Hydropure Bluewater Spirit - Filtr do wody przepływowy odwrócona osmoza z wieczystą gwarancją - Filtry odwrócona osmoza - Energia Zdrowia\n» Hydropure Bluewater Spirit - Filtr do wody przepływowy odwrócona osmoza z wieczystą gwarancją\ndodaj do przechowalni Zyskujesz 970 pkt [?] Punkty programu lojalnościowego Kupując produkty objęte programem lojalnościowym, zbierasz punkty, które następnie możesz wymienić na inne produkty dostępne w sklepie lub otrzymać stały rabat. Opcja dostępna tylko dla klientów zarejestrowanych.\nFiltr hydropure Bluewater SPIRIT\nodwrócona osmoza na najwyższym możliwym poziomie. Super wydajność i oszczędność\nto nowoczesne urządzenie z bezpośrednim przepływem wody o wydajności od 100 do 140 l/godz.\nTak wysoka wydajność pozwala zrezygnować ze zbiornika na produkowaną wodę i jednocześnie z końcowego filtra z węglem aktywnym. Wyjątkowa miniaturyzacja (15 x 46 x 37 cm) pozwala na montaż urządzenia w każdej szafce kuchennej. Produkt szwedzkiego koncernu Bluewater Group, który posiada największe doświadczenie w produkcji urządzeń osmotycznych bezpośredniego przepływu.\nWbudowane czujniki monitorują jakość produkowanej wody, informują o konieczności wymiany filtrów i membrany, chonią przed przeciekami. Wymaga zasialnia elektrycznego\n37 cm x 15 cm x 46 cm\n(100 - 140) l/godz


Candy pralka GVSW4 465THC/2-S | MALL.PL\nJesteś tutaj: Strona główna›Sprzęt AGD›Pralki›Pralko-suszarki›Candy pralka GVSW4 465THC/2-S\nMarka: Candy Nr katalogowy: 1005848\nPralko-suszarka Candy GVSW4 465THC/2-S, z załadunkiem 6 kilogramów prania i 5 suszenia, jest wyposażona w technologię Smart Touch. Do smartfona z Androidem i funkcją NFC, można pobrać aplikację Candy Simply-Fi. Aby uruchomić daną funkcję, wystarczy zbliżyć smartfon do urządzenia. Pralko-suszarka posiada idealny program z certyfikatem Woolmark, do suszenia delikatnych tkanin, w tym wełny i jedwabiu. Szybkie odświeżenie ubrań jest możliwe już w niespełna 15 minut. Pełny opis\n1 799 zł z VAT + KGO 2 769 zł, oszczędzasz 970 zł (35 %)\nZużycie energii: pranie / pranie + suszenie: 1,17 / 6,12 kWh na cykl\nPoziom hałasu: 58–77 dB


KS CK Troszyn lepszy od Wkry Bieżuń - Sport - Moja Ostrołęka - lepsza strona miasta\nKS CK Troszyn lepszy od Wkry Bieżuń\nPiłkarze KS CK Troszyn w wyjazdowym spotkaniu 25 kolejki ligi okręgowej w grupie Ciechanów-Ostrołęka pokonali Wkrę Bieżuń 1:0. Jedynego gola dla podopiecznych trenera Łukasza Bałazego w 71 minucie spotkania strzelił Patryk Gumowski.\nTo bardzo cenne zwycięstwo na konie zespołu z Troszyna, który wykorzystując potknięcia rywali awansował już na piątą lokatę w tabeli. Z pewnością podopieczni trenera Łukasza Bałazego będą chcieli obronić wysoką lokatę na zakończenie obecnego sezonu ligi okręgowej.\nKolejne spotkanie piłkarzy KS CK Troszyn czeka w środę, 22 maja. Rywalem na stadionie przy ulicy Słowackiego będzie Sona Nowe Miasto. Początek konfrontacji zaplanowany na godz. 17.00.\nDo rozegrania w rundzie wiosennej podopieczni trenera Łukasza Bałazego mają jeszcze wyjazdowe mecze z GKS Strzegowo i Żbikiem Nasielsk oraz mecze przed własną publicznością z Iskrą Krasne i Ostrovią Ostrów Mazowiecka.\nWkra Bieżuń - KS CK Troszyn 0:1 (0:0)\nBramka: Gumowski 71.\nTroszyn: Kozłowski - Dzwonkowski, Kopeć, K. Kamionowski, Wargulewski, Bałas, P. Kamionowski (90.+3 M.Załęski), Gumowski (85. Sakowski), Stepnowski (90. Bałazy), Śnietka (75. Kowalczyk), Kubat (65. Gutowski)\nŁukasz Olejnik królem strzelców A klasy\nŁukasz Olejnik z GKS Pokrzywnica został królem strzelców piłkarskiej A klasy w grupie Ciechanów-Ostrołęka. Napastnik mistrza ligi w całym sezonie trafiał do bramek przeciwników 26 razy i wyprzedził kolejnych zawodników w zestawieniu o siedem goli.\nJantar Ostrołęka na czwartym miejscu\nPiłkarki ostrołęckiego Jantaru zajęły czwarte miejsce w rozgrywkach III ligi kobiet w grupie mazowieckiej. Zawodniczki zakończyły sezon zwycięstwem 3:1 z WAP Warszawa. Bramki w ostatnim starciu zdobyły Dominika Ostrowska (dwie) i Julita Pietruczuk.


Webinar: Jak wycenić swoje piernikowe prace? - Słodki Decor\nCzwartek, 19 listopada | Godzina 20:00\nDlatego też, postanowiłam zorganizować bezpłatne szkolenie online, aby wyjaśnić Wam, w jaki sposób nadawać wartość finansową swoim pracom. Aby w nim uczestniczyć, wypełnij formularz.\nDla kogo ten webinar będzie wartościowym źródłem wiedzy?\nOdpowiedzi na pytania, które przychodzą do głowy każdej z nas, gdy zaczyna ze swoimi piernikami wychodzić poza domowe pielesze, pojawią się już\nw czwartek 19 listopada o godz. 20:00 podczas bezpłatnego szkolenia online, które poprowadzę.\nJeśli chcesz wziąć w nim udział, wypełnij formularz.


Biustonosze - zanim kupisz dobrze zmierz | Gazeta Lubuska\nBiustonosze - zanim kupisz dobrze zmierz\nTomasz Rusek 11.01.2008 Zaktualizowano 08.01.2008\nRegina JankowskaMa 57 lat. Mieszka w centrum. Przy Sikorskiego prowadzi jeden z najpopularniejszych salonów z bielizną w Gorzowie. Zaczynała 30 lat temu od sklepu z odzieżą dla dzieci. Potem zmieniła branżę na tytoniową, ale szybko zaczęłą sprzedawać bieliznę. I przy tym towarze została do dziś. fot. Krzysztof Tomicz\nRozmowa z Reginą Jankowską, która od ponad 20 lat sprzedaje bieliznę.\n- Dobrze dobrany stanik jest...?\n- Przede wszystkim nie za szeroki w obwodzie i ma dobrze dobrane miseczki. Jeśli będą za duże, kobietę zaczną uwierać fiszbiny, za małe - uciskają.\n- Jaki procent kobiet ma źle dobrany biustonosz?\n- Wszystkie badania pokazują, że około 60 proc. Polek chodzi w niewłaściwych. To bardzo dużo.\n- Gdzie najczęściej popełniają błąd?\n- Kupują zbyt duże, za szerokie pod biustem staniki i ze zbyt małymi miseczkami.\n- Z czego wynikają takie błędy?\n- Kiedyś nie było wielkiego wyboru, były inne stosunki między klientami a sprzedawcami, nie można było liczyć na poradę. I dziś mamy tego skutki.\n- Panie często mówią, że rozmiar rozmiarowi nie jest równy, skarżą się, że co producent to inna wielkość niby tej samej miseczki. To prawda?\n- Owszem, ale jeśli producent jest dobry, to dba o rzetelne oznaczenia i trzyma się standardów. Pilnuje poszczególnych wielkości.\n- Co pani myśli o kupowaniu staników na pamięć, bez mierzenia?\n- To błąd. Ale kobiety coraz częściej mierzą bieliznę. Znowu panowie, nie mając pojęcia, że popełniają błąd, przychodzą do sklepu i kupują np. 85C, bo kiedyś taki żonie sprezentowali. A przecież piersi zmieniają się z wiekiem. Trzeba o tym pamiętać. Kupowanie na pamięć to strata pieniędzy.\n- Kto ma większe problemy z doborem? Starsze panie czy młodsze?\n- Chyba jednak starsze.\n1. Dlaczego rozmiar jest ważny?\nŻadna kobieta nie ma stałego rozmiaru; zmienia się obwód (kobieta tyje lub chudnie), jak i wielkość miseczek (w ciąży, przy karmieniu, po karmieniu). Stanik za duży i za luźny nie będzie spełniał swojej funkcji podtrzymywania biustu, za mały może bardzo zaszkodzić - spłaszczać, deformować piersi, uciskać wrażliwe miejsca.\n2. Jak mierzyć?\nNajpierw mierzymy obwód (ściśle tuż pod biustem) i odejmujemy 5 cm. Jeśli np. obwód wynosi 85cm, to odejmujemy 5 cm i prosimy o stanik o obwodzie 80 cm. Każdy stanik ma trzy zapięcia - najluźniejsze, średnie i najciaśniejsze. Nie należy kupować stanika, który od razu zapinamy na najciaśniejsze zapięcie. Każdy biustonosz w trakcie noszenia, prania, rozciąga się, więc powinnyśmy mieć zapas, żeby móc zapinać go później ciaśniej niż na początku.\n3. Jak dobrać miseczki?\nNie ma innego wyjścia, trzeba stanik zmierzyć, i to nie na bluzkę, ale bezpośrednio na gołe ciało. Każdy fason ma nieco inne wycięcie i trzeba na własnej skórze przekonać się, czy miseczki dobrze leżą. Miska nie może być za mała. Lepiej jest kupić stanik o mniejszym obwodzie, ale o większej misce. Np. zamiast 80 C - spróbować dobrać 75 D lub E. Koniec fiszbiny musi zawsze wskazywać środek pachy - nie może być ani na biuście, ani za biustem. Stanik może być wydekoltowany od góry, ale boki powinien mieć tak zabudowane, żeby miska obejmowała całą pierś.\n4. Czy potrzebne są fiszbiny?\nPrzy dużym biuście zdecydowanie tak. Fiszbiny usztywniają stanik i ułatwiają podtrzymywanie biustu. Ich brak prowadzi do osiadania ciężkiego biustu i powoduje, że piersi ocierają skórę pod biustem. Mogą tworzyć się w tym miejscu ranki, odparzenia.\n5. Jaki fason dobrać?\nTaki, żeby piersi były zbliżone do środka, a nie układały się na boki. Tył stanika, tam gdzie jest zapięcie, trzeba obciągać w dół, a przód podciągać do góry. Następnie dopasować długość ramiączek, tak żeby nie były za luźne i dobrze podtrzymywały piersi. Ramiączka powinny mieć szerokość ok. 2 cm. Przy dużym biuście mogą nawet być szersze, żeby nie wrzynały się w ramiona i nie tamowały krwiobiegu.\n6. Czy nosić stanik z poduszkami?\nNie. Każda poduszka rozgniata biust. Biust ucieka na boki i tworzą się pod pachami tzw. bułeczki. Poduszka nie powiększa biustu - powiększa go dobry rozmiar stanika, przede wszystkim miseczki.\n7. Jaki stanik nosić w ciąży i w okresie karmienia?\nW czasie ciąży biust rośnie i trzeba zmienić co najmniej od dwóch do trzech staników. Na dwa, trzy tygodnie przed porodem należy kupić specjalny stanik do karmienia.\nmarta 02.02.2008 21:30:42\nNigdy nie zwracałam uwagi na to jaki stanik kupuje ,głównie kierowałam się wyglądem. Po przeczytaniu artykułu lekko się zastanowiłam .Będąc na zakupach wstąpiłam do typowego sklepu z damska bielizną ,Bardzo miła pani pomogła mi w wyborze ja natomiast analizowałam wszystkie rady które były w artykule .Wybór jest super co prawda drożej niż na pierwszym lepszym targowisku ale warto bo nie dość że są śliczne to i wygodne ,a przecież o to chodzi. Dziękuje.\nMaith 13.01.2008 21:34:42\nPrzede wszystkim gratulacje dla Gazety Lubuskiej i dla Autora W zalewie kiepskich, rojących się od błędów artykulików na ten temat ten to prawdziwa perełka Mnóstwo mądrości Poprawiłabym tylko 2 rzeczy - te ramiączka (jak stanik trzyma się już na tym dobranym, ścisłym obwodzie, to ramiączka podtrzymują tylko 10% ciężaru biustu - dlatego kobiety z dużym biustem mogą mieć spokojnie ramiączka 1cm (sama takie noszę przy 75G . No i nie ma wtedy konieczności obciągania stanika do dołu. Jeśli go trzeba obciągać, to jest jeszcze za szeroki.\nA Polkom (nie tylko z zachodniej Polski) radzę bardzo dokładnie przeczytać cały ten artykuł Szczególnie zwróćcie uwagę na informacje, że:\n-głównym błędem jest branie ze szerokich obwodów i za małych misek\n-i że rozmiary nie są nam dane raz na stałe\n-i że kobiety w ciąży powinny zmieniać staniki a nie czekać aż im się "rozmiar ustabilizuje".\nI nie dawajcie sobie wciskać niedopasowanych staników!\nJak macie wątpliwości, to zajrzyjcie na Lobby biuściastych, dopytajcie się o wszystko\nswierszczowa1 13.01.2008 16:10:25\nOgólnie wywiad bardzo na plus. Rzetelnie podana informacja jak wyliczyć obwód stanika. Wskazany najczęściej popełniany błąd. Nie zgodzę się jednak z tym ściąganiem tyłu stanika w dół. Prawidłowo dobrany obwód jest na tyle ciasny ze leży poziomo. Tył nie spada w dół ani nie przesuwa się w górę. jest lekko naciągnięty a wiec układa się poziomo (jak gumka od majtek, jest naciągnięta, nie leży nigdy ukoście, majtki nie spadają nawet przy gwałtownych ruchach, mimo braku szelek). Drugą rzeczą szerokie ramiączka. Takie są potrzebne przy za szerokim obwodzie kiedy cały ciężar biustu spoczywa na ramionach. Przy dobrze dobranym rozmiarze ciężar biustu przekazuje się głównie przez obwód. Sama noszę 60G i ramiączka nie są bardzo napięte. Nie muszą być grube. Ta zasada została wykorzystana przy plecakach. Zamiast w nieskończoność poszerzać ramiona, producenci wprowadzili poziome pasy, do zapięcia się na brzuchu i na klatce piersiowej. W ten sposób ramion a są znacznie odciążone. Niemniej autorce wywiadu i pani potrafiącej klientkom dobrze dobrać stanik gratuluję.\nstanik ciążowy jaki ...\nstanik do karmienia ...\nbiustonosz do karmie...\nbiustonosz ciążowy j...\nstrój kąpielowy dla ...\njaki strój kąpielowy...\nBiust nie kończy się na D!\n- Nie ma piersi za małych czy za dużych na stanik. Nie ma też kobiety za młodej lub zbyt dojrzałej na dobranie biustonosza. Jeśli jest biust, musi być stanik - mówi Regina Jankowska, brafitterka z Gorzowa.\nDziś jest dzień bez stanika\n- Biustonosz trzeba nosić. Inaczej można zdeformować sobie biust. Owszem, jeden dzień nie zaszkodzi, ale po co tak niepotrzebnie się narażać? - mówi Regina Jankowska, która od lat doradza paniom w sprawie biustonoszy.


Idealna Talia - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » idealna talia\nArtykuły na temat: idealna talia\nIdealna talia w kilka tygodni\nKtóra z nas nie marzy o przysłowiowej talii osy? Dieta i gorset to za mało! Zalegający w tym miejscu tłuszczyk trudno będzie spalić, ale nie jesteśmy bez szans! Na kanale Stopnadwadze.pl znalazłyśmy kilka ćwiczeń, które szybko i skutecznie wyrzeźbią naszą talię.\n...w ciele tkanka tłuszczowa - ramiona, talia i biodra tworzą mniej więcej prostą linię; małe piersi, długie nogi, płaski lub lekko zaokrąglony brzuch. Zadbaj, by twój jadłospis: dostarczał ci dużo(...) charakterystyczne figury w kształcie litery "X" lub inaczej klepsydry to: masywne, o podobnej szerokości ramiona i biodra oraz duży biust i szczupła, wcięta talia. Zadbaj, by twój jadłospis: stanowiły...\nZakładając sukienkę nie zastanawiamy się, z czym ją zestawić, zakładamy buty i jesteśmy gotowe. Poza tym, mamy różne typy sukienek dla różnego rodzaju sylwetek - przyznaje stylistka Iwona Ryszkowska. O tym, jak znaleźć sukienkę idealną, stylistka opowiada w cyklu Stylowa Polka.\n.... Zabieg lipotransferu zastosowany do pośladków jest całkowicie bezpieczny i małoinwazyjny. Dedykowany jest wszystkim kobietom z tendencją do płaskiej pupy lub z dysproporcją sylwetki. Talia...\nZdjęcia na temat: idealna talia\nWideo na temat: idealna talia\nDyskusje na temat: idealna talia\ncudownymi i odważnymi. Pokarz w sobie piękno i ubierz mini, nogi kobiety są zawsze zgrabne, a talia idealna tylko stereotyp szczupłej sylwetki zabił prawdziwe ja kroczącej cudownie istoty(...)kapitalna talia sukienka dobrana idealnie nie wiem czemu kobiety wstydzą się swoich kształtów tak pięknych i okrągłych koniec z modą na wieszaki ja najbardziej za sexy uważam kobiety w ciąży bo wtedy\nRe: Idealna talia w kilka tygodni\nJa mażę o talii bąka...\nTo jakaś nerwica natręctw z tym porównywaniem. ;oP O tym czy ktoś jest postrzegany jako zgrabny wcale nie świadczy umowna proporcja 90-60-90. Wyobraź sobie kurdupla na kaczych nogach z tymi wymiarami, nadal ci się podoba? Wszystko zależy od ogólnych proporcji wyrażonych, za przeproszeniem, stosunkiem poszczególnych wymiarów. Np idealna talia powinna być 0,7 obwodu bioder itd. Kiedyś kobiety\ntalie osy mozna miec jak sie je tyle co osa\nNon-stop jakieś rewolucyjne, cudowne i niezawodne sposoby na idealną figurę. Tylko dlaczego tyle grubasek dookoła?\nno właśnie, to gdzie te cudowne sposoby działające w kilka tygodni?\nI grubasów . Zamiast kaloryfera - bojler\nKiedy w Interii wreszcie jakiś artykuł o tym, jak przytyć? Od tych sposobów na odchudzanie już chyba wszyscy mają mętlik w głowach.\nNajpier to trzeba zrzucić ogólny poziom tkanki tłuszczowej, najważniejsze jest aby dobrze rozłozyć wysiłek i kalorie tak aby najwięcej ćwiczyc wtedy kiedy palimy tłuszcz a nie cukier. Poczytajcie sobie o systemie nowaka. Wiem po sobie , ze jak się chce to można zrobić ładną formę.


Rolniczy handel detaliczny w pytaniach i odpowiedziach - Portal Rolniczy Okiem Rolnika - technika rolnicza, uprawa, zwięrzęta, prawo i finanse\nRolniczy handel detaliczny w pytaniach i odpowiedziach\nNapisał Redakcja Lis 08, 2020\nPytania w sprawie rolniczego handlu detalicznego (RHD) przygotowała i przesłała Krajowa Rada Izb Rolniczych do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Dotyczyły one doprecyzowania i interpretacji zagadnień związanych z rolniczym handlem detalicznym (RHD).\n6 listopada Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi udzieliło następujących odpowiedzi na zadane pytania:\n1. Czy procedury związane z Dobrą Praktyką Higieniczną i Produkcyjną muszą być opracowane i dostępne podczas kontroli w formie pisemnej? Jeżeli tak, to czy wszystkie? Czy wystarczające jest to, że podmiot posiada poradnik Dobrych Praktyk Higienicznych i Produkcyjnych i wskazuje podczas kontroli, że z niego korzysta?\nDobra Praktyka Higieniczna (GHP) oraz Dobra Praktyka Produkcyjna (GMP) stanowią podstawę dla funkcjonowania systemu HACCP. Wszystkie stosowane w zakładzie techniki i metody pracy oraz zalecenia dotyczące higieny powinny być opisane za pomocą odpowiednich procedur lub instrukcji uwzględniających szczegółowe wymagania jakie powinny być spełnione.\nOpracowując procedury GHP oraz GMP należy uwzględnić strukturę organizacyjną oraz specyfikę działalności danego zakładu. Wdrożenie i stosowanie procedury opartej na zasadach systemu HACCP, o której mowa w art. 5 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319), w celu identyfikacji, analizy i kontroli zagrożeń dla bezpieczeństwa żywności, które mogą powstać na etapie produkcji lub obrotu jest niezbędne.\nProcedura powyższa jest opracowywana na potrzeby kontroli wewnętrznej i ma zapewnić bezpieczeństwo żywności poprzez przestrzeganie zasad higieny. Zasady określone w ww. procedurze powinny być przestrzegane przez wszystkie osoby mające kontakt z żywnością, a na żądanie organów urzędowej kontroli żywności muszą być przedstawiane dowody potwierdzające wdrożenie i stosowanie tej procedury w zakładzie.\nJednocześnie należy podkreślić, że jak wskazano poniżej w odpowiedzi na pytanie nr 3, zgodnie z art. 5 ust. 3 ww. rozporządzenia (WE) nr 852/2004 wymóg opracowania i utrzymywania procedur na podstawie zasad HACCP ma zastosowanie wyłącznie do podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze uczestniczące w jakimkolwiek etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności po produkcji podstawowej i działaniach powiązanych.\n2. Czy oprócz dokumentacji, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie maksymalnej ilości żywności zbywanej w ramach rolniczego handlu detalicznego oraz zakresu i sposobu jej dokumentowania, muszą być prowadzone rejestry produkcyjne zawierające informacje dotyczące ilości wyprodukowanej żywności, rodzaju i ilości składników użytych do jej wyprodukowania?\nNależy zauważyć, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie maksymalnej ilości żywności zbywanej w ramach rolniczego handlu detalicznego oraz sposobu jej dokumentowania (Dz. U. z 2016 r. poz. 2159) podmiot prowadzący rolniczy handel detaliczny ma obowiązek prowadzenia i przechowywania dokumentacji umożliwiającej określenie ilości żywności zbywanej rocznie w ramach takiego handlu, odrębnie za każdy rok kalendarzowy, zawierającej następujące informacje:\n- datę zbycia żywności,\n- ilość i rodzaj zbytej żywności.\nPonadto, podmioty prowadzące rolniczy handel detaliczny powinny spełniać również wymogi określone w rozporządzeniu (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującym Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającym procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L 31 z 1.02.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463), w tym możliwość śledzenia żywności (art. 18 przedmiotowego rozporządzenia), jeżeli pozyskują produkty do produkcji żywności od innych podmiotów lub zbywają ją innym podmiotom niebędącym konsumentem.\nJest to wymóg konieczny dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności i wiarygodności informacji przekazywanych konsumentom oraz narzędzie wspomagające wycofanie z obrotu żywności, która nie jest bezpieczna.\n3. Czy w przypadku prowadzenia w ramach RHD sprzedaży produktów nieprzetworzonych np. miodu, jaj konsumpcyjnych wymagany jest tzw. HACCP? Jeżeli tak, to czy w tych przypadkach wystarczy tylko przeprowadzenie analizy zagrożeń, która wykaże, że ewentualne zagrożenia kontrolowane są za pomocą tzw. Dobrych Praktyk?\nZgodnie z art. 5 ust. 3 ww. rozporządzenia (WE) nr 852/2004 wymóg opracowania i utrzymywania procedur na podstawie zasad HACCP ma zastosowanie wyłącznie do podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze uczestniczące w jakimkolwiek etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności po produkcji podstawowej i działaniach powiązanych, takich jak. np. transport, przechowywanie, obróbka surowców w miejscu ich produkcji pod warunkiem, że nie zmienia to znacznie ich charakteru.\nTym samym, podmioty prowadzące rolniczy handel detaliczny produktami nieprzetworzonymi takimi jak, np. miód i inne nieprzetworzone produkty pszczele, jaja konsumpcyjne w skorupach, mleko surowe, surowa śmietana, czy nieprzetworzone surowce pochodzenia niezwierzęcego, nie obowiązuje system HACCP.\nJednocześnie należy podkreślić, że wymagania higieniczne określone w ww. rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 powinny być stosowane w sposób elastyczny, biorąc pod uwagę zakres prowadzonej działalności, wielkość zakładu i jego specyfikę. Przepisy te określają wymogi ogólne, pozostawiając producentom dużą swobodę w ich spełnianiu - określają kryteria, które muszą być spełnione, aby został osiągnięty cel jakim jest bezpieczeństwo żywności.\n4. Czy uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego (uppz) powstające podczas produkcji wędlin, mięsa mogą być przeznaczone do skarmiania zwierząt towarzyszących: pies, kot? Jeżeli tak, czy ten fakt musi być jakoś dokumentowany? Czy musi być prowadzony rejestr powstających podczas produkcji uppz oraz czy należy opracować procedury postępowania z uppz?\nW odniesieniu do kwestii zagospodarowania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz. Urz. UE L 54 z 26.02.2011, str. 1, z późn. zm.).\nZgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie zagospodarowania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego (uppz), produkty powstające w wyniku uboju i przetwórstwa zwierząt w ramach rolniczego handlu detalicznego nie mogą być bezpośrednio wykorzystane do skarmiania zwierząt domowych (np. psy, koty). Zagospodarowanie ww. produktów powinno się odbywać zgodnie z zasadami określonymi w ww. rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009.\nPowstające w ramach RHD uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego powinny być gromadzone i przechowywane w szczelnych, oznakowanych pojemnikach lub kontenerach, przeznaczonych do określonych kategorii. Podczas tych czynności oznakowanie kontenerów powinno jasno określać kategorie produktów ubocznych oraz zawierać następujący wyraźnie widoczny i czytelny napis:\n- w przypadku materiału kategorii 3: „nie do spożycia przez ludzi”;\n- w przypadku materiału kategorii 2: „nie do spożycia przez zwierzęta” lub „do żywienia mięsożernych zwierząt futerkowych” (w przypadku odbioru przez fermy zwierząt futerkowych);\n- w przypadku materiału kategorii 1: „wyłącznie do usunięcia”.\nPojemniki i kontenery wielokrotnego użytku muszą być utrzymywane w czystości. Powinny być czyste i suche przed każdym użyciem oraz wyczyszczone, wymyte i zdezynfekowane (jeśli zajdzie taka konieczność) po każdym użyciu.\nZebrane uppz określonych kategorii należy przekazywać zakładom sektora utylizacyjnego uprawnionym do odbioru i transportu tych produktów. Rekomendowane jest podpisanie umowy z przedsiębiorstwem sektora utylizacyjnego na odbiór uppz, w której zostaną określone warunki wykonania takiej usługi.\nKażdej wysyłce uppz określonej kategorii powinien towarzyszyć dokument handlowy zgodny ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 sierpnia 2014 r. w sprawie wzoru dokumentu handlowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1222). Kopia dokumentu handlowego powinna być przechowywana przez okres co najmniej dwóch lat.\nPonadto, podmioty działające w ramach RHD powinny prowadzić rejestr wysyłek uppz i powiązanych z nimi dokumentów handlowych. Rejestry powinny zawierać następujące informacje o każdej partii wysyłanych uppz:\n- gatunek zwierząt (dotyczy materiału kategorii 3);\n- ilość materiału;\n- data odbioru materiału;\n- nazwa, adres, numer zatwierdzenia odbiorcy;\n- nazwa, adres, numer rejestracyjny przewoźnika (jeśli przewoźnik jest inny niż odbiorca).\nWykaz zakładów sektora utylizacyjnego jest dostępny na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Weterynarii.\nAktualnie obowiązujące przepisy prawa dopuszczają możliwość wykorzystania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego bezpośrednio w żywieniu psów i kotów przebywających w gospodarstwie, wyłącznie w przypadku dokonywania uboju zwierząt na potrzeby własne.\n5. Czy konieczna jest weryfikacja skuteczności mycia i dezynfekcji powierzchni poprzez pobieranie wymazów czystościowych, czy wystarczy jedynie ocena wizualna?\nKwestia sposobu weryfikacji skuteczności procesu mycia i dezynfekcji zależna jest od oceny ryzyka konkretnego przypadku. W zależności od okoliczności weryfikacja tego procesu jest możliwa w oparciu o ocenę wizualną bądź niezbędne jest wykonanie badań mikrobiologicznych.\nPowyższa kwestia co do zasady jest uzależniona od decyzji podmiotu wytwarzającego żywność. Jednakże należy podkreślić, że w niektórych przypadkach przepisy rozporządzenia (WE) Komisji nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 338 z 22.12.2005, str. 1, z późn. zm.) wskazują wprost kiedy konieczne jest pobranie wymazów z powierzchni i tak np. w odniesieniu do żywności gotowej do spożycia, która może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego ze względu na obecność bakterii Listeria monocytogenes, należy pobierać próbki z obszarów produkcyjnych oraz sprzętu w celu sprawdzenia obecności tych bakterii.\n6. Czy kontrolujący za przeprowadzoną kontrolę pobiera opłatę?\nPrzepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, miejsc pobierania opłat oraz zakresu i sposobu przekazywanych informacji Komisji Europejskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 388) nie określają opłat za kontrole związane z rolniczym handlem detalicznym. W świetle ww. przepisów prawa, co do zasady kontrolujący za przeprowadzoną kontrolę nie powinien pobierać opłaty za kontrole związane z rolniczym handlem detalicznym.\n7. Główny Inspektorat Sanitarny opracował „Poradnik Dobrej Praktyki Higienicznej i Produkcyjnej przy produkcji żywności niezwierzęcego pochodzenia w warunkach domowych z wykorzystaniem surowców roślinnych z własnych upraw oraz ramach rolniczego handlu detalicznego” czy Główny Inspektorat Weterynarii również ma w planach opracowanie takiego poradnika, dotyczącego żywności pochodzenia zwierzęcego oraz żywności złożonej?\nOdnosząc się do kwestii poradników dotyczących higieny, to poza opracowanym przez Główny Inspektorat Sanitarny „Poradnikiem Dobrej Praktyki Higienicznej i Produkcyjnej przy produkcji żywności niezwierzęcego pochodzenia w warunkach domowych z wykorzystaniem surowców roślinnych z własnych upraw oraz w ramach rolniczego handlu detalicznego” dodatkowe informacje w ww. zakresie można pozyskać w prezentacjach dostępnych na stronie internetowej Centrum Doradztwa Rolniczego w Brwinowie oraz w dokumentach Komisji Europejskiej takich jak:\n- „Wytyczne dotyczące wykonania niektórych przepisów rozporządzenia (WE) nr 852/2004 w sprawie higieny środków spożywczych”\n- Dokument roboczy służb Komisji w sprawie interpretacji niektórych przepisów dotyczących elastyczności, przewidzianych w regulacjach prawnych w sprawie higieny. Najczęściej zadawane pytania. Wytyczne dla przedsiębiorstw sektora spożywczego”\n- „Zawiadomienie Komisji w sprawie wytycznych dotyczących wdrażania systemów zarządzania bezpieczeństwem żywności obejmujących programy warunków wstępnych i procedury oparte na zasadach HACCP, uwzględniając ułatwienia/elastyczność w zakresie wdrażania w niektórych przedsiębiorstwach spożywczych”\n- Dodatkowe informacje nt. prowadzenia rolniczego handlu detalicznego są również dostępne na stronie Głównego Inspektoratu Weterynarii. Mając na uwadze powyższe opracowania aktualnie Główny Inspektorat Weterynarii nie przewiduje przygotowania poradnika dedykowanego produkcji żywności pochodzenia zwierzęcego oraz żywności złożonej.\nJednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z art. 8 ww. rozporządzenia (WE) nr 852/2004 krajowe wytyczne dobrej praktyki powinny być opracowywane i upowszechniane przez sektory spożywcze, nie zaś przez właściwe organy państw członkowskich UE, które są zobowiązane do ich oceny - w Polsce tymi organami są Główny Lekarz Weterynarii oraz Główny Inspektor Sanitarny. W wielu państwach członkowskich UE takie wytyczne są opracowywane przez organizacje skupiające lub reprezentujące producentów. Takie wytyczne z pewnością byłyby pomocnym narzędziem dla rolników rozpoczynających działalność rolniczy handel detaliczny i stanowiłyby platformę porozumienia pomiędzy nadzorowanymi podmiotami a organami urzędowej kontroli żywności. Uwzględniając powyższe proszę o ewentualne rozważenie podjęcia takiej inicjatywy przez Krajową Radę Izb Rolniczych.\nPonadto, należy podkreślić, że informacje na temat RHD są również dostępne na stronie internetowej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi.\nRolnicy mogą również zasięgnąć porad lub informacji dotyczących prowadzenia rolniczego handlu detalicznego w lokalnych ośrodkach doradztwa rolniczego lub w zakresie przepisów prawa żywnościowego - u właściwego ze względu na siedzibę zakładu lub miejsce prowadzenia działalności powiatowego lekarza weterynarii albo państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.\n8. Czy szkolenia z zakresu Dobrych Praktyk Higienicznych i Produkcyjnych oraz procedur opartych na HACCP należy przejść przed rozpoczęciem działalności? Oferta takich szkoleń, jest mocno ograniczona w przypadku RHD. Czy takie szkolenia muszą być przeprowadzone przez wyspecjalizowane firmy? Czy MRiRW lub GIW prowadzi rejestr takich firm?\nW odniesieniu do kwestii szkoleń z zakresu Dobrych Praktyk Higienicznych i Produkcyjnych należy przyjąć, zgodnie z przepisami określonymi w załączniku II do ww. rozporządzenia (WE) nr 852/2004, rozdział XII, że to przedsiębiorca zapewnia nadzór i szkolenia personelu pracującego przy produkcji i obrocie żywnością odpowiednio do wykonywanej pracy w zakresie higieny, w tym stosowania zasad systemu HACCP.\nPrzy czym jak wskazują ww. wytyczne Komisji Europejskiej kwestia przedmiotowych szkoleń, postrzegana w szerokim kontekście, niekoniecznie musi wiązać się z koniecznością brania udziału w formalnych kursach szkoleniowych, lecz umiejętności i wiedzę można nabywać m.in. uzyskując dostęp do informacji technicznych i porad udzielanych przez organizacje zawodowe lub przez właściwe organy itp. Przepisy krajowe nie precyzują kwestii odbywania szkoleń przed rozpoczęciem działalności w ww. zakresie. Reasumując, z formalnego punktu widzenia, odbycie tego rodzaju szkoleń przed rozpoczęciem działalności – nie jest wymagane.\n9. Czy żywność produkowana i zbywana w ramach RHD musi być badana przez producenta na zgodność z kryteriami mikrobiologicznymi, zawartymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych? Czy wystarczy jedynie weryfikacja tych kryteriów poprzez badania urzędowe?\nPrzepis określony w art. 4 ust. 3 ww. rozporządzenia (WE) nr 852/2004 zobowiązuje podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze do przyjęcia, tam gdzie właściwe, szczególnych środków higieny dotyczących m. in. zapewnienia zgodności wyprodukowanej żywności z kryteriami mikrobiologicznymi dla środków spożywczych. Kryteria te zostały określone w ww. rozporządzeniu (WE) nr 2073/2005.\nZgodnie z art. 4 ww. rozporządzenia (WE) Komisji nr 2073/2005 podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze powinny przeprowadzać, w miarę potrzeb, badania zgodności z kryteriami mikrobiologicznymi określonymi w załączniku I, w ramach procedur opartych na zasadach HACCP i dobrej praktyki higienicznej, przy czym to podmioty te decydują o odpowiedniej częstotliwości pobierania próbek do badań, z wyjątkiem przypadków, w których częstotliwości te zostały określone w załączniku I. Ponadto, częstotliwość pobierania próbek do badań powinna być dostosowana do rodzaju i wielkości przedsiębiorstwa, pod warunkiem, że nie stworzy to zagrożenia dla bezpieczeństwa żywności.\nW ww. rozporządzeniu oprócz kryteriów mikrobiologicznych określono również m. in.szczegółowe zasady pobierania i badania próbek oraz sposób postępowania w przypadku wyników niezadowalających.\nPodsumowując, żywność produkowana i zbywana w ramach RHD powinna być badana przez producentów na zgodność z kryteriami mikrobiologicznymi, zawartymi w ww. rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2073/2005, w miarę potrzeb, w ramach potwierdzenia lub weryfikacji prawidłowego funkcjonowania stosowanych przez nich procedur opartych na zasadach HACCP i dobrej praktyce higienicznej. Ponadto, częstotliwość pobierania próbek do badań na zgodność z ww. kryteriami jest, co do zasady, uzależniona od decyzji producenta.\n(rpf) kp / Źródło: KRIR, MRiRW\nKończy się czas na złożenie wniosków o wsparcie na małe przetwórstwo i rolniczy handel detaliczny\nTermin składania wniosków na małe przetwórstwo i RHD został wydłużony\nPijany jadąc ciągnikiem spowodował kolizję i uciekł...\tZnamy stawki dopłat do materiału siewnego za 2020 rok. Pula mniejsza niż w minionych latach


monika | Modny ślub i wesele 2018\nCo odpowiadać na pytanie „kiedy ślub”? Przykładowe odpowiedzi.\nWymarzony pierścionek zaręczynowy zabłysnął na Twoim palcu, po kilku latach randek i popularnego „chodzenia” ze sobą. Niezależnie od tego w jaki sposób się to odbyło – czy tradycyjnie z rodzicami czy też w kameralnym gronie waszej dwójki, rodzina na pewno jest bardzo szczęśliwa. Babcie się wzruszają oglądając pierścionek, ciotki już powoli rozglądają się za sukienkami »more\n13/01/2017 monika Kategoria in: Przed ślubem\nFormalności związanych z zawarciem małżeństwa jest zazwyczaj wiele. Sprawa komplikuje się nieco w przypadku małżeństw mieszanych. Zawarcie małżeństwa mieszanego w obrządku katolickim wymaga uzyskania od biskupa diecezjalnego dyspensy dla małżeństw mieszanych. Zgodnie z ustaleniami Prawa Kanonicznego małżeństwo między dwiema ochrzczonymi osobami, z których jedna została ochrzczona w Kościele katolickim, druga natomiast należy do Kościoła lub »more\n01/12/2016 monika Kategoria in: Organizacja ślubu i wesela, Przed ślubem


Islandy dla Kostaryki\nStrona główna / Aktualności / Islandy dla Kostaryki\n17 października Departament Obrony Stanów Zjednoczonych poinformował o oficjalnym przekazaniu władzom Kostaryki dwóch kutrów patrolowych typu Island pochodzących z nadwyżek sprzętowych US Coast Guard.\nUroczyste przekazanie odbyło się w porcie Caldera w Kostaryce 13 października. Jednostki zostały przekazane za darmo w ramach procedury EDA – władze środkowoamerykańskiego państwa musiały opłacić koszty szkolenia, remontu oraz transportu do kraju. Właściciela zmieniły USCGC Long Island oraz USCGC Roanoke Island, które mają obecnie służyć w barwach Straży Wybrzeża. Oba były eksploatowane do połowy 2015 roku na wodach Alaski, a po wycofaniu zmagazynowane w Baltimore w celu określenia ich dalszego losu – obecnie kutry typu Island są oferowane w ramach procedury EDA. Oferty ich przejęcia otrzymały Wietnam (odrzucona), Tunezja (odrzucona), Trynidad i Tobago (odrzucona), Pakistan (przejęcie dwóch sztuk), Gruzja (przejęcie dwóch sztuk), Bangladesz (odrzucona), Ukraina (brak decyzji) oraz Kostaryka (przejęcie dwóch sztuk).\nW latach 1985-92 stocznia Bollinger Shipyards z Lockport zbudowała 49 kutrów powyższego typu, które mogą być wykorzystywane do patroli trwających do pięciu dni. Obecnie są one zastępowane przez jednostki typu Sentinel.\n(ŁP) Foto: USCG\nDziewiąty kuter typu Legend dostarczony US Coast Guard\nUSCG zamawia kolejne kutry typu Sentinel


katgoz 31.08.2017 15:10\nPlanujecie wybrać się wraz z dziećmi w góry, ale nie chcecie, żeby wyjazd kończył się na obchodzeniu stoisk z pamiątkami? Macie ochotę aktywnie odpocząć na szlaku, jednak zastanawiacie się, czy wasze dzieci są już w „odpowiednim” wieku? W końcu górskie szlaki to nie to samo, co krótkie spacery po parku. Wszelkie wątpliwości związane z zabieraniem dzieci na tego typu wycieczki postanowiliśmy rozwiać poprzez rozmowę z Szymonem Wawrzutą, ratownikiem GOPR, oraz Darią, mamą 4-latki i 10-latka.\nWawrzuta przekonuje, że w górskich wędrówkach rodzicom mogą towarzyszyć już kilkomiesięczne maluchy (dorośli muszą jednak wybrać krótką i bezpieczną trasę). Dwu i trzylatki należy zabierać na spacery w nosidełku. Dzieci, które ukończyły czwarty rok życia bez obaw można już zabierać na górskie wędrówki Wawrzuta uczula jednak na uważne planowanie trasy: „należy wybierać trasę z rozsądkiem, unikając wspinaczki, klamer, łańcuchów czy przejść granią lub nad przepaścią”. Daria zdradziła, że jej dzieci „poznawały” góry, kiedy jeszcze były w brzuchu mamy. Kiedy już przyszły na świat, rodzice zabierali je na spacery w chustach i nosidełkach.\nŻeby wycieczka była udana, kluczowe są staranne przygotowania. Wawrzuta przypomina o sprawdzaniu pogody, dokładnym zaplanowaniu szlaku oraz przygotowaniu odpowiedniego stroju:\nNależy obserwować prognozę pogody i zaplanować wycieczkę tak, by w razie złych warunków atmosferycznych mieć możliwość szybkiego dojścia do schroniska, skrócenia trasy lub ewakuacji w dół. Ponadto trzeba zaopatrzyć się w kurtki przeciwdeszczowe i peleryny oraz kremy z wysokim filtrem i ochronę głowy przed słońcem. Ze względu na szybko zmieniające się warunki w górach dziecko powinno być ubrane w wygodne lekkie ubrania, buty powyżej kostki oraz skarpetki w celu uniknięcia otarć, natomiast zaleca się, by zabrać ze sobą ciepłą bluzę lub polar, długie spodnie, kurtkę przeciwdeszczową, czapkę, chustkę na szyję. Obowiązkowe są buty trekkingowe i podstawowy ekwipunek turystyczny taki jak mapa, termos, wysokokaloryczne jedzenie, batony, suszone owoce, ciepła herbata (zimą) oraz woda (latem).\nDaria przypomina innym rodzicom: „Najważniejsze co robimy przed każdym wyjściem w góry - zjadamy porządne śniadanie i sprawdzamy komunikaty na stronie TPN czy TOPR”. Oprócz rzeczy wymienionych przez ratownika nasza rozmówczyni zabiera ze sobą koc lub karimatę, żeby w każdym miejscu można było usiąść i odpocząć. Do plecaka pakuje też latarkę, wielofunkcyjny scyzoryk i małą apteczkę, w której oprócz standardowego wyposażenia znajdują się też kolorowe plastry dla dzieci, żel na ukąszenia oraz żel na stłuczenia. Mama nie zapomina również o odzieży ochronnej, która oprócz tego, że chroni dzieci, pomaga też poczuć im się jak prawdziwi zdobywcy: „jeśli wychodzimy na technicznie trudniejszy szlak, to bierzemy kaski i rękawiczki do wspinaczki. Nawet jeśli nie są konieczne, to uczą dzieci pamiętania o bezpieczeństwie i motywują”.\nPrzed wyjściem w góry ratownik radzi porozmawiać z dziećmi – powiedzieć im o tym, na jaką wycieczkę się wybierają, wyjaśnić, co należy ze sobą zabrać, opowiedzieć o tym, co zobaczą i jakie atrakcje je czekają, powiedzieć o planowanych odpoczynkach i celu wyjścia.\nSposób na małe marudy\nDaria zaznacza, że dzieci są tylko dziećmi – mają prawo zmęczyć się, nudzić i marudzić. W niektórych wypadkach lepiej po prostu przerwać wycieczkę: „Wiele razy zdarzało się nam nie skończyć szlaku, zawracać w połowie drogi, bo widzieliśmy, na ile dzieci mają sił i chęci. Czasem lepiej zawrócić, niż potem zniechęcić”. Oczywiście, jeśli dzieci narzekają, nie trzeba od razu schodzić ze szlaku:\nDzieci marudzą tylko wtedy, kiedy się nudzą. Dlatego trzeba wiedzieć, czym i jak je zająć. U nas działają zabawy, opowieści, częste przerwy na poleżenie na trawce i ulubione przekąski. Opowieści o różnych ciekawostkach dotyczących gór, roślin, zwierząt, gry słowne typu skojarzenia też świetnie umilają czas wędrówki.


Wyprawa do opactw Saint Michel i Saint Germen w mrokach średniowiecznej Francji\nMont-Saint-Michel był pierwszym punktem, na który skierowane były wysiłki Guy de Thouars przed odzyskaniem Avranchin i Cotentin. Bezsilni w obronie miasta, palisady zostały zmiecione, miasto zostało splądrowane, a Montois zamordowani, bez względu na wiek i płeć. Bretoński szturm przełamał fortyfikacje klasztoru, po długich i bezużytecznych wysiłkach Guy de Thouars, rozpaczając, że chce zostać panem ogrodzenia bronionego z rozpaczą, wycofał się, a opactwo Saint Michel z wolna trawił pożar.\nAutor pochodzenia francusko polskiego od kilkunastu lat niezależny pisarz, opowiada o najważniejszych sprawach na ziemi wybudowanych kościołów, i katedr budowanych z trudem przez stulecia w celu spojrzenia bogu prosto w twarz poprzez sztukę tworzoną dla jego chwały. Przedstawia czytelnikowi kolejny cykl książkowy o sztuce budowania wzniosłych kościołów tym razem we Francji opactwa Saint Michele i Saint German.\nZabytki średniowiecza we Francji Tom 1\nKościoły i sztuka Romańska w Europie


ZUS likwiduje legitymacje, NFZ zdziwiony | Informacje\nWIG20 2143.49 -1.30%\nWIG30 2435.20 -1.20%\nWIG 56859.18 -1.09%\nsWIG80 11598.69 -0.49%\nmWIG40 3718.61 -0.86%\nFoto: TVN CNBC BIZNES Foto: Co pokazać w rejestracji?\nZakład Ubezpieczeń Społecznych autorytatywnie stwierdził, ze legitymacje ubezpieczeniowe są niepotrzebne, i z końcem roku ma zaprzestać ich wydawania, a dotąd wydane mają być ważne tylko do końca roku 2010. Jak twierdzi, książeczki są zbędne, bo na bieżąco przesyła do Narodowego Funduszu Zdrowia dane o ubezpieczonych.\nKoniec z "podbijaniem legitymacji". ZUS stwierdzia, że legitymacje ube... zobacz więcej »\nWedług ZUS-u zapisane w systemie informatycznym NFZ informacje są dostępne w przychodniach i szpitalach - choć doświadczenia pacjentów mówią, że to nieprawda.\nNFZ spodziewa się, ze w przyszłym roku otrzyma z naszych składek o około 1,5 mil... zobacz więcej »\nTakże rzeczniczka Narodowego Funduszu Zdrowia potwierdza: tych informacji szpitale i przychodnie nie dostają - ze względu na ochronę danych osobowych. - Żaden świadczeniodawca nie ma dostępu do bazy, w której mógłby sprawdzić, czy ktoś jest ubezpieczony , czy nie. To są dane wrażliwe - mówi rzeczniczka NFZ Edyta Grabowska-Woźniak.\nWedług niej wszystkie wydane dotąd legitymacje ubezpieczeniowe są nadal ważne. - Fakt zaprzestania drukowania legitymacji w żaden sposób nie powinien wpłynąć na pacjentów - zapewnia rzeczniczka.\nWedług niej, fakt że jest się ubezpieczonym będzie można też potwierdzić przedstawiając w szpitalu i przychodni odcinek emerytury, legitymację studencką, czy oświadczenie swojego pracodawcy. Pozostaje wierzyć na słowo - i sprawdzić na własnej skórze...


Styl Hampton: dekoracje bożonarodzeniowe | Weranda.pl\nStyl Hampton kojarzy się głównie z wakacjami i letnią scenerią. Nic dziwnego - swoją nazwę zawdzięcza nadmorskiej miejscowości Hampton położonej na Long Island, niedaleko Nowego Jorku, gdzie od lat uwielbiają wypoczywać bogaci mieszkańcy Manhattanu. To właśnie oni wymusili na projektantach wnętrz stworzenie stylu, który także w nadmorskich kurortach zapokoi ich potrzebę luksusu, a jednocześnie da poczucie relaksu i wakacyjnego luzu na najwyższym poziomie. Taka aranżacja bardzo szybko podbiła serca właścicieli domów i dekoratorów wnętrz na całym świecie. Nic dziwnego - z mieszanki elegancji, luksusowego glamour i lekkich marynistycznych akcentów powstają spokojne i wyciszające wnętrza pełne uroku i przytulności.\nBo tak naprawdę styl Hampton to mieszanka stylów. W pełnej zgodzie obok siebie stoją zarówno wiklinowe fotele, jak dostojne ludwiki. Stare nie boi się nowego, a luksusowe dodatki czy meble nie gryzą się z uroczymi rustykalnymi drobiazgami. We wnętrzach w stylu Hampton znajdziemy wygodne duże kanapy, szklane stoliki, eleganckie lampy, kolonialne komódki, ale i rattanowe kosze. Drewno obok szkła, kamień obok metalu, kryształ obok ceramiki. Obowiązkowo - kwiaty! A wszystko w pięknych jasnych kolorach: bielach, szarościach, błękitach, rozbielonych granatach, pastelowych zieleniach, srebrze i połyskującym jasnym złocie.\nŚwięta w stylu Hampton\nNa tle jasnych aranżacji w stylu Hampton wyjątkowo efektownie wyglądają wszystkie świąteczne zielone dekoracje. A niepotrzeba ich wiele, by salon zamienił się w elegancki, gustowny i bardzo odświętny. W srebrnych wazonach pięknie wyglądać będą świąteczne bukiety z kwiatów i gałązek choinkowych, a wśród stroików i wianków połyskujące metaliczne figurki reniferków. Nad kominkiem nie może zabraknąć bożonarodzeniowego wianka i zielonej girlandy, a obok zielonego żywego drzewka srebrynych i złotych dekoracyjnych choineczek. Świece, lampiony, szklane klosze tylko dodadzą blasku i podkreślą nastrój świąt.\nNie trzeba być wcale mieszkańcem Nowego Jorku czy szczęśliwym posiadaczem domku na Long Island, aby poczuć ten klimat. Wystarczy zajrzeć do internetowego eleganckiego atelier HAMPTONS, by się przekonać, że ten gustowny luksus jest na wyciągnięcie ręki.\ndo 18.12 na stronie sklepu trwa tydzień darmowej dostawy


Dziewczynce nie wypada – V mag\n„Siedź prosto! Dlaczego krzywo stawiasz stopy? Jedz wolniej i ciszej, a porcja, którą sobie nałożyłaś, to czy aby czasem nie za duża jak na tak małą kobietkę? Bartek, to co innego, chłopak przecież. Musi mieć wiele siły, piłkę kopie całe dnie, a i rosnąć ma mieć z czego. Tobie pójdzie w biodra i będziesz płakać później, że za gruba jesteś. Przecież nie chcemy takich scen urządzać, prawda? Chociaż z ciebie i tak rośnie mała histeryczka, krzyczysz i płaczesz nie wiadomo o co…”\nObawiam się niestety, że takie słowa wielokrotnie usłyszała w naszym kraju każda z kobiet, w którymś momencie swojego życia. Najczęściej podczas dorastania, kiedy to z różnych stron jesteśmy zasypywane cennymi radami i wskazówkami, będącymi receptą na to, jak stać się damą idealną. Czyli jaką dokładnie?\nJeśli chodzi o charakter, to cichą, spokojną, cierpliwą i wyważoną. W tematyce wyglądu z kolei, to koniecznie drobną, delikatną i subtelną. Taka przecież najbardziej będzie podobać się mężczyznom, a o to przecież w tym wszystkim chodzi. Kobiety, od małego kreowane są tak, aby spełniać wszystkie wymagania potencjalnego partnera płci przeciwnej. I nawet jeśli intencje członków rodziny i najbliższego otoczenia są zupełnie inne, to bardzo trudno pozbyć się utrwalanych od pokoleń kodów kulturowych z głębin naszej podświadomości. Kody te mówią właśnie, że zarówno dziewczyna, jak i chłopak powinni dążyć do wpasowania się w określone ramy. On ma być silny, duży, stanowczy i przebojowy oraz pewny siebie. Ona – wręcz przeciwnie, skulona, pochylona, cichutka szara myszka, bojąca się wyrazić swoje zdanie, o które tak naprawdę nikt nie dba i nikomu na nim nie zależy. Po co więc ma się wysilać? Mówić i zabierać innym cenny tlen i przestrzeń? Przecież to nie ma najmniejszego sensu. Lepiej nie zajmować stanowiska, bo jeszcze ktoś zostanie urażony, a to już jest ostatnia rzecz, jaką kobiecie przystoi. Jej rolą jest bowiem godzić strony konfliktów, a nie takowy prowokować czy zaogniać. Powinna tworzyć idealne środowisko, w którym spotkają się osoby skłócone w celu pojednania. Może, a nawet musi naszykować poczęstunek, wysprzątać mieszkanie, uprasować mężowi koszulę i zawiązać krawat. Wszystko po to, aby później wiernie stać u jego boku, dodając otuchy i przyklaskując na każde wypowiadane słowo, niczym klakier podczas słabego spektaklu w drugorzędnym teatrze.\nDlaczego nadal, mimo postępu cywilizacyjnego, powszechności idei feminizmu i równouprawnienia płci, większość społeczeństwa wiernie realizuje opisany wyżej patriarchalny model?\nProblem leży, jak to zazwyczaj bywa, u podstaw i aby go rozwiązać, należy cofnąć się do samego początku, a mianowicie, do czasów naszego dzieciństwa. Do tych wszystkich sytuacji, które niczym poszczególne elementy skomplikowanego języka programowania, zbudowały osobowości każdej i każdego z nas.\nDziewczynki od małego uczone są, że urok osobisty jest ich największą, a zarazem tajną bronią, która umożliwi im odniesienie wielu sukcesów na przestrzeni życia. Powinny więc włożyć całą swoją energię w pracę nad nim, aby mieć absolutną pewność, że jest dopieszczony i udoskonalony do granic możliwości. Słodki uśmiech, spuszczony wzrok, sposób wypowiedzi, podkreślający intelektualną przewagę rozmówcy, to tylko kilka przykładów na to, jak kobieta jest w stanie zjednać sobie każdego. Wszystko sprowadza się do umiejętnego wykorzystania potencjału swojego uroku osobistego, do wyciśnięcia go niczym soczystej cytryny do ostatniej kropli. Nic więc dziwnego, że jako kobiety, tak zaciekle walczymy o utrzymanie naszego czaru na jak najwyższym poziomie i w jak najlepszym stanie. Bo co takiego nam pozostaje, w momencie, gdy zostaniemy z niego odarte?\nNie jesteśmy karmione pewnością siebie, wiarą w swoje możliwości i talenty do tego stopnia, do jakiego od samego początku są chłopcy. Wystarczy przeanalizować książeczki dla dzieci, aby znaleźć dowody na to, o czym piszę. Te skierowane do dziewczynek pełne są pięknych księżniczek, wróżek i czarodziejek. Mimo że historie w nich przedstawiane różnią się od siebie nieznacznie, to co pozostaje niezmienne, to wszechobecne piękno i niezwykła atrakcyjność postaci kobiecych. Jeśli przyjrzymy się treściom kreowanym dla chłopców, to nietrudno zauważyć, że bohaterowie w nich ukazywani są rządni przygód, odważni, pomysłowi i silni. Są naukowcami, astronautami, strażakami, poszukiwaczami i odkrywcami wszelkiej maści. Na szczęście czasy się zmieniają, a wraz z tym nasza rzeczywistość i liczne jej elementy. Dlatego coraz częściej na półkach księgarni naszym oczom ukazują się książki dla dziewczynek, opowiadające historie dzielnych i przebojowych kobiet, na których, mam nadzieję, wychowywać się będą nowe pokolenia świadomych swojej wartości i zasobów obywatelek.\nJednak zanim to nastąpi, warto, abyśmy zrobiły co w naszej mocy, aby przeprogramować nasz sposób myślenia i funkcjonowania w dzisiejszym świecie. Aby to zrobić, musimy zdać sobie sprawę z tego, że mamy prawo być widoczne. W każdym wymiarze tego słowa.\nSpołeczeństwo wmawia kobietom na każdy możliwy sposób, że powinny być drobne, filigranowe i subtelne. Stąd między innymi powszechność i obsesja na punkcie odchudzania czy też diet cud wszelkiej maści. Kobiety mają być słabe, fizycznie jak i psychicznie, a chroniczny brak pożywienia i płynąca z tego powodu frustracja zdecydowanie ułatwiają zaistnienie takiego stanu rzeczy. Komentarze, płynące w stronę wielkości konsumowanych przez nas porcji i dużego apetytu, sprawiają, że czujemy się winne, kiedy mamy ochotę zjeść więcej. Bo przecież kobietom nie wypada opychać się jedzeniem. My powinnyśmy tak jak ptaszek, poskubać, podziubać, na wstępie zaznaczyć, że tyle to stanowczo za dużo, a na koniec posiłku, nad talerzem opróżnionym tylko w połowie, ponarzekać, że objadłyśmy się strasznie.\nMamy prawo jeść tyle samo, ile nasze odpowiedniki płci przeciwnej, bez skrupułów i wyrzutów sumienia. Wszyscy jesteśmy tak samo stworzeni i predysponowani do odnoszenia sukcesów, do zmieniania świata na lepsze. Do tego potrzebna jest siła i energia, która, zapewniam, nie bierze się z wafli ryżowych i coli zero.\nPozwolenie sobie na zajmowanie przestrzeni w wymiarze fizycznym idzie w parze z zajmowaniem przestrzeni na poziomie metaforycznym. Dziewczynki uczone są, że nie mogą krzyczeć, kłócić się i przeklinać. Ba, nie mogą wyrażać swojego zdania, otwarcie mówić o tym, że czują się zranione i pokrzywdzone przez zachowanie drugiej osoby. Zamiast tego, powinny tłamsić i uciskać te emocje w sobie, pozwalając im tym samym na to, aby pożarły je od środka, osłabiając jeszcze bardziej. Jesteśmy uczone przepraszać za każdy najdrobniejszy błąd, kajać się za nasze potknięcia i błagać o wybaczenie. Dlaczego to robimy? Dlaczego płaszczymy się przed innymi jeszcze bardziej, pozwalając im deptać nasze osobowości, potrzeby i pragnienia? Mamy prawo, jak każdy człowiek na tej planecie, do tego, aby zaznaczyć wyraźnie swoje istnienie. Do tego, żeby powiedzieć otwarcie, że coś nas zabolało, że ktoś, świadomie lub nie, nas bardzo zranił i że oczekujemy przeprosin.\nOwszem, na początku najprawdopodobniej spotkamy się z niezrozumieniem, szokiem, a nierzadko wręcz z pretensjami. „Skąd te nagłe oczekiwania? Przecież nigdy przedtem ich nie miałaś, wszystko było zawsze w porządku, a teraz sobie coś wymyślasz… Naczytałaś się dziwnych treści w internecie, nasłuchałaś feministycznych pogadanek i pojawiły się problemy…”.\nNiestety, nasze otoczenie może zareagować w taki lub bardzo zbliżony sposób. Nie łudziłabym się, że osoby, nawet te bliskie i szczerze życzące nam dobrze, entuzjastycznie podejdą do zmian, jakie wprowadzimy do sposobu naszego funkcjonowania i komunikowania się ze światem zewnętrznym. Zapewne sporo z nas, teoretycznie, jest zachęcanych do większej asertywności, do stawiania granic i do stanowczego odmawiania, gdy coś nie stoi w zgodzie z naszymi wartościami lub potrzebami. To wszystko jednak ogranicza się tylko do wymiaru teorii, zamyka w sferze czysto hipotetycznej, gdzie nigdy nie ujrzy światła dziennego i nie skonfrontuje się tym samym z rzeczywistością. Dlatego tak dużym zaskoczeniem jest dla innych ludzi moment, w którym kobieta, ta krucha i cicha istota, zaczyna mówić głośniej i otwarcie sprzeciwiać się temu, z czym autentycznie się nie zgadza. Jeśli towarzyszy temu również okazjonalne tupnięcie lub dwa, pierwszy nieśmiały krzyk lub (nie daj Boże!) przekleństwo, świat wstrzymuje oddech i w napięciu czeka na dalszy rozwój wydarzeń. Czy to się powtórzy? Czy ona już tak będzie zawsze? Bezczelnie wyrażać to, co naprawdę i w głębi duszy czuje oraz myśli?\nTak. Będzie. A przynajmniej mam ogromną nadzieję, że obecna rzeczywistość, choć na ten moment nadal otulona grubym, wełnianym swetrem patriarchatu, zacznie przechodzić transformację. Bo potrzebujemy jej wszyscy, zarówno kobiety jak i mężczyźni. Nasze społeczeństwo, w momencie, gdy będzie się składać z jednostek silniejszych, bardziej świadomych własnych potrzeb, nie bojących się zająć stanowiska w sprawie, stanie się mocniejsze i tym samym odporniejsze na wyzwania jakie niesie ze sobą przyszłość. Dlatego pracujmy nad tym, żeby kobiety czuły się dobrze i bezpiecznie, okrywając swój potencjał do bycia w pełni sobą, a nie tylko „pół-ludźmi”, jak to wygląda w większości przypadków obecnie. Każda i każdy z nas ma prawo, a nawet posunęłabym się do stwierdzenia, że obowiązek, zajmować tyle przestrzeni, ile potrzebuje. Bez względu na wszystko, a już na pewno nie na płeć, z jaką się identyfikuje.


Wcielające się idee czasu - Karol Libelt — Ridero\nBezpłatny fragment - Wcielające się idee czasu\nKup za 13.63\nDługi czas zagadką był sam człowiek, po co i na co stworzon, i jakie jego przeznaczenie. O wiele większą zagadką była ludzkość cała, a w niéj rozliczne rasy, plemiona i narody; dla czego i ku jakim wyższym celom ta w niéj rozmaitość? — Jedno i drugie pytanie rozwiązała nowoczesna filozofia, gdy okazała, że duch boży byłby oderwaném pojęciem — abstrakcyą — gdyby nie był oraz duchem stworzycielem — creator spiritus; — gdyby się nie objawił wszechmocą swoją w przyrodzie wszechstworzenia; a nie objawił mądrością swoją we wiedzy całéj ludzkości; — nie żeby sam téj wiedzy potrzebował, jak to mieć chciał panteistyczny idealizm filozofii niemieckiéj; ale aby ludzkość była rozwojem téj wiedzy, któréj on jest pełnią i samowiedzeniem.\nZtąd stopniowe poznawanie przyrody i jéj praw odwiecznych; ztąd coraz rozleglejszy zakres w dociekaniu ogromu wszechstworzenia, i tych nieprzeliczonych światów na niebiosach zawieszonych, między któremi świat nasz ziemski maluczką, niknącą tylko jest cząstką; ztąd zhołdowanie straszliwych potęg natury i wzięcie ich w posługi człowieka, duchem nad nie potężniejszego, a to wszystko dowodzi, że jeżeli to stworzonko niknące we wszechświecie, które człowiekiem nazywamy, zdolne pojąć niezmierność wszechwiedzy, i zdolne zapanować nad przyrodą, — to owo coś, co w niém myśli, czuje i działa i ten obszar jego wiedzy stanowi, musi być z ducha bożego i samo być duchem nieśmiertelnym.\nAle pojedynczy ludzie zmierają, a ludzkość coraz nowemi pokoleniami odrasta i przyrasta, i jéj trwanie przyczepiane do trwania planety, który zamieszkuje. Ludzkość zatém piastunem rozwoju duchowego, a granice tego rozwoju nakreślone planetarnemi warunkami naszéj ziemi, w których człowiek znajduje warunki bytu i życia, — a tém samém zakreślone wiekiem tegoż planety. Był czas, gdzie człowieka na ziemi nie było, póki ta mu nie wyrobiła żywiołów niezbędnych do jego żywota. A kiedy z koleją wieków tych żywiołów znowu zabraknie, to i ludzkość na ziemi zaginie i nie będzie na ziemi człowieka. Oto jak rodzenie się tak zmieranie świata, nie może być epoką żywota ludzkości będącéj kwiatem zamieszkałego globu.\nOtóż zakreślona elipsa wiedzy ludzkiéj jaka się w ludzkości ziemskiéj rozwinąć może. Może ona być zdumiewającą, niezmierzoną, — ale atomem tylko będzie w porównaniu z nieskończonością wszechwiedzy Boga. Niech więc człowiek nie marzy, by ją kiedykolwiek całą ogarnął i stał się równym Bogu.\nW tém ograniczeniu człowieka i ludzkości leży ogromna różnica między duchem stworzycielem, który jest odwiecznym, bez początku i końca, i jest wszechmocą i wszechwiedzą — a duchem stworzonym, który ma początek i do organizmu przyczepion, w którym się jako duch rozwija, urobiwszy go na narzędzie swoje. Wszelki duch stworzony jest tylko jedném tchnieniem Boga — jednym promieniem nieskończonego jego światła. Ztąd kiedy duch boży jest wszechsobą, duch człowieczy jest tylko sobą czyli jest indywidualnym.\nIndywidualność jest znamieniem ducha człowieczego. Ta jego soboistność zamienia każdego na coś osobnego, na osobę, i piętnuje na niéj osobne znamię swoje tak na zewnątrz jak na wewnątrz. Każdy człowiek ma osobne, sobie tylko właściwe rysy twarzy, osobny ruch i chód, osobną postawę, osobny głos, osobny pociąg ręki w pisaniu, tak że ze spojrzenia na pismo odgadniesz znaną ci osobę. Podobnie urabia się indywidualność ducha na wewnątrz, choć ją tam trudniéj rozpoznać. Rozciągłość i napiętość władz duszy w każdym człowieku jest inna. Osobne w nim urobiły się uczucia, osobne zdolności i zręczności, osobny temperament i charakter. Jako się człowiek usoboistnia, czyli indywidualizuje pod wpływem najrozmaitszych stosunków, przez które w życiu przechodzi, podobnie usoboistnia się pewne plemię, pewne pokolenie, pewien naród — a usoboistniają się nawet miejscowości i okolice. Dzieje się to także pod wpływem klimatycznych, geograficznych, społecznych i dziejowych stosunków. Indywidualizuje się rasa, indywidualizują się język, zwyczaje i obyczaje, indywidualizują się charakter i temperament, skłonności i zdolności, zgoła to wszystko, co nazywamy narodowością, czyli: co jeden naród od drugiego wyróżnia.\nJest to tak widoczna wydatność rysów i całéj postawy zewnętrznéj współplemieńca czy współrodaka, taka wydatność wad i cnót narodowych, że mniéj więcéj każdego poznasz, do którego plemienia lub narodu go policzyć. Do osobistéj zatem indywidualności, jako osoby — człowieka, przystąpiła jeszcze indywidualność typowa, czyli narodowa, z tamtéj przeglądająca.\nLudzkość przedstawia się więc, jak mozajkowe, różnobarwne połączenie wielkich gromadnych indywidualności, narodowościami zwanych. I występuje na jaw idea narodowa, będąca nie już samą formą, odróżniającą naród od narodu, ale stanowiącą duszę i żywot tego narodu. Jako idea żywotna, musi mieć cel swojego żywota, a aby go spełniła, musi mieć rozwój dziejowy. I ten to cel nazywamy myślą posłanniczą narodu, czyli racyą jego bytu.\nDopóty naród żyje i działa, i jest narzędziem opatrzności kierującéj światem, dopóki myśl swoję posłanniczą spełnia. Słabieje i obumiera, a nawet znika z widowni dziejów, i w skład innych dziejowładnych narodów przechodzi, gdy myśl posłannicza przestała go ożywiać i podnosić.\nZ powodu indywidualizowania się ducha ludzkiego, które tém jest silniejsze im on jest potężniejszy, wielkie gromady plemienne rozpadłyby się na coraz mniejsze indywidualności, na osobne ludy, pokolenia, rody; a w tém rozdrobnieniu znikłaby idea narodowa, nie znajdująca już dość silnéj podstawy, aby na niéj oparta podjąć mogła myśl posłanniczą, do pewnéj narodowości przywiązaną.\nZtąd poszło, że cały przebieg dotychczasowych dziejów był zaborczy; że rozerwane plemiona, że różnorodne narodowości łączono w osobne wielkie całości polityczne; że powstały potężne państwa, których ostatecznym celem było wyrobić z tych rozlicznych narodowych żywiołów, nową wielką narodowość, czyli wytworzyć naród, któryby spełnić mógł posłannictwo swoje, powołan doń rozwojem ducha dziejowego.\nGdy się wyrobią narody, i idea narodowości zapanować musi — i nie może być inaczéj, jak że dotychczasowy charakter dziejów zaborczy zamieni się na federacyjny, unijny, międzynarodowy; — że państwa zamienią się na narody albo na związki narodowości autonomicznych, jednym wspólnym interesem bezpieczeństwa i dobrobytu połączonych, — że w dziejach zrobi się wielki zwrót od uciemiężenia do wolności ludów; — od zawiści do braterstwa — od stanu wojennego do pokoju.\nIdea każda dopóty jest abstrakcyą, myślą, dopóki nie zostanie czynem. A czyn stać się tylko może, przez wcielenie się idei w jednostkę lub w naród, w spełnieniu téj idei posłannictwo swoje podejmujący.\nZawsze opatrzność wywołuje mężów, w których ta idea przed innymi się objawia; z nich myślą, słowem i czynem, jako światło ożywcze się rozchodzi; w nich ześrodkowywa się instynkt, poczucie i wola narodu; oni dla tego w imię téj myśli narodowéj i posłanniczéj, zdolni są porwać naród za sobą i porywają. Są to mężowie dziejowi, których imiona przechodzą do potomności, bywszy uwielbionymi u współczesnych. Zdobywają sobie nieśmiertelność dziejową, bo żyć będą w dziejach i wspomnieniach, dopóki jednych i drugich starczy.\nNajpotężniejszą ideą, która sprowadziła ogromny postęp i przewrót wyobrażeń w ludzkości, była idea chrześciaństwa — idea miłości Boga i bliźniego — idea podnosząca każdego stworzonego człowieka do równości w obliczu ojca stworzyciela i do synowstwa bożego — idea uzacniająca ród ludzki i każdego człowieka z osobna, — idea pokoju i braterstwa. Nie dziw, że stała się słupem granicznym między światem, który przedtém był, a światem, który potém się rozwinął.\nWszelka idea pochodzi z nieba, a jéj przedstawiciele są posłannikami bożymi. Ideę chrześcijaństwa, jako najwyższą przyniósł sam boski zakonodawca, prawdziwy syn boży, który na to przyszedł na świat, aby rodzajowi ludzkiemu przyniósł zbawienie. Ideę tę boską słusznie nazwano dobrą nowiną, to jest: ewangelią.\nObjawiona wśród żydów na wschodzie, w téj pierwotnéj kolebce wszelkiego początkowego rozwoju tak współecznego, jak dziejowego, nie w Izraelu, ale w barbarzyńskich świeżych i niezużytych jeszcze szczepach germańskich znalazła swoich wojowników, którzy jéj panowanie rozpostarli szeroko po obszernych dzielnicach jedynowładnego rzymskiego państwa.\nJak się to wcielenie idei chrześcijańskiéj odbyło, powtórzyć tylko w skróceniu mogę, com w tym samym przedmiocie mówiąc o ludach germańskich, uważanych w spełnianiu dziejowego posłannictwa swego przed trzydziestu laty powiedział.\nChrześcijaństwo i gminoruchy pod równemi występują okolicznościami — pierwsze wewnętrznego, drugie zewnętrznego życia narodów. I dzieje i religie owoczesne noszą charakter zgrzybiałéj starości, skostniałego życia, podobne do gmachu, wiekami zużytego, porysowanego w ścianach, nadpsutego w fundamentach, grożącego lada chwilę upadkiem. Bo jakież to było wewnętrzne religijne życie ludów, kiedy się ukazał chrystyanizm? Na wschodzie, w Azyi, gdzie się począł pierwszy ruch dziejów i oświaty, dawno już zalegała cisza grobowa; ludy co raz bardziéj zapadały w niemoc ducha, przedstawiały obraz wulkanu, który się już wypalił. Wryte raz na zawsze wyobrażenia o bóstwach, siłach i potęgach, były bez zapału w sercach, coby ludy ożywiał; — bez sprężystości ducha, coby czegoś innego wyższego dobierał. Myśl skostniała w ceremoniale i obrządkach, i życie wnętrza, skośniałe w życiu samych potrzeb powszednich — było zimne i martwe. Przeciwnie na zachodzie, w Europie, oświata obchodziła złote wieki swoje. W Grecyi przeszła wszystkie szkoły filozoficzne, a w Rzymie zlała się w eklektyzm systemów, — wymowa rozumująca, dociekająca, dowodząca, zapanowała tu i tam nad umysłami. Ale właśnie dla tego religia pogańska, będąca płodem fantazyi ludu w pierwszém zaraniu jego oświaty, nie mogła wytrzymać krytyki dojrzałego rozumu. Mitologia Greków i Rzymian pojmowaną była, za Homera i Numy Pompiliusza, w prostocie obyczajów, z łatwowiernością dziecka, które sobie w zmysłowych bawidłach podoba, każde tłómaczenie mu starczy, bo nie sięga daléj nad to, co zmysłami obejmuje. Ale od owąd Grecy podeszli na starców, a Rzymianie dojrzeli na mężów, i już im nie wystarczyły powiastki Hezyoda. Oświeceńsza część narodu szukała zatém w filozofii lepszych wyobrażeń o moralności i o powinnościach człowieka, a pogardzała religią ludu, którą głosiła oszukaństwem kapłanów, wymysłem rządzców, w najlepszym przypadku, mieniła symbolem pojęć moralnych, fizycznych i astronomicznych. Część inna, uwiązana sercem do idei bóstwa, którego myślą pojąć nie umiała, tajemniczością karmiła i drażniła stępione już nerwy religijne. Mysterye u wszystkich narodów pogańskich tworzyły towarzystwa osób, znaczeniem, stanowiskiem i nauką wyższych, przypuszczonych do tajemnic, które jak najtroskliwiéj przed ludem ukrywano, a któremi łudzono samych siebie. Nigdy tyle w Rzymie i po prowincyach nie było mysteryi, jak w czasie powstającego chrześcijaństwa. Bo jak powiada Johannes Müller „człowiek pragnął dla siebie religii tajemniczéj, ukrytéj, kiedy mu już jawna, ludowa wiara nie starczyła na przekonanie”.\nLud sam zapatrując się na niedowiarstwo oświeconych i mędrców swoich, patrząc się własnemi oczyma na bezkarność zbrodni i występków, zaczął słabnąć w wierze, i powątpiewanie wstąpiło w jego umysł. I jedni szukali obcych Bogów, kiedy im bóstwa Romy już nie dawały opieki, inni żyli bez wiary, wydani na rozpustę i rozwiozłość.\nZa czasów Cezarów religia pogańska Rzymian przepełniona była czcią niemal wszystkich bóstw innych narodów. Wyroki senatu, mocą których wydaleni zostali z Rzymu wieszczowie haldejscy, kapłani Izydy i bóstwa Serapis, tudzież zwolennicy sekty Jowisza Sabocyusza, nie potrafiły wstrzymać potoku cisnących się do stolicy państwa czci bożyszcz obcych, któremi się lud rzucał w objęcia rozpaczy z utęschnienia, opuszczając dawne, — (niemocne) już bogi Romy. I kiedy pod Augustem Rzym został monarchią uniwersalną, i Rzym otworzył wszystkim innym bogom świątynie swoje.\nAle właśnie w téj tolerancyi, w tém babilońskiém pomięszaniu różnych czci i wyznawców, leżało przyspieszenie upadku wszystkiéj wiary. Kiedy więc w Rzymie cześć odbierały bóstwa północy, wschodu i południa; — kiedy stolica świata była oraz stolicą bogów tego świata, — a nad tym Rzymem rozpoczął despotyzm swoje panowanie — Nero palił miasto, Heliogabal Westalki od ognia świętego porywał: pretoryanie lud i kapłanów u stopni ołtarzy, w obliczu bóstw mnogich, mordowali bezkarnie, — otworzyć się oczy musiały ludowi, że nietylko bogi Romy, ale wszystkie bogi na okręgu ziemskim są zimne, martwe posągi, i nie ma w nich ani potęgi opiekującéj się człowiekiem ani sprawiedliwości karcącéj zbrodnię i zniewagę.\nW takim to czasie podkopanych, spruchniałych zasad poganizmu, ukazała się religia Chrystusa. Już życie religijne ludów, nietylko w kwiecie swojém, ale i w korzeniu było zatrute niedowiarstwa zarazą. Jak tylko w masy ludu wstąpiło zwątpienie, wszystkie bożyszcza świata upadłéj wiary wskrzesić już nie mogły.\nAle pierwsze trzy wieki po Chrystusie, były jakoby owe trzy dni, przez które się ciało zmarłego na widok publiczny wystawia. Już za Tyberyusza pogaństwo było bez życia, ale aż do Konstantyna Wielkiego, który je dopiero pogrzebał, leżało na marach, pysznie przybrane. Ludy i królowie oddawali mu cześć, ale już cześć tylko, jako dla umarłego, obkadzali je woniami, jako trupa obkadzają, nie dozwolili przecież przed pogrzebem nowéj religii Chrystusa w dziedzinie zmarłego się szerzyć. Chrześcijaństwo w tych trzech wiekach było kościołem wojującym, prześladowanym; po katakombach, pod ziemią kryło się z nabożeństwem swojém. Było bez kształtu, bez ciała — „podobne do ducha potężnego w pracy wcielenia się”.\nTemu duchowi, który się chciał przyoblec w ciało, trzeba było materyi, — ale materyi pierwotnéj, czerstwéj, świeżéj. Owe ciało rzymskie na marach leżące, nie było ku temu przydatne, bo jego przeznaczeniem było — jak każdego trupa — rozłożyć się na atomy, i temi atomami przejść dopiero w inne ciała. Tą materyą pierwotną, niepokalaną, dziką, ale i płodną w świeżości życia, którą duch dziejowładny dla chrześcijaństwa, jako ducha, przygotował, były narody Skandynawskie, ruszające się o téj porze ku wschodowi i południowi „Barbarzyństwo rozmaite, dzikie, ruchome, jak morze wśród burzy, gwałtem zewsząd cisnące ku Włochom, czy zbrojną ręką, czy jako zaciężne żołnierstwo, — pełne jakiéjś niespokojności, na wzór atomów, kiedy się zrosnąć i skupić mają, — ale bez poczucia się, bez wiedzy żadnéj — ślepe, straszne, jak siły natury. Była to materya już wrząca, już gotowa stać się kształtem — przylgnąć, jako ciało do ducha, przechodzącego się w katakombach — do chrześcijaństwa” (Irydion).\nKiedy takie było wewnętrzne usposobienie narodów dla przyjęcia wiary Chrystusa, obaczmy jaka była zewnętrzna postać świata, w czasie, kiedy ruszyły się roje nowych ludów od północy.\nOd grzbietu gór Atlasu w północnéj Afryce, aż do gór szkockich Brytanii na zachodzie; a od górnego Nilu, aż do Dunaju na wschodzie — a potém wszerz od morza Atlantyckiego, aż do Eufratu — rozpościerała się ogromna monarchia Rzymska za Cezarów. W tych granicach odbywał się tylko ruch dziejowy; po za niemi nie było dziejów. Ale te dzieje na tém okulistém stknięciu się trzech części świata, wrzały życiem tylko aż do Augusta. Po bitwie pod Akcyum wrzawa ta dziejowa zacichła, i z nią skończyły się dzieje Rzymu. Sto lat było jeszcze panowania dobrych cesarzy, a jednak żadnego postępu naprzód; Rzym i owszem tracił coraz więcéj na siłach moralnie i materyalnie. Coraz ciszéj i głuszéj na całym tym teatrze dziejowym. Ludy wszystkie, owe najdzielniejsze ludy, w środek starego świata, jakby drogie kamienie na pierścieniu ziemskiego kuliska zebrane, zagasły w dawnym blasku swoim, zostały bez życia, bez ruchu. Nic nie było, tylko Rzym — Rzym co zniwelizował i schłonął w siebie wszystkie narody i wszystkie indywidualności, i nie było nic, tylko Rzym, i świat jego podnóże. Próżno pytasz, gdzie senatorowie, wielcy, poważni z Brennusa czasów; gdzie plebejusze i patrycyusze, gdzie cnota wielka, surowa Brutusów i Fabrycyuszów, gdzie konsule jego, trybunowie ludu, gdzie Grachy, gdzie Scypiony? Oto potomek zburzyciela Kartaginy między gladyatorami Heliogabala, podaje rękę Grekom aby zburzyć Rzym. Wszystko minęło, wszystko zniszczone, zniwelowane, jak świat, dzieje i religia zniwelowana. Nie było nic więcej w tém ogromném państwie jak Cezar i lud. „Cezar wszystko wyniszczył, tylko jednéj jednostki ludu, nad którym panował, wyniszczyć nie mógł, wszystko wyniszczył, i siły zniszczonych zebrał w sobie, i został tylko sam na sam z ludem”.\nA jakie było takiego Rzymu życie? Oto na dworze Cezara zbytki najwyszukańsze, a wśród ludu i niewolników nędza nieopisana. Tam i tu starość zgrzybiała, brak mocy, sprężystości ducha; tam aby światem zawładnąć i uczuć się jego panem, — tu aby strącić [w] niewolę i ucisk.\nWięc jak religia była obumarła, tak i potęga dziejowa Rzymu obumarła. Spełniły się czasy i prorocy, mówiąc słowami pisma, i wybijała godzina przyjścia Messyasza. Była ogólna posucha w duszy narodów, a spieka tyranii i żądz wyuzdanych wypaliła wszystkie szlachetne uczucia, i było pragnienie nowéj religii, jak deszczu coby ludom z nieba ochłodę przyniosła. Jak dom, z którego ludzie wymarli, jak świątynia, z któréj ołtarze wyniesiono, stał świat pustkami — bez Boga; i świat wewnętrzny człowieka stał pustkami — bez Boga, i ozwać się musiało w głębi duszy ludów owo pragnienie gorące, owa żądza niepohamowana, jaką — wedle pisma — przepełnione były dusze ojców i patryarchów w piekłach zatrzymanych, co wołali: ziemio rozstąp się, a wydaj nam zbawiciela! Był światu [potrzebny] deszcz, ale jak po każdéj spiece, przyszedł z burzą i nawałnicą; ukazał się światu Bóg — Bóg-człowiek, ale ukazał się jak niegdyś na górze Synai, w grzmotach i błyskawicach. Tą burzą, tym grzmotem i piorunami były gminoruchy, niby chmury nawalne, od północy zstępujące.\nGminoruchy zatém miały dwojakie przeznaczenie: zniszczyć Rzym i zniszczyć pogaństwo; dać materyał dla ducha dziejów i dla ducha religii nowéj; a tém obojgiem uczynić krok ze starych do średnich wieków. W czwartém i piątém stuleciu odbył się rozkład chemiczny olbrzymiego politycznego ciała Rzymu na zachodzie. Dzicz różnoplemienna, od Azyi i północy ruszona, obsiadła trupa jak robactwo plugawe, i jak robactwo spychało się nawzajem z obfitego łupu.\nZkąd taki napływ ludów barbarzyńskich, zkąd te ich wędrówki równoczesne ku granicom państwa rzymskiego — trudno odgadnąć, gdy dzieje tych ludów są niewiadome. Zapewne że być tam musiały miejscowe materyalne jakieś przyczyny, atoli w zbiegu tych wszystkich okoliczności do przypadkowych policzyć ich nie można. Jest tu wyraźna praca ducha dziejowego, dla którego ludy są materyą, posłuszną prawom jego.\nGermanowie przed innymi azyatyckimi ludami spełnili tę pracę ducha. W psychologiczném ich usposobieniu, należy szukać powodu, dla czego im właśnie dostało się to posłannictwo. Wszystkie objawy plemiennego charakteru germańskiego dadzą się odnieść do jednego pierwiastka duchowego, którym się ten naród przed innymi uwydatnił i odznaczył. Tą władzą ducha którą Germanie posiadają w tak wielkiéj nad innemi władzami przewadze, że się nią psychologicznie od innoplemieńców wyróżnili — jest czucie głębokie (Gemüth), czucie ducha, skierowane nie do rzeczy zmysłowych ale do nadzmysłowych. Jest to siła dośrodkowa ducha, a odśrodkowa materyi; jest oderwanie się od ziemi i stosunków rzeczywistych, a przyczepienie się do nieba, przeniesienie się w sfery ducha, w głębie wnętrza swego; jest wygórowany indywidualizm i rozosobnienie w życiu, w umnictwie roztrysk fantazyi, jest mistycyzm, zaduma, spekulacya, przeważne życie ducha nad ciałem i uczuciem zmysłowém, wolność osobista i duchowa.\nChrystyanizm ma ten sam duchowy pierwiastek. Zasadą jego jest miłość Boga i miłość bliźniego. Atoli nie jest to miłość zmysłowa ale miłość w duchu. Same wzruszenia serca, jako to litości i miłosierdzia, z duchowych płynąć muszą pobudek, jeżeli mają być cnotami chrześciańskiemi. Miłość bliźniego jest to miłość w Chrystusie wyzwolona od żądz ciała i wszelkiego ziemskiego interesu. Zbawienie jest wolnością zupełną ducha, ale dopiéro po za grobem, wyzwolonego z więzów ciała i ze stosunków światowych. Królestwo Boże nie jest z tego świata. A przed tym jednym interesem zbawienia nikną wszystkie interesa światowe.\nKiedy zatém chrystyanizm w postaci ducha szukał materyi ludowéj, w którąby się przyoblekł, dość było na zetknięciu się dwóch tak sobie podobnych pierwiastków, aby się jak najsilniéj ujęły, spoiły i w jeden narodowy ukształciły organizm.\nTakie usposobienie Germanów, jakeśmy je powyżéj psychologicznie oznaczyli, było wbrew charakterowi Rzymian przeciwne. Rzym był czysto materyalny, praktyczny. Sama religia już za Romula i Numy czasów była mu narzędziem polityczném. Jéj przepisy i ustawy nie wypłynęły z czucia ale z rozumu. Rzym nie miał zmysłu duchowego dla zadumy, mistycyzmu, spekulacyi. Obszary niezmierne ducha nieskończonego, które wnętrze ludzkie roztwiera, były dla niego terra incognita, i dla tego nie zdobył się na filozofię. Rzym był dośrodkowy, uniwersalny i niszczył wszelką indywidualność. Potężny i silny jak koliste sklepienia jego budowli, nie znał fantastyczności i nisko stał w dziedzinie umnictwa, nawet w poezyi.\nOtóż kiedy dwa narody tak przeciwnych, antipodycznych charakterów, wzięły się w zapasy, musiała być walka wytracenia, i nie było pojednania. Stary, spoisty Rzym uległ, a dzikie, młodzieńcze, fantastyczne Germany zwyciężyły, i świat następnych, średnich wieków, stał się germańskim.\nMissyą zatém narodów germańskich było: zniszczyć Rzym, a po jego zniszczeniu świat pogański zamienić na świat chrześciański.\nMissyę tę rozpoczęli Gotowie, a dokonali Frankowie. Pierwszych dla tego zowie Ammianus Marcellinus, pisarz 4-go stulecia, perniciem orbis Romani. A Klodoweusz król Franków w końcu 5-go wieku zyskał dla siebie i dla swych następców od stolicy apostolskiéj przydomek najbardziéj chrześciańskiego (christianissimus), którym to tytułem poszczycają się do końca królowie Francyi.\nBył to wielki i tragiczny czas! Bo starożytne wieki wyrosły i wcieliły się w Rzym, i ten Rzym teraz, a w nim cała starożytność, leżał jak olbrzym na łożu boleści w trzy wiekowych kurczach śmierci; otoczyły go dwie przeciwne potęgi: gminoruchy i chrześciaństwo — niby duch ciemności i jasności, dwie mocy przeciwne nad łożem umierającego. Obie mają jeden cel: pogrzebać ciało, podzielić się jego puścizną i objąć rządy świata.\nGotowie i Frankowie zniszczyli panowanie Rzymu na zachodzie i sami nowe podnieśli dzielnice, czém materyalnie dokonaną została pierwsza połowa missyi ludów germańskich. Drugą połową było: zostać piastunami chrześciaństwa na rozwaliskach pogańskiego świata.\nNapady Gotów na granice państwa rzymskiego w pierwszéj połowie trzeciego wieku zmusiły cesarza Aureliana, że im zdał prowincyę Dacyą na siedliska. Wtenczas to, w takiém już pobliżu Konstantynopola, zetknęły się z sobą dwa spokrewnione duchowe pierwiastki — i nauka Chrystusa przeszła do Gotów. W sto lat późniéj (360), już Ulfilas biskup mezogocki tłomaczył pismo św. na język gocki, już brał czynny udział w sporach dogmatycznych kościoła, i już podpisywał zasady Aryuszowe na zborze w Rimini. Aryanizm pozwalający odbywać obrządki i nabożeństwo w ojczystym języku szybko się rozkrzewił nietylko między Gotami ale i innymi ludami germańskimi. Za Gotami chrzcili się na Aryanów Wandale, Burgundowie, Swewowie, Longobardy; tak że powiedzieć można, iż się odszczepieństwem poczęło i odszczepieństwem skończyło posłannictwo chrześciańskie u Germanów.\nPod południowém niebem Hiszpanii i Włoch wyradza się w Gotach plemienność germańska. Słabieje i zaciera się północna sprężystość ducha w krajach fig i pomarańczy. Trzeba było do potoków dziejów napływu świeżéj krwi germańskiéj, trzeba było nowego ludu współplemiennego o młodzieńczych, krzepkich siłach, na któregoby się zlało posłannictwo, początkowo przez Gotów przejęte. Powstaje u północy, w samym końcu 5-go wieku, potężny naród Franków. Wedle podań Grzegorza z Tours, był to lud rosły, o jasnych włosach, opięto się noszący. Obyczaje i sposób życia jak u innych Germanów. Duma, niepohamowana żądza mordu i zemsty, rozkiełznane zamiłowanie wolności, nareszcie zdrada i niewiara cechowały Franków. Znajdujemy ich po raz pierwszy w okolicach Moguncyi w środku III-go wieku. Następnie posuwali się Renem aż do ujścia i zajmowali dzisiejsze Niderlandy. Nazwisko Franków, znaczące Wolnych, obejmowało wiele połączonych ludów, jako to Sigambrów, Chattów, Chamanów i innych pomniejszych. Pod Merowingami, w długiém następstwie królów, wyrósł ten naród na młodziana, i pod Klodoweuszem uczuł się w swojéj sile. Zwycięstwo odniesione nad Allemanami w bitwie pod Zülpich (496) wprowadza Franków na scenę dziejową. Na tych to polach, gdzie się wedle podań kronikarzy, Klodoweuszowi miał okazać znak krzyża na niebie, na onych polach przeszło posłannictwo z Gotów na Franków. Nic prawdziwszego nad owe godło krzyża: „in hoc signo vinces”.\nOchrzczenie się Franków na wiarę katolicką było najważniejszym wypadkiem owoczesnym. W Rzymie, na ruinach kapitolu i świątyni Jowisza kapitolińskiego, powstała stolica św. Piotra i Pawła — plan rzucony na tysiąc lat i więcéj, stanowisko naprzód wytknięte, jawne, widoczne, że Rzym po raz drugi miał zostać światowładnym, zapanować nad narodami potęgą ducha, nie wojska, kierować je słabą laską pasterską, nie berłem ni buławą. Ale téj potędze ducha znowu trzeba było materyi, trzeba było ludu z którymby się zjednoczyła, na któregoby barkach powstała i podniosła się do wysokości, i została skałą na któréj miał być zbudowany kościół, przeciw któremu i bramy piekła nie przemogą. Nieprzydatne na taką podstawę były ludy dawnych prowincyi rzymskich; jedne rozsypujące się bo zębem czasu podcięte, inne niespójne jak piasek. Ludy germańskie odszczepiły się na Aryanizm. Nie było więc materyi dla ducha. Dał ją Klodoweusz z ludem którym władał, przyjąwszy chrzest na obrządek kościoła łacińskiego. Odtąd kościół katolicki zrósł się z interesem Franków, upatrywał w ich monarchach najdzielniejszych swoich obrońców, i popierany przez nich, popierał ich nawzajem całą potęgą swoją.\nTą siłą moralną wsparta, nie upadła monarchia Franków przez Klodoweusza ugruntowana, mimo nieustannych następnych podziałów, mimo zbrodni panujących tam królów i zupełnéj ich niedołężności. Wielki geniusz Napoleona nie dojrzał tego ścisłego związku jaki zachodzi między Francyą a kościołem katolickim, i upadek jego w wielkiéj części idzie na karb téj niewiadomości. Dziś jeszcze, choć po 13-stu z okładem wiekach, może nie od rzeczy przytacza dziennik jeden francuski, że ożenienie się księcia Joinville z księżniczką brazylijską uważa dla tego za nader ważny wypadek, iż się Francya na nowo nowym związkiem czysto katolickim umocni.\nTego związku początki, silne, potężnie ujęte mamy w Klodoweuszu i w przejściu jego na łono kościoła katolickiego. Frankowie uczynili krok daléj w missyi dziejowéj by zostać piastunami chrześciaństwa; bo kiedy Aryanizm Gotów był sektą tylko, chrześciaństwo Franków było katolickie i trzymało się głowy kościoła.\nW imię kościoła którego się głosił wyznawcą z ludem swoim, szerzył Klodoweusz granice państwa w dwie przeciwne strony: ku Pyreneom i ku Ardennom, ku brzegom dwóch mórz: śródziemnego i niemieckiego. Wojował Wizygotów i Burgundów ażeby uwolnić z pod jarzma kacerzy duchowieństwo i lud katolicki. Karol Wielki tak późniéj wojował Sasów a Ottonowie narody słowiańskie.\nTą samą polityką którą się wyniósł Klodoweusz, wynieśli się potém marszałkowie dworu, tak nazwani majores domus, zrazu w dożywotniém zostający posiadaniu władzy, a późniéj w dziedziczném. Rzym był tu znowu ten kolos potężny, o który oparci kopnęli nogą spruchniałe trony Merowingów, na dwu połowicach wielkiego państwa Franków, w Austrazyi i Neustrazyi wystawione.\nKarol Martel, syn Pipina z Herystalu, pierwszy przyjął tytuł księcia Neustrazyi. Pod nim stwierdziło się czynem chrześciaństwo Franków. W środku siódmego wieku powstał Mahomet prorok, i koran — kodeks nowéj religii. Nie rozłączył on, jak to uczyniła nauka Chrystusa, władzy świeckiéj od władzy duchownéj, ale obie w jednéj osobie połączył — w osobie proroka i wojownika, króla i papieża. Wiara nowa, silna takiém połączeniem, niespełna w sto lat rozpostarła się na trzy części świata: przeszła z Mekki z jednéj strony aż po Indus, z drugiéj przez Egipt i całą północną Afrykę aż do morza atlantyckiego. Tam gdzie się Afryka z Europą jakby progami olbrzymiemi styka, tam stanął Arab z koranem i mieczem w ręku, i wkroczył do Europy. Gebraltar (Gebel al Tarik, przedgórze Taryka), jest po dziś pamiątką tego kroku ważnego w dziejach. Padło już państwo Wizygotów, i powódź Arabów fanatycznych wylała się za Pyreneje (731). Chrześciańskie wojska legły pod Arles i kraj cały po Loarę i Saonę zajęły. Ostatniém przedmurzem chrześciaństwa byli już tylko Frankowie. Tu, jak późniéj po raz ostatni pod Wiedniem, ważyła się cała przyszłość świata; rozstrzygały się losy czy świat miał być mahometański czy chrześciański. Pod Poitiers (732) zwarły się wojska — zbrojne zastępy: jedne w imię Chrystusa, drugie w imię Mahometa. Karol Martel dowodził chrześcianami. Zacięta, długa i trudna była walka, „aż przecie sążnisty i mężny ród Niemców murem piersi swoich i żelazném ramieniem rozbił zastępy Arabów”. Tak się wyraża Roderyk Toletański, dając znać, że plemiona niemieckie (gens germana) uratowały chrześciaństwo.\nPomnijmy, że kiedy w 900 lat późniéj, misya odjętą już była niemieckim narodom, i Turek zatraciciel krzyża stanął pod Wiedniem, że już Niemcy nie podołali sobie; i Jan III musiał przybyć ratować Wiedeń i chrześcijaństwo. Jest to ważną wskazówką, że to, co nazywamy posłannictwem narodu, nie jest mrzonką samego myślenia, ale rzeczywistością dziejową.\nWnukiem Karola Martela był Karol Wielki. Olbrzymia to postać dziejowa. Wielki jako monarcha, wielki jako prawodawca, wielki jako wojownik. W osobie swojéj, połączył całkowite posłanictwo narodu, któremu blisko przez pół wieku władał. On w zaciętéj, przeszło 30-stoletniéj wojnie, Sasów pokonał i nawrócił, a obaliwszy ową sławną Irminsul, czyli kolumnę Irmina, stare bożyszcze bałwochwalców, obalił ostatek pogaństwa germańskiego. Z jednéj strony tępił niewiernych Saracenów w Hiszpanii, z drugiéj szerzył chrześcijaństwo i granice swoje między Słowianami. Państwo jego, w którego skład głównie ludy germańskie wchodziły, rozlegało się od Ebro do Wisły i Cisawy, i od północnego morza aż do południowych Włoszech. Na tych obszernych krainach z pośród ciemni i zarośli lasów Germanii, poświetlała oświata, już czysto chrześcijańska. Szerzyli ją uczeni duchowni z Włoch i z Anglii sprowadzeni. Pozakładano opactwa Benedyktynów i szkoły klasztorne. Głośny i świetny nauką, był na północy klasztor Kluniacki, na południu wśród Allemanów St. Gallen, a między nimi przyświecało mnóstwo mniejszych szkół: w Utrecht, w Leodium, w Kolonii, w Tryerze, w Corvey, w Fulda, Paderborn, Hildesheim i w. i[nnych ośrodkach]. Odtąd więc duch nauki Chrystusa przeszedł w ducha oświaty narodowéj Niemców, i już aż do 16-go wieku oświata, chrześcijańska i germańska jedno było.\nOstatniém dziełem Karola Wielkiego i koroną wielkich jego czynów było wskrzeszenie państwa rzymsko-zachodniego i koronowanie się na cesarza. Leon III papież, którego był Karol po wygnaniu wrócił na stolicę apostolską, włożył mu koronę cesarską na głowę, a w sam dzień Bożego Narodzenia, 800 roku, i lud i senat rzymski krzyknęli w uniesieniu: niech żyje cesarz rzymski wielki i potężny od Boga namaszczony!\nTak dokonaném zostało dzieło przeznaczenia. Powstał Rzym chrześciański. Po ulicach dawnéj stolicy Cezarów rozległ się znowu głos: Caesar Imperator Augustus! — ale był to głos, jak gdyby z otworzonego grobu, w którym od wieków już w proch się obróciły kości i Cezarów i senatu i ludu rzymskiego, i tylko widmo z niego powstało i przemknęło się, uchodząc na kapitol, na forum romanum, gdzie były gruzy i zwaliska, podczas gdy po ulicach nowego Rzymu rozległ się stary głos nowego ludu. Nie był to już ten Cezar, przed którym postępowali liktorowie z rózgami i toporem; a wedle którego przechodząc gladyatorowie pomrukiwali: morituri salutamus te Caesar; — ale był to Cezar, otoczony hierarchią kościoła, przed którym niesiono miecz i krzyż.\nDwa tysiące lat blisko mija, jak wcieliła się i zstąpiła na świat idea chrześcijańska, i rozwinęła się w rozmaitéj mierze na państwa i narody. Świat pogański upadł a powstał świat chrześcijański. Wszakże idea ta zbawiała jednostki nie ludy, bo królestwo jéj nie było z tego świata. W pacierzu tylko który odmawiać nas nauczył boski zakonodawca, błagamy Ojca naszego w niebiesiech, aby to królestwo chrześcijańskie i na ziemi zapanowało, aby się w niém działa wola jego, jako się dzieje w niebie.\nOtóż królestwa tego świata nie były chrześcijańskie, choć się takiemi nazywały. Dzieje ich wszeteczne i krwawe wojny i zabory, rządy samodziercze i sztuka matactwa politycznego, zowiąca się dyplomacyą, dają świadectwo jak daleką jest polityka od chrześcijańskiego ducha, i jak niepodobnym jest obrazem królestwa bożego na niebie — owéj harmonii i porządku, owéj zgody i jedności w przestrzeganiu praw odwiecznych, które stwórca nieskończoności światów nakreślił, a które wszystkie równą miłością i opatrznością ogarnia.\nWidzimy dziś te same powtarzające się symptomata, jak za czasów, gdy się idea chrześcijańska wcielała. Niby bogactwo, dobrobyt i przemysł wygórowany, a jednak wzmagająca się coraz bardziéj nędza; niby swobody konstytucyjne, a jednak niesłychany ucisk i przygnębienie ludu; niby kościół panujący i wiara przezeń reprezentowana, a jednak szerząca się obojętność, zwątpienie i niedowiarstwo; niby pokój na ziemi, a państwa od stóp do głów uzbrojone, wysilają się na olbrzymie armie i wszelkie przybory i wynalazki wojenne na lądzie i na morzu, jakby czekały tylko dogodnéj chwili, by z całą zaciętością uderzyć na siebie; niby wesołość życia społecznego i wszystko idzie swoim trybem i porządkiem; a jednak wewnętrzny niepokój trapi ludzi i nigdy nie da im spocząć i spokojnie spoczywać i mnożyć nabyte majątki.\nDawne prądy idealne znikły, a zawiał prąd materyalny, filozofia przycichła a zdumiewające wynalazki stały się areną zabiegów ludzkich: pieniądz, znaczenie i bogactwo, celem rządów: zabory, rozwiększanie bezmierne granic państwa, jakby cały świat pochłonąć chciały w siebie i stworzyć drugą Romę. Zacierają się gotowości do ofiar i poświęcenia, a rozpościera się samolubne używanie, rozwiozłość i rozpusta. Blichtr i pozór zastąpił wartość, pracą, nauką i zasługą nabywaną. Świat niby chrześcijański, a ludy i rządy chrześcijańskie patrzą się obojętnie, jak cały naród, co kiedyś stał na straży cywilizacyi i kościoła i zasłaniał Europę od ćmy barbarzyństwa, jak ten naród tępionym jest i zatraconym, a ludy i rządy tępicielom i zatracicielom kłaniają się i czołem przed nimi biją.\nWszakże tak snać być musiało, by się i tu spełnił zakon i proroki. Po wjeździe tryumfalnym syna Dawidowego do Jerozolimy, nastąpiło umęczenie jego. Oskarżono go o bunt przeciw władzy, plwano nań i biczowano, nareszcie rozpięto na krzyżu. Aż zmartwychwstał i moc swoję objawił, a apostołowie i uczniowie roznieśli na wsze narody ewangielię, i stało się dzieło odkupienia, świat pogański zamienił się na świat chrześcijański.\nCzyby to nie było obrazem i zapowiedzią tego, co się dziś po ośmnastu wiekach dzieje, że naród cały po świetnéj epoce dziejowego swego żywota rozszarpan został i rozćwiertowan, oskarżon o bunt ilekroć praw sobie należnych i nieprzedawnionych się dopominał i wskazan na męki i wytracenie, że naród ten także jest w pracy i w ofierze odkupienia rodzaju ludzkiego; że się weń wciela nowa idea miłości, wolności i braterstwa ludów?\nIdea wciela się nie w pierwszy lepszy, ale w odpowiedni sobie materyał. Widzieliśmy poprzednio, jak idea chrześcijańska przypadała do duchowego usposobienia szczepu germańskiego, i że dla tego szczepy germańskie stały się jéj piastunem. Podobnie Polska przedstawia takie powinowactwo ducha swego z ideą wolności, równości i braterstwa ludów.\nWszakże nigdzie indziéj nie istniała taka złota wolność, jak w Polsce. Nigdzie nie było tak wrodzonego pojęcia równości i braterstwa, które przeszło w zwyczaj i obyczaj, w prawo i instytucye kraju. Wadą jedynie było i do upadku poprowadzić musiało, że te dobra społeczne rozciągały się tylko na jeden stan uprzywilejowany, a nie sięgały do szerokich warstw ujarzmionego ludu, w którym przecież jako na rozległéj podstawie, spoczywa siła i potęga narodu.\nDobra owe duchowe, acz tylko na stan panujący ograniczone, miały przecież tak potężną siłę assimilacyjną, że nie zaborem i mieczem, ale dobrowolném przystąpieniem sąsiednich narodowości i krajów Polska urosła w granice i potęgę. Litwa z nią się połączyła, Prusy się jéj z dobréj woli poddały, a ziemie ruskie wiekopomną unią lubelską, któréj 300-letnia rocznica przypada w tym roku 11 sierpnia — zlały się z nią w jeden naród, w jednę wspólną ojczyznę.\nGdzież podobny przykład w dziejach innych narodów poświetla? Nie jest że to prognostykiem przyszłéj, międzynarodowéj unii wszelkich narodowości, i wszelkich organizacyi politycznych? — prognostykiem królestwa niebieskiego na ziemi, a więc ustankiem wojen, a zaczątkiem panowania wiecznego pokoju?\nJeżeli tak jest, jeżeli naród nasz obecnie spełnia rzeczywiście ofiarę za odkupienie idei narodowéj, idei zbratania się ludów na zasadzie narodowości rozwiniętych, natenczas po umęczeniu na drzewie krzyża nastąpić musi i nastąpi jego zmartwychpowstanie. A ten sam lud, który dziś sprawuje rolę kata i oprawcy, przejrzy i nawróci się, bo nie zmarnieje nigdy narodów obcowanie, a jak zawsze wydawało, tak i tu z czasem wydać musi owoce.


Odpowiadanie w temacie: Inwestowanie w złoto - Forum dla księgowych i kadrowych - księgowość i kadry - INFOR.pl\n[quote name="fashion.victim" post="2148284" timestamp="1554965603"] Złoto zawsze będzie w cenie, ale trzeba się na tym jeszcze znać i zdawać sobie sprawę z tego, że to niemałe pieniądze.[/quote]\nNapisano 31 październik 2019 - 20:57\nPodstawa to zakup szlachetnych kruszców w sprawdzonym miejscu, mnie polecono tę mennicę http://mennicakapitalowa.pl Rekomendacja od osoby, która doskonale się orientuje w tematach związanych z inwestowaniem w złoto.\nNapisano 11 październik 2019 - 14:06\nWydaje mi się, że dotychczas moment na inwestowanie w złoto był zawsze dobry ze względu na to, że na przykład na wartość złota nie wpływa inflacja. Niemniej jednak wraz z postępem cyfryzacji nie jest to do końca oczywiste czy wartość złota się utrzyma, obecnie pojawiają się alternatywne formy płatności jak kryptowaluty i przynajmniej na tą chwilę mogłoby się wydawać, że tak będzie wyglądać przyszłość. Ja osobiście lubię rozsądnie podchodzić do tematu i ponieważ nie jestem jeszcze do końca przekonana do kryptowalut swoje oszczędności umieszczam na lokatach. Obecnie korzystam z lokat w banku Santander, gdyż odpowiadają mi warunki, które oferują. Tutaj możesz sobie sprawdzić jak to się obecnie prezentuje https://www.santande...ntowanie-lokat/\nWysokość oprocentowania różni się w zależności do tego jaki wariant wybierzemy. Podobnie ze wzrostem oprocentowania, on również jest różnie rozłożony w zależności od tego na jaką lokatę się zdecydujesz. Warto się zapoznać i samemu ocenić\nNapisano 30 sierpień 2019 - 17:16\nJeśli nosisz się z zamiarem takiej inwestycji, zajrzyj koniecznie na https://mennicakapitalowa.pl Tam można kupić złoto, srebro, monety, co ważne - jest to sprawdzone źródło. Bardzo polecam\nNapisano 30 sierpień 2019 - 09:00\nRynek się zmienia, równie dobrze mógłby stracić\nNapisano 30 sierpień 2019 - 00:31\nJeśli zainwestowałeś wtedy jak napisałeś ten post to wiele mogłeś zarobić czyli tak opłaca się\nNapisano 28 sierpień 2019 - 10:35\nSpokojnie możesz zajrzeć na mennica24.pl. Mają sztabki i monety, doskonałe ceny. Polecam również ze względu na jakość obsługi.\nNapisano 17 sierpień 2019 - 11:40\nTak jak większość wspomniała, zainteresuj się inwestowaniem w złoto. Jest to jedna z najpewniejszych inwestycji, bo to zawsze się będzie trzymać. Ewentualnie możesz przejrzeć lokaty na jakiejś stronie z rankingiem np. https://najlepszeban...m/ranking-lokat\nNapisano 13 sierpień 2019 - 11:16\nJuż lepiej inwestować w kryptowaluty.\nChyba sie zmieniło?\nNapisano 30 lipiec 2019 - 21:41\nA znacie może jakiś skup złota, gdzie można w dobrej cenie sprzedać złoto? Może ten punkt online ktoś kojarzy https://skupau.pl?\nNapisano 12 lipiec 2019 - 06:44\nZłoto zawsze będzie opłacalne.


Poświęcenie Krzyża na dawnym polskim cmentarzu w Tuczynie\nDzięki zaangażowaniu członków Stowarzyszenia Wołyński Rajd Motocyklowy w sobotę 29 lipca 2017 r. we wsi Tuczyn w Obwodzie Równieńskim odbyło się poświęcenie Krzyża na uporządkowanym dawnym cmentarzu rzymsko-katolickim.\nW sobotnie południe 29 lipca br. licznie zebrani mieszkańcy Tuczyna, wraz z przedstawicielami władzy miejscowej w osobach Pań Liudmyły Budko – Sekretarza Silskoi Rady Tuczyna, Tamary Myczak – Dyrektora Szkoły Specjalnej oraz miejscowego duchownego księdza Ihora z Ukraińskiej Prawosławnej Cerkwi KP uczestniczyli w nabożeństwie żałobnym koncelebrowanym przez księdza Władysława Czajkę z Równego oraz księdza Witolda Kowaliowa z Ostroga. W uroczystości w imieniu Konsula Generalnego RP w Łuck Wiesława Mazura uczestniczyli również przedstawiciele Konsulatu Generalnego RP w Łucku Wicekonsul Anna Babiak – Owad oraz Wicekonsul Paweł Owad. Swoją obecność podkreślili również członkowie Centrum Kulturalno – Oświatowego im. T. O. Sosnowskiego z Równego w składzie: Jarosław Kowalczuk, Myhaiło Pasieka – Brant, Ihor Andrijewskyj oraz Olga Oczeretowicz, którzy również wspomogli działania przy uporządkowaniu zapomnianego miejsca pamięci. Nabożeństwo żałobne miało ekumeniczny charakter, w którym uczestniczyli wszyscy zebrani na dawnym cmentarzu.\nPo nabożeństwie na dawnym cmentarzu w Tuczynie uczestnicy przejechali do dawnego kościoła rzymsko-katolickiego we wsi, który również został uporządkowany i tam Ksiądz Władysław Czajka odmówił modlitwę w intencji dawnych mieszkańców oraz tych wszystkich, którzy pracują aby ta pamięć o tym co minęło trwała w pamięci współczesnych.\nW drodze na uroczystości w Tuczynie miał miejsce również rekonesans w dwóch pobliskich wsiach, w których znajdują się ślady dawnych polskich mieszkańców w Niewirkowie oraz Międzyrzeczu Korzeckim, gdzie przedstawiciele Stowarzyszenia Wołyński Rajd Motocyklowy, Centrum Kulturalno – Oświatowego im. T. O. Sosnowskiego oraz Konsulatu Generalnego RP w Łuck odwiedzili dawne kościoły i cmentarz oceniając stan zastany na miejscu oraz porządkując dawny cmentarz w Niewirkowie.\nFoto KG RP w Łucku i Henryk Kozak


Dom Bez kategorii 2020 MINI Джон Купер Воркс Член Клуба и Земляк: Углубленный взгляд\nTony Borroz przez całe życie ścigał się samochodami zabytkowymi i sportowymi. Jest autorem cegieł Bones: Endearing Legacy i Nitty-Gritty Phenomenon of the Indy 500, dostępnych w miękkiej oprawie lub w formacie Kindle. Śledź jego pracę na Twitterze: @TonyBorroz.\nPoprzedni artykułMaserati 8CTF - jak legendzie IndyCar udało się utrzymać popularność przez 80 lat\nNastępny artykułSklep restauracyjny Lamborghini Polo Storico współpracuje z nową Miurą P400\nCo obejmuje gwarancja na skrzynię biegów?\nBadania 29.04.2021 0\nAktualności 19.10.2019 0\nAutomobilowy 20.03.2020 0\nNajlepsze firmy zajmujące się rozszerzoną gwarancją na pojazdy powyżej 100 tys. mil\nPrzewodniki 22.10.2019 0