Urodziła się 18 IV 1891 r. w Weinhaus k. Wiednia, z matki Jadwigi Heleny Walentyny hr. Dzieduszyckiej i ojca księcia Witolda Leona Karola Adama Jarosława Jerzego Czartoryskiego. Na chrzcie, który udzielił jej 14 V 1891 r. w kościele parafialnym pw. św. Józefa, ks. dr Józef Deckert, otrzymała imiona: Anna, Maria, Klementyna i Weronika. Rodzicami chrzestnymi byli: Władysław książę Sapieha i Anna hrabina Dzieduszycka.\nCiepła, pełna miłości atmosfera domu rodzinnego odpowiada jej charakterowi. Od dziecięcych lat cechowała ją duża wrażliwość serca i delikatność uczuć. Była ukochaną córką i siostrą (miała dwie siostry i dziewięciu braci). Otwarta na świat, delikatna, nigdy nie narzucająca się, szukająca sposobu przyjścia z pomocą, ale zawsze czyniąca to jak najciszej, jak najsubtelniej. Zrównoważona, nigdy nie zacietrzewiająca się, stanowcza i jednocześnie łagodna - potrafiła bronić swojego zdania, nie lekceważąc przy tym przeciwnika.\nPrzyjaciółka z lat dziecinnych i bliska krewna, Teresa Maria Plater – Zyberk, tak wspomina: “(...) Wyczuwało się u Anny (miała wówczas ok. 9 -10 lat) rosnącą głęboko w duszy miłość ku Bogu. Mam wrażenie, że sama Handzia (tak nazywała ją rodzina), w swojej pokorze, nie zdawała sobie sprawy, jak silna miłość Boga się w niej rozwijała. (...) Im więcej miała Boga w sercu, tym bardziej go szukała, gdyż serce jej było nienasycone. (...) Szukała coraz szerszych horyzontów. Już szlachetne, bliźnim poświęcone życie, nie wystarczało. Umysł, serce, uczucie – wszystko pragnęło iść dalej i wyżej, ale w swojej pokorze nie zdawała sobie sprawy, jak wysoko zaczęła dążyć”.\nWzrastanie w Bogu odbywało się u Anny w skrytości ducha. “Bóg pociągał ku sobie silną duchem, cichą, pokorną, Jemu oddaną jedynie, duszę”.\nCioteczny brat, Wojciech Dzieduszycki, tak wspomina Annę: “To co mnie z tego czasu uderza, to coś co trudne jest do określenia. Był to jakiś wewnętrzny niepokój, jakby niemożność pogodzenia się... ale z czym? Nie z wolą Bożą, bo z tą starała się zawsze współżyć i współpracować. Zdaje się, że była to dusza, z natury i wychowania, dążąca do doskonałości, bardzo z usposobienia czynna, dążąca do bezwzględnej prawdy”.\nDrogi do prawdy szukała księżniczka Anna wśród najbliższych, wśród służby, wśród dzieci z ochronki, którym tak często poświęcała swój czas. A przy tym świadoma była, iż doskonalić należy przede wszystkim siebie i nad sobą dużo pracować...\nByła księżniczka Anna głębokiej wiary i wrażliwą na ludzkie cierpienie. Sama też cierpiała – boleści żołądkowe coraz częściej zakłócały jej młody rytm życia. Pomimo wielu zadań i wytężonej pracy, pozostawała zawsze radosna i uśmiechnięta, była chętna do pomocy, dla każdego znalazła dobre słowo, stała zawsze po stronie potrzebujących, żyła codziennością w nadzwyczajny sposób. Każdą wolną chwilę, których w jej życiu świeckim nie było zbyt wiele, spędzała na modlitwie. Miała szczególne nabożeństwo do Jezusa Eucharystycznego. Często przystępowała do Komunii świętej. Modliła się nawet wówczas, gdy grała na organach podczas Mszy św. w kaplicy w domu ochronki, gdy przygotowywała chór wprowadzając do jego repertuaru stale to nowe pieśni do Pana Jezusa. Jej ulubioną pieśnią była: “Jezusa ukrytego, mam w Sakramencie czcić”.\nPrzy całej swojej pracy na rzecz bliźniego i pracy nad sobą, nie lubiła, gdy mówiło się, że jest to obowiązek. “Miłość bliźniego, miłość do Boga, nie powinna wypływać z przymusu” - powtarzała. Wszystko co robiła było podyktowane miłością, z miłości wypływało.\nKsiężniczka Anna zainteresowana była sprawami społecznymi od wczesnych lat młodzieńczych. A były to czasy silnych wpływów socjalizmu. Czasy wabiące pozornie pozytywnymi hasłami, które w praktyce rujnowały życie wewnętrzne, zniewalały. Jej otwarty umysł szybko zorientował się, że hasła choć może i słuszne, pozbawione Boga i Kościoła na nic się zdadzą - do niczego dobrego nie doprowadzą. Jak mogła starała się tłumaczyć, wskazywać jedynie słuszną drogę. W swoim życiu starała się słowo “daj” zastąpić słowem “weź”. Ale najbardziej ubolewała nad niedostatecznym wykształceniem chrześcijańskim w rodzinach. Tymczasem Bóg zadomowił się na stale w jej sercu, cichutko wzywając...\nZ ustnych przekazów wiemy, że księżniczka Anna, najprawdopodobniej w 1920 roku postanowiła wstąpić do zakonu. Najbliżej domu rodzinnego w Pełkiniach, a jednocześnie odpowiadającym jej duchowi zgromadzeniem, miało być w Krakowie Zgromadzenie Sióstr Albertynek Posługujących Ubogim, założone przez Brata Alberta w 1891 r. w celu niesienia pomocy najbiedniejszym i najbardziej opuszczonym, poprzez świadczenie im posługi miłosierdzia chrześcijańskiego. Charyzmat Brata Alberta polegał na wniknięciu w tajemnicę Chrystusa cierpiącego i oddanie się Mu w formie niepodzielnego daru z siebie poprzez służbę najuboższym. Dlatego w formacji sióstr chodzi przede wszystkim o to, by służąc bezdomnym, opuszczonym i ubogim, zaczęły one służyć samemu Panu Jezusowi, według słów Ewangelii: “Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40). Szczególną cechą albertynek jest dążenie do łączności modlitwy z bardzo ciężką pracą, związaną z ich posłannictwem. Ponieważ księżniczka Anna miała wątłe zdrowie i była chorowita, mimo wielkiej społecznej wrażliwości najprawdopodobniej musiała z tego zgromadzenia zrezygnować. Nie wiemy czy wstąpiła i po kilku dniach opuściła klasztor, czy może przy wstępnej rozmowie z Matką Przełożoną, zmuszona była zmienić decyzję. W archiwum sióstr albertynek nie ma żadnego w tej sprawie wpisu. Jak pisze siostra Krzysztofa Maria (archiwistka): “W latach 1910 - 1921 nasze zgromadzenie nie miało zatwierdzenia przez władze kościelne, stąd wiele informacji dotyczących również zgłoszeń do życia w zgromadzeniu, nie było ewidencjonowanych na piśmie... Należy zatem przypuszczać, że wymieniona osoba albo nie miała kontaktu z siostrami albertynkami, albo był to kontakt bardzo krótki na etapie wstępnego poznawania życia w zgromadzeniu i posługi albertyńskiej jako osoba świecka” (dla ścisłości historycznej i ten “epizod” należało wspomnieć).\nPotwierdzeniem niejako tego “epizodu” albertyńskiego mogą być chyba słowa księżniczki Anny skierowane 16 grudnia 1920 roku do Nuny (?): “Co do mnie to ostatnie czasy miałam bardzo burzliwe i zewnętrznie i wewnętrznie - teraz siedzę spokojnie w domu i hoduję dzieci mojej siostry i brata - wewnętrznie także cisza nastała jak zwykle po burzach i powiem ci Nuno droga, że Pan Bóg jest tak nieskończenie dobry i miłosierny, i życiem naszym tak cudownie kieruje... A teraz Ci powiem pod sekretem, bo nie podaję jeszcze tego do dalszej wiadomości, że wybieram się do sióstr wizytek w Warszawie. Rzecz w duszy postanowiona, ale data jeszcze nie pewna - kiedyś pod wiosnę... Cóż Ty na to?”.\nTak jak każdy człowiek - miewała księżniczka Anna - chwile zwątpienia, chwile rozterek. Nie ustawała jednak, podążając ku Bogu drogą pewną, choć chwilami może nawet zbyt trudną – drogą cierpień. Szła w cichości duszy. Ufna Bogu szukała Go i miłowała. Bo ten niepokój, który tkwił w niej od dawien dawna, to nic innego jak kiełkujące powołanie.\nNiemal w środku największej polskiej metropolii, przy trakcie królewskim w Warszawie, przycupnął niewielki Klasztor Sióstr Wizytek (Zakon Nawiedzenia NMP), przytuliwszy się do kościoła pw. św. Józefa Oblubieńca Niepokalanej Dziewicy Maryi. Za wysokimi murami, w tej niezwykłej oazie ciszy i spokoju żyły i żyją do dziś “córki modlitwy”. Nie napotkasz ich nigdzie. Ich życie toczy się w ukryciu. Otaczają czcią Najświętszą Maryję Pannę w tajemnicy Nawiedzenia św. Elżbiety, a szczególnie umacniają i rozwijają w sobie miłość Bożą, oddając się modlitwie i kontemplacji, rozszerzają nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusowego. Służą ludziom pomocą poprzez korespondencję i w rozmównicach klasztornych. Ze światem zewnętrznym kontaktują się tylko wyznaczone i stale te same siostry.\nZakon wizytek sięga swymi początkami 1610 r., kiedy w małym miasteczku Annecy, w księstwie Sabaudii, baronowa św. Joanna de Chantal wraz z trzema towarzyszkami zapoczątkowała nową formę życia zakonnego, pod kierownictwem św. Franciszka Salezego. Nowatorską formą zgromadzenia był m.in. brak zobowiązania sióstr do klauzury. Natomiast słabe zdrowie fizyczne bądź zaawansowany wiek nie stanowiły i nie stanowią nadal przeszkody w realizowaniu powołania zakonnego. Charyzmat Zakonu Nawiedzenia NMP określa styl życia, całkowicie inspirowany Ewangelią, który jest ukierunkowany na modlitwę i pracę wewnętrzną, prowadzącą do uporządkowania uczuć i namiętności, oczyszczenia serca i całkowitego otwarcia na drugiego człowieka. Myśl jednak, że siostry miałyby opuszczać mury klasztorne i w czynnym posługiwaniu bliźnim, narażać własna duszę na niebezpieczeństwa, wydawała się wówczas zbyt śmiała, i dlatego nie uzyskała akceptacji kurii rzymskiej. Dopiero w 1618 roku zgromadzenie, na życzenie założycieli by całkowicie ukryć zakonnice, przybrało ostateczną formę życia zakonnego – wspólnotę zakonną klauzurową na prawach papieskich. “Duma i cała istota córek Nawiedzenia jest poświęcona Bogu, a wszystkie ich czynności są modlitwą” (św. Fr. Salezy).\nSiostry wizytki do Warszawy na wiślaną skarpę sprowadziła z Francji w 1654 roku żona królów: Władysława, a później Jana Kazimierza, Ludwika Maria Gonzaga de Nevers. Miały one być pierwszym zakonem, który królowa pragnęła sprowadzić do Polski. Wysłała w tym celu do Paryża swojego sekretarza, ale niestety mimo zgody sióstr, wyjazdu nie zaaprobował arcybiskup Paryża. Zdeterminowana monarchini zwróciła się do klasztorów w Troyes i Annecy i dopiero tam uzyskała zgodę. W lipcu 1643 r. 12 sióstr wyruszyło statkiem z Dieppe do Gdańska. Niestety, statek został zajęty i splądrowany przez fregatę angielską. Część z sióstr (tych z Annecy) wróciło do domu, a pozostałe do Calais. Królowa natychmiast rozpoczęła rozmowy z klasztorem w Lyonie. Po uzyskaniu zgody władz kościelnych pięć sióstr dołączyło w Brukseli do pozostałych siedmiu, które przebywały w Calais i dalej, już drogą lądową, przez Antwerpię, Hamburg i Lubekę dotarły do Gdańska.\n9 sierpnia 1654 r. w uroczystej procesji, z udziałem pary królewskiej, nuncjusza i dworzan, wizytki przekroczyły bramy klasztorne w Warszawie. W archiwum znajduje się opis ówczesnych drewnianych zabudowań: “Klasztor położony jest na niewielkim wzgórzu poniżej kościoła, który jest mały, śliczny i usposabia do modlitwy. Królowa – fundatorka kazała go wymalować i zaopatrzyć wielkimi obrazami. W głębi jest mały chór dla muzyków grających w wielkie święta (...) Do kościoła od strony ołtarza przylegają zakrystie zewnętrzne i wewnętrzne, rozmównica, sala ogólnych zgromadzeń, nowicjat z dwoma pokojami... Na końcu krytej galerii szatnia, refektarz, kuchnia, spiżarnia... dalej furta. Na piętrze - 18 cel (wśród nich cela królowej i trzy pokoje dla służby)... strych...”. Zachwycone Francuski tak pisały do Paryża: “Można tylko powiedzieć, iż w tym stuleciu podobnej fundacji jeszcze nie widziano!”. Na przybyłe oczekiwały iście królewskie dary: piękne kapy, ornaty, naczynia liturgiczne, złote monstrancje, kryształowy krzyż oprawiony w srebro oraz najcenniejsze, zachowane do dziś tabernakulum, które królowa kazała zrobić z hebanu.\nNiestety ten pierwszy okres szybko minął, a klasztor wizytek zaczął dzielić losy Warszawy i całej Ojczyzny. Pierwszy raz, zakonnice musiały opuścić klasztor i miasto podczas najazdu szwedzkiego 30 VII 1655 r., kiedy to najeźdźca po splądrowaniu spalił część klasztoru i kościół. Siostry wraz z królem-uchodźcą i dworem schroniły się na Śląsku, gdzie przebywały do 1657 r., zawdzięczając swoje przetrwanie królowej. W 1664 r. przystąpiono do budowy nowego klasztoru, a ściślej - skrzydła wschodniego, od strony Wisły. 21 VI 1666 r. odbyła się ceremonia ponownego wprowadzenia sióstr za klauzurę.\n29 V 1727 r. rozpoczęto wznoszenie nowej świątyni, zdecydowanie większej i murowanej ze środków fundacji Elżbiety Lubomirskiej Sieniawskiej. Kamień węgielny położył legat papieski abp Camillo Paulucci. W 1734 r. budowa sięgnęła konstrukcji dachowej, ale z powodu barku funduszy (fundatorka zmarła 29 III 1729 r. nie pozostawiając zapisu testamentalnego) została zatrzymana. W 1754 r. przegniła konstrukcja zawaliła się. To spowodowało, że siostry zaczęły bardziej energicznie szukać darczyńców. Pokaźne wsparcie zgromadzenie otrzymało od Marii Zofii z Sieniawskich Czartoryskiej (córki fundatorki budowy) i jej męża Augusta Aleksandra. Dokończyły jednak i sfinalizowały budowę same zakonnice. Wzniesienie kościoła zakończyło prace budowlane w klasztorze.\nKonsekracji nowej świątyni dokonał referendarz koronny 20 IX 1761 r. ks. bp kijowski, Józef Andrzej Załuski, wielce zasłużony dla polskiej kultury.\nPo klęsce insurekcji kościuszkowskiej, okupant ogołocił klasztor z naczyń liturgicznych, złotych i pozłacanych monstrancji, zabierając również urnę z prochami królowej-fundatorki. Podczas kampanii napoleońskiej (1807) siostry ponownie musiały opuścić klasztor, który zamieniono na szpital wojskowy (zamieszkały wówczas u sióstr sakramentek na Nowym Mieście). Szczęśliwie dobra klasztorne nie ucierpiały wówczas, pieczołowicie chronił je bowiem kapitan francuski Chretie.\nW okresie zaborów, po zamknięciu pensji dla dziewcząt, nakazano pozostawienie tylko 12 sióstr w klasztorze, oraz zakazano przyjmowania nowych powołań. Wydawało się, że nastąpi zmierzch warszawskich wizytek. Szybko okazało się jednak, że to dzieło osadzone na skale nie poddaje się niszczącej ręce wroga. Kościół stał się jedną z najważniejszych świątyń w mieście, a do tradycji należało zawieranie związków małżeńskich w tym pięknym kościele pw. św. Józefa Oblubieńca.\nKlęski i cierpienia towarzyszyły siostrom przez wieki, ale największe represje i swoistą martyrologię przeszły siostry w okresie okupacji niemieckiej i podczas Powstania Warszawskiego. We wrześniu 1939 r. bomba lotnicza zburzyła narożnik kościoła, uszkadzając kaplicę. Pozostała budowla została nie tknięta. Ale nie był to czas spokoju dla wizytek. Niemcy nękali siostry częstymi rewizjami, poszukując “bandytów”, jak nazywali bojowników oporu.\nPo upadku Powstania wizytki, jak wszyscy mieszkańcy, musiały opuścić Warszawę. Dzięki Bogu, powróciły na Krakowskie Przedmieście już 17 stycznia 1945 r., a pierwsza Msza św. odprawiona została 9 lutego.\nKoniec wojny nie przyniósł siostrom upragnionego spokoju. Władze “peerelu” nie zapomniały ani na chwilę o tym, jak mówiły “zarzewiu zła” i nękały klasztor licznymi niespodziewanymi “wizytami”, podtrzymując atmosferę napięcia i niepokoju. Szykany, częste rewizje i represje nasiliły się jeszcze, gdy rektorem kościoła został ks. Jan Zieja (1897 – 1991), wielki wielkością swych czynów, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej i kapelan wielu oddziałów wojskowych, Komendy Głównej AK i Szarych Szeregów. Ten wielki kapłan nie podobał się komunistycznej władzy, a jego słynne kazanie, wygłoszone w kościele sióstr wizytek po aresztowaniu Prymasa Polski ks. kardynała Stefana Wyszyńskiego, spowodowało żądanie władz państwowych, aby księdza usunąć z Warszawy. Po rocznym pobycie leczniczym w Zakopanem, kiedy już sprawa ucichła, wrócił do Warszawy, ale już nie do kościoła wizytek. Następcą tego niezwykłego kapłana został również niezwykły, poeta, ks. Jan Twardowski (od 1959 r.).\nW 1986 r. na placu przed kościołem i klasztorem postawiono pomnik Prymasa, ks. kard. Stefana Wyszyńskiego. Nieopodal, na rogu ul. Krakowskie Przedmieście i ul. Karowej “pilnuje” klasztoru Bolesław Prus. Dalej idąc Karową w dół do Wisły, zaraz za płotem klasztoru, wyrosło nowe skrzydło budynku Polskiego Towarzystwa Higienicznego. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że siostry wizytki wydzierżawiły na przełomie wieków ten skrawek ziemi miastu, mając na względzie dobro publiczne. Tymczasem PTH takiej funkcji nie pełni i nie pełniło nigdy, natomiast niemal cały stary i nowy budynek wynajmuje na cele komercyjne. I nic to, że Wizytki posiadają dokumenty, iż teren od ul. Krakowskie Przedmieście do Wisły należy do klasztoru, że taka była decyzja króla Jana Kazimierza, że w związku z tym każdą inwestycję wypadałoby przekonsultować z prawowitymi właścicielami gruntów. Nie pomogły protesty – wizytki przegrały. Dzięki Bogu nie muszą kolejny raz opuszczać murów klasztornych, tak jak za czasów zaborców czy niemieckiej hordy.\nKlasztor, położony na skarpie, otoczony sadem oraz ogrodem warzywnym i kwiatowym, w okresie swojej świetności sięgał aż do brzegów Wisły. “Jest położony w najpiękniejszej części miasta i w najzdrowszym miejscu, na obszernym placu, pomiędzy pałacem (Kazimierzowskim) a zamkiem... Z naszego klasztoru rozciąga się wspaniały widok na rzekę płynącą poniżej ogrodu. (...) Ogród dobrze uprawiony, w bardzo dobrym porządku. A po środku znajduje się źródło wody mineralnej” – pisały przed wiekami siostry przybyłe z Francji do Warszawy. Dziś, ogród został bardzo okrojony, a cały dziedziniec zajmuje zaledwie niewielki skrawek ziemi, otoczony wysokim murem.\nMoże nie byłoby to godne do odnotowania, gdyby nie fakt, że ta zielono-kolorowa oaza ciszy, stanowiła i stanowi spiżarnię dla mieszkanek klasztoru. Na co dzień pracami w ogrodzie zajmuje się kilka wyznaczonych sióstr. Kiedy jednak niebo chyli się ku horyzontowi lata, a dorodne owoce zachęcają, by wziąć je do ręki, cała wspólnota zajmuje się zbiorem plonów, które po przetworzeniu zostają umieszczone w XVIII - wiecznych piwnicach i służą siostrom, aż do następnej jesieni.\nDużo jest w ogrodzie kolorowych ziół i kwiatów, którymi siostry przystrajają ołtarz. Ich piękno służy również wizytkom do kontemplacji. Jak mawia ks. Twardowski, “pielęgnując ten swój skrawek raju, siostry podziwiają świat natury żyjący Bogiem. To z niego czerpią siły i radość, którą przekazują na zewnątrz, mocą wspólnej modlitwy”.\nKiedy księżniczka Anna Czartoryska zdecydowała, że dalsze życie spędzi oddając się na służbę Bogu, była dojrzałą, trzydziestoletnią niewiastą, niestety o wątłym zdrowiu.\nPrzed opuszczeniem domu rodzinnego, najpierw pożegnali księżniczkę jej najbliżsi. Nie brakowało dosłownie nikogo w Pełkiniach, kto by nie przyszedł do pałacu, by pożegnać swoją Panienkę. “Ach! Jakież rozdzierające były to chwile!... Wtedy, kiedy chciało by się być zapomnianym, zwracają się do nas najczulszymi słowami, co z kolei pozwala odczuć ofiarę rozstania... Tatuś nie mówił prawie nic, ale wzrok jego spoczywał na mnie z miłością...”.\nTermin przekroczenia bramy klasztornej, poprzedzony żarliwą modlitwą do Bożej Rodzicielki i rozważaniem Męki Pańskiej - przyszłej siostry wizytki i jej matki Jadwigi z hr. Dzieduszyckich księżnej Czartoryskiej, szukających w Maryi i Jej Synu męstwa do spełnienia bolesnej ofiary i wsparcia w realizacji powołania, parokrotnie odkładany, ustalono na dzień 15 III 1921 r., był to wtorek przed Wielkim Tygodniem. Nazajutrz, w środę, 16 marca przypadała uroczystość Matki Boskiej Siedmiobolesnej.\n(Szczególny kult do Matki Boskiej Bolesnej znany jest od wieków na Śląsku. W Miasteczku znajduje się cudowny obraz “Mater Doloris”. W środę, przed Niedzielą Palmową, tłumy ludzi gromadzą się po Mszy św. przed cudownym obrazem, by wraz z Nią rozpamiętywać drogę na Kalwarię Jezusa Chrystusa. Na tym XVII-wiecznym obrazie Matka Boża przedstawiona jest z siedmioma mieczami w sercu, symbolizującymi siedem boleści. Do pełnego odrodzenia i upowszechnienia kultu Matki Boskiej Siedmiobolesnej i Jej uroczystości w środę przed Niedzielą Palmową, przyczynił się świątobliwy ksiądz Teodor Christoph, który powołał do życia Bractwo Siedmiu Boleści NMP, zatwierdzone przez Stolicę Apostolską 25 listopada 1880 r.).\nSam akt wejścia za bramę klasztorną księżniczki Anny odbył się w bardzo wzruszający i uroczysty sposób. Oboje rodzice, kilku braci oraz kilkanaście osób z bliskiej rodziny, w godzinach popołudniowych, zebrali się w warszawskim kościele przy trakcie królewskim. Po głębokiej modlitwie, przed głównym ołtarzem, ze łzami w oczach, oddali córkę Bogu, udzielając jej swego błogosławieństwa. Tylko księżniczka Anna nie płakała, choć trudne i dla niej, a nawet trochę bolesne, było oderwanie się od kochającej rodziny, zerwanie z tym światem, w którym wzrastała i pracowała społecznie. Zerwanie z ludźmi dla których niosła codzienną miłość, którym dawała słowa pociechy i radość uśmiechu. Nie płakała, lecz serce biło jej gwałtownie...\nKsiężniczka Anna przekracza próg, nad którym widnieje napis: “Na kogóż wejrzę, jeno na ubożuchnego i na skruszonego duchem, a drżącego na słowa moje” (Iz 66,2). Ciężkie, kute z żelaza drzwi zamykają się. Wraz z siostrami udaje się do chóru, by przed Ukrzyżowanym być może wyznać: “Na zawsze, na zawsze jestem tutaj...”.\nPierwsze dni w klasztorze - jeszcze nie za klauzurą, ale już w zgromadzeniu - tzw. aspirantura, są czasem oswojenia się z nowym miejscem i nowymi ludźmi. Dla księżniczki Anny czas ten trwał przez Wielki Tydzień. Spędziła go w cichym skupieniu i w podniosłych rozważaniach, w których szukała mocy ducha do spełnienia woli Bożej, łącząc się z siostrami w odmawianiu Godzin Wielkotygodniowych. Po odbyciu medytacji rekolekcyjnych, w wielkim rozmodleniu, czekała na decyzję kapituły.\nW Wielką Sobotę zebrała się Nadzwyczajna Mała Kapituła. Księżniczka Anna prosi o przyjęcie do zgromadzenia. Przełożeni uznają za wskazane, by na radosną uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego aspirantka została przyjęta do próby świętej. Wzruszona, z pokorą i radością przyjmuje decyzję Kapituły, zmienia świecki strój na długą czarną sukienkę z pelerynką i biały czepek z czarnym welonikiem.\nRozpoczął się czas wstępnej formacji – postulat. Siostra Anna przygotowuje się do próby życia zakonnego przez ugruntowanie życia chrześcijańskiego, przez dalsze pogłębienie i rozeznanie powołania.\nGłęboko religijna, rozmiłowana w obrzędach liturgicznych, pogrążona całkowicie w cichym skupieniu i rozmodleniu, a przy tym bardzo skromna i nieśmiała postulantka, na razie czuje się zagubiona, skrępowana. W rozmowie z asystentką nowicjuszek powtarza: “Czuję się jak prosta wieśniaczka w dużych salonach – nie wiem jak się ruszać, co robić!”.\nTen stan “zagubienia” nie trwa długo. Wesołość sióstr i atmosfera radości podczas rekreacji, o co dba mistrzyni nowicjatu siostra la deposée Maria Justyna Wołoszyńska, sprzyja szybkiemu zaaklimatyzowaniu się nowicjuszki.\nPo kilku tygodniach wątła, o słabym systemie nerwowym, Anna, zaczęła przeżywać rozterki moralne i duchowe. Nastąpiła oschłość w modlitwie, przygasło światło powołania, opanowała ją ciemność. W walce sama z sobą, odezwała się tęsknota za rodziną, a przede wszystkim za ukochaną matką. Cierpi bardzo... Czuje się opuszczona, jak “Jezus w ogrodzie konania”, pozbawiona opieki zarówno ziemi, jak i z nieba.\n“Nie dla mnie życie zakonne, kontemplacyjne... nie mam powołania... trzeba powrócić z rozpoczętej drogi – i to nie zwlekając...” – powtarza, w duchu formułując coraz to bardziej stanowcze wnioski. Bóg tymczasem czuwa nad nią z miłością tkliwą, nieogarnioną i niepojętą, i zda się mówić: “Służ Mi i bądź doskonała, a uczynię przymierze moje między Mną a tobą” (por. Rdz 17,1)\nW tym czasie odwiedza klasztor ojciec Jacek Woroniecki (dominikanin, rektor KUL, znakomity duszpasterz, wychowawca zastępów różnych stanów społeczeństwa polskiego). Po Mszy św. słysząc o rozterkach Anny prosi ją do kraty i odbywa długą rozmowę na temat przeżyć jej duszy. Kiedy nowicjuszka zakończyła rozmowę stwierdzeniem, że postanowiła opuścić klasztor, ojciec Jacek powiedział: “O sprawach Bożych, nadprzyrodzonych, można decydować tylko w sposób Boży, nadprzyrodzony. Czyli należy najpierw odprawić żarliwą nowennę do Ducha Świętego z pokorną prośbą o światło i moc do jego spełnienia... Bo i w samej rzeczy miłość chrześcijańska jest tą wewnętrzną, nadprzyrodzoną mocą ducha, która nami kieruje w wypełnianiu wszystkich obowiązków naszego życia, tak iżby one odpowiadały świętej woli Bożej i do ostatecznego celu prowadziły”.\nAnna odeszła od kraty nieco zawstydzona i upokorzona. Nazajutrz rozpoczęła nowennę. W miarę jak upływały dni, światło Ducha Świętego, rozjaśniało i rozgrzewało duszę nowicjuszki. Raz jeszcze zrozumiała wolę Bożą, zrozumiała, że życie swoje powinna złożyć w zupełnej ofierze Bogu, w zakonie Nawiedzenia.\nW pierwszy piątek czerwca 1921 r., Najświętsze Serce Jezusa zsyła Annie kolejne wsparcie w powołaniu - klasztor odwiedza Wizytator Apostolski ks. Achilles Ratti, przyszły Papież Pius XI. W sali kapitularza spotyka się z siostrami i żegna się z nimi – wraca bowiem do Mediolanu i Rzymu. Po wysłuchaniu ciepłych i serdecznych słów, każda z sióstr, ucałowawszy pierścień nuncjusza, otrzymała błogosławieństwo. Ostatnia podeszła do Jego Eminencji najmłodsza - postulantka, siostra Anna. W tej chwili towarzyszący nuncjuszowi ks. Infułat Euzebiusz Brzeziewicz szepnął po włosku: “questa suora” (“to ta siostra”). – Nuncjusz trochę dłużej rozmawiał z siostrą Anną, a położywszy jej rękę na głowie udzielił jej dłuższego, wyjątkowego błogosławieństwa.\nDalszy okres próby przechodzi siostrze Annie w ciszy i spokoju. Wspomagana łaską Bożą już nie wahała się, a odważnie wchodzi w dalsze etapy życia zakonnego. I modli się dużo... I cierpi, gdyż jej wątły organizm co i raz zakłócają różne niedomagania. Ale nie skarży się, a swoje codzienne czynności wypełnia z wielką gorliwością - cierpienia zaś ofiarowuje Sercu Jezusa.\nOpanowana, z przymkniętymi oczyma i wypiekami na twarzy, z pokorą i wielką radością przyjmuje wynik głosowania kapitulnego do obłóczyn. Po dopełnieniu ceremonii w kapitularzu, po podziękowaniu za przyjęcie, spiesznym krokiem udaje się do chóru, a tam z twarzą ukrytą w dłoniach, pogrąża się w długiej rozmowie z Bogiem, swym Oblubieńcem.\nObłóczyny ustalono na uroczystość św. Michała Archanioła (29 września), świętego, który drogi był jej sercu, a którego zawołanie: “Któż jak Bóg” było poniekąd jej życiową dewizą.\nSzczęśliwi rodzice, zaraz po ustaleniu terminu obłóczyn, podziękowali matce przełożonej Marii Rozalii Janiszewskiej, wyrażając przy tym cały szereg życzeń. Książę Witold pragnął, by ceremonia odbyła się w uroczysty, królewski sposób, żeby przygotowaniem uroczystości zajęła się rodzina, by Mszę św. odprawił brat Anny – ks. Jerzy, a służył przy ołtarzu, również brat – Stanisław, by słowo Boże wygłosił z ambony przyjaciel rodziny ks. abp Józef Teodorowicz, a samą zaś ceremonię obłóczyn dopełnił krewny ks. abp Adam Sapieha (wówczas ordynariusz krakowski). Księżna Jadwiga dodała do tego pragnienie, by strój ślubny oraz ubranie zakonne wykonała pracownia krawiecka we Lwowie.\nW przygotowaniu ceremonii obłóczyn uczestniczy także służba z Pełkiń: długoletni ogrodnik, z cieplarnianych kwiatów, sam wykonał wiązankę ślubną, stolarz – łóżko zakonne, kobiety wiejskie siennik i z własnej roboty samodziału – kilim.\nTaka była bowiem tradycja rodziny, że dzień w którym dziecko rozpoczynało aktem samodzielne życie, obchodzony był w każdym przypadku bardzo uroczyście. A ponieważ dzień obłóczyn księżniczki Anny, był dniem szczególnym – dniem pożegnania świata świeckiego – należało mu nadać iście królewską oprawę.\nSiostra Anna obłóczyny przyjmuje jako całkowity dar z siebie swej Miłości - Jezusowi i Jego Matce, Maryi. 21 września rozpoczyna rekolekcje – wcześniej prosząc ojca Jacka, by współuczestniczył w tym okresie modlitewnej zadumy i by przyjął od niej spowiedź świętą. Niestety w tym przypadku spotkało Annę rozczarowanie. Ten zacny dominikanin polecił jej posłuszeństwo i poddanie się duchowej władzy zgromadzenia: “Warszawskie zgromadzenie ma niezrównane szczęście mieć duchowym opiekunem, od szeregu lat, bardzo świątobliwego ks. Infułata Brzeziewicza, kapłana prawdziwie według Serca Bożego. Ja sam wdzięczny jestem Bogu, że zaliczam się do jego penitentów i synów duchowych od młodzieńczych lat”.\nTymczasem, niemal z całego świata, napływają życzenia. – Anna nie czyta ich, tak jak nie chce spotykać się przy kracie z licznie nawiedzającymi ją znajomymi i krewnymi. Wszystkim odmawiała mówiąc: “Dajcież mi spokój. Niechże mam czas wznieść się choć trochę wyżej ponad te przyziemne małostki”.\nRekolekcje odbywa siostra Anna w wielkim skupieniu i wyciszeniu ducha. Ks. Infułat nie szczędzi swego czasu jej duszy jako spowiednik. Mistrzyni nowicjatu, siostra la deposée Maria Justyna Wołoszyńska, z wielką troskliwością i pieczołowitością wychowawczą, dopełnia przygotowania do ceremonii. “Obie wtedy poznały się głębiej, zrozumiały i zadzierzgnęły wzajemne zaufanie w subtelnych przeżyciach duszy, dążącej do doskonałości, po ścieżkach artykułów naszego błogosławionego Dyrektorium” – napisała jedna z sióstr.\nW przeddzień uroczystości obłóczyn, w rozmównicy św. Rocha, Anna odbywa długą rozmowę z rodzicami. Są w kaplicy sami: ona i oni (ten fakt odnotowany jest w księgach zakonnych, a przyszła nowicjuszka swym podpisem potwierdziła, że wstępuje do zgromadzenia z własnej i nieprzymuszonej woli).\nPodczas rozmowy dowiaduje się siostra Anna m.in., że ks. abp Sapieha nie będzie przewodniczył ceremonii, wskazując na ks. Infułata, wieloletniego przyjaciela klasztoru, któremu “dopełnić tę funkcję przynależy”, i że sam zasiądzie przy rodzicach. Z misją poproszenia o przewodniczenie uroczystościom obłóczyn, o łaskawe danie habitu świętego, do ks. Infułata, udał się ukochany brat Anny – ks. Jerzy.\nKsiężna Jadwiga prosi, by córka otrzymała imiona zakonne: Maria Weronika. “Pragniemy, by jako oblubienica Chrystusowa, była Weroniką dla Jego Ciała Mistycznego, Kościoła świętego. – Tak ofiarowujemy ją i poświęcamy Bogu”.\nW dzień św. Michała Archanioła pogoda była iście królewska – słońce swoim złotem obdarowywało wszystkich zebranych na uroczystości. Siostra Anna w skromnym ślubnym stroju, z twarzą niezwykle skupioną, pełna pokory – wyglądała “dziewiczo i dostojnie, jak oblubienica Chrystusowa”.\nW rozmównicy św. Rocha, na pięterku, przyjmuje długie i rzewne błogosławieństwo rodziców, otoczonych wszystkimi dziećmi (przyjechała również najstarsza córka z Grodzieńskiego, z Bojar, Maria księżna Krasińska Michałowa). Z rodziny Czartoryskich nie brakowało nikogo.\nPunktualnie o godz. 10-tej, w świątyni pw. św. Józefa Oblubieńca NMP, wypełnionej po brzegi rodziną i wiernymi, wśród których było wiele zakonnic z innych zgromadzeń (szczególnie zmartwychwstanek), dwaj bracia księżniczki Anny wstąpili na stopnie ołtarza: ksiądz Jerzy w asyście ministranta księcia Stanisława, przystąpił do sprawowania cichej Mszy św. Jedynie z chóru spływały rzewne i tkliwe dźwięki skrzypiec i wiolonczeli. Na twarzach zgromadzonych widać było wielkie skupienie, a w niejednych oczach lśniły łzy wzruszenia.\nSiostra Anna pierwsza przystąpiła do Komunii św., a zaraz za nią, przed kratą, jej rodzice, rodzeństwo i wielu krewnych (z abp Sapiehą na czele) oraz licznie zgromadzeni znajomi.\nPo Mszy św., której ceremonia trwała do godzin południowych, przed ołtarzem stanął ks. Infułat Euzebiusz Brzeziewicz w asyście księdza Jerzego i księcia Stanisława i dostojnym głosem zaintonował “Veni creator”.\nPo ukończeniu śpiewu ks. Infułat podszedł do kraty i rozpoczął ceremonię pytając: “O co prosisz córko moja?”. - Po otrzymaniu odpowiedzi, J.E. ks. abp Józef Teofil Teodorowicz, ostatni a zarazem najsłynniejszy arcybiskup ormiańsko-katolicki w Polsce, z ambony, wygłosił słowo Boże.\nDalszy ciąg ceremonii obłóczyn odbywa się, ze zdwojoną powagą i namaszczeniem wszystkich uczestniczących w tej doniosłej chwili. Słowa homilety, podniosłe, a jednocześnie pełne prostoty, przeniosły słuchaczy w przebogaty świat nadprzyrodzony, odrywając od rzeczy przyziemnych, doczesnych... Kiedy zaś ceremoniarz wypowiedział: “Odtąd nie będą cię już zwać siostrą Anną, lecz siostrą Marią Weroniką” – nastąpiła wielka radość, a w oczach zebranych zaiskrzyły łzy. Odśpiewano uroczyste “Laudate”, a nowa oblubienica Pańska złożyła “pocałunek pokoju”, dany całemu zgromadzeniu sióstr.\nPo oświadczeniu matki przełożonej, że księżniczka Anna została przyjęta do nowicjatu, nastąpiło wręczenie jej różańca, Konstytucji i Dyrektorium Zgromadzenia. Siostra Maria Weronika przyobleka się w habit zakonny z białym welonikiem.\nPo południu siostra Maria Weronika spotkała się u kraty z licznie zgromadzoną rodziną. Nastrój i tam, w rozmównicy, panował podniosły, a perełki łez płynęły niemal z każdych oczu.\n“Handziu! Jakaś ty szczęśliwa” – szeptała kuzynka Zofia hr. Zamojska. “Ja studiuję nauki społeczne w Liege, a ty ...” (niedługo potem hr. Zofia wstąpiła do ss. Niepokalanek i była pierwszą “zdobyczą” apostolstwa siostry Marii Weroniki).\nStaś, dwanaście lat młodszy brat, jej pierwszej wyszeptał: “Handziu, pójdę w Twoje ślady. Wstępuję do seminarium w Krakowie”.\nRodzice dla upamiętnienia ofiarowania Bogu swej ukochanej córki ufundowali w zamku w Pełkinie, niedaleko pokoju, który zajmowała Anna, kaplicę. Z czasem stała się ona miejscem do którego często zaglądali, łącząc się duchowo ze swoim ukochanym dzieckiem.\nPo uroczystych obłóczynach nastąpił dla siostry Marii Weroniki czas wypełniony pracami codziennymi (sprzątaniem, haftowaniem, posługą starszym i schorowanym siostrom, itp.), intensywnymi ćwiczeniami duchowymi, zapoznaniem się z teoretycznymi i praktycznymi zasadami życia wewnętrznego, zaznajomieniem się z historią i duchem zgromadzenia i niekończącą się modlitwą.\nPóźniej była sekretarką matki przełożonej – pisała z łatwością listy po polski i francusku. Miała przyjemny styl. Zajmowała się pracami introligatorskimi i tłumaczeniami z francuskiego.\nW 1934 r. została wybrana radną Zgromadzenia, a po śmierci asystentki siostry Marii Józefy Konarzewskiej (1935), zajęła jej urząd.\nW 1937 r., po śmierci matki Marii Amaty Spencer, została przełożoną zgromadzenia. Przełożeństwo zaczęło się dla niej poważną chorobą - silna anemia wyłączyła matkę Marię Weronikę z aktywnego życia. Przez kilka miesięcy musiała leżeć w łóżku, przyjmować przeróżne medykamenty. Cierpiała bardzo... A siły wracały wolniutko.\nNa wiosnę 1938 r. choroba znów dała o sobie znać. Tym razem bóle żołądka bardzo się nasiliły tak, że matka Maria Weronika zmuszona została poddać się hospitalizacji. Uczyniła to bardzo niechętnie, ale posłuszna wskazaniom lekarskim, opuściła klasztor i pojechała do szpitala. Księżna Jadwiga, gdy tylko dowiedziała się o chorobie córki przyjechała natychmiast do Warszawy i była z nią razem w szpitalu. Jak się później okazało “Było to ostatni raz kiedy z Mamą najdroższą się widziałam”.\nW 1939 r. wybuchła wojna. Na skutek oblężenia Warszawy i działań wojennych, budynek klasztoru został lekko uszkodzony. Bóg jednak czuwał nad swoją oblubienicą... Powróciły jej siły, a liczni przyjaciele pomogli usunąć zniszczenia.\n28 III 1941 r. tak pisała matka Maria Weronika do ojca: “(...) Ze zdrowiem trzymam się teraz nieźle, ale stale muszę myśleć o nim... bo serce zawsze potrzebuje wzmocnienia. Dzięki Bogu, że zima się kończy. Była bardzo długa w tym roku – a my doznałyśmy tyle opieki Boga. Dziwnym sposobem dostałyśmy koks, który nas ratował... W ogóle bieda wokół straszna i ludzie cierpią okropnie, ale tak po Bożemu i bohatersko... Wiele modlimy się w wiadomych intencjach, a szczególnie o wiarę, nadzieję i miłość w duszach udręczonych, bo to rzecz najważniejsza. We wszystkim widać jakiś ukryty plan Boży, który się ziszcza przez kataklizmy, na które patrzymy...”\n2 IV 1941 r. przyjęła matka Maria Weronika do klasztoru osiemnaście karmelitanek bosych, wysiedlonych z Łodzi, które początkowo miały być rozdzielane po różnych domach. Takiemu rozbiciu sprzeciwiła się jednak stanowczo, uważając, że nie będzie to służyć zgromadzeniu. “Mam wielkie emocje i wzrusza mnie to bardzo, ale ufam, że wraz z nimi wejdzie w nasz dom błogosławieństwo Boże obfite”.\nKiedy wysiedlone przekroczyły bramę klasztorną - łzy radości płynęły z wszystkich oczu: karmelitanek i wizytek. Matka Maria Weronika została teraz ukochaną przełożoną dwóch zgromadzeń.\n6 VII 1941 r. matka Weronika tak napisała do ojca: “Kochany Tatusiu, (...) o procesie beatyfikacyjnym ks. Augusta dowiedziałyśmy się, i nawet była z tej okazji Msza św. kilka dni temu. Modlimy się za Mamusię i za Was gorąco, a sercem jestem często przy Ojcu i Mamie. Kłopotów różnych i trudności mam wiele, czasem trudno dać sobie radę ze wszystkim i wszystkimi okropnościami, które przez kratę do nas przychodzą i chwytają za serce. Pan Bóg ma jakieś zamiary nad nami i nad wszystkimi, ale czy to nie koniec świata się zbliża? (...) Teraz przeważnie każdy tu zajęty być musi, żeby zdobyć chleb powszedni i nie umrzeć z głodu... Proszę wiele o modlitwę. W naszych nieszczęściach hojnie płyną ofiary, drobne i większe, pomoc, rada, życzliwość, serdeczność. To wszystko sprawia Pan Jezus, bo chce widocznie nas tu mieć i dom modlitwy jest Mu miły. Te dowody Bożego miłosierdzia i Jego miłości potęgują ciągle naszą ufność i wiarę”.\n12 VII 1941 r. matka Maria Weronika otrzymała wiadomość, że w Pełkiniach odeszła do Boga jej ukochana matka, odeszła w chwale świętości - jak powiedział nad trumna ksiądz kapelan – odeszła po wieczną nagrodę. Mszę św. śpiewaną, sprawowali dwaj synowie: ojciec Michał i ksiądz Stanisław. Matka Weronika była duchem obecna z rodziną, na tej smutnej ceremonii – smutnej po ludzku – a radosnej dla ufającej w miłosierdzie Boże.\nPo 6 latach przełożeństwa, w 1943 r. (zgodnie z regułą skończyła się kadencja), jako siostra la deposée, została mistrzynią nowicjatu. Funkcję tę pełniła nieprzerwanie do 1949 r. Tymczasem choroba, po krótkim okresie pozornej poprawy, nasiliła się, robiąc coraz to większe spustoszenia w jej wątłym organizmie. Dlatego cierpi matka Weronika coraz bardziej, przechodząc kolejno przez okresy nadziei i lęku. Ale nie załamuje się. Cierpienie ofiarowuje swojemu Panu i Bogu, za siostry, za zgromadzenie, rodzinę i Ojczyznę...\n2 VIII 1943 r. matka Weronika udała się do szpitala, na operację. “Był to rodzaj nowotworu skórnego, ale twierdzą, że to sprawa lokalna i nie powinna się wracać, ani dawać przerzutów, ale koniecznie jak się zagoi trzeba to miejsce jeszcze naświetlać. I z tym będzie trochę trudności, bo tego w domu robić się nie da. Zobaczymy co powie na to ks. bp Antoni Szlagowski i moja Matka Przełożona. (...) Siostry Miłosierdzia (szarytki) mnie pielęgnują, są straszliwie poczciwe i troskliwe. Mam pokoik osobny, codziennie Komunię św. (...) Mnie tu zresztą nikt nie odwiedza prócz Izy i Cioci Ludwiki, bo nikogo nie pragnę widzieć poza klauzurą. Przypomina mi się tylko często lat temu - mój pobyt w szpitalu, kiedy miałam przy sobie mamę i Marysię... Ile, ile zmieniło się od tego czasu. Wszystko jest teraz inaczej tylko Pan Bóg ten sam, ta sama Komunia św., która nas łączy wszystkich w jedną rodzinę Bożą i tych, co jeszcze tu na ziemi cierpią i męczą się, i tych, co już odeszli do lepszego świata” – pisała do ojca.\n4 IX 1945 r. ukochany ojciec matki Weroniki, książę Witold Czartoryski, odszedł do wieczności. Pogrzeb odbył się 7 IX w Makowie Podhalańskim. Książę spoczął w takim miejscu “że kiedyś przenieść będzie go można, gdyby okoliczności były odpowiednie”. Ksiądz Stanisław wyprowadził z domu trumnę ze szczątkami doczesnymi ojca, drugi syn - ksiądz Jerzy odprawił Mszę św. pogrzebową, a pochował krewny - ksiądz kardynał Adam Sapieha, metropolita krakowski.\nW 1949 r. obdarzono siostrę Marię Weronikę pełnym zaufaniem i powierzono jej ponownie funkcję przełożonej zgromadzenia, którą w Imię Boże i zgodnie z wolą Bożą sprawowała aż do śmierci.\nW grudniu 1949 r. umarła ukochana siostra la Deposée. Odchodziła do Pana w pełni świadoma, martwiąc się tylko, że teraz matka Maria Weronika, pozostanie sama – sama będzie musiała dźwigać krzyż i trudy przełożeństwa. Smutek, który napełnił serca współsióstr, a szczególnie Matki Przełożonej, nie wskazywał, że już wkrótce jeszcze większy krzyż przyjdzie dźwigać wizytkom w warszawskim klasztorze. Większy bo dotyczyć będzie ich ukochanej matki Marii Weroniki.\nPod koniec lata 1950 roku, matka Maria Weronika, powiedziała do jednej z sióstr: “Zdaje mi się, że niedługo was opuszczę... czuję się zupełnie dobrze... tylko dziwne odczucie, że jednak naprawdę... to już niedługo...”.\nW październiku odprawiała rekolekcje, które bardzo ją wyczerpały, a bóle żołądka nasiliły się. I choć cierpienie właściwie nie opuszczało jej, było ono okazją do ciągłej ofiary – “ofiary wspólnej” “cum Ipso” (“z Nim”), jak zanotowała w swoim rekolekcyjnym karneciku.\n“Wierność natchnieniom i ciągłej ofierze”, to jedno z ostatnich postanowień. Czy wówczas zdawała sobie z tego sprawę, jaka będzie ta ofiara – nie wiemy. Jedno jest pewne, że od śmierci J. Em. ks. kardynała Augusta Hlonda (28 X 1948) świadoma była, że jej cierpienie przedśmiertne będzie wielkie, że umierać będzie w ciemnościach i opuszczeniu wewnętrznym i w wielkich bólach fizycznych. Przypuszczała nawet, że śmierć jej ogołocona zostanie z wszystkiego co nadprzyrodzone. A pomimo to, mimo czysto ludzkiego lęku, który niewątpliwie był i jej udziałem, przyjmuje upokorzenie takiej śmierci, zdając się w zupełności na wolę Bożą.\nNadal dużo pracuje i bardzo dużo się modli. I cierpi – bardzo cierpi, gdyż choroba nie ustępuje, a mimo to bierze czynny udział w życiu zgromadzenia. Interesuje się wszystkim, każdą siostrą, dla których zawsze ma czas i prawdziwie matczyne słowo.\nTymczasem wyczerpanie i utrata sił postępuje, nasilają się bóle, dlatego coraz częściej powątpiewa czy dotrzyma do końca kadencji na przełożeństwie, ale nadal ukrywa swoje cierpienie, siląc się nawet na wesołość.\nBoże Narodzenie przyniosło jej kolejne nasilenie ataków bólu, do tego dołączyły uporczywe nudności. I choć nie były one “nowością” dla matki Weroniki, choć przyzwyczaiła się przez długie lata do cierpienia, to wiedziała również, że po pewnym czasie miną, nie pozostawiając ubocznych skutków. Tym razem bóle były inne – ataki coraz częstsze i gwałtowniejsze, a przy tym zupełny brak apetytu i narastające osłabienie.\n16 II 1951 matka Weronika poczuła się bardzo źle. Radzi się nawet Pani dr Lisowskiej co czynić. Lekarz zaleca tygodniowy wypoczynek - z leżeniem w łóżku włącznie, całkowite oderwanie się od codziennych zajęć... Jednocześnie nie stwierdza żadnych niepokojących objawów.\nPierwsze dni wypoczynku przynoszą lekką poprawę samopoczucia, tylko siły nie powracają. Po tygodniu matka Weronika powoli zaczyna wstawać. Przyjmuje siostry, ale to wszystko - każda rozmowa męczy ją bardzo. O pójściu do chóru, by razem z siostrami trwać na modlitwie – nie ma mowy. Do tego doszły jeszcze prawie bezsenne noce, podczas których bóle były jeszcze gwałtowniejsze. Często musi zmieniać pozycję w łóżku, a nawet przesiadać się na fotel. Nadal stara się nie korzystać z pomocy siostry infirmerki. Chyba, że już nie może wytrzymać z bólu, a silne osłabienie nie pozwala na żaden krok - puka wówczas w ścianę, a infirmerka natychmiast zjawiała się w jej celi.\nPewnej nocy siostra infirmerkę obudziło lekkie pukanie. Wstała i natychmiast udała się do matki Weroniki. Jakież było zdziwienie matki, która choć rzeczywiście potrzebowała pomocy, to jednak zdając sobie sprawę, że siostra infirmerka śpi, starała się odwlec wezwanie. Najwidoczniej tym, który obudził siostrzyczkę był Anioł Stróż, widzący cierpienie chorej...\nMatka Maria Weronika cierpi coraz bardziej. Bóle nasilają się - lekarz zaleca ścisłą dietę. I znów lekka poprawa, do tego stopnia, że chora ma nadzieję, iż w Wielką Sobotę będzie miała na chórze Officjum Przełożeńskie, w tym roku po raz pierwszy śpiewane na melodię gregoriańską. Niestety było to tylko złudzenie. Choroba nasiliła się, a wizytująca dr Lisowska nie była już w stanie ukryć zaniepokojenia. I choć nie ujawniła jeszcze zdecydowanie swoich przypuszczeń, stanowczo zażądała prześwietlenia żołądka.\nW dzień Matki Boskiej Siedmiobolesnej (14 III 1951 r.) pojechała matka Weronika do szpitala. To skojarzenie uroczystości z faktem badań lekarskich, które miały potwierdzić lub rozpędzić przypuszczenia, dziwnie ściskały serca wszystkich zakonnic, jedynie chora była spokojna... Nazajutrz wynik badań choć nie bardzo stanowczy, potwierdził niestety najgorsze przypuszczenia. “O jak aktualnie brzmiały słowa liturgii Niedzieli Palmowej (18 III): Pater mi, si non potest hic calix transire, nisi bibam illum, fiat voluntas tua” (Mt 26,42) – “Ojcze mój, jeśli nie może ominąć mnie ten kielich i muszę go wypić, niech się stanie wola Twoja” – mówiły siostry.\nWielki Poniedziałek (19 III) przypadł w owym roku w dzień wspomnienia św. Józefa Oblubieńca. Matka Weronika musiała powtórnie prześwietlić żołądek. I tym razem lekarz nie postawił wprost diagnozy – podkreślił tylko, że jest to bardzo poważna choroba, i jeżeli nie będzie złośliwa to potrwa miesiące, a jeżeli... Zalecił siostrom pomagającym matce Weronice, by podawały jej środki uśmierzające ból tak często jak tego będzie wymagała choroba, by nie pozwoliły matce zbyt cierpieć, by przy tym wszystkim zachowywały pełen spokój. Zezwolił chorej na spożywanie pokarmów zgodnie z jej życzeniem.\nW trakcie badań matka Weronika milczała. Lękała się jednak, że werdykt będzie taki, iż musi poddać się operacji, gdy tymczasem wiedziała, że operacji nie przetrzyma, że będzie zmuszona umierać poza klasztorem. Kiedy lekarz pozwolił na powrót do zgromadzenia, wykluczył operację, na twarzy zmęczonej cierpieniem matki Marii Weroniki zajaśniał promyk radości. “Co to za ulga – powiedziała do siostry infirmerki – wiedzieć, że nie trzeba spodziewać się polepszenia, ani martwić się, że kuracja nie skutkuje, tylko tak spokojnie czekać, aż do końca... no i że nie trzeba jechać do szpitala...”.\nUlgą było też dla matki Marii Weroniki orzeczenie lekarskie, stwierdzające iż jest bardzo poważnie chora. Niepewność, że silny ból to skutek poważnej choroby, a nie jej przewrażliwienia i słabego wysiłku ponoszonego do przezwyciężenia dolegliwości – często nie dawał jej spokoju.\nTymczasem choroba robiła dalsze postępy. Bóle były coraz częstsze, a właściwie stały się niekończące. Nasilały się w nocy. Podawane środki farmaceutyczne tylko na moment przyciszały cierpienie, by wybuchnąć z jeszcze większą siłą.\nMatka Maria Weronika z cała jasnością umysłu i pełną świadomością szykowała się do odejścia. Robiła porządki w dokumentach, pisała listy pożegnalne do rodziny i w ciszy swej celi przeżywała ostatni swój Wielki Tydzień na ziemi. Pragnąc duchem łączyć się z ceremoniami wielkotygodniowymi prosiła, by czytać jej rozdziały Liturgii ojca Dom Geranger’a.\nW Wielki Czwartek do opieki nad chorą włączył się drugi lekarz dr Starkiewicz. Nie zmienia diagnozy. Nie wprowadza nowych leków. Nakazuje jedynie kontynuację podawania tych środków, które chorej choć trochę mogą złagodzić cierpienie.\nW Wielki Piątek siostry rozpoczęły Nowennę do Miłosierdzia Bożego z prośbą o cud zdrowia, bo wierzyły, że już tylko cud może zachować ich ukochaną matkę przełożoną przy życiu.\nMatka Maria Weronika z wielką prostotą, tym razem pozwala siostrom modlić się według ich natchnienia, wspólnie lub prywatnie, w jej intencji. Nigdy jednak nie prosi o modlitwę, bo naprawdę niczego prócz woli Bożej nie pragnie.\nRanek Wielkanocny – matka Weronika odmawia “Benedicite”, a następnie dzieli się jajeczkiem z każdą siostrą, która wolniutko przechodzi przez jej celę, zatrzymując się tylko na chwilę, by złożyć życzenia. Ta chwila była wielką radością dla ciężko chorej. Złożona w cierpieniu nadal interesuje się wszystkim i każdą siostrą, co wielokrotnie powtarza. Pragnęła mieć je wszystkie wokół siebie, a było to “chcenie przeciw chceniu”, bo jednocześnie obecność innych i rozmowy, męczyły ją bezgranicznie.\nW ten dzień Zmartwychwstania, Pan Jezus pozwolił cieszyć się Matce Weronice niespodziewaną wizytą: wracający z prokatedry ks. kardynał Stefan Wyszyński odwiedził ją w celi, by również podzielić się jajeczkiem. Po rozmowie, w której wyznała Księdzu Prymasowi, że nie może spełniać obowiązku swego urzędowania, usłyszała: “Przełożona może więcej dobrego zrobić dla swego zgromadzenia cierpiąc niż czyniąc”. Po błogosławieństwie ks. kardynał pożegnał się z matką Weroniką i opuścił klasztor.\nDo słów wypowiedzianych przez tego wielkiego kapłana wracała matka Weronika wielokrotnie – w każdym bardzo ciężkim momencie swego życia.\nZaledwie dziesięć dni minęło, a matka Weronika musiała ponownie poddać się badaniom lekarskim. Był to dzień dźwigania ciężkiego krzyża. Przez te dziesięć dni bowiem jeszcze bardziej schudła, a siły wydawać się mogło, że opuściły ją całkowicie. Ale ona skupiona, cierpiąca i miłująca, z pokorą przyjmowała wszystkie pomocne dłonie swoich współsióstr.\nTen dzień przyniósł Matce Marii Weronice i chwilę wielkiej radości – do klasztoru przyjechał ks. kan. Stanisław Czartoryski. Matka Weronika udając się na badania, zatrzymała się przy kracie i odbyła dłuższą rozmowę z ukochanym bratem. Na drugi dzień ks. Stanisław, uzyskawszy zgodę Księdza Prymasa, odprawił Mszę św. przy urządzonym w Izbie Przełożeńskiej, ołtarzu. Pozwolenie Prymasa zezwoliło również na odbycie przez ks. Stanisława rozmowy przy łóżku chorej, gdyż zejście jej ponowne do krat było zbyt ryzykowne i właściwie niewykonalne – siły opadły matce Weronice zupełnie.\nZadowolona z możności wysłuchania i świadomego uczestnictwa we Mszy św. – ostatniej, jak mówiła, w swoim życiu – nie zgodziła się na rozmowę z bratem w celi. Nie chciała czynić precedensu, który w przyszłości mógł doprowadzić do rozluźnienia klauzury. Poprosiła tylko siostrę infirmerię, by w jej imieniu podziękowała bratu za Mszę św. Sama zaś długo modliła się do Jezusa Miłosiernego, dziękując Mu za łaskę przeżycia Najświętszej Ofiary.\nPo Wielkanocy, cierpiąc straszliwe bóle, odbyła matka Weronika rozmowę pożegnalną z każdą z sióstr. Był to czyn graniczący z heroicznością. Mimo to zrealizowała to wielokrotnie powtarzane postanowienie: “By dawać się brać!”.\nNasilające się cierpienia zaczęły utrudniać matce Marii Weronice modlitwę. Myśli urywały się, zdawać by się mogło, że co chwilę zapada w odrętwienie. Dlatego z pokorą i wdzięcznością przyjeła pomoc przez wspólne odmawianie Officjum, które bardzo szybko musiało być zastąpione pacierzem oraz wspólnym po Komunii św. dziękczynieniem.\nCoraz częściej prosiła o czytanie jej opisów śmierci różnych świątobliwych dusz, np.: siostry Elżbiety od Trójcy Przenajświętszej, czy ojca Marmiom, włoskiego kapłana. W skupieniu, z krzyżykiem w reku, wpatrując się w obrazek Chrystusa cierpiącego, który wisiał nad jej łóżkiem, trwała w stałym zjednoczeniu z wolą Bożą.\nŚwiadoma zbliżającego się kresu ziemskiego pielgrzymowania, pragnęła mimo wielkiego cierpienia, doprowadzić swoje dzieło jako przełożonej do końca. W sobotę przewodnią zebrała siostry na kapitułę w Izbie Przełożeńskiej, do której udała się z wielkim trudem. Ze spokojem mówiła siostrom o zbliżającej się śmierci, o wielkiej radości, że może w klasztorze zakończyć żywot ziemski...\nZa tydzień ponownie zebrały się siostry na kapitule, ale tym razem w celi matki Weroniki. Te, które nie widziały jej przez tydzień zatrwożyły się jej wyglądem – była bardzo zmieniona. Sama również zdawała sobie sprawę, że koniec bliski. Dlatego postanowiła nie odkładać ostatnich Sakramentów świętych.\nJedyną jej troską w tym czasie, było dążenie, by mogła spełnić obietnice modlitwy w intencji Księdza Prymasa, który wyjechał do Rzymu, a którą to modlitwę obiecała przy wielkanocnej rozmowie. Zachęcała też siostry, by i one włączyły się w tę modlitwę i ofiarowały ją za niego. Odtąd, gdy bóle natężały się mówiła: “Widać Ksiądz Prymas potrzebuje”, a gdy zaraz pierwszej nocy, po wyjeździe Księdza Prymasa, wystąpił u matki Weroniki wyjątkowo ostry atak bólu, powiedziała, że chyba pociąg wiozący Prymasa miał się wykoleić i dlatego Pan Jezus dał jej tyle cierpienia, żeby to niebezpieczeństwo odwrócić.\nMatka Maria Weronika, mimo straszliwych cierpień, które ofiarowała swemu Oblubieńcowi, mimo słabości fizycznej, nadal starała się prowadzić zgromadzenie. Podczas jednego z rutynowych spotkań - siostra, która pomagała matce w pełnieniu przełożeństwa, spytała czy nie martwi się o zgromadzenie - odpowiedziała: “Nie, oddałam zgromadzenie Panu Jezusowi i jestem spokojna”. Ten spokój, oparty na ufności w dobroć Bożą, w zupełnym zdaniu się na Jego wolę, zachowała matka Weronika do końca. Nawet gdy poważnie rozchorowała się siostra asystentka, gdy groziła jej niebezpieczna operacja – matka mawiała: “Jezus wszystkim według swej woli pokieruje”.\n12 kwietnia (czwartek) o godz. 12-ej ks. prałat Kozubski udzielił matce Weronice Sakramentu chorych, do którego z wielkim skupieniem przygotowywała się, by z większym zrozumieniem wziąć udział w tej ceremonii. Ponieważ Sakrament umierających przyjmowała drugi raz (po pierwszym razie stan zdrowia matki Marii Weroniki zdecydowanie się poprawił) to budziło nadzieję, że może i tym razem..., że może Miłosierny Bóg zostawi ją na ziemi... Mimo tej nadziei – sperans contra spem (mieć nadzieję wbrew nadziei), serca ściskały się bólem i wielkie wzruszenie malowało się na twarzach sióstr, które otoczyły łóżko swej przełożonej.\nPrzed przystąpieniem do ceremonii namaszczenia ksiądz prałat zwrócił się do sióstr zgromadzonych w celi: “Nikt z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie: jeżeli bowiem żyjemy, żyjemy dla Pana; jeżeli zaś umieramy, umieramy dla Pana. I w życiu więc, i w śmierci należymy do Pana” (Rz 14, 7-8). Po czym przystąpił do obrzędu chorych. Matka Maria Weronika z głęboką pokorą przepraszała i dziękowała siostrom, które po namaszczeniu powiedziały: “Przepraszała i dziękowała za wszystko z taką wdzięcznością, jakby zupełnie nieświadoma tego, że to my jej winnyśmy były wdzięczność bez miary za ogrom trudu poświęcenia i serce, jakie zwłaszcza w czasie przełożeństwa dawała”.\nKsiądz prałat jeszcze kilka razy odwiedzał chorą matkę Weronikę, podkreślając każdorazowo, że jest pełen podziwu z jaką godnością, z jakim spokojem ta jasna dusza - o której powiedział “anima Candida” (czysta jak śnieg) - oczekuje nadchodzącej śmierci.\nPo namaszczeniu matka Maria Weronika powiedziała: “czułam jak góra win zmalała”, że Pan Jezus dał jej zrozumieć i odczuć, jak za każdym razem “odpuścił i odpuszcza Bóg, wszystko co we mnie było grzeszne”.\nTym razem poprawa nie nastąpiła. Choroba nasilała się, a wraz z nią nasilały się i wzrastały cierpienia. Matka Weronika modliła się jeszcze więcej, nadal jednak nie prosi o ulgę w cierpieniach, ani nie rezygnuje z ofiary składając ją Miłosiernemu Bogu: za zgromadzenie, Ojczyznę, rodzinę. Czasem tylko cichutko szepcze: “Boli, strasznie boli...”.\nPewnego dnia z radością oznajmiła: “Pan Jezus dał mi do zrozumienia, że te straszne cierpienie są Jego odpowiedzią na całe moje życie wydane na ofiarę. A to oznacza, że Jezus przyjął moje całkowite oddanie”. I jakby na potwierdzenie, przed przyjęciem Komunii św., stwierdza: “Przyszła Hostia do hostii”. A gdy cierpienia nasiliły się więcej niż zwykle zrozumiała, że swymi cierpieniami ma według słów św. Pawła dopełnić: “(...) braki udręki Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół” (Kol 1,24).\nMatka Maria Weronika choć świadoma była rychłej śmierci, a od życia ziemskiego już tak odeszła, że sama myśl powrotu do niego napełniała ją lękiem, to nie odczuwała bliskiej wieczności.\nPewnego dnia, gdy siostra infirmerka przygotowywała wszystko do mycia i sprzątania, powiedziała: “To pierwsze odgłosy z tamtej strony...”. Zdziwiona infirmerka sprostowała, wyjaśniając, że te odgłosy dochodzą z sąsiedniej celi, a wówczas, nie zaskoczona odpowiedzią, matka Weronika dokończyła: “Dziś pierwszy raz odczułam bliskość wieczności, zobaczę tam mamę i ciocię Annę, i Kazika...”\nSił ubywało matce Weronice z każdym dniem, a mimo to jak tylko następowało lekkie złagodzenie bólu, przyzywała kolejno siostry na rozmowę. Bywały jednak dni, że i zastrzyk nie pomagał. Matka Weronika wówczas jeszcze bardziej cierpiała, gdyż zdawała sobie sprawę, że ani na rozmowę, ani nawet na krzyżyk, sił jej już nie starcza.\nOd Wielkanocy, kiedy siostry przygotowywały się do śpiewów liturgicznych w Izbie Przełożeńskiej, stało się zwyczajem, że co wieczór o godzinie 20-ej zbierały się tam i śpiewały pieśni do Najświętszego Serca Jezusowego, do Najświętszej Maryi Panny, pieśni eucharystyczne i te które życzyła sobie matka Weronika. Ten śpiew był dla niej wielką radością, a nawet jak mówiła “pomocą duchową”.\n15 kwietnia (niedziela) siostra asystentka poważnie zachorowała - musiała natychmiast udać się do szpitala na poważną operację. Matka Weronika znowu pyta: “Czy doczekam jej powrotu...”, ale już tak bardzo nie przeżywa tej wiadomości (co podkreśla), gdyż zawierzyła całe zgromadzenie i wszystkie siostry Bogu, a Jemu ufała bezgranicznie.\nW związku z nieobecnością siostry asystentki matka Weronika sama wydawała polecenia posłuszeństwa, udzielała wyjaśnień w sprawach związanych ze zgromadzeniem, czyniąc to z przedziwną jasnością umysłu.\nOd kilku tygodni już zupełnie nic nie może jeść i pić. Jedynie po Komunii św. przyjmuje kilka kropelek wody, aby ułatwić przełknięcie. Nawet sen nie przynosi ulgi, gdy tylko zapadała w drzemkę zaczynały ją męczyć majaki - zawsze dotyczące sióstr: do nich mówiła, nimi się interesowała, je pouczała. “Nie trzeba ciągle myśleć o swoim nastawieniu do tej czy innej sprawy, oddać wszystko Panu Jezusowi i spełniać obowiązek woli”.\n23 kwietnia, po Mszy św., matka Weronika nagle zasłabła. Na szczęście mała zapaść szybko minęła, serce jednak nie powróciło do normalnego rytmu. Chorą ogarnął lekki lęk i niepokój, a nawet uważała, że należy się bronić przed ogarniającą słabością. Wszystko ustąpiło, duszę ogarnął spokój i ukojenie, jak siostry, na prośbę matki Weroniki, rozpoczęły modlić się na różańcu świętym. Zrozumiała wówczas (co wielokrotnie podkreślała) jak ważna jest modlitwa za konającego, który nie musi się bronić, gdyż wszystko poddane jest Bogu.\nTymczasem z wszystkich stron dochodziły informacje o modlitwach zanoszonych do Miłosierdzia Bożego w intencjach chorej. Codziennie odwiedzali ją księża. Mogła dzięki temu codziennie przystępować do Komunii świętej, a raz w tygodniu do spowiedzi. Pewnego dnia przybył do jej celi ks. bp. Zygmunt Choromański, wielki przyjaciel Zgromadzenia, który gdy dowiedział się o chorobie siostry asystentki zażartował mówiąc: “Dopóki siostra asystentka nie powróci ze szpitala nie wolno matce odchodzić do Pana”. Wszystkie dowody miłości matka Weronika przyjmowała z dużym wzruszeniem i jakby zawstydzeniem, a jednocześnie dodawały jej one otuchy - szczególnie w chwilach wielkiego cierpienia. Szczególnie miłą jej była wiadomość, że ojcowie jezuici modlą się za nią, ale nie o zdrowie, a o wytrwanie i wykorzystanie tych wszystkich cierpień.\nZa jedną z wielkich łask choroby uważała matka Weronika to, że tak jasno zdawała sobie sprawę ze swego stanu, że otwarcie mogła rozmawiać z siostrami, mówiąc im o zbliżającej się śmierci. Szczerze i po prostu rozmawiała również z panem doktorem, który opuszczał jej cele zawsze będąc pod dużym wrażeniem postawy wobec cierpienia i śmierci.\n30 kwietnia powróciła do klasztoru siostra asystentka, matka Maria Weronika powitała ją z wielką radością wypowiedzianym z głębi serca “Nunc dimittis” (“Teraz pozwól odejść” słudze Twemu... [Łk 2,29]).\n1 maja wieczorem, siostry odwiedziły Matkę w jej celi, by mogła pożegnać się z nimi na dobranoc, co czyniła każdego wieczoru, kreśląc na ich czołach krzyżyk. Tego wieczoru, ku zaskoczeniu sióstr, gdy uklękły na błogosławieństwo matka Maria Weronika zaczęła mówić: “Siostry drogie! Rozpoczęłyśmy miesiąc maj. Starajmy się w tym miesiącu Maryi żyć w większej wierności i miłości. Miejcie dużo serca i życzliwości i wyrozumiałości dla nowej matki; otoczcie ją miłością i duchem wiary. Byłoby grzechem nie do przebaczenia pozwolić sobie na słowa krytyki i niechęci. Ta biedna nowa matka będzie miała bardzo trudne i ciężkie początki, nie będzie miała Deposée, dlatego trzeba jej starać się dopomagać przez życzliwe ustosunkowanie się. Urząd matki jest rzeczywiście zaszczytny przed światem, ale wiemy, jaki to gorzki chleb. Nie pozwolić sobie na żadne porównanie: a matka Maria Weronika tak, a ta matka tak. Kiedy patrzę teraz wstecz na swoje życie, ile widzę niedociągnięć... Nowa matka będzie na pewno stokroć lepsza ode mnie. To tak wszystko jedno, czy zarządzi tak, czy inaczej, czy powie tak, czy inaczej, to tak wszystko jedno, byleby zachować dobrego ducha naszego Zakonu, a to będzie wtedy, kiedy będziemy zjednoczone w miłości, w wierności.\nZgromadzenie będzie przechodziło początkowo przez wielkie trudności, ale ufam i wierzę, że za łaską Bożą potrafi stanąć na wysokości. Nie chcę powiedzieć, że Zgromadzenie stoi u szczytu doskonałości, żeby wielebne matki nie wbijać w pychę, ale dojdzie do szczytu zakonności. Nie mówię, że to będzie łatwe, trzeba będzie dużo przecierpieć, zapomnieć o sobie, wyjść z siebie. Trzeba otoczyć tę nową matkę murem, przez który nie da się wśliznąć żadna myśl, żadne poruszenie przeciwne duchowi wiary. Nie mogą mieć miejsca żadne rozmowy, czynienie uwag krytycznych. Ileż może wprowadzić zamęt do duszy niewinnej rzucone nieodpowiednie słowo. Tyle mnie matki wielebne okazują miłości, czułości, życzliwości, ale najlepiej się to okaże, gdy wielebne matki będą wierne i całym sercem oddane nowej matce”.\nNastępne dni przyniosły jakby pewną poprawę zdrowia. Bóle zmniejszyły się. Matka Weronika mogła nawet przełknąć łyczek zimnego kefiru, nogi do tej pory zimne – rozgrzały się. Wszystko wskazywało, że powoli wraca życie do wątłego organizmu. Siostry uchwyciły się tej cieniutkiej nitki nadziei, ale matka Maria Weronika zaraz prostowała: “Mówią, że mi jest lepiej – ale nie wiem na czym to ma polegać, bo ja się źle czuję”.\nI rzeczywiście – poprawa trwała niedługo, bóle wróciły z całą gwałtownością, a sił ubywało z każdym dniem. Nadal nic nie jadła, a płynów przyjmowała zaledwie kilka łyczków. To przedłużanie się życia tłumaczyła tym, że widocznie Pan Jezus chce ją doprowadzić do “samej krawędzie” i jeszcze zatrzymać trochę tu na świecie, choć czuła, że z ziemią nic już jej nie łączy.\n6 maja był dla matki Marii Weroniki bardzo radosny – dowiedziała się o szczęśliwym powrocie do kraju księdza kardynała Stefana Wyszyńskiego: “Widać, Bóg przyjął moją ofiarę cierpienia i pobłogosławił podróży Jego Ekscelencji”.\nW tym dniu napisała swój ostatni list, skierowany do Anezjum. A ponieważ nie miała już zupełnie sił, podyktowała go towarzyszącej jej siostrze. Prócz całej swojej miłości do Świętego Źródła, wyrażała szczęście, że może umierać w klasztorze. Podkreślała, że dopiero u progu śmierci - i to jeszcze niedostatecznie - można ocenić jak wielką łaską jest powołanie. “Dopiero w wieczności poznamy wielkość Bożego wybraństwa”... “Spokojnie czekam na ostatnie »veni«” (“przyjdźcie”) - brzmiało jedno ze zdań trafnie odmalowywujące stan duszy matki Marii Weroniki. Bo te ostatnie tygodnie to było spokojne czekanie z gotowością na każdą chwilę.\n9 maja matka Maria Weronika ostatni raz robi “porządki”. Niszczy różne osobiste, niepotrzebne notatki, prywatne listy, a pisma inne poleca, by pozostały w porządku. Zajęcia nie przerywa nawet wówczas, gdy wyczerpana nie może mówić. “Muszę skończyć, by mieć zupełny spokój i oderwać się jak najszybciej od rzeczy doczesnych”.\nW rozmowach z siostrami nacisk kładzie na zjednoczenie. Młodszym zaleca, by swą pracą i życiem były pociechą dla zakonu, podpora dla nowej przełożonej. A gdy jedna z sióstr przepraszała ją i dziękowała za wszystko, usłyszała: “Co dobre, to nie ja, to Pan Jezus”. Gdy zaś poprosiła, by ją przygotowała do profesji wieczystej, matka uśmiechnęła się, i za chwilę poważnie powiedziała: “Dobrze, ale cóż ja mogę obiecywać – będzie tak jak Pan Jezus będzie chciał”. Na wszystkie zaś prośby o opiekę z nieba, odpowiadała: “Jeśli Pan Jezus pozwoli”.\nMatka Maria Weronika nie rozstawała się z krzyżem i figurką Matki Najświętszej, a najpewniejszym lekarstwem była kropla wody z Lourdes.\nPrzez szereg dni analizowała matka Weronika słowa z Pisma Świętego mówiące, iż z każdego miejsca panowania swego, Bóg weźmie sobie chwałę. Czyli weźmie ją również z jej zbolałego ciała, które jest “miejscem panowania” Bożego. A zatem cierpienie musi przynosić chwałę Bogu.\nTymczasem do cierpienia, które nękały matkę Marię Weronikę dołączyło nowe: odczuwała obrzydliwy zapach, który bardzo jej dokuczał. Zapach wyczuwalny był tylko przez chorą. Nie pomagało kadzidło, ani wietrzenie celi. Chora była u kresu wytrzymałości. I gdy zdawało się, że za chwile straci spokój ducha - z pokorą przyjmuje jeszcze i to cierpienie. W tej samej chwili, gdy wyczerpana podjęła i tą ofiarę – zapach ustał. Najprawdopodobniej – jak twierdziła matka Weronika – była to robota szatana, który musiał w końcu ustąpić.\nW ciągu ostatnich dziesięciu dni swego życia, matka Maria Weronika, coraz częściej modliła się głośno i głośno wypowiadała, choć wolniutko, swoje myśli. I nie krępowała jej obecność sióstr, które dzięki temu mogły te jej rozważania zanotować. Matka Weronika wiedziała o tym. Początkowo nie chciała, by notowano jej myśli, ale gdy usłyszała, że to będzie służyło tym siostrom, które nie mogą słuchać jej nauk – wyraziła zgodę, starając się tak formułować myśli by były one do publicznej wiadomości.\n12 maja nadeszła wiadomość, że J. E. ks. kardynał Wyszyński odwiedzi matkę Weronikę w jej celi. Oczekiwała go z radością, ale bez specjalnej ekscytacji. “Nie będę z Księdzem Prymasem wielkich dyskusji przeprowadzać, poproszę go... zresztą on w zanadrzu moim siedzi”. Kiedy godziny mijały, a Ksiądz Prymas nie przyszedł powiedziała siostrze infirmerce: “To właściwie lepiej, że nie przyszedł... zanadto się rozgłosiło, że ja za niego ofiarowałam swoje cierpienie. Przybycie Prymasa byłoby udokumentowaniem tego, a to byłoby przeciwne naszemu wizytkowemu ukryciu, takie nie w naszym duchu. Bardzo zawsze kochałam to wizytkowe ukrycie i nie chcę z niego wychodzić”.\n20 maja, w Niedzielę Trójcy Przenajświętszej, matka Maria Weronika obudziła się już o 4 rano z pewnym zawodem, że kolejny dzień zastaje ją przy życiu. “I trzeba jeszcze żyć, gnieść to życie.. Jest Ten, którego warto więcej miłować niż życie”. Wizytujący chorą lekarz stwierdził opadowe zapalenie płuc. Obiecał przyjść ponownie za kilka dni, ale matka Weronika poddała to pod wątpliwość. Podziękowała za dobroć, za opiekę i troskę nad jej umęczonym ciąłem... i zaczęła zastanawiać się “kiedy jest święto Matki Boskiej Bolesnej, “bo to może wtedy będzie...” – oczywiście chodziło o 24 maja, uroczystość Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych.\nPo Mszy św. konwentualnej nastąpił pierwszy krwotok z płuc. Matka Maria Weronika przyjęła to spokojnie, ale kiedy uzmysłowiła sobie, że jest to krwotok z płuc – a więc może to być gruźlica, strapiła się srodze, gdyż obawiała się, że może zarazić usługujące jej siostry. Dopiero powaga diagnozy lekarskiej uspokoiła chorą.\nO godzinie 12-ej zebrały się wokół swojej przełożonej wszystkie siostry, zdawały sobie bowiem sprawę, że przy następnym krwotoku cienka “nitka” jej życia może zerwać się. Postanowiono, że po Mszy św. ks. kapelan udzieli matce Marii Weronice absolucji i pobłogosławi, stosownie do życzenia umierającej. Następnie wraz z siostrami, klęcząc przy łóżku chorej, odmówili modlitwę różańcową.\nPo wyjściu kapłana, Matka Weronika z wysiłkiem podnosiła rękę w geście błogosławieństwa, a siostry cichuteńko opuszczały celę swojej ukochanej przełożonej, choć całym sercem rade byłyby pozostać przy niej.\nBóle w tych dniach lekko złagodniały. Matka Maria Weronika leżała spokojnie, zanurzona w głębokiej modlitwie. I tylko od czasu do czasu mówiła głośniej: “Matko, Matko... Jezu obdarzaj... wszystko gotowe. Bądź moim Jezusem. - Daj mi Jezu, o daj, o daj... Jezus, Jezusa... jeszcze Jezusa...“\nNa pytanie siostry infirmerki czy chce, by kapłan przyniósł jej Wiatyk – odpowiedziała: “Nie! Dzisiaj nie, bo będę Go mieć w miłosierdziu... On przyjdzie... Jezusa...\nSiostra infirmerka zaproponowała matce zjedzenie trochę galaretki. – “O nie, gdy się umiera, to pije się tylko wodę” – odpowiedziała szeptem. Siostra jednak nalegała. Matka odmówiła twierdząc, że tylko w takim przypadku, w akcie posłuszeństwa, zjadłaby, gdyby tak zalecił lekarz. Kiedy siostra przypomniała, że jest infirmerką odpowiedziała: “To dobrze, dajcie... wszystko jedno co...” – było to potwierdzenie oddania się pełnego woli Bożej.\nW ciągu popołudnia modliła się głośno: “Wszystko mi dałeś, co dać mogłeś Panie... i łaski... i dobroć... i właśnie tę dobroć... i my musimy się oprzeć na tej dobroci...”. Po czym zapytała: “Czy siostry to słyszą?” – uzyskawszy twierdząca odpowiedź kontynuowała: “To nic nie jest warte... ale ja myślę, że Pan Bóg mnie jeszcze zachowa tę noc, ale nie wiem, nie wiem... będę się starała tę noc przeżyć tak, jakby ostatnią w obliczu Boga, pod prawdziwym kątem dobroci i miłosierdzia... najwyższej dobroci. – I tej dobroci, takiej zupełnej przepaścistej, bezkresnej... Bądźcie w Nawiedzeniu (Zgromadzenie Nawiedzenia NMP) tą dobrocią przepaścistą i miłosierdziem... nic ograniczonego. Dziwne jest pomyśleć, że nas już tu nie będzie...”.\nGłośne rozmyślanie przerwała siostra furtianka, oznajmiająca, że ktoś z rodziny był i pytał o Matkę. “Siostry moje drogie, ja wolałabym, żebyście mi wiadomości ze świata już nie mówiły, ani ze Zgromadzenia. Chyba, żeby kardynał umarł, to powiedzcie... Ile ja mogłabym była zebrać doświadczeń z tej choroby i ile zasług... i tych doświadczeń często zewnętrznych...”.\nPo nieszporach, jak zawsze w Niedzielę Trójcy Świętej, dzwony obwieściły procesję po klasztorze, a matka Maria Weronika powiedziała: “Niech całe życie nasze będzie jedno Gloria Patri et Filio et Spiritui Sancto. Amen”. – “I niech wielebna miłość przekaże siostrom tę modlitwę o Trójcy Przenajświętszej, żeby ją znały, ale broń Boże nie obowiązywały się do mówienia”.\nPopołudnie minęło spokojnie. “O jej, to będzie znów powrót do życia” – z przerażeniem w głosie stwierdziła matka Maria Weronika. “Idźmy, idźmy na spotkanie Matki Najświętszej...” – mówiła w półśnie, a zdając sobie sprawę, że chwilowa ulga ustąpi miejsca bólom, wyszeptała: “Potem znowu będzie cierpienie...”.\nOkoło godz. 20-ej powtórzył się krwotok, a ponieważ noc mogła przynieść dalsze pogorszenie, siostry po jutrzni zebrały się w Izbie Przełożeńskiej, by odmówić różaniec. Potem cichutko przechodziły przez celę ukochanej chorej. Matka Weronika spała. Twarz miała piękną, pełną spokoju i nieziemskiej powagi. Mimo że siostry prawie bezszelestnie przechodziły koło śpiącej, obudziła się, gdyż jak powiedziała, męczyła ją świadomość, iż jeszcze czegoś nie dopełniła. Uspokojona przez siostrę infirmerkę, że wszystko jest w porządku, powiedziała: “Ach, to dobrze, inni o tym myślą, a dla mnie już tylko Pan Jezus i Matka Najświętsza...”. Mimo wielkiego wyczerpania rozpoznawała jeszcze siostry. Spytała o księdza, ale kiedy usłyszała, że jest późna noc, że kapłan przyjdzie rano wyszeptała: “O dajcie mi, dajcie - Pana Jezusa”.\n21 maja, około 1-ej w nocy matka Maria Weronika powiedziała: “Jest mi źle... to za to, że mi tyle razy było dobrze na fotelu... Już nie mogę... dla Ciebie chcę... Matko Najświętsza, żebyś wybieliła duszę moją... dla Ciebie naprawdę to wszystko! Ach, dziękuję, dziękuję, dziękuję za wszystko Maryjo ukochana, Matko Najświętsza. Za mało Tobie służyłam, za mało Ciebie kochałam... Matko Najświętsza, najlepsza, najdroższa, najmilsza, żebym mogła Cię tak kochać, jak tego pragnę... – Już cicho, cicho i nic już nic... wszystko przez Nią... i tylko Jezusa...”\nPo 5-ej rano siostra infirmerka zaczęła przygotowywać chorą na przyjście kapłana z Panem Jezusem w Komunii św. Chora wyraźnie się ożywiła i westchnąwszy wyszeptała: “O dobrze, ja Go bardzo, bardzo pragnę” i nie mogąc się doczekać dodała: “Prędzej, prędzej, niech Wasza Miłość otworzy drzwi, to prędzej przyjdzie...”.\nPo Komunii św. siostra modliła się głośno przy łóżku chorej, ale matka Weronika gestem ręki uciszyła ją i powiedziała: “Czy nie można być teraz z Jezusem cichutko?” i za chwilę: “Czy była Komunia – nie pamiętam”.\nPo rannej Mszy św., gdy siostry poprawiały poduszki, matka Weronika powiedziała: “Ona chce być nadprzyrodzona...”. Czy Matka myśli o sobie – zapytała siostra? – “Tak, ... bardzo trudna sprawa, bardzo naprawdę... być nadprzyrodzoną w prawdzie..., bo On jest, który jest...” – powiedziała lekko unosząc się i potrząsając krzyżem, który stale trzymała w ręku. A potem głośno: “Bardzo niedobry stan życia naszego dla Polaka, ale trudno, takie życie jest i takie być musi... trzeba się modlić..., ale nie będziemy o tym dyskutować, już tego bym nie chciała. Tylko duch Boży musi być i duch nadprzyrodzony... – to są rzeczy bardzo trudne dla Polski, trudne... Ale nie mówmy już o tym...”\nW ciągu dnia krwotok powtórzył się kilkakrotnie, choć nie tak intensywny. Matka Maria Weronika co chwilę przysypiała. Około 18.30 krwotok był dosyć intensywny. Matka wyszeptała: “Nie wiem... nie wiem, ale chyba już mnie Pan Bóg zabierze”.\nO godz. 20-ej siostry zebrały się w Izbie Przełożeńskiej i odmówiły różaniec, a potem przechodząc kolejno przez celę chorej całowały jej dłoń. Matka Maria Weronika rozpoznawała każdą i uśmiechem (nie mogła już mówić) żegnała. Na końcu podeszły siostry z nowicjatu. Matka Weronika z wielkim wysiłkiem wzięła w dłonie figurkę Najświętszej Maryi Panny i pobłogosławiła siostrzyczki.\nOkoło 23-ej matka Maria Weronika zwracając się do siostry, która czuwała koło jej łóżka powiedziała: “Ciekawe jakie to będzie zakończenie... Już nie chcę o niczym wiedzieć, patrzę tylko na Matuchnę Najświętszą i o Niej tylko chcę wiedzieć. Wszystko dla Niego... Wszystko dla Niego... przyjąć Jezusa dla Jezusa...”.\nRano 22 maja, matka Maria Weronika powiedziała: “Przyjdzie Pan Jezus, jako właściciel po swoją własność... ja Go tak przyjmę prosto... a jutro nie przyjdzie...”. I przyjęła Pana Jezusa w Komunii św. – tak jak powiedziała – był to ostatni raz. I znów zapadła w drzemkę, i na półświadomie modliła się, dziękowała... “Trzeba się modlić... modlić zawsze...” – powiedziała siostrom.\nO godz. 8-ej, odwiedził chorą lekarz i powiedział, że jej cierpienie dodaje mocy innym. Wówczas ze smutkiem odparła: “Jeszcze trzeba wysiłku?... Ja myślałam, że można się już poddać. Poddaję się temu, co Pan Jezus chce. Wczoraj już myślałam, że jestem na krawędzi...”.\nOkoło 10-ej matka Weronika zwróciła się do czuwającej przy niej siostry: “Mówi się, że Pan Jezus jest dobry i daje siły, aż do pewnej granicy, a dalej już nie... dalej już jest tylko miłosierdzie i to jest koniec. Wierzymy w to? – My wierzymy w bezgraniczne miłosierdzie...” I zaraz dodała: “Ja wierzę w bezgraniczne miłosierdzie Boże. Często w takim gwałtownym kataklizmie objawia się miłosierdzie Boże nad nami... – Miałabym wiele do mówienia...”. Na pytanie siostry infirmerki czy powie później, odpowiedziała: “Tak, jeśli będzie wola Boża”. – Po chwili spytała: “Czy można by razem ze św. Józefem? - bardzo razem...”. - To pytanie nie dotyczyło sióstr, a jej pragnienie przejścia razem ze św. Józefem do Pana.\nDzień mijał spokojnie. Bóle złagodniały. Krwotoki ustały. Tylko osłabienie natężało się. Po południu, około 16-ej ucałowała Matka Maria Weronika krzyż i dwukrotnie powtórzyła: “Pan mój i Bóg mój”. Zaraz potem dodała: “I teraz ta chwileczka... takie oczyszczenie... zacznie oczyszczać bardzo przykro... To co Mu się lepiej podoba i to co jest doskonalsze. Prawda, że tak jest jak ja mówię..., co jest najmilsze i najdroższe Panu Jezusowi, nie tylko to, co się podoba Panu Jezusowi, ale to co jest naprawdę milsze i lepsze Panu Jezusowi”, a po chwili dodała: “Zawsze chyba mogę rozeznać... Trzeba tylko Pośredniczki...”.\nPrzed wieczorem matka Weronika obudziła się z drzemki, rozpoznała czuwające przy niej siostry, uśmiechnęła się do nich i coś powiedziała, ale niestety one tego już nie zrozumiały. Zaraz potem ponownie zapadła w sen.\nPo pewnym czasie siostra, zaniepokojona długą drzemką, nachyliła się nad chorą. W tym momencie matka Maria Weronika jakby obudziła się ze snu, uśmiechnęła się do niej i wyszeptała: “”Boję się, że umarłam”. A później, leżąc cichutko wypowiedziała znamienne słowa: “Jutro Jezusa weźmiemy”.\nO godz. 20-ej siostry zebrały się w Izbie Przełożeńskiej na wspólny różaniec. Po trzecim dziesiątku matka Maria Weronika przerwała im modlitwę, prosząc, by zaśpiewały “O Cor Jesu”. Po śpiewie siostry cichutko i bez zatrzymania przeszły koło jej łóżka, a ona słabnącym gestem każdą błogosławiła. Tylko siostrę asystentkę zatrzymała i nakreśliła na jej czole znak krzyża świętego.\nPotem nastała dla matki Marii Weroniki krótka chwila ciemności i tego przykrego oczyszczenia, które kilka godzin wcześniej przepowiedziała. Poprosiła siostrę infirmerkę, by cichutko modliła się do Matki Najświętszej i od czasu do czasu pokrapiała ją wodą święconą. W cichości staczała ostatnią swoją walkę.\nPo godzinie 21-ej spokój i uśmiech powrócił na twarz matki Marii Weroniki, a gdy siostry poprawiając poduszki lekko uniosły ją do góry, wyszeptała: “Miłosierdzia... miłosierdzia... miłosierdzia... prędko opuśćcie...”.\nO godz. 24-ej siostra infirmerka podała jej krople, po czym spytała czy jeszcze czegoś potrzebuje, ale odpowiedzi już nie otrzymała. Matka Maria Weronika jedynie szeptała: “Jezus, Jezus... cicho, cicho... już, już...” – to były ostatnie jej słowa, po nich ponownie zapadła w sen.\nOkoło 2-ej w nocy, 23 maja, zaniepokojona długim snem siostra infirmerka zbliżyła się do łóżka umierającej i odezwała się: “Matko moja”. Maria Weronika otworzyła szeroko oczy, poznała i uśmiechnęła się pięknie, z wyrazem nieziemskiego szczęścia - i znów usnęła.\nMiędzy godz. 3 a 5 matka Maria Weronika obudziła się i z lekkim uśmiechem spojrzała na zmieniające się, czuwające u jej łóżka, siostry.\nOkoło godz. 5-ej siostra infirmerka chciała przygotować matkę Marię Weronikę do Komunii św., ale mimo wysiłków nic z tego nie wychodziło. Chora otwiera tylko na chwilę oczy, by natychmiast znowu pogrążyć się we śnie. Ten coraz głębszy sen od północy był początkiem agonii – agonii cichej i spokojnej...\nPrzed godziną siódmą wszedł do celi ks. kapelan, by udzielić absolucji i pobłogosławić Najświętszym Sakramentem. Po raz ostatni matka Maria Weronika otworzyła oczy i prawie natychmiast zamknęła.\nOkoło godz. 8-ej ustały jęki i westchnienia. Matka Maria Weronika leżała cichutko z półprzymkniętymi powiekami i przez otwarte usta - z trudem wdychała powietrze. Na twarzy malowała się powaga i majestat śmierci, a jednocześnie dziwny spokój.\nPo Mszy św. konwentualnej siostry zebrały się przy konającej, by odmówić różaniec. Jedna z sióstr włożyła do ręki matki Marii Weroniki gromnicę. Po skończonej modlitwie, ponieważ taki stan trwać mógł i kilka godzin – siostry rozeszły się do swoich zajęć. Przy matce Marii Weronice pozostała tylko siostra infirmerka (Maria Klaudia Niklewicz) i kilka innych, które dalej modliły się przy łóżku swojej ukochanej przełożonej.\nPo niespełna kwadransie rozległ się dzwonek wzywający siostry na powrót.\nKilka gwałtownych i prędkich oddechów...\nJeszcze ledwie wyczuwalne bicie serca...\nJeszcze kilka westchnień...\nSiostry zaczęły odmawiać Koronkę do Ran Pana Jezusa.\nPodczas Koronki matka Maria Weronika oddała duszę Bogu. Była to środa, 23 maja 1951 r., godzina 9.25.\nTak jak pragnęła dzień wcześniej pytając “czy można ze św. Józefem” – odeszła w dzień Jemu poświęcony.\n23 maja wypadła wigilia Bożego Ciała. Śmierć matki Marii Weroniki była jakby potwierdzeniem, że Bóg przyjął ją jako tę “żywą hostię”, którą pragnęła być przez całe swoje życie (“Pragnę być przed majestatem Twoim żywą hostią, żywą ofiarą, która codziennie płonie na Twoją cześć”).\nDzień 23 maja jest wigilią uroczystości Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych. Przez tę śmierć Matka Najświętsza pokazała, że przyjęła akt ofiarowania się matki Marii Weroniki Czartoryskiej, uczyniony przed laty “Matce Jezusowej Niepokalanej, by mnie wzięła na własność, zabrała mnie sobie, dała Jezusowi, kiedy zechce”. I zechciała Matka Boża w wigilię swego święta oddać Synowi ten “dojrzały owoc, wyrosły na drzewie zgromadzenia” jak pięknie określił śmierć matki Marii Weroniki ksiądz kardynał Stefan Wyszyński, Prymas Polski.\nKOŚCIÓŁ SIÓSTR WIZYTEK - WARSZAWA


Przyjęło się uważać, że w dzisiejszych czasach problem z długami mają przede wszystkim osoby młody, w tym zwłaszcza czynni studenci a także osoby będące krótko po zakończeniu studiów. Ciekawe wnioski przynosi jednak w tej materii niedawno opublikowane opracowanie pt. "Dlaczego Polacy się zadłużają” zrealizowane przez Krajowy Rejestr Długów. Według danych zawartych w owym opracowaniu, o rosnącym zadłużeniu można mówić nie tylko w kontekście osób młodych, lecz także osób w wieku emerytalnym. Z danych Krajowego Rejestru Długów wynika, że łączna wysokość długów polskich emerytów wzrosła aż pięciokrotnie na przestrzeni ostatnich nieco ponad 6 lat. Obecnie notowane przez KRD łączne zadłużenie polskich emerytów to już kwota sięgająca poziomu 5,6 mld złotych.\nJak zadłuża się polski emeryt?\nPrzede wszystkim, osoby w wieku emerytalnym niezwykle rzadko korzystają z usług instytucji pożyczkowych: emeryci zadłużają się albo w bankach na zasadach kredytu konsumenckiego, albo też poprzez zakupy ratalne, które oczywiście również są obsługiwane przez banki. Pod tym względem istnieje dość istotna różnica pomiędzy starszymi dłużnikami a osobami młodymi, które o wiele częściej zaciągają zobowiązania w firmach pozabankowych.\nBanki oczekują od potencjalnego pożyczkobiorcy stałego, pewnego dochodu, relatywnie niewielkich kosztów życia a najlepiej także zabezpieczenia w postaci posiadania własnego lokalu mieszkalnego. Te kryteria siłą rzeczy jest w stanie spełnić tylko niewielka część młodych konsumentów. Jednocześnie są one spełniane przez znaczącą większość osób w wieku emerytalnym.\nIstotnym czynnikiem różnicującym jest także samo podejście do kwestii zadłużania się. Dane publikowane przez KRD dowodzą, że aż 93 proc osób w wieku emerytalnym przed zaciągnięciem kredytu lub przed dokonaniem zakupu ratalnego dokładnie liczy, w jaki sposób wysokość miesięcznej raty spłaty zobowiązania odbije się na ich domowym budżecie. Zapewne w dużej mierze stąd wynika fakt, że aż 83 proc emerytów, który zaciągali pożyczki, nigdy nie miało żadnych, nawet drobnych problemów z terminową spłatą, co oczywiście jest wynikiem znacznie korzystniejszym, niż w przypadku osób młodych (w tym przypadku ponad 30 proc osób w wieku produkcyjnym przynajmniej raz doświadczyło problemów z terminową spłatą posiadanego zobowiązania.).\nWięcej na temat zadłużania się czy oszczędzania emerytów na tle innych grup wiekowych można przeczytać na portalu Moniak.info: http://moniak.info/portfel-statystycznego-polaka-wedlug-krd/\nW przypadku osób młodych rosnący poziom zadłużenia najczęściej wiąże się z dwoma faktorami:\n1. Niską świadomością finansową (pożyczanie "na hurra")\n2. Kiepską sytuacją finansową osób młodych\nJednak, jak już była mowa o tym wcześniej, w przypadku osób w wieku emerytalnym żadna z tych dwóch okoliczności nie zachodzi. Z danych publikowanych w raporcie KRD wynika, że osoby starsze zadłużają się w sposób racjonalny i dokładnie przemyślany. Bardzo rzadko mają także problem z terminową spłatą swoich zobowiązań, co samo w sobie stanowi wskaźnik relatywnie korzystnej sytuacji ekonomicznej.\nCo więcej, z faktu, że polscy emeryci zaciągają kredyty niemal wyłącznie w instytucjach bankowych wynika, że ich zdolność kredytowa jest przez banki na ogół oceniana w sposób pozytywny.\nPojawia się więc pytanie: dlaczego właściwie polscy emeryci się zadłużają? Na pewno jednym z czynników może być tutaj po prostu łatwa dostępna atrakcyjnie oprocentowanych kredytów konsumenckich: pamiętajmy, że starsze osoby coraz powszechniej korzystają z internetu, co oznacza również korzystanie z serwisów bankowości elektronicznej. Zmienia się również stereotyp osoby starszej oraz stereotyp jeżeli chodzi o sposób spędzania emerytury. Nie dysponujemy co prawda dokładnymi danymi w tym względzie, jednak można wnioskować, że spora część kredytów zaciąganych przez osoby starsze jest przeznaczanych na cele typowo "konsumenckie", a więc na przykład wczasy, zakup nowego sprzętu i tak dalej.\nW ten sposób doszlibyśmy do wniosku, że ów ponad pięciokrotny wzrost zadłużenia polskich emerytów na przestrzeni ostatnich lat to nie tylko dowód pogarszającej się sytuacji finansowej osób starszych, ile po prostu ich rosnących potrzeb konsumenckich.\nZarysowaną powyżej hipotezę o konsumenckich przyczynach wzrostu zadłużenia polskich emerytów wydaje się potwierdzać spadek zadłużenia razem z wiekiem. Według danych Krajowego Rejestru Dłużników najbardziej zadłużoną grupę wśród emerytów stanowią osoby pomiędzy 60 a 70 rokiem życia. W przypadku tej kategorii wiekowej notowane w KRD zadłużenie to kwota 3,9 mld złotych. Z kolei w przypadku osób w wieku 71-80 lat jest to już znacznie mniej, bo 1,4 mld. Z kolei wśród emerytów w wieku od 81 do 90 lat łączna suma zadłużenia notowana przez KRD to już tylko 183 mln złotych.\nJak więc widać, najbardziej zadłużają się ci emeryci, którzy pobierają świadczenia od stosunkowo niedawna. Z kolei grupa emerytów znajdująca się teoretycznie w najmniej korzystnej sytuacji finansowej (osoby w wieku od 81 do 90 lat) jest zadłużona zdecydowanie najmniej.\nZ danych KRD wynika także, że aż 59 proc osób w wieku emerytalnym, które posiadają zadłużenie to kobiety. Tutaj jednak wyjaśnienie wydaje się stosunkowo oczywiste: po prostu średnia długość życia kobiet nadal kształtuje się na poziomie znacznie wyższym, niż ma to miejsce w przypadku mężczyzn.\nprzysłał Wojtek Kułaga\t– 21 lutego 2019, 09:59


Gra planszowa - Erotic menu - smak seksu - Gry - Inne\nGra planszowa - Erotic menu - smak seksu\nGra towarzyska dla par - Erotic Menu - kulinarna gra miłosna\nCel gry: budowanie relacji partnerów bez tematów tabu, poszerzanie zaufania przez realizację zadań o zabarwieniu miłosnym oraz erotycznym, zaproszenie do wykorzystania jedzenia oraz napojów we wspólnych zabawach, zatrzymanie czasu i skupienie na wzajemnych potrzebach.\nDaj mi 3 minuty a poznasz przepis na seksowną kolację we dwoje. Potrzebne składniki: was dwoje, lodówka z jedzeniem i gra „Erotic Menu”. Pierwsze dwie rzeczy masz, trzecią będziesz miał za chwilę. Sposób przyrządzania zamknięty jest w tym pudełku: Dzięki liście zakupów uzupełniasz lodówkę o afrodyzjaki niezbędne do zabawy. Dzięki sprawdzonym pomysłom na zaaranżowanie całego wieczoru, organizujesz niecodzienne spotkanie z ukochaną osobą. Dzięki zabawnej i rozgrzewającej rozgrywce budujesz atmosferę pełną lekkiego uśmiechu i erotycznego napięcia. Dzięki zdobytym podczas gry żetonom, twój partner/partnerka kupuje z listy erotic-menu namiętne danie główne. Danie główne – to rozkoszne i wyzywające zadania erotyczne z wykorzystaniem sex smakołyków z listy zakupów.\nJakie dania główne czekają w środku?\nPipe français – fellatio z użyciem lodów o wybranym smaku. Kremowy pocałunek – namiętna zabawa ustami i językiem, z użyciem bitej śmietany. Caffe Latte – gorący sex pod prysznicem z użyciem mleka i sosu czekoladowego. Hiszpański deser - hiszpański sex doprawiany oliwą z oliwek. Greek coffee - fellatio i masaż dłonią dla niego, z użyciem cukru i ciepłej kawy. Ice cubes - cunnilingus z użyciem kostek lodu i ciepłego napoju.\nTo tylko wycinek dań głównych, które czekają na Was w środku. Gra „Erotic Menu” jest pełna nowatorskich i inspirujących przepisów na erotyczną zabawę z jedzeniem. Jest Was dwoje. Macie lodówkę na jedzenie. Macie także grę „Erotic Menu” i mnóstwo seksownych przepisów na udany seks. Dlaczego tak mało par wykorzystuje podczas seksu kostki lodu, bitą śmietanę, lody, truskawki, sos czekoladowy i setki erotycznych smakołyków czekających w lodówce? Nie wiemy, ale dzięki tej grze wasz wspólny posiłek stanie erotyczną przygodą.\n- karta dań erotycznych\n- 35 żetonów z punktami\n- 2 pionki + kostka\n- zadania miłosno-erotyczne\n- piękna zabawa, pełna uśmiechu i radości, pogłębiająca relacje w związku\nGorące Igraszki - gra towarzyska dla par\nGra planszowa - Lollipop


W Gminach Radwanice i Gaworzyce pojawiły się Świetliki • Aktualności • Kalendarz Wydarzeń • Ogłoszenia • Forum • Informator | GŁOGÓW • POLKOWICE • LUBIN • LEGNICA | MIEDZIAK.info.pl | Informacje & Wydarzenia Okręgu Miedziowego\nStrona główna AKTUALNOŚCI W Gminach Radwanice i Gaworzyce pojawiły się Świetliki\nŚwietlicowi animatorzy ruszyli pełną parą z zajęciami w Gminie Radwanice. W Nowej Kuźni uruchomiono Kuźnię Optymizmu, gdzie spotykają się dzieci i ich rodzice, a świetlikiem została Katarzyna Basałyga. W każdy poniedziałek realizowany jest cykl „W zdrowym ciele zdrowy duch”, podczas którego odbywają się zabawy ruchowe, gimnastyka i taniec. W środy zajęcia są pod hasłem „Młody zdolny” i uczestnicy wykonują prace plastyczne, rękodzielnicze oraz techniczne. W piątki natomiast odbywa się „Akcja delegacja” i dzieci biorą udział w wycieczkach, zajęciach terenowych oraz imprezach okolicznościowych. Dodatkowo we wtorki lub czwartki (w zależności od potrzeb) prowadzone są zajęcia pod hasłem „Co nam w duszy gra” – inspirowane zainteresowaniami i propozycjami uczestników. W czasie wakacji zajęcia będą się odbywać w godzinach od 11 do 15. Dzieci przygotowały już wspólnie regulamin zajęć, a także przeprowadzono pierwsze imprezy plenerowe takie jak „Ognisko u sołtysa”.\nW Przesiecznej świetlikiem została sołtys wsi – Kamila Rusinko. Zajęcia odbywają się tam we wtorek i środę w godzinach 15-19 oraz w czwartki 10-14. W świetlicy wiejskiej, mimo że działa od niedawna, wiele się już działo – było nocowanie w świetlicy, gry i zabawy w plenerze, a także pierwsze próby do przedstawienia „Czerwony Kapturek” oraz kilku skeczy, które premierę będą mieć prawdopodobnie we wrześniu. Ponadto nie brakuje zabaw plastycznych, integracyjnych oraz ruchowych. W planach są ogniska i wycieczki rowerowe, a obecnie sporo czasu zajmuje praca nad wieńcem dożynkowym – pomagają wszyscy od dzieci, po dorosłych. We wtorki wieczorem dodatkowo organizowane są zajęcia fitness. – Program „Świetliki na Wzgórzach Dalkowskich” jest szansą dla mieszkańców miejscowości, które nie posiadają przestrzeni rekreacyjnej. Świetlica w naszej miejscowości stała się miejscem regularnych spotkań dzieci, młodzieży i dorosłych, którzy wspólnie rozwijają swoje zainteresowania, przekazują tradycje oraz dbają o przestrzeń wokół świetlicy, co w dużym stopniu integruje społeczeństwo. – wylicza zalety programu Kamila Rusinko, animator świetlicy w Przesiecznej. Zajęcia tak się spodobały dzieciom, że przyjeżdżają na nie również te z pobliskich miejscowości.\nW Gminie Gaworzyce świetliki też nie próżnują. W Dzikowie animatorką została Marta Obruśnik i od razu zabrała się za porządki. Pomagali liczni wolontariusze, dzięki czemu boisko przy świetlicy wypiękniało i mogło stać się miejscem do rozegrania turnieju piłkarskiego. W planach na najbliższy czas są jeszcze plenerowe warsztaty kulinarne oraz stworzenie pocztówki z Dzikowa, ale atrakcji będzie z pewnością jeszcze więcej, ponieważ program będzie trwać do grudnia.\nW nowej świetlicy w Śremie świetlikiem została Barbara Mazurkiewicz, miłośniczka sportu oraz działacz społeczny i członek stowarzyszenia „Lepsze jutro tworzymy dziś” z Gaworzyc, które zapewniło swoją pomoc w organizacji zajęć i wymyślaniu różnych atrakcji. — W porozumieniu z mieszkańcami Śremu, jak i pobliskich miejscowości, zostały ustalone zajęcia, które pozwolą na aktywne spędzanie czasu w świetlicy. Planujemy zajęcia sportowe: fitness, piłka nożna, wycieczki rowerowe, gry i zabawy ruchowe, a także warsztaty plastyczne, kulinarne, również dla młodzieży będą atrakcje filmowe, zajęcia z dziedziny fotografii oraz wiele innych. — wylicza przewidziane atrakcje Barbara Mazurkiewicz, świetlik w świetlicy w Śremie. — Bycie wolontariuszem w świetlicy daje mi satysfakcję, stwarza szansę ciągłego doskonalenia, motywuje do działania. To wyzwanie z pasją. — dodaje.\nDzięki projektowi „Świetliki na Wzgórzach Dalkowskich” w okresie od 1 lipca do 31 grudnia będą odbywać się cykliczne zajęcia z animatorem (3 razy w tygodniu po 4 godziny). Realizację działań zaplanowano w okresie od 1 maja do 31 grudnia 2015 roku w partnerstwie publiczno-społecznym Fundacji „Porozumienie Wzgórz Dalkowskich” oraz Forum Samorządowym Wzgórz Dalkowskich, a o programie już pisaliśmy WCZEŚNIEJ.\nPoprzedni artykułMuzyka dawna zabrzmi w głogowskim Muzeum\nNastępny artykułKolarze opanują tor motocrossowy w Górkowie


Outsourcing kadr i płac, biuro rachunkowe | Katalog SEO\nKadryplus.pl Outsourcing kadr i płac, biuro rachunkowe (Katalog biura rachunkowe)\nkadry plus to firma oferująca kompleksową obsługę kadrowo - płacową oraz usługi księgowe i szkoleniowe związane z administracją pracowniczą.\nDodaj komentarz www.kadryplus.pl teraz!\nKancelaria rachunkowa FIGURES Kancelaria Rachunkowa oferuje szeroki zakres usług rachunkowych i kadrowo-płacowych. Nowoczesne rozwiązania informatyczne pozwalają na bezpłatny obieg dokumentów, szybką wymianę informacji oraz stały wgląd w bieżącą sytuację finansową firmy.\nKadryplus.pl w Katalogu SEO - skomentuj!


Wstał podszedł do ściany i wpatrzył | biceps24\n← Ale o czym mają traktować\nTa cała mimika te wszystkie →\nWstał podszedł do ściany i wpatrzył\nZdrowy trening i ruch dla twojego ciała. List od Twojego mężczyzny. Nie ma gorszego widoku niż zombie snujący się pomiędzy siłownianymi sprzętami. Tak samo jak segregacją jest kupowanie sobie dobrych ubrań czy sprzętu grającego. Mam nadzieję, iż ten ponury, pozbawiony treści felieton Was nie zanudził? Przecież dostaliśmy sprzęt, zdobyliśmy nominację v kulturystyka naturalna olimpijską i właśnie dokopaliśmy Jugosłowianom! Jeżeli występuje konflikt pomiędzy prawami człowieka i prawami własności, prawa człowieka muszą zwyciężyć? Nauka nowych sposobów zarządzania czasem może znacznie zmniejszyć poziom twojego stresu. Będę produkował, nagrywał, w miarę możliwości pomagał innym i być może będę tworzyć swoje festiwale? Na naszym rynku towarzystwa asekuracyjne prześcigają sie w oferowaniu różnorodnych ubezpieczeń. Dziwne, jak wszyscy ukrywamy, że jednym z głównych motorów naszego ż\nycia są pieniądze! Do przeszłości należały pamiętne seanse automatycznego pisania, hipnotycznych snów i sprawozdań z marzeń sennych, które miały Breton żywił taką nadzieję zasilić przyszłą poezję. Refleksologia może być stosowana w każdym wieku? Znane są również przypadki, gdzie komisja opuściła lokal wyborczy nawet bez liczenia głosów! W wielu szkołach o basenach, czy też kortach można zapomnieć. Najtrudniej jest zbudzić Chrystusa w człowieku, przekonanym o swojej cnocie. Ty nie byłeś tym sensem, broń Boże ale nagle świat ustawił się na właściwym miejscu, ziemia zaczęła kulturystyka naturalna nareszcie krążyć po swoim wyznaczonym od dawna torze, zieleń była zielona, a ziemia brunatna? Wtedy jak ktoś krzyknie ty głupku automatycznie znajdziesz 3 przykłady za i przeciw temu stwierdzeniu, pozostając w balansie i ucząc się z tej informacji! Niestety, ale do chwili gdy bardziej opłacalne będzie przymykanie ok a na problem, nasz polski Internet będzie zaśmiecany. To, co


Start Aktualności II Sesja Rady Gminy\nNa podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994, z późn. zm.) zwołuję II Sesję Rady Gminy Wola Uhruska VIII kadencji na dzień 13.12.2018 r. o godz. 12:00 w sali konferencyjnej Urzędu Gminy Wola Uhruska.\n1. Otwarcie II Sesji Rady Gminy Wola Uhruska.\n2. Przyjęcie protokołu z I Sesji Rady Gminy.\n5.1) powołania Komisji Rewizyjnej;\n5.2) powołania Komisji Skarg, Wniosków i Petycji;\n5.3) powołania Komisji Budżetu i Rozwoju;\n5.4) powołania Komisji Społecznej;\n5.5) ustalenia wynagrodzenia Wójta Gminy Wola Uhruska;\n5.6) zmian w budżecie gminy;\n5.7) uchwalenia Programu współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami, o których mowa w art. 3 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie na 2019 r.\n7. Zakończenie II Sesji Rady Gminy Wola Uhruska.\nOdwiedziło nas 6264462 internautów


Radio Łódź: Nie byliśmy, nie jesteśmy, nie będziemy kibicami Legii … – Dziennik Łódzki (subskrypcia) • Przewodnik po Łodzi\nRadio Łódź: Nie byliśmy, nie jesteśmy, nie będziemy kibicami Legii … – Dziennik Łódzki (subskrypcia)\nPrzekazując to co przekazuje redakcja wiadomości Dziennik Łódzki (subskrypcia) na stronie „Radio Łódź: Nie byliśmy, nie jesteśmy, nie będziemy kibicami Legii …”:\n"Nie byliśmy, nie jesteśmy, nie będziemy kibicami Legii Warszawa" – plakaty z tym hasłem wywołały niemało kontrowersji wśród mieszkańców Łodzi. Sprawcą zamieszania jest Radio Łódź, a hasło to początek kampanii reklamowej, która jest zapowiedzią […] odwiedź pełny wpis ».\n« Ranking oddziałów ZUS. Łódź na odległych miejscach – Dziennik Łódzki (subskrypcia)\nMorderstwo w Łodzi. Marcin F. prawomocnie skazany za zabicie 91 … – Dziennik Łódzki (subskrypcia) »\nŁódź na targach w Cannes. Czym będziemy się chwalić? – Gazeta.pl\nByliśmy z wizytą w sortowni odpadów MPO w Łodzi – fakt.pl\nWidzew Łódź podpisał porozumienie z kibicami – Onet.pl\nŁukasz Broź z Widzewa Łódź może odejść do Legii Warszawa – Sport.pl\nŻużlowcy Orła Łódź pożegnali się z kibicami – Sport.pl