Relatywizm moralny | Racjonalista TV\nAteizm, Edukacja, Filozofia, Krytyka religii, Polityka, Publicystyka, Społeczeństwo\nRedaktor Jacek Tabisz zainspirował mnie do rozpoczęcia dyskusji czym jest relatywizm moralny. Wielu różnych autorów w internecie twierdzi, iż relatywizm moralny to amoralna domena lewicy. Zaś Wikipedia: http://pl.wikipedia.org/wiki/Relatywizm%20moralny ogranicza się tu do lakonicznego stwierdzenia, iż jest to pogląd, że istnieje wiele systemów wartości i żaden z nich nie jest systemem absolutnie najlepszym, więc różne kultury są uprawnione do stosowania różnych systemów.\nWydaje mi się, iż jak na poglądy tak ostro zwalczane przez Kościół to sporo za mało, a warto przypomnieć, iż podczas audiencji generalnej w Castel Gandolfo w 2009 roku, papież Benedykt XVI ostro skrytykował "dyktaturę relatywizmu" panującą nad światem, powiedział: – Upokarza ona rozum, ponieważ głosi, że istota ludzka nie może niczego wiedzieć z całą pewnością, jeśli nie zostało to udowodnione przez naukę. Podobnie uczynił podczas wizyty w Anglii, gdzie w homilii wygłoszonej w Glasgow, papież Benedykt\nXVI powiedział: – Ewangelizacja kultury nabiera coraz większego znaczenia w naszych czasach, gdy „dyktatura relatywizmu” usiłuje przesłonić niezmienną prawdę o naturze człowieka, jego przeznaczeniu i jego ostatecznym dobru.\nZ upływem lat niewiele tu się zmienia i czerwcu 2015 roku w Sarajewie papież Franciszek I powiedział: A\nwiemy, że konsumpcjonizm jest rakiem społeczeństwa, że relatywizm jest rakiem społeczeństwa. Powiem o tym w najbliższej encyklice\nReasumując relatywizm moralny według kościelnych moralistów to pogląd, że\nistnieje wiele systemów wartości i żaden z nich nie jest systemem absolutnie najlepszym, więc różne kultury są uprawnione do stosowania różnych systemów.\nRelatywizm moralny najlepiej zrozumieć w porównaniu z absolutyzmem moralnym. Absolutyzm twierdzi, że moralność opiera się na uniwersalnych zasadach (prawo naturalne, świadomość). Ludzie, którzy przyjmują poglądy chrześcijańskiego absolutyzmu wierzą, że Bóg jest jedynym źródłem powszechnie przyjętych zasad moralnych, które są niezmienne, podobnie jak i natura samego Boga. Relatywizm moralny zakłada, że moralność nie jest oparta na jakimkolwiek ostatecznym standardzie. „Prawdy” etyczne zależą raczej od zmiennych, takich jak konkretna sytuacja, kultura, czyjeś uczucia itp.\nRelatywizm, w odniesieniu do norm moralnych czy religii, bo głównie chyba o to chodzi, oznacza pogląd , że ta sama religia w różnych warunkach może uznawać odmienne zachowania za moralnie nie naganne i wcale nie oznacza to jakiejś niemoralności czy zdrady ideałów a zdolność dostosowywania się do zmiennych uwarunkowań.\nWg. relatywizmu nie istnieje żadna prawda absolutna, to nie istnieje też jedna, prawdziwa, absolutna moralność. Żaden system moralny nie jest jedynym słusznym. Relatywizm moralny widzę w taki sposób, że:\n– istnieje cała mnogość systemów moralno-etycznych i każdy jest równoprawny wobec pozostałych — można sobie swobodnie wybierać system.\nLewactwo nawołuje do relatywizmu w myśl tolerancji, akceptacji, czy wręcz entuzjazmu dla cudzych odmienności. Nie możemy jednak zapominać, że na pewnym etapie rozwoju relatywizm prowadzi do zaprzeczenia fundamentalnych norm, prawd jak na przykład wartości ludzkiego życia.\nRelatywizm prowadzi do hedonizmu. Hedonizm (z greckiego "rozkosz"), doktryna etyczna, wg której rozkosz jest najwyższym dobrem, celem życia i naczelnym motorem ludzkiego postępowania. Również postawa będąca konsekwencją tej doktryny, preferująca styl życia polegający na dążeniu przede wszystkim do przyjemności.\nSumując to wszystko, to relatywizm to przekonanie, że prawdy ostateczne nie istnieją, zaś wszystko jest względne. To jest takie rozmywanie prawdy.\nTyle katolicki dogmatyzm, ale myślę, iż dobrze jest tu też zajrzeć do „Przybornika etyki” napisanego przez profesorów Juliana Bagginiego oraz Petera Fosla i wydanego przez PAX w 2010 roku: http://www.literacka.pl/product_info.php?products_id=121283&language=dy aby przyjrzeć się bardziej otwartym postawom.\nRelatywizm często bywa postrzegany jako etyka dowolności, zaprzeczająca temu, że cokolwiek jest słuszne albo niesłuszne niezależnie od myślenia osoby, która to za takowe uznaje. (…)\nAle bycie relatywistą jest nieco podobne do bycia post- modernistą: wielu bywa oskarżanych o relatywizm, lecz niewielu mówi o sobie w ten sposób. Prawdopodobnie ani jeden z renomowanych filozofów moralności nie twierdzi po prostu – jak mniema się o relatywistach – że żaden sąd moralny nie jest mocniejszy od żadnego innego. Niemniej ich wypowiedzi często zbliżają się do takiego twierdzenia na tyle, że mogą wprowadzać w błąd tych, którzy nie są przygotowani do zważania na szczegóły.\nWięc muszę już tu przyznać się, iż zdecydowanie uważam się za relatywistę, gdyż na podstawie mojej znajomości etyki wydaje mi się jedyną możliwą do przyjęcia racjonalistyczną postawą.\nDalej profesorowie Baggini i Fosl piszą:\nNa czym polega relatywizm etyczny?\nRelatywistą etycznym w najszerszym znaczeniu jest każdy, kto odrzuca pogląd, że zasady i reguły moralne są absolutne i powszechne, czyli że odnoszą się do wszystkich ludzi w każdym czasie i miejscu. Zwróćmy uwagę, że nie ma sprzeczności w twierdzeniu, iż relatywizm sam w sobie jest absolutnie i powszechnie prawdziwy. Relatywiści etyczni nie muszą uważać, że wszystko jest relatywne, lecz jedynie, że relatywne są zasady i reguły moralne.\nRelatywiści odrzucają absolutyzm z wielu powodów. Akognitywiści, skupiając się na kwestiach wiedzy i poznawalności umysłowej, dowodzą, iż reguły moralne nie należą do przedmiotów, o których można sensownie powiedzieć, że ma się o nich wiedzę. Arealiści podtrzymują metafizyczną tezę, że fakty moralne, przynajmniej obiektywne fakty moralne, po prostu nie istnieją. Zdaniem innych moralność zmienia się w zależności od epok i miejsc, a kodeksy moralne pasujące do określonego zespołu okoliczności nie muszą sprawdzać się w innych.\nWszystkie te nieabsolutystyczne stanowiska można określić jako relatywistyczne, albowiem negują one tezę, że moralność jest ponadczasowa, powszechna i niezależna od kontekstu.\nRelatywizm etyczny jest to pogląd głoszący, że sądy etyczne, oceny wartościujące, normy moralne oraz przedmiot tych ocen i norm, czyli dobro, wartości i powinności moralne mają charakter względny, uzależniony bądź od podmiotów wypowiadających te sądy bądź od obyczajów, kultury czy zachowań społecznych w danym okresie historycznym. Choć nawet w tej samej kulturze wychodząc z założenia, iż każde pozbawienie życia człowieka jest złem, to inaczej oceniamy mordy, a inaczej zabicie w obronie własnej czy też innych ludzi. Inaczej oceniamy kradzież z chęci zysku, a inaczej z głodu. Nie odpowiada mi moralność absolutna, głoszona np. przez Kościół Katolicki: http://www.racjonalista.pl/forum.php/s,457816 gdyż uważam ją za nieprawdziwą opartą na hipokryzji – co innego się głosi, a co innego się czyni: http://www.racjonalista.pl/forum.php/z,0/d,7/s,600722#w601145\nMam zdecydowanie wyższe moralne wymagania wobec siebie i dlatego właśnie jestem relatywistą i to relatywistą absolutnym (tak w kwestiach moralnych jak i dotyczących prawdy), ale absolutnie nie takim jak go rozumieją i opisują różni chrześcijańscy moraliści (choć nie wszyscy z profesorami Bagginim i Foslem doszedłbym chyba do porozumienia), ale relatywistą relatywnym, takim właśnie jak ja rozumiem i opisuję taką postawę (zawarte to jest w linkach), do której dochodzę wychodząc od racjonalistycznego sceptycyzmu poznawczego.\nPozostałości chrześcijańskiego myślenia w kulturze „świeckiej” Fragment tekstu: "Il. Hierarchia i egocentryzm –symptomy post-chrześcijańskiego myślenia. Temat ten wybrałem niegdyś na I oficjalne spotkanie..."\n3 grudnia 2016 at 15:18 - odpowiedz\nDobra i ciekawa analiza. Oczywiście zgadzam się, że wszelkie spisane na kamiennych tablicach niezmienne i rytualne prawa to rzecz dość dogmatyczna i dość religijna. Jeśli ja krytukuję relatywizm etyczny, to w sensie potocznym, piętnując na przykład tolerancję dla nietolerancji. Dogmaty radykalnych lewicowych myślicieli, jak choćby „inny jest ponad tobą” Levinasa bodajże to też ryte w kamiennych tablicach dogmatyczno – rytualne przykazania. Oczywiście inny, obcy, członek mniejszości czasem ma rację a czasem jej nie ma. Pisząc to jestem relatywistą wobec obecnego wśród niektórych lewicowych myślicieli kultu „innego”. Taki przykład. Ogólnie można pokusić się o tezę, że wszelki dogmatyzm opiera się na bardzo nierelatywistycznym, sztywnym kodeksie moralnym. Nie tylko dogmatyzm religijny czy konserwatywny.\n3 grudnia 2016 at 17:42 - odpowiedz\n@ Jacek Tabisz: Jeśli ja krytykuję relatywizm etyczny, to w sensie potocznym, piętnując na przykład tolerancję dla nietolerancji. Dogmaty radykalnych lewicowych myślicieli, jak choćby „inny jest ponad tobą” Levinasa bodajże to też ryte w kamiennych tablicach dogmatyczno – rytualne przykazania.\nWiek ma swoje prawa. Przeczytałem, zastanawiając się nad nimi, wiele dzieł mocarzy myśli, budując na ich przemyśleniach swoją własną filozofię (światopogląd) Bogusławskiego. Choć wiele skorzystałem od setek autorytetów, to sam nie uznaję żadnego i od każdego mądrego człowieka biorę tylko to co mnie samemu odpowiada i według mnie jest spójne z pozostałością moich poglądów.\nJestem człowiekiem niewierzącym z założenia, co wcale przecież nie znaczy iż praktyce życia nie przyjmuję czegoś tam „na wiarę” tylko znaczy, iż najprędzej jak to możliwe taki pogląd chcę zweryfikować. Przez naukę, którą ze względu na przyjęte przez nią metody obdarzam największym zaufaniem („wiarą”).\nStaram się poznać dorobek uznanych za mądrych różnych ludzi, ale zawsze poznaję go zawsze krytycznie, z własnej perspektywy poznawczej. Choć sam się uważam za lewicowego liberała, to wcale nie dzielę intelektualistów na prawicowych i lewicowych, a na tych którzy intelektualistami się sami nazywają i na tych, którzy intelektualistami są w ocenach innych: http://racjonalista.tv/intelektualisci-a-kto-to-taki/. W kolokwialnym skrócie to na mądrych i głupich: http://www.racjonalista.pl/forum.php/z,0/d,43/s,600722#w603757\nWszelkie zadufane baloniki, a do nich zaliczam wszelakie dogmaty – niezależnie przez kogo zbudowane i głoszone – już od dziecka budziły we w mnie nieprzepartą ochotę na „próbę szpili” i po takiej próbie mało co się ostawało. Taką krytyczna i sceptyczna rodzi właśnie relatywizm poznawczy używany jako swoiste narzędzie.\nPrzyjmuję, iż istniejąca obiektywnie rzeczywistość jest dla człowieka poznawalną, ale nigdy – w dającej się przewidzieć przyszłości – nie poznaną, gdyż nowe odpowiedzi rodzą nowe pytania. Taka postawa wynika z ludzkiej pokory wobec świata i wobec własnych ograniczeń poznawczych. Ponieważ raczej nigdy nie zbadamy pełnej złożoności tego, co dzieje się wokół nas, nie powinniśmy bezgranicznie ufać własnym sądom i twierdzeniom.\nKażdy uczony powinien mieć wpisaną w świadomość trudności dotarcia do prawdy oraz to, iż prawdy często zależą od kontekstu w jakich są rozpatrywane. W w naszym codziennym życiu, ale także badaniach i teoriach naukowych polegamy na wiedzy innych ludzi i nierzadko przyjmujemy wiarygodność tych źródeł jako pewnik. A przecież każdy uczony – nawet najbardziej niezależny ekspert i dziennikarz – działa w określonych warunkach, ma określone poglądy, jest określonej narodowości i pracuje dla określonego pracodawcy. A zatem każdy jego komunikat czy przekaz jest wypadkową tych czynników.\nCzy teraz mając pełną świadomość własnych ułomności, wpływu aspektów zewnętrznych i wewnętrznych, braku obiektywizmu w prowadzeniu badań naukowych, gdyż taki obiektywizm jest — jak pojęcie prawdy w filozofii — bardzo trudny do osiągnięcia, należałoby z tego dążenia zrezygnować? Uważam, iż wręcz przeciwnie: zdając sobie sprawę z różnych czynników utrudniających nam dotarcie do prawdy, paradoksalnie łatwiej do niej dotrzeć i choć dla mnie bardzo istotne jest przekonanie, iż każdy człowiek może mieć własne poglądy, a wartością największą jest indywidualna wolność, to uważam, iż każdy ma prawo do przedstawiania pod publiczną krytykę własnych przemyślanych przekonań i ich obrony wszelkimi racjonalnymi narzędziami. Czyli, iż będąc relatywistą można mieć własne sprecyzowane poglądy na istniejącą obiektywnie rzeczywistość.\n5 grudnia 2016 at 07:25 - odpowiedz\nA w jaki konkretnie sposób przeprowadza się przez „próbę szpili” twierdzenie o charakterze etycznym?\n5 grudnia 2016 at 14:36 - odpowiedz\n@ Andrzej Bogusławski: Wszelkie zadufane baloniki, a do nich zaliczam wszelakie dogmaty – niezależnie przez kogo zbudowane i głoszone – już od dziecka budziły we w mnie nieprzepartą ochotę na „próbę szpili” i po takiej próbie mało co się ostawało. Taką krytyczna i sceptyczna rodzi właśnie relatywizm poznawczy używany jako swoiste narzędzie.\n@ Tomek Świątkowski: A w jaki konkretnie sposób przeprowadza się przez „próbę szpili” twierdzenie o charakterze etycznym?\nA dlaczego tylko etycznym? Zadufanym balonikiem można być we wszelakich dziedzinach wiedzy oraz przy wszelakich tytułach i stopniach naukowych. „Próbę szpili” przeprowadza się bardzo łatwo, gdy tylko ma się stosowne argumenty merytoryczne. Po prostu ewidentnie wykazuje się głupotę http://www.racjonalista.pl/forum.php/s,600722#w603757 a co najmniej niedostateczne uargumentowanie, głoszonych autorytatywnie przez kogoś tez.\n6 grudnia 2016 at 07:11\n@Andrzej Boguslawski: „A dlaczego tylko etycznym?”\n1. artykuł jest akurat o moralności\n2. w sprawach innych, a zwłaszcza wiedzy o przyrodzie, „próba szpili” nie budzi żadnych wątpliwości.\nAle może błędnie założyłem że owa próba ma polegać na zastosowaniu metody naukowej, o której kilka akapitów wcześniej napisał pan:\n„Jestem człowiekiem niewierzącym z założenia, co wcale przecież nie znaczy iż praktyce życia nie przyjmuję czegoś tam „na wiarę” tylko znaczy, iż najprędzej jak to możliwe taki pogląd chcę zweryfikować. Przez naukę, którą ze względu na przyjęte przez nią metody obdarzam największym zaufaniem”\nDlatego pytam o sposób weryfikowania właśnie sądów etycznych, bo moim zdaniem metoda naukowa do tego akurat nie jest ani trochę przydatna.\n3 grudnia 2016 at 15:28 - odpowiedz\nDobry artykuł. Dodam jeszcze ze postmodernizm jest jeszcze bardziej relatywny niż preferencja do jednej religii\n3 grudnia 2016 at 15:38 - odpowiedz\n@ Piotr Napierała: Dobry artykuł. Dodam jeszcze ze postmodernizm jest jeszcze bardziej relatywny niż preferencja do jednej religii.\nTo może napisał by Pan o postmodernizmie?\nWikipedia: Postmodernizm (inaczej: ponowoczesność, pomo, po-mo) – prąd myślowy odwołujący się do poczucia końca historii i wielkich narracji.\nZasadniczym zagadnieniem i tematem przewodnim w myśli postmodernistów jest przekonanie o płynnej względności i społecznym konstrukcjonizmie wszelkich idei. Myśliciele z nurtu postmodernizmu przyjmują postawę opozycji wobec stabilnej nowoczesności [post – oznacza po łacinie ‚po’]. Ponowocześni teoretycy piszą o wyczerpaniu się tradycyjnych i nowoczesnych (modernistycznych) koncepcji poczynając od końca człowieka (Foucault), śmierci autora (Barthes), i dochodząc do kryzysu systemów znaczeń semiotycznych (Derrida), podając w wątpliwość wszelkie systemy wartości jako arbitralne i determinujące człowieka. Postmodernizm wiąże się z poczuciem lęku przed modernizmem utożsamianym z systemami totalitarnymi i powojennym schyłkiem wiary w linearny postęp cywilizacyjny. U podstaw postmodernizmu stoi egzystencjalizm, marksizm, psychoanaliza, teoria krytyczna szkoły frankfurckiej, poststrukturalizm, dekonstrukcja oraz feminizm. Estetyka postmodernistyczna łączy się z hiperrealizmem, pozbawianiem rzeczy ich rodzimego kontekstu przez ukazywanie ich w zmienionych realiach. Postmoderniści wytykają modernistom (i ich rzekomo naiwnym liberalno-humanistycznym czytelnikom, odbiorcom, czy słuchaczom) niewzruszoną wiarę w zdolność oddziaływania dzieł sztuki na całą ludzkość, i tym samym możliwość bycia wolnym od kwestii politycznych podziałów. W ten sposób konfrontuje się wizerunki świętych, uczonych, bohaterów narodowych ze współczesnym, karykaturalnie przedstawionym otoczeniem. Spójność nauki według postmodernistów nie jest wymagana. Postmodernizm nie wymaga, aby nauka była odbiciem rzeczywistości. Wystarczy samo przebywanie naukowców ze sobą i rozmawianie. http://pl.wikipedia.org/wiki/Postmodernizm_(filozofia)\n3 grudnia 2016 at 17:02 - odpowiedz\nRelatywizm jest dość kontrowersyjny. Czy twierdzi Pan że palenie wdów z ich zmarłymi mężami w Indiach jest dobre bo to inna kultura, a wszystkie kultury są jednakowo dobre?\n3 grudnia 2016 at 17:47 - odpowiedz\n@ Olrob: Relatywizm jest dość kontrowersyjny.\nDla kogo? Dla Pana? To możliwe, ale nic mi do tego. O rozumieniu go przez myślicieli chrześcijańskich wyraźnie napisałem.\n@ Olrob: Czy twierdzi Pan że palenie wdów z ich zmarłymi mężami w Indiach jest dobre bo to inna kultura, a wszystkie kultury są jednakowo dobre?\nNie, niczego takiego nie twierdzę, natomiast po przeczytaniu tego co Pan napisał jestem raczej przekonanym, iż nie zrozumiał Pan tego co ja napisałem. Może spróbuje Pan jeszcze raz przeczytać i coś z tego zrozumieć?\nMnie bardzo wiele rzeczy w innych kulturach i związanych z nimi systemach moralnych się nie podoba i wcale nie uważam czynów tam akceptowalnych za dobre. Przecież wyraźnie odniosłem się np. krytycznie do katolicyzmu, ale to dotyczy także innych kultur. Relatywizm oznacza zrozumienie, iż oceny moralne mogą i są bardzo często, różne, ale wcale nie oznacza akceptacji dla wszelakich ocen.\n3 grudnia 2016 at 22:30 - odpowiedz\nNie trzeba przeczytac ani cytowac setek ksiazek aby dojsc do wniosku ze „oceny moralne mogą i są bardzo często, różne”. Potworna strata czasu. Nawet katole to rozumieją, ze konkurencja na innych terenach ma inną moralnosc. Wsrod katoli obowiazuje zasada lokalnosci: na moim terenie wszyscy mają byc katolami, tak jak ja, i tyle. Zeby sie nie uciekac do Indii, na terenie judajskiego katolandu obowiązuje zasada, ze o rozwodzie decyduje sąd, i malzonek (= nie chce mi dac rozwodu). Natomiast na zachodzie o rozwodzie sie powiadamia sąd. Czy to jest moralne, aby obcy ludzie decydowali z kim mam byc „małżonkiem” i jak długo.\nNie rozumiem tez po co przytaczac słowa jakis kardynałow, biskupow czy papieży. Jest tego prawie połowa w tym artykule. W XXI wieku nie powinnismy sie taplac w pasożytniczych bzdurach.\n4 grudnia 2016 at 10:42 - odpowiedz\n@ Lucyan: Nie trzeba przeczytac ani cytowac setek ksiazek aby dojsc do wniosku ze „oceny moralne mogą i są bardzo często, różne”. Potworna strata czasu.\nPrawdopodobnie dzieli nas różnica pokoleń. Za moich czasów inteligent przyjmował wprost za oczywistość czytanie setek, a nawet tysięcy książek i nigdy by nie wpadł na pomysł aby uznać to za stratę czasu. Teraz w internecie i także na naszym portalu spotyka się takie osoby, ale wtedy – przynajmniej dla mnie – jest oczywistym, iż mają trudności z umiejętnością czytania ze zrozumieniem tego co jest napisane, a także trudności w sensownym przekazem własnych przemyśleń – o ile je mają – za to wszystko wiedzą lepiej.\n@ Lucyan: Nawet katole to rozumieją, ze konkurencja na innych terenach ma inną moralnosc. Wsrod katoli obowiazuje zasada lokalnosci: na moim terenie wszyscy mają byc katolami, tak jak ja, i tyle. Zeby sie nie uciekac do Indii, na terenie judajskiego katolandu obowiązuje zasada, ze o rozwodzie decyduje sąd, i malzonek (= nie chce mi dac rozwodu). Natomiast na zachodzie o rozwodzie sie powiadamia sąd. Czy to jest moralne, aby obcy ludzie decydowali z kim mam byc „małżonkiem” i jak długo.\nNo właśnie tu widać jak bez przeczytania setek książek można wykazać się zrozumieniem problemu i dokonać zgrabnej syntezy poglądów moralnych innych ludzi. Tak, łatwo tu się dostrzega także dużą wiedzę etyczną, szczególnie wtedy, gdy epitetem określamy grupę ludzi, od których uważamy się a priori za mądrzejszych.\n@ Lucyan: Nie rozumiem tez po co przytaczac słowa jakis kardynałow, biskupow czy papieży. Jest tego prawie połowa w tym artykule. W XXI wieku nie powinnismy sie taplac w pasożytniczych bzdurach.\nW moim odczuciu to ewidentnie widać, iż Pan niewiele rozumie, choć Panu tak się wydaje. Większość moich argumentów znajduje się w załączonych do tekstu linkach, zaś w artykule znajdują się tylko zbudowane na nich poglądy. Może to i dziwne dla „inteligenta XXI wieku”, ale niektórych ludzi interesują problemy etyczne i porównanie koncepcji katolickich (chrześcijańskich) z koncepcjami, które oni, zupełnie słusznie, uznają za zagrożenie dla własnych. Chrześcijaństwo to nadal potężna religia i przekonania chrześcijan mają ogromny wpływ na życie społeczeństw wszędzie tam, gdzie dominują. Można się z nimi nie zgadzać, ale do tego aby ich wszystkich uznać za głupców, to potrzebna jest specjalna – bez czytania setek książek – umiejętność rozumienia otaczającej nas rzeczywistości. Ja takowej nie posiadam i dlatego musiałem tak wiele ich przeczytać.\n4 grudnia 2016 at 20:29 - odpowiedz\nSam wcisnałes mnostwo bzdur i kłamstw, tyle ze w usta „katoli”/koscioła. A jesli chodzi o katole to jest jak z lewakami. Skoro pozwalasz sobie na lewakow to ja pozwalam sobie na katoli.\n() „inteligent przyjmował wprost za oczywistość czytanie setek” –\nproblem w tym ze wnisok o roznorodnosci moralnosci nie wymaga przeczytania tysiaca ksiag ani studiow filozoficznych. Wystarczy opuscic swoj grajdolek i pojechac do Afryki (wystrarczy moze do Czech), ze by swierdzic ze ich moralnosc niekoniecznie sie pokrywa z nasza lokalna moralnoscia. Poza tym dajesz linki nie do tekstow zrodlowych, tylko do ksiegarni gdzie ksiazke mozna kupic. Nastepnym razem daj link do całego tekstu, zamiast nabijac kase zaprzyjaznionemu ksiedzowi. Komentarze racjonalista.tv to nie miejsce na mase linkow, to miejsce raczej (wg mnie) na wyrazanie opinii. Popros redakcje niech ci udostepni miejsce na linkowe artykuły.\nKatolicki kler – to nie jest grupa głupcow, to raczej banda cwaniakow.\n5 grudnia 2016 at 07:03 - odpowiedz\nRelatywizm moralny to też domena polskiej prawicy.\nJak USA napadają na Irak to źle, jak Rosja napada na Ukrainę to dobrze.\n5 grudnia 2016 at 07:34 - odpowiedz\n„Nie odpowiada mi moralność absolutna, głoszona np. przez Kościół Katolicki gdyż uważam ją za nieprawdziwą opartą na hipokryzji – co innego się głosi, a co innego się czy”\nBrak konsekwencji i hipokryzja w żaden sposób nie stanowią o tym, czy ktoś ma rację, czy jej nie ma.\n5 grudnia 2016 at 14:16 - odpowiedz\n@ Ala Wilk: Relatywizm moralny to też domena polskiej prawicy. Jak USA napadają na Irak to źle, jak Rosja napada na Ukrainę to dobrze.\nW najbliższych planach mam napisanie tekstu o obiektywizmie i obiektywności, gdyż „Kali ukraść krowę to dobrze, a Kalemu ukraść krowę to źle”, przebija się nawet w tekstach największych moralistów.\nWikipedia: Obiektywizm – stanowisko filozoficzne głoszące, że przedmiot poznania istnieje poza podmiotem poznającym i niezależnie od niego, a także: bezstronność, postawa badawcza wolna od przesądów i uprzedzeń.\nSłownik Władysława Kopalińskiego.\nobiektywny bezstronny, wolny od uprzedzeń; rzeczowy, odpowiadający rzeczywistości; istniejący niezależnie od czyjejkolwiek świadomości.\nobiektywizm bezstronność; postawa badawcza wolna od uprzedzeń; por. subiektywizm.\n5 grudnia 2016 at 14:25 - odpowiedz\n@ Andrzej Bogusławski: Nie odpowiada mi moralność absolutna, głoszona np. przez Kościół Katolicki: http://www.racjonalista.pl/forum.php/s,457816 gdyż uważam ją za nieprawdziwą opartą na hipokryzji – co innego się głosi, a co innego się czyni: http://www.racjonalista.pl/forum.php/z,0/d,7/s,600722#w601145\nMam zdecydowanie wyższe moralne wymagania wobec siebie i dlatego właśnie jestem relatywistą i to relatywistą absolutnym (tak w kwestiach moralnych jak i dotyczących prawdy), ale absolutnie nie takim jak go rozumieją i opisują różni chrześcijańscy moraliści, ale relatywistą relatywnym, takim właśnie jak ja rozumiem i opisuję taką postawę (zawarte to jest w linkach), do której dochodzę wychodząc od racjonalistycznego sceptycyzmu poznawczego.\n@ Tomek Świątkowski: Zdanie nielogiczne.\nZawsze jest to możliwe, tyle tylko, iż aby wypowiedź była merytoryczną i sensowną, należy to wykazać, a nie o tym opowiadać.\n@ Tomek Świątkowski: Brak konsekwencji i hipokryzja w żaden sposób nie stanowią o tym, czy ktoś ma rację, czy jej nie ma.\nA czyżbym gdziekolwiek tak twierdził? Natomiast na podstawie Pańskiej wypowiedzi twierdzę, iż znowu nie przeczytał Pan tekstu na temat, którego się wypowiada ze zrozumiem. Może spróbuje Pan jeszcze raz go przeczytać? Ja naprawdę staram się pisać prostym językiem tak aby jak najwięcej osób mogło mnie zrozumieć.\n6 grudnia 2016 at 07:37 - odpowiedz\n@Andrzej Boguslawski: „A czyżbym gdziekolwiek tak twierdził?”\nnapisał pan: „Nie odpowiada mi moralność absolutna, głoszona np. przez Kościół Katolicki GDYŻ uważam ją za nieprawdziwą opartą na hipokryzji – co innego się głosi, a co innego się czyni” (kapitaliki moje)\nMoim zdaniem fakt, że ktoś czyni co innego niż głosi nie oznacza, że głosi nieprawdę. Tymczasem słowo „gdyż” wskazuje na takie – nieistniejące – wynikanie.\nPyta pan o dowód? Najprościej przeprowadzić tzw. „dowód niewprost”: załóżmy, że ma pan rację.\nMamy pana Iksińskiego, który głosi, że nie wolno kraść. Jednak pewnego dnia wychodzi na jaw, że pan Iksiński od wielu lat dokonywał malwersacji.\nZgodnie z pańskim twierdzeniem przypadek pana Iksińskiego oznaczałby, że potępiana przez Iksińskiego kradzież nie jest niemoralna, bo należałoby zastosować pańskie twierdzenie:\n„Nie odpowiada mi moralność głoszona np. przez pana Iksińskiego, GDYŻ jest oparta na hipokryzji – co innego głosi, a co innego się czyni”\nInna rzecz, że moralność nie może być „oparta na hipokryzji”, bo hipokryzja jest już pewną postawą – zachowaniem, a moralności opieramy nie na zachowaniach tylko na wartościach.\nZachowania są już tylko zastosowaniem tej, czy innej moralności.\n5 grudnia 2016 at 16:23 - odpowiedz\n@ Lucyan: Sam wcisnałes mnostwo bzdur i kłamstw, tyle ze w usta „katoli”/koscioła.\nNie mam zwyczaju nikomu niczego wciskać w usta. Podaję konkretne wypowiedzi z wypowiedzi, publikacji, bądź z internetu, a więc to Pan tu zwyczajnie kłamie.\n@ Lucyan: A jesli chodzi o katole to jest jak z lewakami. Skoro pozwalasz sobie na lewakow to ja pozwalam sobie na katoli.\nNie, nie pozwalam sobie na epitety: ani na lewaków, ani na prawaków, ani na katoli. Nie lubię ani epitetów, ani personalnych ataków.\n@ Andrzej Bogusławski: Za moich czasów inteligent przyjmował wprost za oczywistość czytanie setek, a nawet tysięcy książek i nigdy by nie wpadł na pomysł aby uznać to za stratę czasu. Teraz w internecie i także na naszym portalu spotyka się takie osoby, ale wtedy – przynajmniej dla mnie – jest oczywistym, iż mają trudności z umiejętnością czytania ze zrozumieniem tego co jest napisane, a także trudności w sensownym przekazem własnych przemyśleń – o ile je mają – za to wszystko wiedzą lepiej.\n@ Lucyan: problem w tym ze wnisok o roznorodnosci moralnosci nie wymaga przeczytania tysiaca ksiag ani studiow filozoficznych. Wystarczy opuscic swoj grajdolek i pojechac do Afryki (wystrarczy moze do Czech), ze by swierdzic ze ich moralnosc niekoniecznie sie pokrywa z nasza lokalna moralnoscia.\nPrzykro mi, iż tylko tyle zrozumiał Pan z mojej wypowiedzi, ale ja za to nie ponoszę żadnej odpowiedzialności. Tak, trzeba być dosyć oczytanym człowiekiem aby z trudniejszych problemów można było coś tam zrozumieć. Zaś to, iż Panu się wydaje jasne i głupie jeszcze wcale nie jest dowodem na to, iż tak jest w istocie.\n@ Lucyan: Poza tym dajesz linki nie do tekstow zrodlowych, tylko do ksiegarni gdzie ksiazke mozna kupic.\nPodaję linki do przeróżnych wypowiedzi oraz do konkretnych książek, które uważam za warte poznania w temacie, w którym toczy się rozmowa. To jednak ja decyduję co innym polecam. Pan może podjąć decyzję o niezapoznawaniu się z moimi linkami, a nawet z nieczytaniem tego co ogólnie napisałem. To Pański wybór i Pańska sprawa.\n@ Lucyan: Nastepnym razem daj link do całego tekstu, zamiast nabijac kase zaprzyjaznionemu ksiedzowi.\nPana interesuje tzw. „pójście na łatwiznę”, a ja wymagam od interlokutora odrobiny wysiłku intelektualnego. Tak, miałem i mam zaprzyjaźnionych księży, ale do żadnego z nich się tu nie odwołałem.\n@ Lucyan: Komentarze racjonalista.tv to nie miejsce na mase linkow, to miejsce raczej (wg mnie) na wyrazanie opinii. Popros redakcje niech ci udostepni miejsce na linkowe artykuły.\nDziękuję za pouczenie, ale czuję się tu tak samo gościem i gospodarzem jak Wielce Szanowny Pan i choć to nie akademicki portal, to ja przy swoich akademickich przyzwyczajeniach pozostanę – chyba, iż to będzie przeszkadzało redakcji.\n@ Lucyan: Katolicki kler – to nie jest grupa głupcow, to raczej banda cwaniakow.\nKatolicki kler, jak prawie każda grupa społeczna składa się z różnych ludzi, a rożnych przymiotach intelektualnych oraz moralnych.\n6 grudnia 2016 at 07:48 - odpowiedz\n@Andrzej Boguslawski: „ja przy swoich akademickich przyzwyczajeniach pozostanę”\nNie pozostanie pan, przy nich, bo ich pan nie posiada.\nLinkowanie wikipedii oraz (często anonimowych) postów z dyskusji na jakichś forach internetowych nie ma nic wspólnego z akademickością. Zwłaszcza to drugie jest niepoważne nie tylko w świetle standardów akademickich, ale nawet na poziomie zwykłej popularyzacji wiedzy.\n6 grudnia 2016 at 17:57 - odpowiedz\n@ Andrzej Bogusławski: A dlaczego tylko etycznym? Zadufanym balonikiem można być we wszelakich dziedzinach wiedzy oraz przy wszelakich tytułach i stopniach naukowych. „Próbę szpili” przeprowadza się bardzo łatwo, gdy tylko ma się stosowne argumenty merytoryczne. Po prostu ewidentnie wykazuje się głupotę http://www.racjonalista.pl/forum.php/s,600722#w603757 a co najmniej niedostateczne uargumentowanie, głoszonych autorytatywnie przez kogoś tez.\n@ Tomek Świątkowski: bo\nTo żaden argument ograniczający moje krytyczne podejście do wszelakich głoszonych autorytatywnie dogmatów.\n@ Tomek Świątkowski: 2. w sprawach innych, a zwłaszcza wiedzy o przyrodzie, „próba szpili” nie budzi żadnych wątpliwości.\nZdecydowanie błędnie Pan tu wszystko założył. Cała moja postawa poznawcza wynika z przyjętego światopoglądu, nad którego spójnością pracowałem przez lata. W ramach tego światopoglądu korzystam z przeróżnych narzędzi poznawczych, adekwatnych do poznawanego przedmiotu/podmiotu, których podstawą jest krytycyzm. Metody naukowe są tu najważniejsze, ale nie jedyne i korzystam także z innych racjonalnych analiz i metod. Według mnie np. filozofia nauką nie jest, a większość mojej publicystyki jest jakoś tam z filozofią powiązana.\n@ Tomek Świątkowski: Dlatego pytam o sposób weryfikowania właśnie sądów etycznych, bo moim zdaniem metoda naukowa do tego akurat nie jest ani trochę przydatna.\nTrochę przydają się i metody naukowe, ale nie widzę żadnych powodów aby tylko do nauki, a już szczególnie do nauk przyrodniczych się tu ograniczać.\n7 grudnia 2016 at 22:24 - odpowiedz\n@ Andrzej Boguslawski: "Trochę przydają się i metody naukowe, ale nie widzę żadnych powodów aby tylko do nauki, a już szczególnie do nauk przyrodniczych się tu ograniczać. "\nsam pan o nich wspomniał, ale skoro nie tylko one, to jakie jeszcze?\n6 grudnia 2016 at 18:55 - odpowiedz\n@ Andrzej Bogusławski: Podaję linki do przeróżnych wypowiedzi oraz do konkretnych książek, które uważam za warte poznania w temacie, w którym toczy się rozmowa. To jednak ja decyduję co innym polecam. Pan może podjąć decyzję o niezapoznawaniu się z moimi linkami, a nawet z nieczytaniem tego co ogólnie napisałem. To Pański wybór i Pańska sprawa.\n@ Tomek Świątkowski: Nie pozostanie pan, przy nich, bo ich pan nie posiada.\nO łaskę proszę! Takie pouczenie od jednego z największych autorytetów intelektualnych naszego portalu może doprowadzić mnie do załamanie psychicznego i kompleksów. Wielce Szanowny Panie wyżej pisałem o samo nadymających się balonikach i metodach na nie, ale jak się taki mocno nadymię, to nawet i szpili nie potrzeba.\nMiłego dnia Panu życzę.\n7 grudnia 2016 at 22:29 - odpowiedz\nlinkowanie wiklipedii i anonimów z forów internetowych to nie jest "nawyk akademicki"\nani pańskie szyderstwa, ani niezachwiana niczym doskonała samoocena tego faktu nie zdoła zmienić\n7 grudnia 2016 at 09:48 - odpowiedz\n@ Andrzej Boguslawski: Zawsze jest to możliwe, tyle tylko, iż aby wypowiedź była merytoryczną i sensowną, należy to wykazać, a nie o tym opowiadać.\n@ Andrzej Boguslawski: „A czyżbym gdziekolwiek tak twierdził?”\n@ Tomek Świątkowski: owszem napisał pan: „Nie odpowiada mi moralność absolutna, głoszona np. przez Kościół Katolicki GDYŻ uważam ją za nieprawdziwą opartą na hipokryzji – co innego się głosi, a co innego się czyni” (kapitaliki moje)\n@ Andrzej Boguslawski: Tak napisałem, ale jest zdanie wyrwane z szerszego kontektu.\n@ Tomek Świątkowski: Moim zdaniem fakt, że ktoś czyni co innego niż głosi nie oznacza, że głosi nieprawdę.\nNie, nie oznacza, ale ja niczego takiego nie napisałem. Przedstawiłem tu tylko swoje „uważanie” na określony temat, do którego każdy ma prawo i przedstawiłem za takim „uważaniem” własne argumenty, które dla Pana mogą być nieprzekonywujące, ale niczym Pan ich tu merytorycznie nie podważa. Dla mnie głoszenie PRAWDY, w którą samemu się nie wierzy i samemu wynikających z tej prawdy nakazów się nie przestrzega jest dostatecznym argumentem do jej odrzucenia. Hipokryzja, to także obłuda i zakłamanie, a wybór synonimów jest tu niezwykle szeroki: http://synonim.net/synonim/hipokryzja Warto się z nim zapoznać.\n@ Tomek Świątkowski: Tymczasem słowo „gdyż” wskazuje na takie – nieistniejące – wynikanie.\nTak Pan uważa? I tworzy Pan nawet na poparcie swojego uważania piękne pod względem sensu i logiki zdanie: <strong><em>”wskazuje na takie – nieistniejące – wynikanie”</strong></em> Ja zaś uważam, iż znowu Panu się nie chciało lub nie potrafił przeczytać ze zrozumieniem tekstów, do których się odnosi i znowu kombinuje „jak stara szkapa pod górkę” aby wykazać swoje projekcje, które nijak z mojej wypowiedzi nie wynikają\n@ Tomek Świątkowski: Inna rzecz, że moralność nie może być „oparta na hipokryzji”, bo hipokryzja jest już pewną postawą – zachowaniem, a moralności opieramy nie na zachowaniach tylko na wartościach. Zachowania są już tylko zastosowaniem tej, czy innej moralności.\nGdy wyrwie się skrót myślowy z pewnego podsumowania dużej publikacji to można sobie wyimpretować prawie wszystko. Moralność religijna oparta jest na nieprawdzie, gdyż wierzący twierdzą, iż jest „absolustyczna” i „niezmienna”, gdyż otrzymali ją od samego Boga, a nie mają na to nawet najmnieszych dowodów i znowu jest to tylko pewien skrót myślowy, którego uzasadnienie łatwo mogą znależć uzytkownicy, którym czytanie ze zrozumieniem nie sprawia trudności np. tu: http://www.racjonalista.pl/forum.php/s,457816 Bez oczytania się w temacie, to tylko bzdury się wypisuje Szanowny Panie i żadne agresywne ataki na rozmówcę wiedzy nie zastąpią.\n7 grudnia 2016 at 23:44 - odpowiedz\nMam w tym temacie parę wątpliwości. Po pierwsze zastanawiam się, jak dalece trzeba być omamionym wiarą, żeby przy minimalnej chociaż wiedzy o świecie i historii ludzkiej kultury twierdzić uparcie, że istnieje tylko jeden, najabsolutniejszy i najprawdziwszy model moralności. I to w sytuacji, w której kościół sam już nie za bardzo nadąża za zmianami własnych poglądów – zarówno w swych szeregach, jak i w samej doktrynie.\nJednak fakt, że takie androny można sprzedawać za Jedyną Prawdę, to jest akurat jakby norma i mnie aż tak bardzo w tym kontekście nie zastanawia. Zwyczajnie wiara czyni cuda i robi ludziom papkę z mózgu, a to tylko jeden z symptomów.\nZastanawia mnie co innego. Po pierwsze jak dalce relatywne – to znaczy jak bardzo różne potrafią być ludzkie moralności. Innymi słowy, czy istnieją jednak jakieś elementy wspólne dla wszystkich ludzi (przynajmniej dla wszystkich kultur), a więc czy można wskazać jakieś zasady uniwersalne. Gdyby tak było, oznaczałoby to, że nasza moralność nie jest relatywna w sposób nieograniczony.\nDla racjonalistów fakt, że człowiek jest zwięrzeciem społecznym to nic nowego (i to między innymi z tego powodu wielkie trudności z odnalezieniem się w racjonaliźmie miewają przeróżni neoliberalni – pardon le mot – intelektualiści :-)). Niczym nowym nie są dla racjonalistów również neurony lustrzane i ogólniej zwierzęce pochodzenie moralności.\nZ faktu współistnienia w grupie wynika cały szereg zasad moralnych, a te najstarsze i najbardziej uniwersalne formy grupowego zachowania są chyba tak dalece wpisane w biologiczny substrat naszej umysłowości, że o żadnym relatywiźmie mowy tu chyba być nie może. I stąd wynika moja pierwsza poważna wątpliwość co do granic relatywizmu moralności.\nPo drugie – zakładając, że trud etyków jest w ogóle sensowny – to hierarchię wartości i opartą na niej moralność można wywieść również na podstawie rozumowanie czysto racjonalnego właśnie z sytuacji człowieka względem grupy. I tu moja wątpliwość dotyczy tego, jak dalece te czystko racjonalne rozumowania mogą się od siebie różnić. Czy tu również nie istnieje jakiś limit relatywizmu, względnie jakieś zasady na tyle uniwersalne, że nikomu nie przyjdzie do głowy ich zakwestionowanie?\nNo cóż, obawiam się, że z tym racjonalnym rozumowaniem to jeszcze większy kłopot, niż z wspomnianą moralnością biologiczną. Każdy uważa się za racjonalnego i za racjonalnych uważają się i papieże i dyktatorzy, a wykształconych ideologów gotowych ich dążenia popierać intelektualnie i etycznie nigdy nie brakowało. W historii przerabialiśmy już wiele i czasami mam wrażenie, że byliśmy bardziej ludzcy, zanim się staliśmy się ludźmi. Wystarczy spojrzeć na nasz obecny świat, by zobaczyć ile w nas ludziach hipokryzji i totalnej moralnej żenady. Staramy się jakoś tam niby nad tym całym ludzkim antystadem panować i najczęściej guzik z tego wychodzi.\nNadzieje należy chyba łączyć z upowszechnianiem idei oświecenia, edukacją, demokratyzacją i nauką, ale gdzie nam tam do oświecania innych, jeżeli nawet już u nas dobrowolnie z wolności myślenia rezygnujemy.\nP.S. Odpowiedziałem Panu w trzech wpisach z 6 grudnia pod artykułem "Ateizm. Czym się to jada" – nie wiem, czy przynajmniej Pan jako autor artykułu dostaje powiadomienia o komentarzach.\n8 grudnia 2016 at 09:02 - odpowiedz\nA ja nie wiem jak trzeba być omamionym ideologicznym racjonalizmem, by nie rozumieć, że moralność musi być albo absolutystyczna, albo żadna.\nMożemy mieć różne sądy moralne, ale nie dlatego że moralność absolutna nie istnieje, tylko dlatego, że jedni maja racją, a inni się mylą.\nWiedza o świecie nie ma nic do moralności. Możemy poznać genezę zachowań moralnych, ale to nie ma żadnego wpływu na ich ocenę. W przyrodzie jest altruizm, współczucie albo współpraca, ale nad tymi marginalnymi zjawiskami dominuje w przyrodzie zabijanie, gwałt, terytorializm, rabunek, chęć dominacji itp. Celem współpracy jest zazwyczaj skuteczne zabijanie i skuteczny rabunek.\nWojna, niewolnictwo, gangsterka, mafia, rasizm, maczyzm – to też jest ewolucyjne dziedzictwo. W niczym nam ta wiedza nie pomaga dokonać oceny moralnej tych patologii.\n8 grudnia 2016 at 14:30 - odpowiedz\nTOMEK ŚWIĄTKOWSKI: „A ja nie wiem jak trzeba być omamionym ideologicznym racjonalizmem, by nie rozumieć, że moralność musi być albo absolutystyczna, albo żadna.\nMożemy mieć różne sądy moralne, ale nie dlatego że moralność absolutna nie istnieje, tylko dlatego, że jedni maja racją, a inni się mylą.”\nRóżnica między nami polega na tym, że ja mam wątpliwości, a Pan ma rację.\nDlatego ja na razie zupełnie nie widzę możliwości rozmowy z Panem.\nGdyby kiedyś chciało się Panu zastanowić nad tym co napisał na ten temat autor wątku albo ja i do tego nawiązać, to wtedy wrócimy do rozmowy.\n8 grudnia 2016 at 15:27 - odpowiedz\nTo raczej pan zapomniał się zastanowić.\nNie napisałem że mam rację, tylko że racja (obiektywne wartości moralne) istnieje. Bo jeśli nie istnieje, to nie ma sensu się nad nią zastanawiać, a wszelkie rozważania etyczne można sobie odpuścić i robić co popadnie.\nMoże pan mieć wątpliwości, ale i tak w końcu trzeba coś wybierać. Codziennie. I najlepiej nie rzucając monetą.\nNie da się uniknąć tych wyborów.\n9 grudnia 2016 at 14:51\n@ Tomek Świątkowski: To raczej pan zapomniał się zastanowić. Nie napisałem że mam rację, tylko że racja (obiektywne wartości moralne) istnieje.\nTyle tylko, iż należy udowodnić istnienie takich obiektywnych racji? Historia ludzkości zna tylko subiektywne racje zależące od wielu czynników. Proszę tylko o jeden taki przypadek zespołu norm obowiązujących wszystkich ludzi od początku cywilizacji? Zacznijmy od jednej normy Biblijnego „nie morduj” przetłumaczonego jako „nie zabijaj” ilość możliwych interpretacji tej normy jest spora i dlatego ta norma, jak i wszystkie inne jest relatywna. Zależna od kontekstu.\n@ Tomek Świątkowski: Bo jeśli nie istnieje, to nie ma sensu się nad nią zastanawiać, a wszelkie rozważania etyczne można sobie odpuścić i robić co popadnie.\nMyśli Pan „Jeżeli Boga nie ma, to wszystko jest dozwolone”?\nJa wiem, iż normy kulturowe zupełnie dobrze bez żadnych bogów funkcjonują, choć bardzo często do różnych bogów się odwołują. To wszystko jest mocno relatywne.\nJest sens nad moralnymi normami się zastanawiać i zdając sobie sprawę z ich relatywności można samemu prezentować bardzo moralne postawy. Tak jak to czyni znakomita większość ateistów.\n9 grudnia 2016 at 10:11 - odpowiedz\nO tak zwanym relatywizmie moralnym\n0. Relatywizm moralny nie jest stanowiskiem etycznym, ale metaetycznym. Innymi słowy, nie dotyczy dobra i zła, słuszności i niesłuszności, ale natury i uzasadnienia sądów o tym, co dobre lub złe, słuszne lub niesłuszne. Czym innym jest natura dobra etycznego, czym innym natura i uzasadnienie sądu o dobru etycznym – relatywizm wypowiada się tylko w tej drugiej sprawie.\nTak samo „absolutyzm moralny” jest stanowiskiem metaetycznym, a nie etycznym. Relatywizm, absolutyzm, kognitywizm, emotywizm to stanowiska metaetyczne, nie zaś stanowiska etyczne, takie jak np. etyka chrześcijańska, stoicka, hedonizm czy utylitaryzm. Powiedzenie czegoś w rodzaju: „moje przekonania etyczne są między innymi takie, że uważam się za relatywistę moralnego, a nie za absolutystę” stanowi pomieszanie pojęć.\nJako koncepcja metaetyczna relatywizm jest wysoce wadliwy. Należy wspomnieć przynajmniej\no niektórych jego wadach.\n1. Jeżeli tylko „byt określa świadomość”, to wszystkie zasady etyczne przyjmowane w jakichkolwiek czasach i miejscach muszą być na pewnym poziomie podobne, albowiem ludzki byt na pewnym – odpowiednio elementarnym – poziomie jest do pewnego stopnia podobny. Mimo wielu różnic ludzie np. pragną żyć, rozmnażać się, muszą się odżywiać, chorują, umierają, itd. Relatywizm polega więc na pomyleniu poziomów ogólności, na utożsamieniu tego, co ogólne (elementarna zasada moralna), z tym, co konkretne (jej uszczegółowienie, uwzględniające okoliczności czasu i miejsca, oczywiście ulegające zmianie). Relatywizm przypomina więc lekkomyślne powiedzenie, że skoro jedni ludzie noszą garnitury, a inni przepaski biodrowe,\nto nie istnieje nic takiego, jak odzież, bo przecież przepaska różni się od garnituru.\n2. Należy w szczególności rozważyć hipotezę, że wszystkie normy moralne podpadają pod normę utylitarystyczną. Teza utylitaryzmu byłaby więc elementarną normą moralną. Inaczej mówiąc: relatywista powinien pokazać uznawaną gdzieś normę moralną, która nie daje się sprowadzić do zasady utylitaryzmu. O ile bowiem religijną konkurencją dla relatywizmu jest absolutyzm tradycyjnej etyki religijnej (np. katolickiej), o tyle konkurencją niereligijną jest właśnie absolutyzm utylitarystyczny, jak tego dowodzi historia myśli etycznej (i metaetycznej), zwłaszcza czasów najnowszych, XIX i XX wieku. Wielu wybitnych etyków uważających się za ludzi niereligijnych i odrzucających etykę religijną było właśnie utylitarystami (J. Bentham, J. S. Mill,\nB. Russell, G. E. Moore, w młodości T. Kotarbiński i in.).\n3. Relatywizm polega ponadto na pomyleniu zasady moralnej z uznaniem zasady moralnej.\nTo, co z pewnością jest zmienne i kulturowo uwarunkowane, to świadomość oraz uznanie zasad moralnych. Z faktu takiej zmienności jednak jeszcze nie wynika relatywność samych norm moralnych. Relatywizm myli więc etykę z etykologią, a przynajmniej przedwcześnie je utożsamia.\n4. Jeżeli w sytuacji X\nosoba A sądzi, że czyn D jest dobry (godny uznania), a\nosoba B sądzi, że czyn D jest zły (godny potępienia), zaś\nosoba C sądzi, że czyn D jako obojętny (ani taki, ani taki),\ni nie istnieje wiarygodne kryterium pozwalające wskazać jeden z tych sądów jako bardziej uzasadniony od pozostałych,\nto nie wynika stąd jeszcze, że wszystkie są tak samo uzasadnione lub tak samo nieuzasadnione.\nWynika stąd tylko, że nie wiadomo czy któryś jest uzasadniony bardziej od innych, czy też nie. Wielość sądów moralnych pod nieobecność rzetelnego kryterium jest co najwyżej podstawą do sceptycyzmu moralnego („nie wiadomo, który sąd m. jest bardziej zasadny od innych”), nie zaś do relatywizmu moralnego („wszystkie sądy m. są tak samo zasadne lub tak samo bezzasadne”). Moralny relatywizm nie ma więc jakiegokolwiek potwierdzenia w – skądinąd niezaprzeczalnym – fakcie wielości i odmienności sadów czy ocen moralnych, wypływa natomiast z pomylenia możliwości epistemicznej z możliwością logiczną.\nWszystko co Pan napisał brzmi bardzo uczenie – i bardzo dobrze.\nJa na razie nie wchodzę na ten poziom szczegółowości filozoficznej. Tu używamy sformułowań moralność „absolutna” i „relatywna” w znacznie bardziej ogólnym sensie.\nChodzi tylko o zauważenie, że człowiek wraz z całą swą kulturą jest istotą powstałą wskutek naturalnej ewolucji i w związku z tym również moralność jest skutkiem ewolucji kultury. Już z samego tego historycznego faktu wynika, że moralność jest zmienna w czasie i przestrzeni (na przykład inna jest moralność „ząb za ząb”, a inna kładąca nacisk na resocjalizację).\nJednocześnie, niezależnie od tego moralność jest również zależna od okoliczności (np. inaczej traktujemy zabijanie w czasie pokoju, a inaczej w czasie wojny, jeszcze inaczej w przypadku obrony koniecznej).\nMoralność zawsze jest tylko ostatecznie tworem społeczeństw, które ją tworzą, co oznacza, że jest zależna od poziomu cywilizacyjnego tych społeczeństw.\nI ja podnoszę, że w tych właśnie znaczeniach i z tych względów jest ona relatywna.\nJednocześnie posiadamy sumienie i poczucie sprawiedliwości które, jak przypuszczam, przynajmniej na bardzo elementarnym poziomie, jest w naszych mózgach zakodowane nie tylko poprzez wychowanie, ale wręcz biologicznie (por. neurony lustrzane) i w tym zakresie, rzeczywiście dysponujemy być może jakąś tam podstawową moralnością niezmienną, a więc nierelatywną, na podstawie której dopiero budujemy różne systemy moralne, choć nie nazwałbym jej też „absolutną”.\nI moja wątpliwość dotyczy tego w jakim zakresie nasza moralność jest kulturowa, a w jakim biologiczna.\nDalsza wątpliwość dotyczy tego, czy w ogóle sensowne jest to rozróżnienie, skoro człowiek jest zarówno tworem biologicznym, jak i kulturowym i te wpływy tak się ze sobą splatają, że chyba trudno ostro jedno odróżnić od drugiego.\nPan argumentuje szczegółowo logicznie i filozoficznie przy użyciu fachowego języka i dobrze, ale ja chyba nie do końca pisałem o tym, co Pan? Więc trudno mi powiedzieć, czy się w tym aspekcie dogadamy.\nNatomiast jest chyba dość oczywiste i mam nadzieję, że bezsporne między nami, że to dynamika społeczna tworzy całą kulturę wraz z moralnością i religią, czyli że to nie żaden Bóg zsyła nam normy moralne w dogmatach do przestrzegania, które obowiązywałyby zawsze i wszędzie dokładnie tak samo. Przecież nawet kościół nie przestrzega dzisiaj tych samych norm, które przestrzegał jeszcze sto lat temu, nie mówiąc już o średniowieczu, a więc nawet on jest tu dość relatywny, gdyż dostosowuje swe zachowanie i swe normy do okoliczności.\nPoza tym mam w tym temacie wątpliwość podstawową. A mianowicie ze względu Pańskie konkretne zachowanie w różnych poprzednich dyskusjach na zaprzyjaźnionym forum mam bardzo ograniczone zaufanie do Pańskiej moralności i wręcz mam wątpliwość czy jest z mojej strony moralne, że w ogóle podejmuję tu z Panem rozmowę.\n8 grudnia 2016 at 18:51 - odpowiedz\n@ Tomek Świątkowski: A ja nie wiem jak trzeba być omamionym ideologicznym racjonalizmem, by nie rozumieć, że moralność musi być albo absolutystyczna, albo żadna.\n@ Andrzej Bogusławski: Dobra takie jest Pańskie twierdzenie, ale może jakieś argumenty to twierdzenie popierające?\n@ Tomek Świątkowski: Możemy mieć różne sądy moralne, ale nie dlatego że moralność absolutna nie istnieje, tylko dlatego, że jedni maja racją, a inni się mylą.\n@ Andrzej Bogusławski: Przeróżne sądy moralne to mamy wszyscy i chyba jest to oczywistość. Natomiast w rożnych kulturach zostały stworzone rożne zespoły norm moralnych z czego wynika, że nakazy moralne mają to do siebie, że są zależne od miejsca, czasu i okoliczności. Cała wiedza historyczna pokazuje nam, iż nie ma żadnego zbioru absolutnych moralnych standardów, które są prawdziwe dla wszystkich ludzi, żyjących we wszystkich czasach. Zastanówmy się tu nad tym co chrześcijanie nazywają „absolutna moralnością” daną im od Boga. Normy moralne absolutne – to są normy, które obowiązują zawsze i wszystkich ludzi (a przynajmniej, jako minimum, tych bogobojnych). Normy, które mają charakter absolutny, czyli obowiązuje bezwzględny nakaz lub zakaz ich przestrzegania/określonego zachowania.\nI teraz otwórzmy sobie Pismo Święte, które przecież każdy może sam sobie przeczytać. Czytamy i widzimy, iż Stary Testament pełen jest potworności popełnionych w imieniu Boga. Wspomnę tylko najgorszą: „Zabijcie więc spośród dzieci wszystkich chłopców, a spośród kobiet te, które już obcowały z mężczyzną. Jedynie wszystkie dziewczęta, które jeszcze nie obcowały z mężczyzną, zostawicie dla siebie przy życiu” (Księga Liczb 31:17-18).\nTakich potworności jest tam wiele, szkoda je wszystkie tu cytować i co Panie Tomku dalej wszystkie nas obwiązują – czy wszelkie nakazy moralne są jednak relatywne? Były, ale się już zmyły?\nTu mamy zupełnie inny, choć dosyć powszechny problem występujący wśrod ludzi wierzących, nawet wysoko wykształconych – religijnej ślepoty – opisanej bardzo dobrze przez prof. Witwickiego: http://www.racjonalista.pl/kk.php/s,4775/q,O.Templetona.dla.Witwickiego\nGeorge Bernard Shaw powiedział: „Żaden człowiek nie wierzy, że słowa w Biblii znaczą to, co mówią. Każdy jest przekonany, że znaczą to, co on mówi”. Chrześcijanie malują Jezusa Chrystusa na własne podobieństwo. Czyli obraz Jezusa i jego moralnych nakazów też jest relatywnym. Jak wszystko na tym świecie.\n8 grudnia 2016 at 19:31 - odpowiedz\n@ Tomek Świątkowski: Wiedza o świecie nie ma nic do moralności.\nTrudno mi zrozumieć jak można w jednym akapicie samemu sobie zaprzeczać.\n@ Tomek Świątkowski: Możemy poznać genezę zachowań moralnych, ale to nie ma żadnego wpływu na ich ocenę.\nWiedza o naszej ewolucji oraz o zachowaniu zwierząt ma dla racjonalistycznie myślących ludzi bardzo duży wpływ na ich ocenę. Jest bogata literatura na ten temat.\n@ Tomek Świątkowski: W przyrodzie jest altruizm, współczucie albo współpraca, ale nad tymi marginalnymi zjawiskami dominuje w przyrodzie zabijanie, gwałt, terytorializm, rabunek, chęć dominacji itp. Celem współpracy jest zazwyczaj skuteczne zabijanie i skuteczny rabunek.\nWiedza taka pozwala nam coraz więcej rozumieć, a rozumienie dla inteligentnych ludzi ma wpływ na oceny, ale co istotniejsze pozwala na działania profilaktyczne przez co zło ogranicza. Pisze o tym prof. Steven Pinker: http://www.polityka.pl/tygodnikpolityka/nauka/1678732,1,agresje-mamy-w-genach-ale-dzieki-cywilizacji-jestesmy-lagodniejsi-niz-nasi-przodkowie.read\n@ Andrzej Bogusławski: Jestem naturalistą i dla mnie najistotniejszymi są naturalne źródła moralności. Dalece w swoich poglądach nie jestem jedynym i spora grupa uczonych przyrodoznawców właśnie tam poszukuje źródeł moralności. Uważam, iż ludzie racjonalnie myślący nie powinni sobie pozwolić na narzucanie jedynie teraz słusznej personalistycznej opcji. Zdecydowanie bardziej wartościowym jest podejście oparte na dorobku nauk przyrodoznawczych. Zasady moralne, choć kształtowane kulturowo mają swoje ewolucyjne podstawy wynikające z budowy i funkcji mózgu. Właśnie dlatego możemy obserwować zachowania moralne także u innych zwierząt o bardziej złożonych mózgach. Człowiek jest co prawda fenomenalnym, ale tylko jednym ze zwierząt. Oczywiście z tym poglądem nie mogą pogodzić personaliści a najbardziej personaliści chrześcijańscy.\n8 grudnia 2016 at 19:41 - odpowiedz\n@ Maceox: Odpowiedziałem Panu w trzech wpisach z 6 grudnia pod artykułem „Ateizm. Czym się to jada” – nie wiem, czy przynajmniej Pan jako autor artykułu dostaje powiadomienia o komentarzach.\nPo prostu zepsuł mi się stacjonarny komputer, a sam go nie naprawię. On czeka na informatyka, a Pana proszę o poczekanie do przyszłego tygodnia. Na pewno Panu odpiszę, ale odpowiedź Panu to zadanie zbyt poważne jak na mój laptop, z którego korzystać raczej nie lubię.\n8 grudnia 2016 at 17:11 - odpowiedz\n@ Tomek Świątkowski: linkowanie wiklipedii i anonimów z forów internetowych to nie jest „nawyk akademicki”\nPrzecież to chyba oczywiste, iż inne szkoły żeśmy kończyli i mamy stamtąd zupełnie inny poziom wiedzy oraz zupełnie inne nawyki, to tak się samo narzuca, iż nawet ci mniej rozgarnięci łatwo to zauważają.\n@ Tomek Świątkowski: ani pańskie szyderstwa, ani niezachwiana niczym doskonała samoocena tego faktu nie zdoła zmienić\nJakie szyderstwa? Trochę kpiny z przedstawianej tu przez niektórych użytkowników głupoty, to nie są jeszcze żadne szyderstwa. Mam dosyć niską samoocenę, ale przecież to się liczy w zestawieniach – kogo z kim porównujemy? Tak rzeczywiście jestem przekonanym, iż wiem w tematyce, w której się tu wypowiadam sporo więcej od Pana i sprawniej potrafię tu przeprowadzać analizy i wyciągać wnioski. Zaś zupełnie nie mam zwyczaju wypowiadania się w problematyce, na temat której mam niewielkie pojęcie. Możliwe, iż np. wie Pan więcej na temat fotografii, ale na ten temat to ja się tu nie wypowiadałem.\nPonadto zarówno samoocena, jak i uprawiana tu przez Pana i parę innych osób ocena innych użytkowników ma niewielkie znaczenie dla inteligentnych samodzielnie myślących czytelników, gdyż oni sami dokonują krytycznej oceny naszych wypowiedzi i wszelakie sugestie wątpliwych autorytetów, to mają w wielkim poważaniu.\n@ Andrzej Boguslawski: „Trochę przydają się i metody naukowe, ale nie widzę żadnych powodów aby tylko do nauki, a już szczególnie do nauk przyrodniczych się tu ograniczać. ”\n@ Tomek Świątkowski: sam pan o nich wspomniał, ale skoro nie tylko one, to jakie jeszcze?\nCzyżby naprawdę Pan nie słyszał o http://pl.wikipedia.org/wiki/Klasyfikacja_dziedzin_i_dyscyplin_naukowych_w_Polsce Myślałem tu o filozofii oraz naukach społecznych.\n9 grudnia 2016 at 12:37 - odpowiedz\n@ Maceox: Wszystko co Pan napisał brzmi bardzo uczenie – i bardzo dobrze.\nTaka to już jest praktyka, iż podstawowym walorem tekstów teologicznych jest ich brzmienie. Nawet najbardziej puste wywody, z których merytorycznie nic nie wynika muszą brzmieć dobrze i stąd ta pseudo-uczoność języka. W naukach humanistycznych występuje bardzo szerokie rozumienie pojęć, a nawet zdarzają się zasadnicze różnice w ich rozumieniu w zależności od stanowiska światopoglądowego.\nTu przy tych rozważaniach chyba należałoby zacząć już od rozumienia "etyki" i "moralności". Gdyż cała plątanina możliwości rozumienia tych pojęć oraz ich definiowania rozpoczyna cały dyskurs na ten temat. Wróćmy więc do Wikipedii:\nRelatywizm moralny – pojęcie niejednoznaczne, obejmujące różne, zbliżone poglądy na moralność. Wersja pierwsza, określana jako normatywny relatywizm moralny, uznaje, że różni ludzie mogą podlegać odmiennym wymaganiom moralnym. Teza druga, określana jako relatywizm osądu moralnego, stanowi, że sądy moralne są względne i zależą od osób, grupy i okoliczności. W wersji trzeciej, nazwanej relatywizmem metaetycznym, uznaje się, że każdy system wartości może być równoprawny. Mogą istnieć wersje słabe i mocne relatywizmu moralnego. W wersji słabej względność oceny w relacji do obyczajów, tradycji religii bądź systemu prawnego dotyczy tylko niektórych kategorii czynów. https://pl.wikipedia.org/wiki/Relatywizm_moralny\nJak z tego wynika możemy różnie to pojęcie rozumieć i ……………………………. dokonywać prób manipulacji tak pojęciowej, jak i faktycznej – dotyczącej oceny zachowań jednostek w określonych kulturach. Dyskurs ten jest wielce relatywny i można tu przyjmować różne stanowiska.\n12 grudnia 2016 at 19:26 - odpowiedz\n@ Maceox: Mam w tym temacie parę wątpliwości. Po pierwsze zastanawiam się, jak dalece trzeba być omamionym wiarą, żeby przy minimalnej chociaż wiedzy o świecie i historii ludzkiej kultury twierdzić uparcie, że istnieje tylko jeden, najabsolutniejszy i najprawdziwszy model moralności. I to w sytuacji, w której kościół sam już nie za bardzo nadąża za zmianami własnych poglądów – zarówno w swych szeregach, jak i w samej doktrynie.\nTo dobrze. Wątpliwości w większości przypadków świadczą o inteligencji, a nie o jej braku. To zacietrzewiony upór przy braku racjonalnych argumentów jest świadectwem głupoty.\n@ Maceox: Jednak fakt, że takie androny można sprzedawać za Jedyną Prawdę, to jest akurat jakby norma i mnie aż tak bardzo w tym kontekście nie zastanawia. Zwyczajnie wiara czyni cuda i robi ludziom papkę z mózgu, a to tylko jeden z symptomów.\nPonadto z wiarą nie ma dyskusji, a i czasu szkoda. Tyle tylko, iż wierzyć można we wszystko nawet w to, iż się jest racjonalnym ateistą.\n@ Maceox: Zastanawia mnie co innego. Po pierwsze jak dalece relatywne – to znaczy jak bardzo różne potrafią być ludzkie moralności. Innymi słowy, czy istnieją jednak jakieś elementy wspólne dla wszystkich ludzi (przynajmniej dla wszystkich kultur), a więc czy można wskazać jakieś zasady uniwersalne. Gdyby tak było, oznaczałoby to, że nasza moralność nie jest relatywna w sposób nieograniczony.\nRóżnie to bywa. Ja sam uważam się za relatywistę absolutnego, gdyż nie istnieje nawet jedna prawda o obiektywnie istniejącej rzeczywistości tylko tych prawd jest wiele. Inne prawdy obowiązują w jej newtonowskim rozumieniu inne w einsteinowskim, a jeszcze inne w kwantowym.\nW etyce poczynają się od najogólnieszego zrozumienia natury pochodzenia oraz uzasadnienia sądów o tym, co dobre lub złe, słuszne lub niesłuszne, a kończą się na jednostkowych subiektywnych osądach konkretnych ludzkich działań.\n@ Maceox: Dla racjonalistów fakt, że człowiek jest zwierzęciem społecznym to nic nowego (i to między innymi z tego powodu wielkie trudności z odnalezieniem się w racjonalizmie miewają przeróżni neoliberalni – pardon le mot – intelektualiści :-)). Niczym nowym nie są dla racjonalistów również neurony lustrzane i ogólniej zwierzęce pochodzenie moralności.\n@ Maceox: Z faktu współistnienia w grupie wynika cały szereg zasad moralnych, a te najstarsze i najbardziej uniwersalne formy grupowego zachowania są chyba tak dalece wpisane w biologiczny substrat naszej umysłowości, że o żadnym relatywizmie mowy tu chyba być nie może. I stąd wynika moja pierwsza poważna wątpliwość co do granic relatywizmu moralności.\nProszę poczytać o społecznościach małp człekokształtnych i zastanowić się nad wielce starożytną i uniwersalną zasadą: Kali ukraść krowę to dobrze, Kalemu ukraść krowę to źle. Według mojej znajomości historii ludzkich cywilizacji nie istnieją żadne absolutne normy moralne, a zachowanie człowieka jest uzależnione od warunków, w jakich żyje. Relatywność ocen występowała zawsze we wszystkich kulturach, a już szczyty osiąga wśród wyznawców moralności absolustycznej. http://www.racjonalista.pl/forum.php/s,457816\n@ Maceox: Po drugie – zakładając, że trud etyków jest w ogóle sensowny – to hierarchię wartości i opartą na niej moralność można wywieść również na podstawie rozumowanie czysto racjonalnego właśnie z sytuacji człowieka względem grupy. I tu moja wątpliwość dotyczy tego, jak dalece te czystko racjonalne rozumowania mogą się od siebie różnić. Czy tu również nie istnieje jakiś limit relatywizmu, względnie jakieś zasady na tyle uniwersalne, że nikomu nie przyjdzie do głowy ich zakwestionowanie?\nNormy moralne absolutne – są o normy, które mają charakter absolutny, czyli obowiązuje bezwzględny nakaz lub zakaz ich przestrzegania/określonego zachowania.\nNormy moralne względne – są to normy zależne od różnych czynników, czyli zależnie od sytuacji mogą być przestrzegane lub nie.\nTu o moralności – jej normach i jej formach – wypowiada się dużej klasy etyk, absolwent KUL-owskiej filozofii: http://www.google.pl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=29&ved=0ahUKEwirm5Hmn-_QAhUGVywKHVViCKU4FBAWCEIwCA&url=http%3A%2F%2Fwww.iphils.uj.edu.pl%2F~j.hartman%2Ftext%2Ffilozofia_polityczna%2C_etyka%2Fpodstawy_etyki.rtf&usg=AFQjCNHAsPYcxIKTENuklh0CiA4BusIXOw&cad=rja\nWpisz kod antySPAMowy * 8 × dwa =


[PYTANIE]FPSY... - Pytania, problemy, propozycje - Hurtworld Polskie Serwery HW, Sieć serwerów Hurtworld NoSteam - hw69.pl\nZadane przez UkaszeQ\nMam problem z FPSami.. mianowicie.. mam najniższe ustawienia.. FPSów 15-20\nKarta graficzna 1GB.. do najnowszych nie należy ale.. AMD Radeon HD 5450 (DDR2) (kupiłem tydzień temu, wcześniej miałem 512MB) i ciagle to samo, a nawet gorzej..\nJakieś pomysły czym może być to spowodowane?\nJak wygląda sytuacja ze sterownikami? Skąd masz, jak aktualizowane?\nDodaj HW do steam i w opcji uruchamiania wpisz tą komendę -force-feature-level-9-1 będziesz miał przyrost FPS\nNie HABA!!! jak tak bedzie mial to go bedzie wywalało z serwera..\nZadymiarz nie wywala z serwera


343405933 to numer telefonu stacjonarnego. Woj Śląskie\nKto dzwonił 343405933 zablokuj numer\nWyświetl dane o numerze 343405933 POKAŻ DANE\nNumer telefonu: 343405933\nWyszukań numeru: 46 Komentarzy do numeru: 6\nPobierz pełny raport dla numeru 343405933 Pobierz raport\nJeśli znasz numer 343405933 i chcesz się podzielić tymi informacjami z innymi Internautami, zostaw swój komentarz. Pamiętaj, że zgodnie z obowiązującym prawem, na wniosek właściciela telefonu komentarz może być usunięty oraz w szczególnych przypadkach numer telefonu może być zablokowany w naszej bazie.\nWiesz czyj to numer: 343405933 - Zostaw swój komentarz\nKomentarze do numeru 343405933\nOsoba rzekomo podaję się za wolontariusza fundacji zbierającej pieniądze na dziecko z rzadką chorobą.\nkobieta przedstawia się, że dzwoni w sprawie zbiórki pieniędzy, jak zwróci się jej uwagę jest bezczelna i obraża właściciela telefonu. Po komentarzu, że nie można wierzyć w zbiórki telefoniczne, zwraca się do rozmówcy z tekstem "Pani jest chora" NACIĄGACZE\nOszustwo!!! Chcą ratować Lenke Wawrzycką przez dr Paley ale sprawdziłem, że jej leczenie skończyło się w 2016 roku.


WYPEŁNIĆ PUSTKĘ – Warszawa, Opole\n„Każde dziecko ma w sobie ziejącą pustkę nastawioną na pobudzenie i jeżeli jej nie wypełnimy czymś, co jest ekscytujące, ciekawe i dobre dla niego, ono samo wypełni ją czymś, co jest ekscytujące i ciekawe, i co nie jest dla niego dobre”.\nAniu prowadzisz grupę cyrkową w Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii Nr 6 w Warszawie na Woli. Kiedy powstała grupa cyrkowa?\nGrupa cyrkowa CIRCUS została założona przeze mnie we wrześniu 1998r. na terenie Ośrodka Szkolno – Wychowawczego dla dzieci z zaburzeniami zachowania przy ul. J. Brożka 26. Do tej pory przez grupę przewinęło się około 120 młodych ludzi.\nNasza grupa uczy się podstaw posługiwania się poi, diabolo, kręcenia talerzami, żonglowania piłeczkami, obręczami, chustami i maczugami, kijami oraz bierze udział w pokazach.\nCzym właściwie jest pedagogika cyrku i co się za nią kryje?\nPedagogika cyrku jest wykonywaniem i połączeniem cyrkowych aktywności ruchowych oraz artystycznych umiejętności z pedagogicznymi treściami i celami.\nW odróżnieniu od profesjonalnej sceny, chodzi bardziej o zabawowe, hobbystyczne wykonywanie sztuki ruchu i występowania przed innymi. (Kiphard, 1997).\nPedagogika cyrku jest częścią pedagogiki zabawy, czyli uczenia i rozwijania umiejętności wśród dzieci i młodzieży poprzez zabawę. Coraz częściej używana jest nazwa pedagogika fascynacji. Polega ona na prowadzeniu warsztatów i uczeniu różnych zabaw i umiejętności cyrkowych.\nŻonglowanie jest jedną z metod poprawy koncentracji i koordynacji ruchu, a co za tym idzie wyników w nauce. Poza tym nabywanie umiejętności sprawnościowych podnosi poziom samozadowolenia, samorealizacji i pewności siebie wśród dzieci zagubionych, nieśmiałych lub w różny sposób zaniedbanych czy zaburzonych.\nUkończyłam Warszawską Akademię Wychowania Fizycznego ze specjalizacją metodyka wychowania fizycznego dzieci specjalnej troski. Trafiłam po studiach do pracy, jako wychowawca do internatu (brak było etatu dla nauczyciela wf)\nPo kilku latach pracy z grupą chłopców brak mi był nowych pomysłów na zagospodarowanie im czasu wolnego po lekcjach – bo ile można było grać w piłkę nożną, koszykową czy tenisa stołowego.\nPrzez cały czas poszukiwałam pomysłów na pracę z „trudną” młodzieżą. Dzięki kontaktom z naszym metodykiem Grażyną Sobieską -Szostakiewicz (trenerem KLANZY) zetknęłam się z Polskim Stowarzyszeniem Pedagogów i Animatorów KLANZA i z pedagogiką zabawy. Ukończyłam wiele kursów.\nNa jednym ze spotkań Grażyna przedstawiła ofertę Centrum Animacji Kultury – wyjazdowych tygodniowych warsztatów z Pedagogiki Cyrku w Niemczech.\nWtedy nie wiedziałam, co to jest, co ja tam będę robiła i czy mi się to przyda w pracy, ale propozycja wydała mi się na tyle ciekawa, że stanęłam na głowie, żeby dostać wolne w pracy i wziąć udział w tych warsztatach.\nPoznałam tam wielu interesujących ludzi z całej Polski,.z którymi do dnia dzisiejszego utrzymuje kontakt Pamiętam jak wszyscy zachłysnęliśmy się tymi metodami – po nocach uczyliśmy się żonglowania. Mnie najbardziej spodobało się diabolo (to właśnie jest wspaniałe, że każdy w pedagogice cyrku znajdzie coś dla siebie) i z tym przyborem na koniec warsztatów występowałam na scenie.\nTo też był mój pierwszy zakupiony rekwizyt cyrkowy i … tak to się zaczęło.\nZafascynowało to mnie i widziałam fascynacje innych, ich zaangażowanie w ćwiczenia i radość z sukcesu i postanowiłam „sprzedać” to swoim wychowankom.\nChoć w Polsce jest to wciąż mało znana dyscyplina, to na Zachodzie Europy jest bardzo popularną metodą edukacyjno-terapeutyczną. Opiera się na łączeniu zabawy z nauką. Dzięki warsztatom żonglowania czy szkoleniom z posługiwania się diabolo, flowerstickiem lub rozkręcanymi talerzykami nabywa się zdolności zręcznościowych i intelektualnych, które są niezwykle pomocne w pokonywaniu codziennych wyzwań i pobudzaniu kreatywności. W USA żonglowanie uczone i ćwiczone jest podczas wychowania fizycznego.\nŻonglowanie oraz inne cyrkowe umiejętności mają powiązanie z Kinezjologią Edukacyjną, stosunkowo nową nauką, która zakłada, że ruch jest nieodłączną częścią uczenia się i myślenia. Ćwiczenia pedagogiki cyrku są rozwinięciem ćwiczeń kinezjologicznych: na przekraczanie linii środka ciała oraz ruchów naprzemiennych (angażujące jednocześnie lewą i prawą stronę ciała). Ćwiczenia te aktywizują i stymulują prawą i lewą stronę mózgu, integrują obuoczne widzenie, obuuszne słyszenie, powodując zwiększenie ilości połączeń nerwowych między prawą i lewą półkulą mózgową, co powoduje poprawę jakości pracy umysłowej oraz rozwijają widzenie obwodowe oraz zmysł kinestetyczny (ocena toru i szybkość lotu rekwizytów oraz ich odległości od ręki, itp.) (Dennison, 2003).\nGdzie zdobywałaś umiejętności?\nNa wspomnianym wcześniej szkoleniu w Niemczech, potem na kolejnych wyjazdowych warsztatach w Niemczech i Polsce poznawałam nowe tajniki zabawowej sztuki cyrkowej.\nZaczęłam prowadzić zajęcia z podstaw żonglerki na terenie ośrodka i okazało się, że te metody sprawdzają się w pracy z tak zwaną „trudną młodzieżą”, mało tego duża grupa moich „cyrkowców” potrafi o wiele więcej ode mnie – lepiej żonglują, chodzą na szczudłach czy jeżdżą na monocyklach. To mnie cieszy, bo ja należę do tych nauczycieli, którzy są dumni z tego, że uczeń przerósł mistrza.\nMłodzież z grupy cyrkowej CIRCUS dwa razy brała udział w dwutygodniowych warsztatach cyrkowych w Ciechanowie, siedem razy byliśmy w Rostoku w Niemczech na międzynarodowym projekcie pt.”Cyrk Fantazja” oraz raz w Drubberholz i raz w Kienitz.\nOsoby, które wyjeżdżają ze mną na warsztaty do Niemiec do „Cyrku Fantazja” w Rostoku po powrocie uczą kolejnych adeptów sztuki cyrkowej. Bezinteresownie dzielą się swoimi umiejętnościami. z tymi, którzy trafiają do mnie na zajęcia.\nOd 2003r. braliśmy dziewięciokrotnie udział w Międzynarodowych Dziecięcych Spotkaniach Cyrkowych w Brodnicy i Nowym Mieście Lubawskim. W tym roku też tam byliśmy. Tam poznajemy innych młodych ludzi zafascynowanych sztuką cyrkową jak my, uczymy się nawzajem i dajemy wspólny występ.\nCo jeszcze jest w tej metodzie bardzo dobre? To to, że w stworzonej przeze mnie grupie, młodzież uczy się od siebie wzajemnie. Nie ma tu rywalizacji czy konkurencji każdy może być dobry w tym, co chce, lub co mu się najlepiej podoba.\nKto stanowi twoją grupę?\nAktualnie do grupy należą wychowankowie MOS, absolwenci oraz zaprzyjaźnione osoby, które były wychowankami MOS z Rynku Nowego Miasta. Grupa jest koedukacyjna w wieku od 14 do 23 lat.\nJak często odbywają się zajęcia? Ile czasu trwają?\nSpotykamy się raz w tygodniu we wtorki w naszym ośrodku na półtorej godziny, choć często młodzież w czasie wolnym przychodzi po sprzęt cyrkowy i ćwiczy poza ramowymi zajęciami.\nCzy gdzieś występujecie?\nMożna nas było spotkać na licznych festynach, imprezach plenerowych i występach między innymi w Ogrodzie Botanicznym w Powsinie, na Polu Mokotowskim w czasie obchodów Dnia Dziecka i Dnia Ziemi, na imprezach organizowanych przez Kluby Osiedlowe i Domy Kultury na Ochocie, Gocławiu, Bemowie, Pradze, Mokotowie, Śródmieściu i w Ząbkach, Łomiankach, Wiązownie czy Lublinie. Odwiedzaliśmy dzieci leżące w warszawskich szpitalach przy ul. Szaserów i Litewskiej oraz w Łodzi bawiliśmy się z dziećmi przebywającymi na oddziale psychiatrycznym. Dzieci leżące w szpitalu, choć na chwilę zapomniały o chorobach, a artyści poczuli, co znaczy „dawać siebie innym”. Grupa cyrkowa współpracuje z wolskimi przedszkolami, zabawa z maluchami, średniakami i starszakami to nie lada wyzwanie i ciężkie, odpowiedzialne zadanie. Od kilku lat cyrkowcy z Brożka biorą czynny udział w Ulicy Integracyjnej przy ul. Deotymy gdzie występują na scenie oraz prowadzą animacje dla dzieci i młodzieży oraz dorosłych. Grupa CIRCUS w 2005r. otrzymała wyróżnienie od Kapituły Medalu Integracji za działania na rzecz osób niepełnosprawnych a ja w 2004 r. Medal Integracji za działania na rzecz osób niepełnosprawnych\nBraliśmy udział w licznych projektach realizowanych na terenie m.st. . Warszawy na rzecz mieszkańców.\nWystępowaliśmy w 2008 roku na Polu Mokotowskim w przedstawieniu „Wars i Sawa” z okazji Dnia Dziecka.\nBraliśmy czynny udział w projekcie Karawana Europa obejmujący województwo Mazowieckie.\nTrzykrotnie w czasie wakacji gościliśmy młodzież z Niemiec w naszym ośrodku daliśmy wspólny występ w Pionkach, Zwoleniu, Ostrowi Mazowieckiej, Łochowie i Lublinie.\nW 2007r. gościliśmy zaprzyjaźnioną grupę cyrkową z Ukrainy.\nWystępy grupy zachwycają dzieci, młodzież i dorosłych.\nAle oprócz pokazów żonglerki talerzami, piłkami, chustkami, obręczami, maczugami czy diabolo – młodzi cyrkowcy wprowadzają swoich widzów w tajniki tej sztuki. Bo ja wolę jak moja młodzież bawi się z dziećmi, uczy innych tego, co sami potrafią. To jest uważam najlepsze działanie terapeutyczne i zdobywają to, co im będzie przydatne w ich życiu dorosłym – umiejętność nawiązywania kontaktu z innymi czy zgodne z przyjętymi normami zachowanie\nCzyli nie tylko sami się uczycie, występujecie, ale i uczycie innych?\nKilkakrotnie przeprowadzaliśmy warsztaty z dziedziny pedagogiki cyrku dla studentów Akademii Pedagogiki Specjalnej w ramach programu „ Wolontariat studencki” oraz prowadziliśmy zabawy i występy dla dzieci w Pałacu Młodzieży w Warszawie. Występowaliśmy na Forum Edukacyjnym oraz prowadziliśmy warsztaty dla nauczycieli i to było nie lada przeżycie dla nas. W Zakopanym razem z Moniką Kalinowską oraz Karoliną, członkinią grupy cyrkowej, przeprowadziłam warsztaty i prezentację nabytych umiejętności w tamtejszym gimnazjum.\nRazem z Moniką Kalinowską, również trenerem PSPiA KLANZA, stworzyłyśmy warsztat autorski „Od piłeczki do sceny, czyli jak dogonić własny sukces. Wprowadzenie do pedagogiki cyrku”, na którym uczymy podstaw żonglowania nauczycieli, pedagogów, wolontariuszy.\nCo pedagogika cyrku daje dzieciom?\nPrzede wszystkim duże możliwości działania oraz różnorodność form. W cyrku każde dziecko znajdzie coś dla siebie – odrobinę teatru, sportu, plastyki, muzyki. Cyrk to świetna zabawa, sposób na nudę, gimnastyka ciała i umysłu. Dzieci na zajęciach cyrkowych nie tylko rozwijają swoje umiejętności manualne żonglując czy przygotowując iluzję, uczą się odpowiedzialności, wspólnie budując piramidy\ni wytrwałości w dążeniu do celu. Samodzielnie przygotowują pokazy, dzięki czemu kształtuje się ich osobowość twórcza. W takich warunkach w dziecku wzrasta wiara we własne możliwości.\nCzy obserwujesz widoczną poprawę w funkcjonowaniu wychowanków pod wpływem uczestnictwa w grupie cyrkowej?\nTak. Zaobserwowałam, że systematyczne uczestnictwo dzieci i młodzieży w tego typu działaniach może mieć funkcje profilaktyczne, edukacyjne i rozwojowe.\nZajęcia dały im możliwość wzmocnienia poczucia własnej wartości, doświadczenie sukcesu. Rozwinęli ekspresję własnego ciała. I co dla nich bardzo ważne mieli okazje poznawania swoich mocnych stron, rozładowywania napięć emocjonalnych, odreagowania agresji. Doświadczali pozytywnej komunikacji z innymi, atmosfery zaufania, bezpieczeństwa, współdziałania w grupie, integracji.\nĆwiczenia cyrkowe pomagają im kształtować pozytywne cech charakteru jak wytrwałość, umiejętność koncentracji, odpowiedzialność za siebie i innych. Uczą ich umiejętności organizowania swojego czasu wolnego, ale też stymulują do twórczości, kreatywności.\nNauka różnego rodzaju trików żonglersko-cyrkowo-artystycznych procentuje\ni przynosi zauważalne efekty. Badania naukowe oraz obserwacje i doświadczenia praktyków potwierdzają liczne korzyści wynikające z zastosowania ich w codziennym życiu. Warto wspomnieć chociażby o aktywizacji półkul mózgowych czy rozwoju koordynacji wzrokowo-ruchowej.\nWażny jest także rozwój umiejętności społecznych, współpracy z innymi i przełamywanie barier komunikacyjnych. A to u moich wychowanków jeden z głównych powodów trafiana do ośrodka.\nDzięki metodom stosowanym w pedagogice cyrku wzrasta samodyscyplina, automotywacja, wiara w siebie i swoje umiejętności.\nNaukowcy z USA i Wielkiej Brytanii twierdzą, że wystarczą codzienne treningi żonglerki, aby osiągnąć poprawę koncentracji i wyników w nauce nawet od 50% do 200%. Pedagogika cyrku, czyli nauka poprzez zabawę to najlepszy sposób na konstruktywną rozrywkę.\n„W głębi serca większość ludzi chce nauczyć się sztuki żonglowania! Wciąż jednak jest ona postrzegana, jako magiczne, nieosiągalne wyzwanie, kojarzone z doskonałością koordynacji i szybkością. Większość osób sądzi, że umiejętność żonglowania, czy manipulacji innymi rekwizytami cyrkowymi przeznaczone jest tylko dla „wybranych” – twierdzi Mirosław Urban, psycholog i doradca zawodowy. „Prawda jest taka, że każdy może nauczyć się podstaw żonglowania trzema piłkami! Dla jednych będzie to 15 minut, dla innych 15 godzin lub 15 dni. Nieważne. Efekt jest ten sam!” – dodaje Mirosław Urban.\nZ grupy cyrkowej sześć osób dostało się do Państwowej Szkoły Sztuki Cyrkowej w Warszawie. Tam to już nie zabawa tylko ciężka i żmudna praca, ale moi wychowankowie na takie wyzwanie nie byli gotowi. Codzienne kilku godzinne zajęcia przerosły ich. Aktualnie kontynuuje naukę jedna osoba i jest na trzecim roku (szkoła trwa 4 lata).\nZ tego, co mówisz to jest to widać ogrom korzyści, jaką daje nabycie umiejętności nazwijmy to „cyrkowych”, ale to wiele nauki i żmudnych ćwiczeń.\nAle też wspaniała zabawa – Pamiętajmy, że cyrk dziecięcy to przede wszystkim zabawa, radość i śmiech. Mało ludzi w obecnych czasach doświadcza poczucia zadowolenia podczas uczenia się czegoś nowego, ponieważ większość osób traci naturalną chęć do uczenia się poprzez negatywne doświadczenia w szkole. Pedagogika cyrku daje możliwość odkrycia na nowo sensu i wartości zabawy. Zabawa jest sposobem, podczas którego uczymy się najlepiej, dlatego jest to wspaniały sposób na przekazanie wiedzy na różne tematy na poziomie świadomym i nieświadomym.\nTo też alternatywna forma spędzania czasu wolnego, doskonałe hobby na czas wolny – piłki czy inne sprzęty żonglerskie można z łatwością zabrać ze sobą wszędzie, by ćwiczyć, kiedy tylko na to mamy czas- nie potrzebujemy do tego zbyt wiele miejsca, pieniędzy.\nW obecnej dobie dzieci i młodzież i ich czas wolny stają się potencjalnymi klientami przemysłu konsumenckiego. „Trend masowej konsumpcji prowadzi do widocznej utraty własnej twórczości i skupia je wokół wielu mało rozwojowych rozrywek typu telewizja lub komputer, które powodują pasywność i statyczność. Redukcja osobistego działania, brak zainteresowań i motywacji, nieumiejętność koncentracji, zorientowanie na konsumpcję, izolacja i brak ruchu są objawami zubożenia świata dzieciństwa”. (Rolff/Zimmermann, 1997).\nNaturalna dla dzieci chęć wspinania, biegania, skakania – wykonywania trudnych wyzwań fizycznych wymaga odpowiedniej przestrzeni i możliwości. W miejskich aglomeracjach dzieci mają coraz mniej możliwości korzystania z naturalnych obszarów do zabaw. Natężenie ruchu drogowego, parkingi wypychają dzieci coraz częściej z ich nieformalnych placów zabaw.\nDlatego też zabawa w cyrk jest wspaniałym hobby i rozwijającym zajęciem na czas wolny. Możemy żonglować sami, w grupie cyrkowej, z przyjaciółmi. Możemy uczyć innych, a niektóre rekwizyty można zrobić we własnym zakresie\nNo właśnie a skąd macie rekwizyty? Profesjonalny sprzęt jest dość drogi? No i kiedyś był dostępny głównie w Niemczech. Z tego, co wiem i widziałam na festynach KLANZY to np. piłeczki do żonglowania wykonujecie sami w dość prosty sposób.\nTak – z balonów, ryżu, rajstop. Podczas występów z różnej okazji, imprez szkolnych, uczymy jak je wykonać by każdy sam mógł dalej ćwiczyć umiejętność żonglowania.\nFinanse to najtrudniejszy temat – zawsze ich brakuje. Większość rekwizytów, które posiadam zakupiłam z własnych pieniędzy i były gromadzone przez lata. Uczę więc swoje dzieciaki poszanowania tego z czym ćwiczą, bo nie łatwo było to zdobyć. Jednego roku udało mi się zdobyć trochę funduszy z projektu z „miasta” i wtedy mogłam zakupić stroje, peruki i trochę sprzętu – między innymi stać nas było na zakup ogromnej kuli. Teraz tylko muszę zmienić samochód, bo nie wchodzi ona do THALI i nie możemy jej zabierać ze sobą na pokazy.\nMłodzież dzięki udziałowi w różnych imprezach, festynach pracuje na wyjazd do Niemiec. Część funduszy pozyskujemy z Fundacji Współpracy Polsko – Niemieckiej. Wyjazdy nie doszłyby do skutku bez Uli Żyżyńskiej z Oddziału Warszawskiego KLANZY, która zajmuje się całą organizacją, papierkową robotą i jest niezastąpionym tłumaczem przez 24 godziny na dobę.\nWspółpracujemy z licznymi instytucjami i organizacjami działającymi na rzecz kultury takimi jak:\nMazowiecki Centrum Kultury i Sztuki,\nKatolickie Stowarzyszenie Niepełnosprawnych Archidiecezji Warszawskiej,\nStowarzyszenie Grupa Przedsięwzięć Teatralno Medialnych,\nno i oczywiście z Polskim Stowarzyszeniem Pedagogów i Animatorów KLANZA,\nTak, wielokrotnie widziałam cię z młodzieżą w różnych działaniach i jestem pełna podziwu tego, co dla nich robisz i jak to z nimi robisz.\nJak? – bawię się i uczę. Po to mi ten cyrk!\nZ Anną Adamczyk rozmawiała Magdalena Ciechańska


Telewizja przemys³owa | Kamery przemys³owe cctv | Monitoring\nKorzy¶ci z monitoringu wizyjnyjnego\nPodniesienie stanu bezpieczeñstwa ludzi i obiektu.\nZapobieganie okradaniu firmy przez pracowników.\nObserwacja ludzi podnosi wydajno¶æ ich pracy.\nNagrywanie i archiwizacja pe³ni równie¿ funkcjê rejestracji czasu pracy.\nZdalna kontrola przez internet lub sieæ lokaln±.\nMo¿liwo¶æ wspó³pracy z systemem alarmowym, wykrycie ruchu przez kamerê powoduje uruchomienie linii alarmowej.\nZarejestrowany obraz pozwala ustaliæ sprawcê i odzyskaæ utracone mienie.\nMonitoring obszaru, wykrywanie zdarzeñ, identyfikacja osób\nOferujemy naszym klientom najbardziej zaawansowane technologicznie rozwi±zania CCTV, które dziêki bogatej ofercie produktów, dopasowujemy do indywidualnych potrzeb u¿ytkowników, takich jak budynki mieszkalne, osiedla, sklepy, zak³ady produkcyjne, biurowce, centra handlowe, szko³y, obiekty o podwy¿szonym ryzyku itp.\nInstalacja okablowania, kamer i wszystkich urz±dzeñ przebiega szybko i sprawnie aby maksymalnie wyeliminowaæ uci±¿liwo¶ci zwi±zane z przebiegiem prac. Po zainstalowaniu ca³ego systemu przeprowadzamy szkolenie z zakresu obs³ugi systemu.\nZapewniamy serwis techniczny i urz±dzenia zastêpcze w przypadkach powstania awarii.\nTelewizja przemys³owa z systemem cyfrowego zapisu otwiera nowe mo¿liwo¶ci kontrolowania tego co dzieje siê w Twojej firmie oraz podwy¿sza poziom bezpieczeñstwa Twojego mienia.\nWykonujemy kompleksowe instalacje systemów tv przemys³owej dla osiedli mieszkaniowych, domów jednorodzinnych, firm, biur, sklepów, magazynów, itp. Instalujemy wewnêtrzne i zewnêtrzne systemy telewizji dozorowej (CCTV) oparte o urz±dzenia sprawdzonych i renomowanych producentów. Proponowane przez nas konfiguracje sprzêtowe bêd± wynikiem analizy potrzeb klienta na danym obiekcie, ³atwo¶ci obs³ugi i mo¿liwo¶ci finansowych. Zapewniamy optymalizacje kosztów instalacji z uwzglêdnieniem niezawodno¶ci, kompatybilno¶ci i mo¿liwo¶ci dalszej rozbudowy systemów.\nWysoki poziom technologiczny zastosowany w urz±dzeniach gwarantuje wieloletni± pracê w sposób bezawaryjny i bezobs³ugowy. Na nasze us³ugi udzielamy gwarancji jak i ¶wiadczymy serwis pogwarancyjny.\nSystem tv przemys³owej (CCTV) skutecznie pomaga w ochronie mienia i osób. System CCTV powinien zapewniaæ dobrej jako¶ci obraz, zarówno przy ¶wietle dziennym, jak i nocnym, abyby móg³ umo¿liwiæ analizê zdarzeñ w obiekcie i s³u¿yæ jako materia³ dowodowy. Systemy nadzoru wizyjnego pozwalaj± na znaczne ograniczenie liczby rozbojów i aktów zachowania aspo³ecznego, takich jak wandalizm, graffiti oraz kradzie¿e. Zastosowanie systemu CCTV pozwala na zwiêkszenie poziomu bezpieczeñstwa w budynkach i osiedlach, kontrolê linii produkcyjnych, dyskretny nadzór nad pracownikami i towarami, znacznie u³atwia pracê pracownikom ochrony i daje mo¿liwo¶ci du¿ych oszczêdno¶ci zmniejszaj±c liczbê nadzoruj±cych osób dany teren lub obiekt. Redukuje straty wynikaj±ce z dzia³alno¶ci przestêpczej oraz wydatki zwi±zane z zachowaniem porz±dku.\nNa system telewizji przemys³owej sk³ada siê szereg urz±dzeñ elektronicznych. Aby stworzyæ najprostszy system potrzebowaæ bêdziemy urz±dzenia rejestracji obrazu, kamer przemys³owych (obiektywów), zasilaczy, urz±dzeñ podgl±du obrazu:\nKamery sta³e (kopu³kowe, zintegrowane, w obudowach hermetycznych, pinhole)\nTransformatory wizji po skrêtce, zestawy bezprzewodowe\nW sk³ad systemu wchodz± rozmieszczone na terenie obiektu kamery w wersjach dobranych do warunków panuj±cych w obszarze podgl±du.Najczê¶ciej stosowane s± typowe kamery o standardowej rozdzielczo¶ci - monochromatyczne 420/480 linii oraz kolorowe - 350 linii, które dobrze spe³niaj± swoj± rolê w uk³adach obserwacyjnych.\nStosowanie kamer o zwiêkszonej rozdzielczo¶ci - odpowiednio 570/600 i 460 linii pozwala na odczyt wiêkszej ilo¶ci szczegó³ów. Kamery o podwy¿szonych parametrach, wyposa¿one w dobrej klasy obiektyw i obudowy z grza³kami wyposa¿onymi w termostat zapewni± uzyskanie dobrego obrazu w ka¿dych warunkach.\nZe wzglêdu na charakter obserwowanego obiektu nale¿y uwzglêdniæ kamery, które mog± byæ nara¿one na przypadkowe lub celowe uszkodzenia. W takich przypadkach stosujemy sufitowe kamery kopu³owe w wandaloodpornych obudowach z poliwêglanu.\nW systemach zawieraj±cych kilka lub kilkana¶cie kamer stosuje siê prze³±czniki wizji umo¿liwiaj±ce sekwencyjne wy¶wietlanie obrazu na jednym monitorze lub dzielniki obrazu umo¿liwiaj±ce jednoczesne wy¶wietlanie obrazu ze wszystkich kamer. Rejestracji obrazu dokonuje siê cyfrowo na dyskach.\nOdpowiednio dobrane urz±dzenia do monta¿u maj± zastosowanie w ka¿dych warunkach (nawet bardzo trudnych) pracy. Systemy te pozwalaj± na prowadzenie monitoringu na obszarach o du¿ej powierzchni, wykrywania zdarzeñ, identyfikacjê osób, szybk± transmisjê obrazu, jednoczesny dostêp do obrazów ze wszystkich kamer, archiwizacjê obrazów i danych, szybki dostêp do wybranych czê¶ci rejestrowanego materia³u, uzyskanie wysokiej jako¶ci obrazu umo¿liwiaj±cego dalsz± obróbkê, zabezpieczenie archiwizowanego materia³u przed dostêpem osób nieuprawnionych, programowania czêstotliwo¶ci nagrywania i automatycznego nagrywania zdarzeñ.\nProjektuj±c systemy telewizji dozorowej opieramy sie g³ównie na urzadzeniach importowanych zaopatruj±c siê w firmie MultisystemPlus. Zapewniamy rozwi±zania zarówno dla ma³ych instalacji domowych jak i przemys³owych, do monitoringu pomieszczeñ jak i na zewn±trz w ró¿nych warunkach pogodowych i o¶wietleniowych.\nStosujemy zarówno kamery tradycyjne jak i najnowsze rozwi±zania IP.\nCo nale¿y uwzglêdniæ przy projektowaniu systemu monitoringu?\nJakiego rodzaju zdarzenia maja byc monitorowane.\nObszar obserwacji: strefy jakie maj± obserwowaæ kamery, k±t widzenia kamer, itp.\nWarunki ¶wietlne obszaru obserwowanego.\nMinimalny czas rejestracji obrazw.\nMonitoring wizyjny dziêki zaawansowanej technologii znakomicie sprawdza siê w zak³adach przemys³owych, bankach, hotelach, obiektach sportowych, urzêdach, pomieszczeniach handlowych, budynkach biurowych i mieszkalnych, parkingach, stacjach benzynowych czy miejscach o intensywnym ruchu ko³owym i pieszym.\nMo¿liwo¶ci systemów monitoringu wizyjnego\npodgl±d i kontrola z dowolnego komputera pod³±czonego do sieci lokalnej lub internetu\ncyfrowa rejestracjê obrazu z wszystkich kamer\npraca w trybie ci±g³ym lub tylko po wykryciu ruchu\nrejestracja w warunkach skrajnego nas³onecznienia jak i w ca³kowitych ciemno¶ciach\nwygodne przegl±danie, przeszukiwanie archiwów\nwspó³praca z systemami alarmowymi i kontroli dostêpu


Prawo spadkowe - czy zmieni się na korzyść?\nZmienia się prawo spadkowe. 17 października wchodzą w życie przepisy lepiej chroniące spadkobierców przed dziedziczeniem długów. Będą stosowane przy spadkach po osobach, które odeszły po 16 sierpnia 2015 roku.\nCo dziś można zrobić ze spadkiem?\nSpadek może oznaczać problemy, jeżeli zmarła osoba miała zobowiązania, których nie zdążyła uregulować. Niestety wszystkie długi, które zaciągnął spadkodawca, obciążają spadkobierców. Wyjątkiem są tylko zobowiązania ściśle związane z osobą spadkodawcy, np. wynikające z umowy o dzieło. Zamawiający nie może wymagać od nas, żebyśmy wypełnili umowę za zmarłego.\nOtrzymując schedę, możemy ją przyjąć wprost, przyjąć z dobrodziejstwem inwentarza lub odrzucić. Przyjęcie wprost oznacza, że przejmujemy wszystkie zobowiązania zmarłej osoby. Przyjęcie z dobrodziejstwem inwentarza ogranicza naszą odpowiedzialność za ewentualne długi spadkowe do wysokości spadku, jaki otrzymujemy. Odrzucenie spadku to jego całkowite zrzeczenie się.\nJak zmieni się prawo spadkowe?\nDotychczas sytuacja wyglądała tak: zmarła osoba zostawiała spadek. Spadkobiercy mieli pół roku na to, żeby poprzez stosowne oświadczenie odrzucić spadek lub przyjąć go z dobrodziejstwem inwentarza. Jeżeli tego nie zrobili, uznawano, że przyjęli spadek wprost. A tym samym odpowiadali za ewentualne długi spadkowe całym swoim majątkiem. Ta sytuacja nie dotyczyła tylko pewnych kategorii osób: małoletnich, ubezwłasnowolnionych oraz osób prawnych.\nWielu wierzycieli zmarłych osób specjalnie czekało 6 miesięcy, by dopiero po ich upływie upomnieć się o spłatę długu, licząc na to, że nieświadomi spadkobiercy przyjęli spadek wprost.\nZasady, które wchodzą w życie 17 października, zakładają, że spadkobiercy którzy nie złożą oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku, przyjmą spadek nie wprost, ale z dobrodziejstwem inwentarza. Zatem ich ewentualna odpowiedzialność za długi spadkowe będzie ograniczona jedynie do wartości spadku. Nie grozi nam zatem sytuacja, że spadek będzie de facto oznaczał dla nas nowe niespodziewane koszty. Przykładowo, jeśli otrzymamy w spadku mieszkanie zadłużone na sumę przekraczającą jego wartość, to przejdzie na nas obowiązek spłaty długu maksymalnie w wysokości wartości mieszkania. W najgorszym wypadku nic nie zyskamy, ale również nic nie stracimy.\nSami określimy, co jest spadkiem\nZmieniają się także zasady określania majątku spadkowego. Obecnie musimy zapłacić za sporządzenie spisu komornikowi sądowemu, co wiąże się z wysokimi kosztami - godzina pracy komornika kosztuje ok 400 zł.\nNowe zasady przyjmowania spadku sprawiłyby, że znacznie wzrosłaby liczba przyjmujących spadek z dobrodziejstwem inwentarza osób, które musiałaby ponosić koszty komornicze. Aby temu zapobiec, wprowadzono inny sposób określania tego, co wchodzi w zakres spadku. Będzie to prywatny wykaz inwentarza, który będzie mógł być przygotowany zarówno przez spadkobiercę, jak i zapisobiorcę windykacyjnego oraz wykonawcę testamentu. Jego sporządzenie nie będzie obowiązkowe, a jego wzór zostanie określony w rozporządzeniu. Jeżeli mimo sporządzenia wykazu inwentarza wierzyciel będzie żądał komorniczego spisu inwentarza, to on poniesie koszty jego sporządzenia.\nPrzy sporządzaniu wykazu inwentarza musimy być jednak ostrożni, ponieważ jeśli okaże się, że celowo pominęliśmy w nim przedmioty należące do spadku lub przedmioty zapisów windykacyjnych, będziemy odpowiadać za długi również ponad wartość aktywów, czyli tak jak przy spadku przyjętym wprost.