Książki: Całowałam się na wietrze. - Z kim? - Z powietrzem.: maja 2015\nRecenzje filmowe - Wątpliwość (11)\nWcześniej ukazały się recenzje filmów: Gran Torino (1), Bogowie (2), Chłopiec na rowerze (3), Pokłosie(4), Grzechy ojca (5), Operacja Argo (6), Bóg nie umarł (7), Jestem (8), Ida (9), Dwa dni, jedna noc (10)\nDziś: Wątpliwość – John Patrick Shanley/2008/USA\nDrzwi szeroko zamknięte?\nTen film po prostu nie mógł być zły. Role główne kreowali w nim Meryl Streep i Philip Seymour Hoffman (niestety nieżyjący już od ponad roku), więc film nie mógł być zły. Film nie mógł być zły i z innego powodu. Jakiego? Zasiał… wątpliwość. Mój profesor od matematyki zawsze powtarzał, że najgorsze ze wszystkiego to nie mieć wątpliwości. To prawda, ale ta maksyma będzie jednak działać tylko do momentu wejścia do kin filmu „Wątpliwość”. Potem już nie. Zatem dobre są te dzieła, które problem rozwiązują, ale też te, które z pozornie poprawnych relacji wyłuskują właśnie wątpliwości, rzucają na szale prawd niedomówienia, nie precyzują ich, nie szukają odpowiedzi i unikają ukazywania jednowymiarowych bohaterów.\nAkcja filmu dzieje się w Nowym Jorku w latach 60. minionego stulecia. Nie jest to bez znaczenia, bo jeszcze wtedy problem pedofilii nie był aż tak nagłaśniany, ani tak dokładnie rozpoznawalny. W szkole, którą twardą ręką zawiaduje siostra zakonna (Streep odtwarza tę rolę tak, jakby całe życie była siostrą zakonną, z wszystkimi wadami i zaletami tego stanu), uczy się czarnoskóry chłopiec. Jedyny w tej szkole. Jednym z nauczycieli jest ksiądz, który oprócz nauki religii, uczy młodych chłopców gry w koszykówkę, a w wolnych chwilach udziela rad wszelakich. Na przykład podpowiada, jak ładnie i skutecznie zaprosić dziewczynę do tańca. Że niby ksiądz nie może tego wiedzieć? Bzdura.\nKtóryś z krytyków filmowych napisał, że siostra przełożona jest starą, złośliwą babą, a ksiądz poczciwym, dobrodusznym katechetą. To nieprawda, która akurat w tym przypadku nie budzi wątpliwości. Siostra przełożona może i jest stara, ale jest też doświadczona przez życie, czuje się odpowiedzialna za dobro szkoły i swoich podopiecznych, a ten stan rzeczy nie może ulegać chwilowym kaprysom lub nadmiernej wyrozumiałości, na którą zwykły śmiertelnik może sobie pozwolić, ale dyrektor szkoły już nie. Wadą siostry przełożonej jest to, że… wątpi. A wątpliwości daleko posunięte potrafią zburzyć ład, a nawet mogą otrzeć się o społeczną herezję.\nA Ksiądz? Och, ten urokliwy Hoffman. Kiedy już się zorientował w poczynaniach siostry przełożonej, zadbał o to, by nie być łatwym łupem, by dyrektorka nigdy nie zaznała pewności. Dlatego rozpoczął z nią grę. Pojedynek słowny tych dwojga to majstersztyk scenarzysty, reżysera i oczywiście samych aktorów. Oglądanie ich w tej bitwie to przyjemność godna smakowania najwspanialszych delicji. Ojciec Flynn jeśli ostatecznie okazał się niewinny to i tak zostawił (ku zmartwieniu siostry) malutkie poletko wątpliwości: czy aby na pewno niewinny? A jeśli okazał się winny, to też zostawił poletko wątpliwości: czy aby na pewno winny? Nie wiem. Hoffman zresztą potrafił trzymać widza w niepewności co do intencji bohaterów przez siebie odtwarzanych prawie zawsze. Tak było w „Mistrzu”, to samo odnotowujemy w „Capote”. W filmie „Wątpliwość” też nic nie jest oczywiste.\nFantastycznie emocjonalne napięcie, niepokój, zwątpienia i próby uporządkowania faktów i zamiarów obrazują wirujące, a często filmowane… liście. Bo liście raz leżą tu, w porywie wiatru nagle odlatują, potem wirują, wreszcie spadają niespodziewanie to na chodnik, to wpadają do klasy lub wdzierają się na szkolne podwórze. To one nam, widzom, uzmysławiają, jak łatwo jest wzniecić burze, jak łatwo zasiać zamęt, pogubić się w jakimś odwiecznym porządku. Bo wątpliwość, choć czasami twórcza, potrafi także cofnąć myślenie do ciemnogrodu, do czarownic palonych na stosie. Od wątpliwości tylko maleńki krok do podejrzliwości, a potem już tylko do zła.\nReasumując: siostra przełożona i ksiądz Flynn mogą i mają - za sugestią reżysera - budzić nasze wątpliwości, czyli zupełnie inaczej niż matka chłopca, o którego toczył się cały ten bój. To ona wypowiedziała znamienne zdanie: „Nie wiem, po czyjej stronie jest siostra, ale ja jestem po stronie tych, którzy chcą dobra mojego syna. Będzie siostra wśród nich?” Nie objaśniam tych słów, bo chcę zaprosić Was do obejrzenia filmu. Ale ja też jestem po stronie matki. Dlatego jestem po stronie księdza, który otworzył drzwi, by wpuścić w te prawie więzienne mury szkolne nieco liberalizmu. Uważam, że tych drzwi wcale nie otworzył za szeroko.\nEtykiety: amy adams, doubts, film, filmy usa, kinomaniak, kultura, mdk radomsko, meryl streep, oscary, philip seymour hoffman, recenzje przykład, wątpliwość\nOd bardzo dawna nie czytałam thrillerów Fitzka i bardzo się za nimi stęskniłam. Na szczęście na półce czekał na mnie "Odłamek". Miły powrót do psychodelicznego świata autora.\nMarc Lucas wpada w depresję po śmierci ciężarnej żony. Czuje się winny jej śmierci i gdy pewnego dnia w gazecie natrafia na ogłoszenie kliniki psychiatrycznej specjalizującej się w zapominaniu traumatycznych przeżyć, zgłasza się do eksperymentu. Jednak w pewnym momencie dochodzi do wniosku, że nie chce tego robić i ucieka tylko po to, by się zorientować, że nie ma dokąd. Jego żona pojawia się nagle żywa w jego mieszkaniu, do zamka którego nie pasuje klucz. Jego karta kredytowa jest nieważna, w pracy jest obcy, a klinika nagle znika z powierzchni ziemi. Przy okazji trafia on na inną pacjentkę kliniki, której nie ma. No i co ma z tym wszystkim wspólnego jego brat?\n"Odłamek" jest chyba najdelikatniejszą, najmniej zwichrowaną powieścią Fitzka. Jeszcze żadna z jego książek nie została przeze mnie odebrana w taki sympatyczny wręcz sposób, bez zadawania sobie pytań, jak on z tego wybrnie. Odebrałam ją jako najmniej skomplikowaną, choć wciąż rewelacyjną. Psychologicznie trochę głębszą na takiej normalnej, ludzkiej płaszczyźnie. Bo to najbardziej ludzka ze wszystkich jego książek, przez co mniej wyrazista.\nTym razem Fitzek nie powalił mnie na kolana, nie zaczęłam się zastanawiać, czy szukać dla niego dobrego psychiatry, ani też nie zaczęłam szukać psychiatry dla siebie.\nTo szósta przeczytana przeze mnie książka Sebastiana Fiztka. Recenzje pozostałych pięciu znajdują się na blogu.\nAutor: Alina o 07:12 6 komentarze\nEtykiety: Niemcy, odłamek, pamięć, psychiatra, sebastian fitzek, thriller, Wydawnictwo G+J\nKasta królów i kasta niewolników. Srebrni i Czerwoni. Nadludzie i ludzie. I jedna dziewczyna gdzieś po środku. Nadludzka czerwona, która z roli służby trafia do roli księżniczki. Tak w skrócie można opisać "Czerwoną królową", ale to nie wszystko.\nMare, główna bohaterka, zbliża się do wieku, w którym zostanie wcielona do wojska, ponieważ nie ma pracy. W dodatku okazuje się, że jej najlepszy przyjaciel traci swojego pracodawcę, przez co również czeka go "kariera" w armii, w związku z tym Mare postanawia ich uratować. W ten sposób zaczyna się historia.\nBy osoby zajmujące się czarnym rynkiem im pomogły, Mare musi zdobyć niemałą fortunę w ciągu zaledwie kilku dni, dlatego decyduje się na ryzyko i próbuje okraść Srebrnych. Bezskutecznie. Podczas dalszych prób zostaje znowu przyłapana, a następnego dnia dostaje wezwanie na dwór. I Mare pakuje się po raz kolejny w kłopoty, gdy całkiem przypadkiem jej ciało robi coś, czego nie powinno - ujawnia moc, której nie powinna mieć, w końcu jest słabą Czerwoną. W ten sposób pieczętuje swój los.\nPierwszy raz od bardzo dawna opisałam fabułę tak dokładnie (przynajmniej do pewnego momentu), ale to dlatego że poza fabułą w tej książce nic nie ma. Mamy elementy z "Rywalek", także takie z "Dotyku Julii" i innych książek tego typu. "Czerwona królowa" jest jednak słabo napisana (choć nie aż tak tragicznie jak "Dotyk Julii"), bohaterka doznaje objawień i nagle wszystko rozumie bez naprowadzających ją tropów. Coś się dzieje i ona po prostu WIE. A to przecież nie jest jej umiejętność. Zakochuje się, próbuje się buntować, ale z drugiej strony nienaturalnie szybko dostosowuje się do nowej sytuacji. Ta książka to tylko fabuła, nie ma w niej uczty literackiej ani nawet przystawki literackiej. To szklanka wody z kranu. Przejrzysta, bez smaku i twarda. Brak charakteru i cech szczególnych. Odmóżdża, relaksuje, ale ogólnie rzecz biorąc - niesamowicie denerwuje, jeśli ktoś oczekuję choć odrobiny pisarstwa w czytanej książce. To nie jedyna pechowa decyzja czytelnicza w maju, wkrótce opowiem Wam o innej...\nChoć książka jest przewidywalna i zupełnie bez polotu napisana, spędziłam z nią przyjemne chwile. Wciąga, ale taka rola tych bezwartościowych bestsellerów. Więcej robić nie muszą. I nawet jestem ciekawa, co się stanie w kolejnych tomach (tak, bo to jedna z tych książek...).\nPodziękowania na końcu mi się podobały.\nAutor: Alina o 17:39 8 komentarze\nEtykiety: antyutopia, czerwona królowa, dla młodzieży, dotyk julii, księżniczka, nadprzyrodzone, rywalki, victoria aveyard, Wydawnictwo Otwarte\nRecenzje filmowe - Dwa dni, jedna noc (10)\nWcześniej ukazały się recenzje filmów: Gran Torino (1), Bogowie (2), Chłopiec na rowerze (3), Pokłosie (4), Grzechy ojca (5), Operacja Argo (6), Bóg nie umarł (7), Jestem (8), Ida (9)\nDziś: Dwa dni, jedna noc – Jean-Pierre i Luc Dardenne/2014/Belgia, Francja, Włochy\nNominacja do Oskara dla Marion Cotillard za rolę w filmie „Dwa dni, jedna noc” w kategorii najlepsza aktorka pierwszoplanowa była mocno uzasadniona. Ja powiedziałbym, że nominacja należała jej się za całokształt, ale szczególnie za „nieużywanie efektów specjalnych w sposobie gry”. Wyważona dramaturgia tej gry ukazująca wątpliwości, załamanie, poddawanie się na przemian z ponowną determinacją, prowadzenie rozmów, przyjmowanie zarówno klęsk, jak i małych zwycięstw, którymi kończyły się niektóre z nich, były na pięknym, wycyzelowanym poziomie. Delikatność charakteru, posiadanie wewnętrznych moralnych oporów, uczciwość i godność to wszystko odnajdujemy w głównej bohaterce i również to wszystko w sumie przeszkadzało jej w realizowaniu podjętego przedsięwzięcia. Więc Sandra walczy o swój lepszy byt niechętnie, bez specjalnej wiary w to, co robi, gdyż słusznie uznaje, że walki tej nie uzasadniały żadne moralnie czyste zasady. Ale z drugiej strony sytuacja rodzinna i poczucie odpowiedzialności za los najbliższych nakazywały jej iść za radą męża i walczyć do końca, nawet jeśli swą prośbą miałaby wprawiać kolegów w zakłopotanie.\nBliskie ujęcia zastosowane w filmie powodowały, że miało się wrażenie, iż jest się w środku akcji, jakby między aktorami a widzami nie istniał żaden ekran. Właśnie te ujęcia, styl realizacji jaki zastosowali bracia Dardenne (wysmakowane realizacje filmowe tych reżyserów poznałam chociażby oglądając „Chłopca na rowerze”) oraz scenariusz dawały wrażenie oglądania bardziej filmu dokumentalnego niż fabularnego. Wysoki poziom filmu utrzymywany był też przez zastosowane słownictwo: ze świecą szukać tu przekleństw, nadętej bufonady, pretensjonalności. Czułość męża zachwycała, grzeczność dzieci własnych dobrze rokuje na przyszłość, a uczynność obcych daje nadzieję, że naprawdę żyjemy w cywilizowanym świecie. W rodzinie Sandry wszyscy się szanują, uważnie słuchają, pomagają sobie. Dziwne, prawda? Bo normalnie to wszyscy w filmie powinni palić, pić, przeklinać, wyzywać wzajemnie od niedorajdów, głupków, frajerów. A tymczasem nie ma tu francuskiego Lindy, który powiedziałby ze swą charakterystyczną flegmą w głosie „k… m…, nie chce mi się z tobą gadać”, i również tu nie wypowiada się słowa „nie” w amerykańskim stylu, czyli nie rozwala połowy domu, by owo „nie” było bardziej przekonywujące.\nSandra w ciągu dwóch dni ma przekonać/poprosić – ona twierdzi, że wyżebrać – swoje koleżanki i kolegów, by zrezygnowali z premii, co pozwoliłoby jej zachować etat w fabryce. Sytuacja nie jest prosta, bo Sandra dopiero co przeżyła depresję, co z kolei daje atut i okazję szefowi, by usunąć ją z załogi jako pracownika niepełnowartościowego. Kobieta, bardzo wrażliwa kobieta, ma świadomość charakteru swej prośby, z jaką zwraca się do towarzyszy z grupy i tego, czego będzie wymagać od nich, w sytuacji dla wielu też nie najlepszej finansowo. Nie raz chciała podczas tej próby wytrwałości poddać się i już więcej nie prosić o łaskę, nie przekonywać, nie wymagać od nich karkołomnych kalkulacji, zachować twarz. Tylko dzięki mężowi w końcu w ciągu dwóch dni odwiedziła domy koleżanek i kolegów z grupy, w efekcie czego w poniedziałek, po weekendzie, odbyło się tajne głosowanie. Uzyskała… remis. Ten wynik jednak nie oznaczał końca filmu, gdyż szef przedstawił Sandrze pewną propozycję. Niemoralnej - ale nie w znaczeniu erotycznym – propozycji Sandra w swej szlachetności i uczciwości nie przyjęła.\nFilm nie ma ścieżki dźwiękowej; muzyka pojawia się tylko raz, wtedy gdy francuski rock płynie z samochodowego radia. Sandra śmieje się też tylko raz, właśnie kiedy słucha tej muzyki. Nie ucieka się do tanich chwytów i nie wygląda jak zbity pies na skraju fizycznego i psychicznego wyczerpania, choć ma tylko dwie bluzki na zmianę. Sandra pomaga, choć sama potrzebuje pomocy. Sandra jest wrażliwa, choć rozumie mniej wyrozumiałych. Sandra nie krzywdzi. Sandra nie ma żalu. Dardennowie nie każą nam oceniać swego bardzo subtelnego dzieła, każą nam tylko zastanowić się na tym, co my byśmy zrobili na miejscu Sandry, jej męża, współpracowników i szefa.\nOglądałam ten film i myślałam o tym, że w Polsce takiego egzaminu ze współczucia, z ludzkiej przyzwoitości, wspaniałomyślności raczej nikt z pracowników by nie zdał. A dlaczego? Odpowiadając, posłużę się przykładem człowieka, który, aby opowiedzieć jak smakuje chleb, zaczyna od tego, jak to rolnik wychodzi w pole. Czyli powiem: już małe dzieci uczmy mówić: „proszę”, „dziękuję”, „przepraszam”, a wtedy nam na starość będzie miał kto podać szklankę wody, a w potrzebie ktoś inny odda nam swój ostatni wdowi grosz.\nAutor: Unknown o 08:00 3 komentarze\n"W Japonii czyli w domu" - Rebecca Otowa\nCzytaliście "Dzieci z Bullerbyn"? Pamiętacie jeszcze, jak ta książka została zbudowana? Nie? Nie szkodzi, przypomnę. Przygody dzieci były opisane w osobnych, nie powiązanych ze sobą ściśle rozdziałach. Czytając "W Japonii czyli w domu" odniosłam podobne wrażenie, niemniej pozbawione fabuły. Autorka z całego serca pragnie przedstawić nam piękno kraju, ale jeden rozdział z drugim nie ma nic wspólnego. Poza jej rodziną, domem i samą Japonią. Mówiąc krótko: to takie "Dzieci z Bullerbyn" bez fabuły.\nMoże brzmi to trochę ostro, ale książka, którą niegdyś bardzo mocno chciałam przeczytać, rozczarowała mnie pod tym względem. Z opisu nie wynika to, co dostałam. Spodziewałam się historii życia w Kraju Kwitnącej Wiśni, a dostałam pean na temat poszczególnych elementów japońskiej kultury. I milion pytań, na które nie otrzymałam odpowiedzi. Nie wiem, dla kogo ta książka powstała, ale na pewno nie dla czytelnika.\nPostaram się zatem uporządkować zarzuty, co nie jest zbyt proste. Na początek weźmy zmianę tematu co parę stron. Nim oswoję się z treścią i choćby przemyślę te dziesiątki pytań, które pojawiają się w mojej głowie co kilka zdań, Rebecca Otowa uznaje, że wyczerpała ów temat i zajmuje się kolejnym. Do poprzedniego nie wraca. Jeden rozdział ma średnio trzy strony. Rodzina Otowy pojawia się jako statyści i często nie są tam nawet potrzebni. Autorka zaś balansuje na granicy bycia użyteczną dla treści, a elementem frustrującym. Z jednej strony pragnie się po japońsku wycofać ze światła jupiterów (czyli oka i myśli czytelnika), a z drugiej nieustannie zaznacza swoją obecność w sposób tak mało jednoznacznie sensowny... W końcu próbuje opowiadać o swoim życiu, czy o życiu w Japonii, bazując na własnych doświadczeniach? Po lekturze wciąż tego nie wiem. Choć czasem jest użyteczna, gdy mamy do czynienia z jej rolą jako gaijina, czyli obcego. Z tym wiąże się też wkładka ze zdjęciami. Ich część jest w formie, jaką obrała ta książka, zupełnie niepotrzebna. Jeśli ktoś deklaruje, że pracował nad książką sześć lat, mam prawo oczekiwać czegoś na przynajmniej przyzwoitym poziomie. Moim zdaniem "W Japonii czyli w domu" tego poziomu nie ma.\nMyślę, że ta pozycja miałaby szansę być czymś świetnym, gdyby poszczególne tematy (bardzo interesujące i widać, że Otowa ma pojęcie o rzeczach, o których próbuje pisać) zostały wyczerpane, a nie tylko napomknięte i gdyby autorka zdecydowała się, czy opisuje historię swojego życia wraz z niesamowitymi doświadczeniami, jakie zebrała, czy też przewodnik po kulturze japońskiej "od środka". To tylko szkic, a nie pełnowartościowa książka. Wywołało to we mnie niemałą frustrację, ponieważ widzę potencjał, który został bezmyślnie wyrzucony w błoto.\nAutor: Alina o 07:36 0 komentarze\nEtykiety: gaijin, Japonia, książka, kultura, rebecca otowa, w japonii czyli w domu, Wydawnictwo Świat Książki\nZ początku myślałam, że "Lawendowy pokój" to jedna z tych płytkich historii o kobiecie, która rusza w świat, by odnaleźć siebie i miłość swojego życia. Taki wrodzony sceptycyzm bardzo pomaga w pozytywnym rozczarowaniu się lekturą. Choć w tym wypadku było nieco inaczej. W "Lawendowym pokoju" się zakochałam i wylałam wiele łez. I mam to bardzo dosłownie na myśli. Fizycznie i mokro.\nKobiety grają w tej powieści pierwszoplanową rolę, ale nie w tradycyjny sposób - jako aktywne uczestniczki fabuły - lecz jako wspomnienia, cele, media w podejmowaniu działań, które pomagają odnaleźć się w życiu (przeszłym i obecnym), by móc zbudować pełnowartościową przyszłość. Niemniej to mężczyźni ruszają w świat, by odnaleźć tę jedyną, która pojawia się jako duch w ich sercach. To prawdziwi mężczyźni, romantyczni i kochający aż po grób. Do czego jednak zaprowadzi ich ta droga?\nGłównym bohaterem jest księgarz - lekarz dusz - Jean Perdu, który w pewnym momencie życia dostaje wiadomość, którą tak naprawdę dostał wiele lat wcześniej, ale jej nie przeczytał. I gdy to robi, rusza ze swoją łodzią, na której mieści się jego księgarnia Apteka Literacka, w świat. Nim na dobre odbije od brzegu, na pokład wskoczy młody pisarz, który postanawia popłynąć z nim, dokądkolwiek miałoby to być. Bo cele są początkowo dwa - odwiedzić ukochaną kobietę i odnaleźć prawdziwego autora pewnej wspaniałej książki.\nCała powieść pachnie lawendą, starymi książkami i morzem. Najbardziej kojarzy się z gwiaździstym niebem, szumem fal i promieniami słońca odbijającymi się od powierzchni wody. Smakuje dobrym winem i przytula się niczym mruczący kot. Obejmuje jak najlepszy kochanek. Co tu dużo mówić... Ta książka żyje i całą sobą pochłania. Nie ma w niej przesady, czy jakichś niedopowiedzeń. Jest skrojona na miarę. Nie ocieka lukrem, ale też nie jest gorzka. To bardzo pozytywna powieść o miłości, przyjaźni, rodzinie... O przywiązaniu, odejściu. Chorobie i zdrowiu. O życiu, choć trochę innym. Jednostkowym, hermetycznie zapakowanym. Bo tu o uczucia chodzi, a nie realizm przedstawionych zdarzeń. Po "Lawendowym pokoju" i tak zaczyna się wierzyć we wszystko.\nTo jedna z najpiękniejszych książek, jakie miałam okazję w ostatnim czasie przeczytać. Najchętniej wcisnęłabym ją w ręce każdemu, kto dla mnie coś znaczy, bo mi ta książka dużo dała. Pomogła mi zdefiniować życie na nowo.\nAutor: Alina o 17:31 5 komentarze\nEtykiety: Francja, Książki, lawenda, lawendowy pokój, miłość, nina george, paryż, prowansja, przyjaźń, Wydawnictwo Otwarte\n"Alera. Geliebter Feind" ("Legacy") - Cayla Kluver\nCzasem można w koszach z przecenionymi książkami trafić na prawdziwe cuda i dopóki nie zacznie się ich czytać, nie zdaje się sobie sprawy, co za skarb trafił właśnie w ręce. Wprawdzie skarb literatury młodzieżowej, ale w niczym to nie przeszkadza.\nNie wiem, co mnie przekonało, bo opis nie był jakiś szczególnie zachęcający, a okładka już w ogóle... Uparłam się, że muszę to mieć i zaczęłam czytać. Poznałam Alerę - następczynię tronu Hytanici, która musi znaleźć sobie męża, ponieważ zbliżają się jej osiemnaste urodziny i wtedy właśnie ma odbyć się ślub. Przy okazji po latach pokoju zapowiada się powoli powrót wojny. Do kraju powraca porwany za czasów poprzednich porachunków chłopiec (teraz już młody mężczyzna) i nie wiadomo, kim on w głębi duszy jest - Hytańczykiem, czy Cokyrczykiem. Niesfornej i niepoprawnej Alerze nie przeszkadza to jednak zakochać się w nim.\n"Alera. Gelibter Feind" ("Alera. Ukochany wróg" - zaś oryginalny tytuł angielski to "Legacy", czyli "Dziedzictwo") jest pierwszą częścią trylogii. Ten tom autorka zaczęła pisać w wieku czternastu lat. Jest to o tyle istotne, że ta książka (przynajmniej w niemieckim tłumaczeniu) jest bardzo dobrze napisana, bogatym językiem i nie ma zbyt wiele słabych punktów. Mimo wszystko kilka się znajdzie, m.in. zbyt powolny rozwój akcji (książka liczy sobie grubo ponad pięćset stron, ale tytułowy Narian pojawia się pojawia się po ponad stu stronach i nim na dobre wejdzie do akcji, mija połowa książki). Mimo to bohaterowie są zabawni, niejednoznaczni i sprawiają dużo radości w trakcie lektury. Ta książka należy do gatunku fantastyki, jednak w pierwszym tomie o magii jedynie słyszymy (Overlord włada czarną magią, mamy proroctwa i święte ziemie, jednak te wątki nie są rozwinięte), skupiamy się na dziewczęciu rozbitym między dwoma mężczyznami, miłością a obowiązkiem, dobrem kraju a swoim własnym. Autorka zarysowuje kultury wrogich krajów, które różnią się od siebie niczym dzień od nocy i przedstawia nam powoli sytuację, z którą się w kolejnych tomach zmierzymy. Bohaterowie też nie powiedzieli ostatniego słowa i niejednokrotnie nas zaskoczą. Tajemniczość jest w cenie.\nOwszem, ta książka ma w sobie trochę naiwności typowej dla literatury młodzieżowej, ale zdecydowanie mniej niż miałam okazję doświadczyć. Mniej więcej w połowie, znużona drepczącą powoli do przodu akcją, uznałam, że po drugi tom nie sięgnę, jednak później wszystko przyspieszyło, problemy się powiększyły i "Alera" nabrała barw. Jestem bardzo ciekawa, jak to się rozwinie.\nJestem pod wrażeniem talentu, jakim wykazała się czternastoletnia Cayla Kluver. Szkoda, że ta książka nie została przetłumaczona na polski (wygląda na to, że w ogóle nie zdobyła dużej popularności, choć autorka kończy już swoją drugą trylogię "Heirs od Chrior"). Poza wspomnianymi przeze mnie wielokrotnie dłużyznami jest ona naprawdę dobra. A z całą pewnością lepsza od - podobnych pod pewnymi względami - "Rywalek" Kiery Cass. A przecież Alera ma w sobie wszystko, co się dobrze sprzedaje! Zakazaną miłość, odpowiedni wiek, status następczyni tronu, ślub na karku i charakterek...\nNiezbadane są wyroki list bestsellerów...\nAutor: Alina o 07:49 0 komentarze\nEtykiety: alera, cayla kluver, dla młodzieży, fantastyka, kiera cass, księżniczka, legacy, Piper Verlag, rywalki, zakazana miłość\n"Sieć rozkwitającego kwiatu" - Lisa See\nLisa See wdała się w romans z kryminałem. Gdy pierwszy raz o tym usłyszałam, doznałam lekkiego szoku. W końcu zaczęłam czytać i... odłożyłam "Sieć rozkwitającego kwiatu" na półkę, gdzie czekała na mnie ponad dwa lata. Mówiąc krótko: początek mnie śmiertelnie znudził.\nGdyby to był mój egzemplarz, pewnie by wciąż leżał, ale że pożyczony, postanowiłam się z nim w końcu zmierzyć od momentu, w którym przerwałam i co się stało? Wsiąknęłam. Miałam jakieś mgliste wspomnienia z tych pierwszych czterdziestu stron, ale nie były mi one do niczego potrzebne - dziać zaczęło się od momentu, w którym wtedy przerwałam. I nim się obejrzałam, ta fascynująca przygoda dobiegła końca, a ja zaczęłam się domagać drugiego tomu. Zacznijmy może od początku...\nChiny i USA nie mają najlepszych stosunków politycznych i bardzo unikają współpracy, gdy jednak syn ambasadora USA w Chinach zostaje zamordowany, a jednocześnie syn wysoko postawionego urzędnika Chin zostaje odnaleziony martwy u brzegów Los Angeles, zostaje zawarte porozumienie. David Stark i Liu Hulan zostają oddelegowani do tej sprawy. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że wiele lat temu coś tę dwójkę łączyło - romans, który zakończył się równie niespodziewanie, jak się zaczął.\nLisa See pokazuje nam Chiny od wyjątkowo mało romantycznej strony. Kraj pełen inwigilacji, korupcji i braku życia osobistego. Z drugiej strony kontrastuje go z pełnymi wolności Stanami Zjednoczonymi. Otrzymujemy służby porządkowe obu krajów, różne metody przesłuchań i traktowania przestępców, a także zachowania danych osób w swoim i obcym kraju. "Sieć rozkwitającego kwiatu" to kalejdoskop kulturowy pełen tak subtelnych i nieprzeniknionych zasad funkcjonowania, że aż dech zapiera. Lisa See stworzyła kolejną niemal genialną książkę, w której pokazuje Chiny w całkiem innej odsłonie niż tej dotąd prezentowanej - ale w końcu znajdujemy się w świecie o wiele bardziej współczesnym (pierwsze oryginalne wydanie tej powieści to rok 1997 i mniej więcej do tego czasu odnosi się jej akcja) i niesie to za sobą pewne konsekwencje.\n"Sieć rozkwitającego kwiatu" to doskonale wyważony kryminał obyczajowy, z nieprzesłodzonym romansem i sporą dawką kultury chińskiej w kontraście do tej lepiej nam znanej - amerykańskiej. Lisa See po raz kolejny zachwyca świetnym warsztatem, przemyślaną fabułą i bezkompromisowością, jaką przedstawia. Opisuje to, co widzi. Nie demonizuje, nie upiększa. Po prostu pokazuje swój świat tak wiarygodnie, jak tylko potrafi.\nPrzykro mi, że z początku nie doceniłam tej powieści. Jest rewelacyjna.\nAutor: Alina o 17:03 3 komentarze\nEtykiety: Chiny, komunizm, kryminał, kultura, lisa see, polityka, romans, sieć rozkwitającego kwiatu, Stany Zjednoczone, Wydawnictwo Świat Książki\n"Alera. Geliebter Feind" ("Legacy") - Cayla Kluver...


Kwiaciarnia Hel | Kwiaciarnia Internetowa Hel\nKwiaciarnia Hel – takich kwiatów nie maja inne kwiaciarnie\nKwiaty sa pięknym prezentem praktycznie na każda okazję. Warto więc obdarowywać nimi naszych bliskich jak najczęściej. Zadanie ułatwi nasza kwiaciarnia internetowa, która umożliwia szybkie zamawianie kwiatów online oraz dostarcza gotowe bukiety pod wskazany adres w miejscowości Hel i w okolicach. Wszystkie bukiety są zawsze świeże i doskonale skomponowane. Zamówienia przyjmujemy przez telefon lub drogą mailową, a niezdecydowanym klientom swoją pomocą służą profesjonalni doradcy. Jeżeli zamówisz kwiaty dziś przed 15:00, na pewno do wieczora gotowy bukiet trafi do rąk adresata w Helu. Zapewniamy szybka i bezproblemową obsługę oraz tanie kwiaty, jakich nie znajdziesz w żadnej stacjonarnej kwiaciarni. Na życzenie klienta do bukietu możemy dołączyć stylowy bilecik z życzeniami dla bliskiej osoby.\nZapraszamy do kwiaciarni online w Helu!


PILNE! Praca: Grafik, Kołobrzeg, Zachodniopomorskie - Marzec 2021 - 47 ofert pracy - JOOBLE.pl\nPraca Grafik Kołobrzeg, Zachodniopomorskie\nRoznoszenie posiłków, przygotowywanie drinków. Praca w Kołobrzegu w godz. 7-15, 15-19, również w soboty i niedziele (w-g grafiku). Inne wymagania rok doświadczenia, książeczka zdrowia, kwalifikacje barmańskie Rodzaj zatrudnienia Umowa o pracę na okres próbny...\n...(k. Szczecina) AGENCJA KREATYWNA MDA CREATHING POSZUKUJE GRAFIKA Z POLOTEM I DOŚWIADCZENIEM Od dwudziestu lat tworzymy i opracowujemy... ...; Wiedza z zakresu web design; Doświadczenie w tworzeniu grafik do mediów społecznościowych; Umiejętność zarządzania...\n...O nas Chcesz mieć czas wolny na rozwijanie swoich pasji? Chcesz sam ustalać sobie grafik pracy? Jesteś ambitny/a i lubisz nowe wyzwania? Jeśli chociaż na jedno z tych pytań odpowiedziałeś TAK to właśnie Ciebie szukamy. Health Influencer O nas Współpracujemy...\n...dlatego ważne są dla nas kreatywne zabawy oraz spacery na świeżym powietrzu. Zależy nam również na możliwości elastycznego dopasowania grafiku. Gwarantujemy bardzo dobre wynagrodzenie i miłą atmosferę pracy. Dzieci pod opieką: 1; Szczegóły: - Doświadczenie:: 6...\n...zmywanie naczyń, sprzętów kuchennych, krojenie warzyw i owoców, porcjowanie i dekorowanie wyrobów kulinarnych, wykonywanie poleceń kucharza. Praca wg grafiku w przedziale godz. 6-20. Wykształcenie: podstawowe Inne wymagania: mile widziane doświadczenie (1 rok)\nPracownik punktu obsługi klienta ( Staż EFS dla osób do 29 r.ż.)\nZakres obowiązków: nauka organizacji pracy biurowej i inne Wykształcenie: średnie ogólnokształcące Inne wymagania: uprzejmość\nelastyczny grafik Kołobrzeg, Zachodniopomorskie\ngrafik staż Kołobrzeg, Zachodniopomorskie\npomoc grafika Kołobrzeg, Zachodniopomorskie


UMOWA DONACYJNA | DONACJA IM. ZBIGNIEWA MICHEJDY\nUmowa zawarta w dniu 11 lipca 2003 r. w Cieszynie\npomiędzy Barbarą Michejdą-Pinno, zwaną dalej “Donatorką”,\na Książnicą Cieszyńską z siedzibą w Cieszynie przy ul. Menniczej 46,\nreprezentowaną przez dyrektora Krzysztofa Szelonga, zwaną dalej “Książnicą”.\nDonacja powstała z inicjatywy bliskich i przyjaciół zmarłego w 2001 roku w Loughton w Anglii Zbigniewa Michejdy, podjętej w jego imieniu i w imię jego pamięci. Ustanowienie podobnego funduszu było jego zamierzeniem, do którego spełnienia dążył przez wiele lat swojej pracy zagranicą, ale którego nie było mu danym zrealizować. Jego wcześniejsza pełna oddania praca na terenie Warszawy nad unowocześnieniem systemów informacyjnych w bibliotekarstwie oraz uwieńczona sukcesem działalność na rzecz utworzenia w Polsce podyplomowych studiów interdyscyplinarnych dla bibliotekarzy, zasługuje na ten dowód pamięci, a jego serdeczne związki ze Śląskiem Cieszyńskim tłumaczą wybór Książnicy jako miejsca przeznaczenia donacji.\nPrzedmiotem umowy jest utworzenie przez donatorkę dla Książnicy Donacji im. Zbigniewa Michejdy, zwanej dalej Donacją, z której będą finansowane zakupy druków, rękopisów i innych obiektów bibliotecznych o tematyce dotyczącej szeroko pojętej historii i kultury Śląska Cieszyńskiego w kontekście środkowoeuropejskim, ze szczególnym uwzględnieniem stosunków polsko-czeskich.\nW ramach niniejszej umowy donatorka zobowiązuje się do:\nfinansowania wybranych obiektów bibliotecznych,\nuczestniczenia w wyborze finansowanych z Donacji obiektów bibliotecznych,\nuczestniczenia w przeprowadzaniu zamówień i transakcji, szczególnie w przypadku obiektów znajdujących się za granicą,\ndostarczania Książnicy odpowiednich ekslibrisów, którymi oznaczane będą zakupy dokonywane z Donacji.\nW ramach niniejszej umowy Książnica zobowiązuje się do:\nwyszukiwania na rynku antykwarycznym i księgarskim obiektów archiwalnych i bibliotecznych, o których mowa w § 1,\nprzygotowywania wykazów wybranych do zakupu z Donacji obiektów i przedstawiania ich do wglądu i akceptacji donatorce,\nprzeprowadzania zamówień na rynku antykwarycznym i księgarskim,\numieszczania w katalogowej bazie danych Książnicy odpowiedniej adnotacji o pochodzeniu obiektów zakupionych z Donacji,\noznaczania zakupionych z Donacji materiałów archiwalnych lub bibliotecznych odpowiednim ekslibrisem o treści: “Donacja im. Zbigniewa Michejdy”, a w przypadku pozycji o wyjątkowej wartości i szczególnym znaczeniu dla historii polskości na Śląsku ekslibrisem o treści “Pamięci Zbigniewa Michejdy”,\ncorocznego ogłaszania na stronie internetowej Książnicy, a w miarę potrzeb i możliwości także za pośrednictwem innych mediów, informacji o tytułach zakupionych z Donacji oraz nazwisk darczyńców.\nNa rzecz Donacji mogą być dokonywane darowizny w postaci rzeczowej, zaś na\nrzecz Książnicy również darowizny pieniężne ze wskazaniem ich wykorzystania na zakupy dla Donacji.\nStrony upoważniają się wzajemnie do udostępniania warunków niniejszej umowy\nosobom chętnym do wspierania Donacji poszukiwanymi przez Książnicę pozycjami archiwalnymi i bibliotecznymi lub ich zakupem.\nNazwiska osób, o których mowa w ust. 2, będą podawane do wiadomości publicznej zgodnie z warunkami określonymi w § 3 pkt. 6.\nSpory zaistniałe na tle wykonywania niniejszej umowy będą przez strony załatwiane polubownie.


Hilary Duff o ciążowych pragnieniach, nowej kampanii Jifa i niesamowitych lunchach jej syna\n/ 0 Comments / Wiadomości o żywności /\nHilary Duff zawsze była dziewczyną Jifa. Kiedy więc firma produkująca masło orzechowe poprosiła ją o udział w kampanii “Wyobraź sobie, z Jifem”, we współpracy z Klubami Chłopców i Dziewcząt w Ameryce, to było naturalne. Hilary pracowała z organizacją dla dzieci już w 2002 roku Lizzie McGuire dni. “Robią tak wspaniałe rzeczy i tworzą tak wielką przestrzeń dla dzieci, aby uczyć się i rozwijać, i być bezpiecznym, więc zawsze miło jest z nimi pracować”, Mniejszy Aktorka i niebawem mama dwóch osób powiedziała Delish.\nKampania Jif pozwala rodzicom zgłaszać pomysły swoich dzieci na projekty mające uczynić świat lepszym miejscem. Publiczne głosowania na zwycięzcę i ta rodzina otrzymuje 15 000 $, aby ich pomysł stał się rzeczywistością. Zeszłoroczny zwycięzca założył Stitches By Charlotte, robiąc lalki chirurgiczne dla dzieci poddawanych zabiegom.\n“Chodzi o karmienie młodych kreatywnych pomysłów, aby uczynić świat lepszym miejscem” – mówi Hilary – “i naprawdę uważam, że dzieci są naszym najlepszym wyborem.” Niedawno dogoniliśmy gwiazdę o ciążach ciążowych, jej ulubionym offsecie Mniejszy zjada i dlaczego jej syn ma najfajniejsze obiady.\nNa jej nowo odnalezionym słodkim zębie\nHilary, która jest w ciąży z pierwszą córką, twierdzi, że ciąża dotyczyła słodyczy. Podczas gdy ona jest zwykle bardziej pikantną i słoną osobą, jadła owoce, kwaśne gumowate cukierki, a tym razem PB & J – “Z tym byłam jak cukrowe miasto.Na drugi dzień zrobiłem grillowane masło orzechowe i galaretową kanapkę, Nigdy tego nie robiłem i było tak, bardzo dobrze “- powiedziała. Jej galaretka z wyboru: truskawka, zwykle lub morela, jeśli chce czegoś mniej słodkiego.\nSłuchając jej ciała – nie komentujących\nWszyscy i ich matka mają opinię, jak jeść / pić w ciąży, a dla celebrytów opinie są jeszcze głośniejsze. Hilary mówi, że dostała mnóstwo sprzeciwu wobec jedzenia sushi podczas ciąży, ale słucha swojego ciała i lekarza nad trollami w sekcji komentarzy. “Myślę, że musisz słuchać swojego ciała i robić to, co ci odpowiada” – mówi. “Różne rzeczy działają dla różnych ludzi.” Jest jednak podekscytowana szklanką wina po ciąży, a także dietetyczną colą.\nZgadnij, co faceci! @matthewkoma i ja stworzyliśmy małą księżniczkę i nie mogliśmy być bardziej podekscytowani !!!!!! ����������\nPost udostępniony przez Hilary Duff (@hilaryduff) na 8 czerwca 2018 o 9:43 rano PDT\nDlaczego Szkoła Jej Syna jest najfajniejsza\nPrzygotuj się na powrót do szkoły podstawowej: syn Hilary, Luca, który ma rozpocząć pierwszą klasę, ma dość menu na bomby. Jego szkoła oferuje dania takie jak sushi, kanapki z indyka i cheddaru na ciabatcie oraz “do tyłu” z kurczakiem i goframi. “To takie szalone, jak na lunch w szkole?” zażartowała.\nPodczas gdy on zwykle kupuje obiad (kto by nie chciał z tymi opcjami?), Hilary pakuje przekąski, takie jak świeże owoce, batony z muesli lub kiedy ma szczęście, worek chipsów. I podczas gdy Luca nie jest fanem szpinaku, Hilary wciąż ma coś z warzywami: “Zmiażdży całą tacę z brokułami”, mówi.\nMój słodki słodki chłopcze. O przygodach, które mieliśmy ��\nPost udostępniony przez Hilary Duff (@hilaryduff) na 7 lipca 2018 o 20:53 czasu PDT\nJej ulubione miejsca w Nowym Jorku\nPodczas gdy Hilary ma swoją siedzibę w Los Angeles, jej hitowy program telewizyjny, Mniejszy (Wiadomość od Edytora: Tma piątą piątkę finałowego wieczoru o godzinie 22.00.!), filmy w Nowym Jorku. A kiedy tu jest, uwielbia jeść. “Uwielbiam jeść w Nowym Jorku … poprzestańmy na tym: uwielbiam jeść, a potem uwielbiam jeść w Nowym Jorku” – żartowała. Niektóre z jej ulubionych miejsc to żona Jacka Freda, Shuko i ABCV. Jeśli kiedykolwiek będziesz żoną Jacka, Freda, poleca rybę a la plancha (sezamową rybę sojowo-szklaną z sauted jarmużem i rzodkiewką). “Marzę o tym, kiedy jestem w L.A.”\nPRZED ZAMÓWIENIE TERAZ Delish Cookbook, barnesandnoble.com\n1 Na jej nowo odnalezionym słodkim zębie\n2 Słuchając jej ciała – nie komentujących\n3 Dlaczego Szkoła Jej Syna jest najfajniejsza\n4 Jej ulubione miejsca w Nowym Jorku\nSjokolade Pumpkin Cheesecake vil få dine gjester til å miste sine tanker\nEksklusiv: Dunkin ‘Donuts droppet bare en Galaxy-inspirert meny\n15 deliciosas tradições internacionais de comida de férias\nCum să setați o masă de masă de repetiție frumoasă\nVocê pode agora fazer seu próprio LaCroix\n11 trajes de taco para provar seu amor de comida mexicana este Halloween\nCum să scrii 10 gogoși gratuit pe Ziua Națională a Donutului\nУдобне, усамљене јела и десерти са кремом\n10 dodatków do sosu BBQ, które wygrają Twój następny Cookout\nThe Best Microwave Popcorn, Ranked\nGuisado de Vieira com Legumes de Inverno\nJust How Fetch to nowy cukierek “Mean Girls”?\n6 ting Emma Watson gjør for å bli i morderform\nКухање Као што је Ханнах Гаинес из ХГТВ-а у основи показала своју дијету\nMcDonald’s verkoopt eindelijk meer flessen grote Mac-saus\nCostco Chicken Salad is gekoppeld aan Salmonella-ziektes\nDominos retrage garanția “Pizza For Life” după ce CULTURILE oamenilor au tatuaje Dominos\nEsta garrafa de água duplica como uma carteira\nDen sjokoladebadet av drømmene dine (Ja, egentlig)\nCreveți fierte paste\nCea mai scumpa sticla de tequila din lume va vinde 3,5 milioane de dolari\nРеал Дуфф Беер ће све своје анимиране снове сазнати\nТиффани Тхиессен излази на њену предстојећу кувару – и ако она још увек сруши на Зацку Морису\nIstoricul hranei pentru ziua Sf. Patrick\nЕво шта је Цанди изашла из године у коју сте рођени\nИнсиде Оут француски сир на жару на жару\nVocê já viu Hello Kitty feito de algodão doce?\nНајбољи класични рецепт за месо меса\nHere’s How To Turn An Orange Into A Candle\nDe 11 Smarteste Pizza Bestilling Hacks of All Time\nMozzarella Stick-Flavored Potato Chips zijn nu een ding


suszarki do zabudowy - Ogłoszenia lokalne - Sprzedam, kupię na a6.pl\n/ Wyniki wyszukiwania: suszarki do zabudowy\nPokazywanie 1 -18 z 6325 pozycji\nSzukaj słowo: suszarki do zabudowy Usuń wszystko\nSuszarka do butów ELEKTROWARM SB-4 (12V), 99\nSuszarka SB-4 zasilana jest z gniazda zapalniczki samochodowej. Genialna do podgrzewania butów narciarskich podczas podróży samochodem pod stok narciarski. Każdy grot suszarki ma moc 6 W. Maksymalna temperatura na obudowie suszarki nie przekracza 50 st.C. Elementy cieplne obydwu grotów połączone są równolegle i wyekwip...\nDyskretny i cichy Cichy i ekologiczny okap do zabudowy producenta CANDY, dzięki któremu kuchnia będzie wolna od wszelkich zapachów unoszących się w trakcie gotowania. Jego uniwersalna stylistyka i biały design nieprzeciętnie wkomponuje się w aranżację każdej innowacyjnej kuchni. szczególnie efektywny Okap CANDY CVMAD60...\n3 stopniowa regulacja Oświetlenie LED Głośność Okap teleskopowy rozmiar Electrolux LFP536X Okap zintegrowany z oświetleniem LED 60 cm Okap podkreśla się nieprzeciętną wydajnością i dyskretnym wzornictwem. Dedykowany do zabudowy w szafce, po zakończeniu gotowania może być wsunięty na miejsce. Intuicyjne elementy sterują...\nELICA MAJESTIC SENSE: skośny okap przyścienny, który jest wyekwipowany w specjalny system antykondensacyjny No-Drops. Szkło nagrzewa się umożliwiając gromadzenie się kondensatu w tylnej części i jego zbieranie w specjalnej szufladzie. Czysty i prosty wygląd podkreślany poprzez elementy stalowe i szklane. Okap wykonany ...\nPłyta indukcyjna do zabudowy o szerokości 60 cm, moc maksymalna 7200 W, 4 pola indukcyjne, zaimplementowany timer, wyświetlacz w kolorze czerwonym, wskaźnik ciepła resztkowego, sygnał akustyczny końca gotowania.\nPłyta indukcyjna do zabudowy BEKO HII64200FMTW o szerokości 58 cm, moc przyłączeniowa 7600 W. Płyta indukcyjna wyposażona w instynktowne sterowanie Easy Direct, pozwalające niezależnie regulować moc każdego pola. Strefa IndyFlex™, timer i booster w każdym polu. Funkcja Stop&Go. Ma zabezpieczenie przd zalaniem i prz...\nmammoth sito do suszarki żywności vigan mammoth esp1n marki Vigan\nZapasowe sito do suszarki żywności Vigan Mammoth ESP1N z przezroczystego tworzywa ulepszoną kontrolę w trakcie suszenia. Sito ma prostokątny zarys o wymiarach 32 x 24 cm. Ustawienie wysokości pozwala na suszenie większych kawałków. W suszarce można dołożyć w dodatku jeszcze trzy sita. Suszarka żywności znajduje się w ...\nSuszenie owoców, warzyw, grzybów, kwiatów, mięsa, ryb, makaronu ze suszarką Concept SO-1060 nigdy nie było prostsze. Ta oto suszarka zastosowany minutnik cyfrowy, dzięki któremu będziemy wiedzieli, jak długo się suszy dany składnik. Płynna regulacja temperatury suszenia od 35 do 70°C jest w tym przypadku oczywistością...\nZaletą suszonej żywności jest zachowanie witamin, błonnika, a także komponentów mineralnych, a dzięki suszarce do żywności, można je spożywać przez cały rok. Suszarka do żywności pasuje do suszenia owoców, warzyw, ziół do przygotowywania herbaty albo przypraw do zup. dedykowana jest również do suszenia mięsa, grzybów ...\nWyszukiane ogłoszenia na A6.pl: preparaty chorób dermatologicznych, wózki widłowe i paletowe, pozostały biznes, przewody, gryzonie, ramki do radia, łopatki i szpatułki kuchenne, zestawy perkusji elektronicznej, stoły kuchenne, kołki, pręty, pozostałe dla zwierząt, maszyny rolnicze i części do maszyn, ręczniki i ścierki kuchenne, cd i vinyle dla dj, tynki, lejki kuchenne, anime, klawiatury sterujące, midi, książki, buty profilaktyczne dla dzieci, artykuły szkolne i plastyczne, pralko-suszarki do zabudowy, pozostałe meble łazienkowe, żele pod oczy, obudowy do komputerów, pozostałe monitory, rejestratory i programy dj, broszki, akcesoria do nintendo ds, pralki, liny, przełączniki kvm i kable, akcesoria studyjne, nianie elektroniczne, akumulatory samochodowe, kuwety dla kotów, artykuły plastyczne, wanny z hydromasażem, saszetki


Zdjęcia walka pudzianowski najman - artykuły | Głos Pomorza\nZdjęcia walka pudzianowski najman\nPudzianowski vs Najman. Walka skończyła się w 44 sekundzie (zobacz zdjęcia)\npudzian najman zdjęcia\npudzianowski najman zdjęcia\nWalki pięściarzy Czarnych w Chojnicach\nMłodzi zawodnicy i zawodniczki Czarnych Słupsk boksowali w Chojnicach w okazjonalnym turnieju. W dwóch walkach niepunktowanych wystąpili Paulina Gut i Natan Kąszewicz.\nKliczko nokautuje Adamka w 10. rundzie! (wideo) 42\nTomasz Adamek przegrał przez techniczny nokaut w 10. rundzie walkę z Witalijem Kliczką. Warunki fizyczne Ukraińca były nie do przeskoczenia.\nAdamek - Kliczko. Relacja LIVE z walki 15\nJeszcze dziś dowiemy się kto jest lepszy: Tomasz Adamek czy Witalij Kliczko. Transmisja walki będzie do zobaczenia w telewizji i internecie. My zaś zapraszamy do śledzenia starcia Adamka z jednym z braci Kliczko na naszym blogu sportowym.\nWalka Adamek-Kliczko. Gdzie obejrzeć transmisję?\nGala K-1 Baltic Pro Fighting w Słupsku (zdjęcia,wideo, wyniki) 33\nW starciu wieczoru słupskiej, sobotniej, imprezy zmierzyli się ze sobą Aleksander Kruk (Arkadia Kalisz) i Karolis Liukaitis (Tytanas Kaunas). Pojedynek odbył się o pas World Kicboxing Federation w kategorii do 86 kg.\nGala K-1 Baltic Pro Fighting\nMariusz Pudzianowski vs James "Kolos" Thompson. KSW 16 wkrótce w Gdańsku (wideo)\nZa niecały miesiąc, 21 maja, w nowej hali Ergo Arena w Gdańsku odbędzie się KSW 16, gala walk MMA, gdzie główną atrakcją ma być walka Mariusza Pudzianowskiego z Brytyjczykiem Jamesem "Kolosem" Thompsonem.\ngala walk MMA\nZawodniczka Czarnych Słupsk startuje w mistrzostwach świata\nW sobotę Kamila Zawół, zawodniczka Czarnych Słupsk, rozpoczyna start w młodzieżowych mistrzostwach świata w Antalii w Turcji. Gdy my w Polsce zasiądziemy do wielkanocnego stołu, ona będzie wychodzić na ring.\nMechanik wygrał walkę z urzędami, dzięki trybunałowi w Strasburgu\n73-letni mechanik spod Darłowa przez ponad 20 lat użerał się z urzędami. Napisał skargę do trybunału w Strasburgu i właśnie wygrał.


Współpraca - WEBINO.pl\nSerwis Webino.pl to cenne źródło wiedzy odwiedzane przez kilkaset użytkowników dziennie. Cieszymy się, że zainteresowała Cię współpraca z nami. Jesteśmy otwarci na każdą propozycję. Poniżej przedstawiamy kilka możliwych form takiej współpracy:\npublikacja i/lub napisanie artykułów sponsorowanych\npublikacja recenzji produktów/usług\nMasz inny pomysł? Napisz do nas – skorzystaj z formularza kontaktowego. Odpowiadamy na każdą wiadomość.


Szczecin 1939. Wojna? To były sprawy dorosłych | Głos Koszaliński\nMarek Rudnicki 01.09.2020\n- Miałam dobre życie i nie żałuję decyzji, które podjęłam za młodu -mówi po latach Hildegarda Kalita pokazując zdjęcia z rodzinnego albumu. Fot. Archiuwm\nReakcje sąsiadów na wiadomość o wojnie były różne. Jedni przyjęli to z entuzjazmem, drudzy ze sceptycyzmem. Do tych drugich należał jej ojciec, który w okopach pierwszej wojny światowej odniósł ranę, która na trwałe usztywniła jego rękę.\n– Mój ojciec mówił od początku o Hitlerze: On się spali. Po co on to robi? Chce cały świat, a sam zobaczy, jak to będzie – mówił zdenerwowany. Miała starszą siostrę Erykę i brata Gerharda, który zmarł po urodzeniu. Mieszkali w kamienicy przy ulicy Bogusława 37. Dom stoi do dziś i nawet numeracja bramy nie zmieniła się. Pierwsze dni wojny nic nie zmieniły. Żyło się tak samo.\n– Nie interesowała mnie wojna, konflikt z Polską. Byłam młoda, a to były sprawy dorosłych – opowiada. – Podczas pierwszego nalotu na Szczecin, zamiast do piwnicy ze spakowanymi dokumentami, wszyscy weszli na dach, żeby zobaczyć samoloty. Nikt nie przejął się nimi.\nSpacery po Wałach Chrobrego\nZ początkowego okresu wspomina przymus wstąpienia do Bund Deutscher Mädel, przymusowej organizacji dla młodych dziewcząt w wieku od 13 do 17 lat. Mówi, że nic ją tam nie ciągnęło, żadne zajęcia szycia, gotowania czy gimnastyki. Wówczas już, po ukończeniu szkoły podstawowej (istnieje do dziś przy skrzyżowaniu al. Piastów i ul. Jagiellońskiej), uczyła się w szkole zawodowej krawiectwa.\n– W BDM trzeba było mieć mundurek, a rodzice nie chcieli mi kupić. Był przymus. Wkroczyła wówczas moja ciocia, bardziej racjonalna niż ojciec i to ona kupiła mi i siostrze mundurki. A i tak często opuszczałam zajęcia. Przychodzili do domu i pytali, dlaczego znowu mnie nie było. Zawsze udawało mi się znaleźć jakiś wykręt. Zamiast z nimi na wycieczki, wolałam niedzielne wyprawy z ojcem poza miasto. Jechaliśmy tramwajem do lotniska (dziś ta trasa nie istnieje) i stamtąd na wyprawy do Podjuch, do Zdrojów, do Puszczy Bukowej. Często po drodze odwiedzaliśmy ciocię w Podjuchach. Było wspaniale.\nLubiła Szczecin. To było jej miasto. Kochała ulice pełne zieleni, urokliwych kafejek, miejsc, gdzie można było usiąść i odpocząć. Lubiła też kino przy ulicy Krzywoustego, gdzie jako niepełnoletnia mogła chodzić tylko z rodzicami.\n– Dziś go już nie ma, bo mieściło się w zbombardowanym później budynku. To tam, gdzie stoi nowy blok, przez który można dojść do powojennego kina Colosseum. Szczególnie miło wspomina spacery latem po Wałach Chrobrego i zimą saneczkowanie w Parku Kasprowicza. To były najczęściej wspólne wyprawy z siostrą. Mama nie pracowała, zajmowała się domem, a ojciec pracował w firmie drogowej. – Na placu Grunwaldzkim były ławki, gdzie lubiły siadywać kobiety z małymi dziećmi i dziewczęta. To był piękny plac otoczony bardzo ładnymi kamienicami. Wspomina też rodzinne wyprawy nad Jezioro Głębokie lub do otaczających je lasów.\nWIDEO: Jaki był Szczecin zaraz po wojnie?\nMiasto zranione przez wojnę\nPierwszy okres wojny niczego nie zmienił – powtarza. Widziało się tylko więcej umundurowanych młodych ludzi i nic więcej. A później wojna zaczęła dawać o sobie znak. W roku 1943 razem z innymi młodymi dziewczętami Hildegarda została wywieziona do fabryki amunicji w Ueckermünde, gdzie pracowała do wejścia do miasteczka pierwszych oddziałów „Ruskich”. Wówczas wróciła do Szczecina. Miasto było już zmienione, zranione przez wojnę. Nieco wcześniej, gdy Rosjanie rozpoczęli walki o Dąbie, ojciec wraz z innymi pracownikami firmy dostał rozkaz stawienia się w Berlinie. Zanim dotarł, wojna się skończyła.\n– Gdy wracał do Szczecina, zatrzymał się u wujka na gospodarstwie w takiej małej wiosce Schmölln obok Penkun – wspomina to wydarzenie z uśmiechem. – Rosjanie, idąc na Berlin, wybili wprawdzie cały inwentarz, ale wujek przed ich nadejściem zdążył w beczkach zapeklować mięso. Zakopywali je w ziemi jego cudzoziemscy robotnicy, Polacy. Gdy później szukał tych beczek, okazało się, że już ich nie ma. To wujek namówił ojca, żeby z całą rodziną sprowadzili się do niego. Łatwiej będzie przeżyć – argumentował. – A co ze mną? – wspomina pani Hildegarda swoje pytanie, postawione rodzicom. Nie wyobrażała sobie, że ją pozostawią tylko z siostrą. Wprawdzie Eryka w 1943 roku wyszła za mąż za Zygfryda (w wyniku odniesionych ran zwolniony ze służby czynnej), ale chciała jechać z nimi. – Ojciec powiedział mi, że Ruskie gwałcą takie młode dziewczyny i bezpieczniej będzie dla mnie i Eryki, abyśmy zostały w Szczecinie. Po tym na krótko zamieszkała z Lotte, koleżanką z fabryki z Ueckermünde, w mieszkaniu przy ul. Jagiellońskiej. Gdy rozeszła się wiadomość, że wszyscy młodzi Niemcy mają stawić się na szkolnym podwórku i muszą pracować przy żniwach, razem z koleżanką się zgłosiły.\nPOLECAMY RÓWNIEŻ: Co wiesz o II wojnie światowej? Odpowiedz na 15 nieoczywistych pytań. QUIZ\n– Siostra też chciała jechać, ale szwagier nie zgodził się. Eryka była w ciąży, więc zgłosiła się do lekarza i ten dał jej zwolnienie.\nNa miejscu zbiórki był wójt z podszczecińskiej wsi Radziszewo, Edward Kalita w towarzystwie milicjanta Albina. To on porozwieszał te powiadomienia. Żeby zebrać plony z ziarna zasianego jeszcze wiosną przez niemieckich gospodarzy, potrzebne były ręce do pracy, a Polaków było mało. – Zgodziłam się i tak zmienił się mój los – mówi skromnie, a w oczach rozbłyskują jej iskry. Miała wówczas 21 lat. Soł-tys był przystojny. Później dowiedziała się, że jako żołnierz AK brał udział w Powstaniu Warszawskim. W walkach stracił dłoń. Gdy tylko ją ujrzał, a ona jego, między młodymi od razu zaiskrzyło. To była miłość, którą spotyka się tylko w książkach i łzawych filmach. Nie miało dla niego znaczenia, że jest Niemką, a dla niej, że to Polak, zwycięzca.\n– Na początku jego matka była przeciwna naszemu związkowi i ja jej się wcale nie dziwię – opowiada. – Ja ją rozumiałam. Edek miał brata, też w konspiracji, który zginął w czasie wojny. Gdy w październiku 1945 roku koleżanka Lotte postanowiła wrócić do Niemiec, ona też się na to zdecydowała. Tęskniła za rodzicami. Żeby jednak wyjechać z Radziszewa, trzeba było otrzymać przepustkę od sołtysa. Bez słowa wypisał ją koleżance, a patrząc na Hildegardę stwierdził krótko: „A ty zostaniesz ze mną”.\n– Byłam w nim zakochana, nie protestowałam. Życie pokazało, że był bardzo dobrym człowiekiem.\nSzczecińskie obchody 81. rocznicy wybuchu II wojny światowej. Zobacz ZDJĘCIA\nSzczecińskie obchody 81. rocznicy wybuchu II wojny światowej...\nNie wyjechała, została\nW 1951 roku nakazano wszystkim Niemcom zdeklarować się, czy przyjmują obywatelstwo polskie czy wyjeżdżają.\n– Nie byliśmy jeszcze małżeństwem, choć mieliśmy już trójkę dzieci – wspomina z uśmiechem. – Matka Edka nalegała na zalegalizowanie związku, ale jakoś tak nie zwracaliśmy na to uwagi. Powiedziano mi, że jak będę chciała wyjechać, to nie mogę zabrać ze sobą dzieci. Nie mogłam ich zostawić. Wzięliśmy ślub dopiero w 1952 roku, gdy byłam w ciąży z czwartym dzieckiem. Nie było to proste. On był katolikiem, ja ewangeliczką. On musiał dostać pozwolenie od władz polskich, ja od niemieckich.\nPani Hildegarda pozostała w Radziszewie. Mąż Edward, z którym mieli szóstkę dzieci, zmarł w 1995 r. Rodzice odeszli jeszcze wcześniej.\nZobacz, jak wyglądał Szczecin w 1945 roku. Archiwalne zdjęcia\nGość 29.09.2020 15:12:57


O nas – G-CARS\nPowstaliśmy z pasji do motoryzacji. Wierzymy, że każdy powinien mieć możliwość zakupu wymarzonego auta w atrakcyjnej cenie, na jasnych warunkach – bez oszustw i niedopowiedzeń. Powszechnie wiadomo, że w przypadku zakupu aut europejskich sprzedawcy często stosują nieuczciwe praktyki.\nDlaczego inaczej jest w przypadku aut z USA?\nWarto zaznaczyć, że proceder fałszowania przebiegu jest w Stanach Zjednoczonych przestępstwem federalnym. Dlatego masz pewność, że przebieg jest w 100% zgody z prawdą. Kolejną istotną kwestią jest fakt, iż wszystkie zdarzenia dotyczące amerykańskich samochodów odnotowywane są w narodowej bazie danych, do której mamy dostęp przez odpowiednie serwisy.\nOczywiście w Sieci znajdziemy wiele artykułów, które będą ostrzegać nas przed „pułapkami”, które czyhają na nas przy takim zakupie. Jak łatwo się domyślić, wiele z tych informacji to przejaskrawione historie handlarzy aut europejskich, którzy za wszelką cenę chcieliby utrzymać swój rynek i nie dopuścić do sytuacji, gdzie marże byłyby dla nich nieopłacalne.\nkoordynator zamówień / specjalista ds. napraw\nZagorzały miłośnik motoryzacji i wielbiciel podróżowania po zaułkach technicznej strony tematu. Kopalnia wiedzy i ciekawostek na temat niemal każdego modelu i marki auta. Jeśli oprócz dużej ilości koni mechanicznych interesują Cię rozwiązania, które zastosowano w danym aucie – nie znajdziesz lepszej osoby, aby porozmawiać na ten temat. Z pełnym zaangażowaniem udzieli Ci szczegółowych informacji na temat wyposażenia, silnika i wielu, wielu innych kwestii, o których prawdopodobnie nie miałeś pojęcia. Pełen energii i gotowy do działania w każdej chwili.\nDo każdego podchodzi indywidualnie i zawsze doradza tak, jakby doradzał samemu sobie. Szczegółowo przedstawi Ci sposób działania i udzieli wyczerpującej odpowiedzi na każde, nawet najtrudniejsze pytanie.


Przygotowania do XXXIX Międzynarodowych Mistrzostw Polski w Łowiectwie Podwodnym – Spearfishing.pl\nPrzygotowania do XXXIX Międzynarodowych Mistrzostw Polski w Łowiectwie Podwodnym\nPosted on 14 kwietnia 2011 przez Daniel Sielowski\nJak donoszą koledzy z Koszalińskiego Klubu Płetwonurków MARES, organizatora tegorocznych Międzynarodowych Mistrzostw Polski w Łowiectwie Podwodnym, w ramach przygotowań do mistrzostw, wÂ dniu 08.04.2011r przedstawiciele organizatora przeprowadzili zarybianie jeziora szczupakami kupionymi z Gospodarstwa Rybackiego w Czaplinku. Zakup ryb, w ilości 90 kg, został sfinansowany przez Starostwo Drawskie.\nJak widać przygotowania do imprezy ruszyły pełną parą. Biorąc pod uwagę wyniki łowieckie z ostatnich lat, przeprowadzone zarybianie stanowi znaczący wkład w rybostan akwenów przeznaczonych do łowiectwa w tym roku. Miejmy nadzieję, że chociaż część z tych szczupaków przetrwa do czerwca, a zawodnicy będą mieli szansę pozyskać punktowaną rybę.\nZgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami zawody zaplanowane są naÂ 03-05 czerwca 2011r. W tym roku organizator planuje zakwaterownie w ośrodku Kusy Dwór nad jeziorem Drawskim.Â Zgłoszenia prosimy przysyłać na adres następujący adres mailowy mkurtiak@techgsm.pl\nWszelkich informacji udziela Marian Kurtiak,tel. 605 351 574\n← „Linka do kuszy, rodzaje oraz sposób mocowania”\n„SPORASUB Dry Backpack” →\n2 przemyślenia nt. „Przygotowania do XXXIX Międzynarodowych Mistrzostw Polski w Łowiectwie Podwodnym”\nWaldemar "Photofish" pisze:\n22 kwietnia 2011 o 18:22\nWybieram się na te zawody i myślę, że zostanę tam przyjęty z otwartymi rekami.\n22 kwietnia 2011 o 18:25\nMoje zdjęcia możecie zobaczyć na stronie:


Strona:PL Bolesław Prus - Nowele, opowiadania 03.djvu/299 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:PL Bolesław Prus - Nowele, opowiadania 03.djvu/299\n— A tak, właśnie… kazali mu odliczyć pięćdziesiąt rózeg.\nNie wiem, dlaczego przygoda męża była mi całkiem obojętną.\n— Oto nasz dom — rzekł lekarz i zatrzymał się na widok zapłakanej baby, która biegła naprzeciw niemu. — Czego to Wawrzyńcowa? — zapytał.\n— O la Boga! — zawołała kobieta — a dyć niechże się pan doktór zmiłuje i podejdzie do mego…\n— Co się stało?…\n— Rznął mój sieczkę o teraz o… i tak sobie rękę zarznął, że mu chyba wszystkie palce odleciały…\n— Bodajże ci trąba spuchła! — mruknął lekarz i pociągnął mnie do sieni swego domu. — Haniu!… Hanko!… — zawołał — przyprowadziłem gościa… Zajmij się nim, bo ja muszę pędzić do tego osła Wawrzyńca…\nDoktór zniknął we drzwiach na lewo, a ja… skamieniałem… We drzwiach z prawej strony, odziana w szarą, płócienną sukienkę, stanęła — ta sama niebiańska dziewica, którą pierwszy raz ujrzałem podczas jarmarku, siedzącą na koźle!…\n— Niechże pan pozwoli do pokoju — odezwała się głosem, który pozbawił mnie reszty przytomności.\nBył to salonik, ozdobiony meblami obitemi amarantowym utrechtem. Lecz na stole, przykrytym serwetą szydełkowej roboty, zobaczyłem kilkanaście rzadkich i gęstych grzebieni, tyleż kawałków żółtego mydła i ze sześć sztuk różnokolorowych wstążeczek.\nPonieważ ciągle milczałem jak posąg zdumienia, więc moja zachwycająca… moja ukochana gosposia zaczęła udzielać mi objaśnień.\n— Dziwi pana ten materjał?… Ja myślę! — mówiła dźwięcznym głosem, który sięgał mi do dna duszy. — Otóż widzi pan, papuś chce tutejsze dzieci przyzwyczaić do tego, ażeby się choć raz na miesiąc kąpały. Papuś zbudował dla nich łaźnię, gdzie ja dozoruję dziewczynki, a nasz felczer\nTę stronę ostatnio edytowano 18 lip 2019, 16:43.


Zawodnik Olimpii powołany do kadry\nZawodnik Olimpii - kajakarz Jakub Żukowski został powołany na zgrupowanie kadry w Wałczu, które odbędzie się w dniach 07 -13 .09.2017. Z rocznika 2000 powołano tylko sześciu kajakarzy, więc tym bardziej jest się z czego cieszyć. Jakub trenuje kajakarstwo od czterech lat. Namówił go do tego jego wujek i zarazem pierwszy trener Mirosław Kreczman. Wcześniej trenował pływanie. Po zgrupowaniu w Wałczu najlepsi zawodnicy będą mieli możliwość startu na zawodach w Czechach. Mamy nadzieję, że Jakub będzie wśród nich. Kamil... więcej ›\nponad rok temu › 07.09.2017 › wodne komentarzy 2 ~ Redakcja elblag.net\nElblążanin Sebastian Karaś podjął drugą próbę przepłynięcia Bałtyku! [aktualizacja]\n28 sierpnia wieczorem (o godz. 19:09) Sebastian Karaś wystartował z plaży w Kołobrzegu podejmując bardzo ambitną próbę. Jego celem jest odległy o około 100 km Bornholm – duńska wyspa w południowo-zachodniej części Morza Bałtyckiego. Pływak chce pokonać 100-kilometrowy odcinek Kołobrzeg-Bornholm w ramach projektu „100 km wpław przez Bałtyk”. Asystuje mu, podobnie jak rok temu, załoga łodzi James Cook. Wśród osób, które mają zaszczyt towarzyszyć Sebastianowi w próbie przepłynięcia Bałtyku jest... więcej ›\nponad rok temu › 28.08.2017 › wodne ~ Marcin Mongiałło\nNajmłodsi elbląscy kajakarze wystąpią na mistrzostwach Polski w Poznaniu\nW dnia 1 – 3 września w Poznaniu odbędą 6. Mistrzostwa Polski Młodzików, w których wezmą udział najmłodsi kajakarze z Elbląga. Nasi zawodnicy wystartują na jedynkach oraz dwójkach na dystansie 2000 m (2 km). Elbląg reprezentować będą młodzicy: Igor Komorowski, Gabriel Gładykowski, Paweł Krause i Jakub Banaś. Uważam, że nasi młodzicy bardzo ciężko przepracowali cały rok i są odpowiednio przygotowani do Mistrzostw. Teraz pracujemy już głównie nad nastawieniem psychicznym zawodników. – ... więcej ›\nponad rok temu › 28.08.2017 › wodne komentarzy 2 ~ Marcin Mongiałło\n"Marta - witaj w domu!" Powitanie jednej z najlepszych kajakarek na świecie (+ zdjęcia)\nDzisiaj w sekcji kajakowej klubu ZKS Olimpia Elbląg przy ul. Radomskiej odbyło się uroczyste powitanie Marty Witkowskiej – elbląskiej kajakarki, której jako pierwszej od ponad 30 lat udało się wywalczyć tak wysokie miejsce w Mistrzostwach Świata Juniorów i Młodzieżowców w Kajakarstwie. Poprzedni najlepszy start należał do elblążanina Mariusza Kosno i miał miejsce podczas rozgrywanych w dniach 25-28 lipca Mistrzostw Świata Juniorów w Kajakrstwie 1985 w Castel Gandolfo (Włochy). Oczywiście po drodze były inne duże... więcej ›\nponad rok temu › 01.08.2017 › wodne komentarzy 2 ~ Marcin Mongiałło\nJuż jutro, 29 lipca, Marta Witkowska wystartuje wyścigu finałowym mistrzostw świata!\nMarta Witkowska (ZKS Olimpia Elbląg) wchodzi w skład kadry narodowej juniorów Polskiego Związku Kajakowego. Trzy tygodnie temu informowaliśmy, że trener kadry narodowej Zbigniew Kowalczuk podjął decyzję, że elblążanka pojedzie na Mistrzostwa Świata Juniorów i Młodzieżowców w Kajakarstwie w Pitești (Rumunia), na których wystąpi w konkurencji K-1 1000 m. Wczoraj Marta Witkowska zajeła trzecie miejsce w wyścigu eliminacyjnym (czas - 4:21.660) i tym samym zakwalifikowała się do ścisłego finału mistrzostw świata w K-1 1000 m!... więcej ›\nponad rok temu › 28.07.2017 › wodne komentarzy 1 ~ Marcin Mongiałło\nMarta Witkowska zakwalifikowała się do udziału w mistrzostwach świata!\nZaledwie tydzień temu pisaliśmy o sukcesie elbląskiej kajakarki Marty Witkowskiej (ZKS Olimpia Elbląg), która wchodzi w skład kadry narodowej juniorów Polskiego Związku Kajakowego. Od 29 czerwca elblążanka przebywa na zgrupowaniu kadry w Wałczu (woj. zachodniopomorskie), które potrwa do 11 lipca. Dzisiaj dowiedzieliśmy się, że wygrała wyścig eliminacyjny. W związku z tym, jak również mając na uwadze jej dotychczasowe wyniki, trener kadry narodowej Zbigniew Kowalczuk podjął decyzję, że kajakarka pojedzie na Mistrzostwa... więcej ›\nponad rok temu › 07.07.2017 › wodne komentarzy 3 ~ Marcin Mongiałło\nSukces Marcina Trudnowskiego na Mistrzostwach Europy w Aquathlonie w Bratysławie\nElblążanin Marcin Trudnowski (Grupa Wodna) osiagnął bardzo dobry wynik na rozegranych w Bratysławie Mistrzostwach Europy w Aquathlonie 2017, zorganizowanych przez European Triathlon Union. W swojej kategorii wiekowej (45-49 lat) wywalczył 8. miejsce, pokonując 19 zawodników zakwalifikowanych przez związki narodowe różnych państw. Na uwagę zasługuje fakt, że mistrzostwa, w których wystartowało kilkuset zawodników z całej Europy, były bardzo silnie obsadzone, a zawodnicy, którzy w nich startowali należą do czołówki... więcej ›\nponad rok temu › 30.05.2017 › wodne komentarzy 1 ~ Marcin Mongiałło\nSebastian Karaś dla Elblag.net – ekskluzywny wywiad z rekordzistą Polski\nPochodzący z Elbląga Sebastian Karaś od ponad 12 lat mieszka i trenuje w Warszawie. Niecałe dwa miesiące temu ustanowił nowy rekord Polski w przepłynięciu najdłuższego dystansu na basenie 25-metrowym w czasie 24 godzin. Do pobicia rekordu Guinnessa zabrakło mu 5 km i 50 metrów. O tym wydarzeniu pisaliśmy na elblag.net 15 lutego bieżącego roku. To nie wszystkie jego dokonania. We wrześniu 2015 roku ustanowił rekord Polski w przepłynięciu kanału La Manche. Pokonał wówczas dystans około 40 km w 8 godzin 48 minut. Obecnie pływak przygotowuje... więcej ›\nponad rok temu › 13.04.2017 › wodne komentarzy 1 ~ Marcin Mongiałło\nMarcin Trudnowski pobił Rekord Polski w pływaniu lodowym na 1 milę\nElblążanin Marcin Trudnowski pobił nieoficjalny Rekord Polski w pływaniu lodowym na 1 milę, czyli 1609 metrów. Odtąd wynosi on 25 minut i 56 sekund. Warto podkreślić fakt, że nie odnotowuje się oficjalnych rekordów na 1 milę, co wynika z tej przyczyny, że uwarunkowania różnych prób są nieporównywalne. Pokonanie tak długiego dystansu w niezwykle wymagających, trudnych warunkach, jest znakiem rozpoznawczym profesjonalistów i wymaga doskonałego przygotowania i wielu lat treningu, nie tylko lodowego. Do bica rekordu... więcej ›\nponad rok temu › 30.03.2017 › wodne ~ Marcin Mongiałło\nObóz żeglarski z patentem na Mazurach 2017!\nJeśli interesują Cię rejsy po Mazurach i chcesz przygotować do nich w odpowiedni sposób swoje dziecko, a nie wiesz od czego zacząć takie przygotowania, to warto zaufać naszej wykształconej kadrze ze szkoły żeglarstwa PuntoVita. Rejsy żeglarskie dla dzieci, młodzieży, dorosłych, studentów i rodzin w ramach naszej działalności zawodowej organizujemy od wielu lat, a każdy z nich cieszy się uznaniem naszych klientów i dostarcza niezapomnianych wrażeń. Podpowiemy Ci, jak się do nich przygotować, szczególnie jeśli planujesz... więcej ›\nponad rok temu › 15.02.2017 › wodne ~ Redakcja elblag.net\nElblążanin Sebastian Karaś od ponad 10 lat mieszka i trenuje w Warszawie. Dzisiaj, o 10:01, ustanowił nowy rekord Polski w przepłynięciu najdłuższego dystansu na basenie 25-metrowym w czasie 24 godzin. Do pobicia rekordu Guinnessa zabrakło mu bardzo niewiele... Sebastian Karaś wystartował wczoraj, w walentynki, o godz. 10:00 w Centrum Rekreacyjno-Sportowym Bielany przy ul. Lindego 20 w Warszawie. Aby pobić rekord Polski musiał przepłynąć w ciągu doby co najmniej 54,6 km. Ta sztuka udała mu się z dużym naddatkiem. Sebastian pokonał w ciągu doby aż... więcej ›\nponad rok temu › 15.02.2017 › wodne komentarzy 7 ~ Marcin Mongiałło\nPróba bicia rekordu Polski na najdłuższym przepłynięciu w basenie 25-metrowym\nWe wtorek (14 lutego) Mistrz Polski w pływaniu Sebastian Karaś podejmie próbę bicia rekordu Polski w najdłuższym przepłynięciu w basenie 25-metrowym. Wystartuje o godz. 10.00 w Centrum Rekreacyjno-Sportowym Bielany przy ul. Lindego 20. Aby pobić rekord Polski musi przepłynąć w ciągu doby co najmniej 54,6 km. Próba została także zgłoszona do Rekordu Guinnessa. 25-letni pływak ma na swoim koncie wiele sukcesów. We wrześniu 2015 roku ustanowił rekord Polski w przepłynięciu kanału La Manche (pokonał wtedy ok. 40 km w 8 godzin 48... więcej ›\nponad rok temu › 08.02.2017 › wodne ~ Informacja prasowa\n3. miejsce elblążanina na III Międzynarodowych Mistrzostwach Polski w Pływaniu Zimowym\nMarcin Trudnowski z Elbląga wywalczył 3. miejsce na III Międzynarodowych Mistrzostwach Polski w Pływaniu Zimowym, które zakończyły się dzisiaj w Katowicach. To znakomity wynik naszego reprezentanta, który osiągnął jednocześnie najlepszy wynik wśród Polaków. Elblążanin podobnie jak tok temu, wystartował na dystansie 1000 metrów. W poprzednich mistrzostwach zajął miejsce poza podium, plasując się na 5. pozycji. Organizatorem mistrzostw, rozegranych na stawie Szlomiok położonym w Dolnie Trzech Stawów w... więcej ›\nponad rok temu › 21.01.2017 › wodne ~ Marcin Mongiałło\nMarcin Trudnowski wicemistrzem świata w pływaniu lodowym!\nElblążanin Marcin Trudnowski został wicemistrzem świata w zakończonych wczoraj (6 stycznia) II Ice Swimming World Championships, czyli mistrzostwach świata w pływaniu lodowym. Ta duża, profesjonalnie zorganizowana impreza sportowa, która zgromadziła 300 zawodników reprezentujących 26 krajów, została rozegrana w Berghausen (Niemcy). Znakomicie przygotowani sportowcy mieli do pokonania 1000 metrów w temperaturze około 3 stopni Celsjusza – bez żadnych pianek, lanoliny. Jedynie kąpielówki, silikonowy czepek i okulary... więcej ›\nponad rok temu › 07.01.2017 › wodne komentarzy 2 ~ Marcin Mongiałło\nDuży sukces UKS „PIRAT” Elbląg\nW miniony weekend, w dniach 26-27 listopada, w Elblągu odbyły się Mistrzostwa Województwa Warmińsko-Mazurskiego w Pływaniu. Wzięło w nich udział około 370 zawodniczek i zawodników reprezentujących 12 klubów pływackich. Sukcesy na tych zawodach osiągnęli pływacy z klubu UKS „PIRAT” Elbląg. 39 nich walczyło o tytuł mistrza wojewodztwa. Zawodnicy elbląskiego „PIRATA" zdobyli łącznie 43 medale: 11 złotych, 16 srebrnych i 16 brązowych. Zawodnicy z tego klubu zaprezentowali się bardzo dobrze w startach... więcej ›\nponad rok temu › 29.11.2016 › wodne ~ Redakcja elblag.net\n15 października w Elblągu już po raz drugi realizowany będzie projekt Otylia Swim Tour. To cykl warsztatów skierowanych do młodych pływaków oraz ich rodziców i trenerów, który poprowadzą mistrzyni olimpijska - Otylia Jędrzejczak, reprezentanci Polski w pływaniu oraz doświadczeni szkoleniowcy. Tegoroczna, druga edycja projektu Otylia Swim Tour realizowana jest w 6 polskich miastach. Elbląg, tak jak przed rokiem, jest jedynym w północnej Polsce ośrodkiem, w którym młodzi pływacy będą szkolić się pod okiem... więcej ›\nponad rok temu › 07.10.2016 › wodne komentarzy 1 ~ Informacja prasowa\nPrezydent Witold Wróblewski spotkał się z działaczami oraz zawodnikami sekcji kajakowej ZKS Olimpia Elbląg, którzy podczas ostatnich zawodów w Bydgoszczy i Poznaniu wywalczyli medale Mistrzostw Polski Juniorów, XXXI Młodzieżowych Mistrzostw Polski i V Mistrzostw Polski Młodzików w kajakarstwie klasycznym. Elbląscy kajakarze mają powody do radości i ten sezon z pewnością mogą zaliczyć do udanych. Po 35 latach reprezentanci naszego miasta stanęli na najwyższym podium. Złote i srebrne medale XXXI Młodzieżowych... więcej ›\nponad rok temu › 26.08.2016 › wodne komentarzy 1 ~ Informacja prasowa\n35 lat minęło i mamy złoto\nDokładnie po trzydziestu pięciu latach złoto, a nawet dwa wróciło do Elbląga. W 1981 r. Piotr Szustek i Mariusz Kosno – kajakarze ZKS Olimpii Elbląg wywalczyli złoto w kategorii młodzika K-2 M. Długo kajakarze z Elbląga czekali na ponowny wynik. W miniony weekend 439 zawodników z 62 klubów z całej Polski wystartowało na torze regatowym „Brdyujście” w Bydgoszczy w XXXI Młodzieżowych Mistrzostwach Polski i V Mistrzostwa Polski Młodzików w Kajakarstwie Klasycznym. W roczniku 2002 r. złoto wywalczyli Przemysław... więcej ›\nponad rok temu › 23.08.2016 › wodne komentarzy 1 ~ Informacja prasowa\nSebastian Karaś przerwał próbę podboju Bałtyku\nZgodnie z informacjami podanymi na oficjalnym profilu „Sebastian Karaś - 100 km wpław przez Bałtyk”, około 00:50 próba przepłynięcia Bałtyku została przerwana. Powód: trudne warunki i nudności. Sebastian Karaś przygotowywał się do tej próby przez wiele miesięcy. Na swój start czekał również wiele godzin, głównie ze względu na niesprzyjające warunki. Ale wreszcie udało mu się wystartować - organizatorzy wydarzenia wszystkie informacje przekazywali na bieżąco. Najważniejsze momenty pokazywali na żywo za pośrednictwem portalu... więcej ›\nponad rok temu › 05.08.2016 › wodne komentarzy 1 ~ Bartłomiej Ryś\nFestiwal Sportów Wodnych za nami\nNa początek były wyścigi kajakowe, a po nich rozpoczęło się szaleństwo na wodzie w którym uczestniczyły zarówno dzieci jak i dorośli. W minioną niedzielę odbył się pierwszy w naszym mieście Festiwal Sportów Wodnych. Tego dnia Bulwar Zygmunta Augusta zapełnił się miłośnikami atrakcji wodnych. Przez ponad trzy godziny elblążanie mogli skorzystać z zabaw i atrakcji, jakie przygotował dla niech Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji. Była jazda na bananie, tapczanie, kole, a na koniec pokaz jazdy na nartach wodnych. I wszystko... więcej ›\nponad rok temu › 05.07.2016 › wodne ~ Informacja prasowa


Anonimowy 7 listopada 2011 23:37\nksiężyc rośnie. trzym się kochana i nie przeginaj tak z robotą bo się martwię :(\ningrid 7 listopada 2011 23:38\nw najblizszy piatek wizyta u chirurga :)\nszaulo 7 listopada 2011 23:43\nWsłuchałem się w tym roku i przebadałem: kolono-, gastro-, rekto-, usg/tk jamy b., rtg płuc. Nie licząc małego naczyniaka w wątrobie, małego kamyczka w nerkach i hemoroidów - czysto. Ale głowę boję się prześwietlać ;).\nviki 8 listopada 2011 00:04\na serducho masz...na swoim miejscu?:)\nAnonimowy 8 listopada 2011 00:14\nAch, Joanno jak ja Ciebie lubie.\nRobisz dużo dobrego swoim blogiem i masz tą siłe i spokój w sobie który mi pomaga.\nandziaos 8 listopada 2011 00:46\nNa zdjęciach nic nie widać - piękna dziewczyna ciesząca się życiem.\nA to już wtedy :( Nie dał się poznać, bydlak.\nChustko, To Twoje dzisiejsze wezwanie do badania niech nie pozostanie bez echa. Nawet przy całej niemocy służby zdrowia - ludzie dbajmy o siebie i domagajmy się dostępu do badań i leków, które u nas nie są tak szeroko stosowane, a dają efekt!\nChustko, walczysz nie tylko dla siebie (co wcale nie jest pocieszające, aj noł:/ ).\nA może jednak jest ?\nAnonimowy 8 listopada 2011 00:56\nSkłodowskiej zawdzięczamy możliwości leczenia, ale nie można zapominać o wielu innych noblistach, którym zawdzięczamy odkrycie zjawisk umożliwiających diagnostykę.\na moim idolem wśród naukowców zawsze będzie Einstein. uwielbiam faceta! za jego odważne myślenie i świat w dzisiejszej formie.\nSzaulo 8 listopada 2011 01:01\nAnonimowy 8 listopada 2011 01:46\nPatrze na tych szczesliwych ludzi na zdjeciach Joanno i sobie mysle- komu to przeszkadzalo?\nAnonimowy 8 listopada 2011 03:30\nw moje wsłucha się kardiolog, a raczej zobaczy serce na usg, bodajże w grudniu, tak jakoś miałem przyjść, jak nie zapomnę to pójdę. aczkolwiek przyznaję się, nie lubię wizyt u lekarza.\np.s. morze śródziemne jest piękne :) to Grecja czy Turcja? parasole wydają mi się takie tureckie... mam racje?\nviki 8 listopada 2011 07:30\n=>Szaulo, wiesz, że nie mam ;P\nAnonimowy 8 listopada 2011 07:36\na ja już się boje badań :( nie chce już. już nie, dość. sisi\nDorothea 8 listopada 2011 08:13\nNo Skłodowska to miała.\nI pomysły na edukację młodej młodzieży na Sorbonie też miała zarąbiste - latały smarkate po pracowniach i kolejne się Noble ulęgły:)\nGnój ukryty jak cholera.\nTu drinki z palemką, a ten po cichaczu podgryza...\nSię badam i dbam ostatnio.\nMoże TO też w końcu zbadam, TO, czego nie chcę ruszać najbardziej?\nAle Twoja fotograficzna argumentacja jest nie do przebicia i strzela w sedno.\nPouśmiechaj się trochę do nas Joasiu- tak się zrobiło listopadowo.\nChustko, a co z opisem tomografii?\nzorka 8 listopada 2011 09:51\nZajmowanie się sobą jest takie niemęskie, a przecież my - baby - chodzimy w męskich butach. Piszę to z przekąsem, ale niestety prawda jest taka, że odkładam swoje zdrowie na potem. Za dużo już było szpitali i upokorzeń; teraz, jak mi się nie pali, omijam placówki. Wolę walczyć o innych. Tu potrafię zaszaleć i stanąć na rzęsach.\nGłupio robię, wiem. Łażę z macicą nadającą się do wycięcia (dwa mięsniaki mają już po 8 cm każdy - w sumie kolekcja liczy 4 sztuki), z taką sobie cytologią i innymi pomniejszymi bzdetami. Pracuję w hospicjum jako wolontariusz i gdy zestawiam się z tamtejszymi problemami, moje stają się niegodne uwagi. I czuję - coś jest nie tak, pożałuję kiedyś.\nKłania sie wątek o matkach polkach na egze-gezie.\nNormalnie dzień zwierzeń. :)\nDorothea 8 listopada 2011 10:36\nZorka - no Ciebie bym o zaniedbania nie podejrzewała, z racji wolontariatu właśnie!\nTrochę mi się poprawiło złudnie dobre samopoczucie;)\nLepiej lećmy z koksem.\nCoby nie pożałować.\nChustka 8 listopada 2011 11:15\nzabraniam Wam komentowania bloga dopóki nie pójdziecie się pobadać solidnie.\ndo lekarza, wynocha, fstręciuchy!\nblogdodo 8 listopada 2011 11:20\ntak jest! przegląd techniczny robiłam rok temu, jak obszył, pora na kolejny :)\nAnonimowy 8 listopada 2011 11:34\nTo ja w drugą stronę -\nPierdolca niedługo dostanę od tego wsłuchiwania się w siebie.\nStrzyknie mi w kolanie - myślę - oho, rak!\nZaboli głowa - Jezu, guz mózgu!\nI uwierzcie, że taka rakowa schiza może psychicznie dać naprawdę w kość.\nNie pozwala na 100% cieszyć się życiem.\nCiągły strach, paniczny lęk, o bliskich, o siebie.\nCiągłe wsłuchiwanie się w siebie z obsesyjnym strachem.\nMąż mówi - jesteś nienormalna.\nJa mówię - jestem, bo jak byłam smarkata, moi Rodzice umarli na raka. Najpierw Mama na raka żołądka, potem Tata na raka nerki.\nI nigdy już nie będę normalna.\nkorespondencja 8 listopada 2011 12:37\nMam tak samo jak Anita....\ni sie przegladam co chwila :(\nBawialnia Baby Boom 8 listopada 2011 13:09\njednakowoż patrzmy w przyszłość optymistycznie.\nku lepszemu, ku lepszemu niech Ci idzie, Chustko!\na w ramach uprawiania szczenięcości damy ci zjechać prosto w kulki, jak już ogarniemy naszą salę zabaw :-)\ni urodziny zrobimy ci w domku księżniczki, jeśli zechcesz :))))\nChustka 8 listopada 2011 13:16\nuwielbiam tarzać się w kulkach!\nNo widzicie. A jak ja sie badalam, ba nawet z encyklopedia w reku, zeby sprawdzic, gdzie mam wyrostek, to rodzina sie ze mnie smiala, ze hipohondryczka. Polska medycyna nie byla w stanie dotrzec do tego, co mi dolega, bo mialam ataki co pol roku, a wyniki krwi byly ok. Dopiero tu w Niemczech, po wielu latach, przypadkiem podczas laparotomii (w zwiazku z inna tragiczna rzecza, jaka mi sie przydazyla, a o ktorej nie bede tu pisac) lekarz spytal, czy mialam problemy z wyrostkiem, bo mam zabliznienia. Zdebialam, czyli nie jestem wariatka? Rodzina przestala sie smiac...\nCd. Ja wiem, wyrostek to nie to samo, co rak.. Jednak gdyby sie wtedy rozlal, nie byloby mnie tu ... i mojego malego Jasia tez nie ... :(\nRenata 8 listopada 2011 15:37\ngdybys juz wtedy wiedziala byloby lepiej?\nRenata 8 listopada 2011 15:38\nCurie oprocz glowy miala odpowiedniego faceta\nChustka 8 listopada 2011 16:39\nRusałka Amelka> tak, byłoby lepiej. bo już wtedy mogłam zacząć się leczyć, a nie - po upływie roku.\nroku zmęczenia, przeziębień, antybiotyków, leków antywirusowych.\njeśli chodzi o Piotra Curie...\ncóż... każdy Piotr to niesamowity gość :P\nAnonimowy 8 listopada 2011 17:09\nBadac sie boje, glupio wiem, nie przelamie sie.\nSkad wiesz, ze mialas juz wtedy rakele? One nie moga wyrosnac bardzo szybko bardzo duze?\nAnonimowy 8 listopada 2011 17:44\nCo do miesnaikow macicy, tez mialam takie dwa wieksze i poddalam sie embolizacji, po ktorej uporczywe przedluzajace sie i wykanczajace mnie krwawienia z miejsca ustaly :). Miesniaki do 10 cm mozna zaglodzic odcinajac im doplyw krwii przez zabieg embolizacji ( w Polsce robiony w Lublinie), macicy nie trzeba wtedy wcale wycinac :). A to wazne.\nzorka 8 listopada 2011 18:54\nOj tam zakazy, Chustko miła. :)\nJa już pobadana i skierowana do wycięcia intruzów wraz z zajmowanym lokalem. Ale: studiuję sobie w weekendy psychologię, dziecię do szkół wożę, szykuję mamę do operacji, gotuję, sprzątam, pakuję całe mieszkanie w kartony i sitatki, by wypakować je w domu (jutro przeprowadzka!), hospicjum wzywa, rodzina wzywa.\nI Tak to, kurde, jest. Jesteśmy głupie i zostaniemy głupie (?).\nDorothea - smutna piąteczka.\nChustko, bylas- i jestes naprawde piekna kobieta. Nic tylko zazdroscic :).\nA badania- jak badania. Poza standardem- ginekolog dla pan, pan doktor meski dla panow oraz badanie krwi raz na jakis czas, raz na rok powiedzmy - wiele zrobic sie nie da. Przeciez nikt nie robi profilaktycznej gastroskopii 30 letniej dziewczynie. A nawet jakby Ci Asiu wtedy zrobiono - to przeciez i tak by nic nie znaleziono. Moze jak juz tych lat sie troche nazbiera- mozna to i owo zbadac- choc i tak wszystkiego nie dasz rady - moze jak sie czlowiek czuje tak byle jak... ale i tak to zawsze jest ceglowka ktora spada z jasnego nieba, niestety.\nmnie się zdaje, że ten Piotr to raczej zawłaszczał sobie jej dokonania, niż pomagał w wybiciu się.\nale może mam nieaktualną interpretacje dziejów?\nAnonimowy 8 listopada 2011 21:03\nKurczę, zaledwie trzy lata, a jaki "skok cywilizacyjny" u dziecka następuje... Na fotach taki jeszcze bobasowaty, a teraz chłopczykowaty... :)\nBardzo wierzę w zdrowe żywienie, które jednak w naszych czasach jest praktycznie niewykonalne. Trzeba by sobie samemu wszystko chodować, uprawiać, przechowywać itd.\nGotuję od podstaw, ale ugotowanie chociażby prawdziwego rosołu z prawdziwej kury jest niewykonalne. Bo gdzie znaleźć taką prawdziwą kurę?\nJajka mam od chłopa, ale skąd ja wiem, czym ten chłop kury karmi?\nKurczaki w okresie letnim kupuję od rodziny, która chowa je w sposób naturalny, ale na takich kurczakach prawie sama skóra i kości a my przecież przyzwyczajeni jesteśmy, ze pierś kurczaka ma rozmiary że ho, ho....a co do suchi, musze Ci Chustka podesłać artykuł o tym, jak straszliwie jesteśmy oszukiwani co do jakości ryb nam podawanych. Nie chce tutaj powiedzieć, że ta Twoja knajpka w miescowości pochodnej od konia łze i kłamie, ale oni sami mogą nie wiedzieć co kupują.\nKoszmarny ten świat, w ktorym liczy sie tylko pieniądz i dochód - za wszelką cenę.\nDorothea 8 listopada 2011 22:26\nKoniec chowania głowy w piasek.\nMelduję, że znalazłam grupę wsparcia.\nZawloką mnie za łeb, będzie dużo śmiechu i żartów, badanie hurtowe całej grupy pacjentek:) W kupie raźniej, przynajmniej na początku.\nIdę zbadać TO - klamka zapadła.\nTobie zawdzięczam decyzję.\nJak się okaże, że to rak, to... to przyjdę w łachę.\nPrzyjdę czytać Twoje podstrony, przyjdę popytać, jak szukać, gdzie się leczyć.\nDziękuję Ci, Jo.\nira1 8 listopada 2011 23:16\nMój tata szybko umarł na raka żołądka. I powiedzcie, krótko przed operacją chorował, czy długo?\nBo było tak, że od pięciu lat nie czuł się dobrze. Co roku robił gastroskopię (tak to chyba tylko Japończycy o siebie dbają). I rok w rok zdaniem lekarzy wszystko było OK. Raz tylko jakaś afta niewinna. Usg też powtarzał, OK.\nŁykał więc ojciec a to malox, a to gasec albo inny omeprazol. I znowu gastroskopia. Hipochondryk czy co?\nPrzed ostatnią gastroskopią, pamiętam (do końca pamiętać będę) się z niego śmiałam, że znowu idzie łykać, bo chyba tak lubi. I dokładnie 12 miesięcy po ostatniej gastro, która jak zwykle była bez zarzutu, zostaliśmy z diagnozą, guzem 8x5x2 cm i komentarzem pani doktor: a skąd to tu się wzięło?!\nChustka 9 listopada 2011 01:00\nira1> jak to skąd?\nto proste - "to" przebiło się przez zewnętrzną stronę żołądka do żołądka.\nmój rak nie był umiejscowiony W żołądku, tylko NA żołądku - od zewnętrznej strony wora.\nżadna gastroskopia go nie widziała, bo niby jak :|\nAnonimowy 9 listopada 2011 01:31\na ja nie bardzo wierze w zdrowe jedzenie. uważam że to sprawa genów czy zachorujemy czy nie. w mniejszym stopniu czynników kancerogennych. bo są chociażby palacze, którzy pala przez 50 lat swojego życia i na raka nie chorują.\nblogdodo 9 listopada 2011 01:35\nbjutiful song, właczyłam i słucham, kocham Je, to Morze Śródziemne :)\nAnia 9 listopada 2011 16:54\nGeny owszem, zgadzam sie, tylko ze na to nie mamy zadnego wplywu, niestety.\nA to co jemy jeszcze w jakis tam sposob jestesmy w stanie kontrolowac...


5 rzeczy, które chciałabym wiedzieć wcześniej – Chaotyczny Niecodziennik\nOpublikowany dnia 27 lutego 2021 27 lutego 2021 przez Joanna Krzemińska\nNie lubię gdybać. Czasu i tak nie da się cofnąć. Wprawdzie czasem jakaś wizja "co by było, gdyby..." nie chce się odczepić, ale nie lubię ich karmić. Mimo to jest kilka rzeczy, które chciałabym wiedzieć/uświadomić sobie wcześniej - to ułatwiłoby mi życie i relacje.\n#1 Ludzie przychodzą i odchodzą\nZ jakiegoś powodu żyłam w przekonaniu, że jeżeli uznam kogoś za swojego przyjaciela to zostanie ze mną na zawsze. A jeżeli się zakocham, to z wzajemnością i na całe życie. Może słyszałam tylko dobre scenariusze, może za mało przebywałam wśród rówieśników… W każdym razie strasznie przeżywałam, kiedy kontakt z kimś, kto był mi bliski, zaczynał się urywać. Zwyczajnie nie rozumiałam, co się dzieje i dlaczego – i oczywiście zastanawiałam się, co zrobiłam nie tak, szukałam winy w sobie.\nPotrzebowałam mnóstwa czasu, żeby zrozumieć, że zwyczajnie ludzie się zmieniają – czasem w podobny sposób, a czasem w kompletnie różny i wtedy ich drogi się rozchodzą. Dziś już tak nie opłakuję rozluźniających się więzi i o każdej z nich myślę raczej ciepło, bo każda wniosła jakieś doświadczenie w moje życie.\nNawiązywanie znajomości przychodzi mi teraz dość łatwo, ale zwykle mija trochę czasu, zanim nazwę kogoś przyjacielem. Z drugiej strony nie uważam, że trzeba trwać w relacji 20 lat, żeby móc ją nazywać przyjaźnią. W końcu czasem z jedną osobą możemy w kilka tygodni nawiązać taką więź porozumienia, z jaką z kimś innym nawiązywaliśmy kilka miesięcy.\n#2 Zmiany są okej\nW końcu cały czas się uczę. Gdybym za 5 lat czy nawet za rok miała dokładnie takie same poglądy jak dziś, to mogłoby oznaczać, że przestałam myśleć.\nKiedyś wydawało mi się jednak, że moje wybory są na zawsze – jak wybiorę ulubiony gatunek muzyczny to będę go musiała słuchać całe życie. Jak wybiorę kierunek studiów to będzie on musiał być od razu strzałem w dziesiątkę, bo przecież go nie zmienię. A później pójdę do pracy, w której spędzę całe swoje zawodowe życie, aż do emerytury.\nTo podejście w końcu zaczęło wprawiać mnie w jakiś dziwny paraliż decyzyjny, bo żadna opcja nigdy nie była idealna, zawsze były jakieś minusy – a przecież nie można się pomylić.\nNa szczęście w końcu doszłam do tego, że można zmieniać zdanie, próbować, szukać – to jest okej! Sam ten proces bywa ciekawy i ekscytujący! Ale do dziś niechętnie chwalę się swoimi planami, żeby nie musieć się tłumaczyć w razie ewentualnej zmiany zdania.\n#3 Nie istnieje jedyny słuszny przepis na życie\nW sumie od małego znałam ścieżkę, którą pójdę. Podstawówka, gimnazjum, liceum, studia, praca, ślub…\nByłam w totalnym szoku, kiedy okazało się, że te studia to sobie muszę wybrać sama. Nikt mi nie chciał powiedzieć, na jaki mam iść kierunek. Serio. Pozwalam się śmiać. Bardzo mnie zdziwiło, że ten wybór należy do mnie i mam go podjąć w zgodzie z tym, co chcę robić w życiu. A nie miałam pojęcia, co chcę robić (ani co w ogóle można!), bo moim celem były dotąd dobre oceny, a nie jakieś tam głupoty.\nOstatecznie nie poszłam na żadne studia, skończyłam policealną aktorską, po której nie zostałam aktorką (zmieniłam zdanie 😉 ), a teraz jeszcze wymyśliłam sobie powrót do pisania, choć jestem już handlowcem z zawodu. (No to będę handlowcem-pisarką, ludzie będą płakać przy moich ofertach – nie tylko z powodu cen!)\nSłowem – ze znajomej ścieżki wpadłam prosto w krzaki i jeszcze sturlałam się ze zbocza, ale nie czuję, żeby z moim życiem było coś nie tak. 😀 Coraz mniej mnie też dziwią życia innych. Choć sama kiedyś byłam osobą, która twierdziła, że brak wyższego wykształcenia bierze się z lenistwa…\n#4 Oceny nie są ważne\nChciałabym to wiedzieć tylko po to, żeby bardziej (i wcześniej) zająć się poszukiwaniem i odkrywaniem zainteresowań i tego co chciałabym robić.\nW końcu szkoła kiedyś się kończy, więc wypadałoby umieć coś więcej niż zaliczanie sprawdzianów, a i tak ważniejszy od pojedynczych ocen był wynik matury.\nWprawdzie zdarzało mi się czytać i słyszeć, że pracodawcy wolą trójkowych uczniów niż piątkowych, ale brałam to jako pocieszenie dla tych, którym nie szło w nauce. Tymczasem zaczynam podejrzewać, że ci trójkowi lepiej wybierają priorytety i tym samym zwalniają sobie trochę czasu, który przeznaczają na hobby. Aha – no i na żadnej rozmowie kwalifikacyjnej nie zostałam zapytana o oceny.\n#5 Ocenianie innych nie zwiększa mojej wartości\n…ani nie poprawia mojego życia.\nTaka krytyka i ocenianie cudzych wyborów i działań było ze mną odkąd pamiętam. Koleżanki na bieżąco wyśmiewały wtopy gwiazd, od taty ciągle słyszałam, że gdybym zrobiła coś inaczej to wyszłabym na tym lepiej, mama kpiącym tonem komentowała kobiety, które na co dzień chodziły w pełnym makijażu.\nI o ile życie gwiazd jakoś nigdy mnie nie interesowało, o tyle bardzo chętnie oceniałam, że ktoś robi coś gorzej ode mnie (bo to znaczyło, że jednak coś robię dobrze) i byłam przekonana, że malują się tylko te kobiety, które mają za dużo wolnego czasu albo nie potrafią zainteresować tym, co mają w głowie.\nOgólnie miałam też jakieś dziwne przekonanie, że jeśli wyrażę swoją opinię to… To co? Sama nie wiem – ktoś podejdzie i podziękuje, że powiedziałam mu, jak żyć?\nJAKIE TO BYŁO GŁUPIE!!!\nNie pamiętam, kiedy dokładnie przyszło olśnienie. Obstawiam, że musiałam po prostu poznać więcej ludzi i przejść przez sytuacje, w których okazywało się, że ta dziewczyna w pełnym makijażu jest bardzo sympatyczna i o wszystkim można z nią pogadać, a tamten chłopak wprawdzie to i to robi gorzej ode mnie, ale w tym i tym jest milion razy lepszy – i nadal jest spoko człowiekiem.\nA po drugie – musiał przyjść moment, w którym dotarło do mnie, jak bardzo ja nie chcę być oceniana i jak bardzo nie chcę słuchać rad, o które nie proszę, od ludzi, których zdanie jest dla mnie zupełnie nieważne – i że prędzej ograniczę z taką osobą kontakt niż podziękuję jej za oświecenie mnie.\nGdybym zastanowiła się jeszcze trochę dłużej, pewnie znalazłabym więcej takich rzeczy – że rodzice nie zawsze mają rację i nie trzeba ich ślepo słuchać (ślepo słuchać? Czy to w ogóle… aaa, dobra), że moje decyzje nie muszą dostawać pieczątki aprobaty, że bycie w szczęśliwym związku nie oznacza braku kłótni… No, dałoby się zrobić drugą taką listę. Albo dziesięć.\nBez kategoriimoja historia, myśli\nPoprzedni Poprzedni wpis: Rzut mózgiem o ścianę\nNastępne Następny post: Playlista


Audyt w Senacie. Stanisław Karczewski o wydatkach i gadżetach zamówionych przez Senat - TVN24\n"Dzieci szalały za bransoletkami", "praktyczny gadżet, który wręczało się w czasie deszczu". Karczewski o wydatkach SenatuTVN24\nKarczewski: wskaźnikiem tego, jak sobie dajemy radę, jest to ilu pacjentów znajduje się w szpitalach, ilu jest podłączonych do respiratorówTVN24\n"Gadżety, które Senat zamawiał, a które zalegają w magazynach, nie nadają się w zasadzie dzisiaj do żadnego użytku"TVN24\nGabriela Morawska-Stanecka pokazała reporterowi TVN24 gadżety zamawiane przez Kancelarię SenatuTVN24\nTVN24"Dzieci szalały za bransoletkami", "praktyczny gadżet, który wręczało się w czasie deszczu". Karczewski o wydatkach Senatu\nOnet napisał w poniedziałek o audycie wydatków Kancelarii Senatu, gdy izbą wyższą kierował Stanisław Karczewski z Prawa i Sprawiedliwości. Dziennikarze podali, że z raportu kontrolerów wynika, że prawie pół miliona złotych wydano z naruszeniem zasad. Prace nad sprawozdaniem trwały od lutego do lipca tego roku.\nPortal wymienia, że wątpliwości kontrolerów budzą między innymi wydatki na modernizację strony internetowej Senatu. Opisano, że kierownictwo Kancelarii Senatu zleciło projekt w "niejasny sposób i nierzetelnie go udokumentowało". Strona internetowa miała kosztować ponad 80 tysięcy złotych. Audytorzy opisali także koszty jednorazowego pokazu 3D z okazji 30. rocznicy pierwszych wolnych wyborów do Senatu. Jak wynika z ich raportu, kancelaria zapłaciła za pokaz ponad 160 tysięcy złotych.\n"Chcieliśmy wejść w XXI wiek"\nSenator PiS Stanisław Karczewski był pytany o te wydatki Senatu w "Jeden na jeden" w TVN24. - Chcieliśmy wejść w 21. wiek. Niestety ci, którzy zarządzają w tej chwili, cofnęli się do 20. wieku - ocenił.\nJego zdaniem, "to są pieniądze niestracone". - Chcieliśmy, żeby było bardzo nowocześnie również w Senacie. Bardzo żałuję, że obecne władze Senatu cofnęły się o 20 lat - mówił.\n"To nie jest dla pani redaktor, to jest dla dzieci"\nProwadząca program Agata Adamek pokazała też Stanisławowi Karczewskiemu kilka gadżetów, materiałów promocyjnych, które zostały zamówione, między innymi mrugającą bransoletkę. Karczewski odpowiedział, że ta bransoletka "cieszy się bardzo dużym powodzeniem".\n- Ja się w ogóle tym nie zajmowałem i nie chcę zajmować, dlatego że to nie leży w gestii marszałka. To, że marszałek zajmuje się gadżetami, jest po prostu śmieszne - stwierdził.\n- Dzieci szalały za tymi bransoletkami. Dzieci, które odwiedzały Senat, bardzo chciały mieć takie bransoletki. To nie jest dla pani redaktor, to jest dla dzieci i dzieci były zachwycone tym gadżetem - powiedział.\n"Gadżet, który wręczało się wycieczkom w czasie deszczu"\nWśród gadżetów zakupionych przez Senat jest także peleryna przeciwdeszczowa. - Dzieci, które przychodziły bardzo chętnie je brały ze sobą, bardzo się interesowały. To jest praktyczny gadżet, który wręczało się wycieczkom, które przychodziły w czasie deszczu - mówił Karczewski, śmiejąc się. Według niego, jeżeli gadżety "są śmieszne i wzbudzają zainteresowanie to dobrze".\n- To nie jest dla osób dorosłych, to jest dla dzieci. Masa dzieci przychodzi do Senatu. Chcemy edukować, chcemy mówić, nad czym Senat pracuje, jaką ma funkcję, jaką ma rolę. Jak przychodziły dzieci, przychodziła młodzież, to z przyjemnością coś zabierała ze sobą. Pokazywała w domu, mówiła o Senacie. Ja jestem z tego bardzo zadowolony - zaznaczył. Dodał, że "co roku były wymyślane inne gadżety i były wszystkie bardzo chętnie przyjmowane".\nPeleryna przeciwdeszczowa TVN24\n"Ten audyt jest wydmuszką, kapiszonem politycznym"\nZdaniem byłego marszałka Senatu, "ten audyt jest wydmuszką, kapiszonem politycznym". - Z tego audytu to wniosek jest taki: bardzo źle, że Prawo i Sprawiedliwość rządziło w Senacie, a jeszcze gorzej, że jak rządziło to wydawało pieniądze - ocenił.\nJednym z gadżetów jest także książka "Hej, Orle Biały. Pieśni dla Niepodległej". W środku książki znajduje się zdjęcie byłego już marszałka Stanisława Karczewskiego.\nWe wtorek niektóre z opisywanych przedmiotów pokazała reporterowi TVN24 Radomirowi Witowi wicemarszałek Senatu Gabriela Morawska-Stanecka z Lewicy. Za książeczkę z płytą kancelaria miała zapłacić 200 tysięcy złotych. - Chętnie bym to rozdała. W szkole, czy na spotkaniu, ale jak mogę to rozdać, kiedy jest tu podobizna marszałka Karczewskiego? Tego w magazynie są cztery tysiące - powiedziała o książce.\n- To proszę, żeby te cztery tysiące książek przekazali mnie, ja przekażę dzieciom, młodzieży z przyjemnością - odpowiedział Karczewski. - Nie mnie, nie do domu, przecież nie będę tego magazynował. Tylko będę rozdawał młodzieży, dzieciom. Jeżdżę do szkół, spotykam się z dziećmi, tu są patriotyczne pieśni - mówił.\nNa uwagę, że będzie wprowadzał tych ludzi w błąd, bo już nie jest marszałkiem Senatu, odpowiedział, że to nie ma żadnego znaczenia. - To niech sobie wyrwą tę kartkę, jeżeli tacy są małostkowi, mogą tak zrobić - powiedział. Przyznał jednak, że "może to źle", że zostało umieszczone w książce jego zdjęcie.\nStanisław Karczewski w "Jeden na jeden"TVN24\nZOBACZ CAŁĄ ROZMOWĘ ZE STANISŁAWEM KARCZEWSKIM W TVN24 GO >>>\n"Sztab przygotowuje się na ewentualną drugą falę epidemii"\nStanisław Karczewski odniósł się również do skali epidemii w Polsce. Ministerstwo Zdrowia poinformowało we wtorek o 502 nowych, potwierdzonych przypadkach zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 oraz o śmierci sześciu osób. To więcej niż w poniedziałek, kiedy resort donosił o 337 nowych infekcjach. Łącznie w Polsce od początku epidemii do wtorku 28 lipca potwierdzono infekcję u 43 904 osób, spośród których 1682 zmarły.\nKarczewski pytany, czy powinniśmy wrócić do obostrzeń, odpowiedział: - Myślimy o tym. Jest też sztab, który tym się zajmuje. Sztab zastanawia się i przygotowuje się przede wszystkim na ewentualną drugą falę epidemii. Ja nie jestem w tym zespole, ale często rozmawiam z członkami.\n- Sam osobiście noszę maseczkę. Uważam, że należy nosić maseczkę. Tym bardziej, że sam spotykam się z bardzo dużą ilością osób, z pacjentami, z interesantami, którzy przychodzą do biura - mówił.\nJego zdaniem, jeśli chodzi o dużą ilość zakażeń, "to na szczęście widać, że to są pewne punkty, pewne obszary, pewne województwa, które są większe". - W innych województwach ta ilość nowych zakażeń jest minimalna - powiedział.\n- W mojej ocenie dajemy sobie radę. Takim wskaźnikiem tego, jak sobie dajemy radę, to jest to, ilu pacjentów znajduje się w szpitalach, ilu pacjentów jest podłączonych do respiratorów. Tu sobie absolutnie dajemy radę - ocenił.\n"Musimy obserwować trendy"\nPytany, czy jest taka perspektywa na najbliższe miesiące, kiedy trzeba będzie zaostrzyć reżim sanitarny, odpowiedział, że "być może tak będzie, ale nie wie". - Musimy obserwować bardzo wnikliwie trendy i to, co dzieje się na świecie - zaznaczył.\nPrzyznał, że zauważył, że "poczucie zagrożenia w społeczeństwie maleje". - Widzę, że nonszalancko w sklepach bardzo wiele osób nie nosi maseczek - powiedział. - Trzeba przestrzegać tych zaleceń, które są aktualne - zaapelował.\nKarczewski jako czynny lekarz został również zapytany jak odróżnić pacjenta chorego na COVID-19 od tego chorego na grypę. - Nie jest to takie proste. Mamy specyficzne objawy dla koronawirusa, a inne objawy przy grypie. Będziemy poruszać się trochę intuicyjnie i oczywiście testować osoby, które mają objawy - odpowiedział.\nSTANISŁAW KARCZEWSKI W "JEDEN NA JEDEN" W TVN24 O SZCZEPIENIACH >>>\nAudyt poprzedniej kadencji Senatu


Może pora z tym skończyć - Iain Reid - Recenzje książek - Bookmoment\nDlaczego tak często doskwiera nam uczucie samotności? Dlaczego nawet będąc w związku, czujemy jej obecność? Samotność może być destrukcyjna; negatywne odczucia, oscylujące wokół niej, wkradają się w każdy kąt naszego jestestwa. Niszczy organizm, psychikę. Nie tak łatwo sobie z nią poradzić, nie tak łatwo wyplenić.\nNikt nie przypuszczał, że pewien wieczór, odmieni niemal całe życie jednej osoby. Młoda kobieta poznaje inteligentnego mężczyznę, z którym od razu nawiązuje nić porozumienia. Para spędza ze sobą coraz więcej czasu, kilkudniowa rozłąka staje się niemal szkodliwa. Pomiędzy dwojgiem ludzi zaczyna się klarować jakieś uczucie, które wciąż pozostaje obce.\nKobieta jednak skrywa pewien sekret. Od jakiegoś czasu dostaje telefony, w których rozmówca zostawia na poczcie głosowej wiadomości. Kobieta nie ma pojęcia kim jest nieznajomy, wie jednak, że powinna w końcu z kimś o tym porozmawiać…\n(…) powszechnie się uważa, że lęk groza i przerażenie to doznania ulotne. Gdy już atakują, to mocno i szybko, ale nie pozostają na długo. To nieprawda. Nie blakną, dopóki nie zastąpi ich jakieś inne wrażenie. Głęboki strach się zalęgnie i rozprzestrzeni, jeśli tylko będzie mógł. Nie da się mu wymknąć, przechytrzyć go ani ujarzmić. Niezaleczony będzie się tylko jątrzył. Strach jest wysypką.\n„Może pora z tym skończyć” jest powieścią, która od samego początku nie zaskakuje, płynie leniwie do przodu. Wrażenie nudnej, wpadającej w marazm lektury jest nieuniknione. Gdzieś majaczy widmo kryminału; gdzieś przebija się nuta romansu; gdzieś prześwituje niepokój. Aż w końcu czytelnik zbliża się do punktu kulminacyjnego, który szokuje, wywołuje skrajne emocje i wynagradza pozornie zmarnowany czas.\nLektura jawi się jako teatr dwóch aktorów. Pomimo tego, że czasami na scenę wkraczają inne postacie, tak główne role przypadają parze protagonistów. Iain Reid zabiera czytelnika w podróż po kruchej, acz bogatej tafli ludzkiego umysłu. Fabuła powieści została skrupulatnie skonstruowana. Czytelnik poznaje ją przez pryzmat rozmów, myśli i odczuć głównej bohaterki, bowiem to kobieta staje się narratorem powieści; to jej emocje obserwuje odbiorca; to z nią przekracza granicę szaleństwa.\nChoć nie obyło się bez negatywnych doznań (prawdopodobnie celowy zabieg autora) – uczucia konsternacji czy chaosu – meritum powieści przyciąga uwagę. Lektura wytwarza osobliwe napięcie, które zacieśnia się z każdym kolejnym fragmentem, a fabularne twisty przyprawiają o zawrót głowy. Linia fabularna oscyluje wokół filozoficznych rozmyślań, poddawaniu pod wątpliwość rzeczy oczywistych, tworzeniu związku perfekcyjnego, aż w końcu samotności. Elementy konstrukcyjne są dziwne, pokręcone, ale przy tym inteligentne i zdumiewające. Nawarstwiające się sekrety osaczają, na horyzoncie pojawia się zjawa zwiastująca coś nieuchronnego.\nAutor starannie opracował portrety psychologiczne bohaterów. Złożona tkanka ich osobowości jest imponująca. Początkowo rysują się jako postacie nieciekawe, melancholijne, których trudno rozszyfrować i odnaleźć sens w ich zachowaniu. Niektóre podejmowane decyzje są aż nazbyt surrealistyczne, mało wiarygodne.\nPewne rzeczy w tym życiu (…) choć jest ich doprawdy niewiele, są rzeczywistymi, sprawdzonymi lekarstwami na deszczowe dni, na samotność. To tak samo jak z łamigłówkami. Każdy z nas ma do rozwiązania własną.\nIain Reid stworzył swoistą grę psychologiczną, której klimat jest ekscentryczny i duszny. Ciągłe błądzenie we mgle tajemnic intryguje, aczkolwiek może odstraszyć. Autor wypływa na bezkresne morze ludzkiej osobowości, zadaje pytania, których interpretację pozostawia czytelnikowi. „Może pora z tym skończyć” jest książką, która pozostaje z czytelnikiem na dłużej.\nTytuł : Może pora z tym skończyć\nAutor : Iain Reid\nTłumaczenie : Bartosz Kurowski\nPremiera : 12/04/2018\n"Może pora z tym skończyć" jest powieścią, której początkowa konstrukcja nie zachwyca. Iain Reid zgłębia tajniki ludzkiego umysłu, kluczy w nim, aby finalnie zaskoczyć. Warto poznać!