Saigon | Azja Po Zmroku\nArchiwum kategorii: Saigon\nApartament w Saigonie (video) – jak wygląda i ile kosztuje\nWysłany 08/07/2016 by Michal Forsaken\nNajlepsze miejsce na randkę w Wietnamie – czyli gdzie zaprosić dziewczynę\nWysłany 02/07/2016 by Michal Forsaken\nTym razem o randkach. Na wstępnie chciałbym sprostować pewną informację. Pisałem gdzieś na Azjapozmorku, że generalnie Wietnamki nie ruchają się na pierwszej randce. Tkwiłem w tym błędnym przekonaniu, gdyż pierwsze 3 z którymi się spotkałem, przetrzymały mnie do drugiego, a nawet trzeciego spotkania. Dodatkowo w internecie przeczytać można dużo informacji, że jakoby wyruchanie Wietnamki jest generalnie trudniejsze niż zliczenie ich koleżanek w Tajlandii. Po 2 miesiącach w Wietnamie mogę już wyprostować – w Saigonie (nie wiem jak w innych miastach), puknięcie Wietnamki na pierwszej randce jest tak samo prawdopodobne jak puknięcie Tajki, czyli jak już przyszła na spotkanie, to szansa na zakończenie w łóżku to co najmniej 50%. Wszystkie Wietnamki, poza tymi pierwszymi trzema które miałem, szły bez problemu na pierwszym spotkaniu. To tak gwoli sprostowania informacji którą podałem wcześniej.\nA teraz back to the main topic, czyli gdzie najlepiej zabrać Wietnamkę na randkę. Ogólnie lubię chodzić do kina, ponieważ nie trzeba nawet nic mówić, nie jest nudno i można nawiązywać kontakt dotykowy. Powolna kinoeskalacja, coś tam posmyrać po nodze, coś tam szepnąć do ucha, etc. Jak wiadomo, bez odtykania się, można zostać co najwyżej przyjaciółmi. Umawiając się z laską MUSISZ stopniowo coraz bardziej ją dotykać, zaczynając od dłoni, lub ramienia i stopniowo atakując coraz bardziej. Kino jest więc generalnie dobrą miejscówką. Dlatego właśnie zaprosiłem Emy, dziewycznę którą poznałem na jednym z portali randkowych (swoją drogą to jest ona jedną z tych pierwszych trzech która przetrzymała mnie aż 3 spotkania do ruchania, ufff) właśnie nigdzie indziej a na film. Fortunnie jednak dotarłem do district 10 gdzie byliśmy umówieni tak późno, że w kinie nic sensownego już nie leciało\nDlaczego fortunnie? Otóż Emy wyszła z inicjatywą i zaproponowała alternatywę – NAJLEPSZE MIEJSCE NA RANDKĘ W WIETNAMIE. Zabrała mnie bowiem do prywatnego kina, to znaczy łóżko z projektorem w prywatnym pokoju. Moje pierwsze skojarzenie – pokój do ruchania na godziny! Ale nie, to jest po prostu kino, w którym ogląda się filmy na DVD. Dodatkowo można zamówić jakieś frytki, kawę, a nawet jak zażyczyłem sobie piwo 333 (tak się nazwa), to pobiegli do sklepu i mi przynieśli. Cała impreza kosztuje tyle samo, albo trochę więcej niż normalne kino. Zazwyczaj płacę około 200 – 250 tysięcy dongów za dwie osoby, czyli 10 – 13 USD. Adresu niestety nie mogę podać, bo miałem zapisany na telefonie który straciłem, ale jest takich miejsc więcej w Saigonie, więc jak popytacie to znajdziecie.\nTak więc wchodzimy do „kina” i ładujemy się na łóżko. Wybraliśmy jakiś horror i wszystko poszło bardzo szybko i gładko, albowiem miejsce jest wręcz idealne. Nie dość, że wygodnie, można się rozłożyć, to jest pole do działania, żeby się coś podroczyć, pomiziać, etc. Po jakiś 40 minutach wymacałem już wszystko co się dało i jade dalej, rozpinam jej stanik… Nie jestem pewien jak skończył się film, bo mieliśmy dwie rundy i ciężko było się skupić na oglądaniu.\nOd tego dnia zawsze staram się przyprowadzać laski do tego kina. Bo czyż istnieje bardziej sprzyjające miejsce? Klimat, ciemno, czekające łóżko… Po prostu idealne!\nWietnam po zmroku – czyli przygody z alkoholem i dziewczynami\nWysłany 01/07/2016 by Michal Forsaken\nAh, to była noc. Wraz z Michaelem, moim przyjacielem z Colorado, spędziliśmy całą noc w District 1, czyli centralnej dzielnicy Saigonu, radując się lokalnymi trunkami, snując plany na przyszłość i oczywiście, szukając Wietnamek chętnych do zabawy. Michael to ciekawa osoba, 4 lat temu, kiedy poznaliśmy się w Bangkoku, uchylił rąbka tajemnicy – jestem w Azji, żeby znaleźć bogatą sugar momma, która będzie mnie utrzymywać i kupować mi drogie prezenty. Dziś po 4 latach spędzonych głównie pomiędzy Wietnamem i Japonią, żyje on z pieniędzy starszej o 10 lat japonki, która robi regularne przelewy.\nBycie utrzymankiem Azjatki, choć nie najpopularniejsze zajęcie w tym rejonie, spotykane jest również w Tajlandii. Znam co najmniej kilka takich przypadków gdzie moi znajomi atakują wyłącznie laski w drogich klubach Bangkoku na Thonglor lub Ekkamai z zamiarem stworzenia związku, w którym to oni będą czerpać korzyści materialne. I co ciekawe to nie są jakieś stare baby, a fajne dupcie! Tutaj przyznam się, że sam równe przez kilka miesięcy byłem na utrzymaniu pewnej Tajki, która płaciła nie tylko za nasz apartament, ale pokrywała 90% rachunków za restaurację, hotele, imprezy, etc. Jednak mnie osobiście taki styl życia nie odpowiada i szybko od niej uciekłem. Pieniądze nie są dla mnie ważne, znacznie bardziej cenię sobie wolność. A kasa? Można przecież zarobić samemu.\nA więc noc w District 1 mija, w między czasie pojawiły się 2 Wietnamki. Przytulanie i mizianie z Wietnamkami. Wspólnie piliśmy przez następne kilka godzin, one kawę, a my piwo, aż przechodząc do sedna zaoferowaliśmy, aby przenieść się w bardziej intymne miejsce, czyli hotel, tudzież apartament. Niefortunnie laski nas zlały ciepłym moczem i dosyć klarowne stało się, że nic poważniejszego z nimi tej nocy się nie stanie. Stąd też postanowiliśmy się rozłączyć i szukać przygód gdzie indziej.\nTutaj pierwsza niespodzianka nocy. Nie ma mojego motoru! Pytam ludzi w okół, nikt nic nie wie. Trochę się posrałem, bo kradzieże w Saigonie są dość powszechne. Mimo wszystko motor był zaparkowany przed barem, który jest już zamknięty. Czyżby obsługa zamknęła go w środku? Albo to, albo nie mam już motoru…\nKupujemy piwo i ruszamy dalej. Idziemy ponurymi uliczkami w deszczu i zapowiada się nie najciekawiej. W pewnym momencie podjeżdżają dwie Wietnamki na motorze. Chcemy pić i się ruchać – oświadczają. Akurat z doświadczenia wiem, że jeśli laska na wstępnie wali takim tekstem to: a) chce się okraść, b) jest dziwką, c) jest dziwką i chce cię okraść. Moja pierwsza reakcja – no, thanks. Ku mojemu zdziwieniu, Michael, który spędził kilka lat w Wietnamie i w miarę dogaduje się po wietnamsku, mówi, żebyśmy z nimi szli. Dzielę się z nim moimi obawami, jednak szybka konkluzja – czy one w ogóle mają nas z czego okraść? Ja przy sobie nigdy nie noszę większej ilości gotówki, to nauczka po tym jak wietnamska policja wymusiła ode mnie 700,000 dongów. Teraz po prostu trzymam tyle kasy ile potrzebuje, żeby siłą rzeczy nic te złodziejskie chuje z z wietnamskiej policji nie mogły mi ukraść. Mam też przy sobie telefon za 120$, który ma już ponad rok. Też jakoś specjalnie mi na nim nie zależy. Ok, idziemy z wami.\nMichael wskoczył na motor z jedną laską, a ja idę na nogach z tą drugą. Kupiliśmy więcej alkoholu i idziemy do „ich pokoju”. Po 10 minutach docieramy do jakiejś bramy, gdzie czeka na mnie Michael i druga laska. Otwieramy piwa i laski nas atakują. Mam na sobie ręce i jednej i drugiej. Otwierają mi rozporek, potem pasek od spodni. Michael stwierdza, że da mi trochę prywatności, a przynajmniej taka była jego wymówka i odchodzi 10 metrów. Nie wiem o co mu chodzi, szczerze to czułbym się bezpieczniej z nim obok, no ale cóż, znalazłem się w sytuacji, gdzie w miejscu publicznym mam spuszczone spodnie i dwie laski opierdalają mi ptaka. W bramie, przy głównej ulicy, w centrum Saigonu.\nMinęło co najmniej 5 minut, a laski coraz bardziej domagają się, żebym ściągnął do zabawy Michaela. W grupie zawsze raźniej – mawiają. Wychodzę więc na ulicę i wołam swojego towarzysza.\nW tym momencie laski wskakują na motor i odjeżdżają. Moja pierwsza myśl – ok, nie mam albo telefonu, albo kasy, albo wszystkiego. Łapię za jedną kieszeń – kasa jest. Łapię za drugą kieszeń… pusta! Nie ma telefonu. No cóż, nie mogę powiedzieć, żeby mnie to specjalnie zaskoczyło, przewidywałem taki rozwój wydarzeń od samego początku. Zaczynam się śmiać. Po raz kolejny przez moje pijaństwo i chuć zostałem okradziony. Który to już raz, trzeci? I za każdym razem taki sam scenariusz, haha. O dziwo zamiast wkurwienia, sytuacja mnie raczej śmieszy. Po raz kolejny potwierdziło się, że laski które chcą się ruchać w pierwszej minucie mają niecne zamiary. Ale przecież już o tym wiedziałem… Ah ten alkohol i evil dick, który domaga się aby go nieustannie karmić.\nNa tym noc kończymy. Jest już 6 rano. Przygód trochę było. A motor? Następnego dnia wysłałem wiadomość na Facebooku do Van, Wietnamki z którą się regularnie dymam – nie mylić z dziewczyną – sama podkreśla wielokrotnie, że nie jesteśmy parką. Van podwiozła mnie do baru o 13 – zamknięty. Poszliśmy oglądać Conjuring 2 do kina, wracamy o 17 – bar zamknięty. Ona akurat mieszka w district 4, to nie jest daleko od jedynki, więc poszliśmy się ruchać do niej na chatę i akurat wybiła 20. Wracam do baru i…. uratowany. Mój motor jest w środku. Telefonem się nie stresowałem, ale strata motoru to już trochę grubsza kasa, zwłaszcza, że to wynajęty motor, więc nie wiadomo ile by mi zaśpiewali za wymianę.\nAh Wietnam, Wietnam… No i ten mój evil dick, przez którego po raz kolejny zostałem okradziony – wszystko z jego winy.\nJak znaleźć pracę w Wietnamie\nWysłany 24/06/2016 by Michal Forsaken\nNa wstępie zaznaczam, że nie jestem ekspertem i w Wietnamie jestem niespełna 2 miesiące. W Saigonie istnieje spora polonia, są tu i tacy, którzy mieszkają nawet 10 lat i zapewne są w stanie doradzić lepiej ode mnie. Opiszę tutaj moje własne doświadcznie jak znalazłem prace, jakie stawki mi zaoferwano i jak to wygląda w porównaniu do Tajlandii.\nFull time, czy part time? W związku z tym, że dosyć sporo czasu zajmuje mi robienie tłumaczeń online (z polskiego na tajski i z polskiego na angielski), od początku szukałem wyłącznie prac na pół etatu. Jest to też motywowane tym, że rutyna wprowadza mnie w depesję. Nie potrafię chodzić każdego dnia do tego samego miejsca, widzieć te same twarze i robić te same rzeczy, dużo lepiej znosze pracowanie w kilku miejscach, wykonując dorywcze zajęcia, w różnych branżach. Większość ofert Wietnamie i tak jest na part time, zazwyczaj jeśli mamy do czynienia z pracą na pełny etat, pracodawca zazwyczaj zapewnia zakwaterowanie.\nJaką pracę można wykonywać w Wietnamie? Spotałem informatyków, prawnika, kucharzy, no i oczywiście nauczycieli angielskiego. Ponieważ kończyłem studia związane z edukacją, zacząłem szukanie pracy właśnie od wysyania CV do szkół, wiedząc, że będzie to najszybsza opcja.\nJak szybko można znaleźć pracę? Tutaj przeżyłem mały horror, ponieważ spodziewałem się, że znalezienie pracy zajmiemie 1, 2 dni (tyle zajmuje mi to w Tajlandii), okazało się jednak, że potrwało to aż 2 tygodnie. Mało tego, byłem już w pierwszym tygodniu na paru interview i nie dostawałem od razu ofert. Jest to spowodowane tym, że akurat zaczęły się długie wakacje i większość szół jest aktualnie zamknięta.\nJak szukać pracy? Wietnam jest jednym z krajów, w których trzeba być na miejscu, aby znaleźć pracę. Istnieje możliwość zorganizowania tego przez internet z innego kraju, ale o ile nie mamy dobrych kwalifikacji nauczycielskich typu B.Ed albo PGCE, to zostaje nam pracowanie na samych zadupiach. Większość pracodawców chce z nami porozmawiać i zobacyć jak prowadzimy lekcje. Ja szukałem pracy za pośrednictwem craigslist vietnam oraz na grupach na Facebooku typu Saigon teachers.\nIle zarabia się w Wietnamie? Stawki za uczenie part time w Wietnamie wachają się między 10 – 25$ za godzinę. Znajomy, który mieszka tu 10 lat doradził, abym nie przyjmował żandych prac poniżej 18$/h, ponieważ psuje rynek pracy dla wszystkich innych nauczycieli. Faktycznie dostawałem oferty nawet po 22$, ale niestety zawsze było to ledwie kilka godzin w tygodniu. Dopiero po 2 tygodniach znalazła się szkoła która dała mi 15 godzin tygodniowo za 16$. Przyjąłem tą ofetę, ponieważ była najlepszą jaką dostałem, nawet pomimo tego, że oczekiwałem czegoś lepszego. Ceny w Wietnamie są niskie, na jedznie wydaje 5$ dziennie, pokój można wynając za 150$, a całe mieszkanie z 3 sypialniami za 500$. Piwo w sklepie kosztuje 0.50$.\nJak się pracuje w Wietnamskiej szkole? Ogólnie bardzo przyjemnie. Wszystko jest zajebiście zorganizowane, totalnie na odwrót od Tajlandii. W mojej szkole dostaje zrobione plany lekcji, wszystkie materiały, komputer z projektorem i komputerową wersje książki którą mają studenci. Jest to naprawdę ekstra, bo mogę nacisnąć na odtwarzane plików dźwiękowych i nie trzeba nawet się jebać z żadnymi mp3 czy płytami CD. Dodatkowo, jeśli jest to klasa z dziećmi, jest ze mną wietnamski nauczyciel, który, uwaga, wykonuje swoją pracę i pomaga w prowadzeniu lekcji. To ostatnie to totalny szok, bo w Tajlandii asysteci siedzą na Facebooku całą lekcje, a jak ich się poprosi o pomoco biorą bambuswy kij i biją nim dzieci lol. Lekcje trwają godzinę do dwóch, w zależności od wieku studentów. Poza małymi smarkaczami, których rodzice zmuszają do uczenia się wieczorami, morale wśród studentów są wysokie i chcą się uczyć. Często zapraszają też na kolację lub kawę i zawsze płacą rachunek.\nJakie należy spełniać wymagania aby być nauczycielem? Tak jak wszędzie, należy mieć skończone studia i jakiś certyfikat typu TEFL albo CELTA. I tak jak wszędzie, pracę można znaleźć bez powyższych dokumentów, co wiązać się będzie z róznymi problemami, o których dużo już pisałem na tej stronie, więc nie będe się powtarzał.\nTak jak zostało to powiedziane na wstępie, są to moje własne doświadczenia, być może w innych szkołach jest inaczej, takie są jednak moje wrażenia po 2 miesiącach w Saigonie, którymi się z wami dzielę, natomiast nie traktujcie ich jako absolutnej prawdy.\nMasz pytania o prace w Wietnamie? Zostawcie komentarz i zrobię update.\nDzień z życia w Wietnamie – policja, plaża i randka\nWysłany 26/05/2016 by Michal Forsaken\nTelefon w ręce, odpalam Tinder. Niesamowita zabawka. Mutual like z co drugą laską. W Bangkoku też jest nieźle, ale nie aż tak. Czyżby to mniejsza ilość obcokrajowców w Wietnamie? 5 Minut rozmowy z kilkoma laskami i umawiam się z jedną z nich. Rzucam propozycję, żeby iść na basen. Wietnamka upgradeuje pomysł, żebyśmy od razu pojechali na plaże. To nawet lepiej!\nDwie godziny później jesteśmy już na skuterze i jedziemy na południe w stronę morza. Drogi są w masakrycznym stanie, praktycznie nie można jechać szybciej niż 40km/h bo za bardzo trzęsie. Zresztą jak przestrzega mnie Wietnamka, jeśli przekroczę 60km/h to od razu ściągnie mnie policja. Przypomina też, iż należy jeździć wyłącznie prawym pasem, o czym zapominam co 5 minut.\nTak też podążamy drogą na południe, gdy nagle mój stary zjebany skuter wydaje dziwne odgłosy. Silnik działa dalej, ale brak przyśpieszenia. Albo spadł łańcuch, albo zerwała się taśma napędowa. Stoimy na poboczu, o 12, w rozgrzanym słońcu, brak cienia, zero wody. W pobliżu brak jakichkolwiek domów. Sytuacja trochę beznadziejna.\nTeraz tak. 99% Tajek w tej sytuacji zaczęło by płakać i szlochać co teraz z nami będzie, bez nawet zastanowienia się jednej minuty jak rozwiązać problem. Z przyzwyczajenia więc mówię Wietnamce, żeby ubrała hełm jako ochrona przed słońcem, a znaleźć wyjście z tej sytuacji muszę sam i nie ma co liczyć na pomoc ze strony laski.\nSprawdzam gdzie jesteśmy na google map. Mówię do Wietnamki: 6km w dół drogi jest jakaś wioska, może mają mechanika? Albo idziemy na nogach, albo poprosimy kogoś z ulicy, aby popchał motor, albo próbujemy googlować po wietnamsku mechanik w wiosce x.\nWietnamka na mnie dziwnie popatrzyła i mówi: ale ja już dzwonię po mechanika, zaraz tu przyjedzie. – jak to?! Czyżby Wietnamki nie były totalnie bezużyteczne jak w pobliskiej Tajlandii i Kambodży? Jak im wytłumaczyłaś gdzie dokładnie stoimy? – zapytałem. – popatrzyłam na numer słupa z prądem i znajdzie nas po tym numerze – ja pierdole RESPECT, naprawdę nie spodziewałem się tego ze strony Azjatki. Spodziewałem się płaczu, że słońce ją opali, że jest za gorąco i krzyk ZRÓB COŚ SZYBKO BO MI ŹLE, natomiast absolutnie zero inicjatywy.\n5 minut później zjawia się mechanik. Popycha motor nogą pare kilometrów i jesteśmy gdzieś w warsztacie w dżungli, zdjęcie poniżej.\nTak jak zgadywałem, zerwana taśma napędowa. 300,000 dongów, to jakieś 15$. Chujowo, bo ten stary motor który pożyczyłem za 1,000,000 na cały miesiąc pewnie będzie psuć się jeszcze nie raz. Swoja drogą tani wynajem, jak ja wypożyczałem skutery w Tajlandii, to kasowałem 2 razy tyle. Tak czy inaczej, nie chce kupować motoru aż będę na 100% wiedział, że chce tu zostać na co najmniej 6 miesięcy. Na razie mam mieszane uczucia.\n20 minut później dojeżdżamy do Monkey Island. Wietnamka mówi, że to fajna miejscówka. Na kasie biletowej bezczelnie dwie ceny, jedna dla Wietnamczyków, druga dla obcokrajowców. Ciekawe co jakbyśmy zrobili taki znak w europie. Wietnamka płaci za mój bilet. Pytam czemu, w odpowiedzi słyszę „i think I’m richer than you”. Haha. Mówię więc cảm ơn nhiều lắm, czyli dziękuje i idziemy oglądać małpy.\nMałpy jak małpy, nic ciekawego. W kompleksie są też krokodyle, w ogóle cała miejscówka przypomina mi bardziej Kambodżę niż Wietnam. Wietnamka łapie mnie za rękę i romantycznie spacerujemy w błocie, pomiędzy gównami małp. To aby nie dotykać żadnych małp, nauczyłem się już w Tajlandii. Jebane same dotykają ludzi, ale jak im się zrobi to samo, to gryzą. No i nigdy nie należy pochodzić do małej małpy, chyba że bardzo chce się wkurwić jej rodziców.\nW końcu dojeżdżamy do plaży. To chyba najbardziej chujowa plaża jaką widziałem, brzydka, zaśmiecona, z szarawym piaskiem. Robię zdjęcie (poniżej). Wietnamka protestuje – nie chwal się na Facebooku, że takie plaże chujowe mamy w Wietnamie i tak wszyscy wiedzą, że Tajlandia jest 100 razy lepsza”. Tylko w takim razie po co w ogóle sugerowała, żebyśmy tu przyjeżdżali?\nZa pływanie w takim zajebistym morzu to ja podziękuje. Zresztą w ogóle, aktualnie w Wietnamie jest katastrofa ekologiczna, fabryki plastiku tak zatruły wodę, że ryby w morzu zaczęły pływać brzuchami do góry nogami, po czym to samo stało się w Saigonie. Tak jak w Bangkoku piję wodę z kranu, tutaj mam obawy, aby nawet myć kranówą zęby. Dodatkowo, Facebook nie działa co drugi dzień, bo rządowi nie chcą, aby organizować za pośrednictwem portali społecznościowych strajków w sprawie tego skarzenia. A jakby nie patrzeć, to ryby dla wielu ludzi są jedynym źródłem utrzymania.\nW pobliżu jest targ z owocami morza. Podobno zajebiście tanie i mogą od razu ugotować za jakieś grosze. Nabraliśmy w pytę rożnych potworów do koszyka i objadaliśmy się małżami, krewetkami, ślimakami, etc. Nie pamiętam ile dokładnie wyszedł rachunek, ale to było coś w granicach 5-10$.\nJedziemy z powrotem. Oczywiście szybko zapomniałem o tym, że mam jechać po prawej stronie i BOOM, zderzenie z policją. Kurwa tak nieprzyjaznej policji w Azji jeszcze nie widziałem. Poważne miny i krzyczą, że ma dawać paszport. Nie za bardzo wiem o czym toczy się rozmowa, bo cały czas mówią po wietnamsku, nie do mnie, a do laski. W pewnym momencie ona daje im 500,000 dongów, to w chuj kasy, na co tyle kasy? Oni jednak są nie ugięci i chcą więcej. Końcowy rachunek 700,000 dongów, czyli 31$. Masakryczne dużo. W Tajlandii to samo kosztowałoby mnie albo 400 thb z wypisanym mandatem, albo 3$ łapówki. Wkurw na maxa. Wietnamka krzyczy do policji po angielsku fuck you, prawdopodobnie bardzo głupi pomysł, bo chyba każdy, nawet głupi policjant rozumie ten zwrot?\nDojeżdżamy do mojego domu, oboje w złym humorze. Próbuje oddać jej te 700,000 dongów, bo jakby nie patrzeć to była moja wina. Ona odmawia. Wsadzam jej 500,000 dongów za spodnie i myślałem, że zabrała. Dopiero później odkryłem, że wsadziła ten banknot pod mojego laptopa. Ja chyba naprawdę wyglądam na biednego!\nW mieszkaniu nawet jej nie atakowałem, bo wiedziałem, że nic z tego nie będzie w tym momencie. Aktualny humor – pakować się w samolot do Bangkoku, tam przynajmniej policja nie okradnie cię ze wszystkiego co masz w portfelu. Speaking of which, teraz nosze już tylko 100,000 dongów w portfelu, żeby pokazać policji, że nie mam nic więcej, resztę siana trzymam gdzie indziej.\nW między czasie dostaje wiadomość od znajomego Wietnamczyka, żebym wpadał do Cuba bar na jakieś drinki. Pytam Wietnamki, czy chce iść, w odpowiedzi słyszę, że „I never drink, but today I just wanna get drunk!”.\nWieczorem jedziemy do Cuba bar. Impreza stylu central america. Nawet jakieś latynoski do tańczenia zatrudnili (fajne!). Wietnamka kupiła sobie jakiś cocktail i mi piwo (lol znowu). Jeden drink i tak się nawaliła, że za bardzo nie mogła stać. Siada mi na kolana. Dobry moment, żeby ją pocałować. Wietnam podobno jest bardzo konserwatywny, więc postanawiam odstąpić od tego pomysłu… Patrzę na lewo, jakaś laska liże się z kolesiem. Patrzę na prawo, inna laska liże się z kolesiem. Pierdole, to chyba jakieś głupoty o tym konserwatywnym Wietnamie. Atakuje Wietnamkę, idziemy w ślinę.\nWypijam drugie piwo. Jej już nic nie pozwalam pić, bo ledwo chodzi po tym jednym coctailu. W końcu mówi, że muszę ją zabrać do domu. OK – chodźmy do mnie. W odpowiedzi słyszę – nie, bo ty mieszkasz za daleko, ale możesz spać u mnie, jeśli nie boisz się psa – Ok, brzmi dobrze.\nPo drodze na parking Wietnamka się wyjebała na ziemie. To po tym jednym coctailu który wypiła! Jedziemy do niej. Kurwa nie mam kondomów. Szukam 7/11, ale oczywiście nie ma takich wynalazków w Saigonie. Czasami zdarza się Family Mart, ale pechowo po drodze do jej domu nie było żadnego.\nParkuje motor w budynku obok. Wietnamka – ej, ale musisz iść do mojego pokoju na palach bo mój ojciec śpi w pokoju obok. I nie próbuj mnie nawet ruchać, bo on wszystko usłyszy – oops, takiej akcji jeszcze nie miałem! Na ten momencie naprawdę wierzyłem, że nie będę próbował jej ruchać.\nJej pokój jest na strychu. Nie żartuje, normalny strych przerobiony na pokój, lol. Ale przynajmniej ma Air Con. Sufit na wysokości półtorej metra. Zamiast łóżka, materac na podłodze. Ja mam 185cm więc muszę chodzić na kolanach. Zdjęcie poniżej.\nNo i tak, miałem jej nie ruchać, taki był plan, ale oczywiście ciężko się powstrzymać jak w gaciach ma się bonera. Chwila zawahania, czy się czymś nie zarażę, bo nie zdążyłem kupić kondomów. Analiza czy chodzi na imprezy, gdzie została poznana, co mówiła o swoich byłych, ile ma lat. Ostatecznie postanawiam zaryzykować i się za nią zabieram. Ona mówi „tylko cicho, bo mój ojciec usłyszy i tu przyjdzie„. Niespełna minutę później, Wietnamka jęczy jak w pornolu, aż jej musiałem ręką zasłonić usta, bo naprawdę bałem się konfrontacji z jej ojcem.\nOk, idziemy spać… tylko że mnie po tych piwach strasznie chce się lać. OK, I will go first to scout the area and you follow me – idę za laską. Na palcach. Wietnamka przypomina 5 razy, że mam spuścić deskę. Wylałem się i czekam w kuchni. Ona poszła do łazienki umyć zęby czy coś. Ja widzę mydło koło umywalki w kuchni. Przydałoby się umyć pytę po seksie. Wciągam i zabieram się za mycie. Nagle słyszę, że ktoś schodzi po schodach. Zajebiście, nie tylko nakryje mnie ojciec, ale jeszcze z fujarą w ręku! Szybka ewakuacja na strych. Ufff, udało się.\nIdziemy spać. Rano Wietnamka mnie budzi i mówi „oh fuck, zapomniałam, że mój ojciec dzisiaj nie pracuje, on gdzieś teraz wyszedł, musisz szybko uciekać”. Dopiero teraz sobie uświadomiłem, że skoro wychodził, to pewnie widział moje buty… Jak tylko o tym wspomniałem, laska wpadła w panikę. Szybka poranna ewakuacja i czas rozpocząć kolejny dzień w Wietnamie… Fajnie było.\nPierwsza flaga Wietnamska zdobyta\nWysłany 17/05/2016 by Michal Forsaken\nLotnisko Don Munag w Tajlandii. Benny szlocha i błaga, abym nie wyjeżdżał. Mnie również nie jest łatwo, przyznaję, że mam do niej uczucia. Powiem więcej, gdyby była w stanie spełnić moje warunki na związek, to nigdy nie wyjeżdżałbym z Tajlandii. Niestety należy ona jednak do gatunku zjebanych Tajek, których nie da się zreformować. Ostatni pocałunek i czas kończyć ten dramat. Idę w stronę odprawy celnej i czuje, jak oczy napełniają mi się łzami…\nSamolot wzbił się w powietrze o godzinie 7:30 rano. Kierunek Saigon, Wietnam. Zasnąłem niemal natychmiast, ponieważ nie spałem całą noc. To była moja ostatnia noc z Benny i nie chcieliśmy zmarnować jej na spanie. Obudziło mnie mocne uderzenie kół samolotu o pas lotniska. Jestem w Wietnamie!\nNa lotnisku miał mnie odebrać Leszek, który jednak porządnie zapił dzień wcześniej i w efekcie musiałem szukać taxówki po nieprzespanej nocy. Jakiś typek, podający się za taxówkarza z licznikiem zgarnia mnie przy wejściu i jestem prawie w drodze. Szybko jednak okazuje się, że chuj z niego a nie taxówka, jakiś kombinator zwykły. Umawiamy się na 15$, ale przy wyjeździe z lotniska zaczyna ściemniać, że mam mu dopłacić za parking, czy coś tam, i wpychał mi ręce do portfela, żeby samemu sobie wyciągnąć pieniądze. Mówię mu więc, żeby się pierdolił i wychodzę.\nGodzinę później dojeżdżam do D7 i lokuje się w apartamencie. Wypadałoby spać… oczywiście przed spaniem poszła flaszka. Ok, czas na spanie po flaszce. Wrong again. Na Facebooku męczy mnie już jedna z Wietnamek, z którą jestem umówiony na kolacje. Podałem jej adres i przyjechała mnie odebrać na skuterze. Laska jest całkiem fajna, 21 lat, mówi bardzo dobrze po angielsku, ma spore (jak na Azjatkę) cycki i można z nią pożartować.\nJedziemy do D1. Oczywiście kierowcą zostałem ja. Cięższemu zawsze łatwiej prowadzić. No i ogóle nie ufam kobietom za kierownicą. Wietnamczycy jeżdżą jak downy. Nie dość, że zajebiście wolno, to jeszcze cały czas się w siebie wpierdalają. Codziennie widzę tu jakiś wypadek. Nikt nie patrzy w lusterka, a miliony skuterów zmieniają pasy kiedy tylko im się podoba. Dojechaliśmy na wietnamskie jedzenie. Dupy nie urywa, ale nie jest złe. Powoli dowalam się do Wietnamki. Ma na imię Van.\nVan zapłaciła za naszą kolacje. Nie dużo, ale liczy się gest, wszak w Azji nie brakuje gold diggerów, a to swojego rodzaju dowód na to, że ona nie jest „jedną z tych”. Widząc, że dosłownie zasypiam na krześle, Van proponuje, żebyśmy wrócili. Dojeżdżamy z powrotem do D7. Próbuje ją zgarnąć na chatę i FAIL. I’m tired already, see you tomorrow. Pierwszy dzień w Wietnamie i zero seksu. Nie tak sobie to wyobrażałem! Na szczęście ostatnią rundę z Benny miałem o 5 rano, więc po jakiś 15 godzinach nie jestem jeszcze tak zdesperowany.\nCały dzień ogarniam okolice. Trzeba było zlokalizować siłownie, sklepy, etc. Nigdzie nie widzę psów z grilla. Testuje też wszystkie marki piwa, które jest zajebiście tanie. Saparro beer, to zdecydowany winner, piwo japońskie.\nWieczorem udajemy się na jakieś drinki w centrum. Jesteśmy w barze/klubie o nazwie Emergency. Zajebista miejscówka, gdzie laski chodzą w outficie pielęgniarki z sex shopu. Poznałem filipinki i pijemy razem. Jedna z filipinek rzuca w końcu tekstem, żebyśmy wrócili w 5 osób do nich na chatę. Impreza przenosi się do D7, ta sama dzielnica gdzie mieszkam i ja. Taxi za 95,000 dongów, to jakieś 5$. Szukam siana, żeby zapłacić za taxe, ale filipinki się upierają, że same zapłacą.\nJesteśmy u nich na chacie. W Living roomie oczywiście dupny plakat Jezusa, bo jakże by inaczej. Podłoga niezły syf, nie dość, że chodzą w butach po mieszkaniu (coś co jest nie do pomyślenia w Tajlandii), to chyba nikt nie potraktował z mopa tej podłogi od tygodni. Stopy mam czarne od tego syfu.\nPijemy i palimy skręty. Podbijam do jednej z filipinek i zapowiada się nieźle, bo w pewnym momencie zostaliśmy sami w pokoju. Cała reszta się wykruszyła. Przeprowadzam atacke, dotykam ją po nogach, lekko się przytulamy. Coś z tego będzie.\n10 minut później filipinka oświadcza, że idzie spać. Sama. Na nic moje próby, że boję się duchów i spać sam nie mogę (tak, tak, wiem, że to brzmi śmieszne, ale wszystkie Azjatki śmiertelnie wierzą w duchy i to jest dla nich argument który ma sens). W odpowiedzi słyszę, że jak szukam łatwej laski na jedną noc, to powinienem uderzać w Wietnamki, bo one puszczają się z każdym białym. Śmieszna obserwacja, bo z tego co kojarzę, to jednak filipinki dużo bardziej otwarte są na tego typy przygody. Dzień 2 okazuje się kolejną porażką. Zero seksu.\nŚniadanie, siłownia, spotkanie o prace. Dzwoni Van. Wanna hang out? Czemu nie. Wpadaj do mnie na basen, nauczę cię pływać. Lepsze apartamenty w Azji zazwyczaj mają swoje baseny i to jest zajebiste miejsce na randkę. Spora część Azjatek nie potrafi pływać, więc jest okazja, żeby trochę się poprzytulać na głębokiej wodzie. Do tego od razu można zobaczyć swój target w bikini i wtedy się dokładnie wie, z czym mamy do czynienia.\nRandkę zaczynamy od szukania tamponów, bo Van właśnie zaczęła krwawić. Znalezienie takiego wynalazku w Azji nie jest łatwe, są laski które nawet nie wiedzą do czego to służy. Anyway, jej okres dobrze nie rokuje na ewentualne ruchanie, więc trochę się stresuje. To już trzeci dzień bez niczego i trochę mnie skręca.\nPluskamy się w basenie. Po 40 minutach już w miarę swobodnie macam ją po cyckach. Taplamy się aż do zamknięcia i wracamy do mnie do mieszkania, żeby się wysuszyć. Puściłem jakiś film na laptopie i siedzimy w łóżku. Atacke! Ostro biorę się za Van, a to ostro się opiera, ale przecież oboje wiemy, że nie byłaby w moim łóżku, gdyby tego nie chciała. Mam okres! Jeszcze się nie znamy! Pomyślisz, że jestem łatwa! Strasznie dużo gadała, więc wziąłem ją na jaskiniowca i po prostu wyruchałem, nie czekając na jej aprobatę. Oczywiście po 10 sekundach udawania, że wcale nie chce, sama wskoczyła na górę i przejęła inicjatywę. Standard.\nPierwsza wietnamska flaga zdobyta!!! No, prawie pierwsza, bo miałem i Wietnamkę w Bangkoku i ze dwie z poprzedniego pobytu tutaj. Jest to natomiast pierwsza flaga od przyjazdu. 3 dni. Kurwa trochę długo. Ale ważne, że jest flaga.


Ojciec Ted, jeden z najlepszych brytyjskich seriali komediowych lat 90., ma 20 lat. | Mana czy herbata?\nOjciec Ted, jeden z najlepszych brytyjskich seriali komediowych lat 90., ma 20 lat.\n20 kwietnia 2015 Nerd Talk\nDwie dekady temu widzowie ujrzeli pierwszy odcinek sitcomu, w którym śmieszne było wszystko poza epilogiem.\nW 2015 r. mamy dobrze. Jeśli na bieżąco chcemy ekscytować się tym, czym podnieca się wpatrzony w telewizor widz zachodni, nie ma z tym większych problemów. Z dostępnością do najlepszych seriali nadal bywa różnie, a opóźnienia względem reszty świata czasami denerwują, lecz to i tak nic w porównaniu z tym, co było dawniej.\nTruizm? Trochę tak. Ale też gdy parę lat temu, w efekcie parogodzinnego wikipedian loopa, wylądowałem na stronie BBC, by ujrzeć wyniki plebiscytu na najwybitniejsze brytyjskie sitcomy w historii, nie potrafiłem ukryć zdumienia. Do tego momentu wydawało mi się, że za komuny i tuż po jej upadku wprawdzie nie mieliśmy dostępu do wszystkiego, ale to, co lepsze, docierało i do nas.\nJak się okazuje, bynajmniej. Oglądając listę kilkudziesięciu seriali na stronie telewizyjnego potentata z krainy Albionu można były wysnuć wniosek, że do Polski trafiało to, co… akurat udało się sprowadzić. W grupie tej były oczywiście seriale wybitne (Monty Python, Hotel Zacisze, Czarna Żmija), ale też sitcomy, za którymi rasowy angielski piesek z kulawą nogą, a najpewniej bez, się nie obejrzy (np. Pan dzwonił, milordzie? – popularny w Polsce i wyraźnie zaściankowy na Wyspach). Ogólna moja konkluzja była taka, że ranking BBC zawierał na czołowych miejscach dużo kompletnie nieznanych w naszym kraju tytułów.\nOkazało się, że jednym z najznakomitszych dań, które na mnie czekało, był umiejscowiony w Irlandii serial, który w plebiscycie BBC otarł się o pierwszą dziesiątkę. Sitcom… o księżach.\nDermot Morgan był w Irlandii gwiazdą. Takim prawdziwym komikiem z powołania, obdarzonym przenikliwym umysłem, który błyskotliwe spostrzeżenia przekuwał na cięte riposty i nietuzinkowe gagi. Powiedzieć o nim, że miał tę iskrę bożą, to zarówno zwrócić uwagę na stan faktyczny, jak i posłużyć się małą metaforą, gdyż Bóg, religia i kościół stanowiły jeden z ważniejszych tematów jego twórczości. Na Zielonej Wyspie (i nie mamy tu na myśli Polski z rządowego programu wyborczego) Morgan zdobył popularność jako autor komediowych audycji, zwłaszcza Scrap Saturday, programu nadawanego w irlandzkim odpowiedniku radiowej jedynki. Przejeżdżał się w nim bez litości po postaciach politycznych, celebrytach i przedstawicielach kleru, czy de facto wszystkich znaczących postaci w życiu publicznym Irlandii tego okresu.\nTa ostatnia grupa wpadła w orbitę zainteresowań Morgana z bardzo prostego powodu. Irlandia była w tym okresie areną mniej więcej tego, co z nieco opóźnionym zapłonem zaczęło dziać się w Polsce lata po upadku komunizmu: podważenia roli kościoła w życiu społecznym i stawiania pytań o jego miejsce w zlaicyzowanym coraz bardziej kraju. Lata dziewięćdziesiąte stanowiły w Irlandii epokę, kiedy tamtejsze społeczeństwo zderzyło się z wieloma kwestiami dotyczącymi kościoła: od upowszechniania się antykoncepcji, przez debatę o aborcji, po głośną w tym okresie sprawę traktowania dzieci w kraju pełnym na wpół zamkniętych katolickich szkół. Irlandia mocno przypominała Polskę, kraj, w którym rozdział władzy świeckiej i kościelnej teoretycznie istniał, ale w którym hierarchowie kościelni stanowili niebywale mocną siłę na skutek lat tradycji, kiedy stan ten był przez nikogo niekwestionowany.\nNic zatem dziwnego, że gdy Graham Linehan i Arthur Mathews, dwaj producenci i scenopisarze, wpadli na pomysł stworzenia serialu komediowego o księżach, sceneria Zielonej Wyspy pasowała jak ulał. I tak samo do głównej roli pasował krytykujący kościół w Irlandii wybitny komik. Dzięki temu powstał zatem serial zupełnie różny od innego hitu z Wysp, w której główny bohater nosi koloratkę. Ojciec Ted był sitcomem z jednej strony lekkim, dosyć rodzinnym i opartym o klasyczny brytyjski humor, ale w przeciwieństwie do The Vicar of Dibley, bo z nim to porównanie, bardziej kontrowersyjnym i celnie punktującym absurdy kościelnej rzeczywistości. Jednocześnie mocno zanurzono go w realiach Irlandii, czyli kraju, który z jednej strony sam czuł się niebywałym zaściankiem, a z drugiej był w przededniu słynnego na całą Europę rozwoju i wzrostu gospodarczego, czym zyskał miano Celtyckiego Tygrysa.\nOBRAZOBURCZY CZY NIE?\nOjciec Ted przedstawiał losy znajdującej się na totalnym zatyłczu parafii, w której proboszczem jest zesłany na prowincję za niejasne machlojki ojciec Ted Crilly. Jak się rychło okazuje, miejsce jego posługi nie stanowi aż tak strasznej kary, jaką jest konieczność ułożenia sobie życia z ojcem Dougalem, który nie grzeszy rozumem i ojcem Jackiem, wulgarnym obibokiem, którego zainteresowania ograniczają się do butelki, damskich tyłków i miotania przekleństw. Tej barwnej trójce towarzyszy gospodyni na parafii, czyli pani Doyle oraz duch biskupa Brenanna, który uosabia czyste zło.\nW główne role wcieliła się tu absolutna śmietanka komediowych aktorów z Irlandii i Wielkiej Brytanii. I chyba to właśnie aktorstwo, a nie prowokacyjny charakter wywindowało zabawne perypetie na irlandzkiej plebanii na 11 miejsce we wspomnianym rankingu BBC. Ojciec Ted zagrany został bowiem brawurowo, a że scenariusz także należał do mocnych stron produkcji, powstał sitcom niezapomniany. W przezabawny sposób portretował zaściankową Irlandię, w której lokalny konkurs śpiewu, turniej piłkarski księży, kontrola z kurii, czy pojawienie się turystów z Azji urastają do rangi przysłowiowego „święta we wsi”. Wszechobecny komizm bazował na takich hiperbolach, że momentami ocierał się o surrealizm. No bo jakże inaczej określić np. historię, w której Ted przegrywa zakład i musi kopnąć znienawidzonego biskupa Brenanna… w dupę?\nBrzmi obrazoburczo? Wobec tego pewnie was zdziwi, że za jeden z największych sukcesów Ojca Teda należy uznać uniknięcie skandalizującej aury i łatki taniego pastiszu z kościoła. Mimo paru kontrowersyjnych fragmentów nie jest to serial, który co bardziej gorliwy katolik oglądnie z rosnącym zażenowaniem, ostatecznie przerwanym wciśnięciem “Stop” na pilocie. W kontekście ciepłych postaci, których trudno nie lubić i świetnych dialogów, Ojciec Ted jest i subtelną i zarazem ostrą krytyką kościoła i społeczeństwa irlandzkiego. Szerokim łukiem omija jednak tanią nagonkę, którą znamy choćby z kilku okładek popularnego polskiego tygodnika.\nOjciec Ted doliczył się 25 odcinków i 3 sezonów, zdobył wiele nagród BAFTA, a z Dermota Morgana uczynił w Irlandii megagwiazdę komedii. Do fanów serialu zaliczają się m.in. Steven Spielberg, Jim Carrey i Madonna. Historia tego sitcomu nie składa się jednak wyłącznie z kart radosnych. A najczarniejsza z nich paradoksalnie pasuje do tej gorzkiej skądinąd komedii jak ulał.\nTrudno bowiem, by komentarz “Tak Bóg chciał…” nie zaszumiał choć przez sekundę w głowie, gdy przyjrzymy się losom samego Morgana. 27 lutego 2008 kończą się zdjęcia do trzeciego sezonu Ojca Teda. W zamierzeniu ma to być sezon ostatni. Proboszcz parafii na Craggy Island wyjeżdża do Ameryki, a napisy końcowe zdają się sugerować koniec całej historii. Pada ostatni klaps filmowy, a niecałe 24 godziny później Dermot Morgan wyprawia przyjęcie w swoim domu na przedmieściach Londynu. W czasie imprezy zaczyna źle się czuć. Jego siostra myśli, że to chwilowy problem i nie zauważa, że komik właśnie doznaje rozległego zawału serca. Ojciec Ted odchodzi na spotkanie Pana w wieku 46 lat. Dzień po zakończeniu produkcji serialu.


www.autotransport.pl → Rosyjska ruletka\nCiąg dalszy "współpracy" sąsiedzkiej\n8 lutego 2016 r. | Cezary Banasiak\nDotychczasowe zezwolenia drogowe wydane w zeszłym roku ważne były do końca stycznia 2016 r. i w związku z tym, ostatnie polskie samochody ciężarowe miały opuścić Federację Rosyjską do 1 lutego. Pisaliśmy już o tym w poprzednim numerze PGT (nr 5/2016, w artykule "Zakaz wjazdu do Rosji od 1 lutego?"). W ramach wzajemnych ustaleń udało się termin powrotów z zagranicy przesunąć o kolejne 2 tygodnie, ale rozmowy o konkretach utknęły w martwym punkcie.\nKolejne rozmowy. W 2015 r. obowiązywał limit 250 tys. zezwoleń dla polskich kierowców i podzielony był na trzy kategorie: przewozy tranzytowe, przewozy dwustronne i przewozy na rzecz tzw. krajów trzecich. Nowe przepisy strona rosyjska rozszerzyła na towary, które są produkowane w Polsce, ale nie przez krajowych producentów, a np. przez filie firm zagranicznych. A wydawanie pozwoleń, na ten ostatni typ przewozów, są przez Rosjan ograniczane.\nW ostatnią środę, trzeciego kolejnego dnia negocjacji, rozmawiali wiceminister infrastruktury i budownictwa Jerzy Szmit oraz rosyjski wiceminister transportu Nikołaj Asauł. Niestety nadal nie widać pozytywnego zakończenia sprawy, a póki co także nie wyznaczono terminu kolejnego spotkania. Propozycje Rosjan były nie do przyjęcia - taki komunikat wygłosił Jerzy Szmit dziennikarzom. Próbowaliśmy uzgodnić warunki pozwalające zmniejszyć dotkliwość nowych rosyjskich regulacji. Niestety to, co zaoferowano dla polskich przewoźników jest nie do zaakceptowania. Staraliśmy się rozstrzygnąć to na gruncie umowy między Polską a Federacją Rosyjską dotyczącej współpracy transportowej, jednak strona rosyjska przedstawia stanowisko prawa Federacji, a to jest sprzeczne z prawem międzynarodowym i umowami między krajami – dodał.\nWprowadzenie nowych przepisów z ustawy „O kontroli państwowej wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych i o odpowiedzialności za naruszenie trybu ich wykonywania” (362-FZ) oraz związanych z nią rozporządzeń, praktycznie eliminowałoby ponad 3/4 polskich przewoźników z rynku naszego wschodniego sąsiada. Szmit jednak dodał, nieco uspokajając, iż według niego rozwiązanie sprawy jest już blisko. Przedstawiciele Federacji Rosyjskiej zgodzili się, że prawo, które nas dyskryminuje zostanie skorygowane. Zadeklarowali, że w ciągu 60 dni nastąpią zmiany w prawodawstwie, w kierunku, który dzisiaj uzgodniliśmy. Ponadto chcemy przystąpić do prac nad nową umową między krajami, która miałaby zapobiec tego typu sytuacjom w przyszłości. - powiedział. To, co nam pochłonęło prawie 90% czasu negocjacji to było określenie zasad przejazdów. I tak naprawdę jeszcze ich nie skończyliśmy, ale myślę, że jesteśmy tego bardzo blisko.\nNiestety nie pomoże nam także KE. Unijna komisarz ds. transportu Violeta Bulc powiedziała w czwartek ministrowi Andrzejowi Adamczykowi, że ze swej strony niewiele może - umowa regulująca zasady ruchu przewoźników nie jest zawarta między Brukselą a Moskwą, a pomiędzy poszczególnymi krajami członkowskimi i Rosją indywidualnie. Pozostaje więc jedynie pani komisarz, jak to ujęła: wierzyć w zdolności dyplomatyczne naszych negocjatorów.\nNadal w ruchu. Bez względu na rezultaty (i czas) rozmów, ruch na granicy polsko-rosyjskiej całkiem nie ustanie. Poza powracającymi z obu stron ciężarówkami do swoich krajów, jest też grupa przewoźników, którzy posiadali zezwolenia tzw. wielokrotne i którzy nie musieli na początku tego roku ich odnawiać.\nWydaliśmy także zezwolenia na transport Białorusi, więc nie ma całkowitego zatrzymania handlu między Polską a Federacją Rosyjską. Polacy mogą jeździć na Białoruś i z powrotem, na podstawie ważnych dokumentów - zakończył wiceminister.


Zgodnie z tym wpisem, i po pierwszych badaniach... - Kalamarapaksa - Wykop.pl\nZgodnie z tym wpisem, i po pierwszych badaniach nadal nie wiadomo co mi jest. Krwinki białe niewiele podskoczyły po 6 dniach, za to czerwone spadły... dziś miałem prześwietlenie płuc, 9.12 będę miał usg brzucha, wątroby, śledziony itp itd... (╯︵╰,)\n#barylkakrwi #krwiodastwo #lekarz #medycyna #zdrowie\n+: pani_doktor_od_arszeniku, MrPickles +4 innych\nMrPickles 2 tyg. temu via Android\n@Kalamarapaksa trzymaj się Mirku! ᕙ(⇀‸↼‶)ᕗ\n@MrPickles: DZIĘKI! Wziąłem na to usg zarejestrowałem się prywatnie na 3.12... bo do 9 to bym na zawał z nerwów padł...\n@Kalamarapaksa długo trochę... Ale będzie dobrze! I informuj na bieżąco co się dzieje ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n@Kalamarapaksa: Niedobór żelaza, b12, kwasu foliowego, wrzuć zdjęcie wyniku morfologii.\n@qian: z tym b12 to sam do tego doszedłem. wczoraj lewa noga mi drętwiała cały dzień... z 2 tyg temu jak usiadłem przed TV i przetarłem oczy to mi się obraz rozmazał na jakieś 40 sekund. wczoraj kupiłem sobie witaminy. wczoraj i dziś wziąłem i mi przeszła noga. ale badania i tak wszystkie sobie zrobie.\n@MrPickles: @qian: duza obecnosc krwi w moczu. Dostalem leki na tydzien. Jak to nie pomoze to do urologa........ (╯︵╰,)


Mocniejsze TT w produkcji - motogazeta mojeauto.pl\nMocniejsze TT w produkcji\n2006-08-22 źródło: Auto Express mojeauto.pl\nReporterom branżowego magazynu Auto Express udało się udowodnić fakt, że niemiecki producent samochodów z Ingolstadt przygotowuje mocniejszą wersję swojego znanego modelu TT, tym razem w wersji RS.\nSamochód przyłapano podczas testów w Niemczech. Białe coupe wyglądało bardzo podobnie do samochodu złapanego na drogach Finlandii podczas mroźnej zimy, na początku tego roku. Jednakże wyposażenie, które znalazło się pod maską znacznie się zmieniło.\nDokładniejsze informacje na temat danych technicznych auta są nadal bardzo skąpe, lecz wiadomo, że nowy samochód zasilany będzie usprawnioną wersją podwójnie doładowanego silnika czterocylindrowego, wykonanego w technologii TFSI. Nie wiadomo jeszcze dokładnie jaka będzie dokładna moc jednostki, lecz można się spodziewać, że będzie ona oscylować wokół 300 koni mechanicznych. Będzie to wzrost wydajności o przynajmniej 50 koni mechanicznych w porównaniu z aktualną wersją samochodu wyposażonego w jednostkę V6 o pojemności 3,2 litra. Z nowym silnikiem połączona zostanie manualna, sześciobiegowa skrzynia biegów lub przekładnia S-tronic.\nNowe Audi TT RS zadebiutuje najprawdopodobniej już pod koniec tego roku. Będzie ono przeznaczone dla prawdziwych entuzjastów szybkiej jazdy, za sprawą bardzo dobrych warunków jezdnych. Ceny nowego modelu marki Audi można się póki co tylko domyślać.\nAudi przygotowuje A7 (2006-05-18)\nTe TT z zdjec to po prostu S-line i tyle.. a co do komentarzy to przeciez 3.2 to wlasnie V6 albo dokladniej VR6.. pozdro\nAudi TT, które chce być sportowym coupe, brakuje 6 cylindrów i tylnego napędu... Brakuje mu też charakteru, który mają np. RX-8, 350Z, Brera czy Celica\nprawdziwi męźczyćni jeźdżą konno na oklep lub pickapami Dodge Ram (8.3 litra, V10, 500 KM) :):):)\nA wy sie najwiecej znacie na samochodach.Audi TT to wspaniały samochód zarówno jak i dla mężczyzn. Wiele bym dał żeby taki mieć:D\ni zapomniałem dodać, ze dla pedałów są kabriolety, dla mężczyzn coupe bo mężczyźni cenią sobie własności trakcyjne i osiągi a pedały chcą dobrze wyglądać w samochodzie


Luksusowa lampa podłogowa czarno niklowana Modern Classic New York\nKod produktu: HK-111453\nPiękna, masywna lampa podłogowa. Podstawa niklowana, stylizowana, noga w kolorze czarnym. Takie zestawienie kolorów zapewnia efekt szyku i elegancji. Do wnętrz klasycznych, New York, Modern Classic. Lampa sprzedawana bez abażura, cena dotyczy samej podstawy. Do zdjęcia użyto abażur z dolną średnicą 40 cm. Abażury oferta kliknij\nWymiary : wysokość bez abażura 142 cm, podstawa 21 cm x 21cm, Max 40 W, E27


Uwaga na oszustów! Sprawdź, co zrobić, gdy dostaniesz takiego maila. - Sukces Pisany Szminką\nBiznes fotografie designed by Dashu83 - Freepik.com\nAutor dr Paweł Mielniczek\n„W trakcie przeprowadzania czynności sprawdzających przez Głównego Inspektora Nadzoru Ochrony Danych Osobowych (…) ujawnione zostały liczne nieprawidłowości” – tak w skrócie zaczynał się komunikat, którego masowymi odbiorcami byli w ostatnim czasie polscy przedsiębiorcy. Wielomilionowe kary związane z nieprzestrzeganiem zapisów RODO będą prowokować oszustów oraz budzić wątpliwości i obawy właścicieli firm. Pod wpływem impulsu mogą uwierzyć w fałszywe wiadomości.\nOszuści finansowi szukają coraz to nowszych sposobów, by dotrzeć do swoich potencjalnych ofiar. Obecnie działania mające na celu wyłudzenie pieniędzy dotykają niemal wszystkie branże i sektory bez względu na specyfikę czy strukturę firmy. Schemat działania w każdym przypadku jest bardzo podobny. Właściciele otrzymują – mailowo, bądź w formie papierowej – dokument, który obliguje ich do natychmiastowego uregulowania zaległych opłat, wpisu do fałszywego rejestru danych lub wpłacenia określonej kwoty pieniężnej w celu uniknięcia poważnych konsekwencji związanych z popełnionego przez dany podmiot błędu.\nCZYTAJ TAKŻE: RODO W SZKOLE I PRZEDSZKOLU – WSZYSTKO, CO MUSISZ WIEDZIEĆ NA TEN TEMAT.\nPrzestępcy działają dziś bardzo sprawnie, a podejmowane przez nich kroki wyglądają niezwykle wiarygodnie. Pliki, które przesyłają do swoich ofiar bardzo często zawierają wizerunek orła, pieczątkę z imieniem i nazwiskiem oraz podpisem osoby decyzyjnej. Nazwy instytucji, które umieszczają w nagłówku mają kojarzyć się m.in. z Urzędem Ochrony Danych Osobowych (UODO), co w zamyśle oszustów, ma ich uwiarygodnić.\nOsoby próbujące wyłudzić jakiekolwiek pieniądze, niezależnie czy to od wielkich korporacji, małych przedsiębiorstw, czy też osób prywatnych sięgają po coraz to bardziej wyrafinowane i dopracowane sposoby. Wprowadzone w maju br. rozporządzenie o ochronie danych osobowych dało im kolejne możliwości oraz drogi, którymi mogą docierać do przedsiębiorców.\nFunkcjonowanie organizacji zgodnie z przepisami RODO nadal budzi wiele wątpliwości. Jak rozpoznać te, których celem jest kradzież nie tylko zasobów finansowych, ale także cennych dla organizacji danych?\nSprawdź, co powinno przykuć uwagę właścicieli firm:\ne-maile zawierające linki lub załączniki z dokumentami z których skorzystanie zapewnić ma pozornie pełną zgodność z RODO; otworzenie takich wiadomości może skutkować zainstalowaniem na komputerze i smartfonie wirusa;\noferty usług doradczych z obszaru ochrony danych osobowych zawierające informację o tym, że odmowa skorzystania z nich skutkować może złożeniem skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych;\nnieprawdziwe informacje o prawnej konieczności nabycia szaf zapewniających zgodność z RODO, krat w oknach, szczególnych kategorii niszczarek, nakładek na ekrany monitorów, kłódek oraz innych dedykowanych dla RODO rozwiązań.\nWszelkie tego typu wiadomości wysyłane drogą mailową to oszustwa. Istotne jest, by nie pobierać załączonych w mailu plików, nie odpowiadać na tego typu wezwania. Pod żadnym pozorem nie należy wysyłać także pieniędzy na podane numery kont. Jeśli dany e-mail zasieje wątpliwość, najlepszym rozwiązaniem jest bezpośredni kontakt z instytucją, pod którą podszywają się oszuści.\nWarto pamiętać, że jedyną instytucją uprawnioną do nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie danych osobowych oraz nakładania administracyjnych kar finansowych jest w Polsce Prezes UODO.\ndr Paweł Mielniczek, ekspert ds. ochrony danych, ODO 24.


Artur Bartoszewski - materiały dla studentów - Komunikacja człowiek-komputer\nKomunikacja człowiek-komputer - studia stacjonarne\nJęzyki programowania C i C++\nPodstawy programowania - PASCAL\nWykład 1: Wstęp do teorii komunikacji.\nWykład 2: Testowanie funkcjonalności.\nWykład 3: Projektowanie strony głównej.\nWykład 4: Nawigacja i architektura informacji.\nWykład 5: Typografia; i Kolorystyka;\nWykład 5: Pisanie na potrzeby Internetu;\nMatriały multimedialne do wykładów:\nWykład 2: EyeTracking\nUwaga: Prezentacje będą dodawane po wykładach. Kolejność omawianych zagadnień może ulec zmianie. Przypominam - przeglądanie prezentacji nie zastąpi udziału w wykładzie!\nW trakcie laboratoriów wykonujemy 3 projekty. Każdy projekt to dwa zajęcia (zajęcia pierwsze poświęcone będą na przedstawienie i omówienie projektu, zajęcia drugie to przedstawienie i dyskusja wyników).\nProjekt 1: System oceniania funkcjonalności serwisów WWW\nTemat projektu: Oceniamy wybrane serwisy księgarni internetowych.\nCel projektu: Celem ćwiczenia jest zademonstrowanie sposobu oceny i porównywania serwisów internetowych.\nWprowadzenie: Dokument "ocena strony amazon.pdf" jest przykładem analizy funkcjonalności strony internetowej zaczerpniętym z książki: J. Nielsen; M. Tahir; Funkcjonalność stron WWW, 50 witryn bez tajemnic" Ta metoda analizy stron wymaga jednak dużej wiedzy i praktyki.\nW naszym ćwiczeniu posłużymy się przygotowanym na podstawie badań J. Nielsena narzędziem do oceny funkcjonalności stron WWW. Jest nim zestaw pytań, zawarty w dokumencie "system oceny stron www.rtf".\nocena strony amazon.pdf\nsystem oceny stron www.rtf\nProjekt 2: Projekt funkcjonalny witryny internetowej\nTemat projektu: Przygotowanie projektu i makiety serwisu WWW\nCel projektu: Celem ćwiczenia jest poznanie metod przygotowywania projektów i makiet witryn internetowych.\nWprowadzenie: Zadaniem studentów jest przygotowanie projektu i makiety serwisu hipotetycznej firmy (dane firmy, założenia biznesowe strony, grupa docelowa odbiorców i inne wytyczne projektu zawarte są w instrukcji). Celem tworzenia takiej makiety jest przygotowanie ścisłych i jednoznacznych wytycznych dla programistów tworzących witrynę (najczęściej jest to firma zewnętrzna). Dobrze wykonany projekt powinien więc pozwalać czytelnikowi jasno wyobrazić sonie układ i zawartość serwisu.\nNarzędzia: Pakiet Corel (lub dowolne inne narzędzia graficzne - przy załorzeniu eksportu wyników do formatu PDF).\nInstrukcja do projektu drugiego\nTeoria do projektu: budowa i zadania strony głównej\nProjekt 3: Projekt interfejsu użytkownika dla programu komputerowego\nTemat projektu: Przygotowanie projektu i makiety GUI dla programu typu bazodanowego\nCel projektu: Zapoznanie się z problematyką analizy i projektowania graficznych interfejsów użytkownika w programach komputerowych.\nWprowadzenie: Zadaniem jest wykonani projektu funkcjonalnego i makiety interfejsu programu komputerowego typu bazodanowego. Projekt tego typu zawiera podstawowe funkcjonalności (możliwości programu) oraz interfejs użytkownika (wygląd okien). Założenia projektu oraz wymagania opisane są w załączonej instrukcji.\nNarzędzia: MS Visio (można posłużyć się także dowolnym wizualnym środowiskiem programistycznym np. Delphi).\nInstrukcja do projektu trzeciego


NAJLEPSZY JAKUB SZCZEPAŃSKI - Mława\n2018-08-08 10:00:00 (ost. akt: 2018-08-08 10:34:04)\nOgólnopolska Olimpiada Młodzieży bez naszego udziału, przed zawodami Andżelika Łyczek doznała poważnej kontuzji. Uraz stawu barkowego wykluczył ją ze startu w najbliższych imprezach, aktualnie przechodzi rehabilitację.\nW Mistrzostwach Polski 16- latków w Ostrowcu Świętokrzyskim startowali Ania Powązka i Jakub Szczepański. Lepiej w tych zawodach zaprezentował się Jakub Szczepański, podopieczny Michała Chlastosza w eliminacjach wyścigu na 50m klasycznym zajął 15 miejsce. Wynik 31,82 pozwolił mu na awans do finału B, gdzie walczył o miejsce 11-20. Na 50- metrowym basenie popłynął bardzo dobrze, a uzyskany czas 31,66 dał mu 14 miejsce w Polsce wśród 16- latków oraz nowy rekord życiowy. W wyścigu na 100m klasycznym zajął 22 miejsce z czasem 1:11,97. Odległe miejsca zajął w wyścigu na 50m motylkowym (91 miejsce) i na 50m dowolnym (59 miejsce).\nAnna Powązka startowała w wyścigu na 50m, 100m i 200m grzbietowym, najwyższe miejsce zajęła na najdłuższym dystansie. Ania zajęła 26 miejsce wynikiem 2:38,64.\nNajmłodsza grupa zawodników z Płetwala rywalizowała w Mistrzostwach Polski 14- latków.\nNajwyżej sklasyfikowany z naszych zawodników był Jakub Czupryn, który zajął 34 miejsce w wyścigu na 200m grzbietowym (2:31,20), w pozostałych wyścigach 60 miejsce na 50m grzbietowym (33,13) i 67 miejsce na 50m klasycznym (37,13).\nNa 36 pozycji uplasował się Adrian Kaliszewski w wyścigu na 200m klasycznym (2:48,11), 48 miejsce zajął w wyścigu na 200m zmiennym (2:36,45) i 50 miejsce na 100m klasycznym (1:19,40).\nSylwia Rząp zajęła 37 miejsce w wyścigu na 200m grzbietowym (2:41,83), 63 miejsce na 100m grzbietowym (1:18,70) i 64 na 50m grzbietowym (36,52).\nTomasz Murawski zajął 71 miejsce na 200m dowolnym (2:22,30) i 103 miejsce na 100m grzbietowym (1:02,78).\nW sobotę 28 lipca odbył się drugi turniej z cyklu III Grand Prix Szreńska w siatkówce plażowej, startowały tylko cztery pary. Zwycięska para z pierwszego turnieju Paweł Warda/ Paweł Domżalski w decydującym meczu pokonali w dwóch setach do 15 i 18 mławską parę Szwęch/ Rybka. Pozostałe spotkania rozstrzygnęli na swoją korzyść bez straty seta.\nW meczu o drugie miejsce para Szwęch/ Rybka odprawiła w dwóch setach do 14 parę ze Szreńska Kuźniarski/ Rzeczkowski. Para ze Szreńska zajęła 3 miejsce po wygranym meczu z parą Jurkiewicz/ Jurkiewicz (15 i 12).\n1. Paweł Warda/ Paweł Domżalski- 9pkt\n2. Tomasz Szwęch/ Robert Rybka- 6pkt\n3. Piotr Kuźniarski/ Adam Rzeczkowski- 3pkt\n4. Mariusz Jurkiewicz/ Mateusz Jurkiewicz- 0pkt\nMławska para druga w Lubawie\nMławska para Serafin Gruźlewski/ Magnus Dudkiewicz zajęła drugie miejsce w Turnieju Siatkówki Plażowej o Puchar Dyrektora OSiR w Lubawie. O główne trofeum rywalizowało 12 zespołów. Nasza para z kompletem zwycięstw w eliminacjach awansowała do fazy półfinałowej, gdzie pokonali parę Leonowicz/ Polewaczyk z Morąga.\nW spotkaniu finałowym przegrali z parą Paszkowski/ Mokrski z Olsztyna.\nPiknik sportowy w Morawach\nW niedzielę 29 lipca w Morawach odbył się kolejny piknik sportowy podczas którego rozegrany został cykl turniejów zorganizowanych dla mieszkańców gminy Stupsk: finał wakacyjnego turnieju „Granie na tartanie”, plażowa piłka siatkowa, turniej drużyn OSP oraz towarzyski mecz piłki nożnej Samorządowcy- Strażacy.\n„Granie na tartanie” zdominowała drużyna Amigo Konopki pokonując w półfinale Stupsk wynikiem 6:1, a następnie w finale zwyciężając Wyszyny 7:1. Poza tytułem „najlepszej drużyny” zawodnicy z Amigosów zdobyli indywidualne wyróżnienia: tytuł króla strzelców zdobył bramkostrzelny Adrian Kocięcki, bramkarzem turnieju wybrany został: Marcin Paturalski. Nie stawił się jeden z zespołów fazy eliminacji „Śmieszki”, który tym samym oddał walkowery w meczach finałowych.\n1. Amigo Konopki, 2. WYSZYNY K. 3. STUPSK.\nW turnieju piłkarskim O S P wzięły udział najaktywniejsze straże z terenu gminy Stupsk: OSP Rosochy, OSP Konopki oraz OSP Wyszyny. Finalnie to druhowie z Wyszyn okazali się najlepsi. Drugie miejsce zajęli strażacy z Rosoch, trzecie z Konopek.\nW turnieju plażowej piłki siatkowej trójek, zespoły walczyły o puchar Wójta Gminy Stupsk. Z 6 zgłoszonych zespołów do półfinału zakwalifikowały się teamy: Adama Zadrożnego, Adama Łapucia, rodziny Karwackich oraz zespół z Ciechanowa „Pochmurni”. Warunki atmosferyczne nie pozwoliły dokończyć turnieju. Grad, deszcz i silny wiatr zmusiły organizatorów do przełożenia spotkań półfinałowych na 12 sierpnia. W półfinałach zmierzą się zespoły:\nZadrożny Adam- Łapuć Adam oraz Karwaccy- Pochmurni.\nNa zakończenie pikniku odbył się towarzyski mecz samorządowców ze strażakami, który zakończył się remisem 5:5. Rzuty karne pozwoliły rozstrzygnąć to spotkanie na korzyść strażaków. Wszystkie zespoły podczas pikniku otrzymały pamiątkowe puchary, które wręczył Wójt Gminy Stupsk- Jacek Świderski.


Ważne słowa premiera w węgierskiej prasie - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 2 lipca 2021, 09:15\nZałożenia Nowego Polskiego Ładu przedstawił premier Mateusz Morawiecki w opublikowanym w piątek artykule w węgierskim dzienniku „Magyar Hirlap”. Podkreślił, że program ma umożliwić wejście na nowy poziom rozwoju.\nPremier zaznaczył, że Polska wykorzysta okres popandemiczny na przekształcenie systemu gospodarczo-społecznego w taki sposób, by stał się on sprawiedliwszy i odporniejszy na następne kryzysy, a także umożliwił wejście na nowy poziom rozwoju.\nWedług Morawieckiego historia uczy, że odpowiedzią na kryzys może być większa aktywność państwa.\nPodkreślił m.in., że obecny system finansowania służby zdrowia osiągnął swe granice i dlatego należy przeznaczyć na jej rozwój 7 proc. PKB. To z kolei wymaga zmiany modelu finansowania służby zdrowia, a zatem również zmian w systemie podatkowym.\nPrzypomniał, że Polska była jedynym krajem, w którym część składki zdrowotnej można było odliczyć od podatku, i choć polski system podatkowy nominalnie jest progresywny, to de facto stał się regresywny, a osoby o niższych dochodach płacą proporcjonalnie większe podatki niż osoby o dochodach wyższych.\nMorawiecki zaznaczył, że Nowy Polski Ład wyrasta z ducha szeroko rozumianej solidarności i ma zmniejszyć nierówności dochodów oraz wesprzeć zarabiających najmniej, dlatego m.in. kwota wolna od podatku ma wynieść 30 tys. zł.\nZauważył też, że w Nowym Polskim Ładzie chodzi również o solidarność międzypokoleniową: z jednej strony - wsparcie materialne dla seniorów w postaci nieopodatkowanej emerytury, a z drugiej - zdolność do zadbania o przyszłe pokolenia, by mogły lepiej zarabiać, pracować w lepszych warunkach i żyć w środowisku, gdzie można oddychać świeżym powietrzem.\nTekst premiera opublikowany został także w miesięczniku opinii “Wszystko co Najważniejsze” oraz w zagranicznych tytułach prasowych i na portalach w ramach projektu “Opowiadamy Polskę światu”, realizowanego wspólnie z Instytutem Pamięci Narodowej i Narodowym Bankiem Polskim.\nNowe progi podatkowe? Potrzebne w Polskim Ładzie\nPolski Ład jest próbą wyeliminowania głównych nieprawidłowości w regulacjach podatkowych, ale za mało stanowczą - uważa prezes Polskiego Towarzystwa ekonomicznego Elżbieta Mączyńska


Cheesecake z truskawkami i kokosem - przepis na cheesecake z truskawkami i kokosem od picantecooking - Durszlak.pl\nPrzepis: Cheesecake z truskawkami i kokosem\nTen cheesecake jest ze skórką cytryny, wiórkami kokosowymi i truskawkami. Ciasto nie należy do łatwych w przygotowaniu. Potrzebna jest wytrwałość i cierpliwość. Praktyka również się przyda, ale czasami nawet przeszkadza. "Dlaczego?", Zapytacie! Ano dlatego, że z moich obserwacji wynika, że doświadczeni kulinarzy często nie zagłębiają się w przepis, zamieniają składniki, co nie zawsze kończy się powodzeniem, a potem się s...\nciasto z truskawkami i kokosem 87\nMuffinki z truskawkami i kokosem 7\ndrożdżówki z serem, truskawkami i kokosem 49\nszybkie ciasto z kokosem i truskawkami 83\nCiasteczka owsiane z truskawkami i kokosem 129\nUrodzinowy tort: kokos-truskawka 196\n268. Truskawki z kokosem 43\nNajprostszy przepis na muffinki z truskawkami i... 24\nBankietówki Kokos z truskawką 347\nTruskawka i kokos w Wielkanocnym cieście 90\nCiasto ucierane z z truskawkami i kokosem 113\nCheesecake z truskawkami i kokosem 18


Ogłoszenia 24 maja – Rzymskokatolicka Parafia pw. Dobrego Pasterza w Istebnej\nWskazania Biskupa obowiązujące od 26 marca\nSŁOWO KRZEPIĄCE DLA WSZYSTKICH NA DZIŚ\nSłowo krzepiące z poprzednich dni\nStraż Adoracji w Triduum Paschalne\nKatecheza dla klasy 1\nKatecheza dla klasy 2\nKatecheza dla klasy 4\nKatecheza dla klasy 5ab\nKatecheza dla klasy 5cd\nKatecheza dla klasy 8\nPielgrzymki krajowe 2020\nOpublikowane w 23 maja 2020 23 maja 2020 przez Grzegorz\nOgłoszenia 24 maja\nW dzisiejszą niedzielę przypada uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego – nasz parafialny odpust. Wspominamy chwilę, kiedy Pana Jezus przestał być widoczny dla swoich uczniów i wstąpił do chwały niebieskiej. W inny sposób pozostaje między nami. Posyła nam Ducha Świętego, spotyka się z nami w swoim słowie i w czasie sprawowania Eucharystii.\nKolekta z dzisiejszej niedzieli będzie przeznaczona na potrzeby naszej parafii. Za złożone ofiary serdeczne Bóg zapłać.\nwe wtorek – wspomnienie Św. Filipa Nereusza, prezbitera. W tym dniu modlimy się za wszystkie matki z okazji przypadającego ich święta\nw sobotę – wspomnienie Św. Jana Sarkandra, prezbitera i męczennika, patrona naszej diecezji\nw przyszłą niedzielę Uroczystość Zesłania Ducha Świętego. Rozpoczniemy Mszą wigilijną w sobotę o 18.00.\nOd 25 – 29 maja, oraz od 1- 5 czerwca dzieci z klas trzecich przyjmą na Mszach św. wieczornych Pana Jezusa podczas I Komunii św. Proszę by w tych Mszach św. oprócz dzieci i ich rodzin uczestniczyli tylko ci, którzy zamówili intencje mszalne.\nOd poniedziałku 25 maja zapraszamy służbę liturgiczną do posługi przy ołtarzu w czasie Mszy św. i nabożeństw. Obowiązuje maseczka.\nW naszych indywidualnych modlitwach pamiętamy o chorych, służbie zdrowia, prosimy Boga o deszcz.\nZachęcamy do korzystania z sakramentu pokuty i pojednania oraz z Komunii św. wielkanocnej, do której zobowiązują nas przykazania kościelne. Spowiedź św.: ks. proboszcz przed Mszami św. w konfesjonale, ks. Grzegorz w salce na probostwie: przed Mszami oraz od 16.15 do 17.00 poza niedzielą i środą.\nW przyszłą niedzielę 10.05 Msze św. będziemy odprawiać w następującym porządku:\nw sobotę o godz. 18.00\nw niedzielę o godz. 7.00, 8.30, 10.00, 11.30, 15.00, 16.30, 18.00.\nZachęcamy do korzystania z materiałów duszpasterskich umieszczonych na stronie internetowej naszej parafii.\nWięcej na koncie fb i na stronie sióstr elżbietanek\nPoprzedni wpisPoprzedni Sobota, 23 maja\nNastępny wpisNastępny Niedziela, 24 maja, Wniebowstąpienie\nSobota IX tydzień zwykły(2 Tm 4, 1-8)Najmilszy: Zaklinam cię na Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądził żywych i umarłych, oraz na Jego pojawienie się i na Jego królestwo: […]


Disney Europy Wschodniej • Ekrany\nMikołaj Góralik Historia kina\nCzeski film animowany narodził się w okresie kina niemego, jednak po raz pierwszy uwagę międzynarodowej krytyki przyciągnęły dopiero prace Karela Dodala, m.in. rysunkowa reklama mydła Sapona zatytułowana Gra baniek mydlanych (1937). Jego asystentką była Hermína Týrlová, która zadebiutowała samodzielnie jako twórczyni filmów lalkowych niezwykle popularną Mrówką Ferdą (1943), a z czasem sama stała się mentorką innych wybitnych animatorów, przede wszystkim Karela Zemana. Prawdziwy rozkwit czechosłowackiej animacji rozpoczął się wraz z nacjonalizacją przemysłu kinematograficznego w 1945 roku. Wsparcie instytucjonalne przekuło się wkrótce w sukcesy na zagranicznych festiwalach filmowych, a wprowadzona trzy lata później poetyka socrealizmu ograniczała twórców animacji w znacznie mniejszym stopniu niż artystów innych dziedzin sztuki. Z perspektywy historycznej, obok surrealizmu i międzywojennego teatru awangardowego Jiříego Voskovca i Jana Wericha, animacja była w Czechach jedną z najciekawszych alternatyw dla oficjalnej kultury.\nPrzez niemal pół wieku czeskim animatorom brakowało zaplecza technicznego, realizowali swoje obrazy w ramach działów efektów specjalnych istniejących atelier filmowych, gdyż w Czechosłowacji nie działało żadne studio produkujące wyłącznie animacje. Sytuacja niespodziewanie uległa zmianie w czasie II wojny światowej, gdy w centrum okupowanej Pragi austriacki przedsiębiorca Richard Dillenz postanowił otworzyć studio filmów rysunkowych. Według pogłosek tajemnicze przedsięwzięcie zostało częściowo sfinansowane z amerykańskiego kapitału i po zakończeniu wojny, której wyniku nikt wówczas nie mógł przewidzieć, sam Walt Disney miał przejąć dobrze już prosperujące studio. Historia ta może wydać się nieprawdopodobna – Austriak o nieznanej nikomu przeszłości, niemający pojęcia o sztuce filmowej, postanawia zająć się realizacją animacji, twierdząc, iż potępia działania III Rzeszy, choć kolejne niemieckie inspekcje wita z odznaką NSDAP na piersi, w dodatku znajduje chętnych do pracy Czechów. Znany animator oraz scenarzysta Jiří Brdečka, który zaczął swoją karierę od współpracy z Dillenzem, po latch tłumaczył we wspomnieniach Pod tou starou Lucernou a jiné vzpomínky (1992), że rodzimym filmowcom chodziło przede wszystkim o to, aby pozostać aktywnymi zawodowo i uniknąć zesłania do ponurych okupacyjnych fabryk.\nOprócz Dillenza i jego asystenta w studiu filmowym pracowali wyłącznie Czesi. Po niepowodzeniu pierwszego projektu, animowanej adaptacji opery Orfeusz i Eurydyka, na początku 1943 roku Dillenz uciekł za granicę, zaś studio zatrudniające w tym czasie okołostu pracowników przeszło pod kontrolę nazistowskiego karierowicza Horsta von Möllendorffa, którego niezbyt zajmował dalszy los filmowców. Pierwszym zrealizowanym filmem był rysunkowy Ślub w koralowym morzu (1945). Wśród jego twórców znalazł się m.in. Jiří Trnka, choć prawa do autorstwa rościł sobie także Möllendorffer. W krótkiej animacji wyraźnie widać wpływy twórczości Disneya, który od lat 30. nieprzerwanie dominował na światowych rynkach filmowych. Podobna kreska, antropomorfizacja postaci, pretekstowa fabuła – to wszystko powodowało, że doskonałemu technicznie filmowi brakowało oryginalności. Wkrótce miało się to zmienić za sprawą studia Bratři v triku (Bracia w triku), założonego przez grupę rysowników i scenarzystów wywodzących się z dawnej pracowni Dillenza.\nNazwa z jednej strony nawiązywała do działów trików filmowych i efektów specjalnych, gdzie dotychczas znajdowali zatrudnienie animatorzy, z drugiej – do pasiastych trykotów trzech postaci widniejących na charakterystycznym logo zaprojektowanym przez Zdeněka Milera, późniejszego autora Krecika (1957–2002).\nNa szefa nowo powstałego studia w czerwcu 1945 roku wybrano Trnkę, odnoszącego już sukcesy ilustratora, malarza oraz twórcę scenografii do przedstawień teatralnych Jiříego Frejki.\nJak kominiarczyk wyprowadził SS w pole\nNarodziny czeskiej szkoły animacji\nKażda szkoła filmowa potrzebuje mistrza, wokół którego zgromadzą się inni zdolni filmowcy, a Trnka znakomicie nadawał się do takiej roli i to on zapoczątkował czeską szkołę animacji. Do jego najbliższych współpracowników należeli Břetislav Pojar oraz Stanislav Látal, reżyserujący także własne filmy, oprócz nich zasłynęli też wspomniani Brdečka i Miler czy Václav Bedřich. Wzorem dla wszystkich był jednak Trnka, który nie bał się realizować filmów artystycznych, co wyróżniało działalność studia Bratři v triku w okresie, gdy animacja kojarzyła się przeważnie z tytułami adresowanymi do młodego widza. Z tego samego powodu komunistyczna cenzura nie była tak wyczulona na z pozoru „niewinne” animacje, toteż autorzy mogli pozwolić sobie na poruszanie nowych tematów bądź odkrywanie całkiem odmiennej stylistyki. Animatorzy nie podjęli jednak takiej próby (oprócz Pragi filmy animowane realizowano również w Zlinie, w czasach komunistycznych przemianowanym na Gottwaldov), skłaniając się w stronę bezpiecznej tematyki związanej z legendami, baśniami i ludowymi podaniami.\nDopiero Trnka okazał się autorem filmowym, który restrykcje oraz cenzorskie ograniczenia potrafił twórczo wykorzystać, a przede wszystkim nadał rozpoznawalny autorski rys wszystkim dziełom sygnowanym swoim nazwiskiem.\nObszerną filmografię reżysera otwierają klasyczne filmy rysunkowe wieńczone obowiązkowym morałem. Nawet te wczesne obrazy posiadają już wszystkie cechy charakterystyczne dla jego całej twórczości. Trnka starał się unikać brutalności na ekranie, był zręcznym adaptatorem, sięgającym wyłącznie po utwory uznanych pisarzy. W podobny sposób dbał o wysoką jakość wszystkich komponentów dzieła filmowego, w tym muzyki – stale współpracował z kompozytorem Václavem Trojanem. Dzięki temu Trnka wkrótce przełamał monopol Disneya, a jego animacja Rozbójnicy i zwierzęta (1946), oparta na motywach baśni braci Grimm, zwyciężyła w konkursie pierwszego w historii festiwalu filmowego w Cannes w 1946 roku.\nReżyser nie bał się odważnych eksperymentów zarówno z gatunkami filmowymi, kręcąc na przykład animowaną satyrę polityczną Jak kominiarczyk wyprowadził SS w pole (1946), jak i z warstwą formalną. Najlepszym przykładem jest Podarunek (1946), którego ramę narracyjną stanowi film aktorski – autor próbujący ukończyć swój scenariusz rozważa różne wersje wydarzeń, część animowana wzbogacona przez komentarz pozakadrowy jest natomiast odzwierciedleniem jego wyobraźni, modyfikowanej ad hoc wraz z kolejnymi pojawiającymi się pomysłami. Próby operowania językiem filmowym, zbliżonym jak najbardziej do kina fabularnego, pchnęły Trnkę w stronę innej techniki – animacji lalkowej, dlatego już pod koniec 1946 roku opuścił specjalizujący się w filmach rysunkowych zespół Bratři v triku i wraz z gronem przyjaciół założył studio filmów lalkowych, nazwane z czasem Studiem Jiříego Trnki.\nW wieku 14 lat Trnka został asystentem legendarnego lalkarza Josefa Skupy, który zasłynął jako twórca pary marionetek Spejbl i Hurvínek. Skupa nie tylko nauczył Trnkę rzemiosła, lecz też rozbudził zainteresowania twórcze przyszłego reżysera. Teatr marionetkowy miał na terenie dzisiejszych Czech bogate tradycje: na przestrzeni XVII i XVIII wieku pełnił ważną funkcję podtrzymywania narodowego języka, przeznaczony zarówno dla dziecięcej, jak i dorosłej widowni. Jako tańszy substytut tradycyjnego teatru, otwarty właściwie na wszystkie gatunki sceniczne, olbrzymią popularność zyskał również w okresie międzywojnia, zaś w czasie nazistowskiej okupacji stanowił formę politycznego oporu, gromadząc wielu cenionych artystów, znajdujących w nim oazę twórczej wolności. Ten rodzaj przedstawienia bardzo łatwo przeniknął do świata ruchomych obrazów. Warto zauważyć, że od realizacji w technice tzw. czarnego teatru swoją przygodę z animacją rozpoczynał też Jan Švankmajer.\nPierwszym pełnometrażowym filmem, w którym Trnka pokazał kunszt operowania lalkami w animacji poklatkowej, był Czeski rok (1947), oparty na czeskich zwyczajach i rytuałach zebranych przez Františka Hrubína w książce o tym samym tytule. Całość składa się z sześciu części połączonych ilustracją muzyczną, za pomocą której reżyser starał się uchwycić rytm życia czeskiej prowincji na tle zmieniających się pór roku. W twórczości Trnki zachwyca dbałość o szczegół: animowane postaci posiadają nawet własne odbicia w tafli wody, a ich ruchy odpowiadają rzeczywistym zachowaniom – w tym celu filmowcy mierzyli często za pomocą stopera czas własnej reakcji podczas wykonywania określonej czynności, a następnie przeliczali ten wynik na czas ekranowy. Natomiast od początku lalki Trnki pozbawione były detali: proste twarze, obłe kształty, dłonie bez palców; stało się to rozpoznawalnym stylem Studia Jiříego Trnki.\nZwrot w jego twórczości stanowił film Stare czeskie legendy z 1953 roku, w którym animowani bohaterowie po raz pierwszy przemówili, a ich oblicza stały się bardziej zindywidualizowane.\nWygląd lalki wciąż odzwierciedlał tylko esencjonalne cechy charakteru, opierając się na zasadzie typażu. W przeciwieństwie do innych lalkarzy, tworzących kilka wyrazów twarzy dla każdej postaci, Trnka traktował lalki niczym maski teatralne, wyrażające wyłącznie jedną emocję. Zmiany nastroju starał się osiągnąć za pomocą środków formalnych, posługując się całym spektrum języka filmowego, poprzez odpowiednie oświetlenie, sposób kadrowania, poetykę długich ujęć, przebitki czy transfokacje. Aż do czasu politycznej odwilży lat 60. i narodzin czechosłowackiej nowej fali animacje pozostawały w zasadzie jedynymi obrazami znad Wełtawy dystrybuowanymi poza żelazną kurtynę. Twórczość Trnki oraz innych animatorów, m.in. specjalizującego się w filmach łączących animację z grą aktorską Karela Zemana (Diabelski wynalazek , Przygody Münchhausena ), była nieprzerwanie prezentowana zachodniej widowni, a ich dzieła regularnie odnosiły sukcesy na zagranicznych festiwalach. Zachwyty krytyków nad misternie prowadzoną przez Trnkę narracją doskonale puentuje uwaga Nâzıma Hikmeta, przywołana przez Jaroslava Bočka w monografii Jiří Trnka – Artist and Puppet Master, że obok Charliego Chaplina czeskiego twórcę należy uznać za największego poetę ekranu. W przeciwieństwie do filmu aktorskiego, w animacjach Trnki nie istniały żadne ograniczenia dla twórczej wyobraźni, toteż jego dzieła przepełnione są liryzmem w portretowaniu natury, ewokacją wiejskiego życia oraz wyjątkowym nastrojem, a w przypadku adaptacji także silną stylizacją względem literackich pierwowzorów.\nJiří Trnka, fot. Národní filmový archiv\nCzeski Walt Disney\nZnaczenie Jiříego Trnki w historii filmu animowanego jeszcze dobitniej wyraża się w określeniu „Disney Wschodu”, jakie wkrótce po pierwszych sukcesach przylgnęło do reżysera. Porównanie Trnki do twórcy Myszki Miki nie jest adekwatne, jeśli zestawimy podejście do animacji praktykowane przez obu filmowców. Pracownicy studia Disneya musieli nauczyć się, jak rysować postaci z disnejowskiego uniwersum według z góry przyjętego kanonu. Trnka, począwszy od wczesnych filmów realizowanych jeszcze w studiu Bratři v triku, dał swoim rysownikom całkowitą swobodę. Każda z postaci była wyjątkowa, bo choć stworzona według wyobrażeń Trnki, to namalowana w sposób cechujący danego animatora.\nNiepowtarzalność mise-en-scène stała się wyróżnikiem także późniejszych animacji lalkowych. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż twórczość Trnki w podobny sposób jak w przypadku Disneya odcisnęła piętno na dziełach innych autorów, nie tylko ze świata animacji.\nOparte na podaniach i legendach pełnometrażowe Stare czeskie legendy oraz Czeski rok zainspirowały sposób ukazania wiejskiego życia w filmie Vojtěcha Jasnego Wszyscy dobrzy rodacy (1969). Prawdziwe mistrzostwo formy reżyser osiągnął jednak w krótkometrażowej Pieśni prerii z 1949 roku, która była grą z konwencją westernu, a wizerunek czarnego charakteru Trnka wraz z Jiřím Brdečką wzorowali na postaci Hatfielda z Dyliżansu (1939) Johna Forda. Animacja stała się następnie źródłem inspiracji „szalonej komedii” Lemoniadowy Joe (1964, O. Lipský), do której scenariusz również napisał Brdečka.\nKolejnym arcydziełem w dorobku Trnki są trzy epizody Dobrego wojaka Szwejka (1955), przez znawców uznawane za najlepszą z filmowych adaptacji prozy Jaroslava Haška. Trudno oprzeć się wrażeniu, że w późniejszej o trzy lata aktorskiej wersji przygód Józefa Szwejka (Dobry wojak Szwejk [1957, K. Steklý]) obsadzony w roli tytułowej Rudolf Hrušínský do złudzenia przypomina bohatera wcześniejszej animowanej adaptacji. W niezwykle różnorodnej filmografii Trnki takich przykładów można odnaleźć znacznie więcej.\nNajważniejszy obraz w artystycznym dorobku Trnki powstał na podstawie jego własnego scenariusza, był zarazem ostatnim nakręconym przez reżysera filmem, także najbardziej politycznym. Ręka (1965) opowiada o życiu garncarza, którego sztuka, a w konsekwencji cała egzystencja, zostaje zrujnowana przez absurdalne wymagania systemu. Olbrzymia ręka nakazuje mu tworzyć dzieła wzorowane wyłącznie na oficjalnym kanonie, a gdy ten odmawia, będąca metaforą władzy ręka najpierw próbuje garncarza przekupić, następnie więzi go, a w końcu doprowadza do jego śmierci. Całość wieńczy ironiczny finał, w którym trumna z ciałem protagonisty zostaje przyozdobiona państwowym odznaczeniem. Zwraca uwagę zaskakująco odważny wydźwięk filmu, krytyczny względem panującego reżimu, jednak dla ówczesnych cenzorów wcale nie tak oczywisty.\nScenariusze filmów animowanych, pełne technicznych szczegółów, były wyjątkowo trudne do oceny, dlatego też najczęściej animacje oceniano dopiero po ich ukończeniu. Wówczas przeważnie nie zatrzymywano artystycznie udanych tytułów, na które wydano już państwowe pieniądze. Choć budziły dezaprobatę komisji kolaudacyjnych, wysyłano je na zagraniczne festiwale z nadzieją na tak nieliczne dla socjalistycznej kinematografii nagrody. Ręka trafiła na ekrany dokładnie w tym samym czasie co dzieła debiutujących autorów czechosłowackiej nowej fali, którzy poprzez formalne bądź tematyczne zerwanie z konwencjami socrealizmu przetarli nowe ścieżki w kinie fabularnym, czym na stałe zapisali się w historii filmu. Podobną rolę przez lata odgrywały animacje: prawda wyrażona przez niewielkich rozmiarów lalki nie raziła partyjnych decydentów tak bardzo, by zakazać ich wyświetlania, toteż filmy Trnki i spółki zyskiwały wówczas międzynarodową renomę. Być może nawet ważniejszy od wyrafinowanej strony wizualnej oraz nowatorskiej tematyki okazał się polityczny kontekst zaistnienia animacji znad Wełtawy w festiwalowym obiegu. W przeciwieństwie do dzieł Miloša Formana, Ivana Passera czy Věry Chytilovej, osiągnięcia czechosłowackich animatorów nie są dziś jednak tak powszechnie znane.\nŚmierć Trnki w 1969 roku, a więc w okresie stłumienia reform „praskiej wiosny” i rozpoczęcia trwającej dwie dekady jałowej artystycznie epoki, tak zwanej „normalizacji”, symbolicznie kończy dominację czeskiego filmu animowanego na świecie. Od tej pory wybitnym filmowcom, takim jak Jan Švankmajer czy Jiří Barta, tylko sporadycznie udaje się zwrócić uwagę krytyków i festiwalowych gremiów jurorskich, zaś ich animacje nie są już częścią żadnej pokoleniowej formacji.\nCzeski film lalkowy\nPierwsza siedziba studia filmów lalkowych mieściła się przy ruchliwej alei Národní třída. Technika poklatkowa wymagała jednak niezwykłej precyzji – na 1 minutę filmu składa się 1500 zdjęć – oraz komfortowych warunków, toteż Jiří Trnka był zmuszony znaleźć nowe lokum, gdyż pracę nieustannie przerywały przejeżdżające nieopodal tramwaje. W latach 1949–1984 animacje powstawały w dawnym budynku klasztornym na ulicy Bartolomějskiej, w końcu pracownia Trnki została przeniesiona do Studia Barrandov, gdzie działa do dziś.\nNajbardziej osobliwą animacją w filmografii Trnki jest futurystyczna Cybernetyczna babcia (1962), w której autor kreśli ponury obraz cywilizacji przyszłości. Mająca pełnić funkcję idealnej opiekunki maszyna nie jest w stanie sprostać życzeniom małej dziewczynki – technika zastępująca człowieka w codziennych obowiązkach ponosi klęskę. Warto zauważyć, iż pomimo bogatych tradycji czechosłowackiego kina science fiction, film Trnki jako jedyny zawierał jawną krytykę rewolucji naukowo -technicznej. Animowana Cybernetyczna babcia wyraźnie różni się od powstałych wówczas propagandowych fabuł z gatunku science fiction.\nNajwiększy komercyjny sukces czechosłowackiej animacji odniosła Wyprawa w przeszłość (1955) Karela Zemana. Autor odtworzył ponad 30 gatunków prehistorycznych zwierząt i zręcznie połączył niewielkie modele z grającymi w filmie aktorami. Część eksponatów można podziwiać w muzeum poświęconym twórczości tego reżysera znajdującym się w Pradze.\nPodczas tegorocznej edycji festiwalu „Kino na Granicy” (29 kwietnia – 3 maja 2022 r.) odbędzie się retrospektywa filmów Jiříego Trnki. W Cieszynie będzie można zobaczyć 8 jego najważniejszych animacji oraz dokument o twórcy „Jiří Trnka: Nalezený přítel” („Jiří Trnka: Odnaleziony przyjaciel”) w reżyserii Joëla Fargesa z 2019 roku.


Xi Jinping włożył znacznie więcej energii niż jego poprzednicy w wykreowanie swojego wizerunku stanowczego i uwielbianego przywódcy | Brief #7 | Outriders\nXi Jinping włożył znacznie więcej energii niż jego poprzednicy w wykreowanie swojego wizerunku stanowczego i uwielbianego przywódcy\nXi Jinping włożył znacznie więcej energii niż jego poprzednicy w wykreowanie swojego wizerunku stanowczego i uwielbianego przywódcy. Korespondent “The New York Times” próbował dowiedzieć się więcej o sekretarzu generalnym Chińskiej Republiki Ludowej, który planuje zmienić konstytucję, aby bezterminowo pozostać u władzy.\nXi dorastał jako “partyjny książę”. W trudnych czasach rewolucji kulturowej w Chinach jego ojciec Xi Zhongxun, wysoki urzędnik państwowy i wicepremier Chin, trafił do więzienia. Niespełna 16-letni Xi został zmuszonydo paradowania w Gwardii Czerwonej Mao Zedonga, a później wysłany na wieś do pracy w imię rewolucji. Obecny przywódca Chin często powtarza, że był farmerem, przez co zyskuje zaufanie ludzi, podkreślając, że jest jednym z nich.\nXi, który w czerwcu skończy 65 lat, zajmuje stanowisko sekretarza generalnego KPCH od 2012 r. Przez rządową propagandę regularnie przedstawiany jest jako stanowczy i uwielbiany lider, który walczy z biedą i korupcją w kraju, a za granicą buduje prestiż swojego supermocarstwa.\n8 marca Xi Jinping zyskał kolejny tytuł. Tym razem został ogłoszony żyjącym buddyjskim bóstwem – bodhisattwą.\nSpołeczeństwo, Chiny, Azja\nBliskie relacje Rosji z Chinami, Indiami i Pakistanem\nChiny oświadczyły, że będą „utrzymywać normalną współpracę handlową” z Rosją. W dniu rozpoczęcia rosyjskiej inwazji na Ukrainę ChRL ogłosiła zniesienie nałożonych wcześniej obostrzeń na import rosyjskich pszenicy i jęczmienia. Część rosyjskich banków została jednak wykluczona z międzynarodowego systemu płatności SWIFT, dlatego Chiny musiały ograniczyć niektóre zakupy w Rosji – handlowcy mieli problemy z uregulowaniem należności. […]\nInwazja Rosji na Ukrainę końcem porządku geopolitycznego\nZdaniem niemieckich ekspertów ds. bezpieczeństwa rosyjska inwazja nie tylko zagraża suwerenności Ukrainy, lecz także podważa cały dotychczasowy porządek geopolityczny. „Dzisiaj prawie wszystko różni się od wczoraj” – mówi politolog Johannes Varwick z Uniwersytetu w Halle. „Wróciła konfrontacja dwóch bloków, jedynie granice bloku zachodniego przesunęły się na wschód w porównaniu z czasem zimnej wojny”. Rafael Loss, […]\nForum Indo-Pacyfiku w Paryżu i sojusz Turcji z Afryką\nW Paryżu odbyło się forum Indo-Pacyfiku i spotkanie ministrów spraw zagranicznych państw członkowskich Unii Europejskiej z ich odpowiednikami z regionu Oceanu Indyjskiego i Pacyfiku. Na paryskim forum reprezentowane były Nowa Zelandia, Indie, Korea Południowa, Japonia oraz grupa innych krajów azjatyckich. Chiny nie zostały zaproszone. Szef polityki zagranicznej Unii Europejskiej Josep Borrell zapowiedział skoordynowanie obecności UE […]\nMiny, pływające miasto i „nie koś trawnika w maju”


Powstanie Styczniowe – książka\nTa porywająca opowieść rzetelnego historyka i znakomitego publicysty przy pomocy słowa podejmuje walkę o pamięć Powstania Styczniowego. W barwnych obrazach tym słowem wyczarowanych przypomina historie 1863, 1864, 1865 roku. Broni znaczenia słowa „patriotyzm” i nazywa po imieniu tchórzostwo i zdradę. Wielki historyk i obrońca polskiej wolności, Bohdan Cywiński, napisał, iż „do Rosji nie wolno się zbliżać...\nNiezwykła historia pewnego Aborygena – książka\nMargo Stanisławska-Birnberg Janusz B. Kreczmański\nW pełnych tajemnic dziejach cywilizacji naszej planety, a szczególnie mało znanego kontynentu australijskiego podróże w czasie zawsze dawały przywilej wyjaśniania, poznawania przeszłości. Składając wytrwale cząsteczki zdobytych informacji podczas tych wędrówek w czasie przeszłym, znajdujemy wiele odpowiedzi na pytania o teraźniejszość. Poznajemy to, co dotychczas było niedostrzeżone, przemilczone,...\nNajoryginalniejsza książka o historii Polski! Historię Polski zazwyczaj poznajemy według utartego schematu: średniowiecze, nowożytność, zabory i powstania, odzyskanie niepodległości i wiek dwudziesty. Ale tak nie musi być! Norman Davies udowadnia, że nie ma dla niego schematów, od których nie można byłoby się oderwać. W Sercu Europy podróż przez polską historię biegnie ścieżką od czasów najnowszych...


RECENZJA: We Will Fail - Hand That Heals / Hand That Bites | FYH! - serwis o muzyce, serwis o kulturze\nRECENZJA: We Will Fail – Hand That Heals / Hand That Bites\nMiłosz Karbowski 24 marca 2016\nTo jak? Którą rękę wolicie?\nBerlińskie Berghain przez wielu zgodnie uznawane jest za mekkę muzyki elektronicznej. Dla wielu niespełnionym marzeniem jest pójść tam na imprezę, przepuszczając na barze kilka dniówek. A inni po prostu tam… grają. Aleksandra Grünholz, występująca pod monikerem We Will Fail, to kolejny artysta z katalogu MonotypeRec. (po T’ien Lai), który pojawi się tam w najbliższym czasie (i to po raz drugi!). I sądząc po wydanym niedawno dwupłytowym albumie Hand That Heals/Hand That Bites to dopiero wierzchołek góry lodowej, która z każdym kolejnym wydawnictwem będzie wypychać na powierzchnię kolejne oblicza muzycznej osobowości artystki. Efekt cieplarniany raczej nie wyrządzi tu zbyt wielkiej krzywdy, bo pokłady talentu Oli wydają się niewyczerpane.\nRęce, które leczą sprawiały, że ludzie przykładali do telewizorów głowy, nogi i wszystkie inne części ciała. Mnie w tym czasie w ramówce Polsatu bardziej interesował Hugo ratujący ze szczytu wulkanu swoją żonę i dzieci. Byli jednak tacy, którzy głęboko ufali nadprzyrodzonej sile programu. Taka magia, jak w otwierającym album, pełnym szmerów i dysonansów „Work Out” Zbyszkowi Nowakowi się jednak nawet nie śniła. W tym momencie unaocznia się pierwsza zauważalna różnica w porównaniu do debiutanckiego Vestörung – utwory mają tytuły! Czy coś to zmienia? Nie sądzę. Chociaż ja od nazw zdecydowanie lepiej zapamiętuję numery, więc pozostanie przy starym kluczu nie byłoby wcale takie złe. Jednak nie o nazwy tu przecież chodzi, a o muzykę. A ta wytacza poważny oręż. Jest tu jak zwykle dużo eksperymentu, zabaw z zapętlaniem jednych elementów i wrzucaniem na przester innych. W tle pojawiają się strzępki rozmów (jak w „Are Wrong”), a wszystko miesza się ze sobą i wiruje. Mimo to nie da się tu usłyszeć ani odrobiny chaosu. Każdy dźwięk i efekt ma tu swoje miejsce.\nPodczas pierwszego przesłuchania płyty klasycznie już na kartce robiłem sobie notatki. Przy „No eye to follow” zapisałem „total sztos – LEŻĘ” i chyba żadne inne słowa nie byłyby w stanie oddać tego trafniej. To Sturm und Drang podane w uwspółcześnionej formie. Jeżeli sięgniemy do pierwszej znalezionej w internecie definicji tego nurtu w muzyce, przeczytamy, że miała ona wzburzać uczucia słuchaczy, a wyróżniała się obecnością nieoczekiwanych pauz, gwałtownych modulacji oraz nagłych zmian dynamicznych. Hmmm… chyba ciepło, co?\nJest też druga strona medalu – druga ręka, która kąsa, szczypie i przynosi We Will Fail bardziej zbliżoną do długogrającego debiutu. Tu na zdecydowany highlight nie trzeba długo czekać, bo drugie na drugiej płycie „Unlightening” serwuje taki odlot, że powrót na ziemię zajmie porównywalnie dużo czasu, co wybudowanie metra na Wolę. W tym czasie spokojnie będziecie mogli zająć się kolejnymi kawałkami, które z powodzeniem mogłyby zostać zaadaptowane jako soundtrack do kolejnego sezonu „Z Archiwum X”, budując napięcie do granic wytrzymałości. A jeśli nie wierzycie, to zapraszam do trzeciej minuty kawałka „Third” (zbieg okoliczności?), otwierającego Hand That Bites. Bijący z nieubłaganą precyzją rytm w towarzystwie niepokojących szmerów raczej nie nadaje się dla osób o słabych nerwach. Przejmujące przestrzenie dźwięku pojawiają się również w „Patience”. Jest może nieco bardziej powściągliwie niż na płycie numer jeden, ale chemia pozostaje ta sama. Ostatnie słowo należy do równie mroczno-bagnistego „And turn”, który przypomina nieco ostatnie muzyczne poczynania Łukasza Dziedzica, czyli Johna Lake’a.\nPytanie, czy można było zamknąć album w jednej płycie? Pewnie tak. Ale wtedy w tej historii brakowałoby jednego rozdziału. Tak samo można zjeść naleśnika solo, ale to nie to samo, co z nutellą i m&m’sami. W Krzyżakach też pewnie wiele osób wymiękło po pierwszym tomie. Ale dopiero dzieło kompletne smakuje najlepiej. W tym przypadku ta nad wyraz solidna elektronika rozrasta się do bitej godziny długości, co w muzyce nie zdarza się zbyt często. Dla jednych to wystarczy, innym ciągle będzie mało. Tych drugich odsyłam do najnowszego projektu Oli, czyli Refined Pleasures, który współtworzy z twórcą MonotypeRec., Jakubem Mikołajczykiem. Tam też dzieje się, że hoho!\n2016Miłosz KarbowskiMonotypeRec.muzyka elektronicznaRecenzjetechnoWe Will Fail


AFC Bournemouth - Huddersfield na żywo, transmisja online, live stream, gdzie obejrzeć\nAFC Bournemouth - Huddersfield – live stream online i transmisja na żywo\nPiłka nożna to jedna z najpopularniejszych dyscyplin sportowych na świecie. Każdego dnia kibice z całego świata oglądają wydarzenia i mecze na żywo związane właśnie z tym sportem takie jak AFC Bournemouth - Huddersfield. Jedną z najbardziej popularnych kategorii rozgrywek i lig w tym sporcie jest Championship, w której rozgrywane są między innymi takie mecze jak nadchodzące wydarzenie AFC Bournemouth - Huddersfield, które można oglądać na żywo i online przez Internet na kanałach live stream .\nGdzie oglądać AFC Bournemouth - Huddersfield na żywo w tv i Internecie\nWiele osób zastanawia się gdzie oglądać AFC Bournemouth - Huddersfield? Takie transmisje na żywo jak ta z wydarzenia AFC Bournemouth - Huddersfield w ramach popularnych rozgrywek do których zdecydowanie należy Championship mozna oglądać na żywo w tv i online. AFC Bournemouth - Huddersfield to jedno z najbardziej Istotnych dzisiejszych wydarzeń dla każdego kibica popularnej dyscypliny sportowe, do której trzeba zaliczyć Piłka nożna.\nWarto też pamiętać o tym, że wszystkie wydarzenia z kategorii Championship a także z dyscypliny sportowej Piłka nożna można oglądać na żywo w telewizji na kanałach tv , a także w internecie na kanałach online. Sprawdź więc nie tylko mecz AFC Bournemouth - Huddersfield, ale także inne wydarzenia należące i rozgrywane w ramach rozgrywek Championship. Najbliższy mecz odbędzie się w dniu 12.12.2020 16:00.\nW dniu 12.12.2020 16:00 odbył się mecz między AFC Bournemouth i Huddersfield. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


027. Aprilynne Pike - "Moc przeznaczenia" | Zanim zajdzie słońce\n"Prawdziwy bohater wie, że miłość jest potężniejsza od nienawiści."\nOstatnia część przygód Laurel, Tamaniego, Dawida i Chelsea, w której autorka Skrzydeł Laurel pokazuje się z zupełnie innej, zaskakującej strony.\nAvalonowi grozi całkowite zniszczenie – do magicznego świata wkracza wygnana przed laty wróżka jesienna znana z tworzenia niebezpiecznych, zakazanych mikstur. Kierowana żądzą zemsty pragnie zniszczyć cały Avalon, zrównać go z ziemią, pokazać swoją moc i na ruinach wróżkowego królestwa zbudować swoje własne imperium. Tylko czwórka przyjaciół jest w stanie przewidzieć jej następny krok, dzięki czemu Avalon może przetrwać. Czy dwoje ludzkich istot i dwie wróżki uratują magiczną krainę?\nAprilynne Pike postanowiła wnieść coś innego do literatury paranormal-romance – nie mówię o wróżkach, w końcu to motyw znany już małym dzieciom. Autorka chciała, aby w dobie powieści o wampirach i wilkołakach młodzi czytelnicy zwrócili uwagę także na jej powieść. Z ręką na sercu stwierdzam, że udało jej się. Cykl o nastoletniej wróżce Laurel spotkał się z niemałym zainteresowaniem. Chociaż pierwsza część nie powaliła wielu moli książkowych na kolana, to druga i trzecia podniosły poprzeczkę ostatniej. Jak wypadł czwarty tom wieńczący losy Laurel oraz jej przyjaciół? Jak Aprilynne Pike rozstrzygnęła sercowy dylemat głównej bohaterki? Czy Avalon przetrwał atak trolli i dwóch dzikich wróżek? Czy wszystko skończyło się szczęśliwie? Jedno jest pewne: czegoś takiego w ogóle się nie spodziewałam!\n"- Ale tam nie ma przejścia – dodała Caelin. – Nie ma drzwi. To tylko wspólna ściana.\n- Dzięki. – Dawid oplótł palce wokół rękojeści Excalibura. – Sam zrobię sobie drzwi."\nZ opisu książki dowiadujemy się, że akcja Mocy przeznaczenia toczy się w ciągu zaledwie kilkudziesięciu godzin. Jak napisać taką książkę? Dla pani Pike musiała być to pestka i sama przyjemność. Tak świetnie stworzonej powieści można szukać jak igły w stogu siana. Jedną z największych zalet ostatniej części jej cyklu jest akcja, która ani na moment nie zwalnia. Nie wiedziałam kiedy odłożyć książkę i pójść spać. Sto pięćdziesiąt stron w ciągu jednego wieczoru upłynęło w zastraszająco szybkim tempie. Chciałam czytać dalej, ale nie pozwalały mi na to zmęczone oczy. Na każdej stronie coś się działo, żadnej przerwy w czasie walki o Avalon oraz jego mieszkańców. Właśnie za to podziwiam Aprilynne Pike – pierwsze dwie części minęły w miarę spokojnie, trzecia obfitowała w większą liczbę niebezpiecznych wydarzeń, ale ostatnia pobiła sukces dotychczas napisanych tomów. Moc przeznaczenia, tak jak głosi napis na okładce, obfituje w zaskakujące zwroty i dramatyczne wydarzenia. Oprócz pomysłu na rozegranie tylu istotnych momentów w ciągu jednego dnia trzeba również umieć oczarować czytelnika – obie te rzeczy wyszły pani Pike perfekcyjnie.\nOprócz niesamowitej akcji, która dostarcza czytelnikowi wielu wrażeń, należy dodać, że w książce prawie wszystko się zmieniło. Bohaterowie stali się dojrzalsi – nie poznałam Laurel, która we wcześniejszych częściach niemiłosiernie mnie denerwowała swoich zachowaniem. Tamani stał się mężczyzną gotowym stanąć w obronie Laurel i Avalonu, Dawid zyskał w moich oczach za swoją odwagę oraz poświęcenie, nawet Chelsea wydoroślała! Zmienił się również styl pani Aprilynne. O ile w Skrzydłach Laurel, Magii Avalonu i Złudzeniu w niektórych momentach strasznie się męczyłam, tak w Mocy przeznaczenia szesnaście pierwszych rozdziałów przeczytałam z prędkością światła. Jest to ogromna zasługa pozytywnej zmiany u autorki, jak i również jej decyzji odnośnie losów bohaterów i tempie akcji.\nNarracja trzecioosobowa z punktu widzenia Tamaniego i Laurel pozwala nam obserwować dwie walki o krainę wróżek w tym samym czasie. Dzięki temu akcja stawała się bardziej wciągająca i obfitująca w ogromną ilość nieprzewidzianych przez czytelnika zwrotów. W ten oto sposób każdy rozwinięty wątek zmierzał do punktu kulminacyjnego, gdzie napięcie sięgało zenitu.\nSamo zakończenie, jak powiedziała autorka, jest bardzo realistyczne, wobec tego słodko-gorzkie. Cieszę się, że nie zdecydowała się na przesłodzony happy end z mnóstwem latających amorków oraz sztucznym szczęściem. Może i nie było to to, czego oczekiwałam, lecz również nie zawiodłam się jak w przypadku innych serii. Uważam, że pod tym względem pani Pike również spisała się na medal.\nBardzo przywiązałam się do historii Laurel od samego początku, dlatego takie zwieńczenie przygód nastoletniej wróżki niezwykle mną poruszyło. Sięgając po Skrzydła Laurel czułam się jak mała dziewczynka, która nie może odnaleźć swojego miejsca w ogromnym świecie, dlatego ucieka do magicznego Avalonu z równie magicznymi istotami. Kończąc czwartą część odniosłam wrażenie, że niewielki skrawek mojego dzieciństwa i dziecięcej ciekawości został gdzieś między stronami Mocy przeznaczenia. Nieprędko rozstanę się z najwspanialszą bajką o dzielnych, niepokonanych wróżkach. Warto przeczytać cały cykl chociażby ze względu na dwa ostatnie tomy, a także na wspaniałych bohaterów i niezwykłą wyobraźnię pani Pike. Nic nie stracicie, a wręcz przeciwnie – zyskacie kilka najpiękniejszych godzin z dzieciństwa.\nZa wspaniałą lekturę dziękuję Grupie Wydawniczej Publicat\n15 komentarzy do “027. Aprilynne Pike - "Moc przeznaczenia" ”\nAnnieK 9 lutego 2013 08:05\nZasiałaś we mnie chęć przeczytania tej serii.\nSheti 9 lutego 2013 09:14\nNie czytałam tej serii, ale może kiedyś mi się to uda zmienić :D Kto wie, może znajdzie się gdzieś tam w bibliotece i z ciekawości po nią sięgnę :)\nTali 9 lutego 2013 09:25\nPrzeczytałam już tą całą serię i ostatnia część była najlepsza: )\nKama Zayebitsy 29 grudnia 2013 19:41\nBłagam zdradź mi zakończenie. Należę do tych osób które, muszą najpierw je poznać, a dopiero później przeczytać jak do niego doszło ;)\nDzosefinn 9 lutego 2013 10:15\nJa też jeszcze nie przeczytałam tej serii, ale mam nadzieję, że kiedyś się z nią zapoznam. Na razie muszę skończyć te, które zaczęłam. :).\nEma Pisula 9 lutego 2013 11:04\nprawie same pozytywne recenzje tej serii, a mnie jak do niej nie ciągnęło, tak mnie nie ciągnie.. nie wiem, czy temat wróżek spodoba mi się.\nmoże kiedys się namyślę?\nMnie nie ciągnie do tej książki, może mam mylne zdanie, ale wydaje mi się zbyt słodka jak dla mnie ;P\nJustine 9 lutego 2013 11:17\nUtknęłam na Magii Avalonu. Czas przeczytać pozostałe części :)\nzaczarowana 9 lutego 2013 12:27\nMnie nie ciągnie ani trochę do tej książki, mam wrażenie, że nie znajdę w niej nic dla siebie.\nZ chęcią zapoznałabym się z całą serią:)\nTirindeth 9 lutego 2013 18:37\nJakoś niespecjalnie mnie ciągnie do tej książki :P Ale ważne, że Ci się spodobała :)\nAlys 10 lutego 2013 20:43\nKoniecznie muszę ją przeczytać! Poprzednie trzy części bardzo miło wspominam :)\nMartyna 10 lutego 2013 21:44\nNie czytałam tej serii, ale Twoja recenzja mnie przekonała i jutro lecę do biblioteki sprawdzić, czy jest pierwszy tom.\nWspaniala Lama 16 lutego 2013 16:35\nJa właśnie skończyłam czytać "Skrzydła Laurel", ale myślę, że wezmę się ten za następne części.\nPrzeczytałam pierwsze trzy części. Każdą w jeden dzień! Historia Laurel jest dla mnie niesamowita, cudowna, piękna!!! Osobiście chciałabym aby wróżka wybrała Tamaniego, więc nie mogę doczekać się kiedy przeczytam ostatnią część i poznam zakończenie! Mam nadzieję, ze się nie zawiodę! <3


Podział majątku Olsztyn, Sołectwo Pisarzowice, glinojeck don vasyl, hotelowe meble, kebab, pasta do zębów, polskie torrenty, rehabilitacja rotmanka, serwis komputerowy, zabawy weselne\nNäherei Alpa Textil Fabrik\nZapraszamy na portal www.suekpolska.pl . Węgle produkowane w Koncernie SUEK obecne są na rynku polskim od prawie że 10 lat. W związku ze rosnącym w ostatnich latach zapotrzebowaniem na węgle importowane w Polsce, SUEK AG powołał w 2007 roku SUEK Polska. Zadaniem korporacji jest usprawnienie...\nZapraszamy na portal architektlodz.pl - biuro architektoniczne łódź . Kompleksowa obsługa przy projekt domu łódź. Będziemy razem z Tobą, aż otrzymasz Certyfikat na Budowę. Też później przez nieustająco realizacji aż do Pozwolenia na Użytkowanie domu będziemy Ci pomagać kiedy tylko...\nZapraszamy do serwisu e-happykids.pl . Jeśli poszukują Państwo sklepu internetowego gdzie można kupić ubrania dla dzieci i młodzieży to najlepszym miejscem będzie sklep e-commerce e-happykids.pl. Posiadają w nim Państwo szansę odnaleźć przedmioty tj. przykładowo. : buciki niemowlęce,...\nZapraszamy na portal egzorcysta.info . Uroki miłosne - Niewiele wiemy na temat funkcjonowania mózgu, ale dosłownie wtedy, gdybyśmy wiedzieli więcej, nie potrafilibyśmy wyjaśnić, jak i dlaczego człowiek uzyskuje świadomość. Świadomość rozumiana jako subiektywne poczucie swojego...\nZapraszamy na portal www.jako.proste.pl . System HACCP obowiązuje we wszystkich przedsiębiorstwach, które są uczestnikami łańcucha żywnościowego, niezależnie od wielkości korporacji i rodzaju prowadzonej działalności. Bez względu na to czy prowadzisz nieduży sklep, budkę z lodami czy...\nZapraszamy do serwisu egzorcysta.info . Egzorcyzm stanowi zespół działań, których zamiarem jest oswobodzenie opętanej osoby od wpływów sił nieczystych. Ażeby był skuteczny, potrzebne jest nie tylko działanie samego egzorcysty, lecz także genialna wola u bliskich pacjenta i u niego...