Niech się pan przyjrzy tak zwanym nowo narodzonym, czyli amerykańskim chrześcijańskim fundamentalistom. Z liberalnych pozycji bardzo łatwo jest ich dezawuować jako nietolerancyjnych, ultrakonserwatywnych, fanatycznych zwolenników Busha. Ale jeżeli przyjrzymy im się bliżej, możemy zobaczyć, że w biednych regionach Stanów Zjednoczonych – takich jak Kentucky czy Alabama – ruch ten zajął miejsce starego Frontu Ludowego jako głównego reprezentanta klasy niższej w walce przeciwko nadużyciom klasy wyższej. W Europie mówimy o walce amerykańskich liberałów z Nowego Jorku, Bostonu, Kalifornii przeciwko fundamentalistom z Zachodu. Patrząc z daleka nie umiemy dostrzec, że jest to ukryta, perwersyjna forma starej walki klasowej. Nie przypadkiem liberałowie zwyciężają głównie w najbogatszych stanach, a populiści i fundamentaliści w biedniejszych. Amerykański chrześcijański fundamentalizm tak zwanych red-necków (czerwonokarkich) to w dużej mierze wyraz społecznej rozpaczy i wściekłości spychanej coraz niżej klasy pracującej. Nie cierpię fundamentalizmu, ale w sensie społecznym jestem po stronie red-necków. Nie po stronie bostońskich intelektualistów wciąż narzekających na niedostatki tolerancji i multikulturalizmu.\nSlavoj ®iľek w rozmowie z Jackiem Żakowskim\nWzrastający izolacjonizm elit oznacza /.../, iż ideologie polityczne straciły związek z troskami zwykłych obywateli. Ponieważ debata polityczna jest zazwyczaj ograniczona do – jak je niegdyś trafnie nazwano – „klas mówiących”, staje się ona coraz bardziej zamknięta i konwencjonalna. Idee krążą w postaci haseł oraz odruchów warunkowych. Stara dysputa pomiędzy lewicą i prawicą wyczerpała zdolność wyjaśniania stanowisk i dostarczania rzetelnej mapy rzeczywistości.\nChristopher Lasch, Bunt elit\nŻyjemy w czasach, które ponoć są demokratyczne. W kulturze, która podobno odrzuciła dawne formy wykluczenia i dyskryminacji. W realiach, które przesycone są egalitarnymi sloganami. Ale wbrew tym pozorom, wbrew propagandzie i pięknym hasłom, żyjemy w epoce oligarchicznej. W epoce, w której faktyczna równość, ludowładztwo i wpływ zwykłych ludzi na decydowanie o własnym życiu są nawet już nie tyle niedoścignionym ideałem, lecz marginalną wizją, nie traktowaną poważnie przez niemal nikogo.\nMimo pozorów funkcjonowania egalitarnej demokracji, lud jest coraz bardziej pozbawiany wpływu na decyzje polityczne, nie stanowi podmiotu w procesie kulturotwórczym, nie jest jakimkolwiek istotnym punktem odniesienia dla elit. Ma się gorzej niż w dwóch ubiegłych stuleciach, kiedy to masy wtargnęły na scenę i wyszarpały dla siebie – choćby tylko symbolicznie, jako adresat różnych wezwań i obietnic – kawałek tortu. Dziś lud schodzi ze sceny. Na tarczy.\nOwszem, oligarchia co i rusz musi się do ludu przymilać – wyłącznie jednak wtedy, gdy zamiast z choćby nieuświadomionych obywateli składa się on z nawet uświadomionych konsumentów. Lud jest potrzebny oligarchii tylko, gdy konsumuje – produkty materialne i symboliczne, Bogusława Lindę i Donalda Tuska, żywność ekologiczną i chemiczną papkę „identyczną z naturalnym”, oferty rynku pracy i oferty hipermarketów itd.\nWykluczenie mas przybiera dziś często inne postaci niż choćby w wieku XIX, gdy Karol Marks i prekursorzy nauki społecznej Kościoła opisywali straszliwą nędzę i wyzysk. Dziś bieda bywa zamaskowana pod pozorami dostatku – część ubogich ma samochody, telefony komórkowe, wielocalowe telewizory czy dostęp do Internetu. Ochłapy dóbr konsumpcyjnych, niejednokrotnie nabywane na kredyt, a do tego prymitywna rozrywka, żeby lud przypadkiem nie pomyślał o czymś wykraczającym poza gromadzenie chińskiej tandety. Wraz z przeobrażeniami technologicznymi powstają jednak nowe formy wykluczenia i reguły stratyfikacji społecznej – choćby manipulacje genetyczne w lecznictwie dla najbogatszych czy chirurgia plastyczna dla średniozamożnych („lookizm” zastępuje rasizm).\nAle nie zapominajmy, że mimo ogromnego rozwoju technologicznego, wciąż setki milionów ludzi na całym świecie żyją w warunkach urągających godności. I to nie tylko w tzw. trzecim świecie. Znów normą staje się coś, co – wydawałoby się – odeszło w pierwszym świecie bezpowrotnie do przeszłości. Obywatele najbogatszych państw harują po kilkanaście godzin na dobę, a każda „wpadka” (śmierć bliskiej osoby, choroba) może ich zepchnąć na dno. Znów niektórzy muszą być pucybutami lub ulicznymi grajkami, inni zaś ponownie mogą – i nie widzą w tym niczego zdrożnego – posiadać kamerdynera czy pokojówkę. W naszym kraju ponad połowa społeczeństwa pracuje za pensje starczające tylko na przeżycie na elementarnym poziomie. Przy niemal każdej próbie upomnienia się o nieco więcej, z mediów mogą się dowiedzieć, że są roszczeniowymi nieudacznikami.\nAle nie tylko o „pełną michę” tu chodzi, choć bez niej wszelkie konstytucyjne zapisy i deklaracje są iluzoryczne. Kiedyś na porządku dziennym było dyskutowanie projektów dotyczących zwiększenia wpływu zwykłych ludzi na istniejący system polityczny i gospodarczy. Dziś tylko „dziwacy” zastanawiają się, czy optymalnym rozwiązaniem są trzy rodzaje wyborów raz na kilka lat i referenda od wielkiego dzwonu. Kiedyś istniały ugrupowania bez zawstydzenia odwołujące się do interesów ludu i plebejskiego etosu, będąc przy tym pełnoprawnym uczestnikiem publicznej debaty. Dziś jakakolwiek polityczna próba wyartykułowania oczekiwań ludu jest traktowana w najlepszym razie z ironią, w najgorszym zaś z pogardą i zajadłym kontratakiem. Mało kto dostrzega absurd, jakim w epoce oficjalnej „demokracji” i „równości” jest traktowanie terminu „populizm” niczym jednej z najgorszych obelg.\nCały język publicznego dyskursu staje się coraz bardziej arogancki wobec ludu. W „salonowych” mediach powszechne są zwroty pełne pogardy i lekceważenia pod adresem tych, którzy „nie pasują” do Nowego Wspaniałego Świata i jego ideologii – np. takie, jak „moherowe berety” na opisanie starszych, często schorowanych kobiet. Jednocześnie salonowa kołtuneria robi rwetes, gdy ktoś w tymże dyskursie posłuży się np. słowem „pederasta”. Publikowane są grube tomy poświęcone piętnowaniu tzw. „mowy nienawiści”, ale oczywiście nie chodzi o nienawiść sytej, zadowolonej, finansowej elitki wobec „motłochu”.\nDlaczego wybieram populizm?\nPo pierwsze, gdyż w takiej sytuacji odruchem serca jest stawanie po stronie wykluczanych i spychanych na margines, po stronie traktowanych z pogardą i postrzeganych jako balast spowalniający marsz ku kolejnej wersji świetlanej przyszłości. Ot tak, po prostu, nawet jeśli w obecnych realiach postawa taka jest niemodna i nie przynosi korzyści.\nPo drugie, bo jestem z ludu. Identyfikacja z własną klasą społeczną nie tylko nie powinna być powodem wstydu, lecz wręcz przeciwnie; stwierdzenie „jestem z ludu” ma ten sam wymiar, co słowa „jestem Polakiem” czy „jestem człowiekiem”. Polityka ukierunkowana na poprawę położenia „dołów” leży w interesie przeważającej części społeczeństwa. A także w moim własnym interesie – i nie zamierzam tego ukrywać.\nPo trzecie, ponieważ populizm wydaje mi się być dziś jedyną opcją, która może przywrócić sens polityce rozumianej jako praca na rzecz dobra wspólnego. W obliczu krachu i skundlenia ideologii i praktyki klasycznej lewicy i prawicy oraz postępującej zamiany działania w zarządzanie, populizm niesie szansę na przywrócenie polityce jej właściwego znaczenia. Nie tylko, co należy podkreślić, w sensie konkretnych postulatów społecznych i ekonomicznych. Zawiera on bowiem jako jedyna już dziś opcja także dawkę pasji, tak deficytowej w tym coraz bardziej sztucznym, bezpłciowym i technokratycznym świecie.\nTaki, który zaprzeczy fałszywemu, choć użytecznemu dla oligarchii stereotypowi, jakoby istotą populizmu były nierealistyczne obietnice, prostackie hasła i szczucie „motłochu” na „ludzi rozsądnych”. Istotą populizmu jest bowiem polityka, która ma na celu poprawę doli szerokich rzesz społeczeństwa, nie zaś jego uprzywilejowanych części. Populizm oznacza także odwoływanie się do głosu ludu, jego opinii i emocji oraz mobilizację mas, aby włączyły się w proces kształtowania swego życia i sfery publicznej. „Populistyczne” były niegdyś – w epoce, gdy demokratyczne hasła traktowano serio – niemal wszystkie „niearystokratyczne” partie i ruchy polityczne. Populizm może być oczywiście mądry lub głupi, zbawienny albo szkodliwy, ale nie powinniśmy się godzić, aby przedmiotem krytyki ze strony oligarchii szermującej demokratycznymi hasłami stawały się ex definitione działania dla ludu i z zaangażowaniem ludu. Politykę oceniać powinno się po efektach, nie zaś po tym, czy reprezentant danego stronnictwa ma dobrze dobrany kolor krawata, mówi pełnymi i poprawnymi zdaniami oraz zachowuje się w sposób „wyważony”.\nTaki, który oznacza niezgodę na powielanie nieprawdziwego schematu, mówiącego, iż np. ktoś niewykształcony jest z definicji „gorszy” w sensie postaw publicznych niż osoba, która przeszła przez kolejne dostępne szczeble drabiny edukacyjnej. Wielu „prostych ludzi” ma więcej rozsądku niż elity żyjące w grubym kokonie, więcej doświadczeń życiowych niż kasta zawodowych inteligentów, więcej konkretnych umiejętności niż „gadające głowy”. Ma też pewną dozę pokory wobec faktów, będącą częścią składową tzw. zdrowego rozsądku. Nie jest to ani żelazna reguła, ani coś, co należy idealizować. Jednak nie sposób tego nie zauważyć, gdy spora część ludzi znakomicie wykształconych forsuje iście księżycowe pomysły, a dokonywane przez nich wybory nacechowane są wyjątkowym brakiem związku z realiami.\nTaki, który sprzeciwia się pochopnemu i nonszalanckiemu dorabianiu ludowi gęby prymitywizmu i chamstwa, ciemnoty i zacofania. Bo oprócz oczywistych „braków” w kwestii horyzontów intelektualnych czy obycia z najnowszymi trendami, lud często nie tylko nie jest tak głupi, jak portretują go media i „autorytety moralne”, lecz w dodatku zdarza się, iż chce być mądrzejszy. Oczywiście wiele zależy od tego, w jakich warunkach funkcjonuje i jakie wzorce są mu serwowane przez elity. Część inteligencji lubi się oburzać na „schamienie” społeczeństwa, które ogląda sitcomy, czyta tabloidy oraz słucha Ich Troje – nie chcą jednak dostrzec, że owe „dobra kulturalne” są w znacznej mierze tworem ludzi wykształconych, dobrze za ową pracę opłacanych i bynajmniej nie bojkotowanych na salonach z racji swej profesji.\nTaki, który uważa, że polityka prospołeczna nie oznacza obiecywania złotych gór. Populizm musi być uczciwy, czyli m.in. wskazywać na istniejące ograniczenia (ekonomiczne, kulturowe, ekologiczne itp.) w polityce, którą można prowadzić dla ludu. Musi nieść nadzieję i konkretne zdobycze, ale jednocześnie wskazywać na istniejące bariery i nie roztaczać miraży. Przyświecać powinna mu optyka wskazująca, iż nie jest możliwe, aby każdy wiódł życie milionera – co więcej, właśnie w imię realizacji egalitarnych postulatów konieczne będzie być może powściąganie jednostkowych zachcianek.\nTaki, który nie jest kolejną wersją chłopomanii, bezrefleksyjnym zachwycaniem się wszystkim, co lud robi. Nie jest udawaniem głupszego niż się jest i upraszczaniem obrazu świata, byle tylko najprostszy chłopek mógł go zrozumieć i przyjąć za swój. Populizm oznacza „podciąganie” ludu, służebną wobec niego rolę nauczyciela – ale przy założeniu pokory i odrzuceniu typowej dla oligarchicznej inteligencji postawy „oświecania” jakichś „ciemniaków” i złorzeczenia na nich, gdy do którejś z modnych postaw „nie dorośli”. Wystarczy wspomnieć doświadczenia pierwszej „Solidarności”, choćby w postaci chętnie nawiedzanych przez robotników zajęć edukacyjnych, albo przeczytać parę numerów masowych gazet wydawanych w międzywojniu przez ludowców, narodowców czy socjalistów, zawierających m.in. sążniste eseje czy recenzje kulturalne – by mieć pewność, że choć lud może być głupi, to wcale takim być nie musi. Kultywowanie „ciemniactwa” jest zresztą na rękę tylko i wyłącznie oligarchii, gdyż lud pozbawiony umiejętności poznawczych i zdolności wyartykułowania swoich interesów staje się jej marionetką.\nTaki, który odrzuca optykę „antyinteligencką”, mówiącą, iż tylko „robociarz” z krwi i kości może skutecznie bronić własnych interesów, zaś „inteligenciki” poprowadzą go na manowce. Jest to wizja po pierwsze szkodliwa – to właśnie oligarchii zależy na tym, by stosować zasadę „dziel i rząd?”. Po wtóre, nieprawdziwa, gdyż o postawie konkretnych ludzi decyduje nie tylko wykształcenie, lecz także m.in. wysokość dochodów, pochodzenie, styl życia i wiele innych czynników. Spauperyzowany człowiek z inteligenckiej rodziny ma więcej wspólnego z robotnikami niż z kolegami ze studiów, którzy dołączyli do finansowej, politycznej czy kulturalnej elity i czerpią z tego wymierne korzyści. Dziecko robotników, które skończyło studia, wcale nie musi porzucać sposobu myślenia i wartościowania typowych dla swojej pierwotnej klasy społecznej. „Porządne” pochodzenie nie wystarczy – bardziej autentycznym i wiernym sprawie przywódcą robotniczym był inżynier Andrzej Gwiazda niż elektryk Lech Wałęsa, zaś górnik Edward Gierek nie był bliższy pracownikom najemnym swojej epoki niż pochodzący z ziemiańskiej rodziny filozof i psycholog Edward Abramowski kilkadziesiąt lat wcześniej.\nPopulizm stanowi szansę przezwyciężenia impasu, w jakim znalazły się tradycyjne opcje polityczne. Może być lekarstwem na pogubienie się lewicy i prawicy oraz na ich abdykację z reprezentowania tych grup społecznych, którym dotychczas częstokroć służyły. Dominujące nurty obu opcji porzuciły bowiem niemal całkowicie zainteresowanie swymi do niedawna głównymi grupami odniesienia. Populizm może także być antidotum na postępującą degrengoladę centrum, które „reprezentuje” dziś sam mechanizm funkcjonowania systemu, zajmując się jedynie oliwieniem trybików odpowiadających za trwanie i reprodukcję status quo.\nNiemal nie istnieje już dziś lewica w dawnym tego słowa znaczeniu. Lewica, która powstała jako ruch mający reprezentować wykluczonych, „wyklęty lud ziemi” – prawie zupełnie porzuciła to zadanie. Stała się reprezentantem kilku dziwacznych mniejszości, coraz bardziej tracąc zaplecze wśród „mas ludowych”, bazujących na wtórnych więziach społecznych, powstałych w epoce industrialnej.\nTo, co początkowo miało być dodatkiem – jak np. prawa mniejszości seksualnych – stało się clou współczesnej lewicowej ideologii i praktyki. Jej twórcy twierdzą, iż do lewicowej tradycji należy walka o emancypację wszystkich nierówno traktowanych. Ale tradycja emancypacyjna miała na uwadze przede wszystkim duże zbiorowości, składające się z osób faktycznie dyskryminowanych i pokrzywdzonych. Część dawnej lewicy – bynajmniej nie całość, bo spora reszta miała te postawy za fanaberię – broniła np. homoseksualistów przed prześladowaniami za samą orientację seksualną, lecz umiała oddzielić ów problem od obsesji środowisk przewrażliwionych na punkcie własnych praw i tożsamości. Miała też zawsze na uwadze „opcję większościową”, umiejscawiając mniejszości w łonie szerszej struktury. Tymczasem współczesna lewica w ogóle nie rozważa problemu, jak prowadzić politykę egalitarną i wspólnotową w społeczeństwie coraz bardziej dzielonym na małe, wojownicze, wzajemnie skonfliktowane i wciąż pączkujące „mniejszości”.\nEmancypacja różnych grupek dokonuje się zresztą bez pomocy lewicy – dzięki współczesnemu rynkowi. W obliczu przerostu mocy produkcyjnych nad możliwościami skonsumowania oferty, stale musi on poszukiwać nowości, coraz bardziej wyrazistych produktów. Dziś rynek żywi się innością, heterogenicznością, „buntem” i chętnie sięga po wzorce niegdyś wykluczone. Trafnie ów problem analizuje gejowski pisarz Michał Witkowski, który stwierdził, iż więcej w kwestii tolerancji wobec homoseksualizmu dokonała popkultura, podkreślająca orientację np. Eltona Johna, niż polityczne manifestacje. Jednak w tym samym czasie, gdy Kapitał emancypuje Eltona Johna i propaguje homoseksualizm jako modny trend, pracownicy najemni epoki globalizacji są poddawani wyzyskowi przypominającemu XIX-wieczny koszmar. Nie przeszkadza to lewicowcom uważać, że prawa pracowników najemnych i prawa gejów to „wspólna sprawa”. Mimo propagandy utrzymanej w dość płaczliwym tonie, taka lewica nie broni faktycznie wykluczonych czy wyzyskiwanych. Dba natomiast o interesy środowisk bąd? to całkiem dobrze tolerowanych, bąd? wręcz „świętych krów”, których obrona nie wymaga żadnej odwagi i poświęcenia.\nDokonało się to kosztem tradycyjnej bazy lewicy, czyli wielkoprzemysłowego proletariatu oraz części miejskiej i wiejskiej biedoty. Grupy te okazały się bowiem „nie nadążać” za kolejnymi obyczajowymi nowinkami, które lewica wypisywała na swoich sztandarach w ostatnim półwieczu, zwłaszcza po roku 1968. Okazało się, że robotnicy niekoniecznie chętnie patrzą na to, jak ich dzieci wciągane są w zmagania o legalizację narkotyków, ani nie uważają postaw gejów za wzorzec zachowań społecznych. Ów konflikt jeszcze bardziej pogłębił przepaść, bowiem wielu lewicowych doktrynerów obraziło się na zacofanych „roboli”.\nPresja nowolewicowych dogmatów jest tak silna, że nawet większość nielicznych środowisk wciąż odwołujących się do etosu „proletariackiego” czyni to wpychając go na siłę w „poprawny” schemat. Z lewackich gazetek można się dowiedzieć, że robotnik ma ciężko, ale gej ma jeszcze gorzej, a już robotnik-gej cierpi jak mało kto. „Działacze robotniczy” nie widzą więc nic niestosownego, by na „paradach równości” w imię walki z „faszyzmem” maszerować ramię w ramię ze skrajnie liberalnymi środowiskami. A przecież to nie urojony faszyzm jest odpowiedzialny za kilkumilionowe bezrobocie, biedę i inne patologie w Polsce. Odpowiadają za nie natomiast uczestniczący w „paradach równości” członkowie liberalnego establishmentu. Obrzydliwy jest widok „obrońcy robotników”, który paraduje w jakiejkolwiek sprawie wraz z członkami partii popierającej Henrykę Bochniarz, czyli wielki, drapieżny Kapitał i jego interesy.\nLewica jest dziś niemal całkowicie obojętna na identyfikację klasową i państwową/narodową. Kiedyś jej część hołubiła internacjonalizm, głosząc opinię, iż proletariat nie ma ojczyzny – ale identyfikowała się z większością społeczeństwa, jaką stanowili pracownicy najemni. Pozostała, równie wielka część lewicy była natomiast patriotyczna, domagając się zarówno „pracy i chleba”, jak i wolnej, niepodległej ojczyzny, łącząc perspektywy klasową i narodową. Dziś natomiast lewica nie identyfikuje się ani z klasą robotniczą, ani ze wspólnotą narodową. Jej „środowiskiem naturalnym” i głównym punktem odniesienia są rozsiane po całym świecie bli?niacze grupki – „wyzwolone”, „nowoczesne” i „awangardowe”, rekrutujące się głównie ze światka medialno-akademickiego. Tej nowej klasy próżniaczej nie interesują ani ludzie pracy, ani ogół współobywateli, ani losy wspólnoty, w jakiej przyszli na świat.\nLewica taka w pełni akceptuje współczesne wzorce kulturowe, niemal w ogóle nie wchodząc z nimi w spór. Aprobuje eksploatowany przez Kapitał ideał samorealizacji poprzez konsumpcję, swoisty terror hedonizmu, spierając się czasami jedynie o to, jak dzielić wypracowany dochód. Nie ma w niej niemal śladu dyskusji o modelu produkcji pożądanym nie tylko ze względu na potrzeby cielesne, ale także i rozwój ducha. Nie ma pytań o sens i celowość tak marnotrawnego modelu konsumpcji przy założeniu, że na świecie mamy 6 miliardów faktycznie „równych żołądków”. Nie ma refleksji o tym, czy po kataklizmach XX wieku można nadal postrzegać bieg dziejów przez pryzmat postępu i kultywować wizję mądrej, elitarnej „awangardy”, która wie lepiej, w jakim kierunku powinien zmierzać świat.\nNędzę dzisiejszej lewicy widać świetnie, gdy porównamy wizje jednostki propagowane przez jej przedstawicieli oraz liberałów. W obu mamy człowieka jako Wielkie Ego, które powinno się realizować w lu?nych, opartych wyłącznie na wolnym wyborze relacjach z podobnymi osobnikami, w żadnej mierze nie naruszającymi jego Świętej Wolności. W myśli lewicowej mamy też obraz neoliberalnych przeobrażeń jako „pożądanych”, „nieuniknionych” i „niosących nowe możliwości”. Kiedyś lewicowo zorientowane nauki społeczne poddawały krytyce istniejący porządek i demaskowały liberalne mity sięgając samego ich sedna. Dziś lewicowi socjolodzy czy analitycy kultury kreślą obraz świata identyczny jak ich liberalni koledzy.\nW tym tkwi zresztą przyczyna popularności różnych „trzecich dróg”, zastępujących dawną myśl socjaldemokratyczną. Próby syntezy etosu lewicowego z ideologią liberalną to nie tylko – jak chcą krytycy takich tendencji – efekt presji i dominacji liberałów. To wyciągnięcie wniosków z wolty ideowej, która wbrew lewicowej tradycji nie stawia już wyżej równości – czy przynajmniej umieszcza je na tym samym poziomie – lecz większe znaczenie przypisuje wolności. Blair i Schröder nie są zdrajcami „kupionymi” przez liberałów – są tylko tymi, którzy w dziedzinie realnej polityki „przyklepali” proces zapoczątkowany przez „wolnościową” (obyczajową, hedonistyczną) lewicę, jaka zaczęła dominować po 1968 r.\nPostęp, który w klasycznej lewicowej wizji miał się dokonać wbrew liberalnej presji, w nowolewicowej doktrynie ma niemal takie samo oblicze, jakie nadali mu rynkowi doktrynerzy. Taka lewica nie stanowi zagrożenia dla Kapitału, lecz wręcz mu sprzyja, stanowiąc jeden z najsilniejszych taranów rozbijających ostatnie przeszkody na drodze rynkowego walca. Nowa lewica wyzwala z rodziny, ojczyzny, tradycji, religii czy choćby życia „po swojemu” (wszak to wszystko „faszyzm”), a wielki kapitał sprzedaje owym wyzwolonym „wolne” produkty i postawy.\nDoktryna głównego nurtu dzisiejszej lewicy jest w zasadzie zaprzeczeniem dawnych lewicowych ideałów. Pod szyldem lewicy kryją się postawy „arystokratyczne”, naznaczone agresywnie manifestowanym poczuciem misji cywilizacyjnej, „awangardowe” w kwestiach obyczajowych wbrew odczuciom większości społeczeństwa. Dzisiejsza lewica, „mniejszościowa” i atakująca wzorce kulturowe „dołów” społeczeństwa, bardziej niż swą odpowiedniczkę sprzed pół wieku przypomina coś, co można by nazwać nieortodoksyjną prawicą, „buntowniczą” – taką, jaką mógłby wymyślić np. Fryderyk Nietzsche.\nPodobny jest stan współczesnej prawicy. Środowiska takie miały za zadanie bronić wartości i postaw powstałych w epoce przedprzemysłowej – wspólnot naturalnych i ich „zawartości”. Partie konserwatywne były w wielu krajach sceptycznie nastawione wobec liberalizmu nie tylko obyczajowego, lecz również ekonomicznego, postrzegając go jako czynnik wprowadzający chaos i patologie w życie wspólnoty. Dawna prawica znacznie bardziej niż rozwój ceniła stabilizację – dlatego uznawała konieczność mechanizmów i instytucji neutralizujących zbyt gwałtowne przeobrażenia gospodarcze i ich skutki. Jednak od czasów „konserwatywnej rewolucji” Thatcher i Reagana, porzuciła swój zachowawczy charakter.\nWspółczesna prawica funkcjonuje w stanie swoistej schizofrenii. Obierając za cel usuwanie wszelkich przeszkód na drodze wzrostu gospodarczego i „wolnej” gospodarki, nie chce widzieć, że działania takie podkopują tradycyjne wartości i ład równie skutecznie, jak czyni to propaganda spod znaku obyczajowego „postępu”. Prawicowi doktrynerzy nie dostrzegają oczywistego faktu, że gwałtowne przekształcenia gospodarki prowadzą do równie gwałtownych przeobrażeń struktur społecznych, wzorców kulturowych i postaw ludzkich.\nNie jest możliwe, by szybkie tempo zmian w gospodarce, rynku pracy, organizacji produkcji itp. nie przeszkadzało w kultywowaniu spokojnego stylu życia. Jednostka, która w pracy jest rekinem, nie stanie się po jej zakończeniu barankiem. Człowiek, dla którego rano jedyną wartością jest „wyciskanie” z pracowników jak najwięcej, nie stanie się po południu łagodnym i wyważonym członkiem rodziny czy innych wspólnot. Jeśli ktoś zawodowo kultywuje ideologię egoistyczną i przykłada do wszystkiego miernik zysku i wydajności, nie przeobrazi się w czasie wolnym w altruistę dostrzegającego liczne aspekty świata nie-materialnego. Ktoś, kto zawodowo tylko zabiera i wyrywa innym, nie będzie po pracy ofiarował i dzielił się. Osoba, która zgodnie z wymogami rynku pracy jest „mobilna” i co kilka lat zmienia miejsce zamieszkania, nie stanie się faktycznym członkiem żadnej lokalnej wspólnoty. Oczywiście sporadycznie mogą się zdarzać takie postawy, ale w skali masowej nie jest to możliwe.\nW turbokapitalizmie możliwy jest krótkotrwały triumf faktycznych postaw konserwatywnych, ale tylko dlatego, że ludzie pozbawieni poczucia stabilizacji zwracają się w stronę jedynych dostępnych im „szalup ratunkowych”. Gdy wolny rynek rozbija stabilne społeczności, wówczas czasami większego znaczenia nabiera życie rodzinne i zapełniają się kościoły. Ale taki – bazujący na resentymencie, strachu i poczuciu krzywdy – „konserwatyzm” opiera się na wybiórczym pojmowaniu owych „tradycyjnych wartości”. Można w imię np. dbałości o rodzinę szkodzić sąsiadom czy lokalnej społeczności. Można głosować na „szeryfów” głoszących hasła „rewolucji moralnej”, a jednocześnie dawać łapówki za załatwienie „lewej” renty. Od stawiania pomników Papieża „współczynnik” życia wedle wartości chrześcijańskich nie zwiększy się w społeczeństwie ani trochę. Ideologia takiej prawicy opiera się również na skrajnie uproszczonym obrazie rzeczywistości i problemów społecznych. Uważa ona, że wystarczy np. surowo karać bandziorów, aby odstraszyć innych od popełniania podobnych czynów. Tak jakby bandytyzm był przede wszystkim hobby lub dopustem bożym, nie zaś wypadkową fatalnej sytuacji materialnej, eskalowania oczekiwań konsumpcyjnych oraz dorastania w niewłaściwym środowisku (zapracowani lub bezrobotni rodzice, rynek promujący patologiczne wzorce osobowe).\nChoć na płaszczy?nie haseł taka prawica wspiera prywatne przedsiębiorstwa, „zdrowy rynek” przeciwstawia „choremu socjalizmowi” oraz dowartościowuje powszechną własność, to w realiach XXI wieku jest to postawa groteskowa. Nie ma bowiem już takiego rynku i struktury własności, jakie znamy z opisów historyków. Dziś nie dominuje drobna, indywidualna i powszechna własność środków produkcji, lecz scentralizowana, coraz bardziej zmierzająca w stronę monopolu. Nie zostało niemal nic po dawnych realiach gospodarczych, kiedy wielu ludzi pracowało „na swoim”, a więksi przedsiębiorcy byli członkami danej społeczności i poczuwali się do obowiązków wobec niej, z wieloma pracownikami mieli bezpośredni kontakt, sami doglądali firmy. Zamiast tego dominują wielkie korporacje, będące w „posiadaniu” głównie kilku dużych akcjonariuszy, operujące w wielu miejscach globu, niezwiązane z żadną konkretną społecznością, często wymieniające pracowników i kooperantów. W wielu branżach większą część rynku zajmują 2-3 koncerny, a ich udział systematycznie rośnie. W obecnych realiach nie ma żadnych sentymentów i choćby udawanej, XIX-wiecznej „opiekuńczości” fabrykanta – są natomiast outsourcing, „wrogie przejęcia”, bezpardonowe wysysanie sił i środków z zatrudnionych, podwykonawców i lokalnych społeczności.\nWspółczesna prawica działa też wedle zasady „Na złość babci odmrozimy sobie uszy”. Jeśli zatem „lewacy” podejmują jakiś temat, to prawica bez refleksji zajmuje stanowisko przeciwne. Świetnym przykładem jest ekologia. Choć temat wydaje się idealnie stworzony dla środowisk konserwatywnych – jako ochrona zastanego ładu, kultywowanie dobra wspólnego, dbałość o część dziedzictwa narodowego (przyroda i krajobraz wpływają na kulturę) czy zwrócenie uwagi na szkodliwość pochopnych zmian – to dzisiejsi „konserwatyści” wyśmiewają ekologów jako oszołomów i stają na czele presji na ostatnie zachowane obszary przyrodnicze. Nie stać ich nawet na tę prostą refleksję, że gdy ktoś z pozycji zwolennika technologicznego rozwoju oraz rynkowej wydajności określa obrońców przyrody mianem oszołomów, to sam wkrótce zasłuży na taką łatkę, broniąc „przestarzałych” wartości kulturowych. Jeśli zezwala na manipulacje genetyczne na roślinach i zwierzętach, to wytrąca sobie z ręki broń w kwestii sprzeciwu wobec manipulowania w genach człowieka. Gdy drwi z tych, którzy zajmują się jakimiś „żyjątkami”, to sam stanie się przedmiotem drwin „pragmatyków”, dla których zakaz aborcji jest dziwacznym pomysłem obrońców „zlepka komórek”, itd.\nTaka prawica cechuje się również – podobnie jak współczesna lewica – zamiłowaniem do problematyki marginalnej. O ile lewicowcy podchodzą do niej afirmatywnie, o tyle prawicowcy organizują krucjaty przeciwko problemom, które dla zwykłego człowieka znajdują się na szarym końcu listy istotnych kwestii. Trudno poważnie traktować ludzi, którzy za ważny problem uważają „prawa” garstki gejów i lesbijek. Ale równie trudno traktować poważnie tych, którzy w celu zapobieżenia przemarszowi tejże garstki rozpętują wrzawę pod hasłem „obrony cywilizacji zachodniej”, mobilizują siły policyjne, aparat sądowy i urzędników państwowych najwyższych szczebli. Można mieć sporo zastrzeżeń do modelu cywilizacji lansowanego przez „wyzwolone” lobby, ale rzecz tkwi w proporcjach. W prawicowych gazetach często czytam utrzymane w konwencji horroru relacje z wizyt w np. Szwecji, których autorzy są zszokowani, gdyż zobaczyli homoseksualistów całujących się publicznie. Na ulicach Łodzi widzę jednak codziennie coś, co oburza mnie tysiąc razy bardziej niż pocałunki gejów: brudne, zaniedbane i żebrzące dzieci, czyli obrazek, jakiego w Malmö niemal się nie uświadczy. Ale prawica woli jęczeć o skandynawskiej „socjalistycznej zgnili?nie moralnej” niż naśladować Szwecję choćby w tworzeniu systemu społeczno-gospodarczego, który wszystkim dzieciom zapewnia zamiast sloganów o „wartościach rodzinnych” coś bardziej przyziemnego, lecz na pewno bardziej istotnego: minimum trzy posiłki dziennie.\nPodsumowując politykę współczesnej prawicy, można stwierdzić, że de facto jest ona nie konserwatywna, lecz postępowa. Niektórzy lewicowcy proponują znacznie mądrzejsze strategie okiełznania zbyt gwałtownych przeobrażeń w gospodarce, a zatem także w sferze kulturowej niż ci, którzy na sztandarach wypisują „tradycyjny porządek”, jednocześnie wspierając system gospodarczy podkopujący ów porządek równie skutecznie, jak czyni to skrajnie libertyńska propaganda i inżynieria społeczna.\nDzisiejsze główne nurty lewicy i prawicy przedstawiają swoje ideologie i pomysły bąd? to jako logiczne i oczywiste następstwo „rdzennej” postawy obu tych obozów, bąd? też – częściej – jako coś niemal odwiecznego. Jest to fałsz. „Stara” lewica nie poświęcała zbyt wiele uwagi afirmacji liberalnej wizji jednostki ludzkiej i jej praw, nie zajmowała się też zanadto wszelkiej maści „mniejszościami” i eskalowaniem ich żądań. „Stara” prawica wcale nie uważała, że ekonomiczna wydajność jest nadrzędną wartością, nie afirmowała także egoistycznej wizji jednostki oraz liberalizmu w gospodarce. Takie poglądy w obu nurtach ideowych występowały marginalnie. Dawny socjaldemokrata więcej miał wspólnego pod względem stylu życia i wizji społeczeństwa ze swoim konserwatywnym przeciwnikiem niż z dzisiejszą „lewicą gejowską”. Dawny konserwatysta szybciej dogadałby się z działaczem związków zawodowych niż z wyznawcami Żelaznej Damy.\nJest oczywiste, że lewica i prawica nie mogą być identyczne jak 100 czy 50 lat temu. Zmienia się sfera technologiczna, wzorce kulturowe – i nie ma niczego dziwnego w tym, że nurty polityczne redefiniują swoje ideologie i propozycje. Niepokojące jest natomiast to, że obie w swoim rozumieniu charakteru zmian akceptują liberalną optykę. I co więcej – wspomagają obóz liberalnej oligarchii we wdrażaniu tychże zmian, choć w większości przypadków dokonują się one kosztem grup społecznych, warstw i klas, których obrońcami były „stare” lewica i prawica.\nTakie tendencje wśród dominujących opcji politycznych prowadzą do zaniku ich najbardziej sensownych nurtów. Erozji ulegają bowiem dwie najbardziej realistyczne, „przyjazne” zbiorowościom ludzkim i najmniej utopijne – a jednocześnie nie nazbyt skostniałe i „skansenowe” – wersje lewicy i prawicy: socjaldemokracja oraz chadecja (obu pojęć używam umownie – na określenie lewicy „większościowej” i sceptycznej wobec hurrarewolucyjnych pomysłów oraz prawicy łączącej konserwatyzm obyczajowy z „socjalem”; czasem pod tymi nazwami funkcjonowały środowiska lewicowo-liberalne lub prawicowo-liberalne, a z kolei część podobnych inicjatyw nie była określana w ten sposób).\nObie schodzą ze sceny, wypierane przez lewicowych i prawicowych „modernizacyjnych” kolaborantów z liberalizmem. Wraz z nimi schodzi ze sceny także polityka „proludowa”, egalitarna i odnosząca największe sukcesy w dziedzinie poprawy warunków bytowania społeczeństw nie tylko w sensie stricte materialnym, lecz także w kwestii szeroko pojętej „jakości życia”. Jest okrutnym paradoksem historii – choć wcale nie musi to być wyłącznie dzieło przypadku – że w głębokiej defensywie znajdują się te opcje ideowo-polityczne, które zapewniły społeczeństwom Pierwszego Świata niespotykane w dziejach zamożność i stabilność, a krajom Trzeciego Świata wiele skutecznych narzędzi rozwojowych. Niemal doszczętnie legły w gruzach najbardziej egalitarne i demokratyczne, a przy tym skuteczne i realistyczne opcje polityczne.\nPopulizm jest dziś jedyną szansą na przywrócenie znaczenia polityce pro-egalitarnej, „ludowej”. Trudno wyobrażać sobie odbudowę klasycznych postaci socjaldemokracji i chadecji. Nie ma zresztą takiej potrzeby – dokonujące się przeobrażenia gospodarcze, technologiczne, społeczne i kulturowe sprawiły, że pożądana i logiczna wydaje się swoista synteza tych opcji. Z jednej strony okazało się, że obie mają wspólnego wroga, jakim jest neoliberalizm, z drugiej natomiast reprezentują wykluczone, a jednocześnie przenikające się coraz bardziej, „niepostępowe” dziś klasy i grupy społeczne – zwykłych ludzi: bezrobotnych, pracowników najemnych, rolników, drobnych przedsiębiorców, „inteligencję pracującą” i warstwę urzędniczą, które to środowiska nacechowane są na ogół także dystansem wobec liberalizmu obyczajowego, a przynajmniej niechęcią wobec silnej i gwałtownej ingerencji w zastane wzorce kulturowe.\nKonwergencja dotychczasowych socjaldemokracji i chadecji mogłaby stanowić fundament populizmu, czyli nurtu reprezentującego interesy „szarego człowieka”. Reprezentującego go przeciwko ideologii i praktyce współczesnej oligarchii, jaką jest liberalizm bąd? to wyłącznie gospodarczy, bąd? tylko obyczajowy, bąd? też – coraz częściej – oba na raz. Połączenie idei i postaw obu opcji mogłoby stworzyć bazę tego, czym zawsze w dziejach był populizm – swoistego radykalnego centrum. Populizm bowiem wykracza mniej lub bardziej poza lewicowy i prawicowy schemat, gromadząc pod swym sztandarem „nieklasyczne” (tylko pracownicy najemni, tylko drobna burżuazja, tylko chłopi itp.) masy sympatyków i operując hasłami wychodzącymi na przeciw potrzebom tak zróżnicowanych odbiorców.\nNowoczesny populizm także dlatego powinien czerpać z najlepszych tradycji socjaldemokracji i chadecji, aby uniknąć manowców swoich poprzedników, często pogrążających się w skrajnościach w dziedzinie ekonomii i wzorców kulturowych. Polityka „dla ludu” i „w imię ludu”, to taka, która gwarantuje stabilność uzyskanych zdobyczy (bo każdy krach jest dotkliwszy dla uboższych niż dla zamożnych – zanim gruby schudnie, to chudy umrze, jak mawia przysłowie) oraz zrozumiała dla zwykłych ludzi i aprobowana przezeń. Na „sukcesy” o kiepskich podstawach, kruche i krótkotrwałe, a także na ideologiczne utopijne fiksacje – nie powinno być w nim miejsca, jeśli nie ma się obrócić przeciwko tym, na rzecz których działa. Populizm powinien być za „socjalem” i ingerencją państwa w gospodarkę, ale przeciwko niszczeniu sektora prywatnego; za patriotyzmem, ale przeciwko szowinizmowi; za tradycją, ale przeciwko skansenowi; za państwem silnym, lecz przeciwko jego omnipotencji; za jasnym określeniem zbiorowych norm i reguł, ale przeciwko fanatycznemu tropieniu „heretyków” i ich rzekomych spisków, itd.\nMimo tej ostrożności, populizm musi natomiast różnić się od socjaldemokracji i chadecji sposobem artykulacji postulatów oraz ich charakterem. Mniej istotne jest to w krajach zamożnych, stanowiących rdzeń systemu światowego, natomiast bardzo ważne w Polsce i innych obszarach peryferyjnych. Chadecja i socjaldemokracja były funkcjonalną i realną postawą w państwach zamożnych, gdzie ustępstwa oligarchii na rzecz ludu były możliwe bez stawiania sprawy na ostrzu noża, z racji bogactwa możliwego do rozdysponowania. Nie są one natomiast w takiej postaci prawdopodobnie możliwe w krajach „robiących” na zamożność Pierwszego Świata (nie zaistniały na poważniejszą skalę np. w Ameryce Południowej). Na obszarach peryferyjnych, zamiast stosunkowo spolegliwych i reformistycznych sposobów artykulacji dążeń oraz realizacji polityki pro-ludowej, konieczne zapewne będzie częstsze i bardziej dobitne sięganie po język protestu (tu bowiem dóbr do podziału jest znacznie mniej i nie jest możliwe, aby wilk był syty i owca cała). Niezbędne jest także, chcąc faktycznie naruszyć ideologiczną hegemonię liberalizmu, nazywanie po imieniu wielu kwestii objętych nieformalnych „zakazem myślenia”.\nW obliczu zmonopolizowania rzeczywistości przez liberalizm lewicowo-prawicowy, populizm jest jedynym sensownym rozwiązaniem. Krytyka obecnego porządku „z lewa” lub „z prawa” jest łatwa do zneutralizowania poprzez absorpcję części postulatów i rozmycie ich wśród pozornie bliskich, lecz faktycznie zupełnie odległych lewicowo-liberalnych lub prawicowo-liberalnych propozycji (więcej „socjalu”, ale plus przywileje dla „mniejszości seksualnych”; więcej „wartości chrześcijańskich”, ale plus większa liberalizacja gospodarki, itd.).\nPopulizm dobrze opisuje także płaszczyznę konfrontacji i jej podmioty – zwykli ludzie kontra oligarchia; lud kontra elity; my kontra „towarzystwo”.\nDzięki swej tradycyjnej nieufności wobec „tych na górze”, populizm ożywia i we właściwym świetle stawia faktycznie istotny konflikt. Neutralizuje także ciągoty klasycznych socjaldemokracji i chadecji do wchodzenia „w układy” z liberalną oligarchią. Podział na lud i oligarchię jest znacznie bardziej istotny niż spory ideologiczne. Oligarchia nie jest bowiem monolitem ani czymś, co przybierałoby stałą postać. W zależności od potrzeb, operuje ona odmiennymi hasłami, wciąż jednak pozostając tą samą oligarchią, żerującą na ludzie i blokującą realizację jego interesów.\nW Polsce mamy wręcz typ idealny takiej oligarchii. Jej rdzeniem jest szeroko pojęte środowisko „Gazety Wyborczej”, skupiające także pozostałe główne media, część podmiotów politycznych (całe oraz frakcje innych) i inne podmioty, które charakteryzuje to, że są beneficjentami przeobrażeń, jakie dokonują się kosztem szerokich rzesz społeczeństwa. Nie jest to środowisko o wykrystalizowanej ideologii. Ma zarówno przyjazną rynkom finansowym twarz Leszka Balcerowicza, jak i przyjazną bezrobotnym i biednym twarz Jacka Kuronia. Ale obie twarze reprezentują interesy tego samego środowiska i służą realizacji tych samych celów, choć na różne sposoby. Gdy jeden podejmował decyzje skutkujące masowym bezrobociem i biedą, drugi rozdawał ubogim zupy i opowiadał im paternalistyczne banialuki, neutralizując w ten sposób zalążki buntu oraz maskując faktyczny sens dokonujących się przeobrażeń. Przypomina to sztuczkę z dobrym i złym gliniarzem – jeden bije przesłuchiwanego, drugi współczuje mu i pociesza, ale obaj spotykają się u jednego przełożonego z meldunkami zeznań oraz przy jednym okienku z wypłatą pensji za tę pracę.\nŚrodowisko to jest także elastyczne dosłownie – np. Jacek Żakowski mógł być w pierwszej połowie lat 90. niemal czysto liberalnym doktrynerem, piętnującym „oszołomów” krytycznych wobec modelu transformacji ustrojowej, a 10 lat pó?niej przeobraził się znienacka we „wrażliwego społecznie” intelektualistę, który poddaje krytyce neoliberalizm i jego skutki. Nie jest to przy tym kwestia faktycznej rewizji poglądów, gdyż Żakowski-liberał i Żakowski-socjał funkcjonuje wciąż w tym samym środowisku. Dostosowuje natomiast swoje propagandowe wywody do aktualnych nastrojów społecznych i mód intelektualnych.\nInnym – chyba najbardziej dobitnym – przykładem jest pismo „Krytyka Polityczna”, nachalnie kreowane od niedawna przez establishment na „radykalną młodą lewicę”. Pod adresem tego środowiska różnej maści ortodoksi kierują ni to zarzut, ni to pytanie, jak to możliwe, by mocno lewicową otoczkę przybierała ekipa, której trzon stanowią głównie publicyści czasopism odległych od radykalizmu („Gazeta Wyborcza”, „Tygodnik Powszechny”, „Polityka”). Takie stawianie sprawy świadczy o zupełnym niezrozumieniu problemu. Oligarchia może mieć w swoim łonie i lewicę, i prawicę, i radykalną, i umiarkowaną, i „rynkowców”, i „etatystów”, i ateistów, i ludzi Kościoła, i feministki, i „męskie szowinistyczne świnie” – byle wiernie służyli jej interesom i nie naruszali, choćby tylko słowem, fundamentów oligarchicznego systemu. Jeśli lewicowcy z „Krytyki Politycznej” potrafią ekipie oligarchy Michnika zarzucić tylko to, że po roku 1989 zbyt słabo angażowała się w obronę homoseksualistów, promocję feminizmu i modernizację polskiego „Ciemnogrodu”, zaś promowanemu przez nią Balcerowiczowi, iż nadmiernie uległ monetarystycznym dogmatom, to taka krytyka nie tylko w żadnej mierze nie narusza interesów owej oligarchii, lecz jest jej na rękę. Wpuszcza ona czytelników-buntowników w kanał spraw zupełnie nieistotnych z punktu widzenia trwania obecnego układu. Z krytyki koncentrującej się na gejach, feminizmie i obronie przed „fundamentalistami” (którzy, nawiasem mówiąc, krytykowali ów monetaryzm Balcerowicza, gdy twórcy „KP” albo chodzili do podstawówki, albo zachwycali się wolnym rynkiem), nie wynika obraz sensu i charakteru neoliberalnych przeobrażeń w konkretnym polskim kontekście. I oczywiście zapewne zupełnie przypadkowy jest fakt, iż role główne i wyjątkowo szkodliwe odegrali w tymże procesie na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat promotorzy i sponsorzy Sławomira Sierakowskiego i jego kolegów. Jest oczywiste, że twórcy „KP” muszą chronić koryto, jeśli chcą się z niego żywić przez następne dekady, ale z postawą rzeczywiście krytyczną ma to doprawdy niewiele wspólnego, mimo iż owe konformistyczne treści podane są w buntowniczej otoczce.\nJedni z członków Salonu mogą wychwalać liberalizację gospodarki, a inni optować za bardziej etatystycznymi rozwiązaniami. Gdyby jednak wybuchł rzeczywisty plebejski bunt – reprezentujący interesy zarówno drobnych przedsiębiorców, jak i pracowników najemnych, czyli i „rynkowy”, i „etatystyczny” zarazem – to oligarchiczny prawicowiec i takiż lewicowiec odłożyliby różnice na bok i razem krytykowali „motłoch”, mogący obalić układ, który obu zapewnia forsę i prestiż. Bo konflikt klasowy, tzn. konflikt realnych interesów ekonomicznych oraz wartości i stylów życia nie przebiega w dzisiejszym systemie na linii lewica – prawica, lecz między tymi, którzy są wyzyskiwani, a tymi, którzy ich wyzyskują ekonomicznie (bezpośrednio, jak szef wielkiej firmy lub pośrednio, jak lewicowy publicysta na pensji w Agora S.A.), narzucają własne wzorce kulturowe i zaprzęgają do realizacji swoich celów.\nDlatego też populizm powinien uderzyć w sam rdzeń oligarchicznego układu, a ludzi „towarzystwa” potraktować jednako, bez oglądania się na ich lewicowość czy prawicowość. Tak jak zbuntowana młodzież w latach 60. ukuła hasło „Nie wierz nikomu po trzydziestce”, tak populiści powinni kierować się zasadą: „Nie wierz nikomu, kto funkcjonuje w oligarchicznym Salonie”.\nNie sposób w tym miejscu przedstawić konkretnych rozwiązań czy postulatów, które taki populizm powinien wyartykułować. Na pewno jednak musi opierać się on na egalitarnych ideałach i dążyć do poprawy doli nie oligarchii czy kilku dyżurnych mniejszości, lecz szerokich rzesz społeczeństwa.\nTakim działaniom powinna przyświecać idea „decentryzacji” – położenie nacisku na troskę o „peryferie”. W wymiarze społeczno-gospodarczym: obniżki podatków i wsparcie finansowe dla drobnych firm, nie zaś dla molochów i „zagranicznych inwestycji”; reformy kodeksu pracy w celu lepszej ochrony pracowników najemnych zamiast ułatwiania ich wyzysku przez pracodawców; podwyżki budżetowych pensji w pierwszej kolejności nie dla dyrektorów szpitali i uniwersyteckich profesorów, lecz dla pielęgniarek i szeregowych nauczycieli; dotacje dla małych i średnich gospodarstw rolnych, nie zaś dla wielkich farmerów, itd. W sensie inwestycyjnym to po prostu mniej dla „Polski A”, a więcej dla „Polski B”: zamiast nowych autostrad – gruntowne remonty prowincjonalnych dróg; zamiast nowoczesnego taboru na potrzeby kolei łączących największe miasta – zakup szynobusów dla obsługi podupadających przewozów regionalnych; zamiast zasady „cały naród buduje warszawskie metro” – wsparcie rozwoju komunikacji miejskiej w mniejszych ośrodkach; zamiast kolejnych gmachów w miastach wojewódzkich – nowe biblioteki i placówki kulturalne w gminach, itd. W dziedzinie kultury: zamiast nieustannej reprodukcji układów rodem z „warszawki” i natrętnego lansowania ich wytworów – działania na rzecz wsparcia i popularyzacji pozastołecznych inicjatyw i twórców.\nRównież w aspekcie szerszym, międzynarodowym, musimy mieć odwagę zakwestionować wiele dogmatów i obiegowych prawd. Zamiast imitacyjnego (niedo)rozwoju i wasalizacji wobec militarnych i politycznych struktur Zachodu, powinniśmy rozważyć takie sposoby działań i sojusze, które będą korzystne dla społeczeństwa, nie zaś dla oligarchii – łącznie z dokonaniem poważnych reorientacji. Chcąc prowadzić politykę korzystną dla ludu, musimy przestać patrzeć na rzeczywistość przez lornetkę podsuwaną przez zagraniczną liberalną oligarchię i jej lokalnych namiestników.\nPrzywoływanie dziś słowa „lud” oznacza, że przed oczami staje nam tępy i nieobliczalny motłoch. Ale lud to coś zupełnie innego. Daleki od ciągot idealistycznych, lecz bystry i nieuprzedzony obserwator, jakim był Gilbert Keith Chesterton, nader trafnie wyłożył powody, dla których warto stawać po stronie ludu: „Tak się składa, że wyznaję pogląd praktycznie niespotykany u socjalistów, anarchistów, liberałów i konserwatystów. Wierzę bardzo mocno w masy zwykłych ludzi. Nie mówię o ich potencjale; mówię o ich twarzach, obyczajach i obrazowym języku. Schwytani w pułapkę potwornej przemysłowej maszynerii, łupieni ze skóry z odrażającym ekonomicznym okrucieństwem, otoczeni brzydotą i beznadzieją nie mającą precedensu w dziejach, ogłupieni sekciarską wiarą lub jeszcze głupszą sekciarską niewiarą – ubodzy pozostają zdecydowanie najweselszą, najnormalniejszą i najbardziej odpowiedzialną częścią społeczeństwa”. I nawet jeśli populizm nie ma obecnie szans na zwycięstwo, to lepiej przegrać w dobrym towarzystwie, niż odnieść triumf w drużynie łotrów.


Właściwości: kontrola, dynamika, komfort, kontrola\nCena detaliczna 49,00 zł19,00 złOszczędzasz 30,00 złCena za wielosztuki\nRozmiar: 1.24 mmWarszawa, al. Bohaterów Września 12: 4+ szt.Warszawa, ul. Puławska 531: 0 szt.Rozmiar: 1.31 mmWarszawa, al. Bohaterów Września 12: 4+ szt.Warszawa, ul. Puławska 531: 0 szt.\nHead Prestige Pro (1 szt.) - black\n18,00 zł\tCena detaliczna\nkontrola, dynamika, komfort, kontrola


Witam Cię serdecznie na moim modowym blogu :) Cieszę się, że tu trafiłeś ;)\nFot: Mateusz Matliński\nJestem zakręconą modomaniaczką z Łodzi. Śledzę trendy ale nie podążam ślepo za nimi. Wybieram to co mi pasuje i co odzwierciedla mój charakter. Na tym blogu chciałabym pokazać jaki jest mój styl i co lubię nosić.\nTęsknym wzrokiem wyczekuję komentarzy w których chcę poznać Twoją opinię i posłuchać Twoich rad. Nie zamykam się także na konstruktywną krytykę.\nBy mój blog był pełen zdjęć, dla fotografów, którzy odwiedzili mojego bloga mam propozycję wykonanie wspólnych sesji, a także dłuższej współpracy. Jeśli jesteś zainteresowany to pisz do mnie: lionfashion@o2.pl\nbuty Vices Woman- sklep stacjonarny w Łodzi\nbransoletka : Diva\nAutor: GoldLionFashion lionfashion lion o 17:47\nSay me Justine 25 października 2012 08:29\nPierwsze zdjecie jest cudne! A stylizacja jak najbardziej w moim guscie :)\nlionfashion lion 8 listopada 2012 19:57\nRetromoderna 25 października 2012 18:26\nszkoda, ze tak mało postów ;)\nlionfashion lion 8 listopada 2012 19:58\n:) Już niedługo wstawię nowe posty, które się już tworzą...:)\nIn blue jeans 25 października 2012 22:28\nO, pierwszy post i już tak świetne zdjęcia! Zazdroszczę, ja zaczynałam od cyfrówki i jakość trochę przerażała - tzn. teraz przeraża jak porównuje obecne zdjęcia robione lustrzanką z tamtymi. Świetnie wyglądasz, bardzo lubię takie delikatne, subtelne i kobiece zestawy. :) Dobrze, że nie podążasz ślepo za trendami, mam dokładnie takie samo podejście. :)\nlionfashion lion 8 listopada 2012 20:01\nNie posiadam niestety jeszcze lustrzanki, ale na szczęście mam znajomych fotografów, którzy robią mi taką przysługę i umawiają się ze mną na sesje...jest jeden minus- muszę cierpliwie czekać aż fotograf przerobi na swój gust zdjęcie... niestety nie chce mi dać od razu takiego dziewiczego :(\nKarmelowa Ona 31 stycznia 2013 11:13\nOoo, manu ;p\nSuper zdjęcia, naprawdę ładna stylizacja. Uwielbiam ubrania w takich jasnych, delikatnych barwach. Idealnie do Ciebie pasują.\nPozdrawiam łódzką szafiarkę :)


Wojewoda śląski ostrzegł przed zbyt dużą ilością śniegu na dachach - Bezpieczeństwo\nWojewoda śląski ostrzegł przed zbyt dużą ilością śniegu na dachach\nPAP/JS • 11 stycznia 2019 - 22:51\nZbyt duża ilość śniegu na dachu spowodowała już w tym tygodniu zawalenie się dachu budynku jednorodzinnego w Szczyrku. (fot. pixabay.com)\nWojewoda śląski Jarosław Wieczorek zaapelował do powiatowych centrów zarządzania kryzysowego w Żywcu i Cieszynie, aby reagowały, jeśli grubość pokrywy śniegu na dachach budynków będzie duża. Synoptycy prognozują w Beskidach intensywne opady śniegu.\n"W najbliższych dniach meteorolodzy przewidują kolejne intensywne opady śniegu, zwłaszcza w rejonach podgórskich. Możliwe jest, iż zwiększy się znacznie pokrywa śnieżna na budynkach. Szczególnie zagrożone są obiekty budowlane na terenie gmin powiatu cieszyńskiego: Istebna i Wisła oraz powiatu żywieckiego: Milówka i Rajcza, które to znajdują się na wysokości powyżej 600 m n.p.m." - podały służby prasowe wojewody.\nWieczorek zaapelował, by odpowiednie służby "podjęły działania określone w rozporządzeniu wojewody w sprawie obowiązku usuwania śniegu i lodu z obiektów budowlanych. "Służby muszą zwrócić uwagę na grubość pokrywy śnieżnej. Państwowa Służba Hydrologiczno-Meteorologiczna IMGiW - Państwowy Instytut Badawczy przekazała informację, iż w stacji Istebna - Stecówka obciążenie śniegiem osiągnęło już wartość ok. 180 kg na 1 m kw. Przekroczenie normy następuje przy obciążeniu ok. 220 kg na 1 m kw." - podał urząd wojewódzki.\nCzytaj też: W Małopolsce i na Podkarpaciu silny mróz, na północy oblodzenie. Jest ostrzeżenie IMGM\nOstrzeżenie dotyczy obiektów budowlanych projektowanych do połowy 2006 r. "Przede wszystkim zagrożone są budynki starsze, często nawet pustostany, o które nikt nie dba. Apeluję, aby zwrócić uwagę na takie obiekty, bowiem mogą znajdować się w nich przykładowo osoby bezdomne" - powiedział wojewoda Wieczorek.\nZbyt duża ilość śniegu na dachu spowodowała już w tym tygodniu zawalenie się dachu budynku jednorodzinnego w Szczyrku. Zaniedbana drewniana więźba załamała się pod ciężarem śniegu. W katastrofie na szczęście nikt nie ucierpiał.\nRozporządzenie wojewody m.in. zobowiązuje właścicieli, zarządców i administratorów obiektów budowlanych do monitorowania pokrywy śnieżnej lub lodowej na dachach, stropodachach, tarasach użytkowych lub balkonach. W razie znacznego nagromadzenia śniegu, lodu lub sopli, co stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia, a także stateczności konstrukcji, odpowiedzialny za stan techniczny obiektu ma podjąć niezwłoczne działania zmierzające do usunięcia niebezpieczeństwa.


Debata publiczna o zakopiańskich zabytkach / 11 maja 2017 / Wiadomości / Zakopane / WATRA - Podhalański Serwis Informacyjny\nDebata publiczna o zakopiańskich zabytkach\nTowarzystwa Opieki nad Zabytkami zaprosiło mieszkańców Zakopanego na debatę publiczną, która już na wstępie nazwano „Problemem Konserwatorskim”. W sali Urzędu Miasta Zakopane, poza członkami Stowarzyszenia Opieki... , przedstawicielami samorządu i paroma architektami pojawiło się zaskakująco dużo młodych osób. Organizatorzy planowali poruszyć szereg ważnych tematów. Przeznaczenie na to dwóch godzin ( praktycznie debata trwała prawie trzy) okazało się niewystarczające.\nPrzytoczmy tematy debaty : 1. „Turnia” – obiekt wstydliwy – czas rozwiązać ten problem! 2. Kaplica Królowej Apostołów – niechciana i zapomniana: co dalej z jej częściami złożonymi są w leżakowni na terenie Parku Starostwa Tatrzańskiego d. Zakładu Wodoleczniczego dr. Andrzeja Chramca? 3. „Sanato” przy ul. Wierchowej 1: czy jest zagrożone? czy zostanie wpisane do rejestru zabytków? 4. Wpisywanie innych obiektów do rejestru zabytków: plany Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie i Nowym Targu, propozycje i wnioski ze strony MKZ i TOnZ, formy współpracy w tym zakresie. 5. Współpraca Miejskiego Konserwatora Zabytków i Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. 6. Przypadek „Ros-Ami” – bezprecedensowe wyburzenie budynku bez pozwolenia na rozbiórkę i uzgodnienia konserwatorskiego. Jaka lekcja płynie z historii tego budynku? 7. "Bristol" i "Warszawianka" - przykłady przytłaczającej odbudowy i rozbudowy konserwatorskiej. Jak tego uniknąć w przyszłości? 8. Inne zagrożone obiekty o cechach zabytkowych: wille „Stefa” i „Borek” przy ul. Jagiellońskiej 6 i 10 - czy jest szansa na ich uratowanie? 9. Gminny Program Ochrony Zabytków - czym właściwie jest i dlaczego jest potrzebny Zakopanemu? 10. Pomniki Historii – szansa dla ważnych obiektów w Zakopanem? Propozycja uznania za Pomnik Historii obszaru Starego Kościółka wraz z kaplicą Gąsieniców i cmentarzem oraz obiektów w stylu zakopiańskim. Jaka jest perspektywa wsparcia finansowego dla obiektów objętych tym zaszczytnym mianem?\nNależy wspomnieć o „Turni ”, która może pojechać gdzieś do środkowej Polski, uwożąc ze sobą ładnych parę lat świetności naszego miasta. Wprawdzie na forum publicum padły deklaracje o udostępnieniu swojej działki, położonej w atrakcyjnym miejscu, w celu przeniesienia budynku i zachowania go w ten sposób dla Zakopanego...\nO braku jakiejkolwiek nadziei na wskrzeszenie butwiejącego zabytku można też mówić w przypadku Kaplicy Królowej Apostołów.\nI tu też pas, bo nie wiadomo, kto jest właścicielem zdemontowanej kaplicy, co uświadomił wszystkim we właściwy sobie, jasny i prosty sposób Starosta Powiatu Tatrzańskiego Piotr Bąk. Kościół nie jest zainteresowany tym, co po kaplicy zostało. Pomysł prowadzącej spotkanie Agaty Nowakowskiej-Wolak, aby na terenie starostwa urządzić w zrekonstruowanej kaplicy pałacu ślubów, nie spotkał się z entuzjazmem. Nikt nie wie, co jeszcze zostało z drewnianej konstrukcji, która już w memencie rozbiórki była mocna zbutwiała. A może zainteresować tym zabytkiem jakiś skansen?\nCzy znaleziono rozwiązania w pozostałych zagadnieniach programowych? Debata została tematycznie, emocjonalnie i czasowo zdominowana „Przypadkiem „Ros-Ami” – czyli bezprecedensowego wyburzenia budynku bez pozwolenia na rozbiórkę i uzgodnienia konserwatorskiego”. Był to też jedyny punkt programu, w którym wzięli udział właściciele konkretnego budynku będącego tematem Debaty. Na dzień dzisiejszy wiadomo tyle, że budynek trzeba odbudować. Sprawę bada prokurator. Za chwile zajmie się nią sąd. Może się okazać, że wszystko zakończy kara pieniężna. Przykłady takich sądowych „happy endów” z okolic Krakowa przytoczył obecny na spotkaniu mgr inż. arch. Jan Janczykowski , Wojewódzkim Konserwator Zabytków.Tego nie wiadomo. Do momentu wyroku sądu nikt nie chce dyskutować na ten temat. Zapewnienia inwestorów o zrozumieniu idei ochrony zabytków (pod wpływem siły przekonywania Przewodniczącej Stowarzyszenia... ), wskazywanie na konieczność edukacji młodzieży w tym temacie, czy wreszcie deklaracje udostępnienia działki w celu przeniesienia „Turni” przypominają żal za grzechy.\nWracając do debaty, można powiedzieć że miastu potrzebny jest dobry Gminny Program Ochrony Zabytków.\nNajważniejsze dla obywatela jest to, co ma na miejscu , na co może liczyć. Samo zainteresowanie władz ideą ochrony zabytków, to mało. Trzeba konkretnych działań i osób, które potrafią podejmować decyzje, są kreatywne i samodzielne w swoim działaniu na rzecz renowacji ( już nie ochrony...) budynków określanych mianem zabytkowych.\nI po to - jak się wydaje - jest Gminny Program Ochrony Zabytków. Powinien się on skoncentrować na gromadzeniu środków finansowych służących osobom prywatnym i stowarzyszeniom, służącym jako wkład własny przy aplikowaniu o środki z funduszu konserwatora zabytków, czy innych, np. ministerialnych. Powinno się w tym programie znaleźć miejsce dla fachowca, który pomoże przy opracowywaniu wniosków, będzie je pilotował i pomoże rozliczyć. Po prostu brak osoby, która indywidualnie pokochałaby każdy zabytek i się nim zajęła ku zadowoleniu właściciela i chwale miasta.\nZakopane w wielu miejscach wygląda tak, jak wygląda, ponieważ w wielu przypadkach właściciele nie mieli ani środków na wkład własny, na wykonanie remontu, ani nie otrzymali wsparcia w wędrówce po biurokratyczno-prawnych ścieżkach. Nie wiedzieli nawet, że mogą pewne inwestycje robić (albo straszono ich w lokalnych urzędach konsekwencjami , zamiast rzeczowo pokazać co można zrobić, co wymaga zgody, a czego robić nie wolno).\nBędą koszty, ale jest to jakaś droga. Ostatecznie załatwia , to ważną sprawę miasta - ratuje jego wygląd , tożsamość i przyszłość.


Ravensburger Gra Flotti Karotti 145,55zł - Gry Planszowe w Gandalf.com.pl\nRavensburger Gra Flotti Karotti\nNasza cena: 145,55\nCena detaliczna: 196,69\n\nRavensburger Gra Flotti Karotti - opis produktu:\nFlotti Karotti to świetna gra ruchowa dla 1-6 graczy. Dzieci wcielają się w role króliczków i skacząc lub tańcząc w rytm muzyki dookoła wzgórza pomagają Marchewce znaleźć jej przyjaciół! Marchewka siedzi na wzgórzu i udziela dzieciom wskazówek. Jeśli powie np.: `Znajdźcie mojego przyjaciele Bartka Brokulskiego`- dzieci zaczynają szukać wypowiedzianego przez Marchewkę przyjaciela, spośród rozłożonych na podłodze kart. Kto go znajdzie, naciska przycisk na zielonym wzgórzu i otrzymuje marchewkowy żeton.\nCzasem Marchewka wyskakuje z radości w górę i wtedy wszyscy (oprócz gracza, który znalazł przyjaciela) próbują ją złapać. Komu się uda - dostaje marchewkowy żeton. Wygrywa ten , kto zbierze najwięcej marchewkowych żetonów! Gra posiada elektroniczny pagórek ze skaczącą marchewką.\nRavensburger Gra Flotti Karotti - wybrana recenzja:\nMłody Giercownik 6/03/2018\nDzisiaj gra, która sprawdzi się u przedszkolaków. Młody Giercownik uwielbia swoją grupę Jeżyków i w weekend zawsze pyta, kiedy znowu będzie przedszkole, ile czasu jeszcze pozostało? Kiedy córka opowiada, jak spędziła czas poza domem, w co dzieci bawią się najchętniej, to poza wszelkimi zajęciami... (czytaj dalej)\nRavensburger Gra Flotti Karotti - szczegółowe informacje:\nWymiary opakowania: 375x270x90\nRavensburger Gra Flotti Karotti - recenzje klientów\nDzisiaj gra, która sprawdzi się u przedszkolaków. Młody Giercownik uwielbia swoją grupę Jeżyków i w weekend zawsze pyta, kiedy znowu będzie przedszkole, ile czasu jeszcze pozostało? Kiedy córka opowiada, jak spędziła czas poza domem, w co dzieci bawią się najchętniej, to poza wszelkimi zajęciami artystycznymi, zawsze są to gry ruchowe ? wszelkie tańce, gimnastyka i inne zabawy angażujące całe ciało. ?Flotti Karotti? ożywi nasz dom, dzięki niej teraz również u siebie w pokoju możemy być bardziej aktywni. Zapraszamy do recenzji na mlodygiercownik.pl\nGra zręcznościowa, rozwijająca refleks, ale również pamięć ? odkrywanie zakrytych kart, przeznaczona dla 1-4 dzieci w wieku 4-8 lat. Wydaje nam się, że zabawka jest idealna na czas uczęszczania dziecka do przedszkola, gracze w wieku 7-8 lat raczej zasiądą do karaluchów.\nRavensburger przyzwyczaił już rodziców do znakomitej jakości swoich zabawek, w tym przypadku nie jest inaczej. Najwięcej miejsca w pudle zajmuje zielony pagórek, czyli plastikowa półkula z dziurkami na zajączki ? oznaczenie graczy, oraz na żetony marchewki ? punkty za odnalezione obiekty na dużych kafelkach. Jest on również bazą, z której wyskakuje w powietrze tytułowa marchewka. Pozostałe elementy są odrobinę mniejsze, ale również bardzo ładne. Znajdziemy tutaj 16 dużych kafli, 6 figurek zajączków, 32 marchewkowe żetony, trójwymiarową marchewkę, rozmiarami przypominającą swój naturalny odpowiednik. Flotti Karotti do połowy chowa się w pagórku, a potem wyskakuje mniej więcej na wysokość siedzącego dziecka. Warto zaznaczyć, że wszystkie komponenty idealnie leżą w pudełku i mają swoje wyznaczone miejsca.\nZabawa polega na wykonywaniu poleceń ? aktywność ruchowa i na odnajdywaniu właściwej karty, którą aktualnie wskazuje lektor. Przed przystąpieniem do gry należy porozrzucać po pokoju wszystkie kafle, aby widoczna była ilustracja łąki. Dzieci wesoło skaczą, a potem szybko odsłaniają pojedyncze karty, aby wyszukać tą punktowaną w danej rundzie. Pozostali gracze, już poza liderem, także będą mieli szansę na zdobycie punktu ? siadają dookoła pagórka i czekają, aż marchewka wyskoczy ? kto ją złapie, otrzymuje żeton marchewki.\nNa kartach znajdziemy wizerunki owoców i warzyw, ale są tutaj również zwierzątka, które przypominają pozostałe obrazki, ich zadaniem jest zmylenie młodych poszukiwaczy, zatem należy być ostrożnym, a to rozwija spostrzegawczość i koncentrację.\nWariant dla pojedynczej osoby to gra na czas ? generalnie dobrze, że jest, chociaż to już nie ta sama radość?\nPrzed otwarciem produktu mieliśmy odrobinę różne wyobrażenie, odnośnie wysokości lotu samej marchewki ? oczekiwaliśmy szybowania na wysokości głowy, ale Młodemu Giercownikowi bardzo podoba się stan obecny i jest bezpiecznie, zatem to tylko takie marudzenie. Głos lektora trochę sztucznie podkręca emocje, ale dźwięk jest wyraźny, a komunikaty zrozumiałe.\nCałość napędzana jest przez trzy duże paluszki, warto się zaopatrzyć w akumulatorki. Pojemnik baterii zamykany jest na śrubkę.\nRavensburger Puzzle 4w1 Iniemamocni 2\nRóżnorodność kształtów dzięki ręcznie wykonanej sztancy. Idealnie pasujące do siebie elementy. Wyraźne motywy na puzzlach, dzięki zastosowaniu struktury naturalnego lnu. Części odporne na zginanie. Wyprodukowane z materiałów ekologicznych. W zestawie 4 obrazki: 12 elementów 16 elementów 20 elementów 24 elementy Wiek 3+\nPuzzle Ravensburger to jakość kawałek po kawałku: - Różnorodność kształtów dzięki ręcznie wykonanej sztancy - Idealnie pasujące do siebie elementy - Wyraźne motywy na puzzlach dzięki zastosowaniu struktury naturalnego lnu - Części odporne na zaginanie - Wyprodukowane z materiałów ekologicznych. Wiek: 8+\nRavensburger Na budowie 2 w 1\nW zestawie 2 obrazki do ułożenia, każdy po 24 elementy. Puzzle Ravensburger to jakość kawałek po kawałku: - Różnorodność kształtów dzięki ręcznie wykonanej sztancy - Idealnie pasujące do siebie elementy - Wyraźne motywy na puzzlach dzięki zastosowaniu struktury naturalnego lnu - Części odporne na zaginanie - Wyprodukowane z materiałów...\nWyścig królików rozpoczęty! Wszystkie króliczki wspinają się, aby zdobyć marchewkę. Niestety po drodze czeka je wiele niebezpieczeństw. Komu uda się nie spaść i kto jako pierwszy osiągnie cel? Gra grarantuje mnóstwo zabawy wszystkim uczestnikom. Dołączmy do ekscytującego i szalonego wyścigu zajączków! Wygrywa ten, kto pierwszy zdobędzie soczystą marchewkę...


O drodze do Prawdy...o Bogu i o sobie. Cóż ważniejszego!!! » Wieczernik w ramach Ruchu Maryjnego (DK385) -Wydaje się, że to stanowisko Królowej Nieba i Matki Kościoła wobec niespotykanych dotąd ataków na Papieża.\nWieczernik w ramach Ruchu Maryjnego (DK385) -\nWydaje się, że to stanowisko Królowej Nieba i Matki Kościoła wobec niespotykanych dotąd ataków na Papieża.\nNajmilsi (...), rozjaśnijcie ziemię światłością Chrystusa. (...) Z wiarą Piotra prowadźcie ludzi do Chrystusa.\nWłaśnie na Piotrze Chrystus zbudował Swój Kościół. To za Piotra Jezus się modlił, by jego wiara pozostała zawsze nienaruszona. To Piotrowi Pan powierzył zadanie utwierdzania braci w wierze.\nJako Mama, bolejąca i zatroskana, zapraszam was wszystkich do spojrzenia dziś na następcę Piotra (...). Wiarą Piotra oświetla on ziemię i utrzymuje cały Kościół w Prawdzie. Jako nowy Piotr Papież ponownie potwierdza dziś pełnię wiary w Chrystusa, Syna Bożego. Jako nowy Paweł przemierza wszystkie regiony świata, by odważnie głosić Jezusową Ewangelię zbawienia.\nPodtrzymujcie Papieża waszą (...) jednością. Módlcie się za niego, cierpcie z nim, miłujcie go, otaczajcie potężną siłą pokornego i odważnego posłuszeństwa.\nSerce Papieża krwawi dziś...\nLecz to dopiero początek. Dziś bowiem wielu Biskupów nie trwa już w jedności z Papieżem i idzie drogą sprzeciwu wobec jego wskazań. (...)\nWywołuje on (sprzeciw) cierpienie i krwawienie Mojego Serca Mamy oraz sprawia, że Mój Papież prawie chwieje się pod ciężarem zbyt ciężkiego krzyża.\nPrzygotowałam was, abyście mogli pomóc mu nieść jego wielki krzyż. Nadeszła godzina ukazania się – w całej mocy i wspaniałości – wielkiej armii, którą przez te lata formowałam, w milczeniu i ukryciu, we wszystkich częściach świata przez Mój Kapłański Ruch Maryjny, dla obrony i silnego wsparcia Papieża.\nTak więc zaczyna się jasno zarysowywać plan dotyczący małej trzódki – strzeżonej w ogrodzie Mojego Niepokalanego Serca – która pozostanie wierna Chrystusowi i Jego Kościołowi.


Gminny Zespół Lecznictwa Otwartego w Kietrzu zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z Ustawą z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do strony internetowej: Serwis Internetowy Gminnego Zespół Lecznictwa Otwartego w Kietrzu..\nW przypadku problemów z dostępnością strony internetowej prosimy o kontakt. Osobą kontaktową jest mgr Agnieszka Domagała, adomagala@gzlokietrz.pl.. Kontaktować można się także dzwoniąc na numer telefonu 77 485 52 30 wew 103. Tą samą drogą można składać wnioski o udostępnienie informacji niedostępnej oraz składać skargi na brak zapewnienia dostępności.\nData publikacji strony internetowej: 2020-10-02.\n48-130 Kietrz, Kościelna 1\nStrona internetowa posiada specjalnie przygotowaną wersję pod adresem internetowym gzlokietrz.pl , spełniającą wymagania dostępności. Specjalna wersja strony obsługuje następujące skróty klawiszowe:


Czółenka Venezia 678450 czarny • butshop.pl\nMid season sale! Jeszcze tylko DZISIAJ 27.10.20 CAŁA KOLEKCJA -10%! Zapasy ograniczone. Kod rabatowy: SUPER10\nButy Venezia 678450 czarny\nCzółenka Venezia Venezia 678450 czarny\nEleganckie, oryginalne czółenka skórzane renomowanej marki Venezia 678-450 w kolorze czarnym.\nCzółenka wykonano z bardzo wysokiej jakości skóry naturalnej lakierowanej, miękkiej i przyjemnej w dotyku.\nButy są komfortowe dzięki lekkiej konstrukcji, elastycznym podeszwom i miękkim, skórzanym wyściółkom.\nSłupkowe obcasy idealnie sprawdzają się nawet podczas najbardziej intensywnego użytkowania codziennego.\nProjektanci zastosowali piękne i modne ozdoby układające się w "grono" złożone z wielu ceramicznych kamyczków, dzięki czemu buty wyglądają niezwykle kobieco a zarazem niecodziennie.\nObcasy nie są obciągnięte skórą. Wyściółki wykonane są naturalnej skóry licowej.\nButy Venezia 671421-S czarny\nButy Venezia F961 czarny\nButy Venezia F961 granatowy\nButy Venezia 1425 czarny\nButy Venezia 1425 granatowy lakier


Domy wypoczynkowe Dramalj (Crikvenica) - fantastyczne okazje na 9+ domki wypoczynkowe\nStrona główna Chorwacja Domy letniskowe Chorwacja Domy letniskowe Kvarner Domy letniskowe Riwiera Rijeka i Crikvenica Domy letniskowe Dramalj (Crikvenica)\nDomki wypoczynkowe Dramalj (Crikvenica)\nWybierzcie najlepszy domek wypoczynkowy jaki oferuje Dramalj (Crikvenica)\nDramalj (Crikvenica), 9+ top domy letniskowe do wynajęcia\nChcesz spędzić wakacje w domu swoich marzeń? Chcesz przytulną atmosferę, którą tylko dom może zapewnić oraz wszystkie inne korzyści jakie Dramalj (Crikvenica) oferuje?\nDomy wakacyjne niedaleko morza lub plaży w Dramalju\nW zacisznym i spokojnym otoczeniu w Dramalju, w pobliżu słynnych plaż Kačjak i Pazdehova, znajduje się wiele domów wakacyjnych, które są dostępne tylko dla Ciebie i Twoich bliskich. Ciesz się wygodnymi i ładnie urządzonymi domami w pobliżu plaży.\nDomy z grillem i wakacje z całą rodziną w Dramalju\nCzym jest lato bez grilla? Dla wszystkich, którzy kochają potrawy z grilla i lubią spędzać wieczory na dużym tarasie w gronie rodzin, wzbogaciliśmy naszą ofertę o dużą liczbę takich domów wakacyjnych w Dramalju.\nObejrzycie naszą rekomendacje domów wypoczynkowych w destynacji Dramalj (Crikvenica). Przygotowaliśmy dla Was interesujące oferty domów w destynacji Dramalj (Crikvenica) i w pobliskich jej okolicach. Nie przegapcie okazji i zarezerwujcie swój idealny dom w destynacji Dramalj (Crikvenica) już teraz!\nDomy letniskowe BLANKA Dramalj (Crikvenica)\nDomy letniskowe Rosa Dramalj (Crikvenica)\nDomy letniskowe Laura Dramalj (Crikvenica)\nDomy letniskowe HANA Dramalj (Crikvenica)\nCena od: 2228 zl za dzień\nDomy letniskowe BILJANA Dramalj (Crikvenica)\nTradycyjny śródziemnomorski dom wakacyjny znajduje się w spokojnej części Dramalju i jest odpowiedni dla 2 do 4 osób. Do Państwa dyspozycji jest przes...\nDomy letniskowe Lana Dramalj (Crikvenica)\nUroczo urządzony dom wakacyjny składa się z dwóch kondygnacji: parter - tutaj znajduje się salon-jadalnia z kuchnią i łazienką. Wewnętrzna klatka scho...\nDomy letniskowe Perry Dramalj (Crikvenica)\nDom o powierzchni 120 m2 jest rozłożony na 3 piętrach: parter, pierwsze i drugie piętro. Każde piętro może służyć jako oddzielna jednostka, ponieważ w...\nDomy letniskowe JELY Dramalj (Crikvenica)\nCena od: 2100 zl za dzień\nDomy letniskowe Bozica Dramalj (Crikvenica)\nDomy letniskowe Odiseja Dramalj (Crikvenica)\nDomy letniskowe Florian Dramalj (Crikvenica)\nDomy letniskowe Solaris Dramalj (Crikvenica)\nDomy letniskowe Goldie Dramalj (Crikvenica)\nCena od: 1055 zl za dzień\nDomy letniskowe ZEN Dramalj (Crikvenica)\nDomy letniskowe DELFIN Dramalj (Crikvenica)\nZrelaksuj się w idyllicznej głębi Riwiery Crikvenicy, w małym miasteczku Tribalju, obok basenu tej uroczej posiadłości do samodzielnego użytku dla 6-8...\nDomy letniskowe NINA Dramalj (Crikvenica)\nDomy letniskowe Manea Dramalj (Crikvenica)\nDomy letniskowe Ljuba Dramalj (Crikvenica)\nDomy letniskowe LEGARA Dramalj (Crikvenica)\nCena od: 1669 zl za dzień\nDomy letniskowe MAGICA Dramalj (Crikvenica)\nCena od: 1701 zl za dzień\nDomy letniskowe Vlady Dramalj (Crikvenica)\nDom składa się z 2 pięter. Na parterze znajduje się jedna sypialnia z dwoma pojedynczymi łóżkami i druga sypialnia z podwójnym łóżkiem i dodatkowym łó...\nDomy letniskowe 2 Dramalj (Crikvenica)\nApartament znajduje się poza centrum miasta, dzięki czemu można spędzić pobyt w ciszy i spokoju w otoczeniu zieleni. Do plaży jest tylko 2500 m lub ty...\nDomy letniskowe MARIJA Dramalj (Crikvenica)\nTen gustownie i pięknie urządzony dom wakacyjny znajduje się w popularnym kurorcie turystycznym Crikvenica, 250 m od piaszczystej plaży i 600 m od cen...\nDomy letniskowe DENIS Dramalj (Crikvenica)\nDomy letniskowe GIANNY Dramalj (Crikvenica)\nTo ciche zakwaterowanie wakacyjne znajduje się w Crikvenicy nad zatoką Kvarner. Główną atrakcją tego zakwaterowania jest basen o powierzchni 26 m2. Do...\nDomy letniskowe ARLY Dramalj (Crikvenica)\nCena od: 2531 zl za dzień\nDomy letniskowe ANDREA Dramalj (Crikvenica)\nPrzestronny i piękny dom z basenem dla 10-12 osób znajduje się w Crikvenicy, w spokojnej okolicy, 1500 m od centrum. Pobyt w tym domu dopełnia basen o...\nDomy letniskowe SUMMERTIME Dramalj (Crikvenica)\nCena od: 1207 zl za dzień\nDomy letniskowe ILIEVSKI Dramalj (Crikvenica)\nCena od: 5135 zl za dzień\nDomy letniskowe IVICA Dramalj (Crikvenica)\nNowocześnie urządzony dom z balkonem i widokiem na morze. Wejście na parter poprzez taras do przedpokoju. Dom podzielony jest na dwie kondygnacje. Na ...\nPokaż wszystkie domki wypoczynkowe Dramalj (Crikvenica)\nTu możecie zobaczyć ostatnio zarezerwowane kwatery! Szeroka oferta domów letniskowych – Dramalj (Crikvenica).\nDomy na wypoczynek w miejscowości Dramalj (Crikvenica)\nSpędźcie wakacje z marzeń w domu wypoczynkowym w destynacji Dramalj (Crikvenica) . Radujcie się wszystkimi korzyściami i wyposażeniem, jaki oferuje dom, a oferty najlepszych domów na wypoczynek w miejscowości Dramalj (Crikvenica) możecie z pewnością odnaleźć na naszych stronach internetowych. Zrelaksujcie się na tarasie czy balkonie domu, radujcie się przy powiewie i pięknym widoku, a w czasie gorących letnich dni poszukajcie odświeżenia na pobliskiej plaży.\nRodzinne domy na wypoczynek w Dramalj (Crikvenica)\nAbyście spędzili jakościowe i niezapomniane wakacje ze swoja rodziną, do naszej oferty kwater dołączyliśmy domy wypoczynkowe w Dramalj (Crikvenica) , które są całkowicie wyposażone we wszystko, co Wam jest potrzebne do idealnego letniego wypoczynku. Na naszych stronach wyszukajcie i zarezerwujcie jeden z domów wakacyjnych, które Dramalj (Crikvenica) posiada i spędźcie niezapomniany rodzinny wypoczynek.


Nalaikh – niewygodne widmo mongolskiej gospodarki wydobywczej - Instytut Boyma\nInstytut Boyma 07.04.2016\nNalaikh (po polsku Nalajch lub Nalajcha) jest obecnie jedną z dziewięciu dzielnic Ułan Batoru. Należy do grupy trzech ułanbatorskich dzielnic-eksklaw i tak jak pozostałe dwie (Bagakhangai i Baganuur) została włączona w obszar administracyjny stolicy w 1992 r. Fizycznie oddzielne miasteczko, Nalaikh położona jest ok. 20 km na wschód od centrum miasta, przy głównej drodze wiodącej z Ułan Batoru na wschód kraju.\nZostała założona ok. 1915 r. jako osada górnicza ze względu na występujące tam bogate złoża węgla brunatnego. Złoża były prawdopodobnie urabiane już w XIX w. (a może i wcześniej), metodami ręcznymi. Początkowo (mowa tutaj o XX w.) eksploatowali je Chińczycy, następnie zaś Rosjanie. W pierwszej połowie XX w. Nalaikh będąca głównym ośrodkiem wydobycia węgla w kraju dynamicznie się rozwijała (zarówno w sensie urbanizacyjnym, jak i przemysłowym). Po przejęciu władzy przez komunistów w 1921 r. wszystkie mongolskie kopalnie zostały stopniowo znacjonalizowane. O przyszłości Nalaikh w dużej mierze zadecydowała Strategia Ekonomiczna rządu komunistycznego z 1924 r. zawierająca m.in. decyzję, na mocy której głównym paliwem energotwórczym oficjalnie ogłoszono węgiel. Miała ona zapobiec postępującemu w gwałtownym tempie wylesianiu terenów otaczających Ułan Bator, w owym czasie zaś Nalaikh była jedyną chyba z krwi i kości kopalnią węgla w Mongolii. Wyjątkowość nalajchijskich złóż w skali całego kraju polegała na tym, iż przez długi czas węgiel wydobywany był ze stanowisk kopalni głębinowej.\nPoczątkowo główną siłę roboczą w Nalaikh (jak w większości kopalń w tamtym okresie) stanowili Chińczycy, w latach 40. XX w. w Nalaikh znajdował się obóz pracy dla jeńców japońskich, zaś w latach 60. przesiedlono tam w celu zapewnienia rąk do pracy w kopalni mongolskich Kazachów z zachodu kraju. Mniejszość kazachska do dziś obecna jest w Nalaikh, jej część wciąż bierze zaś aktywny udział wydobyciu węgla. Większość środkowego okresu XX w. upłynęła w Nalaikh na rozbudowie i kolejnych modernizacjach zarówno samej kopalni, jak i reszty infrastruktury wydobywczej. Szczególnie ważny był okres lat 30., kiedy częściowo zmechanizowano sposób wydobycia węgla, a następnie zelektryfikowano kopalnię, a także uruchomiono pierwszą, wąskotorową linię kolei w Mongolii. Połączyła ona Nalaikh z Ułan Batorem, a służyła oczywiście do transportu węgla, którego punkt rozładunkowy znajdował się na terenie obecnego parku rozrywki w centralnym Ułan Batorze. To tam odbywał się pierwotnie handel węglem z Nalaikh. Linię zamknięto w 1958 r., 20 lat po jej pierwotnym uruchomieniu. W 1940 r. na mocy trzyletniego planu rozwoju gospodarki narodowej miała miejsce kolejna, gruntowna tym razem modernizacja kopalni. Przez szereg lat kopalnia węgla w Nalaikh była wczesnym odpowiednikiem kopalni miedzi w Erdenet – głównego zakładu wydobywczego i przemysłowego w kraju. W latach 50. wraz z rozwojem kolejnych zakładów pracy miasteczko powoli zaczęło stawać się niewielkim, podstołecznym centrum przemysłowym. Przyjęcie Mongolii w skład RWPG w 1962 r. miało dwojaki wpływ na sytuację miasteczka – z jednej strony skorzystało ono na inwestycjach wdrażanych przez państwa członkowskie, z drugiej strony jego wyjątkowość w skali kraju zaczęła powoli maleć z powodu inwestycji w inne ośrodki zurbanizowane. Jak w przypadku innych strategicznych ośrodków przemysłowych w Nalaikh funkcjonowała radziecka baza wojskowa z największym w kraju lotniskiem wojskowym. Czas świetności Nalaikh nie trwał długo.\nOd momentu rozpoczęcia wydobycia węgla ze stanowisk w dolinie Sharyn Gol w 1963 r. znaczenie Nalaikh zaczęło stopniowo maleć, zaś otwarcie na początku lat 80 XX w. kopalni węgla w mieście Baganuur (obecnie również będącego dzielnicą-eksklawą Ułan Batoru) ok. 100 km na wschód od Nalaikh dodatkowo przyczyniło się do spadku znaczenia miasteczka. Końcowy okres oficjalnej eksploatacji złóż węgla na terenie Nalaikh to już wydobycie odkrywkowe. Wycofanie wojsk rosyjskich z Mongolii miało znaczący wpływ na spadek prestiżu miasteczka, zaś wybuch metanu, w wyniku którego w 1990 r. w nalajchijskiej kopalni zginęło 21 osób, doprowadził do Nalaikh ostatecznego upadku – półtora tysiąca osób straciło pracę, zaś gospodarka miasteczka żyjącego z wydobycia węgla załamała się. Zrujnowana kopalnia do dziś pozostaje nieczynna. W 1992 r. Nalaikh wraz z Baganuur i Bagakhangai zostały jako eksklawy o statusie dzielnic włączone w skład miasta wydzielonego Ułan Bator. Po zamknięciu kopalni mieszkańcy i górnicy napływowi stopniowo, na coraz większą skalę rozpoczęli wydobycie węgla na własną rękę – niekiedy korzystając z infrastruktury pozostałej po Wielkiej Kopalni, niekiedy tworząc swoiste biedaszyby czy (szczególnie w początkowym okresie) eksploatując niektóre, położone płytko pod powierzchnią ziemi złoża węgla metodą odkrywkową. Nielegalne wydobycie kwitnie na terenie Nalaikh do dziś, lokalni górnicy zaopatrują w węgiel zarówno praktycznie całe Ułan Bator, jak i wiele innych miejsc w kraju, zaś na poziomie lokalnym stymulują gospodarkę dzielnicy, której populacja wciąż balansuje na krawędzi przetrwania. Warunki pracy pozostawiają jednak wiele do życzenia – rokrocznie nalajchijskie biedaszyby pochłaniają średnio kilkanaście ofiar śmiertelnych. Praca w biedaszybach podlega sezonowym cyklom, w ramach których największe nasilenie prac ma oczywiście miejsce od wczesnej jesieni do późnej wiosny. W ostatnich latach licencję na eksploatację terenów Wielkiej Kopalni i znajdujących się na ich obszarze pokładów węgla udało się uzyskać firmie Tsagaan Shonkhor, której przedstawiciele przynajmniej przy jednej okazji starli się z miejscowymi ninja w kwestii dalszej przyszłości złóż w Nalaikh. Jedynie nieliczne z ponad dwustu biedaszybów funkcjonują jako legalne przedsięwzięcia. Władze Ułan Bator świadome są nadużyć mających miejsce na terenie dzielnicy i ich skali, jednak nie będąc obecnie w stanie zaoferować mieszkańcom Nalaikh żadnych innych perspektyw ekonomicznych, zmuszone są przyzwalająco przymykać na nie oko. Oficjalnie problem biedaszybów bywa zazwyczaj określany po prostu jako „niemożliwy do opanowania”. W 2013 r. burmistrz Ułan Batoru wydał decyzję nakazującą zamknięcie wszystkich nielegalnych szybów. Jej wdrożenie pochłonęło ponad 55 mln tugrików, mimo to nie okazało się skuteczne – górnicy bardzo szybko wrócili do urabiania lokalnego węgla. W industrializującym się społeczeństwie mongolskim Nalaikh stało jednak się nieprzyjemnym widmem, symbolem upadłej, lokalnej ekonomii górniczej, przeżutej i kiedy stała się ciężarem – pozostawionej samej sobie przez władze.\nBaganuur i Nalaikh często bywają zestawiane ze sobą jako dwa kontrastowe przykłady związków urbanizacji z przemysłem wydobywczym. Co ciekawe, populacja Nalaikh utrzymująca się na poziomie ok. 30 tys. osób jest o ¼ większa niż Baganuur, które sprawia wrażenie ośrodka bardziej zurbanizowanego niż peryferyjna w stosunku do centrum Ułan Batoru Nalaikh. Oba miejsca historycznie były oddzielnymi od Ułan Batoru organizmami miejskimi skoncentrowanymi wokół kopalni węgla, obecnie zaś mimo geograficznej odległości oba wchodzą w skład stolicy. Z tą jednak różnicą, że jedno z nich (Baganuur) wciąż utrzymuje się z przemysłowego wydobycia węgla, zaś oficjalna górnicza przyszłość drugiego (Nalaikh) jest niepewna nawet w świetle planów eksploatacji złóż przez Tsagaan Shonkhor. Warto dodać, że studium wykonalności dla kopalni głębinowej wykonać miała polska firma Famur, obecna od kilku lat w mongolskim sektorze wydobywczym. Tsagaan Shonkhor planowało rozpoczęcie budowy kopalni na 2014 r., obecnie brak jednak oficjalnych informacji o postępie prac.\nNa początku drugiej dekady XXI w. głośno było w Mongolii o planach rozruszania lokalnej gospodarki z pomocą przekwalifikowania charakteru dzielnicy. Planowano wówczas wybudowanie w Nalaikh miasteczka uniwersyteckiego skupiającego wszystkie najważniejsze uczelnie państwowe obecnie wciąż zlokalizowane w centralnym Ułan Bator. Kolejne zapowiadane terminy budowy kampusu mijały, w końcu zaś wizja upadła wraz ze zmianą planów zakładającą przyszłe zlokalizowanie miasteczka akademickiego na terenie Baganuur. Aktualnie w Nalaikh funkcjonuje nowo otwarta uczelnia wyższa – Niemiecko-Mongolski Instytut Zasobów i Technologii – będąca pierwszą w Mongolii uczelnią wyższą założoną na mocy umowy między rządami dwóch państw (niemieckie doświadczenie w sektorze wydobywczym nie pozostaje tutaj bez znaczenia) oraz techniczna szkoła zawodowa, w rozwój której wkład finansowy miała Oyu Tolgoi. Plany zwiększenia zainteresowania dzielnicą poprzez budownictwo socjalne (osiedle Shine Nalaikh – Nowa Nalaikh) w dużym stopniu również spełzły na niczym, głównie ze względu na kryzys w mongolskim sektorze budowniczym rzutujący na wysokie ceny mieszkań. Lokalizacja osiedla oraz kwestie infrastruktury grzewczej były dodatkowymi czynnikami mającymi wpływ na nikłe zainteresowanie ofertą nowych, rzekomo socjalnych mieszkań w Nalaikh.\nNa chwilę obecną brak jasnych informacji o jakiejkolwiek strategii rozwojowej dla podupadłej dzielnicy wciąż posiadającej potencjał w postaci złóż węgla. Mieszkańcy Nalaikh nie kryją rozczarowania, zaś władze miasta bezradnie rozkładają ręce. Planowana ze strony Tsagaan Shonkhor inwestycja w nową infrastrukturę do wydobycia głębinowego stoi pod znakiem zapytania. Perspektywy dywersyfikacji profilu dzielnicy (dzielnica naukowa, dzielnica sypialna) nie przyniosły wymiernych skutków. Nalaikh prawdopodobnie jeszcze co najmniej przez kilka lat zostanie modelowym (i niestety niejedynym w skali kraju) przykładem rządowej porażki w dziedzinie rozwoju strategii ekonomicznych.\n Sytuacja była początkowo podobna we wszystkich kopalniach w Mongolii. Chińscy osadnicy i migranci zarobkowi w znacznie mniejszym stopniu ulegali wpływowi tradycyjnych wierzeń, które w wypadku Mongołów surowo wzbraniały jakiejkolwiek aktywności wyrządzającej krzywdę Naturze, a za taką uważane było cokolwiek co związane z kopaniem w ziemi.\n Dane pochodzą ze spisu powszechnego z roku 2010. http://web.archive.org/web/20130118130251/ http://toollogo2010.mn/doc/bag,horoogoor.pdf\nTAGI: Azja / Azja centralna / ekonomia / energetyka / gospodarka / historia / kopalnie węgla / kryzys / mongolia / mongołowie / Nalaikh / paliwa kopalne / paweł szczap / przemysł / recesja / sektor wydobywczy / siła robocza / stolica mongolii / surowce / surowce energetyczne / szczap / ułan bator / urbanizacja / węgiel / zasoby


Zestaw do sushi dla 2 osób DUKA THORA 6 elementów niebieski kamionka - DUKA\nZ zestawem DUKA Thora, jedzenie Twojego ulubionego Sushi będzie jeszcze większą przyjemnością! Stworzony dla 2 osób, zawiera 2 duże talerze i 4 miseczki wykonane z kamionki pokrytej elegancką, szklistą powłoką w kolorze jasnego błękitu. Unikalna metoda jej nakładania sprawia, że zestaw DUKA Thora zachwyca starannym wykończeniem i indywidualnym charakterem, dzięki którym stanie się niekwestionowaną ozdobą Twojego stołu. Co więcej, możesz go używać w mikrofalówce i myć w zmywarce, zatem znakomicie uzupełni on wyposażenie nowoczesnej kuchni. Sushi dla dwojga na kolację? Tylko z zestawem DUKA Thora!\nPrzeznaczenie do serwowania sushi\nSkład zestawu 4 x miseczka, 2 x talerz\nDane dodatkowe pojemność całkowita miseczki: 50 ml, pojemność użytkowa miseczki: 30 ml, wymiary miseczki: 8.1x6.1x1.9 cm, wymiary talerza: 24x14.5x2 cm, produkt wykonany ręcznie, *wzór nakładany jest techniką reactive glaze (poszczególne elementy mogą różnić się od siebie)*\nWymiar opakowania 27.5x24.5x4 cm


Dzieci, edukacja i świat…\nMCK SOKÓŁ było organizatorem międzynarodowej konferencji pod patronatem CIOFF Etnopedagogika a współczesna edukacja dzieci. Seminarium zostało zorganizowane z okazji jubileuszowej XX edycji Międzynarodowego Festiwalu Dziecięcych Zespołów Regionalnych Święto Dzieci Gór.\nSpotkanie było okazją do wymiany poglądów dla antropologów, etnografów, pedagogów, historyków, folklorystów i regionalistów.\n– W ramach konferencji ok. trzydziestu pięciu uczestników wysłuchało dziewięć referatów. Ich tematyka podkreślała ważność tożsamości regionalnej w wychowaniu i kształceniu dzieci. Odczyty były prowadzone w języku polskim i angielskim. Każda sesja została zatytułowana inaczej i rozpoczynała ciekawe dyskusje – mówi Marta Smólczyńska z MCK SOKÓŁ.\nJak podkreślali niemal wszyscy prelegenci, dzieci i młodzież przedstawiają sobą wielorakie wartości wynikające z tradycji przynależnego regionalizmu narodowego. Poprzez wzajemne oddziaływanie na siebie, przez np. taniec, śpiew lub zabawę, młodzi ludzie są sobie potrzebni szczególnie dzisiaj, kiedy świat staje się globalną wioską. W każdym dziecku są niewyczerpane pokłady dobra. Charakteryzuje je nadzwyczajna ciekawość otaczającej rzeczywistości i gotowość do współbrzmienia z innymi. Toteż ich zachowanie, myślenie i odczuwanie wynika z tego co obserwują wokół siebie oraz co czynią przedmiotem własnych doświadczeń i przeżyć, które w dorosłym życiu przełożą na swoje wartości człowieczeństwa. Dlatego tak ważną rolę spełnia pedagogika konstruktywna, co zgodnie podkreślali min. dr Stanisław Węglarz (etnolog, Uniwersytet Śląski w Katowicach), dr Danuta Kocurek (pedagog, historyk, Uniwersytet Śląski w Katowicach), dr Agnieszka Kowarska, (antropolog, choreolog, współpracownik IEiAK Uniwersytetu Warszawskiego), mgr Kazimierz Budzik (muzyk, etnolog, współpracownik Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu), mgr Markéta Lukešová (Narodowy Instytut Kultury Ludowej, Strážnice, Republika Czeska).\nBiorąc pod uwagę te i inne aspekty oddziaływań wychowawczych, wychowawcom i nauczycielom potrzebna jest nie tylko wiedza pedagogiczna, lecz także zasób wiadomości z zakresu psychologii, socjologii, filozofii, etyki, ponieważ współistnienie wielokulturowych grup etnicznych różnych nacji wymaga wyjątkowej troski pod względem intelektualnym. Nieodłączną właściwością wychowania jest tzw. interakcyjność. Współczesny człowiek potrzebuje drugiego człowieka bardziej niż kiedykolwiek przedtem. Dlatego altruizm, rozumiany jako ewangeliczna miłość bliźniego, ma ogromne znaczenie w wychowaniu dzieci i młodzieży w okresie tzw. braku wolnego czasu, którego główną cechą jest zobojętnienie na los i potrzeby innych ludzi (życie obok siebie).\nW ten sposób m.in. kształtuje się tzw. modeling, wizja człowieka, o którego warto i trzeba zabiegać. Niezwykle pomocne są radosne zabawy, które poniekąd uczą samodzielności i oryginalności w wymyślaniu reguł zabawowych. W świetle podanych informacji skuteczność wzajemnych oddziaływań psychologicznych, społecznych i kulturowych poszczególnych grup dzieci i młodzieży różnych nacji jest istotnym głosem w debacie o przyszłość istnień świata.\nOd dwudziestu lat MCK SOKÓŁ realizuje program - według kryteriów własnej tożsamości propagowania „dobra w świecie” – a jest nim bez wątpienia Festiwal Święto Dzieci Gór.


Nieruchomości przy Julianowska, Piaseczno, woj. mazowieckie\nGratka.pl Nieruchomości Piaseczno ul. Julianowska\nLista ofert w pobliżu ul. Julianowska, Piaseczno\nMieszkania na sprzedaż - Piaseczno, ul. Julianowska\nMieszkanie Piaseczno, ul. Julianowska 275 000 zł 3 pokoje, 45 m2, 1 piętro z 3, 2001 rok budowy\nNa sprzedaż mieszkanie 45 mkw, I piętro, balkon!!! Główne atuty nieruchomości: • doskonała komunikacja z centrum • bliskość komunikacji miejskiej • bliskość terenów zielonych Nieruchomość złożona z: • kuchnia otwarta bez okna 5 m.kw • pokój 4... więcej»\nMieszkanie Piaseczno, ul. Julianowska 398 000 zł 3 pokoje, 75 m2, 3 piętro z 3, 2001 rok budowy\nCiche, jasne rozkładowe 3-pokojowe mieszkanie na trzecim piętrze w trzypiętrowym budynku bez windy. Salon z z dużym balkonem typu loggia, przytulna kuchnia z aneksem jadalnym całkowicie wyposażona. Mieszkanie zlokalizowane jest w Piasecznie przy... więcej»\nLokale użytkowe do wynajęcia - Piaseczno, ul. Julianowska\nLokal Piaseczno, ul. Julianowska 20 000 zł 1 500 m2, 2005 rok budowy\nCałkowita powierzchnia magazynowa: 1500 m2 Total warehouse space: 1500 sqm Stawki wyjściowe dla magazynów: 13,50 PLN / m2 Headline rate is: 13,50 PLN / sqm. Stawka opłaty serwisowej za m2: 0 PLN. Service charge per/sqm: 0 PLN. Magazyn... więcej»


Everton – Chelsea zapowiedź meczu Na przedświąteczne oczyszczenie – postne, smaczne, nie nudne Przygotowanie auta na zimę. O czym nie można zapomnieć Błędy popełniane przy wyborze programu dla firmy W jakich zawodach najłatwiej o pracę w Polsce? Google – najlepszy pracodawca świata? Jak skutecznie przygotować się do matury? Utrata wartości handlowej pojazdu Jak kupić ubezpieczenie narciarskie online? Jakie domy budują Polacy?


Zdjęcia packshotowe, oraz fotografia obrotowa - krok po kroku- Fotografia Produktowa\nZdjęcia packshotowe powinny jak najlepiej oddawać przedmiot, który będzie fotografowany, a jednocześnie zachęcać do jego zakupu. Dlatego właśnie tak bardzo ważne będzie, by były one w profesjonalny sposób wykonane. Można decydować się na wykonanie sesji w studio ale również można je zrobić samemu w domu. Packshoty to używana w branży reklamowej nazwa, która określa zdjęcia wysokiej jakości, które zrobione są na białym jednolitym tle. Packshot ma za zadanie zaprezentować przedmiot w jak najbardziej rzeczywisty sposób, by idealnie oddać barwy i pokazać detale robionych zdjęć. Packshot powinien sprawić, że osoba oglądająca zdjęcie produktu będzie wiedziała jak dokładnie on wygląda. Zdjęcia takie mają zachęcać do zakupu. A jak to się mówi jeden obraz jest więcej wart niż tysiąc słów, co szczególnie ważne będzie w przypadku sprzedaży internetowej.\nPrzykładowe wykorzystanie zdjęć packhotowych\nZdjęcia packshot są wykorzystywane w internecie, na stronach firmowych, w sklepach internetowych albo jako element mailingowy. Zdjęcia produktów wysokiej jakości zobaczymy takżę w druku na banerach wielkoformatowych, plakatach i ulotkach. Zdjęcia takie są częścią każdej kampanii reklamowej. Najlepiej będzie wykonać je w profesjonalnym studiu fotograficznym. W takim przypadku będzie trzeba je dostarczyć do miejsca, gdzie zdjęcia będą wykonywane. W niektórych przypadkach mogą być one robione u klienta, jeśli fotograf oferuje taką właśnie ofertę.\nFotografia packshotowa - cechy\nFotografia packshotowa w branży reklamowej najczęściej będzie spełniać kilka podstawowych reguł. Po pierwsze zdjęcia muszą otrzymać odpowiednią ekspozycję, powinny być dobrze naświetlone. Dzięki temu fotograf ma większe pole do działania w czasie postprodukcji. Każde zdjęcie musi być ostre. W tego typu fotografii nie ma miejsca na to, by eksperymentować z głębią ostrości czy innymi kreatywnymi rozwiązaniami. Ważne, by każdy element przedmiotu fotografowanego był wyraźny. Również perspektywa z jakiej zdjęcia będą robione musi być jak najbardziej naturalna. W czasie obróbki graficznej wykonuje się szparowanie, wycina się tło. Pomimo że produkty są fotografowane na białym tle często się zdarza, żę w czasie sesji wykorzystuje się podpórki. Szparowanie pozwala na usunięcie tych zbędnych elementów ze zdjęcia. Niekiedy mimo dobrych ustawień oświetlenia na zdjęciu zostaje nieestetyczny cień, którego w postprodukcji można się pozbyć.\nZdjęcia packshot powinno się robić z wykorzystaniem stołu albo namiotu bezcieniowego. Powinno się zadbać o jednolite tło, najlepiej koloru białego. Zdjęcia najlepiej robić ze statywem, wtedy nie będą poruszone i będzie można wykorzystać dłuższy czas naświetlenia. Jednym z ważnych elementów będzie oświetlenie. Jeśli ktoś stale zwiększa bazę produktów i wykonuje takie zdjęcia to dobrze będzie zainwestować w lampy studyjne. Jeśli zdjęcia wykonuje się sporadycznie i nie chce się wydawać pieniędzy na sprzęt to można zdecydować się na lampki z żarówkami halogenowymi i stałe światło. Nie ma tak dużego znaczenia jaki będzie aparat wykorzystywany. Najważniejsze bowiem będzie odpowiednie naświetlenie, ostre zdjęcia zrobi się takżę tańszym aparatem cyfrowym. Ważne, by w czasie sesji zdjęciowej wykorzystywać maksymalnie możliwość aparatu. Zdjęcia robimy w trybie manualnym. Ustawia się niskie ISO. Przy korzystaniu ze statywu można ustawić dłuższy czas naświetlania.\nCoraz bardziej popularne są również zdjęcia 360 stopni. Znajdują one zastosowanie w sklepach internetowych oraz na stronach produktowych. Dzięki takiej fotografii klient może zobaczyć produkt ze wszystkich stron. Animacja będzie bardziej atrakcyjna niż zwykłe zdjęcie i może wpływać na większe zainteresowanie kupujących. Im więcej zdjęć będzie się składać na sekwencję tym przejścia będą mniej widoczne i staną się bardziej płynne. Zazwyczaj jedna sekwencja może mieć od 12 do nawet 230 zdjęć. Taka fotografia oczywiście pochłania znacznie więcej czasu niż tradycyjna. Jeśli ktoś chce zrobić takie zdjęcia w domu to najlepiej będzie wykorzystać specjalną obrotową podstawę do zdjęć. Następnie będzie trzeba zadbać o to, by odpowiednie złożyć taką sekwencje w specjalnym programie do obróbki. Zdjęcia tego typu zapisuje się w formacie gif. Jeśli ktoś posiada dobry smartfon to będzie mógł takie zdjęcia wykonać również z jego pomocą. Wystarczy skorzystać z dostępnych aplikacji, które pozwalają na robienie takich zdjęć. Następnie aplikacja będzie składać sekwencje w całość. Jedyne co trzeba robić to obracać przedmiotem pod różnymi kątami, by wykonane były odpowiednie zdjęcia.\nNa początek warto będzie konkretnie opisać...


Jak bezpiecznie pożyczać pieniądze online, nie dając się nabrać na oszustwa? - Pożyczki, pieniądze, finanse - chwilowkanadzis.pl\nInternet jest świetną platformą do uzyskania pożyczki online. Obecnie możemy uzyskać finansowanie bez wychodzenia z domu i bez zbędnych formalności. Jednakże otworzyło to również drzwi dla nielegalnych firm, które udają, że udzielają nam pożyczki, a następnie oszukują nas i okradają. Szczególnie jeśli nasza sytuacja finansowa jest skomplikowana i próbujemy „nowych podmiotów”, żeby uzyskać finansowanie. Ważne jest, aby być świadomym znaków, które pozwolą nam odróżnić legalne firmy od tych nielegalnych.\nNigdy nie wysyłaj pieniędzy z góry\nJest to najczęstsza pułapka, a zarazem najskuteczniejsza, która polega na tym, że po zatwierdzeniu kredytu oszuści żądają zapłaty jakiegoś wymyślonego wydatku. Znikną jednak bez oddania nam pieniędzy za pożyczkę, gdy tylko otrzymają zapłatę z góry.\nPonieważ jest to najczęściej spotykane oszustwo, powody wpłacania zaliczki ciągle się zmieniają. W przeszłości była to zazwyczaj opłata za otwarcie rachunku, ale obecnie ta wymówka jest tłumaczona jako płatności za ubezpieczenie, płatności za przelewy, płatność za otwarcie rachunku bieżącego lub płatność za weryfikację naszej tożsamości. W jednym z przypadków, w taki sposób wyłudzono ponad 6 milionów złotych i oszukanych zostało 44 tys. osób. Żaden podmiot prawny nigdy nie poprosi Cię o zapłacenie pieniędzy z góry, więc powinieneś wątpić w legalność każdej firmy, która Cię o to prosi, natychmiast przerwij prośbę o pożyczkę i nigdy nie wysyłaj płatności.\nPożyczkodawca musi przedstawić Ci wszystkie informacje\nZgodnie z ustawą w sprawie umów o kredyt konsumencki, wszystkie instytucje kredytowe muszą jasno przedstawić wszystkie warunki kredytu, który chcemy zaciągnąć, zarówno w swoich reklamach, jak i w spersonalizowanej ofercie, którą nam przedstawiają. Przed podpisaniem umowy lub akceptacją, muszą dać nam dokument ze wszystkimi warunkami, abyśmy mogli je dokładnie przeczytać przed ich zaakceptowaniem.\nUważaj na firmy pośredniczące\nPodczas gdy te firmy nie są nielegalne, to nie są gwarancją uzyskania pożyczki. Poproszą nas o nasze dane osobowe i za ich pomocą złożą w naszym imieniu wnioski o różne pożyczki. W zamian za tę usługę pobierają od nas opłatę. Jednak udanie się do tego typu firmy wcale nie gwarantuje że pożyczkodawca przychyli się do naszego wniosku, bowiem to od firmy udzielającej pożyczki i jej kryteriów zależeć będzie czy przyzna nam pieniądze czy też nie. Może się więc okazać, że zapłacimy za usługi pośrednika, nie uzyskując finansowania.


Johan Cruyff • LegendyFutbolu.com\nGra w Ajaxie Amsterdam\n6 listopada 1966 (11 listopada 1966?), w drugim meczu w reprezentacji, z Czechosłowacją na Stadionie Olimpijskim w Amsterdamie, Cruyff jako pierwszy w historii reprezentant Holandii otrzymał czerwoną kartkę za bójkę na boisku. Po tym towarzyskim meczu został zdyskwalifikowany przez krajową federację i mógł powrócić na boisko dopiero 13 września 1967, strzelając od razu jedynego gola w meczu z NRD.\nJednym z najsłynniejszych goli Cruyffa, był strzelony w powietrzu, w ekwilibrystyczny sposób, gol w meczu z Atletico Madryt. W meczu z Realem na Estadio Santiago Bernabéu 17 lutego 1974 roku Barcelona wygrała aż 5-0, co było najwyższa porażką Królewskich w derbach Hiszpanii, dopiero w 2010 roku rekord ten został wyrównany.\nPunkt przełomowy w karierze piłkarza to Mistrzostwa Świata 1974 w Niemczech. Zespół holenderski zakwalifikował się do nich po długiej przerwie, trwającej od 1938 roku. W 6 spotkaniach w drodze do finału Holendrzy zdobyli aż 14 bramek, tracąc tylko jedną. Drużynę prowadził legendarny Michels, a dyrygentem był boski Johan. W finale niestety przegrali z Niemcami.\nPiłkarz był wciąż czołową postacią reprezentacji Holandii na Mistrzostwach Europy 1976 roku. „Oranjes” zdobyli wówczas brąz, który był raczej dużym rozczarowaniem. Po półfinałowym meczu z Czechosłowacją Cruijff obraził się, opuszczając zgrupowanie. Kibice i dziennikarze zbojkotowali mecz o 3. miejsce.\nW sezonie 1977/1978 Barcelona zdobyła Puchar Hiszpanii oraz trzecie wicemistrzostwo z rzędu.\nBędący na skraju bankructwa Cruyff (zainwestował w chybiony interes w Lleidzie) przeniósł się do USA i przyjął korzystając z korzystnej propozycji klubu tamtejszej ligi. W Barcelonie rozegrał 227 spotkań (139 w La Liga, 7 w Pucharze Europy, 8 w Pucharze Hiszpanii, 26 w Pucharze UEFA, 47 w meczach towarzyskich) i zdobył w nich 88 goli.\nNa początku kusił Cruyffa New York. Trafił jednak do Los Angeles Aztecs. W debiucie 23 maja 1979 zdobył 2 gole. Po sezonie został uhonorowany wyróżnieniem dla najbardziej wartościowego zawodnika North American Soccer League (NASL).


Złomowanie pojazdów Chełmno kasacja Auto części Chełmno używ. Zadzwoń 703 500 202\nOferujemy bardzo wysoką kwotę za złomowanie pojazdu. Skup aut Chełmno – części używane do wszystkich marek. Auto złom z częściami Chełmno. Kupuj najszybciej. Wysyłka części 24h Chcesz szybko zezłomować auto? Trafiłeś w dobre miejsce. Skup aut? Robimy to od 20 lat. Skup samochodów na części Chełmno. Auto kasacja.\ndemontaż auta Chełmno\nskup aut powypadkowych Chełmno\nW Auto Złomowanie Chełmno znajdziesz części do układu chłodzenia, układu hamulcowego, układu silnikowego, karoserii i wielu innych elementów samochodowych.\nCopyright © 2018. Złomowanie auta Chełmno, skup aut powypadkowych Chełmno, złomowanie auta w Chełmno.