Dariusz Domagalski, Relikt — przeczytaj pełną wersję online w LitRes, strona 3\nEzra Leahy biegł ile sił korytarzem prowadzącym do hangaru. W pędzie dopinał kamizelkę taktyczną, mocował pas z ładownicą, montował do szyn hełmu wyposażenie zewnętrzne i próbował dopasować maskę filtrującą. Zaklął, gdy zorientował się, że pobrał z magazynu nie ten typ, co trzeba. Na bagnistej planecie, ubogiej w tlen, za to wypełnionej metanem i smrodem, którego nie dało się wytrzymać, należało użyć innego, bardziej zaawansowanego modelu. Ezra cisnął bezużyteczną maskę na podłogę, wprost pod nogi dwóch działowych, którzy szybkim krokiem podążali na stanowiska bojowe. Spojrzeli w zdziwieniu na sierżanta, ale widząc gniew malujący się na jego twarzy, nie skomentowali tego i po prostu zeszli mu z drogi.\nEzra był zły. Przede wszystkim na sytuację. Kwadrans temu na okręcie ogłoszono trzeci stopień gotowości bojowej, co oznaczało włączenie systemów uzbrojenia i przygotowanie personelu do działań wojennych. Według zdawkowych komunikatów przekazanych przez dowództwo w zewnętrznym sektorze wykryto nieprzyjacielski okręt. Leahy mógł się tylko domyślać, że chodzi o tych piratów, których od pewnego czasu szukali. Ale tym akurat się nie przejmował. Podobnie jak większość członków załogi, pragnął, żeby w końcu zaczęło się coś dziać. Na okręcie panowała nuda, chociaż on sam nie mógł narzekać na brak zajęć.\nDzień zaczynał od biegania po górnym pokładzie. Potem szedł na siłownię, gdzie wzmacniał mięśnie i wytrzymałość. Następną godzinę spędzał na macie, trenując z Odynem sztuki walki. Był w tym coraz lepszy, ale nie udało mu się jeszcze pokonać doświadczonego instruktora. Po tak wyczerpującym poranku czekały go żołnierskie obowiązki.\nDowodzenie plutonem nie było łatwą sprawą, nawet jeśli jednostka nie prowadziła działań bojowych. Codzienna musztra, niekończące się odprawy, uczenie się koordynacji w zespole na symulatorach i zajęcia na strzelnicy. A do jego obowiązków dodatkowo należało pisanie raportów podsumowujących ćwiczenia, okresowych ocen żołnierzy, wypełnianie formularzy zaopatrzenia dla plutonu, czyli wszystko, co starszy sierżant Seth Campbell, który był jego pierwszym dowódcą, określał jako „biurokratyczne gówno”. Po tym wszystkim Ezra był tak wyczerpany, że najchętniej runąłby na koję i przespał dobę. Ale wówczas, powłócząc nogami, szedł na drugi pokład, gdzie znajdowała się działająca od trzech miesięcy Akademia Wojskowa Sił Lądowych, i przez kolejne godziny słuchał wykładów. Namówił go do tego Odyn, twierdząc, że ma zadatki na dobrego oficera. Leahy nie był tego taki pewny, ale wizja oficerskich gwiazdek przemawiała do wyobraźni młodzieńca.\nWracał do kajuty wycieńczony. Wolne wieczory, które mógł spędzić z Abigail, wypełniała mu nauka. Dziewczyna wspierała go jak tylko mogła. Dopingowała podczas egzaminów, pocieszała, gdy miewał chwile zwątpienia, odciążała od biurokratycznych obowiązków i tłumaczyła trudniejsze zagadnienia. W takich chwilach spoglądał na nią z podziwem i mówił, że to ona powinna iść do akademii. A wówczas Torres wybuchała śmiechem. Twierdziła, że się nie nadaje, że brakuje jej charyzmy, umiejętności motywowania ludzi i cech potrzebnych do radzenia sobie w trudnych sytuacjach.\nAbigail była przy nim, kiedy jej potrzebował. A teraz jej zabrakło.\nEzra wpadł na pokład hangarowy. Zdziwiło go, że jest tu tak pusto, ale zaraz przypomniał sobie, że wszystkie myśliwce zostały wysłane na patrol.\nLeahy skierował się w stronę promu „Nadir”, który szykował się do startu. Piloci już zajęli miejsca w kokpicie. Wprowadzali dane lotu do komputera i sprawdzali systemy. Na rampę wchodził oddział zwiadowców w pełnym rynsztunku bojowym, gotowych przeprowadzić na Karazanie misję ratunkową. Ezra rozpoznał żołnierzy z Plutonu 12 i Plutonu 1, dowodzonego przez Elektrę Ramos. Dostrzegła go. Ta niewysoka brunetka, zawsze uśmiechnięta, o ciepłych brązowych oczach, tym razem miała ponurą minę. Spoglądała na Ezrę ze współczuciem. Skinął jej tylko głową i podszedł do sierżanta Campbella, stojącego przy furcie promu i wydającego ostatnie dyspozycje.\n– Lecę z nimi – oznajmił Leahy.\n– Sierżancie, błagam!\n– Wyraziłem się jasno – wycedził Campbell. Na jego pooranej bruzdami twarzy doświadczonego żołnierza, który w wojsku spędził całe życie, trudno było wyczytać jakiekolwiek emocje. Wbił w młodego sierżanta zimne spojrzenie stalowych oczu.\n– Tam jest Abigail – próbował zdesperowany Ezra.\nTorres zgłosiła się na ochotnika do ochrony ekipy naukowej, która wyruszyła na Karazan w celu zbadania jakichś starożytnych ruin. Leahy nie protestował. Wiedział, że to nie ma sensu. Abigail zawsze potrafiła postawić na swoim. Tym bardziej, że on miał swoje obowiązki i studia, a ona nudziła się na pokładzie „Hajmdala”. Poza tym była żądna wiedzy, więc pozostałości po pradawnej cywilizacji rozpalały jej ciekawość.\nPrzez dwanaście pokładowych dni nic się nie działo. Naukowcy rozbili obóz i zabrali się do pracy. Na stanowiskach archeologicznych dokonywali pomiarów, przeprowadzali badania i meldowali się o określonych godzinach.\nLecz dzisiaj nie zgłosili się o umówionej porze. To jeszcze nic nie znaczyło, bo często zdarzały się opóźnienia, ale zawsze prędzej czy później się odzywali. Tym razem trwało to jednak za długo. Minęły dwadzieścia cztery godziny, aż wreszcie zaniepokojone dowództwo zdecydowało się wysłać ekspedycję. „Nadir” otrzymał zadanie przewiezienia dwóch plutonów zwiadowców na planetę i pozostania na jej orbicie do czasu zakończenia misji. Potem miał zabrać wszystkich na pokład i odnaleźć „Hajmdala”, który szykował się do wyruszenia w pogoń za okrętem widmo.\nSeth Campbell położył dłoń na ramieniu młodzieńca.\n– I właśnie dlatego nie pozwolę ci lecieć – rzekł nieco łagodniej. – Będziesz starał się odnaleźć Torres za wszelką cenę. Nawet kosztem życia i zdrowia żołnierzy, a na to nie mogę pozwolić.\nLeahy zacisnął mocno zęby. Campbell miał rację. Na jego miejscu podjąłby identyczną decyzję. Jednak Ezra nie był na jego miejscu.\nSierżant pokręcił głową.\n– Kapral Ramos i jej ludzie to załatwią.\nEzra spojrzał na zwiadowców zajmujących miejsca na siedziskach. Mieli na sobie zgniłozielone mundury maskujące, dopasowane kolorem do krajobrazu planety, pancerze, kamizelki taktyczne z kieszeniami wypchanymi granatami i ładownice z magazynkami do karabinów. Ponadto sporo sprzętu ułatwiającego poruszanie się w trudnym terenie, jak przyrządy nawigacyjne i kamery termowizyjne, optoelektronikę wspomagającą celowanie, a także szereg czujników monitorujących funkcje życiowe. Oprócz pracy serca badały również poziom glukozy i tlenu we krwi. Zamontowane na hełmach kamery dawały bezpośredni wgląd w obraz prowadzonych działań, a skomplikowany zestaw łączności miał zwiększać integrację żołnierzy podczas walki, dowódcom oddziałów zaś pozwalał lepiej planować zadania. Jeśli doliczyć do tego racje żywnościowe z wodą i zestawy medyczne, dawało to kilka dodatkowych kilogramów.\nWszystko to za sprawą nowego głównodowodzącego operacjami specjalnymi. Kapitan Jazon Hezal zastąpił na tym stanowisku poległego Bastiana Dasha i szybko okazało się, że zgodnie z archaicznym przysłowiem żołnierze terrańskich sił zbrojnych wpadli z deszczu pod rynnę. Dash preferował frontalny atak, szybkie uderzenie, które powinno zmusić przeciwnika do odwrotu. Uchodził za aroganckiego dupka, ale trzeba było przyznać, że nigdy nie chował się za plecami swoich ludzi. Natomiast Hezal był zwolennikiem podejścia defensywnego. Żołnierze mieli atakować tylko wówczas, gdy posiadali przewagę taktyczną, i natychmiast wycofywać się, gdyby przeciwnik okazał się zbyt silny. Liczyło się przede wszystkim ich życie i zdrowie. Ale przez to Hezal wcale nie zyskał sobie szacunku i sympatii żołnierzy. Większość uważała, że jest jeszcze większym dupkiem niż Dash.\n– Spójrz na nich, sierżancie. – Leahy wskazał brodą zwiadowców z Plutonu 12.\nDwunastka przestała istnieć po tym, jak ich dowódca Anthony Pike wraz z trzema zwiadowcami zginęli na pokładzie velmeńskiego pancernika, zabici przez Luusaat. Dopiero dwa miesiące temu powołano oddział na nowo, ale w jego skład wchodzili rekruci.\n– To jeszcze dzieciaki.\nZalęknieni młodzi żołnierze zajmowali miejsca obok bardziej doświadczonych kolegów z Plutonu 1.\n– Dzieciaki?! – prychnął Campbell. – Niektórzy z nich są starsi od ciebie.\n– Sierżant wie, co mam na myśli.\n– Tak – przyznał weteran. – Lecz w ogniu walki ludzie szybko dorastają.\n– Oni nie dadzą rady.\n– Poradzą sobie. To nie misja bojowa. Jajogłowi pewnie znowu zapomnieli o terminie meldunku albo mają kłopoty z łącznością. Wiesz, przez te zakłócenia pochodzące od dysku protoplanetarnego wszystko się pierdoli. Nie wiem nawet, czy ten cały elektroniczny złom, jaki mają na sobie chłopaki i dziewczyny, zadziała w takich warunkach. Hezal będzie niepocieszony…\nPrzerwał i przeniósł ponownie wzrok na Ezrę.\n– Zobaczysz szeregową Torres szybciej, niż myślisz – zmienił temat. – Kapral Ramos i jej ludzie sobie poradzą.\nEzra spojrzał wprost w oczy Campbella.\n– Jestem przekonany, że Elektra sobie poradzi. Nie wątpię również w chłopaków z Jedynki. Znam ich i wiem, co potrafią. Ale Dwunastka?! Zamiast nich powinien lecieć mój pluton.\nDo siedzących w promie żołnierzy dotarły jego słowa. Rozległy się gniewne pomruki.\n– Ezra ma rację, sierżancie – Leahy usłyszał głos za plecami.\nObejrzał się i ujrzał Tobiasa Bishopa w pełnym rynsztunku bojowym. Na ramieniu miał niedbale przewieszony C-24. Na jego ustach błąkał się delikatny uśmiech. Za nim stali pozostali członkowie Plutonu 7. Jasnowłosy Ivar Björk, który obsługiwał w oddziale broń ciężką, przyglądał się drwiąco przestraszonym zwiadowcom z Dwunastki. Obok niego stał Jeremiasz Ruon, który opuścił szeregi szturmowców, żeby dołączyć do Siódemki. Teraz szczerzył się jak dziecko, któremu dano nową zabawkę. W przeciwieństwie do brodatego mężczyzny o niespotykanie błękitnych oczach spoglądał gdzieś w przestrzeń. Julius Malahki dołączył do oddziału najpóźniej. Szybko jednak okazało się, że jest obiecującym żołnierzem i świetnym kompanem, pomimo zamiłowania do filozofii i ardhanariańskiej poezji, którą od czasu do czasu raczył towarzyszy.\nEzra uśmiechnął się do nich blado i skinął głową w podziękowaniu.\n– Sierżancie – zwrócił się ponownie do Campbella – pozwól nam lecieć zamiast chłopaków z Dwunastki.\n– Nie macie pełnego składu.\nGłos należał do Odyna.\nTycho Brahe stał przy stanowisku taktycznym, próbując zaprogramować optymalne sekwencje ataku na użytek nadchodzącej bitwy. Przesuwał dłoń po holograficznym wyświetlaczu, akceptując bądź odrzucając rozwiązania sugerowane przez komputer. Wybór nie był prosty. Nikt nie wiedział, z czym przyjdzie im się zmierzyć.\nZ relacji świadków i raportów diohdańskiej floty wynikało, że ich przeciwnikiem będzie ciężki krążownik. Ale kto go zbudował? Jakie posiadał uzbrojenie? Jakiego typu pancerz i osłony? Czy korzystał ze standardowych systemów obrony bezpośredniej? Na te pytania porucznik Tycho Brahe nie znał odpowiedzi.\nA od nich tak wiele zależało. Należało ustalić, jaką zastosować częstotliwość laserów, ile pocisków przydzielić do każdej salwy rakietowej, jakie ustawić opóźnienie detonacji, żeby zmylić wabiki. Brahe westchnął ciężko. Działał na oślep.\nJeśli się pomyli, nie będzie odwrotu. Losy kosmicznych bitew ważyły się w ciągu zaledwie kilku minut, więc jeśli wybierze źle, nie zostanie czasu na dokonanie korekt. W końcu zdecydował. Wybrał wachlarz sekwencji na tyle szeroki, na ile się tylko dało, i podniósł wzrok.\nNa mostku panował gwar, który boleśnie kontrastował z ciszą, jaka jeszcze niedawno tutaj panowała. Zgodnie z procedurą obowiązującą w momencie ogłoszenia trzeciego stopnia bojowego wszystkie stanowiska powinny być obsadzone. Oficerowie po kolei raportowali gotowość do działania.\nAdmirał Nathaniel Kashtaritu siedział w fotelu dowódcy i z uwagą wysłuchiwał meldunków. Na jego pobrużdżonej twarzy malował się niepokój, ale oczy niebezpiecznie błyszczały. Z lekko uniesionymi kącikami ust wyglądał niczym drapieżnik szykujący się do polowania. W istocie „Hajmdal” wyruszał na łowy i cała obsada mostka była tym faktem podekscytowana.\nObsługująca stanowisko teledetekcji chorąży Gladys Gaumata, która rzadko okazywała jakiekolwiek emocje, co mogło być wynikiem cybernetycznych ulepszeń, jakim została poddana przez Velmenów, teraz wręcz emanowała szczęściem.\nBosman Mila Todorov ożywiła się i zupełnie gdzieś zniknęło znużenie, jakie okazywała na wachcie. Z napięciem wpatrywała się w wyświetlacz panelu kierowania ogniem, bezwiednie nawijając na palec ciemnobrązowy lok, który wymknął się spod stożkowatej czapki. Na jej ustach błąkał się blady uśmiech.\nPodchorąży Rookson, który na stanowisku teledetekcji ustąpił miejsca Gaumacie, teraz stał przy konsoli łączności. Niecierpliwie przestępował z nogi na nogę, nie mogąc doczekać się starcia. To będzie jego chrzest bojowy, pierwsza bitwa, w której weźmie udział jako oficer obsady mostka. Był niezwykle podekscytowany. Ale to wszystko minie, gdy tylko zacznie się walka. W momencie gdy w pancerz „Hajmdala” uderzą pierwsze pociski wroga, a laserowe wiązki zaczną ciąć kadłub, pojawi się paraliżujący strach.\nPorucznik Brahe przeniósł spojrzenie na stanowisko sternika, za którym stał Jonathan Anderson. Niski mężczyzna o szczurzej twarzy, w mundurze, który zawsze wydawał się leżeć na nim niechlujnie, niegdyś był doświadczonym żołnierzem i w przeciwieństwie do młodego Rooksona wielokrotnie brał udział w bitwach. Teraz słuchał uważnie koordynat podawanych przez nawigatora i ustawiał odpowiedni kurs. Szczerzył się przy tym radośnie.\nJedynie Brahe nie podzielał radości panującej na mostku. Coś mu podpowiadało, że sprawa jest poważniejsza, niż się zdaje. Wśród załogi „Hajmdala” panowało przekonanie, że mają do czynienia ze zdezelowanym krążownikiem i niezdyscyplinowaną piracką załogą, która podda się, gdy tylko drednot wystrzeli pierwszą salwę. Ale Tycho długo przeglądał dane dostarczone przez diohdańską flotę i coś mu w tej układance nie pasowało. Z jego analiz wynikało, że okręt widmo dysponował o wiele większym arsenałem niż zwykła piracka jednostka. Ale nie to martwiło porucznika.\nDobrze wiedział, że „Hajmdal” poradzi obie z każdym wrogim okrętem. Wybudowany w togariańskiej stoczni drednot był najpotężniejszą jednostką w Galaktyce i równać się z nim mogły jedynie toch-emy, ale te zostały ponoć wyeliminowane, wraz ze wszystkimi Khon-Ma. Tak przynajmniej twierdził Ahaswer – przywódca zbuntowanych Velmenów, ich nowy niespodziewany sojusznik.\nTak naprawdę porucznik martwił się o Valerię. Z przechwyconych przez Rooksona rozmów radiowych wynikało, że klucz czerwony namierzył okręt widmo. Tycho obliczył opóźnienie, z jakim sygnał dotarł do „Hajmdala”, i zmarszczył czoło. Jeśli Czarna czegoś nie wymyśliła, już dawno było po walce.\n– Uzyskałeś połączenie nadprzestrzenne z kluczem czerwonym? – zapytał Kashtaritu Rooksona.\n– Niestety nie, admirale – odparł młody podchorąży.\n– Próbujcie dalej.\nRookson spojrzał na niego bez przekonania, ale widząc wzrok głównodowodzącego, zaraz wyprostował się jak struna.\nGrodzie rozwarły się i na mostek wszedł komandor Abram Peters. Pierwszy oficer dbał, żeby jego mundur był zawsze wyprasowany i nieskazitelnie czysty. Lśnił bielą podobnie jak jego włosy. Jeszcze do niedawna nie były siwe, ale czas i ciężkie przeżycia odcisnęły na mężczyźnie swoje piętno.\nKomandor Peters jako ostatni dotarł na mostek, ale miał najdłuższą drogę do pokonania. W chwili podwyższenia stopnia gotowości bojowej znajdował się na końcu okrętu, nadzorując montaż nowego dopalacza. Inżynierowie pracowali nad nim od trzech miesięcy i niedawno zakończyli badania. Twierdzili, że dzięki nowej instalacji moc głównego silnika manewrowego „Hajmdala” zwiększy się prawie o dwadzieścia procent.\nPeters zajął miejsce na fotelu pierwszego oficera. Admirał spojrzał na niego z niepokojem.\n– Pewnie – odparł z uśmiechem komandor. – Wszystko działa bez zarzutu. Możemy ruszać do boju.\n– Doskonale – ucieszył się Kashtaritu, ale jego uśmiech zaraz zgasł, gdy przeniósł wzrok na główny ekran, na którym widoczny był brunatno-zielony glob. – Jakieś wieści z Karazanu?\n– Cały czas wywołujemy bazę, ale nikt nie odpowiada – rzekł Rookson i mocniej przycisnął słuchawkę do ucha. – Kontrola lotów zameldowała, że „Nadir” właśnie wyruszył na planetę z ekipą ratunkową na pokładzie.\n– Niech informują nas na bieżąco o postępie poszukiwań.\n– Proszę o meldunek z maszynowni.\n– Silniki manewrowe są w końcowej fazie rozruchu – poinformował oficer odpowiedzialny za komunikację wewnętrzną. – Za dziewięć i pół minuty możemy startować.\n– Panie Anderson?\nSternik uniósł kciuk. Zaraz jednak przypomniał sobie, że znajduje się na mostku okrętu terrańskich sił zbrojnych, a nie pirackiej łajbie, wyprostował się i przepisowo zameldował:\n– Kurs wytyczony, panie admirale.\nKashtaritu skinął głową.\n– Wygląda na to, że „Hajmdal” jest gotowy do boju.\nPeters uśmiechnął się.\n– Mnie też, przyjacielu, mnie też.\nPodłoga zaczęła lekko drżeć, co oznaczało, że silniki są w ostatniej fazie rozruchu. Tycho Brahe poczuł, że ma ściśnięty żołądek. Ciężko przełknął ślinę. Tak reagował na stres. Wiódł niebezpieczny żywot i przez te wszystkie lata powinien się uodpornić, ale to było silniejsze od niego. Przed każdym starciem czuł niepokój, serce waliło mu jak oszalałe, oddech stawał się płytki. To wszystko jednak mijało, gdy tylko zaczynała się walka. Tętno wracało do normy, źrenice się zmniejszały, a on był skupiony i działał jak automat. Jakby posiadał velmeńskie cyberwszczepy. Wzdrygnął się na tę absurdalną myśl, podniósł wzrok na chorąży Gladys Gaumatę.\nKobieta pochodziła z systemu Tau Ceti, który do niedawna uważano za macierzysty układ Velmenów. Ale okazało się, że mieszkańcy pochodzą z Ziemi. To byli ludzie tacy jak Tycho, którzy trzysta lat temu wyruszyli w statku wielopokoleniowym na Proximę Centauri. Na pokładzie było wielu zdolnych naukowców, którzy eksperymentowali z cybernetyką i technologią wszczepów. Pragnęli udoskonalić swoje ciała na tyle, żeby przedłużyć życie i doczekać lądowania. Jednakże zatracili się w modyfikacjach i stali się zupełnie innym gatunkiem. Gatunkiem, który pragnął zniszczenia ludzkości. Ale nie wszyscy temu ulegli.\nGladys Gaumata spędziła dzieciństwo w ośrodku przygotowawczym, gdzie Velmeni elektronicznie implementowali jej wiedzę, aktywowali odpowiednie obszary mózgu i sterowali rozwojem intelektualnym. Jednocześnie poddawali ją udoskonaleniom. Wszczepiali elektronikę, amputowali części ciała i zastępowali biocybernetycznymi protezami. Uczyła się z nimi funkcjonować jak Velmeni. Pewnie gdyby nie to, że udało jej się uciec, stałaby się bez reszty jedną z nich.\nTycho Brahe wzdrygnął się. Po okręcie krążyły pogłoski, że na pokładzie znajdują się velmeńscy szpiedzy, a wywiad ich rozpracowuje. Nic nie wskazywało na to, żeby Gaumata do nich należała. Niejednokrotnie udowodniła już lojalność względem terrańskiej floty. Podczas bitwy w systemie Epsilon Eridani przywróciła sprawność wszystkich systemów bojowych, w czasie buntu załogi w układzie Jota Orionis stanęła po stronie admirała. Ale Tycho i tak czuł się nieswojo w jej towarzystwie. Podobnie jak większość załogi.\n– Admirale? – rzekła chorąży Gaumata, z niepokojem spoglądając na wyświetlacz lidaru.\n– Zbliżają się do nas trzy obiekty.\nPiloci nie odważyli się lądować promem na bagnistej powierzchni planety. „Nadir” zawisł czterdzieści metrów nad ziemią i dwunastka zwiadowców desantowała się metodą „szybkiej liny”. Ezra Leahy nie miał nic przeciwko temu. Wolał to niż skok ze spadochronem.\nPrzeszedł go zimny dreszcz, gdy przypomniał sobie lądowanie na planecie Sykion w systemie Jota Orionis. Wówczas o mały włos pożegnałby się z życiem. Zaraz po otwarciu spadochronu jedna z komór czaszy zapadła się pod wpływem silnego wiatru. Próbował szarpać za linki sterownicze, żeby wyprostować czaszę, ale to nic nie dało. Po chwili spadochron złożył się na pół i Ezra musiał go odciąć. Otworzył zapasowy i na początku wszystko było w porządku, ale po chwili zapadł się tak samo jak pierwszy. Trzeciego spadochronu już nie miał. Ogarnęła go panika, był kompletnie bezradny. Na polu bitwy mógł coś zrobić. Strzelić, uciec, ukryć się. Ale w takiej sytuacji mógł tylko czekać na nieuniknioną śmierć. Zaczął wściekle szarpać linkami bez większej nadziei na sukces, a wówczas zdarzył się cud. Dwie skrajne komory wypełniły się powietrzem i spadochron zadziałał.\n– Twoja kolej – z rozmyślań wyrwała go Elektra Ramos. Kobieta położyła mu dłoń na ramieniu i brodą wskazała linę zwisającą z promu. Oplótł ją rękoma i nogami, następnie wziął głęboki oddech i ruszył w dół.\nTrenował to setki razy, na różnych planetach i w różnych warunkach. Podczas szkolenia wstępnego sierżant Campbell zabrał ich raz na lodowy księżyc, na którym tryskały gejzery. Lądowanie na powierzchni tego globu było istnym szaleństwem. Dwóch rekrutów trafiło potem do ambulatorium, a jeden zrezygnował ze służby w oddziałach rozpoznawczych i złożył podanie o przyjęcie do żandarmerii wojskowej. Ezra widywał go czasami patrolującego korytarz i pilnującego porządku na pokładach „Hajmdala”. Nie wyglądał na szczęśliwego.\nLeahy czuł pęd powietrza i z przerażeniem zauważył, że wiatr zrywa mu maskę filtrującą, której nie zdążył dobrze dopasować. Mógł to zrobić podczas lotu na planetę, ale był tak zdenerwowany zaginięciem Abigail, że zupełnie o tym zapomniał. Dopiero przed skokiem sięgnął po pierwszą lepszą maskę znajdującą się na wyposażeniu promu, tym razem jednak zwracając uwagę na model.\nNie mógł przytrzymać maski dłonią, bo obiema rękami kurczowo trzymał się liny. Gdyby chociaż na chwilę ją puścił, runąłby na ziemię. Miękka powierzchnia planety zamortyzowałaby upadek, ale na pewno złamałby nogi. A to oznaczałoby dla niego koniec misji.\nPoczuł, jak maska zsuwa mu się z twarzy, i w ostatniej chwili przytrzymał ją ramieniem, dokonując przy tym ekwilibrystycznych wygibasów. To sprawiło, że lufa karabinu mocno wbiła mu się w żebra.\nZ ulgą wylądował w błotnistej mazi. Natychmiast przyklęknął na jedno kolano i odbezpieczył broń. Omiótł spojrzeniem teren, ale nie spostrzegł niczego niepokojącego.\n– Czysto! – zameldował.\nPoczuł się nieswojo. Od czasu gdy został dowódcą plutonu, to jemu żołnierze składali meldunek. Ale akcją dowodziła kapral Elektra Ramos, choć była niższa stopniem. To był warunek Campbella. Wolał, żeby misję prowadził ktoś niezaangażowany emocjonalnie. Ezra nie miał nic przeciwko temu. Ramos była świetnym żołnierzem i dowódcą. To zdawało się o tyle dziwne, że nigdy nie podnosiła głosu i była wyrozumiała dla podwładnych, a te cechy nie były nigdy preferowane w wojsku na stanowiskach dowódczych. Mimo to posiadała autorytet i posłuch pięciu rosłych facetów. Z tego, co słyszał, podczas akcji cechował ją spokój i zimna kalkulacja. I zawsze dbała o swoich ludzi. Leahy nie wątpił, że Elektra jest właściwym człowiekiem na właściwym miejscu. Obawiał się jednak, że może przerwać misję, jeśli uzna, że żołnierze są zagrożeni. A Ezra miał zamiar odnaleźć Abigail. Za wszelką cenę.\n– Wszyscy do mnie! – w słuchawkach rozległ się melodyjny głos Ramos, która wylądowała kilka metrów dalej. Niedbale przewiesiła C-24 przez lewe ramię i z niesmakiem rozejrzała się po okolicy. Planeta nie wyglądała na przyjazną i pewnie była ostatnim miejscem, na którym pragnęła się znaleźć. Pod maską Ezra nie widział jej ust, ale mógłby pójść o zakład, że skrzywiły się w grymasie obrzydzenia.\nZwiadowcy stali po kolana w błocie, w jakiejś gęstej brązowej brei, której zapach docierał do nich pomimo zastosowania najsilniejszych filtrów. Ezra nawet nie chciał myśleć, co by było, gdyby nie mieli masek.\nWokół roztaczała się bagnista równina gdzieniegdzie przetykana kępkami szarej trawy. Na stalowym niebie wisiały kłębiaste chmury, zza których wyłaniały się dwa nieregularne księżyce, blade, bo na Karazanie jeszcze trwał dzień. Widoczność jednak ograniczała upiorna, bladozielona mgła, snująca się nad powierzchnią planety. Gdy wiatr ją nieco rozwiał, ukazał się las karłowatych drzew z fantastycznie powyginanymi konarami.\n– Słuchajcie uważnie, bo nie mam zamiaru powtarzać – rozpoczęła Ramos, gdy jedenastka zwiadowców otoczyła ją kręgiem. – To nie jest misja bojowa. Naszym celem jest odnalezienie ekspedycji naukowej. Dokonamy rozpoznania terenu, a jeśli natrafimy na wroga, wycofamy się i poczekamy na wsparcie.\n– Pierdolenie – burknął Ezra.\n– Otrzymaliśmy wyraźne rozkazy od kapitana Hezala.\n– Kapitan Hezal to gryzipiórek, który nigdy nie znalazł się w ogniu walki – wycedził Leahy, zdając sobie sprawę, że urządzenia rejestrujące wszystko nagrywają i po powrocie na „Hajmdala” odpowie dyscyplinarnie za swoje słowa.\nAle teraz Hezal nie mógł mu nic zrobić. Zakłócenia nie pozwalały na bezpośrednie monitorowanie akcji z pokładu drednota, a kapitan nie palił się z nimi lecieć.\n– Nie mam zamiaru czekać z założonymi rękoma, gdy Torres potrzebuje pomocy. Żaden tępy chuj nie będzie mi mówił, co mam robić. – Ezra był wyraźnie rozłoszczony. Interesowało go jedynie odnalezienie Abigail. Całej i zdrowej. Najszybciej jak to możliwe.\n– Sierżancie Leahy! – fuknęła Ramos tonem tak ostrym, że Ezra mimowolnie się wyprostował. – Powściągnijcie język. Tutaj ja dowodzę i nie życzę sobie żadnej niesubordynacji. Jeszcze jedna taka uwaga i wylatujecie z misji. Zrozumiano?\nEzra zacisnął mocno zęby, spojrzał na otaczających go żołnierzy. W ich oczach ujrzał dezaprobatę. Nawet u Tobiasa Bishopa. Wziął głęboki oddech, próbując uspokoić nerwy.\n– Świetnie. – Kapral Elektra Ramos z zadowoleniem skinęła głową, nie spuszczając jednak surowego spojrzenia z Ezry. – Zastosujemy się do wytycznych dowództwa i będziemy postępować zgodnie z procedurami.\nLeahy jedynie skrzywił usta pod maską.\n– Musimy dotrzeć do obozu ekspedycji naukowej – rozpoczęła kapral Ramos, uruchamiając urządzenie na nadgarstku. Pojawiła się trójwymiarowa mapa okolicy. – Według ostatnich namiarów znajduje się cztery kilometry stąd w kierunku północnym.\n– Tam? – zapytał Bishop, wskazując brodą las.\n– Dlaczego desantowano nas tak daleko od celu?\n– Z tego samego powodu, dla którego nie mogliśmy użyć transporterów opancerzonych – odparła kobieta. – To tereny podmokłe. Tutaj wszędzie są trzęsawiska i podczas zrzutu moglibyśmy się potopić. Zresztą według meldunków ekipy naukowej w samym lesie jest równie niebezpiecznie. Należy uważnie patrzeć pod nogi, bo można wpaść po uszy w gówno. Znaczy się błoto.\n– Niezbyt radosna perspektywa – mruknął Bishop.\n– Czy ja wiem? – wtrącił Julius Malahki. – Dla Ardhanari bagno to symbol spokoju i zadowolenia. Ich filozofowie wywodzą, że obleczony nim jesteś niczym płód, bezpieczny w łonie rodziciela. Natomiast Arya postrzegają w bagnie symbol nieświadomości.\n– To nieakceptowalne wyobrażenia, pierwotne popędy, skrywane pragnienia, które spychane przez świadomość próbują wydostać się na zewnątrz. Niektóre są tak silne, że mogą dać znać o sobie w marzeniach sennych, lękach, obsesjach i pociągnąć na dno zupełnie jak bagno.\n– Brednie – roześmiał się Bishop.\n– Jak uważasz. – Julius wzruszył ramionami. – Ale pamiętaj, że Arya stworzyli jedno z najpotężniejszych imperiów w Galaktyce, a ich kultura, wiedza i myśl filozoficzna daleko wyprzedzają to, co osiągnęliśmy na Ziemi…\n– Skończyliście pierdolić? – przerwał mu Ezra. – To idziemy!\nPierwszy ruszył w kierunku karłowatego lasu. W jego ślady poszli pozostali zwiadowcy. Zdawał sobie sprawę, że rozkaz wymarszu powinna dać Elektra, ale stracili już wystarczająco dużo czasu. Abigail gdzieś tam była i potrzebowała pomocy.\nRamos udała, że nic się nie stało. Wysłała dwóch zwiadowców z Plutonu 1 na szpicę i cofnęła Björka z perunem na tył kolumny. Odyn spytał, czy może dołączyć do żołnierzy na czele kolumny, a kapral wyraziła zgodę. Mijając Ezrę, jednooki pokręcił głową z dezaprobatą. Leahy wzruszył jedynie ramionami.\nWoda chlupała pod ciężkimi wojskowymi butami, chociaż żołnierze szli ścieżką, którą musiały wydeptać tutejsze zwierzęta. Na razie nie widzieli ich zbyt wiele. Zaledwie kilka niedużych gadów o stalowoszarej, zrogowaciałej skórze, umykających na beczułkowatych nóżkach, trochę ptaków i jakieś włochate ssaki ukrywające się w krzakach. Na każdy podejrzany dźwięk zwiadowcy czujnie unosili lufy karabinów, ale na szczęście nie spostrzegli żadnego zagrożenia. Z raportów egzobiologów wynikało, że na planecie nie ma form życia zagrażających ludziom, ale lepiej było dmuchać na zimne.\nElektra zrównała się z Ezrą, obejrzała do tyłu na idących zwiadowców, a następnie wyłączyła mikrofon.\n– Pojebało cię?! – wysyczała przytłumionym głosem zza maski filtrującej. Ezra zerknął na nią. W zazwyczaj łagodnych brązowych oczach tym razem kipiała wściekłość. – Zachowujesz się jak kompletny dureń! Chcesz pogrzebać swoją karierę?\nW odpowiedzi znów wzruszył ramionami.\n– Posłuchaj, Ezra – powiedziała Ramos łagodniejszym tonem. – Wiem, że martwisz się o Abigail, ale zachowując się w tak głupi sposób, w żaden sposób jej nie pomożesz. Co najwyżej zaszkodzisz sobie. Jeśli kapitan Hezal dowie się o twojej niesubordynacji…\n– Złożysz na mnie raport? – prychnął Leahy.\nElektra Ramos przystanęła i gwałtownie chwyciła Ezrę za ramiona, zmuszając go, żeby spojrzał je w oczy.\n– Nie zrobię tego – odparła zimno kapral Ramos. – Ale jeśli przez ciebie zginie jakikolwiek człowiek pod moją komendą, osobiście cię zastrzelę.\nMówiła prawdę. Ezra ujrzał to w jej oczach. Nawet ją rozumiał. Na jej miejscu zrobiłby to samo. Ale nie był na jej miejscu.\n– Wiem, że jesteś starszy stopniem, ale to mnie Campbell powierzył dowodzenie. I mam zamiar przeprowadzić misję bez strat w ludziach. Zrobimy to po mojemu.\nLeahy przeniósł spojrzenie na las. Miał ochotę puścić się tam biegiem, wołać Abigail, w obłąkańczym szale szukać jej śladów, ale był żołnierzem terrańskich sił zbrojnych, wyszkolonym zwiadowcą. Rozsądek wziął górę.


Microsoft Edge drugą najpopularniejszą przeglądarką świata - naEKRANIE.pl\nMicrosoft Edge drugą najpopularniejszą przeglądarką świata\nFirmie Microsoft udało się dopiąć swego. Po ostatecznym odcięciu się od Internet Explorera korporacja wywindowała Edge'a na pozycję drugiej najpopularniejszej przeglądarki świata.\nEmil Borzechowski 6 kwietnia o 10:20\nPrzez lata Internet Explorer nie miał sobie równych; pod względem popularności, a nie jakości, oczywiście. Z danych firmy analitycznej StatCounter wynika, że dopiero w połowie 2012 roku stracił pozycję lidera rynku przeglądarek. kiedy to pokonał go obecny potentat branży, Chrome. Pomimo sromotnej klęski odniesionej w starciu z aplikacją od Google, Internet Explorer dzielnie walczył o udziały z resztą stawki. Do końca bił się o drugie miejsce z Firefoxem, a po raz ostatni stanął na tym stopniu podium w listopadzie 2018 roku. Ale nic nie wskazuje na to, że kiedykolwiek na nie powróci, gdyż jego miejsce zajęła nowa przeglądarka Microsoftu.\nJak wynika z badań opublikowanych przez NetMarketShare, w marcu 2020 roku Edge prześcignął Firefoxa, tym samym zgarniając tytuł drugiej najpopularniejszej przeglądarki na świecie. Microsoftowi udało się wyciszyć Internet Explorera i zastąpić go nowszym, bardziej funkcjonalnym oprogramowaniem. Zbudowanie aplikacji w oparciu o open-source’owy kod Chromium, wykorzystany także w Chromie i Operze, okazał się strzałem w dziesiątkę. Edge jest znacznie bezpieczniejszą, stabilniejszą i mniej kapryśną przeglądarką niż niesławny Internet Explorer.\nNiestety, mimo iż pobicie Firefoxa to spore osiągnięcie, Microsoft jest daleki od zachwiania pozycją lidera rynku. W marcu 2020 z Edge’a korzystało 7,59% internautów, z Firefoxa 7,19%, a z Chrome’a aż 68,5%. Musi minąć jeszcze wiele lat, aby korporacja miała szansę na równi zmierzyć się z branżowym gigantem od Google.\nMicrosoft: obciążenie serwerów Teams i Xbox wzrosło kilkukrotnie


System analogowego interkomu wideo do apartamentowców\nSystem interkomu wideo firmy Panasonic do wielu pomieszczeń składa się z platformy PBX oraz kamer — może on połączyć ze sobą do 18 stacji umieszczonych w lobby oraz 560 monitorów w dużych apartamentowcach.\nObsługa systemów w dużych apartamentowcach\nW jednym budynku obsługiwane są 3 stacje umieszczone w holu oraz 560 monitorów w pokojach. Po podłączeniu do platformy PBX system może obsługiwać wiele budynków oraz cztery stróżówki.\n1) Odpowiadanie gościom po ujrzeniu ich twarzy. Sprawdzanie gości za pomocą smartfonu.\n2) Rejestrowanie zdjęć gości oraz sprawdzanie ich w dowolnej chwili.\n3) Przeglądanie obrazów ze wspólnych kamer do wideomonitoringu z własnego pokoju.\n4) Powiadamianie recepcji (lub innej stacji za pośrednictwem platformy PBX) o wypadkach, np. pożarach, urazach itp.\nSystem wymaga zaledwie dwóch (jednej pary) przewodów oraz niewielkiej ilości sprzętu. Umożliwia on łatwe łączenie ze sobą pokojów w jednej lokalizacji za pomocą komputera i można go skonfigurować tak, by w każdym pokoju znajdował się monitor.\nBezpieczne i wygodne funkcje konserwacji\nSystem zapewnia funkcję automatycznej diagnostyki do identyfikowania błędów. Zmienianie i ponowne podłączanie sprzętu jest bardzo łatwe. Poza tym dostępna jest funkcja dziennika rejestrująca twarze gości wraz z datami.


World in Conflict podbija światowe listy sprzedaży | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 10 października 2007, 12:44\nNotka prasowa Sierra Entertainment przypomina, że WiC został uznany za najlepszą grę strategiczną podczas tegorocznych targów E3 2007. Podaje ponadto, iż tytuł ten w tygodniu swojego debiutu znalazł się na pierwszym miejscu wśród najlepiej sprzedających się gier na PC w Północnej Ameryce, Niemczech oraz Australii, dodatkowo mieszcząc się w pierwszej trójce w większości pozostałych terytoriów.\n„Sierra Entertainment jest dumna, że World in Conflict okazał się tak wielkim sukcesem, czego zresztą można było oczekiwać od gry o tak wysokiej jakości” – powiedział Martin Tremblay, prezes wspomnianego przed chwilą wydawcy. „Widzimy, że grupa fanów naszego tytułu cały czas się powiększa, co ma zapewne związek z bardzo pozytywnymi recenzjami w prasie.”\nJeśli chcecie dowiedzieć się więcej o World in Conflict, zapraszamy do naszej wyczerpującej recenzji. Za dystrybucję tej pozycji w Polsce odpowiada CD Projekt. W pełni zlokalizowany produkt można nabyć za 99,90 PLN.


472 • Strona 28 z 34 • 1 ... 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31 ... 34\nprzez depresyjny86 08 kwi 2007, 01:01\nodświeżam temat bo tu sie już od 3 dni nikt nie odzywa\nprzez IceMan 08 kwi 2007, 01:11\nŚwięta święta... nasze forumowe panie wpadły w wir zakupów i gorączkę świąteczną... W supermarkecie je zamknęli Buuuuuu wracajcie do nas !!!\nprzez Atkaa 08 kwi 2007, 13:31\nNigdy więcej jajek...\nprzez depresyjny86 08 kwi 2007, 13:58\nTeż już mam ich dość.....a tak wogole to fajnie,że wpadłaś na forum\n<dodano któregoś tam dnia kwietnia >\nAtkaa,Wiatr,Makcia,Maiev-wracajcie bo tęsknie za Wami....\nOstatnio edytowano 09 kwi 2007, 22:40 przez depresyjny86, łącznie edytowano 1 raz\nprzez wiatr 09 kwi 2007, 21:55\nSory, trochę to trwało, lecz i ja bardzo tęskniłam za Wami. Być może wyda się to śmieszne, ale jak tylko miałam wolną chwilę ot,taka luzacka, w myślach z wami rozmawiałam. Wyobrażałam sobie jak to przy stole świątecznym wspólnie zasiadamy i rozmawiamy o naszych marzeniach, co nam daje przyjemność, z czego jesteśmy tak naprawdę zadowoleni. Poruszamy tematy same pozytywne by śmiać się do woli i zapomnieć o wszystkich dręczących nas myślach. Jak w bajce. Ot, marzenia Jedno co to forum posiada to przyciąganie tak wspaniałych ludzi tz. Was. Wszystkie troski zaczynają się wyprowadzać\nprzez IceMan 09 kwi 2007, 22:03\nWiaterku... powinnaś napisać: "Was i mnie" - bo też jesteś wspaniałą osobą. Fajne masz marzenia. Z szczerą chęcią bym przy takim stole zasiadł\nprzez depresyjny86 09 kwi 2007, 23:02\nZ szczerą chęcią bym przy takim stole zasiadł\nprzez IceMan 09 kwi 2007, 23:04\nczłowiek nerwica napisał(a): Atkaa,Wiatr,Makcia,Maiev-wracajcie bo tęsknie za Wami...\nNo... na razie się tylko jedna z pań pojawiła, jutro z Darkiem rozpoczynamy poszukiwania jak się nie odezwiecie (prawda Darek ? )\nprzez depresyjny86 10 kwi 2007, 00:52\nTak,jak sie nasze kochane panie nie odezwą to rozpoczniemy poszukiwania.\nprzez Makcia 10 kwi 2007, 13:23\nNo dobra znaleźliście mnie ale te czarne kominiarki i "bejsbol" mogliście sobie darować Sama bym przyszła...\nBardzo bardzo sie za wami stęskniłam...Darku i Piotrku ciesze sie że na nas czekacie przyżekam że już nigdy nie uciekne z własnej woli..\nŚwięta przeżyłam w łóżku z katarem i kaszlem..oczywiście złapałam jakieś świństwo. W ogóle trzyma sie mnie jakiś śmieszny humor od kilku dni. Pierwszy raz w niedziele dałam plame gdy przy świątecznym śniadaniu okazało sie że sól w solniczce " święconej" jest czarna. Co prawda nie wymieniałam jej od przeszło roku ( w tej akurat solniczce bo pokrętło sie zacięło) ale myślałam że sól sie nie psuje...Tak więc ją systematycznie doświęcam co roku. No i w tym sie nie udało. Tak więc siedzimy jemy, postukaliśmy sie jajkami i mój mąż pyta sie mnie dlaczego ta sól którą soli jajko jest czarna. Wmawiałam mu ( i sobie chyba też) że wymieszła sie pewnie w koszyku z pieprzem i to dlatego. Ale nie dał za wygraną..poszedł odkręcić koreczek a tu...niespodzianka...całe denko zardzewiało i zjadłam dwa jajka z rdzą ( oczym nie wiedziałam). Na szczęście żyje więc nie jest źle\nWczoraj ścielając łóżko mialam atak. Kurcze i to na tyle silny że uwierzyłam że zaraz padne...na szczęście wpadł mój mąż do pokoju i powiedzial że mam sie położyc bo to grypa a nie nerwica i że z choroba trzeba leżeć a nie sprzatać od rana. No i leżałam. Dzisiaj w pracy ledwo siedziałam...odliczałam minuty i sekundy chyba, kiedy będzie 11 i kiedy przyjde do was tu na forum\nA jak wam święta minęły?\nFajnie że tu jesteście...Pewnie wiecie że jesteście fajni i że was bardzo lubie...a jak nie wiecie to tak jest.. No to na razie ide coś porobić bo mnie nosi jakaś siła wewnętrzna pa pa Kochani:)\nprzez depresyjny86 10 kwi 2007, 13:43\nJa też wczoraj miałem atak......wieczorem mnie wzielo....a dzisiaj sie żle czuje....i przez lęk i przez matke<o moich problemach z nią możesz przeczytać e moim dzisiejszym dniu>......\nJeżeli chodzi o święta to były one fatalne,pełne różnych kłótni,krzyków...a wszystko przez rodziców...\nCiesze sie że już do nas wróciłaś!!!!\nprzez Makcia 10 kwi 2007, 13:59\nDarku ja też sie ciesze że dorwalam sie do komputera po tylu dniach nieobecności. Miałam zepsuty monitor i choć działał komputer to ja i tak nie mogłam nic zobaczyć. Mam nadzieje że wytrzyma teraz dłużej i nie zgaśnie mi w trakcie pisania\nPrzykro mi Darku z powodu zachowania Twoich rodziców. Widzisz, z moją mamą też nie najlepiej mi sie układa. Czasami mam wrażenie że ona jest z "innej bajki". Taka wyluzowana bardziej, jak jakaś koleżanka (której nie lubie zresztą) niż własna mama. Poznała znowu jakiegoś znajomego..a ja...zostalam na szarym końcu. Ona trzyma jego strone a mnie ciągle strofuje jaka to ja jestem zła i pomimo tego że mam 28 lat przejmuje sie tym nadal..najbardziej boli mnie to że nie wiem jak bardzo bym sie starała nigdy nie spełnie jej oczekiwań. Tak to już jest...\nJedyne co trzyma mnie przy pozytywnym mysleniu to moja obecna rodzina, ta którą ja współtworzyłam...na którą mam wpływ, która pozwaa mi mieć swoje zdanie i która mnie nie krzywdzi. Darku nie długo ty na pewno tez poznasz kogoś kto zastąpi Ci i wynagrodzi to za czym tęsknisz, ktoś kto da Ci spokój i bezpieczeństwo. A na razie nie daj sobie wmowić że jesteś niedostatecznie dobry...nigdy w to nie wierz...taki wspaniały uczuciowy facet zasługuje na wszystko co dobre i zobaczysz że za niedługo to osiągniesz..\nA te ataki na pewno mają związek z tym co sie dzieje u Ciebie w domu. Przeżywasz to wszystko a emocje znajdują ujście w lękach..najważniejsze żebyś pamiętał że największy lęk to tylko chwila słabości, moment w którym tracimy pewność siebie. Trzeba to przeczekać bo panika mija..i znowu jest dobrze...\nWierze w Ciebie i w Twoją silną wole. Trzymam kciuki za Twoje powodzenia..trzymaj sie Darku\nprzez IceMan 10 kwi 2007, 14:08\nWitaj Makciu! Świetnie, że już jesteś .\nŚwięta przeżyłam w łóżku z katarem i kaszlem..\nU mnie w rodzinie - bliższej i dalszej coś wiele osób załapało... Coś siedzi w powietrzu. Ale tak czy siak - życzę zdrówka\nNo dobra znaleźliście mnie ale te czarne kominiarki i "bejsbol" mogliście sobie darować\nTo było dla ewentualnej ochrony - jakby Cię jakieś wandale napadły\nMakcia napisał(a): i powiedzial że mam sie położyc bo to grypa a nie nerwica\nNo i święta racja Tylko wpadaj na forum między leżeniem a leżeniem\nMakcia napisał(a): zjadłam dwa jajka z rdzą\nSmakowało ? Fajna historyjka... ale przynajmniej nudno nie było\nMakcia napisał(a): A jak wam święta minęły?\nU mnie do niedzieli wieczór było sztucznie i takie miałem wrażenie jakby wszyscy na siłę udawali świąteczną atmosferę itp. Od niedzieli wieczór za sprawą mojej mamusi było tak jak u Darka, a za sprawą rozejmu w poniedziałek tego dnia wieczór minął w miarę spokojnie (chociaż na dobranoc znowu się nasłuchałem).\nMakcia napisał(a): No to na razie ide coś porobić bo mnie nosi jakaś siła wewnętrzna\nŻebyś tylko wyzdrowiała od tej siły wewnętrznej\nprzez depresyjny86 10 kwi 2007, 14:18\nnie wiem jak bardzo bym sie starała nigdy nie spełnie jej oczekiwań.\nCechą wspólną naszych matek jest to ze obie nie widzą<albo nie chcą widzieć>jak się dla nich staramy... Smutne to bardzo ale niestety prawdziwe....\nDarku nie długo ty na pewno tez poznasz kogoś kto zastąpi Ci i wynagrodzi to za czym tęsknisz, ktoś kto da Ci spokój i bezpieczeństwo. A na razie nie daj sobie wmowić że jesteś niedostatecznie dobry...nigdy w to nie wierz...taki wspaniały uczuciowy facet zasługuje na wszystko co dobre i zobaczysz że za niedługo to osiągniesz..\nNie wiem czy zasługuje na szczęście...czasami wydaje mi się,że mój los jest z góry przesądzony i że jest to los pełen cierpienia\nAle chciałbym kiedyś osiągnąć szczęście,mieć kiedyś swoją własną rodzine...\nZ tymi lękami masz racje...tak mnie wczoraj rodzice urządzili że pojawiły się lęki...\nKochana Makciu,życze Ci zdrowia i wierze w to ze kiedyś przynajmniej Twoja mama zobaczy i doceni Twoje starania.


By oszczędności nie uciekały wraz w wiedzą, czyli kilka słów… - WYbudujeMY\nBy oszczędności nie uciekały wraz w wiedzą, czyli…\nBy oszczędności nie uciekały wraz w wiedzą, czyli kilka słów o warunkach technicznych i grubości izolacji.\nEfektywność energetyczna budynku to temat, o którym, wraz z nadejściem jesieni, myślimy szczególnie… ciepło. I choć wiele uwagi poświęca się tu izolacji przegród zewnętrznych, na problem, a raczej jego rozwiązanie, trzeba spojrzeć nieco głębiej. Niebagatelną rolę w obniżeniu kosztów eksploatacji obiektu odgrywa bowiem bezbłędnie wykonana izolacja techniczna instalacji HVAC – z zachowaniem odpowiedniej grubości materiału i dostosowaniu go do warunków roboczych. Jak optymalnie dobrać grubość izolacji, by nasze wysiłki nie poszły, dosłownie i w przenośni, z dymem?\nPodstawowym aktem prawnym, na którym należy opierać dobór parametrów izolacji technicznych jest Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 5 lipca 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2013 poz. 926). Kolejne modyfikacje i nowelizacje rozporządzenia wprowadziły szereg istotnych zmian, a sam dokument, mimo upływu lat, wciąż budzi wątpliwości projektantów i w niektórych miejscach pozostawia pole do, niekiedy błędnej, interpretacji.\nPierwsza z nich dotyczy temperatury, dla jakiej współczynnik przewodzenia ciepła powinien wynosić 0,035 W/(m2·K), a druga – doboru grubości izolacji w przypadku, gdy produkt charakteryzuje się współczynnikiem przenikania ciepła innym, niż 0,035 W/(m2·K). Takich zapisów próżno szukać w podanych wyżej przepisach. Z jakiego źródła zaczerpnąć wiedzy?\nJedna norma, by wszystkimi rządzić\nPo pomoc w poszukiwaniu odpowiedzi na nurtujące pytania i wątpliwości należy sięgnąć do normy PN-B-02421:2000. Sprecyzowano w niej wymagania dotyczące projektowania i wykonywania izolacji w instalacjach c.o., c.w.u. oraz wody technologicznej, a także w sieciach ciepłowniczych prowadzonych w kanałach, tunelach, budynkach oraz napowietrznie, o temperaturze czynnika do 200°C.\n– Dokument określa minimalną grubość izolacji, jaką należy stosować w instalacjach, biorąc pod uwagę m.in. temperaturę transportowanego czynnika, temperaturę otoczenia, średnicę rur dla materiału izolacyjnego w temperaturze 40°C, przy współczynniku przewodzenia ciepła 0,035 W/(mK) – tłumaczy Michał Nękanowicz, Specifications Sales Manager i BIM Manager w firmie Paroc.\nCo więcej, norma podaje jasny wzór, pozwalający z łatwością obliczyć właściwą grubość materiału izolacyjnego, który wcale nie musi cechować się współczynnikiem przenikania ciepła na referencyjnym, podanym wyżej, poziomie:\nλ1 - współczynnik przewodzenia ciepła materiału w temperaturze 40°C [W/(m2·K)].\nŻmudne obliczenia? Niekoniecznie!\nGrubość izolacji ma zasadniczy wpływ na ograniczenie możliwych strat ciepła, a także ochronę poszczególnych elementów przed wilgocią i korozją. Jej jakość, właściwości oraz bezbłędny montaż jest tym istotniejszy, im większe różnice temperatury występują w danym układzie. – Dlatego, jeszcze przed zakupem, oferujemy pełne doradztwo w zakresie doboru rozwiązań dla przewodów wentylacji i klimatyzacji, rurociągów grzewczych, instalacji ciepłej wody czy systemów chłodniczych – podkreśla Michał Nękanowicz.\nAle to nie wszystko. – Profesjonalni projektanci i wykonawcy sieci HVAC mogą podeprzeć się gotowymi tabelami grubości izolacji dla różnych współczynników przewodzenia ciepła lub skorzystać z dostępnego na naszej stronie, bezpłatnego narzędzia PAROC Calculus, które w mgnieniu oka wykona za nas niezbędne obliczenia – dodaje ekspert Paroc.\nProgram umożliwia zaprojektowanie energooszczędnych oraz ekonomicznie uzasadnionych rozwiązań izolacyjnych dla zróżnicowanych zastosowań w systemach grzewczych, wentylacyjnych i klimatyzacyjnych, a także instalacjach przemysłowych. W kalkulacjach można wziąć pod uwagę m.in. takie kwestie, jak rodzaj izolowanej powierzchni, jej wymiary czy materiał, z którego jest wykonana, a także czynniki środowiskowe. System dokona wówczas niezbędnych obliczeń w oparciu o wzory opisane w normie EN ISO 12241.\nIzolacje techniczne stanowią kluczowy element budynków – od ich projektu i jakości zależą zużycie energii i bieżące koszty operacyjne, poziom emisji CO2 oraz stopień bezpieczeństwa pożarowego. Ewentualne błędy na tym etapie prac to szybka droga do zauważalnych strat energii i zmniejszanie sprawność obiegu medium w instalacjach przez cały okres ich użytkowania.\n– O tym, jak istotny jest dobór właściwego rozwiązania termoizolacyjnego, świadczą poniższe obliczenia. Tabela prezentuje straty ciepła oraz temperatury powierzchni zmierzone na przewodach grzewczych zaizolowanych matą PAROC Hvac Lamella Mat AluCoat o grubości od 15 do 140 mm, przy temperaturze czynnika równej 100°C. A to tylko niektóre koszty, na jakie narażamy się, wybierając nieodpowiednie rozwiązanie do izolacji sieci HVAC – podkreśla Michał Nękanowicz.\nUtrzymanie poprawnie działającego systemu kosztuje, a kwota ta w dużej mierze zależy od poprawnie zaprojektowanej i wykonanej izolacji przewodów i urządzeń. Będąc dokładnym na początku prac, zyskujemy w przyszłości. Staranność i precyzja zostaną nagrodzone niższymi kosztami eksploatacji budynku, bezawaryjnością i bezpieczeństwem, z którym, w przypadku tak newralgicznych obszarów, nie ma żartów.\nOferta wystawiona przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad na dokończenie trasy A1 na wysokości Częstochowy, nie spotkała się z entuzjazmem wśród inwestorów. Czy to oznacza…\nFasada wentylowana w budynku.\nDużą popularnością, zarówno w przypadku konstrukcji masywnych, jak lekkich szkieletów drewnianych, cieszą się ostatnimi czasy w Polsce fasady wentylowane. Ściany wykonywane w tej technologii…\nKoniec deweloperki. Czas na kooperatywę\nKooperatywa mieszkaniowa, będzie mocno konkurencyjna dla deweloperów. Ministerstwo Inwestycji i Rozwoju przekazało właśnie do konsultacji społecznych projekt ustawy stwarzającej możliwość…


BCC: brakuje ośrodków kompleksowego leczenia hemofilii - Polityka zdrowotna\nBCC: brakuje ośrodków kompleksowego leczenia hemofilii\nAutor: BCC/Rynek Zdrowia 24 listopada 2014 15:02\nOpieka nad chorymi na hemofilię, pomimo poczynionych postępów, jest w Polsce wciąż na niższym poziomie niż w innych krajach europejskich - uważają eksperci BCC.\n"(...) Konieczne jest zorganizowanie referencyjnych ośrodków leczenia hemofilii, które umożliwią zapewnienie kompleksowej, wielospecjalistycznej opieki pacjentom z dostępem do hematologa, ortopedy, chirurga, rehabilitanta, stomatologa, psychologa, a także przeszkolonej w tym zakresie pielęgniarki i specjalistycznych laboratoriów diagnozujących krzepnięcie krwi" - uważa Zenon Wasilewski, ekspert BCC.\nBrak takich ośrodków nie gwarantuje chorym odpowiedniej rehabilitacji. Ich tworzenie zaleca Parlament Europejski i są one standardem w wielu krajach Unii Europejskiej.\nZdaniem BCC, Polska powinna preferować system irlandzki, zapewniający chorym na hemofilię leczenie w ośrodkach kompleksowej opieki i ośrodkach regionalnych.\n"System ten gwarantuje pacjentom dostęp do koncentratów rekombinowanych czynników krzepnięcia krwi z dostarczaniem ich do domu; w pełnym zakresie profilaktykę krwawień; możliwość stosowania optymalnych form leczenia" - wylicza ekspert.\nW jego opinii, najważniejsze jest zapewnienie deklarowanych w programie środków finansowych w budżecie państwa oraz w planie finansowym NFZ.\nKonsekwencją ograniczania finansowania Narodowego Programu Leczenia Chorych na Hemofilię i Pokrewne Skazy Krwotoczne na lata 2012-18, może być dalszy brak profilaktyki dla chorych z ciężką postacią choroby von Wilebranda typu 3, prowadzącej w konsekwencji do kalectwa.