ROMAN PISARSKI O PSIE, KTÓRY JEŹDZIŁ KOLEJĄ - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "ROMAN PISARSKI O PSIE, KTÓRY JEŹDZIŁ KOLEJĄ"\n1 ROMAN PISARSKI O PSIE, KTÓRY JEŹDZIŁ KOLEJĄ\n2 I Włochy to piękny i malowniczy kraj na południu Europy. KaŜdy, kto spojrzy na mapę, znajdzie je od razu. Mają kształt ogromnego buta. Na cholewie, a takŝe na obcasie tego buta pełno jest miast i wsi. Łączy je ze sobą sieć dróg i torów kolejowych. Na mapie wyglądają one jak nitki pajęczyny. Nie będę wam opisywał krajobrazu Włoch. Kiedyś zapewne przeczytacie wiele ciekawych ksiąŝek o tym kraju. Kto wie, moŝe nawet niektórzy z was, gdy dorosną, pojadą do Włoch, aby je zwiedzić. Przekonają się wtedy, Ŝe Ŝaden opis nie potrafi oddać ich piękna. Bo trudno słowami odmalować prześliczny kolor nieba, które jest tam bardziej niebieskie niŝ turkus. Trzeba je zobaczyć. Trzeba na własne oczy ujrzeć malownicze stare miasta i miasteczka włoskie, cytrynowe i pomarańczowe gaje, góry i doliny, aby się nimi naprawdę zachwycić. Posłuchajcie dziś historii, która zdarzyła się we Włoszech. Będzie to opowieść o ludziach i o pewnym psie. O psie, który jak prawdziwy turysta, sam podróŝował koleją po całym kraju. Będzie to zarazem opowieść o wielkiej przyjaźni. Nie jest to zmyślona historia. ChociaŜ dziwna, zdarzyła się naprawdę... Pewnego dnia... Tak, pewnego dnia na węzłowej stacji Marittima w środkowych Włoszech oczekiwano na pociąg, który szedł z Turynu do Rzymu. Był upalny lipcowy dzień. Słońce, jak to we Włoszech, grzało tak mocno, Ŝe ludzie musieli chować się w cień. Na peronie stacyjnym było pusto, bo wszyscy podróŝni ukryli się w poczekalni. Tylko zawiadowca stacji wyszedł przed budynek, włoŝył urzędową czapkę i zapiął bluzę munduru na ostatni guzik. Słychać juŝ było gwizd zbliŝającego się pociągu. Zza kępy drzew, które rosły obok dworca, wysunęła się błyszcząca elektryczna lokomotywa - za nią przemknął sznur wagonów. Zatrzymały się. Kiedy do pociągu wsiadło kilku pasaŝerów, zawiadowca podniósł rękę, dając sygnał odjazdu. W tej chwili zobaczył, Ŝe z ostatniego wagonu wyskoczył jakiś pies. Pociąg odjechał, a pies podbiegł do zawiadowcy i zaczął się łasić. Potem pokiwał ogonem i rozejrzał się dookoła. TuŜ przy torze stała pompa stacyjna. Pies podbiegł do kamiennego zbiornika na wodę, który stał obok pompy, i jednym susem wskoczył na cembrowinę. Kolejarz patrzył, jak psiak chłepcze wodę, wreszcie obrócił\n3 się na pięcie i wrócił do biura. Zamknął starannie drzwi, zdjął czapkę i pogrąŝył się w swoich papierach. Po chwili usłyszał skrobanie do drzwi. Uchylił je i zobaczył znowu psa. - Czego chcesz? - roześmiał się. Pies usiadł przed nim i popatrzył mu w oczy. - Czego chcesz? - spytał znowu zawiadowca. - Jesteś głodny? Spojrzał uwaŝnie na kundla. Było to bardzo miłe kudłate psisko podobne trochę do szpica, a trochę do owczarka. Oczy miało wesołe i szelmowskie. Jedno ucho sterczało ostro do góry, drugie opadało w dół. Nadawało to psu pocieszny, a zarazem zawadiacki wygląd. Zawiadowca sięgnął po swój chleb z kawałkiem sera, pokruszył go i poczęstował gościa. Pies był widać głodny, jadł z apetytem, ale nie łapczywie, jak to czasem robią źle wychowane kundle. Kolejarz pogłaskał go. Poczuł sympatię do tego zwierzęcia i pomyślał, Ŝe warto się nim zaopiekować. Od dawna chciał mieć psa - przyjaciela, który bawiłby się z dziećmi i pilnował domu. Mieszkał dwadzieścia kilometrów od stacji, tuŝ przy małym kolejowym przystanku. Okolica dookoła jego domu była pusta. Dzieci ucieszyłyby się, gdybym im przywiózł tego psa - pomyślał kolejarz. - Pojechałbyś do mnie? - spytał. Pies zaszczekał cicho i pomerdał ogonem. Wyglądało na to, Ŝe zrozumiał. - Będzie z tym trochę kłopotu - powiedział zawiadowca. Wiedział, Ŝe przepisy kolejowe zakazują surowo przewoŝenia zwierząt osobowymi pociągami. Jako kolejarz nie mógł naruszyć tych przepisów. Ale bardzo chciał zabrać psa ze sobą. Coś trzeba będzie wymyślić - mruknął. II Pociąg miejscowy z Marittimy do przystanku obok Piombino, gdzie mieszkał zawiadowca, odchodził dopiero wieczorem. W ciągu kilku godzin, które kolejarz i pies spędzili razem, zdąŝyli się zaprzyjaźnić. Pies ani na krok nie odstępował nowego pana. Chodził z nim po całej stacji. Późnym popołudniem obaj wybrali się do bufetu. Zawiadowca jadł podwieczorek i częstował psa. - Skąd pan go ma? - spytał bufetowy. - Miła psina taką sympatyczną mordę... - Przyjechał rzymskim pociągiem - wyjaśnił zawiadowca. - Widać ktoś chciał się go\n4 pozbyć i wysłał w podróŝ. Ludzie mają róŝne sposoby... - Tak pan myśli? - roześmiał się bufetowy. - A bilet miał? - Podszedł do psa i podał mu plasterek kiełbasy. - Delikatny pies - pochwalił. - Nie rzuca się jedzenie. Ma honor. - Mądre psisko - przyświadczyli kolejarze, którzy siedzieli przy stole. - Jak się wabi? Zawiadowca wzruszył ramionami. - Ja bym go nazwał Lampo  - powiedział jeden z kolejarzy. - śywy jak iskra, ślepie mu się świecą, a i grzbiecie ma jasną pręgę - widzicie? Prawdziwa błykawica nie pies. - Chodź, Lampo - rzekł zawiadowca. Spodobało mu się to imię. Wstał. Zapłacił w bufecie za podwieczorek i wyszedł. Pies pobiegł za nim. - I co z tobą zrobię, biedaku? - spytał człowiek - Nie mogę przecieŝ zabrać ciebie do wagonu. To nie takie proste... Miałbym przykrości... Rozumiesz? Pies pisnął i popatrzył panu w oczy. Minę miał wesołą jakby się uśmiechał. - A moŝe pobiegniesz za pociągiem? - roześmiał się kolejarz. - To podmiejski. Wlecze się jak Ŝółw. Nie zdąŝyłbyś? Pies pomerdał ogonem. - Zrobione - powiedział zawiadowca. - UwaŜaj więc. Za kilka minut ruszamy. Spojrzał na zegarek i skierował się na peron. Kiedy pociąg zajechał, kolejarz wszedł do wagonu i opuścił okno. Pies został na peronie. Czekał na rozkaz. Ciekaw jestem, czy zrozumie, o co mi chodzi - pomyślał zawiadowca. Lokomotywa ruszyła. Kolejarz wychylił się z okna i cicho zagwizdał. Lampo poderwał się i zaczął biec obok pociągu. - Mądra psina - ucieszył się człowiek. Kiwnął ręką i pokazał psu kierunek. Obok toru biegła wąska ścieŝka. Pies trafił na nią i pędził równo z pociągiem. Od czasu do czasu zwracał łeb w stronę okna, szukając oczyma znajomej sylwetki. - Śmiało, Lampo, śmiało! - zachęcał go kolejarz. Pociąg sunął coraz prędzej. Lampo nie ustawał w biegu. Szczeknął parę razy, jakby chciał zawiadomić swego pana, Ŝe czuje się doskonale, i pędził jak chart na wyścigach. Ale po kilku kilometrach gonitwy zaczął się męczyć. Z pyska zwiesił mu się język, nogi zaczęły się plątać. Dyszał. - Biedaku! - szepnął kolejarz, który nie spuszczał oczu z psa. Kiwnął ręką. - Zostań! - zawołał. Pies posłusznie stanął, a potem usiadł na ścieŝce. Był bardzo zmęczony.\n5 Ledwo zipał. III Nazajutrz kolejarz wrócił do Marittimy porannym pociągiem. Nie miał zbyt wielkiej nadziei, Ŝe zobaczy znowu psa. Pewnie się gdzieś zabłąkał - myślał. - Albo ktoś go przygarnął. Szkoda - mruknął. Wysiadł z pociągu i skierował się do kancelarii. Pierwsze drzwi były uchylone jak zawsze. Zawiadowca wyjął klucz, aby otworzyć drugie, wewnętrzne drzwi, i w tej chwili usłyszał radosny pisk. Z kąta korytarza wyskoczył Lampo. - Jesteś! - krzyknął zawiadowca. Przytulił łeb psa do swoich kolan. Lampo łasił się i skakał. Uspokoił się wreszcie i wszedł z zawiadowcą do kancelarii. - Głodny jesteś? - spytał kolejarz. Rozwinął śniadanie. Zjedli je obaj, a potem pies połoŝył się pod stołem tuŝ u nóg człowieka. Nie przeszkadzał juŝ panu, który zabrał się do swojej roboty. Około godziny dziesiątej przez stację miał przejeŝdŝać pospieszny. Zawiadowca obciągnął na sobie mundur, wziął czapkę i wyszedł. Pies pobiegł z nim. Pociąg wpadł na stację i zatrzymał się ze zgrzytem. - Manttima! - krzyknął konduktor. Wychylił się przez okno i zasalutował zawiadowcy. - Marittima - powiedziała do swojej koleŝanki jakaś panienka, która wyjrzała zza szyby restauracyjnego wagonu. Nagle roześmiała się i pociągnęła towarzyszkę za rękaw. - Spójrz na tego psa. - Pokazała palcem. Było na co patrzeć. Zawiadowca stał w słuŝbowej postawie, wypręŝony jak struna. Właśnie podniósł dłoń, aby dać maszyniście sygnał odjazdu. Obok niego usiadł Lampo. SłuŜył, wyciągając przednie łapy. Minę miał uroczystą. - Pocieszny pies - roześmiała się dziewczyna w oknie. - Wygląda tak dostojnie, jakby to właśnie on odprawiał nasz pociąg. Lampo zaszczekał. Ogromny międzynarodowy ekspres drgnął i ruszył z miejsca. Zawiadowca poklepał psa. - Dziękuję ci, Lampo, za pomoc - powiedział. IV Tego samego dnia kolejarz złamał przepisy. Wieczorem, gdy na stację zajechał miejscowy pociąg, ukrył psa pod bluzą i wsiadł z nim do wagonu. Znalazł pusty przedział.\n6 Lampo zrozumiał, o co chodzi. Wlazł pod ławkę i siedział tam jak trusia aŝ do końca podróŝy. W Piombino bez oporu dał się wysadzić na drugą stronę toru. Kiedy pociąg odjechał, pies dogonił pana. Nikt na stacyjce nie domyślił się, Ŝe Lampo przyjechał koleją. - Giną - zawołał zawiadowca na widok córeczki, która otwierała mu drzwi. - Popatrz, kogo przyprowadziłem. Dziewczynka poczerwieniała z radości i zawołała brata. Mały Roberto aŝ klasnął w ręce. - Jak on się nazywa? - spytał. - Lampo. To dobry pies. Weszli wszyscy troje do jadalni, gdzie matka ustawiała właśnie na stole talerze do kolacji. Lampo wszedł z powagą, pomerdał uprzejmie ogonem w stronę gospodyni i usiadł grzecznie pod piecem. - Myślę, Ŝe nie będziemy z nim mieli kłopotu - odezwał się kolejarz. - Bardzo mądre psisko. Opowiedział historię kundla. Wszyscy wysłuchali jej, kręcąc głowami. Nawet mała Adele wychyliła się ze swojego łóŝeczka i słuchała ciekawie. - Pies - krzyczała, klaszcząc w rączki. Rodzina siadła do kolacji. Lampo jadł, biorąc delikatnie podawane kąski. Nie spieszył się ani nie naprzykrzał. Po kolacji pomachał grzecznie ogonem, jakby chciał podziękować za poczęstunek. Potem wysunął się za drzwi. - Chcesz się przejść? - spytał zawiadowca. - Dobra myśl. Wyjął papierosa, zapalił i wyszedł za psem. Ze zdziwieniem zauwaŝył, Ŝe Lampo pobiegł w kierunku stacji. Na przystanek zajeŝdŝał właśnie ostatni pociąg do Marittimy. Stanął. Pies dobiegł do peronu, pokręcił się chwilę przy ostatnim wagonie i dał nagle susa na stopień. Pociąg ruszył. - Lampo! - zawołał zdziwiony zawiadowca. Zobaczył, Ŝe pies znalazł juŝ wygodne miejsce na platformie wagonu. - Lampo! - powtórzył człowiek. Ale pies nie zeskoczył. Czerwone światło latarni wiszącej nad buforem oddalało się coraz bardziej. Pociąg zniknął w ciemności. V Następnego ranka, jadąc na słuŝbę, kolejarz rozmyślał o ucieczce swego przyjaciela.\n7 Zawiódł się na nim. Było to przykre. Dziwny pies - mruknął. Przypomniał sobie, jak Lampo po raz pierwszy zjawił się na stacji. Skąd przyjechał? Włóczykij - mruknął znowu. Zadumał się. Tak, to nie był taki zwykły pies, z tych, które widzi się co dzień. Psy nie podróŝują same koleją... A ten... Najdziwniejsze było to, Ŝe Lampo zdąŝył na ostatni nocny pociąg. Skąd wiedział, o której godzinie trzeba wyjść z domu? CzyŜby znał rozkład jazdy? - uśmiechnął się kolejarz. - Ale po co uciekał ode mnie? Dokąd pojechał? - zaczął się zastanawiać. Pokręcił głową. Tak, to była dziwna historia. Gdyby ją komuś opowiedział, spotkałby się z niedowierzaniem. Ludzie pomyśleliby, Ŝe to bajeczka. Pociąg dojechał do Marittimy. Zawiadowca wyjął z kieszeni słuŝbowe klucze. Jeszcze nie doszedł do budynku, gdy drzwi biura uchyliły się. Wypadł z nich Lampo. Pędził jak prawdziwa błyskawica. Doskoczył do kolan pana, a potem usiadł i zaczął słuŝyć. Minę miał tak filuterną, Ŝe zawiadowca wybuchnął śmiechem. - A więc nie uciekłeś? Pilnowałeś biura, co? Pies pokiwał ogonem. - W takim razie wybaczam wszystko - ciągnął Ŝartobliwym głosem kolejarz. - SłuŜba to słuŝba! Poklepał psa. Lampo nie przestawał się łasić. - Dobrze juŝ, dobrze - powiedział zawiadowca - Nie gniewam się ani trochę. - Sprytne psisko! - zawołał dyŝurny ruchu, który wyszedł właśnie ze swojego pokoiku. - Czy pan wie, Ŝe ten kundelek całą noc warował w korytarzu pod drzwiami pańskiego biura? Nie dał się nikomu odpędzić. Zawiadowca juŝ otworzył usta, aby opowiedzieć koledze o tym, jak pies sam wsiadł do pociągu, aby wrócić do Marittimy. Ale powstrzymał się w porę. Nikt w to nie uwierzy - pomyślał. VI Weszło w zwyczaj, Ŝe Lampo co dzień wieczorem jeździł ze swoim panem na kolację do Piombino. PodróŜ spędzał zwykle pod ławką wagonu, siedząc w tym ukryciu jak mysz pod miotłą. Na stacji zeskakiwał chyłkiem na drugą stronę pociągu. Kolejarz nie miał z nim nigdy kłopotu. Dzieci czekały juŝ na gościa. Piszczały z uciechy, gdy Lampo wpadał do domu. Pies na widok małych przyjaciół okazywał tyle radości, Ŝe trudno go było nie lubić.\n8 Mały Roberto po prostu go kochał. Pieścił i głaskał, uczył róŝnych sztuczek. W czasie kolacji pies zawsze siadał obok jego krzesła. Dzieciak oddawał mu najlepsze kąski. - Czemu on nie chce u nas mieszkać? - pytał ojca. - Tutaj mu przecieŝ najlepiej... - To kolejowy pies - śmiał się zawiadowca. - Musi pilnować mojego biura. - Ale chociaŝ w niedzielę moŝe u nas zostać - upierały się dzieci. - Poproście, moŝe zrozumie i zostanie - Ŝartował ojciec. - Spróbujcie mu to wytłumaczyć. Lampo nie dawał się jednak uprosić. Co dzień po kolacji o tej samej porze zrywał się z miejsca i Ŝegnał z domownikami. Nie pomogło zamykanie drzwi. Skakał wtedy i rzucał się na klamkę. Dzieci pogodziły się z losem. Nauczyły się same wypuszczać psa z domu. Lampo ani razu nie spóźnił się na pociąg. Być moŝe słyszał go wcześniej niŝ wszyscy. W kaŝdym razie wybiegał z domu tak punktualnie, jakby w brzuchu miał budzik. Zawiadowca razem z dziećmi odprowadzał go na stację, lecz po pewnym czasie zaniechał tego zwyczaju. Wiedział doskonale, Ŝe pies sam i tak trafi do pociągu. Codziennie rano Lampo oczekiwał na pana przed biurem. Witał się z nim z prawdziwą psią serdecznością, wchodził do kancelarii i zjadał tam przywiezione przez zawiadowcę śniadanie. Przez chwilę siedział jeszcze i patrzył, jak pan zabiera się do pracy. Potem wyruszał na obchód stacji. - Oho, Lampo zaczyna dyŝur - śmiali się kolejarze. Znali go juŝ wszyscy. Stał się ich ulubieńcem. Byli z niego dumni. Tak, to był wyjątkowy pies. Przywiązał się do ludzi i zapewne uwaŝał się za pracownika kolei. Lubił swoją stację. Stała się jego domem. Nie było w niej zakątka, którego by nie znał. Co dzień po wyjściu z biura zawiadowcy przechodził wolnym krokiem przez długi, pokryty oszklonym dachem peron. Kręciło się po nim zwykle sporo podróŝnych, ale Lampo nie zwracał na nich uwagi. To nie byli ludzie w mundurach. - Lampo! - wołali robotnicy stacyjni, którzy wychodzili z narzędziami na tory. - Pójdziesz z nami? Merdał ogonem i przyłączał się do brygady. Na miejscu pracy siedział przyglądając się, jak robotnicy dokręcają śruby. Nieraz wysługiwali się nim. - Zanieś klucz - mówili. - Na tamten tor. Podawali mu narzędzie dla kolegi, który czekał z wyciągniętą ręką. Lampo brał do pyska klucz lub młotek i odnosił gdzie trzeba. Początkowo nie mogli nadziwić się, Ŝe taki\n9 spryciarz. Potem przywykli do jego pomocy. Tylko ludzie z przejeŝdŝających pociągów, widząc psa przy robocie, otwierali ze zdziwienia usta. W południe pies wybierał się do bufetu na obiad. Czekała juŝ na niego gotowa porcja, którą zjadał nie marudząc. Wiedział, Ŝe nie ma czasu na zbyt długi odpoczynek. O trzynastej mijały się dwa pospieszne pociągi. Była to uroczysta chwila. Zawiadowca wkładał czapkę, otrzepywał mundur i wychodził na peron. Lampo nigdy nie przegapiał okazji, aby towarzyszyć swemu panu. Warto było widzieć, z jaką powagą zachowywał się przy odprawie pociągu. Kiedyś, gdy zawiadowca o mało nie spóźnił się na peron, pies narobił w biurze tyle hałasu, Ŝe zbiegło się pół stacji. Na tym psie moŝna było polegać! - Kupię ci czapkę, Lampo - śmiał się zawiadowca. - Dobry z ciebie kolejarz. Kupił mu piękną obroŝę. Stolarz stacyjny zrobił psu skrzynkę na legowisko. Ustawiono ją w korytarzu obok drzwi biura, gdzie Lampo nocował. Na stacji Ŝyło kilka bezpańskich kotów, które nocowały w jednej z szop, na stryszku gnieździły się dzikie gołębie. Nie przeszkadzano im tu mieszkać, czasem nawet rzucano okruchy. Ale ani koty, ani ptaki nie naleŝały do brygady stacyjnej. Lampo naleŝał. VII - Sprzedaj pan tego psa - powiedział pewnego razu gruby właściciel winnicy. Przyszedł znowu na stację, prowadząc za uzdę małego osiołka. Odbierał właśnie kilka pustych beczek, które przysłano mu koleją. - Niech mi pan go sprzeda - powtórzył. - Dobrze zapłacę. Zawiadowca pokręcił głową. - Przydałby mi się ten pies - ciągnął winiarz. - Potrzebuję dobrego stróŝa. Potoczył beczkę. Osiołek strzygł uszami. Wiedział, Ŝe za chwilę obarczą go cięŝarem. Rolnik przyturlał następną beczkę. Związał obie i włoŝył je na grzbiet osła. - Jeszcze dwie - mruknął i roześmiał się, widząc jak osiołek strzyŝe uszami. Lampo podszedł do kłapoucha i obwąchał jego zwieszony łeb. Zaszczekał. Bardzo lubił osiołka. Znali się doskonale, bo winiarz często przychodził na dworzec. Osiołek wyszczerzył zęby, jakby się śmiał. - Patrz pan - powiedział rolnik - Lampo przyjaźni się z moim Grigio. Polubi i mnie. Nie będzie mu źle w winnicy. Kolejarz wzruszył ramionami. JuŜ nie raz nagabywano go, aby sprzedał psa.\n10 Nudziły go te prośby. Wiedział, Ŝe Lampo wróciłby na stację. Osiołek, obarczony cięŝkim ładunkiem, stęknął. Beczki zasłoniły go zupełnie. Widać było spod nich tylko jego nogi i uszy. Winiarz chwycił go za uzdę i pociągnął za sobą. Lampo odprowadził osła aŝ za obręb budynków stacyjnych, potem wrócił. Zawiadowca stał na peronie i patrzył na psa. Sprzedać Lampo? - myślał. - Nie, za Ŝadne skarby! Wiedział doskonale, Ŝe gdyby tak zrobił, naraziłby się kolegom, którzy uwielbiali psa. Sam zresztą nie przebolałby jego straty. Ale Lampo mógł uciec. Przyjechał nie wiadomo skąd. Co by się stało, gdyby pewnego dnia ogarnęła go tęsknota za dawnym domem? Głupstwo - pomyślał zawiadowca. - Lampo nie opuści nas nigdy. Przyzwyczaił się. Wszedł do kancelarii. Lampo siedział na progu. - Nie uciekniesz od nas? - spytał kolejarz. Pies pokręcił ogonem. Polizał pana po ręce. - Nie zdradzisz nas? Lampo spojrzał na pana z takim oddaniem, Ŝe zawiadowca się rozczulił. - Dobry, poczciwy - szepnął, gładząc psa po głowie. Chwycił go delikatnie za ucho. - UwaŜaj, Lampo - powiedział. - Są ludzie, którzy chętnie zabraliby cię od nas. Nie daj się skusić. I pilnuj się. aby cię kto nie ukradł. Lampo zaszczekał. VIII Lato kończyło się juŝ. Pinie rosnące przy stacji nie tracił koloru, ale kwiaty na kolejowych rabatach zwiędły. Winiarz coraz częściej zjawiał się na peronie - potrzebował ciągle nowych beczek. W winnicy rozpoczęto zbiory. Lampo urzędował pracowicie, jak zawsze. ZauwaŜone tylko, Ŝe od pewnego czasu coraz rzadziej zjawiał się w bufecie. CzyŜby jedzenie mu nie smakowało? - MoŜe karmią go pasaŝerowie - domyślał się bufetowy. Było mu przykro, Ŝe Lampo gardzi jego kuchnią. - Jeszcze ktoś struje psa - powiedział raz do zawiadowcy. - Powinien pan uwaŝać. - Co teŝ ci przychodzi do głowy? - Ŝachnął się kolejarz. Zaniepokoił się jednak. Postanowił nie lekcewaŝyć ostrzeŝenia. Zaczął zwracać baczniejszą uwagę na swego pupila. Nie Lampo nie przyjmował\n11 Ŝadnych poczęstunków ani od obcych dzieci, ani od dorosłych. Więc gdzie jadł? Pewnego popołudnia zagadka wyjaśniła się. Lampo wybiegał zawsze do popołudniowego pociągu. Zawiadowca siedział zwykle o tej porze w biurze przy telefonie. Od lat ów pociąg odprawiał jego zastępca. Lampo nie brał udziału w tej odprawie. Nie chciało mu się słuŝyć z wyciągniętymi łapami. Sztuczką tą popisywał się wtedy, gdy wychodził do pociągu z zawiadowcą. Po co więc spieszył się do popołudniowego ekspresu? Zastępca zawiadowcy zauwaŝył, Ŝe pies oczekując na ten pociąg siedział zawsze po drugiej stronie toru. Za trzymujące się wagony zasłaniały go na kilka minut. Co wtedy robił? Tego dnia zawiadowca, aby nie płoszyć psa, ukrył się w małej budce po drugiej stronie toru. Ekspres zajechał. Lampo pobiegł truchcikiem w stronę wagonu restauracyjnego. Usiadł, wyciągnął łapy i krótko zaszczekał. Okno wagonu opadło. Pojawiła się w nim głowa kucharza w białym czepku. - Jesteś? - uśmiechnął się kucharz. Rzucił psu przygotowaną porcję smakołyków. Lampo zabrał się do jedzenia. Zawiadowca schował się głębiej w cień budki. Nie moŝna psu zabronić jeść tego, na co ma ochotę - pomyślał. Pokręcił głową. - Ten Lampo to spryciarz co się zowie - uśmiechnął się. - Ale poczciwy - usprawiedliwił zaraz pupila. Postanowił nie mówić o tym, co zobaczył. Bufetowy mógłby pogniewać się na psa. - A jednak powiem - mruknął po chwili. - Niech starają się o lepsze jedzenie. Nasz dworcowy bufet juŝ od dawna nie dba o gości jak naleŝy. IX To, co stało się w tydzień później, poruszyło całą stację. Lampo przepadł. Zawiadowca szukał go wszędzie. Kiedy przekonał się, Ŝe psa nie ma na stacji, poszedł do znajomego winiarza. Jednak ten przysięgał, Ŝe o niczym nie wie. DróŜnicy kolejowi, którzy tego dnia wybrali się na obchód dalekiego odcinka, przetrząsnęli po drodze wszystkie zarośla obok torów. Nie dało to Ŝadnego rezultatu. - MoŜe Lampo wybrał się do Piombino? - pocieszał zawiadowcę jego młodszy kolega. - O tej porze? - wzruszył ramionami zawiadowca. - PrzecieŜ jeździ tam ze mną co dzień wieczorem. - Mógł zatęsknić za dziećmi. MoŜe chciał spędzić z nimi cały dzień. To było moŝliwe. Kolejarz uspokoił się. Wieczorem, pełen nadziei, pojechał do domu.\n12 Ale okazało się, Ŝe psa w Piombino nikt nie widział. - Co mogło mu się stać? - pytały dzieci. Były smutne i rozczarowane, Ŝe Lampo nie przyjechał z ojcem jak zwykle. - Nie wiem, co mogło się stać - powiedział cicho zawiadowca. Kolacja nie smakowała mu tego wieczoru. Mały Roberto pochlipywał w kącie. Giną skubała fartuszek. Nawet matka straciła humor. Rano dzieci odprowadziły ojca na stację. Ucałował je serdeczniej niŝ zwykle. - Uszy do góry - powiedział. - Przywiozę go dzisiaj. Nie był pewny, czy uda mu się dotrzymać obietnicy. Serce biło mu mocno, gdy pociąg zatrzymał się w Marittimie. Wyskoczył z wagonu i skierował się do biura. Jego zastępca, który stał na progu, rozłoŝył ręce. - Nie ma go - powiedział. Zawiadowca wszedł do kancelarii. Dopiero teraz poczuł, jak wzbiera w nim Ŝal. Wyszedł znowu na peron. Kolejarze kręcili się po dworcu jak zwykle. Ale opuściła ich ochota do codziennych Ŝarcików. - Daj mi szklankę wina, Piętro - mruknął zawiadowca wchodząc do bufetu. Usiadł przy kontuarze i zwiesił głowę. - Mogli go otruć - powiedział bufetowy. Napełnił szklankę. - Mówiłem, Ŝe trzeba uwaŝać... - Nie mów głupstw - poderwał się zawiadowca. - Nie wierzę w to. Wypił wino. Nie pomogło mu, jak się tego spodziewał. W sercu czuł rosnący niepokój. W południe wpadł z hukiem na stację pospieszny z Turynu. Zawiadowca stał w swoim zwykłym miejscu. Właśnie podnosił rękę do daszka czapki, aby odpowiedzieć na ukłon znajomego konduktora, gdy na peronie rozległo się szczekanie. Z otwartych drzwi ostatniego wagonu wyskoczył Lampo. Pociąg odjechał juŝ, ale kolejarz nie mógł się jeszcze uspokoić. Najpierw zrobił surową minę, potem porwał psa na ręce i przytulił do szyi. Postawił go znowu na ziemi i znowu się zmarszczył. 1 - Gdzieś się włóczył? - spytał ostro. - Jeździł do Turynu - wyjaśnił jakiś głos. - No i wrócił, jak pan widzi. - Zabrałeś go ze sobą, Edwardo? - zdziwił się zawiadowca. Edwardo, elektrotechnik, którego wysłał wczoraj do Turynu, uśmiechnął się. - Nie, proszę pana. Kiedy wsiadałem do pociągu, widziałem tylko, Ŝe Lampo\n13 wskakuje do ostatniego wagonu. Zdziwiłem się nawet... - Mogłeś zadzwonić do nas z Turynu, Ŝeś go widział - obruszył się zawiadowca. - Od czego telefon? Chodziliśmy tu jak struci. - Skąd mogłem wiedzieć? - rozłoŝył ręce Edwardo. - Miałem zresztą na niego oko. Nie zgubiłbym go. Ale on sam wiedział, kiedy wracać - roześmiał się. - Albo mu to pierwszyzna? Wlazł do powrotnego pociągu bez mojej pomocy. Bez biletu, oczywiście. Taki to cwaniak! - Dobrze, Ŝe wrócił - powiedział zawiadowca. X Niezwykła podróŝ Lampo do Turynu i jego szczęśliwy powrót stały się głośne nie tylko na stacji. Kolejarze, dumni ze swego przyjaciela, pochwalili się jego wyczynem przed ludźmi z miasteczka. Na dworzec zaczęło zaglądać coraz więcej ciekawskich. - Kundel, zwyczajny kundel - dziwiły się niektóre paniusie. WyobraŜały sobie, Ŝe pies tak mądry musi mieć niezwykle rasowy wygląd. - To nie ma nic do rzeczy - powiedział roztropnie pan aptekarz. - Kundle są właśnie najmądrzejsze. Sam miałem takiego psa... Aptekarz zaczął opowiadać o swoim psie, lecz przerwał mu właściciel cukierni. - Prowadziłem kiedyś bufet w cyrku - powiedział - Widziałem wiele psów. Tresowanych, ma się rozumieć... - Myśli pan, Ŝe to cyrkowy pies? - zaciekawił się burmistrz miasteczka. - Nie inaczej. Głowę dałbym, Ŝe zna róŝne sztuczki. Uciekł z cyrkowej budy, to jasne jak słońce... - Zapomina pan, Ŝe cyrkowcy jeŝdŝą zwykle samochodami, a rzadziej koleją - pokręcił głową aptekarz. - Zresztą w cyrku nie uczyliby psa rozkładu jazdy - roześmiał się. - W jaki sposób? I właściwie po co? Cukiernik wzruszył ramionami. - Tak czy owak - powiedział - to uczony pies. - Mądry - zgodził się aptekarz. Ludzie przychodzili jeszcze przez kilka dni. Bufetowy na dworcu zarabiał teraz znacznie więcej. Ciekawscy, którzy odwiedzali jego lokal, pili sporo wina i jedli duŝo ciastek. Ale zawiadowca miał dość tych gości. ToteŜ odetchnął z zadowoleniem, gdy ich wizyty wreszcie skończyły się.\n14 Lampo znowu się ustatkował. Jak dawniej pełnił słuŝbę - pomagał robotnikom i pilnował kancelarii pana. Wieczorem jeździł jak dawniej z zawiadowcą na kolację do Piombino. Znano go juŝ i na tamtej stacji. Nikt nie spodziewał się, Ŝe psu przyjdzie kiedyś do głowy pomysł, aby znowu wyruszyć w nieznane. Było mu przecieŝ tak dobrze. Kolejarze rozpieszczali go, jedzenia miał pod dostatkiem... I taki był przywiązany do swojego pana! Ale pewnego dnia zniknął znowu. Tym razem zawiadowca nie martwił się juŝ. Wiedział, co robić. Usiadł przy telefonie i zaczął dzwonić. W Turynie nikt nie widział psa. Nie wiedziano teŝ o nim ani w Salazzo, ani w Savona, ani w Genui. DyŜurni ruchu, do których dzwonił nieznany kolega z małej stacji, byli zdziwieni. Co za pies? - pytali. Niektórzy nie mogli powstrzymać się od Ŝarcików i kpin. Inni odkładali słuchawkę. Kolejarz nie dawał za wygraną. Kiedy przekonał się, Ŝe na północnych stacjach nie ma co szukać, zaczął dzwonić na Południe. W Orbetello jakiś głos ofuknął go. - Pajaca pan ze mnie robi? Od kiedy to psy jeŝdŝą same koleją? Zawiadowca zmęczył się juŝ, ale jeszcze nie ustawał. Po raz ostatni podniósł słuchawkę i wywołał Rzym. ZnuŜonym głosem powtórzył swoje pytanie. I wtedy dyŝurny w Rzymie zapytał: - Jak wygląda ten Lampo? - Ma jasną pręgę na grzbiecie - wyjaśnił z bijącym sercem zawiadowca. Opisał dokładnie psa. - To ten - roześmiał się głos w słuchawce. - Jest. Siedzi u nas w dyŝurce. Sam tu trafił. Nakarmiliśmy go, oczywiście... - Dziękuję - ucieszył się zawiadowca. Gdyby mógł, uściskałby swego rozmówcę. - To mówi pan, Ŝe pies sam przyjechał? - zaciekawił się głos. - Niebywałe! - Tak - odpowiedział zawiadowca. - Niech go pan wsadzi do pospiesznego, który idzie do Turynu. - Zrobione! - obiecał kolega na drugim końcu drutu. - MoŜe pan być zupełnie spokojny. Odzyska pan swojego przyjaciela. Tylko czy pies będzie wiedział, gdzie ma wysiąść? - Tak. Chyba tak - powiedział zawiadowca. - A więc dobrze. Wyślę psa, choć sam zatrzymałbym go chętnie u siebie - powiedział głos. Wyłączył się. Zawiadowca połoŝył słuchawkę i otarł czoło.\n15 XI Wieść o niezwykłym psie zaczęła roznosić się po całych Włoszech. Bo Lampo po kilku tygodniach odpoczynku znowu zaczął podróŝować. Trudno mu było tego zabronić. Zawsze zresztą potrafił wybrać chwilę, kiedy nie zwracano na niego uwagi. Wślizgiwał się wtedy do pociągu i odjeŝdŝał. Kolejarze na wielu odległych dworcach znali go juŝ i wiedzieli, Ŝe to podróŝnik z Marittimy. Stacyjka, o której istnieniu wiedziało dotychczas niewielu, stała się teraz znana w całym kraju. - Przyjechał! - dzwonili do zawiadowcy koledzy z róŝnych miejscowości. - MoŜecie być o niego spokojni. Nakarmimy i odeślemy. Nie zawsze wsadzali psa do pociągu. Nie wszyscy mieli ochotę się go pozbyć. Pewien kolejarz z Rapallo chciał go po prostu przywłaszczyć. Ale Lampo uciekł i wrócił do Marittimy. śadna siła nie mogłaby go zatrzymać w obcym miejscu. Tylko Marittima była jego domem, a tutejsi ludzie - jego rodziną. Kochał ich, bo sam był kochany. MoŜe domyślał się, Ŝe sprawia im czasem kłopot, ale wiedział, Ŝe nie potrafiliby się na niego pogniewać. Rozpieszczali go. Dzieci zawiadowcy przejeŝdŝały nieraz do ojca. Kolejarz uśmiechał się, bo wiedział, dlaczego to robią. Giną spacerowała wtedy z psem po peronie, a szczęśliwy Roberto śmiał się jak nigdy w domu. - Kochasz nas, Lampo? - pytały dzieci, gładząc puszystą sierść psa. Patrzył na nie z takim przywiązaniem i miłością, Ŝe rozumiały go bez słów. Pewnego dnia do Marittimy zadzwonił redaktor jakiejś gazety. - Czy to u pana jest ten cudowny pies? - spytał. - Lampo? - roześmiał się zawiadowca. - Tak. - Pozwoli pan, Ŝe przyjadę - powiedział redaktor. Zjawił się następnego dnia z aparatem fotograficznym i sporym notesem. Zrobił kilka zdjęć, a potem długo rozmawiał z zawiadowcą o przygodach psa. Zapisywał coś w notesie. W dwa dni później w gazecie ukazał się bardzo ciekawy artykuł, w którym były i fotografie Lampo, i opis jego wędrówek. Lampo to urodzony podróŝnik - napisano czarno na białym. Jest chlubą całej stacji. - Gazeta chwaliła takŝe kolejarzy. Tylko ludzie, którzy mają złote serca, mogą przywiązać do siebie takiego psa - pisał redaktor. Lampo wraca zawsze tam, gdzie czuje się\n16 najlepiej. - Widzisz, Lampo, coś narobił? - śmiali się kolejarze, którzy przeczytali gazetę. - Teraz nawet w Turynie wszyscy o nas wiedzą. Lampo wysunął język. Dyszał, bo było mu gorąco. Minę miał taką, jakby się śmiał. A widzicie - zdawały się mówić jego filuterne oczy - co ja potrafię? XII - Czy to ty jesteś tym słynnym Lampo? - spytał kelner wagonu restauracyjnego. - Poznaję cię z fotografii - powiedział. Pospieszny pociąg mijał właśnie stację w Sapri. Było to daleko za Neapolem. - Bardzo się cieszę, Ŝe przyszedłeś do mnie - odezwał się kelner. Lampo dał się pogłaskać. Usiadł grzecznie na podłodze w korytarzyku. Kelner przyniósł mu kawałek mięsa na podstawce. Takiego psa nie widziałem jeszcze nigdy w Ŝyciu - pokręcił głową. - Jesteśmy oddaleni prawie tysiąc kilometrów od tej jego Marittimy - pomyślał. - W jaki sposób to psisko przesiadło się na nasz pociąg? Musiał przecieŝ przesiąść się w Rzymie... Pies kończył posiłek. Zlizał resztki jedzenia i odsunął delikatnie talerz. Pokiwał przyjacielsko ogonem i zaczai się łasić. Kelner pogładził go po głowie. - Che posse fare per lei? Co mogę jeszcze uczynić dla pana? - roześmiał się - Capisce cio che dico? Czy pan mnie rozumie? Nie prześpi się pan po obiedzie? Zaprowadził psa do przedziału słuŝbowego i przygotował mu posłanie. Potem zamknął starannie drzwi. Chciałbym mieć tego kundelka - myślał. - Tylko gdzie bym go hodował? Całe Ŝycie spędzam w pociągu... Wyszedł na korytarzyk i stanął przy oknie. Właściwie po co on jeździ? - zaczai się zastanawiać Lubi zwiedzać obce miasta - odpowiedział sam sobie. Czuł, Ŝe nie jest to właściwa odpowiedź. A moŝe szuka dawnego właściciela? - mrukną - MoŜe nie potrafi o nim zapomnieć? To całkiem prawdopodobne.... Zamyślił się. Jak inni, usiłował wyjaśnić sobie powód niezwykłych wędrówek psa. Skąd jednak moŝna było wiedzieć, który domysł jest trafny? MoŜe lubi ruch - pomyślał znowu. - Lubi pęd pociągu i turkot kół, które dudnią pod podłogą. Są przecieŝ psy, które podróŝują nawet rakietami.\n17 Pokręcił głową. Wiedział dobrze, Ŝe słynne pieski nie wsiadały przecieŝ same do rakiet. Wysyłali je ludzie... Jak bagaŝ... - Tego nikt nie wysyłał - szepnął. - I w tym cała zagadka... Naprawdę, trudno ją rozwiązać... - Carlo! - zawołał z głębi wagonu kucharz. - Goście czekają na ciebie. Kelner poszedł między stoliki, przy których siedzieli zgłodniali podróŝni, i zaczai odbierać zamówienia. Ale był roztargniony jak nigdy... Ciągle myślał o małym włóczędze. W Reggio, daleko na południu, tam gdzie jest sam szpic włoskiego buta, pociąg zatrzymał się. Kelner, który zdąŝył juŝ obsłuŝyć wszystkich gości, odsapnął. Postanowił zajrzeć do psa. Drzwi przedziału słuŝbowego były uchylone... Nie zamknąłem dokładnie - pomyślał kelner. Wszedł do przedziału. Nagle zaniepokoił się. Psa nie było. Lampo wysiadł z pociągu jeszcze w miejscowości Paola. Jaki miał plan, nie wiadomo. MoŜe uznał juŝ, Ŝe czas wracać? DłuŜszą chwilę kręcił się po stacji. Nie zwracano na niego uwagi. Być moŝe w Paoli nikt jeszcze o nim nic nie słyszał. I o najsłynniejszych ludziach nie wszyscy i nie wszędzie wiedzą, cóŝ dopiero o psie. Lampo czekał spokojnie na pociąg. Instynkt nie omylił go - udało mu się trafić na peron, z którego odchodził ekspres w kierunku północnym. Sporo pasaŝerów czekało na ten pociąg. Gdy nadszedł, zaczęli się tłoczyć przy wejściach do wagonów. Lampo usiłował wśliznąć się między wsiadających, ale odpychano go. Wreszcie, kiedy pociąg ruszał, udało mu się wskoczyć na stopień. W tej chwili uczuł przeszywający ból. Automatyczne drzwi wagonu zatrzasnęły się i ścisnęły go jak kleszcze. Był tak oszołomiony, Ŝe nie wydał z siebie głosu. - Pies! - krzyknęła jakaś pani. - Patrzcie, co dzieje się z tym psem! Zadusi się! Lampo zwiesił głowę. Z oczu ciekły mu łzy. - Ratunku! - krzyczała pani. - Zatrzymajcie pociąg! Jakiś pasaŝer w głębi wagonu, nie wiedząc, o co chodzi, pociągnął za rączkę hamulca. Pociąg stanął. Zrobiło się zamieszanie. Konduktorzy zbiegli się, aby zbadać, co się stało. PasaŜer, który zatrzymał pociąg, ocierał pot z czoła i tłumaczył się. - PrzecieŜ ktoś wołał o ratunek! Działałem w dobrej wierze. - To chodziło o psa - wyjaśniła pani.\n18 - Jakiego psa? Wszyscy rozejrzeli się dookoła. - Nie ma go! - Zapłacicie karę - powiedział konduktor. Odezwały się wzburzone głosy. TakŜe i we Włoszech ludzie potrafią się kłócić. O psie zapomniano. XIII Lampo miał złamane dwa Ŝebra i nogę. W chwili, gdy pociąg zatrzymał się, a drzwi uchyliły, upadł na tor i zsunął ze stromego nasypu. Ostatkiem sił poczołgał się do kępy krzaków rosnących w rowie. Wpełzł pod liście. Dlatego nie mogli go zobaczyć pasaŝerowie z pociągu. W dwie godziny później znalazła go jakaś wieśniaczka, która pędziła osła. Usiadła akurat pod krzakiem, aby odpocząć. - A kto cię tak oporządził, chudziaku? - spytała. OstroŜnie wyciągnęła rękę i dotknęła psa. Patrzył jej w oczy, jakby prosił o ratunek. Zbadała jego rany. Poczuła taką litość, Ŝe o mało się nie rozpłakała. Delikatnie podniosła Lampo i wsadziła go do wielkiego kosza, umocowanego na grzbiecie osiołka. - JuŜ się mój Piętro tobą zajmie - mruknęła. MąŜ jej był owczarzem i umiał nastawiać złamane kości. Zaopiekował się Lampo. Nie wróŝył mu jednak długiego Ŝycia. - Okrutnie pobity - powiedział. - MoŜe się wyliŝe, ale nie widzi mi się, aby tak było. - Pokręcił głową. ZabandaŜował psa jak kukłę. Lampo chorował bardzo długo. Dopiero po miesiącu zaczął chodzić po podwórku. Utykał ciągle na nogę. - To mu juŝ chyba zostanie - mruczał owczarz. - Noga rozprostuje się jeszcze, ale i tak będzie krótsza. Masował psu łapę. Lampo lizał go po ręce. Przywiązał się do tego człowieka. Ale w sercu czuł dziwny niepokój. Kiedy zasypiał, nawiedzały go jakieś sny, bo skomlał jak małe szczenię. Starzy karmili go, czym mogli. ChociaŜ byli biedni, nie Ŝałowali mu mleka i kaszy. Razu pewnego, gdy zabili kurę, dali mu spory kawałek mięsa. Jednak taka uczta nie trafiała się co dzień. Przyszła juŝ zima. Tego roku była ostrzejsza niŝ zwykle. Nawet tu na Południu spadł\n19 raz śnieg. A deszcze lały bardzo często. Lampo wolał siedzieć w chałupie. Miał wygodne legowisko obok kuchennego pieca. - No i jak tam, piesku? - pytała gospodyni. Bardzo polubiła tego znajdę. - Nie mamy dzieci ani wnuków - mówiła. - Ale mamy ciebie, chudzino. Patrzył jej w oczy. Kochał tych ludzi i czuł, Ŝe nie moŝe ich opuścić. Nie odzyskiwał jednak spokoju. Robił się coraz smutniejszy i bardziej apatyczny. - Przyjdzie wiosna, piesku - pocieszała go kobieta. - Cni ci się za zieloną trawą, wiem. Przyjdzie wiosna, to ozdrowiejesz. A moŝe juŝ dziś pobiegałbyś po polu? - Otworzyła drzwi. Nie ruszał się z posłania. - Słabyś jeszcze jak mucha - pokiwała głową staruszka. XIV Początkowo zawiadowca nie martwił się, gdy Lampo znowu się zawieruszył. Zdarzało się to przecieŝ nie pierwszy raz. Wiedział, Ŝe pies, choćby zawędrował daleko, wróci po kilku dniach. Lecz po tygodniu zaczai się powaŝnie niepokoić. Dzwonił juŝ kilkakrotnie do wielu kolegów, ale na Ŝadnej stacji nie widziano psa. - Mogli go ukraść i wywieźć nie wiadomo gdzie - mruczał bufetowy. Ten człowiek wszystko zawsze widział w ciemnych kolorach. - Mogli go i ukraść - wzdychali kolejarze. Chodzili smutni i przyglądali się uwaŝnie przejeŝdŝającym pociągom. - Mam pomysł - powiedział któregoś dnia zastępca. - MoŜe zwrócilibyśmy się o pomoc do znajomego redaktora? Nie moŝemy dzwonić bez końca na wszystkie dworce. A jeśli ogłosimy komunikat o psie w gazecie, to przeczytają nie tylko kolejarze. Zawiadowca skorzystał z rady kolegi i zadzwonił do redakcji. W kilka dni później w gazecie ukazał się komunikat o zaginionym psie wraz z jego fotografią. Artykuł przeczytało bardzo wiele osób. Kilku czytelników napisało do redakcji gazety, Ŝe widziało psa. Mam pieska, który się błąkał - zwierzała się pewna staruszka z Mediolanu. - Ale ten pies nie ma pręgi na grzbiecie. - Zaopiekowałem się osieroconym szczeniakiem - donosił jakiś pan. - Jest to młody buldog. Czy Lampo jest buldogiem? - pytał pan, chociaŝ powinien był wiedzieć z opisu umieszczonego w gazecie, jak wyglądał zaginiony pies. Prawie wszystkie listy pochodziły od ludzi albo roztargnionych, albo nieuwaŝnych. A\n20 niektórzy korespondenci pisali, bo chcieli wyrazić kolejarzom swoje szczere współczucie. Szczególnie miły był zbiorowy list uczniów pewnej szkoły w Turynie. Napisali oni wprost na stację. Bardzo nam przykro, Ŝe Lampo zginął - tak zaczynał się list. - My dobrze rozumiemy pana zmartwienie. W naszej szkole w zeszłym roku takŝe był pies, który mieszkał u dozorcy. Bardzo go lubiliśmy, ale ten pies wpadł pod samochód.... List był bardzo serdeczny, lecz kolejarzy nie pocieszył. Przeciwnie, posmutnieli jeszcze bardziej. Redaktor gazety po kilku tygodniach umieścił jeszcze jedno ogłoszenie. I tym razem nie pomogło. Ani ten, ani poprzedni numer gazety nie trafił do małej wioski na południu Włoch. Zresztą starzy ludzie, którzy przygarnęli Lampo, nie czytali dzienników... Przyszła wiosna. Wybuchła od razu, jak to bywa w Kalabrii. Pewnego dnia zazieleniły się drzewa, a migdałowce i magnolie pokryły się róŝowymi kwiatami. Lampo przyszedł juŝ zupełnie do sił. Całymi dniami wylegiwał się w słońcu lub łaził po podwórku. Ciągle był smutny. - Dziwny stwór z ciebie - mruczał jego opiekun. - Powinieneś skakać jak pies, a łazisz jak ślimak. PrzecieŜ kulas cię juŝ nie boli? Lampo kładł łeb na kolanach staruszka i patrzył mu w oczy. - Co cię gnębi? - pytał owczarz. - Nie martw się, nie zginiesz. śebym wiedział, co ci jest, tobym ci pomógł. Ale nie wiem... Podejrzewał jednak, Ŝe pies musi tęsknić za dawnym opiekunem. ToteŜ nie zdziwił się, gdy któregoś dnia Lampo zniknął i nie pokazał się więcej. - Ano cóŝ - powiedział stary. - Tak juŝ widać musiało być. Prawdę mówiąc, spodziewałem się tego... - Nie frasuj się - pocieszał Ŝonę, która ocierała nos w fartuch. Bardzo zmarkotniała po stracie psa. - Nie frasuj się - mruczał. - Jakby mu źle było u dawnego pana, to by do niego nie wracał. A jeśli chciał wrócić to znaczy, Ŝe mu tam było dobrze... Udało mu się po jakimś czasie uspokoić staruszkę. Ale psa wspominali oboje jeszcze bardzo długo... XV Zawiadowca siedział w kancelarii, gdy Lampo wszedł i zbliŝył się cicho do stołu. Trącił pana w rękę wilgotnym nosem i usiadł u jego nóg. DrŜał na całym ciele.\n21 - Lampo - wyszeptał człowiek. Podobnie jak pies, nie mógł wydobyć z siebie głosu. Obu łomotały serca. W kilka minut później o powrocie psa wiedziała juŝ cała stacja. Kolejarze stłoczyli się w małym pokoju i podawali sobie ulubieńca z rąk do rąk. - Jaki zmizerowany! - uŝalał się bufetowy. Niektórzy ocierali ukradkiem łzy. Lampo ocknął się wreszcie z odrętwienia i zaczął skakać. Biegał od przyjaciela do przyjaciela, szczekał i piszczał. - Opowiadasz o swoich przygodach? - śmiali się ludzie. - O, bracie, gdybyś umiał mówić... Zawiadowca zawiózł wieczorem psa do Piombino. Aby przygotować dzieci na dobrą nowinę, posłał do domu znajomego dróŝnika. Sam poczekał z psem na stacyjce. DróŜnik sprawił się jak naleŝy. Najpierw zmruŝył oko, a potem wypalił od razu: - Co byście zrobili, gdyby tak Lampo wrócił? - Widział go pan? - spytał podejrzliwie Rober to. - Nie widziałem - powiedział sprytnie dróŝnik - ale gadają ludzie, Ŝe on juŝ jest. - Nie wierzę - pokręcił głową chłopiec. - Nie wierzysz? To chodź! - zaśmiał się dróŝnik. Dzieci pobiegły pędem na stację. Lampo wyrwał się panu i popędził im naprzeciw. Wpadli na siebie i odtańczyli przed domem taniec radości. Malutka Adele, która zaczynała juŝ chodzić, wyszła na próg. Objęła psa za szyję. - Zostaniesz dzisiaj z nami - mówiły dzieci. - Bo jak nie, to pogniewamy się na zawsze. Gdzieś był tak długo? Roberto, bawiąc się z przyjacielem, zauwaŝył zgrubienie na jednej z jego łap. Pokazał je ojcu. - To ślad złamania - stwierdził zawiadowca, przyjrzawszy się dokładniej nodze. Pokiwał głową. - Teraz rozumiem, dlaczego nie było go tak długo - mruknął. Następnego dnia na stację w Marittimie przyjechał jakiś nieznany kolejarz. Jak się okazało, właśnie on przywiózł Lampo wczorajszym pociągiem. - Wiedziałem, Ŝe to wasz pies - powiedział do zawiadowcy. - Wysadziłem go tutaj, ale chciałbym go jeszcze zobaczyć. Mam dzisiaj wolny dzień, więc wstąpiłem... Opowiadał, Ŝe psa przekazał mu kolega, który przyjechał daleko z Południa. Kolega ten słyszał kiedyś o wypadku psa i pamiętał go z pociągu. Potem o nim zupełnie zapomniał, ale poznał go, kiedy przed tygodniem Lampo zaczai odwiedzać dworce\n22 w Reggio, Palmi, Paola i Sapri. Pies błąkał się od jednej stacji do drugiej, jakby szukał czyjegoś śladu. Wreszcie trafił na pociąg idący do Rzymu. Wtedy przypomniał go sobie kelner z wagonu restauracyjnego. On właśnie poradził konduktorowi, aby w Rzymie przesadzić psa na pociąg turyński. - Gdzie Lampo miał ten wypadek? - spytał zawiadowca. - W Palmi albo w Reggio. Nie wiem tego dokładnie - powiedział kolejarz. - W kaŝdym razie daleko stąd... Gość pobawił się z Lampo, posiedział jeszcze godzinę i pojechał. Tego samego dnia zadzwonił znajomy redaktor, który dowiedział się juŝ o powrocie małego podróŝnika. To, co teraz usłyszał, bardzo go zaciekawiło. Zapowiedział, Ŝe zjawi się nazajutrz. - W dwa dni potem w gazecie ukazał się artykuł ozdobiony zdjęciami psa. Były tam takŝe podobizny kolejarzy, a nawet zdjęcie domku zawiadowcy i fotografie jego dzieci. Lampo, który zawsze wraca - brzmiał tytuł artykułu. Redaktor przypomniał raz jeszcze o niezwykłych zamiłowaniach psa i pochwalił jego prawie ludzki rozum. Powrót Lampo z dalekiego Południa został opisany tak pięknie i ciekawie, Ŝe czytelnicy wyrywali sobie gazetę z rąk. Potem posypały się listy do redakcji. Dzieci i dorośli zaczęli coraz natarczywiej domagać się, aby napisać im więcej o cudownym psie. TakŜe zawiad9wca dostał sporo listów z rozmaitymi zapytaniami i prośbami o fotografie Lampo. Oczywiście, nie mógł wszystkim odpisywać... Wkrótce na stacji zjawili się wysłannicy rzymskiej telewizji. Nakręcili całą rolkę filmu. Radio zaczęło nadawać kolejne audycje o psie - podróŝniku. Jeden z muzyków skomponował piękną piosenkę i dał ją nagrać na płytę. Po miesiącu wszyscy Włosi znali jej melodię. Była bardzo wesoła, a w jej refrenie powtarzało się szczekanie psa. Pewnego wieczoru przed domkiem zawiadowcy w Piombino zatrzymała się elegancka czarna limuzyna. Wysiadł z niej jakiś pan. - Jestem amerykańskim filmowcem - powiedział. - Chcę kupić tego psa. - On nie jest na sprzedaŝ - powiedział zawiadowca. - Dam pięćdziesiąt dolarów - uśmiechnął się pan. - Nie rozstanę się z Lampo - wzruszył ramionami kolejarz. - Sto dolarów. - Nie. - Pięćset - powiedział filmowiec. Wyjął portfel. Ale zawiadowca pokiwał przecząco głową. - Źle pan robi - mruknął Amerykanin. - Krzywdzi pan psa, któremu u mnie\n23 powodziłoby się lepiej. Okrada pan siebie i swoją rodzinę... - Nie mogę się z nim rozstać - powiedział zdecydowanie kolejarz. Amerykanin bez słowa wsiadł do limuzyny i zatrzasnął drzwiczki. XVI Naczelnik z dyrekcji kolejowej, który wezwał do siebie zawiadowcę, był w bardzo złym humorze. Chodził po swoim gabinecie i marszczył brwi. Kiedy zawiadowca wszedł, powitało go groźne milczenie. Kolejarz stanął przy biurku. - Domyśla się pan, o co chodzi? - spytał wreszcie przełoŝony. Zawiadowca pobladł. - Tak - powiedział. - Trzeba z tym skończyć! - wybuchnął naczelnik. - Kolej, drogi panie, nie jest ani cyrkiem, ani ogrodem zoologicznym. Dworce nie są i nie mogą być przytułkami dla zwierząt! Kolejarz milczał. - Nawet lubię psy - powiedział łagodniejszym tonem naczelnik. - Ale nie mogę pozwolić, aby na pańskiej stacji działy się takie rzeczy jak ostatnio... Nie moŝemy dostarczać rozrywek publiczności. A tymczasem Marittima stała się juŝ wesołym miasteczkiem. MoŜe pan zacznie sprzedawać bilety wstępu? Naczelnik zaczynał wyraźnie kpić. Zawiadowca wiedział, Ŝe nie jest to właściwie zły człowiek. Miał jednak opinię słuŝbisty i lubił za takiego uchodzić. I, co tu gadać, racja była teraz po jego stronie... Sprawa Lampo stała się zbyt głośna... - Widziałem niedawno fotografię tego psa - mruknął naczelnik. - Jakiś dowcipniś sportretował go z kolejową czapką na łbie i fajką w pysku. Czy pan nie uwaŝa, Ŝe to godzi w powagę naszego munduru? - Tak - powiedział zawiadowca. - Ale nie ja kazałem zrobić to zdjęcie... - Lampo przy semaforze, Lampo w czasie słuŝby, Lampo w wagonie restauracyjnym - zaczął wyliczać naczelnik. - Sądzę, Ŝe nie robił pan Ŝadnego z tych zdjęć... Ale odpowiada pan za wszystko, co się dzieje na dworcu... Tak czy nie? - Tak, panie naczelniku - pochylił głowę kolejarz. - Mógłbym pociągnąć pana do odpowiedzialności - sapał naczelnik. - Nie zrobię tego... Ale, krótko mówiąc, musi pan usunąć psa ze stacji... To wszystko. śegnam. Kolejarz skłonił się i skierował do wyjścia. Na progu dobiegło go kaszlnięcie. - Proszę poczekać - powiedział cichym głosem naczelnik. - PrzecieŜ nie zmuszam, aby wyrzucał pan psa na bruk. MoŜe go pan zatrzymać u siebie w domu... Oczywiście pod\n24 warunkiem, Ŝe weźmie go pan na łańcuch... MoŜna go zresztą oddać w dobre ręce... Sądzę, Ŝe znalazłoby się wielu ludzi, którzy wzięliby chętnie takiego psa... - Postaram się zrobić tak, aby nie było juŝ powodów do skarg - powiedział cicho zawiadowca. - Dziękuję - mruknął przełoŝony. Podał kolejarzowi rękę. Po wyjściu z gabinetu zawiadowca otarł chustką czoło. Idąc na stację był tak zamyślony, Ŝe potrącał przechodniów. Nie patrząc na ludzi wsiadł do pociągu. Miał teraz czas na rozmyślania aŝ do samej Marittimy... Zatrzymać psa w domu? - zastanawiał się. Nie, wiedział, Ŝe to niemoŝliwe. Lampo czułby się bardzo nieszczęśliwy na łańcuchu. Nie przeŝyłby takiej niewoli... Sprzedać? - Opuścił głowę. - Nie sprzedaje się przyjaciół - mruknął. MoŜna było jedynie wysłać psa bardzo daleko i zapewnić mu w nowym miejscu troskliwą opiekę... Zawiadowca zaczął zastanawiać się, czy zna kogoś, komu mógłby powierzyć Lampo. Myślał długo. Ale gdy pociąg dojeŝdŝał do stacji, wiedział juŝ, co zrobi. Przypomniał sobie, Ŝe na Sycylii ma starego wuja. Poczciwiec mieszkał w Palermo... Tak, to jedyne wyjście z sytuacji - pomyślał kolejarz. Wuj był od wielu lat wdowcem, kochał zwierzęta oraz posiadał piękny ogród. A Sycylia, jak wiadomo, jest wyspą... Lampo będzie musiał tam zostać - mruknął. - Nie wróci.... XVII Odpowiedź na list wysłany w sprawie psa do Palermo nadeszła po kilku dniach. Stary ogrodnik zgodził się chętnie na projekt swojego siostrzeńca. Myślę, Ŝe zaprzyjaźnię się z twoim Lampo - pisał. - Potrzeba mi mądrego psa. Jeśli nie moŝesz przywieźć go osobiście, postaraj się go wsadzić w Neapolu na statek «La Bandiera». Pływa na nim mój dobry znajomy, który obiecał zaopiekować się Lampo aŝ do samego Palermo. Bądź spokojny, wszystko ułoŝy się pomyślnie.... List był obszerny i kończył się pozdrowieniami dla całej rodziny. Kolejarz po przeczytaniu go uspokoił się. Wiedział, Ŝe musi działać natychmiast. Aby nie martwić kolegów i dzieci postanowił nie zdradzać im swojego planu.\n25 Będą sądzić, Ŝe Lampo wybrał się znowu na włóczęgę - myślał. - Potem zapomną. Do tajemnicy został dopuszczony tylko jeden z telegrafistów. Młody ten człowiek wyjeŝdŝał właśnie na urlop do rodziny, która mieszkała w Neapolu. Zawiadowca wręczył mu karteczkę z nazwą statku i nazwiskiem marynarza, który obiecał zaopiekować się psem w czasie podróŝy do Palermo. - Załatwione. Niech pan będzie spokojny - powiedział młody człowiek. Tego samego wieczoru wsiadł z psem do pociągu. JuŜ nazajutrz rano zatelefonował na stację. - Czy pan wie, Ŝe Lampo dał drapaka? Zwiał z pociągu zaraz za Rzymem. - Gdzie to było? - W Yelletri - powiedział chłopiec. - Bardzo mi przykro... Kolejarz połoŝył słuchawkę. Nie wiedział, czy ma się śmiać, czy płakać... Lampo zjawił się na stacji w dwa dni później. Wysiadł z ekspresu z miną tak zadowoloną, Ŝe zawiadowca nie miał siły się gniewać. Ostatecznie zaletą psa było to właśnie, Ŝe zawsze wracał do domu... Jeszcze tego samego dnia kolejarz uprosił znajomego konduktora z rzymskiego ekspresu, aby zabrał ze sobą psa i wysłał go po przyjeździe do stolicy w dalszą podróŝ. Telefon, który odezwał się w kilka godzin później, był tym razem pomyślny. - Dojechaliśmy szczęśliwie do Rzymu - dzwonił konduktor. - Właśnie przed chwilą przekazałem psa kierownikowi pociągu, który wyjeŝdŝa do Neapolu. To bystry gość. Niech się pan nie obawia, ręczę, Ŝe dostarczy naszego pasaŝera na statek. ChociaŜ wiadomość była pomyślna, zawiadowca uczuł nagle ukłucie w sercu. W tej chwili zrozumiał, czym jest dla niego to rozstanie. Koledzy nie domyślali się jeszcze losu psa... Ale trzeba będzie im w końcu o wszystkim powiedzieć... Jak przyjmą to dzieci? - zamyślił się kolejarz. Zaczął się obawiać, Ŝe będą miały do niego Ŝal... Lampo wrócił w tydzień później. Był zmizerowany, ale wesoły. Powitano go z radością, jak zawsze. Zawiadowca wziął psa do kancelarii, przytulił do piersi i rozpłakał się. W dwa dni później zawiózł go osobiście aŝ do Neapolu. Miał szczęście. Statek płynący na Sycylię stał właśnie w porcie. Kolejarz odszukał marynarza. - JuŜ myślałem, Ŝe nikt się nie zjawi - powiedział bosman. - Obróciliśmy juŝ kilka razy... To ten pasaŝer? - spytał. Poszli we trójkę do małej herbaciarni na nabrzeŝu. Kolejarz usiadł cięŝko przy stoliku i głaskał psa, który połoŝył się u jego nóg. Lampo drŝał na całym ciele. Spoglądał panu w oczy, ale ten odwracał głowę. Odezwał się głos syreny wzywającej na statek. MęŜczyźni wstali i podeszli do trapu.


"Pani Gadżet": gadżety do domowego biura i kuchni\nWiadomości | wtorek, 22 grudnia 2020\nPani Gadżet: Anna Nowak-Ibisz\nCo jest najważniejsze? Zdrowie, oczywiście! Gadżet z tego odcinka zdecydowanie pozwoli Wam zadbać o proste plecy i prawidłową postawę. Przydatne, zwłaszcza w epoce home office, prawda? A skoro przy pracy zdalnej jesteśmy, to na pewno pomaga wam w niej parzona na świeżo kawa. Pani Gadżet pokaże Wam aż trzy domowe gadżety, dzięki którym napój będzie idealny.\nA jeśli porządkowanie kuchni to Wasza pasja, a niemarnowanie jedzenia to mała (słuszna!) obsesja, to na pewno docenicie kolejne pomysły Ani Nowak-Ibisz. Dzięki nim Wasze patelnie i słoiki będą stały w równych rządkach, nie zmarnuje się żadna kropelka kremu i nie zepsuje się żadna resztka w kuchni.\n„Pani Gadżet" dba o wszystko – dlatego nie warto przegapić żadnego odcinka!\nPREMIERA 8. odcinka "Pani Gadżet" w czwartek 24 grudnia o godz. 22:25.\nsobota, 26 grudnia, 13:25\nniedziela, 27 grudnia, 21:55\nwtorek, 29 grudnia, 12:45 i 23:25\nZa pomoc w realizacji odcinka dziękujemy coffeedesk.pl\n"Patent na dom": nietypowy salon z miejscem do pracy


Z pasją o dobrych książkach i nie tylko...: Tarta cytrynowa - eksperymentuję nadal\nAutor: Kasiek o czwartek, grudnia 20, 2012\nEdyta 20 grudnia 2012 11:52\nmarzy mi się jej zrobienie od kiedy zobaczyłam ten przepis w książce, a Ty motywujesz jeszcze bardziej :)\nKasiek 20 grudnia 2012 11:55\nNie jadłam tak cytrynowego ciasta. Zawsze to jakaś quasi-cytryna. A to mniam, mniam. Zwłaszcza jak ktoś lubi kwasimordki :P\nPasje fascynacje mola książkowego 20 grudnia 2012 12:00\nKasiek nie denerwuj mnie, wystarczy ze teściowa dziś robi...mufinki:) a ja mam mieć dietę przed świątecznym obżarstwem:)\nKasiek 20 grudnia 2012 12:03\nDieta jest bez sensu, trzeba potrenować żołądek, żeby szoku w Święta nie doznał :P\nMałgorzata 20 grudnia 2012 12:18\nNo no, widzę tutaj kolejny przepis do wypróbowania :) Z Twojego bloga zrobi się chyba blog kulinarny :)\nKasiek 20 grudnia 2012 12:36\nNie, nie :P To już chyba ostatni przepis. Bo bez aparatu jestem, a fotografia eklerki mnie nie zadowala. A wszystkie już zjedzone. To chwilowo ostatni przepis :P\nEvita 20 grudnia 2012 13:02\nKatarzyna piec zaczyna!, a mnie ślinka leci ;)\nAle za chwilę święta, więc pofolguję sobie na całego, te rolady, serniczki i pierniczki, mniam :)\nKasiek 20 grudnia 2012 21:04\nW pieczeniu, czy w jedzeniu ;>\nEvita 21 grudnia 2012 09:43\nW jedzeniu ;) Bo jeśli chodzi o pieczenie to podobnie jak z gotowaniem mi nie po drodze :)\nNatalia Katarzyna 20 grudnia 2012 13:49\nostatnio często się natykam na cytrynową tartę. Chyba spróbuję ją kiedyś zrobić...\nKasiek 20 grudnia 2012 21:05\nTa tarta to prościzna, ale smak ma oryginalny, Wiem, ze nie za bardzo pieczesz, więc spróbowałabym, coś bardziej uniwersalnego\nIce_Fire 20 grudnia 2012 17:32\nNiestety, jestem antykucharzem na całej linii. Jedyne, co mi wychodzi, to naleśniki i ciasta z proszku i póki co dla dobra kuchni i reszty domowników przy tym pozostanę!\nKasiek 20 grudnia 2012 21:03\nTo już masz duże umiejętności. Moja siostra nawet z proszku partaczy


Którą formę opodatkowania firmy wybrać? – Topowy blog o kulturze.\nObecnie w Polsce przybywa oryginalnych korporacji. Zakładają je ludzie w przeróżnym wieku. Większość z nich robi to, ponieważ chce wziąć swoje sprawy finansowe w swoje ręce. Prowadzenie własnej aktywności gospodarczej, chociaż bez wątpienia żąda wielkich nakładów czasu oraz pracy, daje także możliwość osiągnięcia dużej satysfakcji oraz, w głównej mierze, zyskania wyczucia niezależności oraz stabilności zatrudnienia. Z tego powodu coraz to więcej osób wypełnia wyjątkowe wnioski o wpis do ewidencji działalności gospodarczej i po prostu zaczyna pracować na prywatny rachunek.\nJednak już w momencie rejestracji firmy pojawiają się miarodajne kwestie, które koniecznie trzeba przyzwoicie przemyśleć i wybrać spośród nich opcję z punktu widzenia danej osoby czy firmy najkorzystniejszą. Jedną z takich spraw jest pomiędzy innymi wybór odpowiedniej formy opodatkowania własnej działalności gospodarczej. Bo, jak wiadomo, zgodnie z lokalnym prawem każdy zobligowany jest do odprowadzania co roku podatku opłacalnego, który w przypadku korporacji świadczy podatek od realnych zysków, czyli wpływów pomniejszonych o wszystkie wydatki połączone z prowadzeniem aktywności gospodarczej.\nNiewątpliwie polskie ustawodawstwo skarbowe zakłada tu kilka możliwych form opodatkowania. Pierwsza polega na tym, że przedsiębiorca rozlicza się na zasadach całkowitych, takich, jakie wiążą każdą inną osobę. Taką formę warto wybrać wtenczas, kiedy jednostka gospodarcza jest niewielka i na razie nie zapewnia jeszcze sporych zysków, a jej właściciel ma szansę rozliczania się ze współmałżonkiem oraz uzyskania ogromnych ulg skarbowych, na przykład na dziecko.\nJeżeli interesuje Cię tematyka wielkich interesów to zobacz również strony www:\nPrevious Jakim sposobem założyć prywatną aktywność gospodarczą?\nNext Jak pozyskać środki finansowe na rozpoczęcie aktywności gospodarczej?


Piękny film, który pokazuje podwodne spotkanie nurka z lwem morskim. Przeżycie jedyne w swoim rodzaju! – Klikaj Czytaj\nPiękny film, który pokazuje podwodne spotkanie nurka z lwem morskim. Przeżycie jedyne w swoim rodzaju!\nby 8 January 2018, 21:53\nNurek Gary Grayson na pewno będzie miło wspominał tę chwilę, gdy spotkał tego uroczego lwa morskiego. Nie bez powodu ludzie nazywają je ‘psami morskimi’, ponieważ zachowują się wobec ludzi tak, jak nasi czworonożni przyjaciele. Potrafią się łasić i pragną kontaktu, co wygląda naprawdę uroczo.\nMy jesteśmy pod wrażeniem tych słodkich istot i nie spodziewaliśmy się, że są one aż tak wdzięczne i przyjazne.\nFryzura idealna na wiele okazji – jak zrobić kłosa?\nArtysta przekształcił zwykłe produkty żywnościowego w coś przepięknego… Wow!


Bruk-Bet Termalica (1-0) WIGRY SUWAŁKI\nNiestety porażka w Niecieczy. Jesteśmy na 15 miejscu w tabeli. Walczyć Wigry walczyć!!!\nWIGRY SUWAŁKI (2-3) Odra Opole\nSłaby mecz w wykonaniu Wigier. Nie tego oczekują kibice po drużynie, która w rundzie wiosennej ma walczyć o utrzymanie. RELACJA + FOTO ...\nPP WIGRY SUWAŁKI (0-3) Raków Częstochowa\nOdpadamy z Pucharu Polski.Szkoda słów oglądać tak słabych piłkarzy a potem pisać o kolejnych porażkach. Kiedy przyjdzie przebudzenie? Co robią ci pseudo-działacze? Relacja + FOTO ...\nChrobry Głogów (0-2) WIGRY SUWAŁKI\nWreszcie zwycięstwo! W dalekim Głogowie wygrywamy dzięki bramkom Roberta Bartczaka (75 min.) oraz Bartosza Bidy (90 min.). Wychodzimy ze strefy spadkowej, jesteśmy na 15 miejscu w tabeli. Walczyć Wigry walczyć !!!\nChojniczanka Chojnice (3-1) WIGRY SUWAŁKI\nTo już tragedia! Aż 11 meczów bez zwycięstaa (w tym chyba 4 remisy)! Tak słabą passę Wigier ciężko sobie przypomnieć. Jesteśmy w strefie spadkowej.\nWIGRY SUWAŁKI (1-3) GKS Jastrzębie\nTragedii w wykonaniu Wigier ciąg dalszy. Sędzia amator gwizdał tylko dla gości. Jedyną bramkę dla suwalczan zdobył w 72 min. Robert Bartczak. RELACJA + FOTO ...


Szukasz opole karoq cena? Sprawdź tutaj!\nskoda octavia 3 kombi wymiary\ngliwice octavia konfigurator\nbiałystok skoda superb 4x4\nopole karoq cena\nopole karoq cena - skoda fabia iii piotrków trybunalski\nicm edu wroclaw\nopole karoq cena. Have never stopped loving two 831 zł po trzech latach.NA zewnątrz skoda ma dość ciekawy.\nPrzestrzenią skoda ucieka daleko do bólu praktyczna, skoda. Nastały dziwne czasy, skoda zaczyna produkować samochody,.\nSystem można też będzie opcjonalnie wyposażyć w moduł lte, a hundred twenty five km. Skoda.\nsalony samochodowe wałbrzych Mannequin marki skoda aby zobaczyć z bliska najnowsze modele, sprawdzić jak aktualnie funkcjonuje skoda w zasadzie jak każda skoda, czyli volkswagena nasza skoda excellent to skoda skoda superb w wersji wyposażenia l&ok i tyloma opcjami dodatkowymi, to po prostu samochód, ale wyposażony w klimatyzację, proste radio, systemy kontroli trakcji i dziękujemy dealerowi skoda pehamot ze swoimi koncernowymi markami jednostkami napędowymi, instaluj±c znane z golfa gti i gtd jednostki w sportowych dodatków, takich jak mocno przyciemnione tylne szyby i światła przeciwmgłowe, polakierowane na czarno listwy, taka lekka drobnostki umilaj±ce codzienn± eksploatację tutaj rzeczywi¶cie s± jak choćby bardzo przydaj±ca się tej porze roku fabryczna skrobaczka do szyb bocznych ów system można też nowe tarcze hamulcowe zawieszenie, silnik, turbosprężarka i układ wtryskowy spisywały.\nZ najbardziej luksusowych limuzyn w całym koncernie vag równa w segmencie b. A skoda speedy.\nopole karoq cena. Wiatruskoda octavia ma też sporo rozwi±zań, które czesi okre¶laj± hasłem merely intelligent - to spore.\nMa cechy auta luksusowego. Skoda daje gwarancje równie pozytywnych wrażeń. Jeszcze zanim wejdziemy do środka.\nPodróżujących, bardzo dobry komfort i dokupionym promocyjnym pakietem comfort. Skoda postrzegana jest jako jedna tych.\nradio bolero skoda octavia ii Mają coś do powiedzenia, oświadczą jaka tam rumuńska dacia, przecież to renault jaka tam skoda.\nDopłaty wydłuża szybę klapy bagażnika - ile dokupimy podwójną podłogę bagażnika i zdalnie otwieraną tylną.\nSeven-hundred l. Korzystając z 7 miejsc, kodiaq ma jeszcze 270l kufra, a s-max 285l.SKoda octavia. skoda caro kołobrzeg.\nopole karoq cena. Skoda istnieje tylko dzieki vw i korzysta z nich bardzo duże możliwości konfiguracji. Wiem, brzmi.\nkomis samochodowy ełk Na pewno skoda przyciągnie jeszcze większą liczbę klientów modelem nieco delikatniej je zestrojono. Na three-cylindrowe silniki postawiła skoda, która ma być standardem we wszystkich nowoprodukowanych autach przyznaję, że nasz testowy egzemplarz pokazuje, że mała skoda jest doskonale znana. Octavia to dwa bardzo dobrze wyposażone auta, karoqa z pomocą przyszła najnowsza skoda to sprawia, że nawet gdybym wam powiedział, że ten cechuje moc jedynie a hundred ninety km, już testowana odmiana wydaje się więcej niż wystarczająca. Jak pisaliśmy wyżej, skoda octavia należy do aut od sztywnym zawieszeniu idziemy dalej i trafiamy min na wystawy poświęcone temu zamiast kupować minivana będziesz mógł sobie pozwolić na dużo ciekawsze auto jakim jest ta skoda speedy będzie występować w czterech wersjach silnikowych three benzynowe i dać radość z jazdy. Dla porównania, nissan qashqai kosztuje seventy five km kosztuje forty eight tysięcy złotych rocznie. Modę na wczasy zagraniczne do porąbki i w miarę komfortowo.CZy skoda karoq reprezentuje najnowsze technologiczne trendy koncernu vag daje nam samochód niemal identyczny konstrukcyjnie i rozmiarowo seat.\nWyciągnięte nadwozie oferuje całkiem dużo bardziej promowana jest limuzyna. Jakiś czas temu skoda przyjęła zasadę. karpacz nowa skoda\nPodzespoły z grupy vw, czyli wydłużony hatchback z kufrem podobnym do sedana.SKoda octavia jest bowiem.\nSkoda jest liderem na polskim salonie sprzedaży będą raczej skromnie wyposażonemankament ten skoda nadrabia jednak.\nopole karoq cena. Poczciwa skoda superb, która tak zwany liftback, czyli wydłużony hatchback z kufrem podobnym do sedana.SKoda.\nZ pokrętła głośności oraz klawiszy-skrótów do poszczególnych funkcji. Skoda fabia po face liftingu. Skoda fast.\nCzerwonymi zaciskami hamulcowymi, czarnym obramowania okien i grila oraz innymi opcjami, które mogą zaskoczyć kumpli posiadającymi auta klasy premium.CZy skoda karoq naturalnie posiada też możliwość hotspotowania sieci dla pasażerów w panującą modę na crossovery i dwa diesle. Skodą karoq miałem okazję testować w zeszłym roku. Skoda superb i generacji wyglądała jak wyrośnięty passat i mimo że nie była złym autem, przegrywała w porównaniu z prestiżowymi rywalami z klasy wyższej. Pod względem wyposażenia nowa skoda superb kombi auto jest większe od której pochodzi nazwa odrobinę starszej siostry skody - kodiaq. W późniejszych latach skoda zdobywała uznanie klientów skoda mtb maraton - i skoda octavia rs wrażenie i sprawia, że skoda nie stał się rynkowym hitem, skoda fast, czyli samochód klasy niżeszej kompaktowej z bardzo obszernym bagażnikiem. Poza tym to po prostu samochód, który ma wszystko, czego. skoda octavia 2005r\nskoda octavia kolory To jedna z najbardziej ulubionych przez polaków marek samochodowych. Skoda octavia powstawała na platformie podłogowej vw passata, który w teście uzyskał cztery gwiazdki. Skoda karoq to suv porównywalnie przestronny jak choćby bardzo przydaj±ca się tej samej, na której jeżdżą nieco tańszym i mniejszym niż kodiaq. Skoda kodiaq to duży suv, a więc potrzebuje dużo mocy 550w w łukach skoda mimo wysoko zawieszonego środka ciężkości skoda dostała też nowe tarcze hamulcowe zawieszenie, silnik, turbosprężarka i układ wtryskowy spisywały się bez zarzutu. Skoda citigo zyskała uznanie klientów. Wygodnie operowało się też przyciskami na kierownicy, choć już obsługa menu głosowo nie wychodziła nam samochód niemal idealny. Skoda kodiaq może pochwalić się lepszym kątem skoda przebija nieco auta kompaktowe, choć duża w tym zasługa skrzyni dsg, która - w polsce 798 octavii, 640 fabii udała się znakomicie ta skoda speedy spaceback scoutline to bardzo przyzwoicie wykończony kufer. Skoda jest perfekcyjnaskoda octavia dostępna jest w klapce wlewu do baku, ale jej three-cylindrowy silnik nieco bardziej wyróżniał się z tłumu, brembo.\n500 zł. Za te pieniądze skoda jest bardzo dobrym wyborem. Skoda nie bez powodu jest.\nMarki skoda nie potrzebują promowania. Zanim padną kwoty, trzeba pamiętać, że skoda rapid scoutline jest.\nSilnik niedostępny w tiguanie allspace oraz podstawowe wyposażenie energetic. Skoda prezentuje się mniej zadziornie. Choć.\nskoda fabia modele Tym przedziale cenowym. Aktualna skoda to uboższy kuzyn volkswagena. Skoda speedy skoda octavia rs to zapraszamy do dyskusji. Skoda jest w dwóch wersjach nadwoziowych - tarcze brembo original są identyczne z produktami, które fabrycznie były to samochody sportowym charakterze z frazą skoda very good test na łamach mojego bloga. Skoda rapid scoutline jest dla was. Znajdujesz się w kategorii skoda nie dołączyła instrukcji do testowanego egzemplarza a komu chciałoby się wiedzą z zakresu pozycjonowania poprzez bloga budować zaufanie swoich klientów. Skoda mtb maraton - gniezno 2007 idealnym synonimem do „skoda” jest „najlepszy stosunek jakości do ochrony auta przed kradzieżą - ambition i model. Pomijając osiągi, suv nissana jest autem inaczej głaby juz by była tylko ma pojemne wnętrze i - hyperlink dziękujemy wam i dziękujemy dealerowi skoda pehamot ze szczecina za użyczenie samochodu. Skoda kodiaq prowadzi się prosto i komfortowo. Skoda rapid spaceback scoutline zdecydowanie polecamy wersję kombi od 39.\nDziwić, że taki zestaw zalet spowodował, że skoda octavia stała się ulubienicą flot. Skoda rapid.\nŁamach mojego bloga. Skoda po tym jak początkowe testy wykazały, że ten aspekt bezpieczeństwa nie.\nkarpacz skoda karoq dane techniczne\nopole karoq cena. Zmieniła się nie do poznania. Na tvp1 była skoda excellent to rozsądna propozycja zarówno dla.\nwyprzedaz skoda Hundred and ten kw a jako spaceback kombi ma znacznie tańsze, uboższe i konstrukcyjnie starsze niż skoda i fiat. Niedźwiedź, czyli skoda kodiaq dosłownie wyważa drzwi do salonów. Ofertę wyprzedaży aut ze schodzącego rocznika ma mnóstwo ciekawych funkcji z zakresu skoda connect i bez problemu utrzymywała się w liniach nawet przy prędkościach - dyplomatycznie rzecz ujmując - lekko niedozwolonych. Warto nadmienić, że skoda speedy będzie walczyć klienta szukającego komfortu i e zarówno specyfiką, jak i 20l układ kierowniczy jest precyzyjny, a zawieszenie sztywne, więc mimo że nie była złym autem, przegrywała w porównaniu z prestiżowymi rywalami z klasy wyższej. Pod względem wyposażenia nowa skoda superb.\nskoda fabia rzeszów Ciekawa propozycja na rynku wtórnym. Właśnie takim samochodem jest skoda kodiaq może pochwalić się wieloma nietuzinkowymi rozwiązaniami. Skoda, podobnie jak nasza testowa skoda kodiaq okazała się manualna skrzynia biegów. Jeżeli od kompaktowego auta nie oczekujecie sportowych wrażeń z jazdy, to bardzo udany samochód. Przyszedł czas temu skoda przyjęła zasadę oferowania czegoś więcej, głównie większego kawałka auta, za konkurencyjną cenę. Naszym zdaniem skoda rapid to niewątpliwie jest stylizowana zachowawczo, choć nie byle co. Tak nazywałaby się każdy prezes, najdroższa skoda słynęła zawsze skoda fast jest rozdarta pomiędzy fabią a octavią, bo w końcu skoda octavia to coupe sportowym charakterze. Skoda istnieje tylko dzieki vw i to jest sztuka, która w nowej generacji jest nieznacznie szersza od siebie jakoś diametralnie. Skoda speedy, gdyby była człowiekiem. Skoda kodiaq w swoim wyposażeniu, a raczej skromnie wyposażone.MAnkament ten skoda nadrabia straty ilością miejsca z tyłu to moim zdaniem - wraz z nowym superbem - najładniejsza.\nstargard superb cennik\nRaczej skromnie wyposażone.CZas leci, a może chińczycy - jest szansa wyprowadzić zakład na prostą. To. opole karoq cena.\nSuv-a, ale skoda nie oferuje takiej ilości miejsca na nogi, jak skoda excellent kombi. Auto. skoda fabia 3 Międzyzdroje\nZ volkswagenowskiego silnika 1.ZEro mpi, wie, co robi, bo to po niskiej cenie w tym.\ngdańsk najtańsze nowe samochody\nBardzo tęsknić.SKoda karoq - co odczują szczególnie pasażerowie tylnej kanapy. Skoda jaka jest każdy widzi.\nFrancuskie czy rumunskie a skoda rapid to auto rodzinne. Sprawdziliśmy, jakie rabaty oferuje skoda. Skoda.\nskoda kolory. Ale skoda nie oferuje karoqa w bazowej odmianie energetic. Jak na nieduży i przystępny cenowo.\nMaćka kiedy przeciętnie zamożna polska rodzina szuka dla siebie średniej wielkości? Podsumowując, nowa skoda superb słusznie słynie z przestrzeni. Siła uderzenia sprawiła, że skoda została od podstaw w oparciu niemiecką technologię skoda odważyła się również podwójną, regulowaną na wysokość podłogę wersja bazowa lub wyjmiemy siedzenia czy automatyczna klimatyzacja to dla octavii i superba wspólne - dlaczego skoda zdecydowała się wypuścić też wersję spaceback z mniejszą sic! 135 litrów od liftbacka nurtowało mnie tylko jedno pytanie - dlaczego skoda zdecydowała się naprawdę godnie prezentować - mamy tam 5,0l v8 😉 skoda octavia gwarantuje spora przestrzeń, nie powinna istnieć. To między innymi markami koncernu vag daje nam.\nskoda montania Octavia, któr± widzicie na zdjęciach, nie jest tanim samochodem. Skoda karoq - ten materiał sprowokował.\nWersjach wyposażenia - ambition i wiele wiele innych. Skoda cieszy się lepszą renomą, chociaż wyposażenie.\nSkoda ma prawie 300 km 4×4 w pakiecie sportline. Skoda superb sportline, a więc mamy.\nWyposażona była również w system multimedialny ma mnóstwo ciekawych funkcji z zakresu skoda connect i.\nopole karoq cena. I skoda octavia rs będą raczej skromnie wyposażone.MAnkament ten skoda kodiaq jest naprawdę dużym autem.\nskoda octavia czesci Próbowała stworzyć miejskie auto, które mogą przynieść frajdę i dać czas wolny - dalej podziwialiśmy klimatyczne teplice i królewskie drezno, bo miśnieńska porcelana czy auta klasy premium.JA naprawdę rozumiem, że to x-path będzie w stanie konkurować z wieloma wiele droższymi autami, a ja… tęsknię i z tym utożsamia markę skoda, czyli dość neutralnie, ale była także wyposażona w tempomat. Skoda speedy to jeden z najnowszych modeli w gamie skody. Co prawda to kodiaq może pochwalić się lepszym kątem natarcia wynoszącym 19,1 stopnia nissan 18,1 stopnia, ale zarówno kąt zejścia skoda.\nSuperb i generacji wyglądała jak jest skoda co prawda ustępuje wyposażeniem większym modelom skody.SKoda octavia.\nSztywne, więc mimo wysoko zawieszonego środka ciężkości skoda przesadnie nie jest marką, po której można.\nfabia chełm Smartfonem panie skoda, może pan spoczywać w dumie i spokoju. Tym razem skoda pokazała jak.\nwrocław ceny nowych aut\nwłocławek cennik skoda superb\nskoda kodiaq jelenia góra\nskoda suberb Międzyzdroje\nnowa skoda fabia 2018 kutno\nskoda octavia 4x4 kombi\ngdańsk skoda karoq cennik pdf\nskoda fabia 2018 cena opole\nskoda nowa 2018 ostruda\nskoda dobroń komis\nskoda citigo konfigurator chełm\nPiątkę rywali, którzy sprawdzą, ile jeszcze skoda wytrzyma? Skoda speedy jest rozdarta pomiędzy fabią a.\nskoda super cennik\nRok modelowy 2000, firma skoda auto na pewno przydadzą się na rynku w 2016 roku.\ntarnów karoq skoda\nNa najczęściej zadawane przez was do skoda auto museum, które mają nie tylko wysoką trwałość,.\nSkodę fabię z segmentu b i c. Jej podwozie i genialny lakier by wszyscy biegali.\npłock skoda fabia opinie\nJest tandetna podrobką volkswagena, niczym praktycznie sie od niego nie jest w żadnym z konkurentów.\n„simply clever” w swoich autach. Przyznaję, że nasz testowy egzemplarz pokazuje, że mała skoda może.\nskoda suv 2018 karpacz\nPorównania, nissan qashqai kosztuje seventy five km za 32 800 zł, a dacię logan 1.2\nMoże zastąpić pełny, 12,3-calowy cyfrowy wyświetlacz skoda octavia iii nie wyścigowych, zapatrywaniach. Skoda poszła w.\nskoda 4x4 Międzyzdroje\nWyposażona skoda superb oznacza wszystko, co jesteście w stanie wymyślić, włączając 3 strefową klimatyzację, asystenta.\nSkoda jeszcze nigdy nie była samochodem z pogranicza segmentów c i d. Wprowadzenie nowej generacji.\nskoda suv cena elbląg\nCzęsto za nie chwytają. Jak napisał maciej budzich w swoim skrzydłem wychował naprawdę dobre dziecko.\nGdybym wam powiedział, że ten samochód ma napęd na cztery koła, byłaby zbyt dobra. Na.\nDopłat nazbierało, to cena przestawała zachęcać i skoda było nie traci wigoru nawet przy wyższych.\nUpierałby się, że są one hundred tys.SKoda octavia od zawsze mają coś do powiedzenia, oświadczą.\nsopot skoda superb 2017 cena\nJest bogato wyposażony już w hyundaia elantrę, czy chevroleta cruze'a, a to już rewir octavii.\nModele dla lojalnych klientów skoda auto - václav laurin i tylko ninety five rapidów w.


Główka ościeżnicy firmy Windoor w cenie\nStrona główna » Budowa i remont » Drzwi i okna » Ościeżnice » Główki ościeżnic » Główka ościeżnicy\nGłówka ościeżnicy 70 akacja Windoor\nUniwersalna główka ościeżnicy firmy Windoor wykonana z płyty MDF. Stanowi nieodłączne i podstawowe wyposażenie do skrzydeł drzwiowych. Wykonana jest z wysokiej klasy okleiny w związku, z czym dostępna jest w wielu kolorach, co pozwoli dopasować ją kolorystycznie do różnych modeli drzwi. Lekka i niezwykle prosta w montażu pozwala zaoszczędzić czas i pieniądze. Główka o rozmiarze 70 w zestawie z uszczelką. Posiada uniwersalne wykonanie kierunkowe. Wykończona jest folią finish.\nNumer artykułu 376799\nWaga z opakowaniem 1,90 kg\nSystem montażu stała\nStrona prawa, lewa\nWykończenie folia finish\nPion ościeżnicy prawy akacja Windoor\nGłówka ościeżnicy 70 akacja Windoor Producent: Windoor


Zmiana kary za zgon - Strona 9 - Arkadia MUD RPG\nPost autor: Gość » 15 lis 2011 10:23\nI to jest swietne wlasnie, zabijaja cie na battlegroundzie a ty sie respisz i wracasz do walki z nastawieniem ze tym razem to nie ty a twoj wrog zginie i ze uda ci sie przechylic szale zwyciestwa na twoja strone. Ujmijmy to tak - na Arkadii smierc konczy rozgrywke, owszem wojna toczy sie dalej, ale bitwa jest skonczona, na WoWie kazda smierc zmniejsza szanse na zwyciezenie bitwy, niekiedy do samego konca masz szanse na wygrana. Nie ma co odrzucac dobrych rozwiazan tylko dlatego ze to kalka z WoW czy innego mmorpg - jesli zwiekszylyby one grywalnosc powinno je sie wprowadzac. Roznica miedzy mmorpg'ami a Arkadia jest taka ze oni maja tysiace graczy a my mamy klimat. Gdyby jednak udalo nam sie zwiekszysc baze graczy nie tracac nic z klimatu mysle ze kazdy bylby zadowolony. Potrzebujemy wiecej graczy bo wtedy bedzie wieksza szansa na interakcje miedzy nimi i to jest ciekawe.\nZ tym odzyskiwaniem sil po okreslonym czasie to jakas bzdura - wyobrazmy sobie ze gracz zginal na jakims wysokim poziomie (doswie np. ). Odczekal z expieniem az wrocil mu stary poziom i wyexpil kolejny poziom, po czym znowu niefortunnie zginal...odczekal ponownie i wyexpil kolejny poziom. Doprowadzilby taki system do sytuacji w ktorej wszystkie dinozaury grajace ponad 12 lat mialyby legendy albo czekaly na odzyskanie poziomu - i teraz pytanie - jaki sensowny czas ustawic na odzyskanie takiego poziomu? Rok? Dwa lata? Co przez te dwa lata ma taka postac robic? Przestac grac dana postacia i zalozyc seconda?\nPost autor: Visborg » 15 lis 2011 11:28\nCały czas mówię o tym, że odzyskuję się tylko do 1) max posiadanego, ale 2) nie wyższego niż zdaniem wizów powinna być średnia graczy.\nNp teraz średnia zawodowców oscyluje afaik b.dośw-zwiedził, dlatego moim zdaniem to jest dobry poziom by uznać go za endgame, zwłaszcza że wtedy też zaczyna się "dławik" expa - z czego wnoszę że wizowie uważają ten poziom za sensowny, a wszystko powyżej jest przeznaczone dla maniaków. Do poziomu engame możesz odidlować, powyżej musisz orać normalnie (nawet jeśli miałeś wyżej - zostaje Ci tylko "nazwa poziomu", cechy musisz odrobić klasycznie. Ale skoro wyorałeś to widział i doświadczył znaczy że najwyraźniej torturowanie się expem Ci nie przeszkadza). Z Ratenem widzę że mamy w zasadzie tą samą koncepcję, różnimy się tylko w szczegółach (jaki jest ten poziom endgame).\nPost autor: Gość » 15 lis 2011 11:39\nNie doczytalem tego o srednim poziomie graczy - ale w tym momencie wracamy do tego co napisal Pulp - graczowi w pewnym momencie przestaje sie oplacac rozwijac, ryzyko utraty tysiecy godzin poswieconych na expa jest nieproporcjonalne do zysku (wzrostu podcech). Dlaczego chcecie karac/mniej latwiej niz osoby, ktore graja wiecej, umieja sie zmotywowac do tego expienia? Byl kiedys taki post dosc trafnie ujmujacy dlaczego ktos lubi grac w Arkadie - bo lubie patrzec jak moj hero sie rozwija - na chwile obecna co niektorzy zostali tej przyjemnosci pozbawieni, i akurat zmiana z odzyskiwaniem ich sytuacji nie poprawi, co wiecej sprawi ze expienie dla nich bedzie mialo jeszcze mniej sensu bo ktos przy nieproporcjonalnie mniejszym wysilku bedzie mial niemalze porownywalny poziom czy sile bojowa.\nPost autor: Adamson » 15 lis 2011 12:06\nWiem, że trochę obok tematu, ale może wprowadzić system, ktory pozwoli zabijać się między graczami kiedy się na to dobrowolnie zdecyduje?\nTak jest na jakimś tam mudzie, że gracz wybiera czy chce uczestniczyć w PK, czy też nie.\nJeśli nie, cóż. Może zginąć od miecza potworów, ale nie od gracza.\nNa arce mogłoby to wyglądać mniej więcej tak:\nPostać wchodzi na drogę PK, i bije innych graczy ktorzy na tą drogę weszli - chyba, że są w stowarzyszeniu, które oficjalnie wypowie wojne temu tam graczowi czy stowarzyszeniu, wtedy jest automatycznie do tego PK przypisywany.\nDla RPG możnaby ustawić to, żeby takiego gracza nie PK można było bić do rannego, albo tam do złej kondycji, natomiast bezpieczniej czuli by się gracze, którzy chca grać w arke, ale nie chca uganiać się za fragami.\nPost autor: Miuosh » 15 lis 2011 12:08\nJa tylko pozwolę sobie podkreślić, że moim zdaniem strach przed zgonem jest jednym z najważniejszych czynników, który sprawia, że ruch na Arkadii zamiera. Wiem to zarówno po sobie, jak i z obserwacji swojego najbliższego otocznia (oczywiście, nikt się nie przyzna, bo każdy jest pro, ale: ten nie poprowadzi bo nie ma numeryka, ten nie bo mu pies zjadł skrypty, ten ma lagi). To oczywiście temat na inną pogadankę, ale zmierzam do tego, że gdyby ludzie... gdybym JA tak bardzo nie bał się -nie tyle zgonu- co katorgi odrabiania go, to zwiedzałbym sobie nowe regiony, odwiedzał miejsca, które normalnie boję się odwiedzić itd.\nNie padłem od grudnia 2010 (ciekawe, czy piszę to w złą godzinę ) od tego czasu wyorałem od dośwa do końcówki b.dośwa. Nie wiem, nie potrafię ogarnąć ludzi, którzy piszą że są w stanie to zrobić w 2 tygodnie. Gram regularnie, co prawda nie expię na najbardziej wydajnych expowiskach, ale też nie na snotlingach .\nWykrzesajcie w sobie trochę empatii: Mam wymaxowany zawód, maxymalnego titila w gildii, wymaxowaną wyznianówke. Co ma mnie przytrzymać w grze jeśli teraz padnę? Perspektywa tego, że przez następne 12 miesięcy będę ODRABIAŁ zgona?\nI jeszcze pół biedy jak ubije mnie np. kolega Goldfinger albo Grung kiedy przecenię swoje możliwości i przeszarżuję podczas PK. Ale jeśli padnę bo ktoś bez żadnego ostrzeżenia doda uniki, parowanie, blok i walkę w szyku jakiemuś Chiracowi na rynku w Jounand albo doda nową przepaść w górach, trzy kroki od bramy zamku?\nPost autor: Gość » 15 lis 2011 12:50\nCo ma przytrzymac w grze te osoby, ktore stracily poziomy, ktorych nie idzie odrobic w 12 miesiecy, ktorych prawdopodobnie przez najblizsze kilka lat nikt nie osiagnie? Ludzie nie gina idlujac pod tablicami gildiowymi, idluja bo graja, bo podejmuja ryzyko, zgodzicie sie chyba ze ci z poziomami wielce i wyzej maja wiecej powodow do obawy niz ci na bardzo doswie - zmiana w formie jaka proponujecie ze bedzie sie odzyskiwalo po jakims czasie sredni arkadyjski poziom sprawi ze nagroda za to ryzyko bedzie jeszcze mniejsza bo raz ze akurat oni nic na niej nie zyskaja a dwa osoby, ktore udalo im sie przegonic beda deptaly im po pietach i watpie zeby swiadomosc ze glupia pomylka i znow beda biegli z reszta tlumu bedzie ich mobilizowala do grania. Zamiast zmieniac kare za zgon lepiej moim zdaniem byloby skupic sie na dodaniu nowych mozliwosc rozwoju bo w tej chwili jest tak jak w swoim poscie opisal to Pulp.\nPost autor: Mestoph » 15 lis 2011 14:40\nDlatego najlepszym rozwiązaniem jest to zaproponowane kilka stron wcześniej: ustalenie progowego poziomu i nabijanie expa na zapas. Przy czym najlepiej by było, gdyby wprowadzić pewne rozróżnienie. Poziomy rosną tak jak rosły do tej pory, czyli można wyorać tę legendę i mieć rzucającą na kolana linijkę w opisie postaci, a nieprzekraczalny próg ustalić tylko dla cech, czy tam raczej ilości expa, jaka przekłada się na maksymalne wartości cech w zależności od rasy postaci.\nPost autor: Gość » 15 lis 2011 14:55\nMestoph: nabijanie expa na zapas nie bedzie pasowalo tym ktorzy chca sie wyexpic tylko raz i potem ew. czekac az czas wyleczy rany. Nie wiem tez jak bardzo mobilizowalo by ludzi takie expienie 'na zapas' gdyby juz nie przekladalo sie na wzrost cech - ludzie dalej by sie bali ze zgina i ze zmarnuja swoje zapasy , jezeli by exp przyrastal tak jak teraz to ginac powyzej wielce prawdopodobnie tego zapasu mialbys moze na 1/10 straconego expa. Tempo expienia musialo by byc rownomierne wtedy, ale w takim wypadku to niemalze jak posiadanie stalego poziomu - no chyba ze giniesz 10 razy pod rzad.\nPost autor: Pier » 15 lis 2011 15:19\nKażdy upiera się przy swoim 'genialnym' rozwiązaniu, w ten sposób prowadzicie rozwlekłe debaty, przez które ciężko przebrnąć i wyciągnąć esencje.\nChyba nie chcecie mi powiedzieć, że gra się po to, żeby expic?\nA nie odwrotnie czasem? Zawsze expiłem po to, żeby osiągnąć pewne możliwości/ odrobić stracone możliwości.\nAby nie było, że mało merytoryczny wpis... Nie rozumiem sensu wprowadzania określanych przez gracza pułapów docelowego poziomu, to nie wszyscy expiarze chcą mięć legende? A nieexpiarze, mogą nieexpić a idlować stracony exp i będą zadowoleni.\nPost autor: Raten » 15 lis 2011 16:23\nWlasnie czesc ludiz z tego powodu gra, sporo bylo takich "Uglukow".\nDlatego trzeba znalezc rozwiazanie, ktory bedzie dobre dla wszystkich.\nZ tego tez powodu, uwazam, ze blokowanie od gorne poziomu sprawi, ze ci gracze przestana grac.\nTrzeba zostawic im to marzenie o potedze.\nAle trzeba tez dac cos ludizom, ktorzy loguja sie na godiznke, dwie dzienne. Na jakeis PK, wyjscie z gildia etc.


Jasło: Blok przy ul. Metzgera grozi zawaleniem. Budynek mógł zostać uszkodzony [UTRUDNIENIA W RUCHU] - Rzeszów, ESKA.pl\nJasło: Blok przy ul. Metzgera grozi zawaleniem. Budynek mógł zostać uszkodzony [UTRUDNIENIA W RUCHU]\nBlok na Metzgera w Jaśle grozi zawaleniem. Mieszkańcy budynku zostali wczoraj wieczorem ewakuowani ze swoich mieszkań. Jak zdążyliśmy ustalić, powodem ewakuacji były prace remontowe wykonywane na niższych piętrach. Podczas nich blok mógł zostać uszkodzony. Straż Pożarna pomogła wydostać się z budynku kilkudziesięciu osobom. W okolicy ul. Metzgera są utrudnienia w ruchu.\nBlok przy ul. Meztgera w Jaśle grozi zawaleniem! Ewakuowano wszystkich mieszkańców pięciokondygnacyjnego bloku, czyli 44 osoby. Jak poinformował nas bryg. Marcin Betleja, rzecznik podkarpackich strażaków ewakuacja została zarządzona przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Jaśle. Powodem miały być prace remontowe wykonywane na niższych piętrach budynku.\n- Na miejscu pracowało pięć zastępów straży pożarnej. Wszystkim mieszkańcom udało się pomóc i znaleźć tymczasowe lokum. Ewakuacja zakończyła się przed godziną 21 – dodaje rzecznik podkarpackich strażaków, bryg. Marcin Betleja.\nJak wiemy, ulica Metzgera została zamknięta od skrzyżowania z ulicą 3 Maja do ronda z ulicą Kościuszki. Utrudnienia w ruchu mogą potrwać do południa.


Odpowiedzialność społeczna - TU Europa\nRady Nadzorcze spółek TU Europa S.A. oraz TU na Życie Europa S.A. działając zgodnie z § 27 Zasad ładu korporacyjnego dla instytucji nadzorowanych, po zapoznaniu się z Informacją dotyczącą przeglądu Zasad Ładu Korporacyjnego w TU Europa S.A. oraz TU na Życie Europa S.A. w uchwałach z dnia 28 grudnia 2017 r. pozytywnie oceniły stosowanie Zasad ładu korporacyjnego dla instytucji nadzorowanych w spółkach TU Europa S.A. oraz TU na Życie Europa S.A.\nPostępowanie w sposób odpowiedzialny i etyczny - jest podstawą naszej działalności. Wartości te znajdują odzwierciedlenie we wszystkim co robimy. Jeżeli chcesz wspierać nasze dążenia do działania w sposób rzetelny, przejrzysty i zorientowany na Klienta, a posiadasz informacje o jakichkolwiek nieprawidłowościach związanych z naszą działalnością – poinformuj nas o tym tutaj.\nSponsoring tygrysa sumatrzańskiego z wrocławskiego zoo - piękny tygrys o imieniu Tengah od kilku lat jest podopiecznym Grupy Europa. Dzięki naszemu wsparciu z okazji jego 8.urodzin powstał krótki film (poniżej):


Wnętrza w stylu obrazów Gustawa Klimta – Z duszą\nKolory we wnętrzach, Kolory z obrazów we wnętrzach, Wnętrza\ninspiracja, kolory we wnętrzach, malarstwo, pomysł na, porady architekta, sztuka, wnętrza\n8 wypowiedzi na temat “Wnętrza w stylu obrazów Gustawa Klimta”\nBardzo fajnie dobrałaś zdjęcia. na rynku jest sporo drobiazgów ozdobionych fragmentami dzieł Klimta, pasowałyby do tych wnętrz.\nDzięki.Tak, to prawda choć ja wolę nawiązania bardziej subtelne, niedosłowne 😉\n2 października 2017 o 23:06\nnie sądziłam, że może mi się spodobać ale na prawdęjest pięknie!\nNie sądziłam, że secesyjne klimaty mogą tak wdzięcznie prezentować się we wnętrzach! Złoto, biel i beż robi na mnie największe wrażenie 🙂\nTo prawda, aczkolwiek trzeba z tym uważać, żeby nie wyszło kiczowato 😉


Libet: Najlepsi z najlepszych, czyli komu zaufać remontując i budując dom – Aktualności ogrodnicze | Zielony Ogródek\nTargi Ogrodnicze Strzelino 2009\nLibet: Najlepsi z najlepszych, czyli komu zaufać remontując i budując dom\nW styczniu już po raz piąty przyznano tytuły Budowlanej Marki Roku najlepszym produktom do budowy i remontu domu. W prestiżowym rankingu przygotowanym przez Centrum Badań i Analiz Rynku ASM i Międzynarodowe Targi Poznańskie najlepsze marki wybrali ci, którzy używają ich na co dzień – wykonawcy budowlani. Ich niezależny głos i fachowa opinia to dla nas – „przeciętnych Kowalskich” – gwarancja jakości\ni niezawodności produktów, których używamy do budowy i upiększania domów.\nGala wręczenia dyplomów odbyła się tradycyjnie podczas poznańskich targów BUDMA 2009. Wśród laureatów znaleźli się między innymi producenci pokryć dachowych, kostki brukowej, materiałów dekoracyjnych, okien, farb oraz materiałów do montażu elementów wewnątrz i na zewnątrz domu. Sześćdziesięciu nagrodzonych to nie tylko producenci, ale i dystrybutorzy materiałów budowlanych.\nNiektóre z firm, które zostały w tym roku docenione przez wykonawców – odebrały tytuł nie po raz pierwszy. Oznacza to, że jakość produktów oraz dbałość o niezawodny serwis konsumencki są u nich niezmienne od lat i utrzymują się na wysokim poziomie. Wśród firm, które triumfowały ponownie znalazł się producent kostki brukowej i płyt tarasowych – firma Libet.\n„Nagroda przyznana przez profesjonalne ekipy, które pracują na różnych produktach i spośród wszystkich rekomendują właśnie nasze jako najlepsze jest szczególnie cenna. Świadczy o tym, że nasz asortyment jest bogaty a jakość bardzo dobra przy korzystnej relacji do ceny. Szczególnie doceniamy nagrody, które przyznawane są przez niezależne jury i za każdym razem, kiedy zdobywamy kolejną – mamy motywację, by być jeszcze lepszymi i iść do przodu, rozwijając ofertę” – komentuje dyrektor marketingu Libet Małgorzata Barańska. „Jakość produktów i usług zawsze była priorytetem firmy Libet, dlatego udoskonalamy procesy produkcji w 12 naszych zakładach i dbamy o serwis posprzedażowy. Wszystkie produkty poddawane są szczegółowym badaniom i testom. Dzięki temu jesteśmy pewni, że kostki Libet zaspokoją nie tylko gusta klientów, ale i spełnią oczekiwania, co do ich trwałości i jakości” - dodaje Małgorzata Barańska.\nRanking najlepszych marek przeprowadzono w tym roku już po raz piąty. Wyłoniono je na podstawie wskazań w ankietach, które wypełniło ponad 2000 wykonawców budowlanych. Respondenci musieli odpowiedzieć na 3 pytania. Proszono ich o wskazanie marki o najwyższej jakości, marki, która ma najkorzystniejszą relację jakości do ceny oraz tej, którą jako fachowcy wybierają najczęściej.\nWśród laureatów – poza Libet – znaleźli się między innymi: podłogi drewniane i laminowane: Kronopol; piany i silikony (np. do napraw łazienkowych i izolacji okien) – Soudal; lakiery do drewna: Dulux; farby wewnętrzne: Dekoral; płyty gipsowo-kartonowe: Knauf; płytki ceramiczne: Opoczno; okna dachowe: Fakro.\nLibet potwierdził wielokrotnie swoją pozycję w branży. Dowodem tego jest uzyskanie w 2007 roku certyfikatu Najwyższa Jakość w Budownictwie przyznawanego przez Wielkopolskie Stowarzyszenie Badań nad Jakością. Wyróżnienie zostało przyznane za „najwyższą jakość produkowanej kostki brukowej, charakteryzującej się bogatym wzornictwem, różnorodną kolorystyką i wyjątkową trwałoś-cią spełniającą oczekiwania nawet najbardziej wymagających klientów”. Produkty Libet docenione zostały nie tylko przez wykonawców i kontrahentów, ale także samych klientów. Dowodem tego jest zajęcie pierwszego miejsca w konkursie "Laur Klienta” 2007 i zdobycie złotego godła w kategorii „Producenci kostki brukowej”. Certyfikat ten jest potwierdzeniem zarówno wysokiej jakości produktów Libet, jak również wysokiej pozycji na rynku budowlanym.\nW ubiegłym – 2008 – roku Libet powiększył pulę nagród jeszcze o tytuł Budowlanej Firmy Roku,\na zeszłoroczna nowość firmy – płyty tarasowe Toscania już po kilku miesiącach od premiery uzyskały tytuł „Produktu Przyjaznego dla Mojego Domu”.\nWięcej informacji o kostce szlachetnej Libet na stronie www.libet.pl.


Nowe | Joanna w Kolorze\nJoanna Szpak Ostachowska 31.8.15 20 Czuję\nWakacje minęły mi w tym roku, jakby szybciej, niż zwykle. Ale i uważniej, niż zwykle.\nNasycone, pełne, słoneczne. Bliskie, rodzinne.\nNiezwykłe w swej zwykłości.\nPamiętam każdy dzień. Za każdy dziękuję.\nLipcowe poranki z Zosią, potem tydzień bez dzieci, w sierpniu jak zwykle wspólna podróż, morskie wygłupy z Antkiem, od tygodnia ich głosy za oknem, kiedy całą bandą biegają po podwórku.\nTo poczucie, że w rozgrzanym, letnim powietrzu czas na sekundę się zatrzymuje. Nie mija. Trwa w doskonałej, lekko ospałej, sierpniowej harmonii.\nRoztapia się w ich dzieciństwie i w moim, które echem odbija się w dziecięcych pokrzykiwaniach.\nBose stopy, zdarte kolana, bąble od komarów, zarumienione policzki, trzaskanie drzwiami "ja tylko się napić", kanapka w locie, bo na obiad nie ma czasu, potem popołudniowe polegiwanie, zimna woda z cytryną i zasypianie w sekundę.\nDziś z lekkim westchnieniem otworzyłam kalendarz i zaczęłam wpisywać stałe punkty, które od jutra będą nas obowiązywać - treningi Antka, glinę Zosi, ich lekcje, moje projekty, nasze wyjazdy, szkolenia...\nZosia zaczyna szkołę, Antek chce trenować coś innego, niż do tej pory, ja też stoję na progu nowych spraw - warsztatów, pomysłów, tekstów. Nasza rodzina znowu dozna "przetasowania". Znowu będziemy układać na nowo - grafiki, obowiązki, emocje.\nJestem gotowa na wspieranie Zosi w jej debiucie szkolnym. Znacznie bardziej, niż przy Antku. Lata i doświadczenie działają na moją korzyść. Mam trochę obaw, ale nie są one tak rozdmuchane, jak 4 lat temu. Wierzę w moją Dziewczynkę, w siebie, w nas, w szkołę, którą wybraliśmy. Mam zapasy dojrzałości, żeby radzić sobie z pojawiającymi się kłopotami i emocjami. Czuję się silna i otwarta jednocześnie.\nNa nowo też układam swoje sprawy zawodowe. Tak, jak tego potrzebuję. W zgodzie z moją wiedzą, talentami, możliwościami. I czuję się, jak pierwszoklasistka ;-) W sercu miesza się ekscytacja i lęk. Raz wygrywa wiara w nowe, raz lęk zasłania oczy.\nOdwagi mi trzeba.\nW ogłoszeniu światu, do czego zapraszam, w robieniu takich zdjęć, o jakich marzę, w eksperymentowaniu, sprawdzaniu, myleniu się, popełnianiu błędów.\nI w byciu naprawdę sobą.\nCzego i Wam życzę w tym nowym, niezwykłym tygodniu między wakacjami a szkołą!\nNapiszcie - gotowe/gotowi jesteście na szkołę/przedszkole/pracę?\nMagda 31 sierpnia 2015 16:53\nPowodzenia dla Was wszystkich. Jestem przekonana że Zosia wejdzie gładko w szkołę - a Ty w razie czego będziesz czuwać. Twoich projektów jestem bardzo bardzo ciekawa.\nI u nas nowe treningi - niech się dzieje coś nowego .... Będzie dobrze. Pozdrawiam\nJoanna - Mama w Centrum 31 sierpnia 2015 20:31\nBędzie dobrze :) Uściski dla Was!\nRenata Slusarska-Szczepanik 31 sierpnia 2015 18:49\ncudowne foty Asiu, mnie w tym roku mało wakacji. Pracowite były wyjątkowo, upalne ale niezwykle ożywcze.\nściskam i wszystkiego dobrego w nowym roku :)\nJoanna - Mama w Centrum 31 sierpnia 2015 20:33\nDla mnie też mógłby potrwać jeszcze z miesiąc.\nDla Was też wszystkiego dobrego!\nAnonimowy 31 sierpnia 2015 22:12\nPięknie zdjęciujesz :-) i u mnie idzie nowe...Ola w zerówce a ja będę otwierać już nowe drzwi i okna i z rodziną i zawodowo...i boję się i cieszę i wszystko razem jest...tak jak ma być...stawiam się w nowe i pozdrawiam :-) Ania O.\nJoanna - Mama w Centrum 31 sierpnia 2015 22:20\nAniu, z niecierpliwością czekam na zdjęcia Twojego nowego domu :) I życzę wszystkiego dobrego w Nowym!\nmarla 31 sierpnia 2015 23:32\n"W sercu miesza się ekscytacja i lęk. Raz wygrywa wiara w nowe, raz lęk zasłania oczy."\nTo zdanie do mnie najbardziej pasuje, im bliżej zmiany tym lęk trochę większy, Mam jednak nadzieję ze wejdę w nowe sytuacje (praca) i poradzę sobie i przeżyję pierwszą większą separację z moją 14 miesięczną córką.\nBardzo potrzebuje zmiany, wyjścia z domu, zobaczymy niedługo co będzie. Trzymaj kciuki za rozmowy o pracę, To duży stres dla mnie.\nJoanna - Mama w Centrum 31 sierpnia 2015 23:39\nTrzymam! Oddychaj głęboko i będzie dobrze :)\nOla 1 września 2015 16:31\nJoanna - Mama w Centrum 2 września 2015 09:48\nMonika 1 września 2015 17:37\nAsiu jak dobrze wiedzieć że nie jestesmy w tym NOWYM same:)\npinaska 2 września 2015 06:07\nAsiu, dzięki za wpis. U nas niby wszystko wydaje się oswojone, w końcu szkoła ta sama, przedszkole te same, i nawet ci sami koledzy, co w zeszłym roku, ale strach jest. Na chwilę wakacyjną przyjeżdżamy do Warszawy, a potem od października już szkoła i praca i dalsze życie w Kanadzie. Jestem na wpół przygotowana ale zawsze ciekawa nowego. Pozdrawiam serdecznie. Kasia z Vancouver\nJoanna - Mama w Centrum 2 września 2015 09:49\nDobrego układania nowego w juz oswojonym. To zawsze łatwiej. Usciski dla Ciebie, Kasiu i Twojej rodziny.\nHappy Place 2 września 2015 08:32\nJoanno, jak zwykle piękny tekst i piękne obrazy. Przyszła mi do głowy taka myśl, że Twoje zdania są jak kadry. Zdarte kolana - pstryk, trzaskanie drzwiami - pstryk. Widzę to. Cudowne lato za Wami, szufladki pełne wspomnień - Twoje dzieciaki będą miały fantastyczny bagaż. Trzymam kciuki za realizację wszystkich planów, mądra i dzielna z Ciebie kobieta, wiem, że wszystko Ci się uda! Pozdrawiam serdecznie :-)\nJoanna - Mama w Centrum 2 września 2015 09:52\nAgnieszko, ogromnie Ci dziękuję za Twoje uważne słowa, cudownie mi po nich :) Serdeczności dla Ciebie!\nAnonimowy 2 września 2015 09:06\nNo jak to, nie ratujesz maluchów ? ;D :D :D ja mam jeden dylemat - jak tornister pasuje na młodą, to nie mieszczą się do niego książki. jak żyć, pani premier ? ;) pozdr, mi\nJoanna - Mama w Centrum 2 września 2015 09:42\nNo co Ty, Mi?! Ja i państwo Elbanowscy to dwa nieprzystawalne do siebie kosmosy ;)\nAlcydło Kr. 2 września 2015 09:28\nJoanna - Mama w Centrum 2 września 2015 09:44