Jak omikrofonować i nagłośnić... Fortepian cz. I\nPo „przełknięciu” w poprzednim numerze harfy, przyszedł czas na „mistrza” spośród klasycznych instrumentów – jeśli chodzi o budowę, strukturę, a także sposób propagowania dźwięku. Tak, owszem, czas zmierzyć się z fortepianem, co też rozpoczynamy (ale raczej nie zakończymy) w tym numerze. Jak zwykle będzie co nieco o historii, budowie i sposobie wydobywania dźwięków, na kierunkowości i oczywiście omikrofonowaniu kończąc.\nJeśli spojrzymy ogólnie na instrumenty klawiszowe – a do takowych przecież zalicza się fortepian, a także pianino – to za ich prototyp można uznać starogrecki monochord. Był to prymitywny instrument szarpany o jednej strunie (stąd nazwa), pod którą, na pudle rezonansowym, znajdował się ruchomy podstawek, ustawiany w oznaczonych miejscach, dzielący strunę na dwie drgające części. Instrumentu tego używał m.in. Pitagoras do swoich eksperymentów akustycznych. W II wieku p.n.e. używano podobnego instrumentu o czterech strunach, nastrojonych jednakowo, i o czterech ruchomych podstawkach, zwany helikonem. Ten sam instrument pod nazwą polichord używany był w średniowieczu, służąc do nauki śpiewu.\nZa prototyp instrumentów klawiszowych można uznać starogrecki monochord.\nDla wygodniejszego skracania strun przesuwane podstawki zastąpiono w XI wieku mechanizmem klawiszowym, stosowanym już wcześniej w lirze korbowej i organach. Aby uniknąć częstego przesuwania podstawków konstruowano też podobne instrumenty o większej liczbie strun i nieruchomych podstawkach. Instrumenty takie, o pudle rezonansowym w kształcie prostokąta, trapezu, trójkąta lub tzw. świńskiej głowy nosiły nazwę psalterium, których odmianą stały się cymbały – niemal w niezmienionej formie używane do dziś przez Węgrów i Cyganów. Istotną różnicę między cymbałami a psalterium stanowi sposób gry – podczas gdy w psalterium struny szarpano palcami obu rąk, struny cymbałów uderzane są za pomocą dwóch drewnianych pałeczek, obciągniętych niekiedy filcem.\nPrzez zastosowanie mechanizmu klawiszowego do instrumentów typu polichord około XI wieku powstał klawikord. Był to początkowo instrument, którego naciąg stanowiło kilka strun jelitowych przebiegających równolegle (lub lekko skośnie) do klawiatury, nastrojonych w unisono na dźwięk G. Mechanizm klawiszowy był dość prosty – po naciśnięciu jednego końca klawisza unosiła się jego cześć tylna, na której pionowo przytwierdzony był tangent – czyli wąska metalowa listewka – który trafiał odpowiednią strunę w akustycznie właściwym miejscu. Tangent dzielił strunę na dwie drgające części, a zarazem przez siłę swego uderzenia wprawiał obie części struny w drgania – przy czym jedna część była wytłumiona przewiniętym między strunami paskiem sukna, druga natomiast odzywała się cichym i subtelnym dźwiękiem, którego natężenie mogło być regulowane siłą uderzenia w klawisz.\nAż do XVII wielu liczba strun była znacznie mniejsza od liczby klawiszy, stąd na każdą strunę przypadało kilka kolejnych klawiszy – tego typu instrument nosił nazwę klawikord związany. W miarę jak w muzyce wielogłosowej dominować zaczęły interwały mniejsze (zwłaszcza tercja), coraz częściej zdarzało się, że dwóm klawiszom, które miały współbrzmieć w dwu- czy trójdźwięku, odpowiadała ta sama struna, co oczywiście uniemożliwiało współbrzmienie takich interwałów. W związku z tym pojawiła się tendencja do zwiększania liczby strun klawikordu, co doprowadziło w końcu do powstania w XVIII wieku instrumentu o takiej liczbie strun, że każdemu klawiszowi odpowiadała jedna struna (był to tzw. klawikord wolny).\nKolejnym krokiem w rozwoju instrumentów klawiszowych był klawesyn, który jednak w odróżnieniu od klawikordu jest instrumentem szarpanym, wywodzącym się z psalterium, do którego zastosowano mechanizm klawiszowy. O tym instrumencie będzie więcej informacji w artykule o tym, jak omikrofonować klawesyn (bo i tym instrumentem zajmiemy się w niedalekiej przeszłości), przejdźmy więc do „sedna”, czyli fortepianu młoteczkowego, który w XVIII wyparł klawesyn – do tego czasu instrument będący trzonem orkiestry operowej i symfonicznej.\nNa ten temat można by napisać nie tyle osobny artykuł, co całą książkę (których zresztą jest na rynku sporo), ograniczymy się tu więc tylko do podstawowych informacji na ten temat.\nFortepian ma kształt wielkiego pudła zbliżonego do trójkąta, spoczywającego na trzech masywnych nogach. Pudło w najszerszym miejscu (czyli z przodu) ma około 145 cm szerokości, wysokość 32-40 cm, długość zaś od 1,2 m (najkrótsze fortepiany pokojowe) do 2,8 m (fortepiany koncertowe). Klawiatura fortepianu, składająca się z 88 klawiszy, znajduje się 70 cm nad poziomem podłogi.\nPudło zamyka od góry wielka przykrywa, której przednia część (mała przykrywa) otwiera się osobno, a całość pokrywy – podnoszona podczas występów solowych do pozycji skośnej – opiera się na specjalnej nóżce. Poniżej połowy wysokości ściany bocznej przez całe pudło instrumentu przebiega drewniana płyta rezonansowa – wykonana z drewna jodłowego lub świerkowego, sklejona z kilku części. Na płycie tej spoczywa, przytwierdzona licznymi śrubami, skomplikowana w kształcie rama z lanego żeliwa. Konieczność stosowania tak silnej konstrukcji stanie się zrozumiała, jeśli uświadomimy sobie, że przeciwstawić musi się ona łącznemu napięciu strun sięgającemu 20 ton!\nBudowa i elementy składowe fortepianu.\nPoczątkowo wszystkie struny w fortepianie przebiegały w jednej płaszczyźnie równolegle do siebie (tzw. fortepiany prostostrunne), w XIX wieku układ ten jednak zastąpiono układem krzyżowym, w którym struny najniższych dwóch oktaw przebiegają w wyższej płaszczyźnie z lewego przedniego końca do prawego tylnego, a struny cieńsze w płaszczyźnie niższej. Struny są stalowe, w rejestrze basowym owinięte drutem miedzianym. Dla wyrównania ilości energii emitowanej przez struny o różnych grubościach (i, równocześnie, długościach) stosuje się różną liczbę strun w różnych rejestrach: najniższych 8-12 dźwięków ma struny owijane pojedyncze, reszta owijanych strun basowych jest zdwojona, natomiast struny nieowijane naciągnięte są potrójnie.\nMała ciekawostka – w niektórych fortepianach firmy Blüther każdemu klawiszowi w wysokim rejestrze, oprócz trzech strun normalnie uderzanych, odpowiada dodatkowa czwarta struna, strojona o oktawę wyżej, nie uderzana przez młotek, a drgająca jedynie na prawach rezonansu.\nStruny umocowane jednym końcem w zaczepach w tylnej części ramy przechodzą przez bukowy podstawek – osobny dla strun basowych i osobny dla pozostałych. Na drugim końcu struny rejestru basowego i środkowego przechodzą przez tzw. agrafy, czyli uchwyty strun, zaś struny najwyższe pod listwą skracającą, nazywaną capotasto, stanowiącą część ramy. Końce strun nawinięte są na kołki, które poprzez otwory w płycie osadzone są w strojnicy, wykonanej wielowarstwowo z twardego prasowanego drewna.\nMechanizm młoteczkowy to znów temat na osobny, obszerny artykuł, a więc tylko kilka podstawowych informacji o nim.\nPrzewrót w budownictwie instrumentów klawiszowych dokonał się w 1711 roku z chwilą wynalezienia przez Włocha, Bartolomeo Cristoforiego, mechanizmu klawiszowo-młoteczkowego. W kilka lat później podobnych wynalazków dokonali, niezależnie od Cristoforiego, Jean Marius i Gottlieb Schröter.\nGeneralnie do dnia dzisiejszego przetrwały dwa rodzaje mechanik młoteczkowych – angielska i wiedeńska, przy czym ta pierwsza zdecydowanie góruje pod względem wykorzystania we współczesnych konstrukcjach fortepianów nad wiedeńska (którą spotyka się obecnie w zasadzie wyłącznie w fortepianach dawnej produkcji).\nUlepszona w 1822 roku przez francuskiego konstruktora, Sebastiana Erarda, mechanika angielska, wykorzystująca tzw. podwójny wymyk, w udoskonalonej w szczegółach przez czołowe fabryki fortepianów pięciodźwigniowej wersji, nosi nazwę angielskiej mechaniki repetycyjnej.\nNajistotniejszą jej część – jak i każdego mechanizmu fortepianowego – stanowią młoteczki. Od ich kształtu, sposobu wykonania, trwałości i stopnia zużycia zależy w dużej mierze tzw. ton, czyli barwa brzmieniowa fortepianu. W dawnych fortepianach młoteczki były drewniane, obciągnięte skórą. Od połowy XIX wieku młoteczki mają jedynie cienki rdzeń drewniany, a właściwą treść młoteczka stanowi warstwa filcu. Barwa dźwięku zależy od stopnia twardości młoteczka – twarde dają dźwięk jasny i ostry, bogatszy w tony składowe. Toteż wyrównanie barwy dźwięku w całej skali fortepianu dokonuje się zwykle przez tzw. intonację, czyli przez spulchnianie filcu na twardszych młoteczkach (za pomocą nakłuwania szpilkami ich wierzchołków).\nWyrównanie barwy dźwięku w całej skali fortepianu dokonuje się zwykle przez tzw. intonację, czyli przez spulchnianie filcu na twardszych młoteczkach (za pomocą nakłuwania szpilkami ich wierzchołków).\nUzupełnieniem mechanizmu młoteczkowego jest mechanizm tłumikowy. Każda struna – względnie każdy zespół dwóch lub trzech strun nastrojonych na jeden dźwięk – ma osobny tłumik filcowy. Zadaniem tłumika jest niedopuszczanie do drgania strun w czasie, gdy dany klawisz nie jest naciśnięty (co, jak pamiętamy z poprzedniego numeru, jest pewnym problemem w przypadku harfy). Jedynie struny najwyższego rejestru charakteryzują się na tyle krótkim brzemieniem, że ich tłumienie nie jest potrzebne – dlatego też nie mają one dedykowanych tłumików (począwszy mniej więcej od dźwięku g3).\nNajczęściej używany jest system tłumików górnych. Kontrklawiatura – czyli zespół wszystkich dźwigienek odpowiadających klawiszom – składa się w tym systemie z dźwigni jednoramiennych, a osadzone na przechodzących między strunami drutach rdzenie tłumikowe wraz z filcowymi poduszeczkami przyciskają się do strun własnym ciężarem. Mechanizm tłumików nie łączy się bezpośrednio z mechanizmem młoteczkowym – gdy mechanizm młoteczkowy wysuwany jest z pudła instrumentu (np. podczas remontu), mechanizm tłumikowy pozostaje wewnątrz.\nPierwotnie fortepiany miały do pięciu pedałów (dźwigni nożnych), na wzór klawesynu. Początkiem XIX wieku ustaliło się użycie tylko dwóch pedałów, używanych do dnia dzisiejszego, choć we współczesnych konstrukcjach przeważnie jest ich trzy – szczególnie w przypadku fortepianów koncertowych.\nUżycie prawego pedału powoduje podniesienie wszystkich tłumików ze strun. Działanie tego pedału nie tylko „zamraża” (tzn. sprawia, że cały czas wybrzmiewają) zagrane dźwięki, ale też zmienia barwę dźwięku przez wprowadzanie rezonansowych drgań nieuderzonych strun – pod wpływem tonów harmonicznych wybrzmiewających dźwięków. Prawy pedał zwiększa też ogólną głośność brzmienia instrumentu, stąd zwany jest pedałem forte.\nLewy pedał przesuwa cały mechanizm młoteczkowy – wraz z podstawą i klawiaturą, lecz bez mechanizmu tłumikowego – o 3 do 6 mm w prawo. Po przesunięciu młoteczki w trzystrunowych zespołach strun uderzają tylko w dwie lub jedną strunę, a w dwustrunowych w jedną. Jakkolwiek nieuderzone struny drgają na prawach rezonansu, to jednak sumaryczne brzmienie jest cichsze i bardziej matowe, dlatego też lewy pedał zwany jest pedałem piano.\nPedał środkowy (jeśli występuje) ma za zadanie zatrzymanie bez tłumienia (czyli znów, przedłużenie wybrzmiewania) tych dźwięków, których klawisze naciśnięte są w momencie uruchomienia pedału.\nTo z grubsza tyle jeśli chodzi o budowę fortepianu. O skali, rejestrach brzmieniowych oraz kierunkach promieniowania fal dźwiękowych opowiemy sobie w kolejnym artykule. W tym natomiast jeszcze kilka zdań poświęcimy na omówienie budowy\nPianino to odmiana fortepianu o pionowym układzie strun, używana do celów domowych i pedagogicznych. W okresie od połowy XVIII wieku do połowy XIX wieku znane były fortepiany o pionowym (nie krzyżowym) układzie strun, o różnych kształtach, np. fortepian-piramida (Friderici, rok 1745), fortepian-żyrafa, czyli pantaleon (Wachtl i Blezer, rok 1840) oraz fortepian-lira (ok. roku 1825).\nBudowa współczesnego pianina jest analogiczna do budowy fortepianu, z modyfikacjami wynikającymi z pionowego układu instrumentu. Wokół szkieletu, zajmującego tylną część instrumentu, zbudowane jest pudło rezonansowe, zamknięte od przodu drewnianą płytą rezonansową. O płytę opiera się żelazna rama, na której umieszczone są struny w układzie krzyżowym. Struny pianina są (zwłaszcza w rejestrze basowym) krótsze, lecz grubsze od odpowiednich strun fortepianowych. Sposób mocowania strun i budowa strojnicy są analogiczne do fortepianu.\nPianino to odmiana fortepianu o pionowym układzie strun, używana do celów domowych i pedagogicznych.\nBędące dziś w użyciu pianina stosują w zasadzie prostą mechanikę angielską, dostosowaną jedynie do formy instrumentu przez dodanie tzw. pseudoklawiatury i łączników między dźwigniami obu klawiatur. Tłumiki, które przy pionowym układzie strun nie mogą opadać na struny własnym ciężarem, przyciskane są doń sprężynami.\nDziałanie prawego pedału pianina jest analogiczne do działania tego samego pedału w fortepianie – ruchy pedału przenoszone są na listwę pedałową, odchylającą wszystkie tłumiki. Natomiast lewy pedał działa odmiennie – za jego naciśnięciem specjalna listwa przesuwa główki młoteczków w stronę strun, mniej więcej do połowy pierwotnej odległości. W ten sposób młoteczki uderzają struny z mniejszą siłą, przez co dźwięk jest nie tylko słabszy, ale i bardziej matowy.\nNiektóre pianina mają poza tym tzw. moderator w postaci gałki przesuwanej na brzegu klawiatury lub w formie środkowego pedału. Powoduje on wysuwanie się paska filcowego pomiędzy młoteczki a struny. Dźwięk pianina z moderatora jest bardzo stłumiony i nienaturalny.\nOd połowy XIX wieku młoteczki – zarówno w fortepianach, jak i w pianinach – mają jedynie cienki rdzeń drewniany, a właściwą treść młoteczka stanowi warstwa filcu.


Gry od Ruska\nJakub Kralka 29.03.2013\n53 interakcje Felieton/Gry\n53 interakcje dołącz do dyskusji (30)\nJeszcze w drugiej połowie lat 90-ych kupowanie gier komputerowych “u Ruska” było na porządku dziennym, “Rusek” z kolei posiadał nad wyraz zaawansowany i sprawny system dystrybucji. Rzekłbym nawet, że momentami kładł na łopatki niejednego wydawcę.\nMiałem może 3 do 5 lat, jak tata i jego koledzy wyprawiali się na mistyczną warszawską giełdę, wracając z takimi łakociami jak nowe dyskietki, a na nich Another World, Prince of Persia i inne klasyki. Potem weszło nowe prawo autorskie, piratom żyło się ciężej, choć dalej funkcjonując w środowiskach scenowych, dołączali do gier obszerne katalogi usług i numery kontaktowe. Po złożeniu zamówienia i sowitej opłacie, dyskietki wysyłali pocztą. Trudno winić tych przedsiębiorców i ich konsumentów. Takie były czasy, to był jedyny, a przez długi czas legalny zresztą, kanał dystrybucji. Dziś wielu bywalców giełdy na Grzybowskiej ma swoje całkiem poważne biznesy, także w świecie IT. Dziwne, że nikt nie wpadł na pomysł, by zebrać ich i napisać o nich jakąś fajną książkę.\nSytuacja zaczęła się zmieniać po roku 1994. W domach pojawiły się pecety, Atari i Amigi odeszły do lamusa. Gry były drogie, chyba nawet droższe niż dziś, jeśli uwzględnimy średnie zarobki. Ale nie dam sobie głowy uciąć, bo w tamtych czasach to było bardziej zmartwienie dziadków czy rodziców. W wielkich pudłach Tomb Raidery czy Herosi lubiły odwiedzać młodych graczy z okazji urodzin lub Bożego Narodzenia. Nie było jeszcze nagrywarek, więc pożyczaliśmy sobie te gry na potęgę, bawiliśmy się też demami, które powoli, bardzo powoli, zaczynały pojawiać się w kioskach. Demo w tamtych czasach to była zawodowa zabawa dla dzieciaka. Przechodzenie dwóch misji w kółko czy rozgrywanie meczu tylko dwiema drużynami zupełnie nam się nie nudziło.\nRusek z Manhattanu\nAle był jeszcze trzeci kanał dystrybucji – Rusek. Mieliśmy w Płocku taki “ruski rynek”, od zawsze (zakładam, że ironicznie) nazywany Manhattanem. Wśród garnków, niefirmowych jeansów, podróbek adidasów, akumulatorów do samochodów, obrusów i innych takich atrakcji, był też facet, do którego chodziło się właśnie po gry. Doprecyzowując – w mojej głowie jesteśmy teraz mniej więcej w 1997 roku, a tego typu Manhattany były – jak podejrzewam – jednym z głównych centrów zaopatrzeniowych w całej Polsce.\nU Ruska, który mógł być z Rosji, choć z jego ciemną karnacją to to mogło być w zasadzie wszystko na południowy-wschód od Polski, w kartonowych pudełkach zawsze czekało kilkaset gier. Wszystkie warte uwagi tytuły z ostatnich lat. Przeglądaliśmy je zafascynowani, wybierając interesujące propozycje, czasem nawet wymieniając refleksje z 40-letnim obcokrajowcem, a to nam – wiadomo – bardzo imponowało, że taki dorosły, a tak się zna.\nChyba od pierwszych lat życia miałem w sobie coś z trolla, bo pewnego razu poprosiłem pirata o wygrzebanie mi piłki nożnej, ale nie FIFA i nie Actua Soccer. Zgodnie z moimi przewidywaniami, po pół godziny przekopywania palety i wołaniu Saszy z drugiego baraku w roli niezależnego eksperta, niczego nie znaleziono. Rusek się na mnie zdenerwował, zaczął przeklinać, kazał kupić jakąkolwiek inną grę i nawet odsłonił “gustowną” skórzaną kurtkę, by pokazać za nią gnata. Był to środek dnia, na środku bazaru w samym środku wojewódzkiego wówczas jeszcze miasta.\nMusisz pójść i wysadzić most\nTak mnie jakoś zraziła ta sytuacja, że nigdy gry od płockiego ruska ostatecznie nie kupiłem. Intuicja podpowiadała, że to chyba nie jest do końca normalna metoda dystrybucji. Ale czasem po szkole chodziłem tam jeszcze z kolegami (Rusków i tak wymieniali co kilka tygodni, więc szybko wróciła odwaga) i doradzałem w co warto wzbogacić domową biblioteczkę. Nie oceniajcie nas proszę zbyt surowo, to była połowa lat 90-ych, nie mieliśmy pojęcia o tym co jest legalne, a co nie. Sklepów z grami było jak na lekarstwo, a rodzice nie mieli nad nami takiej kontroli, by mechanizmu rynku gier – po pierwsze – zrozumieć i rozróżniać dobro od zła, a – po drugie – by dobrze monitorować na co wydajemy nasze pieniądze. To było pokolenie bez komórek, gdy wychodziliśmy na podwórko, wracaliśmy jak już było ciemno, a rodzice musieli ten fakt zaakceptować. Takie to były wtedy czasy, pewnie jestem jednym z ostatnich roczników, który jeszcze to pamięta.\nPoczątkowo gra od Ruska kosztowała 40 złotych, czyli nadal bardzo dużo. Wydanie było nad wyraz staranne. W gustownych folijkach znajdowała się przednia i tylna okładka zrobiona z dobrej jakości śliskiego papieru. Na nim artworki z gry i opis w języku polskim. Również płyta posiadała wytłoczone wszelkie niezbędne grafiki. Profesjonalna robota. Piraci znali się na swoim fachu tak dobrze, że kiedy w 2002 roku sprzedawałem na Allegro oryginalną Knights and Merchants: The Peasant Rebelion (wraz ze starannie oprawioną instrukcją), kontrahent upierał się przy tym, że wcisnąłem mu pirata, jest policjantem i zna się na swojej robocie. Moim zdaniem był pospolitym oszustem, który wyłudzał gry przez Allegro, co mu zresztą starannie udowodniłem, ale nie omieszkał poinformować obsługę serwisu o tym, że tak naprawdę mam 13 lat. Oj niełatwo było być dzieciakiem w pionierskich czasach internetu.\nWiększość, prawie wszystkie, gier w ofercie bazarowych sprzedawców była przetłumaczona na język polski. Czy kradli gry od polskich wydawców? Tak, czasem to się zdarzało. Bywały jednak sytuacje, że polskiego tłumaczenia brakowało albo im nie udało się na czas do takiego dotrzeć. Co robili? Nie uwierzycie. Tą swoją łamaną bazarową polszczyzną (jeśli nie oni, to ich kumple) tłumaczyli po swojemu. Do dziś pamiętam, jak zagrywaliśmy się u kolegi w Commandosów, a między misjami długie opisy misji z bardzo wschodnim akcentem głosiły “Ty musisz pójść i wysadzić most, inaczej będzie przejeb***” i inne takie kwiatki. Komedia!\nTo była raczej jakaś zorganizowana działalność o charakterze ogólnopolskim. Symboliczny Rusek popisywał się profesjonalizmem i informatycznymi zdolnościami, które pewnie zaimponowałyby w tamtym czasie niejednej wielkiej firmie ze świata IT. Jakoś w 2000 roku, zupełnie u zmierzchu tego biznesu, doczekałem się swojej pierwszej pirackiej gry na PC. Było to zresztą w Zakopanem, gdzie polskawy z twarzy, ale jednak Rusek, ustawiał się zawsze pod wiaduktem/mostem w drodze z Krupówek na Gubałówkę. Długo wahałem się między Baldur’s Gate a Planescape: Torment i bardzo cieszę się, że padło na tę drugą pozycję, gdyż w tym samym roku wzbogaciłem się jeszcze o legalnego Baldura (którego kocham i wielbię do dziś). Co jednak znamienne – Torment od pirata mieścił się na dwóch płytach. CD Projekt potrzebował na tę samą zawartość aż czterech.\nMiałem już chyba zresztą świadomość, że robię źle. To był rok 2000, a Smuggler dość starannie edukował na łamach Action Redaction. Odpokutowałem to potem, do dziś chyba ze trzy razy kupując Tormenta w różnych pudełkowych i cyfrowych wydaniach.\nPolicja? Policja po bazarach spacerowała bardzo sumiennie, bo i były to miejsca spotkań szemranego towarzystwa i ktoś musiał je chronić. Jakoś po roku 2000 zaczęły się dopiero cywilizacyjne zmiany na lepsze w tego typu strukturach. O ile w Zakopanem – z tego co pamiętam – kompletnie nie byli zainteresowani pirackim procederem, w Płocku urządzano na “Ruska” nawet nagonki. Na samym początku działalności policja nie była chyba nawet świadoma, że powinni zareagować. Z czasem, gdy tylko poleciał cynk, płyty z grami i – przede wszystkim – muzyką przykrywano gazetami. Policja udawała, że tego nie widzi, a może nawet wierzyła, że w takim wypadku nie ma prawa szukać dziury w całym. Pod koniec pirackiego biznesu pamiętam jednak widok “Rusków” z przerażeniem zwijających towar i wrzucających go do bagażników i pobliskich baraków.\nCD Projekt chciałby pewnie wierzyć, że pogrzebał piratów swoimi tanimi seriami. A teraz fakty. Mniej więcej na przełomie wieków nagrywarki zaczęły gościć we wszystkich domach, pojawiał się także internet. W naturalny sposób zabijało to pirackie biznesy. Najpierw schodzili z cen – do 30, potem do 20 złotych. Ostatecznie jednak nie wytrzymali konkurencji i upadli. Legendy głoszą, że dziś wrzucają pliki na serwisy hostingowe i handlują kontami premium. Ile w tym prawdy? Nie wiadomo. Tym niemniej, historia Ruska to niezwykle piękny przykład ironii losu, która stanowi piękną klamrę kompozycyjną dla całej opisanej dziś historii.\nTagi: Gry, kralka jest stary, piractwo


czwartek, 15 lipiec 2021 21:53\n#15 Rozliczenie z sezonem - Merveille Fundambu\nŚciągnięty do Widzewa jako zawodnik bez doświadczenia w innych klubach, za to z niepodrabianą techniką. Dzięki pomocy Krzysztofa Stanowskiego wydobyty został z obrzeży świata do Polski. Czas na podsumowanie występów w wykonaniu Merveille’a Fundambu. Na dobrą sprawę faktyczne umiejętności tego zawodnika ujrzeliśmy od 4. kolejki Fortuna 1. Ligi w mecze…\nczwartek, 15 lipiec 2021 13:30\nZnamy terminy pierwszych spotkań Widzewa Łódź\nW związku z planowanymi transmisjami Departament Piłkarstwa Profesjonalnego PZPN wyznaczył terminy rozegrania meczów 1. i 2. kolejki Fortuna 1 Ligi w sezonie 2021/2022. Widzew Łódź zagra w dwie kolejne niedziele o 12:40. W 1. kolejce nowego sezonu czerwono-biało-czerwoni zmierzą się u siebie z Sandecją Nowy Sącz - spotkanie odbędzie się…\nczwartek, 15 lipiec 2021 10:12\n#14 Rozliczenie z sezonem - Patryk Mucha\nZawodnik, który podpisał kontrakt kilka dni po tym, jak nowym szkoleniowcem Widzewa Łódź został Enkeleid Dobi. Przypominam ten fakt, gdyż Albańczyk pracował wcześniej z 23-letnim pomocnikiem w Górniku Polkowice i dobrze wiedział, jakimi umiejętnościami ten dysponuje. A sam transfer był jednym z lepszych podczas letniego okienka przed startem sezonu 2020/21.…\nśroda, 14 lipiec 2021 20:08\nTomczyk straszy przed sezonem\nW przedostatnim letnim sprawdzianie łodzianie wykazali się skutecznością której w poprzednim sezonie zdecydowanie brakowało. Widzew pokonując Hutnika Kraków 4:1 pokazał, że w grze do przodu jest na czym opierać optymizm. Na szczególne wyróżnienie zasłużył Paweł Tomczyk, który aż trzykrotnie pokonywał bramkarza rywali. Gdyby w takiej formie wszedłby w zbliżający się…\nśroda, 14 lipiec 2021 11:03\n#13 Rozliczenie z sezonem - Marek Hanousek\nKolejnym graczem środka pola, który zostanie rozliczony z poprzedniego sezonu, jest Marek Hanousek. Pierwszy Czech w całej historii Widzewa. Zdobył nawet w przeszłości mistrzostwo swojego kraju z Viktorią Pilzno. Kolejnymi przystankami w karierze Marka była Dukla Praga, MFK Karwina, aż dotarł do Widzewa Łódź. Jak 29-latek zaprezentował się w ubiegłym…\nwtorek, 13 lipiec 2021 18:38\n#12 Rozliczenie z sezonem - Mateusz Możdżeń\nPod lupę trafia kolejny zawodnik, którego już w Widzewie nie ma. Kontrakt Możdżenia przedłużony nie został, a środkowy pomocnik po dwóch latach rozstał się z RTS-em. Jak wyglądał sezon w jego wykonaniu? Z gry tego zawodnika podsumować niewiele mogę. Bezbarwny, bez werwy, popełniający proste błędy. Po takim zawodniku, jakim jest…\nwtorek, 13 lipiec 2021 15:08\nLuka Uskoković nie zostanie zawodnikiem Widzewa Łódź\nPion sportowy Widzewa Łódź - po zapoznaniu się z opiniami lekarzy specjalistów - postanowił odstąpić od finalizacji umowy transferowej z Luką Uskokoviciem. Wczoraj Widzew Łódź ustalił warunki umowy transferowej z 25-letnim obrońcą Luką Uskokoviciem. Porozumienie między zawodnikiem a Klubem miało jednak wejść w życie po przejściu przez Czarnogórca kompleksowych badań…\nwtorek, 13 lipiec 2021 13:55\nKamil Tlaga zawodnikiem Widzewa II Łódź!\n34-letni boczny obrońca podpisał z Widzewem Łódź kontrakt na rok z opcją przedłużenia o kolejny sezon. Zawodnik będzie występował w drużynie rezerw czterokrotnego mistrza Polski. Kamil Tlaga to zawodnik, którego nie trzeba przedstawiać łódzkim kibicom. Prawy obrońca dołączył do Widzewa przed rundą wiosenną sezonu 2015/2016, kiedy RTS występował na boiskach…\nwtorek, 13 lipiec 2021 12:42\nPetar Mikulić odchodzi z Widzewa Łódź!\nWidzew Łódź rozwiązał umowę z chorwackim obrońcą za porozumieniem stron. Petar Mikulić również dołączył do Widzewa Łódź przed poprzednim sezonem. Chorwacki obrońca zagrał tylko w jednym meczu - na inaugurację sezonu 2020/2021 z Radomiakiem na wyjeździe. Na początku września ubiegłego roku podczas sparingu z Rakowem Częstochowa doznał urazu więzadła krzyżowego…\nPatryk Czubak nowym trenerem rezerw Widzewa Łódź!\nW poniedziałek obowiązki pierwszego trenera Widzewa II Łódź i koordynatora działu metodologii szkolenia Akademii Widzewa objął Patryk Czubak. Czubak jest absolwentem Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu na kierunku sport, specjalizacja: trener piłki nożnej. Pierwsze szlify w pracy szkoleniowca zdobywał w Akademii Piłkarskiej Lecha Poznań, gdzie pełnił funkcję II trenera rocznika…


Wpierw sarod. Dziennik indyjski 13 - Racjonalista TV\nWpierw sarod. Dziennik indyjski 13\nDziennik Indyjski 28 maja 2018\tSkomentuj Indiemuzyka klasyczna\nPierwszym moim delhijskim koncertem był recital młodego Shashanka Navaldi, związanego przez guru, Daanisha Aslama Khana z rodem wielkiego sarodzisty ustada Amjada Ali Khana. Z nagraniami Amjada mam od jakiegoś czasu pewne problemy. Czasem je uwielbiam i uważam owego muzyka za największego sarodzistę ostatnich dziesięcioleci. Innym razem wydają mi się trochę powierzchowne, w typie instrumentalnej muzyki bez wyczucia zawartych w muzyce ras, czyli smaków, aromatów, barw i nastrojów (i wszystko zarazem). Rasy, o czym wielu współczesnych muzyków nie chce pamiętać, są najistotniejsze w sztuce subkontynentu. Inne elementy mogą się powtarzać, nawiązywać do dawnych standardów, nie podniecać wyobraźni nowatorską formą. Lecz rasy muszą się w sztuce zawierać i jeśli są odpowiednio ukazane, przesuwają na dalszy plan inne artystyczne środki wyrazu. To dlatego indyjscy pisarze i filmowcy nie boją się choćby wracać wciąż do tematu ślubu (czyli shadi) i związanych z nim rodowych konfliktów. Temat jest stary jak indyjski świat, lecz zawsze można osadzić w nim świeże rasy i zachwycić odbiorcę, dając mu coś tak świeżego jak intensywna chwila przeniknięta bezgranicznie smutkiem, radością lub gniewem.\nAby wysłuchać Shashanka publiczność zebrała się w mniejszej sali Habitatu, zwanej teatralną. Nad nią znajduje się znacznie większe Stein Auditorium. Obydwie sale zawierają się w jednym z mniejszych budynków IHC, nakrytym schodkowymi tarasami. Przed nim rozciągają się wysokie na kilkanaście pięter biurowce, sprawiające wrażenie kameralności i przytulności dzięki umiejętnym zabiegom architektonicznym. Po pierwsze są ze sobą złączone, tworząc kilka wewnętrznych dziedzińców. Owe dziedzińce porośnięte są zadbaną, tropikalną roślinnością, wśród której wyróżniają się piękne palmy. Między zielenią znajdują się ścieżki, osadzone na liniach różnie przebiegających wobec głównych osi architektonicznych. Pośród owych ścieżek można znaleźć mały amfiteatr, organicznie związany z dookolną architekturą, w którym odbywają się przedstawienia ambitnych trup teatralnych, poruszających często trudne tematy społeczne, których w Indiach oczywiście nie brakuje. Do etosu tego miejsca nawiązał pięknie film „Rang de Basanti” z Amirem Khanem, opowiadający o studentach zachęconych do buntu przez młodą reżyserkę z Europy, która badała tematykę związaną z oporem ich przodków wobec Brytyjczyków. Wadą Hindusów (która jak niemal każda wada bywa też zaletą) jest zamiłowanie do podążania dawnymi koleinami, sprawdzonymi przez ojców, dziadów, pradziadów etc. Tę cechę umacnia oczywiście system kastowy, a i on jest wspierany z kolei przez nią. Film „Rang de Basanti”, po polsku zatytułowany „Kolor Szafranu” w zamierzeniu reżysera ma zachęcać młodych do postawy rewolucyjnej, niezależnie nawet od powodu. Słowo „basanti” znaczy w hindi przede wszystkim „wiosna”. Ten esej piszę mieszkając wśród indyjskich studentów i widzę, jak bardzo owa rewolucja jest im najczęściej potrzebna.\nNajciekawszym elementem architektury kompleksu IHC są ogromne kasetonowe sklepienia nad dziedzińcami i dostosowanie wielkoskalowych budynków do wizualnej funkcji swego rodzaju gigantycznej altany. To nadaje całości świeżość. Główną ulicą, z której można wejść na teren Habitatu jest Lodi Road. Z jednej strony kończy ją grobowiec wezyra Shafdarjunga, z drugiej zaś okolice wielkiego grobowca cesarza Humajuna. Na wysokości IHC droga styka się z Ogrodami Lodi i wędruje z nimi aż do założenia Shafdarjunga. Krótko mówiąc, ta piękna aleja ma się czym pochwalić.\nW dolnej sal Habitatu jak zwykle było bardzo zimno. W Indiach klimatyzowane wnętrza są luksusem, zaś cały CIH ma znakomitą wentylację. Oczywiście chwalenie się nią zimą nie należy do rzeczy rozsądnych. Widzowie się przeziębiają, zaś muzycy dodatkowo mają problemy ze strojem instrumentów. Sala jest starannie wyprofilowana przez dobrych specjalistów od akustyki, jednakże, indyjskim zwyczajem, wszyscy chętnie używają elektrycznego nagłośnienia, które z kolei brzmi tutaj tak sobie, ciągle też zdarzają się problemy z którymś z mikrofonów. Większość muzyków zaczyna swój pobyt tutaj od walki z obsługą techniczną. Mający tym razem wystąpić artyści, tablista i sarodzista, otrzymali silne wsparcie od swoich guru. Z ojcowską miłością nauczyciele ustawiali swoich uczniów na scenie, a także pomagali dostroić im instrumenty, choć młody tablista wydawał się nieco zażenowany tak intensywną pomocą, pokazując podglądającej te wszystkie intymności publiczności, iż wcale ich nie potrzebuje.\nZ publicznością w IHC bywa różnie. Najczęściej stanowią ją osoby bezpośrednio zainteresowane koncertem, czyli rodziny, znajomi, uczniowie lub (i) nauczyciele muzyków, oraz mniej lub bardziej przypadkowe osoby przybywające tutaj z konferencji toczących się w innych budynkach instytucji. Te ostatnie przeważnie wychodzą w trakcie koncertu, nie zawsze zachwycone introwertyczną stroną hindustani Sangeet. Tym razem przybyła grupa Turków, którzy rozmawiali o czymś z ożywieniem. Gdy zauważyli, iż niektóre osoby starają się wsłuchiwać w ich rozmowę, jeden z nich rzekł – „pewnie dziwicie się co to za język? To turecki. W hindi wiele słów pochodzi z naszego języka” – co rzekłszy podał z uśmiechem kilkanaście popularnych słów. Miał oczywiście rację, wiele wyrażeń używanych przez Hindusów pochodzi z kraju naszych dawnych sąsiadów. Niestety, ciekawscy nie podjęli tematu, czy to z braku zainteresowania filologią porównawczą, czy też z uwagi na patriotyzm hinduistyczny. Część indyjskich specjalistów od hindi stara się bowiem uczynić ów język jak najbardziej zbliżonym do sanskrytu i usiłuje wtórnie dodawać do niego słowa odsanskryckie w miejsce ogromnej ilości popularnych zwrotów pochodzących z tureckiego, irańskiego i arabskiego. Wkład tureckiego bywa często pomijany nawet przez względnie neutralnych w tym względzie (i może tylko w tym) zachodnich naukowców, tak więc bardzo ucieszyłem się z takiego przykładu na żywo, zwłaszcza, iż tureccy goście znali się najwyraźniej na językach, ich przykłady były dobre. W tym względzie łatwo się pomylić. Arabski, irański i turecki przez długi okres swej historii czerpały od siebie, i choć każdy z nich należy do zupełnie innej rodziny języków, to co do wielu słów trudno być pewnym ich genezy. To cała mieszanina wpłynęła ogromnie na powstanie współczesnych języków Północnych Indii, których drugą podstawą stanowił sanskryt. Ów ostatni, będąc bardzo bliskim kuzynem irańskiego, dopełnia oczywiście bałaganu dotyczącego genezy słów we współczesnym hindi, ale też oczywiście w bengali, pendżabi, marathi etc.\nSarod jest bardzo trudnym instrumentem, jego struny przyciska się do metalowej płyty umieszczonej na gryfie instrumentu. Jego geneza przypomina rodowód hindi. Pochodzi od arabskiego, smyczkowego rebabu, na którym na terenach współczesnego Afganistanu, zamieszkałych przez ludy irańskie i tureckie, zaczęto grać jak na lutni. Gdy, najpewniej w XVII wieku trafił do Indii, zaczął powoli przybierać podobną do dzisiejszej postać, narzuconą przez wymogi klasycznego systemu rag, tak jak wcześniej przez system makamowy, popularny wśród Arabów, Irańczyków i Turków.\nRecital zaczął się krótkim alapem. Młody sarodzista miał ładny dźwięk, jednakże nie umiał jeszcze do końca tworzyć odpowiednio rozbudowanych przebiegów mikrotonalnych. Lepiej poczuł się w szybszej części eksploracji ragi, tam gdzie dochodzi już element rytmiczny. Gdy w drugiej części utworu włączył się do gry tablista, brzmienie wyrafinowanych indyjskich bębnów w dużej zdominowało koncert. Tablista zachwycał wirtuozerią, jednakże tempa narzucone w gacie zaczęły zacierać nastrojowość ragi. W którymś momencie wyszli Turcy, nie wiem, czy z uwagi na konferencję, na brak zrozumienia dla muzyki indyjskiej w ogóle, czy też na ów brak ras w radze. Koncert nie należał do nieudanych, ale też nie zachwycał. Owa chęć epatowania pustą wirtuozerią podoba się części indyjskiej publiczności, która psuje tym muzyków, zwłaszcza wielu młodych. Sarod nie należy do instrumentów na których można czarować słuchacza bardzo szybką grą (w przeciwieństwie do sitaru), zatem dysproporcja pomiędzy instrumentem melodycznym a perkusją narastała, aż do spompowanego wcześniej przez młodych ładnego zakończenia ragi. Po koncercie guru natychmiast rzucili się na swoich podopiecznych, zachwyceni udanym koncertem. Wyszedłem, żeby im nie przeszkadzać. Choć, trzeba przyznać, iż obydwaj wykonawcy kryli w sobie spory potencjał.\nNastępnego dnia zatańczyła w Habitacie odissi Japonka Masako Ono. Nie spodziewałem się po tym występie czegoś szczególnego, gdyż w dziedzinie własnego tańca i muzyki hinduscy mistrzowie nadal są nie do pobicia, choć faktem jest, iż niektórzy zagraniczni tancerze coraz śmielej atakują ich pozycje. Co do odissi istnieje wiele kontrowersji. Faktem jest, iż wyrósł on w XX wieku z tańca gotipua wykonywanego przez grających kobiece role chłopców z kilku wiosek Orissy. Tymczasem w książeczce rozdanej widzom przez spektaklem mogłem przeczytać: „Odissi jest najprawdopodobniej najstarszym indyjskim stylem tanecznym, jeśli wziąć pod uwagę dowody archeologiczne”. Mocno powiedziane… Jednakże w samej tradycji gotipua zawiera się informacja o istniejącym wcześniej świątynnym tańcu kobiecym, z którego utworzono taniec chłopców, gdyż w pewne ważne święta kobiety ze względów rytualnych nie mogły tańczyć (gdyż na przykład miały miesiączkę). Krew pojawiająca się podczas miesiączki oznacza nieczystość w wielu religiach, na przykład muzułmanki nie powinny się wtedy pojawiać się w meczecie. Bierze się to zapewne stąd, iż religie kodyfikowali mężczyźni i krew pojawiająca się nagle z kobiecego ciała mogła im się wydawać czymś niepożądanym w przestrzeni sakralnej. Jakkolwiek by nie było, tradycja wskazuje, iż oriscy bramini mieli w dawnych czasach więcej zrozumienia dla płci pięknej. Inną kontrowersję stanowi klasyczność tańca odissi. Gotipua, na jakim on bazuje stał się w pewnym momencie tańcem na poły ludowym, znacznie uboższym w repertuar gestów i pozycji tanecznych, niż bharatanatyam czy kathak. Niektóre wielkie tancerki odissi, takie jak Madhavi Mudgal nie dodały do tego wielu odtworzonych ruchów, skupiły się raczej na precyzyjnej, wyrafinowanej prostocie.\nKsiążeczka rozdana przed koncertem, wydrukowana na pachnącym papierze, jak wszystkie programy HCL Concert Series, pod mecenatem firmy zajmującej się technikami informacyjnymi, poinformowała mnie o tym, iż w odissi ciało jest opisane w kategoriach trzech bhanga – głowy, torsu i kończyn, oraz symetrycznie podzielone na dół i górę. Zachowanie symetrii jest jednym z głównych elementów odissi i – jak zauważa książeczka – to właśnie widzimy na wielu dawnych rzeźbach. Ciężko odmówić temu spostrzeżeniu prawdziwości – rzeczywiście, na starych rzeźbach bogowie i boginie często ukazani są w pozycjach stanowiących podstawowe elementy odissi. Niektóre z owych pozycji nie mają nic wspólnego z bharatanatyam, który uchodzi powszechnie za najstarszy taniec Indii. Istnieje oczywiście możliwość wtórnego upodobnienia odissi i gotipua do pozycji rzeźbiarskich, które nie miały nic wspólnego z jakimś prawdziwym tańcem, ale nie wydaje się to prawdopodobne, gdyż trening gotipua zakłada pracę nad każdym mięśniem ciała w celu zapewnienia owej wysoce estetycznej symetrii, a trening ten powstał nie w dwudziestym, czy dziewiętnastym wieku, lecz dawniej. Nie sądzę, aby wówczas taki historyzm był możliwy. Wypada zatem uwierzyć książeczce i przyjąć, iż w odissi kryje się rzeczywiście bardzo dawna tradycja, nie ustępująca pod względem starości sławnemu bharatanatyam.\nOkazało się jednakże, iż Masako Ono widzi ów taniec zupełnie inaczej niż Madhavi Mudgal. Choć jej ciało nie przypominało perfekcyjnej rzeźby, jak u wyżej wspomnianej mistrzyni, to jednak w jej tańcu pojawiło się mnóstwo detali, ewokowanych w tańcu przez precyzyjne ruchy najdrobniejszych części ciała. Obok tego zupełnie inne było podejście Japonki do tanecznego czasu. Zachwyciły mnie różne rytmiczne inwersje, przyspieszenia, złożone kalambury podobne do tych w kathaku. To odissi było bogate, nie musiało się wstydzić swej prostoty przy innych klasycznych tańcach indyjskich. Krótko mówiąc, byłem zachwycony. Znakomici byli muzycy towarzyszący artystce, objaśniający odmienne, oriskie odczucie rag. Rzeczywiście, można było odczuć, iż muzyka do tańca odissi stanowi swoisty dialekt muzyki klasycznej Północnych Indii. Masako zakończyła swój występ tańcem współczesnym opisującym jej sen, w którym przyśniła jej się bogini Kundalini. Również ta część programu była bardzo udana, we współczesnej choreografii nie brakowało zresztą elementów zainspirowanych kathakiem. Masako uchodzi za jedną z najlepszych japońskich tancerek młodego pokolenia. Obok odissi uczyła się też baletu klasycznego i hip hopu. Odissi poznawać zaczęła w roku 1996 w sławnej wiosce tancerzy Nrityagram w Bangaluru. Tam uczyli ją Protima Gauri Bedi, Guru Kelucharan Mahapatra oraz Surupa Sen. Poza tym praktykowała jogę, wojenną sztukę kalaripayattu i taniec chhau na różnych parateatralnych warsztatach, podobnych do tych organizowanych przez Instytut Grotowskiego w ramach Milon Mela. Jak widać przynosi to niekiedy rewelacyjne efekty!\nTego samego dnia wybrałem się w okolice Sangeet Natak Akademi i Kamani Auditorium, gdyż kolejny dzień zapowiadał się bez koncertów, zaś te dwie instytucje nie zawsze informują o swoich projektach prasę. Obydwie instytucje znajdują się na bardzo pięknej i spokojnej okolicy, jakieś dwa kilometry od Connaught Place. Droga nosi miłą naszym uszom nazwę Copernicus Margh. Wiele tam drzew i ładnej architektury, głównie związanej z instytucjami kulturalnymi. Nad okolicą dominuje udany, modernistyczny gmach Doordarshanu, państwowej telewizji indyjskiej. Idąc w stronę bardziej zabudowaną trafimy na duże rondo, jak to już bywa w tej części Indii. Również przy nim znajdują się liczne instytucje kulturalne, szczególną uwagę zaś przykuwa modernistyczny gmach Sri Ram Center, oraz podobne do niego w stylu muzeum przyrodnicze. Gdy pójdziemy z ronda uroczą uliczką Tansena trafimy na jedną z najbardziej sympatycznych restauracji w mieście zwaną Bengali Market, gdzie można niezbyt drogo zjeść wspaniałe dania kuchni północno i południowoindyjskiej, a także chińskiej i europejskiej. Przy placyku, gdzie znajduje się Bengali Market znajdziemy też piekarnię Nathu, gdzie można usiąść we wnętrzu w stylu francuskim i zamówić indyjskie impresje na temat francuskich specjałów, niezbyt w swej istocie francuskie, ale bardzo dobre. Przed wejściem z ronda na ulicę Kopernika spotkamy kolejny europejski akcent w postaci udanego pomnika Puszkina, opisanego w hindi i po rosyjsku.\nTego dnia nie mogłem znaleźć Sangeet Natak Akademi. Usunęli bowiem jej szyld z bramy (w kompleksie jest więcej instytucji), zaś w wielu miejscach odbywał się remont. Pomyślałem, niesłusznie, iż przeniesiono ją do jakiegoś zastępczego budynku. Na bramach amfiteatru akademii wisiały świeże girlandy kwiatów, co mogło oznaczać iż niedawno odbywały się tam jakieś koncerty, albo spektakle taneczne. Ów teatr nazywa się Meghadoota, na pamiątkę wspaniałego poematu wielkiego Kalidasy, największego wśród starożytnych, sanskryckich poetów Indii. Audytorium Kamani to ładny, nowoczesny budynek za amfiteatrem, po drodze jest jeszcze renomowana uczelnia muzyczna, jedna z kilkudziesięciu w Delhi. Poprosiłem strażnika, aby mnie wpuścił w celu zapoznania się z planszą z ogłoszeniami. Okazał się on na tyle miły, iż po chwili podbiegł do mnie jeszcze raz i wręczył mi zaproszenie na następny dzień, na wieczór muzyczno – taneczny współorganizowany przez ambasadę Meksyku. Mieli wystąpić dwaj meksykańscy pianiści – James Demster i Fernando Garcia Torres, oraz grupa tancerzy kathak w choreograficznym spektaklu „UTSAV & Parallel Journey” zakomponowanym przez znakomitą młodą tancerkę Aditi Mangaldas.\nGdy następnego dnia wszedłem do Kamani, jakiś Sikh w turbanie jeszcze stroił fortepian. Miał nieszczególny dźwięk, ale miło było wreszcie usłyszeć instrument muzyczny bez sztucznego nagłośnienia. Pianiści grali nierówno. Fernando Garcia Torres operował subtelnym dźwiękiem, lecz zdarzało mu się wiele nietrafionych dźwięków, głównie w repertuarze meksykańskim. Gdy pod koniec koncertu przedstawił kilka kompozycji Chopina, były one znacznie staranniej przygotowane. Chopin zjawił się w programie nieprzypadkowo. Wiadomo, mamy rocznicę, ale też wielu meksykańskich kompozycji nawiązywało do muzyki naszego genialnego twórcy, zdarzały się im nawet mazurki. Kompozycje Meksykanów nie zachwycały, brzmiały jak muzyka salonowa, choć może wpłynęło na moją surową ocenę nie najlepsze ich wykonanie. Słuchając koncertu obserwowałem reakcje indyjskiej publiczności. Jak zwykle z przodu sali siedziały osoby będące znawcami, lub udające znawców. Starszy mężczyzna przede mną wyrażał swoje emocje przynależną do recitalu thumri gestykulacją. Jak to często w Indiach bywa, skupiał się głównie na ocenie dokładności rytmicznej, co w przypadku utworów zakomponowanych, nie zaś improwizowanych nie ma takiego znaczenia. Bałem się trochę o Chopina z jego tempem rubato i rzeczywiście, jedna z etiud wielkiego romantyka wyraźnie zdenerwowała żywo gestykulującego „znawcę”. Tym niemniej reakcja publiczności na utwory Chopina, które w Delhi rzadko można przecież słyszeć, była bardzo entuzjastyczna i wyraźnie cieplejsza niż na utwory słabych meksykańskich nutokletów. Ogólnie recital fortepianowy, nawet w jego słabszej części, bardzo się wszystkim podobał. Hindusi lubią fortepian, kojarzy on się im z czymś niezwykle romantycznym (skądinąd słusznie, czyż nie?), ma nawet swoją honorową rolę w wielu filmach.\nDrugi z pianistów umiał się lepiej sprzedać na scenie, gdyż prezentowane utwory poprzedzał wstępem zrozumiałym dla indyjskiej publiczności, niekiedy nie pozbawionym zmysłu humoru. Było to dość potrzebne, gdyż wcześniej program usiłowała przeczytać indyjska prezenterka z Kamani. Było to tak komiczne, iż nagrałem to na pamiątkę. Wcześniej, zanim zaczął się koncert, słychać było jej usilne próby zrozumienia tekstu. Podstawy tej komedii były oczywiste. Wyobraźmy sobie kogoś, kto nie ma bladego pojęcia o klasycznej muzyce europejskiej, zaś z języków zna tylko hindi i angielski. W tym momencie skrót op. zostaje przeczytany jako „option” słowa takie jak „impromptu”, czy „mazurek”, „etude” stają się chińszczyzną. Również oznaczenia tonacji (F – dur, etc.) stają się niezrozumiałą parodią. We wstępie, napisanym całkiem dobrze przez kogoś z Meksyku i danym nieszczęsnej konferansjerce, nie brakowało oczywiście nazw meksykańskich miejscowości i twórców. Wszystko zostało odczytane w niepewnym hinglish. Konia z rzędem temu, kto zrozumiał choć słowo z takiej prezentacji! Nie muszę oczywiście dodawać, iż wielu europejskich prezenterów miało by podobny problem z indyjską tematyką muzyczną. James Demster grał zatem jeszcze bardziej salonowe utwory meksykańskie, mniej bazujące na europejskiej tradycji romantycznej, bardziej za to na wszelkiego rodzaju sentymentalnych pieśniach meksykańskich splecionych z jakimiś tangami i jazzem. Najkorzystniej wypadły utwory Gershwina, całkiem ciekawe bez żadnych „ale”. Dużo prostsze od kompozycji Chopina stanowiły one wykonawczo najmocniejszy punkt programu Meksykanów.\nDruga część programu okazała się bardziej atrakcyjna. W miejscu, gdzie mogliśmy podziwiać średnich lotów pianistykę pojawili się znakomici, młodzi tancerze kathak. Wprawdzie wraz z nimi pojawiła się orkiestra wraz ze sztucznym nagłośnieniem, lecz zalety przewyższyły wady. Choć nie powiem, życzyłbym sobie, aby w Indiach choć od czasu do czasu można było usłyszeć na scenie dźwięk klasycznego instrumentu z niego samego, a nie z nastawionych zbyt głośno i nie zawsze najlepszej jakości głośników (o mikrofonach nie wspominając). Zobaczyliśmy dwie choreografie. UTSAV, oraz „Paralelne linie”. W przerwie znakomici muzycy wykonali krótkie instrumentalne interludium. UTSAV nawiązywał do tradycyjnego występu kathak, z jego narastającym obsesyjnie rytmem teentaal, coraz większą ilością malowanych przez tancerzy obrazów i wykręcanych przez nich piruetów. Zgranie w czasie tancerzy było wspaniałe. Występ był bardziej abstrakcyjny, niż narracyjny, miałem zatem poczucie, iż jakaś zupełnie abstrakcyjna siła samego tańca wyłania się ze sceny i ogarnia mnie swoim przyjemnym i inspirującym ogniem. Druga część była bardziej obrazowa i eksperymentalna. Chodziło o pokazanie w tańcu nieskończonych, równoległych linii i napięcia między nimi wypływającego z tego, iż nigdy się nie zetkną. W tym wypadku tancerze założyli bardziej nowoczesne kostiumy, do swoich ruchów dodali zaś nowoczesne elementy nie związane z kathakiem. To połączenie było eleganckie i rzeczywiście wskazywało na twórcze poszukiwania nowych dróg dla tańca rodem z mogolskich dworów.\nWyszedłem z Kamani szczęśliwy, zaś w mojej głowie rozbrzmiewał zarówno narastający teentaal, dzwonki na stopach tancerzy, jak i grana przez sarod, sitar i sarangi lehera, czyli sekwencja melodyczna wydestylowana z początku ragi, stanowiąca swoistą nitkę łączącą tancerzy z rytmem i jego ekspresją. Tancerze związani byli z Gharaną z Lucknow (obecnie całkowicie niemal delhijską), łączącą abstrakcyjną stronę kathaku z jego stroną obrazową. W orkiestrze zasiedli jednakże znakomici perkusiści z rodu Ganghanich, związani z kolei z abstrakcyjnym Jaipurem.\nDo domu wróciłem ulicą Barakhambą, później zaś brzegiem Connaught Place i oczywiście ulicą Chelmsforda. Barakhamba to krótka lecz imponująca aleja. Nie wiem, skąd wzięła się jej nazwa. Na ścianach stacji metra związanej z tą ulicą przedstawieni są robotnicy wznoszący wszelakie konstrukcje. Stacje delhijskiego metra, podobnie jak w Paryżu, bywają tematyczne. O tym, co jest nad ziemią opowiadają udane płaskorzeźby złożone z ceramicznych płyt. Inaczej niż w Paryżu, nie zdobią całej stacji, można je znaleźć w jednym, konkretnym miejscu. Na przykład na stacji Ramakrishna Ashram Margh możemy podziwiać przedstawienie wizji tego mistyka. Możliwe, iż pozytywistyczny relief dotyczący Barakhamby związany jest z wysokimi budynkami obficie występującymi przy tej ulicy. Niektóre z nich są bardzo udane. Stanowią one jeden z nielicznych silnych wtrętów w zaprojektowaną jeszcze przez Brytyjczyków strukturę urbanistyczną tej części Nowego Delhi. Również w dalszym biegu Barakhamby znajdziemy przede wszystkim neopalladiańskie wille. Szczególnie rzuca się w oczy Modern College, wzniesiony w pięknym stylu z czerwonej cegły. Jest tak zadbany, iż nie wiem, czy powstał w czasach British Raj, czy raczej później do owego stylu wiernie nawiązano. W pobliżu CP, gdzie wznoszą się najwyższe budynki ulicy, lubię oglądać opuszczoną willę pobrytyjską. Zaniedbana i bezludna przypomina dom Usherów z opowiadania Edgara Alana Poe.\nNastępnego dnia nie było w programie delhijskich scen żadnych spektakli tanecznych ani koncertów. Oczywiście pewnie gdzieś coś się działo, ale moje informacje ograniczone były do „First City” i informacji podawanych na tablicach przy salach koncertowych. Gdy później zdobyłem program SPIC MACAY, okazało się, iż również tego dnia odbywały się w Delhi ciekawe koncerty. Lecz tydzień, w którym przybyłem do Delhi zdominowany był przez spektakle filmowe. W różnych miejscach, w tym w Habitacie i zwłaszcza w India International Center odbywały się pokazy filmów węgierskich, irlandzkich, francuskich i japońskich. Dzieła ambitnych reżyserów pokazywano za darmo. Nie brakowało też indyjskich filmów. Swój program przygotował Doordarshan.\nNajciekawszy z mojej perspektywy był festiwal filmów o Bliskich Wschodzie w IIC. Były wśród nich reportaże i filmy artystyczne nakręcone przez twórców arabskich. Ja trafiłem akurat na pokaz cyklu „Tajemniczy Irak” dla telewizji BBC. Materiał ów był tak niewygodny dla brytyjskich środowisk politycznych, iż wyemitowano go tylko raz. Był z nami producent tych reportaży, który poprzedzał wstępem każdy film. Widziałem dwa odcinki, bardzo wstrząsające. Bezsensowna, niesprawiedliwa wojna, oraz przywódcy Iraku przygotowani przez Amerykanów u siebie (podobnie jak Stalin przygotował naszych przywódców po II Wojnie Światowej). Owi przywódcy byli ludźmi osobiście pokrzywdzonymi przez Saddama Hussaina i uważającymi, iż z uwagi na ich osobistą krzywdę należy im się uznanie w zniszczonych przez obcych najeźdźców kraju. Moim zdaniem ludzie odrażający. Jednocześnie widzieliśmy obronę Faludży, lekarza, który za wszelką cenę starał się leczyć rannych współobywateli i pogardę Amerykanów okazaną wobec niego po zdobyciu prowizorycznego szpitala. Ranni oczywiście nie zostali przetransportowani gdzieś dalej. „Nie ma rannych” – stwierdził amerykański dowódca wśród zalanych krwią łóżek. Bardziej wstrząsające materiały dotyczyły na przykład najemnych ochroniarzy, jakich wynajęli Amerykanie do ochrony swoich wozów. Owi ludzie, najpewniej z Mosadu, strzelali w każdy samochód, który podjechał zbyt blisko do ich podopiecznych. Zginęły setki niewinnych ludzi, co wywołało wstrząsy w Faludży. Widzieliśmy na filmie najemników strzelających do zwykłych przechodniów. Kilku agentów Mosadu, jak w średniowieczu, powieszono na moście. Amerykanie zaatakowali krnąbrne miasto. Polała się krew. Reporter dotarł też do powstańców irakijskich. Wielu z nich mówiło, iż nie czuje nienawiści do Amerykanów, ale muszą bronić swojego kraju przed najeźdźcą, co zrobiłby każdy odpowiedzialny człowiek na ich miejscu. Wstrząsające były materiały ukazujące amerykańskich żołnierzy ostrzeliwujących z ciężkiej broni jakiś podejrzany cel, a następnie dobijających strzałami w głowę leżących na podłodze starców, kobiety i dzieci. Towarzyszyły temu wywiady z żołnierzami pełnymi dumy z dobrze wykonanej roboty. Niektórzy nawet żartowali. Mogli się czuć swobodnie, przewaga uzbrojenia po ich stronie była niewyobrażalna. Dziennikarz, który zdobył owe „niewłaściwe” materiały, nazywa się Christopher Mitchell, jest zdobywcą wielu nagród i dyrektorem ORTV. Reżyserami byli Sam Collyns i James Jones.\nOczywiście, życie nie jest czarnobiałe. W pewnym momencie, w dużej mierze na wskutek złej polityki prowadzonej przez Brytyjczyków w ich strefie okupacyjnej, wybuchł konflikt szyicko – sunicki. Napisałem „polityki źle prowadzonej przez Brytyjczyków”, choć nie wiem, czy to prawda. Być może, starym zwyczajem zastosowali oni praktykę dziel i rządź, tak dobrze znaną z dziedzictwa Palestyny i Izraela, oraz Pakistanu i Indii. W obronie sunitów włączyła się do walk w Iraku Al Qaida, po raz pierwszy zaznaczając swoją obecność w Iraku. W pewnym momencie wielu Irakijczyków miało dość fanatycznych, islamistycznych „sojuszników” i wybierając mniejsze zło, zaczęło współpracować z Amerykanami. Co było dalej, nie wiem, gdyż musiałem wyjść. Pomiędzy dwoma filmami był czas na dyskusję. Zaproszono politologów z Uniwersytetu Nehru. Jeden z nich był zdecydowanie proamerykański, pozostała dwójka zaszokowana był pokazanym materiałem. Politolog arabistka z Kaszmiru zwróciła uwagę na dziwaczny tytuł cyklu. „Powinno być po prostu „Iracki ruch oporu”” stwierdziła inteligentnie i bez trudu uzasadniając swoje zdanie. Następnie głos mieli widzowie. Niestety, prowadzący dyskusję dziennikarz indyjski był w tym beznadziejny i nie dawał dojść ludziom do głosu. Być może bał się ich wypowiedzi, które bynajmniej nie przystawały do proamerykańskiej obecnie polityki rządu Indii. Ciekawa była szybko przerwana wypowiedź indyjskiej dziennikarki, która stwierdziła, iż zrezygnowała z przesyłania materiałów telewizji, gdyż z uwagi na chęć przypodobania się reklamodawcom nie ma ona szans na obiektywność. „Dlatego” – jak uznała – „wciąż można oglądać biały punkt widzenia, nawet w tym cyklu silącym się na pewną obiektywność. W mediach wciąż rządzi kolonialna wyobraźnia, gdyż nadal byłe państwa kolonialne mają najwięcej wpływów. Państwa trzeciego świata, takie jak Indie, nadal jak wierne echo powtarzają to spojrzenie i idące za nim oceny.” Ciężko było jej nie przyznać racji w kraju, gdzie nieliczna klasa bogaczy stara się, by ich dzieci mówiły tylko po angielsku, zaś marzeniem wielu jest przede wszystkim Londyn.\nWyszedłem z głównego audytorium IIC wstrząśnięty i zadumany nad tym, iż w naszym, wielce demokratycznym i niezawisłym kraju nikomu nie dane było ujrzeć w polskiej telewizji owego szokującego cyklu BBC. Zderzenie opinii Hindusów z tematyką bliskowschodnią miało dla mnie niezwykły wydźwięk. Przeżyłem ciekawą chwilę… (ciąg dalszy nastąpi)\nPoprzedni wpis Previous post: Inżynieria wyborcza\nNastępny wpis Next post: Bali odc. 24: Biblioteka na palmowych liściach


Projekt Let it Grow - Co w trawie piszczy | Akwarium Gdyńskie MIR-PIB\nLet it Grow Co w trawie piszczy?\nTo kampania edukacyjna na rzecz bioróżnorodności lokalnej realizowana w latach 2016/2017. Jej celem było uwrażliwienie na piękno otaczającej nas przyrody oraz wzbogacenie wiedzy o faunie i florze, którą obserwujemy każdego dnia idąc do szkoły, pracy, na spacer lub po zakupy.\nAkwarium Gdyńskie, w ramach realizacji kampanii, zaprosiło dzieci i młodzież do udziału w przyrodniczym konkursie plastycznym. Jego motywem przewodnim były bałtyckie łąki podwodne i ich mieszkańcy. Konkurs skierowaliśmy do 3 grup wiekowych: dzieci ze szkół podstawowych z klas I-III i klas IV-VI oraz młodzieży ze szkół gimnazjalnych.\nNa artystów czekały atrakcyjne nagrody! W każdej grupie wiekowej nagrodą główną był mikroskop stereoskopowy. Autorzy prac wyróżnionych otrzymali zestawy plastyczne i albumy książkowe. Najciekawsze prace przedstawiliśmy na wystawie w budynku Akwarium Gdyńskiego, a także umieściliśmy na awersie naszych pocztówek.\nWszystkim dzieciom dziękujemy za aktywny udział w konkursie!\nJulia Eliza Formela, dorsz – nagroda główna\nMarcel Neubauer, krabik amerykański – nagroda główna\nMichał Roman, pocierniec – nagroda główna\nPocztówki Let it Grow\nWystawa prac plastycznych „Z lupą wśród bałtyckich łąk podwodnych”\n← Amazońskie płaszczki w gdyńskim Akwarium\nRekiny wylepiane i pędzlem malowane →


Oficjalnie: Koniec spekulacji. Oskar Fajfer wybrał klub na sezon 2019 - Sport WP SportoweFakty\nOficjalnie: Koniec spekulacji. Oskar Fajfer wybrał klub na sezon 2019\nPora zakończyć wszystkie spekulacje, które pojawiły się w ostatnim czasie. Oskar Fajfer wybrał klub na przyszłoroczny sezon. Będzie w nim bronił barw macierzystej drużyny - Startu Gniezno.\nMateusz Domański 05 Listopada 2018, 15:08\nOficjalnie: Nowy zawodnik w Starcie. Młody Duńczyk wzmocnił pierwszoligowca\nO tym, że Oskar Fajfer wróci do gnieźnieńskiego klubu mówiło się od dawna. W ostatnim czasie pojawiły się jednak sensacyjne informacje, że w grę o zawodnika włączyła się Stal Rzeszów. Sam Fajfer wrzucił natomiast na swojego Instagrama zdjęcie, na którym było widać tablicę drogową z kierunkiem na Rzeszów.\nOstatecznie jednak przesądzone jest, że wychowanek Startu nie wzmocni szeregów klubu ze stolicy Podkarpacia. Obrał kurs, który jest zdecydowanie bliższy jego sercu i po pięcioletniej przerwie ponownie przywdzieje czerwono-czarne barwy. To trzeci krajowy senior w talii pierwszoligowca z Grodu Lecha. Oprócz niego, w kadrze Startu znajdują się też Adrian Gała oraz Mirosław Jabłoński.\nDo Gniezna Fajfer trafia z gdańskiego Wybrzeża, w którym spędził trzy lata. Zawodnik ostatnio dość tajemniczo pożegnał się z nadmorskim klubem. Pisał, że nie chce oficjalnie podawać przyczyn rozstania z Wybrzeżem, dodając, iż pewnych spraw nie wynosi się za klubowe drzwi. Łatwo jednak postawić diagnozę, że współpraca nie układała się perfekcyjnie.\nTegoroczne rozgrywki Nice 1. Ligi Żużlowej nie były w pełni udane dla Oskara Fajfera. W czternastu meczach wywalczył średnią biegopunktową równą 1,762. To 23. wynik w zestawieniu najskuteczniejszych zawodników ścigających się na zapleczu PGE Ekstraligi. Gnieźnieńscy kibice i działacze z pewnością wierzą, że przyszły sezon będzie w jego wykonaniu dużo lepszy. Wydaje się, że macierzysty klub to idealne miejsce na zbudowanie wysokiej formy.\nCzy Oskar Fajfer będzie krajowym liderem Startu Gniezno?\nsympatyk żu-żla 05-11 22:52 Zgłoś komentarz\nOskar mądry pomysł .Zyskasz na tym wiele przechodząc do Gniezna. Powodzenia.\nGniezno Wataha 05-11 20:09 Zgłoś komentarz\nBrawo Oskar .W domo najlepiej .Zobaczysz nie pożałujesz.\nFanatyk Speedway 05-11 20:07 Zgłoś komentarz\nOski witamy na pokładzie statku o nazwie Start Gniezno,będzie dobrze w co wszyscy kibice w Gnieżnie wierzymy ,bo komu się najbardziej kibicuje jak nie swoim wychowankom.Powodzenia.\nundertaker 05-11 19:28 Zgłoś komentarz\nDzięki transferowi Oskara dowiedzieliśmy się dużo o atrakcjach turystycznych naszego pięknego kraju :-)\nsks 05-11 18:44 Zgłoś komentarz\nWitaj w domu, Oskar !!!\nMateusz Nowak 05-11 17:59 Zgłoś komentarz\nproponuje osły rostrzygnąć co było pierwsze jajko czy kura ? matoły\nHuciu 05-11 17:22 Zgłoś komentarz\nFajnie że wychowankowie wracają, zawsze swój to swój\nantyrzeszow 05-11 17:03 Zgłoś komentarz\nFaja zrobił kurs do Rzeszowa i podbił cenę w Gnieźnie i dostał to co chciał, cała filozofia\nniespokojny_małpiszon 05-11 17:00 Zgłoś komentarz\ndobrze że poszedł kogoś innego osłabiać :-)\nAtomic 05-11 16:32 Zgłoś komentarz\nStrasznie tajemniczy ten Fajfer... Tu nie chciał podawać powodów odejścia, tam zamieszcza nie wiadomo po co tablicę Rzeszów... :-)\nMACIUŚ PIŁA 05-11 16:22 Zgłoś komentarz\nI to jest dobry wybór !!!\nksolar 05-11 16:18 Zgłoś komentarz\nMoge napisac,że Fajfer podjął dobrą decyzje.Jakby przyszedl do Rzeszowa to wcale wiecej niz w Gnieźnie by nie zarobil.\nZKS PDG 05-11 16:12 Zgłoś komentarz\nGnieźniaki 2 dni temu pisały, że jest słaby i śmiech że ktoś o niego walczy, niech se idzie gdzie chce itp. A dzisiaj "witamy w domu", "super", hahaha\nGniezno Żużel Polska eWinner 1. Liga Oskar Fajfer Car Gwarant Kapi Meble Budex Start Gniezno


fotowoltaika dla firmy Archives - Solar Design App\nTag: fotowoltaika dla firmy\nHome / fotowoltaika dla firmy\nFotowoltaika w smartfonie\nZachęcamy do lektury ciekawego miesięcznika poświęconego tematyce przemysłu. Znalazła się tam również informacja prasowa o nas oraz o naszej aplikacji – teraz fotowoltaika może być w Twoim smartfonie. We wrześniowym numerze znajdziecie też wiele innych tematów poświęconych energetyce, jak np. analiza zużycia energii czy kogeneracja w firmie.\nWrzesień 4, 2014Czerwiec 5, 2019Magdalena DolataIn Media o nas\nWykorzystanie aplikacji mobilnych – projektowanie systemów PV\nSzerokie jest wykorzystanie aplikacji mobilnych, ale aplikacja EasySolar jest pierwszą na świecie, służąca do projektowania systemów fotowoltaicznych i generowania niesamowitych ofert, która całkowicie zmienia sposób pracy instalatorów oraz projektantów z branży. Wykorzystanie aplikacji mobilnych – EasySolar idealnym rozwiązaniem jeśli: szukasz innowacyjnych rozwiązań, chcesz mieć zawsze dostęp do wszystkich swoich projektów, jesteś w ciągłym ruchu, cenisz swój...\nSierpień 22, 2014Marzec 29, 2020Magdalena DolataIn Media o nas\nArtykuły branżowe EasySolar na PortalFotowoltaika\nNie przestajemy szerzyć wiedzy o fotowoltaice. Zajrzyj na stronę Portal Fotowoltaika, na której znajdziesz cykl naszych artykułów o tematyce technicznej i sprzedażowej. Zachęcamy do lektury 😉\nSierpień 5, 2014Czerwiec 5, 2019Magdalena DolataIn Media o nas\nInwerter solarny – jak szukać najlepszego\nJaki inwerter zaproponowac klientom tak, aby byli zadowoleni? Poniżej zebraliśmy kilka ważnych kwestii, które powinny ułatwić Wam wybór. Sprawność i niezawodność Sprawność inwertera jest jednym z najważniejszych wyznaczników, który powinien wpłynąć na nasz wybór. Całkowita sprawność określa to, w jakim stopniu urządzenie przekształci prąd stały w zmienny. Poza sprawnością ważne, jest to, by inwerter...\nLipiec 18, 2014Czerwiec 5, 2019Magdalena DolataIn Projektowanie PV\nJedna z często niedocenianych metod w marketingu w sektorze komercyjnym i przemysłowym to tzw. ecobranding lub ekomarketing. Poprzez instalację systemu fotowoltaicznego, ci z Twoich klientów, którzy są przedsiębiorcami, decydują się równocześnie na pokazanie swoim Klientom prospołecznej, proekologicznej postawy, a jest to wartość dodana dla ich odbiorców.   Ecobranding dużą szansą pozyskania rynku   Jak wskazano...\nCzerwiec 15, 2014Marzec 23, 2020Magdalena DolataIn Projektowanie PV\nTechnologia chmury jest wykorzystywana przez naszą firmę do projektowania instalacji fotowoltaicznej. Więcej o aplikacji można przeczytać na łamach serwisu Polskiego Instalatora, a także na naszej stronie. Firma EASYSOLAR stworzyła oprogramowanie, wykorzystujące technologię chmury do projektowania instalacji fotowoltaicznych. Dzięki funkcjom aplikacji projektowanie, modyfikowanie oraz udostępnianie projektów jest możliwe z różnych urządzeń – smartfonów, tabletów, laptopów. Jak...\nStyczeń 24, 2014Czerwiec 5, 2019Magdalena DolataIn Media o nas\nDave Ross Blog: Solar energy photovoltaic design utility program subscribe and try out free\nIf you are interested in the solar energy, and want very much to understand family and enterprise install solar energy photovoltaic systematic cost, benefit and design, also or you are a solar energy photovoltaic expaert looking for the tool helping you to work more, then the utility program of this new is your best choice,...\nStyczeń 22, 2014Czerwiec 5, 2019Magdalena DolataIn Media o nas


BAT #3: Gonçalo, dziękujemy\nMichał Kosim, 29.08.2018; 00:47\nBat nad głową #3\nOd początku chciałem, żeby „Bat nad głową” był bardzo otwartą serią artykułów bez konkretnej, z góry ustalonej formy, a jedynym batem był bat z rozpostartymi skrzydłami z herbu Valencii, który jest w moim życiu od kiedy sięgam pamięcią. Dlatego dziś spontanicznie. Wielkie pieniądze, wielka presja, ale też wielki talent oraz wielka wola powrotu na Mestalla. Zrobię to w imieniu nas wszystkich. Nas, Valencianistas. Gonçalo, dziękujemy.\nUmówmy się: o ile nie jesteście masochistami to nie zakochaliście się w Valencii, gdy o jej sile stanowili Mario Suárez, Munir czy Aderlan Santos. Jestem z Valencią na dobre i na złe od jakichś 13 lat, ale przysięgam – w sezonach 15/16 i 16/17 czułem się jak maltretowany mąż.\nKibicowanie ekipie ze swojego kraju, okolicy czy miejscowości jest czymś zupełnie innym niż takiej, która znajduje się ponad 2000 kilometrów z dala od ciebie. W pierwszym przypadku klub twojego życia jest ci niejako pisany, dlatego łatwiej jest pogodzić się z tym, że często jest on zwyczajnie słaby i że przeżyjesz życie nie zaznając żadnego istotnego sukcesu swojej ukochanej drużyny. Nie każdy ma piękną dziewczynę, ale w żadnym wypadku nie oznacza to, że ktoś taki nie może być bardziej szczęśliwy niż ten, kto takową ma. Jeśli opierasz swoją miłość do klubu na trofeach to najprawdopodobniej prędzej czy później dopadnie go starcza brzydota i nie będziesz mógł na niego patrzeć.\nKibice Valencii przez lata zawieszeni są między dwoma światami. Wielu z nich pamięta (ja niestety tylko z odtworzenia – nie załapałem się) sukcesy z przełomu wieków: dwa finały Ligi Mistrzów, dwa mistrzostwa Hiszpanii, Superpuchar Hiszpanii, Puchar Króla... Jeśli jako kibic zaznasz takich rzeczy to nikt nigdy nie przekona cię do tego, że to może już nigdy nie wrócić. Chyba, że zostaniesz sprowadzony na ziemię tak brutalnie, jak choćby ma to miejsce w Deportivo, które wraz z Valencią straszyło Real i Barcelonę i potrafiło walczyć z nimi jak równy z równym nie tylko w pojedynczym spotkaniu, ale też na przestrzeni całego sezonu. Dziś w SuperDepor ciężko doszukiwać się elementu „super”, a cotygodniowe rywalizacje z Extremadurą czy CD Lugo zabiły entuzjazm i marzenia niejednego kibica Deportivo.\nW Valencii marzenia dopiero budzą się z głębokiego snu. Klub po świetnym poprzednim sezonie istotnie się wzmocnił i w ten poniedziałek dokonał ostatniego transferu tego lata, ściągając Gonçalo Guedesa tam, gdzie jego miejsce: na Mestalla. O tym, że przenosiny dojdą do skutku zapewniałem Was już siedem tygodni wcześniej w BAT #1.\nEra Marcelino w Valencii cechuje się tym, że wysokiej klasy gracze do niego lgną. Są przy tym gotowi obniżyć swoje pensje (jak Kondogbia oraz Gameiro), odrzucać oferty większych klubów (jak Rodrigo tą z Realu Madryt) czy puścić w niepamięć wyzwiska pseudokibiców (jak Parejo, który w towarzystwie swojej rodziny był lżony od „psów” na ulicy). Casus Guedesa jest jednak jeszcze inny. PSG chciało otrzymać za niego znacznie, znacznie więcej niż kwota, jaką zapłaciły „Nietoperze”. Wielu kibiców obawiało się, że przy wymaganiach paryskiego klubu przeprowadzenie tej operacji będzie niemożliwe i widziałem mnóstwo głosów nawołujących klub do niemarnowania czasu i rozpoczęcia poszukiwań alternatyw. Na co klub, swoją drogą, zawsze był przygotowany: podczas inaugurującego sezon meczu z Atleti na trybunach Estadio Mestalla zasiadł agent Thorgana Hazarda, który był „planem B” autorstwa Pablo Longorii.\nNajwiększym problemem nie było jednak to ile PSG żądało, a to ile gotowe były zapłacić inne kluby. W gronie zainteresowanych były m.in. Arsenal, Juventus, Inter, Napoli czy Watford. Ci ostatni po sprzedaży Richarlisona mieli zaoferować niespełna 60 mln €, jednak Gonçalo konsekwentnie odrzucał wszystkie oferty spoza Valencii. Igrając przy tym z ogniem.\nGuedes nie pojechał na zgrupowanie PSG, bo odrzucił ofertę angielskiego klubu, z którym Paris Saint-Germain osiągnęło wstępne porozumienie. #VCFpl\n— Michał Kosim (@kosimmichal95) 24 lipca 2018\nPortugalczyk postawił sprawę jasno: w grę wchodził tylko powrót do Valencii. Jeśli nie śledzicie sytuacji w PSG to uwierzcie na słowo, że Antero Henrique – dyrektor sportowy ekipy z Parc des Princes – działa we francuskim klubie cuda i to w wielkim stopniu on powoduje, że Paryżanie wciąż uciekają spod topora UEFA, dlatego tak kluczowa w powodzeniu negocjacji i zbiciu ceny do poziomu akceptowalnego przez Blanquinegros była postawa samego zawodnika.\nNie zmienił jej początek ligowego sezonu i nieciekawa sytuacja w PSG. 21-letni skrzydłowy nie otrzymał powołania na trzy pierwsze kolejki Ligue 1, a w związku z wcześniejszym zamknięciem okienka w Anglii oraz we Włoszech, w przypadku, gdyby Paris Saint-Germain nie doszło do porozumienia z Los Ches, Guedes ryzykował obejrzenie sezonu 18/19 z wysokości trybun. Nic sobie jednak z tego nie robił i dziś można powiedzieć, że warto było zagrać va banque.\nNa początku pisałem o tym, co kieruje nami przy wyborze klubu, któremu duża część z nas będzie wierna przez lata. Być może do końca życia. W moim przypadku nie była to gablota z pucharami, a gra Los Ches, która potrafiła zachwycać cały Świat. Muszę przyznać, że w ciągu ostatniej dekady takich momentów przeżywałem stosunkowo niewiele jak na historię klubu, która to historia czyni kibiców Valencii jednymi z najbardziej wymagających w Europie. Intensyfikuje ona każdą porażkę oraz każde zwycięstwo. Potrafimy stwierdzić, że Valencia stoczy bój o top 3, po czym za tydzień podopieczni Marcelino walczą jedynie o Ligę Europy (która będzie, oczywiście, cudem). I to wszystko po 180 minutach sezonu. Tacy już bywamy.\nMyślę, że długo nie zapomnę jesieni 2017 w wykonaniu Valencii. Kontry drużyny dowodzonej przez Marcelino były momentami po prostu nie do zatrzymania. Gdy przypominam sobie poszczególne bramki, zawsze swój udział miał w nich Guedes. Nie jest to trudne, bowiem w sezonie 17/18 asystował on przy dziewięciu golach, sprokurował dwa kolejne i dołożył do tego sześć goli.\n9 - Gonçalo Guedes provided nine assists in LaLiga last season, the most by a Valencia player since Juan Mata in 2010/11 (12). MotoGP. pic.twitter.com/H5MUTQJhkE\n— OptaJose (@OptaJose) 27 sierpnia 2018\nOczekiwania i ryzyko\nBezpośredni udział przy 17 golach Los Ches w zeszłym sezonie wygląda imponująco. Rozumiem jednak obawy kibiców Valencii. Raz, że 40-50 mln € to rekord transferowy klubu. Dwa, że druga połowa sezonu oraz Mistrzostwa Świata w Rosji były w wykonaniu Gonçalo zdecydowanie słabsze. Trzy, że w przypadku braku awansu do kolejnej edycji Ligi Mistrzów wydane tego lata pieniądze mogą odbić się czkawką i klub nie uniknie sprzedaży istotnego gracza lub graczy. To jednak na ten moment czarnowidztwo, a sam skrzydłowy ma wciąż zaledwie 21 lat i to naturalne, że wiek, kontuzja, której po drodze się nabawił oraz ciągła niepewność co do swojej przyszłości odbiły się na tym, że nie był on regularny.\nKlub w niego w pełni wierzy. Wcześniej wymieniłem nazwisko Mario Suáreza, który w Valencii grał z numerem „7”, co postrzegam jako chichot losu, biorąc pod uwagę graczy, którzy wcześniej występowali z nim na plecach: Claudio López, Joaquín, David Villa... Ten ostatni był ostatnim piłkarzem Valencii z takim potencjałem, jaki ma Guedes. Moim zdaniem jeśli byłby w stanie – a uważam, że jest – jeszcze się rozwinąć i utrzymać formę przez cały sezon, byłby w przyszłości kandydatem do Złotej Piłki, co zresztą wieściło m.in. ESPN. Dlatego jest to ruch tak ważny. Valencia po prostu musiała zrobić wszystko, by ściągnąć go z powrotem i wykorzystać fakt, że Portugalczyk tak mocno pragnął wrócić do Hiszpanii.\nDlatego: Gonçalo, dziękujemy. Za to, ile dałeś nam radości w zeszłym sezonie i za to, ile dasz jej w przyszłości, czego jestem pewien. Czy z Twoją pomocą zagramy w kolejnym finale Ligi Mistrzów? Wygramy mistrzostwo Hiszpanii? Tego nie wiem. Wiem natomiast, że przywróciłeś Valencii CF element, którego przez lata tak bardzo mi brakowało. I bez którego o grze w kolejnym finale Ligi Mistrzów czy wygraniu mistrzostwa Hiszpanii nie ma co marzyć.\nAle dziś marzyć możemy. Zrobię to w imieniu nas wszystkich. Nas, Valencianistas. Gonçalo, dziękujemy.\nBAT #1: Guedes wraca do siebie\nBAT #2: Pascu Calabuig (wywiad)\n1. BuizeL29.08.2018; 02:12\nŚwietny artykuł Michał.\nJa na szczęście pamiętam VCF vs Porto i OM.\nPamiętam Mistę, Angulo, Vicente Rodrigueza..\nW zasadzie kibicowałem Valencii rok. Byłem mega nasycony chciałem więcej, ale niestety wiemy co się stało.\nNie jestem wybredny, ale chciałbym, żeby Valencia chociaż co roku była 4 i awansowała do LM chociaż 1/8. :)\nTrofeum LE też bym nie pogardził.\n2. kOst29.08.2018; 02:49\nGdyby nie Sevilla i Atletico to pewnie ze 2 puchary by wpadły na przestrzeni kilku ostatnich lat.\nTen sezon musi być przełomowy, trzeba zdobyć 80 punktów i chciałbym jednego finału - najlepiej wygranego. CdR z taką Barcą to byłaby truskawka na torcie.\n3. staste7729.08.2018; 11:34\nMarzył mi się jeszcze powrót Paco Alcacera, np. zamiast Gameiro. Szkoda, że do tego nie doszło. Może kiedyś. Nie znam tła sprawy, ale zapewne Paco tak się nie postarał jak Guedes. Szkoda, bo myślę, że była szansa.\n4. ThomsonVCF29.08.2018; 12:44\nMoją przygodę z kibicowaniem Valencii, które to kibicowanie wykształciło się z wcześniejszej sympatii, zacząłem od sezonu w którym wygraliśmy z Marsylią w finale Pucharu UEFA. Marzy mi się spuentowanie tego okresu i 100lecia klubu wygraną w LE w tym sezonie.\nCo do samej kwoty transferu GG i ryzyka - a co tam, nawet ja czasem jestem optymistą. Nie da się zbudować czegoś wielkiego bez podjęcia ryzyka. Nawet jeśli wypadlibyśmy poza top 4 i mocarstwowe plany musielibyśmy przełożyć, to i tak będę uważać, że warto było.\nState - trollujesz z tym Paco prawda? :D\n5. yyaro29.08.2018; 17:14\nSuper artykuł. Jestem starszy, a takiego doboru słów bym nie wymyślił.\nJa dobrze pamiętam te słodkie i tłuste lata Valencii. Zdałem sobie sprawę, że jest to przekleństwo :)\nOstatni sezon trochę to zalagodził. Oby obecny utrzymał ten stan.


dywaniki samochodowe, OPEL INSIGNIA, 2008 - ..., 2.0 CDTI - (1956 ccm) - Motochemia\ndywaniki samochodowe do OPEL INSIGNIA, 2008 - ..., 2.0 CDTI - (1956 ccm)\nNa tej podstronie znajdziesz listę mocy silnika OPEL INSIGNIA z rocznika 2008 - ... i silnikiem 2.0 CDTI - (1956 ccm) dla których mamy w ofercie dedykowane dywaniki samochodowe.\ndywaniki samochodowe według mocy silnika w OPEL INSIGNIA z rocznika 2008 - ... i silnikiem 2.0 CDTI - (1956 ccm):\nOPEL INSIGNIA 2008 - ... 2.0 CDTI - (1956 CCM)\n110 KM - A 20 DTC,A 20 DTL - (81 KW)\n131 KM - A 20 DTJ,A 20 DT - (96 KW)\n160 KM - A 20 DTH - (118 KW)\nZobacz inne akcesoria do OPEL INSIGNIA 2008- 2.0 CDTI - (1956 ccm)\ndywaniki samochodowe dedykowane dla OPEL INSIGNIA z rocznika 2008 - ... z silnikiem 2.0 CDTI - (1956 ccm), dlaczego?\nMając samochód OPEL INSIGNIA z rocznika 2008 - ... z silnikiem 2.0 CDTI - (1956 ccm), można zastanawiać się czy dywaniki samochodowe są dedykowane dla konkretnej mocy silnika (np. 110 KM - A 20 DTC,A 20 DTL - (81 KW), 131 KM - A 20 DTJ,A 20 DT - (96 KW) lub 160 KM - A 20 DTH - (118 KW)). Jeśli zastanawiasz się czy to ma jakiekolwiek znaczenie porównaj dywaniki samochodowe dedykowane do silnika 2.0 CDTI - (1956 ccm) o mocy 131 KM - A 20 DTJ,A 20 DT - (96 KW) i 160 KM - A 20 DTH - (118 KW). W niektórych przypadkach produktów (np. dywaniki samochodowe) może to nie mieć znaczenia, lecz warto wcześniej upewnić się. Jako posiadacz samochodu OPEL INSIGNIA z rocznika 2008 - ... z silnikiem 2.0 CDTI - (1956 ccm) o mocy 110 KM - A 20 DTC,A 20 DTL - (81 KW) możesz chcieć produkt najlepiej dopasowany do potrzeb Twojego pojazdu? Skorzystaj z naszej bazy i wybierz odpowiednią moc (np. 110 KM - A 20 DTC,A 20 DTL - (81 KW)) aby zobaczyć oferowane przez nas produkty. Aktualnie w sklepie mamy 1 produktów typu dywaniki samochodowe, które pasują do OPEL INSIGNIA z rocznika 2008 - ... z silnikiem 2.0 CDTI - (1956 ccm). Jeśli chwilowo nie mamy ich lub masz inne wątpliwości - zadzwoń do nas (512 802 277).\nPrzykładowe dywaniki samochodowe do OPEL INSIGNIA z rocznika 2008 - ... z silnikiem 2.0 CDTI - (1956 ccm)


Sejfy gabinetowe – wybierz sejf do gabinetu - IMPEXIMP Security Solutions\nSejfy gabinetowe – to właśnie dzięki nim wszystko, co wartościowe z punktu widzenia Ciebie i Twojej firmy, może być doskonale zabezpieczone. W naszej ofercie czeka na Ciebie szeroki wybór sejfów dedykowanych do użytku w gabinecie.\nZnajdziesz u nas zarówno małe i poręczne sejfy, które z łatwością umieścisz w meblach lub zamontujesz bezpośrednio w ścianie bądź podłodze. Jeżeli zależy Ci na nieco większych gabarytach – z powodzeniem postawisz na duże sejfy wolnostojące.\nDzięki trwałej konstrukcji, na którą składają się solidne metalowe płyty (o grubości minimum 8 mm), trwałe zamki (odporne na wybicia i przewiercenia), solidne zawiasy oraz ciężkie i odporne wypełnienie - zabezpieczysz wszystko, na czym Ci zależy. Naszej sejfy gabinetowe posłużą Ci do ochrony takich elementów, jak: pieniądze w gotówce, biżuteria, cenne kruszce, dokumenty, a nawet broń.\nSejfy do gabinetu – co warto wziąć pod uwagę podczas ich zakupu?\nNa początku musisz odpowiedzieć sobie na pytanie: do czego mają Ci służyć? Czy potrzebujesz niewielkiej skrytki, w której pomieścisz pieniądze i biżuterię? Nieco większego sejfu gabinetowego, w którym znajdą się akta i teczki? A może dużej szafy, która zabezpieczy Twoją broń lub pokaźną ilość tomów?\nW przypadku dokumentów lub mniejszych kosztowności Twój sejf może być wyposażony w dodatkowe półki, które zapewnią Ci wygodę i ułatwią utrzymanie porządku. Pomocne będzie także określenie sposobu zabezpieczeń. Czy preferujesz tradycyjne zamki na klucz? Dodatkową ochronę w postaci szyfru? A może sejf wyposażony w zamek biometryczny?\nGabinetowe sejfy do firmy – powody, dlaczego warto kupić je właśnie u nas\nW ofercie naszego sklepu internetowego z sejfami znajdziesz imponujący wybór produktów, które z pewnością odnajdą się także w Twoim gabinecie. Czekają na Ciebie m.in. sejfy:\nW różnych rozmiarach i z różnymi sposobami montażu - w tym: małe, średnie i duże - wolnostojące, ścienne, podłogowe, a nawet do mebli.\nDopasowane do wymagań - w tym: na dokumenty, pieniądze, kosztowności, broń.\nWszystkie z nich łączy natomiast doskonały poziom zabezpieczeń oraz najwyższa możliwa jakość. Wszystko przez fakt, że stoją za nimi renomowani producenci.\nPoszukujesz sejfu, który doskonale odnajdzie się w Twoim gabinecie? Zachęcamy Cię do zapoznania się z całą naszą ofertą. Pamiętaj, że jeśli w trakcie poszukiwań pojawią się jakiekolwiek pytania i wątpliwości - wystarczy, że się z nami skontaktujesz. Z przyjemnością pomożemy Ci dokonać właściwego wyboru!


Zakłady Ekstraklasa 2019/2020 - Typy bukmacherskie, Obstawianie, Live\nZaktualizowano: 26 mar 07:01\nWraz z końcem lipca ruszyła „najlepsza liga świata”. Wielu kibiców lekceważy poziom naszej Ekstraklasy. Znajdą się jednak też takie osoby, które są gotowe oddać „wszystko”, aby obejrzeć spotkania najwyższego szczebla rozgrywek w naszym kraju. Jeszcze przed startem Ekstraklasy, wielu kibiców zastanawiało się, która drużyna ma największe szanse na mistrzostwo Polski w sezonie 2019/2020? Istnieje także duże grono osób które twierdzi, że obstawianie Ekstraklasy nie ma jakiegokolwiek sensu. Wszystko ze względu na nieprzewidywalność naszych rozgrywek. Czy warto zatem brać się za typowanie Ekstraklasy 2019/2020? Wszystko zależy od nas samych, my jednak postaramy się Wam przekazać garść podstawowych informacji na ten temat.\n2. Ekstraklasa Zakłady bukmacherskie\n3. Kursy na Ekstraklasę 2019/2020\n4. Ekstraklasa na żywo\nW XXI wieku, tytuł najwięcej razy wędrował do piłkarzy Wisły Kraków oraz Legii Warszawa. Ekipa „Białej Gwiazdy” rządziła w lidze na początku obecnego stulecia, natomiast Legioniści - w ostatnim dziesięcioleciu. W tabeli wszech czasów, najwięcej mistrzostw Polski ma na koncie krakowska Wisła (14). Tyle samo tytułów ma w swoim dorobki Górnik Zabrze. Kolejne w klasyfikacji są Legia oraz Ruch Chorzów (po 13).\nZakłady na Ekstraklasę zrealizuj w LVBet!\nW poprzedniej kampanii, 2018/2019, mistrzem Polski, sensacyjnie, została drużyna Piasta Gliwice. Ekipa prowadzona przez Waldemara Fornalika wyprzedziła Legię Warszawa oraz Lechię Gdańsk. Gdańszczanie sięgnęli także po Puchar Polski. Czy to oznacza, że te trzy zespoły są głównymi kandydatami do mistrzowskiego tytułu?\nZanim podamy gdzie są najlepsze kursy Ekstraklasa na ten sezon 2019/2020, a także nasze typy na Ekstraklasę na najbliższą kampanię, musimy Wam powiedzieć, gdzie najlepiej jest zawierać zakłady na Ekstraklasę. W tym celu, polecamy, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście, założenie konta w serwisie LV Bet lub w Totolotku.\nU pierwszego z podanych bukmacherów, macie szansę na zgarnięcie ekskluzywnej oferty powitalnej. Jest to bonus do 1500 PLN, a także 70 PLN bez depozytu. To wszystko przy użyciu naszego specjalnego kodu JOHNNYBET. Oprócz zakładów sportowych, LV Bet posiada w swojej ofercie także, na przykład, sekcję sportów wirtualnych.\nJeśli chodzi o ofertę promocyjną Totolotka, tutaj również możecie liczyć na ekskluzywny bonus od naszego portalu. Dzięki użyciu kodu promocyjnego JB720 dostajecie dostęp do promocji nawet do 1120 PLN, a także otrzymujecie, na start, bonus bez depozytu w wysokości 25 PLN – i to całkowicie za darmo!\nZarówno oferta LVBet, jak i Totolotka brzmi kusząco, prawda?\nAtrakcyjne kursy na Ekstraklasę znajdziesz w Totolotku!\nW LV Bet oraz Totolotku dostaniecie dostęp, nie tylko, do atrakcyjnych ofert powitalnych, ale także znajdziecie w tych serwisach najlepsze Ekstraklasa kursy na polskim rynku. W ofercie bukmacherskiej macie możliwość typowania, zarówno pojedynczych spotkań, ale także końcowych rozstrzygnięć jeśli chodzi o mistrzostwo Polski czy spadkowiczów.\nSwoje Ekstraklasa typy możecie realizować także jako zakłady na żywo, które są prowadzone w trakcie trwania spotkań. Zwiększa to szansę na to, że nasze Ekstraklasa zakłady zostaną ostatecznie rozliczone jako wygrane. Należy pamiętać, że obstawianie Ekstraklasy to nie tylko typowanie, jakie będą prawidłowe Ekstraklasa wyniki, ale także wiele innych opcji – możemy przecież spróbować przewidzieć ilość bramek w danym spotkaniu, liczbę żółtych lub czerwonych kartek czy ilość rzutów rożnych… Możliwości jest naprawdę bardzo dużo i nawet najwybredniejsi typerzy znajdąm, z pewnością, coś dla siebie.\nObiecaliśmy również, że napiszemy trochę, jakie są nasze Ekstraklasa typy na ten sezon. Jak wiedzą doświadczeni typerzy, obstawianie Ekstraklasy nie należy do najłatwiejszych zadań i tego trzeba się trzymać. Oczywiście, można próbować typować potencjalnego mistrza kraju, ale należy pamiętać, że w naszych rozgrywkach wszystko dzieje się w bardzo szybkim tempie i ten, kto jest w formie w pierwszych kolejkach, nie musi wcale jej mieć w kolejkach końcowych – i odwrotnie.\nKursy na faworytów prezentujemy tutaj:\nLegia Obstawiaj z LVBET\nLechia Obstawiaj z LVBET\nJagiellonia Obstawiaj z LVBET\nLech Obstawiaj z LVBET\nPiast G. Obstawiaj z LVBET\nOstatnia aktualizacja: 1563958132\nTransmisja Ekstraklasa w TV, jak co roku, jest prowadzona przez stację nc+, a także Eurosport. W tym miejscu należy zaznaczyć, że kibice mają możliwość również skorzystania z opcji oglądania meczów w internecie. Ekstraklasa live jest dostępna, między innymi, na platformie Eurosport Player. Oczywiście, najzagorzalsi fani, jeśli mają taką możliwość, wybiorą się na stadion swojego ukochanego zespołu, aby wspierać swoich ulubieńców prosto z trybun. Mimo to, trzeba przyznać, że opcji na śledzenie Ekstraklasy jest naprawdę wiele.


Dodano: 18 października 2017, 13:39 4\nNaczelna Rada Adwokacka skierowała do Sejmu opinię ws. projektów ustaw prezydenta Dudy o Sądzie Najwyższym i Krajowej Radzie Sądownictwa. Według RMF24.pl, w 20-stronicowym dokumencie stwierdzono, że propozycje głowy państwa są „alternatywną formą realizowania błędnej koncepcji, zawartej w zawetowanych ustawach”.\nPrzewodniczący Komisji Legislacyjnej NRA prof. Macieja Gudowski ocenił, że zmiany mogą mieć istotny wpływ na znaczące pogorszenie sytuacji prawnej obywateli przed sądem. Wskazał, ze, że „głównym założeniem reformy jest podporządkowanie władzy sądowniczej przedstawicielom władzy wykonawczej”.\nNaczelna Rada Adwokacka podkreśliła w opinii, że jeśli projekty, które powstały z inicjatywy Andrzeja Dudy zostaną przyjęte, oznaczałoby to odejście od zasad demokratycznego państwa prawa, opartego na trójpodziale władz.\nSpotkania z prezesem PiS\nSzef Kancelarii Prezydenta Krzysztof Szczerski zapowiedział, że jeszcze w tym tygodniu dojdzie do kolejnego spotkania prezesa Prawa i Sprawiedliwości Jarosława Kaczyńskiego z Andrzejem Dudą ws. reformy sądownictwa. – Jestem z natury optymistą, chociaż w tej sprawie nie jestem pewny, czy uda się osiągnąć kompromis już w piątek – przyznał z kolei wicemarszałek Senatu Adam Bielan.\nwiadomości kraj polityka reforma sądownictwa naczelna rada adwokacka andrzej duda prezydent ustawy sądy krs krajowa rada sądownictwa\nZenek Znadmorza 18 października 2017, 22:50\nNo tak, dla was nadzwyczajna kasto adwokacka ma być tak jak jest i było, koniec "fenito"! Bo dalej chcecie "spijać śmietankę" wspólnie z nadzwyczajną kastą sędziowską. Bo wy i tylko wy w pierwszej kolejności, pilnujecie żeby do tych zawodów w pierwszej kolejności mają trafiać wasze dzieci i dzieci waszych znajomków. Dla tej powyżej kasty, wydaje się że parlament i rząd to mały "pikuś i jak brzmi to w żargonie " może ci nam skoczyć na pukiel". Za moment w do akcji przystąpi obrońca "tych nadludzi" Rzecznik Praw Obywatelskich "ostatni sprawiedliwy " Adam Bodnar. A kto to jest Adam Bodnar?\nAdam Bodnar to skrajny lewicowiec. Publicznie przyznawał, że głosował na Ruch Palikota.\nA czyim tak naprawdę rzecznikiem jest Adam Bodnar, nie budzi wątpliwości, bo tego jegomościa łączy braterstwo z totalną Opozycją i całą resztą, sprzeciwiającej się dzisiejszej władzy. A głoszenie haseł anty pisowskich wystarczy, żeby y zyskać przychylność Bodnara. "Bidula" "ostatni sprawiedliwy" Bodnar, w swoich działaniach rzadko staje po stronie skrzywdzonych, bo pokrzywdzonych mieszkańców kamienic jak to zabrzmi w żargonie ,"olał ciepłym moczem",. a ujął się się, nie za pokrzywdzonymi, lecz za handlarzami roszczeń, złodziejami wyłudzających nieruchomości i sitwą podwładnych Hannie Gronkiewicz-Waltz.\nAndrzej Ujejski 18 października 2017, 16:45\nPodstawowe powinno być wprowadzenie do KK, tzw Przestępstwa Procesowego i karanie sędziów i prokuratorów za lamanie Praea RP , w swoim orzecznictwie z automatycznym uchyleniem immunitetu, dość Kast Nietykalnych\nBol Kościuszko 18 października 2017, 14:12\njak durniu wierzysz w znaki to wal do poslanki sobeckiej jak w dym !!\nDodaj odpowiedź 14 89 Przejdź do FORUM\ntato tato 18 października 2017, 13:53\nNO TAK JEZELI POPRAWKI PANA ANDRZEJA NIEPODOBAJA SIE FAJFUSA Z CASTY PRAWNICZEJ ...TO ZNACZY ZE PROJEKT ANDRZEJA MOZE DAWAC JESZCZE SZANSE NA UNICESTWIENIE TEJ CASTY. .. .BOJA SIE ..A TO DOBRY ZNAK !!!!


Roksana Węgiel w nowym teledysku śpiewa o rozstaniu? "Choć szkoda nas, to dobrze mi, jest jak jest" - PUDELEK\nŚroda 05.06.2019 16:00\nRoksana Węgiel w nowym teledysku śpiewa o rozstaniu? "Choć szkoda nas, to dobrze mi, jest jak jest"\nNieco przerażające jest tempo, w jakim rozkręca się ostatnio kariery młodziutkich gwiazdek. Nastoletni idole błyskawicznie trafiają do mainstreamu i by się w nim utrzymać muszą nieustannie budzić emocje. W przypadku tak młodych osób, których bagaż doświadczeń jest przecież niewielki, showbiznesowy rollercoaster może skończyć się nienajlepiej. Niektórzy już zarzucają Roksanie Węgiel, sensacji ostatnich miesięcy, że zaczęła gwiazdorzyć.\nZobacz: Roksana Węgiel nie dojechała na koncert przez... policję! "Funkcjonariusz wykazał się TOTALNYM BRAKIEM WYROZUMIAŁOŚCI"\nMłodziutka piosenkarka wypuściła właśnie nowy teledysk do utworu Dobrze jest, jak jest. Węgiel śpiewa o rozczarowaniu, które trudno jest przypisać doświadczeniom 14-latki:\nTonę w myślach co dnia, to nie moja gra, chyba tracę czas. Nie umiem w tym trwać, więc pójdę przed siebie, choć szkoda nas, to dobrze mi, jest jak jest. Jeszcze raz chcę zapomnieć nas na dobre.\nPod teledyskiem fani dyskutowali o tym, czy młoda wokalistka powinna śpiewać o takiej tematyce.\nRoxie jest dziewczynką, nie dorosłą kobietą i to, o czym śpiewa, nie brzmi w jej ustach ani właściwie, ani prawdziwie. Ktoś, kto pisze jej teksty (bądź poddaje pomysły), robi z niej kolejną gwiazdeczkę zapominając, czy raczej nie dbając, że jest to jeszcze dziecko.\nZobacz też: 14-letnia Roksana Węgiel o ZWIĄZKU NA ODLEGŁOŚĆ: "To trudne"\nTeodor 176 Skomentuj »\nGość 05.06.2019 17:05\nA o czym ma śpiewać ?! O jajecznicy ?!\nGość 05.06.2019 17:06\nA co ma spiewac o Myszce Miki? Jak spiewa o wojnie to ma byc zolnierzem? 😐 Pudel podjudza jak zwykle.\nGość 05.06.2019 17:08\nOna jest wykonawcą tekstów A nie autorką. Śpiewa to co jej każą. Mimo wszystko dobrze to robi.\nGość 05.06.2019 17:13\n14 łatki wyglądaja jak 16, 16 jak 20, 20 jak 25, 25 jak 30, a 30 jak 16\nGość 05.06.2019 17:10\nPrzecież to nie ona decyduje o tym co śpiewa, jeśli jej każą wyspiewac instrukcję obsługi kosiarki to tak zrobi, ona nie ma nic do gadania.\nGość 06.06.2019 11:10\nGość 06.06.2019 11:16\nTrzeba poradzić się Ani Rubik,bo Roksana nie miala edukacji w przedszkolu i nie wie co wypada w jej wieku.\ngość 06.06.2019 11:20\nPrzesadzacie. Dziewczyna lada moment będzie kobietą i musiałaby się wygrzebywać z dawnych piosenek dla dzieci, by na nowo budować sobie markę. Piosenka nie jest wulgarna, śpiewać może ją w każdym wieku. A przecież nastolatki też przeżywają rozstania i chcą o nich słuchać. Dobrze dać im taką wersję kawałków o rozstaniu, nie te epatujące erotyzmem.\nErriso 06.06.2019 11:20\nPrzewiduję 1 miejsce na Karcie na Czasie dla tego teledysku i piosenki. Nastoletnia Roksana po raz kolejny pokazała, że preferuje kobiecy styl i dorosłe piosenki. Lay Low nie było wyjątkiem.


Program „Prawa, równość i obywatelstwo” na lata 2014–2020\nProgram wspiera działania na rzecz promowania praw obywatelskich w Europie, zasady niedyskryminacji i równości kobiet i mężczyzn, prawa ochrony danych osobowych, praw dziecka i praw konsumenta. Program obejmuje również wspieranie przeciwdziałania i walki z rasizmem, ksenofobią i homofonią, praw osób niepełnosprawnych oraz ochrony ofiar przemocy.\nCelem ogólnym Programu jest przyczynienie się do dalszego rozwijania przestrzeni, w której równość i prawa osób zapisane w TUE, TFUE, Karcie praw podstawowych i międzynarodowych konwencjach dotyczących praw człowieka, do których to konwencji przystąpiła Unia, są propagowane, chronione i skutecznie wdrażane.\nBudżet programu: 439 473 000 EUR\nZasięg programu: Państwa członkowskie UE, państwa EFTA, państwa kandydujące i potencjalne państwa kandydujące, państwa przystępujące do Unii. Organy i podmioty nastawione na osiąganie zysku mają dostęp do Programu wyłącznie w powiązaniu z organizacjami nienastawionymi na zysk lub organizacjami publicznymi.\nBeneficjenci programu: Program jest otwarty dla wszystkich organów i podmiotów mających siedzibę w państwach członkowskich, państwach EFTA, państwach kandydujących i potencjalnych państwach kandydujących oraz państwach przystępujących do Unii.\nPodstawa prawna: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1381/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające program „Prawa, równość i obywatelstwo” na lata 2014–2020\nInformacje o naborach wniosków projektowych


🥇 Profesjonalny makijaż na każdą okazję Warszawa - ⭐ opinie, cena - Wesele z klasą id:22153\nProfesjonalny makijaż na każdą okazję id:22153\nod 200 do 220 zł / wizyta\nProfesjonalny makijaż na każdą okazję\tid:22153\nJeśli chcesz się poczuć wyjątkowo tak jak wszystko dookoła powinno być w tym najważniejszym dniu w Waszym życiu, zadzwoń, napisz,po prostu skontaktuj się ze mną. Zrobię Tobie, Twojej mamie, babci, świadkowej, siostrze i najbliższym piękny makijaż.\nJestem z Warszawy wiec zaznaczam, że tylko Warszawa i bliskie okolice !!!\nDziękuję za wykonanie pięknego i niezwykle trwałego makijażu ślubnego. Wszyscy byli zachwyceni a ja szczęśliwa :)\nPani Paula wykonała makijaż ślubny dla mnie oraz mojej świadkowej. Makijaż był dla mnie nieco za mocny ale dobrze się trzymał i ładnie wyglądał na zdjęciach.\nPani Paula była miła i przybyła na umówione miejsce punktualnie.\nSposób nakładania cieni mi nie odpowiadał. Zamiast stopniowo cieniowanego oka, Pani makijażystka nałożyła od razu ciemniejszy cień a potem nakładała jaśniejsze. Przez to nie mogłam kontrolować tego jak mocny jest makijaż.\nZ tego co widziałam Pani Paula używała kosmetyki z średniej, taniej półki: Inglot, Maybelline, Astor itp. Pani Paula pokazała mi tylko jeden kolor podkładu. Nie wiem czy Pani Paula miała tylko jeden podkład przy sobie, czy więcej odcieni ale cieszę się, że wziełam swój podkład, bo w razie źle dobranego koloru katastrofa gwarantowana. Nie wiem czy pędzle itd były dezynfekowane, ale świadkowa była chyba malowana tymi samymi co ja.\nCena przystępna i adekwatna do jakości. Poprawny i trwały makijaż.\nKasia Lamentowicz - makijaż & stylizacja włosów\t💞💞 WIZAZYSTKA Natalia Szubert profesjonalny makijaż ślubny 💞💞\tMakijaż ślubny, fotograficzny, okazjonalny i-makeup mobilnie\tAgata Pustoła Makijażystka ⭐ Subtelne Makijaże ⭐ Fryzury: loki, fale ⭐\nśpiew na ślubie\tAsia i Harfa - oprawa muzyczna na Twoją uroczystość\tWeselne Dekoracje - przygotowanie i dekoracja sal weselnych\tfotograf ślubny PROMOCJA\tPierwszy taniec / pokaz tańca / animacja taneczna\nZdjęcia TOP w sierpniu 2021!\tPudełka na obrączki ślubne. Dowiedz się, jak wybrać odpowiedni model i czym je wypełnić!\tRomantyczny ślub w plenerze. Jak go zorganizować?\nUroda, makijaż ślubny Radom Uroda, makijaż ślubny Płock Uroda, makijaż ślubny Siedlce Uroda, makijaż ślubny Pruszków Uroda, makijaż ślubny Legionowo Uroda, makijaż ślubny Błonie Uroda, makijaż ślubny Nowy Dwór Mazowiecki Uroda, makijaż ślubny Gąbin Uroda, makijaż ślubny Józefów Uroda, makijaż ślubny Ciechanów Uroda, makijaż ślubny Żyrardów Uroda, makijaż ślubny Warszawa Uroda, makijaż ślubny mazowieckie\nOstatnia aktualizacja strony: 29-11-2021 19:27:21


Stoch: Wiedziałem o co walczę, dlatego zdecydowałem się na start - RMF 24\nStoch: Wiedziałem o co walczę, dlatego zdecydowałem się na start\nŚroda, 4 stycznia 2017 (17:36)\nKamil Stoch mimo bolącego barku zdecydował się wystąpić w trzecim konkursie Turnieju Czterech Skoczni. W Innsbrucku był czwarty i... pojechał do szpitala. „Wiedziałem o co walczę i ile musiałem przejść, by znaleźć się w tym miejscu” – powiedział po zawodach.\nKamil Stoch /EXPA/JFK /PAP/EPA\nJestem w momencie, w którym zawsze chciałem być. Wiedziałem też w jakiej jestem dyspozycji. To wszystko wziąłem pod uwagę, a także inne okoliczności, włącznie z bólem i ewentualnymi przeszkodami. Doszedłem do wniosku, że spróbuję i zobaczymy, co to przyniesie. Na szczęście nie miałem problemów z oddaniem skoku. Nie mogłem zrobić telemarku, tylko go zaznaczyłem, ale było dobrze - ocenił.\nStoch stracił wprawdzie pozycję lidera TCS, ale do Norwega Daniela Andre Tandego traci zaledwie 1,7 punktu. Czwarty jest Piotr Żyła. W serii próbnej Stoch miał upadek i nie wiadomo było, czy pojawi się na rozbiegu. Ostatecznie zdecydował się na rywalizację. Z powodu złych warunków atmosferycznych, ale także zapadającego zmroku (skocznia w Innsbrucku nie ma sztucznego oświetlenia) drugą serię odwołano.\nWiatr bardzo mieszał. Moja para była tego ewidentnym przykładem, dodatkowo zeskok był bardzo nierówny, wpadłem w serii próbnej w nierówną dziurą, przez co miałem odczucie, jakby ktoś złapał moje narty, a ja nagle wyhamowałem. Nie miałem żadnej kontroli nad niczym, nie miałem czasu na żadną reakcję, dlatego pod tym względem był to bardzo trudny konkurs - dodał dwukrotny mistrz olimpijski.\nPrzed rywalizacją w Innsbrucku Stoch miał 0,8 pkt przewagi nad Stefanem Kraftem. Austriak mocno się jednak rozchorował i w środę zajął 18. miejsce. W klasyfikacji generalnej cyklu spadł na trzecią pozycję. Do Tandego traci 16,6 pkt. Tuż za nim znajduje się Żyła, który do podium ma siedem punktów.\nUważam, że nasza drużyna spisała się mimo tych warunków całkiem nieźle. Pokazała, że potrafi sobie radzić - powiedział Stoch, który się spieszył do... szpitala. Jadę prześwietlić bark. W tym momencie nie odczuwam dużego bólu, ale staram się ręką nie szarpać. Nic więcej powiedzieć nie mogę. Skoro potrafiłem oddać skok, to znaczy, że nie jest nic groźnego, ale na spokojnie zobaczymy - zaznaczył.\nTo, czy uda mu się wyjść na skocznię w czwartek - na treningi i kwalifikacje w Bischofshofen na razie nie wiadomo. Zawsze tak jest, że na drugi dzień jest najgorzej, ale może akurat tym razem będzie inaczej. Na pewno będę walczyć. Mamy bardzo dobry sztab medyczny i wierzę, że sobie poradzimy - podkreślił.\nDecyzji, czy warto było w takich warunkach w ogóle rozgrywać konkurs, nie chciał komentować. Do mnie należy wyjście na górę i oddanie skoku wtedy, kiedy odbywają się zawody. Nie chcę tego oceniać. Jest cały sztab ludzi, którzy tym zarządzają. Mam do nich na tyle zaufania, że wiem, iż nie puszczą nas w warunkach, które byłyby skrajnie niebezpieczne. Takie mam poczucie bezpieczeństwa - przyznał.\nW piątek odbędzie się czwarty, ostatni konkurs Turnieju Czterech Skoczni. W czołowej dziesiątce klasyfikacji jest trzech Polaków - oprócz Stocha i Żyły, siódmy jest Maciej Kot. W Innsbrucku triumfował Tande przed rodakiem Robertem Johanssonem i Rosjaninem Jewgienijem Klimowem.\nNewsTurniej Czterech Skoczni: Odwołano drugą serię, Kamil Stoch czwarty w Innsbrucku\nWkrótce Cyber Monday, czyli dzień wyprzedaży internetowych. Na co uważać?