Kiedy robi się ciepło, uciekam z domu.\nSzukam miejsc, w których odpoczywam i mogę cieszyć się bliskością natury.\nCzęściej fotografuję zwykłą - niezwykłą codzienność.\nOstatnio trafiłam pod Koszalin, do pięknych ogrodów Hortulus.\nJako czytelnik też jestem w podróży. Z Dotknąć nieba Richarda Paula Evansa, pierwszym tomem Dzienników pisanych w drodze. Mam czasami wrażenie, że ponownie czytam Dziką drogę Cheryl Strayed. Na razie porzuciłam lekturę Dziewczyny, którą nigdy nie byłam Caitlin Moran, może w innym czasie wrócę do tej książki. Spotkania z rodziną Alboth nie mogę się już doczekać - Rodzinę bez granic w Ameryce Środkowej kupiłam w dniu premiery; odkąd śledzę ich wojaże i działania, wiedziałam, że kiedyś będę trzymała w dłoni książkę autorstwa Ani i Thomasa.\nEtykiety: Dobrzyca, fotografia, Hortulus, ogrody, refleksje, traveler\nBeata Pawlikowska między światami...\nBeata Pawlikowska i jej żółte karteczki, emanujące pozytywną energią, jej podróże po świecie, kompulsywne niemal spisywanie myśli, emocji, porad życiowych... Jednych Pawlikowska drażni, inni uwielbiają jej spojrzenie na świat i chętnie sięgają po kolejne książki pani Beaty, niezależnie od tego, czy dotyczą sztuki życia, czy zdrowego odżywiania.\nBeata Pawlikowska jest człowiekiem wszechstronnym, ciekawym świata, pełnym energii i pasji, bardzo pozytywnym i uważnym na życie.\nMnie ostatnio, o czym pisałam przy okazji wyrażania opinii na temat Sztuki prostoty Loreau czy Minimalizmu po polsku Mularczyk - Meyer, ta UWAŻNOŚĆ NA ŻYCIE, BYCIE TU I TERAZ, DBANIE O SIEBIE bardzo urzeka i dlatego z wielką przyjemnością czytam książki, które pokazują, jak żyć piękniej, spokojniej, głębiej.\nMiędzy światami Beaty Pawlikowskiej to książka, w której autorka ponownie opowiada o swoich życiowych doświadczeniach. Nie skupia się jednak na jednym aspekcie funkcjonowania, ale porusza wiele tematów. Pisze o ewolucji w postrzeganiu własnej osoby, o sposobie odżywiania się, o podróżach. O tym, co znaczy być bogatym i kto naprawdę jest biedny. Znalazłam wiele akapitów, które domagały się podkreślenia, zapisania (na żółtej karteczce:)), podzielenia się z innymi.\nKsiążka jest trochę kompilacją, trochę podsumowaniem, a przynajmniej takie odniosłam wrażenie, choć wiem, że autorka ma jeszcze wiele do powiedzenia i Między światami nie jest ostatnim tytułem w jej twórczości.\nJestem świeżo po lekturze nie tylko Między światami Pawlikowskiej, ale również Smaku szczęścia Agnieszki Maciąg i Możesz uzdrowić swoje życie Louise L. Hay. Przede mną spotkanie z książką Ajurweda. Tajemnice medycyny holistycznej Deepak Chopra.\nW międzyczasie podczytuję powieści (obecnie Vernon Subutex Despentes, dzięki uprzejmości @moniokap), ale potrzebuję książek, które porządkują mój świat. W tym momencie życia odnajduję siebie w rytmie slow i szukam w codzienności harmonii. Uczę się bycia tu i teraz, coraz częściej widząc sens w takim odbiorze świata, który nie odwraca się w stronę przeszłości i nie spogląda zbyt często w przyszłość. Jestem teraz. Skupiam się na tym, by dzień był dobry, by spędzić go z bliskimi memu sercu ludźmi, nie marnuję czasu na oglądanie telewizji, zaprzyjaźniam się z jogą. Szukam inspiracji. Czytam książki, dzięki którym czuję się lepiej, które mnie wzmacniają, pokazując mądrą drogę, na której mogę wydeptać własne ścieżki. Lubię takie tytuły, z których czerpię pozytywną energię, bo bardzo wierzę w siłę myślenia i w holistyczne spojrzenie na człowieka, na świat.\nLubię Beatę Pawlikowską.\nEtykiety: 2016, Beata Pawlikowska, literatura polska, refleksje, traveler, wspomnienia\nDeborah Rodriguez "Kawiarenka w Kabulu"\nTo byłaby ciepła opowieść o codzienności ludzi w różnym wieku, którzy pracują lub spędzają czas w kawiarni. Myślę, że wtedy książka miałaby marne szanse na zwrócenie mojej uwagi. Jednak miejsce, w którym autorka osadziła swą opowieść, sprawia, że nie możesz traktować "Kawiarenki w Kabulu" jak pierwszego z brzegu czytadła.\nCiepło pozostaje, ponieważ relacje międzyludzkie ogrzewają rzeczywistość, której składnikiem jest niepewność i strach.\nDeborah Rodriguez splata losy emigrantów i rodzimej ludności, w subtelny sposób podejmując trudne tematy, nieodłącznie związane z kulturą islamską.\nAkcja powieści toczy się spokojnie. Można poznać bohaterów, zaprzyjaźnić się z nimi, zaangażować się w codzienne życie mieszkańców Kabulu.\nW kawiarni, prowadzonej przez 38 - letnią Amerykankę, pomimo toczącej się na zewnątrz wojny i częstych zamachów bombowych, udaje się utrzymać ciepłą i przyjazną atmosferę.\nW tym miejscu niektórzy znajdują schronienie, inni miłość, kolejni przyjaciół. W kawiarence, podczas Bożego Narodzenia, mogą poczuć magię świąt, mimo że znajdują się daleko od domu i od dawna nie widzieli krewnych i najbliższych.\nDeborah Rodriguez swą opowieść zbudowała na kanwie historii, których wysłuchała podczas pracy w kabulskim salonie fryzjerskim i w kawiarni. Dzięki temu przekazała w ręce czytelników nie tylko ciekawą książkę, ale również książkę wartościową, w której udało jej się przybliżyć kulturę, tak inną od europejskiej.\nEtykiety: 2016, Deborah Rodriguez, Kindle, literatura amerykańska, wydawnictwo nasza księgarnia\nJestem daleka od tego, by zachwycać się książką włoskiej autorki. Uważam, że pierwsza część cyklu powieści, opowiadających o przyjaźni dwóch kobiet, to ciekawa lektura, ale nie wyjątkowa czy genialna. Być może, jak głosi społeczność blogerów, dopiero po przeczytaniu całości, docenia się piękno opowieści Ferrante. Będę miała okazję przekonać się, czy to prawda, bo mam w planach lekturę pozostałych książek. Zaciekawiła mnie historia Eleny i\nLili, ale nie na tyle, by "rzucać się" na kolejną część cyklu. Przy okazji, bez pośpiechu, przeczytam Historię nowego nazwiska.\nPowieść Eleny Ferrante wciąga. Przyznaję.\nW książce włoskiej pisarki próżno szukać nowych wątków literackich, odkrywczej fabuły, momentów zaskoczenia. Jej powieść przenosi czytelnika do lat 50-tych XX wieku, na przedmieścia Neapolu, gdzie jest biednie, życie codzienne toczy się stałym trybem pracy i odpoczynku, a dzieci dorastają w poczuciu, że ich egzystencja nie będzie się różnić od życia rodziców. Tylko nieliczni mają szansę dostać się do lepszej szkoły, dzięki której, być może, odmienią swoją przyszłość. Dzieciństwo na przedmieściach Neapolu nie jest sielskie i beztroskie.\nPowieść włoskiej pisarki ukazuje przede wszystkim podziały społeczne, które tworzą się między tymi, którzy mają pieniądze a tymi, którym tych pieniędzy wiecznie brakuje. Autorka zadaje pytanie o to, co jest ważniejsze/cenniejsze/bardziej przydatne - wykształcenie (dostępne dla nielicznych) czy odpowiednie znajomości i umiejętność wykorzystania okazji.\nElena Ferrante jest pisarką intrygującą i tajemniczą. Właściwie może być pisarzem, ponieważ nikt nie wie, czy pod tym pseudonimem ukrywa się kobieta, czy mężczyzna. Budzi zainteresowanie, nie afiszując się w mediach, nie pokazując twarzy. Dla czytelnika tożsamość autora nie ma większego znaczenia, najważniejsza jest opowieść, którą stworzył. I przyznaję, że Ferrante napisała ciekawą historię (właściwie początek historii), ale podobnie, jak w przypadku przeczytanych przeze mnie wcześniej powieści (np. Dziewczyna z pociągu Hawkins; Dziewczyny, które zabiły Chloe Marwood), nie uważam, aby w tej książce było "coś" wyjątkowego, nowatorskiego, na tyle pięknego, by usprawiedliwić medialny szum wokół tytułu.\no 09:21 7 komentarzy:\nEtykiety: 2016, Elena Ferrante, Kindle, literatura włoska, wydawnictwo sonia draga\nMiriam Collee "W Chinach jedzą księżyc".\nOkładka mnie urzekła, przyznaję. Książka okazała się sympatyczną opowieścią o Szanghaju z punktu widzenia Niemki, która wylądowała w tym kraju z mężem i trzyletnią córeczką. Autorka próbuje polubić to miejsce, ale nie jest łatwo. Po czasie przyzwyczaja się do otaczającej rzeczywistości i zdarza jej się zachwycić Chinami, ale i tak czuć w trakcie lektury, że bardziej męczy się niż cieszy inną kulturą.\nMyślę, że podobnie jak Miriam, nie mogłabym się odnaleźć w azjatyckiej betonowej dżungli, w której wszystko (dosłownie wszystko) funkcjonuje inaczej niż w dżungli europejskiej. Ludzie wyrzucają śmieci przez okno i wychodzą z domu w piżamach (znak luksusu); dorosłe kobiety spacerują po ulicach miasta z torebkami, na których widnieje Hello Kitty; zanieczyszczenie powietrza przekracza wszelkie normy; z kranu leci żółta woda; w parkach próżno szukać zieleni, a na nielicznych placach zabaw nie ma huśtawek. Jak żyć? Miriam nie zna języka chińskiego, a mieszkańcy Szanghaju, z którymi się styka, nie znają języka angielskiego. Każdy dzień przynosi nowe niespodzianki, niekoniecznie miłe, co z jednej strony bywa ekscytujące, ale częściej męczy i wywołuje frustracje. W tym otoczeniu najlepiej czuje się trzyletnia córeczka Niemców - dom jest tam, gdzie są rodzice.\nZaletą książki jest na pewno styl autorki, która lekko i z humorem opisuje perypetie Europejki w Azji. Relacja z pobytu w Szanghaju może momentami zniechęcić do podróży w ten rejon świata, ale wzbogaca wiedzę na temat codzienności mieszkańców wielkiego miasta. Fajna opowieść, z którą przyjemnie spędziłam dwa popołudnia.\nEtykiety: 2016, Kindle, literatura niemiecka, Miriam Collee, traveler, wydawnictwo pascal\nDominique Loreau "Sztuka umiaru".\nŻyjemy w tak "zrobotyzowanym" świecie stale rozwijającej się technologii, że jesteśmy coraz bardziej spragnieni rzeczy, które zbliżają nas do innych ludzi, karmią naszą duszę, pozwalają docenić uroki życia, nie spieszyć się, choć przez chwilę nie zajmować się sprawami świata zewnętrznego, pobyć w ciszy i spokojnie porozmyślać.\nW Sztuce prostoty autorka skupiła się przede wszystkim na umyśle, ciele i aspekcie materializmu. W Sztuce umiaru pisze głównie o jedzeniu, o podejściu do codziennych posiłków, o minimalizmie w kuchni. Na końcu książki podaje proste, sprawdzone przepisy na potrawy, które ucieszą zmysły.\nWarto przeczytać, ale zdecydowanie polecam rozpocząć spotkanie z Dominique Loreau od Sztuki prostoty. Dla mnie ten tytuł jest ciekawszy i bardziej inspiruje do zmiany. Poza tym to, o czym przeczytałam w Sztuce umiaru, wiem od dawna. Należę do osób, które wierzą w dobroczynne działanie pożywienia, którym karmimy nie tylko ciało, ale i duszę. Podpisuję się pod hasłem "jesteś tym, co jesz". Nie odmawiam sobie tego, co lubię, nie głodzę się, nie umartwiam. Wiem, że wystarczy zrezygnować ze śmieciowego jedzenia, mądrze wybierać produkty wrzucane do sklepowego koszyka, nie kupować gotowych dań i częściej samodzielnie (lub z pomocą bliskich) przyrządzać potrawy, by nie musieć martwić się kaloriami i kilogramami. Do tego przekonuje Loreau w swojej książce.\nUdowodniono, że organizm ludzki potrafi bardzo szybko odzwyczaić się od produktów, których człowiek nadużywa. Sama doświadczyłam tego, będąc w pierwszej ciąży, kiedy przez kilka miesięcy nie jadłam słodyczy. Moment, w którym po przerwie poczęstowałam się wafelkiem, był straszny; niemal zwymiotowałam to, co zjadłam i uznałam, że jest to obrzydliwe, choć wcześniej tego samego kokosowego wafelka bardzo lubiłam. Podobnie jest z przyzwyczajeniem do soli, którą zjadamy w nadmiarze i z wieloma innymi produktami. Staram się wprowadzać zmiany w obrębie własnej rodziny i nie wyłuszczam nikomu z zewnątrz zasad zdrowego podejścia do życia, ponieważ w większości przypadków spotykam się z niezrozumieniem. Jak pisałam wcześniej, ludzie wolą iść do lekarza, wziąć tabletkę i ponarzekać na samopoczucie niż wprowadzić zmiany w codziennej diecie. Nie wiem, czy nie wierzą w holistyczne spojrzenie na życie (ja bardzo wierzę) czy są leniwi. Teksty typu "na coś trzeba umrzeć", "nie jestem królikiem, nie będę jadł zielonego", "to, co zdrowe, jest niedobre" utwierdzają mnie tylko w przekonaniu, że ludzie, którzy je wypowiadają, nie mają pojęcia, o czym mówią.\nDominique Loreau nie wygłasza prawd objawionych. To, o czym pisze, to proste, znane od pokoleń zasady zdrowego żywienia, które zatarły się w obliczu nadmiaru towarów dostępnych w sklepach. Autorka zaznacza, że pierwszym etapem sztuki umiaru w jedzeniu jest zrozumienie różnicy między głodem i sytością; rozpoznawanie potrzeb organizmu. Wystarczy proste jedzenie i przyjazna atmosfera przy stole. Pamiętajmy, że mniej znaczy więcej i to, czym karmimy nasze ciało, ma ogromne znaczenie dla ogólnego samopoczucia.\nEtykiety: 2016, Dominique Loreau, Kindle, minimalizm, wydawnictwo czarna owca\nLinda Green "Mamifest".\nLinda Green Mamifest Świat Książki, 2015\nOd niedawna całkiem nieźle radzę sobie z porzucaniem książek, które mnie nie zainteresowały. W porównaniu do lat poprzednich, kiedy to nie potrafiłam odłożyć kiepskiej lektury w przeświadczeniu, że jak już zaczęłam czytać, muszę skończyć, by mieć swoje zdanie na temat danego tytułu czy twórczości autora. Na szczęście teraz ważniejszym jest dla mnie spędzenie czasu z wartościową książką i dlatego dokonuję ostrej selekcji, wybierając kolejną lekturę. Zmieniłam również podejście do kupowania książek z "pod wpływem promocji/okładki/widzimisię/itp." na "czy na pewno potrzebuję/chcę/wzbogacę się, nabywając ten tytuł". Dlatego obecnie kupuję mniej (posiadanie czytnika zdecydowanie pomaga w tym, aby ograniczać nabywanie tradycyjnych książek), a te tytuły, które już mam, jeśli nie zachwycają, trafiają do biblioteki.\nTam właśnie powędrowała powieść Lindy Green. Zmęczyłam Mamifest i stwierdzam, że naprawdę nie lubię tego typu literatury. Podczas lektury czułam, że autorka nie szanuje czytelnika i uważa, że wystarczy zagrać na emocjach i będzie ok. To tak nie działa, przynajmniej na mnie nie działa.\nDobiła mnie rozpisana na czynniki pierwsze "scena z tamponem", kiedy to jedna z bohaterek miesiączkuje, tamponów do torebki nie wrzuciła, a zaraz bierze udział w telewizyjnej debacie. Co robić? Automatów z tamponami w zasięgu wzroku brak, a najbliżej siedzą dwie kobiety z przeciwnej partii, z którymi się przecież bratać nie będzie. Ale jednak kobiety, więc...inteligentnie podchodzi do pierwszej, na oko osiemdziesięcioletniej i szeptem pyta o produkt pierwszej potrzeby. Ta patrzy na nią z politowaniem i mówi, że w jej wieku o tamponach się już nie myśli. Podchodzi więc do drugiej, która, na szczęście, dysponuje odpowiednim środkiem higieny, więc super, sytuacja uratowana, ale...tampon jest przecież innej firmy niż te, których używa zainteresowana; poza tym przyjęła pomoc z ręki "wroga" (te dylematy!). No nic, nie ma wyjścia. Puenta po użyciu tamponu? Na szczęście w środku wszystkie jesteśmy takie same. Amen.\nDlaczego przeczytałam tę powieść do końca, choć kilkakrotnie miałam ochotę porzucić lekturę? Dobre pytanie, na które nie znajduję odpowiedzi. Nie polecam. Szkoda czasu i energii.\nEtykiety: 2016, leniwa niedziela, Linda Green, literatura angielska, wydawnictwo świat książki\nKsiążka Dominique Loreau pięknie wpisała się w mój aktualny stan ducha. Autorka jest bardziej radykalna w sądach niż czytana przeze mnie wcześniej Anna Mularczyk - Meyer (Minimalizm po polsku), w paru kwestiach mam nieco inne spojrzenie na świat niż Loreau, ale Sztuka prostoty okazała się ważną książką i poczyniłam wiele notatek podczas lektury.\nDominique Loreau Sztuka prostoty,\nMinimalizm, którym ostatnio bardzo się interesuję, to punkt wyjścia opowieści Dominique Loreau. Autorka inspiruje do zmiany, garściami czerpiąc z filozofii Japonii, w której od ponad dwudziestu lat mieszka. Sztukę prostoty podzieliła na trzy części: Materializm i minimalizm, Ciało oraz Umysł. Łatwo się domyślić, że w pierwszej części Loreau zajmuje się głównie krytyką materializmu. Pisze o społeczeństwach nadmiaru: dóbr materialnych, wyborów, pragnień i pokarmu.\nObfitość nie uczy wdzięku ani elegancji. Niszczy duszę i pozbawia wolności. Prostota zaś rozwiązuje wiele problemów. Miej mało rzeczy - będziesz mogła poświęcić więcej czasu swojemu ciału. A gdy poczujesz się dobrze w swojej skórze, będziesz mogła zapomnieć o sprawach ciała i zająć się kwestiami duchowymi.\nAutorka wspomina o tym, że nasza kultura nie toleruje tych, którzy wybierają skromne życie, ponieważ minimaliści mogą stanowić zagrożenie dla konsumpcyjnej gospodarki. Zazwyczaj ci, którzy funkcjonują w rytmie slow i rezygnują z wielu "dóbr" współczesnej cywilizacji są postrzegani jako dziwacy i muszą się mierzyć z krytyką (nawet najbliższych), więc przejście na stronę (jasną stronę!) minimalizmu wymaga determinacji.\nZmieniać się to znaczy żyć. Jesteśmy naczyniem, a nie jego zawartością.\nPozbycie się własności może człowiekowi pomóc w staniu się tym, kim chciałby być.\nWzbogacaj raczej swoje ciało we wrażenia, serce w uczucia,\na umysł w wiedzę niż swoje życie w przedmioty.\nW drugiej części Sztuki prostoty Loreau zajmuje się ciałem. Podaje sprawdzone rady, jak zadbać o ciało, nie korzystając z powszechnie dostępnych kosmetyków, zawierających mnóstwo niepotrzebnych składników, które nie są dla nas ani dobre, ani zdrowe. Często zapominamy, że to, co rozsmarowujemy na twarzy, wnika w skórę i może być dla organizmu szkodliwe. Niektóre z jej rad mnie nie przekonały, ale najważniejsze w tej części jest zwrócenie uwagi na to, że warto troszczyć się o siebie i celebrować codzienne czynności pielęgnacyjne.\nDominique Loreau pisze o tym, jak żyć skromniej, uważniej, piękniej. Jak cieszyć się małymi przyjemnościami. W codzienności jest wiele piękna, którego często nie dostrzegamy, goniąc za tym, co głośne, spektakularne, krzykliwe.\nKażdy kolejny dzień jest jedyną rzeczą, którą naprawdę mamy. Nasze życie to dziś; nie wczoraj, nie jutro. Czas jest świętym teraz. Jeżeli nie potrafimy korzystać z chwili obecnej, nie uczynimy tego także w hipotetycznej przyszłości. Ważny jest jednak nie tylko fakt, że mamy czas. Ważna jest także jakość chwil.\nCudownie autorka w kilku zdaniach zamknęła to, co najważniejsze w modzie.\nStyl jest tym, co ubiera myśl. Indywidualny styl potrafi powiedzieć "nie" wybrykom mody. Łączy to, co nosisz z tym, kim jesteś. Moda się zmienia. Styl pozostaje. Moda jest spektaklem. Styl jest ostoją prostoty, piękna, elegancji. Modę się kupuje. Styl się ma. Styl jest darem.\nMogłabym zasypać Was cytatami, które uznałam za ważne i inspirujące. Dodam jeszcze dwa - jeden to właściwie bardzo trafne pytanie, które powinien zadać sobie każdy, bo wiele w nim prawdy. W minimalizmie najważniejszy jest umiar w każdej dziedzinie życia, uważne bycie tu i teraz, profilaktyka.\nDlaczego akceptujemy wysoki poziom cholesterolu, nadmiar kilogramów, wysokie ciśnienie, pozbawioną blasku, pokrytą plamami skórę, zniekształcone stawy, wizyty u lekarza jako nieuniknioną konsekwencję wieku, a odrzucamy zmianę trybu życia, przyzwyczajeń i sposobu odżywiania?\nW tym jednym pytaniu jest tak wiele prawdy. Codziennie stykam się z ludźmi, którzy wolą zjeść tabletkę, ponarzekać na stan zdrowia, a jakakolwiek propozycja zmiany (np. diety) witana jest z niesmakiem. Łatwiej połknąć tabletkę.\nNaszym celem byłoby nie "mieć", ale "być". Oczywiście, niemożliwe jest nieposiadanie niczego, bo sprowadzałoby się ono do uzależnienia od innych. Jak tłumaczy słusznie filozof i psychoanalityk austriacki, Erich Fromm, patrzeć na kwiat to żyć w stylu "być".\nZerwać kwiat to żyć w stylu "mieć".\n*Zdania pisane kursywą to cytaty z książki Sztuka prostoty Dominique Loreau.\nEtykiety: 2016, Dominique Loreau, filozofia życia, Kindle, literatura francuska, minimalizm, refleksje, wydawnictwo czarna owca\nMarta Fox Autoportret z Lisiczką Mała Kurka, 2013\nTa kobieta żyje także po to, bym poczuła się mniej pojedynczo - pisze Marta Fox o Zofii Chądzyńskiej, pisarce, tłumaczce prozy Julio Cortazara. Mogłabym skopiować te słowa i użyć ich, wspominając autorkę Autoportretu z Lisiczką albo Sonię Raduńską. Czytając książki tych kobiet czuję się, jakbym rozmawiała z bliskimi osobami, bratnimi duszami, które ubierają w słowa moje myśli. Znajomość z Martą Fox rozpoczęłam wcześnie, w szkole podstawowej, wypożyczając z biblioteki niewielkich rozmiarów powieści Agaton Gagaton i Batoniki Always miękkie jak deszczówka. Dziś nie pamiętam, dlaczego te książki mają takie tytuły, nie przypominam sobie ich treści, ale na początku nauki w liceum sięgnęłam po mini powieści z serii Pierwsza miłość i już wtedy twórczość pisarki stała się bliska memu sercu. Jednak totalnie zawładnęła mną książka Wielkie ciężarówki wyjeżdżają z morza, do której chcę po latach wrócić i przekonać się, czy nadal każde słowo tej powieści jest równie ważne jak wtedy, gdy miałam szesnaście lat. Wielkie ciężarówki... to pierwsza powieść dla dorosłych w dorobku Marty Fox. Jeden z egzemplarzy, które mam na półce (są dwa) jest zapisany czerwonym cienkopisem, całe akapity są podkreślone, autorka lubi czerwień.\nPrzeczytałam niemal wszystko, co wyszło spod pióra pisarki. Nie znam jej najnowszych powieści dla młodzieży (np. Iza Anorektyczka, Zołzunie), na swój czas czeka książka Zuzanna nie istnieje. Uwielbiam Ogrodników Północy, Czerwień raz jeszcze daje czerwień, Nie jestem, która wszystko zniesie, Magda.doc. Teraz do tego grona dołącza Autoportret z Lisiczką.\nAutoportret... to podróż przez życie pisarki, czytelnika, matki, wrażliwca. To spisane na papierze chwile fascynacji, podróży, rozmów, myśli. To portret człowieka zaangażowanego, który wie, co jest dla niego w życiu najważniejsze. Chciałam sobie dawkować poszczególne teksty, ale nie umiałam. Jak zaczynam czytać Martę Fox, czytam zachłannie, rzucając się na słowa.\nCzy to możliwe, że aż tyle przeżyłam? Ile zataiłam? Ile przeinaczyłam, podkolorowałam, by pokazać siebie w dobrym świetle? Mam nadzieję, że w labiryncie słów, wydarzeń, obrazów i książek mój Czytelnik odkryje coś, co zasłuży na jego pamięć.\nPodzielam miłość Marty Fox do Julio Cortazara, Jeanette Winterson, Zofii Chądzyńskiej, do filmu Tajemnica Brokeback Mountain. I jeszcze kilka innych miłości podzielam.\nEtykiety: 2016, dzienniki, esej, literatura polska, Mała Kurka, Marta Fox, wspomnienia\nViveca Sten Na spokojnych wodach Czarna Owca, 2014 ; Viveca Sten W zamkniętym kręgu Czarna Owca, 2015\nPo książki szwedzkiej pisarki sięgnęłam nie tylko dlatego, że lubię skandynawskie kryminały. Wybrałam tę konkretną autorkę, ponieważ szukałam sagi kryminalnej, która wypełni pustkę po książkach Camilli Lackberg. Jo Nesbo, Asa Larsson, Yrsa Sigurdardottir, Jorn Lier Horst to świetni pisarze, których powieści czytam, ale brakuje mi w ich twórczości rozbudowanego wątku obyczajowego.\nSaga o Fjallbace to nie tylko ciekawe kryminały, ale przede wszystkim historie życia mieszkańców małego miasteczka, których losy nieustannie się splatają. Jeśli czyta się powieści Lackberg chronologicznie można zżyć się z bohaterami, przeżywać ich rozterki i w kolejnych książkach chętnie wracać do miejsca, które coraz lepiej się zna. Wątek kryminalny również jest istotny, tym bardziej, że autorka z tomu na tom konstruuje ciekawsze historie, w których zawsze to, co dzieje się dziś ma swój początek w przeszłości. Jednak mnie do powieści szwedzkiej pisarki przyciągają ci bohaterowie, którzy występują w każdej książce. Podobnie czytam kryminały Katarzyny Puzyńskiej, chętnie wracając do Lipowa. Podobnie pisze Viveca Sten, która miejscem akcji swoich powieści uczyniła wyspę na Archipelagu Sztokholmskim.\nMała społeczność i spokojne Sandhamn, gdzie mieszkańcy miast spędzają wakacje. Spokój burzą morderstwa, a śledztwo prowadzi inspektor Thomas Andreasson z policji w Nacce. W pierwszej części cyklu Na spokojnych wodach giną ludzie, którzy na wyspie pojawili się z nieznanych (do czasu) powodów; w drugim tomie W zamkniętym kręgu zastrzelony zostaje adwokat, wiceprezes Szwedzkiego Królewskiego Klubu Jachtowego, który letnie miesiące od lat spędzał na wyspie.\nŚledztwo w obu książkach toczy się jednym torem, a życie głównych bohaterów, do których należą m.in. Thomas, jego przyjaciółka Nora z rodziną, współpracownicy Thomasa, jest niemniej ważne od wątku kryminalnego.\nPrzyznaję, że Camilla Lackberg ciekawiej konstruuje swoje historie. Retrospekcja, którą wykorzystuje w każdej swojej książce, sprawia, że śledztwa są bardziej zagmatwane i rozwiązanie zagadki wymaga więcej pracy. Viveca Sten nie komplikuje - jest zbrodnia, policja prowadzi dochodzenie, czytelnik w pewnym momencie już wie (a przynajmniej domyśla się), kto zabił. W dwóch powieściach, które przeczytałam, autorka nie sięga daleko w przeszłość. W trakcie dochodzenia wychodzą na wierzch różne tajemnice i zazwyczaj okazuje się, że ofiary nie były tak prawe, jak je postrzegano, ale drastycznych wątków nie ma. Mnie się dobrze czyta książki Sten i na pewno sięgnę po kolejne tomy Morderstw w Sandhamn. Nie są to kryminały "z krwi i kości", ale książki obyczajowe z wątkiem kryminalnym. Jeśli się o tym nie zapomni w trakcie lektury, nie dozna się rozczarowania spokojną fabułą i z przyjemnością będzie można zanurzyć się w ciekawą historię.\no 12:56 24 komentarze:\nEtykiety: 2016, Kindle, kryminał, literatura skandynawska, literatura szwedzka, Viveca Sten\nHerbatkowe Miastko. Ładna nazwa. Mogłabym w takim miasteczku zamieszkać. I codziennie rozmawiać z Wiatrem, czytać książki zgromadzone na strychu i podejmować gości gorącą herbatą.\nCiepło tu. Przytulnie. Od razu czujesz, że jesteś w tym miejscu mile widziany.\nSzary Domek szuka przyjaciela i nie ma szczęścia do ludzi, którzy przychodzą z wizytą. Czuje się zagubiony wśród kolorowych domów, zaprasza więc do siebie coraz to nowych mieszkańców. Jednak ani Noc, ani Szary Wilk, ani Wiedźma, ani Niszczydom nie są w stanie wypełnić pustki w sercu bohatera. Wiatr dodaje mu otuchy, przegania samotność. Wiatr jest przyjacielem. I nie tylko Wiatr. Ktoś jeszcze niemal niezauważalnie, ale codzienne myszkuje po kątach i opiekuje się Szarym Domkiem. Domowy Duszek nie czuje się wyjątkowy; łatwo go przegapić, bo jest szary i niepozorny, więc wychodzi z ukrycia, kiedy Domek śpi. Do czasu...\nOpowieść Katarzyny Szestak zdecydowanie zasługuje na wyróżnienie. Napisana pięknym, poetyckim językiem, ładnie zilustrowana przez Natalię Jabłońską, potrafi zachwycić i młodego, i nieco starszego czytelnika. Szary Domek opowiada o samotności, tęsknocie, byciu potrzebnym i kochanym. O tym, że to, co wyjątkowe łatwo przegapić w codzienności. O znaczeniu małych gestów.\no 11:03 9 komentarzy:\nEtykiety: 2015, domowa biblioteczka, Katarzyna, literatura dla dzieci i młodzieży, literatura polska, wydawnictwo zielona sowa\nPaula Hawkins Dziewczyna z pociągu Świat Książki, 2015\nPowieść Pauli Hawkins, o której chyba wszyscy słyszeli, nie wyróżnia się niczym szczególnym. To zgrabnie skonstruowana historia obyczajowa z wątkiem kryminalnym. Nie jest ani bardzo dobra, ani bardzo zła. Przeciętna. Jak wiele innych powieści. Odpowiednie osoby rozsławiły ten tytuł kilka tygodni przed pojawieniem się książki na półkach w polskich księgarniach i dzięki temu obok Dziewczyny z pociągu mało kto przeszedł obojętnie.\nTo ciekawa historia, ale thrillerem psychologicznym bym jej nie nazwała. Akcja jest raczej statyczna i czytelnik czeka na gwałtowny zwrot, bo przecież coś powinno się wydarzyć i nawet wydarza się, ale jakoś niemrawo i przechodzi się nad tym do porządku dziennego, bez rumieńców i zatracenia w czasie.\nRachel codziennie dojeżdża do pracy pociągiem. Każdego dnia o tej samej godzinie wsiada do pociągu i przez okno obserwuje życie innych ludzi. Niektórych "zna" już bardzo dobrze, widuje ich regularnie, ale tylko jej się wydaje, że to, co widzi, jest prawdziwe. Każdy z nas skrywa tajemnice, sama Rachel prowadzi grę pozorów, przez którą ma nie tylko problem z nadużywaniem alkoholu, ale przede wszystkim z postrzeganiem rzeczywistości.\nDobrze się czyta Dziewczynę z pociągu; fabuła jest na tyle ciekawa, że nie odczujecie znudzenia lekturą. Ale o co tyle szumu? Jakby każda "tylko" dobra powieść osaczała z każdej strony jeszcze przed premierą, utonęlibyśmy w zalewie czytadeł i nie starczyłoby czasu na nic innego. Nie czepiam się, bo przeczytałam, a nie musiałam, ale bez przesady, bez przesady...\nFilm z Emily Blunt w roli głównej obejrzę, oczywiście...\no 13:35 6 komentarzy:\nEtykiety: 2016, Kindle, literatura amerykańska, Paula Hawkins, wydawnictwo świat książki\nSarah Crossan Kasieńka Dwie Siostry, 2015\nCzytasz ze ściśniętym gardłem, na bezdechu. Czujesz niepewność, strach i niemoc nastoletniej bohaterki, odbierasz emocje jej nieszczęśliwej matki. Razem z Kasieńką i Olą próbujesz przystosować się do nowej rzeczywistości, ale codziennie kulejesz, tracisz siły, potykasz się o nowe problemy.\nKasieńka jest jeszcze dzieckiem, ale zmaga się z problemami dorosłych. Dojrzewanie nie jest łatwym procesem, nawet jeśli w życiu dziecka nie zachodzą nagłe zmiany. Co dzieje się w głowie trzynastolatki, gdy z dnia na dzień wyjeżdża z Polski do Anglii, trafia do nowej szkoły, jej angielski nie jest perfekcyjny, a jedyna bliska osoba to nieszczęśliwa, porzucona przez męża, mama? Tytułowa bohaterka to wrażliwa dziewczyna, która pragnie wrócić do Gdańska, nawet jeśli cel tymczasowej emigracji (odnalezienie ojca) nie zostanie osiągnięty. Czuje się zagubiona, momentami zaszczuta przez nowe koleżanki i jedyną odskocznią od codziennych nieprzyjemności jest dla Kasieńki pływanie. Na basenie poznaje Williama, a w domu często czeka na nią ciemnoskóry Kanoro - to takie dobre dusze w życiu nastolatki.\nKasieńka to szczery dziennik mądrej i wrażliwej dziewczynki, która staje się kobietą. Chce być kochana, szuka przyjaźni i akceptacji, zmaga się ze zmianami, jakie zachodzą w jej ciele. To jest opowieść, którą się przeżywa. Jak dojrzewanie.\nEtykiety: 2016, literatura angielska, literatura dla dzieci i młodzieży, Sarah Crossan, wydawnictwo dwie siostry\nJoanna Onoszko Sekretne życie motyli Znak, 2011\nKsiążka Joanny Onoszko wywołała wiele emocji, kiedy trafiła do sprzedaży, ponieważ demaskuje oszustwa, związane z dokumentowaniem pewnej wyprawy oraz oskarża znanych i nagradzanych wspinaczy. Nie da się ukryć, że afera wokół Sekretnego życia motyli "zrobiła" przeciętnej książce reklamę.\nEliza Kubacka i David Kaszlikowski uznali, że powieść narusza ich dobra osobiste. Na prośbę podróżników, oczernionych w książce, sąd zakazał rozpowszechniania tytułu do czasu wydania prawomocnego wyroku.\nNiezależnie od tego, jak wiele prawdy jest w opowieści Onoszko, jej publikacja wywołała wiele burzliwych dyskusji i doprowadziła do tego, że duetowi alpinistów odebrano "Jedynkę", najbardziej prestiżową nagrodę dla polskich wspinaczy.\nPomijając temat podjęty na stronach Sekretnego życia motyli, jest to po prostu słabo napisana książka i dlatego nie czytałam jej z przyjemnością. Joanna Onoszko napisała o wyprawie na Grenlandię, której celem było nakręcenie filmu dokumentalnego o alpinistycznym wyczynie sprzed dwóch lat. Książka obfituje w skrajne uczucia, częściej negatywne. Ciężko stwierdzić, co jest prawdą, a co fikcją literacką. Jeśli większość, o czym pisze autorka, to fakty, można załamać ręce nad kłamstwami, w które my, zwykli zjadacze chleba, wierzymy. Po lekturze człowiekowi jest zwyczajnie smutno, ponieważ uświadamia sobie swoją naiwność i zaczyna weryfikować własne zachwyty. Szkoda, bo jednak podróże, wspinanie, samotne i wyczerpujące wyprawy, wymagające ogromnej determinacji, powinny zachwycać szczerością, a nie pokazywać przygładzony, oszukany świat, który nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Nie generalizuję, ale mam za złe niektórym (wiadomo którym), że są przyczynkiem do zastanawiania się nad prawdą i fałszem w ekstremalnym podróżowaniu.\nEtykiety: 2016, Joanna Onoszko, literatura polska, wydawnictwo znak\nSzwecja czyta. Polska czyta Wydawnictwo Krytyki Politycznej, 2015\nWażny i potrzebny zbiór wywiadów autorek z przedstawicielami szwedzkiego i polskiego środowiska kulturalnego. Katarzyna Tubylewicz i Agata Diduszko - Zyglewska rozmawiają z wydawcami, pisarzami, bibliotekarzami, animatorami kultury.\nTo książka o promocji czytelnictwa, która pokazuje nie tylko obecny rozdźwięk między tym, czym jest literatura dla przeciętnego Szweda a tym, jaką rolę odgrywa książka w życiu przeciętnego Polaka. Autorki wspominają również historię obu krajów, która niewątpliwie miała wpływ na wyrobienie w mieszkańcach nawyku czytania. Szwecja jako kraj protestancki stawiała na rozwój obywateli, na naukę pisania i czytania, nie było ostrego podziału na warstwy niższe i wyższe. Natomiast katolicka Polska kształciła tylko wybranych, biedotę spychając na margines społeczeństwa i uznając, że podziału na lepszych i gorszych nie można wyeliminować, istnieje od zawsze i jest normalny. W Polsce w wiekach XVII i XVIII czytało duchowieństwo i część szlachty.\nPiszę o tym w dużym uproszczeniu, mając świadomość, że Szwecja ma zdecydowanie przyjemniejsze wspomnienia z przeszłości niż Polska, ale chciałam zwrócić uwagę na podejście do człowieka i jego potrzeb. Mam wrażenie, że do dzisiaj egalitaryzm panoszy się w naszym kraju.\nW Szwecji czyta 80% społeczeństwa, biblioteki świetnie funkcjonują, pisarze są odpowiednio wynagradzani, w prasie na bieżąco ukazują się recenzje świeżo wydawanych tytułów. Dla wielu Szwedów książka nie jest towarem, czytanie to wartość sama w sobie, przeżycie kulturalne, coś, co porusza, dotyka, zmienia, co rozwija nas jako ludzi (...) Żeby zachęcić kogoś do czytania, ta osoba musi chcieć stać się czytelnikiem, a żeby chcieć się nim stać, musi kojarzyć czytanie z czymś pozytywnym. To nad tym trzeba pracować - mówi Nina Frid, odpowiedzialna za projekty związane z promocją czytelnictwa.\nBeata Stasińska, redaktorka naczelna wydawnictwa W.A.B., mówi o tym, że w 16% polskich domów nie ma ani jednej książki, w 15% znaleźć można tylko podręczniki; polska szkoła nie jest w stanie wyrobić nawyków czytelniczych; mamy karuzelę bestsellerów, z których po roku pamiętamy może dwa, trzy tytuły albo żadnego.\nGrzegorz Gauden, dyrektor Instytutu Książki, wierzy, że nawyk czytania kształtowany jest w dzieciństwie i u dorosłych ciężko go wyrobić, a obecny system edukacji to pod względem wyrabiania nawyku czytania katastrofa. Szkoła jest w stanie zniechęcić do czytania i każdą, nawet atrakcyjną lekturę, "zepsuć" archaicznym systemem, zgodnie z którym omawiana jest książka.\nNaszym problemem jest niedostrzeganie, jak ważna dla rozwoju społeczeństwa jest kultura. Rząd nie inwestuje w biblioteki, które jako bezpłatne i ogólnodostępne, mogłyby stać się podstawowym źródłem kontaktu z książką. Dopóki jednak w szaroburych bibliotekach nie będą się pojawiały nowe tytuły, dopóki biblioteki "nie wyjdą" do ludzi, Polska pozostanie krajem obywateli, którzy nawet książki telefonicznej nie przeglądają, bo te już zniknęły z większości gospodarstw domowych. Tak, wiem, że Polska jest krajem na dorobku, a Szwecja to kraj dobrobytu, więc już na starcie jesteśmy na straconej pozycji, ale pomysły należy czerpać od tych, którym jest lepiej.\nNa szczególną uwagę zasługuje stworzony w Szwecji projekt biblioteki Tio Tretton, stworzonej dla dzieci w wieku 10-13 lat, które wyrosły już z biblioteki dziecięcej, a są za małe na bibliotekę dla dorosłych. Do Tio Tretton dorośli nie mają wstępu, a dzieciaki mogą tu czytać, słuchać muzyki, uczestniczyć w zajęciach teatralnych. Cudne jest to, że ktoś w ogóle zainteresował się problemem i postarał się dotrzeć do nastolatków, by dowiedzieć się dlaczego większość dzieci w tym przedziale wiekowym (częściej chłopców) przestaje odwiedzać biblioteki, nawet jeśli wcześniej nie trzeba ich było do tego szczególnie zachęcać. Dano głos dzieciom i okazało się, że te nie mają ochoty przebywać w przestrzeni, wypełnionej kolorowymi poduchami i natykać się na pięciolatków, a do biblioteki dla dorosłych nie mogą się zapisać. I zaczęto szukać rozwiązania. Moja dwunastoletnia córka, która jest zagorzałą czytelniczką i regularnie korzysta z biblioteki zazdrości tego projektu szwedzkim rówieśnikom.\nObawiam się, że ta niszowa książka dotrze do osób, których do czytania nie trzeba namawiać, a nie zainteresuje tych, którzy powinni bliżej przyjrzeć się problemowi i przestać traktować kulturę jako niekoniecznie niezbędny dodatek do codziennego życia.\no 11:40 6 komentarzy:\nEtykiety: 2016, Agata Diduszko - Zyglewska, domowa biblioteczka, Katarzyna Tubylewicz, książki o książkach, wydawnictwo krytyki politycznej, wywiady\nMinimalizm zaczyna się wraz z uświadomieniem sobie, jak niewielka część tego, co posiadamy wystarczyłaby nam do przeżycia (...) Wszystko ponad owo wystarczające minimum jest zbędnym obciążeniem. Można się tego ciężaru pozbyć i zobaczyć, co z tego wyniknie. Nie jest to jednak wykonalne, dopóki nie uwolnimy się od żądzy posiadania.\nKtoś powiedział: "Kupujemy rzeczy, których nie potrzebujemy, za pieniądze, których nie posiadamy, żeby zaimponować osobom, na których nam nie zależy". To gorzka refleksja, ale niestety zbyt często prawdziwa.\nAnna Mularczyk - Meyer Minimalizm po polsku Black Publishing, 2014\nPrzypomniał mi się prezydent Urugwaju, który uważa, że szczęście daje od zawsze kilka rzeczy: miłość, rodzina, dzieci, przyjaciele. Biedni są nie ci, którzy mają mało, ale ci, którzy potrzebują wiele (...) Kiedy ja coś kupuję lub kiedy ty coś kupujesz, nie płacimy za to pieniędzmi! Płacisz godzinami swojego życia, które poświęciłeś, by na to zarobić (wywiad z tym mądrym człowiekiem przeczytałam w Wysokich Obcasach).\nAutorka Minimalizmu po polsku pisze mądrze, lekko i interesująco o uważnym życiu. Dla każdego, kto czuje, że potrzebuje zmiany. Nie radykalnej, ale stopniowej. Dla tych, co chcą bardziej być, a mniej mieć, bo jak powtarzał Mahatma Gandhi bądź zmianą, którą pragniesz ujrzeć w świecie.\nEtykiety: 2016, Anna Mularczyk - Meyer, filozofia życia, Kindle, literatura polska, minimalizm, wspomnienia, wydawnictwo black publishing\nEmma Donoghue Pokój Sonia Draga 2011\nPierwsza część książki to teatr dwóch aktorów na ograniczonej powierzchni 11 metrów kwadratowych. Czasami, budząc niepokój, w pomieszczeniu pojawia się trzecia osoba, która uosabia zło i o której zbyt często nie rozmawia się w Pokoju. Od siedmiu lat 27-letnia kobieta i jej syn są uwięzieni w miejscu, którego nie potrafiliby wskazać na mapie. Pięcioletni chłopiec nigdy nie był na zewnątrz, więc całym światem jest dla niego Pokój. Tu się urodził, tu się bawi, tu je posiłki, tu spędza czas z Mamą. Kiedy kobietę odwiedza Stary Nick, Jack siedzi schowany w Szafie, niemal bez tchu nasłuchując, co robią dorośli. W Pokoju jest telewizor, ale Mama zaszczepiła w chłopcu przekonanie, że prawdziwy świat to ich świat, a to, co oglądają przypomina bajkę. Podobnych "kłamstw", zrodzonych na potrzeby sytuacji, kobieta stworzyła mnóstwo. Po latach uwięzienia momentami sama zaczyna w nie wierzyć. Jednak dla niej, w przeciwieństwie do Jacka, na zewnątrz kiedyś istniało i do dwudziestego roku życia uczestniczyła w normalnym życiu. Tęsknota za powrotem, myśli o ucieczce (na początku próbowała wydostać się z Pokoju, jeszcze przed narodzinami Jacka) narastają. Chłopiec jest coraz starszy i ma prawo poznać prawdę, a wściekłość w stosunku do oprawcy potęguje się z każdą kolejną wizytą Starego Nicka.\nDruga część książki to codzienność po odzyskaniu wolności. Nie jest łatwo po tylu latach wrócić do życia. Dla Jacka to całkiem nowy świat, zadziwiający i przerażający. Dla Mamy jedynie przerażający. Z każdej strony przychodzi nieznane, nadmiar bodźców wywołuje strach. Spostrzeżenia chłopca na temat otaczającej go rzeczywistości są świeże, a przez to czasami zaskakujące, często trafne.\nI tak samo jak patrzę na dzieci, to myślę, że dorośli ich nie lubią, nawet rodzice.\nMówią, że dzieci są śliczne i takie słodkie, każą dzieciom coś zrobić jeszcze raz, żeby mogli to sfotografować, ale nie chcą się z nimi tak naprawdę bawić, wolą pić kawę i rozmawiać z innymi dorosłymi.\nPokój Emmy Donoghue to powieść inspirowana autentycznymi wydarzeniami i podejrzewam, że tego typu historię mogłoby opowiedzieć wiele porwanych kobiet, przez lata więzionych, seksualnie wykorzystywanych, rodzących dzieci oprawców. I taka opowieść zawsze będzie przejmująca.\nPokój czytałam z zapartym tchem. Swoisty język, jakim posługuje się Jack, a którego Mama nie koryguje, na początku zwraca uwagę czytelnika, ale z każdą stroną powieści jest coraz mniej istotny. Najważniejsze stają się emocje, odczucia bohaterów, ich determinacja w znoszeniu beznadziejnej codzienności. Dla Jacka pokój jest domem, dla Mamy - więzieniem. Oboje muszą sobie radzić w ograniczonej rzeczywistości, skazani na łaskę i niełaskę humorzastego porywacza. Czytelnik przeżywa rozterki Mamy, próbuje sobie wyobrazić siebie w jej sytuacji. Ogrom wzruszenia. Polecam.\no 12:16 12 komentarzy:\nEtykiety: 2016, Emma Donoghue, literatura amerykańska, wydawnictwo sonia draga\nKatarzyna Puzyńska "Więcej czerwieni".\nZadomowiłam się w Lipowie. Wróciłam do tej wsi z przyjemnością i, jeszcze zachłanniej niż w przypadku historii, opowiedzianej w Motylku, śledziłam losy śledztwa w sprawie zabójstwa kilku kobiet. Tym razem Klementyna Kopp i Daniel Podgórski od początku prowadzili dochodzenie.\nKatarzyna Puzyńska Więcej czerwieni Prószyński i S-ka, 2014\nW drugim tomie serii autorka przybliża postać komisarz Kopp, która jest kobietą tajemniczą i nieprzystępną, choć myśli o sobie "komiczna stara baba". Daniel Podgórski dołącza do śledztwa, prowadzonego przez komisariat w Brodnicy (w tym tomie pani Maria nie rozpieszcza syna i jego współpracowników domowymi ciastami), choć zakochany po uszy w Weronice Nowakowskiej mężczyzna żałuje, że będzie miał mniej czasu na spotkania z ulubioną kobietą. Z drugiej strony, jak wiedzą czytelnicy pierwszego tomu, ambicją szefa lipowskiego komisariatu jest praca w Brodnicy i zajmowanie się poważnymi kryminalnymi sprawami.\nNadarza się okazja, ponieważ niedaleko Lipowa, w niewielkim odstępie czasu zostają odnalezione zwłoki dwóch młodych kobiet. Policja podejrzewa seryjnego zabójcę, który brutalnie okalecza swoje ofiary. Podejrzenia padają na mężczyzn, pracujących w ośrodku Słoneczna Dolina, ale żadnemu z nich nie można niczego zarzucić. Wszelkie tropy prowadzą na manowce, a pojawiające się wskazówki tylko przez chwilę budzą w policjantach radość na rychłe rozwiązanie kryminalnej zagadki. Co więcej, giną kolejne osoby i śledztwo staje się coraz bardziej skomplikowane.\nW tym tomie pojawiają się nowi ciekawi bohaterowie, jak nadkomisarz Wojciech Cybulski, który nie jest spokrewniony ze Zbigniewem Cybulskim, choć byłoby to dla niego zaszczytem oraz jego żona Żaneta i jej domniemany kochanek - dyrektor szkoły w Żabich Dołach, Eryk Żukowski. Jest jeszcze zapięta pod szyję asystentka "Żuka", jego była uczennica, Bernadetta Augustyniak, która od początku wzbudza mieszane odczucia swą przesadną skromnością. Dzieje się...\nNic nie poradzę na to, że doskonale czuję się w Lipowie i w okolicach. Zżyłam się z głównymi bohaterami, lubię klimat małej społeczności, kryminalna zagadka też wciąga. Więcej czerwieni czytałam zachłanniej niż Motylka. Obie świetne. Jak dobrze, że kolejne trzy tomy powieści czekają na domowej półce z książkami.\nEtykiety: 2016, domowa biblioteczka, katarzyna puzyńska, kryminał, literatura polska, wydawnictwo prószyński i s-ka\nMichael Punke "Zjawa".\nMichael Punke Zjawa Sonia Draga, 2014\nPewnie nie przeczytałabym tej książki, gdyby nie informacja o filmie z Leonardo DiCaprio w roli głównej. Prawda jest taka, że aktora bardzo lubię i cenię. Jednak po zapoznaniu się z literackim pierwowzorem nie jestem pewna, czy mam ochotę na wersję kinową.\nZjawa to powieść oparta na motywach życia trapera Hugh Glassa, który w 1823 roku zaciągnął się do oddziału Kompanii Futrzarskiej Gór Skalistych i wyruszył na niebezpieczną wyprawę, której koleje były nieprzewidziane ze względu na czające się ze wszystkich stron niebezpieczeństwo.\nHistorie o traperach, Indianach i zemście to nie to, co lubię najbardziej i czego szukam w literaturze. Jednak przyznaję, że powieść Michaela Punke czytałam z zainteresowaniem, choć obfituje w sceny brutalne i ocieka testosteronem. Takie czasy, taki klimat. Hugh Glass radzi sobie w tej atmosferze doskonale i prze do przodu nie zważając na przeciwności losu. Ma cel, a tym celem jest zemsta na dwóch kolegach, którzy nie dość, że porzucili go w lesie na pastwę Indian i dzikich zwierząt, to jeszcze okradli go ze wszystkiego, czym ewentualnie mógłby się obronić lub dzięki czemu przetrwać. Nie wiedzieli, co czynią i nie podejrzewali, jaką mocą dysponuje Glass, skoro przeżył atak niedźwiedzia grizzly.\nWłaściwie chciałam tylko napisać, że jako czytelniczka innego typu powieści, pozytywnie odbieram Zjawę, co może być wystarczającą rekomendacją dla tej książki.\no 12:22 7 komentarzy:\nEtykiety: 2016, literatura amerykańska, Michael Punke, wydawnictwo sonia draga\nNieoczekiwanie. Bez okazji. Spontanicznie...stałam się właścicielką książki, o której od dawna marzyłam. Najbliższy memu sercu mężczyzna, widząc moje żałosne poszukiwania ebooka (wszak jestem również, od niedawna, posiadaczką czytnika) Anne Fadiman (powszechnie wiadomo, że wersja papierowa jest niedostępna, nakład wyczerpany, ceny na allegro szalone) wyciągnął książkę z jakiegoś jemu tylko znanego miejsca (naprawdę!) i mam, MAM!!! W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe mojej ukochanej Anne Fadiman, której Ex Libris. Wyznania czytelnika mogłabym czytać codziennie od nowa. MAM! I już przeczytałam z wielką przyjemnością. Gdzieś po drodze dowiedziałam się, że jest trzeci tom esejów, więc czekam niecierpliwie na polskie wydanie i kupię natychmiast, w dniu premiery, żeby później nie błądzić, nie szukać, nie rozpaczać.\nAnne Fadiman W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe Znak, 2010\nEsej poufały należy do grupy esejów osobistych i, podobno, jest na wymarciu. Wielka szkoda, ponieważ jego serce to rozmowa, co sprawia, że autor nie zwraca się do milionów (...) raczej do jednego czytelnika, zupełnie jakby siedzieli sobie we dwóch przy ogniu trzaskającym w kominku (...) z perspektywą długiego, strawionego na rozmowie wieczoru przed sobą. Punkt widzenia twórcy eseju poufałego jest subiektywny, rama kontekstowa konkretna, styl dygresyjny, ekscentryczność wyrazista...(s.8). Anne Fadiman napisała eseje doskonałe. Czyta się je z wielką przyjemnością, rozkoszując się erudycją, oczytaniem, skojarzeniami autorki. Wrażenie faktycznie jest takie, jakby pisarka siedziała obok, pijąc trzecią kawę i gawędziła z odbiorcą. Dopiero, gdy czytelnik dociera do finału książki i analizuje teksty źródłowe, uświadamia sobie, jak wielką pracę musiała wykonać autorka, by mógł cieszyć się tak znakomitym esejem.\nCzy cokolwiek, co wyszło spod pióra Anne Fadiman może nie sprostać moim oczekiwaniom? Do Ex Libris będę wracała częściej z uwagi na ciekawszą dla bibliofila tematykę, ale jaką sztuką jest pisanie esejów osobistych o rzeczach niekoniecznie mnie interesujących (jak np. kolekcjonowanie motyli) tak, że czytam z zapartym tchem. Niesamowite. W tomie dwunastu esejów i tym razem pojawia się Anne, zafascynowana wyprawami polarnymi. Poza tym wielbicielka lodów (ja też, ja też:)) i kawy, bardziej sowa niż skowronek. Tematy różne, zawsze interesująco podane. Zamykając książkę poczułam wielki niedosyt. Już? To wszystko? Chcę więcej! Poproszę eseje Anne Fadiman przynajmniej w takiej formie jak ostatnio wydane Wszystkie lektury nadobowiązkowe Wisławy Szymborskiej.\nSkowronkowatość, podobnie jak rzymski nos i nastroszone brwi, mój mąż odziedziczył po swoim ojcu, który uważał, że popełnia niewybaczalny grzech lenistwa, jeśli wstawał po pół do piątej rano. Ja sowią naturę także mam po ojcu, podzielającym przekonanie Jimmy'ego Walkera,\nże grzechem jest iść do łóżka tego samego dnia, którego się wstało (s.77).\no 10:45 15 komentarzy:\nEtykiety: 2016, Anne Fadiman, domowa biblioteczka, esej, literatura amerykańska, wydawnictwo znak\nDorastanie Nigela Slatera.\nNigel Slater Tost. Historia chłopięcego głodu Carta Blanca 2011\nNigel Slater jest znanym i cenionym brytyjskim kucharzem i krytykiem kulinarnym. Mnie Nigel kojarzy się z prostotą, skromnością, ciepłem domowego ogniska. Kiedy oglądam Danie dnia rozkoszuję się nie tylko tym, co Slater gotuje, ale również tym, jak opowiada o jedzeniu. Program pięknie wpisuje się w stylistykę slow i, choć lubię także nadpobudliwość Jamiego Olivera, to jednak odpoczywam, wsłuchując się w kojący głos Nigela Slatera.\nTost. Historia chłopięcego głodu to autobiograficzna książka o dorastaniu w Anglii lat 60-tych i 70-tych. To również opowieść o rewolucji kulinarnej, dzięki której w domach pojawiło się mnóstwo produktów przetworzonych i gotowych dań. Gospodynie, które do tej pory spędzały w kuchni niemal cały dzień, mogły odpocząć i przygotować ekspresowe danie z puszki. Produkty te były również zbawieniem dla kobiet, które w kuchni nie potrafiły się odnaleźć. Do takich kobiet należała mama Nigela - w sklepie wybierała tylko produkty gotowe, bała się produktów świeżych, a jak od czasu do czasu miała przygotować danie samodzielnie, robiła się z tego ceremonia, nad którą wisiała nuta niepewności. Zupełnie inną kucharką okazała się gospodyni Slaterów, a później macocha Nigela, która pojawiła się w jego domu rodzinnym po śmierci mamy. Pani Potter uwielbiała gotować i wszystko przygotowywała sama, ale nie dopuszczała do kuchni nikogo, nie zdradzała swych kulinarnych sekretów. Dogadzała przyszłemu mężowi, konkurując o względy mężczyzny z jego synem, którego już wtedy fascynowała magia gotowania.\nDzieciństwo Nigela nie było sielankowe. Książka pełna jest różnych smaczków, nie tylko kulinarnych. Niektóre opowieści są tak sugestywne, że wywołują dreszcz obrzydzenia, jak historia krążącej wokół stołu miseczki z bitą śmietaną, z której każdy nabierał sobie stosowną porcję i każdy obserwował ciocię...zresztą, nie będę psuła innym przeżycia po swojemu tego fragmentu tekstu.\nCzytałam tę książkę przed świętami i to idealna lektura na tę porę roku, bo przed świętami dobrze czyta się o jedzeniu, a wspomnienia Nigela Slatera są bardzo smaczne. Żałuję, że nie ma więcej, wydanych w języku polskim, książek tego znakomitego slow kucharza. Liczę na to, że prędzej czy później uda mi się przeczytać Dzienniki kuchenne.\no 12:24 5 komentarzy:\nEtykiety: 2015, domowa biblioteczka, literatura angielska, Nigel Slater, smaczne opowieści, wydawnictwo carta blanca\nCienie w mroku.\nMichelle Paver Cienie w mroku W.A.B. 2013\nLubię powieści, których akcja toczy się w zimnym, ciemnym, nieprzyjaznym dla człowieka miejscu. Wówczas bohater czy bohaterowie stają w obliczu wielu niedogodności, często muszą walczyć o przetrwanie i codziennie pokonywać własne słabości, z których czasami nie zdawali sobie sprawy. To siłowanie się z naturą wyzwala wiele emocji, uczy pokory i wzmacnia hart ducha.\nSą historie, które opowiadają o heroicznych wyprawach. Są reportaże, opisujące te kawałki świata, gdzie ludzie rzadko zaglądają i gdzie sama pewnie się nie wybiorę. Są wreszcie fikcyjne opowieści, których akcja osadzona jest np. na Spitsbergenie, oferujące nie tylko dobrą fabułę, ale również garść faktów, związanych z tym właśnie miejscem na ziemi.\nJeśli chodzi o zamiłowanie do książek o tematyce polarnej czuję powinowactwo dusz z Anne Fadiman, autorką Ex Libris, która w eseju Moja Specjalna Półka pisze o tytułach, znajdujących się na jej wyjątkowej półce (podobno każdy czytelnik takową posiada) i są to właśnie zbeletryzowane opowieści o wyprawach, dzienniki z podróży w przesiąknięte chłodem rejony. Nie wiem, z czego wynika moje zainteresowanie tego typu pozycjami, ponieważ fanką zimna nie jestem i, kiedy mam wybór, wybieram cieplejsze klimaty, ale tylko ja wiem, jak wiele emocji dostarczyła mi lektura Moich biegunów Marka Kamińskiego czy Córki polarnika Kari Herbert. Może właśnie dlatego, że jestem mało odporna na chłód i raczej nie wybieram się na Grenlandię, lubię przynajmniej o zimnych częściach świata poczytać.\nCienie w mroku Michelle Paver to dziennik Jacka Millera, uczestnika rocznej wyprawy badawczej na Spitsbergen w lipcu 1937 roku. Jack pragnie zostać światowej sławy fizykiem i ma nadzieję, że ekspedycja przybliży go do celu. Plany są takie, że w wyprawie weźmie udział czterech mężczyzn, do Gruhuken dociera jednak troje zdeterminowanych badaczy. Wypadek sprawia, że po kilku tygodniach Jack zostaje sam w małej chatce pośrodku niczego. Musi się zmierzyć nie tylko z zimnem i ciemnością, ale przede wszystkim z własnym strachem i z wyobraźnią, która w tych warunkach potrafi stworzyć przerażające obrazy. Fabuła powieści nie jest fascynująca. Opis powtarzalnych czynności, którym oddaje się Jack wystarczy, aby był interesujący i nie nużył łaknącego zwrotu akcji czytelnika. Jednak czegoś mi w książce Paver zabrakło. Jej opowieść nie przykuła mojej uwagi tak, jak się spodziewałam. Myślałam, że atmosfera Cieni w mroku będzie gęsta od niepewności, groźna, że pojawią się dreszcze. Nic takiego się nie stało. Jednak powieść jest ciekawa i dobrze skonstruowana, więc wciągnęła.\nEtykiety: Kindle, literatura angielska, Michelle Paver, thriller, wydawnictwo w.a.b.\nMarcin Szczygielski Arka czasu Stentor, 2013\nJeśli dziś Morlokowie opanowali cały świat i wszystkich krzywdzą, a jutro uda się ich pokonać, trzeba będzie o tym pamiętać, żeby już nigdy w przyszłości nie pojawili się następni.\nMorlokowie to bohaterowie powieści Herberta Georga Wellsa Wehikuł czasu. W książce Marcina Szczygielskiego dziewięcioletni Rafał Grzywiński, chłopiec, który dużo czyta i myśli, okupujących Warszawę Niemców utożsamia z Morlokami. Podczas lektury Rafał uświadamia sobie, że świat przedstawiony w książce angielskiego pisarza, choć pokazuje odległą przyszłość, jest znajomy. W Dzielnicy, jak wszyscy określają warszawskie getto, niemieccy żołnierze są jak Morlokowie, a Żydzi to Eloje. Kiedyś wszyscy byli do siebie podobni, nikt na nikogo nie polował. Teraz jednak wszystko się zmieniło, bo jest wojna i nagle jedni czują się lepsi od innych.\nRafał w Dzielnicy żyje trochę pod kloszem, zaopiekowany przez zaradnego Dziadzia. Wie, że obecna sytuacja nie jest normalna, ale z wielu rzeczy nie zdaje sobie sprawy. Niebezpieczeństwo czai się za rogiem, jest biednie, ale chłopiec czuje się szczęśliwy u boku dziadka. Pewnego dnia starszy pan podejmuje decyzję o przemyceniu Rafała za mur, bo getto ma zostać zlikwidowane. Dorosły czytelnik przeżywa ból razem z Dziadziem i jego wnukiem, bo wie, co oznacza likwidacja Dzielnicy. Rafał po raz pierwszy w życiu tak bardzo się boi. Jednak nie ma czasu na tkliwe emocje, trzeba uciekać...\nW wyniku nieprzewidzianych okoliczności (w czasie wojny większości wydarzeń nie dało się przewidzieć) plan ucieczki zawodzi i Rafał zostaje sam w ciemnym bunkrze nieczynnego już warszawskiego zoo. Jest przerażony, głodny, zziębnięty, a w dodatku strasznie boli go głowa, co jest skutkiem wcześniejszego rozjaśniania ciemnych włosów chłopca żrącym specyfikiem, by nie zwracał na siebie uwagi "żydowskim obliczem". Stella, która miała doprowadzić Rafała w bezpieczne miejsce, znika i więcej się nie pojawia. Na szczęście, zamiast kobiety, bunkier odwiedza Emek, który ukrywa się w zoo od trzech miesięcy, a wraz z Emkiem przychodzi Lidka - dziewczynka z tego samego domu, w którym mieszkał Rafał. Razem zawsze raźniej, szczególnie zaś w niebezpiecznych czasach.\nArka czasu Marcina Szczygielskiego to utkana z prawdziwych historii opowieść o wojnie, o Holokauście, o okupowanej Warszawie skierowana do dzieci. To książka o tym, co najważniejsze - o przyjaźni, miłości, poczuciu bezpieczeństwa, odwadze, nadziei. O sile wyobraźni. Piękna, mądra, poruszająca. Lektura obowiązkowa nie tylko dla dzieci, ale i dla dorosłych. Najlepiej do wspólnego czytania, bo lektura powieści może stać się wstępem do ważnej rozmowy o przeszłości.\nKsiążki Szczygielskiego bardzo cenię i polecam.\nEtykiety: 2016, literatura dla dzieci i młodzieży, literatura polska, Marcin Szczygielski, wydawnictwo stentor\nKsięgarnia spełnionych marzeń.\nPowieścią szwedzkiej pisarki można się otulić. To idealne czytadło na wieczór z ciepłą herbatą i kocem. Dla każdego mola książkowego.\nMoje oczekiwania wobec Księgarni spełnionych marzeń nie były wysokie. Spodziewałam się lekkiej i przewidywalnej historii, w której, obok mieszkańców małego miasteczka, bohaterami są książki. Nie myliłam się.\nSara jest 28-letnią Szwedką, która przybywa do Iowa, by poznać Amy, z którą korespondowała. Jednak po przyjeździe do Ameryki kobieta odkrywa, że koleżanka, u której miała gościć, umarła. Przyjaciele Amy nie mają nic przeciwko temu, by Sara zamieszkała w jej domu i została na jakiś czas w Iowa. Sara, z braku pomysłu na dalsze życie (właśnie zakończyła pracę w księgarni i nie ma perspektyw na nową posadę, dlatego chętnie wyjechała ze Szwecji), zgadza się pomieszkać w Broken Wheel, choć nie czuje się tu, przynajmniej na początku, komfortowo. Niektórzy z mieszkańców są wobec "nowej" bardzo życzliwi, inni niekoniecznie chcą rozmawiać z "obcą".\nSara błąka się z miejsca na miejsce i nie może sobie znaleźć zajęcia. W trakcie przeglądania pokaźnej biblioteczki w domu Amy wpada na pomysł otwarcia księgarni z książkami zmarłej korespondencyjnej przyjaciółki. Znalezienie lokalu nie jest problemem, ale czy w miasteczku, w którym nikt nie czyta książek, przetrwa księgarnia?\nKsięgarnia spełnionych marzeń to urocza opowieść o miłości do czytania. To również historia o relacjach międzyludzkich, o więziach, które powoli budują zaufanie i o tym, że nie tylko w książkach można spotkać piękną miłość i nawiązać dobre kontakty z innymi ludźmi. Sara, która do tej pory chowała się przed światem za okładkami ukochanych powieści przekonuje się, że prawdziwe życie może być ciekawe, pełne wrażeń, a bohaterowie literaccy nie mają monopolu na spełnianie pragnień.\nKatarina Bivald napisała historię przewidywalna i prostą, w której z jednej strony atmosfera małej społeczności dusi, z drugiej strony - koi. Dla mnie najważniejsza jest tu obecność książek, bo to one, na równi z ludźmi, są bohaterami powieści. Przyznaję, że nie umiem się oprzeć lekturze, w której bohater/ka dużo czyta i mówi o książkach. Gdyby nie zakurzone woluminy, zapełniające pierwszą księgarnię w Broken Wheel i narastające zainteresowanie czytaniem wśród stroniących od papierowych opowieści mieszkańców miasteczka, Księgarnia spełnionych marzeń nie miałaby w sobie tyle uroku.\no 12:36 14 komentarzy:\nEtykiety: Katarina Bivald, Kindle, literatura skandynawska, literatura szwedzka, wydawnictwo amber


Psychologia zmiany. Najskuteczniejsze narzędzia pracy z ludzkimi emocjami, zachowaniami i myśleniem (Mateusz Grzesiak) książka w księgarni TaniaKsiazka.pl\nW jednym ze swoich esejów wybitny filozof Leszek Kołakowski pisał, iż "znakiem naszych czasów jest zastąpienie konfesjonału kozetką psychoanalityka". Rzeczywistość potwierdza tę tezę: nie szukamy już szeroko rozumianych porad życiowych u kapłanów, lecz u psychologów. Coraz więcej osób korzysta z usług psychoterapeutów, rośnie też zainteresowanie publikacjami z zakresu psychologii. Problem w tym, że spora część tej poradnikowo-psychologicznej literatury zasługuje na miano "pop-psychologii".\nCzęsto mamy do czynienia z książkami, które reklamuje się jako literaturę psychologiczną, a które w rzeczywistości stanowią tylko zbiór komunałów w stylu "trust your heart". Na dodatek autorami tych rzekomo psychologicznych publikacji nierzadko są osoby, które nawet nie posiadają psychologicznego wykształcenia, nie wspominając już o doświadczeniu, praktyce czy dorobku naukowym. Na tym tle książka autorstwa Mateusza Grzesiaka pt. Psychologia Zmiany - najskuteczniejsze narzędzia pracy z ludzkimi emocjami, zachowaniami i myśleniem stanowi nie lada wydarzenie. Nie jest to zwykły poradnik w rodzaju "jak poradzić sobie z problemami krok po kroku". "Psychologia zmiany" to niezwykle obszerne kompendium różnych, sprawdzonych technik pracy z ludzkim umysłem, technik wywodzących się z różnych dziedzin: od psychoanalizy, przez psychologię humanistyczną, psychologię behawioralną aż po współczesną kognitywistykę oraz szczegółowe nauki o mózgu.\nCzym jest tytułowa psychologia zmiany? Mówiąc najprościej, jest to poszerzony, głębszy i bardziej naukowy odpowiednik tego, co nazywamy rozwojem osobistym. Autor książki jest coachem cieszącym się międzynarodową renomą oraz posiadającym wieloletnie doświadczenie. Jednak ten "rozwój osobisty", o którym w swojej książce opowiada nam Mateusz Grzesiuk nie ma nic wspólnego ze stereotypowym coachingiem, który zasłużenie budzi sporą nieufność. "Rozwój osobisty" w ujęciu autora "Psychologii zmiany" polega na zrobieniu określonego użytku z metod, jakie wypracowały współczesna psychologia, nauki o poznaniu oraz nauki o mózgu. Na ponad trzystu stronach znajdziemy szczegółowe opisy wielu różnych technik wywodzących się z najróżniejszych dyscyplin naukowych. Rolą autora jest pokazanie nam, jak skutecznie kompilować ze sobą owe technik, aby następnie wykorzystać dla wspomożenia naszego rozwoju osobistego(oczywiście, w szerszym i głębszym znaczeniu tego pojęcia).\n"Psychologia zmiany. Najskuteczniejsze narzędzia pracy z ludzkimi emocjami, zachowaniami i myśleniem" nie jest jedyną książką wydaną przez uznanego coacha i trenera osobistego. Inne istotne pozycje w dorobku wydawniczym Mateusza Grzesiaka to, między innymi, "Psychologia relacji, czyli Jak budować świadome związki z partnerem, dziećmi i rodzicami", "Wyjątkowy Nauczyciel. Szkolenia XXI wieku" a także kilka innych książek, z których niemal każda zdobyła sobie duże uznanie wśród czytelników. Tematyka publikacji Mateusz Grzesiaka koncentruje się na takich dziedzinach, psychologia sukcesu, psychologia zmiany psychologia relacji, a także psychologia inteligencji emocjonalnej.\nDodana przez Marzena U. w dniu 2016-11-30\nJakie są zaburzenia spowodowane naruszeniem roli człowieka w danym systemie? Jak przygotować skuteczne modele? Jaki model jest precyzyjny? Wiele mądrych teorii i wieloletnia praktyka. Pisarz ma charyzmę, warto go również posłuchać na żywo!\nDodana przez Olimpia B. w dniu 2016-11-28\nZestaw narzędzi do wykorzystania w pracy trenera – tu nazwanego „pomagaczem”. Postrzeganie człowieka w sposób interdyscyplinarny, poznawanie poprzez obserwację i dialog.\nDodana przez Weronika R. w dniu 2016-12-05\nGotowe, wypracowane przez autora rozwiązania na współpracę z klientami. Stosując w praktyce z pewnością poprawimy nasz kontakt z nimi i obie strony będą bardziej zadowolone z efektów.


W LINK4 bezpieczna jazda się opłaca już od dwóch lat » Fintek.pl\nOpublikowano April 24, 2019, 9:50 PM\n34 tys. kierowców zdecydowało się na jazdę z regularnie włączoną nawigacją w programie LINK4 Kasa Wraca. Dla wielu okazało się to opłacalne. Rekordzista uzyskał nagrodę o wartości 1,2 tys. zł. LINK4 już wie, co robić, by na drogach było bezpieczniej – kierowca stosujący się do przepisów po prostu musi na tym zarabiać.\n220 zł– tyle wynosi średnia wysokość nagrody wśród kierowców, którzy w 11 okresach rozliczeniowych spełnili warunki bezpiecznej jazdy.\nW okresie dwóch lat kierowcy biorący udział w telematycznym programie LINK4 Kasa Wraca wygenerowali w sumie ponad 1,3 mln zł premii, pokonując 70 mln kilometrów. Osoby, które zdecydowały się na bezpieczną jazdę z regularnie włączonym modułem w aplikacji Kasa Wraca, otrzymali po zakończeniu 11 okresów rozliczeniowych średnio 220 zł premii. Za każdym razem kierowca sam decyduje, czy wyjeżdżoną nagrodę chce przeznaczyć na poczet odnowienia polisy w kolejnym roku czy odebrać ją w formie pieniężnej. Rekordzista otrzymał nagrodę o wartości ponad 1,2 tys. zł.\nKierowcy, którzy generują premie w programie, prawie dwa razy rzadziej przekraczają prędkość w przedziale od 10 do 50 km/h, w stosunku do tych, którzy premii nie otrzymali.\nPoza korzyściami finansowymi, kierowcy preferujący bezpieczniejszy styl jazdy dostrzegają także inne korzyści, związane z eksploatacją pojazdu. – Z nowego stylu jazdy zauważam takie korzyści, że na pewno jeżdżę bezpieczniej, bo staram się mocno do tych 55km/h redukować w terenie zabudowanym, gdzie wcześniej sam bym siebie wyśmiał (…). Jeżdżę przez to wolniej, spokojniej, bezpieczniej, ale nie dłużej. Za to dość znacznie taniej, bo na samym zużyciu paliwa widzę ok. 20 proc. mniej i to już jest realna, znacząca oszczędność, zważywszy, że trasa, o której piszę, to ok. 90 proc. moich łącznych przebiegów – pisze w komentarzu jeden z uczestników programu.\nKierowcy posiadający ubezpieczenie komunikacyjne w LINK4 mogą zdobywać premie finansowe spełniając tzw. warunki brzegowe, czyli w danym miesiącu przejechać przynajmniej 200 km (co najmniej 5 dni po minimum 10 km) z włączoną aplikacją NaviExpert i modułem Kasa Wraca. Analiza stylu jazdy uwzględnia przejechany dystans, płynność jazdy i teren, po którym ubezpieczony się porusza.\nDane te są odpowiednio wcześniej zagregowane, dzięki czemu ubezpieczyciel nie wie, gdzie dokładnie i o której godzinie był kierowca, ale wie, że poruszał się w terenie zabudowanym lub w obszarze pozamiejskim i o jakiej porze: w ciągu dnia czy nocy. Na podstawie wygenerowanych informacji uczestnik jest klasyfikowany do odpowiedniego profilu, co decyduje o wysokości przyznanej premii finansowej. Ich sumę po roku ubezpieczeni mogą zamienić na zwrot części składki za polisę lub zniżkę przy zawarciu kolejnej umowy, nawet do 30 proc.


„Nie dajmy się zmanipulować przeciwnikom szczepień” pisze lekarz Dawid Ciemięga | Mamotoja.pl\n„Nigdy nie negowałem występowania niepożądanych odczynów poszczepiennych, ale z pełną odpowiedzialnością mogę dziś stwierdzić, że występują one bardzo rzadko”. O szczepieniach, ich skuteczności i występujących po nich powikłaniach pisze lekarz Dawid Ciemięga.\nObecnie większość informacji na każdy temat, czerpiemy z Internetu, który jest dziś podstawowym narzędziem do wymiany informacji. Internet to duże źródło wiedzy, ale korzystanie z niego jest trudniejsze, niż się ludziom wydaje. Należy pamiętać, że jest to przede wszystkim źródło wiedzy niezweryfikowanej, dowolnej, a często wręcz szkodliwej.\nZ doświadczenia wiem, że bardzo mało osób weryfikuje to, co czyta w Internecie. Rodzice nie mają nawyku, aby sprawdzać, czy informacje w sieci są wiarygodne, wiele osób również nie wie jak to zrobić.\nOsobiście często spotykam się z wieloma zarzutami antyszczepionkowców, że oszukuję ludzi, działam na ich szkodę, jestem przekupiony, ukrywam szkodliwość szczepień. Na to wszystko mam jedną bardzo prostą odpowiedź.\nW swojej pracy decyduję o szczepieniach dzieci każdego dnia, średnio jest to ponad sto dzieci miesięcznie i około półtora tysiąca małych pacjentów rocznie. Wielu z nich znam od noworodka, z dziesiątkami rodzin łączą mnie kilkuletnie relacje, które są oparte na zaufaniu, którym obdarzyli mnie rodzice w dniu, gdy wybrali mnie na pediatrę swojego dziecka. Moimi pacjentami jest również moja własna rodzina, znajomi i przyjaciele. Czasami jestem pytany przez przeciwników szczepień, czy swoje własne dzieci szczepię? Własnych dzieci nie mam, ale dziecko mojej siostry, moich kuzynek, wszystkie dzieci w mojej rodzinie są moimi pacjentami i są szczepione, nie tylko szczepionkami obowiązkowymi, ale też zalecanymi. Przez wszystkie te lata pracy z dziećmi i ich szczepieniem, żaden z moich pacjentów nie doznał powikłań poszczepiennych, o których tak licznie można w Internecie przeczytać. Dlaczego tak jest? Miałem okazję zweryfikować wiele historii o rzekomych powikłaniach poszczepiennych, gdzie historie opisują często tzw. dzieci okaleczone szczepieniami. Rodzic, który czyta tego typu treści, zapoznaje się tylko z subiektywnym przekazem, niepopartym dowodami. Ja miałem okazje zapoznać się z dokumentacjami medycznymi kilku przypadków, które w żaden sposób nie potwierdzały prawdziwości tych opisów. Nigdy nie negowałem występowania niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP), ale z pełną odpowiedzialnością mogę dziś stwierdzić, że występują one bardzo rzadko i w żaden sposób nie pokrywa się to z tym, jak sytuacje przedstawiają przeciwnicy szczepień.\nJeśli rodzic chce uzyskać rzetelną opinię na temat szczepień, musi szukać informacji u osób, które mają kompetencje i medyczne wykształcenie, ale przede wszystkim zajmują się pacjentami, których leczą i chronią, szczepiąc ich. Medyczna wiedza bez problemu rozprawia się z mitami na temat szczepień, ponieważ jej prawdziwość jest weryfikowana naukowo. Jednym z powielanych mitów jest stwierdzenie, że szczepienia niemowląt mogą przeładować ich układ odpornościowy. Są to niczym niepoparte internetowe przekazy, które zostały obalone przez liczne badania naukowe, prowadzone od lat w tym zakresie. Warto podkreślić, że z roku na rok przybywa nam regularnie naukowych argumentów na korzyść szczepień.\nWiedza lekarzy jest również wiedzą praktyczną, wynikającą z doświadczeń co do chorób zakaźnych. Nie da się podważyć zasadności szczepień, ponieważ choroby, przed którymi szczepienia chronią, są ciągle aktualnym zagrożeniem, choć dziś o niektórych zupełnie ludzie zapomnieli, np. polio czy błonica.\nKiedy rodzic pyta mnie o to, jaki schemat wybrać, zawsze odpowiadam, że jeśli tylko kogoś stać, to najszerszy wariant ochronny, jest to najlepsza decyzja dla dobra dziecka. Lekarz ma obowiązek udzielić rodzicom rzetelnych informacji, a więc poinformować m.in. o dostępnych wariantach szczepionek i różnicach między nimi. Na pytanie rodzica, jakie szczepienia wybrać dla swojego dziecka, odpowiadam, że wyboru nie będę narzucać, on musi wynikać z informacji, które staram się jako lekarz jak najlepiej przekazać. Zwykle podaję przykład mojej własnej rodziny i moje osobiste rekomendacje, zalecam m.in. szczepienia skojarzone, szczepienia przeciw pneumokokom, meningokokom, ospie, grypie i rotawirusom.\nautor: lek. Dawid Ciemięga\nŹródła informacji oraz wiedzy rodziców na temat szczepień ochronnych w Polsce\nPRZEGL EPIDEMIOL 2010; 64: 83 – 90\nVaccines are not associated with autism: an evidence-based meta-analysis of case-control and cohort studies ; Vaccine. 2014 Jun 17;32(29):3623-9\nImmunol Allergy Clin North Am. 2003 Nov;23(4):649-64.\nOcena 2 na 18 głosy


Podwyższone RBC, HGB - Na pytanie odpowiada lek. ŁukaszDubielecki | WP abcZdrowie\nWitam,proszę o pomoc i konsultacje w następującej sprawie: większość wyników morfologii mam w normie, podwyższone mam tylko RBC na poziomie 5,81 i HGB 17,6. OB mam 2, podwyższone mam również ALAT 87, GGTP 99. Od 3 lat walczę ze stłuszczeniem wątroby, wcześniej byłem honorowym dawcą krwi, stąd pewnie HGB podwyższone, ale czy podwyższone RBC może świadczyć o czymś złym? Dodam, że HBS wyszedł negatywnie, a tarczyca w normie. Czy na podwyższone RBC może mieć wpływ podwyższony ALT GGTP? Ewentualnie co to może być? Bardzo proszę o pomoc, bo już nie wiem co myśleć o tych wynikach. Czy są złe, czy są dobre? Dziękuję za pomoc.\nPodwyższona hemoglobina HGB oraz ilość czerwonych krwinek RBC świadczy o nadprodukcji krwinek czerwonych. Przyczną takiego stanu może być honorowe oddawanie krwi, ale także poliglobulia związana z niedotlenieniem i chorobami ukłądu oddechowego, czerwienica prawdziwa (jedna z chorób hematologicznych) oraz stan odwodnienia. Niskie OB jest powiązane z dużą ilością krwinek czerwonych. Natomiast ALAT oraz GGTP wskazują raczej na stan zapalny wątroby i nie są powiązane z nadmierną produkcją krwinek.\nCzy takie wartości utrzymują się dłuższy czas? Czy jest wzrost między kilkoma badaniami w odstępie czasu?\nPonieważ nadmiar krwinek czerwonych prowadzi do powikłań zakrzepowo-zatorowych takich jak udar czy zatorowość płucna, należy koniecznie znaleźć przyczynę. Na razie normy są przekroczone bardzo niewiele, jednak jeśli wzrost będzie się utrzymywał, może to być groźne dla zdrowia i życia.\nBadanie RBC, HGB i HCT – odpowiada Tomasz Budlewski\nPodwyższone RBC, HGB i HTC przy zawrotach głowy, kołataniu serca i dusznościach – odpowiada Lek. Paweł Baljon\nBadanie poziomu RBC i HGB – odpowiada Lek. Magdalena Reszczyńska\nAspAT i ALAT - enzymy, występowanie, poziomy enzymów • OB - przebieg badania, normy, interpretacja • GGTP - normy GGTP, przyczyny wysokiego GGTP • Badania krwi AIAT (WIDEO) • Sztuczna krew nadzieją dla milionów chorych • ALAT - normy, przebieg, interpretacja • Aminotransferaza alaninowa • Wyniki morfologii- normy, interpretacja • Próby wątrobowe - przygotowanie, normy, interpretacja • Cała prawda na temat anemii (WIDEO)\nSpironol 100 • Spironol • Verospiron • Kinacel • Czyścik do języka Meridol Halitosis • Erivedge • Kepivance • Votrient • Biodribin • Imatinib Accord\nlek. Kinga Kwiecińska - Onkolog, Kraków • Dr n. med. Hanna Łabędzka - Internista, Wrocław • Lek. Ludmiła Gawron - Internista • Lek. Jolanta Graboś – Michalak - Internista, Kalisz


Dziennikarz zostawia znak\nW Syrii do 2013 roku zaginęło lub zostało uprowadzonych ponad 30 dziennikarzy. W kolejnych latach było jeszcze gorzej.\nPod koniec grudnia 2015 roku opinię publiczną obiegła informacja o uwolnieniu dwóch polskich dziennikarzy przetrzymywanych przez Dżabhat an-Nusrę (Front al-Nusra), syryjskie ramię Al-Kaidy. Przez prawie dwa miesiące ich niewoli służbom udało się zachować pełną ciszę medialną, co miało niebagatelny wpływ na powrót Polaków do domu.\nRealia wojny domowej w Syrii oraz brutalność działań dżihadystów wymagają precyzyjnych i długotrwałych działań, które nie dają żadnych gwarancji na szczęśliwy finał. W najlepszym razie negocjacje z terrorystami trwają wiele miesięcy i kończą się wpłatą okupu. W najgorszym więźniowie są sprzedawani tzw. Państwu Islamskiemu. Historia Marcina Mamonia oraz Tomasza Głowackiego stanowi pewnego rodzaju precedens.\nObecność, która niesie kłopoty\nWypowiedź Marcina przerywa dzwonek telefonu komórkowego – drażniący dźwięk emitowany przez urządzenia z lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Melodia ze smartfona byłaby przyjemniejsza, ale ten zaginął zaraz po przekroczeniu granicy turecko-syryjskiej. „Przepraszam, dzwoni żona”. Marcin jest w Polsce od prawie trzech tygodni. Nigdy by się tutaj nie znalazł, gdyby nie bezpośrednie zaangażowanie bliskich. „Trzeba mieć kogoś zaufanego w domu. Zaangażowanie mojej żony w połączeniu z pozostawioną przeze mnie instrukcją doprowadziło do tego, że an-Nusra mnie wypuściła”. Marcin wielokrotnie powtarza, że najważniejsze to zostawić po sobie znak. Powinno się pisać SMS-y o swoich zamiarach, odwiedzanych miejscach, podejrzanych sytuacjach, przekazywać zdjęcia. Po wysłaniu tych informacji należy kasować je z telefonu, żeby w razie przeszukania nie budzić podejrzeń. Nie ulega wątpliwości, że współczesna technologia niejednemu dziennikarzowi uratowała życie.\nParadoksalnie przyczyniła się też do tego, że dziennikarze stali się celem. Jeszcze kilkanaście lat temu nawet talibowie, którzy formalnie zabraniali fotografowania, korzystali z obecności przedstawicieli zagranicznych mediów. W erze mediów społecznościowych każdy może tworzyć materiały, które błyskawicznie trafiają do odbiorcy. Terroryści jednak szybko się zorientowali, że wpuszczanie człowieka z zewnątrz nie niesie ze sobą żadnych korzyści. Co więcej, jego obecność może sprowadzić na nich poważne kłopoty.\nPierwsze zmiany zaczęły zachodzić podczas drugiej wojny czeczeńskiej. Do Czeczenii można było pojechać wówczas na wycieczkę organizowaną przez Federalną Służbę Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej lub przedostać się nielegalnie. Każdy, kto zdecydował się na drugą opcję, musiał się liczyć z oskarżeniem o terroryzm i długoletnim więzieniem lub deportacją. Sprawy przybrały gwałtowniejszy obrót dopiero po 11 września 2001 roku. Ruchy islamskie działały w coraz większej konspiracji, a dziennikarzy zaczęto traktować jak szpiegów.\nW czasie Arabskiej Wiosny niechęć do obcych i stosowane przez dziennikarzy nowoczesne rozwiązania technologiczne budziły strach przed dekonspiracją. Samych zaś dziennikarzy zaczęto kojarzyć z pieniędzmi, które można było pozyskać od stojących za nimi redakcji lub bezpośrednio od rządów państw, z których pochodzą.\n„Zostałem ściągnięty zaraz po przekroczeniu granicy. Powiedziano mi wprost, że chodzi o pieniądze. To było pierwsze poważne przesłuchanie, któremu zostałem poddany w drugim dniu porwania. Prosta deklaracja – jesteście towarem”, mówi Marcin Mamoń. Dziennikarz w Syrii był kilkakrotnie. Przedostatni raz w maju 2012 roku, ponad 12 miesięcy od wybuchu pierwszych starć. W tym czasie wojna domowa miała jeszcze charakter powstania przeciwko dyktaturze Baszszara al-Asada. Wraz z przedłużającym się konfliktem i postępującą degeneracją Syryjczycy zatracili wiarę w demokratyczną rewolucję. To właśnie wtedy pojawiali się dżihadyści, którzy postanowili wykorzystać panujący chaos do realizacji własnych celów.\nPrzedłużająca się wojna wymagała jednak środków do jej prowadzenia. Działalność Al-Kaidy i Państwa Islamskiego w Iraku finansowano głównie dzięki pieniądzom napływającym z kontrolowanych terenów i szczodrości zagranicznych sponsorów. W skali lokalnej grupy fundamentalistyczne utrzymują się także z przestępczości zorganizowanej. W 2013 roku nowojorski Committee to Protect Journalists (Komitet Ochrony Dziennikarzy) bił na alarm – od rozpoczęcia wojny w Syrii zaginęło lub zostało uprowadzonych ponad 30 dziennikarzy. Do tej liczby należało dodać 24, których udało się uwolnić, oraz 52 zabitych.\nKraje europejskie oficjalnie nie płacą okupów. Jednocześnie od 2008 do 2014 roku sama Al-Kaida na porwaniach zarobiła 125 mln dolarów. Jeżeli te dane zestawimy z oświadczeniem Departamentu Skarbu Stanów Zjednoczonych, z którego wynika, że w tym samym czasie USA na okupy przeznaczyły 165 mln dolarów, to otrzymamy sumę, która może odgrywać istotną rolę w budżecie grup terrorystycznych.\nNa liście osób porwanych przez Państwo Islamskie i Al-Kaidę znaleźli się obywatele Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych, Hiszpanii, Francji, Japonii, a nawet Rosji.\nDziennikarze, którym udało się przeżyć porwanie twierdzą, że tak wygląda ich praca i wykonując ją, świadomie podejmowali ryzyko. O tym, w jaki sposób radzili sobie z niewolą, milczą. Z jednej strony, dzielenie się takimi informacjami może pomóc tym, którzy trafią w ręce dżihadystów. Z drugiej, wiedza ta może posłużyć do łamania więźniów. Mimo tego ci, którzy przeżyli, podkreślają, że przetrwali dzięki samodyscyplinie. Porwanie to rodzaj gry psychologicznej. Zewnętrznej, pomiędzy więźniem i strażnikami, oraz wewnętrznej, toczonej w psychice.\n„Uwięzienie to sytuacja skrajnej deprywacji potrzeb fizycznych i psychicznych. Potrzeby wyższego rzędu schodzą na dalszy plan w obliczu zaspokojenia potrzeb fizycznych i poczucia bezpieczeństwa”, tłumaczy dr Agnieszka Skorupa z Instytutu Psychologii Uniwersytetu Śląskiego. Jednocześnie kładzie nacisk na różnice indywidualne, takie jak odporność na stres, różne nasilenia neurotyczności, wytrzymałość oraz poziom psychopatyczności. „Do tego pojawia się zgeneralizowany odruch orientacyjny, który można zaobserwować również u osób długotrwale doświadczających przemocy. Jesteśmy hiperczujni, nadreagujemy nawet na drobny bodziec, bo wszystko zagraża naszej integralności cielesnej, naszemu bezpieczeństwu. To symptom adaptacji. Kiedy środowisko, w którym żyjemy, jest skrajnie nieprzewidywalne, a my doświadczamy traumy, układ nerwowy reaguje w sposób nadintensywny i niestabilny. Stąd przejścia od euforii do depresji”.\nMimo że więźniowie Państwa Islamskiego prawie przez cały czas pozostają w izolacji, uwolnieni przyznają, że udało im się wymyślić metody na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Źródła swojego samozaparcia upatrują w spokoju umysłu i ćwiczeniach psychofizycznych. „Zgodnie z zaleceniami wojskowymi, kiedy osoba porwana staje się jeńcem, powinna wykonywać konkretne kroki w celu przetrwania. Np. należy jeść posiłki i pić wodę bez względu na to, jakiej są jakości, ponieważ zachowanie sił fizycznych ułatwia utrzymanie równowagi psychicznej. Warto wykonywać najprostsze ćwiczenia fizyczne, aby zadbać o siłę mięśni, oraz mentalne, żeby umysł był nieustannie czymś zajęty”, dodaje dr Agnieszka Skorupa.\nAmerykańska armia, nauczona doświadczeniami z Wietnamu, przygotowała wytyczne, jak postępować w sytuacjach uwięzienia. Wojskowych szkoli się jednak tak, by skrajnie ciężkie zdarzenia mogli tłumaczyć wyższą sprawą. Dziennikarzom ciężko używać takiego uzasadnienia, nie znaczy to jednak, że nie można ich przygotować na taką sytuację.\n„Celem naszych szkoleń jest przekazanie sposobu postępowania w sytuacjach, kiedy ktoś staje się zakładnikiem, oraz zweryfikowanie tych umiejętności podczas zajęć praktycznych”, wyjaśnia mjr Michał Bech, oficer sekcji szkolenia specjalistycznego w Centrum Przygotowań do Misji Zagranicznych. Od kilku lat we współpracy z Departamentem Komunikacji Społecznej są dla dziennikarzy organizowane w Kielcach szkolenia, których część stanowi symulacja porwania. Jest realizowany najgorszy możliwy scenariusz, obejmujący wszystkie jego fazy – od schwytania i transportu, przez przetrzymywanie, po uwolnienie z użyciem pododdziału antyterrorystycznego. Mjr Bech zaznacza jednak, że ostatecznie największe znaczenie ma odporność na stres. „Zależy to nie tylko od cech indywidualnych i przygotowania, ale także od tego, jaka grupa dokonuje uprowadzenia, w jakim celu i, przede wszystkim, jak traktuje swoją ofiarę”.\nJest jeszcze jeden czynnik, który współcześni dziennikarze zdają się lekceważyć – obycie kulturowe. Marcin Mamoń podkreśla, że doświadczenie zdobyte w trakcie wcześniejszych wyjazdów miało niebagatelny wpływ na jego zachowanie podczas porwania. Wielokrotnie pracował w krajach muzułmańskich, również na terenach kontrolowanych przez fundamentalistów. Doskonale zna ich mentalność, wie, jakimi motywami się kierują ci ludzie i jak z nimi rozmawiać.\n„Znam takie przykłady, kiedy dziennikarze wyjeżdżali do zupełnie obcego świata i od razu wpadali w poważne tarapaty. To, że zostałem porwany po 20 latach pracy, powodowało, że byłem w stanie zachować spokój. Jasne, że w mojej głowie działy się różne rzeczy, ale zawsze starałem się szukać pozytywów – OK, wiążą ci opaskę na oczy, przesłuchują, ale przecież nie biją, nie grożą, przynoszą jedzenie lub koc”, Marcin Mamoń podczas rozmowy kilkakrotnie podkreśla, że nie przeżył takiego piekła, jak niektórzy dziennikarze, i dla niego porwanie jest lekcją, z której należy wyciągnąć wnioski. Nie kryje się z tym, że do jego uwolnienia przyczyniły się kontakty zdobyte jeszcze podczas wojny w Czeczenii. W Syrii nie było do tej pory takiego przypadku, że porwani zostają zwolnieniami w tak szybkim czasie, do tego bez wpłacenia okupu. Za taki przebieg sytuacji odpowiada wyrok sądu szariackiego oraz poprzedzająca go interwencja wpływowych osób.\n„Czas na konkluzję kiedyś przyjdzie, ale wiem jedno – osoby, które mnie nie odebrały albo zgubiły po przekroczeniu syryjskiej granicy, dokonały niebywałej pracy, żeby mnie stamtąd wyciągnąć. Być może ktoś popełnił błąd, być może jakieś ogniwo nie zadziałało. Faktem jest, że ludzie, do których pojechałem, uratowali mi życie”.


Skutery Jan-Mar Piaski - Przyczepy, przyczepki\nKatalog » Przyczepy, przyczepki Moje konto\nPrzyczepa kontener Zarejestrowana 10.000,00 zł\nUżywana przyczepa kontener. Długość 440 cm, szerokość 210 cm, wysokość paki 220 cm, wysokość całkowita 270 cm. Dopuszczalna ładowność 1150 kg. Njwiększy dopuszczalny nacisk osi 19,60. Zarejestrowana.\nPrzyczepka lekka z pokrywą 800,00 zł\nUżywana przyczepka lekka z pokrywą. Przyczepa nie posiada dokumentów. Możliwość podczepienia przyczepy do quada lub traktora. Rocznik 2005.\nPrzyczepka motocyklowa Trigano 1.950,00 zł\nPrzyczepka lekka motocyklowa marki TRIGANO. Rok produkcji 2007. Fabryczne koło zapasowe. Przeznaczona do transportu jednego motocykla np fullcrossa czy ścigacza na tor. Wymiary : Długość rynny mocującej : 2 m Długość całkowita : 2,6 ...\nPrzyczepka Neptun ZAREJESTROWANA - zamienię na ... 1.100,00 zł\nPrzyczepka lekka Neptun SOREL POL nadaje się do motocykla, motoroweru z możliwością założenia zwykłego zaczepu. Dopuszczalna ładowność 303 kg, największy dopuszczalny nacisk osi 3,63 kN, masa własna 67 kg. Zamienię na większą ...\nPrzyczepka SAM lekka duża pojemna 3.600,00 zł\nUżywana przyczepka SAM lekka, duża, pojemna. Wykonana bardzo solidnie. Stan widoczny na zdjęciach. Wymiary: długość 368 cm, wysokość 188 cm, szerokość 185 cm. Skrzynia ładunkowa: długość 250 cm szerokość 150 cm wysokość 145 ...\n17 grudzień 2017 12244460 wywołań od 27 maj 2008


PODOBNE DO: Studenci Uniwersytetu Krakowskiego w późnym średniowieczu - ebook/pdf - CYFROTEKA.PL\n00062 003058 21326682 na godz. na dobę w sumie\nPrawo Finansowe Tom II - ebook/pdf\nMichał Bitner, Hanna Litwińczuk, Witold Modzelewski, Witold Konieczny, Maciej Ślifirczyk, Marek Waluga, Piotr Karwat, Robert Krasnodębski, Wojciech Pietrasiewicz, Jacek Pyssa, Karolina-8%\nCzytelnicy znajdą w niniejszej publikacji tematy: ordynacja podatkowa, PIT, CIT, VAT, MK OECD, podatek akcyzowy, zarys prawa celnego. Książka przeznaczona jest dla studentów wydziałów prawa, administracji, zarządzania, ekonomii, podyplomowych studiów samorządowych, podatkowych, jak równiez dla pracowników naczelnych i centralnych organów administracji publicznej oraz organów jednostek samorządu terytorialnego...\nSławomir Dorosiewicz, Tomasz Michalski, Krystyna Twardowska-8%\nWspółczesna ekonomia stosuje metody badawcze wymagające swobodnego posługiwania się narzędziami, które dostarcza matematyka. Każdy ekonomista, zanim zacznie wykorzystywać te narzędzia, powinien je dokładnie poznać i zrozumieć, a to jest głównym zadaniem niniejszego podręcznika. Po jego lekturze podstawowe pojęcia matematyczne nie będą wydawać się trudne...\nPrezentowane rozważania powinny wyposażyć zarządzających inwestycjami rzeczowymi w kompetencje...\nZarządzanie wiedzą w tworzeniu konkurencyjności szkoły - ebook/pdf\nW książce szeroko omówiono zagadnienia kształtowania i doskonalenia potencjału absorpcyjnego placówek szkolnych, a więc zdolności do identyfikowania, przyjmowania oraz wykorzystywania wiedzy w zarządzaniu szkołą. Właściwe wykorzystanie zasobów wiedzy pomaga formułować cele rozwojowe szkoły i kontrolować ich realizację na coraz bardziej konkurencyjnym rynku oświatowym. W publikacji zaprezentowano szereg cennych wskazówek i konkretnych...\nMarcin Mazuryk, Mateusz Kaczocha-8%\nJadwiga Konieczna, Stanisława Kurek-Kokocińska-8%\nHenryk Gurgul, Marcin Suder-8%\nPrzedsiębiorstwo usługowe Studia przypadków - ebook/pdf\nBeata Filipiak, Aleksander Panasiuk-8%\nKsiążka jest zbiorem studiów przypadków przedstawiających problemy pojawiające się we wszelkiego typu przedsiębiorstwach usługowych, niezależnie od ich specyfiki, branży czy wielkości. Jej celem jest ukazanie konkretnych rozwiązań teoretycznych oraz popularyzacja najlepszych praktyk stosowanych już w tym specyficznym sektorze gospodarki. Kierowana jest zarówno do studentów kierunków ekonomicznych...\nProjektowanie socjalne w kształceniu pedagogów społecznych - ebook/pdf\nAutorzy książki podejmują zagadnienie przygotowania studentów do działania w polu praktyki przez projektowanie socjalne. Przykładem jest kształcenie studentów na studiach licencjackich, w ramach specjalności pedagogika społeczna w zakresie pracy opiekuńczej i socjalno-wychowawczej w Katedrze Pedagogiki Społecznej w Uniwersytecie Łódzkim. Pomysł kształcenia opracował zespół pracowników tej katedry...\nSyndrom NIMBY w przestrzeni wielkomiejskiej. Przykład Łodzi - ebook/pdf\nPrzedmiotem publikacji jest syndrom NIMBY w przestrzeni wielkomiejskiej rozumiany jako zespół zjawisk – rozpatrywanych w płaszczyźnie przestrzennej i społecznej na przykładzie Łodzi – które towarzyszą niechcianym inwestycjom. Lokalizacja niechcianej inwestycji powoduje zmiany zarówno w przestrzeni fizycznej jak i społecznej danego fragmentu miasta, przez co wpływa na całą jego strukturę funkcjonalno-przestrzenną...\nMarek Adam Mencel-8%\nred. Stanisław Michalczyk, Katarzyna Brzoza-8%\nRobert Knopik, Tomasz Kierzkowski, Agnieszka Jankowska-8%\nBeata Kucia-Guściora, Paweł Smoleń, Marcin Burzec-8%\nKamil Śmiechowski, Marta Sikorska-Kowalska, Kenshi Fukumoto-8%\nCyberprzemoc wśród młodzieży ze szkół wiejskich - ebook/pdf\nProblematyka pracy koncentruje się wokół szeroko pojętego zagadnienia cyberprzemocy występującej wśród młodzieży – uczniów wiejskich szkół gimnazjalnych. W książce scharakteryzowano problem cyberprzemocy z perspektywy teoretycznej, ale dokonano również szczegółowej analizy zjawiska na podstawie zebranego materiału empirycznego. Poza aspektem naukowych interpretacji zjawiska...


Antropolog: Co o nas mówi samochód - Plus Minus - rp.pl\nAktualizacja: 10.09.2017, 14:51\nAntropolog: Co o nas mówi samochód\nWydaje mi się, że samochody manualne nie zostaną zupełnie wyeliminowane. Ludzie mają potrzebę indywidualnego wyrażania i ekspresji. Tylko systemy totalitarne próbowały to wyeliminować - mówi prof. Janusz Barański, antropolog.\nPlus Minus: Czy samochody autonomiczne, elektryczne mogą zmienić społeczne postrzeganie samochodu, choćby jako symbolu statusu?\nPatrząc historycznie, nie sądzę, żeby zmiany techniczne mogły coś zmienić – jeśli chodzi o warstwę symboliczną przedmiotów. Rzeczywistość materialna, w której funkcjonujemy, co dotyczy przedmiotów, rzeczy, obiektów takich jak samochody czy domy, jej charakter, wskazuje na to, że będą one zawsze miały w przyszłości nie tylko warstwę użytkowo-materialną. Samochód nadal będzie miał znaczenie symboliczne. Już sto lat temu był ważnym elementem pozycji, prestiżu czy statusu społecznego, który wyrażał.\nNiewątpliwie będą miały miejsce zmiany symbolicznego znaczenia – dotyczące np. kolorystyki, szerzej rozumianej estetyki, wielkości, designu. Niemniej sama funkcja symboliczna pozostanie. Ona być musi. Potrzebujemy takiego kodu, który służy ekspresji jednostkowej czy związanej z przynależnością grupową – komunikowaniu się.\nW kulturze amerykańskiej samochód jest symbolem wolności. Wizja mężczyzny pędzącego swoim mustangiem przez Route 66 pobudza wyobraźnię. Czy to, że samochód stanie się autonomiczny, prowadzony przez maszynę, nie zniszczy tego wizerunku?\nTrudno powiedzieć, czy przestanie być symbolem wolności. Do tej pory mieliśmy do czynienia z wieloma jej odsłonami. Samochód jest spadkobiercą dyliżansu, wozów ciągnionych przez osadników, a jeszcze wcześniej wierzchowców. Ideę wolności związaną z samochodami widać w amerykańskim kinie. Włącznie z kinem gangsterskim dotyczącym lat 20.–30. XIX wieku, w którym samochody zastąpiły wierzchowce. Często były głównymi bohaterami filmów.\nW czasach fordowskiego uniformizmu, powiedzmy do lat 60. XX wieku, to samochód był atrybutem wolnościowym amerykańskiego everymana. Każdy młodzieniec musiał mieć samochód, który stawał się atrybutem męskości. Służył często jako narzędzie rywalizacji. Przykładem jest choćby film „Buntownik bez powodu" z Jamesem Deanem w roli głównej czy takie filmy jak „Easy Rider", związane z pewnymi ideami społecznymi, np. wyznawanymi przez bitników czy hipisów.\nCzy takie idee społeczne mogą mieć duży wpływ na postrzeganie rzeczy?\nAspekt społeczny zawsze jest i będzie obecny, jeśli chodzi o postrzeganie samochodu. Brytyjski socjolog Paul Gilroy napisał bardzo ciekawy tekst o samochodzie w społeczności czarnych Amerykanów. Podkreślał, że jest on atrybutem wolności, nie tyle indywidualnej, ile zbiorowej, wolności od opresji białej większości. Mimo że jako symbol został on przejęty od mainstreamu, czyli właśnie od białych Amerykanów, zaadaptowany został jednak na potrzeby czarnej mniejszości.\nIdąc podobnym tropem, inny brytyjski socjolog Dick Hebdige stworzył pojęcie płci maszyny. Odwołał się do przykładu skutera i motocykla. W latach 50., 60. skuterem jeździły głównie kobiety, a motocyklem mężczyźni. Dopatrywał się w cechach tych pojazdów technicznych różnic, które przekładają się na różnice płci.\nAspekt społeczny widać nawet w specjalnych modelach rolls-royce'ów produkowanych dla brytyjskich dżentelmenów, modelach na tyle wysokich, by wsiadający nie musiał zdejmować cylindra.\nWracając do męskiej rywalizacji. Samochód wydaje się tylko narzędziem. Rywalizacja sprowadza się w końcu do umiejętności. Gdy jednak narzędzie staje się autonomiczne, nie można pokazać umiejętności. Taka rywalizacja traci sens.\nWydaje mi się, że samochody manualne nie zostaną zupełnie wyeliminowane. Ludzie, każda jednostka z osobna, ma potrzebę indywidualnego wyrażania i ekspresji. Tylko systemy totalitarne próbowały to wyeliminować.\nAle uniformizuje też totalitaryzm konsumpcyjny. Rywalizacja producentów może prowadzić do tego, że w sklepie będziemy mieli tylko pepsi i coca-colę, do homogenizacji rynku. Nie zawsze zwycięża popyt.\nIstnieją nisze, których to nie dotyczy. Niektóre samochody produkuje się ręcznie, kosztują często nawet miliony dolarów. Jeśli kogoś na nie stać, to może sobie na to pozwolić. Można też „tuningować" samochód, nadawać mu jakieś cechy szczególne. Ten indywidualny element w motoryzacji pozostanie, również z powodów rynkowych. Niektórzy producenci będą zapewne nastawieni na mocno zindywidualizowanego klienta, który nie będzie chciał mieć takiego samochodu jak wszyscy inni, wprost z taśmy produkcyjnej.\nIstnieje wiele form czynienia produktów wyjątkowymi. Klient może w coraz większym stopniu wpływać na to, jak produkt będzie wyglądał. Mam wrażenie, że ta tzw. kastomizacja jest coraz bardziej powszechna. Chyba że będziemy mieli do czynienia z jakimś nowym totalitaryzmem, który przyniesie uniformizację potrzeb czy produktów.\nSamochód bardzo długo kojarzył się z posiadaniem. Tymczasem mamy do czynienia z postępującą tzw. gospodarką współdzielenia, car-sharingiem, gdzie samochód staje się dobrem wspólnym. Jeden z symbolicznych atrybutów samochodu zanika. To jednak spora zmiana.\nMyślę, że ta zmiana jest symboliczna, ale nie dotyczy ekspresji zewnętrznej – wyrażającej właścicieli, jak to było choćby w przypadku amerykańskich krążowników szos i świeżo upieczonych młodych kierowców, którzy za wszelką cenę chcieli zwracać uwagę mijanych dziewcząt. Car-sharing jest istotnym zjawiskiem, ale pokazuje przesunięcie środka ciężkości naszego życia w kierunku rozwiązań zbiorowych. Pokazuje, że nastawienie indywidualistyczne, które zresztą było znamienne dla ostatnich dekad w świecie zachodnim, jest w pewnym odwrocie. Mamy do czynienia z powrotem potrzeb zbiorowych, które określa się czasem mianem nowoplemienności (to pojęcie ukute przez francuskiego socjologa Michela Maffesoliego). Ludzie potrzebują być w gronie sobie podobnych, nawet jeśli jest to związane z jakąś pragmatyką życiową, np. dzieleniem się samochodem. Nie każdy chce być sobie „sterem żeglarzem okrętem", „kowalem swego losu" – chcemy żyć w jakiejś zbiorowości.\nSkąd nagle natężenie takich potrzeb?\nPrzede wszystkim wynika to z naszej społecznej natury. Czasy liberalizmu lat 80., a później neoliberalizmu, mocno nadwyrężyły potrzebę społecznej przynależności i aktywności. Wydaje mi się, że istnieje poczucie pewnego braku, niedosytu społecznego w tym zakresie. Widać to choćby w świecie polityki – odchodzenie od liberalnego indywidualizmu, którego obrońcy określają te nowe zjawiska mianem populistycznych.\nCzyli mamy do czynienia z dwoma przeciwstawnymi nurtami. Z jednej strony indywidualizm, który wyraża narastająca chęć wspomnianej wyżej kastomizacji, a z drugiej nowoplemienność, w ramach której ludzie zwracają się w kierunku postaw zbiorowych. Który z tych trendów jest silniejszy?\nTe zmiany się na siebie nakładają. Ale powrót do form zbiorowych nie oznacza totalnej uniformizacji. To raczej uniformizacja w skali mikro. Z badań amerykańskich widać, jak bardzo zróżnicowanie samochodów widoczne jest w zależności od grup zawodowych, wspomnianych podziałów etnicznych czy ze względu na płeć kulturową. To wcale nie powoduje zaniku rysu indywidualistycznego. On się po prostu zmienia.\nProf. Janusz Barański pracuje w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Jagiellońskiego\nKomputerze, bez prądu nie pojedziesz\nSkąd ta moda na startupy\nFrancois Ozon. Frantz, czyli kłamstwo daje nadzieję\nTrudno o dobrobyt przez pracę. Nowe ścieżki awansu s...


Venezia Czółenka - 6004 MON NERO - Buty360\nButy360 › Czółenka › Czółenka - 6004 MON NERO\nVenezia Czółenka - 6004 MON NERO\nPrezentowane Czółenka - 6004 MON NERO były tanio do kupienia w www.venezia.pl. Venezia tworząc czółenka, ma na uwadze nie tylko komfort użytkowniczek, ale także dostosowanie obuwia do ich stylu i trendów w aktualnym świecie modnego obuwia. Czółenka - 6004 MON NERO z pewnością spełniają obie te cechy, dlatego są wybierane przez tak wiele pań.. więcej »\nPrezentowane Czółenka - 6004 MON NERO były tanio do kupienia w www.venezia.pl. Venezia tworząc czółenka, ma na uwadze nie tylko komfort użytkowniczek, ale także dostosowanie obuwia do ich stylu i trendów w aktualnym świecie modnego obuwia. Czółenka - 6004 MON NERO z pewnością spełniają obie te cechy, dlatego są wybierane przez tak wiele pań które poszukują idealnych czółenek dla siebie. Frapujący, kobiecy design powoduje, że obuwie to przykuwa uwagę na dłużej.\nCzółenka - 6004 MON NERO. Kolor: czarny Wierzch: skóra cielęca. Futrówka: skórzana. Podeszwa: syntetyczna. Wys. obcasa: 8,5 cm.\nCzółenka - 6004 MON NERO nie wypełniają Twoich oczekiwań w pełni? Zerknij na inne obuwie marki Venezia i przekonaj się jak mnóstwo przepięknych propozycji mają w ofercie. Z pewnością poniżej znajdziesz czółenka które spełnią Twoje wymagania. Zachęcamy do regularnego odwiedzania naszej strony, do której każdego dnia przybywają eleganckie czółenka.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Czółenka - 6004 MON NERO