Specyficzna "wystawka" znika. Kara 500 złotych | TVN Warszawa\nSpecyficzna "wystawka" znika. Kara 500 złotych\n29 lipca 2016, 17:30\nTomasz Zieliński/ tvnwarszawa.plSpecyficzna wystawka znika z Targówka\nTrzech mężczyzn sprzątnęło śmieci na Targówku. Jeszcze w czwartek przed jednym z budynków leżała góra opon i innych rowerowych odpadów. Straż miejska na osobę odpowiedzialną za stertę nałożyła karę finansową.\nOpony na dachu i przed budynkiem, kartony, koszyki, wiadra, części rowerowe, rozlany olej, a nawet stary grill. Ogromna sterta śmieci pojawiła się w czwartek przed dawnym sklepem rowerowym na Targówku. O sprawie pisaliśmy na tvnwarszawa.pl\nW piątek rano rzeczniczka straży miejskiej Monika Niżniak poinformowała nas, że strażnicy ustalili kto wyrzucił śmieci na zewnątrz. - Ta osoba dostała karę finansową i zobowiązała się do niezwłocznego posprzątania terenu - tłumaczy rzeczniczka.\nNa miejsce pojechał również reporter tvnwarszawa.pl Tomasz Zieliński. - Nietypowa wystawka właśnie znika z Targówka. Trzech mężczyzn wrzuca śmieci na przyczepkę - relacjonował popołudniu Zieliński.\nZa takie wykroczenie grozi kara do 500 zł. Prawdopodobnie właśnie taką otrzymała osoba odpowiedzialna za "górę" śmieci.\nKonflikt o lokal\nW piątek nasz reporter ustalił co się stało. - Lokal przed którym leży sterta śmieci wynajmował niegdyś mężczyzna, który prowadził tu serwis rowerowy. Dwa miesiące temu, właściciel budynku rozwiązał z nim umowę - opowiadał nasz reporter.\nMężczyzna prawdopodobnie nie posprzątał po sobie lokalu, a właściciel wszystkie pozostałości serwisu rowerowego postanowił wystawić przed budynek.\n- Jak opowiedzieli mi świadkowie, właściciel miał wynająć dwóch mężczyzn, którzy wyrzucili śmieci na zewnątrz. Oleje z kolei mieli wlać do studzienek kanalizacyjnych. Na miejsce przyjechała straż miejska, która zrobiła zdjęcia i odjechała - relacjonował Zieliński.\nTak wczoraj wyglądała sterta śmieci:


Kraków, Nowa Huta i DNI KULTURY ROMSKIEJ - Videoportal Słodki Live\nTym razem w naszym blogu oprócz stałych punktów takich, jak wizyta w krakowskich apartamentach Beaty Pawłusiewicz i wspaniałej restauracji Ganesh pojawi się zupełnie nowy muzyczny akcent, ponieważ wybraliśmy się aż do Nowej Huty, aby porozmawiać z Zenonem Bołdyzerem — organizatorem Dni Kultury Romskiej.\nTym razem prosto z Łodzi pojechaliśmy do Krakowa spotkać się z Beatą Pawłusiewicz w jej nowo otwartym hostelu, który, jak twierdzi sama właścicielka, jest miejscem magicznym.\nNastępnie tradycyjnie odwiedziliśmy restaurację Ganesh, gdzie oprócz wspaniałego klimatu i przepysznego jedzenia spotkaliśmy naszego ulubionego kelnera, słynnego już Marcina.\nCelem naszego wyjazdu była jednak Nowa Huta, gdzie co roku odbywa się niezwykły festiwal pod nazwą Dni Kultury Romskiej. Udział biorą w nim zespoły romskie nie tylko z Polski, ale też z innych krajów. W edycji festiwalu z 2016 roku do Nowej Huty przyjechało osiem zespołów z takich krajów jak Słowacja, Węgry i Rumunia.\nMy przybyliśmy do Nowej Huty na spotkanie z naszym cygańskim przyjacielem Zenonem Bołdyzerem — mówi Sławomir Król, szef i menedżer zespołów Ethnosfera.\nPan Zenon od lat jest prezesem zarządu Towarzystwa Krzewienia Kultury i Tradycji Romskiej Kałe Jakha. We vlogu opowiedział nam o tym, że organizowanie tak świetnego festiwalu, było niezwykle trudne i wymagało wielu lat ciężkiej pracy.\nJednak się udało i myślę, że będzie coraz lepiej. Od 27-lat mamy romski zespół Kałe Jakhna, który nas bardzo wzbogaca, bo jednak od maleńkości cała nasza rodzina funkcjonowała w tych zespołach – powiedział nam pan Zenon.\nEkipa Słodki Live również nie przegapi tak wspaniałego festiwalu i wkrótce pojawi się relacja z tego wydarzenia. Zapraszamy do subskrybowania kanału Tomasz Słodki Vlog.\nRelated Items:beata pawłusiewicz, bzines, dni kultury romskiej, krakó, kraków, lidka wesoła, marcin, mazowieckie, nowa huta, polecamy, Sławomir Król, Słodki Live, Śródmieście, Studio Pozytywnej Wibracji, Tomasz Słodki, videoblog, vlog, Warszawa, wideo, zenon bołdyzer


Anonymous walczą z ISIS - BLOG Grzegorza Kempinsky'ego | BLOG Grzegorza Kempinsky'ego\nHome » Inne » Anonymous walczą z ISIS\nNic nie usprawiedliwia “Ciemnej wody”\nO co walczy Rosjanin?\nAnonymous walczą z ISIS\nPosted on lis 16, 2015 in Inne\nGrupa hakerów znana jako Anonymous opublikowała klip internetowy, w którym zadeklarowała “wojnę” przeciwko Państwu Islamskiemu w związku z zamachami, jakich terroryści dopuścili się 13 listopada w Paryżu.\n“Największa operacja w historii”. Wojna z Państwem Islamskim w sieci\nPrzedstawiciel hakerów w opublikowanym klipie poinformował, że wydana została wojna cyfrowa Państwu Islamskiemu i każdy zwolennik dżihadystów oraz członek Państwa Islamskiego zostanie wytropiony, a strony internetowe służące do rekrutacji nowych bojowników oraz rozpowszechniania propagandy będą zaatakowane.\nCzłowiek w charakterystycznej masce Guya Fawkesa podkreślił, że Anonymous “rozpoczynają największą operację w historii”, która będzie wymierzona w Państwo Islamskie. – Anonymous z całego świata wytropią was. Powinniście wiedzieć, że znajdziemy was i nie odpuścimy – dodał. – Obywatele Francji są silniejsi niż wy i okrucieństwa (zamach z 13 listopada – red.) tylko ich wzmocnią – zaznaczył człowiek w spocie.\nStrzelanina rozpoczęła się w piątkowy wieczór w X dzielnicy Paryża. Potem doszło do kolejnej strzelaniny w XI dzielnicy w sali koncertowej Bataclan, w której przebywało kilkaset osób. Policja poinformowała, że napastnicy wzięli ok. 100 zakładników. Z oficjalnych danych wynika, że z rąk terrorystów z Państwa Islamskiego zginęło w stolicy Francji 129 osób.\nW tym samym czasie, gdy doszło do pierwszych strzelanin, na stadionie Stade de France odbywał się towarzyski mecz Francja – Niemcy. W pobliżu doszło do trzech eksplozji. Ewakuowano prezydenta Francois Hollande’a i ministra spraw wewnętrznych. Zwołano naradę kryzysową. Nad stadionem jeszcze w czasie meczu pojawiły się helikoptery. Stade de France był otoczony przez policję. Po ostatnim gwizdku kibice mieli zakaz opuszczania obiektu. Trwała ich powolna ewakuacja, a kwartał ulic wokół stadionu został zamknięty. Władze apelowały do mieszkańców Paryża o pozostanie w domach.\nAnonymous répond aux attentats de Paris ! 13 novembre 2015\nOsoby, które pojawiły się publicznie jako Anonymous, ubrane w maski Guya Fawkesa(angielskiego katolika, który 5 listopada 1605 roku przeprowadził nieudany zamach na budynek brytyjskiego parlamentu) spopularyzowane przez komiks i film V jak vendetta, Los Angeles, luty 2008\nAnonymous – globalna, zdecentralizowana grupa aktywistów sprzeciwiająca się ograniczaniu wolności obywatelskich,korupcji, konsumpcjonizmowi, cenzurze, fair use, katolickiej etyce seksualnej, wpływowi Kościoła katolickiego na życie publiczne czy łamaniu praw zwierząt. W 2012 roku magazyn “Time” zaliczył ich do 100 najbardziej wpływowych osób na świecie. Akcje przypisywane grupie są wykonywane przez pojedyncze osoby lub ich grupy, które działają pod wspólnym szyldem Anonymous. Anonymous na wszystkich zamieszkanych kontynentach wykonali SQL injection i DDoS przy użyciubotneta i programu Low Orbit Ion Cannon. Niektórzy ludzie działający jako Anonymous współpracowali z grupą hakerów LulzSec. Powstało wiele krajowych grup Anonymous, np. AnonPoland, AnonSlovenia czy angielskaATeam. Szczyt popularności osiągnęli w styczniu 2012 roku. Do komunikacji pomiędzy sobą, mediami i społeczeństwem używają swoich własnych stron, Facebooka (ponad 1,5 mln “Lubię to!”), Twittera (ponad 1 mln śledzących), Pastebin (i jego odpowiednika – Anonpaste), YouTube czy Encyclopedia Dramatica. Dane pozyskane przez hakerów bywają zamieszczane na The Pirate Bay. Wieloetapowe i zaplanowane akcje Anonymous noszą nazwę operacji (np. operacja Payback czy operacja Paperstorm). Niektóre działania hakerów mają charakter żartobliwy, inne pomagają społeczeństwom żyjącym w państwach autorytarnych. Czasami określani są mianem „haktywistów”. Ich dewiza to: “Jesteśmy Anonymous. Jesteśmy Legionem. Nie przebaczamy. Nie zapominamy. Spodziewajcie się nas.”. Kojarzeni są także z hasłem: “Obywatele nie powinni bać się swoich rządów. Rządy powinny bać się swoich obywateli.”. Manifesty ludzi utożsamiających się z grupą najczęściej zaczynają się od zdań: “Witajcie, obywatele świata. Jesteśmy Anonymous.”\nOdwiedzin dzisiaj: 489


Naprawa sprzętu AGD Ruda Śląska | Twoi Fachowcy |\nSpecjalizujemy się w naprawie pralek, kuchenek, zmywarek, lodówek. Obejmujemy swym zasięgiem Ruda Śląska i okolice\nBytom, Zabrze, Chorzów, Katowice, Gliwice, Pniówki, Przyszowice, Siemianowice Śląskie i inne.\nNaprawa sprzętu AGD Ruda Śląska to nasza specjalność. Zmywarki, kuchenki, piekarniki, lodówki, pralki tego typu sprzęty AGD to zawsze konkretny wydatek. Nic więc dziwnego, że wybór wymaga przemyślenia i dopasowania do wymiarów pomieszczenia, miejsca. Ponadto taki sprzęt musi być również funkcjonalny, wytrzymały, energooszczędny, oraz oczywiście w dobrej cenie i na jak najdłuższe gwarancji. Producenci prześcigają się w nowych technologiach i produkcji takich sprzętów, które odpowiadają zarówno potrzebom i oczekiwaniom klienta, jak również generują zyski. Rynek jest bardzo dynamiczny, wraz z rozwojem technologii i marketingu, na przestrzeni lat mamy ogromny wybór sprzętów, które można dopasować praktycznie do każdego wnętrza.\nNaprawa sprzętów AGD Ruda Śląska\nProwadzimy naprawę sprzętu AGD. Specjalizujemy się w naprawie pralek, zmywarek, lodówek i innych artykułów gospodarstwa domowego. Obejmujemy swym zasięgiem obszar miasta Ruda Śląska i okolice.\nTwoi Fachowcy od naprawy AGD w Rudzie Śląskiej! Sprzęty takie jak zamrażarki, lodówki, piekarniki, kuchenki, zmywarki czy pralki i ich naprawa to nasza specjalność. Jednym z miast w naszym obszarze działalności jest właśnie Ruda Śląska. Od wielu lat specjalizujemy się w naprawach sprzętu AGD codziennego użytkowania, dlatego też nasze usługi wykonujemy szybko i sprawnie.\nJako specjalistyczny serwis AGD Ruda Śląska naprawiamy sprzęt wszystkich ogólnie dostępnych na rynku marek. Naprawimy dla Państwa także piekarniki, zamrażarki, suszarki oraz inny sprzęt AGD nie tylko w samym Rudzie Śląskiej, ale także w okolicach! W celu zgłoszenia awarii prosimy o kontakt pod numerem telefonu 721-246-191.\nNaprawa sprzętów AGD Ruda Śląska pralek, zmywarek, lodówek, zamrażarek, piekarników, serwis AGD to nasza specjalność już od wielu lat.


Czcionka Microsoftu dowodem w sprawie | CHIP\nCała sprawa jest niczym żywcem wyjęta z dobrze napisanego kryminału. Zbrodnia doskonała, zacieranie tropów i niepozorny szczegół, który zdradza sprawcę. W tym wypadku na szczęście nie chodzi o morderstwo, ale o aferę korupcyjną. Niepozornym szczegółem jest czcionka, jakiej użyli przestępcy w prawdopodobnie sfabrykowanych dokumentach. Pakistański premier Nawaz Sharif został oskarżony o korupcję po tym, gdy w 2016 roku w ramach afery Panama Papers światło dzienne ujrzały obciążające go dokumenty.\nJednym z dowodów w sprawie korupcyjnej, świadczącej o niewinności premiera, jest umowa dzierżawy z 2006 r. podpisana przez jego córkę – Maryam Nawaz Sharif. I wszystko byłoby ok, gdyby nie fakt, że czcionka Calibri użyta w dokumencie była powszechnie używana w pakietach Office i Windows Vista dopiero od lutego 2007 roku. Śledczy nabrali więc podejrzeń, co do prawdziwości tych dowodów i zarzucają córce premiera Pakistanu fałszerstwo.\nSprawa jednak nie jest prosta, gdyż wprawdzie czcionka nie była dostępna w tym czasie w pakietach Office, ale pojawiła się jako czcionka systemowa w wersji Beta Windows Vista już w 2004 roku. Jednak twórca kroju, Lucas de Groot, zaznacza, że Calibri została opublikowana dopiero w 2006 roku. Bardzo mało prawdopodobne wydaje się celowe skopiowanie jej z systemu i użycie w oficjalnych dokumentach. Jakby tego było mało, publiczna beta została wypuszczona przez Microsoft 6 czerwca 2006 roku, czyli 4 miesiące po dacie widniejącej na umowie.\nTrudno będzie jednak podejrzanym dowieść, że córka premiera skopiowała czcionkę systemową z wersji beta systemu i wgrała ją do Worda. Jeśli tak było naprawdę, to zapewne jest wyjątkowym komputerowym geekiem.


Obywatel Włapko: Kontrowersyjna rzeźba, która stała się\n19 sierpnia 2019 Marcin Rychcik25.77\nObywatel Włapko dotarł nawet do stolicy Niemiec. (Fot. Wikipedia)\nRaz, dwa, trzy... Obywatel Włapko patrzy! Próżno szukać podobnego symbolu gdziekolwiek indziej na świecie. Nikogo nie dziwi więc, że sława rzeźby ze Szczecinka dotarła nawet do Ameryki Północnej, Afryki czy Azji.\n"Jesteśmy mieszkańcami Szczecinka. Obecnie przebywamy na urlopie w naszym rodzinnym mieście. Na co dzień mieszkamy i pracujemy w Londynie. Kilka dni temu zobaczyliśmy i zrobiliśmy zdjęcia satyrycznego pomnika Obywatel Włapko. To wspaniały pomysł, ponieważ napiętnuje korupcję. Korupcja na gigantyczną skalę niszczy nasze rodzinne miasto, ale również nasz umiłowany kraj. A nas rozprasza po świecie za pracą" - do naszej redakcji przyszedł list z Polski o takiej treści. Zaintrygowani tematem antykorupcyjnego pomnika postanowiliśmy lepiej poznać jego historię. A ta jest naprawdę niesamowita!\nSława Obywatela Włapko dotarła nawet do redakcji portalu Londynek.net. (Fot. Londynek.net)\nObywatel Włapko to pierwszy pomnik symbolizujący skorumpowanego urzędnika, jaki powstał w Polsce, a może i na świecie. Autorem rzeźby jest nieżyjący od ponad dwóch lat artysta-rzeźbiarz - Wiesław Adamski.\nHistoria satyrycznej rzeźby jest dość burzliwa. Henryk Gaszkowski, pomysłodawca wystawienia rzeźby w mieście, wspólnie z Wiesławem Adamskim ustawili ją na ulicznym happeningu w Szczecinku. Na miejscu rozdawano ulotki, a także rozmawiano o samej idei, która przyświeca pomnikowi.\nPo ulicznym wydarzeniu, miejscowy urzędnik udał się do twórcy pomnika i go pobił. Wskazywał przy tym, że rzeźba jest łudząco podobna do niego samego.\nJakiś czas później stworzono również plakat z Obywatelem Włapko. Szczecineccy radni postanowili go wręczyć burmistrzowi. Włodarz miasta nie tylko odmówił przyjęcia prezentu, ale dodatkowo pozwał radnych.\nPomnik mogli zobaczyć m.in. mieszkańcy Wilna. (Fot. Wikipedia)\nFali popularności nie da się zatrzymać\nObywatel Włapko wywoływał coraz większy szum w całej Polsce, a szybko również poza granicami kraju. Plakaty z jego wizerunkiem prezentowano w obu Amerykach, Azji i Afryce. Sama rzeźba ruszyła z kolei na europejskie tournee - podziwiać ją mogli m.in. mieszkańcy Pragi, Berlina czy Wilna.\nSława Obywatela Włapko oznaczała tylko jedno - rzeźba mimowolnie stała się symbolem miasta. Mieszkańcy wzięli się do pracy i stworzyli Społeczny Komitet Budowy Pomnika Obywatela Włapko. Zamiarem aktywistów było postawienie rzeźby w reprezentacyjnym miejscu w Szczecinku.\nPomysł publicznego pokazywania wizerunku skorumpowanego urzędnika naturalnie nie wszystkim przypadł do gustu. Większość radnych zdecydowanie sprzeciwiła się temu, aby Obywatel Włapko został uhonorowany swoim własnym miejscem na mapie Szczecinka.\nWalka o miejsce na pomnik toczyła się latami i otarła się nawet o wojewodę zachodniopomorskiego czy prezydenta Polski. Komitet próbował każdej możliwej drogi - w akcie desperacji poproszono o możliwość urządzenia zbiórki publicznej na postawienie rzeźby. Od urzędników można było usłyszeć jedynie krótkie i stanowcze "nie".\nObywatel Włapko i widok na Pragę. (Fot. Wikipedia)\nObywatel Włapko i związek z separatystami?\nPomimo ogromnego sprzeciwu ze strony władz, członkowie komitetu nie ustawali w staraniach. Ostatecznie pomnik stanął na terenie prestiżowego gruntu w centrum miasta - proklamowanej 20 czerwca 2018 roku Autonomii Ossówek.\nAutonomia Ossówek została utworzona właśnie przez Henryka Gaszkowskiego, który - jak sam przyznaje - chciał "odciąć się od zdewastowanego prawa III RP".\n"Efektem jest to, że teren kamienicy, przy której stanął pomnik Obywatela Włapko, to obszar oderwany od Rzeczypospolitej w sensie prawnym" - przyznał Henryk Gaszowski.\nObywatel Włapko znalazł schronienie na terenie Autonomii Ossówek. (Fot. Wikipedia)\nJak informowały lokalne media, autonomia posiada oddzielny dziennik praw i dekretów. "Nie chodzi o odrębność terytorialną czy gruntową, tylko o samodzielność pod względem obowiązującego prawa. Wszelkie zdewastowane prawo na zewnątrz Autonomii Ossówek, czyli na terenie III RP, tutaj nie funkcjonuje. Toczymy też batalię o to, aby odepchnąć wszelkie tzw. władze. Prawdziwa władza ma być przedstawicielem narodu, takie przynajmniej jest założenie" - wskazał Gaszkowski.\nTym samym Obywatel Włapko spogląda teraz na wszystkich przechodniów, począwszy od mieszkańców, a kończąc na turystach i urzędnikach. Dla tych ostatnich z pewnością jest teraz symboliczną ością w gardle. A dla samego miasta to wyjątkowa atrakcja turystyczna, której śmiało pozazdrościłyby największe metropolie świata.\nJak mawiają miejscowi w Szczecinku, pomnik ma być przestrogą dla wszystkich urzędników - nie tylko tych na miejscu...\nŹródła: Szczecinek.com, GK24.pl, iszczecinek.pl\nAktualna ocena: 5.77 / 325\n20 sierpnia 2019, 06:55\nA kto twierdzi, że w Polce nie ma korupcji? W każdym większym mieście ona jest, podobnie jak w Szczecinku.\nDoskonale orientujecie się jak zagranica ocenia stan prawny w Polsce. Nasz kraj przez to stał się pośmiewiskiem świata a w kraju wmawiają naszym rodakom, że wszystko jest OK. A co z ustawą S.447?\n20 sierpnia 2019, 09:08\nSądzę, że to tzw "przedstawiciele" Narodu Polskiego oderwały się od Suwerena i uciskają go zamiast mu służyć, widać to w każdej dziedzinie życia w kraju. A skoro nie działają dla dobra Suwerena są separatystami. Super, że w kraju pozostali i są tacy ludzie, jak Gaszkowski, którzy napiętnują przekręty, przestępstwa służb. BRAWO!!!!!


W sobotę w Poznaniu kolejna manifestacja "w obronie demokracji i konstytucji" - WP Wiadomości\nmanifestacjapoznańkomitet obrony demokracjijacek jaśkowiakplac wolnościwielkopolskiewiadomości poznańtylko w wp\nW sobotę w Poznaniu kolejna manifestacja "w obronie demokracji i konstytucji"\n• Komitet Obrony Demokracji w Poznaniu znów organizuje manifestację • Przed tygodniem na placu Wolności pikietowała dwa tysiące osób\nW całym kraju narasta niechęć do działań rządu Prawa i Sprawiedliwości oraz prezydenta Andrzeja Dudy. Największe demonstracje odbywają się oczywiście w Warszawie, ale coraz więcej pikiet jest organizowanych także w innych miastach.\nW Poznaniu demonstracje odbywają się już od trzech tygodni. W pierwszej, którą 5 grudnia zorganizowała partia Nowoczesna, wzięło udział około 300 osób. Przed tygodniem, gdy oficjalnym organizatorem manifestacji był Komitet Obrony Demokracji, pikietujących było już ponad dwa tysiące. Wśród nich pojawili się politycy wielu środowisk politycznych, osoby internowane w czasach stanu wojennego, przedstawiciele środowiska akademickiego, artystycznego, a także prezydent Poznania Jacek Jaśkowiak, który sam zachęcał do wznoszenia okrzyków „Precz z kaczyzmem!”.\nW sobotę, 19 grudnia na placu Wolności odbędzie się kolejna demonstracja organizowana przez KOD.\n„Demokracja w Polsce jest zagrożona. Działania władzy, jej lekceważenie prawa oraz demokratycznego obyczaju zmuszają nas do wyrażenia stanowczego sprzeciwu. Wzywamy wszystkich obywateli i środowiska prodemokratyczne do wspólnego wyrażenia protestu” – apelują organizatorzy wydarzenia.


W kroplach deszczu i promieniach słońca upłynął mam „Zielony Tydzień z Nordic Walking” i ćwiczeniami na siłowni na powietrzu w Drzonkowie.\nDziękujemy wszystkim za udział i mile spędzony wspólnie czas, który również pokazał ,że Nordic Walking to sport dla wszystkich grup wiekowych, a opanowanie techniki wcale nie jest takie trudne. Odkryliśmy także nowe talenty sportowe wśród nowicjuszy, którzy po raz pierwszy na naszych marszach wzięli kijki do rąk.\nWspólnie podjęliśmy również decyzję ,że skoro jest motywacja, chęć do dalszego systematycznego uprawiania tego sportu to Fundacja „Gramy w Zielone” wystawi swoją drużynę na 5 km do udziału na Międzynarodowych Mistrzostwach Polski w Nordic Walking, które odbędą się 05.09.2015r w Lubiniu. Prosimy-trzymajcie za Nas kciuki i motywujcie do systematycznych treningów.\nW trakcie tych 5 dni zrobiliśmy 40km (każdego dnia 8km) oraz poprawialiśmy swoją tężyznę i kondycję na siłowni na powietrzu w Drzonkowie.\nSzkoda, że nie mamy jeszcze takiej siłowni w Zatoniu ,ale mamy taką nadzieję, że i u nas wkrótce powstanie ,bo to super miejsce gdzie można się spotkać i wspólnie lub indywidualnie poprawiać swoją kondycję fizyczną.\nDziękujemy bardzo również Stowarzyszeniu Dobry Start z Drzonkowa za bezpłatne użyczenie kijków ,przydały się bardzo dla naszych nowicjuszy ,którzy nie posiadali swojego sprzętu.\nPozdrawiam i do zobaczenia na szlakach Nordic Walking.\nFundacja „Gramy w Zielone” i instruktorka Nordic Walking-Donata Karwacka\n13 czerwca mięliśmy okazję uczestniczyć w wyścigach smoczych łodzi, uzupełniając wspólnie z młodymi strażakami z OSP w Zawadzie skład reprezentacji Dzielnicy Nowe Miasto Zielona Góra.\nZgodnie z przyjętą tradycją współpracy i na zaproszenie gminy partnerskiej Neuhausen/Spree z Niemiec już po raz dziewiąty odbyły się zawody ,w których uczestniczyły 32 drużyny ,w tym m.in. nasza z Zielonej Góry.\nZabawa, integracja i rywalizacja sportowa uzupełniały się doskonale na całodniowej imprezie przygotowanej przez gospodarzy.\nSame wyścigi smoczych łodzi to bardzo efektywny i przyjemny sport. Wymaga on dużego zgrania zespołu i dobrej kondycji fizycznej, jednak przyjemność płynąca z uczestnictwa nawet w amatorskich zawodach jest naprawdę olbrzymia.\nSportowe załogi rywalizują ze sobą na dystansie 250m.Standardowo podczas regat w smoczej łodzi znajdują się 22 osoby. Jedna pełni odpowiedzialną funkcję sternika. Kieruje ona łodzią przy pomocy długiego kija. Ostatni członek załogi pełni rolę bębniarza. . Bębniarz siedzi na przodzie łodzi, tyłem do kierunku, w którym płynie łódz. Uderza w bęben wyznaczając rytm, który nadaje tempo wioślarzom i pozwala zsynchronizować ich ruchy.\nTegoroczne regaty były bardzo widowiskowe. Sportowa rywalizacja, kolorowe łodzie o smoczych głowach i ogonach oraz przebrane drużyny nadawały wesoły i przyjazny klimat całej imprezie.\nPogoda dopisała i dobry humor także.\nWszystkim polecamy taką formę aktywnego spędzania wolnego czasu, a naszym współtowarzyszom dziękujemy za wspólnie spędzony miło czas.\nPozdrawiamy Fundacja „Gramy w Zielone”: Radek, Marek, Donata.\nFundacja "Gramy w Zielone" wzięła udział w wielkim festynie Dzień Dziecka w Zatoniu, jaki odbył się 30 maja 2015r.\nWspólnie z Radą Sołecką Zatonia oraz wieloma innymi organizacjami przygotowaliśmy dla najmłodszych uczestników tego święta szereg gier, konkursów i zabaw z nagrodami.\nProwadzony był przez nas konkurs plastyczny związany z ekologią. Najmłodsi mieli bardzo ciekawe spostrzeżenia dotyczące szeroko pojętej ochrony przyrody i naszego otoczenia.\nNasi wolontariusze prowadzili zaś szereg gier i zabaw o charakterze sprawnościowym. Każdy uczestnik nagradzany był pamiątkowymi zabawkami i słodyczami.\nWspólnie z nami w festynie prezentowali swoje osiągnięcia zaprzyjaźnione z nami organizacje Fundacja "Puzzle Nadziei" oraz Towarzystwo Turystyczne "Chapacz".\nSzczególnie oferta Fundacji "Puzzle Nadziei" związana z prezentacją zdalnie sterowanych modeli robotów przypadła do gustu dzieciom.\nDziękujemy wszystkim uczestnikom festynu za wspólną zabawę, organizatorom za zaproszenie, naszym wolontariuszom za pomoc w realizacji przygotowanego programu i zapraszamy na kolejne imprezy z naszym udziałem.\nW miesiącu 916


Dyscyplina - pomaga czy szkodzi? - wRodzinie.pl\nKtóregoś wieczoru grałam z dziećmi w grę rodzinną “Pytaki”. Jeden z synów wylosował pytanie: “Co Twoim zdaniem jest najważniejsze, żeby dobrze wychować dzieci?”. Nie wiedział co odpowiedzieć. Zadałam więc pytanie pomocnicze: Czy rodzice dobrze wychowują dzieci? Na to najstarszy wtedy 9- letni syn odpowiedział: Tak, rodzice bardzo dobrze wychowują dzieci, dlatego że w domu jest dyscyplina. Na początku byłam trochę zaskoczona jego wypowiedzią, ale potem stwierdziłam- moje dziecko ma rację, najważniejsza jest dyscyplina.\nDzieci, które od urodzenia widzą kochających się rodziców, tzn. lubiących ze sobą być, mówiących sobie nawzajem i dzieciom: kocham Cię, które stale na modlitwie rodzinnej ( i nie tylko) słyszą, że one i ich rodzeństwo są dla rodziców najpiękniejszym darem od Boga, które dużo czasu spędzają z rodzicami, czyli po prostu są otoczone miłością czują się akceptowane, bezpieczne i mają poczucie własnej wartości. Te dzieci, aby wzrastać do bycia darem dla innych potrzebują właśnie dyscypliny. A to znaczy planu dnia, zasad, posiadania obowiązków domowych itp. Wiemy, że każda firma, aby funkcjonować ma przełożonych, plany, procedury. Rodzina także do dobrego funkcjonowania potrzebuje reguł. Po to, żeby wszystkim jej członkom było fajnie żyć razem i żeby spełnić swoją rolę – wychować człowieka odpowiedzialnego, zdolnego do miłości. Więc te zasady ( np. jemy tylko przy stole, najpierw odrobienie lekcji, potem bajka), które najpierw ustalają ze sobą rodzice, następnie komunikują je dzieciom, te obowiązki (czyli prace w domu służące wszytkom) nakładane stosownie do wieku i też do preferencji (dialog z dziećmi na temat zasad i obowiązków jest jak najbardziej wskazany) i plan dnia ( z wyszczególnieniem godzinowym na co i kiedy jest pora) pomagają w tym, aby mieć czas na wszytko, tzn. naukę, pracę, czytanie, sport, zabawę i odpoczynek oraz by dzieci wzrastały w mądrości i wdrażały się do służby dla bliźnich.\nPhoto credit: Ed Yourdon / Photo / CC BY-NC-SA


Bardzo złe miejsce – STO ZA STU\nPrzełożył Robert Waliś\nOcena okładki: 1/5\nNa szlaku pękniętych serc\nDobra zabawa – z elementami grozy, a nawet pewnego takiego okrucieństwa, z inteligentnymi zagadkami i jakże typowymi dla kryminału z tamtej strony La Manche (lepszej czy gorszej; nierozstrzygnięty definitywnie spór trwa…) – rozterkami moralnymi, elementami odwiecznej walki Dobra ze Złem, tudzież boskiej równowagi między intuicją a logiką, między emocją a intelektem… Innymi słowy: kryminał modelowy. Produkt o niezłej jakości, ale o trochę w stosunku do tej jakości wygórowanej cenie i bardzo kiepsko, niechlujnie opakowany (obrazek z pierwszej strony to jawna kpina i fałszerstwo – kto odkryje, dlaczego tak sądzę?)\nAle to mniej istotne. Ważne, co (i kogo) Weaver postanowił wykreować… Nie policjanta z wydziału zabójstw – na ten koncept wpadają wszyscy; istotna jest tylko kwestia wyboru płci bohatera oraz oplecenie go siatką wystarczająco atrakcyjnych problemów osobowościowych, dewiacji, nawyków, paskudnych cech charakteru, nadnaturalnej upierdliwości, osobliwych przyzwyczajeń i nałogów, czasem jakimś hobby, znamionującym odpowiedni poziom intelektualny… Weaver na aż taką ostentacyjną łatwiznę nie poszedł… Wybrał drugą pod względem częstotliwości pojawiania się figurę – prywatnego detektywa. Tradycje literackie ogromne (ba – Holmes, Poirot…), możliwości kreacyjne zapewne nawet większe niż w przypadku funkcjonariusza policji. Weaver skorzystał z tego poluzowania rygorów formalnych, ale ograniczył sam sobie pole manewru fabularnego: jego bohater David Raker ma bowiem dość wąską specjalizację, jak na branżę prywatnej inwestygacji – zajmuje się bowiem odszukiwaniem osób zaginionych – i to w tych przypadkach naprawdę beznadziejnych – powiedzmy: niemalże bezśladowych… Tak więc w sprawie wykrycia sprawcy masowego mordu w odciętym przez lawinę alpejskim hotelu lub kradzieży faworytnego pieska rzadkiej i bezcennej rasy z nim nie pogadacie; tam się przyda ktoś w typie detektywa Rutkowskiego. Jeśli znalazłby się autor, który potrafiłby powołać do życia (literackiego, ma się rozumieć) kreaturę podobnego do rzeczywistej kalibru…\nLecz jeśli ze środka Londynu wyparowuje nagle czteroosobowa rodzina, w tym dwie mocno nieletnie córeczki – a, to robota w sam raz dla Rakera. Gdy emerytowany policjant wychodzi w kapciach z wiejskiego domku „na minutkę” po kilka polan (już gotowych, pociętych w drewutni…) do kominka i znika bez śladu – to też Raker, lepszy, skuteczniejszy od sformalizowanego, spętanego procedurami Scotland Yardu… Były dziennikarz (element „alteregoistyczny” – Weaver też był dziennikarzem, zanim został pisarzem full time job…), nieszczęśliwy wdowiec, posiadacz – od ćwierci wieku – nieślubnej córeczki (o istnieniu której do niedawna nie miał pojęcia), mieszkaniec Londynu, ale także właściciel domku na wsi w Devonshire – tudzież sprytny i nieustępliwy twardziel… Może ponad przeciętną, przyzwoitą miarę wiarygodności, ale przecież gdyby Weaver wykreował go na statystycznego średniaka (czyli rozlazłego fiuta), nie mógłby mu przypisać rynkowego powodzenia, co w egzystencji prywatnego detektywa ma podstawowe znaczenie… Raker zatem jest człowiekiem sukcesu, aczkolwiek okupionego utratą zdrowia, złudzeń i przeczuć. Ale nie do końca, do cynicznego znieczulenia. Zawiłości natury ludzkiej wciąż jeszcze (choć coraz słabiej) zdumiewają Rakera. I to pozwala ubarwić akcję – osobliwie w momentach, gdy nasz bohater niespodzianie obrywa w łeb i ocyka się w jakimś zakamarku starych dekoracji…\nPodmiotem poszukiwań Rakera w „Bardzo złym miejscu” jest właśnie wspomniany policjant, który w domowych kapciach wyparował ze środka pustego wrzosowiska. A istota problemu tkwi w pewnych zaskakujących, niepokojących imponderabiliach towarzyszących aferze… Robotę bowiem zleca mu wysoka (rangą…) funkcjonariuszka londyńskiej Metropolitalnej Służby Policyjnej, mówiąc prościej: Scotland Yardu – niejaka inspektor Melanie Craw, z którą Raker nie pozostawał w, delikatnie to ujmując, nawet poprawnych stosunkach. Zimna obojętność na pograniczu otwartej wrogości – to by było to… Ale zlecenie to forsa. No i sui generis immunitet – zwłaszcza gdy okazało się, że zaginiony Leonard Franks nie był sierżanciną na emeryturze, tylko szefem jednostki śledczej, wysoce cenionym, poważanym gliniarzem, z opinią nieskazitelnego, nieprzekupnego i wysoce profesjonalnego, a do tego… ojcem samej inspektor Craw.\nSzczegółów poszukiwań oczywiście sobie oszczędzimy ze zrozumiałych względów. Mogę tylko zapewnić, że są wystarczająco ekscytujące i przykuwające uwagę podczas lektury. Gmatwanina zdarzeń, motywów i tropów dobre daje świadectwo kreatywnej wyobraźni Weavera. A do tego w sensie ściśle literackim to po postu przyzwoite rzemiosło. Autor umie opowiadać i tej umiejętności nie zwykł marnować. Nie szasta pomysłami, nie lubi erupcji zagadek i tzw. zwrotów akcji ponad rzeczywistą potrzebę narracji. Wszystko ma swoje miejsce i zastosowanie… Istotą fabularnego pomysłu „Bardzo złego miejsca” jest dekompozycja mitów, autorytetów, nieskazitelnych portretów. Taka gra, w której wszyscy bez wyjątku tracą. Jedni tylko wizerunek, a inni – aż życie. Ale uszczerbku uczuć doznają wszystkie persony dramatu. Wszystkie też tracą zaufanie, jakim obdarzały (na ogół bezkrytycznie) partnerów. A ponieważ gra się toczy w policji, rezultaty są rujnujące. No i jak z tym dalej żyć? Weaver ma odpowiedź – jesteśmy powiązani, jesteśmy odpowiedzialni za innych, więc nie przesadzajmy z tym zajmowaniem się wyłącznie sobą – żyjmy razem i dla innych. Może to coś da – kto wie?\nKawałek egzystencjalnej filozofii w zwykłym kryminale? Czy to trochę nie za ambitnie? Przecież miała być dobra zabawa… No i jest. Ale co to komu szkodzi – trochę do myślenia? Ostatecznie można zapomnieć zaraz po przeczytaniu – nie zaprzątając sobie ślicznych główek życiowymi dylematami… Ale skoro już autor potrudził się, by postawić kilka pytań, to czemu nie potrudzić się przez chwilę razem z nim? Może to trochę za dużo, jak na rozrywkowy kryminał, ale tak to już w życiu bywa – dylematy, sekrety, wątpliwości i paradoksy dopadają nas gdzie bądź. A na ogół wkręcają się nieproszone w dobrą zabawę…\n(1 09 2018)\n← Chaos. Nowy porządek świata Apartament w Paryżu →


Przewierty horyzontalne Wschowa Zadzwoń 886-121-714\nPrzewierty horyzontalne Wschowa\nPrzewierty horyzontalne Wschowa\t2019-03-03T18:24:15+01:00\nPrzewierty horyzontalne Wschowa (Wiercenie HDD) oszczędza dużo czasu, jeśli chodzi o instalowanie podziemnych rur i różnych rozwiązań. Przewierty horyzontalne Wschowa jest procedurą wiercenia, w którym kontrahenci próbują zmienić lub dostosować nachylenie lub azymut wiercenia. Przewierty horyzontalne Wschowa lub wiercenie kierunkowe to jeden z najskuteczniejszych sposobów instalowania podziemnych przewodów i rur na dużą lub małą skalę.\nmer zapewnia jedną z najbardziej skutecznych i wszechstronnych metod wiercenia w szerokim zakresie warunków skalnych dla różnych zastosowań. W jaki sposób Hydropex może jechać na miejsce, nie martwiąc się o opóźnienia w ruchu lub unikalne zezwolenia, aby zapobiec ruchowi ulicznemu, możemy iść dalej i znaleźć pracę. Jest to proces tworzenia dziury w celu wydobycia zasobów naturalnych. Nie tylko horyzontalne przeciski sterowane Wschowa zapewnia bardzo mały wpływ na otaczające środowisko, ale może również wymagać spełnienia wymogów federalnych lub lokalnych zezwoleń. Jest to forma technologii bezwykopowej. Co więcej, Przewierty horyzontalne Wschowa do odzyskiwania błota\nwe wraz z wykonawcami robót wiertniczych chcą korzystać z Przewierty horyzontalne Wschowa, aby uzyskać większą kontrolę nad kierunkiem dziur na takich nowych stronach internetowych. Inżynierowie dążą do tego, gdy cena ropy naftowej o ultra wysokiej głębokości będzie na tyle niska, że przemysł stanie się nie tylko samowystarczalny, ale i opłacalny.\nFirmy na rynku przewierów horyzontalnych Wschowa muszą radzić sobie z tego rodzaju wyzwaniami, aby wykonywać prace wiertnicze na całym świecie. Istotne jest, aby firma, z którą współpracujesz, skorzystała z okazji, aby rzeczywiście fizycznie przejść stronę internetową, z powodzeniem dokonać pomiarów, a także zidentyfikować i skutecznie przekazać informacje o prawdopodobnych regionach lub zagrożeniach. Jeśli szukasz najbardziej skutecznego, nudnego biznesu na północnym zachodzie, dotrzesz do właściwej lokalizacji.\nFirmy na rynku przewierów horyzontalnych Wschowa muszą radzić sobie z takimi wyzwaniami, aby wykonywać prace wiertnicze na całym świecie. Istnieje wiele firm i usług, które świadczą usługi wiertnicze w całym kraju.\nPowinieneś pójść z kontrahentami, którzy naprawdę chcą z tobą pracować. Niektórzy wykonawcy mają tendencję do bycia krótkowzrocznymi tutaj, ale przez cały czas nie można uciec z niską jakością rur. Wykorzystują one dostępne kliny w przypadkach, gdy klient nie wymaga pozostawienia żadnego kawałka metalu w wywierconym otworze. Przedsiębiorstwa naftowe i gazowe wraz z wykonawcami robót wiertniczych chcą korzystać z przewierów horyzontalnych Wschowa, aby uzyskać większą kontrolę nad kierunkiem dziur na takich nowych stronach internetowych. W większości przypadków, ponieważ budownictwo podziemne jest trudne, mężczyźni nie mogą ustalić konkretnych lokalizacji. Często można nawet dowiedzieć się, jak bardzo zajęci są rodzajami projektów, które licytują, wygrywają i kończą, przeglądając ich stronę internetową.\nJeżeli część jest nieszczelna za pomocą narzędzia do formowania metalu, część może zostać złomowana, a narzędzie może zostać uszkodzone. Inną ważną sugestią jest obracanie żerdzi wiertniczych w koszu prętów, tak aby identyczny pręt nie był pierwszym, który zawsze wchodzi w ziemię. Otwór zostanie następnie powiększony poprzez kolejne rynienki, aż będzie wystarczająco duży, aby zmieścić się w rurze. Jeśli musisz położyć podziemną rurę, będziesz potrzebował kierunkowego wiercenia w Wschowa. Ponieważ rury wiertnicze są kosztowne, ważne jest dbanie o nie. Istnieją różne rodzaje rur wiertniczych, które można kupić, począwszy od najpopularniejszej kutej rury po prasę i typ dopasowania. Wielu ludzi nie rozumie, że mogą potrzebować podziemnego rurociągu i sposobu jego zainstalowania, zazwyczaj do momentu, gdy doznają znacznego zaciekania się drenu.\nmetody bezwykopowe Wschowa, inżynieria bezwykopowa Wschowa, wiertnictwo Wschowa, przeciski sterowane Wschowa, przewierty pod torami Wschowa, przewierty horyzontalne Wschowa, przewierty pod drogami Wschowa, przeciski kretem Wschowa, przewierty hdd Wschowa, przewiert sterowany Wschowa, przewierty Wschowa, przeciski pod drogami Wschowa, przecisk Wschowa, przeciski sterowane cennik Wschowa, przecisk sterowany Wschowa, przewiert sterowany cena Wschowa, przeciski sterowane Wschowa, przeciski pod drogami cennik Wschowa, technologie bezwykopowe Wschowa, kret do przecisków Wschowa, przeciski sterowane śląsk Wschowa, przeciski sterowane cena Wschowa, przeciski sterowane technologia Wschowa, wiertnica horyzontalna Wschowa, przewiert sterowany cennik Wschowa, kret przecisk Wschowa, przewierty pod drogami cennik Wschowa, horyzontalne przeciski sterowane Wschowa, przecisk kret Wschowa, kret do przecisków cena Wschowa, przeciski pod drogami cena Wschowa, przecisk hydrauliczny Wschowa, przeciski kretem cena Wschowa, hdd przewierty Wschowa, przebicia pod drogami Wschowa, firmy wiertnicze Wschowa, przewiert sterowany technologia Wschowa, urządzenia do przecisków ceny Wschowa, przecisk pneumatyczny kret Wschowa, przecisk pneumatyczny Wschowa, wiertnica Wschowa, przecisk cena za metr Wschowa, wiertnice horyzontalne Wschowa, firmy wiertnicze w polsce Wschowa, przewierty pod drogami cena Wschowa, przecisk sterowany cena Wschowa, przecisk cena Wschowa, przewierty horyzontalne cennik Wschowa, przeciski sterowane Wschowa, przepusty pod drogami Wschowa, metoda bezwykopowa Wschowa, firmy wiertnicze praca Wschowa, przeciski cennik Wschowa, przeciski pod drogami Wschowa, przeciski sterowane cennik Wschowa, kret do przecisków wynajem Wschowa, przewierty poziome Wschowa, przeciski sterowane małopolska Wschowa, firma wiertnicza Wschowa, przewiert poziomy Wschowa, przecisk sterowany technologia Wschowa, przewiert sterowany technologia Wschowa, przeciski sterowane cennik Wschowa, przeciski sterowane cena Wschowa, przecisk hydrauliczny cena Wschowa, wiercenie horyzontalne Wschowa, przeciski pod torami Wschowa, przeciski pod drogami Wschowa, wiertnice poziome Wschowa, wiertnica pozioma Wschowa, przeciski sterowane rury Wschowa, metody bezwykopowe budowy sieci podziemnych Wschowa, krety do przecisków używane Wschowa, urządzenia do przecisków Wschowa, wiertnice poziome sterowane Wschowa, urządzenie przeciskowe Wschowa, wiertnica sterowana Wschowa, przeciski sterowane wielkopolska Wschowa, kret pneumatyczny Wschowa, wiertnica hdd Wschowa, usługi kretem Wschowa,


190718 gości było na stronie\nNiniejsze oświadczenie sporządzono dnia: 2021-03-17.\nosoba kontaktowa - Zofia Markowicz,\nadres e-mail - p12@edu.um.warszawa.pl,\nnumer telefon - 22 831 72 09.\nDo wejścia do przedszkola prowadzą schody.\nZ bocznej strony wejścia, dostępny jest podjazd z dwoma poręczami.\nW przedszkolu funkcjonuje monitoring wizyjny i możliwość otwierania drzwi za pomocą czipa.\nBudynek jest dwupoziomowy, wewnątrz nieprzystosowany dla osób niepełnosprawnych: brak windy, wejście do szatni na różnych poziomach. W budynku nie ma innych pochylni, platform, informacji głosowych, pętli indukcyjnych.\nW odległości 50 m od przedszkola znajduje się parking miejski z wydzielonym miejscem parkingowym dla osób niepełnosprawnych.\nBrak możliwości skorzystania z tłumacza języka migowego na miejscu ani online.


Wystartowały eliminacje „Od Młodzika do Olimpijczyka” - Pasja AZS\nStrona główna Aktualności Wystartowały eliminacje „Od Młodzika do Olimpijczyka”\nWystartowały eliminacje „Od Młodzika do Olimpijczyka”\nUczestnicy udowodnili, że pływanie mimo wprowadzanych obostrzeń nie poszło na dno. Zawody trwały przez niemal całą sobotę i rozgrywane były jednocześnie w dwóch stołecznych basenach: OSiR Targówek i OSiR Żoliborz. Pływacy startowali podzieleni na dwa bloki według roczników (2007-2009, 2010-2012). Wszystko miało na celu zmniejszyć liczbę uczestników naraz w jednym obiekcie.\n– Dzieci bardzo czekają na takie imprezy, bo uwielbiają rywalizację. Każde poprawienie rekordu życiowego o setne sekundy bardzo je motywuje. Faktycznie po pierwszej fali pandemii wiele osób nie wróciło już do pływania. Od września widać mniejsze zainteresowanie zajęciami, a część osób trenuje w kratkę po tym jak ogłoszono zamknięcie basenów. Ale ci bardziej zawzięci wciąż trenują – oceniła trenerka Agnieszka Zbutowicz z klubu SwimLand Olsztyn.\nPodczas zawodów z bardzo dobrej strony zaprezentowała się Wiktoria Gracjasz, która zwyciężyła zmagania na 100 m stylem dowolnym i 100 m motylkowym oraz 200 m stylem zmiennym wśród 12-latek. Zawodniczka klubu UKS ,,Jasień” Sucha Beskidzka przyznała, że jej idolką jest Alicja Tchórz – olimpijka z Rio de Janeiro i medalistka Mistrzostw Europy.\n– Moim wielkim marzeniem byłby start w igrzyskach olimpijskich. Cieszę się z wygranej, było bardzo fajnie i nawet nie tak trudno. Czułam się jak ryba w wodzie. Od niedawna trenujemy w Wadowicach i staramy się ćwiczyć codziennie, więc jestem dobrze przygotowana. W kalendarzu na szczęście pojawia się coraz więcej startów i mamy gdzie się sprawdzać – powiedziała Wiktoria Gracjasz.\n– Było bardzo ciężko wygrać, bo popełniłem kilka błędów technicznych i muszę nad nimi pracować. Trenuję pływanie od jakichś sześciu lat. Zawsze na zawody jeździli ze mną mama i brat, a dziś nie mogli być tu. Wiem jednak, że oglądają relację w internecie razem z babcią i wiem, że są ze mną – powiedział Tymoteusz Jóźwiak z klubu MKS Jedynka Łódź, zwycięzca rywalizacji na 100 m w stylu dowolnym i motylkowym wśród 12-latków.\nDrugi etap akcji zawodów „Od Młodzika do Olimpijczyka” odbędzie się nie 12 grudnia, jak pierwotnie planowano, a tydzień później. Wszystko w powodu kolidującego terminu Zimowych Mistrzostw Polski juniorów młodszych. W sumie rozegranych ma zostać pięć imprez eliminacyjnych, a wielki finał odbędzie się 19 czerwca 2021 roku.\nWydarzenie organizowane jest przez AZS Warszawa przy wsparciu Ministerstwa Sportu i m.st. Warszawy. Partnerem jest firma TYR Polska.\nWyniki: 2007 – 2009\nWyniki: 2010 – 2012\nPoprzedni artykułMonika Hojnisz-Staręga: Chcę przywieźć medal z MŚ!\nNastępny artykułNiezwykła pewność w strzałach


Dobrze jest myśleć o literaturze Koziołkiem - Dziennik Trybuna\nPo eseje profesora Ryszarda Koziołka sięgnąłem już po raz trzeci (po „Dobrze jest myśleć taką literaturą” i „Ciałach Sienkiewicza”) i to z wielką przyjemnością, bo to jeden z najciekawszych literaturoznawców współczesnych w Polsce, drążący literaturę szlakami własnymi, zarazem przenikliwie i głęboko w metodzie, a oryginalnie w efekcie finalnym.\nZ tego, jak profesor Koziołek myśli literaturą dla czytelnika wynikają bardzo cenne efekty, owoce i przyjemne i pożyteczne.\nSam autor sens nowego odczytywania literatury starej formułuje tak: „Sięganie po literaturę dawną, aby następnie użyć jej do uchwycenia współczesności, to coś więcej niż erudycyjny popis czy retoryczne efekciarstwo.\nDo czego służy czytanie\nNie chodzi też o porozumiewawcze mruganie okiem, szturchanie alegoriami, aby powiedzieć coś, czego powiedzieć nie wolno, bo na przykład władza zabrania. Raczej o poszukiwanie w literaturze sprzymierzeńca w przezwyciężeniu rosnącego poczucia niedostępności prawdy, i to mimo swobodnego dostępu do jej wiarygodnych źródeł”.\nKoziołek pośrednio nawiązuje tym do pojawiających się od czasu do czasu głosów, że znacząca część lektur szkolnych jest anachroniczna i nadaje się do lamusa. Bardzo, bardzo dawno, od dziesięcioleci nie zaglądałem do listy lektur szkolnych, ale podobno już się nawet te rugi praktykuje.\nKoziołek, choć nie nawiązuje wprost do kwestii lektur, jest także temu przeciwny. Uważa bowiem, że „uparte nakłanianie do czytania starych utworów jest dowodem naszej kulturowej przezorności, dzięki której gromadzimy kapitał komunikacyjny na czas, kiedy nie będziemy wiedzieli, co powiedzieć – zdezorientowani i zaskoczeni zmianą rzeczywistości”.\nI tu autor dodaje, wiedziony zapewne impulsami z rzeczywistości politycznej: „Sam byłem niemal pewien, że po nic nam już „Folwark zwierzęcy” – ponura bajka o terrorze rodzącym się w środku demokracji. A tu znów zimno się robi, kiedy czytamy, w jak prosty i bezczelny sposób prawa zwierząt zostały przejęte i wykrzywione przez świnie, aby ich łajdactwa miały pozór legitymizacji”.\nW czytaniu dawnej literatury widzi też autor „rodzaj kulturowego zestawu ratunkowego, z którego jednak trzeba korzystać przed wypadkiem, ponieważ jego ratunkowa funkcja polega na symulowaniu katastrofy lub problemu i umożliwianiu ich antycypacji”.\nZauważa też, że „do dobrego wykształcenia nie wystarczy człowiekowi wiedza o faktach. Potrzebne jest także ćwiczenie się w fikcji literackiej pozwala na „wypróbowywaniu i rozważaniu różnych wariantów życia, przygotowując się intelektualnie na przyszłe, na „gdyby”.\n„Dzięki temu, że symulowanie i antycypowanie daje nam przyjemność i poczucie wolności, praktykowanie fikcji uczy nas od dzieciństwa projektowania i rozważania przyszłości”.\nKafka powiedział, że „sztuka jest spieszącym się lustrem, podobnie jak zdarza się to niektórym zegarom”.\nKontynuując wywód o tej ćwiczebnej, antycypacyjnej, ostrzegawczej (sygnalistycznej) funkcji literatury, nie tylko dawnej, dodaje autor „Wielu tytułów”, że sztuka, w tym przypadku literatura, „jako jedyna potrafi skłonić mnie do, abym na chwilę przyjął obcy mi świat jako własny” (…) literatura jako jedyna podsuwa tożsamość, doświadczenia i przekonania obcych mi ludzi, które chce z nimi dzielić” (…) czytanie nie odmienia nas trwale i na zawsze, ale zakłóca lub narusza spoistość naszych przekonań”.\nEgzystencjalizm i śmiech\nTak wyłożywszy ideę intelektualną swojej książki, Ryszard Koziołek przystępuje do dzieła, czyli do kolejnych szkiców”. W „Wybuchowych znakach” analizuje na licznych przykładach językowe meandry mowy nienawiści, jej kontekstowość, swoisty teatr tej mowy i mechanizmy jej rozpoznawania.\nW „Uśmiechach Syzyfa” zajął się nowym odczytywaniem pisarstwa Alberta Camus, mocno figurującego dziś na marginesie intelektualnych debat. Oryginalne to odczytanie – poprzez motyw „śmiechu” czy „uśmiechu”, także paradoksalne, bo egzystencjalizm, którego Camus jest pierwszoplanową postacią, a najważniejszą w prozie literackiej, z jego rytualną ponurością i czarnymi swetrami, słabo się ze śmiechem czy uśmiechem kojarzy.\nAutor analizuje fenomen śmiechu i komizmu w świetle egzystencjalizmu, w szczególności w prozie Camusa. Nazywa go „dziwnym, bo jego źródłem są rzeczy straszne”.\nKoziołek przygląda się śmiechowi i komizmowi i dostrzega w nich szczeliny przez które przezierają owe „rzeczy straszne”, „groza metafizyczna”., jak sugestywna scena z „Obcego”, w której w dzień po śmierci matki i przed dokonaniem zabójstwa Mersault bawi się w kinie na komedii z Fernandelem w roli głównej.\nPrzy czym autor podkreśla, że śmiech u Camusa nie ma nic wspólnego z tzw. czarnym humorem. To – stwierdza za Herbertem Spencerem – „energia nieświadomości uwalniana po uprzednim stłumieniu i to nagłe uwolnienie odczuwamy jako rozkoszne”. Dla Henri Bergsona śmiech „odsłania i eksponuje werwę, nagłą pauzę, brak ciągłości i spójności życia poddanego mechanicznym schematom, rutynie, przyzwyczajeniu”.\nW świetle stwierdzenia Koziołka, że „śmiech u Camusa obnaża absurd tej maskarady, czyli eksponuje skrywany bezsens życia ludzkiego i naturalnego” można chyba zatem rzec, że każdy śmiech (uśmiech jest jego wersją light?) wybucha nad owym bezsensem. Koziołek prezentuje różne definicje śmiechu, w tym Bergsona, według którego „śmiech odsłania i eksponuje wyrwę, nagłą pauzę, brak ciągłości i spójności życia poddanego mechanicznym schematom, rutynie, przyzwyczajeniu.\nDopiero, gdy umiemy rozpoznać komizm w scenie, kiedy pewny siebie, dobrze ubrany, sprawny mężczyzna ślizga się na skórce od banana i ląduje w kałuży, wówczas śmiechem go napominamy”. Śmiech zresztą nie tylko Bergsona fascynował, jako że „przeniknięcie skomplikowanego mechanizmu psychologicznego śmiechu jest starym marzeniem filozofii”, od Arystotelesa i Platona począwszy.\nKoziołek odnajduje porcje śmiechu w jego dziełach, od „Kaliguli”, gdzie mordowany cezar „w ostatnim jęku śmieje się i charcząc, wyje”, do „Dżumy”, w której „zadżumiony Oran to wręcz kraina uśmiechu”, a jej autor, to „roześmiany egzystencjalista”.\nZresztą, Koziołek w samym języku tej powieści dostrzega odautorski „chichot: „Spójrzmy jeszcze raz na „Dżumę”, która kończy się jak tani horror. Najpotrzebniejsi z dobrych ocaleli, zło zostało pokonane, łagodne światło wypełnia kadr. Przebudzeni z koszmaru oddychamy z ulgą, kamera robi zbliżenie na truchło monstrum, któremu zadrga palec lub odrobinę uniesie się powieka”.\nZwraca też uwagę na inny, śmiechem podszyty aspekt „Dżumy”, „głos narratora, gawędziarskiego kronikarza rodem z oświeceniowej powieści, który rezonuje, poucza, pokpiwa, ironizuje na podobieństwo narratorów „Kandyda”, „Podróży Guliwera” czy „Kubusia Fatalisty”. By jednak konsekwentnie, poprzez śmiech czy uśmiech, czytać esej Koziołka, wypada przywołać dwie wypowiedzi, które falsyfikują szczerość postawy egzystencjalistycznej en bloc.\nAutorem jednej z nich jest Gombrowicz, uważany w końcu za kogoś w rodzaju egzystencjalisty, który w „Dzienniku” napisał: „Trudno i darmo, nie da się. Jest niepodobieństwem podjąć wszystkie wymogi Dasein’u, a zarazem pić kawę z rogalikami na podwieczorek.\nLękać się nicości, ale bardziej bać się dentysty. Być świadomością, która chodzi w spodniach i rozmawia przez telefon. Być odpowiedzialnością, która załatwia drobne sprawunki na mieście. Dźwigać na sobie ciężar bytu znaczeniowego i wydawać resztę z 10 pezów”.\nTa lekko krotochwilna demaskacja to jednak nic w porównaniu ze szczerą do silnego bólu autodemaskacją samego Jean Paul Sartre’a, postaci uchodzącej za jednego z czołowych guru egzystencjalizmu, za jego personalną esencję: „Oczywiście nigdy nie dostarczałem rozpaczy. Nigdy też w najmniejszym choćby stopniu nie wyobrażałem sobie, że rozpacz mogłaby na mnie oddziaływać.\nMówiłem o niej bo byłem pod wpływem Kierkegaarda. Taka była po prostu moda. Wydawało mi się, że jest coś w mojej osobistej samowiedzy, co przeszkadza mi w odczuwaniu rozpaczy. Skoro inni jednak o tym mówili, należało przyjąć, że dla nich było to realne.\nMożna zauważyć, że od tamtego czasu nie ma żadnej wzmianki o rozpaczy w moich pracach: to była kwestia mody i czasów”. Chyba tylko Francuz wychowany w samym jądrze kultury francuskiej mógł wyrazić się z tak nagim i bezpretensjonalnym cynizmem.\nJak więc jest z tym egzystencjalizmem? Czy to jedna z prawdziwych ewokacji mąk ducha ludzkiego czy mistyfikacja, maskarada będąca owocem mody? Sam Koziołek niby podaje w wątpliwość sens zajmowania się egzystencjalizmem: „Dziś te spory mało kogo obchodzą.\nOpadła fala mody na egzystencjalizm. Jazz i czarne swetry stały się demodé” Dodaje jednak, w zgodzie z wyjściową ideą jego szkiców, uzasadniającą sens czytania „starej” literatury: „A jednak powodów, żeby czytać dziś Camusa, zwłaszcza „Dżumę” i „Upadek, znów – niestety – jest wiele i łatwo mieszczą się w pojemnej alegorii „zarazy”. Niechęć do imigrantów, nawrót nacjonalizmów, tęsknota za przemocą, zmęczenie różnorodnością, egoizm Europy”.\nSam akurat należę do, nielicznego zapewne grona, które po „starą” literaturę sięga, bo przynosi mi to pożytek i sprawia przyjemność, choć to przyjemność przypominająca „lubienie tylko znanych filmów i piosenek”, zaczerpnięta z zabawnego konceptu z „Rejsu” Marka Piwowskiego. Po „Dżumę” i „Obcego” sięgnę znów także z powodów sentymentalnych, bo pisałem o nich w rozprawce, wypracowaniu na egzaminie wstępnym z języka polskiego do liceum, lat temu blisko 48. Na szczęście to, co wtedy wysmarowałem na kartkach „w jedną linię” dawno zaginęło bez śladu.\nStaś Tarkowski jako młody Kurtz\nW szkicu „Kwadrat afrykański Conrada i Sienkiewicza” uprawia Koziołek błyskotliwy komparatyzm. Na pierwszej stronie rozpisuje konstrukcję swego wywodu w postać rysunku najprawdziwszego kwadratu zaczerpniętego z podręcznika do geometrii. Koziołek opowiada o dwóch pisarskich sposobach reakcji na potworności kolonializmu. Z wielkich podróży, choć w innym trybie odbywanych, „obaj powrócili schorowani i w złym stanie psychicznym.\nSienkiewicz zamiast „wielkiej powieści niewolniczej” napisze po dwudziestu latach powieść dla młodzieży, za to Conrad dziewięć lat po powrocie z Afryki – arcydzieło i protest antykolonialny w jednym, czyli „Jądro ciemności”. „Powieść dla młodzieży”, to oczywiście „W pustyni i w puszczy”, powieść przygodowa wprost mieszcząca się w konwencji praktykowanej przez takich mistrzów gatunku, jak Juliusz Verne, Robert Louis Stevenson, Thomas Maine Reid czy Karol May czy nawet James Fenimore Cooper, o dziesiątkach naśladowców, z późniejszym polskim Władysławem Umińskim włącznie, nie wspominając.\nBędące dziełem o znacznie wyższym ciężarze gatunkowym „Jądro ciemności” „olśniewa wspaniałą impresyjno-symboliczną narracją i bogactwem zharmonizowanym konwencji gatunkowych, takich jak dziennik podróży, kolonialna przygotówka, nowoczesny dramat psychologiczny, satyra polityczna, autobiografia i gotyckie fantasy; oraz aluzjami do arche-tekstów, jak Biblia, „Boska komedia” czy „Eneida”.\nMimo tych gatunkowych odmienności obu utworów Koziołek zwraca uwagę także na zbieżności między nimi. „Staś Tarkowski jest synem Francuzki i Polaka, który pracuje w Afryce dla angielskiej kompanii obsługującej Kanał Sueski. Chłopiec uczy się w angielskiej szkole, jest spoufalony z Arabami i Murzynami, mówi po polsku, angielsku, francusku, arabsku, w ki-swahili oraz w narzeczach dinka i szylluk.\nOjciec powstaniec jest dla niego źródłem wiedzy o Polsce i jej historii. Staś to szlachetna hybryda europejskiej kultury i cywilizacji. Nie inaczej młody bohater Conrada. „Prawdziwy Kurtz kształcił się częściowo w Anglii (…) jego matka była pół-Angielką, ojciec pół-Francuzem.\nDo sporządzenia Kurtza przyczyniła się cała Europa”. Obu (a właściwie czterech, bo „kwadrat afrykański” tworzą obok owych postaci literackich także ich autorzy) łączy też to, że przeżywają „okrutną lekcję deziluzji” i oto za chwilę otrzymujemy od Koziołka parantelę tyleż błyskotliwą, co zaskakującą, a może nawet szokującą (w umownym znaczeniu tego słowa): „spróbujmy pomyśleć o Stasiu jako o młodym Kurtzu, który z humanitarnego idealisty staje się sadystycznym tyranem”.\nZmierzam do konkluzji szkicu. „Kiedy kończymy czytać Sienkiewicza i Conrada, kwadrat afrykański jest tak wypełniony znakami, że wszystko wydaje się zaczernione. Czasem jeszcze wyłania się stamtąd szczególnie przerażający obraz lub zdanie, aby wypalić się na czułej materii umysłu i zapaść znowu w ciemność.\nA jednak taka lektura nie oddaje przekonań ich autorów. Obaj uparcie szukali sposobów ocalenia wiary w racjonalność i dobro europejskiego projektu cywilizacyjnego. Jego składnikiem pozostaje dla obu praca własnych rąk, twórczość i wytwórczość białego człowieka, skromny heroizm codziennej rzetelności, która nie spuszcza krytycznego wzroku z tego, czemu służy (a nie tylko wykonuje rozkazy)”.\nPięknie to brzmi, tyle że to chyba ten „składnik” dawno już chyba diabli wzięli.\n„Lalka” – nowe czytanie\nSzkic „Głośna nieobecność. Dylan i Nobel” daje zmianę nastroju, którą sygnalizuje już tytuł, odnoszący się do Nagrody Nobla 2016, którą otrzymał nie żaden z „klasycznych” pisarzy, lecz sławny przede wszystkim jako pieśniarz Bob Dylan.\nTen wyłom autor przyjął nie tylko z aprobatą, a nawet z entuzjazmem: „Bob Dylan jest jednym z wielkich odnowicieli słowa poetyckiego i dróg jego rozpowszechniania. Jednym z tych Wielkich Głosów, które w XX wieku wyprowadziły literaturę z ciszy pisma w rozśpiewany i głośnomówiący świat tekstów akustycznych”.\nZa teksty dla idei tego tomu kluczowe uznać jednak wypada dwa studia: „Żegnaj, „Lalko” i „Bierność polityczna „Chłopów”. One to bowiem, w większym stopniu niż „obcy” egzystencjalizm z „Dżumą”, niż „obcy” Conrad z „Jądrem ciemności” i niż „przygodowe”, a więc z tego powodu „ponadczasowe” „W pustyni i w puszczy”, podpadają pod weryfikację jako literatura „dawna”, bo XIX-wieczna, a jednocześnie polska, a przy tym należąca do kręgu lektur szkolnych, a zatem mająca coś w rodzaju „oficjalnej sakry narodowej”.\nI nie po raz pierwszy okazuje się, że trudno w prozie polskiej o drugi utwór tak żyzny dla analityków, interpretatorów, egzegetów jak „Lalka” Prusa. Trudno o drugi utwór tak wieloznaczny, wielowarstwowy jak tort, tak płodny w ukryte znaczenia, tak tajemniczy.\n„Czytelnik nie powinien być pewien, co jest „treścią” powieści, gdyż błądzenie jest właściwym trybem lektury „Lalki”.\nAutor steruje nami za pomocą dwóch niedoinformowanych narratorów, którzy do tego stopnia „nie wiedzą” o czym opowiadają, że można z ich narracji ułożyć fabuły alternatywne”. Zostawmy to, jak Koziołek streszcza obie te „alternatywne fabuły”, bo one akurat mogłyby się zmieścić w konwencjonalnym kanonie interpretacyjnym, ale już definicja ramy dla jednej z tych fabuł („powieść zemsty”) smakuje smakiem oryginalnym, bo zgodnie z nią „ekspozycja głównej postaci jest „tandetna” i „operowa”.\nTaka kwalifikacja prowadzi Koziołka do zestawienia „Lalki” z „Hrabią Monte Christo” Dumasa, a losy Wokulskiego czyni podobnymi (w płaszczyźnie idei generalnej) do losów Edmunda Dantés.\nNie tylko zresztą do zestawienia, bo do rozbudowanego wywodu komparatystycznego. Na owej komparatystycznej ścieżce porównań obu powieści, poza motywem zemsty sytuuje się także obecny w obu powieściach wątek „napoleonistyczny”, wątek „człowieka napoleońskiego”, ale z dzisiejszego punktu widzenia jest on cokolwiek archaiczny, a na pewno mniej istotny, od wątku „zemsty” Ów motyw „zemsty” i zestawienie ze słynną na cały świat i wielokrotnie ekranizowaną francuską powieścią, bynajmniej jednak nie służy interpretatorowi wyłącznie do zbudowania efektownej figury komparatystycznej.\nMotyw ów nabiera znaczenia nieporównywalnie głębszego, związanego nie tyle z ramą fabularną „Lalki”, ile jej esencjonalną problematyką.\nKoziołek postrzega bowiem Wokulskiego jako postać pełną targających nią emocji, różnego zresztą rodzaju: społecznego, klasowego, miłosnego, a przy tym powodowanego „głosem” o nieokreślonym statusie – Opatrzności, dajmoniona, głosu „gnomicznego wypowiadanego przez jakiegoś trzeciego narratora” czy „monologu wewnętrznego rozszczepionego na polemiczne kwestie”. Jako postać przepojoną rozczarowaniem, rozgoryczeniem, skłonnością do masochizmu, do podszytej egoizmem samodestrukcji.\nW związku z tym „Lalka” w ujęciu Koziołka jest także powieścią o „alienacji bohatera wobec własnego wizerunku społecznego”, o sprzeczności między „stanem jego świadomości a rolą społeczną”.\nJednym z wyrazów tego jest n.p. to, że Prus, w swej powieści „kronikarz mieszczańskiej nowoczesności” i na pierwszy rzut oka czyniący Wokulskiego jej wybitnym eksponentem, buduje jego postać jako postać człowieka odnoszącego się z ostentacyjną i wręcz awanturniczo-romantyczną pogardą dla elementarnych cnót mieszczańskich ( słynna lekceważąca wypowiedź o majątku Minclów: „Na zdobycie tego, com ja zdobył pomiędzy kulą nożem, a tyfusem, tysiąc Minclów musiałoby się pocić w swoich sklepikach i szlafmycach”).\nKonkluzja autora, odnosząca się zarówno do powieści en bloc, jak i do postawy samego Prusa, jest następująca: „Lalka” i jej autor reprezentują ten moment kryzysu literatury rozczarowanej nauką i historią, pełnej przez to gniewu, resentymentu i pragnienia odwetu, który objawia się w dekonstruowaniu naiwnych narracji naukowych i historycznych.\nU schyłku wieku Prusowi nie wystarcza już chłód diagnozującego opisu, chce działania literaturą, chce widzieć efekty naprawy świata już, w powieści, bo nie może się ich doczekać w rzeczywistości.\nAby jego bohater miał tę sprawczość, autor musi dać mu mityczną moc, ale zarazem wstydliwie ukryć mit w obiektywizującym realizmie. „Wielki cień” „Hrabiego Monte Christo”, który pada na „Lalkę”, tłumi jej bezlitosne światło i pozwala zapomnieć o właściwym źródle gniewu i rozczarowania, jakim jest obojętny świat i jego zimne prawa, a nie czyny jednostek krzywdzące Wokulskiego”.\nDla autora „Wielu tytułów” „Lalka” to także powieść o atrofii. Prus „odebrał nam wszystko, zostawiając na koniec, szyderczo, ostatnie słowo: „milczenie” – tę szekspirowską „resztę”.\nNie ma Polski, Napoleona, sklepu, wielkiej firmy, odkryć naukowych, wielkiej miłości … Ochocki wyjedzie, brak Rzeckiego, Izabeli, Wokulskiego”. I konkluduje to Koziołek cytatem z powieści: „- Któż tu w końcu zostanie?… – My!…”.\n„Chłopi” – po recyklingu\nDrugie studium dotyczy „Chłopów” Władysława St. Reymonta. „Coraz trudniej znaleźć powód, aby czytać „Chłopów” jako epicką powieść o związku człowieka z ziemią, którą uprawia i która go żywi.\nO wiele łatwiej zobaczyć w „Chłopach” przenikliwe studium o polskiej wsi na progu nowoczesności, a konkretnie: fabularyzowaną historie poronionych narodzin nowego podmiotu politycznego – chłopów.\nSprzyjają takiej lekturze nasze kłopoty z zanikającymi i powracającymi klasami społecznymi i politycznymi” – tak zaczyna swój wywód („Bierność polityczna chłopów”) o „Chłopach” Ryszard Koziołek i przyznam, że choć w przeciwieństwie do „Lalki”, powieści, którą uwielbiam i do której ciągle powracam, „Chłopów” nie lubię, nie unosi mnie ta powieść, to przeczytałem ten szkic z nie mniejszą uwagą niż ten o „Lalce”.\nA to dlatego, że tak naprawdę przeczytałem „Chłopów” w całości, po raz pierwszy, dopiero w zeszłym roku. Ja, mol książkowy!\nI przeczytałem tę powieść bez echa głowie czy sercu, choć to przecież powieść noblowska. Nic na to nie poradzę.\nDlatego tak bardzo usatysfakcjonował mnie wspornik w postaci szkicu Koziołka, mówiącego o tej powieści inaczej niż to pamiętam z czasów szkolnych (to wtedy zaczęło się moje miganie od lektury „Chłopów”). Autor definiuje „Chłopów” jako „ukrytą powieść polityczną, traktującą o nienarodzonej chłopskiej klasie społecznej”.\nOpowiada bowiem o Lipcach jako „terenie intensywnej i ciągłej pracy unarodowienia chłopstwa” przez „agentów polskości”. Pracy, podkreślmy, bezowocnej. Przyznam, że taka interpretacja sensu powieści nie tylko nie przyszła mi do głowy, ale też nigdzie z podobną się nie zetknąłem, co zaświadcza o nowatorstwie odczytania Koziołka.\nWiedziony wewnętrznym, pedantycznym przymusem przebrnięcia w końcu przez koleiny tej powieści, dokonałem tego na pół roku przed lekturą szkicu autora „Wielu tytułów”, więc przeczytałem ją „jak pan bóg przykazał” czyli tropem „kanonicznych”, banalnych odczytań.\nZdobędę się na gest heroiczny i przewertuję ją jeszcze raz, ze szkicem Koziołka w drugiej ręce, by dotknąć osobiście przestrzeni tych nowych odczytań.\nW tej sytuacji zabieram się do lektury „Chłopów”, więc proszę o darowanie, że nie zajmę się już „Ćwiczeniami z wyobraźni teologicznej” (teologia to dla mnie dziedzina nieprzyswajalna) ani zapiskami Ryszarda Koziołka z podróży, choć diariusze podróżne to od stuleci interesująca i owocna dziedzina piśmiennictwa. W jego wydaniu także, jak i „Wiele tytułów” en bloc, lektura przewyborna.\nRyszard Koziołek – „Wiele tytułów”, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2019, str. 297, ISBN 978-83-8049-942-3\nKoziołek książka literatura recenzja\nTadeusz Jasiński 17 lutego 2020


Nowe procedury w szpitalach | www.wroclaw.pl\nRedakcja www.wroclaw.pl Czwartek 09 kwietnia 2020 16:45\nźródło: USK - Wejście do Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego\nBadanie temperatury ciała pracowników, obowiązek wydzielenia stref na izbach przyjęć i SOR dla osób z podejrzeniem zakażenia koronawirusem – min. takie procedury mają obowiązywać w szpitalach. Ma to umożliwić odseparowanie osób chorych na COVID-19 i zminimalizować ryzyko zakażenia wirusem.\nPolecenie Wojewody Dolnośląskiego wprowadziło obowiązek wydzielenia stref na izbach przyjęć i w szpitalnych oddziałach ratunkowych dla osób z podejrzeniem zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 oraz regularne badanie temperatury ciała pracowników szpitali, w szczególności w momencie wejścia na jego teren.\n– W naszym szpitalu przy ul. Borowskiej przy wejściu dla personelu już zamontowana została specjalna bramka do bezdotykowego pomiaru temperatury. W przypadku sygnalizacji systemu o podwyższonej temperaturze, pracownik nie może wejść na teren szpitala – musi wrócić do domu i skontaktować się ze służbami sanitarnymi – mówi Monika Kowalska, rzeczniczka Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu.\nWejście do Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego przy ul. Borowskiej, źródło: USK\nSzpitale prowadzące izby przyjęć lub szpitalne oddziały ratunkowe zostały zobowiązane także do przeorganizowania pracy w taki sposób, aby umożliwić bezpieczną segregację i separację osób z objawami choroby COVID-19 od innych osób przebywających na izbach przyjęć lub SOR-ach.\nDo podziału i separacji pacjentów mają być wykorzystane m.in. namioty polowe, których we Wrocławiu jest sześć (WSSE przy ulicy Koszarowej – 2, USK przy ulicy Borowskiej – 3, DCChP – 1 namiot).


Pogoda w Maspalomas. Kiedy lecieć do Maspalomas, by mieć dobrą pogodę? | Zbąszyń Nasze Miasto\nPogoda w Maspalomas.…\nNewsroom 360 17 listopada 2021, 6:00\nPogoda w Maspalomas. Porównaj poszczególne miesiące CC0\nPogoda w Maspalomas zmienia się zależnie od pory roku. Jeśli chcesz wybrać się tu, gdy u nas panuje zima - w grudniu, styczniu lub w lutym - sprawdź, jakich temperatur spodziewać się w tych miesiącach. Marzy ci się wiosenny wypad? Porównaj średnią wysokość opadów w marcu, kwietniu i maju. Tylko latem możesz lecieć do Maspalomas? Wybierz więc miesiąc, gdy temperatura będzie dla ciebie najprzyjemniejsza - będzie to czerwiec, lipiec czy sierpień? A jeśli wolisz uciec tu jesienią, sprawdź, jakie ubrania musisz spakować. Porównaj średnie temperatury w Maspalomas we wrześniu, w październiku i w listopadzie.\nJakiej pogody można spodziewać się w styczniu w Maspalomas? W najcieplejszym momencie dnia termometry pokazują średnio 21°C. Z kolei w nocy średnia temperatura wynosi 13°C. Pamiętaj, żeby zawsze przed samym wylotem sprawdzić, jaka będzie pogoda w styczniu w Maspalomas.\nJaka pogoda panuje w lutym w Maspalomas? Średnie dzienne temperatury dla tego miesiąca wynoszą 22°C. Nocą trzeba przygotować się na ochłodzenie do średnio 14°C. Nie jest jednak powiedziane, że takich temperatur możemy spodziewać się na pewno w lutym w Maspalomas.\nNa jaką pogodę w marcu nastawić się w Maspalomas? W najcieplejszym momencie dnia termometry pokazują średnio 22°C. Z kolei w nocy średnia temperatura wynosi 15°C. Trzeba pamiętać, że klimat się zmienia i pogoda w Maspalomas w marcu z roku na rok może być coraz cieplejsza.\nJakiej pogody można spodziewać się w kwietniu w Maspalomas? Średnie dzienne temperatury dla tego miesiąca wynoszą 23°C. Nocą trzeba przygotować się na ochłodzenie do średnio 16°C. Pamiętaj, żeby zawsze przed samym wylotem sprawdzić, jaka będzie pogoda w kwietniu w Maspalomas.\nNa jaką pogodę w maju nastawić się w Maspalomas? Nocą termometry pokazują 17°C., a z kolei w ciągu dnia średnia temperatura w tym miesiącu wynosi 23°C. To oczywiście uśrednione wartości dla pogody w Maspalomas w maju.\nJakiej pogody można spodziewać się w czerwcu w Maspalomas? Termometry w ciągu dnia pokazują średnio 24°C. Natomiast nocą trzeba liczyć się ze średnimi temperaturami rzędu 18°C. Pamiętaj, żeby zawsze przed samym wylotem sprawdzić, jaka będzie pogoda w czerwcu w Maspalomas.\nPogoda w lipcu w Maspalomas - jaka jest? Nocą termometry pokazują 19°C., a z kolei w ciągu dnia średnia temperatura w tym miesiącu wynosi 25°C. Pamiętaj, żeby zawsze przed samym wylotem sprawdzić, jaka będzie pogoda w lipcu w Maspalomas.\nNa jaką pogodę można liczyć w sierpniu w Maspalomas? W najcieplejszym momencie dnia termometry pokazują średnio 26°C. Z kolei w nocy średnia temperatura wynosi 21°C. Trzeba pamiętać, że klimat się zmienia i pogoda w Maspalomas w sierpniu z roku na rok może być coraz cieplejsza.\nNa jaką pogodę we wrześniu nastawić się w Maspalomas? Nocą termometry pokazują 21°C., a z kolei w ciągu dnia średnia temperatura w tym miesiącu wynosi 27°C. Trzeba pamiętać, że klimat się zmienia i pogoda w Maspalomas we wrześniu z roku na rok może być coraz cieplejsza.\nJakiej pogody można spodziewać się w październiku w Maspalomas? Termometry w ciągu dnia pokazują średnio 26°C. Natomiast nocą trzeba liczyć się ze średnimi temperaturami rzędu 19°C. Pamiętaj, żeby zawsze przed samym wylotem sprawdzić, jaka będzie pogoda w październiku w Maspalomas.\nJaka jest pogoda w Maspalomas w listopadzie? W najcieplejszym momencie dnia termometry pokazują średnio 24°C. Z kolei w nocy średnia temperatura wynosi 18°C. Pewne anomalia mogą się mimo wszystko zdarzyć. Pogoda w listopadzie w Maspalomas może być zmienna.\nJaka jest pogoda w Maspalomas w grudniu? W najcieplejszym momencie dnia termometry pokazują średnio 22°C. Z kolei w nocy średnia temperatura wynosi 16°C. Pewne anomalia mogą się mimo wszystko zdarzyć. Pogoda w grudniu w Maspalomas może być zmienna.\nMateriał oryginalny: Pogoda w Maspalomas. Kiedy lecieć do Maspalomas, by mieć dobrą pogodę? - Nasze Miasto\n3 ciekawe trasy spacerowe na weekend w okolicy Zbąszynia\nGmina Zbąszyń; Za miastem


One night stand – może w ten weekend? - Antyradio.pl\nOne night stand – może w ten weekend?\nMożna zrezygnować z seksu będąc singlem. Tylko po co?\nNie opłaca się. Znam kilka fajnych par, które zaczęły znajomość od jednorazowej przygody. A potem po prostu się polubili. Banał? Niekoniecznie. Weszłam kiedyś na forum dotyczące one night standów i okazuje się, że najczęściej omawiane tam wątki to robienie laski na imprezie, seks po tabsach w klubie - najlepiej w brudnym kiblu i jakieś inne dresiarskie akcje. Oraz obowiązkowo pogarda dla osoby, z którą się robiło i omijaniem jej szerokim łukiem. Trochę szkoda.\nSeks na jedną noc może być niezłym przeżyciem, ładującym akumulatory na dłużej. Wytrąca z rutyny i daje chęć na nowe przygody.\nBad sex day\nBo skoro to takie słabe, to po co to w ogóle robić? A jak już się robi, nie ma co udawać, że się brzydzimy. Po co to gadanie? Najbardziej uderza ono zresztą w facetów. Zawsze mnie dziwiło, jak chętnie sami strzelają sobie w stopę. Mówiąc źle o kobietach, z którymi poszli do łóżka – a wiem, że jest trochę takich buców – sprawiają, że inne dziewczyny raczej nie będą chętne na seks z nimi. Bo po co samej się podkładać? Zaufać facetowi, a potem żałować? Być olaną tylko dlatego, że ktoś ma wdrukowane w głowę, że powinien się zachować jak burak? Lepiej przespać się chłopakiem, z którym można się potem kolegować.\n- Wiesz, ja lubię grę, która temu towarzyszy. Oboje wiemy, że będzie to pewnie nasz jedyny wspólny wieczór. Ale można poudawać, że jesteśmy parą, bawić się tym. Pokazać drugiej osobie, jak bardzo nas kręci – bo to przecież najmocniejsza strona one night standu. Fajnie to wykorzystać, żeby się dobrze poczuć. Nie lubię, jak facet jest taki niby cool i pokazuje, że chodzi mu tylko o jednorazowy numerek. James Bond nigdy by sobie na to nie pozwolił, a przecież skutecznie zalicza. To jest kwestia erotycznych manier – stwierdza Ewa.\n- Ostentacja psuje cała zabawę. Byłam kiedyś na domówce u koleżanki i trafił się chłopak, który strasznie mi się podobał. Tańczyliśmy, całowaliśmy się i on nagle pyta, czy pojedziemy do niego. Dla mnie super. Ale zaraz dodał, że nie będę mogła zostać do rana, bo tego nie lubi. Postawił sprawę ZBYT jasno. Przecież sama bym się zmyła, wolę budzić się w swoim łóżku. Ale w momencie, kiedy łopatologicznie zapoznał mnie z regulaminem, ochota na seks przeszła mi w sekundę. Nie skorzystałam z zaproszenia.\n- Większość tych one night standów dzieje się po alkoholu. Nie udawajmy, że tak nie jest – dodaje Weronika. - To wtedy mam odwagę wyłapać gościa spojrzeniem z drugiego końca sali albo napisać wreszcie smsa do kolegi, który od dawna mi się podoba. I oboje budzimy się na kacu. Wtedy liczy się styl – on albo go ma, albo nie. Jeśli zaserwuje mi dobrą jajecznicę, pocałuje w policzek na do widzenia, ma u mnie dużego lajka. Następnym razem, kiedy będę miała opcję przespania się u niego, przyjmę propozycję. Skreślę za to kolesia, który zajmie się tylko sobą, dając mi do zrozumienia, że czas, żebym wyszła. Takiemu zrobię nawet złą prasę na mieście. Kobieta nie może mieć kaca po jednorazowym seksie, musi czuć się dobrze – oto tajemnica facetów, którzy mają kogoś co weekend.\n- Warszawski Plan B. Chłopak młodszy o 10 lat, naprawdę przystojny. Nie sądziłam, że w ogóle zwróci na mnie uwagę. Ale wylądowaliśmy w moim mieszkaniu. To jest w ogóle najlepsze w tych przygodach, napisz o tym: że bez problemu możesz mieć w sypialni młodszego faceta. A wiesz, co to znaczy. Zawsze rozochocony i walczy godzinami. W kilku bitwach – śmieje się Dorota.\n- Ale widać było, że tamten był początkujący: pewny siebie na pokaz, dawał mi odczuć, że wygrałam na loterii mogąc spędzić z nim noc. Zero klasy. Rano wyszedł jeszcze bardziej pewny siebie, żadnego buzi, nie wziął nawet numeru telefonu. Przecież był ode mnie wyżej w hierarchii, więc pewnie to ja miałam o to zapytać – domyśla się Dorota.\n- Było mi przykro, że zostałam tak potraktowana. I słuchaj, po pół roku znów widzę kolesia w Planie. Uciekłam wzrokiem, bo nie miałam ochoty na kontakt z tym zadufanym typkiem. A on podchodzi do mnie po przyjacielsku i zagaduje, jakbyśmy widzieli się wczoraj. Obejmuje mnie w talii. Odsunęłam się z tego uścisku, pożegnałam się i poszłam do znajomych. Wyglądał na zaskoczonego. Pewnie spalił sobie wszystkie inne damskie mety i chciał przenocować u mnie. Ale tacy chłopcy nie mają szansy na powtórkę.