Trawnikowy ugór, czyli o discopolizacji kultury | meakultura.pl\nMuzyka ludowa\tKrytyka muzyczna\nCzy disco polo jest muzyką ludową? Czy krytyka muzyczna jest potrzebna i jaką pełni rolę w kształtowaniu poziomu odbioru muzyki w społeczeństwie oraz czy bez szerokiej edukacji muzycznej możliwy jest rozwój kultury? – odpowiada Weronika Grozdew-Kołacińska, polska etnomuzykolog i pieśniarka o bułgarskich korzeniach, kierowniczka Pracowni Etnomuzykologii Instytutu Sztuki PAN, prezeska Polskiego Seminarium Etnomuzykologicznego, koordynatorka Pracowni Muzyki Tradycyjnej Instytutu Muzyki i Tańca (2015-2017), wykładowczyni na Wydziale Jazzu i Muzyki Estradowej UMFC w Warszawie oraz na Podyplomowych Studiach Muzyki Tradycyjnej AM im. K. Szymanowskiego w Katowicach.\nMarlena Wieczorek: Pretekstem do naszej rozmowy stała się wypowiedź jednego z twórców muzyki disco polo, który stwierdził, że to, co robi jest współczesną muzyką ludową. Spodziewa się, że kompozytorzy będą się pewnie w przyszłości nią inspirowali, tak jak kiedyś robił to Chopin. Dlaczego to nie jest muzyka ludowa?\nWeronika Grozdew-Kołacińska: Wydaje się, że panuje jakieś powszechne przekonanie o ludowej proweniencji disco polo, a z badań CBOS z 2018 roku wynika, że uważa tak tylko 8% respondentów. Podobnie było też z kategorią polskości. Mam takie przeczucie, prawie pewność, że ktoś, kto tak twierdzi, nie potrafiłby odpowiedzieć na pytanie: na czym ta domniemana ludowość polega? W czym się konkretnie przejawia? Co oznacza i jakie zjawiska kultury oraz jaką wspólnotę ludzką desygnuje? A przede wszystkim do jakich wzorców (i czy w ogóle) polskiej muzyki tradycyjnej sięga? Wyszedłby tu zapewne bardzo wyraźnie brak wiedzy i posługiwanie się stereotypowym obrazem kultury wsi – przaśnej i prostackiej, a do tego pozbawionej własnej lokalnej specyfiki i bazującej na zewnętrznych wzorcach. Jeśli chodzi o muzykę ludową, to obraz taki jest fałszywy, ponieważ jej funkcje nie ograniczają się do rozrywki, a ona sama przepełniona jest treściami symbolicznymi (tak w brzmieniu, jak też w słowie i kinetyce), które niegdyś odczytywane były i rozumiane przez wspólnotę wiejską w konkretnych sytuacjach obrzędowych i obyczajowych. Poza sferą kontekstową muzyka ludowa, nawet jeśli przejmowała elementy nielokalne (z dworu, z miasta), to wyrażała je własnym oryginalnym językiem muzycznym i w swoistym dla danej przestrzeni kulturowej stylu.\nM.W.: Chcesz przez to powiedzieć, że disco polo charakteryzuje się brakiem oryginalności i stylistyczną monotonią, a przede wszystkim, że muzyka ta nie nawiązuje w żaden sposób do archetypów form ludowych?\nW.G-K.: Otóż to! Muzyka ta nie sięga ani do jej wzorców tonalnych i melodycznych, ani tym bardziej rytmicznych. Polska muzyka ludowa – przypomnijmy – jest w głównej mierze trójmiarowa i specyficznie akcentowana (na drugą lub trzecią miarę). Wykonawcy disco polo nie mają takich aspiracji, aby nawiązywać do polskich tradycji muzycznych (wyjątkiem są tu górale, którzy wykorzystują bliżej nieokreślone lokalnie elementy muzyki podhalańskiej albo szerzej – karpackiej). Muzycy disco polo mają natomiast zasobny rezerwuar zagranicznych piosenek popularnych (rosyjskich, włoskich, amerykańskich, chorwackich i in.), które grają z polskimi tekstami. Ktoś mógłby powiedzieć, że to co łączy disco polo z ludowością to tematyka piosenek (przeważnie o miłości) albo jej integrujący ludzi w tańcu charakter. To samo można jednak powiedzieć o każdej muzyce w każdej szerokości geograficznej. To, że na weselu niektórym doskonale tańczy się do discopolowych hitów nie jest równoznaczne z nadaniem obrzędowego charakteru tej sytuacji. Obrzęd to pełen znaczeń porządek – także w wymiarze społecznym. Trudno mi dopatrzeć się jakiejkolwiek formy rytualizacji tych sytuacji tanecznych, w których główną rolę grają bezładne pląsy, co to bez odpowiedniej kulinarno-upojnej okrasy nie miałyby szansy w ogóle zaistnieć. Nota bene – skąd pomysł, aby wszelkiego rodzaju mięsiwa, kiełbasy i inne frykasy nazywać „chłopskim jadłem”, skoro wieś była przeważnie głodna? To chyba niezła analogia dla zestawiania disco polo z muzyką ludową… [śmiech].\nUroczystość Bożego Ciała we wsi Oresz (Bułgaria, 2016), fot. Natalia Rashkova\nM.W.: A kwestia estetyki? Nie widzisz tutaj zbieżności?\nW.G-K.: Nie mogę zgodzić się z twierdzeniem, że muzyka ludowa jest (była) wyłącznie użytkowa i że wciąż odmawia się jej twórcom i wykonawcom przekonania, że powstawała w równym stopniu z pobudek estetycznych. Ileż razy to już dowiedziono, że aby pieśń czy taniec mogły spełnić swoją rolę transcendentną, musiały być wykonane nie tyle prawidłowo co pięknie, miały zachwycić adresata. A potyczki muzyczne, w których liczyła się sprawność techniczna, inwencja, talent improwizatorski? A śpiew do lasu, po rosie?\nSprowadzanie muzyki i kultury ludowej jedynie do jej funkcji użytkowych jest daleko idącym uproszczeniem, wręcz nadużyciem, które wydaje się służyć jedynie potwierdzeniu tezy głoszącej przepaść pomiędzy sztuką wysoką i niską.\nKunszt brzmieniowy niektórych tradycyjnych śpiewów czy melodii instrumentalnych, które możemy usłyszeć choćby z bogatych zasobów nagrań archiwalnych, jest nie lada wyzwaniem wykonawczym dla profesjonalnie wykształconego muzyka.\nM.W.: Czy nie mówisz tutaj jednak o czymś, co miało miejsce w zamierzchłej przeszłości?\nW.G-K.: Faktem jest, że polska muzyka ludowa w takiej postaci, w jakiej zdołali ją uchwycić XIX- i XX-wieczni zbieracze, przetrwała jedynie reliktowo. Socjalistyczna nacjonalizacja muzyki regionalnej oraz muzyka popularna, która po II wojnie światowej zaczęła bardzo szybko docierać na wieś, radykalnie zmieniły nie tylko oblicze muzyki tradycyjnej, ale także wpłynęły na sposób jej postrzegania przez samych chłopów. Wieś musiała, i zapewne w jakiejś mierze chciała, być „postępowa", nie „wioskowa". Promowana w mediach PRL nie była muzyka wiejska w swoich różnorodnych formach i stylach, ale ta, o której można powiedzieć, iż była „pan-wiejska" – wystylizowana i skrojona na miarę ideologicznych potrzeb. Wkrótce muzyka ta – ujednolicona brzmieniowo i stylistycznie – zaczęła być nazywana ludową i narodową polską. Słuchali jej „wszyscy Polacy", aż do czasów transformacji, kiedy popadła w niełaskę, bo kojarzyła się z już nie tylko z komunizmem, ale także – o ironio! – z „wiochą". Mniej więcej w tym czasie doszło do głosu „postępowe" disco polo, ale pomimo wyśpiewywanych frazesów typu „wszyscy Polacy to jedna rodzina", nie widziano w nim konsolidującego społeczeństwo potencjału. Istniało sobie, grało, miało swoje „interesy" i swoich fanów, miało też swój program na Polsacie – pierwszej komercyjnej stacji telewizyjnej w Polsce. O jego społecznych uwarunkowaniach i uwikłaniach biznesowych wiele by można mówić. Niewątpliwie disco polo wypełniło jakąś kulturową lukę, ale nie tylko na wsi – jakby chcieli niektórzy (bo to też przykrycie jakiegoś kompleksu oraz zaniedbania polityki edukacyjnej i kulturalnej), ale także i w mieście. Nie ma różnicy w odbiorze disco polo na wsi czy w mieście – wystarczy przyjrzeć się programom muzycznym studenckich juwenaliów... Powtórzę więc – nie widzę żadnych podstaw, aby traktować tę muzykę jako kontynuację tradycyjnej muzyki wiejskiej. A nazywanie jej ludową wiąże się wyłącznie z relatywnym traktowaniem pojęcia „ludowości" oraz posługiwaniem się nim w sposób instrumentalny, ideologiczny.\nM.W.: Adwersarze mówią, że mamy tzw. muzykę podwórkową, że to też ludowość i jakoś się jej nie czepiamy...\nW.G-K.: Szwy semantyki „ludowości” za chwilę pękną [śmiech]. Jak już wspomniałam, wiele zależy od tego, jak zdefiniujemy „ludowość” czy może szerzej – folklor. Możemy mówić o folklorze miejskim, więziennym, robotniczym, religijnym, internetowym itd. Zawsze jednak mamy na myśli konkretny zbiór cech, który te folklory charakteryzuje. Warto chyba jednak uświadomić sobie, że za wszelkimi odniesieniami do kultury ludowej w dyskursie potocznym (a o takim tu mówimy) kryje się jakiś świat wsi w jego bliżej nieokreślonych, dawnych, „tradycyjnych” przejawach. Nie wydaje mi się, aby przywołany na początku rozmowy autor wypowiedzi o inspirującej kompozytorów roli muzyki ludowej miał na myśli robotniczy folklor Łodzi albo podwórzowe ballady kapel warszawskich. Skoro odniósł się do Chopina, to mówił o muzyce wsi, o muzyce chłopskiej – odwołując się oczywiście do własnego wyobrażenia na jej temat, czyli do tego, co wydaje mu się, iż jest wspólne z disco polo. Jakie to wyobrażenie? Należałoby jego o to zapytać.\nM.W.: Co charakteryzuje więc tę muzykę podwórkową?\nW.G-K.: Muzyka podwórkowa to złożona kategoria – przede wszystkim niejednolita pod względem zakresu i semantyki. Muzyk podwórkowy czy uliczny nie jest a priori (choć może być) muzykiem ludowym. Często muzykami ulicznymi są przecież wykształceni artyści, ale to też nie oznacza, że wpisują się oni od razu w folklor miasta (czasem są tylko na chwilę), bo on wiąże się z historią czasu i przestrzeni, często konkretnych ludzi i wydarzeń, jest też pełen mitów i metaforycznych odniesień. Muzyka podwórkowa, podobnie jak ludowa, jest lokalna, związana z miejscem, wyrasta z niego. Nie mówimy tu o muzyce miasta jako takiej, bo to jeszcze inna, złożona kwestia. Jak też nie mówimy o „muzyce chodnikowej”, która oczywiście do disco polo się donosi. Skąd wyrasta i o czym opowiada nam disco polo? W jakiejś części treści piosenek z przełomu lat 80./90., czyli z czasów transformacji ustrojowej, są wyrazem jakichś społecznych tęsknot…\nM.W.: A na czym według Ciebie polega dziedzictwo kulturowe Zenka Martyniuka, że uprawniona jest promocja jego twórczości w TVP? Czy zasadne jest mówienie, że TVP jest dla wszystkich Polaków, więc skoro disco polo słucha większość, to...\nW.G-K.: Według danych CBOS, o których wcześniej wspomniałam, disco polo lubiane jest przez 63% respondentów, czyli to 952 osoby wybrane w reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski. To dużo, ale czy można powiedzieć, że to „większość”? Według mnie zarówno Zenek Martyniuk, jak i całe disco polo stali się narzędziem politycznego populizmu. Podobne zadanie – tu powtórzę – miały spełniać kiedyś, nie tak dawno, tzw. ludowe (właśnie…), ale jednocześnie i państwowe, i narodowe zespoły pieśni i tańca. Analogia odniesień jest tu uderzająca. Ludowe jako narodowe – a przecież wiejska muzyka polska nigdy nie była muzyką narodową sensu stricto. Podjęto w PRL próbę jej „nacjonalizacji” – wiadomo, z jakim skutkiem. Dosyć szybko nastąpiła w kulturze kontestacja tego odgórnego ruchu władzy. I obecnie znowu – wyobrażona muzyczna „ludowość” wciskana jest (dosłownie) jako wartość uniwersalna i jednocześnie narodowa, bo rzekomo jednocząca „wszystkich Polaków”. Identyfikacja jakiejś części społeczeństwa z muzyką disco polo nie musi oznaczać uznania go za wspólne „dziedzictwo”, nie musi oznaczać uznania go w ogóle za dziedzictwo. Z mojej wiedzy wynika, a trochę z tematem dziedzictwa kulturowego (zarówno wsi, jak i miasta) mam do czynienia, że disco polo, nawet przy wielkiej dla niego sympatii odbiorców, widzących w nim rozrywkę, wesołość, lekkość itp., ani tradycją, ani dziedzictwem – w takim sensie, w jakim jest np. muzyka tradycyjna, zwyczaje czy rzemiosło ludowe – w powszechnym odbiorze nie jest.\nCo do promocji Zenona Martyniuka w publicznej telewizji – sądzę, że nie byłaby ona oburzająca, gdyby ta telewizja zajmowała się upowszechnianiem szeroko pojętej kultury, różnorodnych jej nurtów i przejawów. Żeby pokazywała twórców, artystów różnych dziedzin. Ale tu w ogóle nie chodzi o promocję jakiejkolwiek kultury, tu chodzi wyłącznie o politykę, a niektórzy artyści i wykonawcy, świadomie bądź nie, dają się w ten mechanizm wciągać. Taka promocja jest pozorna, a w dłuższej perspektywie krzywdząca tego, kto się na nią zgadza. Mnie osobiście bardziej dotknął benefis Pana Martyniuka urządzony w Operze Podlaskiej.\nM.W.: A dlaczego?\nW.G-K.: To, co z pewnością możemy powiedzieć o disco polo, to to, że jest muzyką biesiadną i nawet nie wdając się w kwestie wartościowania, dotyczące jej poziomu stylistycznego czy wykonawczego, wydaje mi się, że scena sensu stricto filharmoniczna czy operowa, nie jest jej miejscem. Oczywiście, benefis, to jest święto dla artysty, ale czy naprawdę w opinii osób odpowiedzialnych za promocję polskiej kultury tylko Zenek Martyniuk zasługuje na to, aby jego występ sfinansował samorząd województwa oraz publiczna telewizja? Nie przypominam sobie, aby ktoś z wybitnych muzyków związanych z Podlasiem dostąpił takiego zaszczytu, w ogóle kto z polskich artystów miał przez ostatnie lata huczny telewizyjny benefis? To niestety, znowu to powtórzę, wiąże się z brakiem prawdziwej i sprawiedliwej promocji artystów w Polsce, ale także z tym, że nie rozdziela się tego, co prywatne od tego, co ogólne i wspólne. Inna sprawa, że do Białegostoku przylgnęła „łatka” stolicy disco polo, choć – paradoksalnie – najbardziej znane zespoły tego nurtu wcale nie wywodzą się z tego miasta (co łatwo sprawdzić nawet zaglądając do wszechwiedzącej Wikipedii). I ostatecznie – jak na ironię! – benefis gwiazdy disco polo odbył się w przybytku, o którego powstanie kreatorzy białostockiego świata muzycznego musieli toczyć wieloletnie i zacięte boje z nieprzychylnymi pomysłowi radnymi miejskimi, ale także z niektórymi przedstawicielami białostockiej inteligencji, którzy nie doceniali potencjału artystycznego regionu i utyskiwali na jego prowincjonalność oraz brak wyższych artystycznych potrzeb. Dlatego też fakt doniosłej promocji właśnie tej „wizytówki”, z której białostocka kultura chciała się w jakiś sposób wyzwolić, jest dodatkowo dotkliwy.\nM.W.: W kontekście naszej rozmowy, zastanawia mnie sens istnienia w dzisiejszej przestrzeni medialnej zawodu profesjonalnego krytyka muzycznego. Hasło „o gustach się nie dyskutuje” jest powszechnym wytrychem, służącym zamknięciu ust ekspertowi, równie ważne jest to, co czuje np. bloger czy przypadkowy prezenter w radio. Po co studiować muzykologię?\nW.G-K.: Właściwie można zapytać: po co w ogóle się uczyć, po co zgłębiać, po co studiować? Temat do dyskusji wyjątkowo dziś niewdzięczny, zważywszy na fakt coraz powszechniejszego (także z powodu – fantastycznego skądinąd – „wynalazku”, jakim są media społecznościowe) poklasku bądź przyzwolenia dla ignorancji („nie wiem, ale się wypowiem”), braku kompetencji – także na wysokich i odpowiedzialnych stanowiskach państwowych. Trzeba odróżnić krytykę od luźnej refleksji dotyczącej tego, czy coś mi się podoba, czy też nie. Krytyka opiera się na umiejętności dokonania racjonalnej analizy, bez względu na upodobania. Analiza natomiast zawsze wiąże się z wiedzą przedmiotową. Wiedzę tę można zdobyć jedynie studiując, ucząc się, zgłębiając, doświadczając, tworząc, wykonując. Nie spływa ona cudownie wraz emocjami, które towarzyszą naszej percepcji. Być może o gustach się nie dyskutuje (aczkolwiek wydaje się, że nie to dokładnie miał na myśli autor sentencji), ale z pewnością się je kształtuje. Potężną rolę gra tu, a raczej powinna grać, edukacja – na wszelkich poziomach. W dyskursie o kulturze, która jest przecież wyrazem kondycji duchowej społeczeństwa, aspekt aksjologiczny jest w pewien sposób gwarantem jej przetrwania. Chcąc uprawiać profesjonalnie krytykę w danej dziedzinie nauki czy sztuki, musimy poruszać się w sferze pewnych ustalonych prawideł, a przynajmniej musimy je znać. Uczenie się, poznawanie wyrabia w nas wrażliwość, kształtuje gust, rozwija smak. Być może ma też jakiś wpływ na naszą intuicję. Procesy te właściwe są każdej tworzonej przez człowieka kulturze – niezależnie od czasu i miejsca. Dziś obracamy się w świecie nadmiaru treści o bardzo różnej wartości, a to nieraz implikuje problem odnalezienia się w tej wielości i wyboru. Wówczas w sukurs przychodzą różni opiniotwórcy, którzy – jak wiemy – niekoniecznie bywają ekspertami, ale nie wadzi im to ochoczo podpowiadać, co jest dobre, a co złe. Zasada ich oddziaływania jest prosta – dobre jest to, co „mi osobiście” się podoba albo też to, co „mi osobiście” się opłaca. Nie ma tu więc miejsca na dyskusję o „gustach”, bo one w rzeczywistości winny być argumentami wiedzy. Tak więc, odpowiadając na pytanie: „po co studiować muzykologię”, po co w ogóle studiować i nabywać kompetencje, także kompetencje kulturowe, społeczne, obywatelskie – po to, aby mieć argumenty, aby rozumieć, co dzieje się w kulturze i aby ją wspierać poprzez umiejętne wybory, aby umieć dostrzec czyjś talent, docenić twórczość i kunszt wykonawczy, a także po to, by nie zgadzać się na podnoszenie przeciętności to rangi mistrzostwa, a indywidualnej opinii do uniwersalnej prawdy.\nM.W.: A pisząc to wszystko, nie uważasz siebie za dinozaura, któremu „świat uciekł”? Masz poczucie, że jest szacunek do tego, co robisz – także w środowisku muzyków, czy raczej w zewnętrznym odbiorze jesteś przedstawicielką skostniałego, akademickiego myślenia?\nW.G-K.: Uwielbiam dinozaury, ich świat jest fascynujący! [śmiech] Tak, czasem może się wydawać, że zajmuję się taką prehistorią, bo w dużej mierze jest ona już dla nas współczesnych niedostępna i tylko świadectwa dawnych, świadomych zmieniającej się i ginącej kultury, fascynatów i uczonych oraz duża wyobraźnia może nas do tego świata przenieść. Pracuję przy źródle, z którego czerpie nasza kultura, czy może być coś piękniejszego i prawdziwego? Nigdy nikt nie okazał mi braku szacunku ze względu na materię, którą się zajmuję. Zdarza się niezrozumienie, ale wynika ono – jak mi się wydaje – z braku wiedzy albo posługiwania się wspomnianym już stereotypem lub wyobrażeniem na jej temat. Sama jednak materia, czyli tradycyjna ludowa muzyka, ponieważ jest właśnie postrzegana przez pryzmat m.in. takich zjawisk jak disco polo, biesiada, prostackość (bo nie prostota), ale także podawanie jej przede wszystkim w postaci „doprawionej”, „oszlifowanej”, w Polsce wystarczającego szacunku niestety nie doświadcza.\nM.W.: Co może być tego powodem?\nW.G-K.: Przyczyn tego jest wiele i wynikają zarówno z różnych zawirowań historii, jak i z naszej narodowej mentalności, która żywi się skrajnościami – albo kochamy bezrefleksyjnie wszystko, co „nasze”, „swojskie” i „odwieczne”, albo się tego panicznie wręcz wypieramy, wstydzimy, zastępując pseudowszechświatowością. Środek pozostaje ugorem, a mógłby być piękną łąką… Dlatego też na różne sposoby staram się pokazywać, a w niektórych przypadkach wręcz forsować, wartość i piękno tradycyjnej ludowości, a nauka i praktyka artystyczna dają mi nie tylko świadomość, ale i narzędzia ku temu. Ważne jest przy tym, aby mówić językiem, który dotrze do pożądanego adresata – tak, jak w tej tradycyjnej pieśni, inaczej, kiedy prosi się o deszcz, inaczej, gdy przywołuje się kochanka. Czasem więc trzeba kaganka, a innym razem – stroboskopu, ale istota, sens pozostają niezmienne. Mogę zaśpiewać in crudo, mogę z orkiestrą, mogę i w klubie. Moja pieśń będzie prawdziwa, bo wiem skąd przyszła, kto ją przyniósł i jaką posiada wartość. Powiem o niej podczas naukowej konferencji, na ministerialnym spotkaniu czy radzie wydziału muzycznej uczelni. I zrobię to tak, że nikomu nie przyjdzie do głowy, aby skonstatować, że oto właśnie z tego wzięło się disco polo.\nM.W.: Poruszyłaś ważną kwestię bycia otwartym na różne perspektywy, poszerzanie horyzontów myślowych, ale i wykonawczych…\nW.G-K.: Dla mnie reprezentantem skostniałego myślenia jest ten, kto zawęża widzenie spraw tego świata do swojego „poletka”, którego perspektywę ogranicza mur fantazmatów. Wyjście za mur wymaga odwagi, dlatego nie każdy się na to decyduje. Etnolodzy i antropolodzy, badacze kultury wychodzą poza mury, przekraczają granice – także te mentalne, dlatego być może te nauki wydają się być dziś jakimś zagrożeniem, bo można dzięki nim zobaczyć więcej i nie uwierzyć, że cała Polska chce słuchać disco polo i uznaje je za polskie dobro narodowe. Przez to, co robię, czym się zajmuję, czuję się odpowiedzialna za polską kulturę, za jej obraz – nie tylko ten, który dostępny jest nielicznym w naukowych tekstach, ale również ten, który dociera do ludzi przez media. Obecnie skupiłam się bardziej na edukacji, bo ogromnie zależy mi na tym, aby młodzież muzyczna poznała zarówno źródła (przede wszystkim ich realne brzmienie) kompozytorskich inspiracji w utworach, które wykonuje, jak i wielkie bogactwo muzyki innych kultur, a przez to nie bała się tej „inności”, która czai się za wspomnianym murem.\nM.W.: A propos krytyki muzycznej, edukacji i przekraczania granic w jednym... Byłaś jurorką w Konkursie Polskich Krytyków Muzycznych KROPKA wymyślonym przeze mnie i przez cztery lata organizowanym przez Fundację MEAKULTURA. Wstrzymaliśmy kolejne edycje, bo MKiDN nie jest zainteresowane wsparciem tego ogólnopolskiego wydarzenia, partnerzy instytucjonalni podobnie (poza Stowarzyszeniem Autorów ZAiKS). Czy taka inicjatywa jest potrzebna? Jak ją oceniasz, jak było odbierane w środowisku? Tylko szczerze. [śmiech]\nW.G-K.: KROPKA jest wspaniałą inicjatywą, którą nie tylko warto, ale trzeba kontynuować! To, że została wymyślona w niezależnym środowisku, tak różnorodnie reprezentowanym przez przedstawicieli nauki, kultury i menedżmentu, jest jej wielkim atutem i oznacza, że istnieje taka oddolna potrzeba. Otwartość na różne nurty muzyczne jest krytyce w naszym kraju niezbędna, a KROPKA taka właśnie jest – otwarta, nie stawiająca granic, niezależna. Trzeba pisać i mówić w sposób profesjonalny o różnych zjawiskach kultury muzycznej, kultury w ogóle. Trzeba umieć je nazywać, doceniać, a także – nie bójmy się tego słowa – oceniać, posługując się merytorycznym językiem.\nTaki konkurs, jak KROPKA, stymuluje różne poziomy dyskursu o muzyce, o różnych muzykach.\nPamiętam, jak ucieszyłam się z nadesłanych, świetnie napisanych krytycznych tekstów o muzyce popularnej, jazzowej, folkowej. Konkurs został z dużym entuzjazmem odebrany i dyskutowany nie tylko w środowisku muzykologów i etnomuzykologów, którzy piszą o muzyce i jej twórcach i wykonawcach, ale też wśród samych artystów, bo to przecież wiąże się także z zainteresowaniem ich twórczością i muzyczną praktyką. Również gale KROPKI, w których miałam przyjemność i zaszczyt uczestniczyć, odbywały się we wspaniałej, życzliwej atmosferze – uroczystej, a nie pompatycznej. I zawsze podkreślony był aspekt promocji młodych artystów. Werdykty, ale też i same zgłoszenia do konkursu, pokazywały z kolei jak ważna jest ta inicjatywa zarówno dla wytrawnych, piszących od dawna krytyków, jak i młodych adeptów tej sztuki. Byłam, jestem pełna podziwu, jak sprawnie, twórczo i wszechstronnie można podejść do organizacji, tak niełatwego przecież, przedsięwzięcia! Innym problemem jest możliwość publikowania recenzji, dyskutowania o muzyce, o kulturze, w publicznych mediach. Odbywa się to właściwie poza głównym nurtem i jest domeną niezależnych podmiotów, których oddziaływanie zdaje się mieć coraz mniejszy zasięg społeczny, ze względu na postępującą od jakiegoś czasu centralizację zarządzania kulturą – tak w kwestii ekonomii, jak i kierunku jej oddziaływania.\nM.W.: Dziękuję ci bardzo za te słowa, w naszym odczuciu niezależność była wielkim atutem tego przedsięwzięcia, ale też jego największą słabością… Jesteśmy organizacją pozarządową, która nie działa lokalnie – tworzymy dość duże ogólnopolskie projekty (nawet nasze pismo meakultura.pl jest tego przykładem), zrzeszamy ekspertów. Tymczasem w Polsce to głównie instytucje finansowane z budżetu państwa mają swoje wieloletnie programy, wydaje się, że „obstawiają" wszystkie ważne zagadnienia, rocznice, po prostu same kreują kulturę… Warto mieć fundację?\nW.G-K.: Oddolność i niezależność to w kulturze wartości same w sobie, choć wiążą się – jak wiadomo – z nieustannym bojem o przetrwanie. Państwowy sponsoring czy jakikolwiek inny stały mecenat, choć niewątpliwie wygodny, to w dłuższej perspektywie niesie ze sobą ryzyko działania pod dyktando upodobań lub ideologii. Nie musi tak być i chciałoby się, aby nie było, ale – jak uczy historia i rzeczywistość – nader często się zdarza. Nie oznacza to jednak, że nie należy mieć żadnych oczekiwań w stosunku do instytucji, które zostały po to właśnie powołane, aby między innymi udzielać wsparcia podmiotom niezależnym. Wspieranie jednak to coś innego, niż kreowanie czy sterowanie. Z pewnością różnego rodzaju programy ministerialne dają duże możliwości pozyskiwania funduszy – wiele stowarzyszeń i fundacji z tego korzysta, a czasem tylko dzięki temu działa i trwa. Nie potrafię jednoznacznie ocenić wydolności i słuszności systemu stałego i a priori finansowania instytucji narodowych, o rozbudowanych siatkach administracyjnych, „pożerających” duży procent przyznawanych na nie funduszy. Duże instytucje kultury zapewniają programy jej rozwoju w dużych miastach, ale małe miasta i wsie pozostają w większości na peryferiach tych działań. I tutaj widziałabym ogromną rolę podmiotów niezależnych, które mogłyby docierać z działalnością kulturalno-edukacyjną tam właśnie, bazując między innymi na lokalnych tradycjach. Ale na to potrzeba funduszy…\nW Polsce nie istnieje praktycznie system agencyjny, a prywatny mecenat kultury jest bardzo ograniczony. Wielu artystów muzyków czy aktorów nie wyobraża sobie życia freelancera. Powodem jest lęk o brak pracy i jest to słuszny lęk, bo wiąże się z generalnym problemem braku społecznego szacunku dla zawodu artysty, a co za tym idzie – niechęci do wynagradzania jego pracy. Dziś, wobec niezwykle trudnej sytuacji epidemiologicznej, widać doskonale, jakie są priorytety zarówno decydentów, jak i społeczeństwa – kultura jest na szarym końcu... Ale to także jest niestety w dużej mierze kwestia braku edukacji, o czym wspominałam na początku naszej rozmowy, zatrważającego poziomu kulturalnego, który wyziera z telewizora i mediów społecznościowych.\nM.W.: Bo kultura obecnie często równa się zabawie…\nW.G-K.: I w związku z tym pojawia się kwestia łożenia ogromnych państwowych pieniędzy na taką kulturę, która jest równoznaczna z rozrywką. Jeśli spojrzymy na kulturę jako na integralną całość różnorodnych ludzkich potrzeb, głębokich odniesień, gdzie duch i materia przenikają się i dopełniają, to okaże się, że rozrywka jest tylko jednym z jej elementów, niekoniecznie najważniejszym. Homo ludens to tylko jedna z kategorii, dotycząca motywacji działania i rozwoju naszego gatunku, są też: sapiens, faber, technologicus, religiosus, transcendentalis, rationalis, scientificus, economicus… Z przekonania, iż kultura to wyłącznie rozrywka wynikają właśnie m.in. takie stwierdzenia, że disco polo to muzyka ludowa.\nM.W.: W ramach zachęty do nauki w liceum w podlaskim Michałowie ma powstać klasa o profilu disco polo, uczyć będą gwiazdy z tej branży. Jakbyś to skomentowała?\nW.G-K.: Najchętniej bym tego nie komentowała… [śmiech]. Etnomuzykologia dała mi możliwość obserwowania bardzo różnych przejawów ludzkiej działalności w dziedzinie kultury, różnych kultur. Nauczyła mnie również łapania dystansu do tego, co nie jest udziałem mojego pojmowania świata – można to nazwać tolerancją, przy czym warto sobie uświadomić, że tolerancja to jeszcze nie szacunek, ani tym bardziej nie miłość. Nie miałabym nic przeciwko klasie disco polo w polskiej szkole, gdyby profil ten był do wyboru spośród innych propozycji – klasyki (różnych epok), jazzu, tradycji lokalnych/regionalnych/etnicznych, rocka, rapu, musicalu itd. To w polskim szkolnictwie utopia, a w najlepszym wypadku droga przez mękę (ci, którzy w jakikolwiek sposób są zaangażowani w projekty umuzykalniające w szkołach i domach kultury, wiedzą najlepiej…). Od przeszło 30 lat różni muzyczni „szaleńcy” próbują wprowadzać do szkół np. zajęcia z muzyki tradycyjnej, próbują tworzyć amatorskie zespoły, orkiestry, żeby dzieci po prostu uczyły się muzykować, przyjemnie – nie przyduszane kolejnymi zajęciami dodatkowymi i spełnianiem rodzicielskich ambicji – spędzać wspólnie czas z rówieśnikami. Bo w domach mało kto niestety muzykuje, choć piękne wyjątki się zdarzają. Wzorem tu są niewątpliwie górale, ale nie wiem, czy to ich zamiłowanie do muzyki nie przyszło raczej ze wschodu i z południa [śmiech].\nM.W.: A Ty sama jaką specjalizację / program zaproponowałabyś, by wesprzeć kulturę muzyczną?\nW.G-K.: Będąc koordynatorką Pracowni Muzyki Tradycyjnej przy Instytucie Muzyki i Tańca miałam pomysł, aby ustanowić program poświęcony muzykującym rodzinom, żeby w jak najbardziej naturalnym, najbliższym i różnopokoleniowym środowisku dzieci kształtowały swoje muzyczne upodobania. Sama pochodzę z rodziny, w której się cały czas muzykuje, tak po prostu i dla przyjemności, poza sceną, w której muzyka – poznawanie jej, rozmowa o niej – była i jest stale obecna. I tak mi się wydaje, że gdybyśmy byli naprawdę umuzykalnionym społeczeństwem, świadomym i pełnym szacunku do naszego kulturowego dorobku, do naszych artystów, to disco polo byłoby tylko jednym z wielu, podobnych innym na świecie, marginalnych zjawisk, bardziej społecznych, niż muzycznych, i nie byłoby z premedytacją promowanego absurdalnego przekonania, że jest ono kontynuacją dziedzictwa muzyki tradycyjnej i że kompozytorzy uznają je kiedyś za źródło inspiracji, bo nikt nie dałby sobie – mówiąc kolokwialnie – wcisnąć takiego kitu.\nM.W.: Dziękuję za rozmowę. A teraz czekamy na komentarze obrońców disco polo [śmiech].\n Centrum Badań Opini Społecznej, Komunikat z badań: Popularność muzyki disco polo, nr 104, Warszawa 2018, cbos.pl/SPISKOM.POL/2018/K_104_18.PDF\nMuzyka i bunt. Wojna chłopsko-polska\tEtnofonie Kurpiowskie. Tribute to Szymanowski and Skierkowski\tOd Granadosa do Evansa, czyli... skąd się wzięło "Besame mucho"?\tMuzyka w Mediach – nowa generacja\tModa na jazz. O początkach polskiej krytyki jazzowej\tFenomen "Śpiewników domowych"


Peterborough na weekend #3 - PeterboroughPL.com\nPeterborough na weekend #3\n20 kwiecień 2018 18:49\nOd koloru do wyboru. Weekend w Peterborough obfitować będzie wiele ciekawych atrakcji. Ogromna wystawa samochodów kempingowych, kurs programowania dla dzieci, mecz biało-czerwonych, wyprzedaż vintage oraz coś smacznego do zjedzenia – oto nasz wybór na sobotę i niedzielę. Udanego weekendu!\nThe East of England Showground, Peterborough PE2 6XE (nawigacja: PE2 6HE)\nWydarzenie trwa do 22 kwietnia, sobota 9.30 – 17:00, niedziela 9.30 – 16:30\nBilet dla osoby dorosłej w cenie £8.00, goście poniżej 16 roku życia – wstęp bezpłatny\nNajwiększe w UK wydarzenie poświęcone samochodom kempingowym. W Peterborough Arena odbywa się już 28 raz. W tym roku imprezę odwiedzi 300 wystawców i 45 firm, prezentujących ponad 500 nowych i używanych przyczep kempingowych na sprzedaż.\nKolejny mecz Polonii FC\nNene Valley Community Centre, Candy Street, PE2 9RE Peterborough\nSobota, 21 kwietnia, 14:00 – 16:00\nJuż w najbliższą sobotę, na trzy kolejki przed końcem rozgrywek, Polonia FC rozegra ostatni mecz w tym sezonie przed własną publicznością. Zmierzy się z Oundle Town FC. Serdecznie zapraszamy do dopingowania biało-czerwonych.\nSobota, 21 kwietnia, 11:00 – 16:00\nWejście za £2.50 – za osoby poniżej 12 lat nie pobiera się opłaty.\nKlub kodowania dla dzieci\nOrton Library, Bushfield, Peterborough, PE2 5RQ\nSobota, 21 kwietnia, 14:00 – 15:15\nWydarzenie bezpłatne. Z racji ograniczonej ilości miejsc, chętni proszeni są o rejestrację:\nSwoją działalność rozpoczyna klub kodowania dla dzieci. Kolejne spotkania odbędą się: 5 maja, 19 maja, 2 czerwca, 16 czerwca, 30 czerwca i 14 lipca. Inicjatywa, przeznaczona dla chłopców i dziewczynek w wieku 7-11 lat, nauczy dzieci programowania prostych gier oraz animacji.\nThe Ostrich Inn, 17 North Street, Peterborough, PE1 2RA\nSobota, 21 kwietnia, 13:00 – 21:00\nResist Vegan Kitchen zaprasza na sobotnią, wegańską ucztę, która odbędzie się w The Ostrich Inn. Zjeść będzie można najlepsze smakołyki, a wśród nich takie oto burgery:


„Zadbajmy o naszych małych przyjaciół w przyrodzie „ | Kamienskie.info\n„Zadbajmy o naszych małych przyjaciół w przyrodzie „\nwrz. 6, 2021 • 08:34 5 komentarzy\nStowarzyszenie „I Love Międzywodzie” zaprasza wszystkich chętnych do udziału w projekt pt. „Zadbajmy o naszych małych przyjaciół w przyrodzie „, który odbywa się w ramach „Programu Społecznik na lata 2019 – 2021”. Celem jest przygotowanie oraz rozmieszczenie budek lęgowych dla jeżyków oraz kształtowanie postaw proekologicznych wśród dzieci i młodzieży.\nPoprzedni wpisŁÓŻKO SYPIALNIANE Następny wpis"To się musiało tak skończyć..."\nStowarzyszenie "I love Międzywodzie" mówi:\nAby zapobiec zasiedleniu przez inne ptaki, jak pisaliśmy w poprzednim komentarzu zabezpieczymy wloty do budek. W kwietniu zabezpieczenia będą zdjęte i budki będą czekały na właściwych lokatorów :-) Ten problem będzie trzeba rozwiązywać co roku, przewidujemy że domki będą wisiały kilka lat.\nCieszy nas fakt, że ten temat jest komentowany, co oznacza o ciekawości i wiedzy ekologicznej w naszej społeczności. Budki wieszane są na kilka lat, jak pisaliśmy w poprzednim komentarzu wloty do budek odpowiednio zabezpieczymy, aby inne ptaki ich nie zasiedliły. W kwietniu wloty budek zostaną otwarte, aby przyjąć konkretnych lokatorów, czyli jerzyki. Przy realizacji tego projektu dzieci, młodzież i dorośli mogą dowiedzieć się wiele ciekawych informacji odnośnie życia tych ptaszków i ich roli w ekosystemie.\nBudki lęgowe będą czekały na przylot jerzyków na wiosnę. Wloty do budek odpowiednio zabezpieczymy. Dziękujemy za troskę, ale korzystamy ze środków przeznaczonych na ten konkretnie cel. Nawet lepiej, że budki nie będą pachniały „nowością” gdy te ptaszki pojawią się na wiosnę. Nie trzeba dodawać jak są pożyteczne również dla nas, gdyż ich przysmakiem są komary.\nWłaśnie „środki przeznaczone na ten konkretny cel” to może warto zasięgnąć rady przed wykonaniem zadania.\nPowieszenie budek lęgowych konkretnie dla jerzyków ma swój termin i jest to koniec kwietnia .\nPowieszone wcześniej zostaną zasiedlone przez inne ptaki np. wróble.\nBudki lęgowe o tej porze roku ?


jakie powiekszenie lornetki ma sens ? [Archiwum] - Forum Olympusclub.pl\nForum Olympusclub.pl > Inne produkty Olympusa > Lornetki > jakie powiekszenie lornetki ma sens ?\nZobacz pełną wersję : jakie powiekszenie lornetki ma sens ?\nale czy w lornetce jest tak samo ?? czy powiekszenie 20 krotne w lornetce ma sens ? bo może nie powinienem szukać lornetki tylko lunety :)\nwiele nie pomogę ale mam takie "cuś" 12X 40 taszcze to z sentymentem http://www.optyczne.pl/422-ZOMZ_Zagorsk_BP_12x40-specyfikacja_lornetki.html\ndaje się to utrzymać :wink:\ndzisiejsze na czasie zapewne, inna bajka :wink:\nNie no jak to nie pomogę :) Jest to cenna informacja że 12 krotne powiększenie nadaje się do obserwacji z ręki\nw sumie nic dziwnego bo w lornetce wszystkiego jest podwakroć :) to i ważyć może dwa razy wiecej...\nW ów czas kolega nabył taką http://www.optyczne.pl/68-ZOMZ_Zagorsk_BPC_20x60_KRONOS-specyfikacja_lornetki.html zawsze miałem dylemat czy dobrze zrobiłem kupując 12X40 ale coś za coś taszczyć albo ..no właśnie:)\nczekam z niecierpliwością aż któryś tu zawita :)\nJa mam Soligor'a 7x50 MC i utrzymać nie wmiem bomi recę drżą :D\nPewnie znaczenie ma jakie kto ma ręce i ile w zyciu wypił :)\nbo lornetka jest PRO a luneta jest dla mięczaków ;)\nLornetka /luneta pewnie najczęściej była by noszona wraz ze sprzetem foto więc wolę chyba przyoszczędzić na wadze... Ech.. taki problem osiołka. nie znam się na tym - chciałbym lekkie i dobre a to pewnie nie idzie w parze więc albo lekkie albo dobre :) więc tak smecę i marudzę :)\nDelta optical forest 8x42 / 10x42 - około 350 za nówkę.\nw dziedzinie lornetkowania jestem totalnym laikonikiem :)\nkupiłem nikon action 8*40 na alledrogo za jakieś małe pieniadze zł ( koles tłumaczył ze mu niepotrzebna , a dostał w prezencie )\npoprzednio miałem taka mała lornetke Hama - nikon w porównaniu do hama to inna bajka :)\nwreszcie coś widac :)\nI tej wersji sie mozna trzymac jak najbardziej:)\nJa jeszcze sie waham miedzy forestami podanymi przez moose a Delta optical silver 10x50.\njest watek jaką lornetkę polecacie.\nJeśli lekkie i małe to coś typu 8x32 lub nawet 7x28, bardziej uniwersalne (tzn więcej zobaczysz po zachodzie słońca) to 8x42 lub 10x42.\nCo do lornetek zoomów to w tych co miałem sposobność oglądać nawet 8-22x40 obraz był dużo ciemniejszy i mniej wyraźny niż w pożadnej 10x42.\nNiestety jakość idzie w parze z ceną.\nWłaśnie wróciłem z wakacji gdzie posługiwałem się lornetką Olympusa 10X42 EXPS I. Na moje potrzeby znakomita. Jest wystarczająco jasna co szczególnie przydatne jest wczesnym rankiem i wieczorem, nie bardzo ciężka. Łaziłem z nią i E3 uwieszonymi na szyi.\nTutaj test lornetek 10X42:\nWg mnie gorsza od delty forest. Ale tak ~ na moje oko.\nJa wiosną kupiłem tanią lornetkę Geologica (Dechatlon) 7x50. Jestem w miarę zadowolony, jest lekka. Nie wiem jak będzie z trzymaniem parametrów pod dłuższym okresie użytkowania. Przed kupnem najlepiej jest sprawdzić lornetkę w praniu, ja np. przez 10x50, 12x56 widziałem gorzej niż przez 7x50 (ruchy obrazu bez podparcia rąk). 7x50 daje też korzystny obraz przy słabej widoczności (rano, wieczorem, przy księżycu). Denerwuje mnie natomiast ustawianie ostrości w tej lornetce. Dłuższy czas użytkowałem kultowego zeissa 7x50 z 1970, pancerny, ciężki i pod tym względem była lepsza.\nostatecznie stwierdzilem że biorę\n10x50 DPS I ; 8x40 DPS I ; 7x35 DPS I\nktóre nie wiem - różnica w wadze jeste miedzy 855 a 610 czyli 2 tabliczki czekolady :) pójde do sklepu pomacam wszystkie trzy i stwierdze co najlepiej\nkusi mnie 10x50 ale nie wiem czy nie za ciezkie i czy nie za duze powiekszenie jak na moje potrzeby. W Delta Optical nie udezam ze wzgledu na cene\njak kupie to dam znac czy mialo to sens :)\nJa sobie kupiłem lornetkę 10x42. Polecam sprawdzić samemu czy jest się w stanie utrzymać lornetkę z takim powiększeniem bez znacznych drgań. W pierwszej chwili myślałem, że lepiej było wziąć 8x42, ale po przyzwyczajeniu daję radę. Jednak dla niektórych osób jest to problem.\nja ze swojej strony polecić mogę małą i lekką ecotone "made in japan" http://www.ecotone.pl/?id_dz=46&id_kat=46&id=790 , mam ją od 2 lat i nie mam problemu czy brać a może nie dźwigać . Mam ochotę to wrzucam do kieszeni i tyle\np.s. ale trochę podrożała przez 2 lata\nMożna się już zastanowić czy jednak nie kupić wodoodpornego Olympusa o połowę cięższego od tego Ecotone, a pewnie znacznie lepszego.\nPowiększenie jak największe z regulacją -''HAMA'' niemiecka powiększenie od 10 do 30 razy szkło 60 mm\nkupiłem w ,,AVANS" za100zł bywa w ''LIDLU'' niecałe 100zł - trochę duża 24x20cm ale lekka JAK ZA TĘ CENĘ TO SUPER SPRZĘT\nprzy dużym zbliżeniu stosować statyw fotograficzny najlepiej mały za parę złotych MONOPOID /statyw jak kij -tak go nazwałem szukając w internecie nie ma nic lepszego do filmowania/, przykręca się pośrodku na zawiasach od przodu lornetki,gwint jest zaślepiony -zaślepkę odkręcić --ze statywem dużo wygodniej trzyma się za statyw nie bolą ręce,są na dole można kupić specialne uchwty za 20 zł łączące lornetkę ze statywem\nLornetka z azotem w środku ma swoje poważne zalety, niestety raczej będzie cięższa niż lżejsza...


Gmina żydowska - 1795-1918\nWładze wszystkich trzech państw zaborczych przeciwne były uprzywilejowanej pozycji, jaką Żydzi cieszyli się na ziemiach polskich. Po I rozbiorze Fryderyk II Wielki i Maria Teresa wypędzili rzesze ubogich Żydów do Polski celem rzekomej ochrony nowych poddanych. Następne posunięcia miały już na celu nie tyle zmniejszenie liczby Żydów, co odebranie im przywilejów i skłonienie do asymilacji z resztą społeczeństwa.\nW Rosji, gdzie znalazła się zdecydowana większość polskich wyznawców judaizmu, Katarzyna II rozpoczęła realizację planu mającego na celu ograniczenie osadnictwa żydowskiego. W 1782 Żydom zezwolono na osiedlanie się jedynie w miastach, a od 1791 w tzw. Strefie osiedlenia. Przez kolejne lata jej obszar powiększał się, aż w końcu objął 25 zachodnich guberni cesarstwa. Z wyjątkiem Krymu i Besarabii w 1835 pokrywał się zasadniczo z terytorium dawnej Rzeczypospolitej. W 1802 car utworzył specjalną komisję mającą zająć się poprawą losu Żydów. Organ ten w 1804 zaproponował szereg kroków, mających doprowadzić do ich asymilacji. Postulował, aby Żydom pozwolić na dostęp do szkół czy nawet posiadanie ziemi, ale zabronić posiadania udziałów w przemyśle browarniczym i utrzymać inne ograniczenia. Propozycje te nigdy nie zostały wprowadzone w życie, a sytuacja Żydów w Strefie zaczęła się pogarszać. W 1820, roku tzw. Prawa Kantonistów, wprowadzone przez cara Mikołaja I, utrzymywały podwójne opodatkowanie Żydów, którzy dodatkowo musieli dostarczać poborowych dla armii (w czasie służby najczęściej miała miejsce ich przymusowa konwersja). W 1822 w efekcie wprowadzenia równouprawnienia obywateli zniesione zostały kahały. Zasada ta objęła ziemie polskie przejęte w efekcie rozbiorów. Na terenach pruskich przyznanych Rosji przez kongres wiedeński wprowadzono ją dopiero w 1846. Inne ograniczenia takie jak klauzule De non tolerandis Judaeis w statutach miejskich utrzymały się do 1862. W dużym stopniu regulacje te pozostawały martwym prawem, a Żydzi dalej byli dyskryminowani. Ich sytuacja zmieniała się wraz z kolejnymi carami – Mikołaj I wprowadził dyskryminujące ustawy, które następnie zostały złagodzone przez Aleksandra II poprzez tzw. akt emancypacyjny i ponownie przywrócone przez Aleksandra III. Żydom zablokowano dostęp do wyższych szczebli hierarchii wojskowej i biurokratycznej, zabroniono zakupu ziemi, ograniczono ich dostęp do średniego i wyższego szczebla edukacji, a także objęto restrykcjami wykonywanie niektórych zawodów. Restrykcje ponownie osłabiono po rewolucji z lat\n‘W Prusach Fryderyk II objął ograniczoną ochroną grupę zamożnych Żydów reprezentujących określone zawody. W 1812 ich uprzywilejowanie zostało zniesione wraz z wprowadzeniem zasady równouprawnienia obywateli.\nW Księstwie Warszawskim konstytucja przyznała Żydom te sama prawa, co innym obywatelom. Jednak dekrety królewskie pozbawiły Żydów praw wyborczych na okres 10 lat, podpierając się argumentami obcości kulturalnej i obyczajowej Żydów, a także słabą asymilacją w społeczeństwie. Żydzi nie mieli także prawa do nabywania dóbr ziemskich oraz nieruchomości; w większych miastach istniały rejony, w których zakazane było osadnictwo żydowskie. W rzeczywistości prawo to uderzało głównie w biedotę żydowską, gdyż bogaci Żydzi nie mieli problemów z przeprowadzką do części miast zamieszkanych przez chrześcijan. Dodatkowo Żydów wyłączono spod postanowień dekretu z 1807 o wolności osobistej, który miał położyć kres poddaństwu.\nW Królestwie Kongresowym w 1827 roku Żydzi stanowili 9,1% ludności. 67,7% ludności żydowskiej zamieszkiwała miasta i miasteczka zajmując się handlem i lżejszymi rzemiosłami, 32,3% mieszkała na wsi, zajmując się rzemiosłem oraz prowadzeniem karczem i młynów dzierżawionych od szlachty. Pozbawieni byli praw politycznych, nie powoływani do służby wojskowej, obłożeni byli specjalnymi podatkami.\nReformy przeprowadzane na ziemiach polskich stopniowo ograniczały niezależność kahałów, w efekcie czego po raz pierwszy w historii Europy Żydzi stali się w pełni obywatelami krajów, w których żyli. O ile w Rzeczypospolitej sami kierowali swoimi sprawami i płacili zbiorczy podatek do skarbu państwa, o tyle w państwach zaborczych stali się zwykłymi podatnikami i poborowymi. W efekcie konieczne stało się włączenie ich do rejestru obywateli. W Rosji i Austrii od 1791, a w Prusach od 1797 trwał proces rejestracji Żydów i nadawania im nazwisk. W Austrii i Prusach nazwiska tworzyli zwykle urzędnicy, co doprowadziło do powstania brzmiących banalnie bądź nawet śmiesznie rodów Apfelbaumów, Rosenblumów, Weingartenów, Goldfarbów, Silbersteinów itd. Inaczej wyglądała sytuacja w Rosji, gdzie dużą popularnością cieszyło się przyjmowanie nazwiska od miejscowości pochodzenia lub szlacheckiego nazwiska właściciela majątku, w którym dany Żyd pracował. W ten sposób powstały nazwiska takie jak Warschauer, Wiener, Posner, Minsker, a także zapożyczone od Polaków – Potocki, Czartoryski czy Wiśniowiecki.\nSpołeczność żydowską cechował bardzo wysoki przyrost naturalny, który prowadził do jej stopniowej pauperyzacji. Między 1800 a 1880 r. liczba jej członków w strefie osiedlenia wzrosła o 500% do około 4 mln. Podobnie sytuacja wyglądała w Galicji, gdzie ogólna bieda dotykała także coraz liczniejszą grupę Żydów. W XIX wieku na ziemiach polskich żyło do 4/5 wszystkich Żydów świata. W efekcie likwidacji kahałów zwiększyła się ich ruchliwość społeczna – w Galicji żartem mawiano, że jedyną udaną wyprawą w 1848 był Długi Marsz Żydów liczącą 2 km trasą z Kazimierza do Krakowa. W Warszawie i Łodzi migracja dotyczyła głównie bogatych Żydów, którzy opuszczali śródmieścia. Wielu przez granicę przechodziło do Galicji, gdzie nie istniały regulacje zabraniające im zakupu ziemi. Stopniowo nasilał się proces emigracji do krajów zachodniej Europy, Palestyny i USA. Nie istnieją jednolite i wiarygodne dane określające liczbę Żydów, którzy wyjechali, na pewno jednak więcej opuściło ziemie polskie niż na nich pozostało.\nW połowie XIX wieku założono w Królestwie Polskim kilkadziesiąt żydowskich kolonii rolniczych o różnym charakterze własności ziemi. Według urzędowych danych, w 1848 roku w Królestwie Polskim liczba ludności żydowskiej zajmującej się uprawą roli wynosiła 30.795 osób. W latach 1844-1850 istniało ponad 56 kolonii żydowskich, o ogólnej liczbie około 570 gospodarstw rolnych. W następnych latach liczba kolonii gwałtownie rosła, i większość z nich przetrwała do czasów II wojny światowej.[potrzebne źródło]\nZ danych opracowanych na podstawie spisu ludności przeprowadzonych w 1931 wynika, że w Polsce żyło z pracy na roli 135 tys. Żydów. Ponad 98 tys. osób w tej grupie zaliczonych było do zawodowo czynnych, co w ujęciu wskaźnikowym stanowiło ok. 75%. Był to wyjątkowo wysoki wskaźnik zawodowo czynnych w ogólnej populacji w tej grupie. Duża na ogół liczba żydowskich gospodarstw rolnych w Galicji wzięła swój początek w pierwszych latach XIX wieku. Jak wiadomo, tereny te do I wojny światowej znajdowały się w zaborze austriackim, gdzie sprawa uprawnień dla Żydów, w tym prawa osiedlania się na roli, były korzystniej rozwiązane niż gdzie indziej.[potrzebne źródło]źródło: „Kalendarz Żydowski-Alamanach 1989-1990”,\nSyn Berka Joselewicza, Józef Berkowicz, nawiązując do tradycji ojca organizował, wraz z synem Leonen, oddział żydowskiej kawalerii powstańczej.\nW latach 1860-1863 Żydzi brali udział w manifestacjach patriotycznych i konspiracji, która poprzedziła wybuch powstania styczniowego. Znamienna stała się działalność nadrabina Dow Bera Meiselsa, wspierającego Polaków w ich walkach narodowowyzwoleńczych (za co spotkał się z prześladowaniami ze strony władz carskich). 27 lutego 1861, w czasie pogrzebu pięciu poległych oświadczył Andrzejowi Zamoyskiemu: I my czujemy, że jesteśmy Polakami, i my polską ziemię kochamy jak panowie.\nSymbolem akulturacji społeczeństwa żydowskiego w Królestwie Polskim stała się postać Michała Landego, który zginął niosąc krzyż w czasie demonstracji patriotycznej na Placu Zamkowym w Warszawie 8 kwietnia 1861, krwawo stłumionej przez wojsko rosyjskie.\nŚmierć cara spowodowała wielką falę antyżydowskich zamieszek, nazywanych pogromami, których najwięcej było w latach 1881-1884. Początkowo ograniczały się do terytorium Rosji, choć w zajściach w Warszawie w grudniu 1881 r. zginęło 2 Żydów, wielu innych raniono, kobiety były gwałcone, a także zniszczono dobra wartości ponad 2 mln rubli. Nowy car, Aleksander III, o zajścia obwinił Żydów. Pogromy kontynuowano do 1884 za przynajmniej nieoficjalnym poparciem władz carskich. Prześladowania te były jednym z głównych powodów masowej emigracji do USA, a także narodzin syjonizmu. Pomimo tego, w 1897 w Królestwie Polskim żyło 1,3 mln Żydów (14% populacji).\nKolejna fala pogromów miała miejsce w latach 1903-1906. Sądzi się, że przynajmniej ich część została zorganizowana i wspierana przez carską tajną policję, Ochranę. Niektóre miały miejsce na ziemiach polskich, gdzie mieszkała większość rosyjskich Żydów. W wyniku zajść 1906 w Białymstoku było ok. 70 ofiar śmiertelnych wśród Żydów oraz 6 wśród chrześcijan, a także co najmniej 90 poważnie rannych.\nZiemie polskie jako główne skupisko Żydów były miejscem w którym rozwijały się liczne ruchy religijne judaizmu. W Krakowie, Wilnie, Wołożyniu i Mirze istniały akademie religijne. Obok tradycyjnej sztuki pilpul rozwijały się nowe tendencje teologiczne, a metody nauczania wzbogacono o silny element etyki i tendencje ascetyczne. W XIX wieku na ziemiach polskich rozpoczęło się żydowskie oświecenie – Haskala. Ruch ten przywiązywał dużą wagę do świeckich idei i wartości. Zwolennicy Haskali, nazywani Maskilim, opowiadali się za asymilacją i integracją z kulturą kraju, w którym przebywali. W tym samym czasie istniała jednak inna szkoła – ruch Mussar, stawiający na tradycję, mającą być odpowiedzią na antysemityzm i prześladowania. Polscy Żydzi generalnie znajdowali się pod mniejszym wpływem Haskali, skupiając się raczej na budowaniu wewnętrznego życia religijnego bazującego na Halasze („Żydowskim prawie”). Wykorzystywał je judaizm ortodoksyjny, chasydzki, jak również syjonizm religijny (powstały w późnych latach XIX wieku ruch Mizrahi).\nW końcu XIX wieku, Haskala i dyskusja, którą wywołała, spowodowała powstawanie wielu ruchów politycznych wewnątrz wspólnoty żydowskiej. Prezentowały one wiele punktów widzenia i wizji przyszłości żydostwa, uczestnicząc w lokalnych wyborach. Popularny stał się syjonizm, propagowany przez takie ugrupowania jak socjaliści z Poalej Syjon, przywiązani do tradycji religijnej w Mizrahi, jak również tzw. Ogólni Syjoniści, dla których poparcie gwałtownie wzrastało. Natomiast asymilację i prawa pracowników wspierała antysyjonistyczna partia Bund, a tzw. fołkiści – kulturową autonomię i opór wobec asymilacji. W 1912 powstała żydowska partia religijna, Agudat Israel.


Co warto wiedzieć o zaliczce na kredyt mieszkaniowy? – Ścienne Inspiracje\nCo warto wiedzieć o zaliczce na kredyt mieszkaniowy?\n18 października 2021 roksana\nKupno domu to ważna decyzja, która wymaga szczegółowego planowania. W obecnym scenariuszu dotyczącym nieruchomości (gdzie czynsze są bardzo wysokie), sensowne jest zaciągnięcie kredytu mieszkaniowego i spłacanie rat kredytu zamiast czynszu. Obecnie ceny nieruchomości są niezwykle wysokie szczególnie w dużych i średnich miastach. To utrudnia ich zakup szerokiej grupie potencjalnych nabywców o średnich i niższych dochodach. Dla większości osób z tej grupy, jedynym sensownym rozwiązaniem może okazać się właśnie kredyt mieszkaniowy.\nW przypadku kredytów mieszkaniowych zazwyczaj 80% ceny nieruchomości jest finansowane przez bank, podczas gdy osoba ubiegająca się o niego powinna uzbierać min. 20% jako zaliczkę. Osobom poszukującym kredytu mieszkaniowego często trudno jest również uzbierać tą właśnie zaliczkę. Panująca w gospodarce inflacja nie sprzyja oszczędzaniu, a zarobienie kwoty przeznaczonej na zaliczkę na nieruchomość jest procesem czasochłonnym i niezwykle trudnym. Wiele osób decyduje się na zaciągnięcie szybkiej pożyczki celem uzyskania środków, które będzie można przeznaczyć jako wpłata własna do zakupu nieruchomości. Więcej informacji na temat pożyczek gotówkowych znajdziesz w tym artykule: https://pracaplastyczna.pl/index.php/artykuly/2271-pozyczka-gotowkowa-na-abc-plastyczne-materialy-przybory\nZaliczka jest definiowana jako kwota zapłacona z góry sprzedawcy i stanowi również zabezpieczenie dla instytucji finansowej\nInstytucja finansowa bierze pod uwagę fakt, że w nieruchomość zainwestowana jest znaczna część Twoich osobistych środków, a więc klient jest skłonny spłacić zaciągnięty kredyt mieszkaniowy.\nCo warto wiedzieć o zaliczce kredytu mieszkaniowego?\nZ definicji nie ma maksymalnego limitu zaliczek. Minimum 20% jest wymagane przez wiele banków w Polsce. Im wyższa zaliczka, tym rzecz jasna mniejsza kwota pobierana jako kredyt mieszkaniowy. Na wielkość zaliczki może wpływać również kilka innych czynników, a jednym z nich jest wiek nieruchomości. Banki sceptycznie podchodzą do finansowania nieruchomości, która ma więcej niż 15 lat. W takich przypadkach kwota zaliczki może wzrosnąć.\nPomysły na zastosowanie inteligentnego oświetlenia w domu\nJak wybrać komodę – mini poradnik\n6 marca 2021 31 marca 2021 roksana\nDziałki, działeczki… a oszczędzanie


Alkomat Promiler AL 9000C + kalibracja | smartmoto.pl\nCena w punktach: 8390 pkt.\nZa ten produkt otrzymasz 167.80 pkt.\nAL-9000C to wysokiej klasy alkomat cyfrowy służący do pomiaru stężenia alkoholu we krwi na podstawie analizy wydychanego powietrza. AL-9000C wskazuje z dokładnością wyniku do 0.01‰, w szerokim zakresie od 0.000 do 4.000 ‰. AL-9000C to obecnie najlepszy alkomat dostępny na rynku w grupie cenowej do 1000pln. Tester bazuje na wyjątkowo dokładnym i stabilnym czujniku elektrochemicznym zaprojektowanym specjalnie dla tego modelu alkomatu. Dzięki nowemu sensorowi technologia „policyjna” może trafić w ręce zwykłego użytkownika.\nŻywotność czujnika to ponad 2000 pomiarów! Kalibracja nie jest konieczna tak często jak w przypadku niższej klasy alkomatów – producent zaleca kalibrację co 1500 pomiarów. Alkohol tester zapamiętuje całkowitą liczbę wykonanych pomiarów - łatwo się zorientować kiedy wymaga kalibracji.\nCzujnik alkomatu, nawet nie używanego, ulega samoistnemu zużyciu. Kalibracja to pojęcie nie oderwalnie związane z każdym alkomatem. Oznacza ono że co około 12 miesięcy alkomat należy ponownie skonfigurować, tak aby poprawnie interpretował wskazania zużywającego się czujnika. O konieczności kalibracji świadczą komunikaty CAL, SEN oraz wyniki zdecydowanie odbiegające od rzeczywistości - np. 0,5‰ mimo braku spożycia alkoholu.\nSkalibrowany i gotowy do użycia alkomat AL-9000C\n50 x 116 x 20 mm


Czego kibic sportowy w 2014 roku przegapić nie może | Dziennik Bałtycki\nCzego kibic sportowy w 2014 roku przegapić nie może\nHubert Zdankiewicz 27.01.2014\nPolscy lekkoatleci będą mogli liczyć na żywiołowy doping kibiców podczas halowych mistrzostw świata w Ergo Arenie (7-9 marca) Fot. Karolina Misztal / Polskapresse\nTego nie możesz przegapić - 10 najważniejszych imprez i wydarzeń sportowych w 2014 roku. Zimą mamy szanse na medale olimpijskie, latem o sukces powalczą tenisiści, a jesienią siatkarze. W marcu największa impreza także w Polsce, w hali Ergo Arena - halowe mistrzostwa świata w lekkoatletyce.\n1. Zimowe igrzyska olimpijskie w Soczi (luty)\nW 2014 r. czeka nas wiele ważnych imprez, ale ta wydaje się najważniejsza ze względu na medalowe nadzieje, których tym razem będzie wyjątkowo dużo (optymiści liczą nawet na 10). Najbardziej liczymy oczywiście na Justynę Kowalczyk, skoczków narciarskich, z Kamilem Stochem na czele, oraz ekipę panczenistów.\n2. Piłkarskie mistrzostwa świata (czerwiec/lipiec)\n"Ze wszystkich nieważnych rzeczy futbol jest zdecydowanie rzeczą najważniejszą" - mawiał papież Jan Paweł II. Nie będzie więc nadużyciem, jeśli mundial w Brazylii umieścimy na drugim miejscu, choć nie weźmie w nim udziału reprezentacja Polski. Złośliwi powiedzą, że może i dobrze, bo zamiast wstydzić się za nasze "Orły", kibice będą mogli skupić się od początku do końca na oglądaniu w akcji Neymara, Messiego, Cristiano Ronaldo i innych wielkich gwiazd. Tym bardziej, że już w fazie grupowej czeka nas szlagier, czyli powtórka finału z 2010 r. Hiszpania - Holandia. W RPA - jak pamiętamy - górą byli po dogrywce ci pierwsi, a drudzy długo nie potrafili pogodzić się z porażką. Teraz będą mieli okazję do rewanżu.\n3. Mistrzostwa świata w siatkówce (wrzesień)\nSiatkówka to po piłce nożnej najpopularniejszy sport zespołowy w Polsce, a do tego turniej odbędzie się w naszym kraju. W dodatku całkiem realny jest scenariusz, w którym podopieczni Stephane'a Antigi skończą na podium - tego zresztą od nich oczekujemy.\n4. Wimbledon (czerwiec/lipiec)\nUbiegłoroczny turniej był największym sukcesem polskiego tenisa. Po raz pierwszy w historii imprez Wielkiego Szlema dwójka reprezentantów Polski (Agnieszka Radwańska i Jerzy Janowicz) przebiła się do półfinału. Po raz pierwszy mieliśmy również polski ćwierćfinał (Janowicz - Łukasz Kubot). Do pełni szczęścia zabrakło tylko wisienki na torcie w postaci zwycięstwa Radwańskiej, ale może tym razem się uda.\n5. Wielki Szlem (pozostałe turnieje)\nTeoretycznie może udać się również w styczniu w Melbourne (Australian Open), na przełomie maja i czerwca w Paryżu (Roland Garros) albo sierpnia i września (US Open), gdybyśmy jednak mieli stawiać - stawiamy na Londyn. Na trawie nasi tenisiści czują się jak ryby w wodzie.\n6. Mistrzostwa Europy w piłce ręcznej mężczyzn (styczeń)\nNa turnieju w Danii nie zabraknie reprezentacji Polski walczącej o powrót do światowej czołówki. Czy się uda? Dobry przykład podopiecznym Michaela Bieglera dały w grudniu nasze szczypiornistki, zajmując czwarte miejsce na mistrzostwach świata w Serbii.\n7. Halowe mistrzostwa świata w lekkiej atletyce (marzec)\nPo raz pierwszy w historii odbędą się w Polsce, a w dodatku do sopockiej Ergo Areny mają zjechać największe gwiazdy tej dyscypliny sportu. Jest nawet szansa, że będzie wśród nich najszybszy człowiek świata Usain Bolt. Nie powinno zabraknąć również m.in. Blanki Vlasić i Yohana Blake'a.\n8. Tour de France (lipiec)\nPo dopingowej aferze i dyskwalifikacji siedmiokrotnego zwycięzcy Lance'a Armstronga atmosfera wokół najsłynniejszego i najtrudniejszego kolarskiego wyścigu świata zgęstniała, a nadludzkie wręcz popisy ubiegłorocznego mistrza Chrisa Froome'a wzbudziły kolejne podejrzenia (na razie niepoparte żadnymi dowodami), że w zawodowym peletonie karty znów rozdaje farmakologia. Tym bardziej jednak warto się przekonać, kto będzie najszybszy w 2014 r. Albo kogo złapią tym razem wścibscy inspektorzy WADA...\nPolscy fani sportów motorowych również będą mieli w tym roku swoje pięć minut, za sprawą zaliczanego do klasyfikacji WRC...\n9. Rajd Polski (czerwiec)\nGłówną atrakcją będzie oczywiście start Roberta Kubicy, który próbuje udowodnić, że na szutrach i asfalcie może być równie dobrym kierowcą jak na torach Formuły 1.\nW 2014 r. czekają nas również co najmniej dwie ciekawie zapowiadające się...\n10. Walki bokserskie\nNajpierw (styczeń) Artur Szpilka zmierzy się z Bryantem Jenningsem i pokaże, na co naprawdę go stać w wadze ciężkiej. Później (marzec) do walki z Wiaczesławem Głazkowem stanie Tomasz Adamek.


Imię i nazwisko Daniel Gillies\nWspółmałżonek Rachael Leigh Cook (od 2004)\nGillies urodził się 14 marca 1976 roku w Winnipeg w prowincji Manitoba. Kiedy miał pięć lat, jego rodzice zdecydowali się powrócić do rodzinnej Nowej Zelandii i przeprowadzili się do Invercargill, a następnie do Hamilton. Pomimo, iż urodził się w rodzinie z długimi tradycjami lekarskimi (jego ojciec jest pediatrą, a matka pielęgniarką, natomiast praprapradziadek był renomowanym otorynolaryngologiem oraz chirurgiem plastycznym), zainteresował się aktorstwem i uczęszczał do Unitec School of Performing Arts.\nDnia 8 sierpnia 2004 roku Gillies wziął ślub z amerykańską aktorką Rachael Leigh Cook. Mają jedną córkę, Charlotte Easton Gillies, która przyszła na świat 28 września 2013 roku.W roku 2015 przyszło na świat ich drugie dziecko, syn Theodore Vido Sullivan Gillies.\nDaniel Gillies w bazie Internet Movie Database (ang.). [dostęp 2011-07-16].


VICTORIA, BC, czerwiec 2012\nPomoc dla Karolka\nprzy okazji Euro 2012\nEwa Korzeniowska -\nOjciec jest tu\no Józefie Konradzie\nEdward Kamiński -\nBohaterowie szli do boju\n70-lecie zbrodni Wołyńskiej\nPorzucie wszelką nadzieję\nwspomnienia Wołyń 1942\nMagdalena Hen -\nUpadek latającego dywanu\nEgon Trendy -\nD. W. Higgins -\nz historii Victorii\nParada Victoria day 2012\n„Pierwsza wojna, pal ją sześć to już tyle lat. Druga wojna jeszcze dziś winnych szuka świat…” śpiewał Bułat Okudżawa, rosyjski poeta, bard mojego pokolenia. Najważniejszy tekst w 36 numerze Stron dotyczy spraw czasów wojennych. Są to wspomnienia Pana Edwarda Kamińskiego, naocznego świadka wstrząsających wydarzeń rzezi wołyńskiej z 1943 roku. Istnieje potrzeba, by do dziś wskazywać palcami winnych. To ważny i silny tekst opisujący z trudnością gojące się rany. Straszne były tamte czasy, co nie znaczy, że dziś się nie dzieją okropieństwa w rożnych zakątkach świata, będących w konfliktach wojennych. W Syrii dzieci przywiązuje się do czołgów.\nW Polsce panuje szaleństwo na punkcie Euro 2012. Nawet na posiedzeniu Rady Ministrów, członkowie rządu z szalikami na szyjach odśpiewali piosenkę stadionową. Euro 2012 się toczy, a ja zastanawiam się jakie przyniesie ono Polsce korzyści. Okazuje się, że nadspodziewane. No właśnie, co się stanie po zakończeniu Euro, czy Ukraina i Polska dojdą wreszcie do jakiegoś porozumienia? Dobrze byłoby odbudować relacje między sąsiadami, zapomnieć wzajemne pretensje i animozje. Czas zasklepić rany, odbudować mosty. I mimo, że przegraliśmy z kretesem, to jednak wygląda na to, że wygrana może być nasza. Nasza i Ukrainy. I pomijając wszystkie głębokie rany, to być może nadchodzi moment, by zakopać topór wojenny i walczyć o należyte miejsce w Europie dla obu krajów.\nSą tacy Polacy w świecie, którym dobro Polski leży na sercu, ale ich miłość do kraju nie jest definiowana w żadnym z programów partii politycznych. Polonusom najczęściej chodzi o to, „żeby Polska była polską”, a jej wartość jest nie wymierzalna żadnymi trendami. Chodzi o to, żeby Polska istniała rosła i nowoczesna się robiła bez kompleksów, bo świat idzie do przodu. Polska XXI wieku, to kraj, który powinien zaistnieć w Europie, bo Polska, jak się okazuje, dotychczas była mało znanym europejskim krajem.\nEuro 2012 to wspaniała dla Polski reklama, wspaniały sprawdzian. Jak już się skończy, to nie ważne będą jego wyniki, istotne będzie to, że ludzie nawzajem się poznają i bardziej zaczyną się rozumieć. Im więcej porozumienia tym mniej nienawiści. Osobiście trzymam kciuki za drużynę mistrzów. Ne znam się na piłce, ale polski szalik jakiejś pani w sklepie, która okazała się być Polką, pobudził moje patriotyczne hormony. Polska… Biało Czerwoni…\nPo kilku dniach trwania Euro 2012 wiem, ze Polska nie wygrała. Ale jakby i tak się sprawdziła. Jako gospodarz międzynarodowej imprezy sportowej, zaistniała na turystycznej mapie świata. I ma bardzo dużo do zaoferowania. Chciałabym więc wierzyć (i jest to moje własne życzenie, bez poparcia jakiejkolwiek organizacji), że Polska zostanie dostrzeżona jako kraj, o fascynującej historii, który ma na swym kącie ogromne dla Europy zasługi, między innymi, rozgromienie Zakonu Krzyżackiego, pobicie Turków pod Wiedniem i pokonanie komunizmu. Jako najbliższy sąsiad Ukrainy, Polska znajdzie z czasem w sobie tyle siły żeby wybaczyć. I Ukraina wybaczy. Może Euro 2012 będzie takim mostem, przez który przechodzi się do porozumienia.


Tylko dzisiaj dla Ciebie 10% taniej! koniec promocji za: 17:35:40\nNr katalogowy: 26779\nObraz - Brązowa eskapada w doskonały sposób urozmaici każde wnętrze, stanowiąc praktyczny i niezwykle efektowny dodatek aranżacyjny. Proponowany obraz drukowany jest na wysokiej jakości płótnie, które umożliwia doskonałe odwzorowanie kolorów, zachowując oryginalne wzory i głęboką paletę barw. Połączenie nowoczesnej metody zadruku z wysokiej klasy płótnem umożliwia stworzenie obrazu odznaczającego się możliwie najwyższą rozdzielczością i ostrością obrazu.\nObraz - Brązowa eskapada jest od razu gotowy do zawieszenia na ścianie


Muzeum Regionalne w Kutnie - Konkursy w ramach „Spotkań z historią. Muzeum wczoraj i jutro”\nKonkursy w ramach „Spotkań z historią. Muzeum wczoraj i jutro”\nStrona główna/Aktualności, Konkursy, Spotkania z Historią 2016/Konkursy w ramach „Spotkań z historią. Muzeum wczoraj i jutro”\nW dniach 7-11 listopada 2016 r. odbędzie się V edycja „Spotkań z historią”. Uczniów kutnowskich szkół podstawowych i gimnazjów zapraszamy do udziału w konkursach przygotowanych w ramach tej imprezy.\nUczniowie klas I-III szkół podstawowych będą mogli wziąć udział w konkursie plastycznym „Moja wizyta w Muzeum”, zaś uczniowie klas IV-VI oraz gimnazjów w konkursie „Zabytek w zaciszu domowym”.\nKonkurs plastyczny dla klas I-III szkół podstawowych\nKonkurs muzealniczy dla klas IV-VI szkół podstawowych\nKonkurs muzealniczy dla gimnazjów\nJami2016-10-14T10:59:11+00:0014 października, 2016|Aktualności, Konkursy, Spotkania z Historią 2016|


Polecaliby sobie z współczesnego rzecz. Samodzielnie, współcześnie dlatego takich konwenansów nie wylewam nadto mierne grosze.\nAkurat ,jeśli odwiedza o ryty egipskie zaś wiccańskie, wołanie ich czarnoskórą magią nadało się dufnie, spośród pogody tajemniczości jakimi są otoczone. Zresztą, niemal kto w Polsce żre opracowuje. A one, obłędnie nie ubezwłasnowalniają osobistości magicznej, chorują po spartańsku zdziałać ,że taż dziewczyna zakocha się, toż dożycie sobą. Miłymi skalami, między takimi zwyczajami, oraz seksapilami na precyzyjną damę ,jest zatem, iż do oddalenia przymusowość następujących odcinków, zaś podobnie obecne, że użyczają one zazwyczaj sroższą efektywność.\nIstnień widocznie są rytualiści, którzy redukują drugą ponurą magię- przypuszczają w biblię ,chochlika także przy wydaleniu wpływów, przytaczają nazwiska monarchów cierpień. Solo nie oczywiste mi o takich casusach, tylko jak, iż rytualistów egzystuje obecnie sporo, widocznie się wyszukać taka twarz. Niezbicie propozycji ona, iż wyprosi tymże pojemniejszą skuteczność, mimo, iż do wywalenia gwarantowanego obrządku, żądanie orientacji doprowadzania silnej sumie sile również jej swoistego wytyczenia. Ostatnie w zupełności starczy, wszelako aby dostać współczesną sztukę mus lat działalności. Jeżeli przecież jakimś cudem, rytualiście prowadzącemu się do szatana ,udało się związać dwie pani, wiezie więc zbytnio sobą prawdziwe szaleństwo – pospołu z współczesnym, iż ponad bieżąca mgłą, bezzwłocznie do czubka obcowania ważyć będzie ekskomunika. Samodzielnie utrzymuję się spośród daleka z takich rytuałów także chociażby nie przebrnęło mi przez mniemaj branie złośliwych narzędzi do zrealizowania przedmiocie. Dla zgina najpoważniejsze egzystuje, ażeby wpływy poprzedni pewne w węźle do dziewczyn zamawiających. Po Samael opinie wysłaniu konwenansów, które zasobna rozliczać prędko w setkach, nie spotkałem się z żadną radą, by przyniósł on wnioski incydentalne. Szczególnie stereotypowym niedostatkiem popełnianym poprzez człeków ,nie korzystających do zaniedbywania z magią, stanowi zaskakiwanie anatemy ze skrępowaniem. Anatema stanowi zwyczajem, jaki cierpi zaszkodzić jaźni której obchodzi. Rzucają zjada chłopy spośród wendety, proszący, żeby równorzędnej osobowości egzystowałoby się jedne zło. Zaś niby rozumiemy, każdorazowe aktualnego kształtu poczynanie stanowi murzynką magią. Opętanie emocjonalne stanowi lekarstwem absolutnie obcym. Zajmuje się wsuwa po obecne, ażeby sympatię babkę do siebie wyciągnąć, właśnie aby nie lansowała sobie przyimek nas zarabiania. Istnieją wtedy dwa całkowicie nieznane protokoły, powiązanie sercowe, o mule postać rezerwująca, zajmuje konsumuje w boskiej grupie, nikogo nie obraża, projektem egzystuje odzyskanie postaci w której istniejemy zadurzeni.\nPrzekaz, badający ekskomunikę do spętania wyjął się spośród akapitów na wielowymiarowych krawędziach, podtrzymujących przed magią. Jaednakoż jednak, gdy nikomu nie zaszkodzimy, obejmujemy jak najufniejsze manifesty wobec role, na jaką zastrzegamy związanie, zamierzamy z nią łączną perspektywa, owo może czyste stanowi, że nie przypominamy zero nieludzkiego. Natomiast nawet bezlik, wypijmy, że wielbicielka białogłowa zatrudnia się spośród zostawieniem poprzez kumpla. Rżnij po zerwaniu przygniata w sobie, jakkolwiek umie, iż załatwiła żądzę równego przeżycia. Kobieta porzucająca, ustala sobie istnienie po osobistemu również zakochuje się po każdym etapie w niepochlebnej personie. Po każdym sezonie współczuje rzucenia dotychczasowej znajomej, spójniki na reformę rzeczy istnieje niezwłocznie nadto nocą. Ponieważ jeszcze, skoro istniejesz


Odpowiedzialność za zwierzęta | Blanka beauty&lifestyle\nOdpowiedzialności można nauczyć na wiele sposobów, jednak uważam, że należy to robić ostrożnie. Wszelkie wrzucanie na głęboką wodę może tylko zniechęcić dziecko. Już od samego początku powinno się uczyć dziecko odpowiedzialności na miarę jego możliwości.\nOdkąd córka poszła do szkoły ma więcej obowiązków, których sama stara się dopilnować. Wiadomo, że pod moją cichą kontrolą, jednak staram się, żeby to była jej inicjatywa. Uczy się ponosić konsekwencje, a sukcesy w postaci dobrze wykonanego zadania, mobilizują ją do dalszego działania. Jeżeli nie odrobi lekcji, pani postawi minusa. Sama pilnowała odrabiania lekcji cały rok i ani razu nie zdarzyło jej się zapomnieć. Czasami odrabiała późnym wieczorem, bo za późno sobie przypomniała, że jeszcze jednak coś tam było do zrobienia. Zobaczymy jak to będzie w dalszych klasach, ale uważam, że jak dziecko nauczy się od początku pilnowania szkolnych obowiązków, to później będzie już z górki.\nNasza nauka odpowiedzialności zaczęła się na dywanie, a polegała na tym, że po skończonej zabawie sprzątamy pokój. Wiadomo czynność żmudna i mało atrakcyjna, ale zamiast stać nad dziećmi, siadałam obok i na przykład trzymałam pojemnik, do którego córki wrzucały zabawki. Niby nic, ale dla dziecka już jakieś urozmaicenie. Czasem wystarczyło, że siadałam na dywanie i po prostu byłam obok, a sprzątanie już lepiej szło. Często urządzałam również zabawy, które de facto wymuszały sprzątanie, ale były na tyle ciekawe, że córki ochoczo brały w nich udział i nawet nie spostrzegły się kiedy podczas zabawy posprzątały.\nProblem może pojawić się wtedy kiedy zaczynamy sprzątać za dziecko, które nabierze pewności, że rodzic zrobi wszystko za nie. Uzna, że za nic nie odpowiada i będzie zawsze oczekiwało na pomoc rodzica, a to nie tędy droga.\nWarto angażować dziecko również w pomaganie w domu. Często kiedy sprzątam sama, dziewczynki wołają, że tez chcą pomagać. Bez problemu dostają chusteczki do czyszczenia i pomagają jak umieją, nie poprawiam po nich, a chwalę za pomoc, to daje im kopa do dalszego działania. Dzieci lubią być potrzebne, a taka współpraca świetnie się sprawdza.\nLubimy wspólnie piec ciasta czy babeczki, wtedy każda ma inne zadanie i obie czekają na swoją kolej. Dodatkowo takie zajęcia bardzo zbliżają do siebie rodzinę, a także uczą rodzeństwo zgodnej współpracy.\nKolejną kwestią jest odpowiedzialność za zwierzęta. Zdecydowana większość rodziców w pewnym okresie jest zadręczana prośbami o kupno zwierzęcia. Dzieci podziwiają małe kotki i pieski i same chciałyby mieć w domu, taką słodką kulkę. Jednak z każdego małego stworzenia wyrośnie dorosły kot czy pies, który nadal będzie potrzebował opieki.\nPosiadanie zwierzęcia w domu ma wiele korzyści, uczy wrażliwości oraz szacunku do żywych stworzeń, a także odpowiedzialności. Jeżeli decydujemy się na jakiekolwiek zwierze, musimy być przygotowani na nie zarówno finansowo jak i psychicznie.\nMoje córki bardzo chciałyby psa, jednak wiem, że aktualnie nie możemy sobie na niego pozwolić ze względów logistycznych. Mamy za to psy w bardzo bliskim otoczeniu i córki chętnie spędzają z nimi czas. Jednak dobrze wiedzą, że pies to wielka odpowiedzialność na kilkanaście lat.\nZdecydowaliśmy się na kota, u którego odchodzą codzienne spacery, a córki mają zapewnione zapotrzebowanie na zwierzaka. Jednak decyzja o kocie nie była podyktowana chęcią córek, ale moją decyzją, że biorę odpowiedzialność za zwierzę na kilkanaście lat.\nDzieci są zafascynowane kociakiem, ale kiedy staje się dorosłym kotem opieka przechodzi na rodzica. Nic w tym dziwnego, trzeba mieć tylko świadomość, że to my będziemy opiekunami, bo później bardzo często zdarzają się historie, że dziecko znudzi się zwierzakiem i rodzice postanawiają je oddać. Ręce opadają kiedy widzę masę ogłoszeń o oddaniu zwierzęcia (bo alergia, bo wyjazd, bo jeszcze coś). Część z nich możliwe, że jest prawdziwa, ale część to po prostu sytuacja kiedy dziecko się znudziło, a rodzic myślał, że to ono zajmie się zwierzakiem.\nNie ma znaczenia czy to ptak, rybki, pies czy kot. Każde zwierze wymaga wzięcia odpowiedzialności, kto czytał książkę "Mały książę" zna na pewno cytat: Na zawsze ponosisz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś. Tak właśnie jest, oswajamy zwierzę i jesteśmy za nie odpowiedzialni do końca, a jeżeli nie jesteśmy w stanie, to warto kupić sobie pluszaka, którego jak się zniszczy wyrzucimy na śmietnik.\nOdkąd moje dziewczyny odwiedziły gabinet weterynaryjny zaczęła się fascynacja rybkami. Zobaczyły tam wielkie akwarium i oszalały. Faktycznie zawartość jak i same akwarium robiły wrażenie, jednak kot i rybki to nie jest zbyt dobre połączenie. Sama do niedawna miałam rybki i uwielbiałam się wpatrywać w życie w akwarium.\nJednak im większe akwarium tym więcej pracy przy nim, nie jest to tak jak się wielu osobom wydaje, że posiadanie akwarium to takie łatwe i przyjemne. Przyjemne owszem, ale nie takie łatwe. Musimy wiedzieć jakie rybki mogą ze sobą przebywać, żeby była harmonia. Jakie rośliny, filtry czy oświetlenie wybrać? W sklepie Plantica znajdziecie ogromy wybór akcesoriów do akwarium. Polecam akwarium z rybkami dla osób, które mają cierpliwość oraz wiedzę na ten temat. Dla mnie sprawiało to wiele radości i uspokajało mnie patrzenie na podwodne życie.\nMacie jakieś zwierzęta w domu?\nPochwalcie się swoimi domownikami.\ndziecko , lifestyle\nŻaneta Serocka 30 sierpnia 2019 09:40\nu mnie w domu zawsze były zwierzęta, to część rodziny. nie wyobrażam sobie życia bez nich, bez psów i kotów, dziś trafiłam na fb na info o maleńkim kotku, któremu ktoś obciął łapkę. nie rozumiem takiego okrucieństwa. moja siostra miała rybki\nClaudiaMorningstar 30 sierpnia 2019 10:23\nU mnie w domu były małe zwierzątka takie jak chomiki czy królik.\nEwelina 30 sierpnia 2019 20:11\nu mnie zawsze były jakieś, są do teraz :)\nAlicja 30 sierpnia 2019 20:44\nnic tak jak zwierzęta nie uczy odpowiedzialnosci :)\nAgnes Agnieszka 30 sierpnia 2019 22:41\nJa nie mam zwierząt w domu zgadzam się z tobą w tym wpisie.


Dni Betonu\nX jubileuszowa konferencja\n8-10 października 2018, Hotel Gołębiowski w Wiśle\nKonferencja DNI BETONU 2016 - Komunikat nr 1\nZgłoszenie uczestnictwa - Młodzi naukowcy\nPower Concrete 2018\nWymagania dotyczące przygotowania referatów\nPartnerzy DNI BETONU 2018\nKonkurs POWER CONCRETE\nPower Concrete 2010\nPower Concrete 2012\nPower Concrete 2014\nPower Concrete 2016\nW trzy dni prawie wszystko...o betonie\nPonad pięćset osób wzięło udział w rozpoczętych 9 października 2006 Dniach Betonu. – Ta imponująca liczba uczestników świadczy o tym, że pomysł sprzed sześciu lat był dobry, że jest potrzeba dyskutowania o betonie – mówił Jan Deja, prezes Polskiego Cementu. Właśnie Polski Cement oraz Stowarzyszenie Producentów Cementu podjęły po raz czwarty trud organizacji tego trzydniowego spotkania świata nauki ze światem praktyki.\nIV Konferencja „Dni Betonu – Tradycja i Nowoczesność” od 9 do 11 października odbywała się w hotelu Gołębiewski w Wiśle. W ciągu trzech dni, po raz czwarty został zaprezentowany dorobek naukowy i praktyczny, który przygotowywany był przez dwa lata dzielące od poprzedniej konferencji. Czuwa nad tym Rada Programowa konferencji złożona z przedstawicieli nauki i przemysłu, reprezentując całe spektrum polskiego środowiska betonowego.\nPatronat nad konferencją sprawowali ministrowie transportu i budownictwa, Sekcja Materiałów Budowlanych oraz Sekcja Konstrukcji Żelbetowych Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN.\nKonferencji towarzyszyły ekspozycje przygotowane przez 24 firmy.\nNa konferencję przyjechali m.in. goście ze Stanów Zjednoczonych, z Vilasem Mujumdarem na czele (z prawej)\nWszystkich uczestników konferencji powitali gospodarze.\n– W 2000 roku zorganizowaliśmy pierwszą konferencję Dni Betonu pod hasłem „Beton na progu nowego milenium”. Z ogromną satysfakcją, w imieniu organizatorów, pragnę państwa poinformować, że na czwartą, tegoroczną konferencję zgłosiły się 542 osoby. To imponująca liczba, która pokazuje, że pomysł sprzed 6 lat był absolutnie zasadny – mówił Jan Deja, prezes Polskiego Cementu Sp. z o.o. – Istnieje w środowisku potrzeba spotykania się, potrzeba dyskutowania na wspólnej platformie pomiędzy ludźmi reprezentującymi naukę i praktykę. Środowisko naukowe, które na co dzień zajmuje się betonem, ma pełną świadomość jego dzisiejszych możliwości. Jednak jest duża grupa osób pracujących w wykonawstwie. Cieszymy się, że wiele z nich jest obecnych na konferencji. To stwarza możliwości dotarcia z informacjami o dzisiejszych możliwościach betonu do bardzo szerokiej rzeszy odbiorców. Niezwykle imponująco przedstawiały się wydrukowane materiały konferencyjne: 96 referatów na ponad 1200 stronach. – Tej konferencji nie udałoby się zorganizować bez ogromnego wkładu pracy członków rady programowej. Bardzo im za tę pracę dziękuję – dodał prezes Jan Deja.\nAndrzej Balcerek, prezes Stowarzyszenia Producentów Cementu, zwrócił uwagę, iż Konferencja Dni Betonu to szczególna konferencja, która ma także swojego cichego bohatera. – Bez niego nie byłoby nie tylko konferencji, ale betonu w ogóle. Mówię o cemencie. W imieniu organizatorów – Stowarzyszenia Producentów Cementu – chciałbym wszystkich serdecznie powitać – mówił prezes Andrzej Balcerek i przywołał kilka informacji o branży cementowej. Przemysł cementowy w Polsce został sprywatyzowany w połowie lat 90. Jest to bardzo nowoczesny przemysł, wytwarzający bardzo nowoczesny produkt, wykorzystujący najnowocześniejsze technologie dostępne na świecie. Nasze zakłady spełniają najsurowsze normy ochrony środowiska. Było to możliwe dzięki ogromnym nakładom jakie zostały zainwestowane w polski przemysł cementowy w ostatnich latach – 5 miliardów złotych. Na świecie obserwujemy obecnie wzrost zużycia cementu – wynosi ono 2,1 mld ton rocznie. W związku z tym zapotrzebowaniem tylko w samych Chinach budowanych jest obecnie 200 pieców do wypalania klinkieru.\n– W Polsce zużycie cementu nadal jest na niskim poziomie – w ubiegłym roku wyniosło 12,2 mln ton. W tym roku obserwujemy ożywienie w budownictwie, które powinno przynieść zużycie o 13,8% wyższe – prognozował prezes Balcerek.\nProf. Andrzej Brandt z Polskiej Akademii Nauk zwrócił uwagę, iż w tegorocznej konferencji Dni Betonu biorą udział goście ze Stanów Zjednoczonych, Węgier, Czech i Niemiec. – Zasługujemy na to, by przez parę dni zająć się betonem. Widzimy, że na konferencji beton jest rozważany prawie w 100 referatach nieomal ze wszystkich stron – stwierdził prof. Brandt.\nNie ma przyszłości bez betonu\nTuż po otwarciu konferencji zostały wygłoszone pierwsze referaty. Generalnie – mówiące o wyzwaniach, jakie czekają naszą cywilizację i nasze krajowe budownictwo. Po ich wysłuchaniu wniosek może być tylko jeden: nie ma przyszłości bez betonu.\n1) prof. Lech Czarnecki, prof. Wiesław Kurdowski – Tendencje kształtujące przyszłość betonu\n2) prof. Andrzej Ajdukiewicz – Kierunki rozwoju badań konstrukcji betonowych\n3) prof. Jan Biliszczuk, Wojciech Barcik – Mosty betonowe w Polsce – stan i perspektywy\n4) prof. Cezary Madryas – Beton w infrastrukturze podziemnej miast przyszłości.\n– Beton przyszłości będzie betonem opartym na wiedzy i tę wiedzę trzeba rozwijać. Powinna zostać opracowana koncepcja inżynierii materiałowej betonu, zaadresowana równocześnie do badań, do praktyki i do edukacji w tym zakresie. Powinno to doprowadzić do opracowania krajowej strategii badań związanych z technologią betonu, wpisujących się w odpowiedni sposób w strategię globalną – sugerował prof. Lech Czarnecki.\nPierwszy wieczór uczestnicy konferencji, mimo jesiennego chłodu, spędzili na gorącej góralskiej biesiadzie\nProf. Andrzej Ajdukiewicz, na przykładzie ostatniego kongresu fib – Międzynarodowej Federacji Betonu Konstrukcyjnego – który odbył się w Neapolu omówił główne kierunki rozwoju w zakresie badań konstrukcji betonowych w okresie 2002-2005. – Każdego roku pojawia się na świecie ponad 10 tysięcy publikacji dotyczących badań betonu konstrukcyjnego, konstrukcji żelbetowych i sprężonych oraz problemów pokrewnych. Pomimo stałego doskonalenia procesu wymiany informacji i tym samym zwiększania ich dostępności, nie jest możliwe śledzenie postępu badań, nawet tylko w wybranych dziedzinach, w sposób ciągły – tłumaczył prof. Ajdukiewicz.\nProf. Jan Biliszczuk: – W związku z modernizacją i rozbudową naszej sieci drogowej do zbudowania mamy około 2500 mostów. W Polsce 80% mostów jest budowanych z betonu. Ale pytam: czy jest w Polsce most, który zna przynajmniej 20% populacji świata? Nie ma. Póki co nikt nie widzi takiego obiektu i w tym jest światełko nadziei. Musimy dać szansę naszym inżynierom, by projektowali obiekty ciekawe architektonicznie. Dzięki temu jest szansa, że zatrzymamy młodych w kraju.\nProf. Cezary Madryas: – W budownictwie podziemnym, z małymi wyjątkami, beton stanowi praktycznie 100%. Polska ma duże opóźnienia dotyczące wykorzystania możliwości poprawy jakości życia mieszkańców miast, jakie stwarza wielofunkcyjne wykorzystanie przestrzeni podziemnej, nazywane procesem stereoizacji. Realizacja tego procesu wymaga tworzenia wielofunkcyjnych budowli podziemnych. Ich tworzenie powinno być poprzedzone przystosowaniem istniejącej infrastruktury podziemnej do nowych potrzeb, co wymaga intensyfikacji badań w tym kierunku. Podstawowymi technologiami w stereoizacji miast będą technologie bezwykopowe, a podstawowym tworzywem konstrukcyjnym – beton.\nArchitekt Czesław Bielecki\nNatura betonu – siedzisko\nPierwszy dzień konferencji został zakończony plenerową premierą prac stworzonych przez studentów wydziałów architektury oraz krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych podczas warsztatów betonowych pn. „Siedzisko – natura betonu”. Przez cały wrześniowy tydzień młodzi ludzie mieli okazję do obcowania z betonem. Ich prace nadzorowali prof. Jerzy Nowakowski z ASP i prof. Dariusz Kozłowski z Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej.\nWykonane przez studentów siedziska zostały odkryte i ukazane w sztucznym świetle na górskich, pokrytych trawą zboczach. – Nazwaliśmy to sympozjum „Natura betonu”. Pod tym pojęciem kryje się nie tylko beton, z którego realizuje się obiekty architektoniczne, ale także wspaniały materiał do realizacji prac rzeźbiarskich i artystycznych – mówił prof. Jerzy Nowakowski. – Z betonu realizuje się dzisiaj nawet biżuterię, małe, piękne dzieła sztuki. Podczas warsztatów, których plon państwo obserwujecie, studenci mieli wykonać siedzisko. Siedzisko nie musi być czymś, na czym trzeba siedzieć, ale formą, na której można by siedzieć. Są to formy współczesne, w moim odczuciu bardzo ciekawe. To co widzicie, pokazuje ich sposób postrzegania i reagowania na środowisko. W tym miejscu, w prawdziwej naturze, te prace ożyły i pokazały swoją własną, ciekawą formę.\nWiększość siedzisk została od razu zakupiona przez przedstawicieli firm obecnych na prezentacji.\nPodczas góralskiej biesiady miała miejsce premiera siedzisk wykonanych przez studentów architektury i rzeźby na Warsztatach Betonowych. Prace zostały odkryte i ukazane w sztucznym świetle na górskich, pokrytych trawą zboczach\nDrugiego dnia konferencji Dni Betonu rozmawiano o właściwościach betonu, o betonie towarowym, prefabrykacji i drobnowymiarowych elementach betonowych oraz o użyteczności i estetyce betonu, czyli betonie w architekturze.\nSesję poświęconą betonowi towarowemu rozpoczął Witold Kozłowski, prezes Stowarzyszenia Producentów Betonu Towarowego. SPBT skupia obecnie 184 wytwórnie betonu towarowego na około 700 działających w Polsce.\n– W 2005 roku na polskim rynku wyprodukowano 11 milionów metrów sześciennych betonu towarowego. W 2006 roku liczymy na 11-12% wzrostu – mówił prezes Kozłowski. – Zużycie betonu na jednego mieszkańca naszego kraju, w dużych ośrodkach miejskich, takich jak Warszawa czy Wrocław, sięga 0,5 metra sześciennego. Liczymy, że ten wskaźnik w najbliższych latach wzrośnie do 0,7-0,8.\nBeton – produkt nowoczesny\nBeton towarowy, wytwarzany w węźle betoniarskim i dowożony na plac budowy oraz tam wbudowywany, był często traktowany jako produkt nieskomplikowany, niewarty większej uwagi. Produkcja mieszanki betonowej polegała na prostym zmieszaniu kruszyw, cementu i wody w bliżej nieokreślonych proporcjach.\n– Praktyka budowlana pokazała, że tak rozumiana produkcja owocuje bardzo niską jakością i trwałością konstrukcji – mówił Robert Czołgosz z Sika Poland w referacie pt. „Nowoczesny beton towarowy”. – W związku z tym zaczęto specyfikować coraz więcej parametrów stwardniałego betonu. Jednocześnie wykonawcy robót betonowych, chcąc usprawnić proces budowy, stawiają coraz to nowe wymagania dostarczanej mieszance betonowej. Dodatkowe obostrzenia, np. dotyczące czasu wiązania, utrzymania konsystencji i temperatury w czasie, narzucają również sami wytwórcy betonu w celu dostosowania się do zmiennych warunków produkcji i transportu. Błyskawiczny rozwój chemii budowlanej, modyfikującej parametry zarówno mieszanki betonowej, jak i betonu stwardniałego, pomaga rozwiązywać powyższe problemy – tłumaczył Robert Czołgosz.\nW przerwie pomiędzy sesjami odbyła się promocja książki prof. Włodzimierza Starosolskiego pt. „Konstrukcje żelbetowe”. To trzytomowy podręcznik, który obejmuje obliczanie i konstruowanie najczęściej stosowanych elementów i konstrukcji żelbetowych, zarówno monolitycznych jak i prefabrykowanych.\nArchitekt Stefan Jan Scholz\nBeton – wyróżnik architektoniczny\nDużym zainteresowaniem słuchaczy cieszyła się sesja poświęcona betonowi w architekturze. Rozpoczęła ją Sabina Kuc z Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej, która przedstawiła „Rozważania o podłodze. Kicz czy oryginalność – betonowa kostka brukowa we współczesnej architekturze”.\nBardzo cenne wskazówki dla wykonawców betonu architektonicznego przedstawił Krzysztof Kuniczuk, technolog Cemex Polska, w referacie pt. „Beton architektoniczny – praktyczne uwagi”.\nArchitekt Czesław Bielecki zaprezentował zaprojektowany przez siebie „Pomnik pamięci zagłady Żydów Litzmannstaadt Getto Stacja Radegast”, którego beton jest nie tylko najważniejszym budulcem, ale przede wszystkim wyróżnikiem architektonicznym.\nZ kolei architekt Andrzej Chołdzyński mówił o betonie i jego wyzwaniach w architekturze.\nNa zakończenie architekt Stefan Jan Scholz zaprosił wszystkich uczestników sesji na wędrówkę po betonowych perełkach architektonicznych Berlina, m.in. wieży Einsteina, siedzibie Kanclerza Niemiec czy schronisku dla zwierząt Tierheim Berlin.\n– Pewną tradycją podczas Dni Betonu stała się sesja poświęcona architekturze. Patrząc na program sesji, kiedy jest mowa o technice, szczegółach technologicznych, chcemy pokazać wykonawcom, ku przypomnieniu, że dzięki ich pracy powstaje to, co potem pokazują architekci – mówił architekt Ryszard Jurkowski, prezes Stowarzyszenia Architektów Polskich. – Dzisiaj przybliżyliśmy obiekty, które dzięki betonowi zyskały pewne wartości duchowe. Architekci podejmowali w tych przypadkach decyzje o użyciu betonu, by przekazać pewne idee i uzyskać określony klimat. Chcemy zwrócić uwagę wykonawców nie tylko na śmiałe, wysokie konstrukcje czy wielkie rozpiętości, ale także na coś, co ma ducha i tworzy nastrój. Nastrój jest najtrudniej stworzyć w architekturze, a często się to udaje właśnie dzięki użyciu betonu.\nArchitekt Andrzej Chołdzyński\nPodczas wieczornej gali podsumowującej drugi dzień konferencji wręczone zostały Betonowe Oskary. Ten laur otrzymują osoby, które w szczególny sposób przyczyniły się do rozwoju technologii betonowej. Po raz pierwszy rozdano je na Dniach Betonu w 2004 roku. Ich laureaci – prof. Lech Czarnecki, prof. Andrzej Ajdukiewicz i prof. Kazimierz Flaga – utworzyli kapitułę tego wyróżnienia.\nBetonowe Oskary 2006 otrzymali:\n– prof. Jan Biliszczuk, dyrektor Zakładu Inżynierii Lądowej i Katedry Budowy Mostów Politechniki Wrocławskiej\n– prof. Wiesław Kurdowski, wybitny i uznany w świecie specjalista w zakresie chemii betonu\n– prof. Stefan Kuryłowicz, architekt, który ma na swoim koncie wiele obiektów z wykorzystaniem betonu jako tworzywa architektonicznego.\nLaureaci Betonowych Oskarów 2006 (od prawej): prof. Jan Biliszczuk, prof. Wiesław Kurdowski, prof. Stefan Kuryłowicz\nOstatni dzień konferencji poświęcony był „Betonowi w budownictwie komunikacyjnym” oraz „Rehabilitacji konstrukcji betonowych i problemom prawnym”.\nProf. Kazimierz Flaga mówił o „Współczesnych mostach łukowych z betonu z jazdą górą”, a dr Zbigniew Giergiczny omówił doświadczenia z budowy lokalnej drogi betonowej na terenie gminy Ujazd (woj. opolskie). Z kolei Danuta Bebłacz zajęła się betonowymi elementami drobnowymiarowymi, dzięki którym „ziemia oddycha przez beton”.\nCzy konferencja spełniła wymagania uczestników?\nprof. Andrzej Ajdukiewicz, Politechnika Śląska: – Pamiętam pierwszą konferencję i muszę stwierdzić, że Dni Betonu bardzo pięknie się rozwinęły. Referatów jest więcej niż konferencja może skonsumować, stąd mniej niż połowa jest wygłaszana. Zapewne za dwa lata, przy następnej konferencji, potrzebne będą pewne modyfikacje. Są pewne plany i pomysły, by tworzyć równoległe nitki obrad. Zaletą takiego rozwiązania jest możliwość wygłoszenia większej liczby referatów, ale wadą niemożność wysłuchania całości. Z tym wiążą się również kwestie logistyczne, potrzeba kolejnych sal konferencyjnych. Będziemy o tym rozmawiać na forum Rady Programowej. Na pewno trzeba doskonalić proces kwalifikacji i przygotowania referatów, udoskonalić niektóre prezentacje. Potrzeby wprowadzenia wielkich zmian nie widzę.\nAndrzej Balcerek, przewodniczący Stowarzyszenia Producentów Cementu, prezes Grupy Górażdże:\n– Konferencja zawierała ogromny ładunek informacji i wiedzy, który został przekazany z mównicy oraz w formie obfitych materiałów konferencyjnych. Dziękuję wszystkim prowadzącym poszczególne sesje tematyczne. Prelegentom dziękuję za rzeczowe przedstawienie materiałów. Jestem przekonany, że udało nam się znaleźć równowagę między doświadczeniami praktycznymi a rozważaniami teoretycznymi. Prawdę mówiąc, czwarta konferencja rozpoczęła się nie 9 października 2006 roku, ale już dwa lata temu, wraz z zakończeniem trzeciej. Te dwa lata zostały wypełnione systematyczną i żmudną pracą Rady Programowej, której serdecznie za to dziękuję. Mam nadzieję, że po konferencji wszyscy uczestnicy sięgną do treści zawartych w materiałach konferencyjnych.\nPodczas konferencji Dni Betonu swoje oferty na specjalnie przygotowanych stoiskach prezentowały 24 firmy\nJacek Falkowski, business development manager, Unicon AS: – Trzeci raz biorę udział w konferencji Dni Betonu. Uznanie budzi skala konferencji i liczba zgromadzonych gości. Zawsze można dyskutować, czy powinno być więcej teorii czy też więcej praktyki. Oczekiwałbym więcej informacji o nowych trendach, przyszłościowych, które będą się pojawiać w branży związanej z cementem i betonem, o prowadzonych pracach badawczych. Brakuje mi tego spojrzenia branży w przyszłość.\nMariusz Gil, dyrektor sprzedaży i marketingu Semmelrock Stein+Design: – Dni Betonu stały się imprezą popularną, taką, na której nie można nie być. Wpisały się na stałe do kalendarza wszystkich firm, które z betonem mają cokolwiek wspólnego. Warto tu przyjeżdżać, można zawsze wybrać coś ciekawego z wykładów. Na tyle szerokie spectrum zagadnień jest poruszane, że zawsze znajdzie się coś, co nam jest potrzebne, co może nam pomóc w pracy. Po drugie, mało jest takich spotkań, na których spotyka się tak wiele osób z branży. Czyli wymiana informacji, która nam pomaga w pracy, jest podczas Dni Betonu możliwa. Po trzecie – wspaniała atmosfera. Jestem tu drugi raz i na pewno przyjadę po raz trzeci. Dni Betonu to dużo wiedzy, wiele solidnych informacji. Warto tu być, brać udział w sesjach, a przy okazji spotykać się i rozmawiać z kolegami z branży.\nJózef Mokrzycki, prezes Mo-Bruku: – Dni Betonu to wielkie święto betonu w Polsce. Jestem zaskoczony zawartością merytoryczną konferencji. Wiele interesujących referatów. O randze konferencji świadczy udział wielu autorytetów z kraju i zagranicy. Na Dni Betonu przyjeżdża się z przyjemnością. To konferencja bardzo przydatna budownictwu drogowemu, mostowemu i kubaturowemu. Pomimo że mam 10 lat doświadczeń w budowie dróg betonowych, z każdej konferencji wyciągam coś nowego, czegoś się uczę. Jestem pełen uznania dla organizatorów.\nAndrzej Ptak, wiceprzewodniczący Stowarzyszenia Producentów Cementu, prezes Grupy Ożarów: – To kolejne nowe doświadczenie i kolejny rekord. Bardzo duża liczba uczestników powoli przerasta możliwości nawet tego obiektu w Wiśle. Ale damy sobie z tym radę. Po raz kolejny widać ogromne zainteresowanie taką konferencją, gdzie nauka pokazuje, jak powinno się w praktyce działać, by wykorzystać wszelkie nowinki i by przynosiło to konkretne profity w produkcji. Zauważyłem, że ludziom takie spotkania są potrzebne. Przyjeżdżają tu z przyjemnością. To doskonałe miejsce do poznania się, poznania świata nauki, wymiany doświadczeń. W tym roku nie było „zatłoczonego” dnia konferencyjnego. Był czas na rozmowy, spacer czy basen. To nasz ogromny sukces i spełnione oczekiwania.\nprof. Janusz Szwabowski, Politechnika Śląska: – W najwyższym stopniu konferencja spełniła moje oczekiwania. Z punktu widzenia merytorycznego to bardzo interesujący przegląd dorobku krajowego ostatnich dwóch lat, które minęły od poprzedniej konferencji. Materiały konferencyjne są bardzo obfite, a prezentacje były odzwierciedleniem dominujących tendencji. Poziom merytoryczny jest bardzo wysoki. Było kilka wystąpień gości zagranicznych, również bardzo interesujących.\nŚrodowisko krajowe ma pewne oczekiwania. Można pytać, czy podczas kolejnej konferencji nie powinno być więcej sesji zawężonych tematycznie. Profil konferencji i zawartość tematyczną reguluje Rada Programowa, która uwzględni wszelkie głosy i uwagi uczestników. Pod względem organizacyjnym wszystko było bez zarzutu, znakomite miejsce, pogoda, Beskidy – to wszystko jest satysfakcjonujące. Dni Betonu to licząca się w kraju i za granicą konferencja.\nAndrzej Wojtecki, prezes Stowarzyszenia Producentów Brukowej Kostki Drogowej: – Konferencja spełniła nasze oczekiwania. Zauważa się coraz większe zainteresowanie tą konferencją. Dzięki niej problemy naukowe są przybliżane przedstawicielom przemysłu. Stanowią oni większość uczestników konferencji i są ciekawi nowych rozwiązań mających zastosowanie w praktyce. W przyszłości sesjom naukowym mogłyby towarzyszyć warsztaty. Praktycy mogliby szczegółowo przedyskutować problemy, wypytać o pewne kwestie.\nKolejna, piąta konferencja Dni Betonu odbędzie się w dniach 13-15 października 2008 roku w Wiśle. Organizatorzy już dziś serdecznie na nią zapraszają.\nDesign: Lifeart, 2009-2018\nPartnerzy programowi DNI BETONU 2018\nSponsorzy DNI BETONU 2018


Rynek obligacji korporacyjnych kwitnie | WGN\nRynek obligacji korporacyjnych kwitnie\nRynek obligacji korporacyjnych przeżywa prawdziwy renesans, o czym świadczy stale rosnąca zarówno liczba emitentów jak i sama wartość emisji. Boom na tym rynku to paradoksalnie również efekt kryzysu. Finansowanie w banku zwłaszcza dla mniejszych podmiotów jest wciąż trudno dostępne. Wartość kredytów inwestycyjnych spadła w ubiegłym roku po raz pierwszy od prawie 10 lat. Emisja obligacji w takich warunkach jest zabiegiem optymalnym. I wydaje się, że to jeszcze nie koniec obligacyjnego eldorado. Inwestorzy chętnie kupią obligacje korporacyjne, głównie dużych niezadłużonych firm, które są nie tylko wyżej oprocentowane niż papiery skarbowe, ale też ich wiarygodność kredytowa jest większa niż niejednego państwa, nawet wysoko rozwiniętego. Szkoda tylko, że te najpewniejsze oferty z uwagi na wysoki nominał nie są dostępne dla przeciętnego zjadacza chleba. Ten może wybierać w obligacjach mniejszych firm, które mogą okazać się wątpliwej jakości i kłopot gotowy. Próbkę tego mieliśmy zresztą kilka miesięcy temu, gdy padały firmy budowlane. Emitowanie obligacji o nominale kilkudziesięciu tysięcy, a nawet miliona złotych z pewnością nie służy też rozwojowi wtórnego rynku obligacji.\nWitaj Znalazłem ciekawy artykuł na stronie wgn.pl.Poniżej link https://wgn.pl/artykuly/finanse/4006,rynek-obligacji-korporacyjnych-kwitnie.html