biblia.wiara.pl » Namaszczenie w Betanii\nGdy Jezus przebywał w Betanii, w domu Szymona Trędowatego, podeszła do Niego kobieta z alabastrowym flakonikiem drogiego olejku i wylała Mu olejek na głowę, gdy spoczywał przy stole. Widząc to, uczniowie oburzali się, mówiąc: «Na co takie marnotrawstwo? Przecież można było drogo to sprzedać i rozdać ubogim». Lecz Jezus zauważył to i rzekł do nich: «Czemu sprawiacie przykrość tej kobiecie? Dobry uczynek spełniła względem Mnie. Albowiem zawsze ubogich macie u siebie, lecz Mnie nie zawsze macie. Wylewając ten olejek na moje ciało, na mój pogrzeb to uczyniła. "Zaprawdę, powiadam wam: Gdziekolwiek po całym świecie głosić będą tę Ewangelię, będą również opowiadać na jej pamiątkę to, co uczyniła». (Mt 26,6-13)\nOpis ustanowienia Eucharystii w Ewangeliach synoptycznych porusza prostotą i dostojnością, z jaką Jezus w wieczór Ostatniej Wieczerzy ustanawia ten wielki Sakrament. Istnieje pewien epizod, który w pewnym sensie jest preludium: namaszczenie w Betanii. Pewna kobieta, utożsamiona przez Jana z Marią - siostrą Łazarza, wylewa na głowę Jezusa flakonik drogocennego olejku, wywołując wśród uczniów, szczególnie u Judasza (por. Mt 26,8; Mk 14,4; J 12,4), negatywną reakcję, jakby ten gest, biorąc pod uwagę potrzeby biednych, był marnotrawstwem nie do przyjęcia. Jednak ocena ze strony Jezusa jest zupełnie inna. Z całym poszanowaniem obowiązku wspierania potrzebujących, którymi uczniowie zawsze będą musieli się zajmować - ubogich zawsze macie u siebie (Mt 26,11; Mk 14,7; por. J 12,8) - On, myśląc o zbliżającej się chwili swojej śmierci i złożenia do grobu, docenia namaszczenie, którego dostąpił jako zapowiedź tej czci, jakiej Jego ciało, nierozerwalnie związane z tajemnicą Jego osoby, będzie godne także po śmierci.\nChrystus rozmawia z kobietami o sprawach Bożych, znajdując u nich dla tych spraw zrozumienie: autentyczny rezonans umysłu i serca, odpowiedź wiary. I Jezus dla tej specyficznie kobiecej odpowiedzi wyraża uznanie i podziw, jak w wypadku niewiasty kananejskiej (por. Mt 15,28). Czasem tę żywą wiarę przenikniętą miłością daje za przykład: naucza więc, biorąc asumpt z tej kobiecej odpowiedzi umysłu i serca. Tak czyni w wypadku owej kobiety grzesznicy, której postępowanie w domu faryzeusza staje się dla Jezusa punktem wyjścia dla wyjaśnienia prawdy o odpuszczeniu grzechów: odpuszczone jej są liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. A ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje (Łk 7,47). Przy sposobności innego namaszczenia Jezus bierze w obronę kobietę i jej uczynek wobec uczniów, w szczególności Judasza: Czemu sprawiacie przykrość tej kobiecie? Dobry uczynek spełniła względem Mnie (...). Wylewając ten olejek na moje ciało, na mój pogrzeb to uczyniła. Zaprawdę, powiadam wam: Gdziekolwiek po całym świecie głosić będą tę Ewangelię, będą również opowiadać na jej pamiątkę to, co uczyniła (Mt 26,6-13). Istotnie, Ewangelie głoszą nie tylko to, co uczyniła wspomniana kobieta w Betanii, w domu Szymona Trędowatego, ale także podkreślają, że w momencie ostatecznej próby, rozstrzygającej o całym mesjańskim posłannictwie Jezusa z Nazaretu, u stóp Krzyża znalazły się przede wszystkim kobiety. Z Apostołów dochował wierności tylko Jan. Kobiet zaś było wiele. Nie tylko Matka Chrystusa i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena (J 19,25) - ale wiele niewiast, które przypatrywały się z daleka. Szły one za Jezusem z Galilei i usługiwały Mu (Mt 27,55). Jak widać, w tej najcięższej próbie wiary i wierności kobiety okazały się mocniejsze od Apostołów; w tych momentach niebezpieczeństwa te, które wiele umiłowały, potrafiły przezwyciężyć lęk. Przedtem jeszcze były kobiety na drodze krzyżowej, które zawodziły i płakały nad Nim (Łk 23,27). Wcześniej jeszcze była żona Piłata, która przestrzegała swojego męża: Nie miej nic do czynienia z tym Sprawiedliwym, bo dzisiaj we śnie wiele nacierpiałam się z Jego powodu (Mt 27,19). (LXXIV)\ndodane 17.04.2011 22:36


Dziecko i propaganda. Tak uśmiech, jak i ból służą do manipulacji - Wykop.pl\n@TYG0DNIK tygodnik.tvp.pl #polityka #bialorus #imigranci #4konserwy #granica #bekazlewactwa\nTo zdjęcie z września 2015 roku jest ikoną. Na brzegu morza leży ubrany w czerwoną koszulkę i krótkie spodenki chłopczyk. Potem okazało się, że ilustruje też zupełnie inną historię i jest symbolem kłamstw, manipulacji, propagandowych sztuczek.\ni już zakopuja tuzy inteligencji Xd\n@mojnicknawykopie: a co imają robić ( ͡° ͜ʖ ͡°) łykają bzdety jak pelikany a potem pozostaje im tylko "zakopywanie" ¯\__(ツ)_/¯ teraz pewnie są wstrząśnięci (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■) bajką o migrancie pływającym 6 dni w rzece (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■) albo wysrywami tej pani ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nŁukasz Szumowski zrezygnował z mandatu poselskiego\nCyberatak na telefon Borysa Budki i jego żony\nTYG0DNIK dołączył 3 lata 1 mies. temu\nT-Mobile zapłacił 30 tysięcy podatku od 43 miliardów przychodu! 4539\nNiezwykle serdeczne przyjęcie Błażeja przez grupę skejterów 3409


Partenon w Atenach (Grecja) - antyczna świątynia na Akropolu\nAkropol, Ateny, Grecja\n477 r. p.n.e. - 438 r. p.n.e.\nStyl architektoniczny: Antyczny grecki dorycki\nArchitekt: Iktinos Kallikrates, Fidiasz\nPartenon opis i ciekawostki:\nŚwiątynia ku czci Ateny Partenos, dziewiczej opiekunki Aten, uważana jest za doskonały przykład klasycznej architektury, arcydzieło sztuki rzeźbiarskiej.\nDługość budowli wynosi 69,5 m, a szerokość 30,9 m. Perystyl czyli kolumnada zewnętrzna, otaczał budowlę wewnętrzną zwaną cellą, mieszczącą budynek, w którym znajdował się olbrzymi posąg bogini wykonany ze złota i kości słoniowej. Perystyl składał się z 46 kolumn, z których 8 było widocznych z przodu świątyni, a 17 po bokach. Kolumny były marmurowe, podobnie jak wsparte na nich frontony i belkowania. Dach świątyni był drewniany. Styl budowli stanowił rozwinięcie stylu prostych konstrukcji drewnianych.\nWschodnie pomieszczenie miało 29,8 m długości i 19,2 m szerokości, kolumny doryckie mają 1,9 m średnicy i 10,4 m wysokości.\nPartenon był nie tylko świątynią, spełniał również funkcję galerii sztuki, był doskonałym otoczeniem dla bogatych rzeźb. Służył on także jako cerkiew prawosławna, kościół rzymskokatolicki i meczet.\nW VI w. Partenon został przemieniony w kościół chrześcijański, od 1204 r. służył jako kościół łaciński do 1458 r. kiedy to został zamieniony przez tureckich zdobywców w meczet.\nOficjalna strona: http://odysseus.culture.gr/h/2/eh251.jsp?obj_id=912\n"Najdoskonalszy zabytek sztuki starożytnej, który nawet jako ruina imponuje i wzrusza." - Beadeker\nData wpisu: 1987 Ref: 404\n265 km od tej budowli\n563 km od tej budowli\nKomentarze do Partenon (52) Średnia ocen: 4,0 Dodaj komentarz / Oceń budowlę\nNa podstawie 52 komentarzy\nchoć to ruina, Partenon to dla mnie ***** dzieło .\nJest krótko i na temat oraz jest sporo informacji, jednak brakuje tu jeszcze kilku rzeczy bez których np. opis architektury nie będzie kompletny.\nada kupska adelka\nsuper,krótko i na temat ;)\nbardzo fajny opis : ) i zdjecia : )\nstronka fajna jak same Ateny i Akropol bylam i widzialam poprostu trzeba tam pojechac i samemu ocenic :)\nfajne zdjecia ;-p\nstronka przyjemna ale strasznie malo informacji,nie ma nic o metopach,o tym ze atena partenos byla wykonana technika chryzelefantynowa czyli byla drewniana i oblozona koscia i zlotem,i najwazniejsze ze partenon jest zbudowany na zasadzie zludzenia optycznego(nie ma w nim ZADNYCH lini prostych),i wiele innych ciekawostek i tresci na temat zajeb rzezb tez tu nie ma!! po namysle stronka do dupy jeslichodzi o tresc\nfajne sformuowania ale jednak czegos mi jeszcze brakuje !\nfajna stronka...:) dużo sie z niej dowiedziałam, serio!! :*:*:*- dla autorrra:):)\nbylam tam.Jest super.Polecam.Tak jak powiedziala to jedna znana osoba jak sie zobaczy 3 wazne rzeczy to mozna spkojnie umrzec a tymi rzeczami jest wlasnie Akropol,Piramidy i wodospad Niagara :).\nwedług mnie nic rewelacyjnego, byłem zawiedziony, nie polecam\nmam konkurs z mitów i coś musze napisać o porteonoie a tu nie to co trzeba ale ogólnie spox\nzero o boskiej proporcji i złotym podziale!!!\nTo ma byc RZYM\nSUper zrobiłem dzięki tej stronie prace na 6-\nzajebista strona.wiele się dowiedziałem\nGrecja!ach..!Ateny!ach..Byłam 3razy i jeżeli ktoś nie wie gdzie wybrać się na wakacje polecam!!!Wspaniałe miejsca i przyjażni ludzie!!\nta strona jest super!!!!!!\nczemu nie ma tu o metodzie chryzelefantyny i o tym ze Fidias przez posąg Ateny Partenos popełnił samobójstwo?? ale ogłnie stronka spoko :)\nja tu potrzebuje konkretow a tu takie piepszenie niby cos jest a w zasadzie nic niema konkretnego łeeeee\nHej zaaje fajna stro nka mam sprawdzian z histy i wiele sie nau czyłam super yeah.. tak mi rób...tak tak.. właśnie moja koleżanka skończyła\nData dodania: 22/01/2006 Data aktualizacji: 08/10/2020 Liczba wyświetleń : 113789\n11,6 ° (min) 14,2 ° (max)\n9,8 ° (min) 13,7 ° (max)


STEICO | Domy drewniane | Domki letniskowe | Dachy\nDoskonałą alternatywą dla drewna litego jest technologia STEICO. Wykorzystuje się w niej lekkie i niesamowicie wytrzymałe belki dwuteowe STEICO wall/joist.\nWarto również zwrócić uwagę na maty izolacyjne STEICO flex, które wypełniają ściany budowanych przez nas domów. Produkowane są one z naturalnych włókien drzewnych. Dzięki wyjątkowej sprężystości i dużej gęstości izolacja STEICO nie osiada. Produkt ten charakteryzuje się również wysoką właściwą pojemnością cieplną – aż 2100J/kgK (czyli ponad dwa razy więcej od wełny mineralnej). Pozwala to zapewnić komfort cieplny przez cały rok – chroni przed stratą ciepła zimą oraz przed nadmiernym nagrzewaniem się domu latem. Dodatkowo STEICO flex jest izolacją otwartą dyfuzyjnie, czyli umożliwia odprowadzenie nadmiaru wilgoci z domu na zewnątrz, tym samym zapewniając zdrowy mikroklimat wewnątrz.\nMaty izolacyjne STEICO flex swoje znakomite właściwości izolacyjne zawdzięczają naturze. Tak jak drewno, maty izolacyjne STEICO flex posiadają bardzo dużą właściwą pojemność cieplną c=2100 J/KgK (czyli ponad dwa razy więcej niż wełny mineralne). Dzięki temu każde włókno drzewne, z którego wykonana jest mata, potrafi magazynować nadzwyczajnie dużą ilość ciepła. Aby kumulowanie ciepła, trwało jak najdłużej, maty izolacyjne posiadają także bardzo dużą gęstość – aż 50 kg/m3.\nDzięki tym wyjątkowym właściwościom STEICO flex świetnie chroni przed utratą ciepła w okresie zimowym, oraz dodatkowo przed przegrzewaniem się dachu i ścian, nawet w najbardziej upalne dni lata! W efekcie możemy zaoszczędzić na opłatach za ogrzewanie budynku zimą, oraz na kosztach chłodzenia pomieszczeń w lato.\nWłaściowści maty do izolacji cieplnej STEICO flex:\nduża gęstość i sprężystość (zapobiega to osiadaniu izolacji);\nnie powoduje podrażnień skóry;\nizolacja doskonała dla alergików;\nbardzo prosty i szybki montaż;\nminimalizowanie ilości odpadów;\nredukcja mostków termicznych;\nbardzo szczelne wypełnienie izolowanych przestrzeni;\nznakomite właściwości izolacyjne zarówno w zimie jak i w lecie;\nbardzo wysoka właściwa pojemność cieplna – zapewnia ochronę dachu przed przegrzewaniem się w upalne dni lata;\nmateriał otwarty dyfuzyjnie;\ndoskonale reguluje mikroklimat w budynku dzięki zdolności absorpcji dużych ilości pary wodnej – bez utraty swoich właściwości izolacyjnych;\nprodukt ekologiczny i przyjazny środowisku;\nnadaje się do powtórnego przetworzenia.\nSTEICO flex to produkt bez szkodliwych dodatków chemicznych, który nie emituje formaldehydu.\nPodstawowym parametrem izolacyjnym, na który zwraca się uwagę podczas wybierania wełny do ocieplenia budynku, jest współczynnik przewodzenia ciepła „lambda”. Im niższa wartość tego współczynnika, tym lepsza izolacyjność produktu. Należy jednak zwrócić uwagę, że sama wartość współczynnika „lambda” nie zagwarantuje efektywnej izolacyjności. Znaczenie ma również prawidłowo zaprojektowana i wykonana przegroda budynku. Warto wziąć również pod uwagę trwałość właściwości izolacyjnych materiałów, które wybieramy.\nKierując się tylko wartością współczynnika „lambda”, warto przemyśleć jedną kwestię – trwałość tego parametru w kontakcie z wilgocią. Materiał izolacyjny ma kontakt z wilgocią już od przecięcia folii ochronnej na budowie. We wszystkich materiałach izolacyjnych wartość „lambda” zależy od ilości porów z powietrzem. Im jest ich więcej, tym niższy, czyli lepszy współczynnik „lambda”. Większość produktów izolacyjnych wygląda identycznie w przekroju: łączące się włókna (szklane, drzewne czy kamienne), tworzą pory z powietrzem. Jednak w kontakcie z wilgocią sprawa wygląda już nieco inaczej. Gdy wlejemy wodę w wymienione przekroje dojdzie do ciekawego zjawiska. Powszechnie wiadomo, że szkło i kamień mają bardzo ograniczoną zdolność wchłaniania wody, dlatego też wilgoć zostanie zmagazynowana w porach z powietrzem, a to znacznie pogorszy współczynnik „lambda”, za który przecież się płaci. Natomiast w przypadku izolacji z włókna drzewnego, wilgoć wchłaniają właśnie włókna, więc pory z powietrzem pozostają bezpieczne. W efekcie możemy cieszyć się stałym komfortem cieplnym przez długie lata.\nDla mat STEICO flex to nawet 10 litrów wody/m3.\nDzięki tej zdolności czyli wchłaniania i odparowania wilgoci STEICO flex doskonale nadaję się do przegród otwartych dyfuzyjnie. W rezultacie ten produkt reguluje mikroklimat w budynku dbając o zdrowie mieszkańców i chroniąc konstrukcję przez szkodami budowlanymi.\nSTEICO flex to sprawdzona jakość, bezpieczeństwo, ekologia i trwałość na długie lata, po prostu naturalnie lepsza izolacja.\nPłyta STEICO universal stanowi alternatywę dla tradycyjnych rozwiązań pokryć dachowych – czyli dla deskowania i papy, płyty OSB i papy czy membrany dachowej.\nMontaż przebiega w podobny sposób jak w przypadku rozwiązań tradycyjnych. Płyty układane są bezpośrednio na krokwiach. Poszczególne płyty łączy się ze sobą bardzo łatwo i szybko oraz nie ma konieczności obróbki krawędzi. Format płyt 2500x600mm, pozwala na dużo szybszy montaż niż w przypadku deskowania. Prosty, dwuspadowy dach, można pokryć w ciągu jednego dnia. To oszczędność czasu i kosztów robocizny.\nStosowanie płyt podpokryciowych STEICO z naturalnego włókna drzewnego zapewnia natychmiastową ochronę przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, takimi jak deszcz, wiatr, UV itp. Płyta STEICO universal stanowi również warstwę izolacji po zewnętrznej stronie dachu. Sprawia ona, że zewnętrzna powierzchnia krokwi jest cieplejsza, a dzięki temu ograniczona zostaje kondensacja wilgoci. Dodatkowo warstwa izolacji ponad krokwiami redukuje liniowe mostki termiczne.\nDuża gęstość oraz specjalna struktura płyty sprawiają, że STEICO universal doskonale chroni dach przed hałasami z zewnątrz.\nPłyta STEICO universal jest otwarta dyfuzyjnie – umożliwia odparowanie nadmiaru wilgoci z wewnątrz przegrody dachu na zewnątrz. To bardzo ważne, jeżeli chcemy uniknąć w przyszłości kosztownych szkód budowlanych, spowodowanych nieprawidłowym odprowadzaniem wilgoci. Otwartość dyfuzyjna ma wpływ również na regulację zdrowego mikroklimatu w domu.\nDzięki otwartości dyfuzyjnej płyty STEICO universal, nie trzeba stosować tzw. przestrzeni wentylacyjnej pomiędzy płytą, a izolacją cieplną pomiędzy krokwiami. W przypadku pokryć takich, jak deskowanie z papą, czy też płyty OSB, należy wykonać i dodatkowo zabezpieczyć folią wiatroizolacyjną około 4cm przestrzeń wentylacyjną. Taka pustka ma odprowadzać nadmiar wilgoci na zewnątrz. Jej wykonanie jest pracochłonne oraz wymaga zakupienia wiatroizolacji, ale oprócz tego, co ważne – ogranicza ilość izolacji, którą możemy włożyć pomiędzy krokwie (o około 4cm – grubość przestrzeni wentylacyjnej).\nW przypadku płyty STEICO universal całą wysokość przestrzeni pomiędzy krokwiami, można wykorzystać na izolację – np. wełnę drzewną STEICO flex.\nSTEICO protect to doskonała izolacja zewnętrzna dla budynków drewnianych. Płytę można zamontować na zewnątrz – bezpośrednio do słupków ściennych lub do ściany masywnej z drewna. Bezpośrednio na płytę nakłada się klej, siatkę i tynk.\nPłyta ma specjalny profil pióro-wpust, dzięki temu pojedynczych płyt nie trzeba łączyć na słupkach ściennych, a połączenie płyt może wypadać pomiędzy słupkami. Szczelne połączenie pióro-wpust zapewnia również ochronę przed wiatrem – nie trzeba więc stosować żadnej dodatkowej membrany.\nMateriał ten stanowi dodatkową izolację termiczną budynku, chroniąc efektywnie przed utratą ciepła zimą. Jednocześnie dzięki dużej pojemności cieplnej, płyta chroni ściany przed nadmiernym przegrzewaniem się latem.\nStosowanie płyty izolacyjnej STEICO protect od zewnątrz, bezpośrednio na słupkach ściennych, pozwala na redukcje liniowych mostków termicznych.\nTo rozwiązanie zapewnia również doskonałą izolację akustyczną dla ściany szkieletowej. Płyta STEICO protect ma dużą masę. To właśnie duża gęstość w połączeniu ze specjalną strukturą włókna chroni domy drewniane przed hałasami z zewnątrz.\nPłyty są otwarte dyfuzyjnie – pozwalają na kapilarny transport wilgoci na zewnątrz budynku. To bardzo istotne w każdej konstrukcji ściennej, a szczególnie w budownictwie drewnianym.\nSTEICO protect to doskonałe rozwiązanie dla konstrukcji ściennych w budownictwie drewnianym.\nPodsumowując STEICO protect to:\notwarta dyfuzyjnie, płyta izolacyjna z włókna drzewnego, do stosowania pod tynkowanie;\nznakomite właściwości izolacyjne w lecie i w zimie;\ntania, prosta i szybka obróbka;\nmontaż bezpośrednio na słupkach ściennych;\nzewnętrzna izolacja fasady w budownictwie murowanym;\nszczelne połączenie na pióro-wpust;\nmateriał, który nadaje się do powtórnego przetworzenia.\nSTEICO joist to belki stropowe stosowane w budownictwie drewnianym oraz murowanym. Pozwalają uzyskać bardzo szerokie rozstawy między punktami podparcia. Belki te wykorzystywane są również na krokwie dachowe. Doskonale nadają się do projektowania oraz budowania dachów w standardzie energooszczędnym oraz pasywnym. Wykorzystywane są również jako słupy ścienne w konstrukcjach drewnianych (STEICO wall). System można stosować zarówno na placu budowy, jak również przy prefabrykacji domów.\nJest to jeden z najbardziej ekonomicznych systemów konstrukcyjnych dla budownictwa pasywnego.\nredukcja linowych mostków termicznych;\nmateriał najwyższej jakości, suszony komorowo, bardzo trwały;\nmożliwość projektowania przegród o bardzo niskich wartościach współ. U;\nbardzo duża wytrzymałość na zginanie;\nniski ciężar własny;\nmożliwość wiercenia otworów w środniku – łatwe prowadzenie instalacji w wysokości stropu;\nduża stabilność wymiarów;\nłatwy montaż instalacji technicznych w budynku;\ndostępne również belki z izolacją środnika;\nobróbka przy pomocy prostych narzędzi do przycinania;\nprosty i szybki montaż przy pomocy uniwersalnych elementów łączących;\nETA – Europejska Aprobata Techniczna;\nsystem certyfikowany przez Instytut Budownictwa Pasywnego w Darmstadt;\ndomyidachy.pl (c) 2017


Boże Narodzenie - 1918 - Przewodnik Katolicki\n"Na miasto wyjedzie sześć wozów wojskowych, towarzyszący im zaś skauci od godziny 10 rano do 4 po południu chodzić będą od mieszkania do mieszkania, od sklepu do sklepu i zbierać będą obuwie i bieliznę dla ubogich mieszkańców Lwowa, dla dziatwy i młodzieży, którym zwłaszcza wobec braku węgli i szyb, grozi chłód zimowy. Zbliżanie się wozów zwiastować będzie głos trąbki"....\n"Na miasto wyjedzie sześć wozów wojskowych, towarzyszący im zaś skauci od godziny 10 rano do 4 po południu chodzić będą od mieszkania do mieszkania, od sklepu do sklepu i zbierać będą obuwie i bieliznę dla ubogich mieszkańców Lwowa, dla dziatwy i młodzieży, którym zwłaszcza wobec braku węgli i szyb, grozi chłód zimowy. Zbliżanie się wozów zwiastować będzie głos trąbki".\nTak w grudniu 1918 roku "Kurier Warszawski" nawoływał swoich czytelników do przedświątecznej pomocy dla mieszkańców walczącego jeszcze Lwowa. W prasie co rusz ukazywały się nekrologii poległych tam żołnierzy. I prośby ich rodzin, by żałobnicy pieniądze przeznaczone na pogrzebowe wieńce przekazali na potrzeby biednych i sierot.\nApele o pomoc "Dla ubogich i walczących" ukazywały się od najmniejszych parafialnych gazet po największe, popularne tygodniki. Często z inicjatywy samoistnie organizujących się komitetów pomocy czy też związanych z kołami gospodyń wiejskich, harcerstwem bądź komitetami parafialnymi. Wspomożenie dla Lwowa organizowały też korporacje studenckie z całego kraju. Ale pieniądze zbierano nie tylko dla osób cywilnych. Także dla niezamożnych żołnierzy. W listopadzie i grudniu w samej tylko Warszawie powstało kilkanaście komitetów zbierających dla nich fundusze. Zbiórki te zwykle zwano zbiórkami "Dla ubogiego żołnierza". Na kilka dni przez świętami Konserwatorium Muzyczne "wydało charytatywny koncert, na który przybyło bardzo dużo ludzi, nie szczędząc pieniędzy na cel dobroczynny", pisały gazety. Ale właśnie kwesty na dzieci i młodzież szkolną oraz ubogich żołnierzy, a także inwalidów wojennych były wówczas najbardziej popularne. Duże sumy zbierano też w trakcie kwest organizowanych przez znane wówczas restauracje czy kawiarnie. Nieomal powszechną akcją w niepodległej już Polsce były restauracyjne koncerty zatytułowane "Bigos gwiazdkowy", gdzie za symboliczną miskę bigosu goście płacili drogie bilety wstępu. Dochód szedł na dożywianie ubogich. Głównie w przytułkach.\nMam 50 kg przedniej mąki...\nWielka radość panowała po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku. Ale przed świętami Bożego Narodzenia nie była ona widoczna na ulicach. Niewiele było choinek na miejskich placach stolicy czy innych większych miast. W szczęśliwej niepodległością, ale mocno zubożałej Polsce nędzy nie brakowało. Pomoc dla biednych organizowały zarówno rozmaite organizacje, jak i pojedyncze rodziny. W "Kurjerze Polskim" można było przeczytać - bezpłatne, co zaznaczał właściciel gazety, ogłoszenie : "Mam 50 kg przedniej mąki. Zapraszam kobiety do pieczenia chleba z przekazaniem całkowitem na cel dobroczynny". W tygodniku "Bluszcz" zaś, "poświęconem sprawom kobiecym", widniało ogłoszenie: "Zlecony materiał uszyję na ubranka dla dzieci na gwiazdkę, przeznaczonem wyłącznie na cele sierotek".\nW wielu miejscach kraju kwestowano też na pomoc uczniom. Akcję rozpoczętą w Warszawie nazywano zbiórką "Na kropelkę mleka", bądź na "Świąteczne ciasto". Duży komitet pomocy zorganizowała "Straż Kresowa", zbierając wysokie kwoty "dla budowy i zaopatrzenia szkół Podlasia". Wiele wówczas istniejących teatrów amatorskich i zawodowych "za punkt honoru" stawiało sobie "rezerwowanie jednego spektaklu dla celów zbożnych". Wszystkie zaś teatry z Krakowa pieniądze z jednego spektaklu przekazały dla "Głodnych ze Śląska".\nW pierwszych powojennych miesiącach wiele bowiem polskich miast cierpiało głód. Mimo to w niektórych z nich organizowano "Dobroczynne choinki". W Warszawie największa z nich stała na placu Wareckim (dziś pl. Powstańców). W Poznaniu - na Rynku. Przy drzewku odbywały się występy teatrów amatorskich oraz zawodowych. Prezentowano szopkę i rozdawano niezamożnym dzieciom skromne prezenty: ciastka, jabłka, cukierki, ciepłe skarpety, szaliki, czapki, buty. Wszelakie towarzystwa miłośników książek obdzielały dzieci bajkami i podręcznikami. Bożonarodzeniowe spotkania wokół choinki dla dzieci niezamożnych pracowników organizowano w zakładach pracy. Podarunki kupował właściciel, kierownictwo spółki bądź bardziej zamożni pracownicy. Powszechnym nieomal obyczajem były gwiazdkowe spotkania, połączone z wręczaniem prezentów, organizowane przez księży i siostry zakonne. Dzieci na ogół otrzymywały w podarunku książeczki do nabożeństwa lub książki świeckie. Młodzież - katolickie kalendarze czy pisma.\nPrezenty, choć niezbyt często, reklamowali w prasie producenci. Na ogół również książki. Często z zaznaczeniem: "Pamiętaj o niezamożnych". Najczęściej tego typu ogłoszenia były publikowane bezpłatnie. I tak warszawska księgarnia Arct`a przygotowała na Gwiazdkę bibliofilskie wydanie "Życiorysów znakomitych Polaków", albumów "Powstania Listopadowego" czy "Powstania Kościuszkowskiego". Jako gwiazdkowe prezenty często reklamowane były także ubrania. Związek Katolicki Kobiet Polskich uruchomił nawet specjalnie przed Gwiazdką akcję "Tańsze sukienki dla dzieci".\nRadosnej Niepodległości winszuję\nDopiero na kilka dni przed świętami 1918 roku rozpoczęto handel świątecznymi choinkami. Wówczas mało jeszcze był rozpowszechniony zwyczaj ich sprzedaży na miejskich placach. Kupowano je przede wszystkim w leśnictwach. "Pierwsze choinki o jeszcze nieustalonych cenach", pisał krakowski "Czas", pojawiły się 18 grudnia. Nie było ich wiele, "ale też nie były brzydkie". Choinki w Warszawie i Poznaniu były, jak informowała miejscowa prasa, "na ogół na kieszeń". Drogo sprzedawano tylko "specyjalne świerki coto na drugi rok można wykopać, jeśli masz ogród i na gwiazdkę urządzić". Niezbyt też były wówczas powszechne bombki do dekoracji drzewka. Na choince królowały różnobarwne kokardy, jabłka, na twardo wypiekane ciastka, pajace ze słomy i złote gwiazdy na czubku. Drzewko oświetlały świece w kolorowych albo srebrnych lichtarzykach. Czasem jak reklamował jeden z ówczesnych producentów: "Świece niepalące choinek".\nPierwsza Wigilia Bożego Narodzenia w II Rzeczpospolitej była dniem wolnym od pracy. Na dzień bądź dwa wcześniej w zakładach składano sobie życzenia. Najpopularniejsze były "powinszowania radosnej Niepodległości". W podobnym tonie życzenia redagowano dla czytelników większości ówczesnych dzienników i tygodników. Niektóre z nich dołączały do życzeń ostrzeżenia. "Kurier Poznański" wraz z życzeniami, w dwóch odredakcyjnych tekstach, przestrzegł przed niebezpieczeństwem zaprzepaszczenia wolności "w swarach". Natomiast redakcja "Tygodnika Ilustrowanego", podobnie jak redaktorzy wielu innych pism, przypominała swym czytelnikom o: "Nakazie szanowania narodowej pamięci. (...) W Wigilijne godziny roku obecnego Polska stanie w tradycyjnej wieczerzy z uczuciem, jakiego Ojczyzna nasza nie zaznała chyba od stuleci (...) Oto nam, oto Polakom rodzi się Bóg. Jesteśmy ubodzy. (...) W godzinę skupienia dusz, jakie przeżywać będziemy, nie zapominajmy myślą o tych, którzy przez wiele ostatnich lat napróżno czekali (...) tegorocznej Wigilii. Tego przyjścia Boga do Polski. (...) My doczekaliśmy. Niech oto naszem zadaniem życia będzie, by ci co po nas przyjdą, nie żałowali nas, ni też przeklinali".\nPisząc w podobnym tonie krakowski "Czas" przestrzegał przed grożącą "Zawieruchą bolszewizmu, (...) której podszeptom ulegli niektórzy robotnicy". Dziennik apelował też: "(...) W Wielkie święto Bożego Narodzenia jest może czas najwłaściwszy, aby hasło zgody i jedności rzucić do rozwagi polskiemu społeczeństwu (...). Przez cały czas wojny dzieliło się społeczeństwo wedle taktyki politycznej na dwa odłamy: aktywistów i pasywistów (...). W mroźnej nocy zimowej, kiedy na niebie Bóg się rodzi, a na ziemi świata wreszcie pokój na modłę dobrej woli, jest może pora najwłaściwsza, aby rzucić wezwanie o zapomnienie o przestarzałych swarach i niedojrzałych jeszcze planach (...)".\nRównież "Gazeta Warszawska", składając życzenia w dzień wigilijny, przestrzegała "Łatwowierców przed zarazą z Moskwy". W jednym z tekstów pisano: "(...) Gwiazda, która świeci nad naszym Bettleem, jest dla wrogów naszych hasłem walki. Nie narodzenia naszego pragną, ale śmierci. Jednak hasła życia są silniejsze od haseł śmierci i program polityczny pozytywny jest trwalszy od negatywnego (...). To poczucie leży u podstawach narodów chrześcijańskich. (...)".


Quantum GIS to oprogramowanie typu open source, które pozwala użytkownikom tworzyć i edytować własne informacje geoprzestrzenne, a także wizualizować je i publikować, aby inni mogli z nich korzystać. Oprogramowanie łączy użytkowników z ogromną bazą danych geoprzestrzennych, którą można wykorzystać i zmanipulować na wiele różnych sposobów.\nOgromna ilość darmowych treści\nPrzydatne narzędzia do automatyzacji\nNarzędzia sieciowe użytkownika nie są zbyt przyjazne dla użytkownika\nProgram Quantum GIS jest równiez kompatybilny z:\nZnalezienie idealnej lokalizacji\nLudzie, którzy próbują określić wzorce przestrzenne na danym obszarze, mogą uznać, że GIS Quantum jest bardzo przydatnym narzędziem. Dane te można zastosować do wielu różnych dziedzin, takich jak planowanie urbanistyczne, podczas gdy każdy, kto przygotowuje się do założenia nowej firmy w obszarze miasta, będzie mógł zobaczyć na pierwszy rzut oka, czy ich działalność będzie dobre dopasowanie, podczas gdy istnieje wiele różnych funkcji, z których można skorzystać.\nOptymalizacja informacji w podróży\nJedną z rzeczy, która sprawia, że Quantum GIS jest tak wszechstronny, jest fakt, że można go używać zarówno na komputerach stacjonarnych, jak i na smartfonach. Pomaga to rozszerzyć zakres oprogramowania, dzięki czemu można go używać profesjonalnie w określonej lokalizacji, a także w biurze. Jedynym minusem jest to, że na razie wersja mobilna działa płynnie na platformie Android, co może być nieco frustrujące dla użytkowników iOS.\nPodobne tematy Quantum GIS\nOpinie użytkowników o Quantum GIS\nArtykuły o Quantum GIS\nDarmowa gra tygodnia – TRI\nTwoja recenzja dla Quantum GIS


Jak przygotować mydło w płynie w domu? - PIĘKNO Z NATURY\n← Szałwia: kosmetyczne i medyczne zastosowanie\nOlej z wiesiołka – kiedy warto po niego sięgnąć? →\nDziś ma dla Was propozycję wykonania mydła w płynie. Przepis jest naprawdę bardzo prosty i z całą pewnością każdy sobie z nim poradzi. Podstawowe składniki na pewno odnajdziecie w swoich domach, a dzięki olejkom eterycznym będziecie mogli nadać swojemu mydłu indywidualnego zapachu. Do mydełka możesz dodać również glicerynę, witaminę E lub ulubione ekstrakty. Jeśli chcesz możesz użyć barwnika kosmetycznego aby zmienić jego kolor. Jest to fajną opcją w szczególności gdy zdecydujesz się na użycie szarego mydła. Wodę możesz zastąpić hydrolatem kwiatowym. Wszystko zależy od Twoich upodobań i wyobraźni.\nJak wykonać mydło w płynie?\n100 g mydła w kostce (najlepiej naturalne szare mydło, ja użyłam marsylskiego mydła, które wcześniej sama przygotowałam, ale ponieważ kształt nie do końca wyszedł udany postanowiłam nadać temu mydełku drugie życie ;) )\nolejki eteryczne (20 kropli)/ gliceryna roślina (3 łyżki) – składniki opcjonalne\nMydło w kostce kroimy na mniejsze kawałki lub ucieramy na tarce.\nDodajemy 3 szklanki wody.\nCałość umieszczamy w kąpieli wodnej i podgrzewamy do momentu, aż wszystkie składniki połączą się. Będzie to trwało kilka minut. Mydło bardzo szybko rozpuszcza się pod wpływem wysokiej temperatury.\nOdstawiam do ostygnięcia, a gdy nasze mydło będzie miało temperaturę poniżej 40 stopni dodajemy olejki eteryczne i glicerynę. Te składniki możesz pominąć, ale dzięki olejkom będziesz mogła uzyskać ulubiony zapach, a gliceryna będzie dodatkowo nawilżać dłonie podczas mycia. Jeśli okaże się, że Twoje mydło jest zbyt gęste dodaj po prostu więcej wody.\nGdy mydło będzie już zimne za pomocą blendera ubijam pulsacyjnie przez minutę.\nGotowe mydło przelewam do pojemnika z atomizerem. Tak przygotowany produkt będzie trwały do 6 miesięcy.\nA Wy jaką formę mydła lubicie najbardziej? Tradycyjną kostkę czy mydełko w płynie?\n109 thoughts on “Jak przygotować mydło w płynie w domu?”\nFaktycznie w przygotowaniu jest banalne, wcześniej stosowałam mydełka tylko w płynie, teraz jakoś tylko te w kostkach, ale nie ma co ukrywać, że bardziej higieniczne stosowanie jest tych z dozownikiem ;)\n8 marca 2016 at 09:14\nU mnie dostępna jest różnorodność i występują w obu formach. Takie niezdecydowanie. Te w kostce bardziej cieszą moje oko natomiast w płynie są wygodniejsze w aplikacji ;)\nNawet nie pomyślałam by samej robić mydło w płynie, świetny pomysł;)\nCieszę się więc, że pomysł się spodobał :)\n7 marca 2016 at 10:51\nStosuję oba te rodzaje mydeł, chociaż chętniej sięgam po ten w płynie.;)\nPrzepis, wydaje się być prosty w przygotowaniu, ale raczej tarka i blender już nie będą nadawały się do używania do celów spożywczych?:P\nTarkę jakąś niepotrzebną mam, ale gorzej z blenderem.:(\n8 marca 2016 at 09:17\nPrzepis jest naprawdę bardzo prosty. Co do tarki i blendera to jak najbardziej będą się dalej nadawały do celów spożywczych. Kochana mydło jest dużo łagodniejsze niż detergenty do mycia naczyń chociażby z tego względu, że mają kontakt z naszą skórą więc nie masz się czego obawiać. Zadbaj tylko o dokładne umycie tych przyrządów.\n7 marca 2016 at 11:06\nNie wiedziałam, że da się je zrobić!\nWow! Świetny pomysł.\nJestem Ci bardzo wdzięczna za ten post! :)\nBardzo się cieszę, że post się spodobał. Teraz zachęcam do jego wypróbowania :)\n7 marca 2016 at 11:15\nFajny przepis, ja jeszcze nie robiłam mydła w płynie. Osobiście wolę te kostkowe\n8 marca 2016 at 09:20\nTe w kostce bardziej cieszą oko. U mnie najczęściej dostępna jest różnorodność. Takie w płynie w szczególności w wersji dla gości ;)\nŚwietne! Muszę je zrobić! :) uwielbiam te Twoje przepisy!\n7 marca 2016 at 12:22\nMuszę spróbować tego przepisu, kiedyś zrobiłam, ale wyszło strasznie gęste i nie przechodziło przez pompkę ;(\nJeśli mydło wychodzi zbyt gęste wystarczy dodać więcej wody i po problemie :)\n7 marca 2016 at 12:51\nNajbardziej lubię wersję w płynie, ponieważ nic się nie brudzi i 1 pompka jest idealną porcją.\n8 marca 2016 at 09:26\nDziękuje :) To prawda mydło w płynie zapewnia większą higienę i czystość w łazience :)\n7 marca 2016 at 13:08\nCudne mydełko ;)\n7 marca 2016 at 13:23\nMi osobiście kostki nie przeszkadzają, ale dobrze wiedzieć, że mydło w płynie można wykonać tak prosto i łatwo.\n8 marca 2016 at 09:27\nMam podobnie bo mi również kostki w niczym nie przeszkadzają. U mnie jednak najczęściej pojawiają się te dwie wersje mydełka. Tak do wyboru :)\n7 marca 2016 at 13:57\nNie wiedziałam, że w taki prosty sposób można zrobić takie mydło samemu! A jak to jest z gliceryną? Bo słyszałam kiedyś opinie, że gliceryna tak naprawdę wysusza skórę i uzależnia ja? Czy to prawda?\n8 marca 2016 at 09:37\nCo do uzależnienia to zupełnie się z tym stwierdzeniem nie zgadzam. Jeśli jednak chodzi o wysuszanie to taka sytuacja może mieć miejsce. Wszystko zależy od jej stężenia w kosmetyku oraz od wilgotności powietrza. Stężenie do 25%, przy dobrej wilgotności powietrza nawilża skórę i wiąże wodę w warstwie rogowej naskórka. Jednak gdy stężenie jest w granicach 30-40% wówczas gliceryna powoduje odwodnienia naskórka ponieważ wodę chłonie z jego głębszych warstw w efekcie czego wysusza skórę. Gliceryny więc warto unikać w szczególności zimą kiedy jest niska wilgotność powietrza. Stosowana w takich warunkach może prowadzić do pękania naskórka.\nA ja miałam iść dzisiaj kupować :D\n8 marca 2016 at 09:38\nMoże więc zamiast tego zrobisz sama ;)\n7 marca 2016 at 15:11\nNo super bardzo fajnie że można samemu zrobić mydło.\nTo prawda. Wystarczy odrobina chęci i czasu :)\n7 marca 2016 at 16:06\nsuper, wygląda bardzo prosto, i takie pytanie osoby nieznającej się na temacie – takie mydło nie zastyga?\n8 marca 2016 at 09:39\nNie mydło nie zastyga. Jeśli jednak po jego wykonaniu uznamy, że jest zbyt gęste można dodać nieco więcej wody aby uzyskać pożądaną konsystencję. Po wykonaniu jednak mydełko nie będzie zastygało.\n7 marca 2016 at 16:12\nJaki fajny pomysł;) Nie sądziłam że można dać 2 życie mydełkom w kostkach;)\n8 marca 2016 at 09:40\n7 marca 2016 at 17:18\nJa uwielbiam mydła w płynie :) świetny pomysł :) Chociaż trochę żal ucierać takie ładne serduszko :)\n8 marca 2016 at 09:41\nTo akurat nie do końca było ładne. Troszeczkę pospieszyłam się przy wyciąganiu z formy i miało bardzo nieregularne brzegi. Ucierałam więc bez żalu ;)\n7 marca 2016 at 17:45\nŚwietny pomysł, by zrobić samemu takie mydło.\ncudnego tygodnia i ściskam:)\n7 marca 2016 at 18:18\nŚwietna sprawa, nie pomyślałabym o tym:)\n8 marca 2016 at 09:42\nW takim razie cieszę się, że pomysł się spodobał :)\n7 marca 2016 at 18:34\nTo takie proste :-) super pomysł i z pewnością zrobię sobie takie mydełko w domku :-)\n8 marca 2016 at 09:43\nTo prawda bo wykonanie jest banalne i do tego nie zabiera wiele czasu :)\n7 marca 2016 at 18:44\nWow, nawet mnie by się udało takie mydełko zrobić :)\nProsty, szybki i cieszący efekt!\nDziękuję bardzo :) Faktycznie czasu zabiera niewiele, a efekt naprawdę cieszy :)\n7 marca 2016 at 20:39\nWow, myślałam, że zrobienie mydła jest bardziej skomplikowane ;) muszę koniecznie spróbować.\n8 marca 2016 at 09:48\nTo naprawdę bardzo proste zadanie więc zachęcam do próbowania :)\nSama jeszcze nigdy nie robiłam mydła w płynie. Ciekawa inspiracja. Spróbuję – może mi wyjdzie :D\n8 marca 2016 at 09:49\nNa pewno wyjdzie. Trzymam kciuki :)\n7 marca 2016 at 20:55\nNie wiedziałam, że można samemu zrobić mydło w płynie! Świetny pomysł :)\nCieszę się, że pomysł się spodobał :) Wykonanie banalne i zajmuje naprawdę niewiele czasu.\n7 marca 2016 at 20:56\nJa się do tego nie nadaję. Nienawidzę trzeć na tarce, mam za długie paznokcie :)\n8 marca 2016 at 09:50\nTak jak napisałam mydełko można także pokroić. Nie trzeba trzeć :)\n7 marca 2016 at 22:02\nAle fajny patent :-) Pozwolę sobie skorzystać, a o efekcie powiadomię :-) Pozdrawiam, Ania\nCieszę się, że pomysł się spodobał. Oczywiście zachęcam do eksperymentów i chętnie dowiem się jaki był ich efekt końcowy :)\n7 marca 2016 at 22:13\nAle super! Ty to masz tyle pomysłów, że ja wymiękam!:) lubię i w płynie i w kostkach :) najcześciej mam w użyciu i płyn i kostkę:)\n8 marca 2016 at 09:52\nDziękuję bardzo :) ja mam bardzo podobnie do Ciebie. Do wyboru i co kto lubi :)\n7 marca 2016 at 22:32\n7 marca 2016 at 22:38\nNo to jest proste jak drut i pewnie i ja bym sobie z tym przepisem poradziła :)\nWolę mydło w płynie niż w kostce.\nJestem pewna, że byś sobie poradziła bo wykonanie jest naprawdę banalnie proste :)\nBardzo fajny przepis :) Nawet nie przypuszczałam że w dość szybki i łatwy sposób można zrobić sobie w pełnie spersonalizowane mydełko :)\nTo prawda, w przypadku tego mydełka możemy dać upust naszej fantazji :)\n8 marca 2016 at 10:23\nKoniecznie muszę wypróbować to mydło ! Mam pytanie czy glicerynę roślinną można zastąpić np olejem kokosowym extra virgin? pozdrawiam :)\n9 marca 2016 at 10:24\nJa w tym wypadku gliceryny nie dodałam w ogóle więc ten składnik można pominąć. Jeśli chodzi o olej kokosowy to można wypróbować, ale ja radziłabym aby był to frakcjonowany olej kokosowy ponieważ jak wiadomo olej kokosowy zmienia swoją konsystencję w zależności od temperatury więc mydło mogłoby także zastygać. Chyba, że dodatek oleju będzie naprawdę niewielki.\n8 marca 2016 at 12:46\nWow jestem pod wrażeniem! Super pomysł i bardzo prosty ;-) trzeba wypróbować!\n9 marca 2016 at 10:25\nSzczerze zachęcam bo wykonanie faktycznie banalnie proste :)\n8 marca 2016 at 15:09\nFajny pomysł. Nigdy mi do głowy nie przyszło żeby zrobić samej mydło w płynie. Fajnie, bo można wykonać dokładnie takie jakie chcemy :)\nTo prawda, można dowolnie pobawić się kolorem, zapachem, a nawet innymi dodatkami :)\n8 marca 2016 at 15:29\nKolejny zaskakujący przepis! Brzmi bardzo ciekawie!\n9 marca 2016 at 10:26\nBardzo się cieszę, że przepis się spodobał :)\n8 marca 2016 at 15:49\nNie wiedziałam, że można samemu zrobić mydło w płynie! Super! :)\nMożna, można i do tego jest to naprawdę proste zadanie :)\n8 marca 2016 at 15:50\nBardzo fajny pomysł ;) Chętnie wypróbuję :)\n8 marca 2016 at 16:02\nNigdy nie bawiłam się w robienie mydła – czy to w kostce, czy to w płynie. Ale widzę, że mając już mydło w kostce, zrobienie płynnego jest trywialnie proste ;-)\n9 marca 2016 at 10:27\nTak to prawda. Mając mydło w kostce w gruncie rzeczy wystarczy już tylko woda i najprostsze mydełko w płynie gotowe :)\n8 marca 2016 at 16:54\nNo proszę! I w jaki łatwy sposób można zrobić z naturalnego mydełka w kostce mydło w płynie :) Czy jak nie dodam gliceryny to też się tak ładnie zblenduje i będzie miało taką konsystencję?\nOczywiście. Ja akurat przygotowując to mydełko gliceryny nie dodałam i efekty są takie jak na zdjęciach :)\nWow! Nie wiedziałam :) Jutro chyba spróbuję :)\n11 marca 2016 at 11:48\nTrzymam kciuki aby mydełko się udało :)\n8 marca 2016 at 17:12\nEj, ale super metoda!\nSama na to nie wpadłam:)\nBardzo się ciesze, że metoda się spodobała :)\n8 marca 2016 at 18:05\nSuper sprawa! Kiedyś próbowałam, ale mi nie wyszło :D\n9 marca 2016 at 10:29\nA co wtedy nie wyszło?\n8 marca 2016 at 18:25\nkurcze świetny pomysł, na pewno spróbuję, dzięki za przepis.\nBardzo proszę i życzę udanych eksperymentów :)\n8 marca 2016 at 19:08\nTakie mydło w płynie to coś dla mnie! Bo u mnie tylko takie stoją ;) Wygląda na to, że bardzo łatwo można je zrobić. Zapisze sobie stronkę i jak będę mieć więcej czasu to zrobię :) W ogóle fajny pomysł żeby takie mydełko lub te w kostce zrobić komuś na prezent!\nTo prawda. Osoba obdarowana takim prezentem na pewno będzie mile zaskoczona. Wykonanie naprawdę bardzo proste i nie zajmuje wiele czasu :)\n8 marca 2016 at 21:20\nNie wiedziałam, że to takie proste…\nTo teraz zachęcam do wypróbowania i przygotowania podobnego mydełka samodzielnie :)\nNigdy nie wpadłabym na to aby samej wyprodukować mydło w płynie, a widzę że to bardzo prosta sprawa :)\n9 marca 2016 at 10:31\nTo prawda, niewielki nakład sił, a efekty bardzo cieszą :)\nWOW! Rewelacyjny pomysl! Muse spróbować!\n9 marca 2016 at 00:18\nŚwietny pomysł,sama chętnie wypróbuję Twojego sposobu:))\n9 marca 2016 at 10:32\nBardzo mnie to cieszy i chętnie dowiem się o efektach końcowych Twoje próby :)\n9 marca 2016 at 07:10\nmydła w płynie bardzo lubię – a Twój przepis wydaje się szybki i prosty – przetestuję :)\nI taki też jest w rzeczywistości więc zachęcam do wypróbowania :)\n9 marca 2016 at 09:55\nWidzę, że to bardzo łatwe do wykonania! Dzięki za ten post :D\n9 marca 2016 at 10:33\nBardzo proszę, a wykonanie faktycznie bardzo proste :)\nŚwietny post jestem oczarowana:) Z pewnoscia zrobie wlasne mydlo:D\nHa dobry sposób :) Takie mydełko musi być super :)\nCieszę się, że ten sposób się Wam spodobał :)\n10 marca 2016 at 17:08\nSuper, myślałam że zrobienie takiego mydła to ciężka sprawa :-) a jak z terminem przydatności?\n11 marca 2016 at 11:50\nWykonanie mydła w płynie jest naprawdę bardzo proste. Pod warunkiem, że mamy pod ręką mydło w kostce ;) Co do terminu przydatności to tak jak wspomniałam do 6 miesięcy. Wszystko zależy od warunków przechowywania. W suchym i ciemnym miejscu trwałość produktu może być nawet większa :)\n12 marca 2016 at 07:29\nwygląda lepiej niż sklepowe:)\n19 marca 2016 at 18:41\n13 marca 2016 at 22:20\n19 marca 2016 at 18:42\nSzczerze zachęcam. Koniecznie podziel się efektami :)\n1 kwietnia 2016 at 10:23


Dania główne - FoodBook Portal kulinarny\nutworzone przez Gosia17 | Mar 19, 2018 | Dania główne\nCebulę obieramy i kroimy w mniejsze kawałki. Bułkę zalewamy mlekiem i odstawiamy, aż nasiąknie. Następnie dokładnie odciskamy w dłoniach. Mięso mielimy razem z bułką i cebulą. Do mięsa dodajemy jajka, przeciśnięty przez praskę czosnek i wszystkie przyprawy. Dokładnie mieszamy do połączenia się wszystkich składników. Odstawiamy na godzinę w chłodne miejsce. Następnie połowę mięsa wykładamy na blat, układamy na nim wzdłuż ugotowane jajka obtoczone wcześniej w mące. Przykrywamy drugą porcją mięsa i formujemy zgrabny rulon. Tak przygotowane mięso owijamy ciasno ciastem francuskim. Smarujemy roztrzepanym jajkiem i wkładamy do piekarnika nagrzanego do 180’C na około 60 minut.\nNo to klops! Ale nie byle jaki! Z niespodzianką! A kto nie lubi niespodzianek? - szczególnie tak smacznych. Klops z jajkiem w cieście francuskim to tradycyjna potrawa wielkanocna, bez której trudno wyobrazić sobie Wielkanoc. Jajka zatopione w soczystym mięsie pachnącym mnóstwem przypraw, a wszystko otulone delikatnym ciastem francuskim. Świetnie smakuje zarówno na gorąco, podany z sosem chrzanowym czy grzybowym jak i na zimno w formie przekąski.\nutworzone przez Gosia17 | Mar 14, 2018 | Dania główne, Przystawki i przekąski\nCebulę i czosnek obieramy, drobno siekamy. Papryczki chili kroimy w drobną kostkę. W rondelku rozgrzewamy trochę oliwy i na małym ogniu podsmażamy cebulę. Kiedy cebulka lekko się zeszkli dodajemy papryczki chili i smażymy około 1 minuty. Dodajemy mięso mielone i podsmażamy na średnim ogniu, mieszając. Kiedy mięso straci swój surowy kolor, dodajemy pomidory, koncentrat pomidorowy i wszystkie przyprawy. Doprowadzamy do wrzenia, zmniejszamy ogień i gotujemy bez przykrycia około 25-30 minut. W tym czasie paprykę myjemy, oczyszczamy z gniazda nasiennego i kroimy w niewielką kostkę. Fasolę odsączamy na sicie i płuczemy pod bieżącą wodą. Do mięsa dodajemy paprykę, fasolę i czekoladę. Mieszamy i gotujemy jeszcze około 10 minut, aby smaki się połączyły. Danie serwujemy ze świeżym pieczywem lub opiekanymi tortillami. Buen Provecho!!! Notes * jeśli nie jesteście przekonani do czekolady, możecie ją pominąć. Jednak spróbujcie poeksperymentować, świetnie podnosi smak dania ** opcjonalnie (dodajecie, jeśli lubicie bardziej ostre smaki) *** tabasco chipotle to sos z wędzonych papryczek. Nadaje bardzo ciekawy posmak. Jest znacznie łagodniejszy od klasycznego sosu tabasco, więc można go dodać więcej. Jeśli nie macie tabasco chipotle użyjcie zwykłego tabasco, oczywiście w mniejszej ilości\nSpaghetti z pomidorowo – bazyliowym pesto i kurczakiem curry\nutworzone przez Futka | Lut 26, 2018 | Dania główne\nSpaghetti z pesto z rukoli, kawiorem i kozim serem\n12 suszonych pomidorów z zalewy oliwnej\nokoło 1/2 szklanki oliwy z oliwek\nOczyszczonego kurczaka kroimy w kostkę, skrapiamy go oliwą z oliwek oraz oprószamy przyprawą curry. Całość dokładnie mieszamy i odstawiamy do marynowania na około 1 godzinę.\nNastępnie przygotowujemy pesto. W rozdrabniaczu mielimy orzechy włoskie i dodajemy do nich listki bazylii, suszone pomidory, parmezan, czosnek i oliwę z oliwek. Wszystko ponownie miksujemy dla odpowiedniego połączenia składników i doprawiamy pesto solą oraz świeżo zmielonym pieprzem.\nKurczaka smażymy na delikatnie złoty kolor. Makaron gotujemy al dente, odcedzamy i mieszamy z pesto pomidorowo - bazyliowym. Na wierzch układamy kawałki kurczaka curry.\nDanie idealnie dopełnią pomidorki koktajlowe oraz świeża bazylia.


Miau.PL • Zobacz wątek - Wysokość płotu w ogrodzie\nPt wrz 25, 2020 21:12\nWysokość płotu w ogrodzie\n» Pon wrz 07, 2020 11:42 Re: Wysokość płotu w ogrodzie\nMoje ogrodzenie ma 2,20.\nPleksi [OBI, Castorama]jest na wysokości ok 50 cm - do ok 180 cm. Nachylenie w ogrodzeniu nie jest konieczne. Można je wykonać zupełnie na prosto.\nOd wewnątrz mam dwa koty którą pokonują takie zabezpieczenie, inne nie dają rady.\nOd zewnątrz wejdzie każdy niepożądany gość. Taki gość tez jest w stanie wyskoczyć z ogrodu.\nKiedyś mieliśmy przy ogrodzeniu tuje, ale to był bardzo zły pomysł.\nKoty mogły się po nich wspinać i buszować po wsi. Tuje poszły won!\nTeraz mamy piękne miskanty i inne trawy, drzewa ozdobne posadzone są z dala od ogrodzenia.\nI w ten sposób spacyfikowaliśmy ogony\nZabezpieczenie ogrodu spełnia swoją role - koty są bezpieczne.\n» Pon wrz 07, 2020 12:29 Re: Wysokość płotu w ogrodzie\nDoprawdy przepięknie to urządziłaś.\n» Pon wrz 07, 2020 17:09 Re: Wysokość płotu w ogrodzie\n» Pon wrz 07, 2020 20:38 Re: Wysokość płotu w ogrodzie\nNo i koło czego chodzić.\nJa mam na letnisku też kawałek ogrodu, ale nie pokażę\n» Śro wrz 16, 2020 20:01 Re: Wysokość płotu w ogrodzie\nSzkoda kasy na bunkrowanie się ogrodzeniem. Ogrodzenie zrób jak Ci się podoba, ozdobne/lub nie.\nKotkom zrób wolierę, przykładowe są na stronie tej firmy co siatkują też balkony: https://www.siatkidlakotow.pl/woliery.html\nTaniej wyjdzie zrobić kotkom przestrzeń 3 x 5 metrów niż ogradzać wielki ogród i robić wysokie podmurówki. Takie moje zdanie. Nie tylko, że taniej, ale jednak bezpieczniej, wiesz w jakiej przestrzeni się lokują i mniej głupotek wpadnie im do głowy.\nOd: Wto lip 30, 2019 18:25\n» Śro wrz 16, 2020 20:05 Re: Wysokość płotu w ogrodzie\nMnie sie wszystko podoba.\n» Czw wrz 17, 2020 1:48 Re: Wysokość płotu w ogrodzie\nFajne te woliery. I chyba rzeczywiście tańsze niż całe ogrodzenie\n» Czw wrz 24, 2020 22:23 Re: Wysokość płotu w ogrodzie\nNie ma takiej siatki, po której kot nie wylezie.\n» Pt wrz 25, 2020 7:01 Re: Wysokość płotu w ogrodzie\nMy mamy i wolierę, była pierwsza, i koci płot w kształcie odwróconej litery L. Woliera to niby taki fajniejszy balkon, ale kotom się szybko nudzi, i szybko odkrywają, że poza nią coś jest. Widzą swoich ludzi jak chodzą po ogrodzie, jak pracują, odpoczywają i też chcą. Pod balkonem nie spacerujemy, więc kotom, które są przecież towarzyskie, jakoś chyba łatwiej to ogarnąć.\nŻadna z moich kotek nie pokonała kociego płotu, nawet ta, co skacze na 2 metry. Zawsze zatrzymywała się na tym krótszym ramieniu, natomiast jak kot się uprze albo wystraszy, może wejść z zewnątrz,i taką sytuacją dwa razy się nam zdarzyła. Dlatego zawsze sprawdzam ogród, a koty korzystają z niego tylko kiedy jesteśmy w domu.\nPosty: 24 • Skocz do • Strona 2 z 2 • 1, 2\nUżytkownicy przeglądający ten dział: Google [Bot], LimLim, Pleiades i 68 gości


Moje pędzle Kontigo | Revelkove Love\n7/28/2016 akcesoria , Harry J , Kontigo , makijaż , pędzle\nMoje pędzle Kontigo\nDzisiaj chciałam Wam pokazać pędzelki, których używam na co dzień. Dzięki dobrym pędzelkom wykonywanie makijażu jest czynnością przyjemną i prostą. Oto moje 3 pędzelki, których używam najczęściej i sprawdzają się w każdej sytuacji. Moje pędzle są ręcznie robione i pochodzą z drogerii Kontigo.\nKolekcja ręcznie robionych pędzli Kontigo pozwoli Ci na rozkoszowanie się codziennym makijażem. Nakładanie podkładu, korektora, pudru czy konturowanie twarzy, stanie się dla Ciebie prawdziwą przyjemnością, a do tego w zaledwie kilka chwil uzyskasz nieskazitelny efekt końcowy.\nPędzelki można kupić w Kontigo, a wszystkie dostępne modele możecie zobaczyć na stronie internetowej drogerii TUTAJ.\nPĘDZEL DO PUDRU T4\nPędzel z łatwością nabiera puder sypki i w kamieniu. Pomocny przy nakładaniu bronzera.\nPędzel ręcznie robiony doskonale nabiera i rozprowadza zarówno puder sypki, jak i w kamieniu. Możesz również nim aplikować bronzer. Skuwka jest mosiężna niklowana o wysokiej trwałości i odporności na czynniki zewnętrzne. Trzonek pędzla jest drewniany, malowany, odporny na wilgoć i zarysowania.\nPĘDZEL DO CIENI 03\nPędzel przeznaczony do makijażu oczu. Jest wykonany z wysokiej jakości czarnego włosia koziego (włosie naturalne).\nDługość włosia pędzla to 15 mm, które jest ułożone w stożek. Skuwka jest mosiężna niklowana o wysokiej trwałości i odporności na czynniki zewnętrzne. Trzonek pędzla drewniany, malowany, odporny na wilgoć i zarysowania.\nPĘDZEL DO RZĘS I BRWI 05\nPędzel podwójny, z jednej strony to płaski skośny pędzel, z drugiej znajduje się okrągła maskara.\nPodwójny, ręcznie robiony pędzelek do wykonania kreski. Płaska końcówka wykonana jest z włosia bydlęcego. Druga końcówka wykonana z długiej syntetycznej czarnej szczeciny. Skuwka jest mosiężna niklowana o wysokiej trwałości i odporności na czynniki zewnętrzne. Trzonek pędzla jest drewniany, malowany, odporny na wilgoć i zarysowania.\nPędzli używam już dość długo do wykonywania makijażu. Muszę przyznać, że to jedne z najlepszych pędzelków jakie do tej pory wpadły mi w ręce. Bardzo lubię ich naturalne i mięciutkie włosie, które nie odkształca się i nie traci na jakości nawet podczas częstego mycia. Najlepiej sprawdza się u mnie pędzelek do brwi i rzęs w jednym. Chociaż oryginalnie proponują robienie nim kresek, to ja wolę używać go do brwi - dzięki niemu mogę końcówką z włosiem bardzo precyzyjnie podkreślić łuk brwiowy a końcówka ze szczoteczką pomaga wyczesać niesforne włoski. Końcówka ta może być również użyta do tuszowania rzęs - dzięki temu, że jest na druciku można ją dowolnie wyginać aby dopasować do kształtu i fajnie podkręcić rzęski.\nMam dla Wa ciekawa wiadomość, jeśli jesteście z Warszawy możecie odwiedzić Drogerie Kontigo, gdzie możecie spotkać Harrego J. - projektanta tych cudownych pędzli, który pokaże tajniki konturowania. Mało tego, w tych dniach możecie też nabyć wszystkie pędzle ze zniżką -30%.\nBlogger 25 września 2017 11:39


Był Huracan, tym razem Aventador. Kolejne Lamborghini pojawi się w Śniatowie! | Kamienskie.info\nBył Huracan, tym razem Aventador. Kolejne Lamborghini pojawi się w Śniatowie!\nkwiecień 23, 2018 • 07:39 16 komentarzy\nOrganizatorzy odsłaniają kolejną atrakcję, związaną z Race Festivalem. W tegorocznej edycji imprezy, na płycie lotnika będzie można zobaczyć Lamborghini Aventador! To kolejny model tej marki, który pojawi się w Śniatowie. W ubiegłym roku można było podziwiać jedyny w Polsce – Lamborghini Huracan z napędem na tylne koła.\nRace Festival odbędzie się 20 maja w Śniatowie. Tak jak w poprzednich imprezach, oprócz klasycznych wyścigów na 1/4 mili z podziałem na kategorie, będzie można zobaczyć także taxi drift, pokazy aut show & shine oraz wziąć udział w konkursach z nagrodami. Wejście na teren imprezy to koszt 15 zł od osoby, dzieci do lat 10 wstęp wolny. Opłata wpisowa od zawodnika to 60 zł. Zapisy do wyścigów odbywają się w trakcie imprezy.\nPoprzedni wpisGmina Wolin zmodernizuje ponad 700 metrów drogi w Zagórzu Następny wpispraca w ogrodzie\nA jak on dojedzie do Sniatowa, po takich dziurach … masakra\nA jak on dojedzie do tego Sniatowa po takich dziurach .. masakra\nZaproscie huracana tez. Czarny z bialym sie dogadaja. exv8driver. podpisano.\nKruk was rozjeździe\nPodniecać się takim autem? Serio? Organizatorzy słabi że biorą auta ogólnodostępne, no bo dla nich to szczyt motoryzacji, a zapomina się o takich autach jak – Toyota Supra, Nissan Silva, Nissan Skyline R33 i R34, nie zapominając o Amerykańskich klasykach – Camaro SS, Plymouth Hemi Cuda, Ford GTR, Ford Mustang… Auta z duszami, w przeciwieństwie do tego Plastikowego Gów***\nmasz to przywiez a nie prdolisz jak potluczony. potem sie dziwia ze dziewuchy zagranie uciekaja bo tylko kocopolą i kocopolą na wszystko i na wszystkich. byle nie na siebie, lol.\nSzkoda fatygi na taką Cebulę z wiosek :D kto używa określenia „dziewuchy”?\nnaprawcie droga dojazdowa bo w chwili obecnej tylko czolgiem mozna przejechac\nmozna gumami wylozyc. mam kilka takich mat gumowych do oddania.\nIdealne auto na nasze drogi ciekawe czy dałoby rade przejechać odcinek drogi Gostyń Pobierowo\nWczoraj byl SV na szwedzkich tablicach w miedzy ale przez komunistyczne krawezniki i inne rozwiazania trepow – ciezko bylo jechac normalnym samochodem jak na te czasy. Szkoda, ze nie cabrio.\nTych aventador.ów to sporo po Londynie śmiga\nkogo to obchodzi co smiga po londynie?\nPo Pierdziszewie śmiga jeszcze więcej.\nto jedz zobacz a nie marudzisz na stronach o nieistniejacych miejscowosciach.\nW Wolinie co drugi takie auto posiada, jeden to nawet siano dla koni wozi takim autem.


Opony Michelin w rozmiarze 225/35 R18\n225/35 R18 Rozmiar opony\nWszystko o rozmiarach opon 225/35 R18\nJaki jest rozmiar opon w moim samochodzie? Dowiedz się, jak sprawdzić rozmiar i dopasować oponę do konkretnego modelu auta. Jest kilka możliwości na sprawdzenie, jaki rozmiar opon Michelin jest odpowiedni do naszego samochodu. Kierowca może w prosty sposób ustalić odpowiedni rozmiar opon dla swojego samochodu. W tym celu należy dokładnie przyjrzeć się oponom, które są w nim już zamontowane - na ich boku powinny znajdować się oznaczenia typu 225/35 R18, informujące o rozmiarze.\n225/35 R18 87 ZR(Y) Sprawdź ceny


ABS Investment prognozuje 600% wzrostu zysku, giełda, gospodarka i biznes\nABS Investment prognozuje 600% wzrostu zysku\nID artykułu: 10218 / 1222\nW listopadzie ABS Investment S.A. zapowiadał osiągnięcie rocznego zysku netto w wysokości 0,3 mln zł. Obecne prognozy Zarządu są jeszcze korzystniejsze - w 2010 roku przychody ze sprzedaży mają wynieść 0,7 mln zł. Zysk netto ma w 2010 r. wzrosnąć do 0,45 mln\nz 0,07 mln zł w 2009 r. Oznacza to wzrost o ponad 600% r/r. Ponadto spółka posiada akcje spółek za blisko 1,5 mln zł i 1,8 mln gotówki. W pierwszym półroczu 2011 r. zysk netto powinien wynieść 0,4 mln zł.\nW listopadzie spółka pozyskała 2,4 mln zł z emisji akcji. Według deklaracji Zarządu, wydatkowano niespełna 20 % z tej kwoty, głównie na inwestycje kapitałowe w spółkę Inbook - jeden z trzech zapowiadanych projektów. Na lata 2010-2011 wartość inwestycji ABS we wszystkie podmioty szacowana jest na kwotę do 3 milionów złotych. W przypadku, gdyby firma miała możliwość inwestować w tak ciekawe projekty jak te, które teraz realizuje wartość inwestycji może wzrosnąć do 5 mln.\n"Współpraca z naszymi Partnerami wygląda lepiej niż zakładaliśmy, dlatego wyniki będą lepsze niż zakładaliśmy w połowie roku. To, co nas wyróżnia w sposobie przeprowadzania transakcji to wartość dodana jaką oferujemy, czyli dostęp do kontraktów, klientów, firm do przejęcia, a także pomoc w zarządzaniu i budowaniu strategii." - wyjaśnił Sławomir Jarosz, Członek Rady Nadzorczej ABS Investment S.A..\nDziałalność ABS Investment S.A. opiera się na trzech głównych liniach biznesowych -bezpośrednich inwestycjach kapitałowych (z których w 2010 r. pochodzi 35% przychodów spółki, m.in. zysk ze sprzedaży akcji Liberty Group) oraz doradztwie finansowym i gospodarczym. Ważnym elementem strategii ABS jest budowa partnerskiej grupy spółek o komplementarnych usługach, a następnie ich rozwój m.in. poprzez współpracę pomiędzy poszczególnymi podmiotami z portfela.\n-W najbliższym czasie zainwestujemy jeszcze w dwa projekty: Robinson Europe, jednego\nz krajowych liderów na rynku sprzętu i akcesoriów wędkarskich oraz w Motor Trade Company, gliwicki podmiot z branży motoryzacyjnej - ujawnił Sławomir Jarosz. Spółki te powinny trafić na NewConnect w pierwszym kwartale przyszłego roku - dodał.\nAktywacja: 16/12/10 20:24, odsłony: 1527\nSłowa kluczowe: investment, podmioty, jarosz, wzrosnąć, zakładaliśmy, sławomir, spółek, wynieść, newconnect


Odwrócenie – 17 | Wilhelm Knocke\nNastępnego wieczora w rozściełającym się już między budynkami zmroku wiodłem całą moją trzódkę w kierunku kamienicy Willnerów. Padający śnieg lądował wielkimi, tłustymi płatkami na naszych ramionach i kołnierzach. Był tak gęsty, że nie było sensu go strzepywać. Zanim by człowiek zdążył wsunąć ręce do kieszeni to kolejna porcja białych kupek znów by go pokrywała w miejscach najbardziej odsłoniętych. Dlatego zrezygnowaliśmy z jakichkolwiek czynności mających prowadzić do tego celu licząc na służbę państwa dyrektorstwa, która zrobi co do niej należy zanim nasze palta wsunie do przepastnych szaf zgromadzonych w owalnym przedpokoju. Nie pomyliliśmy się. Usłużna, starsza Helga pracowicie odbierała od nas kurtki i płaszcze wydreptując w rozłożonym tu puchatym dywanie kolejne ścieżki. Po obsłużeniu wszystkich otworzyła podwójne drzwi po prawej prowadzące do salonu z kominkiem odsuwając się na bok żeby zrobić przejście. Wciśnięta w lewy narożnik wielkiej, czerwonej sofy ustawionej przed lakierowanym na biało stolikiem do kawy, na którym stał spodek z maleńkimi ciasteczkami maślanymi siedziała Karolina Willner. Herbert zajmujący miejsce obok niej poderwał się uścisnąć każdemu z przybyłych prawicę. Przedstawiłem pokrótce mniej znanych przez niego Covalusów, a im panią Zofię trzeszczącą rattanowym fotelem na biegunach ustawionym w głębi, obok wygaszonego kominka. Jacki posadziłem obok Willnera, Martin, odsyłając Helgę gotową przynieść mu jakieś dodatkowe siedzisko, wziął Magdę na kolana i usadził się w przepastnym fotelu pod sięgającymi sufitu oknami prowadzącymi na taras, a sam zatonąłem w drugim gigantycznym fotelu, który stał odwrócony tyłem w kierunku ściany, za którą biegła szosa na Falkenberg. Sfatygowaną tekturową walizkę ze skórzanymi rogami postawiłem między kolanami.\n– Czego się państwo napiją? – Willner pełniąc obowiązki pana domu ruszył się w kierunku marmurowego blatu barku. Zmieszał każdemu po drinku i w pustą dłoń wsunął po wysmukłej szklance z rżniętego szkła. Zamoczyłem usta. Ten gin musiał kosztować tyle co dwa hektary krzaków jałowcowych. Z rozkoszą zagrzechotałem kostkami lodu o ścianki.\n– Będą państwo mieli coś przeciwko jak poproszę Covalusa o uchylenie okna? – spytałem. – Strasznie tu duszno. – Nikt nie oponował więc posłuszny Martin przeprosił Magdę, podniósł się z siedziska i rozrzucając na boki grube story uchylił okno zajmujące prawie połowę ściany. Natychmiast do środka wpadło orzeźwiające powietrze rozwiewając lekko starannie wyczesane włosy pani Karoliny.\n– Jak państwo znajdujecie okoliczne góry? Prawda, że zimy są tutaj przepiękne? – rozpoczął Willner niezobowiązująco.\n– Mają swój klimat – Jacki uprzejmie skinęła głową. – Jeździmy sporo na nartach. Nie wszyscy co prawda – skarciła mnie wzrokiem, którego bardziej bym się spodziewał u mundurowego wypisującego mandat niż ślicznej blondynki. – Willi strasznie się od tego wykręca.\n– Dlaczegóż to? – Karolina obdarzyła mnie powłóczystym spojrzeniem swych oczu, które w tym świetle przybrały niezwykłą barwę polerowanego jadeitu. Okazała też nieco wigoru.\n– Nie umiem za bardzo – wzruszyłem ramionami. – To dla mnie zbyt skomplikowane. Wolę prostsze sporty.\n– Wszystkiego się można nauczyć. Jeśli pan potrzebuje nauczyciela chętnie służę swoją osobą. Ponoć jeżdżę całkiem nieźle – zacząłem poważnie się zastanawiać jaką jazdę ma na myśli.\n– Obawiam się, że jestem zbyt odporny na tego rodzaju nauki. – Zanim skończyłem mówić Jacki spojrzała na nią w taki sposób, że mogło to wywołać bąble na skórze od oparzenia i zajady, a następnie wychyliła się ująć moją dłoń spoczywającą na oparciu fotela. Miało to zdaje się na celu zaznaczenie rewiru jaki posiadła.\n– Willi to bardzo pojętny uczeń – zapewniła spokojnie. – Muszę tylko nad nim nieco popracować, a będzie z niego prawdziwy mistrz zjazdów.\n– Nie wątpię. – Willnerowa wydęła dolną wargę sygnalizując, że specjalnie się takim afrontem nie przejęła. Zanurzyła kształtny nosek w szklance i od niechcenia przerzuciła językiem na boki niewielkie już kostki lodu. To sprawiło jedynie, że można było nabrać pewności co do niezwykłej zwinności jej języka. Spojrzała przelotnie na Covalusa, który wpatrywał się w nią urzeczony.\n– Panie Wilhelmie, czy udało się panu coś ustalić w sprawie tych nieszczęsnych fałszywych pieniędzy? – pani Zofia przestała się rytmicznie odbijać stopami od starannie wypastowanej podłogi. Kostki w szklance Karoliny przestały grzechotać. Odstawiła ją na szerokie oparcie sofy i wpatrywała się w rozrzucone w kominku pozostałości wczorajszego polana.\n– Tak sądzę, choć muszę przyznać, że łatwo nie było – odpowiedziałem powoli.\n– To znaczy? – starsza pani zmarszczyła swoje zmierzwione, siwe brwi.\n– Niewiele brakowało, a bym się poddał – przyznałem.\n– Dlaczego? – zdziwiła się. – Pan?\n– Moja praca nie zawsze kończy się sukcesem – spojrzałem na nią, ale doskonale wiedziała, że już to mówiłem więc specjalnie ją to jakoś nie zaskoczyło.\n– Ale udało się panu? – w tym głosie czuć było całą furmankę nadziei.\n– Tak. W tym wypadku tak. – Karolina wstała i zmieszała sobie kolejnego drinka po czym przynaglona gestem dłoni Herberta wróciła na swoje miejsce. Odniosłem wrażenie, że bardzo by chciała móc nie odpowiadać na to wezwanie.\n– Czy mój syn jest niewinny? – zacisnęła kłykcie na oparciu bujaka tak mocno że jej pobielały. – Proszę nie trzymać mnie w dalszej niepewności.\n– Nie jest winien śmierci Pechela, o co niektórzy z waszych sąsiadów z chęcią by go posądzili – stwierdziłem. – Nie jest też winien chęci wprowadzenia do obrotu gotówki pochodzącej z włamania, o co niewiele brakowało, a posądziłaby go policja.\n– Jest pan tego pewien? – wstrzymywała oddech w trakcie gdy mówiłem, ale teraz z werwą wypuściła z siebie powietrze.\n– Absolutnie – zapewniłem gorliwie.\n– Co więc zaszło? Synu nalejesz mi kropelkę nalewki od Neumann’a z tej okazji? – Willner uniósł się usłużnie i uczynił co mu przykazano podając matce naparstek ciemnoczerwonego, gęstego płynu, którego różany aromat dotarł także i do mnie. Na jego policzkach dostrzegłem blado-czerwone plamy z ciemniejszymi krawędziami. Najwyraźniej w ten sposób właśnie uchodziło z niego zdenerwowanie i emocje.\n– Aby to wyjaśnić będziemy musieli cofnąć się nieco w czasie. Dodatkowo trzeba będzie się też przenieść do Hamburga – zaskoczenie jakie odmalowało się na twarzy niemal każdego bynajmniej mnie nie zdziwiło. Dotyczyło to także pani Karoliny. Zupełnie się tym nie przejąłem i rozpocząłem moją opowieść, która mnie tu w zasadzie sprowadzała. – Tam właśnie, w kilka lat po zakończeniu wielkiej wojny, pewien całkiem zdolny zegarmistrz odkrył w sobie żyłkę nieco innego fachowca. Nazywał się Rudolf Wokusch i doskonała renoma w naprawianiu zegarków nie przeszkodziła mu wieczorami dorabiać na boku. Zaczynał skromnie, ale z czasem stał się całkiem niezłym kasiarzem. Przy czym nie był brutalny i nie pruł kas palnikami jak czyniła to większość jego kolegów po fachu. On je otwierał w najbardziej wyrafinowany sposób. Poprzez doskonałe palce, niezwykłą wiedzę o zamkach i mechanizmach był w stanie, słuchając tylko pracy trybów, tak nimi manipulować, że nie znając kombinacji wybierał poprawnie ustawienie.\n– Pan go podziwia? – Willner zmarszczył czoło w zaskoczeniu.\n– Poniekąd – przyznałem. – Takie palce to skarb.\n– Ale co to ma wspólnego ze mną? – wydawał się być mocno zagubionym.\n– Proszę dać mi moment – zrobiłem tajemniczą minę, której się chyba nie bardzo spodziewał. – Jeszcze chwila i wszystko będzie jasne.\n– Muszą państwo wiedzieć, że Willi bardzo lubi efektowne zakończenia – wtrącił się ze swojego miejsca Covalus. – Dodam tylko, że ostatnim razem jak prosił mnie o pomoc to miałem parę ścian do połatania po strzelaninie jaką mi zafundował.\n– To prawda – zawtórowała mu Magda.\n– Wokusch – kontynuowałem niezrażony – obrabiał sejfy z coraz większą wprawą. Był przy tym niezwykle ostrożny. Nie szastał pieniędzmi na lewo i prawo, nie rozpowiadał o swoim dodatkowym zawodzie nikomu poza najbardziej zaufanymi ludźmi, z którymi współpracował. Policja nie mogła mu niczego udowodnić, a i złapać go na gorącym uczynku też nie była w stanie. Wpadli jednak na pewien pomysł jak temu zaradzić. Teraz zostawmy na chwilkę naszego bohatera, a zacznijmy inny wątek. Otóż mniej więcej w tym samym czasie pewna prześliczna panienka z całkiem dobrego domu zeszła na złą drogę. Nazywała się Helen Grubbert. Odkryła, że na jej wdzięk i powab w zasadzie nie ma odpornego faceta i jest w stanie uwieźć każdego, począwszy od koniuszego, przez prostego handlarza porcelaną, po wszelkiej maści oficerów armii, czy arystokratów, a z tymi ostatnimi przeważnie jest tak, że dysponują całkiem sporym zasobem gotówki. Gdy się im kończy, to sięgają do swych, ukrytych w zaciszach pałaców i posiadłości, zasobów żeby spełniać kolejne zachcianki nowo poznanej, fascynującej i zdolnej kochanki. Jednak któryś z jej wybranków rozeznał się w sytuacji, albo dostał cynk od innego starannie oczyszczonego z kosztowności, i tym sposobem nasza panienka zaliczyła mały epizod w zimnej celi. Wtedy to, za nadzwyczajne złagodzenie kary, zgodziła się współpracować z mundurowymi. Miała pomóc im złapać tego kto obrabiał sejfy w tak wdzięczny i niewykrywalny sposób. Jednak żeby tego dokonać musieli jej pozwolić na dalsze prowadzenie swojej działalności, w węższym nieco zakresie i pod dokładniejszą wszakże kontrolą.\nKarolina sztywnym ruchem podniosła się i ruszyła przyrządzić kolejny napój. Widząc to Jacki podała jej swoją pustą szklankę prostym gestem prosząc aby także została napełniona.\n– Co było dalej? – Willner kręcił się niecierpliwie, a gdy jego żona usiadła obok ukrył jej dłoń między swoimi.\n– Nie domyśla się pan? – spojrzałem na niego spod półprzymkniętych powiek. – Zdarzyło się to co się musiało zdarzyć. W końcu stanęli na swojej drodze i zrodziła się między nimi nić porozumienia. Nić, która przerodziła się z czasem w gorące i głębokie uczucie. Od tego momentu stali się nierozłączni. Ona uwodziła bogaczy, dowiadywała się co mają w swoich sejfach, zaś on korzystając z tej wiedzy włamywał się do tych sejfów. Zdobytym łupem dzielili się sprawiedliwie.\n– A co policja na to? – tym razem odezwała się Magda siedząca Covalusowi na kolanach.\n– Chyba nie bardzo zdawali sobie sprawę, z tego że nasza panienka zmieniła front i postanowiła wspierać swojego oblubieńca. Wszystko pewnie by się całkiem miło skończyło jakąś emigracją do ciepłych krajów gdyby nie fakt, że mundurowi w końcu jednak wpadli na ich trop, bo mimo solennych przyrzeczeń Helen nie dostawali za wiele cennych informacji. Mimo to jakimś sposobem udało im się ustalić, który sejf będzie kolejnym celem. W efekcie nasz kasiarz wpadł w trakcie akcji, ale Helen udało się dramatycznych okolicznościach uciec z łupem. Po tym wszystkim zaszyła się na jakiś czas przeczekać najgorsze. W trakcie rozprawy przeciw niemu nie padło na jej temat ani jedno słowo więc uznała, że na czas odsiadki Wokuscha, a zasądzono mu dziesięć lat, musi zniknąć gdzieś na prowincji. Tak też zrobiła i wyjechała z Hamburga wprost do Wüstewaltersdorf – upiłem sążny łyk bo od tej gadaniny zdążyło mi całkiem zaschnąć w gardle.\n– Nadal nic nie rozumiem jaki to ma związek ze mną i z oskarżeniami wobec mojej osoby – Herbert wydawał się faktycznie zagubiony.\n– To jest akurat elementarnie proste – uśmiechnąłem się na ułamek sekundy. – Spotkał ją pan jakiś czas później w aptece Kaminsch’a – zapanowała niczym niezmącona cisza i tylko z kominka dobiegał szum wiatru. Było tak cicho, że słyszało się jak myszy czyszczą wąsy pod meblami. Willner spojrzał powoli na swoją żonę, a później na mnie.\n– Chce pan powiedzieć, że moja żona to ta Helen Grubbert, o której pan mówi? – nie mógł opanować zaskoczenia pomieszanego z ewidentnym brakiem wiary w moje słowa.\n– Nie inaczej – przytaknąłem skwapliwie.\n– Jak pan śmie! – oburzył się i byłby wstał, ale usadziłem go gestem dłoni. Jego żona siedziała sztywno wpatrując się we mnie z kamienną twarzą.\n– Przecież Karolina przyjechała tutaj z München, a nie z Hamburga jak pan insynuuje – gotował się do walki o dobre imię żony, czemu w zasadzie nie można było się specjalnie dziwić. Na jego miejscu każdy zakochany facet z pewnością chciałby postępować podobnie.\n– Moja babka pochodzi z München – przybrałem pozę zniesmaczonego belfra zdegustowanego błędną odpowiedzią swego pupila. – Spędzałem tam często wakacje. Specjalnie pofatygowałem się do pańskiej żony spytać o kilka najważniejszych lokalizacji. Mam wrażenie, że ona tak zna München jak ja ulice Moskwy. Albo nigdy tam nie była, albo myli podstawowe kierunki – sięgnąłem do kieszeni marynarki i rzuciłem w jej kierunku plan Pharusa w białych okładkach. – Kupiłem dla pani plan miasta żeby mogła pani sprawdzić, że najkrótsza droga z Hauptbahnhof do domu mojej babki nie prowadzi wcale przez Sankt–Jakobs Platz i Reichenbach Brücke. To zupełnie naokoło. Nijak też po drodze nie mogłem przejeżdżać pod oknami kamienicy przy Rindemarkt, w której jakoby pani mieszkała. Jakby się pani pomyliła raz to bym jeszcze może był w stanie zrzucić to na karb dawnej tam nieobecności, ale trzy razy dało mi do myślenia.\n– Panie Knocke, pan zdecydowanie przesadza – Willner skarcił mnie wzrokiem.\n– Proszę się niepotrzebnie nie unosić tylko dać mi do kończyć, bo to jeszcze nie wszystko – wychylając nieco głowę spojrzałem na Willnerową bo mi ją zasłonił. Zacisnęła szczęki co widać było po pracy jej mięśni twarzy. Wysunęła też dłoń z objęć męża i zaczęła się z przesadną uwagą przyglądać pomalowanym na czerwono paznokciom.\n– Czym mnie jeszcze pan zaskoczy? Proszę mnie dobić – Willner teatralnym gestem, zrezygnowany opadł na oparcie sofy.\n– Nasz kasiarz odsiedział swoje, a tuż przed wyjściem dostał kartkę pocztową, gdzie napisano tylko jedno zdanie – sięgnąłem do kieszeni i wydobyłem stamtąd pogniecioną widokówkę. Odczytałem na głos jej treść:\nZatrudnij się w zakładach Websky’ego w Wüstewaltersdorf u dyrektora Willnera.\nRzuciłem ją na blat stołu przed kominkiem.\n– Oczywiście widocznym tutaj adresatem jest pan Rudolf Wokusch, ale tak się przyjemnie składa, że Pechel i Wokusch to jedna i ta sama osoba.\n– Skąd pan wie? – Herbert cały czas walczył ze sobą nie wiedząc czy może mi zaufać czy jednak powinien zachować większy dystans.\n– Za moment do tego dojdziemy, ale teraz ważne jest, że spadający z zapory w Kynau Pechel miał przy sobie paszport. Dziś wiem, że był fałszywy. Dla uproszczenia załóżmy jednak na razie, że obaj panowie to jedna i ta sama osoba. Udowodnię to za moment.\n– Paszporty można fałszować – skonstatował ze swojego miejsca Martin.\n– Chcesz go sprawdzić?\n– Jeśli to w czymś pomoże – wzruszył ramionami bez przekonania. Najwyraźniej także nie był w stanie nadążyć za rozwojem wypadków.\n– Być może zaistnieje taka konieczność. Jak wspomniałem dojdziemy do tego za moment. Ważniejsze jest jednak co innego.\n– Co? – Willner mimo wszystko wydawał się być nieprzekonany.\n– To, że Helen i Karolina to jedna i ta sama osoba.\n– Bo to nam także powiąże Pechela i Wokuscha. Mógłbym pana, panie Herbercie, prosić o jakiś list, który napisała do pana pańska żona? – sięgnąłem po widokówkę.\n– Po co to panu? – obruszył się.\n– Obecny tu z nami Martin jest fachowcem od potwierdzania autentyczności dokumentów – ponownie wsunąłem dłoń pod połę tym razem wydobywając zeń zdjęcie pięknej pani Willner.\n– Mam przy sobie listę sprawunków jakie musiałem zrobić przed balem. Wystarczy? – z kieszeni na piersi wyjął złożoną kartkę cały czas pytająco spoglądając w moją stronę.\n– Jestem przekonany, że nawet w tak polowych warunkach mój przyjaciel będzie w stanie wstępnie stwierdzić czy dedykację na zdjęciu jakie trzymam w dłoni pisała ta sama osoba co pańską listę.\n– Co to jest? – zainteresował się więc podałem mu fotografię.\n– Zdjęcie pańskiej żony z jej intymną dedykacją dla Wokuscha – wyjaśniłem dla pozostałych. – Miał je przy sobie gdy spadał z zapory – odparłem. – Martin? – Ten podniósł się z fotela zgrabnie sadzając Magdę na swoim miejscu.\n– Okaże się – wziął oba dokumenty i oddalił się w kierunku stolika z telefonem stojącego pod lustrem przy drzwiach Zdjął z nosa druciane okulary i zabrał się do pracy. Stwierdziłem, że to dobry moment do podjęcia przerwanego wątku.\n– Wracając do tematu. Po odebraniu wiadomości od Helen Wokusch przyjechał do Wüstewaltersdorf. Jako Pechel.\n– Skąd pan wie, że to ona wysłała tę kartkę? – wskazał palcem na pocztówkę nadal leżącą między nami na stole.\n– Literka H na końcu wiadomości mi to sugeruje, ale jeśli miałbym się zakładać to obstawiałbym całkiem wysoko, że Martin byłby to w stanie potwierdzić – stwierdziłem. – Choć mogę się mylić.\n– Ale pewności pan nie ma – Willner cały czas nie mógł uwierzyć w przedstawioną przeze mnie wersję wydarzeń.\n– Nie. Pewności nie mam – przyznałem.\n– Acha – pokiwał głową ale widziałem, że niczego nie rozumie.\n– Wokuscha zatrudnił pan u siebie jako mechanika od maszyn – wróciłem do przerwanego wątku.\n– Żona prosiła mnie o pomoc dla znajomego z München. Nie sądziłem, że może chodzić o coś takiego.\n– Dobrze się maskowali. Nie mógł pan wiedzieć. Ja wiem natomiast, że Martin będzie w stanie wykazać, że zdjęcie podpisała Helen, która, jak wspomniałem, zabrała ze sobą walizkę ze zrabowanymi pierwotnie pieniędzmi. Czytając relacje z rozprawy sądowej dowiedziała się, że policja miała spisane numery skradzionych banknotów bowiem wiedząc o planowanym napadzie zdołała się do niego w taki sposób przygotować. Dziewczyna nie mogła się więc tymi pieniędzmi posługiwać w sposób oficjalny. To rodziło pewne trudności, ale od czego miała wrodzony wdzięk i powab? Schwytała w swoją sieć smaczny kąsek i zadomowiła się w pana życiu na dobre. Podejrzewam, że całkiem wcześnie w jej główce zrodził się plan jaki później wdrożyli gdy Wokusch przyjechał tutaj i za jej pośrednictwem go pan zatrudnił jako Pechela. Oczywistym jest, że dawne uczucie odżyło i zaczęli się spotykać. Najpierw czynili to mocno potajemnie, ale po jakimś czasie stracili czujność, szczególnie, że pan ufny w intencje żony, na wiele jej pozwalał. Aby pozbyć się pieniędzy, z których nie mogli korzystać, wymyślili, że włamią się do pańskiego sejfu i zamienią te, które tam pan zdeponował na te z numerami znanymi policji. Formalnie nic by się nie stało, kwoty by się zgadzały, więc włamanie długo mogłoby pozostać niewykryte. Dość powiedzieć, że pomysł wydawał się być idealny. Pech chciał, że przyspieszył im pan działanie.\n– To znaczy? – zdaje się, że do Willnera zaczęła docierać świadomość powagi całego zamieszania.\n– Przyłapał ich pan na schadzce, a w następstwie wyrzucił pan Pechela za drzwi i z roboty. To chyba sprawiło, że spanikowali myśląc, że ich pan zdemaskuje także w kwestii włamania do sejfu.\n– Myślisz, że pan Herbert byłby w stanie to wtedy zrobić? – odezwał się Martin znad blatu, na którym się pochylał.\n– Nie wiem. Raczej nie, ale kto to wie co faktycznie nimi kierowało – wzruszyłem ramionami.\n– A jak to było? – strąciła się Magda.\n– Musieli czekać na dogodny moment, aby w sejfie było odpowiednio dużo gotówki. Gdy już znalazła się ona tam gdzie miała się znaleźć, Helen poszła do niego do mieszkania, co można potwierdzić u kobiety, która mu je wynajmowała. Szczegółów oszczędzę – spojrzałem wymownie na Helen. Nie zareagowała. Cały czas siedziała sztywno niczym kamienny posąg. – Myślę, że w odpowiednim momencie dała panu coś na sen umożliwiając tym samym Wokuschowi i sobie pracę. Jemu oczywiście udało się otworzyć sejf gdzie podmienili gotówkę w banderolach na trefną i podzielili się nią sprawiedliwie.\n– Skąd wiesz, że się do niego włamali? – Martin pomimo zajmowania się dokumentami słuchał uważnie.\n– Całe przedsięwzięcie mogło się udać jedynie wtedy gdy do kasy pancernej w biurze pana Willnera udałoby im się dostać tak aby się nikt nie zorientował, że została otwarta – zwróciłem się do niego, ale tak naprawdę nadal mówiłem do wszystkich. – Akurat do tego Wokusch miał i narzędzia i predyspozycje. Ich obecność w biurze na pewno nie mogła wzbudzić szczególnych podejrzeń więc teoretycznie niczego udowodnić nie można. Myślę, że nie udało im się zdobyć pańskiego klucza więc konieczne było posłużenie się zestawem wytrychów, które zresztą pan widział w rzeczach Wokuscha – tym razem odwróciłem głowę w stronę Herberta. – Dla ułatwienia pracy przy sejfie musieli wstrzyknąć do środka bardzo lekki smar, ten który pozostał na kluczu jak byłem u pana przedwczoraj. Mówił pan jednak, że producent zakazał panu smarowanie zamków. Po tym jak mi pan otworzył sejf, wyciągnąłem go z zamka to był mokry. Najpewniej rozpylili go wewnątrz za pomocą gruszki od perfum.\n– I ty znalazłeś tę gruszkę? – Magda też słuchała z zapartym tchem nie mogąc się doczekać kolejnych detali.\n– Niestety nie moja droga – pokręciłem przecząco głową. – Ale klucz jaki wsuwałem do zamka był niewątpliwie mokry. To tylko poszlaka, ale wobec pozostałych faktów wydaje się być całkiem konkretnym dowodem,\n– Ożeż… – Jacki nie wytrzymała. – Jak na to wpadłeś?\n– Przez przypadek, muszę przyznać. Ten klucz dał mi do myślenia i doszedłem do wniosku, że może jednak pieniądze miały okazję zamienić się numerami gdy nikt z powołanych na nie nie patrzył. W tej całej historii mam jednak dylemat\n– Jaki? – moja pani jako jedyna z całego towarzystwa zareagowała w jakikolwiek sposób. Reszta towarzystwa najwyraźniej trawiła nadal to co powiedziałem.\n– Do teraz nie wiem czy ona chciała zostać, czy może jednak uciec z Pechelem, albo też sama. Coś mi się jednak wydaje, że jakieś pozytywne emocje zdołał pan w niej wzbudzić. Dobrze myślę pani Karolino? – Nic się nie odezwała tylko jeszcze bardziej intensywnie zaczęła zajmować się swoimi paznokciami. Zignorowałem to. – Wracając do naszego nieszczęsnego włamywacza. Jak już każde z nich miało swoją działkę i Wokusch zmieniał lokal aby było go trudniej wyśledzić to wtedy spotkał go pan na ulicy żądając wyjazdu. To było w piątek, dwudziestego trzeciego.\n– I dałem jeszcze pięćset marek do tego – ukrył twarz w dłoniach.\n– Zgadza się. Jak pan podjechał na dworzec, to facet nie miał wyjścia i musiał wsiąść do pańskiego wozu jeśli chciał oddalić ewentualne podejrzenia od Karoliny. Wynajął nowy adres i właśnie szedł się tam zamelinować. Myślę, że mógł chcieć jeszcze parę razy odwiedzić pańską żonę. W walizce taszczył wtedy swoją działkę, a pan sam mu ją wstawił do kufra i pojechaliście do Schweidnitz zatrzymując się na zaporze – spojrzałem na panią Zofię ciągnąc dalej. – Weszliście na koronę, wypaliliście po papierosie, pokłóciliście się i w efekcie zamieszania Pechel spadł na dół. Zagroził panu rewolwerem, ale w ostatnim momencie, jak padł strzał, zdołał go pan wytrącić z ręki. Broń wpadła na to kamienne obramowanie, on na nie wskoczył, poślizgnął się i spadł. Tak było, prawda?\n– Przecież pan wie – odpowiedział smutno. Ja wciąż na patrzyłem na jego matkę. Z Willnerem te szczegóły ustaliłem wcześniej, ale ona tego jeszcze nie wiedziała, a skoro chciała mi płacić za robotę to uznałem, że dobrze by było aby dowiedziała się co zaszło. Podobnie zresztą jak reszta towarzystwa. – Po wszystkim zjechał pan na dół i zasypał go śniegiem, potem pojechał do Villa Pohl uspokoić nerwy piwem – kontynuowałem. – Tam spotkanemu pijaczkowi obiecał pan pięćdziesiąt marek za odegranie przed matką roli Wokuscha. Pojechaliście więc razem z nim na dworzec w Schweidnitz, gdzie facet zgodnie z umową wysiadł i zgubił się w mroku. Chodziło o to by pańska matka nie była go w stanie rozpoznać. Wiedział pan, że Wokusch miał z czasów wojny szramę pod okiem co mogło grozić małą dekonspiracją. – Pani Zofia pokiwała głową w zamyśleniu. – Jak rozmawiałem z pańską matką to mówiła, że gość, który wysiadał z pańskiego wozu był łysy. Wokusch włosy oczywiście miał. Zasugerowała też, że może facet wynajął pokój w Hindenburghof Hotel w Schweidnitz. Pofatygowałem się tam i odpytałem obsługę. Nikt nikogo nie meldował, a i bez meldunku nikt wieczorem dwudziestego trzeciego pokoju u nich nie wynajmował. Muszę przyznać, że już wtedy coś mi śmierdziało w tym wszystkim. Nie wiedziałem jeszcze tylko co – zagryzłem kruchym ciasteczkiem, które przymilnie do mnie mrugało swym marmoladowym okiem z przepastnego półmiska ustawionego na stole. – Na koniec pojechał pan do Wüstewaltersdorf jak gdyby nic się nie stało. Natomiast gdy Siegrid w pierwszy dzień świąt przyniosła informację, że to Pechel vel. Wokusch zginął na zaporze, Helen uznała pana, panie Herbercie, za winnego tej śmierci. Mogę się tak do pani zwracać? To pani prawdziwe imię, prawda? – rzuciłem na nią okiem. Zareagowała powolnym skinieniem głowy, ale nie wykrzesała w sobie tyle odwagi by na mnie spojrzeć. Wzrok cały czas miała utkwiony w kominku. Wiedziałem, że to wcale nie obecność Jacqueline tak ją peszy. – Nie znając szczegółów, ale pałając żądzą zemsty, wydzwoniła policję i doniosła o znajdujących się w sejfie trefnych banknotach, które zresztą sama pomagała tam umieścić. Policja miejscowa wiele nie ma do roboty, ale na taki donos zareagowała pomimo święta. Nie byli jednak w stanie ustalić związku pomiędzy śmiercią gościa, którego znali jako Pechela, a odnalezieniem banknotów pochodzących z napadu. Dopiero po czasie, byli w stanie odkryć, kim jest i z czego się wcześniej utrzymywał. Te podejrzenia potwierdził jeszcze jeden szczegół.\n– Jaki? – twarz pani Zofii coraz bardziej promieniała zadowoleniem.\n– Jak mi pani opowiadała o Pechelu wysiadającym z wozu syna pod dworcem to nie wspomniała pani o walizce pomimo, że prosiłem o możliwie dużo szczegółów. Mogła pani o tym zapomnieć, ale przykładała się pani do swojej roli więc założyłem że faktycznie jej pani nie widziała, a panowie również o niej zapomnieli. Skoro była przy wsiadaniu, a nie było jej przy wysiadaniu to albo ktoś ją po drodze zgubił, albo została w wozie. Przy zaporze nikt jej nie odnalazł, a moje podejrzenia ostatecznie potwierdził pan Herbert przynosząc ją do nas do hotelu. Została w kufrze i jeździła z nim od tego czasu. Wczoraj znalazł ją i zajrzeliśmy wspólnie do środka. Zawiera równiutko dwieście tysięcy w świecących nowością setkach – postawiłem na stoliku spoczywającą do tej pory między moimi kolanami tekturową walizkę. – Tych, które podjęte zostały z banku. Oto one – nastała cisza, którą wykorzystał Martin. Podszedł do stolika i położył dwa zbadane dokumenty przed Willnerem.\n– To szybka ocena i nie mogę tego potwierdzić w tej chwili ze stu procentową pewnością, ale moim zdaniem oba teksty pisała jedna i ta sama osoba – wrócił na swoje miejsce i sadzając sobie Magdę na powrót na kolanach. – Jeśli będzie taka potrzeba zrobię dokładną analizę i przygotuję stosowny dokument na ten temat.\nNajwyraźniej przytłoczyłem wszystkich zgromadzonych zaprezentowaną tyradą, ale nie mogłem sobie odmówić tej drobnej przyjemności. Nikt nie chciał się ani odezwać ani poruszyć i trwało to jakąś chwilę, aż w końcu pani Zofia wycelowała swój kościsty palec w synową. Gdzieś w oddali zawył pies uwiązany do swej budy przysypanej grubą warstwą zimnego, białego puchu.\n– Co masz nam do powiedzenia? To wszystko prawda? Myślałaś, że ci to ujdzie na sucho?\n– Nic nie rozumiesz – zapytana odparła cicho po czym wstała mechanicznie i podeszła do kominka. Jednym zwinnym ruchem zgięła się i sięgnęła do jego wnętrza by stanąć w rozkroku między nim, a stolikiem. W swej delikatnej dłoni trzymała wyglądający tu na ciężki i nieporęczny rewolwer Webbley’a, którego lufa wycelowana była wprost w moje czoło.\n– Będzie pani strzelać? – zagadnąłem pogodnie wpatrując się hardo w jej zimne oczy.\n– Jeśli mnie do tego zmusisz mądralo – prawie nie otwierała ust.\n– Myślisz, że uciekniesz daleko? – spytałem cicho.\n– Scheiße ist es egal, was ich denke – wypluła z siebie jednym haustem. – Walizka!\n– Nie ma mowy – pokręciłem przecząco głową.\n– Dawaj – warknęła i ponagliła mnie ruchem broni.\n– Bo cię zastrzelę jak psa – nie wykonałem najmniejszego ruchu czym niewątpliwie mogłem wyprowadzić ją z równowagi. Chwilę stała w milczeniu marszcząc brwi tak, że prawie złączyły się w jedną, precyzyjnie wymodelowaną całość. W zupełnie innych okolicznościach mógłbym z powodzeniem się w niej zakochać. Powoli nacisnęła spust.\n<< Przejdź do rozdziału 16; Przejdź do rozdziału 18 >>