Gou-Tec & TDMA GOU-TEC & TDMA - Misja Bośnia 2013 - wyprawa eksploracyjna na górę Klek\nKilka miesięcy przed samym wyjazdem podszedł do mnie Andrzej Głuszek, który miał okazję wiele podróżować, po mało znanych nam terenach na wschód od granicy Polski. Podczas jednej ze swoich wypraw, znalazł się we wschodniej części Jahoriny, czyli masywu górskiego wchodzącego w skład Gór Dynarskich. Dokładniej tej ich części, która leży na terenach Bośni i Hercegowiny. Zafascynowany opowiedział mi o skale o nazwie Klek. Z relacji Andrzeja wynikało, że ma ona miejscami ok. 80 metrów, nie jest zarośnięta a wapień z jakiego jest zbudowana, wygląda że jest bardzo dobrej jakości. Dodatkowo wydawało się, że jest całkowicie dziewicza a na pewno znajduje się w niesamowitym miejscu.\nKlek i tablica ostrzegawcza w jego okolicy\nAndrzej sprytnie próbował zarazić mnie ideą wyjazdu do Bośni i rozpoczęcia przygotowywania Kleka do wspinaczki. Chodziło o wytyczenie dróg, oczyszczenie skały z kruszyzny i wyposażenie jej w stałe punkty tam, gdzie nie da się osadzać własnej asekuracji. Głównym powodem miało być to, że na miejscu są wspinacze którzy nie za bardzo potrafią wykorzystać potencjał jaki mają, dlatego trzeba trochę im w tym pomóc. Poza przystosowaniem Kleka do wspinaczki, mieliśmy spróbować nauczyć ich czegoś o sprzęcie, technice czy ratownictwie...\nMimo tego, że zawsze lubiłem wyjazdy w nieznane, a wizja otwierania nowych dróg wspinaczkowych nie dawała mi spokoju od dłuższego czasu, z początku nie poszedłem do inicjatywy ze zbyt dużym entuzjazmem. Powodem był niezbyt perspektywiczny, jeżeli chodzi o czas i pieniądze, termin wyjazdu. W wakacje zawsze brakuje mi i jednego, i drugiego. Jednak mimo braku większych perspektyw, idea stopniowo zaczęła się zakorzeniać w moim umyśle. Przekazując ją dalej, praktycznie od razu miałem już gotowy zespół doświadczonych i zaufanych ludzi. Niekoniecznie doświadczonych eksploracyjnie, ale wspinaczkowo i w zakresie prac na wysokości jak najbardziej. Myśl o eksploracji dziewiczych terenów oraz wielka niewiadoma, a tym bardziej związana z tym przygoda zadecydowały za nas. Dodatkowo fakt, że można jeszcze przy tym zrobić dla kogoś coś dobrego... Nie trzeba było nic więcej żeby nas przekonać. Dzięki temu, nawet podświadomie planowaliśmy wszystko tak, żeby się udało.\nW stosunkowo niedaleko położonym od Kleka mieście o nazwie Goražde, od kilku lat mieszka Michał Szameto z Koszalina. Pracuje w międzynarodowej misji humanitarnej, działającej na terenie Goražde i okolic. Jak się później okazało to on był inicjatorem całej akcji, ale o tym później...\nJak to często bywa, pracy i różnych innych zajęć było tyle, że te kilka miesięcy do wyjazdu minęło jak tydzień. Kilka dni przed wyruszeniem w podróż, poza paroma pomysłami nie mieliśmy zupełnie nic. Wiedzieliśmy tylko tyle, że zaczynamy na początku lipca, bo przed 13-stym musimy być z powrotem w Polsce. Oczywiście nie z powodu żadnych przesądów ;) Jednym z trudniejszych tematów, który podnosił nam poziom stresu, był sprzęt a konkretnie ringi i klej. O ile z ringami nie było problemu, bo dzięki pomocy Tadka Widomskiego z Myślenickiej firmy BZ, mieliśmy pewne zarówno ringi jak i stanowiska w dobrych cenach, o tyle z klejem było dużo gorzej. Najpewniejszy klej do obijania skał, czyli Hilti HY 150 lub HY 150 max jest bardzo drogi i mieliśmy na początku duży problem ze znalezieniem czegokolwiek w sensownej cenie. Ograniczał nas mocno czas, którego nikt jak na złość przed wyjazdem nie miał. Klej miał znaleźć kto inny, ale w ostatniej chwili okazało się, że będę musiał zatroszczyć się o ten temat ja. Na szczęście Hilti wycofywało ten konkretny model kleju zastępując go nowszym, dzięki czemu na popularnych serwisach internetowych dało się go znaleźć w dobrych cenach. Powodem był zbliżający się termin ważności. Był czwartek wieczór, a wyjazd był zaplanowany na noc z poniedziałku na wtorek. Nie było więc innej możliwości zdobycia kleju, jak tylko kupić go przez internet i liczyć na to, że do poniedziałku dotrze do Bielska. Z tym wiąże się pierwsza przygoda. Wysłałem maila do jednego ze sprzedawców, który miał w ofercie kleje z odpowiednią datą ważności i w bardzo dobrej cenie. Nie było podanego numeru telefonu, dlatego kiedy po jakimś czasie nie otrzymałem odpowiedzi, zadzwoniłem do innego. Udało się zamówić kleje, ale z pewną dozą niepewności, bo sprzedawca kręcił coś odnośnie daty ich ważności. Po dobitnym przedstawieniu mojego stanowiska, że data ważności musi być ok, mogłem tylko mieć nadzieję, że pan z którym rozmawiałem wywiąże się z zadania. Zaraz po zakończeniu rozmowy, przyszedł SMS z prośbą o przesłanie danych do wysyłki. Trochę mnie to zdziwiło, bo dane podyktowałem przez telefon. Nie miałem jednak czasu się nad tym zastanawiać, bo na głowie miałem jeszcze parę większych tematów do załatwienia na uczelni. Na szczęście o wszystko inne związane ze sprzętem oraz logistykę dojazdu dbał Kuba Gardaś, jeden z uczestników wyprawy.\nBardzo szybko i niespodziewanie nadszedł poniedziałek. Nic jeszcze nie miałem spakowane, bo nie było kiedy. Pojechałem rano na uczelnię do Katowic, potem na uczelnię do Krakowa. Wracając do Bielska pojechałem jeszcze do Myślenic do Tadka Widomskiego po pistolet do kleju, sprzęt do czyszczenia otworów, maszynkę do testowania wytrzymałości kotew oraz parę praktyczny rad.\nPod koniec dnia pozostał tylko stres związany z klejami, bo jeżeli chodzi o pakowanie się to żaden problem. Kleje przyszły pod wieczór, ale po pierwsze kurier nie chciał pozwolić na otwarcie przesyłki w celu sprawdzenia terminu ważności, a po drugie kosztowała ona dwa razy więcej niż powinna. Trzeba było wiec pojechać na pocztę, żeby wszystko wyjaśnić. Była godzina 19, a ja byłem już trochę zmęczony. Nic więc dziwnego, że ostatnią rzeczą na jaką miałem ochotę, to kłócenie się z panią na poczcie o otwarcie paczki. Nie pomagały nawet tłumaczenia, że od tego zależeć będzie ludzkie życie - nie chcieli pozwolić i koniec. Dalej nie było też za bardzo wiadomo, dlaczego przesyłka kosztuje tak dużo. Dopytując o jej szczegóły i rozmawiając w międzyczasie ze sprzedawcą, który tą przesyłkę nadał, nagle doznałem olśnienia. Okazało się, że nie była to jedna przesyłka podzielona na dwie mniejsze, ale dwie osobne od dwóch rożnych osób. Jedną z nich była paczka nadana od sprzedawcy, który odpisał mi na maila smsem, co na początku zupełnie nie przyszło mi do głowy. Wziąłem więc tą paczkę, odnośnie której wiedziałem że zawiera kleje z nieprzekroczonym terminem ważności i pojechałem do domu się pakować. Kamień spadł mi z serca. Oczywiście druga paczka została od razu odesłana nadawcy, a na jego koncie pojawiły się koszty przesyłki wraz z niewielką rekompensatą :)\nDo Bośni pojechaliśmy we czwórkę. Po opuszczeniu granic naszego pięknego kraju, większość tego co trzeba było zrobić, robiliśmy wszyscy. Były jednak pewne zadania, które leżały na barkach jednej osoby bardziej niż na pozostałych. Jedyną kobietą w zespole była Ula Pięta. Ratowała nas niejednokrotnie przed hipoglikemią, kiedy skoncentrowani na działaniu, walcząc z czasem i pogodą zapominaliśmy o jedzeniu ;) Kiedy w danym momencie nie było co robić, zabierała się za otwieranie boulderów - i to bez crash pada ;) Chłopak Uli, Michał Bartelmus, jako instruktor z dużym wspinaczkowym doświadczeniem, wyszukiwał trudniejszych linii i pomagał Uli w otwieraniu boulderów ;) Jak już wspomniałem wcześniej, Kuba Gardaś zadbał o większość sprzętu do pracy. Dodatkowo dzięki niemu, podczas całej naszej wyprawy, trafiliśmy samochodem we wszystkie miejsca bez błądzenia. No i w końcu czwarty pasażer Fiata Stilo Kombi - ja, czyli Mateusz Gutek, kierownik wyprawy. Ze wszystkich moich działań, najważniejsze dla powodzenia naszej misji było budzenie pozostałych :) Na miejscu dołączył do nas Michał Szameto. Poza tym, że był naszym łącznikiem bez którego zupełnie nic byśmy w Bośni nie załatwili, pomagał w wykonaniu całej roboty w górach. Jedną z jego większych zasług, było poświęcenie na cele wyprawy amerykańskiego masła orzechowego o nazwie Skippy :) Niewiele przed naszym powrotem do Polski, w schronisku w którym spaliśmy zjawił się również Andrzej Głuszek z ekipą harcerzy z Krakowa, ale o tym i pomocy której nam udzielili będzie trochę później.\nGłówni bohaterowie z Klekiem w tle, od lewej: Ula, Michał B., Mateusz, Michał Sz. i Kuba\nJest godzina 3-cia, w nocy z poniedziałku na wtorek, prawie wszystko co trzeba było załatwić czy zabrać jest załatwione lub zabrane. Czekamy z Michałem i Ulą na Kubę, który ma po nas podjechać i spróbować pomieścić cały bagaż i sprzęt. Patrząc na to, co leżało wtedy na podjeździe, byłem pewien że bez trumny na dachu na pewno się nie zmieścimy. Kiedy Kuba podjechał po nas i zobaczyłem co ma w bagażniku, byłem pewien, że nie zmieścimy się nawet z trumną na dachu. Nie wiem jak to się stało, ale po chwili byliśmy wszyscy wraz z całym bagażem w samochodzie, a trumna została w garażu.\nPo spędzeniu sporej części nocy oraz kolejnego dnia w samochodzie, dotarliśmy w końcu do Ospu. Osp to jeden z najbardziej znanych, sportowych rejonów wspinaczkowych na świecie. Długie i bardzo ładne drogi wspinaczkowe, bardzo dobrej jakości wapień, różnorodne formacje oraz bliskość Morza Adriatyckiego to tylko niektóre atuty, które przyczyniły się do tego, że jest to jeden z rejonów o których najczęściej myślimy (w sensie ja i Michał, z którym się zazwyczaj wspinam ;). Jak mieliśmy już wszystko gotowe na wyjazd do Ospu w marcu, zima zawitała tam zupełnie niespodziewanie. Kiedy miesiąc później zostały dwa dni do wyjazdu, miałem wypadek samochodowy a Michał zachorował. Nie jest więc dziwne, że kiedy okazało się, że jadąc do Bośni przez Osp nadrobilibyśmy tylko 400-500 km, nie zastanawialiśmy się co będziemy robić po drodze ;)\nJadąc autostradą, z daleka było już widać ogromny mur skalny, daleko w dole, wkomponowany we wzgórze niczym grota. Temperatura na zewnątrz dochodziła do 35° C. Nic więc dziwnego, że mała wioska odwiedzana głównie przez wspinaczy, była mocno opustoszała. Po wielu próbach dogadania się po angielsku z różnymi mieszkańcami Ospu, w końcu udało nam się kwatery. Z taką ilością sprzętu w samochodzie, kemping nie wydawał się być najlepszym rozwiązaniem, a tym bardziej klasyczne spanie na dziko. Przy okazji warto wspomnieć, że tamtejsi miejscowi niestety skutecznie zabijają tą jedną z ważniejszych kwestii wspinaczkowego stylu życia.\nFiat Stilo z bezdennym bagażnikiem i kwatery w Ospie\nZaraz po zakwaterowaniu się, nieco zmęczeni podróżą ruszyliśmy pod Mišję Peč. Misja to wizytówka Ospu, a zarazem jeden z najlepszych sektorów wspinaczkowych w Europie. Chcąc dojść pod skały, wchodzi się w gęsty las zasłaniający niebo w taki sposób, że można się poczuć jak w dżungli. Mimo tego, że dochodzimy pod Misję w miejscu gdzie biegną najkrótsze drogi w sektorze, rodzaj skały i bogata szata naciekowa robią na nas ogromne wrażenie, a szczególnie na tych którzy są tu pierwszy raz. Po spacerze wzdłuż całego sektora, wybieramy na początek kilka łatwych dróg, żeby zaadoptować się do specyficznego rodzaju wspinaczki. Jako, że Misja nie słynie z łatwych dróg, a tym bardziej łatwych wycen, stopień wyślizgania łatwiejszych propozycji i odczucia związane z ich rzeczywistymi trudnościami, mogą zaskoczyć niejednego. Fakt, że jesteśmy w całym sektorze zupełnie sami, tworzy unikalną atmosferę. W Ospie wspina się bardzo dużo ludzi, ale raczej między lutym a majem i między wrześniem a listopadem. Przez trzy dni wspinaczki w Ospie, spotkaliśmy tylko 3 zespoły.\nNa koniec pierwszego dnia, wchodzimy jeszcze po jednej drodze ścigając się z zachodzącym słońcem, po czym z ambitnym planem wyspania się, wracamy na kwatery. Niestety plan ten nie został wprowadzony w życie aż do powrotu do Polski - tyle się działo.\nNastępnego dnia spróbowaliśmy najpopularniejszego 7a w rejonie, czyli Rodeo. Do restowej półki, od której wzięła się nazwa drogi, nie ma żadnych trudności - jedynie bardzo przyjemne, łatwe wspinanie. Od połowy, już do końca biegnie przewieszoną tufą (żebrem, kaloryferem), co umożliwia klinowanie kolan i restowanie wykorzystując technikę rozporu. Mimo tego, że skała jest aż czarna od gumy butów wspinaczkowych, tarcie w dalszym ciągu jest całkiem dobre. Wspinaczy przyzwyczajonych do jurajskiego wspinania, nie zaskoczy raczej na tutejszych drogach trudne miejsce, bardziej "ciąg". Z tego też powodu słyszy się czasami, że drogi o trudnościach 6c+ i 7c+, ktoś odczuł jako tak samo trudne ;) Krótsze drogi, o bardziej boulderowym charakterze, znajdują się z lewej i prawej, krańcowej części sektora.\nPo lewej Ula na ciekawej drodze Brbončica za 6a+. Po prawej Mateusz i charakterystyczna restowa półka na Rodeo\nOd lewej: Michał tuż przed końcem Rodeo, Mateusz w tym samy miejscu z innej perspektywy i radość Michała po sukcesie na drodze\nOsp znajduje się 6 km od Triestru, który z kolei leży nad samym morzem. Perspektywa chill out'u na nasłonecznionej plaży, wydaje się być idealnym rozwiązaniem na przetrwanie największego upału w środku dnia. Nie jest to jednak tak łatwe jak się wydaje. Nie wiedząc gdzie się udać, można przejechać całe mnóstwo kilometrów, czy to wzdłuż słoweńskiego, czy to włoskiego wybrzeża w poszukiwaniu tego co w naszym rozumieniu jest plażą. Pas kamieni o szerokości 2 metrów, ograniczony z jednej strony asfaltową, główną drogą a z drugiej strony morzem i widokiem na industrialną część portu, zdecydowanie nią nie jest. W końcu, z pomocą informacji turystycznej, znaleźliśmy jedną z dwóch polecanych nam plaż. Prowadziła do niej ciekawa ścieżka wzdłuż gaju oliwnego. Po dotarciu nad morze, widać było przede wszystkim basen należący do jednego z ośrodków wypoczynkowych, bo plaża praktycznie nie istniała. Ale w porównaniu do tego co widzieliśmy wcześniej.... Dno nie za bardzo przypominało to, do czego byłem przyzwyczajony przebywając wielokrotnie nad Morzem Śródziemnym, a plaża była jeszcze węższa niż wspomniane wcześniej pasy kamieni wzdłuż drogi. Po tak długich poszukiwaniach, postanowiliśmy nie być mimo wszystko wybredni i delektowaliśmy się możliwością ochłody, która zmyła z nas trudy tego i poprzedniego dnia :)\nPo lewej plaża w Trieste, jeżeli tak ją można nazwać, a po prawej w Ankaran.\nTrzeci, ostatni dzień w Słowenii spędziliśmy oczywiście wspinając się na Misji. Już na rozgrzewce czuć było, że trzy dni wspinania po rząd w takim upale nie służy robieniu życiowych wyników ;) Po ostatnich desperackich próbach, z których część zakończyła się sukcesem, wróciliśmy na kwaterę żeby się spakować.\nPo lewej wiszenie synchroniczne ;), po prawej Mateusz patrząc na Ulę przypomniał sobie, że nie zrobił treningu wyrównawczego i korzystając z tego, że Kuba restuje, nadrabia zaległości ;)\nW Bośni, umówiliśmy się z Michałem ok. 15 następnego dnia (czyli w piątek). Nie mieliśmy więc powodu żeby się śpieszyć. We wspomnianej wcześniej informacji turystycznej mówili coś o piaszczystej plaży w Portorož. Nie omieszkaliśmy więc sprawdzić, czy może w końcu tam znajdziemy plażę jakiej szukamy. Jedno można już w tym miejscu stwierdzić na pewno - albo my nie mamy szczęścia do plaż, albo ci, co mieszkają w tej okolicy ;) Plażę stanowiła trawa, a między nią i morzem rozciągał się pas betonu. W jednym miejscu zamiast trawy leżał przywieziony piasek i to była ta piaszczysta plaża, którą nam polecano. Poczułem się jakbym się wspinał po sztucznych chwytach przykręconych do skały ;) Całą sytuację ratowały wypasione pomosty i charakterystyczny gość rodem z Jamajki, który sprzedawał bransoletki po 10 euro i zagadywał kogo się dało. W międzyczasie popijał piwo z kufla, który co jakiś czas wylewał zapominając że postawił go na murku koło siebie. Wtedy zostawiał cały interes i szedł po kolejne, które znowu wylewał. Dodatkowo sposób, w jaki rozmawiał z ludźmi będąc pod wpływem naturalnych bogactw swojego kraju, dostarczał nam wiele radości ;) Po oddaniu serii skoków z pomostu, nasza sielanka musiała dobiec końca i ruszyliśmy w stronę samochodu, a potem niechybnie w stronę granicy...\nBośnia i Hercegowina - oczekiwania i ich weryfikacja rzeczywistością\nBośnia i Hercegowina to państwo federacyjne w południowo-wschodniej Europie, na Półwyspie Bałkańskim, powstałe po rozpadzie Jugosławii. Graniczy od północy i południowego zachodu z Chorwacją, a z Serbią i Czarnogórą od wschodu. Składa się z dwóch jednostek administracyjnych: Federacji Bośni i Hercegowiny oraz Republiki Serbskiej. Żyje tu prawie 3,8 mln ludzi, z czego ok. 15% to Chorwaci (katolicy), 36% Serbowie (prawosławni) a 45% to Boszniacy (muzułmanie).\nBlisko 90% terenów Bośni znajduje się ponad 200m n.p.m. Bośnia posiada również dostęp do Morza Adriatyckiego - na odcinku 17 km.\nNa samym początku, kiedy Andrzej zachęcał mnie do zaangażowania się w całe przedsięwzięcie, kreował w mojej wyobraźni Bośnię jako wyniszczony wojną, ale w miarę bezpieczny i piękny kraj. Wspominał coś o polach minowych, ale robił to tak subtelnie, że nie zakorzeniło się to jakoś specjalnie w mojej świadomości, a przynajmniej nie budziło żadnego lęku.\nJeszcze w Polsce rozmawiałem przez telefon raz czy dwa z Michałem Szameto. Podczas naszej rozmowy dowiedziałem się nieco więcej o miejscu, w które się wybieramy. Ta część Bośni jest muzułmańska, a chrześcijanie nie kojarzą im się tam zbyt dobrze, bo w imię Ojca i Syna kiedyś podrzynali muzułmanom gardła i zrzucali ich z mostu do rzeki. Dowiedziałem się też, że może być problem na granicy i że lepiej nie przewozić wieprzowiny ani serów. Jeżeli chodzi o wieprzowinę to wiadomo dlaczego, a sery czasem konfiskują podobno z zazdrości, bo sami mają je dużo gorszej jakości. Zniechęcał mnie również do zjeżdżania z głównych dróg, co w większości przypadków wiązałoby się z koniecznością podróżowania drogami bez asfaltu, czy też było w mniejszym lub większym stopniu ryzykowne. Nie powiedział do końca dlaczego, a ja poczułem sie trochę mniej pewnie.\nNikt z nas nie myślał w Ospie o żadnych zagrożeniach. Myśli koncentrowały się raczej na wspinaczce. Obawy wróciły kiedy dojechaliśmy w czwartek w nocy na granicę Chorwacji z Bośnią. Wszystko jeszcze wyglądało dość ładnie, bo na razie patrzyliśmy na granicę po stronie chorwackiej. Mnogość kamer, duże i mocno oświetlone przestrzenie, a przede wszystkim selekcja na granicy budziły już jednak pewien niepokój. Dodatkowo w jednej, wyhaczonej przez panią celnik nowej Audi A4, siedziała zamaskowana od stop do głów kobieta, której było tylko widać fragment twarzy - zupełnie jak na filmach. Wiedziałem już wtedy, że jedziemy w inny świat niż znaliśmy dotychczas i zacząłem się zastanawiać czy na pewno dobrze robimy ;) Przejechaliśmy przez granicę bez problemu, ale wszechobecne światła zamieniły się w mrok a przed naszymi oczami wyłonił się wielki, ciemny stalowy most i tuż za nim diametralnie inne przejście graniczne. Mocno obskurne, i charakterystycznie zaniedbane. Parę pytań celnika, mała wpadka z przedwczesnym odjazdem sprzed okienka bez paszportów i już jesteśmy w Bośni.\nMoje wyobrażenia nie bardzo się sprawdziły - było jeszcze gorzej. Wszystko wyglądało na dzikie i opuszczone. Słowackie, austriackie, słoweńskie i chorwackie autostrady były do siebie dość podobne - ładne i oświetlone "miejsca odpoczynku podróżnych", ławeczki, kosze na śmieci, toalety oraz dużo zieleni i samochodów. W Bośni na autostradach było pusto, wszystko pisane cyrylicą albo czasem cyrylicą i po "naszemu", a "miejscami odpoczynku podróżnych" były wielkie asfaltowe place, bez oświetlenia i w sumie tak naprawdę bez niczego poza dwoma toy-toy'ami.\nPo jakimś czasie natknęliśmy się na policję, która oczywiście nas zatrzymała. Kiedy zorientowali się że ciężko będzie się z nami dogadać, machnęli ręką i pojechaliśmy dalej. Zdarzyło nam się dwa razy zjechać z "normalnej" drogi, będąc nawigowani przez Krzysztofa Hołowczyca ;) Efektem była jazda serpentynami charakterystycznymi dla górskich przełęczy. U nas wjeżdża się na serpentyny i po niedługim czasie wraca z powrotem do "cywilizacji". Tam, kiedy po dwóch godzinach byliśmy dalej na ciemnej, górskiej drodze a tym bardziej kiedy asfalt zamienił się w szuter, nie bardzo było wiadomo czy Krzysiu nie wyprowadził nas czasem w maliny. Na szczęście wszystko było jak ma być, a dzięki takim a nie innym drogom, po wschodzie słońca podziwiać mogliśmy piękne widoki.\nPierwsze większe miasto, przez które przejechaliśmy w sumie już prawie pod sam koniec naszej podróży, to Sarajewo. Obrzeża wyglądały bardzo niepozornie, tak jakby przejeżdżało się w Polsce przez bardzo małe miejscowości. Dopiero po kilku kilometrach wyłoniły się ogromne, betonowe pozostałości po obiektach sportowych wybudowanych na igrzyska olimpijskie w 1984 roku. To, co się rzuca na pierwszy rzut oka w Sarajewie, to jego piękne położenie. Widać też bardzo duże kontrasty. Nowe, piękne budynki znajdują się obok starych, zniszczonych lub ostrzelanych podczas wojny. Nowe samochody przejeżdżają obok bardzo starych, prawie że zabytków motoryzacji. Bardzo dużo golfów 1 i 2 generacji, najstarszych passatów czy transporterów, a także starych tramwajów. Dodatkowo widać, że bez walki nie da się włączyć do ruchu a piesi muszą pamiętać, że silniejszy wygrywa i nie mają co liczyć na to, że ktoś zwolni żeby mogli spokojnie przejść przez ulicę.\nCharakterystyczny klimat Sarajewa\nGoražde to właśnie cel naszej 1500-kilometrowej podróży. Tutaj mieszka i działa Michał Szameto. Jest to niewielkie miasteczko w południowo wschodniej części Bośni. Na mapce ukazującej zakres terytorialny dwóch jednostek administracyjnych, z których składa się Bośnia, zobaczyć można że Goražde otoczone jest praktycznie z każdej strony Republiką Serbską. Miało to niemałe w trakcie toczącej się w latach 1992-1995 wojny domowej, która była najbardziej krwawym konfliktem w Europie od zakończenia drugiej wojny światowej.\nZjeżdżając serpentynami, po długiej górskiej przeprawie, zobaczyliśmy Goražde z daleka i dość wysoka. Wyglądało niesamowicie. Setki małych, ładnych jasnych domków, przedzielonych turkusową rzeką. Byłem tak zachwycony, że poprosiłem Kubę żeby się zatrzymał. Nie mogłem się napatrzeć. Kiedy jednak wjechaliśmy do miasta, wszystko wyglądało nieco inaczej. Jasne domki z bliska były szare, a większość z nich miała dziury po kulach.\nPrzełęcz gdzieś na drodze między Sarajewem a Goražde i niesamowity widok na miasto z góry\nMieliśmy trochę czasu, więc ruszyliśmy poszukać czegokolwiek ;) Był upał, więc jak tylko na jakiejś tablicy zobaczyliśmy zdjęcie kąpieliska, zaraz udaliśmy się w jego poszukiwaniu. Rzeka, z bliska dalej miała piękny kolor, ale niestety było w niej dużo śmieci. Poszukując kąpieliska zobaczyliśmy ciekawą kładkę umocowaną od spodu do mostu, która jak nam później powiedział nasz bośniacki łącznik, służyła podczas wojny do przekraczania rzeki. Chodziło o to, żeby być niewidocznym dla snajperów, którzy kiedy tylko nie było mgły zdejmowali kogo się dało - także kobiety i dzieci, za co byli dodatkowo nagradzani.\nCerkiew muzułmańska po lewej oraz kładka pod mostem po prawej\nZ Michałem mieliśmy się spotkać ok. 15, ale na szczęście przyjechał wcześniej do Goražde i się nami zaopiekował :) Przy obiedzie, na który nas zaprosił, smakując miejscowe specjały mieliśmy możliwość omówić plan działania. Poza Klekiem, który był głównym obiektem naszej eksploracji, Michał chciał mieć blisko miasta przygotowaną do wspinaczki jedną z mniejszych skałek. Zanim weźmie kogoś w góry na Kleka, potrzebował mieć miejsce na którym mógłby udzielić mu podstawowego przeszkolenia. Usłyszeliśmy też wiele bardzo ciekawych informacji na temat jego misji. Poza akcjami rozdawania żywności, odzieży i wieloma innymi aspektami działalności humanitarnej, dla Michała bardzo ważna jest miejscowa młodzież. Poświęca jej swój czas, organizując różne zajęcia i wyjazdy. Odniosłem wrażenie, że to właśnie był główny powód naszej wizyty w Bośni - pomóc zrealizować marzenie Michała, dotyczące wykorzystania wspinaczki do wyższych celów, tu w Goražde. Myślę, że dla nas to dużo lepszy powód, niż sama wspinaczka czy otwarcie trudnej drogi.\nObiad w Goražde. W czerwonej koszulce nasz bośniacki łącznik :)\nPrzy okazji mogliśmy też poznać bardzo specyficzną kulturę ludzi mieszkających w Goražde. Odnieśliśmy wrażenie, że wszyscy się tu znają. Michał co chwile zatrzymywał samochód, witał się z kimś znajomym i wdawał w dłuższy dialog. Wiele innych samochodów robiło to samo blokując ruch, ale nikt nie trąbił. Po raz kolejny potwierdziło się to, że zmiany kulturowe zachodzą zgodnie z kierunkiem zachód-wschód. To, jakie mieliśmy jakiś czas temu normy moralne czy myślenie na temat ekologii, widoczne jest u nich teraz. Byliśmy zaszokowani powszechnymi praktykami wyrzucania śmieci do lasu czy rzeki. Poza tym ludzie w tamtym rejonie są bardzo mili i gościnni. Otwartość i sympatię widać na każdym kroku.\nWidać też tu dodatkowo bardzo dużo ciekawych różnic kulturowych. Kiedy pomaga się kobiecie stawia się ją w złym świetle, bo to że trzeba jej w czymś pomóc, znaczy że sobie z tym nie radzi. Mają też dużo innych specyficznych zwyczajów, które mogą być dla nas dziwne lub nieraz śmieszne. Koniec końców bardzo fajni z nich ludzie. Trzeba tylko uważać żeby ich nie urazić, bo kiedy odmawiamy czegoś co nam proponują, mogą myśleć że zrobili coś źle i przejmują się tym, bo chcą ugościć nas jak najlepiej.\nZaraz po obiedzie rozpakowaliśmy się u Michała i pojechaliśmy na wizję lokalną. Drina to ta turkusowa rzeka płynąca wzdłuż całego miasta. Niedaleko za Goražde, właśnie nad Driną, znajdują się skały, na których otworzyliśmy kilka łatwych dróg na początek. Zależało nam na tym, żeby skała była jak najlepszej jakości a drogi stosunkowo długie i łatwe, żeby były najbardziej atrakcyjne jak się da. W tym celu uderzyliśmy z własną asekuracją w jedną ze ścian, żeby zawiesić liny i móc ją przygotować do wspinaczki. Z dołu wyglądało, że będzie bardzo łatwo, ale niestety tak nie było. Brak chwytów i stopni, krucha skała, a co gorsza brak prawie jakichkolwiek możliwości asekuracji, lekko ostudziły nasz zapał. Udało mi się z duszą na ramieniu dotrzeć do końca drogi, ale ze zmienionym mocno kolorem skóry i sporym ubytkiem masy. Upał i stres spowodowały znaczną utratę wody, a wygrzebywana ze skały ziemia w celu znalezienia jakiegokolwiek chwytu, przyklejała się do pokrytej potem powierzchni ciała. Kiedy ściągnąłem do siebie Michała B., wyglądał tak samo jak ja a dodatkowo znalazł po drodze jeszcze gniazdo os. Poza tym, że słyszałem jego niezadowolenie kiedy po drodze został przez jedną z nich użądlony, dobrze widziałem po jego twarzy, że nie tylko wygląda tak jak ja, ale również czuje to samo ;) Zjechaliśmy na dół i nie zważając na stopień zanieczyszczenia rzeki, niezwłocznie się zwodowaliśmy.\nSkały nad Driną\nKiedy wchodziliśmy w ścianę, Kuba i Michał S. ruszyli do miasta na chwilę po coś do picia. Zeszły im na to z 2-3 godziny, bo po drodze Michał spotkał wielu znajomych ;) My tymczasem wysuszeni na wiór, zaczęliśmy się przenosić pod inną, niższą skałę, którą na szczęście udało się obić bez większych przygód. Między 16-stą a 20-stą udało nam się wkleić 3 stanowiska do wędki i całkowicie ubezpieczyć jedną dodatkową drogę, którą później nazwałem Symeon i wyceniłem wstępnie . Wieczorem przygotowaliśmy co się dało na następny dzień, w którym to mieliśmy się przenieść w góry...\nObijanie skały nad Driną\nSchronisko na Rudej Glavie\nDo samego wyjazdu w stronę Kleka, nie wiedzieliśmy czy będziemy sobie sami tam przyrządzać jedzenie, czy po pracy będziemy mieć przyjemność przyjścia na "gotowe" :) Nie do końca wiadomo było też, jak daleko jest na skałę na której mamy działać. Wiedzieliśmy tylko, że schronisko ufundowali Niemcy i że nie ma tam ciepłej wody. Prąd jest włączany tylko okazjonalnie, codziennie mają być burze, a dotarcie do schroniska ma nam zająć ok. 2 godzin. Po kilku telefonach Michała S., okazało się że pojedzie z nami Szefika, która raczyć będzie nas swoją kuchnią, i że ostatni odcinek do schroniska trzeba będzie pokonać na dwa razy, bo jeden z samochodów którymi tam pojedziemy nie da rady wjechać na sama górę.\nTak więc kiedy asfalt się skończył, Kuba, Michał S., Szefika oraz sprzęt pojechali na górę, a ja, Michał i Ula poszliśmy tak ja nam polecono - cały czas prosto :) Przez pierwszą godzinę nie było problemu, rzeczywiście nie było za dużo możliwości żeby się pogubić. W dalszym ciągu było gorąco, a na drodze obserwowaliśmy różne rozjechane owady i pajęczaki. Minęliśmy kilka skorpionów i bardzo dziwnych gąsienic. Teren dookoła był bardzo wysuszony i wyglądał mocno postapokaliptycznie. Co jakiś czas mijaliśmy małe wioski, gdzie wydawałoby się że droga zaraz się skończy i nie możliwe żeby gdziekolwiek prowadziła dalej. Co jakiś czas spotykaliśmy też źródełka, na których znajdowały się rożne tajemnicze znaki i napisy. Okazało się później, że muzułmanie budują je ku czci swoich rodziców, zyskując rzekomo coś dzięki temu w niebie. Szliśmy tak dalej. W jednej z wiosek uchował się nawet Fiat 126p.\nW pewnym momencie droga stała się mniej oczywista, a idąc dalej wąskim szutrem dotarliśmy do dużej tablicy, która informowała o rozjazdach w trzech rożnych kierunkach do kilku różnych miejscowości. W tym momencie poddaliśmy się i zaczekaliśmy aż ktoś po nas przyjedzie. Po jakimś czasie Kuba z Michałem zjawili się w sama porę, bo właśnie zaczynało padać. Jechaliśmy pod górę jeszcze długo, mijając kolejne wioski. W międzyczasie pojawiły się po bokach skały, a przed nami ogromny byk na środku drogi. Michał S. podpowiedział żeby jechać powoli w jego kierunku to się przesunie. Rzeczywiście tak było. Mijając go, z bardzo bliska wydawał się jeszcze większy, a gdyby się w tym momencie obrócił, zepchnąłby nas chyba z drogi. W końcu, po długim slalomie między krętym korytem powstałej w wyniku opadów rzeki, naszym oczom ukazało się schronisko, a obok niego szczyt Ruda Glava. Zostawiliśmy rzeczy w ciasnym, ale ładnym pokoju i czekając aż przestanie padać planowaliśmy jaki sprzęt wziąć już dzisiaj pod ścianę, żeby jutro nie trzeba było chodzić pod Kleka dwa razy.\nZe schroniska nie było widać samego Kleka, a też do końca nie wiedzieliśmy jak tam najlepiej iść. Od czasu kiedy Michał S. był tu ostatni raz, trochę się pozmieniało i szlak prowadzi teraz trochę inaczej. Idziemy chwilę przez las, potem trawiastymi, pięknymi wzgórzami. Po dość sporym podejściu pod górę, w końcu zobaczyliśmy "naszą" skałę w pełnej okazałości. Wyglądała naprawdę nieźle. Dzielił nas od niej jeszcze kawałek lasu, wzdłuż którego przebiegała linia okopów. Za linią okopów z kolei zaczynało się pole minowe, nikt jednak nie wiedział w jakiej odległości. Podobno niekoniecznie blisko, ale koło jednej z tabliczek z narysowana trupią czaszką zauważyliśmy wymowną wyrwę w ziemi.\nSzlak w kierunku Kleka\nNie jest źle - szybkim marszem pod skałę jest około 1 h. Obejrzeliśmy Kleka z każdej strony. Potencjał jest wielki. W najwyższym miejscu wygląda na 80 metrów, a tam gdzie wydaje się być najłatwiej, czyli tam gdzie chcieliśmy zacząć, ok. 30. Na szczyt można wejść łatwą, ale mocno eksponowaną drogą. Z góry rozciąga się piękny widok, a tereny pod szczytem pokryte są spaloną trawą, która przypomina o ostatnich suszach w tym rejonie. Większość terenu pod samą skałą usłana jest głazami o różnej wielkości. Większa część Kleka leży na zboczu opadającym w prawo i po tej też stronie skała jest najwyższa. Na wysokości grzbietu, wzdłuż którego biegnie linia okopów i równocześnie ścieżka pod Kleka, znajduje się miejsce, które upatrzyliśmy sobie na początek prac. Po lewej stornie grzbietu skała jest niższa, ale wygląda dość dobrze. W tamtej części jest też perspektywiczna grota. Istnieje zagrożenie, że tamten teren jest zaminowany, dlatego na razie się tam nie zapuszczamy, mimo dużej ciekawości i głodu przewieszeń ;) Całe wzgórze znajduje się na wysokości mniej więcej 1600 m n.p.m.\nKlek i jego okolica\nWieszamy worki ze sprzętem na drzewie i wracamy z powrotem. Mimo tego, że nie padał już tego dnia deszcz, przedzieranie się przez wilgotny las powoduje, że i tak jesteśmy cali mokrzy.\nNastępnego dnia, czyli 3-ciego z kolei w Bośni a 6-stego od naszego wyjazdu z Polski zapakowaliśmy cały potrzebny sprzęt, poza tym który wnieśliśmy poprzedniego dnia. No i tu zrodziła się pierwsza duża trudność do pokonania. Ponieważ nie udało się załatwić wiertarek akumulatorowych, trzeba było zanieść pod skałę agregat. Samochód terenowy, którym zazwyczaj dysponowało schronisko, woził coś w tym czasie w innej części gór, dlatego trzeba było wymyśleć jak przetransportować agregat dysponując jedynie własnymi mięśniami. Szybko okazało się, że nie ma jednak takiej możliwości. Na szczęście poza mięśniami, niektórzy z nas mają również łeb na karku i szybko wpadliśmy na rozwiązanie, które nie tyle było dobre, co w tej sytuacji jedyne ;) Dowiązaliśmy agregat do dwóch brzózek i jak Arkę Przymierza targaliśmy na barkach pod górę. Na pierwszym podejściu (ok. 100 metrów od schroniska) myślałem, że to koniec moich sił i że dnia nie starczy żeby dotrzeć do Kleka. Zmieniliśmy się z Kuba miejscami i okazało się, nie wiedzieć czemu, że jest dużo lepiej. Każdy z plecakiem na plecach, a my dodatkowo z brzózkami wkomponowanymi w barki, z paroma bardzo krótkimi odpoczynkami po dwóch godzinach byliśmy na miejscu. Nie wiem jakim cudem, ale się udało :)\nBrzózki przystosowane do noszenia agregatu ;) oraz początki zakładania obozu pod skałą\nZostawiliśmy agregat na skraju lasu, żeby nie oberwał żadnym kamieniem podczas czyszczenia skały z kruszyzny. Burza wisiała cały czas w powietrzu, dlatego zorganizowaliśmy prowizoryczne zadaszenie z płachty między dwoma drzewami. Zaopatrzeni w młotki i łom szybko znaleźliśmy się na szczycie szukając dogodnego miejsca na stanowisko. Liny zamocowaliśmy na jednym niepewnym bloku skalnym, bo niestety niczego innego nie było. Podczas pracy wolałem nie myśleć na czym wisimy, poważnie. Z samej góry, jeszcze przed rozpoczęciem zjazdu poleciało tyle kamienia, że trawiaste wyjątkowo w tym miejscu, podnóże skały zamieniło sie w piarg. W pewnym momencie musieliśmy przyhamować, bo wydawało się, że rozbierzemy całą skałę ;)\n"Zadaszenie" na wypadek deszczu i zakładanie stanowiska na szczycie skały\nZjeżdżaliśmy trzema liniami wzdłuż ściany. Stukając młotkiem badaliśmy teren, czy będzie w ogóle jak powklejać ringi. Znaleźliśmy linie potencjalnych dróg i wstępnie je oczyściliśmy. Skrajnie lewa okazała się zupełnie bez sensu, bo jedyne miejsca gdzie dało się powklejać kotwy, prowadziły linię wspinaczki mało atrakcyjnym terenem. Żeby zrzucić linę, którą w międzyczasie przepiąłem przez inny blok skalny, trzeba było podejść na niej na przyrządach i przepiąć się na linę obok. Tak właśnie zrobiłem i zjechałem z ryzykiem dużego wahadła, które na szczęście nie nastąpiło :) Mimo to, czyhało na nas duże większe niebezpieczeństwo.\nPod ścianę podchodzi się kawałek łatwym terenem, za ok. II. Stałem przez chwilę na pograniczu ściany i łatwego terenu, wahając się czy przerzucić linę na której właśnie zjechałem w prawo, w linię stanowiska na którym była zamocowana. Kuba wraz z dwoma Michałami stali po prawej stronie, w miejscu gdzie zaczyna się wspomniana już wcześniej, eksponowana ścieżka na szczyt. Powiedziałem, że nie przerzucam liny, bo mogą polecieć kamienie. Chłopaki odpowiedzieli, żeby przerzucać, że nic się nie stanie. Mimo tego, że nie uważałem tego za dobry pomysł, powiedziałem do siebie "jak tam chcecie" i przerzuciłem. Przez chwilę wpatrywałem się w szczyt i rzeczywiście nic się od razu nie stało. Po paru sekundach poleciała jednak lawina wcale niemałych kamieni. Przytuliłem się do skały mając nadzieję, że żaden nie trafi mnie w głowę i że nie oderwie od ściany, bo pode mną było parę dobrych metrów do ziemi. Dostałem tylko niewielkim kamieniem w rękę ale nic poważnego się nie stało. Kiedy kamienie w końcu przestały lecieć z góry i wszystko się uspokoiło, można było dopiero ocenić rozmiar szkód. Z Kubą na pierwszy rzut oka wszystko było ok, ale Michał B. zwijał się z bólu przyciskając do siebie zakrwawiona rękę. Nasza (moja i Kuby) uwaga odruchowo skupiła się więc na nim. W końcu doszedł do siebie, a my będąc w lekkiej euforii zapomnieliśmy zupełnie o Michale S. Jak na filmach wojennych, po wyjściu cało ze strzelaniny, cieszyliśmy się że nikomu się nic nie stało. W takim momencie okazuje się zwykle na filmach, że ktoś jednak dostał kulkę. Tak też było w naszym przypadku. Michał S. leżał pod skałą, trzymał się za serce i nie mógł złapać tchu. Okazało się, że dostał sporym kamieniem w klatę i trochę go przytkało. Wtedy pomyślałem, że to koniec przygody. Dzięki Bogu miał tylko obite żebra i roztarganą kurtkę. Mogło się to skończyć dużo gorzej...\nPo lewej Michał S. jeszcze z nieroztargana kurtką i naszą tajną bronią - bułkami białkowymi, masłem orzechowym i bananami ;) Po prawej uśmiechnięci i nieświadomi tego co ich czeka, Michał z Ulą :)\nTrzeba było wkleić jak najszybciej stanowiska, żeby podczas pracy lina nie strącała kamieni ze szczytu skały oraz ubezpieczyć jedną drogę, żeby mieć wygodny dostęp do stanowisk. Zanieśliśmy agregat pod ścianę i w momencie, w którym kończyliśmy przygotowywać resztę sprzętu, wiedzieliśmy już że nie unikniemy burzy. Niestety prognozy się sprawdziły. Schowani pod płachtą, czekając aż przejdzie deszcz, nie mieliśmy żadnej nadziei na zdziałanie tego dnia już czegokolwiek.\nBurza w końcu przeszła, ale kiedy znowu zanieśliśmy agregat pod skałę (trzeba było podejść kawałek stromym terenem z naszej tymczasowej bazy pod ścianę), przyszła kolejna. Zdążyliśmy tylko trochę przeorganizować naszą płachtę, żeby zacinający deszcz nie zmoczył nas jeszcze bardziej, mimo tego że wcale susi nie byliśmy ;) Tym sposobem znaleźliśmy się po drugiej stronie czerwonych tabliczek z białymi, trupimi czaszkami.\nW końcu, niewiele przed zachodem słońca, rozpogodziło się na dobre. Ruszyliśmy prawie biegiem, po raz kolejny pod ścianę. Tym razem się udało. Wkleiliśmy dwa stanowiska i ok. 10 ringów na pierwszej drodze która zyskała nazwę Prvi Koraci Brunek, czyli Pierwsze Kroki Brunka. W tym właśnie czasie, syn Kuby stawiał w Polsce pierwsze kroki... Częściowy sukces podniósł nam pod koniec dnia morale. Po pierwsze agregat już był pod ścianą i mogliśmy na jakiś czas zapomnieć o konieczności noszenia go na dłuższych dystansach, a po drugie mamy stanowiska z których możemy pracować, bez stałego stresu o latające kamienie. Teraz już tylko niewielkie kamyczki przelatywały ze świstem koło uszu.\nOd lewej: Kuba któryś raz z kolei zmienia mokre ubranie, Michał i Kuba podczas wiercenia otworów oraz Mateusz oklejający otwory taśmą, zaraz po ich wyczyszczeniu.\nWróciliśmy do schroniska ok. 22-giej. Szefika widząc pogodę na zewnątrz, bardzo się o nas bała, co było bardzo wyraźnie widać po jej twarzy kiedy nas witała. Kolacja była już gotowa. Nie dało się poczuć większej ulgi, jak wtedy kiedy mogliśmy zjeść coś ciepłego po takim dniu. Jedynie perspektywa lodowatej wody pod prysznicem nie pozwalała odpocząć psychicznie ;) Szefika przyrządziła miejscową pitę, co nie jest tym co znamy z tureckich barów. Zamiast bułki jest to prostu ciasto z jednym z trzech rodzajów nadzienia. Tamtego wieczora nadzieniem były ziemniaki i cebula. Do picia zaserwowała nam intrygującą herbatę z ziół zbieranych z okolicznych wzgórz. Była bardzo słodka, tak samo jak ciasto, które nazywa się chyba Baklava. Szefika powiedziała, że wszystko musi być słodkie, bo potrzeba nam węglowodanów na regenerację.\nSzefika podczas przyrządzania pity\nSzefika miała z nami trochę problemów, a największy ze mną. Z nami, bo chcieliśmy zjeść na śniadanie owsiankę własnej produkcji według specjalnej receptury, a ze mną bo nie wszystko jem, a dla niej było to nie do pojęcia. Martwiła się, że mi nie smakuje, także Michał S. wymyślał coraz to bardziej absurdalne wytłumaczenia, żeby uspokoić Szefikę ;) Mimo tego, od tamtego wieczora patrzyła się na mnie zawsze "krzywo" ;) Co noc, na 2-3 godziny, Bezi (bardzo sympatyczny weteran wojenny) odpalał agregat w schronisku, także można było podładować baterie i pozrzucać zdjęcia na laptopa. Mimo naszej owsianki, Szefika zawsze wstawała wcześnie rano i gotowała dla nas coś dodatkowego.\nDrugiego dnia obijania Kleka, wstaliśmy bardzo wcześnie, bo czasu mieliśmy ogólnie juz niedużo, a jeszcze mniej tego konkretnego dnia z powodu kolejnej zapowiadanej burzy. Szybko znaleźliśmy się pod Klekiem i razem z Kubą poprowadziliśmy pierwsze kroki Brunka. Zyskała wycenę 5b.\nPrvi Koraci Brunek\nDługość dróg i ilość ringów jakie trzeba było osadzić żeby było bezpiecznie, spowodowały że skoncentrowaliśmy się na dwóch drogach zamiast trzech. Powiesiliśmy liny i zabraliśmy się do roboty. Przyszedł czas na najtrudniejszą z 3-ech pierwotnie planowanych przez nas dróg, a zarazem w najbardziej litej i najciekawszej części skały. Michał B. z Kubą wiercili otwory, ja je czyściłem i obklejałem dookoła taśmą, żeby łatwiej było oczyścić skałę z nadmiaru kleju.\nMichał i Kuba podczas wiercenia otworów\nPodczas kiedy z Kubą wklejaliśmy ringi, Michały z Ulą otwierali baldy na małej skale pod Klekiem, którą nazwaliśmy Jedinica (czyli Agregat), bo pod nią właśnie znajdował się agregat podczas pracy. Klejenie szło nam bardzo szybko. "Boltowanie" 30-sto metrowej drogi zajmowało ok. 10 minut. Najwięcej czasu schodziło na czyszczenie drogi i wiercenie otworów. Kiedy okazało się, że zostało nam jeszcze kilka ringów, obiliśmy dodatkowo drogę biegnąca pomiędzy dwoma już istniejącymi. Po prawej Pierwsze Kroki Brunka, po lewej Dla Uli, a środkiem Szefika. Jako że Szefika kończyła się bardzo blisko biegnącej na sam szczyt "Dla Uli", powstała jeszcze Szefika Extension, kończąca się razem z "Ulą".\nPo lewej wklejanie ringów na jednej z dróg, po prawej Michał S. podczas próby przejścia jednego z baldów na Agregacie.\nKiedy kończyliśmy wklejanie ostatnich ringów, Michał S. przypomniał nam, że chciał zrobić na szczyt mini via-ferratę łatwym terenem, i tak pozbyliśmy się ostatniego ringa oraz jednego z niewykorzystanych stanowisk. Kiedy razem z Kubą szukaliśmy dogodnego miejsca na osadzenie kotew, wiedzieliśmy że znowu nie zdążymy wrócić do schroniska przed burzą, która zresztą wisiała w powietrzu już od dłuższego czasu.\nW międzyczasie pod skałą zjawili się harcerze z Krakowa, którzy przyjechali z Andrzejem. Sprzęt, który wnosiliśmy pod Kleka na raty od pierwszego dnia, trochę ważył i nie było możliwości żebyśmy zanieśli go za jednym razem naszą piątką z powrotem do schroniska. Pomoc harcerzy była nieoceniona.\nPo wklejeniu ostatniego stanowiska schodzimy z Kuba do naszej bazy u podnóży Kleka. W tym czasie większość sprzętu, wraz ze wszystkimi poza nami, wędrowała w stronę schroniska. Mimo tego, że harcerzy było dużo a wcale mało nie wzięli, mi i Kubie zostało jeszcze sporo sprzętu do spakowania. Chwilę po ruszeniu przez nas w drogę, rozpadało się na dobre. Burza była krótka, ale bardzo intensywna, także jak co dzień wracamy cali mokrzy z powrotem. Nigdy zresztą nie udało nam się dojść pod Kleka albo wrócić do schroniska nie przemaczając wszystkiego co mieliśmy na sobie. Rano trawa i krzaki przez które sie przedzieraliśmy były mokre po nocnej ulewie, a wieczorem po popołudniowej ;) Po chwili wyszło słońce, a my dogoniliśmy naszych przyjaciół szerpów tuż przed schroniskiem :) Do końca dnia, poza pakowaniem się, możemy pierwszy raz względnie odpocząć. Następnego dnia czeka nas tylko testowanie dróg, powrót do Goražde, odwiedzenie skały nad Driną, no i oczywiście paręnaście godzin w samochodzie.\nWe wtorek, czyli ostatniego dnia naszego pobytu w Bośni, wilgoć wisząca w powietrzu po nocnych deszczach była bardzo wysoka. Wydawało się, że nie ma żadnej możliwości żeby skała była sucha. W pełnej mgle, przy zerowej widoczności idziemy ostatni juz raz w tym roku pod Kleka. Po raz kolejny dochodzimy pod skałę zupełnie mokrzy, ale za to spotkała nas miła niespodzianka - skała jest sucha. Zaczynamy od "Szefiki Extension". Stojąc pod okapem na którym łączy się z "Ulą", żałuję że wyciągnęliśmy dwa dni wcześniej zaklinowany, ruszających się kamień, który znacznie pomógłby w pokonaniu cruxa. Po chwili zastanowienia przechodzę okap i melduje się przy stanowisku zjazdowym.\nMateusz na drodze Dla Uli i Michał na Pierwszych Krokach Brunka\nMimo tego, że znaliśmy część chwytów na otwieranych przez nas drogach, pierwsze przejścia były niezłą przygodą. Nie znaliśmy rzeczywistych trudności dróg, także nie wiedzieliśmy do końca co nas czeka. Podczas obijania nie skupialiśmy się specjalnie na tym jak pokonać trudności, a tym bardziej nie próbowaliśmy ich wcześniej przejść na wędkę. Mimo to, większość dróg wbrew obawom okazała się łatwiejsza niż się wydawało. Po drugim przejściu "Szefiki", którego dokonał Kuba zaraz po mnie, ustaliliśmy że 6a+ to odpowiednia wycena. Przyszedł czas na ostatnią, póki co najtrudniejszą propozycję rejonu. "Dla Uli" to droga, której najtrudniejszy odcinek stanowi skąpo urzeźbiona płyta. Przed wejściem w pierwszego cruxa drogi, trzeba jeszcze pokonać ciekawą depresję. Na starcie jest trochę krucho, ale za to dalej skała jest bardzo dobrej jakości i ma niezwykłe tarcie. Mimo naprawdę słabych chwytów i stopni, trudności płyty nie przekraczają 6b. Piękne, techniczne wspinanie doprowadza do restowej półki. Na koniec jeszcze drugi crux i przyjemne wspinanie w zupełnie innym charakterze. Po zrobieniu wszystkich dróg, przetestowaliśmy jeszcze na wyrywanie wybrane punkty. Jeszcze tylko weryfikacja wycen baldów na Agregacie i możemy wracać.\nPrawie wszystko spakowaliśmy już poprzedniego dnia, dlatego teraz zostało nam trochę czasu żeby wejść w końcu na Rudą Glavę. Korzystając z okazji zrobiliśmy sobie małą sesją z Klekiem w tle :)\nPo pożegnaniu z Bezim i Szefiką zaczęliśmy zjeżdżać z Rudej Glavy w stronę cywilizacji. Wtedy już zaczęło się chmurzyć. Wpadliśmy jeszcze na chwilę do Michała S. w Goražde. Pożegnaliśmy się z Andrzejem i harcerzami, którzy ruszali dalej w góry, po czym spędziliśmy ostatnie chwile w Goražde jedząc obiadokolację w jednej z restauracji nad Driną. Mimo tego, że byliśmy mocno zmęczeni i myśleliśmy o domu, było już wtedy wiadomo że będziemy tęsknić za Bośnią i Klekiem, a tym bardziej za poznanymi tu ludźmi.\nEkipa w komplecie. Po lewej my wraz z Bezim i Szefiką, po prawej Andrzej z harcerzami. Na zdjęciu po prawej droga jaką codziennie musieliśmy pokonać, żeby dostać się pod Kleka.\nZanim podjechaliśmy na "naszą" skałę nad Driną, rozpadało się na dobre. Chcieliśmy sprawdzić jeszcze, jak tam się mają pierwsze kotwy osadzone przez nas w Bośni. Czwórkowa, obita przez nas pierwszego dnia droga, okazała się nie lada wyzwaniem, a testowanie stanowisk przeprowadziłem w pełnym deszczu.\nKoniec końców, mimo wielu niebezpiecznych przygód, wróciliśmy cali do Polski. Poznaliśmy wielu niezwykłych ludzi i ich zupełnie inną od naszej kulturę. Przebywaliśmy w miejscach, z których widok zapierał dech w piersiach, walczyliśmy z deszczem i czasem, trochę się powspinaliśmy i w końcu otwarliśmy kilka fajnych dróg. Mimo tego, że nie było nas tylko kilka dni, ja czułem się jak byśmy wrócili z kilkumiesięcznej wyprawy nad drugi koniec świata...\nDługo można by wymieniać wszystkich, bez których cała akcja nie miała by szans powodzenia, ale zdecydowanie najwięcej zawdzięczamy Andrzejowi Głuszkowi, Michałowi Szameto, Tadkowi Widomskiemu i przede wszystkim Bogu, który zgrał jak zawsze wszystko właściwie w czasie i chronił nas, także przed nami samymi ;)\nW końcu Osp.\ndroga z Ospu do Goražde.\nGóry, pola minowe i agregator ;)\nZobacz również relację z kontynuacji naszej eksploracji Kleka w 2014 roku (Misja Bośnia 2014).


Radio Białystok | Wiadomości | Podlascy policjanci zatrzymali kilkudziesięciu kierowców, którzy prowadzili po alkoholu\nPodczas akcji "Trzeźwy poranek" podlascy policjanci zatrzymali kilkudziesięciu kierowców, którzy prowadzili po alkoholu.\nOd rana podlascy policjanci szczególnie zwracają uwagę na stan trzeźwości kierowców. Tylko w ciągu trzech godzin wyeliminowali z drogi blisko 40 kierowców pod wpływem alkoholu. Niechlubnym rekordzistą okazał się być 52-latek, który został zatrzymany w powiecie sokólskim. Kierował Hyundaiem, mając ponad 2 promile alkoholu w organizmie. Policjanci zatrzymali mu prawo jazdy - mówi młodszy aspirant Elżbieta Zaborowska z zespołu prasowego podlaskiej policji.\nNiepokojące są także codzienne statystyki - w niedzielę (25.07) wyłącznie przy rutynowych kontrolach funkcjonariusze zatrzymali 13 kierowców.\nTylko w pierwszym półroczu podlascy mundurowi wyeliminowali z ruchu ponad 900 kierowców pod wpływem alkoholu. Byli oni sprawcami 18 wypadków drogowych.\nPamiętajmy, że każdy nietrzeźwy kierowca, to potencjalny sprawca ludzkiego nieszczęścia. Stanowi on nie tylko zagrożenie dla siebie, ale także dla innych uczestników ruchu drogowego. Dlatego hasło "Piłeś, nie jedź!" jest cały czas aktualne - apeluje Elżbieta Zaborowska.\nPolicjanci akcję wznowią także po południu, będą kontrolować trzeźwość kierowców na podlaskich drogach do wieczora.\nBiałystok: 6 lat więzienia za potrącenie dwóch osób na przejściu i ucieczkę\nSześć lat pozbawienia wolności i dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Taki wyrok zapadł wobec 44-latka, który po pijanemu potrącił w Białymstoku mężczyznę i jego 9-letniego syna. Kierowca nie zatrzymał się na czerwonym świetle, później uciekł.


Ogłoszenia na XXVIII Niedzielę Zwykłą, 10 października 2021 r.\n1. Dzisiaj Niedziela Papieska. Wspomagamy Fundusz papieski dla młodzieży. Zbieramy do puszek przed Kościołem. Bóg zapłać. Dzisiaj nabożeństwo Różańcowe o g.1700, po Mszy św. Za tydzień będzie procesja Różańcowa po Gomunicach w intencjach naszej Ojczyzny.\n2. W tygodniu od godz.1630 Nabożeństwo Różańcowe. Różaniec dla młodzieży i dorosłych o g.2000. Zapraszamy serdecznie ! Matka Boża z tak wielką troską mówi nam byśmy odmawiali Różaniec św. Odpowiedzmy Matce Bożej szturmem Różańcowym i mężczyźni i kobiety; i dzieci i młodzież ! Weźmy do ręki Różaniec !\n3. Dziękujemy za posprzątanie naszego Kościoła Rodzinom ze Słostowic. Byli: Jadwiga Płomińska, Maria Sobocińska, Krystyna Gębicz, Maria Lech. Bóg zapłać! Dziękujemy Wam za Wasz trud sprzątania naszego Kościoła. W najbliższą sobotę poprosimy następne Rodziny ze Słostowic. Dziękujemy za wszelkie prace przy naszym Kościele! Chcemy wyremontować ubikacje przy Kościele. Podciągnęliśmy już wodę 35 m. Dziękujemy za bezinteresowne prace panu Jankowi Sowińskiemu przez dwa dni swoją koparką, panu Stanisławowi Góraździe za wszelką hydraulikę i dowodzenie pracami, panu Leszkowi Drozdowskiemu za pomoc! Panu Markowi Płomińskiemu za użyczenie koparki w innym dniu. Bóg zapłać!\n4. Słowo Rektora Seminarium: Drodzy Przyjaciele Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie. Rozpoczęliśmy nowy rok akademicki 2021/2022. W naszej wspólnocie przygotowuje się obecnie do kapłaństwa czterdziestu kleryków z dwóch diecezji: częstochowskiej i sosnowieckiej. Wielką pomocą w utrzymaniu seminarium i kształceniu kleryków są ofiary składane na ten cel przez wiernych. W uroczystość Wszystkich Świętych na naszych cmentarzach organizowane są zbiórki na rzecz utrzymania seminarium. Od wielu już lat otrzymujemy także z parafii naszej archidiecezji płody rolne, które bardzo nam pomagają w obniżeniu kosztów wyżywienia kleryków. Jesteśmy wdzięczni za te dary i również w tym serdecznie o nie prosimy. Dziękuję Wszystkim, którzy organizują tę zbiórkę i w nią włączają się. Jest to dla nas wzruszające świadectwo wiary. Znakiem naszej wielkiej wdzięczności jest gorliwa modlitwa za naszych Dobrodziejów ….ks.Rektor Ryszard Selejdak.\nProsimy więc naszych sołtysów i sołtyski o zorganizowanie zbiórki płodów rolnych(mogą być też ofiary składane na żywność)do środy. W środę przyjedzie transport i klerycy. Z góry dziękujemy za Waszą miłość !\nNiedziele i święta(okres wakacyjny):\n7 30, 9 00, 10 30,12 00, 16 00\nod 800 do 900 i od 1800 do 1900\n© 2021 Parafia Rzymsko - Katolicka N.M.P. Wspomożycielki Wiernych w Gomunicach


Jak przywrócić konto na imvu? - Polskie Forum IMVU\nJak przywrócić konto na imvu?\nWysłany: Sob 23:10, 24 Lip 2010 Temat postu: Jak przywrócić konto na imvu?\nWidze ze jest juz tu taki temat lecz moze ktos zna e-maila na ktorego bym miala napisac wiadomosc o reaktywacje konta? lub moze ktos zna inny sposob na odzyskanie konta :/ ??\nWysłany: Sob 13:58, 31 Lip 2010 Temat postu:\nImvu™ nigdy nie należało do rozgarniętych osób, ponieważ im się nie chce pomagać biednym użytkownikom. Jeśli chcesz spróbować odzyskać konto, koniecznie napisz e-mail pod ten adres: [link widoczny dla zalogowanych] . Odrazu mówię - uzyskasz odpowiedź za rok albo nigdy. Po co się niepotrzebnie irytować i złościć na imbecylów, lepiej założyć nowe konto


Sprawdzone przepisy na… » Blog Archive Omlet z kiełkami | Sprawdzone przepisy na...\nOmlet z kiełkami soi i suszonymi pomidorami\nPrzepis na idealne śniadanie? Śniadanie we dwoje! A co podać? Kawę, świeże pieczywo i pyszny omlet z kiełkami sojowymi. Śniadanie robi się szybko i przyjemnie, kolory potrawy nastrajają optymistycznie na cały dzień, bo w tym daniu o każdej porze roku można spotkać lato i wiosnę!\nSkładniki na omlet z kiełkami soi są następujące:\n1 średnia cebulka lub 2 dymki\nkilka suszonych pomidorów (najlepiej własnej produkcji) aromatyzowane ziołami i czosnkiem\nprzyprawy – oregano, sól, papryka i inne w zależności od indywidualnych preferencji.\nKiełki, o których hodowla jest bardzo prosta dostarczają wielu wartości odżywczych. Soja dostarcza białko, witaminy i wielu wartościowych pierwiastków, jej kiełki powinno się sparzyć przed podawaniem, dlatego są idealne jako dodatek do smażonych potraw. Zwiększamy tym samym smak i poprawiamy przyswajanie przez organizm.\nKroimy cebulę na półplasterki. Na patelni rozgrzewamy oliwę od suszonych pomidorów. Wrzucamy cebulę. Kiełki z własnej hodowli czyścimy z błonki, dorzucamy na patelnię. Kiełki soi pod wpływem temperatury dostają śliczny wiosenny kolor. Do kompletu dodajemy kilka pokrojonych suszonych pomidorów. Całość smażymy na wolnym ogniu.\nW tym czasie dokładnie myjemy jajka, które wbijamy do miseczki, doprawiamy oregano, solą i naszymi ulubionymi przyprawami. Dokładnie rozbijamy widelcem. Wlewamy na patelnię, którą przykrywamy pokrywką.\nGdy omlet się zetnie do pożądanej przez nas konsystencji, danie jest gotowe.\nGotowy omlet z kiełkami soi wykładamy na talerz, przyozdabiamy listkiem świeżej bazylii (oczywiście z własnej hodowli) i podajemy z ulubioną kawą do łóżka…


Polskie Ogloszenia - sprzedam, kupie na Polskie-Ogloszenia.pl Usuwanie zapachu z dywanu. Automatyczna pralnia dywanów. Warszawa - POLSKIE OGLOSZENIA\nUsuwanie zapachu z dywanu. Automatyczna pralnia dywanów.\nUsuwanie sierści, włosów z dywanów. Automatyczna pralnia dywanów. >>\n» Usuwanie zapachu z dywanu. Automatyczna pralnia dywanów.\nWarszawa, mazowieckie, Poland Data publikacji: 12/02/2019\nNumer ogloszenia : ID A 11755\nPsy coraz częściej mieszkają wraz z nami, śpią na dywanach, na łóżkach czy kanapach, wylegują się na fotelach. Niestety nawet prawdziwi psiarze niekoniecznie lubią, gdy dom do cna przesiąknięty jest zapachem zwierzaków. Istnieją sposoby na to, by skutecznie rozprawić się z tą mało przyjemną wonią. Nasza firma oferuje taka usługę, jej koszt to 10zł/m2.


Hokery i stołki barowe - 1 - sklep meblowy Meble-Bocian\nHoker Finch czarny Actona\nHoker Demina antracyt Actona\nHoker Faro Mini Nardi - Bianco\nHoker Dima czarny-naturalny Actona\nHoker day - pomarańczowy\nHoker Lisa drewniany - rama czarny połysk h75\n1 624,35 zł\nTworzywo sztuczne (337)\nz tworzywa (133)\n199,00 zł - 600,00 zł (278)\n1 200,00 zł - 1 800,00 zł (80)\n1 800,00 zł - 2 400,00 zł (16)\n2 400,00 zł - 3 000,00 zł (12)\nHokery, czyli stołki nie tylko do baru\nHoker, to inaczej stołek barowy o charakterystycznej, wysokiej konstrukcji. W klasycznej formie jego siedzisko jest najczęściej okrągłe lub kwadratowe, lecz równie popularne są hokery przypominające wyglądem krzesła. Część modeli posiada obrotowe siedzisko, inne są w całości statyczne. Ideą powstania hokera była chęć zapewniania gościom baru maksymalnej wygody, przy jednoczesnym zachowaniu wolnej przestrzeni w lokalu.\nKompaktowa i lekka forma oraz gustowny design sprawiły, że stołki barowe zagościły również w nowoczesnych kuchniach i w stylowych jadalniach, gdzie zamiast klasycznych stołów króluje bar. Hoker jest nie tylko meblem użytkowym, ale i ozdobą designerskiego wnętrza.\nZalety posiadania hokera w domu\nNowoczesne aranżacje wnętrz stawiają na prostotę i minimalizm. Dlatego we współczesnych kuchniach i jadalniach coraz częściej rezygnuje się ze stołów na rzecz blatów barowych. Doskonałym uzupełnieniem takiego blatu są hokery, czyli stołki i krzesła barowe. Optymalna wysokość pozwala wygodnie spożywać posiłki, z kolei kompaktowy kształt mebli umożliwia ich późniejsze wsunięcie pod blat.\nW naszej bogatej ofercie znajdziesz szeroki wybór stołków oraz krzeseł barowych. Posiadamy hokery klasyczne i designerskie, dedykowane miłośnikom oryginalnych form wizualnych. Część modeli wykonano w całości z drewna, inne z metalu, jeszcze inne z tworzywa sztucznego. Oferujemy także hokery powstałe z połączenia różnych materiałów, w tym także tapicerowane.\nKrzesło barowe obrotowe, drewniane, a może metalowe?\nDostępne w naszym asortymencie hokery i krzesła barowe coraz częściej znajdują zastosowanie poza pubami. Świetnie nadają się także do nowoczesnych wnętrz, przede wszystkim do jadalni oraz kuchni z wyspami.\nWybór konkretnego stołka barowego zależy od wystroju wnętrza oraz wolnej przestrzeni. Klasyczny hoker najlepiej sprawdzi się w niewielkiej kuchni bądź jadalni, gdzie z uwagi na ograniczone miejsce trzeba każdorazowo chować siedzisko pod blatem. W większych pomieszczeniach można śmiało umieścić krzesła barowe z oparciem. Powyższe zasady tyczą się również aranżacji barów i pubów. Natomiast wygląd hokera zależy od Twoich indywidualnych upodobań. Jego design możesz komponować z wystrojem wnętrza albo poeksperymentować i uczynić go oryginalnym wyróżnikiem.\nNasz sklep oferuje wyłącznie wysokojakościowe produkty – designerskie hokery, które dodają niebanalnego charakteru każdej przestrzeni. Oferta jest satysfakcjonująca pod względem jakościowym i estetycznym – klient może być pewny precyzji wykonania i atrakcyjności wizualnej.\nWybierając krzesła barowe lub hokery do kuchni, należy wziąć pod uwagę styl pomieszczenia. W modernistycznych przestrzeniach idealnie sprawdzają się metalowe stołki barowe, a w przytulnych wnętrzach warto postawić na meble z delikatnym obiciem. Dzięki wyprofilowaniu, wygodnym oparciom i regulowanej konstrukcji hoker barowy zapewnia użytkownikom wysoki poziom komfortu, a kuchnia zyskuje wiele pod względem estetycznym\nHoker Faz drewniany antracytowy połysk VONDOM\nHoker Faz drewniany biały połysk VONDOM\nHoker Faz drewniany czarny połysk VONDOM\nHoker Faz drewniany z podłokietnikami biały połysk VONDOM\nHoker Faz drewniany z podłokietnikami biały VONDOM\nHoker Faz drewniany z podłokietnikami czarny VONDOM\nHoker Faz drewniany z podłokietnikami ecru VONDOM\nActona Hoker Oslo biały\nActona Hoker Oslo czarny\nActona Hoker Oslo szary\nHoker Alba insp. Miura\nHoker Alice h 65, antracytowa rama\nHoker Alice h 65, chromowana rama\nHoker Alice h 65, liniana rama\nCena: 526,05 zł\nHoker Alice h 80 Scab Design - lniany\nHoker Anedo 90-115 cm biały Invicta\nHoker Anedo 90-115 cm brązowy Invicta\nHoker Anedo 90-115 cm czarny Invicta\nHoker Anedo 90-115 cm szary Invicta\nKare Hoker Costa Black


RAFAŁ HIRSCH: O co chodzi w Europie, cześć kolejna\no 7/19/2011 07:28:00 PM\nChodzi o to, żeby przetrwała strefa euro, a system bankowy zachował stabilność. Jeśli nie uda się utrzymać stabilności, gospodarki europejskie popadną w mniejsze lub większe recesje, a w skrajnym przypadku za kilka lat ta część świata będzie finansowo zależna od Chin, Rosji i krajów arabskich ( chyba że tam też przyjdzie recesja, czego nie można wykluczyć ). I będzie generalnie bida z nędzą.\nAby zachować stabilność systemu finansowego i strefy euro trzeba zachować zdolność samodzielnego obsługiwania swoich długów przez Hiszpanię i Włochy. Jeśli Hiszpania i Włochy stracą tę zdolność ( a ostatno wiele wskazuje na to, że jeśli miałyby stracić to jednocześnie ), to wielkość długu do obsłużenia zdecydowanie przerośnie obecne możliwości Unii Europejskiej.\nTo czy państwo może obsługiwać swój dług w sytuacji posiadania chronicznego deficytu finansów publicznych ( to cecha prawie wszystkich państw w Europie ) zależy tylko od zdolności pożyczania kolejnych pieniędzy, aby za nie spłacać stare długi, czyli od możliwości rolowania długu. Gdyby państwa miały nadwyżki budżetowe mogłyby obsługiwać dług z tych nadwyżek, ale nadwyżka budżetowa to ogromna rzadkość w Europie.\nZdolność rolowania długu zależy od bieżących notowań obligacji na rynku. Kluczowa jest rentowność tych obligacji, czyli stosunek ceny jaką się dostanie na końcu za obligację ( bo to w przypadku obligacji zawsze jest wiadome od początku ) do ceny bieżącej na rynku. Im niższa cena bieżąca tym wyższa rentowność. Państwo, jeśli chce wypuścić nowe obligacje i zdobyć pieniądze na obsługę starych długów zwykle wypuszcza je z rentownością zbliżoną do tej, jaka jest akurat na rynku. Czyli ujmując sprawę inaczej państwo zadłuża się na rynku, a rynek wyznacza państwu oprocentowanie pożyczki, bo rentowność tak naprawde jest oprocentowaniem długu. Dalej jest tak jak w przypadku każdej pożyczki. Im wyższe oprocentowanie tym trudniej ją spłacić, a w pewnym momencie pożyczkobiorcy po prostu nie stać na kolejne raty, jeśli stają się za wysokie.\nGdzie państwa mają granicę wytrzymałości ? Sprawa jest skomplikowana, ale na pierwszy rzut oka przydaje się prosty wzór. Państwo jest w stanie obsługiwać dług, którego oprocentowanie nie przekracza sumy stopy rocznej inflacji i rocznego tempa wzrostu PKB.\nPolska ma obecnie 4,2% inflacji i 4,4% wzrostu PKB. Czyli minister Rostowski spokojnie wytrzyma rentowność w okolicach 8,6%, wyżej będzie problem. ( rentowność polskich obligacji 10letnich to obecnie około 5,9%, czyli jest bezpiecznie ).\nOczywiście stopy inflacji zmieniają się z miesiąca na miesiąc, a PKB co kwartał, więc we wzorze chodzi generalnie o ogólną zasadę, a nie o precyzyjne wyliczenia na dany miesiąc. Nie przypadkiem i w Grecji i w Irlandii i w Portugalii, które od miesięcy nie są w stanie obsługiwać samodzielnie swojego długu, wzrost PKB był mizerny, albo nie było go wcale, a i inflacja była bardzo nisko ( wysoka inflacja zwiększa wpływy budżetowe z VAT i akcyzy i przez to pomaga zmniejszać deficyt budżetowy ).\nRentowność obligacji hiszpańskich to dzisiaj 6,05%, wczoraj było 6,28%. Nie będąc zbyt drobiazgowym można założyć, że rentowność na poziomie 8% wywali Hiszpanie z rynku. Taka właśnie rentowność zrobiła to Portugalii, Irlandii i Grecji. Dla Włoch ( dziś 5,71%, wczoraj 6% ) poziom krytyczny jest moim zdaniem w tym samym miejscu.\nRentowność obligacje rośnie, kiedy cena spada. Cena spada, kiedy inwestorzy na rynku obligacje sprzedają nie patrząc na cenę, bo chcą ucieć z rynku. Uciekają, bo się boją, że za chwile będzie jeszcze gorzej. Dlatego aby ocalić Hiszpanię, ocalić strefę euro i ocalić spokój i dostatek w Europie nie można straszyć inwestorów.\nNiestety większość inwestorów jest uzależniona od agencji ratingowych. Jeśli agencje ogłoszą bankructwo Grecji, inwestorzy zapewne się przestraszą. Greckich obligacji pewnie już dawno nie mają, ale hiszpańskie będą mogli sprzedawać. Agencje z kolei już dawno zapowiedziały, że bankructwo Grecji ogłoszą, jeśli w planie pomocy dla Grecji nad którym teraz pracuje Unia będą mechanizmy, które spowodują straty prywatnych banków. Głównym rzecznikiem takich własnie mechanizmów są Niemcy ( bo alternatywa to wzięcie całego długu Grecji na plecy podatników, głównie niemieckich ). Plan być może poznamy w czwartek. Niewykluczone jest, że w piątek agencje ogłoszą bankructwo Grecji. Czyli za 3 dni.\nWyjątkowo nieciekawą okolicznością jest to, że sporo inwestorów nie sprzedało obligacji Grecji, tylko zaparkowało je w Europejskim Banku Centralnym, biorąc z banku w zamian gotówkę. EBC traktuje papiery Grecji jako zastaw. Ale ostrzega, że po ogłoszeniu bankructwa przestanie ten zastaw honorować i wszyscy będą musieli zabrać sobie nic nie warte greckie obligacje z depozytu, a oddać bankowi gotówkę. To grozi tym, że po bankructwie Grecji zrobi się na rynku prawdziwe Kongo, bo skądś tę gotówke trzeba będzie szybko wziąć. Trzeba będzie sprzedawać jak leci, a obligaje hiszpańskie i włoskie oczywiście nie będą wyjątkiem.\nJeśli tak się stanie, to Unia powinna od piątku przede wszystkim bronić hiszpańskich i włoskich obligacji. Powinna ciągle wystawiać zlecenia kupna, aby nie pozwolić cenie spadać, a rentowności rosnąć. Tak długo, aż ci sprzedający dojdą do wniosku, że nie ma sensu sprzedawać, bo cena stoi w miejscu i krachu nie ma. To może być kosztowna interwencja, ale Unia może ją wykonać przy pomocy bogatych partnerów. Jestem pewien, że ludzie Angeli Merkel rozmawiali o tym zarówno z premierem Chin, kiedy w czerwcu był w Europie, jak i z prezydentem Rosji, który teraz jest w Niemczech. Rosja i Chiny mają kasy jak lodu i chętnie pomogą ( bo stabilna Europa zużyje więcej rosyjskiego gazu i kupi więcej chińskich tshirtów niż Europa niestabilna ), choć oczywiście będzie to pomoc za jakąś tam cenę. Ale jest to do zrobienia, trzeba to tylko dobrze zorganizować. Niestety cała historia pomagania Grecji pokazuje, że akurat zorganizować się Unia zupełnie nie potrafi.\nAle jest nadzieja. Możliwe, że do całej akcji nie dojdzie, bo agencje nie będą musiały ogłaszać bankructwa Grecji. Dziś pojawił się pomysł, aby zamiast obciążać prywatne banki kosztami długu Grecji, po prostu dodatkowo je opodatkować na kilka lat. Z punktu widzenia kasy unijnej korzyść taka sama ( jakieś 30 mld EUR ), a punktu widzenia agencji ratingowych to ruch zupełnie neutralny i nie wpływający na ratingi państw. Cwane. Dlatego dzisiaj giełdy, euro i obligacje szły w górę. Do momentu, w którym Angela Merkel nie powiedziała, że szczyt w czwartek nie przyniesie przełomu. I znowu nie wiadomo o co chodzi i obawy o bankructwo wracają. Mogła tego nie mówić.\nW końcu jasny artykuł dla "domowego" inwestora, zrozumiałem oco w tym wszystkim kaman. Dzięki\n19 lipca 2011 23:49\nDo pięknego absurdu doszliśmy. Z tekstu:\n1/ Krótkoterminowo oskubiemy podatników, aby w "dłuższym okresie" nałożyć na banki podatek, który tym podatnikom kasę ma oddać. Na kogo koszty przerzucą banki? Na kosmitów?\n2/ Broniąc się przed wpływami Rosji i Chin wykorzystamy ich pomoc aby zapobiec bankructwu.\nNie ma się co przejmować agencjami ratingowymi. Oszukiwały one rynek dostatecznie długo przez lata poprzedzające upadek Lehman Bros. Nie ma dowodów, że aktualnie stały się lepsze. A rynek głupi nie jest i poradzi sobie z defaultem.\nWszelka dalsza pomoc PIIGS jest równoznaczna z obowiązującą w Polsce upadłością konsumencka - zwiększa się poziom zadłużenia dłużnika, który już aktualnego zadłużenia obsłużyć nie może. Rosną tylko koszty obsługi i liczba etatów urzędasów instytucji m-narodowych (którzy, przypomnę, podatków nie płacą!!), którzy "obsługują" ratowanie.\nGrecję i s-kę trzeba oddłużyć, straty zaksięgować, dalszego zadłużania zakazać i żyć dalej.\nDziałania polegające na tym, że armageddon odsuniemy w czasie z nadzieją, że zanim nadejdzie zdążymy umrzeć nie jest rozsądnym rozwiązaniem.\n20 lipca 2011 08:11


Oblodzenie na drogach, a w nocy mróz! Prognoza pogody na piątek 5 lutego :: Magazyn :: RMF FM\nOblodzenie na drogach, a w nocy mróz! Prognoza pogody na piątek 5 lutego\n5 lutego 2021, 08:14\nPiątek będzie kolejnym dniem, w którym na drogach panować będą niekorzystne warunki - w wielu miejscach może być bowiem bardzo ślisko! W najbliższych godzinach nie będzie rozpieszczać nas też temperatura, a w nocy z piątku na sobotę termometry ponownie wskażą bardzo niskie wartości: nawet do -17 stopni! Sprawdźcie szczegółową prognozę pogody na najbliższe godziny.\nPrognoza pogody na dziś. Ostrzeżenia IMGW\nPiątkowy poranek w wielu miejscach przyniósł dość niską temperaturę i niekorzystne warunki na drogach; w niektórych miejscach wciąż obowiązują wydane przez IMGW ostrzeżenia pierwszego stopnia przed oblodzeniem. Żółte alerty zostały wydane dla województw:\npołudniowej części woj. mazowieckiego.\nZ kolei ostrzeżenia przed silnym mrozem wciąż obowiązują na terenach województw:\nOstrzeżenia obowiązują do godz. 9:00. Aktualne komunikaty IMGW znajdziecie TUTAJ.\nPrognoza pogody IMGW na piątek 5.02\nW dzień na krańcach południowych opady śniegu, na Pomorzu deszczu ze śniegiem, poza tym pogodnie. Rano na północy marznąca mgła. Temperatura maksymalna od -6°C na Suwalszczyźnie, -3°C, -1°C w centrum do 1°C, 3°C na południu kraju. Wiatr wschodni i północno-wschodni.#IMGWmeteo pic.twitter.com/f7QoYfiYRB\n— IMGW-PIB METEO POLSKA (@IMGWmeteo) February 5, 2021\nKoniec tygodnia na południu i południowym zachodzie przyniesie duże zachmurzenie oraz opady śniegu i deszczu ze śniegiem. Rankiem może pojawić się również marznący deszcz, powodujący gołoledź. W pozostałej części kraju dziś także będą królować chmury, ale gdzieniegdzie pojawią się też rozpogodzenia. Na wybrzeżu możliwe przelotne opady śniegu. Rano gdzieniegdzie mgły, również marznące, ograniczające widzialność do 400 metrów.\nW piątek na termometrach znów zobaczymy minusowe wartości; temperatura maksymalna wyniesie bowiem od -6 stopni na Suwalszczyźnie do -2 stopni w centrum i 3 stopni na Śląsku.\nWiatr na zachodzie słaby i umiarkowany, wschodni, poza tym słaby, zmienny.\nPrognoza pogody IMGW na noc 5/6.02\nW nocy z piątku na sobotę na południu kraju pojawi się duże zachmurzenie z większymi przejaśnieniami. Miejscami możliwe opady śniegu. Na obszarach podgórskich i w górach prognozowany przyrost pokrywy śnieżnej od 5 cm do 8 cm. Na pozostałym obszarze zachmurzenie małe i umiarkowane, jedynie lokalnie nad morzem pojawi się nieco więcej chmur, z których przelotnie spadnie śnieg. Gdzieniegdzie pojawią się również marznące mgły, ograniczające widzialność do 200 metrów.\nTo będzie także kolejna mroźna noc: temperatura minimalna wyniesie bowiem od -17 stopni Celsjusza na północnym wschodzie do -9 w centrum i -2 stopni na Dolnym Śląsku.\nWiatr na zachodzie słaby i umiarkowany, wschodni, poza tym słaby, zmienny. Wysoko w górach wiatr w porywach do 60 km/h, będzie powodował zawieje i zamiecie śnieżne.\nTagi: pogoda, prognoza pogody, prognoza pogody na dzień, prognoza pogody na noc, IMGW, ostrzeżenia, oblodzenie, niska temperatura


Serbski Fanzine "Leva Tribina"\nSerbski Fanzine “Leva Tribina”\nIdea stworzenia zina “Leva tribina” pojawiła się kilka miesięcy temu i aktualnie jesteśmy w trakcie realizacji tego projektu. Została zainicjowana przez ludzi z małych, nieformalnych i niehierarchicznych antifiarskich drużyn sportowych z miasta Nis w południowo-wschodniej Serbii.\nFanzin to kontynuacja bloga o tej samej nazwie, który został założony 6 miesięcy temu. Jak sama nazwa wskazuje i fanzine, i blog skupiają się na działalności lewackich i antyfaszystowskich grup, głównie ze sfery futbolu. Kiedy nadarzy się okazja, piszemy newsy również z innych dziedzin sportowych, jeśli są politycznie powiązane.\nNa dzień dzisiejszy zin wychodzi regularnie co miesiąc, właśnie wydaliśmy trzeci numer. Jesteśmy całkiem zadowoleni z efektu. Pierwszy numer wyszedł w nakładzie 50 sztuk i można go dostać w okolicy Nis, jest także do kupienia w Infoshopie “Furija” w Belgradzie i w Centrum Socjalnym “DC” w Nowym Sadzie. Trzeci numer wzbudził znacznie większe zainteresowanie. Sprzedajemy zina w dwóch miejscach w Belgradzie, mamy już czytelników z takich miejsc jak Kikinda, Sombor, Krusevac, Babušnica, itd., dlatego popularność wydawnictwa wzrosła od wydania trzeciego numeru.\nNaszym celem jest pokazanie, że istnieje alternatywna kultura piłki nożnej i jej kibiców. Futbol należy do ludzi i nie będziemy przyzwalać na obecność nazioli na stadionach czy też podporządkowywać się FIF-ie, która decyduje o tym, kto może przychodzić na mecze.\nKasa na zina, tak jak na wszystkie nasze akcje i materiały propagandowe, pochodzi z dotacji zbieranych przez naszych znajomych w innych miastach czy krajach oraz ze składek członków naszej grupy.\nZe względu na ograniczone fundusze, gazetka obecnie wychodzi w czarno-białym kolorze, w formacie A5 i ma 12 stron. Mamy jednak plany, aby stopniowo doprowadzić ją do profesjonalnego poziomu.\nStadiony w Serbii stały się dużym polem do rekrutacji nazioli, musimy to zatrzymać. Na początek stworzyliśmy zina i bloga, aby pokazać młodym ludziom alternatywę, a kto wie co pokaże przyszłość…\nPrzeciwko nowoczesnemu futbolowi! Wykopmy nazizm ze stadionów!


Wiślane fale ciasto przepis - Durszlak.pl\nPrzepis na wiślane fale ciasto\nFale Dunaju – ciasto 9\nCześć! Wracam swoimi wypiekami do ciast, które owego czasu przeżywały swoją świetność. Jednym z nich są właśnie Fale Dunaju. Ciasto, w którym jabłka oraz kolor ciasta tworzą wzór przypominający wła Zobacz więcej\nCiasto Fale Dunaju z jeżynami 122\nCiasto Fale Dunaju 21\nZ dzieciństwa pamiętam wizyty u krewnych i zajadanie się ciastem o nazwie “Fale Dunaju”. Jasno-ciemny biszkopt z zanurzonymi w nim owocami pokryty budyniową masą i polewą. Owoce jakby “tworzą fale” w Zobacz więcej\nCiasto Fale Dunaju 206\nCiasto o wymownej nazwie Fale Dunaju dla mnie jest klasykiemdomowych wypieków. Dwukolorowe ciasto z dodatkiem owoców pokrywa się wyśmienitym kremem i rozpustną warstwą czekolady. Pierwszy raz Fale Dun Zobacz więcej\nCiasto fale dunaju 89\nCiasto fale dunaju - I Love Bake Tweety użytkownika @ilovebakeblog Newsletter Zapisz się do newslettera, aby otrzymywać informacje o nowościach Wyrażam zgodę na przetwarzanie podanych powyżej danych Zobacz więcej\nCiasto Fale Dunaju z jeżynami 400\nCiasto Fale Dunaju z jabłkami 110\nStareńki przepis na ciasto Fale Dunaju z jabłkami – bardzo popularny za czasów naszych mam. Dwukolorowe ciasto – jasne i kakaowe, połówki lub ćwiartki jabłek albo brzoskwiń, czasem wiśnie czy śliwki Zobacz więcej\nFale Dunaju - ciasto 35\nCześć! Wracam swoimi wypiekami do ciast, które owego czasu przeżywały swoją świetność. Jednym z nich są właśnie Fale Dunaju. Ciasto, w którym jabłka oraz kolor ciasta tworzą wzór przypominający właśn Zobacz więcej\nCzekoladowe ciasto fale dunaju 48\nCzekoladowe ciasto fale dunaju - I Love Bake Tweety użytkownika @ilovebakeblog Newsletter Zapisz się do newslettera, aby otrzymywać informacje o nowościach Wyrażam zgodę na przetwarzanie podanych pow Zobacz więcej\nCiasto fale - z serem 169\nPyszne, bardzo efektowne ciasto. Mieszanka ciasta ucieranego z sernikiem daje niezłe połączenie smakowe. Ciasto nie jest ciężkie. Samo przygotowanie trwa chwilę - nie zajmie Wam to więcej niz 15 min. Zobacz więcej\nCiasto Fale Dunaju z dynią 223\nCiasto fale dunaju z jabłkami 72\nCiasto fale dunaju z jabłkami - I Love Bake Tweety użytkownika @ilovebakeblog Newsletter Zapisz się do newslettera, aby otrzymywać informacje o nowościach Wyrażam zgodę na przetwarzanie podanych powy Zobacz więcej\nPyszne Ciasto Fale Dunaju 201\nUwielbiam piec babeczki, ciasta i różne inne słodkości. W związku z świętami Wielkanocnymi postanowiłam upiec coś pysznego. Święta spędzałam u rodziców więc upiekłam tylko jedno ciasto do kawy na świą Zobacz więcej\nCiasto Fale Dunaju z gruszkami 269\n. Składniki: ciasto: krem budyniowy: polewa czekoladowa: Sposób przygotowania: Margarynę rozpuszczamy i odstawiamy do wystudzenia. Gruszki myjemy, obieramy, kroimy w ósemki i usuwamy gniazda nasienne. Zobacz więcej\nCiasto Fale Dunaju 107\nDziś zapraszam na pięknie wyglądające, proste i niezwykle smaczne ciasto Fale Dunaju. Moje fale są z jabłkami ale robi je się też z wiśniami. Przepis pochodzi z tego bloga kulinarnego: http://samaslod Zobacz więcej\nCIASTO FALE DUNAJU 26\nFALE DUNAJU przepis Olga Smile Wizyt: ...różni , różne , jeden ! Przepisy kulinarne Olga Smile Przepisy kulinarne Olga Smile. Przepisy bezglutenowe, tradycyjne, przepisy wegetariańskie i wegańskie, sa Zobacz więcej\nCiasto fale Dunaju 145\nFale Dunaju- ciasto 150\nFale Dunaju to ciasto , które nie wymaga aż tak dużo pracy jak się wydaje. Pieczemy jedno ciasto dwukolorowe z jabłkami, a na wierzch przygotowujemy masę budyniową. Polewamy polewą i mamy wspaniałą b Zobacz więcej\nciasto Delicja (Fale Dunaju) 348\nDługo miałam w zamiarze to ciasto, ale bałam się zakalca, przed którym ostrzegają forumowiczki. Skorzystałam z przepisu mamy i udało się bez problemu, a i fale wyszły nie najgorsze. Żeby urozmaicić ci Zobacz więcej\nCiasto Fale Dunaju 291


Na Śląskim Uniwersytecie Medycznym wrze. – Katowice Dziś\n22 października 2021\tWyłącz\tprzez administrator\nWszystko przez zalecenia dotyczące spódniczek, dekoltów czy butów na szpilkach.\nA także wąsów i bród.\nOraz – i to najlepsze – perfum.\nWładze Śląskiego Uniwersytetu Medycznego wydały oświadczenie:\n„Do naszych studentów trafiła informacja na temat zaleceń dotyczących właściwego ubioru. Dokument przygotowała niezależna komisja ds. przeciwdziałania problemom mobbingu, wykorzystywania seksualnego i dyskryminacji oraz innym zachowaniom niepożądanym wśród studentów i doktorantów SUM. Ponieważ sprawa budzi kontrowersje już 25 października organizujemy spotkanie przedstawicieli Samorządu Studenckiego, Komisji i władz uczelni. Wyjaśnimy wtedy sobie wszystko”.\nI nic dziwnego, że sprawa budzi kontrowersje. Specjalna komisja zachowała się tak, jakby aktom mobbingu czy wykorzystywania seksualnego współwinne były ofiary.\nBo to od potencjalnych ofiar wymaga się określonego zachowania. I nie jest mowa o tym, by panie czy, także panowie, nie paradowali po budynkach uczelni na golasa.\nOtóż oczekuje się od nich nie noszenia spodni mających krótkie nogawki. Panie nie powinny zakładać bluzek z długim dekoltem (swoja drogą nie określono długości).\nMakijaż ma być stonowany. Broda i wąsy z kolei powinny być zadbane.\nInne zalecenia: dbanie o czystą skórę i obcięte paznokcie, posiadanie równo przyciętych włosów, unikanie krótkich spodni, dekoltów i spódnic odsłaniających udo\nA także: ograniczenie do minimum ilości noszonej biżuterii, ograniczenie używania perfum, przykrycie tatuaży.\nSprawa jest przedmiotem gorących dyskusji. Przytoczmy jeden z komentarzy:\n„Piękne przejęzyczenie, ale doskonale pokazujące kto dla uczelni jest problemem – „mobbingu, wykorzystywania seksualnego i dyskryminacji oraz innym zachowaniom niepożądanym wśród STUDENTÓW I DOKTORANTÓW”. Halo, to nie przypadkiem WYKŁADOWCY nie molestują? To są ICH zachowania!!! Ach, gdyby nie ci niechcący molestowania studenci i doktoranci, to wszystko byłoby pięknie. No ale robią nam wstyd na całą Polskę, to trzeba ich obwinić za to”.\nPo kolejnych skargach zawiadomienie złożyli sami ojcowie franciszkanie.


Prowincja Gombrowicz – Blog Tomasza Tyczyńskiego » Blog Archive » Lęk przed podróżą\nSłowa kluczowe: podróż, Wschód\nAF 13 lutego 2012\nPozdrowienia od innego mieszańca. Tyle, że ja w jednej czwartej! 🙂\nTT 15 lutego 2012\nTo do pióra, panie Andrzeju, do pióra :).\nAF 15 lutego 2012\nPisarze do piór, muzealnicy do muzeów! 😉\nU mnie hitoria rodzinna nieco podobna: babcia-Rosjanka, uciekła przed bolszewikami wraz z ojcem, prawnikiem z Mohylewa. W 1924 r. wzięła w Łucku ślub z moim dziadkiem, porucznikiem Wojska Polskiego, dowódcą kompanii w stacjonującym tam 24 pułku piechoty.


KRS domaga się ukarania sędzi Kamińskiej za wyrwaną z kontekstu wypowiedź o "potrzebie zemsty" - Archiwum Osiatyńskiego\nKRS domaga się ukarania sędzi Kamińskiej za wyrwaną z kontekstu wypowiedź...\n"Decyzja o skierowaniu sprawy do postępowania dyscyplinarnego na podstawie fragmentu głosu w dyskusji, bez sprawdzenia, jak brzmiała całość, dokonana przez organ mający dbać o etykę sędziowską - jest rażącym nadużyciem. Chyba, że to się robi z myślą o efekcie mrożącym" - komentuje sprawę prof. Ewa Łętowska. Publikujemy pełną treść wypowiedzi sędzi Ireny Kamińskiej oraz komentarz prof. Łętowskiej jako świadka wydarzenia\nPodczas dwudniowej konferencji Fundacji Batorego: „Jak przywrócić państwo prawa?” (14-15 stycznia 2019) wybitni teoretycy i praktycy prawa – obecny i były rzecznik praw obywatelskich, sędziowie SN, wykładowcy uniwersyteccy, mecenasi – debatowali nad tym, jak naprawić nie tylko to, co zostało zepsute przez „dobrą zmianę”, ale również nad tym, jak przy tej okazji wyprostować błędy i zaniechania III RP.\nDyscyplina intelektualna, którą narzucili organizatorzy, pomagała w przedzieraniu się przez „popisowskie” gruzy. W osobnych debatach rozważano przyszłość pogruchotanego Trybunału Konstytucyjnego, narodzonej z niekonstytucyjnego łoża Krajowej Rady Sądownictwa, broniącego się wciąż Sądu Najwyższego czy sądów powszechnych wziętych pod ministerialny (Ziobrowski) but.\nPrzeczytaj relację z debaty: Sprzątanie po „złej zmianie” w KRS. Cztery scenariusze ekspertów z debaty Batorego\nZgoda panowała co do jednego: że przywracanie państwa prawa musi się odbywać na drodze prawnej w oparciu o konstytucję.\nI choć sędzia NSA w stanie spoczynku Irena Kamińska emocjonalnie mówiła o potrzebie zemsty, to natychmiast studziła to dodając, że to musi być proces cywilizowany, z konstytucją w ręku. Powszechnie deklarowano zasadę działania w majestacie konstytucji i obowiązującego prawa. Przekonanie, że odwet niczego nie rozwiązuje, było silnym przesłaniem płynącym z sali obrad.\nAle związani z obozem władzy publicyści – manipulując wypowiedzią Kamińskiej – wybijali tylko słowa o zemście. A Krajowa Rada Sądownictwa – również tendencyjnie przycinając cytaty z wypowiedzi sędzi – zwróciła się do Rzecznika Dyscyplinarnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o jej ukaranie (patrz treść dokumentu na końcu tekstu).\nO wypowiedź sędzi Kamińskiej i ocenę stanowiska KRS zapytaliśmy prof. Ewę Łętowską:\n„Słyszałam wypowiedź pani sędzi Kamińskiej. Zaczynała się od deklaracji pragnienia odwetu. Tyle, że to był wstęp do osnowy wypowiedzi, mówiącej o obowiązku prawnika i sędziego, aby powściągać emocje. Eksploatowanie medialne tylko pierwszej, wstępnej połowy wypowiedzi jest nadużyciem. Decyzja o skierowaniu sprawy do postępowania dyscyplinarnego na podstawie fragmentu głosu w dyskusji, bez sprawdzenia, jak brzmiała całość, dokonana przez organ mający dbać o etykę sędziowską – jest rażącym nadużyciem”.\nGłos zabrała też Fundacja Batorego, organizator debaty. W „Oświadczeniu ws. nieprawdziwych informacji zawartych w uchwale Krajowej Rady Sądownictwa” fundacja napisała m.in.:\n„W związku z wygłoszoną podczas konferencji opinią pani Ireny Kamińskiej, sędzi w stanie spoczynku, Krajowa Rada Sądownictwa wydała stanowisko, w którym zwraca się do Rzecznika Dyscyplinarnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego zakończonego skierowaniem wniosku o ukaranie sędzi. W swoim stanowisku KRS gani zachowanie sędzi, stwierdzając, że wygłoszone przez nią opinie pozostają w kolizji z obowiązkami sędziego, a naganność jej zachowania podkreślać ma »panującą na sali atmosfera«. (…) Jako organizatorzy i gospodarze konferencji wyrażamy stanowczy sprzeciw wobec nieprawdziwych i nieprofesjonalnych ocen jej przebiegu i wobec nieuzasadnionych prób dyskredytowania jej organizatorów, panelistów i uczestników. Formułowanie tak kategorycznych ocen konferencji na podstawie – co przyznaje w stanowisku sama Rada – doniesień niewymienionych z nazwy portali plotkarskich i wpisów w mediach społecznościowych – urąga powadze konstytucyjnego organu państwa stojącemu na straży niezależności i niezawisłości władzy sędziowskiej i może być traktowane przez nas wyłącznie w kategoriach insynuacji.”\n(pełna treść oświadczenia na końcu tekstu)\nProf. Łętowska oceniając atmosferę debaty powiedziała nam:\n„Na konferencji dominował ton odpowiedzialności za stan państwa prawa, mówiono o tym, jak odbudowywać zrujnowane, niestety, instytucje TK i KRS, ale czyniono to poważnie i odpowiedzialnie”.\nPoniżej cała rozmowa z prof. Łętowską\nSTANOWISKO KRS TO RAŻĄCE NADUŻYCIE\nRafał Zakrzewski: Była pani profesor czynnym uczestnikiem dwudniowej konferencji Fundacji Batorego: „Jak przywrócić państwo prawa?”. Krajowa Rada Sądownictwa wydała ostre stanowisko w sprawie wypowiedzi Ireny Kamińskiej, sędzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w stanie spoczynku i atmosfery na całej konferencji. Związani z obozem rządzącym publicyści – manipulując cytatami – wytykali Irenie Kamińskiej, że w trakcie wystąpień na tej konferencji domagała się bezwarunkowej zemsty.\nEwa Łętowska: – Słyszałam wypowiedź pani sędzi Kamińskiej. Zaczynała się od deklaracji pragnienia odwetu. Tyle, że to był wstęp do osnowy wypowiedzi, mówiącej o obowiązku prawnika i sędziego, aby powściągać emocje. Eksploatowanie medialne tylko pierwszej, wstępnej połowy wypowiedzi jest nadużyciem. Decyzja o skierowaniu sprawy do postępowania dyscyplinarnego na podstawie fragmentu głosu w dyskusji, bez sprawdzenia, jak brzmiała całość, dokonana przez organ mający dbać o etykę sędziowską – jest rażącym nadużyciem. Chyba, że to się robi z myślą o efekcie mrożącym. Bo przede wszystkim trzeba sprawdzić fakty. Istnieje wszak nagranie.\nRafał Zakrzewski: Właśnie. Oto więc cytaty :\n„I jeszcze słowo na temat, o którym mówił prof. Zoll i prof. Płatek, czyli o konieczności rozliczenia. Ja będę szczera – ja pragnę zemsty. Dlatego, że mnie arogancja tej władzy, ta bezczelność, to lekceważenie po prostu tak irytuje, że ja pragnę zemsty. Ale jestem prawnikiem i jestem sędzią. Wobec czego to wszystko nie może w żaden sposób przypominać działania obecnej władzy, bo przecież nie będziemy od nich lepsi i wszystkie nasze działania też będą dotknięte brakiem legalizmu. Ja myślę, że w ramach obwiązującej Konstytucji dla tego co się jakoś da z niej wyinterpretować, nie naciągając tego zbytnio, można bardzo wiele rzeczy naprawić. Z pewnością potrzebne są też nowe ustawy – prawdziwa ustawa o służbie cywilnej, gdzie urzędnik nie jest funkcjonariuszem partyjnym tylko działa – bez względu na to, kto rządzi – na rzecz państwa i stosuje się do wszystkich zasad, również konstytucyjnych”.\n„Jestem przeciwko nakręcającej się spirali odwetu. I ta zemsta, o której wczoraj mówiłam, musi mieć charakter absolutnie cywilizowany. Ale myślę, że również w sensie takiej prewencji ogólnej trzeba to zrobić w taki sposób, żeby sędziowie wiedzieli, że najważniejsza jest odwaga cywilna, siła charakteru, kręgosłup moralny. I żeby nigdy już nie ulegali pokusie pójścia na takie apanaże i jakieś zyski, które się da osiągnąć poprzez zaaprobowanie jakichś działań, które są niezgodne z przyzwoitością, niezgodne z konstytucją”.\nEwa Łętowska: – To nie są najzręczniejsze wypowiedzi ani retorycznie, ani merytorycznie. Ale z pewnością nie jest to wezwanie do odwetu i zemsty, jak to przedstawiono, i czemu – to najgorsze – uwierzono.\nw sprawie publicznych wypowiedzi Pani Ireny Kamińskiej – sędzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w stanie spoczynku\nJak wynika z przedstawionych w prasie i portalach internetowych opisów zachowań uczestników konferencji „Jak przywrócić państwo prawa”, sędzia w stanie spoczynku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Irena Kamińska – zabrała publicznie głos, zwracając się do obecnych z następującymi słowami:, „ja będę szczera, ja pragnę zemsty (…) dlatego, że mnie arogancja tej władzy, ta bezczelność tak irytuje, że ja pragnę zemsty.” Oświadczyła nadto, że „W ramach obowiązującej konstytucji można wiele naprawić. Wystarczy pewne rozwiązania z niej wyinterpretować, nie naciągając tego zbytnio”.\nOświadczenie Fundacji im. Stefana Batorego w związku z uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 25 stycznia 2019 w sprawie publicznych wypowiedzi Pani Ireny Kamińskiej – sędzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w stanie spoczynku podczas konferencji Fundacji im. Stefana Batorego „Jak przywrócić państwo prawa”\nKonferencja była otwarta dla wszystkich zainteresowanych jej tematyką i była transmitowana w sieci. Wszyscy uczestnicy mieli możliwość zabrania głosu w dyskusji, prezentując własną opinię i stanowisko. Całość nagrania z konferencji obejrzeć i wysłuchać można na stronie internetowej Fundacji.\nRafał Zakrzewski - 11.02.2019


Home » Post dodany w 1 kwietnia, 2021\nDodano By admin dnia 1.04.2021\nPowracają do nas czasem zupełnie niespodziewanie… Gdy zatęsknimy za domem, za bliskimi, których już nie ma. Kojarzą się z bezpieczeństwem, spokojem, beztroską. Im jesteśmy starsi, z tym większym sentymentem je wspominamy. Chleb ze śmietaną i cukrem, pierogi babci, placki z blachy, zupa ze szczawiu zbieranego za domem, drożdżowe ciasto popijane mlekiem. I jakoś tak najbardziej wspominamy te najprostsze potrawy. Zapisywane przez babcie...\nHarmonogram dyżurów aptek ogólnodostępnych na terenie Powiatu Wielickiego w kwietniu 2021\nHarmonogram dyżurów aptek ogólnodostępnych na terenie Powiatu Wielickiego w kwietniu 2021. Wyznaczone apteki ogólnodostępne pełnią dyżury: -w porze nocnej tj. od 20.00 do 8.00 rano dnia następnego. -w niedzielę, święta i dni wolne od pracy przez całą dobę tj. od 8.00 rano do 8.00 rano dnia następnego, zgodnie z „Harmonogramem dyżurów aptek ogólnodostępnych na terenie Powiatu Wielickiego”. źródło:...\nKącik Kulinarny: święconka wg przepisu Pań z KGW Pierzchów\nTuż przed Świętami Wielkanocnymi w naszym Kąciku Kulinarnym polecamy przepis na tradycyjną święconkę wg Pań z KGW Pierzchów. Składniki: 1 l serwatki 1 l wody 4 duże korzenie chrzanu 9 jaj 40 dkg boczku wędzony 40 dkg szynki wiejskiej 40 dkg kiełbasy wiejskiej szczypiorek lub koper sól i pieprz do smaku Sposób przygotowania: Zagotować serwatkę z wodą. Dodać pokrojone w paski wędliny, starty na małych oczkach chrzan i gotować około 20...\nZgłoszenia na Artystyczny Przegląd Młodzieży CK-Art do 9 kwietnia\nPrzypominamy, że zgłoszenia na XII Przegląd Artystyczny Młodzieży CK-art 2021, który w tym roku odbędzie się w formie on-line przyjmowane będą do 9 kwietnia. Wydarzenie daje szansę zaprezentowania się dzieciom i młodzieży w następujących kategoriach: taniec, muzyka, plastyka, literatura i fotografia. Ponadto po raz pierwszy do regulaminu wprowadzono kategorię – teatr. Zasady uczestnictwa opisano szczegółowo w regulaminie. Podobnie jak...


Choroba wieńcowa - mp.pl\nOsoby z otyłością są bardziej narażone na wystąpienie szeregu potencjalnie poważnych problemów zdrowotnych.\nWielu zgonów sercowo-naczyniowych można uniknąć\nZa liczoną w dziesiątkach tysięcy nadwyżkę zgonów zanotowaną w Polsce w 2020 r. poza COVID-19 odpowiadają w największej mierze choroby sercowo-naczyniowe. PTK ma na tragiczne statystyki odpowiedź. Żeby nie bić dramatycznych rekordów niezbędne są działania decydentów.\nPowszechne zanieczyszczenia powietrza sprzyjają zawałom\nWłoscy badacze zauważyli zależny od dawki wzrost ryzyka zawału związany z obecnością substancji często występujących w zanieczyszczonym powietrzu. Autorzy odkrycia wymieniają m.in. cząstki stałe, tlenek węgla, dwutlenek siarki, dwutlenek azotu, ozon.\nSonda na sercu\nJest cienka i elastyczna. Jej główka ma średnicę 1 cm. Długość szerokiego na 0,5 cm wąsa wynosi 20 cm. Wykonana została techniką elektroniki drukowanej. Warstwa grafenu zapewnia przewodzenie sygnału elektrycznego, dzięki skrobi medycznej przylega do serca. Sonda „Heart Sense” ma pomóc kardiochirurgom podczas pomostowania tętnic wieńcowych.\nTłusta dieta może szkodzić sercu za sprawą jelitowych bakterii\nWedług nowych badań na zwierzętach zbyt dużo tłuszczu zaburza pracę komórek w jelicie, co prowadzi do rozwoju niekorzystnych bakterii. One z kolei wydzielają związek, który uszkadza naczynia krwionośne.\nDni Edukacyjne poświęcone najważniejszym schorzeniom kardiologicznym, debaty Organizacji Pacjentów z ekspertami oraz interaktywne poradniki dla osób ze schorzeniami serca i naczyń złożą się na program III Forum Serce Pacjenta, dorocznego wydarzenia edukacyjno-integracyjnego, towarzyszącego Kongresowi Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Tegoroczna edycja Forum po raz kolejny odbędzie się w internecie.\nProdukty dla zdrowego serca\n9 produktów, które warto włączyć do codziennej diety.\n„Dieta DASH – plan działania” – nowa książka w naszej księgarni internetowej\nW pozycji tej w przystępny sposób omówiono zasady zdrowego żywienia wraz z konkretnymi wskazówkami jak realizować dietę DASH. W książce znalazł się ponadto jadłospis na 28 dni wraz z przepisami.\nAby uniknąć zawałów i udarów, chorym na serce zaleca się więcej ruchu\nWiększa aktywność fizyczna zmniejsza ryzyko zawału i udaru również u osób z czynnikami ryzyka - podwyższonym ciśnieniem krwi, wysokim poziomem cholesterolu i cukrzycą - wynika z nowych badań ogłoszonych podczas tegorocznego internetowego kongresu naukowego Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC).\nCzy statyny wpływają na masę ciała?\nCzynniki powodujące zawał serca i udar mózgu\nCzym zastępuje się Areplex?\nPojawiające się wylewy skórne w czasie terapii farmakologicznej po implantacji stentów\nMałe stężenia triglicerydów\nW jaki sposób mogę zmniejszyć stężenie triglicerydów?\nNiedrożność tętnic biodrowych\nPrawidłowe wartości INR u osób po zawale\nZawał w godzinę\nSerce to mniej odporne miejsce


Stare zdjęcia Kopiec - gmina Annopol - archiwum historycznych fotografii\nHistoria, stare zdjęcia archiwalne, historyczne fotografie - Kopiec\nHistory, old, archival photos, historical photos - Kopiec\nPoznaj kartę losów zarchiwizowaną na wiekowych zapomnianych zdjęciach - Kopiec - gmina Annopol\nWiekowe fotografie odchodzące w niepamięć pozostają świetną kopalnią wiedzy dotyczącą bliskiej historii. Nasze zasoby w sposób wizualny pozwalają na ukazanie przekształceń jakie wydarzyły się z upływem czasu. Budując naszą stronę chcemy również odtworzyć fotograficzną historię a także zainteresować społeczność do dzielenia się prywatnymi zbiorami.\nPlacówki, naród plenery budynki, fakty...\nZamierzamy zrobić wszystko aby udostępniać fotografie dotyczące wszystkich wymienionych punktów tak, aby każdy miał możliwość zapoznania się z historią miejscowości. Doceniamy szczególnie zdjęcia przybliżające użytkownikom zapomniane historie, epizody i zapomniane tereny. Ciekawe są również zdjęcia przedstawiające architekturę przemysłową jak również obrazujące dawne zawody.\nKopiec - Zrekonstruowane wiekowe archiwa zdjęć zabarwione\nDbamy o to, aby każda fotografia będąca czarno-białą była również pokazana w kolorze. Takie porównanie ukazuje zróżnicowanie dawnych lat i porównanie dawnych zdjęć do rzeczywistości. Będziemy również publikować wzmianki takie jak data zdjęcia oraz opis lokalizacji, okoliczności przedstawionej na zdjęciu.\nWykonanie strony internetowej i umieszczanie na nim starych zdjęć to idealny sposób na ocalenie ich od zniszczenia i zapomnienia. Dzieląc się swoimi pamiątkami pomagasz mnożyć wiedzę o swojej miejscowości. Za pośrednictwem witryny ilustracje mogą być promowane wśród szerszego grona odbiorców co ma charakter edukacyjny.\nLisi Ogon Putyrówka Rękawczynek Stara Wieś Lachówiec Mokradle Paruszowiec Stary Łom Teodorów Kociszew