„Czy to bajka czy nie bajka…” | Niepełnosprawni.lublin.pl\nTym razem 29 czerwca 2011 r. pojechaliśmy do Ostrowa Lubelskiego, na VI Integracyjny Przegląd Aktywności Artystycznej Osób Niepełnosprawnych „Moja Sztuka – Moje Życie”, który przebiegał pod hasłem „Czy to bajka czy nie bajka…”, zorganizowany przez Stowarzyszenie Inicjatyw Edukacyjnych „Pro Educatio”.\nNa miejscu zostaliśmy bardzo mile zaskoczeni – małe miasteczko, a tu taka impreza, z taką wspaniałą oprawą scenograficzną. Wszystko to przygotowali uczestnicy WTZ, z każdej pracowni, pod przewodnictwem pracowni muzyczno-teatralnej, której opiekunem jest instruktor pani Anna Wołnysz.\nWidownia stopniowo zapełniła się zaproszonymi gośćmi, uczestnikami przeglądu, a także widzami. Parę minut po godzinie dziesiątej kierownik WTZ pani Dorota Borzęcka-Florek powitała i przedstawiła gości oraz uczestników, potem głos zabrali m.in. burmistrz Ostrowa Lubelskiego pan Ryszard Smerdel i kierownik działu rehabilitacji ROPS pan Janusz Iwanicki.\nPo tak krótkiej, ale uroczystej inauguracji pani Anna Wołnysz zaprosiła na scenę zespół teatralny z Środowiskowego Domu Samopomocy w Laskach, który przedstawił małą formę teatralną „Jaś i Małgosia” w nowej współczesnej interpretacji, co wzbudziło falę śmiechu i radości na widowni.\nDom Pomocy Społecznej w Ostrowie Lubelskim zaprezentował w małej formie teatralnej „Powroty Małego Księcia”, zespół z WTZ w Ostrowie Lubelskim zaśpiewał piosenkę „Kaczka Dziwaczka”, Damian Piłat recytował wiersz pt. „Żaba”, a Agnieszka Markiewicz wiersz pt. „Leń”.\nWTZ w Janowicy reprezentowali Katarzyna Kozdra recytująca wiersz „Kopciuszek”, zespół „Figiel” ze spektaklem „Psychomachia” oraz Łukasz Lisek śpiewający piosenkę „Śpiąca królewna”.\nArtyści z Środowiskowego Domu Samopomocy w Lubartowie wystawili bardzo interesującą i sugestywną pantomimę „Chory Kotek”, a zespół z WTZ w Stoczku Łukowskim zaśpiewał wiązankę piosenek pt. „Bajkowa kraina”.\nUczestnicy WTZ w Kocku wystąpili w bardzo kolorowej inscenizacji „Witajcie w Naszej Bajce”, a WTZ w Kolenbrodach pokazał małą formę teatralną pt. „Mała Syrenka”.\nNie obyło się też bez piosenek „Gdzie się podziały tamte prywatki”, „Czas nie będzie czekał” i „Cykady na Cykladach” w wykonaniu zespołu z WTZ w Świdniku.\nSkeczem pt. „Życie nie jest bajką” zespół z WTZ w Gościeradowie spowodował ogólną radość i poruszenie wśród widzów. Natomiast zespół z WTZ w Parczewie zaprezentował się piosenkami „Fasolka” oraz „Fantazja i Ufoludki”, a WTZ we Włodawie recytacją „Stefek Burczymucha”.\nPrzegląd zakończył przebojowym występem z tańcami klezmerskimi, spontanicznie porywającymi do tańca wielu widzów, zespół „Gest” z WTZ we Włodawie.\nKomisja konkursowa przyznała I miejsce WTZ w Kocku, II miejsce ŚDS w Lubartowie i III miejsce WTZ w Gościeradowie oraz wyróżnienia dla: DPS w Ostrowie Lubelskim i WTZ w Stoczku Łukowskim. Laureaci i wyróżnieni uczestnicy otrzymali dyplomy i nagrody. Śmiechu, radości i zadowolenia było wiele. W międzyczasie wszyscy mogli skorzystać z wcześniej przygotowanego poczęstunku.\nCelem tego Przeglądu było zwrócenie uwagi władz i społeczeństwa na sprawy związane z problemami ubóstwa oraz wykluczenia społecznego osób niepełnosprawnych, potrzebą ich likwidacji oraz promowanie dobrych praktyk i modeli integracji.\nWażne jest też zjednoczenie środowisk działających na rzecz tej grupy społecznej i przeciwdziałanie jej izolacji oraz marginalizacji. Bardzo istotne jest wyzwolenie uczucia bycia wartościowym i potrzebnym, wzmacnianie poczucia własnej wartości wśród takich osób.\nInny celami było promowanie działań w celu poprawy sprawności psychomotorycznej i prezentacja własnych osiągnięć artystycznych osób niepełnosprawnych.\nWśród wielu zaproszonych byli m.in.:\nJanusz Jurek z Regionalnego Ośrodka Pomocy Społecznej;\nFryderyk Puła – starosta;\nJacek Zaleski – wicestarosta;\nJerzy Marzeda – radny powiatu;\nz Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Lubartowie: Ewa Giza, Katarzyna Zbiciak, Agnieszka Bocheńska;\nLucjan Tomasiak z Powiatowego Urzędu Pracy w Lubartowie;\nJolanta Włoszek ze Stowarzyszenia Inicjatyw Lokalnych;\nZ Ostrowa Lubelskiego:\nRyszard Smerdel – burmistrz;\nGości było tak dużo, że nie sposób ich wszystkich tu wymienić.\nProjekt ten był dofinansowany ze środków Województwa Lubelskiego działającego poprzez Regionalny Ośrodek Polityki Społecznej w Lublinie.\nSerdecznie dziękuję paniom Dorocie Borzęckej-Florek i Annie Wołnysz za okazaną pomoc i udostępnienie materiałów.


/ Gmina Łapanów / Informacje o gminie / Historia sołectw / Sobolów\nZarys historii wsi Sobolów\nWieś ta, w średniowieczu, podobnie jak inne wyżej opisane, należała do dekanatu szczyrzyckiego, będącego częścią Diecezji Krakowskiej.\nNazwa osady wywodzi się prawdopodobnie od przydomka „Sobol”, choć i inne wyjaśnienie, mówiące o tym, iż nazwa ma związek z sobolami, zwierzętami futerkowymi, które w dużej obfitości tu występowały, nie jest wykluczone.\nPierwsze pisane o tej wsi pojawiają się bardzo wcześnie. Wprawdzie z tego terenu nie ma wielkich wykopalisk, jednak istnieją pewne ślady, które nawiązują do najstarszych osad w pobliskim Chełmie, Łapczycy czy Bochni. Ponieważ tereny, o których mowa, obfitowały w sobole, zwierzątka znane z cennych futer (Martes Zibellina), symbolu bogactwa, nie może dziwić fakt, iż wędrująca od południa ludność uznała to właśnie bogactwo za jeden z czynników, dla których warto było się osiedlić w tej pagórkowatej okolicy. Wszak w niedalekiej Lipnicy Murowanej wyrastał jeden z głównych targów na sobole w dzień Św. Szymona. Zwierzątka te wytępiono dopiero w XVII wieku. Do tego czasu przynosiły miejscowym krociowe dochody.\nSam fakt istnienia tutaj znaczącego ośrodka życia społecznego zdaje się nie ulegać wątpliwości. Dolina rzeki Stradomki o sterasowanym dnie, otoczona zboczami lessowymi i pokrywami zwietrzelinowymi, bogata w czynne osuwiska, sprzyjała najdawniejszemu osadnictwu.\nPierwsze podania o Sobolowie pochodzą z roku 1105, kiedy to następowała najpewniej kolejna fala chrystianizacji. Z dokumentu z 1262 roku wynika, że prawie całą południową część powiatu pokrywały lasy. Jeżeli więc za sprawą św. Metodego został ochrzczony „Pogański Książę” siedzący na Wiślicy czy Krakowie, to nie od razu musiało to być wiadome w leśnym odludziu, lecz dopiero po jakimś czasie. Zawiązki organizacji kościelnej bazowały już z pewnością na głębokiej tradycji chrześcijańskiej. Oficjalnie parafia pod wezwaniem Wszystkich Świętych sięga pierwszej połowy XIV wieku.\nWiadomo o nadaniu praw osadzie przez Władysława Łokietka 13. VI. 1330 roku i o uposażeniu parafii dziesięcinami przez rycerzy Dzierżysława i Rocha Stradomskich, przy czym dla tego wydarzenia podaje się już rok 1308, wzmiankowany w starych kościelnych aktach. Parafia sobolowska wyrosła więc przy wsparciu ośrodka o wyższym poziomie zasobności, jakim była Stradomka. Początki zaś wsi Sobolów, mającej odtąd dominować w całej parafii zdaje się dobrze naświetlać następująca relacja, która mówi, iż nazwa pierwszej osady sięga daleko w przeszłość. Spotykamy ją już w znanym dokumencie legatu Egidiusza (Idziego) datowanym na lata 1123-25. Inne cytaty z dokumentów spotykamy w roku 1229 de Cobalici oraz pod datą 9V1262 w aktach diecezjalnych, gdzie pojawia się już dzisiejsze brzmienie nazwy.\nW 1411 słyszymy o wsi znowu, gdy jest mowa o lasach tutejszych:\nIn Sylvis et boris Sobolowo diktis. W 1486 roku jeszcze w innej wersji znajdujemy nazwę Sobolowa. Długosz (1487) używa nazwy Sobolowicze.\nIstnienia parafii Sobolów nie potwierdza jeszcze dokument z 1262 roku „którym Bolesław Wstydliwy nadał (wraz z immunitetem gospodarczym i sądowym) Komesowi Dzierżykrajowi i jego bratu Wyszowi kanonikowi krakowskiemu, dziedzicom z Niegowici, lasy i gaje położone w południowej części powiatu, obejmujące znaczny obszar, bo około 100 km. Dokument ten potwierdza istnienie następujących miejscowości: Krasne, Dąbie, przysiółek Sobolowa, Nieprześnia, Sieradzka Łąka (dziś Sieradzka), Sobolów, Wieruszyce, Długa Łąka i Rakojedzkie. To ostatnie leżało na terenie wsi Wieniec, w widłach Raby i Stradomki, natomiast Długa Łąka to tereny położone w sąsiedztwie Rakojedzkiego, nieco na południe, po obu stronach rzeki Stradomki.\nZ wymienionych wyżej w dokumencie z 1262 roku osad jedynie Nieprześnia otrzymała w roku 1285 prawo niemieckie.\nSobolów znajduje się już wśród parafii wymienionych w rachunkach Świętopietrza z roku 1326. Słuszne jest więc dopatrywanie się początków samodzielnej organizacji parafialnej w Sobolowie w ostatniej ćwierci XIII wieku. Nie od razu bowiem parafia byłaby zdolna do uiszczenia tej ofiary, lecz musiała się ustabilizować w swych funkcjach organizacyjnych. Być może zniszczył ją najazd Tatarów w 1259 roku. Również poprzednia data 1308, co do uposażenia parafii dziesięcinami była z pewnością kolejnym już etapem rozwoju struktur parafialnych. Te bazowały na ówczesnej gospodarce mocno się rozwijającej, czego dowodem jest poszukiwanie lepszych metod organizacji.\nDokument Władysława Łokietka z roku 1330 jest ważnym źródłem, ponieważ mówi on o organizacji wsi sobolowskiej. Król polski zezwolił Jaśkowi Brunowieżowi na przeniesienie jego wsi Sobolów, Dąbrowa i Grajów koło Wieliczki z prawa polskiego na średzkie, nadając tym osadom 20 lat wolnizny wyrażając zgodę na założenie dalszych osad przy Grajewie i Sobolowie. Wymieniona w tym dokumencie Dąbrowa to jak się wydaje leżąca w pobliżu Chrostowej Dąbrowica, wykazująca w świetle dokumentu z roku 1432 powiązania z Sobolowem (pleban sobolowski pobierał kamień łoju z karczmy w Dąbrowicy).\nZ biegiem czasu pojawiały się w dokumentach kolejne osady należące do parafii Sobolów: Polanka – obecnie część Sobolowa – rok 1382, Zonia, nazwana także: Zana, Szanya, Sszanya, Zanya, Sawa, Szawyna, Wzanye, Rzanye itp. – rok 1388, Grabina – 1398, Sobolowiec obecnie Podsobolowiec, zwany też Sobolowecz lub Mały Sobolowecz, zastawiony w 1402 roku Jaśkowi z Buczyny – rok 1400, Chrostowa – 1407, Kamyk – rok 1413, Uście przy ujściu Stradomki do Raby – rok 1403 lub 1409, Buczyna -1339 rok.\nParafia Sobolów tworzyła się na ważnym szlaku transportowym i komunikacyjnym, pewnie z czasów wędrówki ludności z południa. Przez Sobolów przechodziła już co najmniej w XIII w. stara arteria komunikacyjna zwana „bocheńską”, wymieniona przy okazji wytyczenia granicy darowizny księcia Bolesława zwanego Pudykiem (Wstydliwym) z roku 1262. Dokładnego przebiegu tej drogi dokument nie podał, możemy ją jednak w pewnym stopniu odtworzyć czytając niejako w terenie. Musiała ona w każdym razie przebiegać od strony południowej, gdzieś na zachód posiadłości klasztornych w Libichowej (Trzcianie) i jednego z gniazd Drużynitów w Wieruszycach. Za tą ostatnią miejscowością droga przechodziła na wschodnią stronę Stradomki, mijała potok „Sziraczki”, również wymieniony w dokumencie z 1262 roku i poniżej strażniczego gródka, na wzniesieniu do dziś zwanym „zamczysko” kierowała się ku wsi Sobolów. Stąd koło Pogwizdowa zawracała w stronę Bochni, minąwszy zgrupowanie lasów dębowych wymienionych jako „Pulchrae Quercus” (Piękne dęby), dzisiejszy przysiółek wsi Grabina, zwany Dąbiem.\nObszar całej parafii był słabo zaludniony. W 6 wsiach żyło na 1 km około 20 dusz, a cały obszar parafii liczył ich około 345, jak obliczają naukowcy, oceniający sytuację ludnościową w latach 1340-1350. Osady stopniowo powiększały areał swoich pól uprawnych, poprzez karczunek, a ich pierwotna zabudowa miała cechy wsi łanowych, czyli leśnych, zwanych też łańcuchowymi, a czasem przybierających charakter wielodrożnych aż do form osiedlowych, nawet rozproszonych. Oczywiście do tego z pewnością dochodziło przymusowe osiedlanie jeńców z rozmaitych wypraw wojennych, czy handlu. Ślady takiego zasiedlenia wydają się być w parafii Sobolowskiej bardzo liczne. Wystarczy wskazać mozaikę nazwisk, rozmaitość fizjonomii, czy wreszcie pozostałości gwarowe np. bardzo charakterystyczne: Księże Proboszcze, zamiast proboszczu.\nNiektóre wioski przechodziły w swoim systemie gospodarowania na prawo niemieckie, na co wskazuje pojawiająca się osoba sołtysa. Istnienie tej funkcji potwierdzają dokumenty dla Stradomki (rok 1469), dla Sieradzki (1507), dla Kamyka (1527).\nPonadto na uwagę zasługuje funkcjonująca sieć szkół. W Sobolowie mamy potwierdzone istnienie szkoły już w roku 1432. Nie były to szkoły z powszechnym obowiązkiem uczęszczania, lecz dawały chętnym chłopcom podstawy ówczesnej wiedzy. Bardzo często uczyli organiści w łączności z duchowieństwem, proboszczowie zaś prowadzili nakazaną z biegiem czasu przez prawo katechezę pastuszków, także dla ogółu dziatwy.\nBardzo ważnym czynnikiem kształtującym w dużej mierze całe życie parafialne była ówczesna struktura posiadania. O ile początkowo cały teren zasadniczo należał do panującego, to z czasem wioski należące do parafii Sobolów przeszły w ręce szlacheckie lub jednostek kościelnych. Od nich zależało to wszystko, o czym decyduje obecnie scentralizowane państwo. Władza była na miejscu, zabezpieczając byt ludu. Czynnik osobisty czy rodzinny był wszakże bardziej rozbudowany.\nCały przeważnie leśny obszar nad Stradomką o powierzchni około 100 kilometrów z Libichową jako ośrodkiem został nadany braciom Dzierżykrajowi i Wyszowi z Niegowici przez Bolesława Wstydliwego w roku 1262. Już przed rokiem 1285 na własność Benedyktynów z Tyńca przeszła Nieprześnia, co miało trwać do XV w. Wtedy rozkwitła parafia Sobolów. Na uwagę zasługuje działalność klasztoru Kanoników Regularnych w Libichowej czyli Trzcianie, będącego fundacją rycerską Dzierżykraja i Wysza z Niegowici, herbu Półkozic. Z książęcej darowizny nadali klasztorowi znaczny obszar w dolinie Stradomki. Od końca XIV wieku i przez cały wiek XV do Ligęzów Marszowskich z Marszowic należały Chrostowa z Dąbrowicą i Kamyk, który wskutek koligacji rodzinnych dostał się do końca XV wieku na pewien czas w posiadanie Kostrzeckich herbu Szarża (Ossoria).\nWiśniccy Kmitowie jedna z gałęzi Szreniawitów nabyli Grabinę w roku 1492 od Stanisława z Nieszkowic. W Sobolowie i Dąbrowicy władali Brunowie, należący do Strzemieńczyków czyli Ławszowitów. Z tych dóbr w bliżej nie określonym czasie odpadła Dąbrowicą, zaś w roku 1402 Podsobolowiec odsprzedany jak wyżej wspomniano Jaśkowi z Buczyny, także Strzemieńczykowi. Dyktowała transakcję bliskość położenia. Przed rokiem 1407 tenże Jan Brun przestał być właścicielem Sobolowa. Później posiadała Sobolów bliżej nie określona rodzina, herbu Strzemię. Drobne działy mieli tu Stradomscy herbu Turzyna.\nDo Strzemieńczyków należeli także Buczyńscy, właściciele Buczyny i Włostowic, a od roku 1402 również Sobolowa. Inna ich gałąź Burzyńscy posiadali przejściowo części w Grabinie: Nie wiadomo kto był w posiadaniu Grabiny w XIV wieku. Potem zaś w XV wieku byli to Łuczanowscy herbu Ostoja, następnie Turzyńscy herbu Strzemię i Stradomscy herbu Turzyna.\nWłaścicielem Sieradzki i Zoni był Tomko z Kars już w roku 1389. Ta zwarta majętność złożona z wymienionych 2 wsi, dostała się z czasem w ręce Jana z Lubania herbu Grzymała, który w latach 1435-1437 sprzedał ją Marcinowi i jego braciom z Kątów herbu Jeleń (Opole), protoplastom Sieradzkich, odtąd już stałych właścicieli tych dóbr. Właścicielami natomiast Nieprześni, Polanki i Zawady byli do roku 1494 Myszkowie herbu Gryf, a po nich Lubowieccy herbu Kuszaba.\nTa mozaika rodzin i nazwisk ukazuje przejściowość rodzin szlacheckich, bardziej przywiązanych do herbu, imienia, koneksji aniżeli do miejscowości. Szukali przede wszystkim korzyści, wyzbywając się uboższych, a nabywając zasobniejsze wioski. Z czasem osiadali w pałacach możnowładców lub własnych luksusowych rezydencjach. W roku 1521 wiadomo o kamienicy w Bochni należącej do Kaspra Sobolowskiego, dziedzica Sobolowa, zastawianej u mieszczan bocheńskich. Pewne rodziny osadzały się mocniej w tutejszych kompleksach dóbr. Przykładowo wymieniona w 1629 roku niewielka osada Podsobolowiec obejmująca pół łanu kmiecego, będąca w posiadaniu Jana Wyżyczki zmieniła nazwę w 1680 roku na Podsobolowice, następnie w roku 1712 weszło do dóbr Lubomirskich.\nSieradzka należała do Justusa Cyrusa (Sobolowskiego). Znana jest już przed rokiem 1500. Zaś w rejestrach poborowych 1680 i 1720 omyłkowo widnieje jako Szperaczka. Od drugiej połowy XVII wieku do prepozytury w Trzcianie należała Stradomka, która nieco później przeszła do prepozytury wiślickiej. Buczynę, Włostowice, Grabinę i Sobolowiec nabył wraz z kompleksem dóbr zamku wiśnickiego Sebastian Lubomirski w roku 1593 z rąk Stanisława Barzego, wojewody krakowskiego za 85000 złotych polskich. Natomiast Chrostowa i osady położone na południowy wschód od Bochni łącznie z Dąbrowią i Wieńcem były w posiadaniu rodziny Niewiarowskich.\nWarto nadmienić, że rodziny szlacheckie utrzymywały domy na pewnym poziomie intelektualnym. Dla dzieci sprowadzano często zagranicznych nauczycieli. Natomiast mniej systematycznie kształcono dzieci wiejskie. W Sobolowie wizytacja z roku 1597 prowadzona przez kardynała Jerzego Radziwiłła stwierdziła całkowicie zburzony budynek szkolny. Od 1548 roku nieczynny był tu kościół i związane z nim placówki. Nauczyciel mieszkał razem z proboszczem w zdewastowanej plebani. Rządzili wtedy w parafii innowiercy. Szkołę w Sobolowie odbudowano już w początkach XVII stulecia, nie wiemy jednak kto poniósł koszty. Często miały w tym udział obok plebanii miejscowe samorządy, oczywiście plebania czerpała przede wszystkim z dworów. Parafia Sobolowska miała na swoim terenie dwory w Sobolowie. Nieprześni, Zawadzie, Buczynie, Stradomce, Dąbrowicy, Kamyku i Sieradzce. Najbardziej okazały był dwór w Nieprześni, otoczony zadbanym ogrodem wzbogaconym o nawodnione kanały. Dalsze dzieje rodzin i posiadłości szlacheckich z terenu parafii Sobolów domagają się wnikliwego badania w oparciu o Księgi Parafialne. Można uznać za fakt, że tych kilkanaście rodzin decydowało o kształcie życia parafii, duchowieństwa itp. Kolatorowie, czyli opiekunowie decydowali bardzo często kto ma być proboszczem, jakie mają być inwestycje, kazania itp. Duszpasterstwo prowadzono pod kątem elity, czyli grupy wiodącej, za którą szły masy wiernych. Mimo wielu słabości byli to zresztą ludzie głębokiej wiary i miłości bliźniego. Liczyli się z Bogiem i kościołem, troszczyli się o biednych, ubogich i staruszków.\nNa uwagę zasługuje współpraca dworów z plebanią. Istniały tutaj szerokie więzy rodzinne i towarzyskie. Rodziny szlacheckie obsadzały parafię kimś z własnej rodziny. Tak było w Sobolowie w przypadku ks. Tadeusza Chronowskiego, którego najbliższa rodzina posiadała dwór i realność w tejże miejscowości. Regułę tę przerwały władze austriackie, nasyłając Ślązaków lub Czechów.\nPo burzy reformacyjnej w Sobolowie (1548-1597) parafia na ogół harmonijnie prowadziła swoją pracę nad zbawieniem dusz. Czynnikiem potęgującym tę działalność był Obraz Łaskawy Sobolowskiej Pani, łaskawy dla szlachty i gminu. Nie znamy wielu spraw z nowszych czasów życia parafii. Z dniem 13 III 1786 przeszła wraz z innymi do Diecezji Tarnowskiej. W roku utworzenia nowej diecezji parafia przeszła do dekanatu Bocheńskiego i cyrkułu tejże nazwy. W roku natomiast 1776 według oficjalnego wykazu i liczono w Sobolowie 900 komunii rocznie i 400 florenów rocznego uposażenia dla księdza Chronowskiego jako proboszcza. Jego imię podaje się jednak jako „Teodor”, podczas gdy w księgach parafialnych podpisywał się wyraźnie „Thaddaeus”. Inne zestawienie z roku 1820 podaje, że Sobolów miał jednego księdza, 1721 katolików i 1753 mieszkańców, nie miał szkoły i był pod patronatem szlacheckim.\nPosiadłość w Sobolowie przez długi czas należała do wspomnianej rodziny Sobolowskich. Zonia już w roku 1629 do Stanisława Sieradzkiego, zaś Sieradzka do Stanisława Niewiarowskiego, a w roku 1680 powiększyła majątek Justusa Cyrusa Sobolowskiego i jego potomków.


Rewelacje z pewnego miasta - Forum „Biblioteki w Szkole”\nRewelacje z pewnego miasta\nRejestracja: wtorek 28 lis 2017, 23:14\nniedziela 01 gru 2019, 21:32\nW moim mieście wszystkie księgowe zajmujące się szkołami pracują w tzw. centrum usług wspólnych. Jak wspominałam jednym z wątków zarządziły spis z natury u mnie w bibliotece, który przeprowadziły w ostatnim tygodniu. W piątek dowiedziałam się że mam porzucić pracę w MOL-u (200 pozycji zrobionych + 2 szkolenia) i zacząć wprowadzać książki (i oczywiście podręczniki) w programie księgowym "Pirson". Na moje pytanie jak mam to robić powiedziały, że powinnam książką nadać nowe numery lub wprowadzać książki od początku ksiąg (mam 7 ksiąg księgozbioru głównego) i poprzyklejać naklejki z kodami. Dodam do tego że powinnam mieć większość pozycji wprowadzonych do końca stycznia (! - polecenie wiceprezydent miasta - jak nie to dyscyplinarka).\nCzy ktoś wprowadza z Was pozycje do programu księgowego?\nPanie z księgowości w ogóle nie chcą słyszeć o MOL-u. Jeżeli ja dobrze rozumuje to ten program "Pirson" w mojej pracy bibliotecznej się do niczego nie przyda, bo nie policzy mi statystyk i nie pomoże mi w pracy,a ja mam nałożone kolejny obowiązek.\nJak tu sobie z problemem poradzić?\nRe: Rewelacje z pewnego miasta\nponiedziałek 02 gru 2019, 12:58\nA co na to dyrektor? To jego polecenia przyjmujesz, a nie księgowej...\nponiedziałek 02 gru 2019, 13:12\nZgodnie z przepisami prawa oświatowego ewidencję w bibliotekach szkolnych przeprowadza się zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie Ustawy o bibliotekach czyli na podstawie odpowiedniego rozporządzenia ministra kultury. A tam jest jednoznacznie napisane, że w bibliotekach przeprowadza się skontrum. Jedynym warunkiem jest konieczność takiego zapisu w statucie szkoły.\nJesli ktoś chcą działać wbrew prawu, to należy mu to uświadomić i poinformować, jakie są przepisy (najlepiej na piśmie).\nObszerny materiał o skontrum opublikowaliśmy w "Bibliotece w Szkole" 2017 nr 4\nJeśli chodzi o żądanie przerwania pracy w MOLu, to warto wiedzieć, że program ten ma z pewnością wszystkie konieczne certyfikaty i dopuszczenia. Jeśli takie żądania faktycznie występują, to radzę poinformować o tym firmę MOL, która powinna wiedzieć, że ich program jest w tem spoób szykanowany przez organy państwa\nwtorek 03 gru 2019, 01:25\nMuszę powiedzieć, że pracowałam w różnych bibliotekach, ale jak żyję ( a będzie tego trochę) nie słyszałam o takiej głupocie. Aż mi się cisną na usta słowa dr. Sztrosmajera, ze "Szpitala na peryferiach", czyżby same gołębice pracowały w księgowości? Na Twoim miejscu poszłabym do dyrektora i przedstawiła sprawę. Panie z księgowości do swojego programu mogą wpisywać krzesła, biurka, tablice itp ale NIE książki. A ja naiwnie wierzyłam, że ten problem mamy z głowy...\nwtorek 03 gru 2019, 13:08\nTo ja może jeszcze tylko dodam, że o ile masz w miarę nowy MOL Optivum, to masz tam nawet raport w stylu (formie) spisu z natury. To już od wersji 14.11. Nie tylko skontrum jako takie. Tak że nawet księgowe, które uparcie twierdzą, że musisz robić spis z natury powinny być zadowolone. Może po prostu nie wiedzą, że w MOL Optivum coś takiego jest. Zresztą w MOL NET+ też jest raport ze skontrum w formie zgodnej z ustawą o księgowości (spis z natury). Tak że nawet jeśli księgowe nie znają nowych przepisów i nie wiedzą, że spis z natury nie obowiązuje, to w zasadzie nie mają powodu, żeby protestować.


Wiadomości: Rywalki Polek w ME - Słowenia\nStrona Główna > Aktualności > Mistrzostwa Europy > Rywalki Polek w ME – Słowenia\n18 sierpnia 2019 17:55\nReprezentacja Słowenii będzie pierwszym rywalem biało-czerwonych podczas startujących niedługo mistrzostw Europy. Sportowe ścieżki Polek i Słowenek nie krzyżowały się zbyt często, w szeregach naszych rywalek brakuje głośnych nazwisk, nie dyskredytuje to jednak zespołu Alessandro Chiappiniego.\nW piątek, 23 sierpnia reprezentacja Polski rozpocznie walkę w mistrzostwach Starego Kontynentu. Jako pierwsze na drodze biało-czerwonych staną siatkarki ze Słowenii. O ile męska kadra Słowenii notowała sukcesy w rywalizacji na arenie międzynarodowej to żeński zespół nie może się pochwalić spektakularnymi wynikami. Na debiut w mistrzostwach Europy Słowenki musiały dość długo czekać, po raz pierwszy rywalizując w europejskim czempionacie cztery lata temu. Słowenki nie zwojowały turnieju, kończąc wówczas zmagania na odległym 16. miejscu. To właśnie ten turniej po raz pierwszy w oficjalnej rywalizacji pozwolił zmierzyć się reprezentacjom Polski i Słowenii, podobnie jak w tym roku obie kadry mierzyły się wówczas w fazie grupowej. Wynik tamtego spotkania (3:0 dla Polek – przyp. red) może być dobrym zwiastunem dla zespołu Jacka Nawrockiego.\nAwans do tegorocznych mistrzostw Europy Słowenki zapewniły sobie w styczniowym turnieju, w dobrym stylu bez straty seta 3:0 pokonując rywalki z Izraela. Prowadzony od 2017 roku przez włoskiego szkoleniowca Alessandro Chiappiniego zespół wciąż czeka na swoją szansę. Ocena potencjału reprezentacji Słowenii nie jest prosta, pozycja naszych rywalek w rankingu publikowanym przez CEV potwierdza, że ekipie trenera Chiappiniego wciąż trudno mierzyć się do czołowych ekip w Europie. Słowenki dopiero zamykają drugą dziesiątkę zestawienia, przez co wskazywane są raczej jako outsider rywalizującej w Łodzi grupy (podobną pozycję przypisuje się Portugalkom).\nSłowenki mogą się pochwalić dość niską średnią wieku (22 lata), w szeregach naszych rywalek zobaczymy zawodniczki, które całkiem niedawno walczyły o medale w turniejach młodzieżowych (U-23). Najbardziej znaną, a zarazem doświadczoną siatkarką w reprezentacji Słowenii jest Monika Potokar. Przyjmująca dała się poznać również polskim fanom siatkówki, do niedawna występując w Volley Wrocław, od tego sezonu będzie natomiast bronić barw Panathinaikosu Ateny. 31-letnia zawodniczka ma na swoim koncie cztery mistrzostwa Słowenii, triumfy w rywalizacji o Puchar Słowenii a także mistrzostwo Rumunii, wicemistrzostwo i brąz zdobyte w Grecji. Potokar nie jest jedyną siatkarką, którą ambicje i chęć rozwoju siatkarskiego skierowały do Polski. W Lidze Siatkówki Kobiet od kolejnego sezonu zobaczymy kapitan reprezentacji Słowenii – Evę Mori (grająca we Francji, od nowego sezonu siatkarka będzie występować w ŁKS Commercecon Łódź), a także nowy nabytek DPD Legionovii – Zanę Zdović Sporer.


witaminy - strona: 2 - Talizman.pl\nWitaminy Znaleziono 40 produktów.\n24,82 zł 29,20 zł -15% W magazynie\nCała prawda o tłuszczach. Zdrowie i długowieczność...\nAutor międzynarodowych bestsellerów i wiodący ekspert z dziedziny zdrowego odżywiania wyjaśnia, jak żyć dłużej stosując odpowiednie tłuszcze i w jaki sposób je wybierać. Dzięki zawartym w książce docenionej przez „Bild”, Focus” i „Stern” poradom samodzielnie utrzymasz w zdrowiu naczynia krwionośne i obniżysz poziom cholesterolu. Dowiesz się, jaki jest związek tłuszczów z chorobami autoimmunologicznymi oraz przejrzysz kłamstwa wpajane nam w reklamach. Poznasz przeciwcukrzycowe działanie nienasyconych kwasów tłuszczowych, jak również wpływ...\n46,33 zł 54,50 zł -15% W magazynie\nDwukrotny laureat Nagrody Nobla zdradza sekret długowieczności Linus Pauling to naukowiec, chemik, fizyk, krystalograf, ojciec biologii molekularnej i badacz medyczny. Przez kilka dekad pracował nad wpływem witamin na ludzki organizm. Pomimo choroby nowotworowej, dożył ponad dziewięćdziesięciu lat, do końca swoich dni pozostając w wyśmienitej formie fizycznej i psychicznej. W tym bestsellerze New York Timesa zdradza:jak dzięki suplementacji wieść długie i zdrowe życie,jak dawkować witaminy,zasady medycyny ortomolekularnej,...\n46,33 zł 54,50 zł -15%\n29,16 zł 34,30 zł -15% W magazynie\nMiędzynarodowy autorytet mający na koncie wiele bestsellerów przedstawia naukowe dowody na to, że słońce jest niezbędne dla dobrego zdrowia oraz że jego brak może być przyczyną wielu współczesnych chorób. Światło słoneczne odżywia, leczy i uzdrawia. Nie jest miksturą chemiczną zamkniętą w fiolce z półki aptecznej, a czymś naturalnie dostępnym dla absolutnie każdego. Dzięki kontrolowanemu dawkowaniu organizm da Ci znać kiedy otrzyma wystarczającą ilość światła. Niestety, mimo że słońce jest ogólnodostępne cały dzień, wielu ludzi nie umie...\n29,16 zł 34,30 zł -15%\nWitaminy - czy i dlaczego pomagają\nAutor nagłaśnia zatajane badania niezbicie udowadniające korzystny wpływ suplementacji witaminowej. Uświadamia, że prawie nikt nie przyjmuje wystarczającej ilości kwasu foliowego w zielonych warzywach, podczas gdy jego niedobór może prowadzić do poronień i powstawania wad rozwojowych płodu. Kolejnym związkiem, na którego deficyt powszechnie cierpimy, jest witamina D, której nasza skóra w polskim klimacie nie ma szans wyprodukować w wystarczającej ilości. Tymczasem pełni ona ważną rolę ochronną przed rakiem, zawałem serca czy stwardnieniem...\n35,19 zł 41,40 zł -15% W magazynie\nCierpisz na zaburzenia miesiączkowania, włosy zaczęły Ci wypadać, a na twarzy i plecach pojawił się trądzik? Przybierasz na wadze mimo trzymania diety, a w nietypowych miejscach zauważyłaś niechciane owłosienie? Prawdopodobnie tak jak wiele kobiet cierpisz na PCOS, czyli zespół policystycznych jajników. Jednak możesz go kontrolować! Wystarczy, że wprowadzisz kilka zmian w swojej diecie, a poprawisz zdrowie, odzyskasz dobre samopoczucie i ładny wygląd. Certyfikowana dietetyk podaje specjalnie opracowany plan diety i przygotowywania posiłków...\n35,19 zł 41,40 zł -15%\nCo mówi Twoja krew. Holistyczne spojrzenie na wyniki...\nAutor, naturopata, opisuje, jak odczytywać laboratoryjne wyniki badań krwi, aby postawić diagnozę i zrozumieć pierwsze sygnały nieprawidłowości w pracy organizmu, rozpoczynające się stany chorobowe lub poważne odchylenia od normy. Jego celem jest omówienie standardowych wyników badań stosując holistyczne postrzeganie zdrowia. Wyjaśnia to w bardzo przejrzysty sposób, aby każdy sam mógł je zinterpretować. Podaje również wartościowe wskazówki na temat środków i metod terapeutycznych, które można zastosować samodzielnie. W swoich analizach...\n33,92 zł 39,90 zł -15% 24 godziny\nLeki z głową. Kiedy są niezbędne, a kiedy można...\nAutor jest profesorem klinicznym medycyny i profesorem Reumatologii Integracyjnej. Ten międzynarodowy autorytet ujawnia całą prawdę o farmaceutykach. Wyjaśnia, że antybiotyki, statyny, leki na chorobę refluksową, przeziębienie i grypę, środki przeciwhistaminowe i nasenne, sterydy czy środki stosowane w psychiatrii mają swoją mroczną stronę. Warto jest poznać zarówno ją, jak i alternatywne metody eliminowania powszechnych dolegliwości. Autor oddzielnie analizuje przypadki nadużywania leków u dzieci i u dorosłych. Sporo miejsca poświęca...\nTo książka napisana przez lekarzy, którzy od lat pomagają chorym na raka. Połączyli w niej tradycyjne metody leczenia z alternatywnymi, których skuteczność została potwierdzona naukowo. Zapewniają również, że raka można przezwyciężyć i podają na to wiele dowodów. Dowiesz się jaką diagnostykę zastosować, aby jak najszybciej wykryć raka. Poznasz różne rodzaje nowotworów, dowiesz się co je powoduje i jakie metody terapeutyczne są najskuteczniejsze w danym przypadku. Zgłębisz najnowsze terapie naturopatyczne i naturalne rozwiązania najczęstszych...\nOPC jest najsilniejszym antyoksydantem, który eliminuje chorobowe stany w organizmie oraz przyspiesza proces rekonwalescencji, dodatkowo zwiększając odporność. Skutecznie zapobiega objawom przedwczesnego starzenia, likwiduje stany zapalne i niweluje przyczyny przewlekłych alergii. Co więcej, usuwa uczucie zmęczenia i przepracowania. Ekstrakt z pestek winogron jest również najsilniejszym środkiem ochronnym naczyń krwionośnych i limfatycznych. Reguluje poziom cholesterolu przez co zmniejsza ryzyko zawału i udaru. Poprawia działanie układu...\n70% diagnoz lekarskich jest stawianych w oparciu o wyniki badań laboratoryjnych. W większości przypadków nasza krew może co najwyżej wskazywać, co się w niej znajduje. Nie odsłania natomiast tego, co dzieje się w tkankach w organizmie czy poszczególnych organach. Dzięki tej książce poznasz wszystkie ważne parametry krwi, które mają ogromne znaczenie dla zdrowia, takie jak żelazo, poziom cukru, TSH, witaminy D, B12 itd. Będziesz wiedział o jakie dodatkowe badania krwi poprosić lekarza aby diagnoza była prawidłowa. Staniesz się świadomym...\nDlaczego z wiekiem przybieramy na wadze, wszystko nas boli, mamy kłopoty z pamięcią i jesteśmy ciągle zmęczeni? Nic nie stoi na przeszkodzie, by zachować witalność, jasność umysłu i szczupłą sylwetkę – pod warunkiem, że zadbamy o własne ciało. Autor, ekspert w dziedzinie medycyny integracyjnej, obala powszechnie panujące przekonania związane z procesem starzenia się i skupia się na skutecznych rozwiązaniach, umożliwiających osiągnięcie optymalnego stanu zdrowia. Jego dwutygodniowy Program Regeneracyjny zawiera informacje dotyczące...\nCo drugi mężczyzna i niemal połowa kobiet musi się liczyć z tym, że zachoruje na raka. Nikt nie musi jednak czekać na diagnozę jak na wyrok. Najbardziej rewolucyjnym odkryciem medycznym w ostatnich latach jest to, że geny powodujące raka mogą być przez nas kontrolowane. Zastosowanie programu opisanego w tej książce może zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka o około 35%. Do tego celu wykorzystasz produkty spożywcze, które wykazują aktywność przeciwnowotworową. Wystarczy, że do tradycyjnych potraw dodasz czosnek, kapustę, kurkumę czy...


Dino Super Bream - Centrum Wędkarskie Natura Fishing\n> Spławiki>Jeziorowo-Kanałowe>Dino Super Bream\n0,2 0,4 0,6 0,8 1 1,25 1,5 2 2,5 4\nAntena w tym modelu jest dwuczęściowa. Pierwszya cześć stanowi długa węglowa podstawa, natomiast drugi plastikowe zwieńczenie. Taka budowa z jednej strony obniża środek ciężkości spławika, co znakomicie poprawia jego stabilność na fali, a z drugiej plastikowe zwieńczenie minimalnie wydłuża moment sygnalizacji brania. Jest to szczególnie istotne przy połowach leszczy, które powoli zasysają przynętę. Zbyt wczesne zacięcie skutkuje spinaniem ryby podczas holu. Dwukolorowa antena wyważona do połowy pięknie sygnalizuje podnoszone brania.\nZastosowany tutaj korpus jest dość nietypowy dla dicków. Mianowicie ma on kształt wydłużonej oliwki. Moim zdaniem taki zwarty korpus lepiej sprawdza się na fali. Jest zwyczajnie mniej podatny na boczne prądy.


Oszczędności Polaków - wysokie na tle innych Europejczyków, choć wciąż niewielu z nas odkłada na "czarną godzinę"\nJesteś tu: Pieniadz.pl » Finanse osobiste » Oszczędności Polaków - wysokie na tle innych Europejczyków, choć wciąż niewielu z nas odkłada na "czarną godzinę"\nponiedziałek, 29-10-2012 godz. 17:05\nTagi: Finanse osobisteOszczędzanieCEE\nZgodnie z badaniami TNS Polska, które zostały przeprowadzone na zlecenie Fundacji Kronenberga, jedynie 8% Polaków stale oszczędza. 34% rodaków chciałoby odkładać regularnie, ale ze względu na spore wydatki bieżące, są w stanie zaoszczędzić pewne sumy tylko raz na jakiś czas. Natomiast 56% spośród nas nie może nic odłożyć, ponieważ wydaje pieniądze na codzienne potrzeby swojego gospodarstwa domowego.\nTakie informacje z pewnością nie są zadowalające. Tym bardziej, że skoro 56% osób nie oszczędza, to właśnie tylu z nas nie jest przygotowanych na niespodziewane kłopoty finansowe. Jeżeli sytuacja gospodarcza i ekonomiczna będzie się pogarszała, ponad połowa społeczeństwa może odczuć niedobory.\nNależy przy tym dodać, że oszczędności Polaków raczej nie są długoterminowe. Co prawda, udaje się odłożyć ok. 100-500zł na miesiąc, jednak środki te są zwykle zbierane na okres około roku – przyznaje się do tego 45% ludzi, a jeszcze rzadziej oszczędza się na 3 lata lub dłużej.\nCo ciekawe, coraz mniej osób twierdzi, że oszczędzanie ma sens. Jeszcze w roku 2011, 67% Polaków uważało, że ważne jest posiadanie pewnych zasobów na „czarną godzinę”. Niemniej jednak, w roku bieżącym tych osób było już 61%. 24% mówi wprost, że odkładanie pieniędzy nie ma sensu. Zaskakującym może okazać się też fakt, że rośnie liczba osób decydujących się na oszczędzanie w domu. Rok temu tylko 5% wybierało taką opcję przechowywania zasobów finansowych, a dziś jest to już 9%.\nPozytywną informacją jest ta dotycząca ilości osób spłacających kredyty. Te gotówkowe, ratalne czy konsumpcyjne są posiadane przez 19% Polaków. W ubiegłym roku było to 22% spośród rodaków. Jeszcze mniej jest ludzi mających dwa lub więcej kredytów - jest to dziś 14% wobec 36% w 2011r.\nW obliczu danych TNS Polska nieco zaskakujące mogą być informacje zebrane przez Barometr Oszczędności Erste Group. Okazuje się, że Polacy ze swoimi oszczędnościami znajdują się w czołówce rankingu uwzględniającego mieszkańców wszystkich krajów należących do Europy Środkowej i Wschodniej (CEE).\nWedle obliczeń, Polacy odkładają miesięcznie 15% dochodów, a Słowacy 12%. Bogatsi od nas Niemcy czy Austriacy oszczędzają 9% miesięcznych pensji. Trzeba przy tym zaznaczyć, że mieszkańcy Europy Środkowej i Wschodniej oszczędzają więcej mimo, że swoją ogólną sytuację finansową uważają za gorszą, niż Europejczycy z zachodu.\nCo prawda, przeszło 50% wszystkich tych osób naprawdę stara się oszczędzać, lecz Polacy oraz Słowacy robią to w największym stopniu. Ogólnie, zauważalna jest tendencja wzrostowa – zwiększa się liczba ludzi, którzy dostrzegają wartość oszczędzania. To dobrze dla gospodarek, ponieważ przekłada się na redukcję zadłużenia gospodarstw domowych.\nRezultaty jasno dają do zrozumienia, że ok. 75% Europejczyków mieszkających na terenach Europy Środkowej i Wschodniej uważa odkładanie pieniędzy za istotne zabezpieczenie materialne. Dodatkowo, dane pokazują, że ok. 25% mieszkańców tej części Starego Kontynentu jest zadowolonych z zaoszczędzonej kwoty.\nBrak komentarzy do Oszczędności Polaków - wysokie na tle innych Europejczyków, choć wciąż niewielu z nas odkłada na "czarną godzinę".\nOszczędności Polaków słabo wypadają na tle innych nacji\nRośnie liczba Polaków mających oszczędności\nPolacy są słabi w oszczędzaniu


Writhlington Leisure (Midsomer Norton, Anglia) - opinie\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Writhlington Leisure\nAtrakcje w pobliżu obiektu Writhlington Leisure\nWrithlington Leisure opinie, Midsomer Norton\nNr 1 wśród 7 atrakcji w lokalizacji Midsomer Norton\nGullock Tyning | Midsomer Norton Sports Centre, Midsomer Norton BA3 2SY, Anglia\nDobre wyposażenie i przyjazny personel.\nByłem członkiem przez dwa lata, i jestem zadowolony klient. Pracownicy są przyjaźni i gościnni, siłownia jest czyste i dobrze wyposażone. Ponadto na siłowni kilka razy w tygodniu, udzial w dwóch pilates z instruktorem, a instruktorzy są doskonałe. Jestem również bardzo wycenie klimatyzacja w naszych obecnych...lubimy Heatwave Restaurant!Więcej\nŚwietne wyposażenie! Przyjazny i pomocny personel!\nPonieważ nie było odkrywanie ścianka wspinaczkowa w dziecka imprezę kilka tygodni temu, dosłownie "! " byłem tam kilka razy w godzinach wieczornych, ponieważ jest tak blisko do pracy i możliwość pełnego korzystania z "Clip" i wspiąć się na sesje; do 3 godzin! Wszyscy pracownicy są...zawsze bardzo przyjazny i pomocny, co jest świetne. Jestem zawsze czujemy się mile widziani. Ja już tylko ściana wspinaczkowa ja, ale moja córka używa miękkie bawić się w przeszłości i korty tenisowe za, które również były wspaniałe i kawiarnia jest dobre. Szatnie są przestronne i bardzo czyste, a prysznice są miłe i gorące! Jest tam mnóstwo wyposażenia siłowni, klas, sesje i zajęcia dla każdego. przyjść i patrzeć na siebie! do zobaczenia na ścianie. . .Więcej\nTo niesamowite, że jest tak duże i naprawdę dobre, bo można to zrobić tak wiele mają dla dzieci i starszych dzieci jest częścią i są naprawdę duże. To zależy od tego, co razem jak tam tłoczno. Poza tym to naprawdę dobre! ! ! !\nJestem członkiem siłownia tutaj miejsce jest dobrze zarządzany, bardzo pomocny i przyjazny personel. To miejsce jest również ładne i czyste. Byłem w kilku klas tu i tam super należy zamontować nigdy nie było tak wiele radości.\nŚwietne wyposażenie, przyjazny i pomocny personel i bardzo konkurencyjne ceny członkostwa. Zdecydowanie zadowolony, że dołączył do prawie 2 lat temu teraz.\nWspaniałe sale gimnastyczne, wyposażenie i personel\nZarówno moja żona i ja za pomocą Writhlington obiekty rekreacyjne, co zresztą od wielu lat. Jest tam duży wybór szkolenia przeznaczone dla wszystkich umiejętności. Pracownicy są profesjonalni, ale są również świetna zabawa. Jest to również wspaniały stosunek jakości do ceny.\nDobrze liny i auto sposób ścianie. Trasy regularnie zmieniane w celu utrzymania zainteresowania. Personel bardzo koncentruje się na bezpieczeństwie.\nPrzyjazny personel i fajna siłownia\nKorzystanie z siłowni, personel jest przyjazny i pomocny. przebieralnie i toalety w czystości! aktualne wyposażenie siłowni\nFantastyczne miejsce do uprawiania sportu, duża hala sportowa w badmintona, koszykówkę i tenis stołowy. 4 kort kort tenisowy Hall, bardzo nowoczesny. Również ściana wspinaczkowa i placem zabaw dla dzieci. Trochę drogo, ale jeśli masz członkostwo fantastyczna jakość! !\nMiękkie odtwarzanie jest dobre, choć czasami byliśmy rozczarowani, bo był zamknięty na prywatne przyjęcia. Nie bardzo dobrze zorganizowane kawiarnię, więc może doświadczenie długie kolejki\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Writhlington Leisure.


ADK - Struktura Wszechświata\nStrona główna » Struktura Wszechświata\nWiemy już, że Ziemia, na której żyjemy, jest tylko drobną okruszyną tego, co nazywamy Wszechświatem lub Kosmosem. Wszechświat rozciąga się aż do nieskończoności i tak daleko, jak tylko możemy sięgnąć, jego struktura okazuje się być w pewien sposób uporządkowana.\nNajbliższym nam ciałem niebieskim jest Księżyc, okrążający Ziemię w średniej odległości 384 000 km (podane tutaj i dalej liczby zostały zaokrąglone). Sama Ziemia jest planetą obiegającą Słońce w ciągu jednego roku. Od Słońca, które stanowi centralny punkt naszego systemu planetarnego, dzieli Ziemię przestrzeń około 150 milionów km.\nPodobnie jak Ziemia, osiem innych planet obiega Słońce w różnych odległościach. Dlatego nazywa się je niekiedy "siostrami" naszej Ziemi. Dziewięć planet, uszeregowanych zgodnie z rosnącymi odległościami od Słońca, nosi nazwy: Merkury, Wenus, Ziemia, Mars, Jowisz, Saturn, Uran, Neptun i Pluton.\nNajbliższa Słońcu planeta, Merkury, odległa jest od gwiazdy centralnej o 58 min km, a najodleglejsza, Pluton, o 5916 min km. Planety mają też różne rozmiary: Jowisz i Saturn są największe, zaś Merkury i Pluton najmniejsze.\nPod względem cech fizycznych planety można podzielić na dwie grupy: planety grupy Ziemi (od Merkurego do Marsa), pod względem cech fizycznych podobne do Ziemi, oraz planety - olbrzymy (od Jowisza do Neptuna), podobne do Jowisza. Pluton przypomina pod względem budowy planety - olbrzymy, ale jego rozmiary odpowiadają rozmiarom największych księżyców.\nWokół większości planet krążą ich księżyce. Saturn ma obecnie znanych 23 satelity, wokół Jowisza odkryto ich do tej pory 16.\nW stosunkowo dużej przerwie między orbitami Marsa i Jowisza krąży ogromna liczba planetek (planetoid).\nDo systemu planetarnego należą ponadto komety (obiekty z warkoczem, składające się z lodu i pyłu) oraz meteoroidy.\nOprócz naszego Słońca istnieje wiele miliardów innych słońc. Wszystkie gwiazdy, które widzimy wieczorem na nieboskłonie i które stara ludowa fantazja połączyła w gwiazdozbiory, są w rzeczywistości bardzo odległe od Słońca. Z powodu ogromnej odległości, jaka dzieli nas od gwiazd, widoczne są dla nas jedynie jako małe świecące punkty.\nGwiazda, która leży najbliżej naszego Słońca, widoczna jest na południowej półkuli nieba. Jest to jedna z gwiazd gwiazdozbioru Centaura (postaci z mitologii greckiej, pół człowieka, półkonia), nazywana Proxima Centauri, czyli najbliższa w Centaurze. Jest ona odległa od nas o 4,3 roku świetlnego.\nRok świetlny to odległość, którą światło przebywa w ciągu jednego roku. Światło porusza się z największą możliwą prędkością, przebywając w ciągu l sekundy 300000 km. Tak więc rok świetlny równy jest odległości 9,46 biliona km. Mnożąc tę liczbę przez 4,3, otrzymujemy odległość do Proximy Centauri - 40,7 bln km. Liczba ta jest rzeczywiście liczbą astronomiczną, a przecież wyraża zaledwie odległość do najbliższej gwiazdy. Inne gwiazdy leżą jeszcze dalej od nas.\nWszystkie te odległe słońca należą wraz z naszym Słońcem do wielkiego układu gwiezdnego zwanego Galaktyką Drogi Mlecznej. Obserwowana przez nas ,,Droga Mleczna", rozciągająca się na gwiaździstym niebie jak matowo świecący pas, jest tylko fragmentem o wiele większych układów gwiezdnych. Nasza Galaktyka ma średnicę około 100000 lat świetlnych. Wszystkie gwiazdy poruszają się wokół centrum Galaktyki. Wraz z nimi porusza się nasze Słońce, planety i ich księżyce.\nPośród gwiazd naszej Galaktyki odkryto wiele gwiazd podwójnych i wielokrotnych, to znaczy gwiazd, które mają jednego lub wielu gwiazdowych towarzyszy.\nBadając zakłócenia orbit i blasku niektórych gwiazd, można by odkryć krążące wokół nich niewidoczne obiekty, które mogłyby być planetami. Dotychczas nie udało się jednak za pomocą obserwacji optycznych odkryć planet wokół innych gwiazd. Jeśli istnieją, są zbyt małe, aby przy dzisiejszych możliwościach technicznych można je było wykryć. Współczesne teorie powstawania gwiazd utrzymują, że gwiazdy z reguły powstają w grupach, przy czym mogą powstać układy składające się z dwu lub więcej gwiazd bądź też układ składający się z pojedynczej gwiazdy otoczonej planetami.\nWewnątrz Galaktyki znajdują się grupy gwiazd, nazywane gromadami gwiazd. Gromady otwarte, na przykład Plejady (w Byku), są młodsze niż liczebniejsze i starsze gromady kuliste, na przykład gromada M 13 (w Herkulesie). Gromady kuliste tworzą kulisty system otaczający naszą Galaktykę.\nOprócz gwiazd występuje w naszej Galaktyce materia międzygwiazdowa (czyli materia znajdująca się w przestrzeni między gwiazdami), którą obserwuje się czasem pod postacią mgławic. Wyróżnia się przy tym ciemne mgławice (np. Worek Węgla na półkuli południowej), które pochłaniają światło gwiazd leżących za nimi, oraz jasne mgławice refleksyjne, w których powstają młode gwiazdy (przykładem jest tu Mgławica Oriona).\nPoza naszą Galaktyką istnieje wiele milionów innych galaktyk. Początkowo sądzono, że są to mgławice należące do naszej Galaktyki, i nazwano je, ze względu na spiralną strukturę, mgławicami spiralnymi. Dopiero potem odkryto, że są to zbiorowiska gwiazd leżące daleko poza naszą Galaktyką. Pomimo tego zachowały one nazwę "mgławice spiralne". Odległości do tych mgławic są ogromne.\nMgławica Andromedy to jedna z sąsiednich galaktyk, którą możemy zaobserwować w gwiazdozbiorze Andromedy. Według najnowszych obliczeń leży ona w odległości 2,3 miliona lat świetlnych. Galaktyki tej nie widzimy więc taką, jaką jest obecnie, lecz taką, jaką była przed 2,3 milionami lat. Tyle bowiem czasu potrzebuje światło, aby dotrzeć do nas z tej galaktyki.\nKolejnym tworem w hierarchii skali wielkości astronomicznych są gromady galaktyk. Gromada galaktyk jest to grupa co najmniej 10 - ale najczęściej wieluset - galaktyk, które tworzą jedną całość.\nMniej liczne grupy galaktyk zwane są galaktykami podwójnymi lub wielokrotnymi. Podobnie jak gwiazdy naszej Galaktyki, galaktyki skupiają się w gromady. Dużymi gromadami galaktyk są na przykład gromada Coma w gwiazdozbiorze Warkocz Bereniki (łac. coma = warkocz), w której zaobserwowano ponad 1000 galaktyk, oraz gromada Virgo w gwiazdozbiorze Panny (łac. virgo = panna) licząca 2500 galaktyk,\nNasza Galaktyka należy do jednej z mniejszych gromad galaktyk, nazywanej Lokalną Grupą Galaktyk. Zalicza się do niej około 25 galaktyk, w tym Mgławicę Andromedy oraz Wielki i Mały Obłok Magellana, znajdujące się w pobliżu południowego bieguna sfery niebieskiej.\nNiektórzy astronomowie mówią o jeszcze większych systemach, obejmujących wiele gromad galaktyk w ramach "supergromady". Przypuszcza się, że nasza Grupa Lokalna wraz z innymi gromadami galaktyk należy do supergromady, której środek znajduje się w gromadzie Virgo.\nOpublikowany: 2008-07-20 21:52\nUaktualniony: 2009-02-10 16:28


Tu Stolica i Okolica - forum - Nowy rower na 2018\nNowy rower na 2018\n26.01.2018 14:40 androg\nWitajcie - rozgl�dam si� ostatnio za ciekawym rowerem g�rskim na nowy sezon. Wzi��em ju� pod uwag� 3 konkretne modele:\nkt�ry z nich jest waszym zdaniem najlepszy i dlaczego?\n06.07.2018 15:32 #Miko�aj1994\nJak wyje�d�a�em za granic� to sobie kupi�em rower elektryczny od http://bavarianstrongbikes.pl/ i nie mia�em �adnych problem�w serwisowych. Du�a dost�pno�� cz�ci zamiennych to du�y plus. Wys�a�em kilka zapyta� sprzedawcy to mi elegancko odpisa�. Lekko si� peda�uje, do 25 km/h mo�na pojecha�, a to ju� naprawd� co�. W standardowych warunkach drogowych sprawdza si� idealnie. Zalecam po ulicach je�dzi� elektrykiem, niekoniecznie po �cie�kach rowerowych, bo r�nie u nas jest. Niekt�rzy si� czepiaj�. A no i jeszcze musz� powiedzie�, �e te ich rowery elektryczne s� stosunkowo ciche.\n11.07.2018 09:17 #syfffiasta reklama\n11.07.2018 11:17 #Elek\nStuknij Ty si� w g�ow�...\n11.07.2018 11:58 #marcyynia\n17.04.2019 23:10 #DanielK\nTo zale�y r�wnie� gdzie nim je�dzisz i do jakich cel�w ma by� przeznaczony. Je�eli szukasz roweru z wy�szej p�ki kt�ry poradzi sobie nawet na bardzo trudnych trasach to polecam zwr�ci� uwag� m.in na Giant Reign 2 z kt�rego specyfikacj� dok�adnie zapoznasz si� ju� na stronie pbrowery.pl. Robi wra�enie i musz� przyzna�, �e daje ogromne wra�enia podczas jazdy.\n05.08.2019 12:14 #Kromen2\nNie wiem czy to jeszcze aktualne ale na tej stronie jest ciekawy artyku�, gdzie jest dok�adnie opisane na co zwr�ci� uwag� podczas kupowania nowego sprz�tu rowerowego.\nJa skorzysta�em z tych porad i kupi�em sobie podobny rower do tego z pierwszego linku


Szósty Turniej Golfowy Polish French Golf Cup – GOLFpl.com – wiemy co w trawie piszczy – największy polski portal golfowy\nHome > Polecamy > Szósty Turniej Golfowy Polish French Golf Cup\nSzósty Turniej Golfowy Polish French Golf Cup\n- 22 maja 2009\nJuż po raz szósty polsko-francuskie środowisko biznesowe spotka się na Turnieju Golfowym i towarzyszącej mu imprezie Golf & Wine Day. Tegoroczne wydarzenie odbędzie się 30 maja, w sobotę, na polu golfowym Lisia Polana pod Warszawą.\nProgram wydarzenia przygotowano tak, by zarówno zapaleni golfiści, jak i ci, którzy nie uprawiają jeszcze tego sportu, mogli ciekawie spędzić czas. Dla golfistów dzień rozpocznie się o godzinie 12.00 rozpoczęciem rozgrywki Shot Gun (rejestracja od godziny 11.00). Oprócz tradycyjnego turnieju golfowego, po południu zostanie zorganizowana Akademia Golfa, podczas której początkujący golfiści będą mogli rozwijać swoje umiejętności pod okiem doświadczonych trenerów. Goście, którzy przyjdą z dziećmi, będą mogli zostawić je pod profesjonalną opieką na specjalnie zorganizowanym placu zabaw. Imprezie towarzyszyć będzie degustacja francuskich win. Wieczorem odbędzie się Cocktail Party w stylu orientalnym z pokazami tańca brzucha. Całość zakończy się ceremonią wręczenia nagród zwycięzcom turnieju podczas uroczystej kolacji.\nOrganizatorzy Golf & Wine Day stawiają sobie za cel integrację środowisk biznesowych w nieformalnej sportowo-rozrywkowej atmosferze. Tematami przewodnimi spotkań są golf, wino zapewniane przez La Cave de Bacchus oraz wykwintna kuchnia przygotowana przez Novotel Centrum. Partnerami wydarzenia są również Dom Kreacji Moderna oraz agencja Mediadem Communications. Sponsorami tegorocznego wydarzenia są: AXA, CA LYON, CEFIC SIMON IVANHOE, DALKIA, GIDE LOYRETTE NOUEL oraz KPMG.\nPierwsza odsłona GRAND PRIX SITARO\nGoli wylosował auto!


NASA publikuje szokujące zdjęcia, aby udowodnić, że zmiany klimatu są prawdziwe (415)\nCzytaj dalej wpis Tak naturalne: dlaczego człowiek nie mógłby mieć ogona?\nCzytaj dalej wpis Niemieckie lasy umierają\nCzytaj dalej wpis Jak kocimiętka działa na owady?\nCzytaj dalej wpis Czy smoki istniały naprawdę?\nCzytaj dalej wpis Jak mózg przetwarza podwójne znaczenie?\nStała obecność ludzi na Marsie będzie możliwa do końca dekady, a do 2100r. może powstać miasto liczące milion osób - przewiduje inżynier Robert Zubrin, prezes Marsian Society i entuzjasta badań nad Czerwoną Planetą.\nCzytaj dalej wpis Kiedy będą miasta na Marsie?


LG 28.08.2018 11:06\nTomaszowi K., konkubentowi, oraz Adamowi B., jego przyjacielowi, prokuratura postawiła zarzut znęcania się nad dzieckiem ze szczególnym okrucieństwem. Grozi im do 10 lat więzienia. Nagranie ujawnił w sieci ich kolega, do którego dotarli dziennikarze programu "Uwaga!" w TVN. - Adaś nagrywał. Tomek wsadzał dziecko do pralki. Rozmawiałem z nimi. Powiedzieli, że wsadzili dziecko do pralki i to nagrali dla jaj, że Żanecie [matce Kacperka – przyp. red.] o tym nie powiedzieli - mówi Mateusz Syryjczyk, który dostał od mężczyzn nagranie. - Wcześniej Żaneta wysłała mi zdjęcie dziecka z papierosem i emotikonę z uśmiechem - dodaje.\nOjciec dziecka bywał agresywny\nDziennikarze "Uwagi!" dotarli również do innych znajomych rodziców dziecka. Rozmawiali m.in. z panią Klaudią, która zna Tomasza K. od 10 lat. - Na początku była tylko przyjaźń, potem byliśmy razem. Niecałe cztery miesiące. Na początku wszystko było dobrze. Potem zaczęło mu „strzelać”. Zaczął brać narkotyki, stał się bardzo agresywny i zaborczy. Nie pozwalał mi wychodzić do znajomych - opowiada.\nZ Tomaszem K. swego czasu zaręczona była pani Aleksandra. - Po miesiącu psychicznie nie wytrzymałam. Jak się spakowałam, to dostałam słoikiem po głowie. Dochodziło do rzucania szklankami. Używał w stosunku do mnie siły, ja oddawałam mu siłą. Biliśmy się. Dochodziło do rękoczynów - przyznaje.\nMatka miała trudną przeszłość\nWedług ustaleń TVN-u, pani Żaneta, matka chłopca, od 14. roku życia przebywała w domu dziecka. Została tam umieszczona, bo jej matka nadużywała alkoholu. - [Żaneta - przyp. red.] była zbuntowana, smutna i nieszczęśliwa - opowiada Ewa Drelewska, dyrektor Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej „Słoneczny dom” w Radomiu.\nW ciążę pani Żaneta zaszła, będąc jeszcze w domu dziecka.Dyrektor Derelewska opowiada, że pracownicy starali się przygotować kobietę do samodzielnego wychowywania dziecka. - Wyszła z placówki, żeby stworzyć własny dom, zacząć dorosłe życie. Nie było jej łatwo - twierdzi Ewa Drelewska.\nWspomniana już pani Klaudia, koleżanka matki i Tomasza K., proponowała jej w tym czasie pomoc. Twierdzi, że kobieta w tym czasie piła. - Tłumaczyliśmy jej, że dziecko może się urodzić chore, że może być później ciężko. Że będzie miała w życiu ciężej niż ma teraz. Mówiła, że to nie nasza sprawa - przyznaje pani Klaudia.\nZwiązek rodziców był burzliwy\nMiędzy Tomaszem K. a panią Żanetą często miało dochodzić do awantur. - Kłótnie były częste. W drzwiach w mieszkaniu nie ma szyb od trzaskania. Byłem świadkiem, jak Tomek rzucił Żanetę talerzem (...) - opowiada Mateusz Syryjczyk, który udostępnił w sieci film z Kacperkiem. - Pili przy dziecku. Krzyczeli, bili je trochę. To były mocne klapsy - dodaje.\nPani Żaneta, która zgodziła się porozmawiać z dziennikarzami "Uwagi!" bez kamery, mimo wszystko broni swojego partnera. - Wiem, że on tego nie zrobił. Nigdy nawet go [Kacperka – red.] nie uderzył. Jedynie krzyknął, jak coś źle zrobił. Czasem. Jakbyśmy się nad nim znęcali, tak jak mówią ludzie, miałby widoczne ślady - zapewnia.\nPrzyznaje, że boi się utraty dziecka. O jego losie zdecyduje sąd rodzinny, który wszczął już postępowanie w sprawie ograniczenia władzy rodzicielskiej. Partner pani Żanety przebywa w areszcie.\nAle nie daj boziu cokolwiek nastolatkę o antykoncepcji nauczyć, bo to grzech. Jak się dowie, to się zacznie pewnie puszczać, a jak się nie dowie, to... też się zacznie puszczać, ale z pożądanym efektem w postaci dziecka. Potem zostawia się ich samym sobie i wszyscy zadowoleni. No, prawie wszyscy.\noboje wysterylizować. nie należy pozwolić rozprzestrzeniać się patologii\nPrzykro mi, że laska miała trudne dzieciństwo - nie miała dobrych wzorców, miłości, teraz sama nie potrafi stworzyć normalnej rodziny i dobrze opiekowac się dzieckiem. Przykro mi, ale w takiej sytuacji sąd powininen zasądzić poza odebraniem dziecka przymusową sterylizację - dla niej i dla kochasia.\nPartner pani Żanety przebywa w areszcie.\ngdyby poslizgnal sie pod prysznicem i utonal to mysle ze prokurator nie mialby podstaw aby wszczynac sledztwo ...\nJezeli Pani mama broni konkubenta a nie dziecko to nalzy jej to dziecko zabrac. dziaik i tak do tej pory miał kiepskie dziecinstwo. Dla mamusi wazniejsza widać du..a niż własne dziecko. Normalna kobieta za cos takiego sama utłukłaby faceta, spakowała i wystawiła za drzwi. W takich sytuacjach powinno sie albo karac tez matki albo zabiera dziecko...ona bedzie nadal pozwalać na znecanie sie nad dzieckiem, byle chłopa przy sobie zachować\nParadoksalnie - to dobrze, że nagranie trafiło do sieci. Przynajmniej wezmą się za tę "rodzinę", bo tak, to "wszyscy wiedzieli, ale nikt nic nie widział".\npatologia tworzy patologię i tak w kółko się to kręci zasilane pieniędzmi z budżetu.\nTak po mojemu, to bym całą trójkę odizolowałbym gdzieś na Syberii...\nzabrać suce dziecko,bo znów znajdzie sobie konkubenta


Logika - filozofia – człowiek. Wybór tekstów Stanisława Kamińskiego i Jerzego Kalinowskiego - Lubelska Szkoła Filozoficzna\nTeodycea. Problem poznawalności istnienia Boga – Mieczysław A. Krąpiec\nLogika – filozofia – człowiek. Wybór tekstów Stanisława Kamińskiego i Jerzego Kalinowskiego\nLogika – filozofia – człowiek\nWybór tekstów Stanisława Kamińskiego i Jerzego Kalinowskiego\nWprowadzenie. Logos i etos filozofii (Agnieszka Lekka-Kowalik) 7\nStanisław Kamiński, O początkach indukcji matematycznej 21\nJerzy Kalinowski, Przekonania i funktory przekonaniowe. Uwagi na marginesie Podstaw logicznej teorii przekonań Witolda Marciszewskiego 47\nJerzy Kalinowski, Zagadnienie aksjomatyzacji nauki prawa 61\nJerzy Kalinowski, Interpretacja prawa a logika zdań normatywnych 77\nStanisław Kamiński, Czym są w filozofii i w logice tzw. pierwsze zasady? 93\nStanisław Kamiński, Logika współczesna a filozofia 117\nStanisław Kamiński, Czy logika jest dyscypliną praktyczną? 149\nJerzy Kalinowski, O istocie i jedności filozofii 159\nStanisław Kamiński, O metodzie filozofii klasycznej 171\nStanisław Kamiński, Koncepcja analityczności a konieczność tez metafizyki 185\nJerzy Kalinowski, Rozum, rozsądek i filozofia. Kilka uwag o filozofii i jej metodologii w związku z Dialectique hegelienne et formalization Dominica Dubarle’a 191\nJerzy Kalinowski, Filozofia – wiedza czy przekonanie? W związku z racjonalnością twierdzenia o istnieniu Boga 211\nStanisław Kamiński, Jak filozofować o człowieku? 227\nStanisław Kamiński, Antropologia filozoficzna a inne działy poznania 235\nJerzy Kalinowski, Człowiek: materia i dusza. W związku z książką Claude’a Tresmontanta Le probleme de l’ame 253\nJerzy Kalinowski, Chrześcijanin i filozofia 279\nIndeks osób 301\nWprowadzenie. Logos i etos filozofii\nJerzy Kalinowski (1916-2000) i ks. Stanisław Kamiński (1919-1986), autorzy prac składających się na tom Logika – filozofia – człowiek, to wybitni przedstawiciele pierwszego pokolenia lubelskiej szkoły filozoficznej. Termin „szkoła lubelska” („ecole de Lublin”) został użyty w 1984 roku przez Jerzego Kalinowskiego w czasopiśmie „Revue philosophique de Louvain” w artykule o myśli Edith Stein i Karola Wojtyły i zaczął funkcjonować – oprócz nazwy „lubelska szkoła filozoficzna” czy „lubelska szkoła filozofii klasycznej” – na określenie programu dydaktycznego i stylu uprawiania filozofii. Obaj myśliciele byli głęboko zaangażowani w rozwijanie tego programu (także organizacyjnie – obaj pełnili funkcje dziekana). Niełatwo było dokonać wyboru prac do planowanego tomu. Część dzieł ks. Kamińskiego ukazało się w pięciu tomach Pism wybranych, ale jego bogaty dorobek wciąż czeka na pełne opracowanie. Do tomu zostały wybrane artykuły niepublikowane w Pismach. Duża część dorobku Jerzego Kalinowskiego jest rozproszona po czasopismach, a wiele prac jest dostępnych jedynie w językach obcych (zwłaszcza we francuskim). Do tomu zostały wybrane artykuły spośród tych opublikowanych w języku polskim.\nW zamierzeniu wybrane artykuły mają, po pierwsze, dać czytelnikowi obraz głównych obszarów badawczych Kalinowskiego i Kamińskiego, ale również rozległości zainteresowań obu myślicieli. W przypadku pierwszego autora jest to logika norm i filozofia prawa, w przypadku drugiego – logika i metodologia nauk. Obu autorom nie chodzi jednak o logikę czy metodologię po prostu, ale o to, by dziedziny ludzkiej aktywności – takie właśnie jak prawo, nauka i filozofia – były uprawiane lepiej. Kalinowski pisze: „dla zrozumienia i stosowania prawa – poza jego poznaniem przez usłyszenie czy przeczytanie – zachodzi potrzeba wyjaśnienia niejasności, usunięcia sprzeczności i wypełnienia luk” (s. 78), a do tego celu logika jest niezbędna. Kamiński pragnie dzięki logice nauczyć studentów „wystrzegania się mętniactwa, nieporządku, niesystematycznego przedstawiania opisów i zagadnień” (s. 155).\nWybrane artykuły mają też, po drugie, pokazać, że obaj myśliciele rzeczywiście należeli do jednej szkoły filozoficznej. Wspólny jest ich pogląd na naturę. „Filozofia – twierdzi Kalinowski – zajmuje się nie tylko stwierdzaniem istnienia świata i poznawaniem jego istoty oraz istoty składających się nań bytów przygodnych, lecz także wyjaśnianiem jednego oraz drugiego” (s. 162), a ponadto filozofia, „dlatego że jest jedyną najpełniejszą wiedzą o bytach przygodnych, jest tym samym równocześnie jedyną przyrodzoną wiedzą człowieka o Bogu” (s. 163). Nie inaczej charakteryzuje filozofię klasyczną Kamiński. Pisze: „Filozofia klasyczna przyjmuje maksymalizm gnozeologiczny, dążąc do najgłębszego wyjaśnienia (w zasadzie nieobalalnego wskazania racji ostatecznych w porządku bytowania) całej rzeczywistości” (s. 176). Wymóg podania racji ostatecznych prowadzi do „teizmu (wewnętrznie uzasadnionego złożonością bytu z różniących się realnie istoty i istnienia lub konsekwentnie opartego w wyjaśnianiu na metafizycznej zasadzie przyczynowości)” (s. 173).\nOprócz realizmu istotną cechą filozofii szkoły lubelskiej jest historyzm. „Trzeba – postulują Mieczysław A. Krąpiec i S. Kamiński – badać sformułowania, uzasadniania jakichś filozoficznych problemów w najrozmaitszych systemach i kierunkach filozoficznego myślenia. […]. Jeśliby bowiem jedno zagadnienie (chociażby rozmaicie formułowane) było badane przez wiele umysłowości na przestrzeni wielu wieków, to wynik badań dotychczasowych należy poznać, bo wówczas i nasz osobisty ogląd będzie bardziej zaostrzony i nasze sformułowania i uzasadnienia będą niewątpliwie pogłębione o wyniki analiz poprzedników”. Dobrą ilustrację historyzmu stanowi tekst Ka- mińskiego Logika współczesna a filozofia czy też Kalinowskiego Chrześcijanin i filozofia, ale wszystkie artykuły ten postulat respektują, gdyż są one poszukiwaniem rozwiązania (choćby niepełnego) problemu filozoficznego. Jak pokazują zamieszczone w tomie prace, obaj autorzy brali udział w filozoficznych dyskusjach i znali literaturę światową, mimo utrudnień z dostępem do niej spowodowanych ówczesnym ustrojem politycznym Polski – socjalizmem. Obaj autorzy nie zadowalają się streszczeniem historii problemu czy immanentną krytyką jakiegoś poglądu, ale jawnie zajmują stanowisko wobec analizowanego problemu.\nTak rozumiana filozofia jest nauką – scientia. Nic więc dziwnego, że obaj myśliciele kładą nacisk na jej rygor logiczno-metodologiczny. Kalinowski w wielu swych pracach – także w tych zamieszczonych w niniejszym tomie (zob. np. Rozum, rozsądek i filozofia) – postuluje opracowanie metodologii filozofii. Kamiński zaś wprost głosi: „nie powinno się traktować filozofii wyłącznie jako pewnego rodzaju satysfakcjonującego przeżywania (w perspektywie aksjologicznej) spraw ludzkich jako ekspresji osobowości (wyżywania się) lub szkolenia się w dogłębnym i namiętnym myśleniu” (s. 177); charakteryzując rozmaite działy filozofii, wskazuje, że wyjaśniając byt czy też rozmaite jego kategorie, należy się odwoływać do ostatecznych racji ontycznych. Szczególnie ważny jest tu człowiek. „Filozofia człowieka – twierdzi – która nie chce być wyłącznie sumą informacji parcjalnych o człowieku, ani autentycznych i głębokich wizji subiektywnych ludzkiego «ja», ani wreszcie samą afirmacją (choćby wielostronną) istnienia i godności osoby, lecz stanowić teorię wskazującą ostateczne racje bytowe dla wyjaśnienia fenomenu człowieka (a zwłaszcza jego identyczności bytowej w rozmaitych przejawach i działaniach, jego istoty i pozycji ontycznej w świecie oraz ostatecznego sensu istnienia), musi posłużyć się schematem wyjaśniania, analogicznym do stosowanego w zaawansowanych teoretycznie dyscyplinach naukowych” (s. 233). I komentuje: „Tak pojęta antropologia filozoficzna […] zachowa jedność metody. W nagrodę zaś uzyska wyniki naprawdę cenne dla najgłębszych fundamentów mądrości czy też racjonalnego poglądu na świat” (s. 250).\nTo ostatnie zdanie wskazuje istotną rzecz. Obaj myśliciele podzielają przekonanie o egzystencjalnie ważnej roli filozofii. Kamiński w artykule O naturze filozofii z I tomu Pism wybranych twierdzi: „Filozofia stanowi przeto jakby samoświadomość kultury; przenika ją całą, lecz nie redukuje się do żadnej z jej dziedzin oraz teoretycznie tak je scala, by człowiek mógł harmonijnie i w pełni się doskonalić. On bowiem tworzy kulturę, ale i sam zostaje przez nią formowany. Z tej też racji filozofia winna przyczyniać się do personalistycznego charakteru kultury, czyli pokazywać, jak kultura ma być godną człowieka i jak najlepiej winna służyć jego rozwojowi”. W zamieszczonym zaś w tej książce artykule O metodzie filozofii klasycznej wyjaśnia: „Filozofia bowiem dostarcza racjonalnie uzasadnionych podstaw do zbudowania poglądu na świat, ułatwia doskonalenie osobowości oraz pełni zazwyczaj funkcję generowania, integrowania i regulowania w naukach” (s. 177). Kalinowski kończy swój artykuł O istocie i jedności filozofii następująco: „Filozofia jest nazwą właściwą jednej tylko, wyżej określonej wiedzy ludzkiej. Najcenniejszej – ze względu na to, co poznaje i jakie znaczenie ma dla całego życia ludzkiego – z osiągalnych przez człowieka przy użyciu przyrodzonych jego władz poznawczych i przez to uzasadniającej dla siebie miano mądrości” (s. 170); w artykule Filozofia – wiedza czy przekonanie? dodaje: „najistotniejsza rola filozofa polega na odkrywaniu prawdy we właściwej mu dziedzinie – w stopniu, w jakim to jest możliwe – w tym także prawdy o Bogu, oraz na byciu skromnym świadkiem tej prawdy, na świadczeniu w szczególności o możności filozoficznego poznania świata, którego człowiek jest tylko częścią, i Boga, stwórcy świata, na kładzeniu podstaw rozumowych pod możliwość religii naturalnej i nadprzyrodzonej” (s. 222). Kalinowski broni też poglądu o roli filozofii dla wiary; zob. Chrześcijanin i filozofia: „Jest jasne, że filozofia dostarcza chrześcijaninowi maksymalnej pomocy w jego życiu religijnym wówczas, gdy przybiera postać filozofii bytu w pełni realistycznej i egzystencjalnej. […] filozofia ta ukazuje się zaiste nie tylko jako tradycyjna służebnica (w najszlachetniejszym tego wyrazu znaczeniu) teologii, lecz również jako punkt wyjścia oraz cenna pomoc w życiu modlitwy i łączności z Bogiem, jeśli nie dla wszystkich chrześcijan – usposobienia ludzkie są wielorakie – to w każdym razie dla dużej ich liczby” (s. 299).\nTak właśnie rozumiejąc filozofię i jej znaczenie dla człowieka, społeczeństwa i kultury, obaj myśliciele uznają autonomię filozofii wobec nauk szczegółowych i teologii, co explicite lub implicite znajduje wyraz w artykułach niniejszego tomu.\nRozwiązywanie problemów istotnych dla życia jednostkowego i społecznego rodzi etyczną odpowiedzialność filozofów. Kamiński przypomina, że filozof może (i powinien) być zaangażowany: „Poznawszy to, co słuszne i najważniejsze, nie może się uchylić od wynikających z tego obowiązków, choćby kosztem daleko idących wyrzeczeń. Jego myślenie jednak winno najpierw spełniać rygory wiedzy teoretycznej. Zaangażowanie nie zastępuje kryterium prawdziwości, lecz jest jego konsekwencją” (s. 178). Kalinowski zaś twierdzi: „Filozof, który na swoim terenie doszedł do poznania i w następstwie tego uważa takie a takie zdania za prawdy filozoficzne (choćby bardzo skromne), może – a nawet powinien – próbować przekazać je innym. Szczęśliwy ten, komu się to udało. Stwierdziliśmy bowiem wyżej, że nawet jeśli dysponuje on przedmiotowo ważnymi dowodami prawdziwości swych twierdzeń, to naszemu filozofowi może się nie udać przekonać o nich swych oponentów […]. Niemniej powołaniem jego jest starać się pomagać innym w zdobywaniu i we wzbogacaniu zdobytej prawdy” (s. 222). W artykule zaś Rozum, rozsądek filozofia dodaje: „Prawda filozoficzna jest wymagająca”, a „prawdziwym powołaniem filozofa jest być świadkiem prawdy, przede wszystkim na płaszczyźnie intelektualnej” (s. 201). Uznanie obowiązku zaangażowania po stronie prawdy, bycia świadkiem prawdy, znajduje wyraz z jednej strony we wzajemnej krytyce w obrębie szkoły (tu zob. np. Kamińskiego Jak filozofować o człowieku?), a z drugiej strony w pokorze poznawczej, nakazującej szukać słusznych tez w poglądach innych (tu zob. np. Kalinowskiego Człowiek: materia i dusza).\nWyżej pokazano tezy i aspekty filozofowania wspólne dla Jerzego Kalinowskiego i ks. Stanisława Kamińskiego, dzięki czemu można ich uznać za przedstawicieli – by użyć modnego dziś wyrażenia – paradygmatu filozoficznego. Książka nosi tytuł Logika – filozofia – człowiek. Wybór tych właśnie obszarów badawczych, w które badawczo angażowali się i J. Kalinowski, i S. Kamiński, znajduje uzasadnienie w problemach współczesnej kultury, i to nie tylko filozoficznej. Wielką wagę (i powagę) przypisuje się obecnie dyskursowi i dialogowi społecznemu, w którym logika i oparte na niej krytyczne myślenie odgrywają niebagatelną rolę. Obaj myśliciele tę rolę dostrzegali i o niej pisali. Rozgorzała na nowo dyskusja, czym jest i do czego służy filozofia, skoro nie widać jej bezpośredniego zastosowania do zwiększania przewagi konkurencyjnej w gospodarce i tworzenia innowacji – a to właśnie jest traktowane jako podstawowy cel badań (a także wykształcenia). Obaj autorzy proponują odpowiedź na pytanie, czym jest filozofia i dlaczego jest ważna dla człowieka. Wagi pytań, kim jest człowiek i jak odkrywać jego istotę, nie trzeba specjalnie uzasadniać, skoro od odpowiedzi na te pytania zależą praktycznie wszystkie obszary życia, łącznie z uprawianiem filozofii i logiki. Opublikowanie artykułów należy więc potraktować jako głos J. Kalinowskiego i S. Kamińskiego we współczesnych dyskusjach.\nZgodnie z tytułowym „trójmianem” książka została podzielona na trzy części; w każdej z tych części znajdują się tekstu obu autorów; ich kolejność wyznaczają względy merytoryczne, przede wszystkim ogólność zagadnień. W części I, zatytułowanej Logika, zgrupowane zostały artykuły jakoś dotyczące logiki, przy czym pod tym terminem kryje się logika w sensie ogólnym, a nie logika formalna; chodzi w nich raczej o zastosowania logiki niż o analizy wewnętrznych problemów tej dyscypliny. Bodaj tylko pierwszy artykuł tej części – O początkach indukcji matematycznej, napisany przez S. Kamińskiego – ma charakter bardziej formalny. Autor broni tezy, że to, co niekiedy uchodzi za przykład indukcji matematycznej, jest faktycznie indukcją enumeracyjną, uzupełnianą twierdzeniami metafizycznymi. Trzy następne artykuły są autorstwa J. Kalinowskiego. Pierwszy nosi tytuł Przekonania i funktory przekonaniowe. Uwagi na marginesie „Podstaw logicznej teorii przekonań” Witolda Marciszewskiego i podejmuje, na podstawie wymienionej w tytule książki, dwa problemy: natury przekonania i kategorii syntaktycznej funktorów, za pomocą których formułujemy przekonania. W następnym, zatytułowanym Zagadnienie aksjomatyzacji nauki prawa, Kalinowski broni tezy, że możliwe jest zastosowanie metody aksjomatycznej w filozofii prawa, w części dotyczącej prawa naturalnego oraz w części ustalającej ogólne zasady prawa pozytywnego. Jego kolejny artykuł – Interpretacja prawa a logika zdań normatywnych – pokazuje, że prawo wymaga interpretacji, ale związek interpretacji prawa z logiką polega tylko na tym, że rozumowania interpretacyjne przebiegają według powszechnie znanych logicznych reguł rozumowania; nie ma wobec tego niczego takiego jak osobna „logika prawnicza”. Autorem trzech kolejnych artykułów jest S. Kamiński. W artykule pt. Czym są w filozofii i w logice tzw. pierwsze zasady? pokazuje on, że sens owych pierwszych zasad – tożsamości, nie- sprzeczności, wyłączonego środka, racji dostatecznej – jest różny w filozofii i logice; wobec tego nie można dać się zwieść identycznym terminom. Z kolei w artykule Logika współczesna a filozofia broni on tezy, że próby bezpośredniego zastosowania logiki do filozofii zniekształcają filozofię; nie można traktować związków logicznych jako związków filozoficznych, a rozwiązań logicznych – jako rozwiązań filozoficznych. Możliwe i konieczne jest natomiast użycie szeroko rozumianej logiki (z metodologią nauk) w analizie tez filozoficznych i wypracowywaniu metodologii filozofii. Artykuł ten można traktować jako polemikę z artykułem Kalinowskiego o aksjomatyzacji filozofii prawa. Problem wykorzystania logiki do uprawiania filozofii był zresztą żywo dyskutowany w ramach szkoły lubelskiej. Część I kończy artykuł Kamińskiego Czy logika jest dyscypliną praktyczną?. Tekst, co prawda, dotyczy kształcenia w seminariach, ale Kamiński wypracował model nauczania logiki ogólnej, model, który – z niezbędnymi uwspółcześnieniami – funkcjonuje na KUL do dziś. Logika tak rozumiana jest od dawna nauczana na wszystkich wydziałach – w tym aspekcie wyprzedziliśmy nauczanie critical thinking na uczelniach amerykańskich.\nCzęść II – Filozofia – najpełniej pokazuje, w jakim sensie obaj autorzy należeli do tej samej szkoły. Rozpoczynają ją artykuły niejako programowe: O istocie i jedności filozofii Jerzego Kalinowskiego i O metodzie filozofii klasycznej Stanisława Kamińskiego. „Co to jest filozofia?” – pyta Kalinowski i odpowiada: „Nawiązując do znanych podręcznikowych, scholastycznych określeń filozofii (cognitio entis per altissimas causas lub per prima principia), które można zatrzymać pod warunkiem odpowiedniego ich sprecyzowania i skomentowania, odpowiadamy: Filozofia jest nauką o bycie realnym (a nie: «myślnym») istniejącym jako taki właśnie (przedmiot: ens ut ens), dążącą do poznania ostatecznych przyczyn jego istnienia i istoty (cel: per altissimas causas) i posługującą się w tym celu swoistymi pojęciami analogicznymi, sądami pierwszymi (prima principia) i rozumowaniami (metoda)” (s. 169). Kamiński zaś podaje, że filozofia klasyczna charakteryzuje się „od strony formalnej: maksymalizmem gnozeologicznym (realizmem poznawczym, ostatecznościowym sposobem wyjaśniania i nieobalalnością podstawowych tez) oraz autonomicznością metodologiczną w stosunku do innych typów wiedzy. […] Treściowo znamionuje filozofię klasyczną stanowisko ontologicznego pluralizmu […], substancjalizmu i dynamizmu rzeczywistości […] oraz teizmu” (s. 172-173). Dwa następne teksty dotyczą szczegółowych problemów filozoficznych. Kamiński w artykule Koncepcja analityczności a konieczność tez metafizyki broni tezy, że należy wprowadzić rozróżnienie typów analityczności zdań: językowej (semiotycznej), poznawczej (epistemologicznej) i rzeczowej (ontologicznej). Ta ostatnia otwiera drogę do uznania konieczności tez metafizyki. J. Kalinowski w tekście Rozum, rozsądek i filozofia analizuje stanowisko Dominica Dubarle’a, by na tej podstawie naszkicować projekt metodologii filozofii. Chodzi tu o „zespół czynności intelektualnych, których dokonania wymaga ukonstytuowanie filozofii, a w następstwie tego zespół reguł […], które wskazują, w jakich okolicznościach można uznać, jedną po drugiej, tezy filozoficzne” (s. 203). Ostatni tekst, także autorstwa Kalinowskiego, pt. Filozofia – wiedza czy przekonanie? W związku z racjonalnością twierdzenia o istnieniu Boga, jest polemiką z o. Philippe’em Roqueplo. Kalinowski odrzuca twierdzenie tego ostatniego, że filozofia ma zawsze charakter „prowincjonalny” i ostatecznie opiera się na irracjonalnym wyborze. Filozof – twierdzi – jest zdolny dotrzeć do prawdy i podać racje na jej poparcie, ale to nie oznacza, że przekona innych filozofów. Należy się z tym pogodzić i nie bać oskarżeń o prowincjonalizm, zaściankowość czy dogmatyzm. Z obawy przed takimi oskarżeniami ze strony współczesnej filozofii pokrytycznej filozofowie wybierają ostatecznie agnostycyzm filozoficzny. „Nie jestże dozwolone w tych warunkach pytać – pisze Kalinowski – czy nie postępują oni w ten sposób […] pod wpływem lęku przed osamotnieniem, na które mogłaby ich skazać, według nich, wierność prawdzie filozoficznej, którą nasi poprzednicy przekazali nam w tym celu, byśmy ją pogłębiali, rozwijali i przede wszystkim wzbogacali nowymi zdobyczami? Jakkolwiek by było, jedynym środkiem, by pomagać ludziom kroczyć razem naprzód w filozoficznym poznawaniu rzeczywistości, jest wyrażanie z całą prostotą tego, co się dostrzega. Bez względu na następstwa” (s. 223). W tym cytacie ujawnia się owo splecenie logosu i etosu, o którym już wyżej była mowa.\nCzęść III nosi tytuł Człowiek. Tytuł ten jest celowo dwuznaczny, z jednej strony bowiem chodzi o człowieka jako przedmiot filozofii, a z drugiej – o filozofię dla człowieka. Ten pierwszy aspekt poruszają trzy teksty, z których dwa pierwsze są autorstwa Kamińskiego. Artykuł Jak filozofować o człowieku jest głosem w dyskusji nad książką Karola Wojtyły Osoba i czyn (Kraków 1969), podejmującym problem budowania antropologii filozoficznej. W artykule pt. Antropologia filozoficzna a inne działy poznania autor dochodzi do określenia antropologii filozoficznej przez porównanie z nią innych antropologii oraz rozmaitych dziedzin filozofii. Pokazuje przy tym, że korzystanie z wyników nauk szczegółowych niewiele wnosi do filozofii, a kompleksy filozofii, jako „gorszej” od nauk przyrodniczych, przynoszą szkody i filozofii, i nauce. Książkę kończą dwa artykuły Kalinowskiego. W artykule Człowiek: materia i dusza pokazuje on – w polemice z poglądami Claude’a Tresmontanta – wartość teorii hilemorfizmu dla wyjaśnienia człowieka jako bytu. Artykuł Chrześcijanin i filozofia zawiera pytania o możliwość chrześcijańskiej filozofii i możliwość uprawiania filozofii przez chrześcijanina. Podsumowując swe rozważania, Kalinowski twierdzi, że chrześcijanin „może filozofować w taki sposób, że filozofia jego nie jest z konieczności apologetyką chrześcijańską, krytyką teologiczną filozofii lub po prostu teologią w ścisłym tego słowa znaczeniu […]. Jednej tylko rzeczy nie wolno chrześcijaninowi, jeśli chce być filozofem: nie wolno mu, to jasne, uciekać się w sposób świadomy lub nieświadomy, jawnie lub skrycie, do argumentów ex auctoritate sanctae scripturae lub ex auctoritate patrum” (s. 291). I głosi tezę radykalną: gdyby chrześcijanin-filozof popadł w błąd przeciwstawiający go Objawieniu i nie mógłby tego błędu przezwyciężyć, „jedyną rzeczą, która by owemu chrześcijaninowi pozostawała do zrobienia w celu uratowania jego wartości moralnej i godności osoby ludzkiej, byłoby odrzucenie wiary. Jedynymi bowiem przewodnikami człowieka, w ostatecznej instancji, są jego rozum i sumienie, nawet gdy są w błędzie. Należy jednak dodać – i to jest bardzo ważne – iż człowiek pozostaje odpowiedzialny, jeśli błąd rozumu lub błąd sumienia jest następstwem winy moralnej, winy takiej jak na przykład zaniedbanie zdobycia wiadomości na skutek pychy, lenistwa lub innej wady” (s. 291-292). Znajdujemy tu owo splecenie logosu i etosu oraz wymóg bezwzględnej wierności poznanej prawdzie, tak charakterystyczny dla szkoły lubelskiej. Jak głosił inny jej przedstawiciel, ks. Tadeusz Styczeń SDB, „com sam stwierdził, temu nie wolno mi zaprzeczyć”.\nZebrane w tej książce artykuły zostały opublikowane kilkadziesiąt lat temu, co wymusiło określone zmiany. Obaj autorzy zamieszczają obszerne fragmenty po łacinie, gdyż widać nie spodziewali się, by czytelnicy nie znali „klasycznego” języka filozofii. Lingua franca bowiem współczesnej filozofii jest język angielski. Nie spodziewając się więc powszechnej znajomości łaciny, zamieszczamy tłumaczenia odpowiednich fragmentów. Nieocenioną pomocą w tym służyli prof. Monika Komsta, ks. prof. Andrzej Maryniar- czyk i dr Andrzej Stefańczyk z KUL. Niekiedy zresztą nie były to dosłowne przytoczenia, ale ich parafrazy. Tam, gdzie udało się nam dotrzeć do oryginałów, uściślaliśmy cytaty. Rozwijamy też zamieszczane w przypisach skróty tytułów klasycznych dzieł filozoficznych (np. In Post. An. czy Adv. Mat.), a także skróty tytułów czasopism. Pomocą służyła Agata Szymaniak, kustosz biblioteki Wydziału Filozofii KUL. Nasze uzupełnienia w tekstach pokazują wyraźnie, że obecnie co innego uchodzi za „wiedzę powszechną wśród filozofów”.\nPrzystosowaliśmy też przypisy do wymogów współczesnej sztuki edytorskiej, uzupełniając brakujące parametry. Uznaliśmy także, że należy nieco poprawić i uwspółcześnić język (np. zamiast definicyj wprowadzaliśmy definicji). Nie zamieszczamy jednak obcojęzycznych streszczeń, w które były zaopatrzone teksty, i to z dwóch powodów: streszczenia nie odegrałyby swej roli, gdyż trudno się spodziewać, by po tę książkę sięgali cudzoziemcy, zwłaszcza że owe streszczenia były w różnych językach, a po drugie, zabierałyby cenne miejsce – związani ograniczeniami wydawniczymi, już musieliśmy zrezygnować z włączenia do tomu kilku przygotowanych tekstów.\nKsiążka zaopatrzona jest w indeks osób, nie tylko dla ułatwienia lektury, ale także by czytelnik wyraźnie zobaczył osoby, do których odwołują się aprobująco lub polemicznie Jerzy Kalinowski i ks. Stanisław Kamiński, a przez to dostrzegł historyzm ich stylu uprawiania filozofii. Uważna lektura pokazuje zaskakującą aktualność artykułów składających się na niniejszy tom, a zwłaszcza postawionych w nich problemów, o czym już wyżej była mowa. Aktualność myśli Kalinowskiego i Kamińskiego wskazuje również fakt, że następne pokolenia filozofów KUL twórczo rozwijają ich idee. O. Marcin Tkaczyk, Robert Trypuz, Piotr Kulicki, Marek Lechniak rozwijają logikę, także systemy Kalinowskiego. Filozofię nauki i metodologię nauk rozwija drugie pokolenie szkoły lubelskiej – ks. Andrzej Bronk, Stanisław Majdański, ale także kolejne: Monika Walczak, ks. Robert Kublikowski, Agnieszka Lekka-Kowalik, jak również filozofowie, którzy nie pracują na KUL-u, ale sięgają do tej tradycji (np. Tadeusz Szubka czy Gabriela Besler). Krótko mówiąc, mistrzowie stają się autentyczną inspiracją do filozofowania.\nRolą filozofa jest – jak to już wyżej cytowano – „pomagać innym w zdobywaniu i w poszerzaniu zdobytej prawdy” oraz być świadkiem prawdy. Praca intelektualna staje się w tej perspektywie zadaniem etycznym. Nawet jeśli nie przyjmiemy zaproponowanych przez obu autorów rozwiązań, nawet jeśli odrzucimy koncepcje filozofii, której bronią – warto się od nich uczyć splatania logosu i etosu w filozofowaniu. Jeśli nasza książka przyczyni się do tego – spełni swe zadanie.\n Zob. A. Maryniarczyk, M.A. Krąpiec, Lubelska szkoła filozoficzna, w: A. Maryniar- czyk i in., Encyklopedia filozofii polskiej, Polskie Towarzystwo Tomasza z Akwinu, Lublin 2011, s. 894-912.\n Kalinowski użył terminu „ecole de Lublin” (szkoła lubelska) w swym artykule Edith Stein et Karol Wojtyla sur la personne, „Revue philosophique de Louvain” 82 (1984), s. 547. Zob. W kręgu filozofii KUL. Z dyskusji o dorobku Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej z okazji 60-lecia Uczelni, „Życie i Myśl” 1978, nr 11.\n Biografie zob.: T. Kwiatkowski, Kalinowski Jerzy Dominik Maria, w: A. Maryniarczyk i in., Encyklopedia filozofii polskiej, s. 615-618; S. Majdański, A. Lekka-Kowalik, Kamiński Stanisław, tamże, s. 621-626.\n T. I: Jak filozofować (1989); t. II: Filozofia i metoda (1993); t. III: Metoda i język (1994); t. IV: Nauka i metoda: pojęcie nauki i klasyfikacja nauk (1992); t. V: Światopogląd\n– religia – filozofia (1998). Wszystkie tomy ukazały się w Lublinie w wydawnictwie Towarzystwa Naukowego KUL.\n Zob. A.I. Buczek i T. Szubka, Bibliografia prac Stanisława Kamińskiego, „Roczniki Filozoficzne” 35 (1987), z. 1, s. 9-47; online: http://www.jstor.org/stable/43410595 [dostęp: 1.09.2017].\n W 1958 r. Kalinowski wyjechał na stałe do Francji i w publikacjach używał imienia Georges. Zob. T. Kwiatkowski, A. Bastit, Bibliographie exhaustive de Jerzy Kalinowski, „Philosophia Scientiae” 10 (1), 2006, 195-221; online: http://philosophiascientiae. revues.org/507 [dostęp: 1.09.2017].\n Jeśli nie wskazano inaczej, wszystkie cytaty pochodzą z artykułów zamieszczonych w niniejszym tomie, ze wskazaniem strony, na której się cytat znajduje.\n M.A. Krąpiec, S. Kamiński, Specyficzność poznania metafizycznego, „Znak” 13 (1961), s. 618.\n S. Kamiński, O naturze filozofii, w: tegoż, Jak filozofować?, s. 52.\n Zob np. polemikę wybitnych współczesnych filozofów, Rogera Scrutona z Timothy Williamsonem, pt. But is it science?, https://www.the-tls.co.uk/articles/public/roger- -scruton-timothy-williamson-philosophy/ [dostęp: 27.11.2017]. Także książkę: L. Amir, Rethinking Philosophers’ Responsibility, Cambridge Scholars Publishing, Cambridge 2017, w której autorka broni tezy, że filozofowie są „strażnikami” racjonalności.\n Zob. S. Kamiński, Co daje stosowanie logiki formalnej do metafizyki ogólnej oraz Aksjomatyzowalność klasycznej metafizyki ogólnej, w: tegoż, Jak filozofować, s. 125134 i 135-150; zob. także: S. Kamiński, Z.J. Zdybicka, W odpowiedzi na uwagi Jana Franciszka Drewnowskiego, „Znak” 17 (1965), s. 355-365. Drewnowski zaproponował program precyzacji filozofii klasycznej.\n Dyskusja miała miejsce na KUL-u 16 grudnia 1970 roku w ramach zjazdu Sekcji Filozoficznej Profesorów Katolickich Wyższych Instytutów Naukowych.\n Zob. zbiór jego prac Wolność w prawdzie, red. K. Krajewski, TN KUL i Instytut Jana Pawła II KUL, Lublin 2013 (tom IV Dzieł zebranych).\nStanisława Kamińskiego i Jerzego Kalinowskiego\nWydawnictwo KUL, Lublin 2017\ndr hab. Janusz Kaczmarek, prof. UŁ\nNa okładce inicjał „D”, Iluminacje z Biblii wydanej w Augsburgu, 1475-76,\nzbiory Biblioteki Uniwersyteckiej KUL\nPraca naukowa finansowana w ramach programu Ministra Nauki\ni Szkolnictwa Wyższego pod nazwą „Pomniki polskiej myśli filozoficznej,\nteologicznej i społecznej XX i XXI wieku” w latach 2016-2020\nnr projektu 0021/FIL/2016/20.\nProblem poznawalności istnienia Boga – Mieczysław A. Krąpiec\nTeodycea. Problem poznawalności istnienia Boga – Mieczysław A. Krąpiec⟶


Lampy wewnętrzne - oświetlenie Spotline | Sklep Elektryczny Elsklep\n14,76 zł - 350,00 zł (175)\n350,00 zł - 700,00 zł (72)\nOświetlenie pomieszczeń ma ogromny wpływ na ich funkcjonalność, a także nasze samopoczucie podczas przebywania we wnętrzach. Jednocześnie odgrywa istotną rolę w wystroju wnętrz, pomagając podkreślić atuty aranżacji i sprawiając, że po zmroku nabiera ona nowego wydźwięku. Lampy wewnętrzne to kategoria zawierająca ogromną ilość form i rozmiarów przeznaczonych do różnorodnego użycia. Wysoka jakość i nienaganny design sprawiają, że oświetlenie staje się nie tylko elementem funkcjonalnym, ale również dekoracja każdego wnętrza.\nStylowe lampy wewnętrzne Spotline\nOświetlenie wewnętrzne powinno być przede wszystkim przemyślane. Kluczowe jest zarówno rozmieszczenie, jak i rodzaj punktów świetlnych. Odpowiednie oprawy i żarówki pozwolą zbudować pożądany klimat po zmroku, ale mogą stanowić ozdobę pomieszczeń również za dnia. Takie właśnie są lampy wewnętrzne Spotline. Propozycje tej znanej marki łączą bowiem przemyślany design z wysoką funkcjonalnością. Asortyment obejmuje różnorodne oprawy, lampy sufitowe, podłogowe, biurkowe, kinkiety i wiele innych, a także akcesoria do ich montażu. Oświetlenie wewnętrzne Spotline obejmuje linie dedykowane wnętrzom mieszkalnym, biurom, obiektom komercyjnym i publicznym, a także produkty dekoracyjne i akcentowe czy przeznaczone do witryn, wystaw i podobnych aranżacji.\nOświetlenie wewnętrzne w naszej ofercie\nNasz asortyment obejmuje różnorodne oświetlenie wewnętrzne najwyższej jakości oraz akcesoria do jego montażu. Proponujemy przede wszystkim dopracowane wyroby niezawodnej firmy Spotline. W ofercie znajdują się zarówno lampy wewnętrzne sufitowe, ścienne czy stojące, jak i oświetlenie mebli, witryn, luster, obrazów oraz systemy szynowe. To produkty wyłącznie trwałe i stylowe, a ich ogromna różnorodność pozwala dopasować odpowiednie rozwiązanie do każdego zastosowania. Wyjątkowe oprawy sprawdzą się w każdym wnętrzu, łącząc atrakcyjny wygląd z walorami praktycznymi. Sprawdź nasze propozycje i wybierz idealne oświetlenie wewnętrzne dla siebie.\nSpotline Adapter do szyna 1f.biała - Numer katalogowy: 143121\nSpotline Adapter do szyna 1f.srebrnoszara - Numer katalogowy: 143124\nSpotline Adapter wisz. EASYTECII II, chrom - Numer katalogowy: 185294\nSpotline Adapter wisz. EASYTECII II, srebrno-szary - Numer katalogowy: 184292\nSpotline AIXLIGHT FLAT DOUBLE ES111sufitowa do wbudowania, chrom/czarna, 2xGU10, max.2x75W - Numer katalogowy: 154612\nSpotline AIXLIGHT FLAT DOUBLE QRB111sufitowa do wbudowania, chrom/czarna, 2x G53, max. 2x50W - Numer katalogowy: 154632\nSpotline AIXLIGHT FLAT SINGLE ES111sufitowa do wbudowania, chrom/czarna, GU10, max. 75W - Numer katalogowy: 154602\nSpotline AIXLIGHT FLAT SINGLE QRB111sufitowa do wbudowania, chrom/czarna, G53, max. 50W - Numer katalogowy: 154622\nSpotline ALTRA DICE SPOT 1 sufitowa, kwadratowa, biała, GU10, max. 50W - Numer katalogowy: 151521\nSpotline ANILA EASYTEC II, srebrnoszara, GU10, max. 50W - Numer katalogowy: 184634\nSpotline ASTINA g/d ścienna, okrągła, srebrnoszara, 2x GU10, max. 2x 50W, szkło mrożone - Numer katalogowy: 151901\nSpotline ASTO TUBE I ścienna/sufitowa, biała, GU10, max. 75W - Numer katalogowy: 147411\nSpotline BARRO 1 ścienna/sufitowa, okrągła, srebrnoszara, GU10, 50W - Numer katalogowy: 151912\nSpotline BARRO 2 ścienna/sufitowa, okrągła, srebrnoszara, 2x GU10, max. 2x 50W - Numer katalogowy: 151922\nSpotline BARRO sufitowa, CL-1, chrom, GU10, max. 50W - Numer katalogowy: 116204\nSpotline BARRO sufitowa, CL-1, srebrnoszara, GU10, max. 50W - Numer katalogowy: 116202\nSpotline BEDSIDE LEFT ścienna, do zabudowy srebrnoszara, 3W LED, 3000K, niebieski LED - Numer katalogowy: 146242\nSpotline BIBA III wisząca, srebrnoszara, szkło mrożone, E14, max. 60W - Numer katalogowy: 133464


Corsodyl to lek w formie płynu do płukania jamy ustnej, zawierający glukonian chlorheksydyny o działaniu przeciwbakteryjnym.\nPłyn Corsodyl stosuje się, aby ograniczyć tworzenie się płytki nazębnej, a także jako środek pomocniczy w leczeniu oraz profilaktyce zapalenia dziąseł, jak również jako produkt wspomagający utrzymanie higieny jamy ustnej.\nLek można stosować po zabiegach chirurgicznych przyzębia lub w leczeniu aft i drożdżakowych zakażeń jamy ustnej.\nPłyn Corsodyl stosuje się, aby ograniczyć tworzenie się płytki nazębnej, a także jako środek pomocniczy w leczeniu oraz profilaktyce zapalenia dziąseł, jak również jako produkt wspomagający utrzymanie higieny jamy ustnej. Lek można stosować po zabiegach chirurgicznych przyzębia lub w leczeniu aft i drożdżakowych zakażeń jamy ustnej.


Z Torunia do EuroCup – Rob Lowery zagra w Grecji - PolskiKosz.pl\nZ Torunia do EuroCup – Rob Lowery zagra w Grecji\n7 / 07 / 2019 8:23\nMający za sobą bardzo udany sezon (nie licząc finałów), Amerykanin Rob Lowery opuszcza Polskę i w nadchodzących rozgrywkach będzie grać w Grecji. Jego nowy klub to Promitheas Patras, który jest także uczestnikiem Eurocup.\nRob Lowery / fot. A. Romański, plk.pl\nRob Lowery (31 lat, 188 cm) w finałach PLK był antybohaterem Polskiego Cukru Toruń. Grał co prawda z kontuzją, która tłumaczy jego brak skuteczności, jednak mimo wszystko od Amerykanina wymagano więcej. Lowery pudłował na potęgę i jeśli chodzi o skuteczność rzutów, to jego była jedną z najgorszych w historii finałowych występów.\nJednak nie można zapominać, że Rob przez cały sezon ciągnął zespół z Torunia. Był wyraźnym i pewnym liderem, który potrafił brać na siebie odpowiedzialność i trafiać bardzo ważne rzuty. Wystarczy powiedzieć, że Lowery był przecież jednym z najpoważniejszych kandydatów do nagrody MVP sezonu regularnego.\nToruńską przygodę Amerykanin zakończył z linijką na poziomie 12,8 punktu, 6,4 asysty i 3,7 zbiórki, w ponad 27 minut średnio spędzanych na parkiecie. W sumie, przez całe rozgrywki nie zawodził w rzutach z dystansu – 40,4% skuteczności za 3 punkty.\nDobry sezon zaowocował bardzo dobrą propozycją jaka przyszła z Grecji. W nowym sezonie Lowery założy koszulkę Promitheasu Patras, wicemistrza Grecji (dużo skorzystali na degradacji Olympiacosu, ale i tak w playoff pokonali m.in. AEK Ateny). W nadchodzących rozgrywkach Promitheas będzie występował w EuroCup, gdzie w losowaniu jest nawet umiejscowiony w pierwszym koszyku.\nWcześniej, inny zawodnik zagraniczny, który grał w poprzednim sezonie w Toruniu także znalazł nowy klub. Jest to Cheikh Mbodj, który zagra w Lidze Mistrzów w barwach zespołu z Pau-Orthez (grupa z Anwilem Włocławek).\nPolski Cukier Toruń, Promitheas Patras, Robert Lowery


Jaką aplikację do nawigacji wybrać na androida ? : Nawigacja i mapy GPS\n31 Sty 2017, 15:01\nWitam, Panowie szukam nawigacji do swojego smartfona, mam pewne wymagania :\n- może być płatna, ale bez abonamentu, czyli raz płace i mam na zawsze aktualizacje\n- aktualne mapy, często aktualizowane\n- fotoradary, poi\n- Mapy Polski i Czech\nobecnie mam naviexpert, no ale tam jest abonament... więc odpada...\nRe: Jaką aplikację do nawigacji wybrać na androida ?\n01 Lut 2017, 22:01\nNp. Yanosik ( płatny bądż niepłatny ), Google Maps, AutoMapa itd. Wszystko zalezy od twoich upodobań.\n23 Lut 2017, 13:16\nBezpłatne masz mapy Google i całkiem nieźle się sprawdza jakiś czas temu porównywałem z AutoMapą na jednej z tras w Polsce. AutoMapa jest płatna i tam wykupujesz sobie czas przez jaki chcesz z niej korzystać więc płacisz de facto abonament.\nNawigacja TomTom z wejściem mini jack 3.5Sugestie odnośnie wyboru nawigacji\nTagi: nawigacja, mapy, czas, trasa, yanosik\nJaka mapa do nawigacji ??? - Nawigacja i mapy GPS\nVolkswagen Golf 4, Jaka mapa do nawigacji w radiu Dalco - Car audio, CB radio, Mapa, Nawigacja\nZestawienie trzech nawigacji - którą wybrać? - Nawigacja i mapy GPS\nŚcigałki na androida - Moto GRY\nod 849,00 PLN Kamera GOPRO HERO7 Black CHDHX-701-RW\nBMW M6 Coupe, Cabrio, Gran CoupeAtletycznie uformowane nadwozia to jednoznaczna wskazówka co do wyczynowego charakteru nowych modeli BMW M6. Seryjnie montowane lampy główne w technologii full-LED oraz rozbudowany przedni spoiler z wydatnymi wlotami powietrza ...Tańsze SEAT-y - Hiszpańska zima ...Za oknami powraca zima, jednak w salonach SEAT-a temperatura rośnie. Wszystko za sprawą wyprzedaży rocznika 2012 i upustów, które mogą wywołać prawdziwą gorączkę. I tak, każda Ibiza z rocznika 2012 jest teraz tańsza o 5.000 ...SEAT - prezentacja nowego logo markiSEAT zaprezentował światu nowe logo. Metamorfoza swoją kulminację miała na Salonie Samochodowym w Paryżu i prezentuje nową tożsamość oraz projekt marki. Łączy premierę nowego logo ze światowym debiutem nowego Leona. Model ...


Beata Jankowiak, szefowa marketingu Biedronki i członek zarządu Jeronimo Martins Polska, po 26 latach rozstaje się z siecią. Co się stało? - Wiadomości Handlowe\nBeata Jankowiak, żelazna dama polskiego handlu, odchodzi z Biedronki. Co stoi za jej decyzją?\nBeata Jankowiak, szefowa marketingu Biedronki i członek zarządu Jeronimo Martins Polska, po 26 latach rozstaje się z siecią. Co się stało?\nBeata Jankowiak, była dyrektor marketingu i członek zarządu Jeronimo Martins Polska (fot. Newseria)\nSzefowa marketingu i zarazem członek zarządu Jeronimo Martins Polska, Beata Jankowiak, po niemal 26 latach spędzonych w Biedronce żegna się z siecią. Menedżerka nie ujawnia, w jakim miejscu będzie się dalej toczyć jej kariera. Jednocześnie warto zastanowić się nad powodami odejścia „żelaznej damy polskiego handlu” z Biedronki.\nCzłonkiem zarządu i dyrektorem marketingu w JMP Jankowiak została 1 lutego 2019 r. Karierę w sieci Biedronka zaczęła w kwietniu 1995 r., od kiedy to sprawowała funkcję menadżera ds. zakupów, a następnie managera sieci dostaw.\nW roku 2000 awansowała na stanowisko dyrektora sieci dostaw. Od 2010 roku pełniła w Jeronimo Martins Polska funkcję dyrektora handlowego.\nW lutym 2019 r., gdy Jankowiak awansowała do zarządu JMP, proszący o anonimowość uznany ekspert rynku handlowego skomentował to w rozmowie z portalem wiadomoscihandlowe.pl w następujący sposób: "Jeśli firma idzie na wojnę - a Beata jest znana twardych negocjacji z pozycji siły - to właściwy człowiek na właściwym miejscu".\nÓwczesne przejście Jankowiak ze stanowiska związanego z zakupami, na stanowisko szefowej marketingu, odczytywane było jako potencjalne zaostrzenie kursu wobec domów mediowych i firm reklamowych, z którymi współpracuje Biedronka.\nTeraz, żegnając się z Biedronką, Beata Jankowiak wskazuje, że po przygodzie z JMP "pozostaną piękne wspomnienia". - To nie była dla mnie tylko praca, to była moja pasja, miłość, moje życie. Dziękuję wszystkim, których dane mi było spotkać na mojej drodze, uczyć się od nich, poznawać, doświadczać" - napisała.\n- Dziękuję panu Pedro Soares dos Santos za to, że zawsze mnie wspierał, dawał możliwości rozwoju, wierzył we mnie. Wszystkim moim szefom za to, że mogłam się od nich uczyć, choć pewnie nie zawsze było im ze mną lekko. Moim koleżankom i kolegom, partnerom handlowym, wszystkim fantastycznym ludziom, których dane mi było poznać dzięki mojej pracy. Może kiedyś powstanie książka o pasjonatach, zafascynowanych budowaniem i tworzeniem? Tyle pięknych historii o powstawaniu firm dane mi było usłyszeć i poznać - zasugerowała Beata Jankowiak.\nDlaczego „żelazna dama polskiego handlu” – jak Beatę Jankowiak nazywa wielu przedstawicieli dostawców oraz kolegów z pracy w Biedronce zdecydowała się odejść z firmy, z którą związana była niemal przez całe życie zawodowe? Pojawiają się dwie relacje, które warto przytoczyć.\nPierwsza – bardziej oficjalna - wskazuje, że szefowa marketingu Biedronki, po tak wielu latach niezwykle intensywnej pracy dla Jeronimo Martins Polska po prostu poczuła się zmęczona i zdecydowała, że jest to odpowiedni moment, aby trochę zwolnić, odpocząć i zastanowić się nad tym w jaki sposób chciałaby funkcjonować i wykorzystać swoje doświadczenie i wiedzę w przyszłości.\nJednocześnie wielu ekspertów wskazuje, że odejście menedżerki z tak dużym stażem może wiązać się z karą ponad 720 mln zł nałożoną kilka miesięcy temu przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów na właściciela sieci Biedronka, a "ktoś" w ramach korporacji musiał odpowiedzieć za zaistniałą sytuację. Oficjalnie nikt tego jednak nie potwierdza, co nie powinno dziwić.\nW tym kontekście warto podkreślić, że choć analizowany przez UOKiK okres dotyczył lat 2018-2020, to menedżerka niemal od początku 2019 r. nie była już szefową działu handlowego, lecz skupiała się na zupełnie innym obszarze działalności - marketingu. Warto także dodać, że znaczną część odpowiedzialności za tworzone umowy ponosi także dział prawny spółki.\nJeronimo Martins Polska S.A. jest właścicielem Biedronki - największej sieci detalicznej w Polsce, mającej 3150 sklepów ponad 1100 miejscowości. Sieć Biedronka, obecna na polskim rynku od ponad 20 lat, współpracuje z ponad 600 polskimi partnerami handlowymi. Jeronimo Martins w Polsce zatrudnia ponad 70 tys. pracowników. Od 1995 r. Grupa Jeronimo Martins zainwestowała w Polsce ponad 14 mld zł.\nNegocjator bez użycia siły 01.04.2021\n... nie była już szefową działu handlowego, lecz skupiała się na zupełnie innym obszarze działalności - marketingu.....\nŻyczymy szanownej pani zdrowia, pomyślności i... dużo więcej pokory. Negocjacje z poziomu siły nie dodawały honoru. Wręcz przeciwnie. Jak zaczynasz - tak kończysz, mawiają.\nMożna by snuć opowieści niczym aktorzy po łódzkiej filmówce. Ale... zdrowia i spokoju.\nKtoś w końcu musiał odpowiedzieć za kary nałożone przez UOKiK.\nKtoś beknął w końcu za retro itp\nDostawcy Biedronki donoszą na zarząd do Prokuratury Krajowej. Chodzi o niekorzystne umowy