Polskie-Forum.pl | Polskie Forum Dyskusyjne | Niezależne Forum Dyskusyjne | Niezależne opionie polityczne | aktywność obywatelska | wolna dyskusja | wybory prezydenckie • Zobacz wątek - Wychowywanie młodych\nTeraz jest 18 sie 2019, 08:39\nTytuł: Wychowywanie młodych\nNapisane: 27 paź 2011, 08:29\nTytuł: Re: Wychowywanie młodych\nNapisane: 30 paź 2011, 18:30\nJak rozmawiać z pospolitym chamem?\nNapisane: 30 paź 2011, 18:43\nNapisane: 04 lut 2012, 15:54\nKto odpowiada za likwidację szkół?\nOd kilku tygodni znowu rośnie w mediach ilość informacji o planach likwidacji szkół przez samorządy i o związanych z tym protestach rodziców i uczniów placówek, którym grozi likwidacja. Taka sytuacja wystąpiła w styczniu m.in. w Bytomiu i w Sosnowcu, a ostatnio w Warszawie. W kolejce stoi Kraków; w zeszłym roku o tej porze napięta sytuacja była w Radomiu itd. Sprawa powraca od kilku lat, za każdym razem z coraz większym nasileniem. Istnieją na ten temat opinie biegunowo różne: albo że zamykanie szkół jest uzasadnione we wszystkich wypadkach - albo, że ono w ogóle nie powinno następować. I takie, iż każdy przypadek należy rozpatrywać osobno. Jedna osoba w Polsce uważa natomiast, że w ogóle nie ma tematu. Jest to minister edukacji Krystyna Szumilas. Pytana przez posłów na posiedzeniu sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży w dniu 11 stycznia br. o jej stosunek do zamykania szkół z powodów czysto ekonomicznych, sprawę tę zwyczajnie pominęła.\nPani Szumilas jest z PO, a PO, która w poprzedniej kadencji odebrała kuratorom oświaty możliwość blokowania likwidacji szkół, uważa, że szkoły są samorządowe i za ich utrzymanie lub likwidację odpowiadają samorządy. Natomiast samorządy, które likwidują szkoły i mają na swoim terenie protesty z tego tytułu, twierdzą, że nie mają wyjścia, bo państwowa subwencja oświatowa przyznana im przez rząd jest za niska. W ten sposób rząd wskazuje na samorządy, a samorządy na rząd. Po czym rząd i samorządy w duecie obwieszczają protestującym rodzicom, że tak jak jest, być musi, ponieważ dzieci jest za mało. Czyli winni są rodzice, bo za mało się starali. Po czym szkoły się likwiduje i wszyscy rozchodzą się do domów w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku. Tak działa zreformowany system oświaty, w którym realnie nikt za nic nie odpowiada.\nBiznes na oświacie\nBywa, że likwiduje się szkoły, które istnieją tylko na papierze. Ale zdarza się, że likwidacja szkoły staje się prawdziwym dramatem dla wspólnoty lokalnej. Miejsce pracy tracą nauczyciele, młodzież zostaje zmuszona do zmiany środowiska, rodzice muszą się martwić o dojazd do nowej, często odległej placówki, zamykane są budynki, w które jeszcze niedawno inwestowano, zrywa się ciągłość tradycji kulturalnych, znikają ważne ośrodki integracji lokalnych wspólnot. A poza tym nikt nie zastanawia się, gdzie będzie trzeba szukać pomieszczeń szkolnych, gdy za parę lat minie dołek niżu demograficznego. Infrastrukturę oświatową można zlikwidować jednym ruchem, ale czy będzie możliwa jej odbudowa, gdy liczba dzieci w wieku szkolnym wzrośnie? Czy za doraźne oszczędności budżetowe gmin opłaca się płacić trwałą utratą dóbr publicznych, których wartość jest wielopokoleniowa? Czy oszczędności samorząd musi koniecznie szukać w oświacie?\nWątpliwości tego rodzaju, podnoszone stale przez przeciwników likwidacji szkół, krzyżują się z nieufnością wobec prawdziwych intencji likwidatorów. Często słyszymy, że zamykane są szkoły o atrakcyjnej lokalizacji. Niektórych kuszą budynki nadające się na działalność gospodarczą, innych działki pod komercyjne inwestycje. Samorząd ma długi związane z inwestycjami publicznymi. Inwestycje są potrzebne i pomagają samorządowcom wygrywać kolejne wybory. Skoro już trzeba oszczędzać - to na szkołach, bo przecież nie na administracji i własnym zapleczu politycznym. Można więc zrozumieć determinację samorządów do oszczędzania na oświacie.\nTam, gdzie likwiduje się szkoły publiczne, zwiększa się rynek dla szkół niepublicznych. Kierownictwo MEN aktywnie promowało niedawno, za czasów minister Hall, akcję przekazywania szkół "osobom fizycznym i prawnym". Obecny kryzys wywołany obciążeniem samorządów obowiązkami oświatowymi, bez zapewnienia mu dostatecznych środków finansowych, wygląda na celowe otwarcie drogi do znanej z gospodarki metody prywatyzacji przez upadłość. Wiadomo, że dzieci w wieku szkolnym wkrótce przybędzie. Redukcja szkolnictwa publicznego wykreuje więc rynek dla niepublicznych organizacji oświatowych o ogólnopolskim charakterze, które nie od dziś ostro lobbują za przekazywaniem szkół prywatnym podmiotom. Któż, kto jest ambitny i przedsiębiorczy, nie chciałby przejąć szkoły zbudowanej za pieniądze podatników, subwencji państwowej na jej uczniów, możliwości pobierania czesnego od rodziców, a jeszcze zatrudniania nauczycieli nie na podstawie Karty Nauczyciela tylko kodeksu pracy? Kto nie załapał się dotąd na wydawcę lub autora podręczników szkolnych, prezesa fundacji lub eksperta, może jeszcze zostać samodzielnym menedżerem oświaty. Jest więc interes do zrobienia na likwidacji szkół, tak jak już go niektórzy zrobili na wcześniejszej likwidacji przez samorządy przedszkoli. W procesie likwidacji szkół publicznych widać tworzenie warunków do przyszłej prywatyzacji. Można zatem zrozumieć stoicki spokój, z jakim pani minister z partii liberałów patrzy na obecne protesty.\nReguły narzucone przez III RP\nSystem, w którym odpowiedzialność za stan oświaty jest całkowicie rozmyta, sprawia, że rząd PO może bez kosztów politycznych, rękami samorządów przygotowywać przyszły rynek dla związanych z nim oświatowych grup interesu. Natomiast samorządowi, któremu PO dała wolną rękę w zakresie kształtowania sieci szkół, obecna sytuacja otwiera szerokie pole do różnorodnych manewrów politycznych i biznesowych. Ważne w tej sytuacji jest także to, w jaki sposób lokalni likwidatorzy szkół i rządząca Platforma zdobywają przewagę w sporach z protestującymi przeciwko zamykaniu szkół środowiskami lokalnymi i w rezultacie wygrywają ten spór w mediach.\nOtóż protestujący rodzice, uczniowie i nauczyciele likwidowanych placówek zawsze podkreślają, że chodzi im tylko w ich własną szkołę i o nic więcej. Nauczyciele opowiadają o jej świetnych tradycjach i sukcesach. Rodzice wspominają młode lata spędzone w murach "kochanej budy". Uczniowie kreują się na buntowników, przysięgających, że nie będą wcześniej wstawać, żeby dojeżdżać daleko do wskazanej im przez gminę nowej szkoły. A politycy mówią wtedy: widzicie, że protesty są w interesie małej grupy, która nie chce zrezygnować z wygód, na które nas nie stać. A my stoimy na straży interesu publicznego - miasta, gminy - który wymaga likwidacji tej szkoły dla dobra ogółu. I wychodzi na to, że zamykanie szkół jest patriotycznym obowiązkiem samorządu, a rząd PO też ma wielką zasługę, bo pozwalając na to, nie miesza się do spraw lokalnych i daje władzę ludziom na dole. Tylko protestujący, którzy chcieli coś ważnego obronić i ocalić, wychodzą na egoistów, którzy w czasach kryzysu mieli ochotę pławić się w luksusach na cudzy koszt. Wystarczy poczytać wpisy w internecie, żeby zobaczyć, że tak właśnie rozumuje elektorat PO.\nW rzeczywistości cała ta sytuacja jest głęboko ironiczna. Kto bowiem broni tutaj interesu publicznego i na czym on naprawdę polega? Nie zrozumiemy tego, przyjmując założenia i język obowiązujące w środowisku aktualnej władzy, mediów i zawodowych reformatorów oświaty. Likwidacja szkół to nie jest jakiś proces całkowicie obiektywny i konieczny. Owszem, wynika on z reguł stworzonego przez reformatorów systemu, tylko że te reguły III RP narzuciła nam na podstawie decyzji politycznych i decyzjami politycznymi reguły te można - i należy - zmienić. Wycofanie się rządu z polityki strukturalnego nacisku na prywatyzację szkolnictwa i ograniczenie marnotrawstwa pieniędzy w oświacie mogłoby uratować odziedziczoną przez nas sieć szkół i umożliwić przekazanie jej do dyspozycji przyszłego pokolenia w stanie co najmniej nieuszczuplonym. Tylko że do tego trzeba by zmienić większość sejmową, rząd, ustawę o systemie oświaty oraz całą obowiązującą dziś filozofię myślenia o edukacji, której efektem jest stan, w którym nikt za nic realnie nie odpowiada. Kto więc uważa, że likwidacja szkół jest skandalem, chcąc uchronić przed likwidacją własną szkołę - powinien równocześnie występować z żądaniem zmiany całego systemu zarządzania oświatą, który oprócz wielu innych patologii dopuszcza także do swobodnej likwidacji szkół.\nKonieczna zmiana priorytetów\nKonflikty wybuchające w całej Polsce na tym tle mają właśnie charakter spontanicznego buntu przeciw systemowi, nawet jeśli ich uczestnicy tak tego nie postrzegają. Podobny konflikt istnieje i pogłębia się w parlamencie. Do pytania o likwidację szkół posłowie PiS dodają bowiem inne kwestie, na które minister Szumilas nie odpowiada, gdyż wykraczają one poza system. Milczeniem pomija więc pytania poseł Marzeny Machałek o stosunek do nauczania historii, zdeprecjonowanego w nowej podstawie programowej wcześnie profilującej nauczanie w liceum, czy posła Zbigniewa Dolaty (PiS) o ceny podręczników. To są przykładowe tematy tabu dla koalicji rządzącej i dla wewnątrzsystemowej opozycji, którą to rolę odgrywa obecnie SLD. PiS występowało w ubiegłej kadencji z wnioskiem o przywrócenie kuratoriom oświaty prawa sprzeciwu wobec decyzji samorządów o likwidacji szkół, ale projekt ten został w Sejmie odrzucony.\nDo problemów, które w zjawisku niekontrolowanej likwidacji szkół skupiają się jak w soczewce, należy też kryzys demograficzny. I to jest koronny argument racjonalizujący likwidację szkół w oczach jej zwolenników. Niektórzy z nich traktują spadek urodzeń jako coś koniecznego i niezależnego od nas, a nie jako kryzys, któremu można i należy zacząć wreszcie przeciwdziałać. Tymczasem sytuacja oświaty w warunkach niżu demograficznego powinna być dla gremiów decyzyjnych i opiniotwórczych w Polsce dzwonkiem alarmowym zmuszającym do poważnego potraktowania polityki prorodzinnej. Doświadczenia bogatych krajów, które z problemem tym spotkały się wcześniej niż Polska, wskazują że można i tu działać w miarę skutecznie. Ale wymaga to zasadniczej zmiany priorytetów polityki państwa, zmiany, którą trudno sobie wyobrazić w warunkach kontynuacji obecnego układu politycznego.\nPO i w tej materii bowiem jest zakładniczką swego zaplecza (oligarchii biznesu), które nie rozumie, że prawdziwy interes gospodarczy kraju polega nie na wymuszaniu przez pracodawców deklaracji od kobiet, że nie zajdą w ciążę w okresie zatrudnienia, ale na udzielaniu im długich urlopów macierzyńskich i tworzeniu maksymalnych ułatwień i zachęt do posiadania dzieci. Wymaga to też przełamania oporu przed przywróceniem państwu jego funkcji opiekuńczych, o co powinni się dziś upominać ludzie młodzi, którzy nie mają perspektyw na pracę i założenie rodziny, i którym państwo musi zacząć w tym pomagać. Kryzys demograficzny ma też źródła w dominującym dziś, indywidualistycznym modelu kultury. Może więc jest tak, że za likwidację szkół, za którą nikt nie odpowiada w ramach systemu politycznego, odpowiada demokratyczny suweren - czyli my wszyscy? Nasza polityczna naiwność i bierność, owocująca w kolejnych wyborach oddawaniem władzy ludziom nieodpowiedzialnym i chętnym do łowienia ryb w mętnej wodzie? Może odpowiada za to nasze odwrócenie się od rodziny w imię życiowego wygodnictwa?\nNie rozstrzygam, która z przedstawionych tu odpowiedzi na tytułowe pytanie jest najważniejsza. Sądzę, że wszystkie one są prawdziwe, co dowodzi zarówno wagi zjawiska, z którym mamy do czynienia, jak i ogromnych błędów popełnianych w III RP zarówno przez rządzących, jak i przez rządzonych.\nAutor jest historykiem literatury, pracownikiem naukowym Uniwersytetu Jagiellońskiego i Wyższej Szkoły Filozoficzno-Pedagogicznej "Ignatianum" w Krakowie. W 2007 r. w rządzie PiS pełnił funkcję sekretarza stanu w MEN.\nNapisane: 02 mar 2012, 11:21\nKolorowanie szarej codzienności\nKalejdoskop młodych" w Telewizji Trwam. Próbując zrozumieć tytuł, sięgam do Słownika wyrazów obcych: "Obrazy lub wrażenia szybko następujące jedne po drugich (od gr. kalós - piękno, eídos - widok, skopéo - oglądam). Co z tego wynika? Jeżeli zdecyduję się na obejrzenie "Kalejdoskopu młodych", to będę oglądał (skopéo) piękny (kalós) widok (eídos). Brzmi nieźle, ale nie chciałbym zatrzymywać się tylko na etymologii nazwy 25-minutowego programu telewizyjnego, tylko pójść dalej. Ten następny krok wielu zapewne zdziwi, bo prowadzi nie do telewizji, ale na uczelnię, czyli do Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej.\nMyliłby się ten, kto sądzi, że do produkcji telewizyjnej są potrzebne przede wszystkim studio i kamera. Dość powiedzieć, że większość czasu w realizacji zajęć spędziliśmy w sali wykładowej. Praca z kamerą była jedynie końcowym efektem żmudnych poszukiwań intelektualno-duchowych. To właśnie tutaj sprawdza się teza postawiona w czasie wykładu inaugurującego w WSKSiM przez ks. bp. Enrico dal Covolo, rektora Uniwersytetu Laterańskiego w Rzymie, że ideą uniwersytetu jest podążać w kierunku kultury jakości: "Celem formacji nie jest dać uczniowi pewną - z czasem coraz większą - ilość wiedzy, ale uformować w nim głęboki wewnętrzny stan, jakiś rodzaj polaryzacji duszy, który go ukierunkuje w sensie definitywnym na całe życie. To znaczy, że nauczyć się żyć dotyczy nie tylko poznania, ale zmiany swojej mentalności dzięki wiedzy zdobytej in sapienza [w mądrości], i ucieleśnienie tej mądrości w konkretnym życiu".\nCo oznacza to w praktyce naszej uczelni? Czy jesteśmy na drodze formacji, która znajduje swe ucieleśnienie w życiu studentów WSKSiM? Odpowiedź być może znajdziemy w tej relacji, która jest jakby zapisem kilkudziesięciu godzin pracy dydaktycznej nad zdawałoby się krótkim materiałem filmowym dla "Kalejdoskopu młodych". Bohaterami są studenci drugiego stopnia politologii, a przedmiot do zaliczenia to Podstawy produkcji programów telewizyjnych.\nRozpoczęliśmy od studiowania naszego kulturowego "dzisiaj". Codzienny przegląd prasy, newsy telewizyjne i radiowe, agresja stron internetowych - nie napawają optymizmem. W poszukiwaniu szczęścia ludzie pogubili się w wielu sprawach. Dominująca kultura wmawia człowiekowi i przekonuje go, że należy być nowoczesnym. A nowoczesność to agnostycyzm i relatywizm, który w sferze moralności eliminuje pojęcie grzechu oraz różnicy między dobrem i złem; w sferze poznawczej głosi, że nie istnieje niezmienna i obiektywna prawda; a w sferze religijnej stawia znak równości między wszystkimi religiami, wierzeniami i sektami. I człowiek już nie wie, kim jest, skąd przyszedł i jaki jest sens jego życia. Buduje swą autobiografię na wzór tej wyśpiewanej przez Perfekt w 1982 roku. Słuchając na zajęciach tego utworu, zastanawialiśmy się nad największym wyzwaniem i przeszkodą w budowaniu swego życiowego CV. Odczytywaliśmy obrazy przeżyć muzyków i ich poszukiwanie szczęścia. Smutna autobiografia. Hymn pokolenia realnego socjalizmu. A przecież dzisiaj nie jest łatwiej budować swą biografię. Przeciwnie, nawet bardzo trudno, bo wszystkim rządzi tajemnicze słowo "wolność". Dzisiaj trzeba być liberalnym, bo to jest trendy! Młodzież ulega liberalnej agitacji. Rodzi się pragnienie bycia wolnym od norm moralnych, prawnych i społecznych.\nŚwiadomie tworzyć swą biografię\nCo na to studenci? Oczywiście mówią, że tak nie wolno! Wolność jest nie tylko "dana", ale i "zadana". W życiu ludzkim nie chodzi tylko o wolność zewnętrzną od przymusu, nacisku, zewnętrznego zniewolenia, ale człowiek posiada wolność wewnętrzną, czyli wolność "do". Jest to wolność rozumiana jako możliwość podejmowania wyborów i decyzji działania. Tylko tak pojęta wolność w swym podwójnym charakterze sprawi, że życie ludzkie pojmiemy nie jako granie różnych ról, ale zrozumiemy, że najważniejszą z tych ról jest rola chrześcijanina. Ona ma tak przenikać nasze życie, by już nie była rolą, ale tworzoną codzienne AUTOBIOGRAFIĄ, opartą na fundamencie chrztu świętego. Świadomą i autentyczną. Tylko taka autobiografia daje gwarancję, bo zabezpiecza przed postawą dorosłego dziecka mającego żal za kiepski przepis na ten świat.\nI w ten oto sposób po czterech miesiącach pracy studenci politologii odczytali na nowo "Autobiografię" Perfektu, tworząc autorski teledysk. Znalazły się w nim kadry obrazów, które młodzi uznali za ważne do poprawnego zdefiniowania wolności i jej wynaturzeń. "Autobiografia" pomyślana została nie tylko jako program dla "Kalejdoskopu młodych", ale równocześnie jako zaliczenie zajęć z podstaw produkcji programów telewizyjnych. Wydaje się, że mało jest studentów dziennikarstwa w Polsce, którzy swoją teorię o ujęciach planów dalekich, średnich i bliskich, o zachowaniach równowagi między słowem a obrazem, sekwencji ujęć w montażu - mogą prawie równocześnie w ramach zajęć weryfikować w praktyce, czyli wiedzę teoretyczną natychmiast włączać do procesu telewizyjnej produkcji.\nI myślę, że to właśnie miał na myśli rektor Uniwersytetu Laterańskiego, kiedy inaugurując zajęcia na naszej uczelni, powiedział, że ideą uczelni wyższej ma być tworzenie kultury jakości, ale - jak dodał - niezbędne jest, by "kultura jakości" stawała się zwyczajnym stylem życia akademickiego. A przecież "Kalejdoskop młodych" wciąż trwa i trwać będzie, jak długo trwają zajęcia z podstaw produkcji programów telewizyjnych, bo dla WSKSiM "kultura jakości" jest zwyczajnym stylem życia akademickiego. Teoria i praktyka stanowią codzienność studenckiego życia. Nie zawsze ta codzienność jest szara. Przeciwnie, sami swą kreatywnością możemy ją kolorować.\nKs. dr Antoni Balcerzak SDB wykładowca WSKSiM\nNapisane: 03 mar 2012, 09:52\nW Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu słuchacze studiów licencjackich i magisterskich mają możliwość poznania dorobku katolickiej nauki społecznej. Może ktoś spytać: Po co "dodatkowe" obciążenia, lektury, ćwiczenia, godziny wykładów i wreszcie zaliczenia? Czy nie lepiej byłoby ten czas wypełnić przedmiotami technicznie przygotowującymi do zawodu?\nTakie pytania może stawiać człowiek, który nie zna natury katolickiej nauki społecznej. Trzeba bowiem wiedzieć, że jest to nauczanie społeczne Kościoła katolickiego i oparta na nim naukowa refleksja uczonych specjalistów i działaczy katolickich (W. Piwowarski). Warto w tym określeniu zwrócić uwagę na szeroki podmiot tej dyscypliny, który stanowi zarówno Nauczycielski Urząd Kościoła, jak i specjaliści duchowni i świeccy oraz działacze katoliccy, którzy ją upowszechniają i według niej działają.\nPapież Benedykt XVI zdefiniował tę naukę jako "caritas in veritate in re sociali" (miłość w prawdzie w sprawach społecznych). W tym określeniu także ujawnia się praktyczne znaczenie katolickiej nauki społecznej. Miłość i prawda to przecież konstytutywne wartości każdej ludzkiej wspólnoty. We współczesnym świecie bywają jednak zniekształcane, deprecjonowane na rzecz doraźnych interesów. W trosce o godne życie należy ich strzec i rozwijać w społecznej kooperacji.\nPonadstuletni dorobek katolickiej nauki społecznej jest naprawdę wielki i może być powodem dumy ludzi Kościoła. Jan Paweł II podczas pierwszej pielgrzymki do Polski mówił do biskupów w Częstochowie, że "nie należy się wstydzić - jak to często, niestety, bywa - nauki społecznej Kościoła. To ona jest środkiem zawstydzenia innych". Słowa te wypowiedział w czasie panowania w Polsce ideologii marksistowskiej. Była to wyraźna zachęta do zastosowania katolickiej nauki społecznej w przezwyciężaniu błędnych ideologii działających na szkodę człowieka i naturalnych ludzkich wspólnot. Istniejący od ponad dwóch tysiącleci i w wielu miejscach na świecie Kościół ma własne doświadczenia różnych ustrojów politycznych, całego szeregu urządzeń społecznych. Inspirowany Bożą Mądrością nie może milczeć w kwestiach istotnych zarówno dla dobra osoby, jak i dla dobra wspólnego.\nZnajomość dorobku Kościoła katolickiego w sprawach społecznych (polityki, gospodarki, kultury) jest ciągle niezadowalająca. Niemiecki jezuita o. Oswald von Nell-Breuning mówił obrazowo wiele lat temu, że całą swoją wiedzę z zakresu katolickiej nauki społecznej katolik zapisałby na paznokciu najmniejszego palca. Braki w tym zakresie widoczne są także w Kościele w Polsce. Dostrzegamy, jak trudno jest wykształcić elitę polityczną, wartościującą i działającą według zasad mających swoje źródło w Ewangelii. Są wprawdzie partie polityczne, które odwołują się do katolickiej nauki społecznej, ale najczęściej wypowiedzi te mają charakter wyłącznie deklaratywny. Upowszechnione formy gospodarowania nastawione wyłącznie na zysk eksploatują prostego robotnika, jego rodzinę i uniemożliwiają mu jakikolwiek wpływ na proces produkcji, aby mogła zrodzić się w nim świadomość, że pracuje jak u siebie. Można by było wskazać jeszcze dziesiątki nieprawidłowości burzących ład społeczny, które wynikają m.in. z ignorancji nauki Kościoła, a które sprawiają, że współczesny świat upodabnia się często do "jaskini zbójców".\nTrzeba też podkreślić wymiar ewangelizacyjny katolickiej nauki społecznej. Jeszcze raz sięgnę do wypowiedzi Jana Pawła II z 1979 r., który w Puebli w Meksyku powiedział: "Odpowiednie zaufanie do takiej doktryny społecznej, nawet gdy niektórzy starają się siać wątpliwość i nieufność wobec niej, poważne jej studiowanie, dążenie do stosowania i głoszenia, wierność wobec niej, jest u syna Kościoła gwarancją autentyczności jego zaangażowania na tak bardzo subtelnym i odpowiedzialnym polu obowiązków społecznych i jego wysiłków na rzecz wyzwolenia i postępu swoich braci". Ewangelia, którą głosi Kościół, ma moc wyzwolenia człowieka z niewoli zła krępującego go wewnętrznie i motywuje do budowania "miasta godnego człowieka".\nChwała uczelni, która troszczy się o pełne przygotowanie do zawodu przez nauczanie nie tylko przydatnych technik, ale też formację ewangeliczną. Chodzi bowiem o to, żeby dziennikarz, polityk, działacz społeczny miał w sobie Bożego ducha i nim inspirowany budował w swoim pokoleniu, wespół z innymi, świat prawdy, miłości, sprawiedliwości i pokoju. Tacy ludzie zawsze będą pociechą dla smutnych i nadzieją dla pogrążającego się w lękach i rozpaczy świata.\nNapisane: 10 mar 2012, 10:04\nMiejsce religii jest w szkole\nZ ks. bp. Markiem Mendykiem, przewodniczącym Komisji Episkopatu ds. Wychowania, rozmawia Małgorzata Pabis\nPo niepokojących informacjach o tym, że religia może zostać usunięta ze szkół, zadaliśmy MEN pytanie, czy to prawda. Otrzymaliśmy odpowiedź, że nic się nie zmienia w tej kwestii i religia jest ujęta w ramowych planach nauczania dla poszczególnych typów szkół publicznych dla dzieci i młodzieży.\n- Mam nadzieję, że będzie tak, jak napisane jest w tej odpowiedzi. Zwróciłem się z prośbą do MEN o znowelizowanie rozporządzenia, które wyrzuciło religię z ramowego planu nauczania. Ale na razie nie mam odpowiedzi, więc uważam, że obowiązuje rozporządzenie, które wyrzuca religię z ramowego planu nauczania, co oznacza, że nie będzie ona finansowana przez państwo. Być może odpowiedź, jaką otrzymał "Nasz Dziennik", wyprzedza dokument, który niebawem otrzymamy. Mam nadzieję, że tak będzie. Na dziś stwierdzenie, które się tam znajduje, nie jest prawdziwe.\nZnawcy tematu zgodnie twierdzą, że poprzez nowe rozporządzenia znacznie obniżona została ranga religii.\n- To prawda. Pani minister Szumilas tłumaczyła to w ten sposób, że jest to przedmiot nadobowiązkowy. My się z tym nie zgadzamy i uważamy, że jeśli ktoś już wybiera ten przedmiot - a znaczna większość polskich uczniów to robi - staje się on dla niego obowiązkowy. Zgody Kościoła na obniżanie rangi i rugowanie religii ze szkół nie ma i nie będzie. Z tego powodu upominamy się o to, co należy się katolikom w Polsce, i żądamy przestrzegania naszych praw zawartych w konkordacie i Konstytucji RP.\nCzy sprawa usuwania religii ze szkół tylnymi drzwiami będzie przedmiotem rozmów podczas najbliższej Konferencji Episkopatu Polski?\n- Oczywiście. Będziemy o tym rozmawiać podczas spotkania Komisji Stałej z przedstawicielami rządu. Zapewniam, że zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby religia została w szkole, bo tam jest jej miejsce.\nNapisane: 02 maja 2012, 14:02\nhttp://wojciechwencel.blogspot.com/2012 ... ko-wo.html\nNapisane: 30 maja 2012, 07:34\nhttp://www.pch24.pl/dyscyplina-na-cale- ... 609,i.html\nNapisane: 04 cze 2012, 07:21\nJan Paweł II o dzieciach\nDzisiaj jest Dzień Dziecka. Pragnąłbym ucałować każde dziecko wrocławskie, dziecko polskie i na całym świecie. Szczególnie te, które są opuszczone, te, które cierpią brak serca ze strony środowiska, w którym żyją, te, które są niechciane. W tym dniu życzę, aby wszystkie dzieci na świecie cieszyły się radością i miłością im należną, a tak bardzo dla nich upragnioną przez Boga samego.\nPozdrowienie końcowe po Mszy św., 1 czerwca 1997 r., Wrocław\nŚwiat zmieniłby się w koszmar, gdyby małżonkowie znajdujący się w trudnościach materialnych widzieli w swoim poczętym dziecku tylko ciężar i zagrożenie dla swojej stabilizacji; gdyby z kolei małżonkowie dobrze sytuowani widzieli w dziecku niepotrzebny, a kosztowny dodatek życiowy. Znaczyłoby to bowiem, że miłość już się nie liczy w ludzkim życiu. Znaczyłoby to, że zupełnie zapomniana została wielka godność człowieka, jego prawdziwe powołanie i jego ostateczne przeznaczenie.\nPodstawą prawdziwej miłości do dziecka jest autentyczna miłość między małżonkami, zaś podstawą miłości zarówno małżeńskiej, jak i rodzicielskiej jest oparcie w Bogu, właśnie to Boże ojcostwo.\nHomilia w czasie Mszy św. odprawionej na lotnisku w Masłowie, 3 czerwca 1991 r.\nRodzina jest powołana również do wychowania swoich dzieci. Pierwszym miejscem, gdzie rozpoczyna się proces wychowawczy młodego człowieka, jest dom rodzinny. Każde dziecko ma naturalne i niezbywalne prawo do posiadania własnej rodziny: rodziców i rodzeństwa, wśród których rozpoznaje, że jest osobą potrzebującą uczucia miłości i że tym uczuciem może obdarzyć sam innych. Zawsze niech będzie dla was przykładem Święta Rodzina Nazaretańska, w której wzrastał Chrystus przy Matce Maryi i przy opiekunie Józefie. Ponieważ rodzice dają życie swoim dzieciom, dlatego przysługuje im prawo do tego, by byli uznani za pierwszych i głównych ich wychowawców. Oni też mają obowiązek stworzenia takiej atmosfery rodzinnej, przepojonej miłością i szacunkiem dla Boga i ludzi, która by sprzyjała osobistemu i społecznemu wychowaniu dzieci. Jakże wielką rolę ma tu do spełnienia matka. Dzięki szczególnie głębokiej więzi, jaka łączy ją z dzieckiem, może skutecznie zbliżać je do Chrystusa i do Kościoła. Zawsze jednak oczekuje na pomoc swego męża - ojca rodziny.\n"Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie" (Mk 10, 14) - tak niegdyś powiedział Pan Jezus do apostołów. To było wspaniałe zaproszenie. Pan Jezus kochał dzieci i chciał, aby były blisko Niego. Wiele razy błogosławił im, a nawet stawiał je starszym za wzór. Mówił, że Królestwo Boże należy do takich, którzy stają się podobni do tych najmniejszych (por. Mt 18, 3). Oczywiście nie znaczy to, że ludzie dorośli mieliby na nowo stać się dziećmi, ale że ich serca powinny być czyste, dobre i ufne, że powinny być pełne miłości.\nPrzemówienie do dzieci pierwszokomunijnych w kościele Świętej Rodziny w Zakopanem, 7 czerwca 1997 r.\nhttp://www.naszdziennik.pl/index.php?da ... d=nj02.txt\nNapisane: 22 sie 2012, 07:00\nRedaktor działu krajowego Naszego DziennikaBiznes streszczeń lektur szkolnych ma się dobrze. Walory tego typu tekstów przedstawiane są dzieciom np. tak: "Czytanie lub słuchanie tego streszczenia całkowicie zastąpi Ci czytanie lektury. Unikniesz wpadek związanych z prawidłową kolejnością wydarzeń w utworze. Streszczenia są tak napisane, aby zapamiętać jak najwięcej treści z utworu i bez wysiłku napisać test ze znajomości lektury. Nasze streszczenie są gwarancją najlepszych ocen w szkole".\nhttp://www.naszdziennik.pl/blogaid/dlac ... ml#entry47\nNapisane: 01 wrz 2012, 10:08\nPopwychowanie to obowiązujący aktualnie sposób wychowania dzieci kreowany głównie przez popularne portale i prasę kolorową. Tak jak na innych płaszczyznach życia społecznego, tak i tutaj, pomimo nominalnej wolności, obowiązują standardy uwzględniające polityczne i psychologiczne trendy, poza które autorzy tekstów i porad nie wychodzą.\nPopyt na popularne poradnictwo z zakresu pedagogiki wynika przede wszystkim z zainteresowania tematem młodych rodziców. Współczesne warunki życia generują problemy, wobec których rodzice czują się bezradni. Poza tym część ambitnych, młodych matek i ojców pragnie wychowywać dzieci “nowocześnie”, “naukowo” i “trendy”. Z braku czasu i zapracowania Internet i popularne magazyny są dla nich głównym źródłem zdobywania wiadomości. Wystarczy wpisać w wyszukiwarce temat i zaraz pojawia się odpowiedź. Zjawisko zauważyli specjaliści od mediów, włączając do swych serwisów artykuły na tematy pedagogiczne oraz kąciki porad. Jednak nie tylko chodzi o biznes, obok biznesu, jak zwykle, pojawia się ideologia.\nTeksty serwowane młodym rodzicom w warstwie politycznej mieszczą się na ogół w granicach political correctness. Odstępstwa w tym zakresie są rzadkie i jeśli się zdarzają, są raczej wynikiem nieuwagi redaktorów, aniżeli uleganiu przez nich pokusie pluralizmu. Normą są zatem artykuły namawiające do: wychowywania małego ekologa, zaszczepiania od kołyski “kardynalnej” cnoty tolerancji (o innych cnotach rzadko się wspomina) i – koniecznie – uświadamiania seksualnego dziecka. Rodzic dowie się, że w podglądaniu dorosłych przez najmłodszych nie ma nic zdrożnego, a nerwowe reakcje mogą doprowadzić tylko do zaburzeń w rozwoju psychoseksualnym ich pociech. W medialnym poradnictwie obecna jest również problematyka gender. Ujawnia się w postaci zachęcania do zabawy chłopców lalkami, a dziewcząt samochodami. W feministycznym społeczeństwie wymiana ról jest przecież obowiązującym standardem i trzeba do niej wdrażać od przedszkola.\nNiewiele mające wspólnego z wiarą portale nie mają żadnych skrupułów, aby doradzać w kwestiach związanych z życiem religijnym. Pouczają na przykład, jaki prezent przygotować na Pierwszą Komunię św. lub czy prowadzić dziecko do kościoła? W odpowiedzi na to drugie pytanie czytelniczki (bo to do nich raczej skierowane są tego typu porady) dowiadują się, iż dziecko nie powinno chodzić na Mszę św. do czasu aż będzie rozumiało i uważnie uczestniczyło w nabożeństwie. Przy dzisiejszych standardach “rozwiercenia dzieciaków” może się okazać, że będzie to dosyć późno lub wcale.\nWspomniano już, że ambitni rodzice pragną wychowywać dzieci zgodnie z najnowszymi osiągnięciami nauk pedagogicznych. Media starają się wyjść na przeciw tym oczekiwaniom. Generalnie mamy dosyć stałą tendencję do przekładania na język publicystyczny tego, co dawniej nazywano pedagogiką naturalistyczną, a ostatnio “wychowaniem bezstresowym”.\nZastosowano tu sprytny zabieg. Autorzy artykułów i porad na ogół nie przyznają się do “wychowania bezstresowego” – o którym przeciętny czytelnik raczej nie ma najlepszego zdania – niemniej w praktyce głoszą podobną ideologię. Chwyt polega na tym, że przedstawiają się zazwyczaj jako zwolennicy “pedagogiki środka”, “wyważonej” i “naukowo potwierdzonej”. Aby uwiarygodnić ten kamuflaż wplatają w tekst sformułowania w rodzaju: “psychologowie to już dawno stwierdzili”, czy też wprowadzają do swojej argumentacji kilka znieczulających i oczywistych sloganów w rodzaju: “kochaj i wymagaj” czy “ustal granicę dziecku”. W praktyce te wymagania i granice są specyficznie pojmowane i niekiedy brzmią groteskowo. Na przykład: co ma zrobić rodzic, gdy maluch histeryzuje w hipermarkecie, krzycząc i tarzając się po podłodze? Odpowiedź specjalisty: odejść i przeczekać sytuację kryzysową.\nZauważmy jednak, że gdy dziecko w ataku szału potłucze butelki czy słojki stojące na regale w sklepie, to taka porada może być dosyć kosztowna. Ale cóż się nie robi dla… dobra pedagogiki. To oczywiście tylko jeden z przejawów “mądrego wymagania” i “ustalania granic”.\nPopwychowanie nie jest wolne od ukrytych form reklamy. Takie zjawisko można zaobserować w odniesieniu do porad dotyczących korzystania z telefonów komórkowych czy z mediów, głównie Internetu. Niektóre firmy telekomunikacyjne prowadzą wręcz strony internetowe, na których pod pretekstem propagowania zasad racjonalnego korzystania z telefonów komórkowych przekonują do korzyści wynikających z posiadania przez dziecko “komórki”.\nNajczęściej teksty odnoszące się do współczesnych, technologicznych gadżetów cywilizacyjnych budowane są na zasadzie pozornego “wyważania środka”. Podaje się jeden, dwa argumenty przeciw, a później zarzuca odbiorcę korzyściami. Ewentualnie wysuwa się argument z “uznania konieczności”, czyli przykładowo: musimy zaakceptować “komórkę” w ręku dziecka, bo wszyscy koledzy już ją mają i nasz syn będzie się źle czuł w tej sytuacji.\nWychowanie musi oczywiście uwzględniać nowoczesne wynalazki i podchodzić do nich racjonalnie. Rzecz w tym, że w tej pedagogice “wyważanie środka” oraz “uznania konieczności” celem tak naprawdę nie jest mądre wychowanie młodych ludzi do korzystania z dóbr związanych z rozwojem cywilizacji, ale zwykły PR, czego skutki obserwujemy w późniejszych decyzjach rodziców i zachowaniu młodzieży.\nBagatelizowany “nowy front”\nGeneralnie popwychowanie stanowi jeszcze jeden front wojny cywilizacyjnej w wymiarze medialnym. Warto jednakże podkreślić, że ma on swoją szczególną specyfikę. O ile w przypadku bieżącej polityki propaganda nastawiona jest na doraźny efekt wyborczy, to tutaj mamy do czynienia z działaniem długofalowym. Nie bez znaczenia dla skuteczności przekazu jest również stwarzanie przekonywującej atmosfery pseudonaukowości, która zazwyczaj nie występuje w takim natężeniu tam, gdzie przerabia się człowieka przy pomocy wulgarnej i prymitywnej rozrywki.\nMożna pokusić się nawet o tezę, że opisywane zjawisko jest w pewnym sensie bardziej niebezpieczne, niż lewicowo-liberalna szkoła. Z takiej szkoły mimo wszystko dziecko po kilku godzinach wraca do domu, gdzie przy odpowiednim zaangażowaniu rodziców można neutralizować wpływ obcej propagandy. Sytuacja zmienia się diametralnie, gdy to matki i ojcowie są odpowiednio instruowani przez internetowych i gazetowych “specjalistów”, a później sami z wielkim przekonaniem oraz zaangażowaniem edukują dzieci w duchu pseudopostępu, często nieświadomie i w dobrej wierze wypaczając charaktery swoich pociech.\nhttp://www.pch24.pl/popwychowanie,5396, ... z25CRDNqMB\nNapisane: 02 paź 2012, 07:00\nSkauting katolicki wychowuje człowieka wiary\nZ Tomaszem Podkowińskim, rzecznikiem prasowym Skautów Europy, rozmawia Izabela Kozłowska\nKto był twórcą skautingu?\n- Skauting zrodził się z pomysłu brytyjskiego generała Roberta Baden-Powella, który już w 1907 roku zorganizował pierwszy obóz skautowy dla ok. 20 chłopców pochodzących z różnych grup społecznych. Odbył się on na wyspie Brownse’a u wybrzeży Anglii. Rok później Bi-Pi opisał przeżycia i przebieg obozu w książce „Skauting dla chłopców”. To właśnie ona stała się fundamentem dla tworzenia się ruchów młodzieżowych nie tylko w Anglii, ale także poza jej granicami.\nW 1918 roku powołano Międzynarodowe Biuro Skautów, a dwa lata później, w 1920 roku, na Olympia Park w Londynie odbył się pierwszy światowy zlot – Jamboree.\nRobert Baden-Powell był protestantem. Jak jego zasady odbierały kraje katolickie?\n- Skauting początkowo był przyjmowany z dystansem i nieufnością. Prezentował on na pewno inne od katolickiego spojrzenie na religijność. Pierwszym, który podjął się utworzenia katolickich drużyn, był ks. Jules Petit z Belgii. Miało to miejsce w 1911 roku, zaś w 1912 dzięki aprobacie ks. kard. Merciera założył organizację zwaną Belgian Catholic Scouts. Stowarzyszenie, na czele którego stanął profesor Jean Corbisier, otrzymało rok później specjalne błogosławieństwo papieża Piusa X. W kolejnych krajach zaczęto tworzyć podobne formacje. Powstały one m.in. we Włoszech – Associazione Scautistica Cattolica Italiana, czy we Francji - Scouts de France (Skauci Francji), której współtwórcą był jezuita o. Jacques Sevin, a która szybko stała się największą organizacją skautingu katolickiego. Podczas pierwszego światowego zlotu - Jamboree, o którym wspominałem, powołano Międzynarodowe Biuro Skautów Katolickich, które było częścią Światowego Biura Skautów. W ten sposób połączono dotychczas istniejące organizacje skautowe. Co ważne, na powstanie Międzynarodowego Biura Skautów Katolickich zgodę wyraziła Stolica Apostolska. Zaakceptował ją także Baden-Powell.\nCo leży u podstaw skautingu?\n- Jest on doskonałą formą wychowawczą, kształcącą całego człowieka, wszystkie sfery jego życia. Podstawowymi zasadami tradycyjnego wychowania skautowego, które zostały opisane we „Wskazówkach dla skautmistrzów” Baden-Powella, są: wychowanie indywidualne na łonie przyrody, wychowanie do życia w społeczeństwie - wychowanie dobrych obywateli, kształtowanie charakteru, troska o zdrowie i rozwój fizyczny, kształtowanie zmysłu praktycznego oraz formacja charakteru i służba bliźniemu. To takie cztery elementy: zdrowie, charakter, służba i zmysł praktyczny.\nCzym odróżnia się skauting katolicki od tego „badenpowellowskiego”?\n- Skauting katolicki to nie skauting dla katolików, to coś więcej, a raczej głębiej. Oczywiście bazuje on na tradycyjnej pedagogice Baden-Powella. Do czterech elementów będących podstawą skautingu stworzonego przez B.-P. dodano natomiast bardzo wyraźnie kolejny element: życie w łasce Bożej, służbę Bogu w Kościele. Skauting katolicki wychowuje człowieka wiary, żyjącego w Kościele, wiernego syna lub córkę Matki Kościoła. Osobą, która „ochrzciła” skauting, był francuski jezuita o. Jakub Sevin, który w 1913 roku spotkał się z Baden-Powellem. Wówczas ocenił on przydatność metody skautowej w pracy z młodzieżą w służbie Kościoła katolickiego. Ten zakonnik twierdził, iż każdy skaut jest chrześcijaninem, którego największym pragnieniem jest szerzenie wokół siebie królestwa Bożego.\nMuszę tu podkreślić, iż skauting nie tylko kształtuje charaktery, ale także wychowuje do świętości. Co ważne, funkcjonuje on w łączności z rodziną. Jest to jedyna metoda wychowawcza obejmującą wszystkie wymiary człowieka!\nRuch ten został dobrze przyjęty w Polsce?\n- Z różnych przyczyn skauting katolicki nie zadomowił się w Polsce, pomimo że ojciec Sevin na początku lat 20. XX w. nawiązał kontakt z instruktorami Związku Harcerstwa Polskiego (za pośrednictwem ks. bp. Adama Sapiehy i o. Jacka Woronieckiego), a w 1923 r. otrzymał nawet odznaczenie ZHP „Za zasługę”. Trzeba pamiętać, że po przewrocie majowym 1926 r. do władzy w ZHP doszła opcja akcentująca bardziej wychowanie propaństwowe i obywatelskie, jednocześnie bardziej indyferentna w sprawach religijnych. Do myśli pedagogicznej Sevina, i w ogóle dorobku Skautów Francji, nawiązywał jednak w swojej działalności hm. RP Stanisław Sedlaczek, Recepcja skautingu katolickiego w Polsce dokonała się za sprawą Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego "Zawisza" Federacji Skautingu Europejskiego.\nJaka jest historia Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego "Zawisza"?\n- W tym roku stowarzyszenie obchodzi trzydziestą rocznicę powstania. Ciekawostką jest pewne wydarzenie, które miało miejsce w grudniu 1980 roku. Wówczas ks. kard. Stefan Wyszyński w prywatnej rozmowie ze Stanisławem Broniewskim – Orszą powiedział, że chciałby, by w Polsce powstało harcerstwo katolickie. 28 lutego 1982 roku w Lublinie miało miejsce spotkanie instruktorów i harcerzy, którzy postanowili kontynuować swoją niezależną działalność harcerską w ramach Duszpasterstwa Służby Liturgicznej Archidiecezji Lubelskiej. Tak powstała Harcerska Służba Liturgiczna, zwana później Harcerskim Ruchem Liturgicznym, która w szczytowym okresie skupiała ok. 1000 członków, głównie w Lublinie i diecezji lubelskiej, ale później także w Radomiu, Skarżysku-Kamiennej czy Białymstoku. W grudniu 1989 r. podjęta została decyzja o utworzeniu Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego "Zawisza". W 1995 roku przystąpiło do Federacji Skautingu Europejskiego.\nWyjaśnijmy, czym są Skauci Europy?\n- Skauci Europy powstali 1 listopada 1956 roku. Wówczas została utworzona organizacja, której podstawą stały się trzy filary. Pierwszym jest wspólna chrześcijańska Europa. Kolejnym był skauting jako metoda wychowawcza, która łączy młodych. Trzecim, nierozerwalnie związanym filarem jest Pan Bóg. Wychowanie w wierności Kościołowi, w więzi z Panem Bogiem. Federacja Skautingu Europejskiego rozwijała się bardzo szybko szczególnie we Francji, a także we Włoszech, Belgii, Niemczech czy Hiszpanii. Jej głównym celem jest pomoc rodzicom w formacji dzieci i młodzieży.\nDuży wpływ na powstanie Skautów Europy w Polsce miał pontyfikat Jana Pawła II…\n- Właśnie. Historia Skautów Europy w Polsce jest niezwykle ciekawa. Wszystko zaczęło się od tego, że Jan Paweł II zafascynował francuskich Skautów Europy. Zapragnęli oni poznać ojczyznę polskiego Papieża, który dał wszystkim wyraźny przykład, jak można zmieniać świat. Dał nadzieję, by się nie lękali. Francuscy skauci regularnie każdego roku włączali się do pielgrzymek diecezjalnych zmierzających na Jasną Górę. Ponadto angażowali się w pomoc materialną dla niektórych parafii. Francuska organizacja pragnęła założyć Skautów Europy w naszym kraju, dlatego szukała różnych kontaktów i znajomości. Do pierwszego spotkania francuskich Skautów Europy i harcerzy ze Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego „Zawisza” doszło w czasie Światowych Dni Młodzieży, które odbywały się w Częstochowie w 1991 roku. Szybko zostały nawiązane pierwsze kontakty i tak w końcu w 1995 roku SHK przystąpiło do Federacji Skautingu Europejskiego. Początkowo na okres próbny, a od 1998 roku staliśmy się pełnoprawnymi członkami.\nSkauci Europy już na dobre zadomowili się w Polsce?\n- Nasza organizacja bardzo dynamicznie się rozwijała. Już w 2003 roku, mając niewiele ponad tysiąc członków, organizowaliśmy zlot Eurojam w Żelazku pod Olsztynem na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Przyjechało do nas 9,5 tys. skautów nie tylko katolików, ale także protestantów i prawosławnych. Kulminacyjnym momentem był wyjazd wszystkich uczestników na pielgrzymkę na Jasną Górę, gdzie z tej okazji wmurowano specjalną tablice pamiątkową. Także Jan Paweł II wystosował do uczestników specjalny list. Trzy lata temu komisarzem federalnym został Polak, Zbigniew Minda, duszpasterzem został ksiądz Bogusław Migut z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Obecnie funkcjonujemy na terenie całego kraju i jest nas około 2600 członków. Po tym jak Skauci Europy zaczęli funkcjonować w Polsce, zaczęły się do nich dołączać grupy harcerskie, które w duchu katolickim chciały formować swoich członków. Teraz obserwujemy coraz większe zainteresowanie ze strony rodziców, którzy chcą swoje dzieci kształtować w zgodzie z Panem Bogiem i w pełnym zaufaniu do wychowawców.\nWróćmy do formacji. Jak ona wygląda w Skautach Europy i co ją odróżnia od innych?\n- Co nas wyróżnia to to, że formacja odbywa się w dwóch nurtach: dziewcząt i chłopców. Formacja rozgrywa się w obrębie trzech gałęzi wiekowych. Wilczki – od 9. do 12. roku życia (gałąź żółta), harcerze/harcerki od 13. do 17. roku życia (gałąź zielona), wędrownicy/przewodniczki – powyżej 17. roku życia do końca studiów (gałąź czerwona). W tej pierwszej grupie formacja ma otworzyć dzieci na drugą osobę, wyzbyć je egoizmu, a przede wszystkim poprzez zabawę ukierunkować na Pana Boga. W drugiej grupie wiekowej kształtowane jest współdziałanie z innymi. Członkowie tej gałęzi poprzez przygodę i przyjaźń, przeżywane na łonie przyrody, uczą się odpowiedzialności za siebie i innych (zastęp). Natomiast „Droga”, czyli najstarsza gałąź naszego ruchu, ma na celu rozeznanie i aktualizację powołania. Jest to formacja bardziej już indywidualna. Hasłem tej gałęzi jest „Służyć”, co realizowane jest w trzech rodzajach służb: wychowawczej w harcerstwie (jako przyboczny czy drużynowy); technicznej (np. wydawnictwa) oraz zewnętrznej (m.in. praca w parafiach).\nKiedy przestaje się być harcerzem?\n- Należy tu podkreślić, że harcerstwo nie jest naszą metodą na życie. Błędnym pojęciem jest hasło mówiące, iż harcerzem, tym w krótkich spodenkach, jest się przez całe życie. Harcerstwo jest tylko i wyłącznie metodą wychowawczą, która ma pomóc w przygotowaniu do dorosłego życia, wzięcia odpowiedzialności za swoje życie. Dlatego kończy się wtedy, kiedy ktoś wchodzi w dorosłe życie. Później należy służyć innym. Symbolem takiego przejścia jest obrzęd Wymarszu Wędrownika, kiedy zamiast prawa harcerskiego czytane jest 8 błogosławieństw. Dlaczego one? Ponieważ są kodeksem moralnym każdego chrześcijanina. Oczywiście te osoby pozostają w harcerstwie służąc młodszym, nadal nosząc mundur.\nKto może przystąpić do Skautów Europy?\n- Każdy, kto chce służyć – jak mówi tekst przyrzeczenia – Bogu, Kościołowi, Polsce i Europie chrześcijańskiej. Zapraszamy też dorosłych, rodziców, którzy chcą założyć jednostki Skautów Europy tam, gdzie ich jeszcze nie ma, a którzy jednocześnie chcieliby, żeby ich dzieci się w nich odnalazły.\nRegularnie od 1996 roku we wrześniu odbywają się pielgrzymki przewodniczek i wędrowników. Nie jest to zwykłe pielgrzymowanie…\n- Każda pielgrzymka wiąże się z wysiłkiem i trudem. Wybierający się na nie muszą być świadomi, że przez ten czas będą pozbawieni wygód, a nawet do pewnego stopnia poczucia bezpieczeństwa. Często pokonując swoje słabości i egoizm. Pielgrzymki „Drogi” łączą tradycyjną pielgrzymkę z wędrówką harcerską. Uczestnicy gotują posiłki na ogniskach, nocują pod namiotami. Ponadto uczestniczą w codziennej Mszy św., odmawiają Różaniec, adorują Najświętszy Sakrament czy niosą chorągiew.\nW miniony weekend pielgrzymowały przewodniczki do sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej w Piotrkowicach koło Kielc. Hasłem tegorocznej pielgrzymki przewodniczek było: „Niewiastę dzielną któż znajdzie?”. W tym tygodniu swoją pielgrzymkę rozpoczną wędrownicy. Udadzą się oni tradycyjnie do sanktuarium Relikwii Drzewa Krzyża Świętego na Świętym Krzyżu. Ich wędrowanie przebiegać będzie pod hasłem: „Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje!”. Ważne jest, że z każdym rokiem wzrasta liczba osób uczestniczących w pielgrzymkach. W tym roku spodziewamy się około 350 wędrowników.\nTomasz Podkowiński - radca prawny, ojciec czworga dzieci. Z harcerstwem katolickim związany od 1986 roku. Pełnił między innymi funkcję sekretarza krajowego Stowarzyszenia Harcerstwa Katolickiego "Zawisza" Federacji Skautingu Europejskiego. Obecnie rzecznik prasowy tej organizacji.\nNapisane: 18 paź 2012, 09:41\nKlęcząc przed św. Stanisławem Kostką\nByłeś zawsze, Święty Stanisławie, tak blisko polskiej młodzieży. Zwłaszcza chłopców, którzy przyjmowali Cię za patrona, modlili się do Ciebie, naśladowali Twoje cnoty. Tak często bowiem kapłani opowiadali o Tobie, przypominali, jak pieknym duchowo byłeś młodzieńcem. Kochałeś czystość i bardzo miłowałeś Matkę Najświętszą...\nJesteś jednym z najmłodszych świętych Kościoła. Kochała cię Polska, zwłaszcza młoda. Moje pokolenie przychodziło do Ciebie 13 listopada – do 1969 r. to wtedy obchodziło się Twoje święto. Później przeniesiono je na 18 września, żeby młodzież na początku roku szkolnego mogła polecać się Bogu przez Twoje wstawiennictwo. Cieszyliśmy się na dzień, w którym możemy się z Tobą spotkać. Jakże wiele teatrzyków szkolnych i świetlicowych w sposób artystyczny prezentowało walory Twojego młodzieńczego życia. Te przedstawienia stawiały nas na nogi, inspirowały do tego, by starać się być blisko Pana Boga, Matki Najświętszej, by naśladować Twoje święte kroki.\nW sposób zdecydowany odpowiedziałeś na Boże powołanie. Wiedziałeś, że tylko w Zakonie Jezuitów w Rzymie możesz się odnaleźć i tam realizować cel swojego życia. Dlatego wyruszyłeś w daleką podróż. Podziwialiśmy Cię jako niestrudzonego wędrowca. Przecież trasa Wiedeń – Rzym to setki kilometrów. Nasi mistrzowie i opiekunowie stawiali Cię za przykład męstwa, odwagi, przedsiębiorczości, zdecydowania, siły woli i charakteru. To wspaniałe cechy młodzieńca, który będzie w przyszłości kimś wielkim.\nImponowałeś nam, Święty Stanisławie, swoją osobowością. Byłeś absolutnie najbliższym nam świętym. Nikt Ci nie dorównywał. Zresztą nie chcieliśmy, żeby Cię ktoś przewyższał, żeby był ponad Tobą. Ty byłeś naszym wzorem – ale i naszym kolegą. Uczyłeś nas zachowywania Bożych przykazań, cnotliwego życia, uczyłeś wstrzemięźliwości. Dzięki przykładowi, jaki braliśmy z Ciebie, stawaliśmy się lepsi. Byliśmy gotowi stanąć przy Chrystusie pod płaszczem Najświętszej Maryi Panny, by iść do nieba. To było coś naprawdę pięknego.\nPotem przyszły dziwne czasy, odszedłeś, Święty Stanisławie, w jakiś cień. Zapomnieliśmy o Tobie, o Twoich cnotach, Twoim przykładzie męstwa, przywiązania do Matki Bożej. To było na pewno także jedno z naszych zaniedbań duszpasterskich, które przypłaciliśmy odejściem wielu młodych od chrześcijańskich ideałów.\nDzisiaj patrzymy na młode pokolenie chłopców i dziewcząt. Oni niejako z natury pragną dobra, oni nie są źli. W tylu jednak przypadkach został zamazany ich sposób patrzenia na Boży świat. Ktoś na ich drodze do dorosłości poprzestawiał ich myślenie, uprzedził ich do Jezusa. Bo zapominają dzisiaj Polacy, co powiedział Chrystus: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą” (Mt 5, 8). To znaczące błogosławieństwo Jezusa było Twoją własnością, nasz Święty Patronie. Czyste serce, piękna dusza – piękny człowiek. Taki właśnie byłeś i dlatego przyciągałeś do siebie niczym magnes...\nTy już wiesz, Święty Stanisławie, co znaczy oglądać Boga. Chcemy Cię dziś prosić, żebyś współczesnemu młodemu człowiekowi przybliżył widzenie Boga. Żebyś mu pomógł oczyścić serce, by umiał zobaczyć Boże królestwo i zachwycić się nim. Bo to królestwo Boga, który jest Stworzycielem wszystkiego, który chce nas zbawić i który nas uświęca.\nŚwięty Stanisławie, wzorze niewinności, ozdobo Kościoła, uproś polskiej młodzieży choć cząstkę takiej miłości Boga, jaką Ty do Niego pałałeś, także właściwe odbieranie ponęt tego świata, które tylko rozbudzają pychę i próżność.\n„O Stanisławie, spojrzyj dzisiaj z nieba\nNa miłość naszą, wszak ratować trzeba\nTe serca z Tobą spójnią krwi związane,\nTe dusze drogie, może już zbłąkane.\nRatuj nas, ratuj, Kostko Stanisławie,\nMów do Maryi w braci Twojej sprawie”...\nZ pieśni do św. Stanisława Kostki:\n„Jasna Jutrzenko narodu polskiego”.\nhttp://www.niedziela.pl/artykul_w_niedz ... 01239&nr=1\nNapisane: 20 paź 2012, 07:10\nWychowanie poprzez słowo\nZainspirowana listem pani Józefy Kusz (Nie bójmy się wychowywać, "Nasz Dziennik", 29.09.2012) chciałam podzielić się krótko swoimi przemyśleniami na temat wychowania.\nMyślę, że nieraz za mało doceniamy rolę dziadków w wychowywaniu młodego pokolenia. A przecież to właśnie dziadkowie mogą tak wiele nauczyć najmłodszych. Nie wymaga to od nich nadludzkich sił. Podam jeden tylko przykład. Niedawno przeczytałam ciekawą książkę o wychowywaniu poprzez czytanie. Została tam także zamieszczona lista polecanych lektur. I co się okazało? Były to książki, które sama pamiętałam jeszcze z dzieciństwa, gdyż należały wtedy do kanonu lektur obowiązkowych w szkole podstawowej. Ale znalazły się tam także nowe pozycje. Czyż nie jest to dobry pomysł na wychowywanie młodego pokolenia przez osoby starsze?\nMożna do zapoznawania się z książkami zachęcać w inny sposób. Niedawno kupiłam mojej najmłodszej córce odtwarzacz do płyt MP3. Sądzę, że jest to dużo lepsza rzecz niż komputer. A dlaczego? Okazało się, że moja najmłodsza córeczka bardzo chętnie słucha na nim audiobooków, tj. książek nagranych na płytę. Z przyjemnością zapoznała się poprzez tę właśnie formę z "W pustyni i w puszczy", "W 80 dni dookoła świata" i wieloma innymi pozycjami. Taki odtwarzacz z łatwością można ze sobą zabrać. Teraz bez problemu można dostać takie audiobooki. Są też czasem dołączane do tradycyjnych książek. Można je pożyczyć znajomym, którzy mają dzieci. Podsumowując - warto czy to w tradycyjnej, papierowej formie, czy poprzez audiobooki zachęcać nasze dzieci do zapoznawania się z dobrą literaturą. To zadanie zarówno dla nas, rodziców, jak i dla dziadków. Ja żałuję tylko tego, że dopiero niedawno wprowadziłam te zwyczaje w mojej rodzinie, czyli wychowywanie przez kontakt ze słowem.\nMałgorzata Stanisz, Warszawa


Wysłany: Pią 11:53, 28 Lut 2020 Temat postu: Areligijność jako wynaturzenie\nTak jak ja to widzę, to u podłoża teizmu leży naturalna człowiekowi religijność, a nie na odwrót. To nie teizm rozumiany jako wiara w istnienie boga/Bogów czyni człowieka religijnym, tylko religijność może i często prowadzi do teizmu.\nJako że ta religijność, którą krótko opisałam powyżej, została człowiekowi wbudowana w psychikę (nie ważne w jaki sposób i dlaczego, czy to zwykły przypadek, ewolucyjna adaptacja, czy palec Boży), to negowanie jej w swoim życiu będzie formą wynaturzenia. To samo dotyczy wszystkich innych aspektów ludzkiej natury: seksualności, emocji, różnych instynktów, atawizmów. Człowiek, który wypiera jakikolwiek aspekt swojej natury, postępuje w sposób niezgodny z naturą, co z kolei oznacza, że taki człowiek nie jest autentyczny, nie wykorzystuje w pełni swojego potencjału wbudowanego w naturę.\nDo czego takie areligijne wynaturzenie prowadzi w praktyce?\n- do dewaluacji życia wewnętrznego człowieka - to co zdarza mi się w życiu nie ma żadnego znaczenia, sensu, ani celu, istnieją tylko przyczyny, skutki i zbiegi okoliczności, świat nic mi nie komunikuje, świat jest całkowicie obojętny na mnie i moje życie, co może np. skutkować zredukowaniem siebie do roli "zdystansowanego obserwatora", którego interesują tylko "fakty naukowe", a nie żadne "fakty wewnętrzne"\n- uzależnienia swojego poczucia wartości od ocen innych ludzi; nie mamy racjonalnych podstaw twierdzić, ze jesteśmy bezwzględnie kochani i wartościowi; jesteśmy o tyle kochani i wartościowi, o ile jesteśmy kochani i akceptowani przez innych ludzi\n- relatywizmu moralnego, poznawczego i estetycznego: nie mamy racjonalnych podstaw twierdzić, że istnieje jakaś obiektywna prawda, dobro czy piękno, prawdą, dobrem i pięknem jest to, co kto sobie za prawdę, dobro i piękno uważa; możemy co najwyżej opowiadać się za korzyściami płynącymi z uznania takiej a nie innej koncepcji prawdy, dobra czy piękna i tylko z tak pragmatycznych względów ją przedkładać nad inne\nPodsumowując, areligijność prowadzi do upadku psychicznego, duchowego i moralnego człowieka. Dewaluując w człowieku wszystko to, co czyni go bytem transcendującym przyrodę, jest ciosem wymierzonym w samo człowieczeństwo. Człowiek areligijny staje się wrogiem samego siebie i to akurat w tym aspekcie swojej natury, który wyróżnia go na tle innych bytów naturalnych.\nWysłany: Pią 13:11, 28 Lut 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie\nBardzo podobną tezę głoszę już od dawna. Ateiści są zafiksowani na uporczywym stawianiu pytania: Bóg istnieje, czy nie? Bądź: nie masz dowodu, że Bóg istnieje; to o czym my mówimy?... Itp.\nTymczasem poprawnym postawieniem kwestii światopoglądowych jest wyjście od pytania: KIM JESTEM?\nDopiero pytanie o człowieczeństwo stawia problem we właściwy sposób, bo myślenie wtedy zaczyna się w miejscu, gdzie ono jest - w myślącym podmiocie. Dopiero po jakimś tam minimalnym określeniu natury myśli, będzie można się tą myślą - możliwie bez błędów - posłużyć.\nPytanie najpierw o coś, co - przynajmniej w jakimś założeniu - jest zewnętrzne względem człowieka, bez określenia najpierw gdzie jest granica pomiędzy tym zewnętrzem, a samym człowiekiem, oznacza dyskutowanie o czymś nieokreślonym.\nAteiści, pytający najpierw o dowód na istnienie Boga, w istocie nie mogą tego pytania poprawnie zadać inaczej, jak czyniąc ważne presupozycje światopoglądowe:\nA. że już mamy uczyniony poprawnie podział, ha przedmiot i podmiot myślący\nB. że już mamy model, w którym możemy wyjaśniać świat i rzeczy.\nC. że ten model jest na tyle silny, iż daje nam szansę na ścisłość rozumowania wymaganą przez pojęcie dowodu.\nTo wszystko trzeba mieć NAJPIERW, aby w ogóle dyskusja o istnieniu Boga miała sens jako tako ścisły. Żądając dowodu, zatem już od początku musimy mieć światopogląd - wszak opowiedzenie się w presupozycjach A, B, C to nic innego tylko już światopogląd.\nAteiści tego wszystkiego nie dostrzegają, albo udają, że nie dostrzegają, bo wtedy mogą sobie stawiać do woli problem istnienia Boga jako słabość religijnych światopoglądów.\nWysłany: Pią 23:12, 28 Lut 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie\npoprzez religijny sposób postrzegania rozumiem m.in:\nReligijny sposób postrzegania masz w Biblii, Koranie czy Wedach a to wyżej to filozofia, może być np. egzystencjalizm, często łączony z ateizmem.\nPrzeceniasz areligijność, stanowi ona margines wśród ludzkości, nawet gdyby jej nie było w ogóle, dalej byś jojczyła nad upadkiem psychicznym, duchowym i moralnym, tylko musiałabyś uroić sobie innego kozła ofiarnego.\nWysłany: Pią 23:17, 28 Lut 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie\nŚwiatopoglądowych to może i tak ale nie religijnych.\nDobrze zdajecie sobie sprawce, ze nie sposób obronić kwestii religijnych (wszystkie tez bzdury niby świętych ksiąg etc.) wiec pitolicie o filozofii życia, czyli nie na temat teizm vs. ateizm.\nWysłany: Pią 23:37, 28 Lut 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie\nReligie można rozumieć w różny sposób. Jak się zajrzy do Wikipedii, to można się przekonać, ze definicja religii jest bardzo luźna - jako "system wierzeń i praktyk określający relację między różnie pojmowaną sferą sacrum (świętością) i sferą boską a społeczeństwem, grupą lub jednostką. ", System wierzeń. W końcu wierzyć można we wszystko, co się zechce, a część z owych wierzeń można podpiąć pod "różnie pojmowaną" (!) sferę sacrum. Jak się człowiek uprze, to niejedna filozofia może zostać uznana z religię (i vice versa). Religie w ogóle nie muszą być teistyczne.\nTak więc pitolimy w zgodzie z definicją.\nJeśli ktoś sobie życzy, abyśmy pitolili wyłącznie o tematyce ateizm vs teizm, to będzie to jego problem. Może sobie życzyć i chcieć dowolnie, a druga strona może się łaskawie (nie) zgodzić ze spełnieniem owego życzenia.\nDla mnie to całe "pitolenie o filozofii życia" wcale nie jest jakimś eskapizmem przed problemem pytań o istnienie Boga, lecz przeciwnie - jest właśnie próbą konkretnego wejścia w ów problem. W końcu aby coś ustalić, trzeba wybrać metodę tego ustalania.\nDla ateistów sprawa jest prosta - domagają się "daj mi dowód". Co prawda nie wiedzą dowód w jakim systemie, przy jakich założeniach, ale dowód ma być. Jak go nie ma, to ateiści górą i pozamiatane...\nDla mnie to jest właśnie forma ateistycznego eskapizmu - brak chęci do refleksji nad tym, skąd miałby się np. dowód (czy inna forma potwierdzenia) na istnienie Boga wziąć. To jest ateistom akurat wygodne - domagać się dowodu, stawiać roszczenia, ale jednocześnie unikać zajęcia się sprawą konkretnie, unikać ustalenia warunków rozumowania, czyli światopoglądu. Wtedy domaganie się będzie wiecznie niespełnione, a ateista może sobie spokojnie spać w przeświadczeniu, że ma rację, bo nikt mu dowodu nie przedstawił (a on przecież będzie tak sprytnie kwestię pytań światopoglądowych sabotował, że nigdy nie da się niczego takiego przedstawić).\nTak, ja biorę religię bardzo od strony OGÓLNEJ. Czyli nie odnoszę się za bardzo do konkretnych zapisów, tej czy innej księgi, bo zdaję sobie sprawę, że to odnoszenie się bierze się z uznawania poprawności owych zapisów CZYSTO NA WIARĘ. A tu chodzi właśnie o to, aby jakoś dobrać się właśnie do argumentów, a nie wiary, która miałaby załatwiać wszystko. Więc robi się z tego filozofia życia. Ale robi się, bo inaczej nie wiedziałbym jak do sprawy podejść. Alternatywą jest przekomarzanie się czyja wiara lepsza ("lepsza" bo demagogicznie i arbitralnie sprytniej wciśnięta swoim wyznawcom).\nWysłany: Sob 1:58, 29 Lut 2020 Temat postu:\nNie mówmy więc, że chrześcijaństwo to jedna z religii. Owszem, są tu pewne religijne elementy i jest tu miejsce na pewien rodzaj religijności, ale jest to religia totalnie odmienna. Tak odmienna, że może nie powinna być nazywana "religią" - raczej "wiarą", albo po prostu "drogą"? DEON.\nTu inne ciekawostki religia vs ewangelia...\nWysłany: Sob 12:14, 29 Lut 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie\nReligie w ogóle nie muszą być teistyczne. Tak więc pitolimy w zgodzie z definicją.\nZdaje się, że reklamujecie tutaj żydowskiego bożka Jehowę a nie taoizm czy konfucjanizm więc nie ściemniaj, że gadasz na temat. Filozofia życia nie ma nic do opozycji teizm vs. ateizm, chyba tylko tyle, że w przypadku teizmu z zasady produkuje mentalnych niewolników kierowanych przez pasterzy.\nWysłany: Sob 12:53, 29 Lut 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie\nA kto zadecydował, że tutaj mamy jedynie dyskutować w temacie ateizm vs teizm?\nWysłany: Sob 13:19, 29 Lut 2020 Temat postu:\nChyba Ty i wuj zbój???\nFakt, że wuj byl niegdyś buddysta. Ale buddyzm to nie ateizm..\nWysłany: Sob 13:49, 29 Lut 2020 Temat postu:\nTo proszę o link do tej deklaracji, tej decyzji.\nJa sobie nie przypominam, abym w ogóle w tym kierunku miał intencje. Raczej od lat (jak mi się zdaje) staram się nieco odbić od apologetyczności na naszym forum w wątkach, które są w dziale nieapologetycznym. Od lat próbuję raczej skupić się na "czystej logice" i myśleniu, a nie ciągle wałkować problem dowodu na istnienie Boga.\nTak swoją drogą, to zadziwia mnie to, jak ludzie często i chętnie przypisują innym jakiejś swoje - bardzo często niesprawdzone i nieuzasadnione - domniemania. Właściwie to pewnie z 80% polemiki, jaką mamy tu w dyskusjach, polega na DEMENTOWANIU FAŁSZYCH DOMNIEMAŃ (niestety, dementowaniu nieskutecznym), które ludzie mają na temat poglądów, jakie głoszę. Mimo że nie da się znaleźć żadnej deklaracji na takiś temat, to zawsze znajdzie ktoś, kto "dorobi ci gębę" poglądów rzekomo posiadanych. I często nie ma jak się z tego wytłumaczyć.\nPrzyczyny skłonności do takiego domniemywania (nagminnego) widzę wielorakie:\n- część osób właściwie w ten sposób troluje, chcąc przypomnieć o sobie, zwrócić na siebie uwagę, po prostu generuje pierwszy lepszy zarzut (nieważne, że kompletnie nieuzasadniony i fałszywy), ciesząc się, gdy druga strona zareaguje, więc zauważy zarzucającego.\n- część osób ma bardzo kostyczny styl myślenia - zawsze swoimi ścieżkami, nie biorąc pod uwagę tego, że inni po prostu mogą inaczej mysleć. Takie osoby będą reinterpretowały czyjeś wypowiedzi bardzo naciągając je do własnej struktury przekonań, a de facto fałszując to, co ktoś ma do powiedzenia.\n- część ludzi w ogóle lubi sobie coś zaatakować, więc przekręcają wypowiedzi innych, aby mieć (nieważne, że fałszywy) powód do ataku\n- czasem wypowiedź jest wieloznaczna, nie do końca precyzyjna. Jeśli inna interpretacja też pasuje, to można ją wybrać, nie wiedząc, iż chodzi o alternatywę dla niej. W dobrej dyskusji takie kwestie daje się sprostować, wyjaśniając pierwotną intencję piszącego.\n- niektórzy chyba w ogóle mają problem z percepcją treści intelektualnej, procesując wyłącznie emocje. Takie osoby jakby nie czytały (a już na pewno nie rozumieją) co się do nich właściwie pisze, a dyskutuję wyłącznie o emocjach, które się w ich głowach pojawiły. Z takimi osobami intelektualna dyskusja w ogóle nie bardzo ma sens.\nOstatnio zmieniony przez Michał Dyszyński dnia Sob 19:03, 29 Lut 2020, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Sob 15:10, 29 Lut 2020 Temat postu:\nNo ale fedor na 100 procent jednak..\nZrezygnował z forum??\nGdzie chlopak jest?\nWysłany: Sob 16:15, 29 Lut 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie\nPhilosophy is the study of the fundamental nature of knowledge, reality, and existence. - Filozofia jest badaniem podstawowej natury wiedzy, rzeczywistości i istnienia.\nCzyli z tej inteligentnej definicji, filozofia sama w sobie nie posiada mocy sprawczej i potrzebuje filozofowania przez człowieka, który przede wszystkim posiada różne intencje i może być w różnych stanach emocjonalnych i materializować własne intencje [lub działać na podstawie intencji zaobserwowanych u innych] w zależności od poziomu/natury [konstruktywne vs. destruktywne] i siły emocji w chwili podejmowania decyzji o działaniu.\nNie prześpij (żart) jak katolicyzm w Polsce wraca do korzeni pierwotnego ruchu Droga [przez życie filozofując], żeby nie było w Twoich zapisach jak przekazujecie w Polsce "obciachu" czyli w tym kontekście braku bieżącej w wiedzy o ewolucji katolicyzmu w Polsce przez przykład abp Grzegorza Rysia i takich jak on jest multum .\n"Abp Grzegorz Ryś: Chrystus przychodzi aby obdarzyć wolnością | Arena Rodzin 2020"\nWysłany: Sob 16:34, 29 Lut 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie\nDobrze zdajecie sobie sprawce, ze nie sposób obronić kwestii religijnych (wszystkie tez bzdury niby świętych ksiąg etc.) wiec p*tolicie o filozofii życia, czyli nie na temat teizm vs. ateizm.\nFilozoficzną kwestią jest po co zadawać kwestie religijne wyznawcy danej religii i po co wyznawca ma na nie odpowiadać? Logicznym wnioskiem jest, że w demokratycznych społeczeństwach w których Konstytucja gwarantuje wolność wyznania konfrontowanie teisty jest naruszeniem konstytucyjnego obowiązku przez obywatela nie wyznawce, a wyznawca religii nie ma żadnego obowiązku swojego wyznania bronić, bo Konstytucję go chroni. Żeby zadawać uprzejme kwestie w aspekcie religii jej wyznawcy potrzeba się inteligentnie w aspekcie wiedzy na temat tego wyznania rozwijać.\nNie polecam tej "baraniej" dewolucji, bo tak najprawdopodobniej wyglądały pierwsze masówki Hitlera<->\nMock them, ridicule them, in public with contempt - Kpij z nich, wyśmiewaj ich publicznie z pogardą\nPolecam ewolucje z pokornym abp Grzegorzem Rysiem <->\n"Abp Ryś o skrutacji Pisma Świętego | Ekumeniczna Szkoła Biblijna | Łódź 2020"\nWysłany: Sob 16:44, 29 Lut 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie\nTon i niepisana umowa, bo zwykle Ty jesteś tego trzymania się "jądra" tematu piewca ale nie jesteś w tym osamotniony. "Był czas przywyknąć" - ale nie przejmuj się, tak Cię tylko laskotam. Bo jak nie wiesz, to mądrość przekazuje nam, że jak wychowujemy dzieci w naszych wartościach to Matka Natura je sprzężeniem zwrotnym przez nasze dzieci nam przyśle. Przeżywam to sama, bo mąż nie żyje od 3 lat. Przeżywam to z 16 latkiem, który teraz myśli, że jest jajkiem mądrzejszym od przysłowiowej kury. Jeszcze niedawno opowiadał swoim kolegom i koleżankom z technikum (10 klasa/ nasze sophomore), że jestem mądra i mam stopień PhD. Teraz już nie mówi, że jestem mądra i mam stopień PhD tylko mówi: "mamuś, tak będzie lepiej". Muszę przyznać, że jest lepiej ale ciut ego kłuje, bo wiadomo, że pomysł wyszedł z moich i męża wartości [były spójne] ale jest ulepszony o młody mózg i serducho otwarte jak wrota od stodoły, które nie nosi moich doświadczeń w ramie odniesienia i jest takim przystojnym, miłym ale równocześnie asertywnym w taki kojący sposób młodym człowiekiem że aż serce mi z radości ściska i mnie pokorna duma rozpiera :rofl:\nOstatnio zmieniony przez Dyskurs dnia Sob 16:45, 29 Lut 2020, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Sob 16:46, 29 Lut 2020 Temat postu:\nNo ale ***** na 100 procent jednak..\nZrezygnował z forum?? Gdzie chlopak jest?\nWysłany: Sob 17:00, 29 Lut 2020 Temat postu:\nAby udowodnić istnienie czegokolwiek lub kogokolwiek potrzeba fenomen zdefiniować roboczo [kontekst], bo inaczej to "szukanie igły w stogu siana".\nTak swoją drogą, to zadziwia mnie to, jak ludzie często i chętnie przypisują innym jakiejś swoje - bardzo często niesprawdzone i nieuzasadnione - domniemania. Właściwie to pewnie z 80% polemiki, jaką mamy tu w dyskusjach, polega na DEMENTOWANIU FAŁSZYCH DOMNIEMAŃ (niestety, domniemaniu nieskutecznym), które ludzie mają na temat poglądów, jakie głoszę. Mimo że nie da się znaleźć żadnej deklaracji na takiś temat, to zawsze znajdzie ktoś, kto "dorobi ci gębę" poglądów rzekomo posiadanych. I często nie ma jak się z tego wytłumaczyć.\nPo co istotom nieracjonalnym cokolwiek racjonalnie tłumaczyć? lucko-krowa zwariował naśladując poczynania 4 osób, które cudownie (żart) "zbawiły" się w ciszy\nZgoda. W tym przpadku kwestie sa zawsze na boku.\nZwykle osobnicy z grupa krwi O, bo to wojownicy.\nInteligentnie i na poziomie.\nNie ma sensu az nie zrownowaza emocji, jesli uczynia to w ogole.\nWysłany: Sob 19:50, 29 Lut 2020 Temat postu:\n@Michał. Mam czasem takie pokusy. Trochę potrollowac :-) :-) :-) :-)\nAle są lepsi ode mnie.\nWysłany: Nie 21:34, 01 Mar 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie\nJak najbardziej się zgadzam, celem tego tematu nie jest jojczenie nad upadkiem moralnym człowieka, tylko próbą pokazania, że tak naprawdę większość ateistów jest w dużym stopniu religijna, tylko często nie zdaja sobie z tego sprawy.[/quote]\nOstatnio zmieniony przez towarzyski.pelikan dnia Nie 21:38, 01 Mar 2020, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Nie 21:47, 01 Mar 2020 Temat postu:\nAle w podpuszczaniu jestes the best\nWysłany: Nie 22:32, 01 Mar 2020 Temat postu:\nWidać, że nieraz im ulegasz.\nWysłany: Nie 23:29, 01 Mar 2020 Temat postu:\nOwszem. Ale Semele trolluje z niewinnym rozrzewnieniem i otwarcie a tym samym nie powoduje efektu cienia osobowości.\nszaryobywatel przychodzi z intencją aby życie "było zbiegiem nieoczekiwanych okoliczności" [założenie ego] ale wychodzi mu zawsze pogarda do siebie w pelerynce pogardy bliźniego.\nWysłany: Pon 0:38, 02 Mar 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie\nDariusz Krok. Rozumienie religijności w psychologii różni się od ujęć religioznawczych lub\nteologicznych. W psychologii religijność jest definiowana jako „zaangażowanie się\nw przekonania i praktyki charakterystyczne dla danej tradycji religijnej” (Pettet, 1994,\ns. 237). Widzimy tutaj dwa punkty odniesienia: po pierwsze do ustalonego systemu\nwierzeń i praktyk wykonywanych przez osoby wierzące, po drugie wyakcentowanie\nzwiązku z konkretną tradycją posiadającą swą historię i ciągłość. Węższe rozumie-\nnie religijności zakłada, że jest to „podmiotowe, indywidualne ustosunkowanie się\nczłowieka wobec Boga, i nadprzyrodzoności wyrażające się w sferze pojęć i przeko-\nnań, uczuć oraz zachowań jednostki” (Golan, 2006, s. 71). Religijność dotyczy zatem\nwewnętrznych procesów psychicznych związanych z przeżywaniem określonej rela-\ncji do Boga, traktowanego jako rzeczywistość istniejąca poza światem widzialnym.\nO religijności wnioskujemy na podstawie takich elementów, jak: świadomość i uczucia\nreligijne, podejmowane decyzje o charakterze religijnym, więzi ze wspólnotą, praktyki\nreligijne, moralność, doświadczenia religijne i formy życia religijnego (Walesa, 2003).\nDzięki temu jesteśmy w stanie opisać strukturę religijności i prowadzić badania em-\nW tym miejscu nieodzownym jest podkreślenie, że na gruncie psychologii jako\nnauki empirycznej nie możemy ani stwierdzić, ani zaprzeczyć istnienia Boga jako rze-\nczywistości transcendentnej. Na ten temat wypowiadają się nauki teologiczne i reli-\ngioznawcze. W psychologii, na podstawie obserwacji i wypowiedzi jednostek, mówi-\nmy o ich reakcjach poznawczych, emocjonalnych i behawioralnych występujących\nw odniesieniu do Boga. Jak trafnie zauważają W. R. Miller i C. E. Thoresen (2003), reli-\ngijność jest konstruktem latentnym mierzonym na podstawie czynników składowych,\npodobnie jak i osobowość czy zdrowie.\nCiekawe podejście do religijności spotykamy w wymienionym wcześniej podręcz-\nniku z psychologii religii, w którym definiuje się ją jako „osobiste lub grupowe poszu-\nkiwanie świętości, które rozwija się w ramach tradycyjnego, sakralnego kontekstu”\n(Zinnbauer, Pargament, 2005, s. 35). Koniec cytatu\nMyślę, że sluszniej będzie używać pojecia duchowość a nie religijność...\nOstatnio zmieniony przez Semele dnia Pon 0:41, 02 Mar 2020, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 19:40, 02 Mar 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie\nZ tego błędnego założenia wnioskujesz, że jeżeli ktoś jest areligijny, to jest pozbawiony "innych aspektów ludzkiej natury".\nI tak sobie możesz się rozpisywać, wnioskować a nawet rozpaczać - wszystko się świetnie udaje, gdy pierwsze założenie jest błędne.\nWysłany: Pon 20:11, 02 Mar 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie\nWysłany: Pon 22:40, 02 Mar 2020 Temat postu: Re: Areligijność jako wynaturzenie


Rekrutacja do przedszkoli oraz szkół podstawowych w roku szkolnym 2019/2020 - Gmina Tarnów Opolski\nWójt Gminy Tarnów Opolski zarządzeniami Nr OR.0050.33.2019 i OR.0050.34.2019 z dnia 24-01-2019 r. ustalił terminy rekrutacji do przedszkoli oraz do klas pierwszych szkół podstawowych prowadzonych przez Gminę Tarnów Opolski na rok szkolny 2019/2020.\n1.PDFZarządzenie Nr OR.0050.33.2019 z dnia 24.01.2019r w sprawie ustalenia terminów przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego i postępowania uzupełniającego w roku szkolnym 2019/2020 do przedszkoli publicznych i oddziałów przedszkolnych w publicznych szkołac.pdf\n2.PDFZarządzenie Nr OR.0050.34.2019 z dnia 24.01.2019r w sprawie ustalenia terminów przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego i postępowania uzupełniającego w roku szkolnym 2019/2020 do klas pierwszych.pdf\nKryteria naboru do ww. przedszkoli i szkół na rok szkolny 2019/2020 określają uchwały Rady Gminy Tarnów Opolski:\nNabór na wolne miejsca w przedszkolach rozpocznie się od 25 lutego 2019 roku i zakończy się 08 marca 2019 roku. Kandydaci, których rodzice ubiegają się o przyjęcie do przedszkola po raz pierwszy lub których rodzice zdecydują się na zmianę przedszkola, uczestniczą w postępowaniu rekrutacyjnym na rok szkolny 2019/2020. Postępowanie rekrutacyjne prowadzone jest na wniosek rodzica. Wzór wniosku oraz inne dokumenty dotyczące naboru dostępne będą w każdym przedszkolu.\nPrzyjęć dzieci do przedszkola na rok szkolny 2019/2020 dokonywać będzie Komisja Rekrutacyjna powołana przez dyrektora przedszkola.


Promowanie stron internetowych może opierać się na opracowywaniu reklam dedykowanych nowym stronom oraz wykorzystywaniu portali społecznościowych w celu zamieszczania pozytywnych opinii na ich temat\nDodane: 16-06-2019 19:50\n. Warto zauważyć, że reklamy promujące strony internetowe mogą ukazywać się w samym Internecie, a także w telewizji i radiu. Dzięki temu będzie można dotrzeć do wszystkich osób korzystających z Internetu nawet takich, które nie robią tego w sposób bardzo regularny. Co jakiś czas można także zauważyć obecność na portalach społecznościowych pozytywnych opinii dotyczących nowych stron internetowych, tematyka dotycząca nowych stron internetowych może także pojawiać się na dobrze znanych forach oraz blogach internetowych.\nJak działa pozycjonowanie?Inwestycja w SEO - czy to się zwróciWykorzystaj Google w swoim w swoim biznesieGdzie pozycjonować stronę?Dobre i złe metody pozycjonowaniaJak działa pozycjonowanie?Korzyści z marketingu internetowegoNowiniki w świecie e-sklpówJak pozycjonować?Sekrety dobrego marketingu w sieciSkuteczne pozycjonowanie Kraków - poradnikPozycjonowanie w kontekście inwestycji we własny biznesPromocja strony firmy w Google - poradnikJak pozycjonować?Jak działa pozycjonowanie?Jak pozycjonować Od RękiWarto wiedzieć - pozycjonowanie i inne metody marketingu internetowegoSposób na rozwój firmy - marketing internetowyWarto wiedzieć - pozycjonowanie i inne metody marketingu internetowegoGdzie pozycjonować?Ważne zagadnienia i problemy w kwestii pozycjonowaniaCzy SEO jeszcze działa? Tak i to jak!Czy można Pozycjonować stronę we własnym domu?Marketing internetowy, a korzyści z inwestycji Fakty i mity o pozycjonowaniu firm w ZabrzuSposób na rozwój firmy - marketing internetowyOto Jak pozycjonować W 6 DniMarketing internetowy, a korzyści z inwestycji Nowiniki w świecie e-sklpówPoradnik dla biznesu - co to jest SEO


Sejm: Komisja Finansów Publicznych za przesunięciem środków na modernizację osnowy geodezyjnej - finanse\nSejm: Komisja Finansów Publicznych za przesunięciem środków na modernizację osnowy geodezyjnej\nDodano: 04-05-2021 16:03\nSejmowa Komisja Finansów Publicznych przychyliła się we wtorek do wprowadzenia zmian w planie finansowym Funduszu Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym na 2021 rok. Celem jest przesunięcie środków na modernizację osnowy geodezyjnej.\nPodczas wtorkowego posiedzenia komisji Jarosław Zembrzuski, przedstawiciel Głównego Geodety Kraju wyjaśnił, że zmiana planu finansowego Funduszu Gospodarki Zasobem Geodezyjnym i Kartograficznym na 2021 rok dotyczy przesunięcia ponad 500 tys. zł na modernizację szczegółowej osnowy wysokościowej.\nWskazał, że od 1 stycznia 2024 r. ma to być jedyny obowiązujący układ wysokościowy w naszym kraju. "Według danych, które pozyskaliśmy na początku tego roku, ok. 25 proc. organów samorządowych szczebla powiatowego, które są odpowiedzialne za prowadzenie baz danych osnów szczegółowych, jest dopiero w początkowej fazie procesu wdrażania tego układu. Aby dotrzymać terminu, niezbędne jest wsparcie finansowe tego zadania" - tłumaczył.\nKomisja przychyliła się do wniosku Głównego Geodety Kraju o przesunięcie środków na ten cel.\nDo artykułu: Sejm: Komisja Finansów Publicznych za przesunięciem środków na modernizację osnowy geodezyjnej


6 lipca 2015 PC\nSiatkarska reprezentacja Polski zdobyła niezbędne punkty i zagra w turnieju finałowym Ligi Światowej, który odbędzie się w Rio de Janeiro od 15 do 19 lipca. Oglądalność piątkowego meczu na antenie Polsat Sport i Polsat Sport News w grupie komercyjnej 16-49 osiągnęła wynik na poziomie 14,5% udziałów w widowni.\nW piątkowy wieczór fani siatkówki nie mogli narzekać na brak emocji – Amerykanie świetnie czytali grę i Polacy nie mogli znaleĹşć na nich sposobu. Dopiero tie-break zakończył zacięte spotkanie na szczęście korzystnym wynikiem dla reprezentacji Polski 3:2. Ten mecz był na wagę biletu do Rio na finał Ligi Światowej. W sobotę Polacy ulegli rywalowi i przegrali mecz z USA 1:3. Do Final Six


Nails | Night Euphoria & Ivory Cream | Joy of jelly\nNails | Night Euphoria & Ivory Cream\nHej wszystkim! W końcu moje paznokcie chociaż trochę odrosły i mogę zrobić jakieś inne zdobienie. Tym razem postanowiłam połączyć dwa kolory, które chciałam użyć od dawna oraz trochę dodatków w postaci kamyczków. Koniec końców nie wiem czy wystające elementy to coś dla mnie, bo mam nawyk zeskrobywania wszelkich nierówności .\nIvory Cream z kolekcji My Story oraz Night Euphoria z kolekcji Unique bo dziś o nich właśnie mowa pięknie wyglądają solo, ale równie dobrze w duecie. Co do pierwszego koloru to nie byłam do niego w 100% przekonana, dopiero po zobaczeniu zdjęcia u Justyny na blogu się zdecydowałam. Jest to bardzo rozbielony kolor, wręcz w niektórym świetle wygląda jak biel, idealny kolor do zdobień, a w lecie będzie cudownie wyglądać sam.\nZupełnie inna historia była z drugim kolorem, ponieważ koniec końców to tylko ten kolor mi się spodobał z całej kolekcji Unique i czekałam tylko aż będę robić zamówienie i będę mogła go mieć u siebie. Kolor jest dość trudny do zaprezentowania ponieważ jest to czarny kolor, przez który przebija lekko bordo, a same drobinki które są zatopione w lakierze są w odcieniu przygaszonej fuksji. W niektórym świetle kolor wydaję się być bardziej fioletowy i tak również jest przedstawiany na próbniku na stronach.\nNie będę oryginalna jeśli powiem Wam, że jako bazy użyłam jak zwykle witaminowej z Semilac oraz klasycznego topu tej samej firmy. Na palec serdeczny postanowiłam nałożyć dwie warstwy Ivory Cream, następne utrwaliłam kolor oraz nałożyłam na końce odrobinę Night Euphoria. Gdy nałożyłam już top to postanowiłam dołożyć trochę kamieni i dobrałam jeden w odcieniu fioletu, zaś dwa pozostałe różowe. Aby dodatki lepiej się trzymały nałożyłam jeszcze jedną warstwę top coatu i tym wykończyłam paznokcie.\nCo sądzicie o tego typu zdobieniach? Nie przeszkadzają Wam odstające elementy na paznokciach, czy może wręcz przeciwnie?\nEtykiety: paznokcie , Semilac\n16 komentarzy on "Nails | Night Euphoria & Ivory Cream "\nAnonimowy 7 listopada 2016 13:05\nŚwietny efekt! Mam u siebie te kolory ale nigdy nich nie łączyłam :) Koniecznie wyprobuję.\nJoy of jelly 7 listopada 2016 19:50\nOlga Krysiak 7 listopada 2016 17:07\nU mnie Night Euphoria będzie chyba kolejnym wyborem :D\nJoy of jelly 7 listopada 2016 19:45\nPiękny kolor, sama nie sądziłam że aż tak mi się spodoba :).\nSabrina Cosmetics 7 listopada 2016 17:30\nTakie zdobienia mi się podobają, jednak na co dzień osobiście by mi chyba przeszkadzały :)\nJoy of jelly 7 listopada 2016 19:47\nNiestety ja miałam ochotę ciągle zdrapać te dodatki :).\nEmilia 7 listopada 2016 20:33\nCiemny kolor podoba mi się :)\nJoy of jelly 7 listopada 2016 22:54\nNie ma jesieni bez ciemnych kolorów, następna moja propozycja również będzie tego typu :D\nkosmetycznywidok.blogspot.com 7 listopada 2016 23:07\nMi nie przeszkadzają zdobienia odstające :)\nJoy of jelly 7 listopada 2016 23:28\nZazdroszczę, podobają mi się takie zdobienia ale na dłuższą metę chyba bym oszalała ;).\nMake-up Kakuna 8 listopada 2016 00:22\nOo jeny :D ale sliczny ten bordowy!!! MEGA!\nJoy of jelly 8 listopada 2016 13:15\nOj zgadzam się :D\nEwelina K 8 listopada 2016 15:48\nDla mnie to jeszcze wyższa szkoła jazdy, ale moze niebawem :D\nJoy of jelly 8 listopada 2016 17:15\nNie było najgorzej :), chociaż przy robieniu prawej dłoni miałam dość ;)\nMarti 9 listopada 2016 02:12\nO mamo, ten Night Euphoria wygląda obłędnie! <3 Kocham takie magiczne odcienie!\nJoy of jelly 9 listopada 2016 13:19\nTo mój jedyny tego typu kolor w kolekcji ale musiałam go mieć :)\nArchiwum bloga listopada 2017 (8) października 2017 (11) września 2017 (9) sierpnia 2017 (12) lipca 2017 (11) czerwca 2017 (13) maja 2017 (12) kwietnia 2017 (12) marca 2017 (10) lutego 2017 (10) stycznia 2017 (11) grudnia 2016 (12) listopada 2016 (11) października 2016 (11) września 2016 (10) sierpnia 2016 (10) lipca 2016 (12) czerwca 2016 (14) maja 2016 (14) kwietnia 2016 (12) marca 2016 (13) lutego 2016 (12) stycznia 2016 (9) grudnia 2015 (2) sierpnia 2015 (6) lipca 2015 (4) października 2013 (3) września 2013 (1) czerwca 2013 (2) maja 2013 (6) kwietnia 2013 (3) marca 2013 (5) lutego 2013 (6) stycznia 2013 (7)\n3x Tak | Kerastase, It's Skin, Bielenda\nHej wszystkim! Dawno już nie pisałam posta o trzech produktach które Wam polecam. Tak więc, dziś to nadrabiam i przedstawię Wam dw...


gra - Forum Audio.com.pl\ngra odpisał gra na topic w Niezbędne audiofilskie dodatki, czyli kable i inne akcesoria\naha dzięki obczaję ten mikser ktoś jeszcze może ma jakiś tańszy sposób ?\na możesz mi podać link do tych przejściówek, bo nie chcę czasem złych kupić... i czy inni mogą się wypowiedzieć czy to na pewno zadziała, bo trochę to kosztuje,a nie chcę znów kasy w błoto wydawać\nNo chodzi o to, że leci jakiś podkład puszczony z kompa i do tego gram na gitarze i chcę to słyszeć na słuchawkach, byle by nie był ten dźwięk w jednej słuchawce tzn. że gitara i podkład jest tylko w lewej a w prawej jest cisza, najlepiej by było jakby dźwięk z kompa był w obu słuchawkach i gitary w obu i to było jakoś połączone, ale jak się tak nie da to dźwięk gitary w prawej, a podkład w lewej albo na odwrót. Ogólnie wzmacniacz ma wejście na słuchawki i komp ma wejście na słuchawki i jak to i to podłączyć do jednych słuchawek?\na jak przez ten cały mikser da się podłączyć słuchawki do wzmacniacza i komputera ? Potrzebuję czegoś co ma dwa kable jack i jeden otwór żeby słuchawki weszły i chcę żeby dźwięk był stereo czyli żeby to i to grało na lewej i prawej słuchawce\nDobra może napisze głownie do czego mi to potrzebne, mam wzmacniacz do gitary i chciałbym mieć dźwięk z tego wzmacniacza i z kompa w słuchawkach, żeby podkład leciał z kompa a gitara ze wzmacniacza w jednych słuchawkach, no i jak to najlepiej zrobić ?\ngra dodał temat w Niezbędne audiofilskie dodatki, czyli kable i inne akcesoria\nWitam Już nie mam siły kupuję ciągle przejściówki i nie działają, szukam takiej która połączy dźwięk z dwóch urządzeń do słuchawek, czyli chcę żeby dźwięk z kompa i z innego urządzenia np ipod czy coś, był w jednych słuchawkach, dźwięk z kompa np po lewej a z ipoda po prawej. Jest jakaś taka przejściówka, czy nic nie znajdę? Liczę na waszą pomoc!\naha no tak ja kupiłem kabel mono, to co podałem to był przykład jak to mniej więcej wygląda, więc wszystko przez moją nie uwagę...\nkupiłem sobie takie coś http://sklep.rms.pl/index.php?p2391,rozdzi...al-d-j2j02-0-2m można np jedne słuchawki podpiąć do kompa i ipoda, i pojawia się problem wpinam w to słuchawki podłączam do kompa, a w słuchawkach słychać dźwięk tylko z lewej słuchawki, zepsuty kabel czy co ? słuchawki normalnie bez tego kabla dziąłają ok


Droga do Boga - blogownia.stacja7.pl\nKrystyna Hoła 4 lipca 2018\nŻycie ludzkie jest darem. Otrzymaniem czasu, który powinno się wykorzystać we właściwy sposób. Dróg do Boga jest tyle, ilu ludzi. Każdy człowiek ma wbudowany właściwy system wartości i moralności, jedynie od niego samego zależy, czy będzie go uznawał i nim się kierował, czy też zaprzeczy mu najróżniejszymi argumentami. To, że żyjemy niewłaściwie rozpoznajemy po kłamstwie, strachu przed śmiercią, lękiem przed piekłem. Zatwardziałość człowieka może być jednak tak daleka, że zdoła wyprzeć i te odczucia. Autorem tych wewnętrznych impulsów i zachęt jest sam Bóg, który substancjonalnie przebywa w każdej duszy i pragnie ją pociągnąć do siebie. Wiara jest decyzją serca, oddaniem życia, czyli skłonieniem ku Temu, kto wie lepiej co ma uczyć ze swoim stworzeniem.\nTak zaczyna się droga do Boga i poznawanie siebie samego. On ukazuje nam nasze zło i współpracując z człowiekiem daje mu siły. Udziela dosłownie własnej mocy, ponieważ człowiek takiej nie posiada. Gdyby ją miał, nie potrzebowałby kogoś większego do walki z nałogami, nawykami i słabościami. Po poznaniu siły Stwórcy, często związanej z bardzo silnymi doznaniami wewnętrznymi, radość i miłość człowieka są tak wielkie, że nie potrzebuje już dowodów. Wiara zamienia się w pewną wiedzę. Wdzięczność powoduje systematyczne porządkowanie życia, rozwój wewnętrzny zgodny z ewangelicznym przesłaniem, życie zaczyna być służbą poprzez modlitwę i własny przykład. I nie chodzi tu o doskonałość, tylko o życie żywą wiarą. Miłość sprawia, że staramy się zrozumieć wszystkich, nie oceniać, bo znamy własne słabości. Nauki wiary i Bóg są najważniejsze, wszystko inne schodzi na drugi plan. Człowiek za nic ma zaszczyty, pochwały, bo przestaje być próżny, nie zależy mu na rzeczach materialnych, bo się nie przywiązuje do nich, stają się one środkiem, a nie celem, potrafi też panować nad własnymi pożądaniami, ponieważ jest wolny. To równocześnie głęboka pewność, że wszystko co się wydarzy, zostało przygotowane przez Boga i służy ku dobremu (Rz 8,28). „Na tym polega święty realizm”, człowiek odrodził się z pomocą Ducha, jest czuły i wrażliwy, podobny do dziecka, gotowy do dalszego kształtowania, „z radością i łatwością pozwala się formować” na wzór Chrystusa, który był miłością. To jest najważniejszym zadaniem życia.\n„Kto stanowczo opowiedział się za Chrystusem jest martwy dla świata”, a Bóg odpowiadając miłością przeprowadza wierzącego przez noc zmysłów. Wierzący otrzymuje duchowe stygmaty, a siłę czerpie od Boga. Poznał Stwórcę, ponieważ miał odwagę zdać się na osamotnienie, pustynię duchową, rezygnując z dotychczasowego życia. Powoli tracił zainteresowanie światem i zwykłymi sprawami, ponieważ zwyciężyła zaduma nad wszystkim, nazywana kontemplacją.\nTen, kto jest większy od człowieka, pociągnął go do wnętrza i tam na nowo kształtował. Ten kształt duszy pozostanie na wieczność. Dzięki temu człowiek poznaje iluzję pożądań, kłamstwa, które męczą i dręczą, dociera powoli do prawdy. Poprzez post, który czyni umysł człowieka czystym (Ojcowie Pustyni), oschłość, uczenie się myślenia jak Chrystus i modlitwę. To prawdziwa sztuka eliminacji, związana zarówno z cierpieniem, jak i radością. To mistyczna noc, która pozbawia możliwości użycia zmysłów, osłabia siły, wpędza w wyrzuty sumienia i samotność, upodabnia do cieni i widm. Jednak w zamian znajduje się ukojenie, uciszenie, uspokojenie, które są duchowym dowodem miłości Boga.\nŚw. Jan od Krzyża pisał, że każdy wierzący może wejść w taką noc. Jednak czas i miejsce wybiera sam Bóg. W przeżyciach nocy zmysłów biorą udział także demony: duch pomieszania, który wpędza w tysięczne skrupuły, duch nieczystości z obrzydliwymi obrazami i pokusami, duch łakomstwa duchowego, który skłania do przesady w ilości modlitw, posiadanych różańców itd., duch bluźnierstwa. Te doświadczenia mają na celu nauczyć człowieka zaufania Bogu.\nOwocami takiej nocy jest niezważanie na cudze błędy, wyrozumiałość i cierpliwość, wewnętrzny spokój i ciągła pamięć o Bogu, troska o to, by Mu służyć, uzyskanie wolności ducha, umiarkowanie i oczyszczenie zmysłów, „w nich bowiem zakorzenione są wszelkie niedoskonałości”. Śmierci człowieka zmysłowego towarzyszy zmartwychwstanie duchowego, nowe narodzenie, które jest pierwszym etapem. Drugim jest noc ducha.\nPo tych doświadczeniach człowiek może kierować się już tylko w jedną stronę. Bogu zależy na każdym, zwraca się też do każdego indywidualnie z ojcowską wiernością, nie chce pozwolić, aby ktokolwiek zginął. „Bóg stworzył dusze ludzkie dla siebie. Pragnie je z sobą zjednoczyć i już tu w życiu ziemskim udzielić im nieprzebranej pełni i niepojętej szczęśliwości swojego własnego, boskiego życia. To jest cel, ku któremu skierowuje On dusze, one zaś winny do niego ze wszystkich sił dążyć”.\n Edyta Stein: Wiedza Krzyża. Wyd. Karmelitów Bosych, Kraków 2013, s. 49.


Wątki bez odpowiedzi | Aktywne wątki Teraz jest Wt kwi 13, 2021 10:52 am\nKryzysy wiary co jakiś czas przychodzą, sama też aktualnie mam trochę wątpliwości związanych z jednym z argumentów ateistów. Ale najważniejsze jest chyba, by dobrze to przepracować.\nN maja 05, 2019 8:41 pm\nViridiana, a to teraz mnie zaskoczyłaś.\nMożesz napisać co to za argument?\nMoże ktoś napisze jak się z nim uporać.\nZaskoczyłaś mnie w tym sensie, że nie wiedziałem, że przyjmuje się wiarę na podstawie argumentów w katolicyzmie. Myślałem, że to tylko taki dodatek.\nA wszystko opiera się na wierze, przeżyciach wewnętrznych itp.\nN maja 05, 2019 8:49 pm\nCzesto niektore sprytnie i celowo sformulowane argumenty moga wprowadzi watpliwosc i dlatego ci ktorzy nie znaja dobrzez szczegolow wiary i nie umocnili sie wierze nie powinni swojej wiary ksztaltowac na forach tylko w swoim kosciele parafialnym.\nN maja 05, 2019 9:18 pm\nTo prawda. Dialog ekumeniczny czy międzyreligijny też powinny prowadzić osoby mocno zakorzenione w swej wierze. Poza tym osoby mocno arbitralne wykazują owym sztywnym widzeniem swą niewiarą. Tuszują ją pewością przekonań, sztywno ułożonych. Boją się utraty wiary, więc są zamknięci w swych kryjówkach i poszukują niezwyklości,. Mile widziane są wielkie autorytety na które można się powołać w licytacji.\nOsoby mocno zakorzenione w swej wierze mówią z ogromną swobodą o innych wyznaniach/religiach. Czasem nawet ksiądz katolicki jest wykładowcą islamu w muzułmanskim państwie. Po prostu z łatwością dostosowują się do sytuacji, ale przekonania zachowują nietknięte. Rozumieją innego człowieka zupełnie nie akceptując jego przekonań. Potrafią swe stanowisko jasno wyłuskać.\nN maja 05, 2019 9:28 pm\nChodzi o kwestię tego, że w Niebie mamy gwarancję wiecznej szczęśliwości, a w Raju tego nie było. Grzech pierworodny tłumaczy się wolną wolą, ale co z nią w Niebie? Co prawda w Niebie nie będzie obecności Szatana, więc pokus pewnie też nie. Ale dlaczego Szatan mógł działać w Raju?\nMoże po prostu to jest jedna z tych rzeczy, których w tym życiu nie pojmiesz, nie wiem.\nSam, ja w wierze trwam już długo i nie zamierzam jej porzucić, bo zdaję sobie sprawę, że są rzeczy, których na Ziemi nie pojmę. Kryzysy wiary to też element jej rozwoju, jeśli się je dobrze przepracuje.\nN maja 05, 2019 9:48 pm\nA jak się to czyni? Przestań myśleć? To, że Adam to potrafi nie oznacza, że u Tomka mamy tak samo.\nCóż można mu podpowiedzieć prócz: tzrymaj się mocno Pańsakiego kołnierza i żyj nie zamartwiając się.\nZycie go ustawi i pokaze co mu jest potrzebne.\nTo samo mu chcialem przekazac co ty w ostatnim zdaniu.\nN maja 05, 2019 10:46 pm\nTo zdanie nie działa, jeśli nie pochodzi od osoby ważnej. Po prostu afirmacje nie działają. Wierzysz osobie, która ma u ciebie autorytet. Czasem palniesz coś od niechcenia i nawet tego nie zanotujesz w pamięci a ktoś się tych słów uczepi i na długi czas mu pomagają. Warto mieć bliskich przy sobie o których wiesz, że życza dobrze, nawet wówczas, gdy krytykują.\nNa forum to bardzo trudne, ale zdarza się. Tomek czeka na taki zastrzyk pozytywnej energii, tak kombinuję. Taka jego uroda.\nBardzo lubiłam na forum pewną osobę niewierzącą. Takie nadawanie na tych samych falach. Przegadaliśmy setki godzin. Kiedy jednak dochodziło do rozmów o wierze, wyczuwałam pustkę, jakbym trafiała kulą w płot. Kontakt się urwał na długo. Napisał mi niedawno, że uciesze się, bo przyjmuje codziennie komunię świętą. Niezbadane są Pańskie drogi i podprowadzanie do ludzi, którzy być powinni w danym czasie. Został podprowadzony do tych, którzy byli Świadkami. To ludzie, ktorzy mają moc. Nie argumentowanie, moralizowanie, ale owa Boża Moc. Dzisiejsze czytanie na to wskazuje: nic nie możesz, jeśli dzialasz wedle swoich zawodowych umiejętności i wydaje się, że opanowałeś do perfekcji sztukę łowienia. Przychodzi jakiś nieznajomy amator i doradza bez sensu: zarzuć sieci teraz a nie dopiero nocą jak wskazuje praktyka zawodowca. Posłuchasz i zaryzykujesz...wygrasz.\nPrzeczytałem "zmagam się z problemem braku wiary i wątpliwości" i zadałem sobie pytanie - wiary w co ? Wróciłem na pierwszą stronę i tam jest już nieco bardziej precyzyjnie napisane.\nW trochę podobny sposób pisze Viridiana, która w skrócie zmaga się z argumentem ateistów. Tzn. pracuje w niej jakaś myśl i musi się z nią uporać, aby "wiarę" ustrzec.\nSłuchajcie, problem leży zupełnie gdzie indziej. Wkleję fragment który być może będzie pomocny. viewtopic.php?p=1140460#p1140460\nPaweł twierdzi, że Jezus żyje.To jest najważniejszy kerygmat w chrześcijaństwie. Mamy rok 60, czyli drugie już pokolenie starszych i faryzeuszy, zwalczające "herezje" żyjącego Chrystusa. Wg. nich człowiek ten, został ukrzyżowany dawno temu i pogrzebany. Dlaczego Paweł twierdzi, że Jezus żyje ? Chodzi właśnie żebyśmy i my mieli taką Pawłową wiarę w żyjącego Jezusa. Nie Jezusa, który kiedyś tam zmartwychwstał i wstąpił do nieba, ale żywego i obecnego dzisiaj w naszym życiu. W tym sensie Jezus żyje. To jest istota naszej wiary i ten najważniejszy kerygmat trzeba przede wszystkim ludziom głosić.Bez tego głoszenia i życia tą prawdą, cała reszta psu na budę.Jeśli głównym sensem naszej wiary, jest wiara w zyjacego Chrystusa i codzienna relacja z Nim, to bez tej relacji nasza wiara będzie ulomna.\nPn maja 06, 2019 8:42 pm


Bonefish Mac's Sports Grille, Lighthouse Point - recenzje restauracji - TripAdvisor\nLighthouse Point — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Bonefish Mac's Sports Grille\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Lighthouse Point Atrakcje w pobliżu obiektu Bonefish Mac's Sports Grille\nWyszukaj Stany Zjednoczone›Floryda›Broward County›Lighthouse Point›Lighthouse Point Restauracje›Bonefish Mac's Sports Grille\n219 recenzje(-i) Nr 3 wśród 25 Restauracje w lokalizacji Lighthouse Point Certyfikat jakości $$ - $$$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 2002 NE 36th Street, Lighthouse Point, FL 33064-7596 +1 954-781-6227\nRecenzje (219) napisane przez członków społeczności TripAdvisor Linki sponsorowane * Zobacz opinie podróżnych: Oceny podróżnych Doskonałe\nWyczyść wszystko Zacznij pisać recenzję lokalizacji Bonefish Mac's Sports Grille Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Bonefish Mac's Sports Grille — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Bonefish Mac's Sports Grille? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\nKuchnia miejscowa, Rodziny z dziećmi, Dzieci, Scena barowa, Duże grupy, Niedrogie posiłki\n2002 NE 36th Street, Lighthouse Point, FL 33064-7596 Lokalizacja:\nOto pytania, które zadawali klienci, wraz z odpowiedziami przedstawicieli i innych klientów obiektu Bonefish Mac's Sports Grille\n1 pytanie Zadaj pytanie Pytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Bonefish Mac's Sports Grille.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Bonefish Mac's Sports Grille Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 14 recenzje(-i) Body and Soul Retreat\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 21 recenzje(-i) Frosty Point Ice Cream Parlor\n14 recenzje(-i) Bura Italian Restaurant