Dnia 20 czerwca br. przypadły uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej. Z tej okazji poczet sztandarowy z naszej szkoły w składzie: chorąży – Marcin Darłak, asysta – Kamila Drelich i Martyna Wiśniewska oraz poczet zastępczy: chorąży Jakub Szeliga, asysta – Natalia Antosz i Magdalena Gredys reprezentował naszą szkołę w tych uroczystościach podczas mszy św. w kościele parafialnym pw. św. Michała Archanioła w Nockowej. Uczniowie wraz z pocztem wzięli również udział w procesji Bożego Ciała.\nOpiekun pocztu: Małgorzata Piekarska.\nKochani Uczniowie! Drodzy Nauczyciele, Pracownicy, Rodzice!\nDziękując za cały rok szkolny pełen wrażeń i sukcesów, życzymy wszystkim słonecznych, bezpiecznych wakacji, udanego wypoczynku,\nwspaniałych przygód, spotkań z ciekawymi ludźmi i wielu\nDzień zakończenia roku szkolnego to ważne wydarzenie w życiu szkoły. Po 10 miesiącach pracy rozpoczynają się upragnione wakacje. Ostatni dzień roku szkolnego to również czas podsumowań i refleksji. Społeczność naszej szkoły dzień ten rozpoczęła uroczystą mszą świętą, odprawioną w kościele p.w. Św. Michała Archanioła w Nockowej, po której udaliśmy się do szkoły.\nNa początku zebraliśmy się w sali gimnastycznej, gdzie na wstępie głos zabrał pan dyrektor Waldemar Piekarski, który powitał zebranych, a także podsumował wytężoną pracę uczniów, rodziców, nauczycieli i pracowników szkoły. Będąc przy słowach podziękowań wyraził wdzięczność za współpracę przewodniczącym Rady Rodziców p. Mateuszowi Worek i p. Maksymilianowi Mędrygał.\nPo słowach podziękowań odbyło się uroczyste przekazanie sztandaru. Poczet sztandarowy w składzie: chorąży Marcin Darłak, asysta: Kamila Drelich i Martyna Wiśniewska przekazał sztandar młodszym kolegom. W przyszłym roku zaszczytne miano pełnić będą: chorąży Kacper Marć i asysta: Natalia Antosz i Magdalena Gredys.\nNastępnie ósmoklasiści złożyli uroczyste ślubowanie na sztandar i pożegnali się z nami słowem i piosenką, składając na ręce Pana Dyrektora pamiątkowe tablo.\nPrzyszedł także czas na wręczenie świadectw z wyróżnieniem. Odebrali je absolwenci – ósmoklasiści, jak również uczniowie klas IV – VII. Uhonorowano uczniów za szczególne osiągnięcia sportowe, wzorową postawę patriotyczną, poczet sztandarowy oraz aktywną pracę w Samorządzie Uczniowskim. Rodzicom wręczono listy gratulacyjne za bardzo wysokie osiągnięcia ich dzieci oraz podziękowania za zaangażowanie i współpracę ze szkołą.\nKolejnym punktem uroczystości było spotkanie uczniów z wychowawcami w klasach, gdzie odebrali świadectwa i pożegnali się na dwa miesiące, dziękując sobie wspólnie za rok pracy.\nWszystkim uczniom GRATULUJEMY sukcesów i życzymy udanych i bezpiecznych WAKACJI! Naszym Absolwentom życzymy satysfakcji w realizowaniu swoich marzeń i pragnień. Życzymy motywacji, wytrwałości i otwartości umysłu podczas podejmowania decyzji w dojrzałym życiu.\nJak podaje Wikipedia „ Kreatywność to (postawa twórcza; od łac. creatus czyli twórczy) - proces umysłowy pociągający za sobą powstawanie nowych idei, koncepcji lub nowych skojarzeń, powiązań z istniejącymi już ideami i koncepcjami. Myślenie kreatywne to myślenie prowadzące do uzyskania oryginalnych i stosownych rozwiązań. Alternatywna, bardziej codzienna definicja kreatywności mówi, że jest to po prostu zdolność tworzenia czegoś nowego. W przeciwieństwie do wielu innych zjawisk, w nauce nie ma jednej uniwersalnej, autorytatywnej definicji kreatywności. Podobnie w psychologii nie istnieją żadne standardowe techniki pomiaru kreatywności. W literaturze psychologicznej można znaleźć ponad 60 różnych definicji kreatywności. ”\nKreatywność przydaje się w każdych okolicznościach życia i coraz częściej jest wymagana w pracy.\nZ kreatywnością rodzi się każdy. Najlepszym tego dowodem są ciągle zainteresowane światem dzieci. Kreatywność jest cechą wrodzoną, każdy jest kreatywny, ale nia każdy posiada wystarczającą wiedzę, by tę kreatywność wykorzystać.\nPrzez cały rok szkolny na lekcjach godzin wychowawczych uczniowie klasy VI wykonywali różnorodne ćwiczenia na kreatywność, ćwiczenia które miały pobudzić twórcze myślenie, np. ćwiczenia polegające na wymyśleniu jak największej liczby zastosowań dowolnego przedmiotu, jak np. okrąg, koło.\nJą z kolei ogranicza tylko nasze lenistwo.\n15 czerwca klasa VIII i VII wraz z nauczycielami bawiła się na komersie, który przygotowali rodzice uczniów. Absolwenci i ich koledzy przy dźwiękach dyskotekowej muzyki żegnali się ze szkołą, w której spędzili kilka dobrych lat. Dziękując rodzicom za trud włożony w przygotowanie tej imprezy, życzę aby dalsza edukacja ich dzieci przyniosła jak najwięcej dobrych owoców, które będą miały wpływ na ich całe życie.\n5 czerwca rozstrzygnięty został konkurs „Książka dotykowa dla Każdego”, ogłoszony 23 kwietnia, w światowym Dniu Książki, przez Publiczne Przedszkole Trzynastka w Gdańsku i Kreatywną Pedagogikę. To coroczny, niezwykły konkurs.\nJak można przeczytać na stronie internetowej Kreatywnej Pedagogiki: „Głównym celem konkursu jest stworzenie ogólnodostępnego zbioru książek dotykowych. Ponadto ma on pobudzać kreatywność i rozwijać ekspresję twórczą. Co więcej ma w swych założeniach uwrażliwić uczestników, rozwijając ich poczucie empatii. Ta inicjatywa zwraca uwagę na istnienie i potrzeby osób niepełnosprawnych oraz (co bardzo ważne) na możliwość współtworzenia i współdziałania osób pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Książkę dotykową może stworzyć Każdy i Każdy może z niej korzystać.\nKsiążki takie są szczególnie cenne dla dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych, dlatego prace konkursowe zostaną przekazane do Ośrodka Czytelnictwa Chorych i Niepełnosprawnych Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Gdańsku. Z powodzeniem mogą z nich korzystać także osoby pełnosprawne. Podczas poprzednich edycji konkursu wpłynęło ponad 200 niezwykłych prac, które zostały przekazane do Biblioteki. Efektem konkursu było powstanie pierwszego tego typu księgozbioru w Gdańsku, który mamy zamiar wzbogacać podczas kolejnych edycji konkursu.”\nMagdalena Draus z klasy V i Natalia Antosz z klasy VI przygotowały bardzo ciekawe książeczki. Mamy pewność, że dotarły one do Gdańska na czas (widać je na zdjęciach zrobionych podczas obrad jury)\nNiestety nie zostały one nagrodzone w konkursie, ale doświadczenia zdobyte podczas ich tworzenia na pewno dostarczyły dziewczętom wielu pozytywnych wrażeń. Książeczki można obejrzeć otwierając poniższy link – czyż nie są ciekawe?\n13 czerwca sierżant sztabowy Rafał Śliwa oraz aspirant Paweł Dydo po raz kolejny spotkali się z uczniami naszej szkoły. Głównym celem spotkania było bezpieczeństwo dzieci w trakcie zbliżających się wakacji.\nFunkcjonariusze przestrzegali przed zagrożeniami jakie czyhają na dzieci podczas letniego wypoczynku, omówili zasady bezpieczeństwa podczas wędrówek górskich, przebywania nad zbiornikami wodnymi i pracy w gospodarstwach domowych. Przestrzegali przez skokami do wody, a także przed niebezpiecznym korzystaniu z jezdni np. podczas jazdy na rolkach. Ponadto policjanci przypomnieli numer telefonu alarmowego.\nGMINNY KONKURS HISTORYCZNY ROZSTRZYGNIĘTY!\nGratulujemy Michałowi Chrzanowi uczniowi klasy VII, który 11 czerwca zajął II miejsce w XII edycji Gminnego Konkursu Historycznego. Tym razem gospodarzem konkursu była Szkoła Podstawowa w Nockowej, a tematem, z którym zmierzyli się najlepsi historycy w Gminie Iwierzyce było rozbicie dzielnicowe. Gratulujemy wszystkim uczestnikom, a zwłaszcza naszemu uczniowi, który od kilku lat jest w gronie laureatów konkursu historycznego.\n5 MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL FILMÓW DLA DZIECI I MŁODZIEŻY KINOLUB\n11 czerwca br. uczestniczyliśmy w festiwalu KINOLUB. Szósta klasa wybrała projekcję filmów krótkometrażowych: „Rzeczni sąsiedzi”, „Ponowne narodziny”, „Gol”, „We wsi gadają” i „Kryjówka”.\nPierwszy film był moim zdaniem po części dokumentalny. Opowiadał o dzieciach z pewnej wioski indyjskiej. Od wczesnych lat dzieciństwa uczyły się obsługiwać łódź. Ten mały statek był tam jedyną opcją dostania się na drugi brzeg. Film opowiadał również o tym, że czasami dzieci nie chodziły do szkoły z powodu swoich obowiązków przy łodzi.\nDruga opowieść miała miejsce w szpitalu. W filmie tym brały udział dzieci ze szpitala. Dwoje z nich musiało mieć opaskę na jednym oku, inni szli na operację pod narkozą, a jeszcze inne nie mogły wychodzić ze szpitala. Pod koniec tego filmu wszyscy (o których jest mowa) spotykają się na „ponownych narodzinach” pewnego chłopca. Świętował on swój przeszczep, ale na początku nie był z tego zadowolony. Dopiero później dziewczynka wytłumaczyła mu, że powinien się z tego cieszyć.\nTrzeci film był o pewnym chłopcu, który miał marzenie. Chciał zagrać w piłkę. Niestety chłopiec miał kontuzjowaną nogę, przez co nie mógł kopać piłki. Jednak jego marzenie było tak silne, że pomimo oporu zaczął grać w piłkę tak dobrze, jakby od zawsze to robił. Według mnie film miał bardzo ciekawą fabułę. Jednak jedna rzecz zepsuła mój pogląd tego filmu. Tym minusem było to, że główny bohater nie wypowiedział ani jednego słowa. Gdybym nie przeczytał wcześniej recenzji, nie wiedziałbym co się dzieje w filmie.\nKolejny film był opowieścią polską. Dwóch przyjaciół usłyszało opwieść o pewnym człowieku, który zdobył fortunę w Afryce. Postanowili to sprawdzić. Rzeczywiście znaleźli bogatego człowieka. Starzec nakarmił ich i wysłał do domu. W czasie drogi powrotnej jeden z nich poczuł się źle. Tak zakończył się czwarty film.\nKolejna i ostatnia opowieść była o pewnym chłopcu, który bał się bawić z rówieśnikami. Dlatego wymyślił sobie własnego przyjaciela DD. Pewnego dnia DD zmusił chłopca do tego, by pobawił się z rówieśnikami. Chłopiec spotyka pewną dziewczynkę i zaczyna się z nią bawić. Po jakimś czasie dziewczynka wyznaje chłopcu, że ona również miała kiedyś wymyśloną przyjaciółkę Grejs.\nJuż trzeci rok z rzędu nasza klasa wzięła udział w festiwalu KINOLUB. W czwartej klasie film był fajny. W piątej klasie film był bardzo fajny. Dlatego myśleliśmy, że w tym roku filmy będą fantastyczne. Uważam jednak, że filmy nie były najgorsze, ale też jakoś specjalnie nas nie zachwyciły, ale z pewnością poruszały bardzo istotne zagadnienia...\nW festiwalu uczestniczyli również nasi koledzy z klasy III, obejrzeli oni film „Biblioteka”.\nTak opisywali wrażenia po projekcji filmu:\nWczoraj byłem na filmie pt.”Biblioteka”. Ten film był bardzo ciekawy, gdyż bardzo uczył, żeby pomagać słabszym. Było coś takiego, co nie pozwalało dziewczynce czytać. To coś to choroba, która nie jest znowu taka straszna, ale człowiek przez nią się źle czuje. Ta choroba to jąkanie. Jej brat chodził po całej wsi, żeby tylko zdobyć książki. Kiedy znalazł książki to, albo mu ktoś ukradł, albo mu odebrał, bo to była czyjaś, lub znowu jedna z trzech książek była przeklęta, kiedy ktoś ją otworzy to go coś opęta. Jednak przy końcu chłopiec wraz z dwoma kolegami i Sarą, bo to była jego siostra, stworzyli razem bibliotekę, ale, gdy z rana przyszli do biblioteki to wszystko zniszczyła im krowa. Ale, gdy wrócili do szkoły na egzamin końcowy to Sara przeczytała książkę bez jąkania.\nWczoraj byłem na filmie pt. „Biblioteka”. Ten film nauczył mnie cierpliwości oraz koleżeństwa. Głównym bohater był kochanym bratem. Miał on siostrę Sarę, która się jąkała. Dla niej zrobił bibliotekę oraz sprowadził książki z innej wioski. Kiedy dziewczynka zaczęła czytać, biblioteka została zniszczona przez krowę, która zjadła i zniszczyła wszystkie książki. Chłopiec się nie załamał i odbudował całą bibliotekę, a dziewczynka dużo czytała i przestała się jąkać na zawsze.\nWczoraj byłam na filmie pt „Biblioteka”. Ten film nauczył mnie: koleżeństwa, miłości braterskiej, szanowania się nawzajem oraz szacunku dla książek.\nGłówny bohater miał zadanie pomóc swojej siostrze przestać się jąkać. Musiał zdobyć dla niej dużo książek. Założył dla niej nawet bibliotekę. Sara bardzo polubiła te wszystkie książki i bardzo dużo ich czytała. Gdy była już w szkole i zaczęła czytać, to chłopiec był bardzo szczęśliwy, ponieważ Sara już płynnie czytała i przestała się jąkać.\nWczoraj byłem na filmie pt. „Biblioteka”. Podobał mi się, ponieważ był pouczający. Czasami sceny były smutne a czasem śmieszne i wesołe. Z tego filmu nauczyłem się dużo na przykład: że trzeba siostrze lub koledze pomagać, że czasami trzeba komuś zaufać lub sam się poświęcić. Siostra – Sara miała chorobę – jąkanie się, więc brat z kolegami postanowił założyć bibliotekę. Musiał zdobyć dużo książek. Na samym końcu filmu po stworzeniu biblioteki, Sara poszła do szkoły, a jej brat zobaczył ślady prowadzące do biblioteki. Wszedł do niej i zobaczył … obejrzycie sami na filmie. Super film.\nPo zakończonej projekcji skorzystaliśmy z chwili wolnego czasu i poszliśmy na lody….\nNAKRĘĆ SIĘ NA POMAGANIE - PODSUMOWANIE AKCJI\nPrzez cały rok szkolny 2018/2019 zbieraliśmy różnego rodzaju nakrętki. 10.06.2019 zważone i odpowiednio spakowane odwieźliśmy do Podkarpackiego Hospicjum dla Dzieci.\nSerdecznie dziękujemy naszemu konserwatorowi P. Antoniemu Franczyk, który przez cały rok szkolny czuwał, aby nakrętki były odpowiednio gromadzone, oraz P. Grzegorzowi Antosz, który pomógł sprawnie przewieźć je do Rzeszowa. Chłopcy z klasy VI pomogli w ważeniu i pakowaniu nakrętek.\nW tym roku szkolnym do akcji przyłączyły się również dzieci z PP w Iwierzycach, gromadząc – 103,20 kg nakrętek. Nasze ważyły 329,30 kg. Czyli zawieźliśmy 432,50 kg - przypominamy 1kg nakrętek to 1zł.\nOpiekun akcji: Danuta Grabowska\nW dniach 3 - 4 czerwca 2019 roku miała miejsce szkolna wycieczka do: Lublina, Nałęczowa, Kozłówki i Kazimierza Dolnego. Wycieczka tradycyjnie rozpoczęła się zbiórką pod bankiem w Iwierzycach. Później wszystkie bagaże włożyliśmy do autobusu i wyruszyliśmy na wycieczkę, (wcześniej jednak pomodliliśmy się o szczęśliwą podróż). Około godziny 10 dojechaliśmy do Lublina (po drodze zabierając ze sobą panią przewodnik). Zwiedzanie tego miasta zaczęliśmy od budynku dawnej wyższej uczelni rabinackiej Jeszywas Chachmej. Była to jedna z najlepszych żydowskich uczelni w dawnej Polsce. Mieściły się w niej: sale do nauki, pokoje dla uczniów i synagoga, w której uczniowie modlili się. W górnej części synagogi umieszczone było coś, co przypominało chór. Jednak to nie był chór. Na tym „balkonie” siedziały kobiety podczas modlitwy. Na końcu i zarazem pośrodku była zasłona, a na górze tablice z 10 przykazaniami mojżeszowymi. Na środku pomieszczenia była ambona, na której dawniej odczytywano Torę, czyli pięcioksiąg Mojżesza. W tym miejscu dowiedziałem się jak trudne i ciężkie było życie studenta żydowskiego, ponieważ profesorowie zadawali bardzo dużo nauki pamięciowej. Później pojechaliśmy do Centrum Spotkania Kultur, gdzie mieści się największy teatr w Lublinie. Architektura tego wnętrza jest bardzo nowoczesna i przykuwa uwagę surowością wykończenia. W budynku mieści się taras widokowy, skąd mogliśmy podziwiać panoramę Lublina. Zobaczyliśmy m.in. Katolicki Uniwersytet Lubelski.\nNastępnym punktem naszej wycieczki było wzgórze starego miasta. Tam zobaczyliśmy: rynek, ratusz, renesansowe kamienice, Archikatedrę Dominikańską, plac po farze i bramę miejską z czasów Kazimierza Wielkiego. Przed wejściem na Starówkę zwiedziliśmy plac, na którym był usytuowany Pomnik Unii Lubelskiej i marszałka Józefa Piłsudskiego na kasztance. Później przeszliśmy pod bramą miejską wybudowaną w stylu gotyckim, w czasach Kazimierza Wielkiego i weszliśmy na tzw. trakt królewski. Od głównej ulicy, którą niegdyś podróżowali królowie podążając na Zamek Lubelski, odchodzą liczne uliczki ozdobione pięknymi, malowniczymi kamienicami, pochodzącymi z różnych epok. Spacerując między tymi dawnymi domami mieszczan dotarliśmy do kościoła Dominikanów. Dawniej można tu było podziwiać relikwie Świętego Krzyża. Jest to zabytek w stylu późno barokowym, dlatego zawiera także elementy klasycyzmu. W tej archikatedrze nie brakuje przede wszystkim obrazów i fresków. Najładniejszy z fresków przedstawia grzechy ludzkie. Jak w każdym większym kościele, tak i tu jest kilka kaplic. Jedna z nich ukazuje historię Zakonu Dominikanów. Ich znakiem jest pies z pochodnią, a sama nazwa ,,Dominikanie” znaczy ,,pies pana”. Moją uwagę przykuły także znajdujące się na ścianach bocznych 3 duże obrazy, które przedstawiają dawny Lublin.\nOpuszczając kościół Dominikanów udaliśmy się na wzgórze zamkowe, gdzie usytuowany jest Zamek Lubelski. Zamek ten był ulubioną siedzibą Jagiellonów, którzy odpoczywali tu w drodze na Litwę. Na dziedzińcu zamku zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcia, a następnie udaliśmy się do Kaplicy św. Trójcy. Wchodząc do środka, naszym oczom ukazał się przepiękny, malowniczy widok. Wszystko to za sprawą fresków, którymi pokryte są ściany kaplicy. Przenikające przez okna promienie zachodzącego słońca dodawały jeszcze całości niezwykłego blasku. Freski zostały namalowane na polecenie Władysława Jagiełły, ponieważ Zamek Lubelski bardzo przypadł mu do gustu i później był jego ulubioną rezydencją. Malowidła te przedstawiają ważne wydarzenia z Pisma Świętego, które na mnie osobiście zrobiły ogromne wrażenie. Opuszczając wzgórze zamkowe udaliśmy się już na nocleg, który zaplanowany był w Lublinie. Po zakwaterowaniu, zjedliśmy obiadokolację i do ciszy nocnej mieliśmy czas wolny w swoich pokojach.\nDrugi dzień naszej podróży rozpoczął się od pobudki ok. godziny 7 rano. Później wszyscy udali się na śniadanie. Po śniadaniu i posprzątaniu pokoi, wyruszyliśmy, kontynuując naszą wycieczkę.\nKolejnym punktem w programie była Kozłówka i zwiedzanie zespołu pałacowo - parkowego, w skład którego wchodzą: piękne ogrody i pałac Zamoyskich herbu Jelita. Będąc już na miejscu, naszym oczom ukazał się zabytkowy pałac na tle wielkiego ogrodu. Na początek zwiedziliśmy kaplicę pod wezwaniem NMP wzorowaną na tej z Wersalu. W kaplicy zobaczyliśmy kopię nagrobka Zofii z Czartoryskich Zamoyskiej. Miała ona 8 dzieci i była babcią Konstantego Zamoyskiego, o którym jeszcze wspomnę. Później podzieliliśmy się na dwie grupy i rozpoczęliśmy zwiedzanie pałacu. Już w pierwszym pomieszczeniu na ścianach widniały obrazy przedstawiające rodzinę Zamoyskich i ważne osoby takie jak: król Jan lll Sobieski i król Jan Kazimierz. Na końcu pokoju widniało drzewo genealogiczne Zamoyskich. Pani przewodnik już na samym początku „wprowadziła” nas do życia rodziny Zamoyskich. Chciała nam przekazać jak najwięcej informacji dotyczących tej, jakże ciekawej rodziny. Dzięki temu dowiedziałem się, że Konstanty Zamoyski odziedziczył ten pałac i to on właśnie jako jedyny z całej swojej rodziny najbardziej go unowocześnił. Po krótkim wstępie pani przewodnik, przeszliśmy do najpiękniejszej klatki schodowej jaką kiedykolwiek widziałem. Na wszystkich ścianach były obrazy, na suficie były piękne rzeźbienia, a schody wyglądały jak dzieło sztuki. Później przeszliśmy do gabinetu Konstantego. Były w nim piękne obrazy, ogromne biurko i fortepian nazwany ,,żyrafą”. W dalszej części zobaczyliśmy sypialnie Konstantego i salon czerwony, czyli największy pokój w pałacu. Na koniec weszliśmy do sali, w której trzymano trofea z polowania. Później mieliśmy czas na pamiątki. Z Kozłówki chyba wszyscy wyjechaliśmy z uśmiechami na twarzy.\nNaszym następnym celem był Nałęczów. Dojechaliśmy tam w radosnej atmosferze i chętni nowych doznań. Zatrzymaliśmy się niedaleko chaty Stefana Żeromskiego. Aby się do niej dostać, wyszliśmy kawałek pod górę i naszym oczom ukazała się mała chatka w stylu zakopiańskim. Była w kolorze czarnym. W środku domku stał rzeźbiony stół i krzesła, było wiele zdjęć, stare zapiski oraz ubranie harcerskie. Pani bardzo ciekawie opowiedziała nam historię Stefana Żeromskiego. Później poszliśmy do parku i zobaczyliśmy wielki staw, pijalnie wód mineralnych, pijalnie czekolady Karola Wedla i kilka pałacyków. W jednym z takich pałacyków mieściło się dawniej muzeum poświęcone Bolesławowi Prusowi, autorowi wielu książek. Później przeszliśmy koło niezbyt ładnego pomnika Stefana Żeromskiego. W ten sposób zakończyliśmy zwiedzanie Nałęczowa.\nW połowie drogi do Kazimierza Dolnego zatrzymaliśmy się na obiad. Przerwa obiadowa dobrze nam zrobiła, bo pogoda był iście wakacyjna. W zajeździe zaopatrzyliśmy się w wodę do picia i potem bez przystanków dojechaliśmy do wąwozu lessowego, który musieliśmy pokonać, aby dostać się do centrum Kazimierza Dolnego. Wąwóz ten miał około 1 km długości i niekiedy nawet do 6 metrów wysokości. Cały czas szliśmy pomiędzy dwiema, wielkimi ścianami skały lessowej, na której rosły drzewa. Kiedy wyszliśmy, zobaczyliśmy Wisłę, a obok niej małe miasteczko - Kazimierz Dolny. Pierwszym naszym przystankiem w tym miasteczku był klasztor Franciszkanów. Zwiedzając klasztor poznaliśmy przede wszystkim historię życia św. Franciszka. Z klasztoru droga poprowadziła nas na taras widokowy i przed nami ukazała się piękna panorama Kazimierza. Potem zeszliśmy do rynku miasteczka i tam chwilę zatrzymaliśmy się, wsłuchując się w opowiadanie pani przewodnik m.in. o św. Krzysztofie. Kiedy pani zakończyła opowieść, podzieliliśmy się na dwie grupy. Jedna z nich wyszła na górę Trzech Krzyży, a druga pozostała na rynku, mając czas wolny. Wbrew pozorom, wyjście na tą górę nie było aż tak trudne, jak to niektórzy sobie wyobrażali i dlatego zrezygnowali z tej ostatniej już atrakcji. Moim zdaniem… naprawdę warto było tam wyjść. Kiedy tylko wyszliśmy na tę górę, naszym oczom ukazała się przepiękna panorama miasta, wraz z Wisłą na tle zachodzącego słońca. Rzeka odbijała promienie słoneczne, które padały na Kazimierz Dolny. Chyba nigdy nie zapomnę tego momentu. Później zeszliśmy z góry dołączając do reszty grupy i poszliśmy do autokaru, aby już powoli wracać do domu. Podróż powrotna minęła bez przeszkód i większych wydarzeń. Do Iwierzyc dotarliśmy (jak było zaplanowane) na godzinę 22.\nTa wycieczka miała tylko jedną wadę: plan był bardzo napięty. Jednak tę wadę szybko przekułem na zaletę, bo podczas żadnej wycieczki nie zwiedziłem tak dużo ciekawych miejsc. A poza tym mieliśmy przecież wymarzoną pogodę. W trakcie tej podróży, poznałem wiele nowych, fascynujących faktów historycznych. W opowiadaniach pani przewodnik nie brakowało również informacji na temat religii, co mnie bardzo ucieszyło. Tak, czy inaczej jestem przekonany, że ta wycieczka na długo pozostanie w naszej pamięci. Mam nadzieję, że w przyszłym roku będzie również ciekawa i fascynująca wycieczka jak ta… :)\nDZIAŁANIA REALIZOWANE W SZKOLE PODSTAWOWEJ\nW CELU ZAPEWNIENIA BEZPIECZEŃSTWA UCZNIOM\n1. Szkoła jasno formułuje obowiązujące w niej normy, a nauczyciele dokładają wszelkich starań, aby wpoić uczniom obowiązujące zasady życia społecznego.\n2. Rodzice i uczniowie są zapoznawani z dokumentami szkolnymi regulującymi kwestie praw i obowiązków ucznia oraz respektowania norm społecznych w szkole.\n3. Rodzice mają prawo do współdecydowania o sprawach szkoły i współtworzenia dokumentów regulujących jej życie i z tych praw korzystają.\n4. Dzieci mają możliwość skorzystania z pomocy pedagoga i higienistki szkolnej.\n5. W szkole realizowany jest Program Profilaktyki i Program Wychowawczy uwzględniający problemy bezpieczeństwa.\n6. Uczeń może korzystać z pomocy, wsparcia i opieki psychologiczno-pedagogicznej w wybranej przez rodzica placówce (np. PPP w Ropczycach lub budynku UG w Iwierzycach).\n7. Uczniowie wiedzą, do kogo mogą zwrócić się o pomoc w razie potrzeby.\n8. Uczniowie w szkole mogą liczyć na pomoc i wsparcie pedagogiczne.\n9. W ramach opieki pedagogicznej uczeń może uzyskać pomoc w rozwiązywaniu trudności na tle kontaktów rodzinnych, rówieśniczych i innych problemów wychowawczych. Pedagog szkolny udziela też konsultacji rodzicom w przypadku wyżej wymienionych trudności.\n10.Szkoła współpracuje z instytucjami pomocnymi w realizacji Programu Wychowawczego i Programu Profilaktyki, np.: Poradnią Psychologiczno- Pedagogiczną w Ropczycach, Powiatową Stacją Sanitarno Epidemiologiczną w Ropczycach, Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej.\n11. Nauczyciele szybko reagują na nieprzestrzeganie lub naruszanie norm społecznych i zasad bezpieczeństwa, wyciągając konsekwencje zgodnie ze Statutem Szkoły.\n12.W przypadku naruszenia norm społecznych i zasad bezpieczeństwa podejmowane są działania wychowawcze, które eliminują bądź zmniejszają zagrożenia oraz wzmacniają właściwe zachowania.\n13. Pozytywne i pożądane zachowania uczniów są dostrzegane, chwalone przez nauczycieli i nagradzane: za najwyższą średnią ocen, wybitne osiągnięcia w sporcie, konkursach i olimpiadach, za działalność w wolontariacie (nagroda dla uczniów osiągających najwyższy wynik z egzaminów zewnętrznych, najbardziej zaangażowanych, listy gratulacyjne dla rodziców, informacje na stronie internetowej szkoły).\n14. Szkoła podejmuje różnorodne, efektywne działania wychowawcze i profilaktyczne w celu eliminowania zagrożeń i wzmacniania właściwych zachowań.\n15. W tym celu realizowaliśmy i realizujemy następujące projekty i programy profilaktyczno – wychowawcze np.: „Kompetencje na szóstkę” - program Fundacji Uniwersytet Dzieci, „Cyfrowobezpieczni.pl - Bezpieczna Szkoła Cyfrowa”, „Bieg po zdrowie” - program antytytoniowej edkacji zdrowotnej, „Młodzież i dzieci - od dziś bezpieczni w sieci” - warsztaty profilaktyczne, „KOMPETENCJE NAJMŁODSZYCH - KLUCZ DO PRZYSZŁOŚCI”\n16. W szkole podejmuje się działania kształtujące u uczniów umiejętność współpracy w zespole.\n17. Szkoła podejmuje wiele działań w celu integracji uczniów, np.: zajęcia integracyjne z psychologiem i pedagogiem, pracę w samorządzie uczniowskim, imprezy klasowe i szkolne, wycieczki integracyjne, zawody sportowe, akcje w ramach wolontariatu np.: „Wyślij pączka do Afryki”, „Nakręć się na pomaganie” – zbiórka nakrętek, „Światełko pamięci dla Łyczakowa”.\n18. Uczniowie angażują się w działania na rzecz kształtowania społecznie pożądanych postaw, np. poprzez pracę w samorządzie uczniowskim, udział w zawodach sportowych, konkursach oraz akcjach charytatywnych.\n19. W szkole została udostępniona anonimowa skrzynka na sygnały, dotyczące niepokojących zachowań uczniów w szkole.\nDnia 24 maja br. w naszej szkole odbyła się XVII edycja Gminnego Konkursu Ortograficznego dla klas IV-VIII. W tym roku do zmierzenia się z zawiłościami ortograficznymi i interpunkcyjnymi przystąpiło 19 uczestników ze szkół z terenu naszej gminy. Tytuł tegorocznego dyktanda to Niezwykły koncert, które nawiązywało do życia jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów – Fryderyka Chopina. Uczniowie musieli sobie poradzić z takimi wyrazami, czy wyrażeniami jak: Żychlin, żychlińskie wesele, rzęsisty, brzęk pszczół, rzucane rozrzutnie.\nI miejsce – Szymon Bratek (klasa VII) – SP Olchowa\nII miejsce – Franciszek Skworzec (klasa VII) – SP Wiercany\nII miejsce – Ada Bartusik (klasa V) – SP Olchowa\nIII miejsce – Marta Mucha (klasa VIII) – SP Iwierzyce\nIII miejsce – Maja Mroczek (klasa VIII) – SP Olchowa\nIII miejsce – Magdalena Draus (klasa V) – SP Iwierzyce\nUCZNIOWSKIE WRAŻENIA PO ODBYTEJ PIELGRZYMKO - WYCIECZCE DO CZĘSTOCHOWY I OLSZTYNA\n„Każdy ją zna, ale nie każdy podziwia!”\nTymi słowami chciałbym rozpocząć moją pisemną wypowiedź na temat naszej szkolnej pielgrzymko-wycieczki do Częstochowy i Olsztyna. Odkąd pojawiłem się w szkole (od pierwszej klasy) nie opuściłem prawie żadnej wycieczki. Widziałem wiele, nawet bardzo wiele, bo zwiedziłem m.in. Fatimę, Santiago de Compostela, Lourdes, La Salette, czy Medjugorie. Jednak na żadną z tych wycieczek nie mogłem się doczekać, jak na tę – do Częstochowy. Kiedy nadszedł dzień, w którym mieliśmy wyjechać to promieniowałem ze szczęścia. Pod Bazylikę w Częstochowie dojechaliśmy ok. godziny 10.10. Na początku zwiedzania weszliśmy do Skarbca. Nie była to jednak wielka komnata z górą złota i srebra. Był to raczej małe pomieszczenie, dookoła którego były porozstawiane najważniejsze i najcenniejsze pamiątki historii Jasnej Góry. Jako, iż znam się na historii całkiem nieźle to mogłem prognozować jaka ozdoba czy rzecz pochodzi np. z XVI lub XIX wieku. Jestem również lektorem, dlatego mojej uwadze nie umknęły: kielichy, ogromne monstrancje, pięknie zdobione ornaty i przepiękny aczkolwiek mały Melchizedek. Wszystko to miało mniejszą, czy większą wartość pieniężną, jednak jeżeli popatrzylibyśmy kilkaset lat wstecz to zobaczylibyśmy, że te rzeczy były świadkami naprawdę wielkich wydarzeń. Kiedy to sobie uzmysłowiłem aż zapłakałem nad Jasną Górą. Ile ona zobaczyła? Ile wycierpiała? Ile razy była ostatnią nadzieją Polaków? Ile razy to dzięki niej Polska została na mapie Europy? Ileż Polaków miało w niej pokrzepienie pod zaborami? Nawet teraz, kiedy czujemy się bezpiecznie, ile ludzi tam pielgrzymuje, by prosić o mniej lub bardziej ważną sprawę. Tak wiele myli kryje się w tak małym pokoju… Gdyby te przedmioty ze Skarbca umiały mówić to opowiadałyby swą historię bardzo długo. Już po pierwszym etapie zwiedzania byłem tak wpatrzony w Jasną Górę, że prawie o niczym innym nie myślałem. Do ust nasuwają się słowa: „To niby mały kościół, zwyczajny i prosty w budowie, ale ile On widział, ile On zrobił…?Ten kościół to według mnie największy pomnik historyczny na świecie. Już po pierwszych minutach zwiedzania wchodzą do mojej głowy takie myśli. W dalszej części poszliśmy obejrzeć Salę Rycerską. W niej odbywały się liczne wesela, pasowanie nowych rycerzy. Siostra zakonna opowiedziała nam na wstępie krótką historię obrazu Czarnej Madonny. Dowiedziałem się, że obraz ten pojawił się na ziemiach polskich za panowania króla Władysława Łokietka. Na początku Maryja ( na obrazie) miała gładką i jasną skórę, a przyodziana była w jasny, błękitny bez żadnych znaczków) płaszcz. Dopiero po latach obraz sczarniał pod wpływem dymu ze świec. W dalszej części zwiedzania przeszliśmy przez chór, na którym codziennie jest odgrywany stary, jakże wymowny hymn polski „Bogurodzica”. Dalej doszliśmy do kościoła głównego, który uległ spaleniu i został odbudowany w epoce Baroku. Na koniec naszej pielgrzymki odprawiliśmy Drogę Krzyżową.\nPo powrocie do domu zadałem sobie pytanie: „Czy warto wyjeżdżać za granicę, by zobaczyć piękną Bazylikę, czy nie lepiej przyjechać na Jasną Górę i pomodlić się o przyszłe pokolenia, by troszczyły się o naszą Polskę.\nJakub Ciebiera; klasa VI.\nW dniu 20 maja br. uczniowie klas VI-VIII pojechali na pielgrzymko-wycieczkę do Częstochowy i Olsztyna. Pierwszym punktem w planie zwiedzania Jasnej Góry było odwiedzenie Skarbca, w którym znajdowały się różne pamiątki z historii Polski oraz chrześcijaństwa. Następnie udaliśmy się na główny dziedziniec, aby wraz z siostrą zakonną, która miała nas oprowadzać obejrzeć Salę Rycerską i posłuchać różnych historii o tym miejscu. Później przeszliśmy do miejsca, w którym były umieszczone pamiątki ściśle związane z Jasną Górą. Byliśmy nawet w Bastionie św. Rocha oraz w Arsenale. Udaliśmy się również na Wieżę Jasnogórską, z której rozciągał się piękny widok na panoramę Częstochowy. Na koniec odprawiliśmy Drogę Krzyżową, napotykając po drodze na grupę modlących się starszych osób. Około godziny 15. Byliśmy już w Olsztynie, gdzie przewodnik oprowadzał nas po ruinach unikalnego w skali europejskiej zamku, który był przykładem warowni wyżynnej typu jaskiniowego. Ruiny te były umiejscowione na wysokiej górze, wiec trzeba się było trochę wysilić, aby się tam dostać, ale naprawdę było warto. Widok, który rozciągał się wokoło zapierał dech w piersiach. Same ruiny również były czarujące i faktycznie znajdowała się pod nimi ogromna jaskinia, do której niestety nie mogliśmy wejść ze względu na remonty.\nMyślę, że ta pielgrzymko-wycieczka każdemu z tam obecnych się spodobała, ponieważ poznaliśmy bardziej historię Jasnej Góry oraz zamku w Olsztynie, a ponadto widoki, jakie można było ujrzeć w obydwu miejscach były cudowne. Bardzo się cieszę, że pojechałam i myślę, że to, co tam zobaczyłam i usłyszałam pozostanie mi długo w pamięci.\nPatrycja Szeliga; klasa VII.\nW dniu 20 maja br. uczniowie z klas VI-VIII z naszej szkoły uczestniczyli w pielgrzymko-wycieczce do Częstochowy i Olsztyna. Tego właśnie dnia pogoda nam bardzo dopisała. Program wycieczki obejmował zwiedzanie z przewodnikiem: Kaplicy Cudownego Obrazu Matki Bożej, Bazyliki Jasnogórskiej, Sali Rycerskiej, Skarbca, Muzeum 600-lecia Jasnej Góry. Każdy z nas mógł przed Cudownym Obrazem powierzyć swoje prośby, smutki i radości. Ksiądz Ryszard Polański odprawił w naszej intencji Mszę Świętą. Nie zrażeni wysokością wyszliśmy również na Wieżę Jasnogórską, z której podziwialiśmy klasztor, panoramę miasta, a także rozległy widok na północną część Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej. Następnie obeszliśmy wznoszące się wzdłuż murów twierdzy stacje Drogi Krzyżowej.\nKolejnym etapem naszej wycieczki był wyjazd do zamku w Olsztynie wybudowanego w systemie tzw. Orlich Gniazd. Wraz z przewodnikiem zwiedzaliśmy ruiny zamku. Widok wzgórza i pozostałości po twierdzy wywarły na nas duże wrażenie. Dowiedzieliśmy się też, że podobno istnieją podziemne tunele, łączące zamek z klasztorem na Jasnej Górze. My jednak ich nie szukaliśmy, bo wędrówka po wzgórzu w piękny, pogodny dzień była bardziej przyjemna niż szukanie ciemnych korytarzy. W drodze powrotnej udaliśmy się na krótki odpoczynek, aby się posilić i uprzyjemnić sobie ten i tak już udany wyjazd. Wróciliśmy do domu zmęczeni, ale szczęśliwi, pełni wrażeń i obdarzeni łaskami.\nMichał Chrzan; klasa VII.\nJasna Góra – miejsce, o którym wiele się słyszy, ale żeby to przeżyć trzeba się tam po prostu znaleźć. Byłam już w Medjugorie, w Licheniu, lecz to właśnie Jasna Góra robi na mnie największe wrażenie. Urzeka mnie swoją prostotą i historią oraz mocą, której żaden człowiek nie zrozumie. Byłam w Częstochowie trzy razy. Za każdym razem przeżyłam ten wyjazd inaczej. Będąc starszą rozumiem coraz mniej rzeczy. Gdy byłam młodsza nie zagłębiałam się tak bardzo w tajemnice Jasnej Góry ,nie szukałam odkrycia zagadek, jakie w sobie kryje. Matka Boska uwielbiła to miejsce i darzy je ogromną miłością. Nie raz dała to ludziom do zrozumienia. Maryja wraz z Jasną Górą przeżyła już niejedną tragedię. Chroni jednak tego miejsca, abyśmy mogli Ją tam odwiedzać. Sanktuarium odwiedza naprawdę bardzo dużo osób. Od tych, którzy jadą tam spotkać się i porozmawiać z Maryją, po tych, którzy jadą prosić o zdrowie w ciężkiej chorobie czy w podziękowaniu za otrzymane łaski. Matka Boża potrafi wysłuchać każdego. Skąd to wiem? Z opowiadań, historii, własnej obserwacji np. kul pozostawionych w podziękowaniu za przywrócenie zdrowia, ale wiem to również, dlatego że po ostatniej wizycie Maryja wysłuchała mnie naprawdę. Gdy przed południem skierowałam do Matki Bożej swą prośbę – Ona już wieczorem pomogła mi w tym, o co Ją prosiłam w modlitwie. Sanktuarium w Częstochowie już na samym początku daje o sobie jasny przekaz. Wizualnie Sanktuarium Jasnogórskie nie promienieje od razu złotem, diamentami, najnowocześniejszą technologią. Chodzi tutaj o wnętrze, nie w samym budynku, lecz w środku samego siebie. – w sercu i w duchu. Pozwala nam to coraz bardziej odkrywać moc tego miejsca. Sam obraz jest przyniszczony, ciemny, Maryja ma na nim bliznę, lecz jest On po prostu piękny, bo nie chodzi o wygląd, ale o to, co ten obraz nam przekazuje… Maryja nie potrzebuje koron, diamentów, złota. Wystarcza prostota, bo Matka Boska chce, abyśmy Jej słuchali, a nie wpatrywali się w kosztowności. Sama urodziła Jezusa na sianie, a nie w pałacu. Jest to skromna królowa, nie szukająca poklasku, dająca swoim poddanym tylko to, co najlepsze.\nCieszę się, że mogłam po raz kolejny odwiedzić Maryję na Jasnej Górze. Wiem, że kiedyś na pewno znowu tam wrócę. Mam nadzieję, że następnym razem przeżyję to jeszcze inaczej i jeszcze bardziej pogłębię swoją wiarę. Maryja na pewno znów zaskoczy mnie swoją prostotą i miłością do każdego człowieka. Mimo, że jesteśmy grzesznikami - Matka Boska wybacza nam to i kocha nas jak najmocniej. Wie, że w każdym człowieku jest dobro (może ukryte), ale jest… Dla Maryi każdy człowiek jest ważny i nikogo nie zostawi w potrzebie.\nEmilia Przybek; klasa VII.\nWyjazd do Czestochowy i Olsztyna\nDnia 9 maja br. w Gminnej Bibliotece Publicznej w Iwierzycach odbył się VIII Gminny Konkurs Poezji Religijnej pt. „Słowa, które rozrastają się we mnie”. Każdy z uczestników prezentował dowolny utwór o tematyce religijnej. Eliminacje odbyły się w tym roku w trzech kategoriach wiekowych: klas IV-VI, klas VII-VIII i w kategorii Gimnazjum. Naszą szkołę prezentowali następujący uczniowie:\n- Jakub Filipek z klasy IV, Wiktoria Alberska z klasy V, Natalia Kisiel z klasy V, Kinga Parys z klasy VII i Marta Mucha z klasy VIII.\nLaureatką III miejsca w konkursie została Kinga Parys za utwór pt. Matce Bożej majowej autorstwa siostry Michaeli Flisowskiej.\nWyróżnienia w konkursie zdobyli Maciej Pająk z utworem pt. Kapliczka Brata Tadeusza Rucińskiego i Wiktoria Alberska za recytację Królowa Aniołów wg Beaty Kołodziej.\nWszyscy uczniowie reprezentujący naszą szkołę wykazali się dużą wrażliwością estetyczną, dykcją, kulturą słowa, wyobraźnią, umiejętnościami recytatorskimi, a przede wszystkim świetnie poradzili sobie z tremą.\nPOCZET SZTANDAROWY PODCZAS OBCHODÓW\nPoczet sztandarowy w składzie: Marcin Darłak – chorąży, Kamila Drelich – asysta, Martyna Wiśniewska – asysta reprezentowali szkołę podczas uroczystości patriotycznych z okazji 228. Rocznicy Uchwalenia Konstytucji 3 Maja, które odbyły się w kościele parafialnym pw. św. Franciszka w Bystrzycy.\nNajpierw odbyła się msza św., którą koncelebrowali proboszczowie parafii w Bystrzycy i Nockowej: ks. Leszek Moryl i ks. Ryszard Polański.\nPo mszy odbył się montaż słowno - muzyczny w wykonaniu uczniów ze Szkoły Podstawowej im. Marii Konopnickiej w Bystrzycy.\nOpiekun pocztu: Małgorzata Piekarska\nDnia 6 maja 2019r. w naszej szkole odbyła się uroczysta akademia z okazji 228. Rocznicy uchwalenia Konstytucji 3-go Maja. W akademii wzięli udział uczniowie i uczennice klasy piątej pod kierunkiem wychowawczyni – Ilony Dulli.\nW rolę nauczycielki wcieliła się Marcelina Wójcik, a uczniów zagrali Sylwia Szeliga, Wiktoria Alberska, Julia Daniel, Jakub Habaj oraz Jakub Rygowski. Podczas sceny obiadów czwartkowych wystąpili: Magdalena Draus – biskup, Martyna Ochał – Canaletto, Mateusz Pyrdek oraz Maksymilian Chrzan jako król. W rolę szlachty wcielili się: Wiktor Głowacki, Filip Siewierski, Kacper Kołodziej i Szymon Mędrygał. Pozostali uczniowie klasy piątej prowadzili narrację. Dodatkowo, podczas akademii uczeń Wiktor Głowacki zagrał na keyboardzie utwór „Jak długo w sercach naszych”. Na koniec wszyscy uczniowie odśpiewali „Witaj majowa jutrzenko”.\nW poniedziałek, 13.05.2019r. kończymy akcję „Zbieramy makulaturę – chronimy lasy”. W związku z powyższym, prosimy o dostarczenie makulatury do szkoły, do poniedziałku, najpóźniej do godziny 12.00. Jeżeli istnieje taka możliwość, bardzo proszę o wcześniejsze zważenie przywiezionej makulatury, co znacznie ułatwi pracę przy jej odbiorze.\nZ dniem 31.05.2019 zakończymy również, na obecny rok szkolny, zbiórkę nakrętek. Zachęcamy do dalszego zbierania, przez czerwiec i okres wakacji – do zbiórki powrócimy w nowym roku szkolnym.\nPODZIĘKOWANIA ZA UDZIAŁ W PROJEKCIE „BOHATERON”\nW październiku nasza szkoła dołączyła do ogólnopolskiej akcji BohaterON i wzięła udział w projekcie Fundacji Sensoria pt. „BOHATERON – WŁĄCZ HISTORIĘ! KARTKA DLA POWSTAŃCA”. Jest to ogólnopolska kampania o tematyce historycznej mająca na celu upamiętnienie i uhonorowanie uczestników Powstania Warszawskiego poprzez wysłanie im kartek. Projekt ma edukować Polaków bazując na historiach Powstańców, wzmacniać poczucie tożsamości narodowej oraz budować wrażliwość społeczną.\nW ramach projektu chętne dzieci ozdobiły specjalne kartki pocztowe składając hołd żyjącym Powstańcom.\nZa udział w kampanii otrzymaliśmy podziękowania.\nKoordynator akcji: Danuta Grabowska\n12 kwietnia rozstrzygnięto obydwa konkursy, przyznano nagrody i wyróżnienia.\nW kategorii projektu kartki multimedialnej nagrody otrzymali:\nI miejsce – Natalia Paśko, kl. I\nII miejsce – Nikola Ignas, kl. I\nIII miejsce – Oliwier Ignas, kl. IIa\nI miejsce – Magdalena Draus, kl. V\nII miejsce – Julia Piczak, kl. IV\nIII miejsce – Kewin Charchut, kl. IV\nIII miejsce – Mateusz Kozek, kl. V\nI miejsce – Dawid Skóra, kl. VI\nII miejsce – Michał Ziomek, kl. VIII\nW drugim konkursie nagrody otrzymali:\nI miejsce – Dominik Ciebiera, kl. III\nII miejsce – Magdalena Draus, kl. V\nIII miejsce – Kacper Skóra, kl. IIb\nIV miejsce – Gabriela Filipek, kl. I\nPrzyznano również wyróżnienie, które otrzymała Patrycja Wszołek z klasy IIa.\nDziękujemy wszystkim, którzy wzięli udział w konkursach. Nagrodzonym i wyróżnionym gratulujemy, zapraszamy do wzięcia udziału w konkursach już za rok!\n2 kwietnia, chętni uczniowie z klas I – VI obejrzeli spektakl pt. „Nowe szaty króla” wystawiony przez Teatr Każdej Sztuki. Przedstawienie zostało oparte na baśni H. Ch. Andersena i poruszało problematykę pychy, egoizmu oraz prawdy, którą trzeba mówić. Dzieciom spodobały się kolorowe lalki oraz scenografia. Całość uzupełniała muzyka i ciekawe dialogi. Miejmy nadzieję, że poruszaną problematykę uczniowie będą stosować w codziennym życiu.\nWYCIECZKA DO MUZEUM POLAKÓW RATUJĄCYCH ŻYDÓW\nSłowa te zaczerpnięte z Talmudu, wyryte m.in. na Medalu Sprawiedliwi Wśród Narodów Świata, 24 marca nabierają szczególnego znaczenia. W tym dniu bowiem już po raz drugi obchodzimy w Polsce Narodowy Dzień Pamięci Polaków Ratujących Żydów. Wybór daty nie jest przypadkowy, 24 marca 1944 roku w Markowej Niemcy zgładzili rodzinę Ulmów wraz z ukrywającymi się w ich domu Żydami.\nUczniowie klasy VI i VII mieli okazję odwiedzić rodzinną miejscowość Ulmów, uczestnicząc w wycieczce zorganizowanej 28 marca br. Punktem centralnym wyjazdu do Markowej było zwiedzanie Muzeum Polaków Ratujących Żydów im. Rodziny Ulmów, które otwarto 17 marca 2016 roku. Tematyka wystawy stałej w muzeum dotyczy przede wszystkim ratowania Żydów przez Polaków na terenie obecnego województwa podkarpackiego. Jej główna część poświęcona jest właśnie rodzinie Ulmów, ale w przyszłości ma ona mieć zasięg ogólnopolski. Uwagę uczniów podczas zwiedzania przykuwała multimedialna scenografia wystawy i towarzyszące jej eksponaty, w postaci licznych materiałów archiwalnych opisanych w trzech językach polskim, hebrajskim i angielskim. Duże zainteresowanie wzbudziło także symboliczne przedstawienie rodzinnego domu Ulmów w centralnej część sali ekspozycyjnej, będące namiastką tamtej rzeczywistości.\nJózef i Wiktoria Ulmowie w 1995 roku zostali uhonorowani pośmiertnie tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Tego też tematu dotyczyła druga część zajęć muzealnych. Dzięki nim uczniowie dowiedzieli się czym jest instytut Yad Vashem. Przypomnieli sobie także postać Ireny Sendlerowej i Janusza Korczaka, którzy znaleźli się na liście Sprawiedliwych. Będąc w Markowej nie mogliśmy ominąć cmentarza, gdzie pochowana jest rodzina Ulmów. Ciała tej bestialsko zamordowanej rodziny złożono na miejscowym cmentarzu jeszcze w czasie trwania II wojny światowej, w styczniu 1945 roku. Nawiedzając ich mogiłę odmówiliśmy modlitwę o rychłą beatyfikację oraz zapaliliśmy symboliczne znicze. Ciekawostką dla wielu były liczne kamienie ułożone wzdłuż nagrobka. Jest to symbol pamięci pozostawiany przez Żydów, którzy często odwiedzają to miejsce. Wracając z cmentarza odwiedziliśmy Kościół w Markowej pod wezwaniem św. Doroty, gdzie podziwialiśmy przepiękne gotyckie ołtarze. W kościele uczniowie mogli oglądnąć także wystawę czasową o rodzinie Ulmów, która gościła już m.in. w Rzymie. W prawej części prezbiterium, tuż obok wejścia do zakrystii, w wyłożonej księdze umieściliśmy pamiątkowy wpis.\n1.Konkurs przeznaczony jest dla uczniów klas I – VIII.\n2.Prace będą oceniane w trzech kategoriach:\npierwsza – klasy I – III,\ndruga – klasy IV – V,\ntrzecia – klasy VI – VIII.\n3.Zadaniem uczestnika konkursu jest wykonanie projektu kartki świątecznej.\n4.Praca powinna być wykonana techniką komputerową w następujących programach graficznych:\nklasy I – IV Paint\nklasy V – VIII Paint lub Edytor postaci – Logomocja lub Gimp. Praca może być rysunkiem lub animacją zapisaną w formacie gif.\n5.Praca musi zawierać elementy graficzne autorstwa uczestnika konkursu i powinna być wykonania samodzielnie. Powinna zawierać tegoroczny motyw przewodni czyli „ZAJĄCZEK WIELKANOCNY”\n6.Nie wolno stosować elementów gotowych (np. ClipArt, obrazów skanowanych z Internetu) lub elementów autorstwa innych osób. Rysujemy tylko za pomocą narzędzi danego programu.\n7.Prace zbiorowe nie będą oceniane.\n8.Pliki należy nazwać według wzoru: kartka_kl_6_jan_kowalski_gif\nW nazwie stosujemy wyłącznie małe litery, bez polskich znaków diakretycznych, oraz cyfry i znaki podkreślenia, nie używamy spacji.\n9. Celem konkursu jest: rozwijanie talentów informatycznych oraz kultywowanie tradycji związanych ze Świętami Wielkanocnymi poprzez ukazywanie piękna w formach technik komputerowych.\n10.Oddanie prac na konkurs jest równoznaczne ze zgodą na ich publikację.\nPowiązanie pracy z tematyką konkursu\nPomysłowość, inwencja twórcza,\nStrona techniczna tj. szata graficzna, stopień zaawansowania użytych narzędzi graficznych,\nPrzejrzystość i czytelność pracy\n„KOCHAM CIĘ KULTURKO W SIECI!”\nPodsumowaliśmy akcję „Dzień Bezpiecznego Internetu”, która w tym roku, w naszej szkole trwała prawie przez cały marzec. W tym roku hasłem przewodnim akcji DBI było hasło:\nCzyli, aktywnie uczestniczmy we współtworzeniu twórczego i bezpiecznego środowiska online. Angażujmy się w promowanie pozytywnych zastosowań internetu, promocję tolerancji oraz twórzmy kulturę zrozumienia.\nW trakcie całej akcji chcieliśmy zachęcić wszystkich i każdego z osobna do zastanowienia się nad tym, jak korzystamy z nowych technologii oraz co możemy zrobić na rzecz zwiększenia swojego bezpieczeństwa i bezpieczeństwa w sieci naszych najbliższych.\nNa terenie naszej szkoły:\nZostał zorganizowany konkurs na plakat (infografikę) uwzględniający zasady bezpiecznego korzystania z internetu lub zasady netykiety, Bezpieczny Internet (laureatami konkursu zostali Magdalena Draus z klasy V i Kewin Charchut z klasy IV).\nOdbyły się zajęcia dotyczące współtworzenia bezpiecznego środowiska online.\nUczniowie kl. III poznali drużynę Sieciaków, która przypomniała im zasady bezpiecznego korzystania z Internetu. Tworzyli również dekalog najważniejszych zasad postępowania w Internecie, opracowali swój własny diagram, który pozwoli im pożytecznie zaplanować wolny czas. Projektowali znaki symbolizujące zasady bezpieczeństwa w sieci, które przedstawili na wykonanych plakatach.\nW klasie IIA dzieci również poznały drużynę Sieciaków. W trakcie zajęć wywiązała się wspólna dyskusja na temat korzystania z Internetu, jego zagrożeń, a także dobrych stron. Uczniowie wyjaśniali sobie nawzajem co to jest hejt, kto to jest internauta, dlaczego nie należy udostępniać każdej fotki, czym grozi odbieranie wiadomości z nieznanego źródła i udostępnianie swoich danych w sieci. Jednomyślnie stwierdzono, że bezpieczeństwo w Internecie jest ważną i poważną sprawą. Na zakończenie zajęć uczniowie wykonali plakaty na temat bezpiecznego korzystania z Internetu.\nW klasie IIB zostały przeprowadzone zajęcia, na których uczniowie zapoznali się lub przypomnieli sobie wiedzę na temat możliwych zagrożeń i ryzyka związanego z korzystaniem z Internetu i nowoczesnych narzędzi cyfrowych. Poprzez poznanie Sieciaków, oglądanie wybranych filmów z serii „Owce w sieci” i rozmowy uczniowie uświadomili sobie, że należy chronić swoją prywatność w sieci, komunikować się zgodnie z zasadami netykiety, wiedzą na czym polega zjawisko cyberprzemocy oraz rozumieją konsekwencje wynikające ze spotkania się z osobami poznanymi w sieci. Na koniec zajęć uczniowie wykonali plakaty podsumowujące zdobyte informacje.\nUczniowie klas IV, V, VI i VIII mogli uczestniczyć w grach „Kocham cię kulturko w Sieci!” Pomysł klasowych eduroomów został zaczerpnięty ze strony www.superbelfrzy.edu.pl. Autorem tej bardzo ciekawej dla uczniów gry jest Pan Bartosz Chyś.\nGra polegała na rozwiązywaniu zadań. Pracowaliśmy w grupach. Rozwiązywaliśmy różnorodne zadania: rebusy, interaktywne puzzle. Za każdą poprawną odpowiedź, otrzymywaliśmy karteczki z literkami, które ostatecznie ułożyły hasło, nazwę strony internetowej, której skradziono tożsamość (DYŻURNET - portal, który sprzyja edukacji na temat czyhających w Internecie zagrożeń.). Wszyscy byliśmy bardzo przejęci, a także zainteresowani. Nasza gra klasowa eduroom bardzo nam się podobała, ponieważ mogliśmy się wiele z niej nauczyć. Razem dobrze się bawiliśmy rozwiązując te zagadki.\nKlaudia Olszowy, Justyna Ignas\nKoordynator DBI: Danuta Grabowska\n15 marca uczniowie klasy IV i V uczestniczyli w wycieczce do Fabryki Czekolady Coco de mer w Rzeszowie. Fabryka została stworzona by zaspokajać przede wszystkim wciąż zmieniające się potrzeby edukacyjne dzieci i młodzieży. Uczniowie brali udział w części edukacyjnej, tzn. degustowali trzy rodzaje czekolady, ponadto uczestniczyli w warsztatach odlewania własnej tabliczki czekolady oraz malowania czekoladą z rękawa cukierniczego. Na koniec nastąpiło zwiedzanie Fabryki Czekolady, a także poznanie szczegółów zachodzących tam procesów. Po części edukacyjnej nastąpiła chwila odpoczynku na sali zabaw.\nKONKURS „Z EKOLOGIĄ ZA PAN BRAT”\n8 marca w Liceum Ogólnokształcącym im Tadeusza Kościuszki w Ropczycach odbył się VIII Powiatowy Konkurs Ekologiczny „Z ekologią za pan brat”.\nUczeń naszej szkoły Michał Chrzan (klasa VII) zajął I miejsce w kategorii „Wiedza ekologiczna”.\nWynik ten będzie miał wpisany na świadectwie kończącym szkołę podstawową, gdyż znajduje się on na liście konkursów kuratoryjnych.\nJuż po raz czwarty nasza szkoła przyłączyła się do akcji „Wyślij pączka do Afryki 2019”. W Tłusty Czwartek, 28 lutego i 1 marca w naszej szkole, przy współpracy uczniów klas VI i VIII i ich rodziców, sprzedawaliśmy pączki, ciastka, ciasteczka, babeczki, drożdżówki i inne słodkości.\nWszystkie zebrane pieniądze trafiły na konto Fundacji Kapucyni i Misje, która jest organizatorem akcji. Zostaną one przekazane na projekty realizowane w RŚA i Czadzie. Datki zostaną przeznaczone na dożywianie dzieci, ich edukację oraz wsparcie tamtejszych wspólnot.\nDziękujemy rodzicom i uczniom za zaangażowanie i wzięcie udziału w akcji. W naszej szkole akcja została zakończona. Pamiętajmy jednak, że Kapucyni nadal będą, do Świąt Wielkanocnych, zbierać datki na ten cel. Można jeszcze się przyłączyć, np. wysyłając wirtualnego pączka ze strony https://paczek.kapucyni.pl/\nPODZIĘKOWANIA OD MISJONARZY KAPUCYNÓW\nDzisiaj w imieniu Szkoły Podstawowej im. mjr. Henryka Sucharskiego w Iwierzycach otrzymaliśmy darowiznę w ramach akcji "wyślij pączka do Afryki 2019".\nDarowizna w wysokości 885,00 zł złożona w imieniu Waszej społeczności zamieni się w czystą wodę dla ludzi w wioskach, posiłki dla dzieci osieroconych, możliwość pójścia do szkoły, operacje niepełnosprawnych i wiele innych.\nDzień 1 marca w całym kraju był obchodzony jako Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych, który ma być wyrazem hołdu dla żołnierzy drugiej konspiracji, za ich świadectwo męstwa, niezłomnej postawy patriotycznej i przywiązanie do tradycji niepodległościowych, za krew przelaną w obronie ojczyzny. Jest także formą uczczenia bólu i cierpienia, jakich żołnierze drugiej konspiracji doznawali przez wszystkie lata PRL i ciszy po 1989 r.\nPoczet sztandarowy z naszej szkoły uczestniczył w uroczystościach w Sędziszowie Młp. Najpierw odbyła się uroczysta Msza Św. w kościele parafialnym pw. Miłosierdzia Bożego w Sędziszowie Młp. z częścią artystyczną w wykonaniu młodzieży. Homilię wygłosił ks. płk Łukasz Węglowski, miała miejsce również prezentacja pocztów sztandarowych w świątyni. Po Mszy Św. dalsza część uroczystości ku czci niezłomnych polskich patriotów odbyła się przed Memoriałem Sybiraków Żołnierzy Armii Krajowej Podobwodu Sędziszów Małopolski. Następnie odbył się przemarsz delegacji pocztów sztandarowych, uroczyste złożenie wiązanek przez władze samorządowe szkoły, środowiska kombatanckie, organizacje pozarządowe. W uroczystościach wzięli udział: Podkarpacki Kurator Oświaty – p. Małgorzata Rauch, burmistrzowie, wójtowie, dyrektorzy, profesorowie, nauczyciele z poszczególnych szkół z naszego powiatu.\nPamięć o Żołnierzach Wyklętych jest wciąż żywa. To, co przeszli żołnierze po niby zakończonej II wojnie światowej nie może pozostać bez echa. Byli prześladowani, okrutnie katowani, nękani tylko za to, że chcieli żyć w wolniej Polsce, a nie pod dyktaturą bolszewickiej komuny. Do grona wielu Bohaterów Żołnierzy Niezłomnych należy rotmistrz Witold Pilecki ps. Witold. Został on uznany przez zmarłego w 2012 r. brytyjskiego historyka, profesora Michaela Foota , za jednego z sześciu najodważniejszych ludzi na świecie, walczących w konspiracji podczas II wojny światowej. Słowa, które zostały wypowiedziane przez rotmistrza Witolda Pileckiego ps. Witold – „Oświęcim to była igraszka”, powinny dawać Polakom wiele do myślenia…. Czy mogło coś gorszego spotkać ludzi od pobytu w obozie Auschwitz – Birkenau…? Okazuje się, że mogło… Prawdziwa historia to pokazuje. Szkoda, że przez tyle lat wielu Polaków żyło w niewiedzy, bez świadomości tego co tak naprawdę spotkało ludzi. Często też niektórzy próbują podważyć historię Żołnierzy Niezłomnych. Jest to bardzo przykre, bo przecież dzisiaj dzięki Nim możemy żyć w wolnej Polsce. Niektórym jest też obojętne co tak naprawdę się stało w tych latach po wojnie. Jest to niezwykle bolesne, bo tylko dowodzi, że nie zależy im w jakiej Polsce chcieliby żyć? Postać Danuty Siedzikówny - Inki jest wyjątkowa. Ta młoda 17- letnia dziewczyna na pewno miała plany życiowe, ale je zostawiła, dla wolnej Ojczyzny była w stanie poświęcić swoje życie. Pamiętne Jej słowa, często przypominane – „Powiedzcie mojej babci, że zachowałam się jak trzeba” powinny być wskazówką życiową dla współczesnej młodzieży. Dla Inki Bóg, Honor, Wolna Polska były sprawą najważniejszą, nawet za cenę życia.\nDzisiaj żyjemy w wolnym, demokratycznym kraju, nie musimy stawać do walki, ale wartości, takie jak Bóg, Honor, Ojczyzna powinny pozostać nadal bezcenne i najważniejsze.\nW zakładce „Dokumenty do pobrania" zostały umieszczone:\n- zgłoszenie do klasy pierwszej dziecka zamieszkałego w obwodzie Szkoły Podstawowej w Iwierzycach,\n- wniosek o przyjęcie do klasy pierwszej kandydata zamieszkałego poza obwodem Szkoły Podstawowej w Iwierzycach,\n- deklaracja o kontynuowaniu wychowania przedszkolnego w Publicznym Przedszkolu w Iwierzycach,\nJuż po raz dziewiąty dzień 1 marca obchodziliśmy w kraju jako Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych. Dla wielu Polaków jest to bardzo ważne święto, które po wielu latach przywraca cześć i pamięć żołnierzom podziemia antykomunistycznego. Żołnierzom, którzy pięć lat niemieckiej okupacji zmuszeni byli zamienić na idący ze wschodu, niczym burza, stalinowski reżim. W odróżnieniu od tej części społeczeństwa, która uznała władzę ludową, narzuconą odgórnie na polecenie Stalina, Oni - wyklęci przez komunistyczny reżim, nie złożyli broni. Jeszcze raz poszli do lasu bronić miejscowej ludności przed kradzieżami i gwałtami MO, UB i NKWD. Za koniec ich zbrojnego oporu uznaje się datę zastrzelenia sierżanta Józefa Franczaka - pseudonim „Lalek”, dnia 21 października 1963 roku.\nNasza szkolna społeczność uczciła ten dzień wsłuchując się w montaż słowno-muzyczny przygotowany przez uczniów klasy VI. Opowiadał on o losach tych, których powojenna rzeczywistość za świadectwo męstwa, niezłomnej postawy patriotycznej i przywiązania do tradycji patriotycznych skazała na śmierć. „Nil”, „Zapora”, „Inka”, „Łupaszka”, „Zagończyk”, „Uskok” i „Lalek” to tylko nieliczni z Żołnierzy Niezłomnych, których historie budzą ogromny sprzeciw wobec postępowania komunistów w powojennej Polsce. Dlaczego? Wystarczy wsłuchać się w historię Danuty Siedzikówny pseudonim „Inka”, tej niespełna osiemnastoletniej dziewczyny, która podczas przesłuchań nie wydała żadnego z kolegów. Komuniści skazali ją nie tylko na śmierć, ale i na zapomnienie. Po blisko sześćdziesięciu latach poznaliśmy historię tej niezłomnej bohaterki, która żegnając się przed śmiercią mówiła: „Powiedzcie mojej babci, że zachowałam się jak trzeba.” Uczniowie przybliżyli również historię podpułkownika Łukasza Cieplińskiego, jednego z najbardziej znanych Żołnierzy Wyklętych tu, na Rzeszowszczyźnie. Nie zabrakło także wspomnienia o Zygmuncie Szendzielarzu, pseudonim „Łupaszka” czy o sierżancie Józefie Franczaku pseudonim „Lalek”, którego śmierć stała się symbolicznym końcem walki komunistów z polskim podziemiem niepodległościowym.\nPamiętajmy, że oddając tym Niezłomnym Bohaterom hołd, przywracamy im zasłużone miejsce w Panteonie Polskich Bohaterów.\n26.02.2019r. w naszej szkole zostały zorganizowane dwa spotkania: jedno z Ratownikiem Medycznym, a drugie z Paniami z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i z Państwowej Inspekcji Pracy.\nPodczas spotkania z ratownikiem dowiedzieliśmy się jak nie powinniśmy się zachowywać w szkole i w innych miejscach, aby nie wyrządzić komuś lub sobie krzywdy oraz niektórzy przypomnieli sobie, a inni nauczyli się jak udzielać Pierwszej Pomocy Przedmedycznej. Warsztaty przeprowadził wykwalifikowany ratownik medyczny Sebastian Dyło, pracownik Fundacji „Żyj Bezpieczniej”, która powstała w 2017 roku. Siedzibą Fundacji jest Okonin 19a, 39-100 Ropczyce. Prezesem Fundacji jest Anna Sroka. Fundacja działa na rzecz szeroko rozumianego wzrostu bezpieczeństwa wśród społeczeństwa. Duży nacisk kładzie na edukowanie dzieci w zakresie Pierwszej Pomocy Przedmedycznej w ramach pokazów, szkoleń, kusów i warsztatów.\nJak mówi p. Anna – prezes Fundacji: „Umiejętność udzielania pierwszej pomocy jest bardzo ważna i nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Istotne jest to by już najmłodsi nabywali praktycznych umiejętności i oswajali się z ideą pomagania. Łamiemy stereotypy o pierwszej pomocy które kojarzą się z wykładowcą stojącym pod tablicą, zanudzającym nas informacjami wyjętymi wprost z podręczników. Nic nie zastąpi pracy z fantomem i zajęć z ratownikiem. Wiadomo, że najlepiej uczyć się praktycznie, a w przypadku najmłodszych najlepszą formą jest nauka poprzez zabawę. To dzieci i młodzież najczęściej podejmują się udzielania pierwszej pomocy. Potwierdzają to lekarze i ratownicy medyczni, którzy po wezwaniu dojeżdżają na miejsce wypadku. Najczęściej ci młodzi ludzie wcześniej przechodzili w szkołach kurs udzielania pierwszej pomocy. To pokazuje, że uczestnictwo w takich warsztatach jest koniecznością. Chcemy przekazać dzieciom podstawową wiedzę, aby potrafiły wezwać pomoc, znać kolejność przekazywanych informacji dyspozytorowi co ma kluczowe znaczenie w szybkości przyjęcia zlecenia i wysłaniu karetki na miejsce.”\nPani z KRUS i Pani z PIP zaprezentowały nam film edukacyjny o pewnej rodzinie, w której ciągle zdarzały się jakieś wypadki, ponieważ wszędzie panował tzw. „bałagan”, a członkowie rodziny nie potrafili się dogadać. Film miał na celu zaprezentowanie nam takich form pomocy, aby podczas jej udzielania sami nie zostaliśmy osobami poszkodowanymi. Potem mogliśmy porozmawiać i dowiedzieć się różnych przydatnych rzeczy i informacji o gospodarstwach oraz powymieniać się wiadomościami na temat naszych przygód lub wypadków w gospodarstwach. Pod koniec spotkania dostaliśmy komiks - książkę o bezpieczeństwie i zagrożeniach w gospodarstwie.\nObydwa spotkania bardzo mi się podobały, bo dowiedziałam się wielu ciekawych i przydatnych informacji, które jeśli zajdzie taka potrzeba, będę potrafiła wykorzystać kiedyś w życiu.\nPatrycja Filipek, klasa VI\nTŁUSTY CZWARTEK TUŻ, TUŻ!\nJuż po raz czwarty nasza szkoła przyłączyła się do akcji Wyślij pączka do Afryki https://paczek.kapucyni.pl/gdzie-paczkujemy\nW naszej szkole 28 lutego będzie można przyłączyć się do tej akcji dokonując zakupu słodkości. Wszystkie zebrane pieniądze trafią na konto Fundacji Kapucyni i Misje, która jest organizatorem akcji. Zostaną one przekazane na projekty realizowane w Republice Środkowoafrykańskiej i Czadzie, między innymi na dożywianie głodnych dzieci, ich edukację, budowę studni, boiska sportowego, rozbudowę kaplic, operację osób niepełnosprawnych.\nWARSZTATY W POWIATOWYM CENTRUM EDUKACJI W ROPCZYCACH\n8 lutego dzieci z klas młodszych uczestniczyły w warsztatach plastycznych prowadzonych przez p. Elżbietę Orzech. Uczniowie zainspirowani zwiedzaniem wystaw wykonali ciekawe pocztówki, tematycznie związane z życiem i pracą na wsi. Warsztaty sprawiły dzieciom dużo radości i pomogły w utrwaleniu wiedzy na temat pracy na roli w dawnych czasach.\nWarsztaty w PCEK w Ropczycach\n5 lutego 2019 r. sierżant sztabowy Rafał Śliwa oraz aspirant Paweł Dydo spotkali się z uczniami naszej szkoły. Głównym celem spotkania było bezpieczeństwo dzieci w trakcie zbliżających się ferii zimowych.\nFunkcjonariusz przestrzegał przed zagrożeniami jakie czyhają na dzieci podczas zimowego wypoczynku, omówił zasady bezpieczeństwa podczas uprawiania sportów zimowych i zabaw na świeżym powietrzu. Przestrzegał również przed ślizganiem się na skutych lodem stawach i rzekach, a także przed zjeżdżaniem z górek znajdujących się blisko ruchliwych ulic. Poinformował dzieci pozostające w domu o konieczności zamykania dzrzwi od wewnątrz i o zakazie wpuszczania osób nieznajomych.\nPonadto policjanci przypomnieli numery telefonów alarmowych oraz o bezpiecznym korzystaniu z Internetu.\nJak co roku Samorząd Szkolny naszej szkoły włącza się do akcji charytatywnej Góra Grosza. Celem akcji jest pomoc finansowa dzieciom, które nie wychowują się w swoich rodzinach.\nRównież w tym roku uczniowie nie zawiedli. Członkowie Samorządu Szkolnego podliczyli zebrane pieniądze z poszczególnych klas. Udało nam się zebrać 292,07 zł.\nKlasa I – 10,00 zł\nKlasa II a – 11,86 zł\nKlasa II b – 42,02 zł\nKlasa III – 29,98 zł\nKlasa IV – 17,27 zł\nKlasa V – 74,17 zł\nKlasa VI – 24,59 zł\nKlasa VII – 3,61 zł\nKlasa VIII – 63,64 zł\nWszystkim, którzy wsparli naszą akcję serdecznie dziękujemy!!!\nWYJAZD KLASY VI\nDnia 31.01.19r. ja i nasza klasa (czyli szósta) pojechaliśmy na wycieczkę do Powiatowego Centrum Edukacji Kulturalnej w Ropczycach oraz do kręgielni „Laguna” - również w Ropczycach.\nOkoło godziny 9:30 wyjechaliśmy spod szkoły, w PCEK-u byliśmy około godz. 10:00. Oglądaliśmy wystawę pt. „Wymarłe zawody i nie - święci święci” oraz drugą wystawę, pana Józefa Woźnika o dawnym życiu na wsi; były tam wszelakie makiety np. dom z szopą i oborą, pług, kultywator itp.\nJako pierwsze widzieliśmy linoryty pani Sylwii Zawiślak pt. „Wymarłe zawody i nie - święci święci”. Wymarłych zawodów było bardzo dużo i były też takie, o których istnieniu nie miałem pojęcia, bo nie przypominam sobie, abym słyszał o takim zawodzie jak druciarz. Niektóre z nich są uprawiane do dziś np. szewc. Linoryty stanowią przekaz nieco humorystyczny, bo np. w pracy ze zdunem był człowiek, który w wiadrach niósł ogień do domu bez pieca.\nNastępnie obejrzeliśmy wystawę pt. „Nie - święci święci”. Prace pokazywały ludzi, którzy uważali się za „władców”, pokazywały też, że nie można ufać każdemu, kto mówi nam, że nas „lubi”. Doskonałym przykładem był „przyjaciel”, który prowadzi niewidomego, a w drugiej ręce trzyma nóż. Potem widzieliśmy wystawę o życiu na wsi kilkadziesiąt lat temu. Przy niektórych miniaturach np. przy brogu był numer zagadki a pani, która oprowadzała nas po wystawie (pani Elżbieta Orzech) zadawała nam różnorodne pytania. Była to fajna zabawa i mogliśmy zapoznać się z tym, jak się dawniej żyło; według mnie - lepiej ...\nNastępnie pojechaliśmy do kręgielni „Laguna”, gdzie spędziliśmy około 1,5 godziny. Ćwicząc precyzję, koordynację wzrokowo – ruchową rywalizowaliśmy ze sobą zdobywając, niestety, nieliczne „strike”. Do szkoły wróciliśmy w trakcie trwania 6 lekcji.\nTen wyjazd dla mnie był bardzo fajny, bo mogłem się co nieco dowiedzieć o dawnym życiu na wsi.\nKacper Marć, klasa VI\nW dniu 31.01.2019r. pojechaliśmy na wycieczkę do Powiatowego Centrum Edukacji Kulturalnej w Ropczycach. Znajduje się tam wystawa pani Sylwii Zawiślak pt. ,,Nie - święci, święci” oraz „Wymarłe zawody” . Po wystawie oprowadziła nas pani Elżbieta Orzech. Na początku zeszliśmy do piwnic, gdzie znajduje się ta wystawa. Wymarłe zawody to takie, których dzisiaj już nie ma na wsi albo są spotykane bardzo rzadko. Pani Sylwia wykonała obrazy takich zawodów jak np. zabawkarz, rymarz, sitarz czy bartnik w formie linorytu, czyli „rzeźby” w linoleum. Na wystawie „Nie - święci, święci" są pokazani ludzie dobrzy i źli, tacy jak: doradca, świętoszek, przyjaciel czy podróżnik.\nNastępnie wyszliśmy na parter, gdzie pani przewodnik pokazała nam jak wyglądało dawniej życie na wsi w postaci miniaturek. Na wystawie znajduje się chata ze strzechy, kapela ludowa i różne niezbędne sprzęty służące do wykonywania wspomnianych zawodów i życia codziennego. Na wystawie znajduje się również dużo miniaturowych budynków z Zagorzyc wykonanych przez pana Józefa Woźnika pochodzącego właśnie stamtąd. Jest Dom Ludowy w Zagorzycach, kościół czy kapliczka. Dowiedzieliśmy się również o historii związanej z tą kapliczką... Były również ciekawe zagadki, na które odpowiadaliśmy.\nNiestety brakło nam czasu i nie zdążyliśmy obejrzeć wszystkich wystaw prezentowanych w PCEK-u, ale i tak polecam Wam, aby się tam wybrać, bo chcę abyście zobaczyli jakie zawody były dawniej, jakimi sprzętami ludzie się posługiwali i jak ciężkie życie było na wsi. Zapytajcie swoich rodziców czy dziadków czy były dawniej takie zawody lub sprzęty, a zdziwicie się, że to wiedzą.\nPiotr Antosz, klasa VI\nZ GRUPĄ TRZASK ZWIEDZAMY ŚWIAT!\n31 stycznia br. naszą szkołę odwiedziła grupa Trzask. Tym razem podróżnicy przenieśli nas w egzotyczne rejony Azji, tematem spotkania była bowiem podróż po Indiach. Podczas tej niezwykłej wycieczki, uczniowie poznali wiele walorów Indii. Przekonali się, że jest to kraj fascynujący zarówno pod względem kulturowym jak i przyrodniczym, ale też bardzo interesujący pod względem historycznym. Warto pamiętać, że Indie dopiero po drugiej wojnie światowej, w 1947 roku wyzwoliły się spod brytyjskiego panowania. Cały ten proces odzyskania niepodległości przebiegał bardzo spokojnie. Podróżnik podkreślił, że jest to zasługa głównie jednego człowieka- Mohandasa Gandhiego, zwanego przez hindusów Mahatmą, co w ich języku oznacza człowieka wielkiego duchem. Dla starszych uczniów była to powtórka z historii, dla młodszych okazja do poznania wielkiego bohatera Indii, który według wielu zasłużył na pokojową nagrodę Nobla. Pokazując zdjęcie Mahatmy podróżnik zwrócił uwagę na jego strój, który w Indiach jest tradycyjnym ubiorem mężczyzn. Chodzi oczywiście o dhoti, czyli długi, 4-5 metrowy kawałek materiału, upięty w pasie. Podobny strój o nazwie sari, zrobiony z jednego, nieco dłuższego tym razem kawałka materiału, upiętego w talii i udrapowanego na ramieniu noszą w Indiach kobiety.\nUczniowie dowiedzieli się także, że w kulturze indyjskiej język ciała jest o wiele bardziej rozbudowany niż w kulturze europejskiej. Charakterystyczne dla Indusów kiwanie głową w bok, w Polsce wyraża przeczenie, w Indiach natomiast jest potwierdzeniem, czyli gestem mówiącym „tak”. Wielką wagę przykłada się także do rozróżniania, jakie czynności można wykonać lewą ręką, a jakie zawsze tylko prawą. Ogólnie przyjmuje się, że lewa ręka przeznaczona jest do czynności nieczystych, zaś prawa do czystych. Czynności związane z adoracją bóstw hinduskich, a nawet spożywanie pokarmów, powinno się wykonywać wyłącznie prawą ręką. Należy zatem pamiętać, że podanie hindusowi jedzenia, napoju czy nawet długopisu, nie mówiąc już o przywitaniu się, lewą ręką może być odebrane jako lekceważące, lub nawet złowróżbne. Leworęczni mają zatem w Indiach dość trudny żywot.\nSpecyficzny jest także stosunek do jedzenia. Hindusi dzielą jedzenie na dwie kategorie: kaćća oraz pakka. Żywność typu pakka to jedzenie przetworzone, poddane obróbce termicznej, serwowane w restauracjach, barach i na ulicach. Kaćća to jedzenie z produktów surowych, dlatego spożywa się je w domu, wśród swoich. Na takie rozróżnienie duży wpływ wywarł klimat, który tutaj jest gorący i wilgotny i powoduje, że żywność, zwłaszcza ta surowa typu kaćća szybko się psuje. Z czasem do tego podziału dodano także uzasadnienie religijne. Otóż w kulturze, w której przez długi czas nie wolno było spożywać posiłku z osobą z innej kasty, wierzy się, że jedzenie typu pakka jest bezpieczniejsze, więc ryzyko skalania drugiej osoby czy nawet przekazania jej swojego złego losu, jest po prostu mniejsze.\nIndie to niezwykle różnorodny kraj, który tworzy bogatą mozaikę, kultur, narodów, religii i języków. I tak z pewnością Indie zapamiętają nasi uczniowie, którzy z grupą Trzask po raz kolejny odbyli niezwykle fascynującą podróż.\nZadaniem uczestników konkursu jest wykonanie plakatu (infografiki)\nü Praca powinna zajmować jedną stronę formatu A4,\nü Grafikę trzeba wykonać samodzielnie w programie graficznym (można wykorzystać logo konkursu),\nü W pracy trzeba uwzględnić zasady bezpiecznego korzystania z Internetu lub zasady netykiety,\nü Nagrodą w konkursie będzie ocena z informatyki\nDnia 24 stycznia uczniowie klas I-III składali życzenia swoim babciom i dziadziom. Od lat to święto należy do najmilszych i najbardziej oczekiwanych zarówno przez dzieci, jak i przez nauczycieli.\nZaproszeni goście mogli zobaczyć swoich wnuków w roli aktorów i piosenkarzy. Spotkanie również stało się okazją do rozmów i wspomnień przy herbatce i ciasteczku.\nWOLONTARIUSZE PROGRAMU AIESEC\n24 stycznia w naszej szkole gościliśmy wolontariuszy z Indonezji i Tunezji, przebywających w Polsce w ramach programu AIESEC International Education. Sahar i Ahmad przybliżyli uczniom klas 4 - 8 historię, kulturę i tradycje tych odległych krajów. Oglądnęliśmy kilka filmów o najciekawszych atrakcjach turystycznych rodzinnych stron naszych gości. Jesteśmy im bardzo wdzięczni za przybliżenie nam Indonezji i Tunezji. Przy okazji mieliśmy okazję podszkolić swoje umiejętności porozumiewania się w języku angielskim.\nPo spotkaniu z uczniami Sahar napisała do nas, kilka słów, w swoim ojczystym języku (zdjęcie tej informacji można obejrzeć w galerii zdjęć z tego spotkania - link poniżej). Sahar napisała nam, że czuje duży podziw dla nauczycieli, bo jak powiedział jeden z myślicieli: „Ludzie potrzebują wiedzy bardziej niż jedzenia. Jedzenia potrzebujemy 1, 2 razy w ciągu dnia, a wiedzy potrzebujemy jak powietrza.”\nJest szczęśliwa, że mogła tutaj być, z nami, i badzo dziękuje za zaproszenie.\nDnia 25 stycznia br. uczniowie z klasy siódmej i ósmej wybrali się wraz z opiekunami na Zemstę w reżyserii Pawła Aignera. Choć prapremiera sztuki hrabiego Aleksandra Fredry odbyła się w 1834 roku, pozostaje ona jednym z tych utworów, po który chętnie sięgają polskie teatry. Okazuje się, że tekst Zemsty pozostaje nieodmiennie aktualny. Narodowe przywary wciąż trzymają się mocno. Jednak świat Fredry pozostaje namalowany ciepłymi, życzliwymi barwami, osładzając gorzką niekiedy prawdę o Polakach. Utwór pozostaje przede wszystkim mistrzowską, żywą komedią, napisaną charakterystyczną, wpadającą w ucho frazą, skrzącą się od ciętego humoru.\nDobrze, że teatr Maska przygotowuje również spektakle dla starszej młodzieży i dorosłych. Uczniom podobała się sztuka, na pewno łatwiej było tym, którzy Zemstę już czytali i omawiali, Ci zaś którzy nie czytali na pewno był to dobry wstęp i zachęcenie do przeczytania lektury Aleksandra Fredry.\nDnia 18 stycznia br. uczniowie z klasy drugiej, trzeciej i czwartej pojechali do teatru Maska w Rzeszowie na spektakl pt. Akademia pana Kleksa w reżyserii Jerzego Jana Polońskiego. Sama Akademia to magiczna szkoła dla chłopców, znajdująca się na końcu ulicy Czekoladowej. Szkoła położona jest w ogromnym parku, w którym ukryto przejścia dla wszystkich znanych baśni. Odwiedzenia świata wymyślonego przez braci Grimm czy Andersena jest tak samo proste i zwyczajne, jak pójście po bułki do sklepu po drugiej stronie ulicy. Jest tylko jedna trudność – aby znaleźć się w Akademii trzeba być chłopcem, którego imię zaczyna się na literę „a”…\nPo spektaklu uczniowie z klasy drugiej i trzeciej wybrali się na lekcję teatralną w Muzeum Lalek Teatralnych, zaś czwartoklasiści uczestniczyli w lekcji z konstruktorem lalek. Wyjazdy do teatru są niezwykle kształcące, dzieci oglądając sztukę stykają się z żywym słowem, poza tym rozwijają wyobraźnię, twórczą aktywność, wpływają pozytywnie na ucznia, wprowadzają dzieci do aktywnego uczestnictwa w kulturze.\n„Ach! Co za noc, niezwykła noc”- tymi słowami pastorałki 21 grudnia uczniowie klas I-III zachęcili całą społeczność szkolną do przeżywania tej wyjątkowej, jedynej nocy w roku.\nTa Wielka, Radosna Tajemnica przedstawiona została w sposób niezwykle żywiołowy, z rekordową, 63-osobową liczbą aktorów. Archanioł Gabriel to centralna postać jasełek. Wśród bohaterów znalazła się także Gwiazda Betlejemska, Wielka Niedźwiedzica i Niedźwiedź, będący tym razem uosobieniem diabła. Na scenie pojawili się skromni pastuszkowie z cudownymi owieczkami i owczarkiem, Trzej Królowie oraz najważniejsi bohaterowie: Józef z Maryją i Dzieciątkiem. Nie zabrakło też chorych, którzy z nadzieją i ufnością zmierzali do narodzonego Jezusa. Doskonałym uzupełnieniem tekstu mówionego były pastorałki, wprowadzające w nastrój poszczególnych scen.\nAktorzy wspaniale prezentowali się na scenie. W strojach przygotowanych przez rodziców wyglądali bardzo realistycznie. Po obejrzeniu jasełek wszyscy udali się do klas, aby wspólnie świętować czas Wigilii.\nWiele emocji towarzyszyło naszym uczniom podczas rozstrzygnięcia świątecznych konkursów w czwartek 20 grudnia 2018r. Zadaniem uczniów było wykonanie oryginalnych ozdób świątecznych, takich jak choinka i szopka bożonarodzeniowa oraz zaprojektowanie świątecznej kartki multimedialnej.\nW obydwu konkursach uczniowie wykazali się zdolnościami i stworzyli niebanalne prace. Wszyscy uczestnicy konkursów otrzymali drobne upominki i małe co nieco…. J\nW kategorii projektu kartki multimedialnej wyróżnienie otrzymała uczennica klasy V, Magdalena Draus.\nNajpiękniejsze choinki „ubrali”:\nFranciszek Świętoń kl. I – I miejsce\nDominik Ciebiera kl. III – II miejsce\nOliwia Rój kl. II „a” – III miejsce\nNajbardziej pracochłonne szopki bożonarodzeniowe „zbudowali”:\nEmilia Filipek kl. IV – I miejsce\nDawid Skóra kl. VI – II miejsce\nMagdalena Draus kl. V – III miejsce\nWszystkim uczestnikom serdecznie dziękujemy za udział w konkursach, a wygranym gorąco gratulujemy i zapraszamy do wzięcia udziału w konkursach już za rok!!!\nPOZNAJEMY TAJEMNICE I HISTORIĘ LOTNICTWA\n18 grudnia gościliśmy w naszej szkole p. Sławomira Pyżalskiego inżyniera Pratt & Whitney Rzeszów S.A., który w bardzo ciekawy sposób przedstawił uczniom klas I-III tajniki latania samolotów oraz prezentację multimedialną o historii lotnictwa. Bardzo dużym zainteresowaniem cieszyły się modele samolotów, które dzieci mogły obejrzeć w czasie spotkania.\nBARTŁOMIEJ DRAUS W FINALE PODKARPACKIEGO KONKURSU\nTegoroczny Podkarpacki Konkurs Literatura i Dzieci przebiegał pod hasłem „Niezwykłe opowieści”. Ideą konkursu było przypomnienie polskich legend i podań. W eliminacjach środowiskowych naszą szkołę licznie reprezentowali uczniowie z klas młodszych i starszych w kategoriach: recytacja, piosenka oraz praca plastyczna.\nDo eliminacji rejonowych zakwalifikowali się z klas młodszych: K. Gredys z piosenką „Dawno temu”- akompaniament p. B. Draus, M. Święch i B. Draus z recytacjami utworów W. Badalskiej „O warszawskim Bazyliszku” oraz „Legenda o przerwanym hejnale”. Z klas starszych wytypowani zostali: N. Kisiel oraz D. Daniel. W konkursie rejonowym D. Daniel z klasy VII zdobył wyróżnienie natomiast B. Draus z klasy IIA – nominację do udziału w eliminacjach finałowych.\nOstatni etap konkursu odbył się 11 grudnia w Wojewódzkim Domu Kultury w Rzeszowie i okazał się dla Bartłomieja Drausa szczęśliwym. Bartek zdobył II miejsce w województwie. W finale znalazły się także prace plastyczne uczniów naszej szkoły: N. Banaś, K. Roga, K. Orzecha, P. Wszołek, B. Drausa. W tej kategorii Komisja konkursowa przyznała wyróżnienie Natalii Banaś za niezwykle oryginalne wykonanie pracy plastycznej. Wszystkim uczestnikom gratulujemy i zachęcamy do udziału w kolejnych konkursach.\nUczniowie klas I-VI w dniach 6 i 7 grudnia uczestniczyli w koncercie mikołajkowym, który odbywał się w sali koncertowej Filharmonii Podkarpackiej. Obejrzeli świąteczną historię na motywach opowieści „Dziadek do orzechów”. Aktorzy, tancerze i mimowie wcielili się w postaci, opowiadając historię małej dziewczynki, która w wigilijną noc otrzymała niezwykły prezent.\nNarracja ruchowa uzupełniona była akompaniamentem muzycznym Piotra Czajkowskiego. Profesjonalni artyści, klimatyczna muzyka prezentowana w spektaklu przeniosła odbiorców w iście świąteczny nastrój. Dla wielu uczniów była to pierwsza w życiu wizyta w filharmonii, dlatego zarówno budynek, jak i sala koncertowa wywarły na nich ogromne wrażenie. Wyjazd na koncert to niecodzienne wydarzenie, które z pewnością zapadnie na długo w pamięci uczniów.\nDzieci z kl. I-III po koncercie bawiły się w Centrum Zabaw „Fantazja”. Korzystały z dmuchanych zjeżdżalni, trampolin, basenów z kulkami i wielu innych atrakcji. Otrzymały również prezenty od św. Mikołaja, który właśnie przybył do Fantazji. To był niezwykle radosny, mikołajkowy dzień.\n1. Konkurs przeznaczony jest dla uczniów klas I – VIII\n2. Prace będą oceniane w trzech kategoriach:\n3. Zadaniem uczestnika konkursu jest wykonanie projektu kartki świątecznej.\n4. Praca powinna być wykonana techniką komputerową w następujących programach graficznych:\nklasy I – IV: Paint\nklasy V – VIII: Paint lub Edytor postaci –Logomocja lub Gimp. Praca może być rysunkiem lub animacją zapisaną w formacie gif.\n5. Praca musi zawierać elementy graficzne autorstwa uczestnika konkursu i powinna być wykonania samodzielnie.\n6. Nie wolno stosować elementów gotowych (np. ClipArt, obrazów skanowanych, z Internetu) lub elementów autorstwa innych osób. Rysujemy tylko za pomocą narzędzi danego programu.\n7. Prace zbiorowe nie będą oceniane.\n8. Pliki należy nazwać według wzoru: kartka_kl_6_jan_kowalski_gif\nW nazwie stosujemy wyłącznie małe litery (bez polskich znaków diakretycznych) oraz cyfry i znaki podkreślenia, nie używamy spacji.\n9. Celem konkursu jest: rozwijanie talentów informatycznych oraz kultywowanie tradycji związanych ze świętami Bożego Narodzenia poprzez ukazywanie piękna w formach technik komputerowych.\n10. Oddanie prac na konkurs jest równoznaczne ze zgodą na ich publikację.\n1. Konkurs jest przeznaczony dla uczniów kl. I-VIII\n2. Prace będą oceniane w dwóch kategoriach :\nI kategoria : kl. I-III\nII kategoria: kl. IV-VIII\n3. Zadaniem uczestnika konkursu jest :\nw pierwszej kategorii – wykonanie choinki świątecznej\nw drugiej kategorii – wykonanie szopki bożonarodzeniowej\n4. Technika prac jest dowolna, ale należy pamiętać o samodzielności wykonania pracy.\n5. Nie należy stosować gotowych elementów.\n6. Oceniane będą takie elementy jak:\n7. Celem konkursu jest kultywowanie tradycji związanych ze świętami Bożego Narodzenia\n8. Oddanie prac konkursowych jest równoznaczne ze zgodą na ich publikację.\n9. Prace należy oddać do 17 grudnia (poniedziałek) do p. Ilony Dulla.\nDnia 4 grudnia br. uczniowie z klasy piątej i szóstej pojechali do teatru Maska w Rzeszowie na sztukę pt. Opowieść wigilijna wg Karola Dickensa. Reżyserem spektaklu był Czesław Sieńko.\nA oto jak odebrali tę sztukę sami uczniowie:\nMyślę, że ta opowieść jest bardzo pouczająca. Pokazuje nam, że bogactwo nie jest w życiu najważniejsze tylko zdrowie, rodzina, przyjaciele. Powinniśmy się dzielić tym, co mamy z innymi. Sprawi to nam wiele satysfakcji i radości. Przykład bohatera z opowieści pokazuje nam, że nigdy nie jest za późno na zmianę swego postępowania.\nEryk Kościak (klasa VI)\nSpektakl pt. Opowieść wigilijna był wspaniały! Teraz jest moim ulubionym spektaklem w życiu. Pamiętajcie, żeby wyjeżdżać ze swoimi rodzicami do teatru!\nCyprian Piczak (klasa VI)\nMoim zdaniem warto obejrzeć ten spektakl i z chęcią mogę polecić go właśnie takim osobom, którzy myślą tylko o tym ,żeby mieć pieniądze, a inni ludzie nie są ważni. Sztuka ta może nas wiele nauczyć, np. tego żeby być dobrym człowiekiem, a przede wszystkim, żeby pomagać biednym i chorym ludziom.\nAnna Stręk (klasa VI)\nSpektakl bardzo mi się podobał i mam nadzieję, że będziemy częściej jeździć na takie przedstawienia.\nJakub Ciebiera (klasa VI)\nTa opowieść K. Dickensa jest aktualna do dziś, bo ludzie nie dostrzegają innych osób tylko skupiają się na prezentach i pieniądzach.\nNatalia Antosz (klasa VI)\nPrzedstawienie bardzo mi się podobało. Było chwilami straszne i smutne. Polecam obejrzeć spektakl, ponieważ może nas wiele nauczyć.\nDawid Skóra (klasa VI)\nOpowieść ta potrafi wycisnąć wiele emocji. Polecam z całego serca!\nMiłosz Habaj (klasa VI)\nMoim zdaniem aktorzy grali jak najlepsi profesjonaliści, a spektakl nie dość, że zapierał dech w piersiach to był pouczający.\nKamil Szpara (klasa VI)\nPrzedstawienie było przepiękne. Muszę przyznać, że w pewnym momencie w oczach stanęły mi łzy… Chyba jeszcze nigdy nie byłem na tak doskonałym musicalu. Bardzo mi się podobał i polecam go każdemu. Można czasem wydać te kilkanaście złotych dla tak wspaniałego spektaklu.\nKacper Marć (klasa VI)\nTo bardzo dobrze, że dzieci w tej pogoni za komórką, komputerem potrafią dostrzec, jak ważne jest żywe słowo, kontakt z drugim człowiekiem, jego problemami, zmianą w przypadku tego bohatera na lepsze. Uczniowie są bardzo dobrymi obserwatorami spektakli teatralnych, potrafią dostrzec najdrobniejsze szczegóły. Wyjazdy do teatru są tego najlepszym przykładem, dzieci się rozwijają, sfera wrażliwości jest w tym przypadku nie do przecenienia.\n28 listopada 2018r. w naszej szkole odbyła się zabawa andrzejkowa. Dla klas IV-VIII, tradycyjnie, imprezę zorganizowała klasa V. Uczniowie dołożyli wszelkich starań, aby upiększyć salę gimnastyczną oraz przygotowali wiele atrakcji, gier i zabaw na to popołudnie, które uświetniły zabawę.\nDyskoteka rozpoczęła się o godzinie 16.00, a w krótce potem rozpoczęły się zabawy: „krzesełka”, osoby, które wygrały konkurencję wspólnie zatańczyły w rytm piosenki, „przekładanie butów”, tego który but przekroczy próg jako pierwszy najwcześniej wyjdzie za mąż lub jako pierwszy się ożeni, „kto pierwszy zje jabłko wiszące na sznurku”. Ostatnia zabawa okazała się być najatrakcyjniejszą, gdyż uczniowie przekładali worek z rąk do rąk, z którego wyciągali „niezwykłe” rzeczy i zakładali je na siebie.\nW czasie przerwy uczniowie zasiedli do stołów, aby „naładować baterie” częstując się pizzą, kebabami oraz frytkami.\nW drugiej części zabawy, dominowały konkursy na najoryginalniejsze tańce: „taniec pary z balonikiem”, para która najdłużej utrzymała balonik między głowami podczas szybkiego tańca - wygrała, oraz konkurs na najładniej tańczącą klasę. Uczniowie otrzymali skromne upominki takie jak: cukierki, napoje oraz lizaki.\nPomimo świetnej zabawy, dyskotekę zakończyliśmy o godzinie 20.00. Uczniowie zmęczeni, ale szczęśliwi bezpiecznie wrócili do swoich domów.\nZainspirowani grą terenową, w której wzięliśmy udział w październiku postanowiliśmy przygotować podobną, dla naszych młodszych kolegów. Do zabawy zaprosiliśmy uczniów z klasy III. W czwartek, 15 listopada zostali oni podzieleni na zespoły: 1 – Dominik, Gabriel i Łucja, 2 – Krzysztof, Krystian i Zuzanna Sz., 3 – Kacper, Julia i Zuzanna D., 4 – Adrian, Laura i Klaudia. Wyposażeni w mapy mogli wyruszyć na poszukiwanie zadań „ukrytych” na terenie szkoły. Wszystkie zadania nawiązywały do setnej rocznicy odzyskania przez Polskę Niepodległości.\nUczestnicy gry układali mapę Polski z puzzli, rozwiązywali krzyżówkę „Dzień Niepodległości”, bawili się w kodowanie , a właściwie rozkodowywanie ukrytych słów, układali tekst wiersza Władysława Bełzy „Katechizm polskiego dziecka” z rozsypani wyrazowej, jak również mieli napisać tekst Hymnu Polski (4 zwrotki i refren). Na wszystkich silnie działał presja upływającego czasu.\nNad poprawnością wykonania poszczególnych zadań i upływającym czasem czuwali:\nWeronika i Piotr (ROZSYPANKA)\nMagdalena i Jakub Sz. (KRZYŻÓWKA)\nNatalia A. i Kacper (HYMN)\nKlaudia i Kamil P. (MAPA)\nAnna i Jakub C. (ROZKODUJ)\nGdy uczestnicy gry zmagali się z kolejnymi zadaniami, Julia i Natalia B. przygotowały dla nich zdrowy poczęstunek, nawiązujący do realizacji projektu „5 PORCJI ZDROWIA”.\nFotorelacja mogła powstać dzięki temu, że każdy punktowy został wyposażony w szkolny tablet i wykonywał zdjęcia, rejestrując wykonanie zadań. Najwięcej punktów zdobyła grupa w składzie Krzysztof, Krystian i Zuzanna Sz., ale wszyscy bardzo dobrze się bawili.\nBardzo serdecznie dziękujemy p. Krystynie Bochnak, która zechciała wziąć udział w naszej grze. Opinie po zakończonej grze bardzo nas ucieszyły.\nKoordynator gry: Danuta Grabowska\n„Było exstra! Chciałabym jeszcze to powtórzyć. Dziękuję za to, że przygotowali nam grę, która była wspaniała. Bardzo lubię taką rywalizację.”\n„Dzisiaj w szkole 6 klasa przygotowała nam konkurs, w którym trzeba było odgadywać zagadki. Ta gra była fantastyczna, dlatego że mogliśmy posługiwać się mapą, na której były zadania dla każdej grupy. Najbardziej podobało mi się kodowanie, z którego otrzymaliśmy następujące hasła: flaga, Orzeł Biały, Fontanna Neptuna. Klasa 6 ma zawsze ciekawe pomysły. Dziękuję za wszystko.”\nW bieżącym roku szkolnym nasza szkoła przystąpiła do ogólnopolskiego programu edukacyjnego dla klas II-III „5 porcji zdrowia w szkole”. Celem programu jest kształtowanie od najmłodszych lat właściwych nawyków żywieniowych, polegających na regularnym spożywaniu warzyw, owoców i soków.\nW czasie przeprowadzonych lekcji uczniowie dowiedzieli się jakie mamy korzyści ze spożywania warzyw, owoców i soków, że są one niezbędne w codziennej diecie oraz stanowią naturalne źródło cennych witamin i składników mineralnych, tak bardzo potrzebnych do prawidłowego rozwoju.\nWażnym elementem kampanii było uświadomienie dzieciom, że według wytycznych Światowej Organizacji Zdrowia, minimalne spożycie warzyw i owoców na dzień powinno wynosić 400 gramów, które należy spożyć w co najmniej 5 porcjach. Jedną porcją może być szklanka soku. W ramach programu higienistka szkolna przeprowadziła po dwie lekcje w każdej klasie. W obrazowy sposób przedstawiła uczniom czym jest prawidłowe odżywianie, jaka jest rola warzyw i owoców w codziennej diecie, jakie witaminy i składniki mineralne obecne są w warzywach i owocach. Uczniowie sprawdzili też ile cukru znajduje się w niektórych produktach spożywczych, np.: keczup, pepsi- cola, woda smakowa i innych. Na koniec odbyła się degustacja soku wyciśniętego z jabłek.\nTakże na zajęciach z wychowawcami teoria była poparta praktyką, i tak uczniowie z klasy drugiej A i drugiej B wykonali smaczne, kolorowe, owocowe szaszłyki, a uczniowie z klasy III upiekli pyszne ciasto z warzywami i zrobili sok owocowy. Takie zajęcia praktyczne spotkały się z dużym zainteresowaniem uczniów i z pewnością zostaną powtórzone. Na koniec zajęć uczniowie wykonali plakaty promujące prawidłowe nawyki, uwzględniające 5 porcji warzyw i owoców w codziennym odżywianiu.\nOBCHODY 100 - LECIA NIEPODLEGŁOŚCI W NASZEJ GMINIE\nDnia 11 listopada w stulecie obchodów Święta Niepodległości uczestniczyliśmy w gminnych obchodach tego wydarzenia. Najpierw wraz z pocztem sztandarowym wzięliśmy udział we mszy św. w kościele parafialnym p.w. św. Michała Archanioła w Nockowej. Po mszy św. poszczególne delegacje złożyły kwiaty pod obeliskiem przy Gimnazjum im. Jana Pawła II w Iwierzycach.\nOBCHODY 100 - LECIA NIEPODLEGŁOŚCI W NASZEJ SZKOLE\nTegoroczne obchody 100 – lecia Niepodległości były bardzo uroczyste. 9 listopada o godz. 11.11 przyłączyliśmy się do ogólnopolskiej akcji i odśpiewaliśmy cztery zwrotki Mazurka Dąbrowskiego. Następnie po wprowadzeniu sztandaru odbyła się część artystyczna w wykonaniu uczniów z klasy szóstej i siódmej. Usłyszeliśmy znane pieśni patriotyczne przeplatane poezją. Anna Stręk zaśpiewała piękny utwór, nawiązujący do naszego symbolu narodowego pt. Biały Orzeł. Wybrzmiały również autorskie utwory uczniów napisane na stulenie niepodległości. W dalszej części wystąpili najmłodsi uczniowie z naszej szkoły, czyli pierwszoklasiści. Dzieci w strojach krakowskich zatańczyły poloneza do kompozycji Wojciecha Kilara.\nPo wyprowadzeniu sztandaru nastąpiło rozstrzygnięcie konkursów: poetyckiego i fotograficznego. Pierwszy z konkursów pt. „Wiersz dla Niepodległej” polegał na napisaniu wiersza o swojej Ojczyźnie. Drugi z organizowanych konkursów – „Moja Mała Ojczyzna” polegał na wykonaniu fotografii, która tematycznie nawiązywała do miejsc pamięci narodowej w gminie Iwierzyce.\nLaureatami konkursu poetyckiego zostali następujący uczniowie:\n- Piotr Antosz (klasa VI) – Ojczyzna\n- Eryk Kościak (klasa VI) – Nasza Ojczyzna\n- Magdalena Draus (klasa VI) – Moja Ojczyzno\n- Natalia Antosz (klasa VI) – Ojczyzno moja kochana\nW konkursie fotograficznym przyznano wyróżnienie, które otrzymała Marcelina Wójcik z klasy piątej.\nLaureaci konkursów otrzymali dyplomy i nagrody książkowe, pozostali uczniowie nagrody pocieszenia.\nA oto utwory laureatów konkursu poetyckiego:\n1. Wstałem dziś z samego rana,\nposzedłem do dziadka, usiadłem na kolana.\nMiech mi dziadek szczerze wyzna\ni pytam go: Czym dla mnie Ojczyzna?\n2. Zdumiony pytaniem małego wnuka,\nw swoich myślach odpowiedzi szuka.\nW oczach ma łzy i drży mu mowa,\nZ ciężkim wzdychaniem wypowiada słowa.\n3. Ojczyzna to Polska! Nękana niejedną niewolą,\nz godłem orła białego i flaga biało-czerwoną.\nOjczyzna to Polska! Liczną krwią skąpana,\nOjczyzna to Polska! Niejedną walką wygrana.\n4. Z ludźmi walczącymi dla nas wielu,\nz sercem pełnym patriotyzmu, piękną cechą charakteru.\nI dziś niejeden z nich by przyznał\nże najważniejsze: „Bóg, Honor, Ojczyzna”.\n5. Ojczyzna to Polska! Najukochańsza jedyna,\nOjczyzna to my! Nasz dom, szkoła, rodzina.\nWięc dbajmy o Polskę wszyscy dookoła,\nby historia nigdy więcej nie zatoczyła koła.\n6. Dziadek zamilkł z głębokim westchnieniem,\nlecz wnuczek szybko przerwał milczenie,\nDziadku! Już wiem co to dla mnie znaczy,\nOjczyzna to Polska! Dzisiaj wszystkim tłumaczę.\nOjczyzna to dom, pełen ciepła i miłości\nPachnący chleb na stole i słodkości\nTo matka, która zawsze czeka,\nByś szczęśliwie wrócił do domu z daleka.\nOjczyzna to słońce, obłoki na niebie,\nPrzepiękna przyroda obok mnie i Ciebie.\nMorze, góry, lasy wokół szumiące\nWielkie miasta i wsie życiem tętniące.\nOjczyzna to pamięć, o tych co zginęli\nBo dzielnie bronili naszej polskiej ziemi.\nWspomnijmy w modlitwie, ich pamięć uczcijmy\nO wielkich rodakach nie zapomnijmy\nBo to dzięki nim żyjemy dziś zgodnie,\nOd 100 lat w wolnej Niepodległej Polsce.\nTyle wojen przetrwałaś,\nchoć nie wszystkie wygrałaś.\nZawsze ktoś przysięgi składał,\nlecz nie zawsze wygraną Ci dawał.\nPróbował chronić Twe piękne krajobrazy,\nale i tak zniszczeniu uległy\npiękne Twoje obrazy.\nDrzewa, łąki i kwiaty,\njeziora, rzeki i lasy.\nChoć już pięknie to wygląda,\ndawniej tu była wielka wojna.\nI już jesteś na naszych mapach,\nw pięknych, słodkich zapachach.\nileś ty cierpiała.\nDwie wojny, zabory, niewola,\nciężka była ta Twoja dola.\nW obronie twojej każdy stawał,\nlecz mało kto radę dawał.\nNiemiec deptał po Tobie,\nlecz Ty nie dawałaś sobie.\nW końcu znalazł się ktoś kto Cię obronił,\ni wrogów wygonił.\nTeraz setną rocznicę Twojej wolności obchodzimy,\ni nowe nadzieje w Tobie rodzimy.\nObiecujemy dbać o Ciebie\nNawet tam daleko w niebie.\nNiech Bóg ma Cię w swej opiece,\nnajbardziej na całym świecie.\nKolejnych 100 lat Polsko miła Ci życzymy,\na codziennie o Twą wolność się modlimy.\nGMINNY KONURS LITERACKO - PLASTYCZNY\n„Będziesz miłował Polskę pierwszą po Bogu miłością.\nZofia – Kossak – Szczucka\nDnia 8 listopada w Gminnej Bibliotece Publicznej w Iwierzycach odbyło się rozstrzygnięcie konkursu z cyklu „Gdy pytasz mnie czym Ojczyzna jest…” w 100 Rocznicę Odzyskania Niepodległości Polski. Organizatorem była Gminna Biblioteka Publiczna w Iwierzycach oraz Szkoła Podstawowa im. Marii Konopnickiej w Olchowej. Konkurs odbył się w 3 kategoriach wiekowych. Z naszej szkoły wzięło udział 3 uczniów w 2 kategorii wiekowej, którzy napisali wiersze związane tematycznie z Ojczyzną. A wśród nich znaleźli się: Magdalena Draus z klasy piątej, Piotr Antosz i Eryk Kościak z klasy szóstej. Laureatem II miejsca został Eryk Kościak.\nGratulujemy uczniom talentu, rozwijania swoich zdolności, zainteresowań, uwrażliwienia na piękno polskiego słowa zamkniętego w tekście literackim. Na pewno przez takie działania uczniowie pokazują postawę patriotyczną, uczą się odpowiedzialności za państwo polskie, poszanowania naszych tradycji i wartości.\nPIERWSZAKI NA „PRZEGLĄDZIE POLONEZA”\n8 listopada uczniowie klasy pierwszej wzięli udział w „Przeglądzie Poloneza” zorganizowanym przez Szkołę Podstawową w Nockowej z okazji obchodów 100 rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości.\nGratulujemy wspaniałego występu, a rodzicom dziękujemy za pomoc w dowiezieniu dzieci na w/w uroczystość.\nWychowawczyni: Jolanta Duda\nW dniu 5 listopada w Szkole Podstawowej im. Baśni Polskiej w Niedźwiadzie odbyła się uroczysta gala podsumowująca Międzynarodowy Konkurs Plastyczny pod hasłem „Powróćmy jak za dawnych lat w zaczarowanych bajek świat..”. Zadaniem uczestników było wykonanie okładki książki z dowolnej baśni lub legendy. Konkurs plastyczny o zasięgu międzynarodowym miał na celu popularyzację literatury dziecięcej, propagowanie idei czytania, rozwijanie wyobraźni i zdolności plastycznych.\nW konkursie wzięło udział 666 szkół ( w tym 17 polonijnych) – osiem szkół ze Stanów Zjednoczonych – z Nowego Jorku i Chicago. Z Europy nadesłano prace z Czech – z Trzyńca i Suchej Górnej, z Hamm w Niemczech, ze szkół w Blackburn, Manchesterze i Bradford w Wielkiej Brytanii, z Portlaoise w Irlandii, z Mińska na Białorusi. Dotarły także prace z Afryki, z Kairu w Egipcie. Ogółem nadesłano 4000 prac.\nW konkursie brali udział także uczniowie z naszej szkoły. Jeden z nich - Michał Chrzan z klasy 7 został laureatem 1 miejsca. Ten ogromny sukces był wynikiem wykonania pięknej okładki do „Legendy o Smoku Wawelskim” techniką pastelową.\nNasz uczeń Michał Chrzan jest laureatem wielu konkursów plastycznych: ogólnopolskich, wojewódzkich, powiatowych i gminnych. Ten sukces jest jego pierwszym międzynarodowym – mamy nadzieję, że pierwszym i nie ostatnim.\nZdjęcia z wręczenia nagród można obejrzeć na stronie SP w Niedźwiadzie Dolnej:\nPODZIĘKOWANIE ZA WSPARCIE AKCJI „ŚWIATEŁKO PAMIĘCI...”\nSkładamy serdeczne podziękowania wszystkim osobom, które ofiarowały znicze na rzecz akcji „Światełko pamięci dla Łyczakowa”. Zebraliśmy 102 znicze. 25 października zostały one dostarczone do siedziby TVP w Rzeszowie, gdzie zostały zapakowane i wyruszyły w drogę na Wschód…\nNasza szkoła po raz trzeci przyłącza się do akcji, której koordynatorem jest Telewizja Rzeszów.\nDo 25 października będziemy zbierać znicze w kolorach czerwonych i białych. W dniu 1 Listopada zostaną rozpalone na największych i najstarszych nekropoliach: Łyczakowie, Cmentarzu Orląt Lwowskich i Cmentarzu Janowskim, a także na polskich grobach w Strzelczyskach, Mościskach, Pnikucie i Niżakowicach przez polskich harcerzy i stypendystów Fundacji Semper Polonia. To wsparcie dla mieszkających tam Polaków, ale też wyraz pamięci o polskiej historii Lwowa.\nProsimy, aby każde dziecko przyniosło 1 znicz na znak pamięci o poległych na dawnych ziemiach polskich.\nPrzyniesione znicze prosimy składać w poszczególnych klasach.\nWięcej informacji na stronie TV Rzeszów:\n18 października klasy I, IIa, IIb i III wybrały się na pieszą wycieczkę do lasu i zagrody danieli. Piękna pogoda sprzyjała obserwacjom przyrodniczym. Dzieci poznawały roślinność Lasu Olchowskiego i podziwiały jej piękne jesienne kolory, wskazywały warstwy lasu, jego dary i wsłuchiwały się w odgłosy przyrody. Miłym akcentem wspólnej wyprawy było karmienie danieli, które bez lęku podchodziły do ogrodzenia i z apetytem zjadały jabłka oraz marchewki przyniesione przez dzieci.\nW drodze powrotnej wszyscy przekonali się, że jesienny las to świetne miejsce do zabawy, a gruba pierzynka z liści amortyzuje skoki i upadki. Wyprawa do lasu dostarczyła wszystkim wielu wrażeń. Była to doskonała okazja do rozbudzenia zainteresowań otaczającą przyrodą, wzbogacenia wiedzy oraz kształtowania postaw proekologicznych.\nWYJAZ DO BLIZNY I PUSTKOWA\n„Piekło jest na Ziemi, jest w każdym człowieku i każdy z nas\nmoże stanąć przed wewnętrznym Sądem Ostatecznym,\nby potem zmartwychwstać z niego, nowym człowiekiem.”\n17 października uczniowie klasy V i VI wzięli udział w wyjeździe do Blizny i Pustkowa. Jak można przeczytać na stronie parku historycznego w Bliźnie, powstał on aby ocalić od zapomnienia prawdę historyczną o miejscu, które odegrało dużą rolę w historii II wojny światowej oraz późniejszym kształtowaniu techniki wojskowej. „Park powstał dokładnie w terenie autentycznej lokalizacji niemieckiego poligonu broni rakietowej V1 i V2. Park Historyczny kładzie duży nacisk na niepodważalną rolę działającej na tym terenie Armii Krajowej, która przyczyniła się do zdemaskowania jednej z najbardziej strzeżonych tajemnic Hitlera. Dzięki zaangażowaniu żołnierzy Armii Krajowej, wynaleziono w Londynie sposób na zmianę kierunku lotu rakiety V2, co spowodowało, że większość rakiet nie dolatywała nad wymierzone cele. Wywiadowcze działania Armii Krajowej w zakresie broni V2 na poligonie w Bliźnie są uważane przez historyków i znawców tematu jako ważące dla dalszego przebiegu II wojny światowej.\nDoprowadzenie przez Hitlera do użycia broni rakietowej na szeroką skalę oraz przystosowanie rakiet do przenoszenia ładunków nuklearnych mogło spowodować zupełnie inne potoczenie się historii współczesnego świata.”\nNa stronie Gminy Dębica można natomiast przeczytać informacje na temat Góry Śmierci.\n„Góra Śmierci w Pustkowie, jest to miejsce, gdzie znajdował się poligon SS Truppen Ubungs Platz, na terenie, którego utworzono obóz pracy. Początkowo był to obóz dla jeńców francuskich, a następnie również dla jeńców radzieckich. Początkowo osoby zmarłe, bądź rozstrzelane były chowane do masowych grobów, jednak po wybuchu epidemii tyfusu i czerwonki ofiary były palone w specjalnych, do dziś istniejących, komorach. W dniu 16 września 1942 został utworzony obóz dla polskich więźniów. Ludzie umierali z głodu, chłodu, chorób i wycieczenia. Po wyzwoleniu Rosjanie przetrzymywali na tym terenie więźniów niemieckich. W miejscu byłego obozu zachowały się paleniska krematoryjne, pomieszczenia do przechowywania zwłok, oraz szczątki ofiar obozu. Dokonano renowacji komory śmierci, płyty krematoryjnej oraz wykonano zbiorową mogiłę.\nKu czci pomordowanych na Górę Śmierci prowadzi „Droga Cierpienia”, na którą składa się 14 rzeźb w kształcie ludzkich rąk.” Przy III rzeźbie można przeczytać fragment przytoczony na wstępie. „W 1964 postawiono tam pomnik upamiętniający ofiary obozu pracy, natomiast w 2007r. miała miejsce uroczystość odsłonięci pomnika upamiętniającego ofiary narodowości Żydowskiej. U podnóży Góry Śmierci znajduje się otwarte Mini Muzeum oraz Europejskie Centrum Pamięci i Pojednania w Pustkowie Osiedlu.”\nUczniowie tak opisują ten wyjazd:\n17 października wspólnie z klasą V pojechaliśmy do Blizny i Pustkowa. Blizna to wieś obkuta ciekawą historią. Otóż w czasie II wojny światowej wypuszczono tam po raz pierwszy rakiety V1 i V2. Adolf Hitler, główny przywódca Rzeszy Niemieckiej, szukał miejsca, w którym mógłby wybudować obóz pracy i stworzyć miejsce do budowania i testowania rakiet V1 i V2. Führer znalazł takie miejsce w Bliźnie, które po wysiedleniu prawie wszystkich rodzin z tej ziemi, idealnie nadawał się na to przedsięwzięcie. Przywódca Rzeszy wybudował obóz pracy w Bliźnie, sprowadził projektantów, aby jak najbardziej ulepszać własną broń.\nOgólnie wycieczka nam się podobała i zachęcamy do odwiedzenia tego miejsca.\nJ. Ciebiera, C. Piczak, J. Szeliga, K. Szpara\nWycieczkę rozpoczęliśmy około 9.30, do Blizny dojechaliśmy około 10. Mogliśmy tam zobaczyć wiele historycznych pojazdów i maszyn. Byliśmy w baraku, gdzie znajdowały się makiety, stara broń oraz różnego rodzaju „części” z okresu II wojny światowej. Dowiedzieliśmy się wielu historycznych ciekawostek na temat tego miejsca, maszyn i pojazdów. Jedną z ciekawostek jest to, że rakieta V2 mogła rozwinąć prędkość około 5000 km/h!!! Fajną rzeczą było to, że mogliśmy wejść do okopu obserwacyjnego, niektórych maszyn, samolotu czy samochodu.\nNastępnie przejechaliśmy do Pustkowa i tzw. „Drogą Cierpienia” weszliśmy na Górę Śmierci. Góra Śmierci to olbrzymi cmentarz bez grobów… Podczas II wojny światowej zginęło tam wiele osób. Było tam kilka pomników upamiętniających m.in. Polaków, Żydów, którzy masowo byli tam zabijani. Zapaliliśmy znicze i pomodliliśmy się, aby nic takiego więcej się nie zdarzyło… Około 13.30 bez problemów wróciliśmy do szkoły.\nK. Bielak, M. Habaj, E. Kościak, K. Marć, J. Noga\nWyjazd do Blizny i Pustkowa\nPROJEKT „WYŚLIJ KARTKĘ DO POWSTAŃCA”\nNasza szkoła dołączyła do ogólnopolskiej akcji BohaterON i wzięła udział w projekcie Fundacji Sensoria pt. „Wyślij kartkę do powstańca”. Akcja miała na celu uhonorowanie uczestników Powstania Warszawskiego.\nUczniowie zostali zapoznani z bohaterską postawą młodych ludzi - często też dzieci niewiele starszych od nich, którzy poświęcili wszystko, by walczyć o naszą wolność. Chętne dzieci ozdobiły specjalne bezpłatne kartki pocztowe składając hołd żyjącym Powstańcom. Zapakowane do wspólnej koperty kartki zostały wysłane. Gotowe pocztówki trafią niebawem do żyjących jeszcze Powstańców i mamy nadzieję, że dostarczą one adresatom wiele radości i wzruszeń.\nPoprzez udział w akcji oraz zajęcia i rozmowy o wartościach patriotycznych uczniowie poznali bliżej historię Polski, a także sylwetki Bohaterów Powstania Warszawskiego.\nPrace można obejrzeć otwierając poniższy link.\n„PIERWSZAK - JAK TO DUMNIE BRZMI!”\n„Jestem małym Polakiem. Kocham moją Ojczyznę.\nBędę starał się swą nauka i zachowaniem\nTymi słowami 15 października 2018 roku pierwszoklasiści podczas Święta Szkoły złożyli uroczyste ślubowanie na sztandar szkoły. Patriotyczna oprawa tego wydarzenia miała związek z obchodzoną w tym roku 100 rocznicą odzyskania przez Polskę niepodległości.\nUczniowie klasy pierwszej swój program artystyczny rozpoczęli tanecznym krokiem „Poloneza”. Następnie zaprezentowali wiersze i piosenki przygotowane specjalnie na tę okazję. Nie sposób było oderwać oczu od dzieci, które świetnie prezentowały się w strojach galowych oraz pięknych uczniowskich biretach. Kulminacyjnym momentem uroczystości było złożenie przysięgi uczniowskiej. Po ślubowaniu każdy dostąpił zaszczytu Pasowania na Ucznia dokonanego symbolicznym ołówkiem przez Pana Dyrektora Waldemara Piekarskiego. Na pamiątkę tego ważnego wydarzenia dzieci otrzymały dyplomy, legitymacje szkolne oraz złożyły pamiątkowe odciski w kronice szkolnej.\nW tym jakże wyjątkowym dniu dzieciom towarzyszyli rodzice oraz najbliżsi, którzy z dumą, a czasem nawet z kręcącą się w oku łezką obserwowali, jak ich pociechy wstępują w szeregi szkolnej braci.\nPAMIĘĆ O MAJORZE WCIĄŻ ŻYWA!\nIstotnym punktem obchodzonego co roku Święta Szkoły jest wspomnienie o majorze Henryku Sucharskim. W tym roku uczniowie przypomnieli sylwetkę patrona, przygotowując się do konkursu wiedzy na temat: „Major Sucharski – patron naszej szkoły ”. Konkurs przebiegał w dwóch kategoriach wiekowych: młodszej obejmującej klasy III-V i starszej klasy VI-VIII. Podczas zmagań konkursowych, o podium, rywalizowały wyłonione wcześniej zespoły klasowe. Uczniowie zaprezentowali bardzo wysoki poziom wiedzy na temat życia patrona, ale także wydarzeń związanych z I i II wojną światową. Mimo pytań dodatkowych, większość odpowiadała bezbłędnie. Jury postanowiło więc przyznać w młodszej kategorii I miejsce klasie III, IV i V. W starszej kategorii najlepiej z pytaniami, które były nieco trudniejsze, poradzili sobie uczniowie z klasy VIII i to im przypadło I miejsce. II miejsce jury przyznało klasie VI i VII.\nGratulujemy wszystkim uczniom i mamy nadzieję, że konkurs był doskonałą okazją do przypomnienia sobie sylwetki tego wielkiego Polaka.\nobjęte honorowym patronatem Podkarpackiego Kuratora Oświaty\nDnia 9 października uczniowie naszej szkoły wzięli udział w Dyktandzie Niepodległościowym „Po polsku o historii”. Organizatorem konkursu było Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Strzyżowie oraz Fundacja „Zawsze Warto” i adresowany był do szkół z województw: małopolskiego, dolnośląskiego, lubelskiego, opolskiego, podkarpackiego i śląskiego. W tym roku szkolnym dyktando odbyło się w 3. kategoriach wiekowych: klas IV-VI szkół podstawowych, klas VII-VIII szkół podstawowych i gimnazjów oraz szkół ponadgimnazjalnych. W I. kategorii wiekowej uczniowie napisali dyktando pt. Wygrał Polskę na fortepianie. Tekst nawiązywał oczywiście do mistrza klawiatury – Ignacego Jana Paderewskiego. W II. kategorii tekst dyktanda był dużo trudniejszy, a zatytułowany był: Dzień jak nie co dzień, czyli minidyktando na stulecie niepodległości. Z naszej szkoły w młodszej kategorii wzięło udział 19 uczniów, zaś w starszej: 7 osób. Pomimo dużej ilości zawirowań i trudności ortograficznych, sporo uczniów otrzymało kwalifikacje do kolejnego etapu. Kwalifikacje do etapu wojewódzkiego uzyskali następujący uczniowie: Marcin Antosz (klasa IV), Magdalena Draus (klasa V), Natalia Franczyk (klasa V), Wiktoria Alberska (klasa V), Natalia Kisiel (klasa V), Piotr Antosz (klasa VI), Jakub Ciebiera (klasa VI), Eryk Kościak (klasa VI), Kacper Marć (klasa VI). W starszej grupie do następnego etapu otrzymało kwalifikacje 4. uczniów: Emilia Przybek (klasa VII), Marcelina Trojan (klasa VII), Grzegorz Paśko (klasa VIII), Michał Chrzan (klasa VII).\nPodkarpacka Komisja Konkursowa z racji dużej ilości uczniów biorących udział w dyktandzie mogła zakwalifikować do finału po 60 osób z danej kategorii, którzy w etapie szkolnym uzyskali podobnie wysokie wyniki. Niestety z naszej szkoły nikomu nie udało się dalej przejść, ale i tak uczniom należą się duże brawa!\n4 października klasa VI, wraz z wychowawcą i p. Magdaleną Szeliga, udała się na wycieczkę do Tarnowa. Uczestniczyliśmy w grze miejskiej „Cyfrowym szlakiem po Tarnowie”, przygotowanej i przeprowadzonej przez Stowarzyszenie „MIASTA W INTERNECIE”.\nWyjechaliśmy z Iwierzyc o godzinie 8.00. Podróż w autokarze minęła nam bardzo szybko i w mgnieniu oka znaleźliśmy się na miejscu. Gra rozpoczęła się w Hotelu Kantoria, gdzie zostaliśmy podzieleni na grupy, dostaliśmy tablety i każda grupa z opiekunem wyruszała na trasę w odstępach 10 minutowych.\nJak obliczyliśmy ile kroków dzieli hotel od Cmentarza Żydowskiego i wykonaliśmy zadania związane z tym miejscem ruszyliśmy dalej. Na swej drodze spotykaliśmy także różne postaci. Jedną z ciekawszych był Król Polski Władysław Łokietek (oczywiście jago pomnik). Tam jedną z grup wystraszono nagłym, głośnym odśpiewaniem Bogurodzicy – mieli to szczęście, że spotkali się z królem o pełnej godzinie. Podczas zabawy spotkaliśmy także: Agnieszkę Osiecką, Zbigniewa Herberta, Jana Brzechwę, Romana Brandstaettera, Jana Szczepanika, Józefa Bema i Adama Mickiewicza.\nBardzo ciekawym miejscem, gdzie czekało na nas kolejne pytanie był wagonik tarnowskiego przedwojennego tramwaju, w którym obecnie znajduje się kawiarnia. Tam od barmana otrzymaliśmy kopertę z kolejnym pytaniem.\nZadania były przeróżne, jedne łatwe inne troszkę trudniejsze… Tłumaczyliśmy język hebrajski na polski. W budynku poczty musieliśmy, kupić kartkę pocztową i znaczek, napisać i wysłać pozdrowienia z wycieczki do szkoły. Robiliśmy przeróżne zdjęcia i umieszczaliśmy na platformie gry. Szukaliśmy zabytkowego przystanku tramwajowego, poznaliśmy historię Żydów tarnowskich oraz II wojny światowej. Liczyliśmy maszkarony na budynku tarnowskiego Ratusza, byliśmy na najstarszej nekropolii w Tarnowie, a także obliczaliśmy pole powierzchni jednego ze skwerów.\nZ wszystkich atrakcji, które napotkaliśmy na swojej drodze i tak najlepsze było samo odnajdywanie miejsc gdzie „ukryte” były kolejne zadania i podążanie za wskazówkami.\nDzięki tej grze dowiedzieliśmy się wielu rzeczy na temat Tarnowa i związanych z nim wybitnych ludzi. Dowiedzieliśmy się także jak poprawnie korzystać z map Google, ale też rozmawialiśmy z obcymi ludźmi, nie bojąc się ich – niekiedy tak łatwiej było uzyskać wskazówki, odpowiedzi…\nGdy wróciliśmy do szkoły wszyscy przyznaliśmy – lepszej wycieczki jeszcze nie było. Jak kiedyś odbędzie się podobna, na pewno pojedziemy.\nW trakcie gry opiekowali się nami nasza wychowawczyni p. D. Grabowska, p. Magdalena Szeliga i panowie ze Stowarzyszenia „MIASTA W INTERNECIE” p. Grzegorz Foltak i p. Artur Krawczyk. Serdecznie dziękujemy za wiele cennych wskazówek, które niejednokrotnie uchroniły nas przed zgubieniem się w Tarnowie…\nN. Antosz, P. Antosz\n3 października br. uczniowie kl. IIa, IIb i III byli na wycieczce w Łańcucie. Celem wycieczki było zwiedzanie jednej z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce – Zamku Lubomirskich i Potockich. Dzieci zobaczyły znakomite wnętrza mieszkalne, niezwykle interesującą kolekcję pojazdów konnych oraz trofeów pochodzących z safari i polowań. Szkoda tylko, że padający deszcz nie pozwolił na spacer po pałacowym parku.