Międlar (05.10.2015) | Polish vodka\n„Po wyborach będzie rządził PiS czy antyPiS? Może Kaczor przytuli Wiplera?”\nAnna Siek, 05.10.2015\n– Nawet jeśli PiS nie będzie miało większości, to prezydent powinien powierzyć misję tworzenia rządu Prawu i Sprawiedliwości. Rząd tworzony przez opozycję źle skończy. I kolejne wybory skończą się totalnym zwycięstwem PiS – tak Jan Ordyński odpowiedział na pytanie, o możliwości rządu przez wszystkie partie opozycyjne, które wejdą do Sejmu. Wg Pawła Lisickiego stworzenie „antypisowskiego bloku jest mało prawdopodobne”.\nTemat powyborczej koalicji wszystkich przeciwników PiS wywołała Dominika Wielowieyska. Wg publicystki „GW” i gospodyni „Poranka Radia TOK FM” taki scenariusz byłby możliwy, jeśli do Sejmu weszłyby trzy partie: PiS, PO, Zjednoczona Lewica.\nPomysł antypisowskiej koalicji zdecydowanie odrzuca Paweł Lisicki, który przekonywał, że z punktu widzenia „stabilności państwa” najlepiej byłoby, gdyby to PiS zdobyło liczbę głosów pozwalającą na samodzielne rządzenie.\nSebastian Duda, 05.10.2015\nCamille Claudel (1864-1943) (Wikimedia Commons)\nPani za bardzo wycierpiała przez niego. Czas nada wszystkiemu właściwe proporcje – pisał do trzymanej od lat w zakładzie dla chorych psychicznie Camille Claudel jej dawny marszand. Cierpienie, którego sprawcą stał się po części wielki rzeźbiarz Auguste Rodin, trwało z górą pół wieku.\nRankiem 10 marca 1913 r. na Quai de Bourbon, nabrzeżną ulicę paryskiej Wyspy Świętego Ludwika, wjechała konna karetka pogotowia i zatrzymała się pod numerem 19 i dwóch pielęgniarzy zaczęło się dobijać do bocznych drzwi kamienicy. Odpowiedziały im przeraźliwe wrzaski kobiety, która mimo perswazji nie chciała nikogo wpuścić do środka. Pielęgniarze postanowili wejść przez okno na parterze. Wybili szybę i znaleźli się w ciemnym, wilgotnym i śmierdzącym pomieszczeniu. Na podłodze walały się roztrzaskane rzeźby, na których wylegiwały się na wpół zdziczałe koty. Tak wyglądała pracownia znanej ongiś rzeźbiarki Camille Claudel, siostry słynnego pisarza Paula Claudela. 48-letnia artystka schowała się w kącie zapuszczonego atelier.\nWyglądała na dziesięć lat starszą, niż wskazywał wiek znajdujący się na wniosku o jej ubezwłasnowolnienie napisanym trzy dni wcześniej przez dr. Michaux, mieszkającego piętro wyżej psychiatrę. Stwierdzał on, że… panna Camille Claudel zdradza oznaki bardzo poważnych zaburzeń intelektualnych. Jej zachowania nie wydają się spełniać ogólnie przyjętych norm. Chodzi w łachmanach. Jest brudna, z pewnością nigdy się nie myje (…); przez prawie cały czas przebywa w swej zamkniętej, zatęchłej pracowni; od kilku miesięcy w ciągu dnia nie wychodziła na dwór, rzadko opuszczała swe lokum w nocy. W listach przez nią pisanych do rodziny skarży się na lęk przed Rodinem – sam słyszałem to od niej 7-8 lat temu – wyobraża sobie, że jest przez niego prześladowana. Jest pozbawiona opieki, a często nawet pożywienia. Jej obecna kondycja stała się niebezpieczna dla jej sąsiadów. Konieczne jest zatem wysłanie panny Claudel do zakładu zamkniętego. Pod diagnozą figurowały również podpisy jej matki i brata Paula.\nMimo protestów panny Claudel pielęgniarze skrępowali jej ręce, wsadzili ją do karetki i zawieźli do szpitala psychiatrycznego Ville-Evrard, 20 km na północ od Paryża, w miejscowości Neuilly-Sur-Marne. Kilka dni później dziennik „L’Avenir de l’Aisne” poinformował, że do artystki w pełni sił twórczych, w pełni rozkwitu jej pięknego talentu i wszystkich posiadanych przez nią zdolności wtargnęli jacyś ludzie, którzy wrzucili ją – mimo wielkich protestów z jej strony – do powozu; od tego dnia ta wielka rzeźbiarka pozostaje zamknięta w ośrodku dla obłąkanych. Także w innych gazetach pojawiły się sugestie, że padła ofiarą intrygi uknutej przez rodzinę. Dziennikarze zwracali uwagę, że została wywieziona do szpitala ledwie osiem dni po śmierci swego ojca. Paula Claudela oskarżali o popełnienie na siostrze zbrodni klerykalnej (jako że pisarz ogłosił publicznie o swym nawróceniu się na katolicyzm).\nRzeczywiście przyczynił się on do zamknięcia siostry w Ville-Evrard. Wysłał jej wiadomość o śmierci ojca, a kiedy nie zjawiła się na pogrzebie (nie wiadomo, czy wiadomość do niej dotarła), wstrząśnięta rodzina postanowiła zadziałać, na co szczególnie naciskała matka mająca już dość skandali córki i formalnie to jej podpis pod diagnozą dr. Michaux zdecydował o zamknięciu rzeźbiarki.\nGdy niedługo potem Paul Claudel odwiedził siostrę w szpitalu, zanotował: Wariatki z Ville-Evrard. Zidiociała starucha. Inna niestrudzenie świergoląca po angielsku, głosem ściszonym, niby biedny chory szpak. Inne wałęsają się w milczeniu. Ta znów siedzi w korytarzu, głowę podparłszy ręką. Okropny smutek tych dusz udręczonych, tych upadłych umysłów. Mimo tego przerażającego widoku nigdy nie zdecydował się na wypisanie siostry ze szpitala, pozostała w zamknięciu aż do śmierci, czyli przez ponad 30 lat.\nTalent do dłuta\nPrzyszła na świat 8 grudnia 1864 r. we wsi Fere-en-Tardenois w Szampanii jako dziecko archiwisty hipotecznego Louisa Claudela i Louise Athanadse, córki zamożnego lekarza. Ta ostatnia wniosła w wianie dom naprzeciw cmentarza w nieodległej od Fere-en-Tardenois miejscowości Villeneuve i to tam Camille spędziła najlepsze lata dzieciństwa. W 1863 r. urodził się pierworodny Claudelów, ale przeżył tylko 16 dni. Louise Claudel z niecierpliwością wyczekiwała następnego porodu, licząc, że urodzi chłopca, więc przyjście na świat Camille było dla niej rozczarowaniem. Później urodziła jeszcze dziewczynkę Louise i w 1868 r. wyczekiwanego chłopca – Paula.\nPani Claudel w jakiś sposób faworyzowała syna, choć do wszystkich swych dzieci odnosiła się dość oschle, stąd Louise i Paul lgnęli do najstarszej siostry. Zafascynowana ludowymi opowieściami o czarownicach i duchach straszyła nimi rodzeństwo podczas zabaw na pobliskim cmentarzu. Po wielu latach Paul Claudel napisał o siostrze: Widzę ją wciąż jako wspaniałą dziewczynę, wielkiej urody, genialną, wywierającą na mnie czasami zbyt duży wpływ, gdy byłem mały. Kiedy Camille miała 12 lat, przeprowadziła się z rodziną do Nogent-sur-Seine. Już wtedy zdradzała oznaki talentu rzeźbiarskiego – choć nikt jej tego nie uczył, lepiła figurki z gliny, co matka oceniała krytycznie. Niewątpliwie miała więcej serca dla uzdolnionej muzycznie Louise, nie mówiąc o bystrym Paulu, który szybko nauczył się czytać i swym oczytaniem zdumiewał otoczenie.\nNa szczęście niedaleko nowego domu Claudelów mieszkał znany rzeźbiarz Alfred Boucher, któremu ojciec Camille pokazał jej figury. Zachwycony Boucher poradził ojcu, by czuwał nad rozwojem talentu dziewczyny, która rozpoczęła studia rzeźbiarskie w 1882 r., gdy wraz z matką i rodzeństwem przeniosła się do Paryża (ojciec łożył na utrzymanie rodziny w stolicy, ciężko pracując na prowincji). Dzięki poparciu Bouchera pannę Claudel przyjęto do Académie Colarossi, jednej z niewielu szkół artystycznych, w której mogły się uczyć kobiety. Boucher przejął też pieczę profesorską nad wychowanicą i każdego tygodnia korygował jej prace. Działo się tak do momentu, gdy został laureatem prestiżowego konkursu i wyjechał do Rzymu. Wcześniej jednak poprosił swego znajomego Auguste’a Rodina, by zastąpił go w Académie Colarossi.\nMistrz i kochanek\nRodin był od niej starszy o 24 lata i nie krył, że nie wierzy w rzeźbiarskie zdolności kobiet. Irytowało to pannę Claudel, ale miała tak wielki podziw dla dzieł nowego nauczyciela, że postanowiła nie rezygnować ze współpracy. Przyglądała się, jak na zamówienie państwa rzeźbił inspirowaną „Boską komedią” Dantego „Bramę piekieł”, czyli drzwi, które miały zdobić wejście do Muzeum Sztuk Dekoracyjnych. Jego otwarcie planowano na 1882 r., ale termin był wielokrotnie przesuwany, dzięki czemu rzeźbiarz zyskiwał czas na kolejne poprawki dzieła, które ostatecznie nie ozdobiło budynku muzeum.\nStarała się jak najwięcej czasu spędzać w pracowni nauczyciela – obrabiała bloki marmuru, budowała rusztowania, sprzątała – i wkrótce Rodin zaczął jej powierzać bardziej odpowiedzialne zadania: przygotowywanie rzeźb do stanu, w którym mógł już tylko nadawać im ostateczny szlif. Zdaniem Judith Clavel, autorki biografii Rodina, rzeźbiarz szybko uznał, że Claudel jest „mądrą i przewidującą pracownicą”. Zaczął się liczyć z jej zdaniem, a ich wzajemna fascynacja rosła i przed latem 1883 r. zostali kochankami.\nIch romans stał się w Paryżu znany, choć ona się z tym nie afiszowała. Uczeń i przyjaciel Rodina Mathias Morhardt zapamiętał, że panna Claudel była zwyklemilcząca i sprawna. Siedziała na małym krzesełku. Prawie nie słuchała długich rozmów toczonych wokół. Zajęta jedynie tym, co robi, ugniatała glinę i modelowała rękę lub nogę figurki stojącej przed nią. Rodin istotnie miał do niej tak wielkie zaufanie, że powierzał jej wykańczanie stóp i dłoni postaci, co uchodziło za trudne zadanie. Claudel nie rezygnowała z własnej twórczości – oboje tworzyli dzieła przepełnione erotyzmem i cielesnością, rzeźbiąc nagich kochanków splecionych w uścisku.\nWiedziała, że nie była jedyną kobietą w życiu Rodina – rzeźbiarz od lat znajdował się w związku z Rose Beuret, chłopską córką zarabiającą na życie jako krawcowa, która wielokrotnie mu pozowała. W 1866 r. Beuret urodziła ich syna Auguste’a Eugene’a, do którego rzeźbiarz nie przyznawał się do końca życia. Uchodzili za małżeństwo, choć Rose nie była lubiana w artystycznych kręgach Paryża uważających, że „ta praczka nie dorasta Rodinowi do pięt”. Po nawiązaniu romansu z Camille rzeźbiarz nie porzucił Rose, zapewne chcąc uniknąć skandalu, a wiedział doskonale, że od jego dobrej reputacji w środowiskach purytańskiej burżuazji zależą nowe zamówienia państwowe. Związek z Camille utrzymywał więc w tajemnicy, a na miejsce schadzek przy paryskim bulwarze d’Italie wynajął altanę zwaną „Cygańską zagrodą”. Odwiedzającym ich wspólną pracownię przedstawiał kochankę jako swą najbardziej wyjątkową praktykantkę, której radzi się we wszystkim.\nOboje wzajemnie się portretowali. Jej twarz i postać można dostrzec i w „Bramie piekieł”, i w wielu innych rzeźbach Rodina, m.in. w „Wiecznej wiośnie”, „Przemijającej miłości”, „Paolu i Francesce”. Słynny „Pocałunek” krytycy uznają dziś za dzieło obojga (postać kochanki w tej rzeźbie to również portret Camille Claudel). Ona często wykonywała konterfekty ukochanego, zyskując uznanie w kręgach mieszczańskich jako zdolna portrecistka. Stopniowo pojawiały się nowe zamówienia, choć od realistycznych przedstawień wolała symbolizm.\nWciąż też powracała do tematu miłości fizycznej – w 1886 r. zaczęła pracę nad „Śakuntalą”, rzeźbą nawiązującą do staroindyjskiego dramatu autorstwa Kalidasy, którą zaprezentowała po dwóch latach na paryskim Salonie. Paul Claudel, ujrzawszy tę rzeźbę, wpadł zachwyt. Napisał: W grupie mojej siostry najważniejszy jest duch; klęczący człowiek jest samym pożądaniem, z podniesioną twarzą wzdycha, obejmuje, zanim ośmieli się chwycić tę cudowną istotę, to ciało uświęcone, spadłe z wyższego poziomu. Ona zgadza się, ślepa, niema, ciężka, poddaje się sile, która jest Miłością… Niemożliwym jest ujrzeć coś równie namiętnego i czystego jednocześnie. Rodin też zachwycił się „Śakuntalą” i niebawem stworzył rzeźbę „Wiek idola” nawiązującą do dzieła kochanki.\nCoraz częściej dochodziło do konfliktów. Ona nie mogła się pogodzić, że nie porzucił Rose, że uwodził studentki. Współcześni biografowie obojga uważają, że z ich związku urodziło się co najmniej dwoje dzieci (według niektórych autorów czworo) i wszystkie miały trafić do przytułku. Rzeźbiarz wysyłał od czasu do czasu pieniądze do sierocińca i bez wątpienia kilkakrotnie zmusił kochankę do przeprowadzenia aborcji, a po raz ostatni stało się to w 1892 r. Artystka wpadła wtedy w depresję i postanowiła zakończyć ich dziesięcioletni związek.\nGdy odeszła, pisał do niej: Nie mogę dłużej wytrzymać dnia, nie widząc Ciebie. W przeciwnym wypadku chorobliwe szaleństwo. Dość. Dłużej już nie pracuję, szkodliwe bóstwo, i kocham Cię namiętnie. Moja Camille, zapewniam Cię, że nie ma żadnej innej kobiety, że cała moja dusza należy do Ciebie.\nOdpisała: Proszę mnie już więcej nie oszukiwać.\nPaul Claudel stwierdził po latach, że Camille nie mogła zapewnić wielkiemu człowiekowi spokojnego oddawania się nawykom oraz zadowolenia miłości własnej, tego właśnie, co miał przy starej kochance. Camille była wymagająca i nie uznawała dzielenia się z kimkolwiek. Sugerował wyraźnie, że tylko Rodin – „wielki człowiek” – mógł mieć w tym związku prawo do „zadowolenia z miłości własnej”.\nPo rozstaniu stopniowo zaczęła się zamykać w sobie, ale na początku oznaki choroby psychicznej nie były dla otoczenia czytelne. Po ostatniej aborcji czuła się źle, a mimo to stworzyła jedno ze swoich najlepszych dzieł zatytułowane „Wiek dojrzały”, historię jej niespełnionej i źle zakończonej miłości. Naga kobieta błaga na kolanach mężczyznę, który chroni się w ramionach starej niewiasty. Dla wtajemniczonych wymowa była jasna. Oto jej dzieło najbardziej wstrząsające. Mężczyzna, mięczak, opętany nawykami i złym fatum, za nim kobieta na klęczkach, oddzielona odeń, wyciąga do niego ręce – napisał Paul Claudel.\nNiedługo po rozstaniu z Rodinem związała się na krótko z kompozytorem Claude’em Debussym, ale nie potrafiła zapomnieć o rzeźbiarzu. Myślenie o Rodinie stopniowo zamieniało się w obsesję, uważała, że straciła przez niego najlepsze twórcze lata, zaczęła podejrzewać, że dawny kochanek spiskuje przeciw niej, uniemożliwiając sprzedaż jej dzieł. Było inaczej: Rodin próbował reklamować jej twórczość, ale w powszechnym przekonaniu rzeźby Claudel nazbyt przypominały jego dzieła. Spotykała się z nim sporadycznie, utwierdzając się w przekonaniu, że uczucie wygasło bezpowrotnie. Dawała mu znać, że nie życzy sobie jego wizyt, ale sama jeździła do podparyskiego Meudon, gdzie Rodin miał posiadłość, i wysiadywała ukryta w krzakach naprzeciw domu rzeźbiarza, by go zobaczyć.\nStarała się dalej rzeźbić, zyskując wąskie grono admiratorów, w tym marszanda Eugene’a Blota, który zadbał o brązowe odlewy dawnych rzeźb Claudel i zorganizował jej trzy wystawy. Ale często też miewała kłopoty finansowe, m.in. z braku zamówień państwowych – uważało się wtedy powszechnie, że rzeźbiarce nie przystoi tworzenie męskich aktów. Często powracająca do tego tematu Claudel uchodziła powszechnie za artystkę nieprzyzwoitą.\nByć może brak uznania sprawił, że psychoza Camille coraz bardziej się pogłębiała. W 1902 r. zrezygnowała z wystawiania swych rzeźb w Pradze, bo obawiała się, że staną przy dziełach Rodina. Zaczęła się zaniedbywać zewnętrznie i w końcu postanowiła, że będzie zarabiać na życie wytwarzaniem lamp i popielniczek. Wreszcie w przypływie szaleństwa zniszczyła większość rzeźb, które pozostały w jej pracowni, i odtąd zajmowała się głównie polerowaniem potrzaskanych przez siebie marmurów i dokarmianiem kotów. Dużo piła, awanturowała się z sąsiadami.\nMatka i siostra nie mogły tego znieść, natomiast ojciec i brat okazywali jej współczucie. Pierwszy jednak pod wpływem żony nie bardzo chciał ją odwiedzać, a drugi był zbyt zajęty swą literacką i dyplomatyczną karierą, by skutecznie wesprzeć siostrę. Matka, która nie kryła nienawiści, uważając córkę za „robaka, co nadgryzł ich mieszczańską rodzinę, bogacącą się, długowieczną, cieszącą się wybornym zdrowiem i nad podziw płodną”, z ulgą przyjęła jej zamknięcie w zakładzie psychiatrycznym. Stało się to możliwe po śmierci męża, który póki żył, nie chciał się na to zgodzić. Nigdy nie odwiedziła córki, choć zmarła dopiero w 1929 r.\nWe wrześniu 1914 r. pacjentów szpitala Ville-Evrard przeniesiono do Prowansji do zakładu Montdevergues w Montfavet, nieopodal Awinionu, i to tam rzeźbiarka spędziła resztę życia odwiedzana od czasu do czasu przez brata. Wspominał, że był niepocieszony, gdy chora siostra szeptała mu do ucha „niezrozumiałe słowa”.\nW grobie razem z bezdomnymi\nMimo nawrotów ataków schizofrenii od czasu do czasu zyskiwała pełnię władz umysłowych i w 1917 r. napisała list do dr. Michaux, który wsadził ją do zakładu dla obłąkanych. Prosiła o zmianę diagnozy, dzięki czemu mogłaby opuścić szpital, ale pozostający pod wpływem starej pani Claudel Michaux się nie zgodził. Zachowanie Claudelów budziło obrzydzenie Rodina, który bezskutecznie starał się wydobyć ze szpitala dawną muzę. W 1914 r. w hetel Biron w Paryżu, który w przyszłości miał się stać siedzibą muzeum jego imienia, rzeźbiarz kazał przeznaczyć jedną z sal na ekspozycję rzeźb Camille. Zmarł 17 listopada 1917 r. Niespełna dziesięć miesięcy wcześniej, po 53 latach wspólnego życia, poślubił Rose Beuret.\nClaudel przeżyła go o prawie 26 lat. W Montfavet nikt nie wiedział, że była rzeźbiarką, znano ją wyłącznie jako siostrę słynnego pisarza. Nikt też nie miał pojęcia o jej związku z Rodinem. Umarła 19 października 1943 r. Żaden z członków rodziny nie zjawił się na pogrzebie. Pochowano ją na cmentarzu w Montfavet we wspólnym grobie z bezdomnymi.\nWśród rzeczy zmarłej było kilka listów od dawnego marszanda Eugene’a Blota. W liście z 1932 r. Blot opisał reakcję Rodina na jej „Wiek dojrzały”: Widziałem go głaskającego metal i płaczącego… Tak, płaczącego jak dziecko. W rzeczywistości kochał tylko panią, Camille, mogę to dzisiaj powiedzieć. Cała reszta, te godne litości przygody, to śmieszne życie światowe tego, który w gruncie rzeczy pozostał człowiekiem ludu, było tylko wyżyciem się niezwykłej natury… Pani za bardzo wycierpiała przez niego. Czas nada wszystkiemu właściwe proporcje.\nKorzystałem m.in. z publikacji na temat Camille Claudel autorstwa Małgorzaty Czyńskiej i Agnieszki Chwiałkowskiej\nUczennica mistrza Rodina\nPani za bardzo wycierpiała przez niego. Czas nada wszystkiemu właściwe proporcje – pisał do trzymanej od lat w zakładzie dla chorych psychicznie Camille Claudel jej dawny marszand. Cierpienie, którego sprawcą stał się po części wielki rzeźbiarz Auguste Rodin, trwało z górą pół wieku\nGorset: damska zbroja\nJedni uważali gorset za strażnika kobiecej moralności, drudzy za rozpalający zmysły erotyczny gadżet. Walczyli z nim kaznodzieje i lekarze, mężczyźni i feministki. Wszyscy przegrali z kretesem\n20 maja 1945 r. członkowie poakowskiego podziemia przeprowadzili jedną z najbardziej spektakularnych akcji w trwającej już w Polsce wojnie domowej: zaatakowali łagier w podwarszawskim Rembertowie, w którym NKWD więziło m.in. gen. Augusta Emila Fieldorfa „Nila”\nW Kraju Rad mody nie ma – uważali bolszewiccy przywódcy u zarania komunistycznej „ojczyzny proletariatu”. W ich mniemaniu moda była burżuazyjnym przeżytkiem lub właściwością przestępczego półświatka. Z czasem się okazało, że moda jednak jest dopuszczalna w ZSRR – mogła być zarówno przepustką do wolności, jak i biletem za kraty\nWymyślając „The Landlord’s Game”, czyli „Grę właścicieli ziemskich”, pierwszą wersję słynnej gry planszowej „Monopoly”, chciała zaprotestować przeciwko dzikiemu kapitalizmowi. Po latach gra stała się jednym z symboli Ameryki i wolnego rynku\nPani Pelagio, czy pani jeszcze może…\nPodczas karnawału „Solidarności” Laskowik i Smoleń stali się ulubieńcami narodu. Składankę „Szlaban” grali 56 razy w wypełnionej za każdym razem po brzegi Sali Kongresowej. Kiedy w przerwie występu w Zielonej Górze poszli do toalety, gdzie udali się też dwaj generałowie, usłyszeli, jak jeden mówi do drugiego: „Ci dwaj to dopiero dop…ją, szkoda, że śmiać się nie wolno”\nŚwiecka szkoła – kropla drążąca skały!\nJanusz Rolicki (reporter, publicysta), 05.10.2015\nAkcja zbierania podpisów zorganizowana przez inicjatywę obywatelską „Świecka szkoła” (fot. Łukasz Krajewski / Agencja Gazeta)\nPolska pod pewnym względem jest zabawnym krajem. Z jednej strony zapowiada się u nas – za sprawą prezydentury pana Dudy, jak również rządu PiS – przynajmniej kilkuletnia czarna noc, a z drugiej – w akcji zbierania podpisów za szkołą świecką zebrano ich ponad 100 tys.\nZnamienne, że nie miała ona charakteru antyklerykalnego. Podpisującym chodzi o to, aby Kościół, który dzięki przychylności władz bardzo się w ostatnich latach wzbogacił, między innymi na forsownej reprywatyzacji majątków kościelnych, zsekularyzowanych nie tylko w PRL, ale nawet jeszcze w Pierwszej Rzeczypospolitej, zaczął pokrywać z własnej kasy koszty lekcji religii. A są one niemałe, bo przekraczają rocznie miliard sto milionów złotych. Za te pieniądze można by chociażby wprowadzić darmowe wakacje dla tysięcy ubogich dzieci bądź przywrócić zawieszoną pochopnie w szkołach opiekę lekarską.\nAle do tego niezbędna jest zgoda parlamentu. Ponieważ nie ma w nim odważnych partii niebojących się wystąpić z takimi hasłami, w sukurs politykom pospieszyli zwykli ludzie, którzy w tej sprawie zebrali wymagane 100 tys. podpisów.\nWśród podpisujących, co znamienne, jest wielu katolików, którym, jak mówią, nie podobają się głoszone z ambon poglądy społeczne. Co prawda w Sejmie, jak sądzą zbierający podpisy wolontariusze, listy z nazwiskami osób popierających ideę szkoły świeckiej nie ujrzą światła dziennego, lecz zostaną cichcem wpakowane pod dywan; ale ponieważ nie święci garnki lepią, wolontariusze uznali, że należy robić swoje. Dlatego traktują tę akcję przyszłościowo, uważając, że podobna jest ona do przysłowiowej kropli wody, która drążąc skały, odmienia świat.\nCiekawa jest historia tej akcji. Zaczęło się od felietonu pani Katarzyny Lubnauer, która na łamach niszowego pisma „Liberté!” wydawanego w Łodzi przedstawiła swoją koncepcję świeckiej szkoły. Tekst ten tak bardzo się spodobał publiczności, że wywołał w internecie lawinę głosów poparcia. A to skłoniło Leszka Jażdżewskiego, naczelnego „Liberté!”, do zainicjowania zbiórki podpisów, które mają trafić do Sejmu. I tak, z gruntu prozaicznie, się zaczęło.\nIntrygujące, że zbiórką tą zainteresowali się, jak najbardziej nieoficjalnie, działacze wielu partii, w tym: Zielonych, Razem, Zjednoczonej Lewicy, Nowoczesnej, a nawet KORWiN-a. Charakterystyczne jednak, że politycy tych opcji – absolutnie nie pierwszej gildii – składając nawet podpisy pod wzmiankowanym apelem, wyrażają, jak zaznaczają, jedynie swe prywatne opinie. I według nich nigdy nie są to głosy oficjalne, za którymi stałaby jakaś partia polityczna.\nWydaje się, że po negatywnych doświadczeniach posła Palikota odwaga w polemikach z hierarchami Kościoła katolickiego w Polsce zdrożała. I dzisiaj nie ma już podobnych ryzykantów, którzy byliby skłonni do gorliwego podjęcia haseł niepodobających się Kościołowi instytucjonalnemu.\nZ drugiej strony jest jednak znamienne, że tego typu akcja nie wywołała w gruncie rzeczy już protestów ze strony tzw. ludu bożego, jeśli nie liczyć jednostkowego przypadku podarcia przez bojówkę ONR-owców kartki z kilkunastoma podpisami. Bo wypowiadane czasem przez zaciśnięte zęby wymysły w stylu: „lewusy”, „żydki” czy – nowość – „arabusy”, kierowane pod adresem wolontariuszy, nie robią już w naszym piekiełku większego wrażenia. Chyba to znak, że wzmiankowana powyżej kropla wody pada na grunt podatniejszy niż onegdaj.\nAgnieszka Kublik, 05.10.2015\nAntoni Macierewicz, niewykluczone, że przyszły szef MON w rządzie PiS, zapowiada, że po wyborach śledztwo smoleńskie przejmie powszechna prokuratura, podległa rządowi. A Małgorzata Wassermann, przyszła szefowa resortu sprawiedliwości, twierdzi, że śledztwo nie może zostać zamknięte bez sekcji zwłok wszystkich ofiar.\nAntoni Macierewicz, wiceprezes PiS i Wielki Smoleński Śledczy tej partii, udzielił dużego wywiadu. Przed tygodniem „Dziennikowi Gazecie Prawnej”, w tym – tygodnikowi „Do Rzeczy”. To znak, że PiS na kilka tygodni przed wyborami czuje się na tyle mocno, iż uznał, że pokazywanie polityka z tak dużym elektoratem negatywnym (ok. 50 proc.) nie zmieni notowań partii.\nMacierewicz wraca z tematem smoleńskim. Zaczyna od tego, że prowadząca to śledztwo od ponad pięciu lat prokuratura wojskowa „pokazała, że nie ma woli, by wyjaśnić prawdziwy przebieg i winnych tragedii”. I dlatego śledztwo zostanie jej zabrane i przekazane prokuraturze cywilnej. A de facto rządowi, bo PiS już zapowiedział, że chce z powrotem podporządkować prokuraturę ministrowi sprawiedliwości.\n– Zespół prokuratury powszechnej nie powinien mieć zasadniczych problemów z wyjaśnieniem dramatu z 10 kwietnia 2010 r. – zapowiada Macierewicz. – Zebrany materiał faktograficzny jest wystarczający do wskazania winnych tego, co się stało, nawet jeśli na obecnym etapie znani są raczej wykonawcy, a nie sprawcy – mówi.\nWywiadujący go Cezary Gmyz nie dopytuje, kim są „wykonawcy”, a kim „sprawcy”. Widać dla obu to oczywiste.\nOczywiście nie chodzi o „wykonawców” i „sprawców” katastrofy, lecz zamachu na prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Czy – jak twierdzi zespół parlamentarny Macierewicza – „sprawcy” to Tusk i Putin, a „wykonawcy” – rosyjscy kontrolerzy z wieży pod Smoleńskiem?\nJakie dowody będące w posiadaniu wojskowych śledczych pozwalające „wskazać winnych, co się stało” ma na myśli wiceprezes PiS? Tego w wywiadzie nie znajdziemy.\nWojskowa prokuratura właśnie kończy śledztwo. Ma już wnioski końcowe zespołu biegłych, wśród których byli m.in. psychologowie, lekarze, piloci oraz specjaliści od budowy samolotów. Biegli potwierdzili ustalenia rządowej komisji Jerzego Millera: tupolew leciał za szybko, za nisko w bardzo niekorzystnych warunkach pogodowych. To były błędy polskiej załogi. Prokuratorzy chcą postawić zarzuty dwóm rosyjskim kontrolerom. Nasi śledczy twierdzą, że popełnili błąd, gdy mimo mgły kontrolerzy nie zamknęli lotniska i nie skierowali naszego tupolewa na zapasowe lotnisko.\nBiegli wykluczyli zamach. Nie znaleźli żadnych poszlak, żadnych dowodów na wybuch: w samolocie nie wzrosły ani ciśnienie, ani temperatura.\nWcześniej polscy lekarze przeprowadzili sekcje kilku ofiar ekshumowanych w Polsce. I nie stwierdzili żadnych śladów obrażeń, które wskazywałyby na wybuch. Tylko obrażenia charakterystyczne dla ofiar katastrof lotniczych.\nMacierewicz po raz kolejny powtarza, że śledztwo smoleńskie trzeba „umiędzynarodowić” – skorzystać z pomocy ekspertów z UE. I powołuje się na opinię prof. Marka Żylicza, eksperta międzynarodowego prawa lotniczego i członka komisji Millera, który przed miesiącem postulował wznowienie prac Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych i współpracę z ekspertami badającymi katastrofy lotnicze innych państw członkowskich UE.\nMacierewicz pomija, że prof. Żylicz chciałby w ten sposób pokazać absurd hipotez zespołu parlamentarnego Macierewicza. Ale to byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby eksperci Macierewicza pokazali swoje badania. Prosiły o nie kilka razy i wojskowa prokuratura, i zespół Laska. Bezskutecznie.\nNiewykluczone, że czekają nas ekshumacje wszystkich ofiar katastrofy. Do tej pory ekshumacje były przeprowadzane tylko wtedy, gdy było podejrzenie pomylenia ciał. Małgorzata Wassermann, córka Zbigniewa Wassermanna, który zginął w katastrofie smoleńskiej, typowana w rządzie PiS na ministra sprawiedliwości uważa, że trzeba ekshumować wszystkich. – Jako prawnik nie wyobrażam sobie zakończenia tego postępowania bez przeprowadzenia sekcji zwłok wszystkich ofiar – mówiła kilka miesięcy temu. Z jednym wyjątkiem: sekcji zwłok prezydenta Lecha Kaczyńskiego, bo – jak mówi – „ta ekshumacja była przeprowadzona z udziałem polskiego prokuratora”.\nA całe smoleńskie śledztwo ma być prowadzone na podstawie specjalnej ustawy. Kaczyński mówił, że ustawa miałaby zawierać „zdecydowane metody dojścia do prawdy”. – Potrzebna jest ustawa, która by przewidywała pewne, nawet bardzo daleko idące, możliwości. Sprawa jest całkowicie porównywalna z atakiem w Nowym Jorku i Waszyngtonie [11 września 2001 r.]. Oni [Amerykanie] wtedy zastosowali pewne nadzwyczajne metody, i te nadzwyczajne metody powinny także tutaj być zastosowane – zapowiadał prezes PiS.\nTo nowe śledztwo będzie poszukiwać nie tylko „sprawców” zamachu, ale też prześwietli śledztwo wojskowych prokuratorów, by ustalić, dlaczego „nie mieli woli, by wyjaśnić prawdziwy przebieg i winnych tragedii”.\nZespół Macieja Laska rozwiązany. „Analizowaliśmy 100 hipotez o Smoleńsku”\nZarządzenie premier Kopacz: zespół ds. wyjaśniania katastrofy smoleńskiej kończy działalność\n„Z przerażeniem myślę, co będzie się działo w sprawie katastrofy smoleńskiej. Macierewicz już wie”\n– Macierewicz mówi, że „zebrany materiał faktograficzny jest wystarczający do wskazania winnych” katastrofy smoleńskiej. Czyli mamy powtórkę z rozrywki – mówiła Dominika Wielowieyska w TOK FM. Dziennikarce wypowiedzi posła PiS przypominają to, co za czasów rządu Kaczyńskiego mówił ówczesny minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro.\nAntoni Macierewicz w wywiadzie dla „Do Rzeczy” mówił, że niekoniecznie potrzebne będzie powołanie komisji śledczej do wyjaśnienia katastrofy smoleńskiej.\n– „Zespół prokuratury powszechnej nie powinien mieć zasadniczych problemów z wyjaśnieniem dramatu z 10 kwietnia 2010 roku. Moim zdaniem zebrany materiał faktograficzny jest wystarczający do wskazania winnych tego, co się stało”. Czyli mamy powtórkę z rozrywki. Zbigniew Ziobro już ogłosił, że „ten pan już nigdy nikogo nie zabije” (chodziło o słowa o dr. Mirosławie G.: „Już nikt nigdy przez tego pana życia pozbawiony nie będzie” – red.), zanim prokuratura czy sąd cokolwiek zrobiły. Antoni Macierewicz już wie i prokuratura wypełni tylko jego polecenia – komentowała Dominika Wielowieyska w „Poranku Radia TOK FM”.\nPublicystka „Gazety Wyborczej” przyznała, że „z przerażeniem” myśli o tym, „co będzie się działo w sprawie katastrofy smoleńskiej po wyborach 25 października”, jeśli PiS obejmie władzę.\nWielowieyska przypomniała tekst tygodnika „Polityka” o Małgorzacie Wassermann, która startuje do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości.\n– Przypomniano, że zapowiedziała, iż ciała wszystkich ofiar katastrofy smoleńskiej zostaną ekshumowane. Zastanawiam się, co czują przynajmniej niektóre z rodzin ofiar katastrofy.\n„Błąd ks. Charamsy. O tym, że ma partnera, powinien powiedzieć, publikując artykuł w „TP”, to byłoby uczciwsze”\nSiemoniak: Ktoś taki jak Macierewicz może zostać szefem MON… To będą najważniejsze wybory od 1989 r.\nSikorski krytykuje Macierewicza. „Wszystko czego dotknął, zamieniło się w katastrofę”\nWeto prezydenta Andrzeja Dudy trafiło do Sejmu. Głosowanie przed wyborami\nWeto prezydenta Andrzeja Dudy trafiło do Sejmu • Fot. Marek Podmokły / Agencja Gazeta\nZawetowana przez prezydenta Andrzeja Dudę Ustawa o uzgodnieniu płci trafiła ponownie do Sejmu. Wszystko wskazuje na to, że posłowie zdążą zagłosować w tej sprawie jeszcze przed końcem obecnej kadencji. Prezydent będzie musiał podpisać ustawę, jeśli Sejm uchwali ją większością przynajmniej 3/5 głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów.\nUstawa o uzgodnieniu płci ma uprościć procedurę prawną, którą muszą przejść osoby dążące do zmiany tzw. płci metrykalnej.\n– W opinii Prezydenta RP ustawa ta jest pełna luk i nieścisłości, a także stoi w sprzeczności z dotychczasową praktyką orzeczniczą. Rozwiązania przyjęte przez parlament dopuszczają m.in. wielokrotną zmianę płci metrykalnej na podstawie uproszczonych procedur oraz nie wymagają wykazania trwałości poczucia przynależności do określonej płci. Ustawa dopuszcza także zawarcie małżeństwa przez osoby tej samej płci biologicznej oraz adopcję przez takie pary dzieci – napisano na stronie Kancelarii Prezydenta.\nW poniedziałek, jeszcze wpłynięciem do Sejmu prezydenckiego weta, marszałek niższej izby Małgorzata Kidawa-Błońska powiedziała radiu RMF FM, że jeśli weto wpłynie przed zaplanowanymi na ten tydzień głosowaniami, to Sejm będzie w stanie rozpatrzyć je w obecnej kadencji.\nKidawa-Błońska ma nadzieję, że ustawa zdobędzie poparcie wymaganej większości posłów. – Obserwowałam, jak trwały prace nad ta ustawą, jak wyglądała debata w Sejmie. Naprawdę przebiegała bardzo spokojnie i bardzo merytorycznie – przypomniała marszałek Sejmu.\nPo poprzednim uchwaleniu ustawy przez Sejm posłanka Joanna Mucha (PO) podkreślała, że do projektu nowego prawa wprowadzono poprawki, które powinny pozbawić je kontrowersyjnego charakteru.\n– Do tej pory osoba transpłciowa, żeby zmienić płeć, musiała pozwać do sądu swoich rodziców. W tej chwili proponujemy, żeby ta osoba w zupełnie innym trybie poszła do sądu i wnioskowała o zmianę płaci na podstawie dwóch oświadczeń lekarskich. (…). To oświadczenie jest poprzedzone roczną obserwacją – tłumaczyła Mucha.\nJacek Harłukowicz, 05.10.2015\nMłody kapłan z Wrocławia po wystąpieniu na marszu przeciw uchodźcom stał się idolem ONR-owców. A jego parafianie pytają: „czy po 70 latach wrócił faszyzm?”\n3 września abp Józef Kupny, metropolita wrocławski, „ćwierknął” na Twitterze: „Nie wolno nam zatrzasnąć drzwi przed braćmi i siostrami tylko dlatego, że wierzą inaczej niż my”. Tweet abp. Kupnego to fragment wywiadu, którego udzielił Katolickiej Agencji Informacyjnej. Był to jeden z pierwszych publicznie wyrażonych głosów polskiego hierarchy w sprawie uchodźców.\nDopiero kilka godzin później, również na Twitterze, głos zabrał arcybiskup Wojciech Polak, który nauczał: „Jesteśmy wezwani, by rozpoznać twarz Chrystusa w uchodźcach, bo byłem przybyszem, mówił, a przyjęliście mnie”.\nOdradza się duch w narodzie\nTrzy tygodnie po wypowiedziach biskupów spod wrocławskiego Dworca Głównego rusza kolejna antyimigrancka demonstracja. Wśród uczestników – o dziwo – widać katolickiego księdza z biało-czerwoną przepaską na rękawie. Nie chce rozmawiać z dziennikarzami obsługującymi marsz. Rzuca tylko, że pochodzi z Rzeszowa.\nManifestacja rusza. Na czele ogromny transparent: „Za zdradę narodu spotka cię kara, zawiśniesz na sznurze, ty kur… stara”. To słowa skierowane do premier Ewy Kopacz. Tłum skanduje „Cała Polska śpiewa z nami: wypier…ć z uchodźcami” i „J…ć Araba, o-o-o j…ć Araba”. Dwie godziny później, gdy marsz dociera na wrocławski Rynek, ksiądz staje na podwyższeniu przed gotyckim kościołem. W tle ma zielone proporce ONR i flagi z krzyżami celtyckimi.\nKsiądz bierze do ręki mikrofon i woła: – Wiecie, kim jesteście! Będą o was mówić, że jesteście faszystami! Ja często słyszę, że jestem księdzem faszystą. Bzdura! Niech sobie gadają, moi drodzy. W naszych sercach jest Ewangelia i wartości, za które każdy z nas jest gotów oddać życie (…). To, co robimy, to w pierwszej kolejności jest miłość chrześcijańska. Zapewniamy, moi drodzy, bezpieczeństwo dla swojej rodziny, dla rodaków, dla tych, którzy wyrośli z naszego dziedzictwa, któremu na imię Polska i chrześcijaństwo.\n– Moi drodzy, potrzebujemy męstwa i odwagi i będę o tym gadał z ambony, będę gadał wam, a wy też o tym mówcie. Ale nie męstwa i odwagi od Allaha i lewaków, ale męstwa i odwagi od Jezusa Chrystusa! E-wan-ge-lia-a-nie-Ko-ran!\nTłum skanduje: – E! Wan! Ge! Lia! A! Nie! Ko! Ran!\nKapłan znowu wyciąga pięść w geście „no pasaran”.\n– My nie atakujemy, my bronimy dziedzictwa chrześcijańskiego przed inwazją, przed atakiem ze Wschodu, który jest idealnie zaprogramowany. Wielkie brawa dla was! – kapłan unosi pięść wśród wiwatów i robi przerwę na oklaski, po czym zaczyna skandować: „Bóg, honor i ojczyzna! Bóg, honor i ojczyzna!”. Tłum ponownie skanduje wraz z kapłanem, wiwatuje, potem wszyscy wspólnie się modlą.\nW prawicowym internecie podniecenie: „Najmocniejszy akcent udanej manifestacji. Jest moc!” – pisze ktoś na profilu Aleksandra Krejckanta, kierownika głównego Obozu Narodowo-Radykalnego.\nNa stronie samego ONR relacja: „Na końcu na mównicę wszedł ksiądz, którego postać ludzie zaczynają utożsamiać z postacią ks. Skargi. Żywiołowe przemówienie zostanie na pewno na długo w pamięci tych, którzy pojawili się na marszu. Na koniec oddanie się Matce Bożej modlitwą ‚Pod Twoją obronę’ przypomniało czasy ks. Jerzego Popiełuszki i niepodległościowe zrywy w Kościele katolickim. Nie ma wątpliwości, że odradza się duch narodowy w sercach Polaków”.\nMłyny Pana Boga mielą powoli\nPrzyrównywany do barokowego jezuity i teologa Piotra Skargi duchowny to ks. Jacek Międlar. Święcenia przyjął zaledwie cztery miesiące temu w Krakowie. Do stolicy Dolnego Śląska przybył w lipcu. Jest członkiem Zgromadzenia Księży Misjonarzy w Krakowie, które skierowało go do pracy w parafii św. Anny we Wrocławiu. Tweetuje i pisze bloga, w których przedstawia się jako „mężczyzna, Polak, katolik, narodowiec”. Wśród zainteresowań wymienia Biblię, politykę, wspinaczkę sportową i kolarstwo. W obu serwisach krytykuje innych duchownych. Księdza Lemańskiego nazywa „pajacem”. Z jezuity Grzegorza Kramera, który obśmiał obawy, że przyjęcie przez Polskę uchodźców mogłoby zagrozić Kościołowi, kpi: „Ciekaw jestem czy już przygotował pokój i ubił świniaka dla braci muzułmanów? (…) Trzeba być kompletnym idiotą, nie widząc niebezpieczeństwa, jakie niesie ze sobą fala imigrantów/okupantów (…) Chyba że ksiądz Kramer jest kosmopolitą lub szukającym za wszelką cenę poklasku jezuickim celebrytą. Duszpasterska bieda”.\n17 września, w rocznicę napaści ZSRR na Polskę, ksiądz Międlar pisze: „Wciąż niezbędna nam desowietyzacja! Czujmy się powołani do umacniania narodowej tożsamości”.\nPróbuję porozmawiać przez telefon. Idzie opornie, bo – co podkreśla kilka razy – on nie lubi „Wyborczej”. Tłumaczy, że nie jest przeciwny pomaganiu uchodźcom, bo uważa, że owszem, należy im pomagać, ale wyłącznie tam, skąd uciekają. A nie wpuszczać do Europy. Mówi o konieczności obrony chrześcijaństwa przed zalewem obcego kulturowo islamu. A na koniec rzuca, że nie życzy sobie cytowania choćby słowa z tej rozmowy.\nGdy o postawę duchownego pytam ks. Rafała Kowalskiego, rzecznika wrocławskiej kurii, ten tylko ciężko wzdycha. Potem tłumaczy, że kuria nie ma z nauczaniem księdza Jacka nic wspólnego. – Parafia św. Anny jest parafią księży misjonarzy i nie podlega jurysdykcji arcybiskupa – mówi. Po pewnym czasie i konsultacjach z metropolitą oddzwania: arcybiskup Kupny oczekuje na reakcję bezpośredniego przełożonego Zgromadzenia Księży Misjonarzy, do którego należy ksiądz Jacek. Jeśli do takiej reakcji nie dojdzie, arcybiskup będzie chciał z nim na temat zaangażowania księdza Jacka porozmawiać osobiście.\nW krakowskiej centrali Zgromadzenia Księży Misjonarzy nie udaje mi się z nikim porozmawiać.\n– Ta osoba jest już wśród księży znana – mówi mi duchowny związany z redakcją katolickiego miesięcznika „Więź”. Prosi jednak o niepodawanie swego nazwiska. – Po co dolewać oliwy do ognia? Sprawa na pewno zostanie rozwiązana. Młyny Pana Boga mielą jednak powoli. Czasem może nawet zbyt powoli.\nUratuje nas narodowo-chrześcijański radykalizm\nKsiądz Jacek swoich poglądów nie prezentuje jedynie na manifestacjach. W niedzielę 13 września w kościele św. Anny wygłosił kazanie. Wiele osób mu go pogratulowało, ale wiele wysłało po nim listy protestacyjne do proboszcza parafii. Wśród nich parafianin Maciej, który prosi, by nie zdradzać jego nazwiska.\n– Kazanie pełne było odniesień antyimigranckich – opowiada. – Ksiądz mówił, że powinniśmy pamiętać o swoich korzeniach i uchodźcom nie powinniśmy w ogóle pomagać, bo nasza wiara nie jest na tyle silna, by przetrwać konfrontację z islamem. Całość zakończył stwierdzeniem, że od zagrożeń związanych z napływem do Polski fali uchodźców może uratować nas tylko narodowo-chrześcijański radykalizm. Potem jeszcze o tym, że zdaje sobie sprawę z kontrowersyjności swoich poglądów, ale jako duchownego w kwestii imigrantów nie obowiązuje go poprawność polityczna.\nPytam Macieja, czy w kolejnych tygodniach ks. Jacek też głosił kazania.\n– Nie wiem. Od tamtego czasu prowadzę cichy protest i przestałem chodzić do kościoła św. Anny.\nPrawdziwy Polak broni ojczyzny\nAktywność duchownego spowodowała wrzenie na forum internetowym osiedla Oporów. To stąd wywodzi się większość modlących się w św. Annie. Ktoś założył wątek „Dzień wstydu dla osiedla. Czy po 70 latach na Oporów wrócił faszyzm?”. Pod nim blisko setka komentarzy. Mieszkańcy są podzieleni. „Jeśli ksiądz chce łazić na rasistowskie pochody, niech chodzi po cywilnemu, bo w habicie występuje jako reprezentant Kościoła!” – apeluje Anna.\nPaweł: „Widziałem niedzielną demonstrację na własne oczy. Miałem poczucie podróży w czasie, niekoniecznie w przestrzeni. Breslau 1938 i Reichskristallnacht. Takie postawy nie mają nic wspólnego z chrześcijaństwem. Są zaprzeczeniem Ewangelii!”.\nMarcin: „Jak klechów nie lubię, tak tego polubiłem. Co do tematu to patriotyzm jest ważniejszy niż tolerancja. Prawdziwy Polak broni własnej ojczyzny, a nie kieruje się emocjami i toleruje wpuszczanie wirusa, jakim są np. muzułmanie”.\n„Brawo dla księdza! Każdy ma prawo wyrażać swoje zdanie!” – wtóruje mu Grzegorz.\nKtoś przypomina, że ksiądz uczy w pobliskiej szkole religii.\nNiech prowincjał uporządkuje\n– Od rodziców nie miałam dotychczas żadnych skarg na księdza ani sygnałów, by w jakikolwiek sposób indoktrynował dzieci – mówi mi Dorota Wójcik-Hetman, dyrektorka Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr 9 na wrocławskim Oporowie.\nO kontrowersjach wokół katechety słyszała już przed moją wizytą. Poinformował ją jeden z wrocławskich radnych, mieszkaniec Oporowa. – Na pewno będę chciała z księdzem na ten temat porozmawiać. Będę się też przyglądać jego pracy – kończy dyrektorka.\nA ja na koniec rozmawiam na Facebooku z obśmianym przez ks. Jacka Grzegorzem Kramerem.\n„Dzwoniłem do parafii, zostawiłem swój numer, mam nadzieję, że oddzwoni i postaram się to z nim załatwić” – pisze do mnie Kramer. Na dłuższą rozmowę nie daje się namówić. „Takie publiczne przerzucanie się nie służy sprawie. Ufam, że jego prowincjał jest konkretnym człowiekiem i sprawę uporządkuje”.\nOBRAŻANIE MUZUŁMANÓW BEZKARNE\nKilkaset osób przeszło w sobotę w poznańskim marszu przeciw imigrantom. Była Młodzież Wszechpolska, przyszli sympatycy Obozu Narodowo-Radykalnego i kibole Lecha Poznań. Przeważały okrzyki i przyśpiewki znieważające wyznawców islamu: „Ole, islam pie…le!”, „A na drzewach zamiast liści, będą wisieć islamiści”. Śpiewano też: „Nie rozkaże nam dziś Zachód z Arabami dzielić dachu”, „My nie chcemy tu Araba”, „Polska wielka, Polska biała, bez Murzyna i pedała”.\nChoć „znieważanie i wzywanie do nienawiści na tle rasowym czy wyznaniowym” jest przestępstwem i podstawą do przerwania zgromadzenia, przedstawiciel urzędu miasta, który był na marszu, nie zareagował. Podobnie jak policja, która eskortowała uczestników. Mateusz Pakulski, szef prokuratury na Starym Mieście, wczoraj nie umiał się do tego odnieść. Przekazał nam tylko, że prokurator kazał policji zabezpieczyć dowody – marsz był nagrywany.


Wykaz ludności Radzanowa za lata 1919 -1939 utrwalonych w aktach stanu cywilnego spisanych przez księży proboszczów Zalewskiego i Jagodzińskiego w Aktach Zmarłych parafii Radzanów wg profesji jakimi się zajmowali.\nPrzeszukując archiwalia związane z historia Radzanowa i najbliższych okolic spotykałem nazwiska rodzin , które do dnia dzisiejszego zamieszkują na tym terenie. Dlatego zdecydowałem się przyjrzeć dokładnie ludziom i ich profesjom , które pozwoliły mi wysnuć wnioski czym tez się zajmowała ludność miejscowości w dwudziestoleciu międzywojennym.\nWśród mieszkańców prym wiodła ludność pracująca w sektorze rolniczym i przetwórczym . Rolnicy i wyrobnicy zwani później robotnikami to większa część tej społeczności. Zajmowali się oni produkcja przeważnie zboża , które następnie było przerabiane na mąkę. Odbiorcami, której był nie tylko rynek lokalny . Trafiała ona także na zewnątrz między innymi do Mławy, Płocka czy także Warszawy. Ruch w interesie młynarskim był więc duży. Zarobione fundusze inwestowano , dlatego także w Radzanowie występują liczne rzesze murarzy i strycharz. Powstawały piekarnie, stolarnie , działali rymarze ,pracowali stelmachowie. Ukazuje to więc duży potencjał jak również rozwój . Gmina Radzanów z siedzibą w Ratowie na możliwości II RP działa sprawnie . Ma wykwalifikowanych urzędników, urząd pocztowy, posterunek Policji , Szkołę Podstawową z filiami. Ludzie ci stanowią warstwę średnia inteligencką .\nElementem rzucającym się bezwzględnie jest jeszcze niewielka emancypacja kobiet. Większości spraw obowiązki urzędowe załatwiali mężczyźni, dlatego mamy bardzo mało informacji o paniach z ówczesnego Radzanowa.\nRównież co trzeba nadmienić Akta Zmarłych obejmują tylko katolicka cześć mieszkańców Radzanowa. Akta dotyczące społeczności judaistycznej wymagają odrębnej kwerendy i wtedy można uzyskać szerszy obraz społeczeństwa znad Wkry.\nBagiński Teofil Handlowiec\nChrzanowski Stefan Pracownik Młyna\nCzepkiewicz Stefan Rolnik\nAniszewski Feliks Robotnik\nBilińska Zofia Robotnik\nBiliński Jan Robotnik\nCywiński Franciszek Robotnik\nDejnecki Władysław Robotnik\nDudek Wojciech Robotnik\nFalkowski Marian Robotnik\nGórski Mateusz Robotnik\nGrabusiński Stanisław Robotnik\nGrochowalski Franciszek Robotnik\nJankowski Józef Robotnik\nJędrzejewski Jan Robotnik\nJędrzejewski Franciszek Robotnik\nJędrzejewski Marceli Robotnik\nJędrzejewski Stanisław Robotnik\nKarpiński Franciszek Robotnik\nKrajewski Franciszek Robotnik\nKurzyński Stanisław Robotnik\nŁaboda Antoni Robotnik\nŁączyński Paweł Robotnik\nMaćkiewicz Feliks Robotnik\nMałecki Karol Robotnik\nNowakowski Julian Robotnik\nOstrowski Franciszek Robotnik\nPesta Filip Robotnik\nPiotrowski Józef Robotnik\nPiwoński Jan Robotnik\nSkowyrski Jan Robotnik\nSkórzyński Jan Robotnik\nWasilewski Piotr Robotnik\nWieczorek Stefan Robotnik\nWięckiewicz Julian Robotnik\nWojciechowski Władysław Robotnik\nWoźnicki Wawrzyniec Robotnik\nZawadzki Leonard Robotnik\nZąbkiewicz Jan Robotnik\nZieliński Marcin Robotnik\nŻłobecki Bronisław Robotnik\nLenda Jan ?\nWiśniewski Marian ?\nAutor stefan204aOpublikowano Październik 23, 2019 Kategorie Historia i turystykaTagi Północne Mazowsze, Radzanów, Stefan M. Chrzanowski\n3 myśli na temat “Radzanów w dwudziestoleciu międzywojennym”\nEwa Sztrej-Sztendel pisze:\nListopad 4, 2019 o 2:50 pm\nNie mogę dodać komentarza odnośnie Heleny Rybackiej (z domu Chrzanowska), która była siostrą mojej babci Genowefy Sztreja z domu Chrzanowska), żonie Józefa. Była jeszcze jedna siostra, chyba Franciszka i brat (imienia nie znam). Ich rodzicami byli Adam? i Ewa Chrzanowscy. Pradziadek był kupcem.\nWitam serdecznie ,w śród osób wymienionych Kubiński to moja gałąz rodziny ,wszyscy pradziadowie zamieszkiwali w Radzanowie ,i pobliskich wsiach.Maria Kubińska\nLipiec 7, 2020 o 11:34 am\nSzukam informacji o rodzinie Czarneckich o Walerii Czarneckiej mojej prababci i Karolu Retkowskim moim pradziadku.\nPoprzedni Poprzedni wpis: Prostota franciszkańska i rokokowa ekspresja- dwie dominaty kompozycyjne założenia bernardyńskiego w Ratowie nad Wkrą\nNastępny Następny wpis: Nowy!!! Radzanowski Zeszyt Historyczny – lada chwila\nTotal Visits: 202 651


Klasy językowe w Warszawie\n18 lutego uczniowie z klasy II a i III a wraz z opiekunami - p. Anetą Walczyk, p. Barbarą Mickiewicz, p. Marzeną Klimą, p. Kingą Klimczyk uczestniczyli w wycieczce do Warszawy. Pobyt w stolicy – dzięki dr Marcinowi Kołakowskiemu (Zastępca Dyrektora Instytutu Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich do Spraw Naukowych) - rozpoczął się od wizyty w Instytucie Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich na Uniwersytecie Warszawskim. Po przejściu przez bramę główną UW na Krakowskim Przedmieściu uczniowie zwiedzili Kampus, a następnie przeszli skarpą do gmachu Neofilologii. Przewodnikiem po Uniwersytecie była dr Zofia Grzesiak, która opowiedziała o odrestaurowanych zabytkowych gmachach oraz budynku, który wywarł na uczniach ogromne wrażenie– Bibliotece Uniwersyteckiej. W budynku Neofilologii młodzież uczestniczyła w zajęciach dotyczących Hiszpanii (prowadząca dr Małgorzata Marzoch), Meksyku ( dr hab. Gerardo Beltran Cejudo), Portugalii i portugalskiego (dr Jakub Jankowski i Samuel Figueira-Cardoso), programu studiów i perspektyw zawodowych dla iberystów (dr Magdalena Brykczyńska) oraz tłumaczeń ustnych i pracy w UE (p. Renata Kugaczewska). Interesujące było również spotkanie ze studentami (p. Magdalena Adamczyk).\nKolejnym punktem wycieczki był Sejm RP, gdzie uczniowie mieli możliwość poznania zasad funkcjonowania władzy ustawodawczej. Przewodnik przybliżył wiele interesujących faktów z życia codziennego posłów, procedury sejmowe, zasady głosowania oraz sposoby działalności posłów w Sejmie i poza nim.\nPobyt w Warszawie uczniowie zakończyli dobrze bawiąc się na „Ślubie doskonałym” w Teatrze Kwadrat.


Nowe materiały z Red Dead Redemption 2 już 28 września • Eurogamer.pl\nNowe materiały z Red Dead Redemption 2 już 28 września\nStudio Rockstar opublikowało w mediach społecznościowych grafikę z datą 28 września. Obrazek jasno sugeruje, że otrzymamy nowe informacje i materiały związane z Red Dead Redemption 2.\nNajprawdopodobniej twórcy przygotowali kolejny zwiastun.\nW maju, kiedy informowano o opóźnieniu premiery Red Dead Redemption 2, deweloperzy obiecywali, że nowe zapowiedzi nastąpią jeszcze przed końcem lata. Jak widać, nawet w tym przypadku zaliczono drobny poślizg.\nLiczymy na gameplay\nRed Dead Redemption 2 ma zadebiutować wiosną 2018 roku na PlayStation 4 i Xbox One. Wydawca nie wspominał do tej pory nic na temat planów związanych z ewentualną wersją PC.\nDyrektor generalny Take-Two, Strauss Zelnick powiedział niedawno, że „działalność Rockstara została zmieniona przez GTA Online”. Niektórzy dopatrują się w tym sugestii o mocnym nastawieniu na sieciowy tryb zabawy w nowym RDR.\nWedług pierwszych zapowiedzi twórców, otrzymamy „nadzwyczajną opowieść o życiu w bezlitosnym sercu Ameryki”, oraz „ogromny i klimatyczny świat”, który ma zapewnić „fundament dla nowych doświadczeń w rozgrywce sieciowej”.


Ruda Paskuda: czerwca 2014\nTen Giveaway jest tak mały, że postanowiłam,\nże nie zasługuje na pełną cyfrę, jest więc 2,5 :)\nTym razem oddaję Wam próbki koreańskich kremów BB!\n(O niektórych z nich pisałam na blogu).\n- SKIN79 VIP Gold Collection\n- Lioele Dollish Veil Vita (x2)\n- i mały bonus-niespodziankę\nJedna saszetka powinna starczyć na 3-4 użycia.\nNie musisz być Obserwującym (ale byłabym wdzięczna), musisz mieć przynajmniej 18 lat albo zgodę rodziców, aby podać mi swój adres w razie wygranej.\nW komentarzu pod tym postem napisz, czemu chcesz wygrać, i zostaw też swój email!!!\nWylosuję jednego zwycięzcę i skontaktuję się z nim emailowo. :)\nMacie czas do 31 lipca!\nMój pierwszy tatuaż :)


Oleg Tarasenko – Stomil Olsztyn S.A.\nTarasenko: Wiedzieliśmy, że czeka nas dużo pracy\nPo pierwszym, tegorocznym zgrupowaniu we Władysławowie-Cetniewie porozmawialiśmy z zawodnikiem Stomilu Olsztyn, Olegiem Tarasenko. Jak wrażenia po obozie? Na warunki nie można było narzekać. – Warunki w Cetniewie były na dobrym…\nPauza Olega Tarasenko za żółte kartki\nOleg Tarasenko został ukarany przez Mateusza Złotnickiego żółtą kartką w piątkowym meczu dziesiątej kolejki Fortuna 1 Liga Wigry Suwałki – Stomil Olsztyn. Było to czwarte „żółtko”, które otrzymał ukraiński obrońca…


Spółka komandytowa - definicja, charakter, zakres odpowiedzialności wspolników\nKancelaria Adwokacka » Blog prawniczy » Działalność gospodarcza » Spółka komandytowa\nOstatnim wpisem dotyczącym form działalności gospodarczej był artykuł o plusach i minusach spółki partnerskiej. Tymczasem działalność gospodarczą można prowadzić jeszcze w innych formach. Pozostając w temacie spółek osobowych chcielibyśmy dzisiaj zaprezentować spółkę komandytową. Jest to jedna z częstszych form prowadzenia biznesu w ramach spółki. Z uwagi na swoją ciekawą konstrukcję i wynikającą z tego odmienną formę odpowiedzialności, spółka komandytowa może być zachęcającym wyborem.\nSpółka komandytowa jest kolejną spółką osobową, na którą wskazuje Kodeks spółek handlowych. Jej definicję znajdziemy w art. 102 k.s.h., zgodnie z którym:\nCharakterystyczną cechą spółki komandytowej jest więc podział wspólników na dwie kategorie. Z jednej strony mamy komplementariusza – wspólnika odpowiadającego za zobowiązania spółki w sposób nieograniczony, tak jak wspólnicy spółki jawnej, z drugiej natomiast komandytariusza – wspólnika, który odpowiada wyłącznie do wysokości kwoty z góry określonej w umowie spółki (suma komandytowa).\nJak zatem wyraźnie widać spółka komandytowa jest zawsze spółką co najmniej dwóch osób. Przy czym wspólnikiem może być każdy podmiot prawa, zarówno osoba fizyczna, inna spółka osobowa jak i osoba prawna.\nOsobowy charakter spółki komandytowej\nKodeks spółek handlowych wyraźnie wskazuje, że spółka komandytowa pomimo swych istotnych różnic pozostaje, podobnie jak spółka jawna, spółką osobową. Elementy świadczące o osobowym charakterze takiej spółki to przede wszystkim:\nwystępujący z założenia względnie trwały skład osobowy (jej działalność oparta jest na wzajemnym zaufaniu i osobistej działalności wspólników),\nbrak osobowości prawnej, przy czym oczywiście spółka posiada zdolność prawną i zdolność sądową,\nsubsydiarna odpowiedzialność wspólników za zobowiązania spółki,\nnieograniczona odpowiedzialność komplementariusza za zobowiązania spółki (a w związku z tym obowiązek wymieniania jego nazwiska w nazwie spółki),\nuznanie śmierci komplementariusza za przyczynę rozwiązania spółki.\nW spółce komandytowej można jednak dopatrzeć się także elementów charakterystycznych dla spółek kapitałowych. Przykładowo wskazać należy chociażby na ograniczoną odpowiedzialność komandytariuszy, ich ustawowy bierny udział w codziennej działalności spółki czy też fakt, że śmierć komandytariusza nie przesądza o rozwiązaniu spółki.\nDla przypomnienia jedynie w tym miejscu warto powtórzyć, że brak osobowości prawnej nie pozbawia spółki prawa do prowadzenia we własnym imieniu swoich spraw. Spółka komandytowa może być samodzielnym podmiotem praw i obowiązków, zarówno tych cywilnych jak i administracyjnych. Może nabywać na swój rachunek prawa, zaciągać zobowiązania, jak również uczestniczyć w postępowaniach sądowych w charakterze pełnoprawnej strony.\nDwojaki charakter wspólników wiąże się z odmiennym podejściem do ich udziału w zyskach i stratach. Skoro bowiem nie wszyscy wspólnicy tak samo odpowiadają za zobowiązania, przez co w różnym zakresie ponoszą ryzyko prowadzenia spółki, różny też jest ich udział w zyskach.\nKomplementariusze ponosząc nieograniczoną odpowiedzialność uczestniczą w zyskach spółki po równo, nie zależnie od tego ile wnieśli do spółki. Ich wkłady mogą więc być minimalne i w różnej wysokości, mimo to jednak będzie im przypadać udział w zysku po równo.\nKomandytariusze natomiast uczestniczą w zyskach spółki jedynie proporcjonalnie do wysokości rzeczywiście wniesionego przez nich wkładu. Im mniej zainwestowali w spółkę, tym mniejsze będą ich profity. Takie ujęcie jest konsekwencją przyjęcia, że komandytariusz pełni tak naprawdę tylko pasywną rolę inwestora w spółce, a jego prawa korporacyjne są mocno ograniczone.\nCo jednak istotne, udziału w zysku nie można żadnego ze wspólników pozbawić w całości. Umowa spółki może kwestię podziału zysku potraktować odmiennie niż wskazują na to przepisy. Nigdy jednak żaden ze wspólników nie może zostać pozbawionym tego prawa. Takie rozwiązanie wypaczałoby bowiem istotę spółki.\nUdział w stratach\nKonsekwentnie, także udział w stratach kształtuje się odmiennie dla obu kategorii wspólników. Komplementariusze uczestniczą w stratach analogicznie jak wspólnicy spółki jawnej – po równo, osobiście całym swoim majątkiem. Komandytariusze natomiast wyłącznie do wysokości wartości wkładu umówionego. Jest to wyraźne ograniczenie ryzyka obciążającego komandytariuszy, którzy ryzykują wyłącznie do zadeklarowanego wkładu inwestycyjnego. Warto jednak nadmienić, że udział w stracie może być wyższy aniżeli wkład rzeczywiście wniesiony. Jeżeli bowiem wspólnik faktycznie nie wniósł do spółki tyle ile zadeklarował w jej umowie, to w przypadku straty spółka może wystąpić do niego o pokrycie różnicy pozostałej do pełnego wkładu.\nNa zakończenie dodać trzeba, że umowa spółki może reguły te określać inaczej. Możliwe jest nawet całkowite wyłączenie komplementariusza lub komandytariusza od uczestnictwa w stratach.\nPowiedzieliśmy już, że komandytariusze pełnią pasywną rolę w spółce. Jak się zatem przedstawia kwestia reprezentacji spółki komandytowej w stosunkach zewnętrznych?\nZ art. 117 k.s.h. wynika, że:\nOznacza to, że komandytariusze nie mają ani takiego obowiązku, ani prawa. Mogą oni dokonywać czynności w imieniu spółki wyłącznie w charakterze pełnomocnika lub prokurenta.\nZ przywołanego przepisu wynika ponadto, że umowa spółki może pozbawić komplementariusza prawa reprezentacji. Przy czym co ważne, umowa spółki nie może prawa reprezentacji przyznać komandytariuszowi.\nOgraniczona rola komandytariuszy sprowadza się także do ograniczenia ich roli w zakresie prowadzenia spraw spółki. Art. 121 k.s.h. wskazuje, że:\nKomandytariusz nie ma prawa ani obowiązku prowadzenia spraw spółki, chyba że umowa spółki stanowi inaczej.\nOznacza to, że komplementariusze samodzielnie prowadzą sprawy spółki. Z umowy spółki może jednak wynikać co innego. Nie ma bowiem żadnych przeciwwskazań, aby przyznawała ona kompetencje w tym zakresie również komandytariuszowi.\nWarto jednak podkreślić, że czynności dokonywane w spółce mogą wymagać różnych obostrzeń, w tym przewidywać także udział komandytariuszy. I tak dla czynności nieprzekraczających zwykłego zarządu, dla których zastrzeżono wymóg uchwały – konieczna jest jednomyślność wszystkich wspólników mających prawo prowadzenia spraw spółki. Czynności natomiast przekraczające zwykły zarząd – wymagają uzyskania zgody także i komandytariuszy.\nPozbawienie komandytariuszy prawa prowadzenia spraw spółki wiąże się także z przyznaniem pewnych udogodnień. Zakaz konkurencji i sankcje za jego naruszenie nie obowiązują bowiem w stosunku do tych komandytariuszy, którzy nie mają prawa prowadzenia spraw spółki.\nCechą charakterystyczną dla spółki komandytowej jest różny zakres odpowiedzialności wspólników wobec jej wierzycieli.\nKomplementariusze, będący z założenia odpowiedzialnymi za prowadzenie spraw spółki i uprawnionymi do jej reprezentacji, odpowiadają za zobowiązania bez ograniczeń, całym swoim majątkiem, solidarnie i subsydiarnie. Dla przypomnienia, odpowiedzialność solidarna oznacza, że każdy z komplementariuszy jest odpowiedzialny samodzielnie za całość zobowiązań spółki. Odpowiedzialność subsydiarna natomiast, że możliwość zaspokojenia się z majątku komplementariusza powstaje dopiero wtedy, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna.\nKomandytariusze, będący zaś co do zasady jedynie pasywnymi inwestorami, odpowiadają za zobowiązania spółki wobec jej wierzycieli wyłącznie do wysokości tzw. sumy komandytowej. Suma komandytowa to określona w umowie kwota pieniężna, która wyznacza granice odpowiedzialności komandytariusza. Dla każdego komandytariusza jej wysokość może być różna. Oczywiście w zakresie sumy komandytowej, komandytariusz podobnie jak każdy inny wspólnik spółki osobowej odpowiada całym swoim majątkiem osobistym (więc nie tylko wkładem), solidarnie i subsydiarnie.\nPodkreślenia przy tym wymaga, że w zakresie wartości wniesionego rzeczywiście wkładu komandytariusz jest wolny. Jeżeli zatem suma komandytowa jest równa rzeczywiście wniesionemu wkładowi – komandytariusz wolny jest od odpowiedzialności (jego strata ekonomiczna ogranicza się do utraty wniesionego wkładu i jest równa wartości sumy komandytowej). Jeżeli jednak suma komandytowa jest wyższa niż rzeczywiście wniesiony wkład – komandytariusz odpowiada tylko do wysokości różnicy.\nW sytuacji natomiast, gdy suma komandytowa jest niższa niż rzeczywiście wniesiony wkład komandytariusz jest również wolny od odpowiedzialności. Może jednak się zdarzyć, że straci cały wniesiony wkład, nawet jeżeli okaże się, że będzie to wartość wyższa niż oznaczona suma komandytowa.\nTradycyjnie na zakończenie naszych rozważań, wspomnieć trzeba kilka słów o obowiązkach podatkowych. Spółka komandytowa podobnie jak pozostałe spółki osobowe nie jest płatnikiem podatku dochodowego. Rozliczeń podatkowych dokonują samodzielnie wspólnicy, w zależności od przyznanych im zysków. Dodatkowo są oni osobiście zobowiązani wobec ZUSu. Tak samo natomiast jak w innych spółkach za swoich pracowników oraz w ramach rozliczeń podatku VAT spółka komandytowa jest samodzielnym i niezależnym płatnikiem. Warto przy tym dodać, że spółka komandytowa ma obowiązek prowadzenia pełnej księgowości (ustawa o rachunkowości).\nSpółka komandytowa – podsumowanie\nSpółka komandytowa to niezwykle ciekawa forma prowadzenia działalności gospodarczej. Daje dużą swobodę przy kształtowaniu praw i obowiązków poszczególnych wspólników, przy czym z założenia rozróżnia ich dwie grupy – komplementariuszy i komandytariuszy. Z tego też powodu, spółka komandytowa pomimo zaliczenia jej do kategorii spółek osobowych posiada wiele cech charakterystycznych dla spółek kapitałowych. Warto zastanowić się, czy nie jest ona idealną formą dla prowadzonego biznesu.\nZachęcamy do komentowania i dalszego udostępniania – będzie nam niezmiernie miło. Jeżeli po lekturze pojawiły się jakiekolwiek pytania zapraszamy do ich zadawania. Z chęcią postaramy się rozwiać wszelkie wątpliwości. Zachęcamy również do kontaktu bezpośredniego z naszą Kancelarią, gdzie możecie umówić się na indywidualne porady prawne (Pruszków lub Warszawa). Oferujemy pełne doradztwo prawne w zakresie spraw gospodarczych i cywilnych.\nDziałalność gospodarcza działalność gospodarcza, formy prowadzenia działalności gospodarczej, komandytariusz, komplementariusz, prawo handlowe, przedsiębiorca, spółka, spółka handlowa, spółka komandytowa, spółka osobowa


Harry i Meghan - blog: "Brakuje mi posiadania matki, która może cię przytulić"- dokument o księżnej Dianie\n"Brakuje mi posiadania matki, która może cię przytulić"- dokument o księżnej Dianie\nChciałyśmy przypomnieć, że już dziś o godzinie 21 (czasu angielskiego) na ITV zostanie wyemitowany dokument o księżnej Dianie pt. "Diana, Our Mother: Her Life and Legacy" z udziałem księcia Williama i Harry'ego.\nMimo, że dokument nie został jeszcze wyemitowany, to pojawiło się mnóstwo cytatów Harry'ego i Williama z programu. Nie będziemy wszystkich tłumaczyć, raczej zajmiemy się tym po programie, na razie kilka przykładowych cytatów Harry'ego:\n"Nasza mama była całkowicie dzieckiem. Jej słynne motto, które często mi powtarzała, brzmiało 'możesz być tak niegrzeczny jak chcesz, tylko nie daj się złapać'. Ona była jednym z tych niegrzecznych rodziców. Przychodziła na nasze mecze piłki nożnej i przemycała nam słodycze w skarpetkach".\nWilliam i Harry mówili również jak bardzo żałują, że ich ostatnia rozmowa z matka była taka krótka. Chłopcy byli wtedy w Balmoral, kiedy Diana zadzwoniła do nich z Paryża. Harry przyznaje: "Nie lubiłem rozmawiać z moimi rodzicami przez telefon. Żałuję, że nasza rozmowa była taka krótka. Ona tej nocy umarła..."\n"Wszystko co słyszę, to jej śmiech w mojej głowie. To jest ten typ szalonego śmiechu,\nw którym można było usłyszeć czyste szczęście".\n"Ona po prostu cię przygarniała i ściskała tak mocno jak to możliwe. Ja byłem wtedy taki niski i nie było ucieczki przed nią, ona cię trzymała, tak długo jak chciała. Nawet mówiąc o tym czuję te jej uściski i strasznie za nimi tęsknię. Brakuje mi tego uczucia, tej części rodziny, brakuje mi posiadania matki, która może cię przytulić i tego współczucia, które tylko matka może zapewnić".\nAutor: Ania - 12:08:00\nGabriela 24 lipca 2017 12:38\nJestem bardzo ciekawa tego dokumentu\nMagdalena Surowiec 24 lipca 2017 13:41\nTo chyba wypowiedzi ze zwiastunu, wczoraj go oglądałam\nKarolina 24 lipca 2017 21:06\nAgnieszka 24 lipca 2017 21:25\nJuż prawie siedzę przed TV :D\nAnonimowy 25 lipca 2017 00:00\nAnia 25 lipca 2017 00:35\nJa tez mialam :(\nKarolina Joanna 25 lipca 2017 06:28\nPoruszające,szczere słowa. Wielki podziw jak książęta sobie z tym poradzili. Ja sobie tego nie wyobrażam.


11 kwietnia w krakowskim Klubie Fabryka wystąpi grupa KSU.\nKoncert będzie składał się z dwóch części: pierwszej, w totalnie punkowym wydaniu, pełnej szaleństwa i skakania w tłumie, i drugiej - akustycznej, która wprowadzi słuchaczy w nastrój pięknych i dzikich Bieszczad.\nZespół podczas swojej ponad 35 letniej działalności oficjalnie wydał 11 płyt. KSU początkowo wykonywał alternatywny rock z elementami bieszczadzkich klimatów i z tym nurtem jest powszechnie utożsamiany. Wielkim atutem grupy jest świetne brzmienie, wypracowane przez lata wspólnego grania, kultowe numery autorstwa Eugeniusza "Siczki" Olejarczyka oraz ogromna energia, którą kapela przekazuje publiczności.\nKraków / Klub Fabryka, ul. Zabłocie 23


Zespół Szkół im. Władysława Stanisława Reymonta w Starej Łubiance - W roli głównej: bieługa, jesiotr, pstrąg.\nJesteś: Strona główna » Aktualności » W roli głównej: bieługa, jesiotr, pstrąg.\n22 maja 2017 10:33 | Aktualności\nW roli głównej: bieługa, jesiotr, pstrąg.\nDnia 19 maja 2017r. uczniowie klasy I i II b edukacji wczesnoszkolnej wraz z panią Teresą Mierzwa i panią Izabelą Prendecką oraz mamą – panią Beatą Guzik skorzystali z zaproszenia Państwa Magdaleny i Michała Mackiewiczów i wybrali się z wizytą do Gospodarstwa Rybnego w Tarnowie. Celem wycieczki było poznanie walorów przyrodniczych stawów hodowlanych, obserwacja prac wykonywanych przy hodowli ryb oraz wzbogacenie wiedzy o gatunkach ryb hodowlanych.\nGospodarstwo korzysta z wód rzeki Dobrzycy dla chowu jesiotrów i pstrągów. Obiekt zbudowano w latach 1978 – 1980, wykorzystując po raz pierwszy w Polsce amerykańską konstrukcję stawu rynnowego tzw.: „raceway”.\nPo gospodarstwie oprowadził gości pan Maciej, który przekazał wiele ciekawostek na temat życia i hodowli ryb. Uczniowie mieli niecodzienną okazję podziwiać pstrągi tęczowe i potokowe oraz kilka gatunków ryb jesiotrowatych tj.: bieługi, jesiotry syberyjskie i rosyjskie, sterlety oraz siewrugi. Widzieli też węgorza, szczupaka, płocie. Brali czynny udział w karmieniu ryb, co sprawiło im ogromna frajdę. Po zwiedzeniu stawów pan Maciej zabrał dzieci na przejażdżkę traktorem. Majowa pogoda nie szczędziła promieni słońca, które dość szybko opaliły twarze uczestników wycieczki. Pełni emocji i ogrzani słońcem dotarli do miejsca, w którym pani Magda czekała z poczęstunkiem – ciastem drożdżowym i rybką. Degustacja świeżo wędzonej ryby miała na celu zachęcić dzieci do spożywania większej ilości ryb ze względu na ich wyjątkowe wartości odżywcze. Ryby zawierają wysokowartościowe białko, kwasy tłuszczowe omega 3, witaminy A i D, szereg składników mineralnych: jod, selen, fluor, magnez i wapń. Cel został osiągnięty, gdyż ryba znikała z talerzy w mgnieniu oka, a gospodarzom było bardzo miło z tego powodu. Wycieczka była wspaniała i bardzo interesująca. Sprawdziło się powiedzenie: „Cudze chwalicie , swego nie znacie”.\nWielkie podziękowania za gościnę i cudownie spędzony czas kierujemy do wspaniałych gospodarzy - Państwa Magdaleny i Michała Mackiewiczów. Dziękujemy również pani Beacie Guzik za pomoc w sprawowaniu opieki nad uczniami podczas wycieczki.\nPrzeczytano: 369 razy. Wydrukuj|Do góry\nŚwietlica Sport Szkoła podstawowa Patron Podręczniki Konkursy Samorząd Uczniowski Wolontariat Przewozy uczniów Biblioteka Sukcesy uczniów Wycieczki szkolne Rada Rodziców Projekty Ogłoszenia Gimnazjum Edukacja wczesnoszkolna


Policjantka po służbie pomogła kobiecie poszkodowanej w kolizji drogowej | Express Ilustrowany\nKarolina Brózda 24 listopada 2021, 21:00\nwww 25.11.2021 10:39:24\nHistoria nadająca sie do TVN-u po tym jak dziennikarka tej stacji płakała,że jeden uchodźca płynął 6 dni........\nGość 25.11.2021 07:31:14\nJa również po pracy złapałam złodzieja i pomogłam osobie, po potrąceniu. I niemiałam parcia na informację w prasie. Jakoś policja mi nie pomogła w ich czasie pracy a wręcz mnie zbyto.\nGość 25.11.2021 05:15:23\nAle bohaterka oni sie nadają tylko do gazowania ludzi\nx 25.11.2021 03:05:33\nnormalnie ... " bohaterka" hahaha jej obowiazek/. Bo policjantem jest sie cala dobe a nie tylko na sluzbie. Zreszta to obowiazek kazdego czlowieka pomoc przy wypadku nie robic bohatera z normalnej reakcji.


It's so easy DIY blog: lutego 2016\nPrzepis na...Czekoladowe trufle\nIdealne do kawy - czekoladowe, rozpływające się w ustach - trufle. Dla osób, które lubią odrobinę słodyczy, a przy tym nie mają zbyt dużego talentu do pieczenia wyszukanych ciast - mam tu na myśli głównie siebie ;) Przepis znalazłam na mojej ulubionej kulinarnej stronie Kwestia Smaku. Dodam, że trufle nie są przesadnie słodkie. Zachęcam do wypróbowania.\nAutor: It's So Easy o 09:31 13 komentarzy:\nEtykiety: Czekolada, Czekoladowe trufle, Kulinarnie, Walentynki\nDIY - walentynkowe kartki\nWielbicielom ręcznie wykonywanych upominków proponuję minimalistyczne kartki, idealne na zbliżające się Walentynki. Wszystkie prezentowane przeze mnie wersje są szybkie i proste do zrobienia. Myślę, że więcej czasu zajmie wypełnienie wnętrza kartek - miłosny wierszyk? hmm... a może twórczość własna? Takie kartki na pewno wzbudzą więcej emocji niż te zwykłe kupione w sklepie :) Zachęcam do działania!\nAutor: It's So Easy o 12:59 14 komentarzy:\nEtykiety: akwarele, DIY, DIY z papieru, Walentynki, walentynkowe kartki


Najnowszy artukuł na ten temat I jak ma się nie zatkać? Głaz i metalowy kubeł w kanalizacji ściekowej\nCzasami na taśmie w sortowni odpadów udaje się znaleźć cenną zgubę.\nCzasami wystarczy moment nieuwagi, by cenna dla nas rzecz - biżuteria, klucze, dokumenty, czy inne "skarby" - przypadkiem wylądowała na wysypisku śmieci lub, co gorsza, w kanalizacji. Mieszkańcy Gdańska regularnie proszą o pomoc w odnalezieniu straconych w ten sposób rzeczy. I choć prawdopodobieństwo ich odnalezienia jest tak samo niskie, jak trafienie szóstki w Lotto, to historie ze szczęśliwym finałem się jednak zdarzają. Jedną z nich jest odnalezienie w górze śmieci na Szadółkach portfela z pierścionkiem zaręczynowym w środku.\nW ostatnich dniach media ogólnopolskie zelektryzowała nietypowa historia rodziny z Zielonej Góry, której wyjazd na urlop nad Bałtyk zawisł na włosku. Wszystko przez przypadkowe wyrzucenie kluczyków od samochodu do śmieci, a konkretnie do pojemnika na szkło. Do akcji wkroczyli pracownicy Zakładu Gospodarki Komunalnej, którzy wzięli się za poszukiwanie cennej zguby.\n- Kolejna akcja ratunkowa zakończyła się sukcesem, chociaż łatwo nie było. Szukać kluczyka pośród szklanych butelek, to jak szukać igły w stogu siana - poinformowali, gdy kluczyki w stercie butelek na wysypisku znaleźli. - To nie jest pierwszy raz kiedy mieszkańcy proszą nas o pomoc w odnalezieniu wyrzuconych do kosza rzeczy. Szukaliśmy już portfeli, dokumentów, pamiątek rodzinnych i biżuterii - dodali.\nNa wysypisku w Zielonej Górze udało się ostatnio znaleźć kluczyki do auta, co uratowało rodzinie wakacyjny wyjazd.\nfot. źródło: www.facebook.com/zgkzielonagora\nKlucze różnego rodzaju to jedna z najczęstszych "śmietnikowych" zgub.\nfot. 123rf.com/ Mikhail Dmitriev\nPostanowiliśmy sprawdzić, czy podobne sytuacje zdarzają się w Trójmieście. I okazało się, że wcale nie należą do rzadkości, bo mieszkańcy dzwonią z prośbą o poszukiwania nie tylko na składowisko śmieci w Szadółkach, ale też do Saur Neptun Gdańsk, gdy cenny dla nich przedmiot spływa do kanalizacji.\nNie ma tygodnia bez telefonu z prośbą o znalezienie zguby\nJak mówi Iwona Bolt, rzeczniczka Zakładu Utylizacyjnego w Szadółkach, właściwie nie ma tygodnia, by mieszkańcy nie dzwonili z prośbą o pomoc w odnalezieniu zguby, która trafiła do śmieci.\nNajbardziej poszukiwane przedmioty wyrzucone do śmieci to:\nklucze do budynków i mieszkań,\n- W większości przypadków mieszkańcy nie pamiętają kiedy i gdzie nastąpiła zguba i czy wyrzucili dany przedmiot do odpadów resztkowych czy surowcowych. A to ma znaczenie, bo określa szansę na znalezienie zguby, bo odpady przyjmowane są z różnych sektorów w różne dni. Dziennie przyjmujemy ok. tysiąca ton odpadów, więc znalezienie drobiazgu w takiej masie zdaje się być niemożliwe i trzeba mieć szczęście, by daną rzecz odzyskać. Staramy się pomagać, ale nie zawsze się udaje, zwłaszcza gdy przedmiot jest mały - zaznacza Iwona Bolt.\nNajwiększa szansa na znalezienie zgubionego przedmiotu jest wtedy, gdy trafi on do czarnego pojemnika z odpadami zmieszanymi/resztkowymi. Bo są one sortowane w instalacji, która ma separator magnetyczny wychwytujący np. klucze. Ich pęk ma większe szanse na wychwycenie, niż np. jeden w plastikowej obudowie.\nW ubiegłym roku pracownik sortowni śmieci w Szadółkach znalazł tego małego kotka. Trafił do nowego domu.\nPierścionek zaręczynowy w portfelu wylądował na wysypisku\nPracownicy ZU wspominają historię portfela znalezionego w sortowni. W środku był... pierścionek zaręczynowy.\n- Kilka czynników spowodowało, że mogliśmy połączyć przedmiot z właścicielem. W portfelu były wskazówki, które pomogły nam do niego dotrzeć i pierścionek trafił do narzeczonej, która była bardzo zaskoczona i niezwykle szczęśliwa - mówi Bolt.\nPytania o... sztuczne szczęki\nPoza klasycznymi pytaniami o zgubione klucze, pojawiają się też pytania o zgubione sztuczne szczęki, które mogły wylądować w śmieciach. Do pytań nietypowych należy też zaliczyć te o zgubione zwierzęta. I choć w ubiegłym roku pracownicy ZU uratowali kota wyrzuconego na śmietnik, to jego akurat nikt nie szukał. Pracownicy składowiska odpadów zapewnili mu nowy dom.\nKartka do Anny Walentynowicz znaleziona na wysypisku w Szadółkach trafiła do zbiorów ECS.\nSą też znaleziska wyjątkowe\nCzasami zdarza się, że wśród góry śmieci znajdują się przedmioty wyjątkowe, które przechodzą do historii. Do takich z pewnością należy słynna pocztówka z życzeniami do Anny Walentynowicz.\nKoperta wraz z zawartością znajdowała się na taśmie w sortowni gdańskiego ZU.\n- Została napisana w 1982 r. w Krakowie i była w idealnym stanie. Nadawca życzył Annie Walentynowicz m.in. "siły na przetrwanie tej makabry, która dotknęła nas wszystkich". Kartka dotrzeć miała do obozu dla internowanych działaczek opozycji solidarnościowej w Gołdapi. Pocztówkę przekazaliśmy do Europejskiego Centrum Solidarności i zasiliła zbiory muzeum - opowiada Bolt.\nW kanalizacji głównie biżuteria\nOddzielną kategorią zgub są te, które przez przypadek wpadają nam do umywalki, wanny, czy toalety, a następnie zostają spłukane. Z pracownikami Saur Neptun Gdańsk, spółki, która dostarcza wodę i odbiera ścieki, mieszkańcy też się kontaktują w tej sprawie.\n- Ludzie kontaktują się z nami głównie ws. biżuterii - pierścionków, kolczyków, słowem cennych rzeczy, które przez odpływ czy to prysznica, czy to umywalki niechcący dostały się do sieci kanalizacyjnej. Pytają nas, czy jesteśmy w stanie to odnaleźć. Bardzo nam przykro, ale taka sprawa z góry skazana jest na niepowodzenie - mówi Magdalena Rusakiewicz, rzeczniczka SNG.\nW takich sytuacjach pracownicy SNG sugerują, żeby najpierw sprawdzić syfon, odpływ - czyli części armatury, które faktycznie można rozkręcić w domu. Być może przedmiot, który wpadł do rur jeszcze nie odpłynął.\nDo kanalizacji trafia wiele pierścionków, kolczyków, czy łańcuszków.\n- Jeśli zagubionego przedmiotu tam nie ma, prawdopodobnie jednak trafił do sieci kanalizacyjnej, a tej mamy w Gdańsku ponad 1000 km. Zguba mogła popłynąć ze ściekami lub pozostać na dnie kanalizacji sanitarnej. Jeśli popłynęła, utracona rzecz trafi do jednej z ponad 130 przepompowni ścieków, w których procesy odbywają się automatycznie. Potem znów kanalizacją popłynie dalej do oczyszczalni ścieków. W oczyszczalni wszystkie przedmioty zatrzymywane są na kratach. Kraty oczyszczają się automatycznie, a wszystkie ściągnięte w ten sposób rzeczy trafiają do tzw. skratek. Takich odpadów wyłapujemy dziennie 1,5 tony. Odwadniamy je, a następnie w specjalnie zamkniętym kontenerze wywozimy do utylizacji - opisuje Rusakiewicz.\nNie zdarzyło się więc, by zgubiony w ten sposób przedmiot trafił z powrotem do właściciela.\nZdarzyło ci się zgubić coś cennego w śmieciach lub kanalizacji?\ntak i już nigdy tego nie odzyskałe(a)m\ntak, ale udało się to odnaleźć\nraczej nie, choć może nawet nie zauważyłe(a)m takiej zguby\n(72 opinie) 24 stycznia 2022\nKiedy w domu są małe dzieci (6)\nZawsze warto sprawdzić śmieci przed wyrzuceniem. Bąbelki w swoich pomysłach są często nieprzewidywalne\ni jeszcze jedna segregacja przed wyrzuceniem\nKwak ty masz 70 lat. (1)\nJeszcze dużo mi brakuje. Ale mam wnuki!!!\nI dotad nie miałem pojęcia, co potrafi dwulatek ;-)\nKiedy ma się małe dzieci,\nTo czasem trudno śmieci od niesmieci odróżnić. A co dopiero miec czas na ponowne przeglądanie.\nJak mieszkałem u rodziców to zdążyło mi się kilka razy znaleść łyżeczkę...\nW ubikacji xD strzelam, że z zupa albo czymś w garnku poleciała\nMoj syn jak był maly\nregularnie wyrzucał do kosza opakowania po serkach/jogurtach razem z łyżeczką:)\nAle Wam się nudzi. A tyle tematów w mieście do opisania... Zmieńcie się na jakiś portal publicystyczny bo to przechodzi ludzkie pojęcie.\ni jeszcze o zielonej gorze pisza ;) (1)\nDobrze że nie o Wrocławiu w Rzeszowie ;p\nBardzo fajny artykuł. Rzeczowy i w temacie i ludzi przestrzega.Zobaczysz e będzie pozytywnych opinii\nBardzo fajny artykuł. Rzeczowy i w temacie i ludzi przestrzega.Zobaczysz e będzie pozytywnych opinii bo to na czasie.Czas urlopowy to i głowę zapomnieć można.Pieknie napisany .Pozdro.\nMoim zdaniem przydatny artykuł\nNie wiedziałam, że czasem da się coś tam odszukać. Kto wie, może ta informacja komuś kiedyś się przyda\nBylem wczoraj na plaży moi drodzy I kochani (4)\nI to co zostawiają ludzie to dramat, co trzeba mieć w głowie żeby tak śmiecić a w domu pewnie porządek..\nŻeby tak namolnie uzewnętrzniać się na przekór pozostałym czytelnikom?\nByłeś na plaży? Naprawdę?\nTeż byłem na plaży. Byłem w Brzeźnie.\nŚmieci na plaży nie widziałem. W Brzeźnie na plaży stoją kosze. Śmieci są w koszach.\nJeszcze buty przed plaza zostawiaja i worki ze smueciami z domu


�eglarze w Vancouver\tmesa-jachtowa.bloog.pl - strona g��wnaLodowce Alaski - jachtem „Varsovia” z Vancouver do Prince William Sound (2016) (12.09.2016)Spotkanie �eglarzy z Vancouver "Po�egnanie Lata 2016" (08.09.2016)Onko-Sailing w Vancouver (17.07.2016)2015 (06.06.2016)2016 (06.06.2016)Przyl�dek Horn i lodowce Patagonii, rejs s/y "Selma Expedition" 31.03-11.04.2016 (18.04.2016)Kapitan Wojciech Jacobson otrzyma� „Super Kolos” (14.03.2016)Z�oty Krzy� Zas�ugi Rzeczypospolitej Polskiej dla �eglarza z Vancouver (14.11.2015)Szlakiem wspomnie�: Mazury, Szczecin, Trzebie� oraz prelekcje pt. “Lody Alaski” (12.10.2015)Spotkanie jacht�w polonijnych z Vancouver: (09.09.2015)�eglarze z Vancouver na pokazie ogni sztucznych – Konkurs fajerwerk�w. (09.09.2015)"Varsovi�" na p�noc od Vancouver, Broughton Island - lato 2015 (12.08.2015)�eglarze z Vancouver na pokazie ogni sztucznych – Konkurs fajerwerk�w. (04.08.2015)Rozpocz�cie sezonu �eglarzy w Vancouver (08.06.2015)Spotkania �eglarskie w Polsce: prelekcje, medale, Rejs Roku 2014. Luty-marzec 2015 (20.03.2015)\tLodowce Alaski - jachtem „Varsovia” z Vancouver do Prince William Sound (2016) zobacz> .STRONA G�ÓWNA\nDla �eglarzy z Polski, Alaska jest wyj�tkow� egzotyk�. Mo�e, dlatego �e niewielu tam dociera. Powodem tego chyba jest to, �eby tam dotrze� jachtem i wróci� do kraju, musi to by� rejs praktycznie dooko�a �wiata. Niestety zachodnie wybrze�e Kanady i po�udniowa Alaska nie jest na trasie klasycznych rejsów wokó�ziemskich.\nMieszkam w Vancouver i w�a�nie po tych wodach, tak bardzo odleg�ych od Polski �egluj� swoim w�asnor�cznie wybudowanym jachtem „Varsovia” http://varsovia.bloog.pl/ .\nLatem 2016 zdecydowa�em na rejs do Prince William Sound, to znaczy dalszy rejon. �eby tam dotrze� z Po�udniowo Wschodniej Alaski, która jest cz�ciej odwiedzana przez jachty trzeba p�yn�� prawie 400 Mm po otwartym oceanie.\nCa�o�� mojego rejsu w roku 2016, mo�na podzieli� na trzy cz�ci:\nCz�� 1. Z Vancouver do Whittier z ogl�daniem lodowców w Prince William Sound, 26 dni, 1,650 Mm. Za�oga Halina z Onko-Sailing. Potem zostawienie jachtu w marinie i przelot samolotem do Vancouver a nast�pnie powrót do Anchorage i kontynuacja �eglugi z Whittier.\nCz�� 2. Rodzinny rejs z Whittier do Whittier z ogl�daniem lodowców w Prince William Sound, 9 dni, 186 Mm. Za�oga moja �ona El�bieta i jej siostra Dorota.\nCz�� 3. Samotny powrót z Whittier do Vancouver. 24 dni 1,380Mm w tym ponad 400 Mm non stop, 3 doby przez otwarty ocean.\nPoprzednim razem w roku 2004, do Prince William Sound �eglowa�em w dwie strony samotnie a tym razem na po�ow� trasy mia�em za�og�. Halina Nadolska z Polski, wspó�za�o�ycielka Grupy Onko-Sailing http://www.mesa-jachtowa.bloog.pl/id,355444761,title,Onko-Sailing-w-Vancouver,index.html , przylecia�a do Vancouver i razem �eglowali�my do portu Whittier po�o�onego niedaleko Anchorage na Alasce.\nWyp�yn�li�my w sobot� 11 czerwca, 10 minut po pó�nocy, bo �eglarski zwyczaj/przes�d, zabrania rozpoczyna� rejs w pi�tki.\nPo�egnanie w marinie, odby�o si� dzie� wcze�niej, w�a�nie w pi�tek, na które przyby�a grupka znajomych �eglarzy i Konsul Generalny RP w Vancouver Krzysztof Olendzki wraz z ma��onka.\nPierwszy tydzie� �eglugi by� wyj�tkowo szybki. Zwykle 14 do 20 godzin dziennie, (70 do 117 Mm) i tylko krótkie postoje na kotwicy, g�ównie dla czekania na korzystniejszy pr�d i dalej w drog�.\nDopiero od Ketchikan po przekroczeniu granicy USA troch� zwolnili�my. Zwiedzili�my to miasteczko, które jest g�ównie nastawione na turystów ze statków wycieczkowych. Prawie ka�dy statek pasa�erski p�yn�cy na Alask� zawija do tego portu, �eby za�atwi� odpraw� graniczna. Zwykle bywa tam po kilka statków dziennie a ka�dy przywozi oko�o 2 tysi�ce pasa�erów. Nic dziwnego, �e ruch na uliczkach jest bardzo du�y i dlatego my d�ugo nie stali�my i zaraz po odprawie granicznej i krótkim spacerze pop�yn�li�my dalej.\nDo zatoki Tracy Arm, odleg�ej 800 Mm od Vancouver dotarli�my 19 czerwca, to jest w dzie� moich urodzin. Mia�em niezwyk�� atrakcje celebruj�c ten dzie� stoj�c na kotwicy w otoczeniu przep�ywaj�cych niedaleko growlerów. Na t� okazj� Halina przywioz�a z Polski Torcik Wedlowski, na którym zapali�a �wieczki i wspólnie wypili�my toast szampanem.\nW Tracy Arm w tym roku by�o wyj�tkowo du�o lodu. Bardzo du�e growlery uniemo�liwi�y dop�yniecie do czo�a lodowca.\nZamiast ogl�dania lodowca, który chowa� si� za kolejnym zakr�tem bawili�my si� w "cumowanie i kotwiczenie" do growlerów, wielkich jak góry lodowe.\nZobacz film pt. „Varsovia” w lodach na weso�o: https://youtu.be/ai_phO8kRAs\nW stolicy Alaski Juneau mieli�my pi�kn� s�oneczn� pogod�. Wjechali�my kolejk� linow� na wysok� gór� sk�d by� pi�kny widok na zatok� i ca�� okolice.\nBardzo silny zachodni wiatr wywia� nas nieplanowanie do porciku Hoonah i potem na druga stron� Icy Strait. Na szcz�cie, zgodnie z prognoz� wiatr zmieni� kierunek na po�udniowo wschodni i wyp�yn�li�my na otwarty ocean.\nPierwsze 130 Mm po oceanie, do Yakutat by�o wyj�tkowo uci��liwe. Silny wiatr, deszcz, bardzo ograniczona widoczno�� i wysoka oceaniczna fala rzuca�a „Varsovi�” na wszystkie strony. Szczególnie boczne przechy�y dawa�y si� we znaki, nie tylko nam, bo autopilotowi, który chwilami zacina� si� i trzeba by�o go resetowa�. Oboje nie chorowali�my na chorob� morska i bez problemu po pó�torej doby takiego bujania we mgle wp�yn�li�my do Zatoki Yakutat.\nNast�pny dzie� nie ruszali�my si� z portu, bo la� deszcz i nie by�o sensu p�yn�� do s�ynnego lodowca Hubart. Dopiero kolejnego dnia przeja�ni�o si� i pop�yn�li�my w g��b zatoki. Lodowiec wida� by�o bardzo dobrze, ale du�o lodu na wodzie nie dawa�o dop�yn�� zbyt blisko.\nZa to by�o, co filmowa� i fotografowa�.\nWida� to na filmie Haliny pt. „Zobaczy� lodowce Alaski”:\nNa wieczór wyp�yn�li�my z zatoki. Ocean znowu nas pobuja�, ale umiarkowany wiatr od brzegu sprawia� przyjemn� �eglug�. Nast�pnego dnia rano, szkoda by�o korzystnego wiatru, pomimo tego wp�yn�li�my do zatoki Icy Bay. Zakotwiczyli�my obok Lodge, malutkiego o�rodka turystycznego, gdzie by� niezablokowany Internet, bo, po co blokowa� jak ma�o, kto obcy tam dociera. By�o to wielkie wra�enie, �e tak daleko od cywilizacji mo�na by�o rozmawia� na Skype i ogl�da� na necie mapy pogodowe itp. Na Alasce nawet telefon komórkowy dzia�a tylko w nielicznych miejscach. Np. w poprzednim porciku Yakutat telefon w ogóle nie mia� zasi�gu, a jedyne miejsce gdzie mo�na by�o skorzysta� z Internetu by�o na lotnisku, do�� odleg�ym od portu. Po krótkim wypoczynku pop�yn�li�my w g��b zatoki gdzie jest du�o malowniczych lodowców. Nic dziwnego, bo nawet nazwa Icy Bay, czyli zatoka lodowa.\nWieczorem znowu na ocean. Tym razem by�a �egluga przy s�abym wietrze.\nPo pó�torej doby dotarli�my do Prince William Sound, czyli docelowego rejonu tego rejsu.\nKolejne dni to by�a �egluga do lodowców. Na noc kotwiczyli�my a w dzie� lawirowali�my w p�ywaj�cym lodzie.\nMalownicze growlery mieni�y si� ró�nymi barwami. Jedne by�y bia�e a inne dla odmiany czarne.\nMajestatyczne lodowce pokazuj� pot�g� tego co natura mog�a stworzy�.\nWielko�� lodowców najlepiej wida� w tle stateczku z turystami.\nTaki tajemniczy "�wiat Lodu" najlepiej jest ogl�da� z ma�ej �ódki.\nLodowce topniej� w du�ym tempie i co roku ich czo�o przesuwa si� do ty�u. Mapy morskie nie s� zbyt cz�sto uaktualniane. Bywa�o tak, �e wed�ug mapy komputerowej, nasza pozycja z GPS by�a pod lodem. Czuli�my si� tak jak kapitan Cook i inni odkrywcy nieznanych l�dów.\n�aden film lub fotografia nie odda pe�ni wra�e�, kolorów i widoków niezwyk�ej natury.\nZ lodu od�amanego od lodowców natura przy pomocy temperatury i wody stworzy�a wyj�tkowe rze�by.\nW fiordach przy lodowcach mo�na ogl�da� te dzie�a natury.\nZapraszam do zobaczenia tej lodowej galerii na filmie z tego rejsu pt. „�wiat Lodu…” https://youtu.be/Ym-a5oq0h6c ,\nW takiej niezwyk�ej scenerii tylko foki czuj� si� jak u siebie w domu. Wyleguj� si� na lodzie i przygl�daj� si� intruzom, którzy przyp�ywaj� ogl�da� te cuda natury.\nPierwsza cz�� rejsu zako�czy�a si� w Whittier. Do tego miejsca w ci�gu 26 dni, przep�yn�li�my 1,650 Mm. Jacht zosta� w marinie i razem z Halin� wróci�em samolotem do Vancouver. Ona �eby wróci� do Polski a ja �eby za�atwi� moje sprawy zawodowe.\nWieczorem 22 lipca wróci�em samolotem do Anchorage.\nMoja �ona Ela i jej siostra Dorota polecia�y tam trzy dni wcze�niej, wynaj�y samochód i zwiedza�y Denali National Park. Zrobi�y zakupy zaopatrzenia na jacht i odebra�y mnie z lotniska. Jechali�my w wielkim po�piechu, �eby zd��y� przejecha� przez tunel, przed jego zamkni�ciem na noc. Tunel ten to ciekawa atrakcja, jest on pod wysok� gór� i ma ponad 4 km d�ugo�ci. W tunelu jest tylko jeden pas ruchu, raz jad� samochody w jedna stron�, potem w drug�. Pó�niej tak samo poci�g po torach w jedn� albo drug� stron� na zmian�.\nJeden dzie� sp�dzili�my w Whittier. Trzeba by�o przygotowa� jacht do dalszego rejsu i zasztauowa� nowe zaopatrzenie na dalsz� drog�.\nRozpocz�a si� druga cz�� mojego rejsu, tym razem tygodniowa �egluga rodzinna. Niestety pogoda wyj�tkowo nie dopisa�a, na pocz�tku by� bardzo silny wiatr, s�aba widoczno�� i deszcz.\nPrzez dwie noce stali�my w jednym miejscu na kotwicy w Esther Passage, bo la�o i nie by�o sensu p�yn�c do lodowców.\nPotem troch� poprawi�o si� i pop�yn�li�my najpierw do lodowców w Harriman Fiord. Niestety po po�udniu znowu zacz�o pada� i popsu�a si� widoczno��. Zdecydowa�em na zakotwiczenie w do�� otwartej zatoczce niedaleko lodowca w Surprise Inlet, czyli po polsku niespodzianka. Pr�d zmieni� kierunek i mi�li�my niespodziank�. Ju� po�o�y�em si� do koi a tu nagle us�ysza�em lód obijaj�cy si� o burt�. Przypomnia�a mi si� �egluga przez Northwest Passage, gdzie by�o to normalne. Moja „Varsovia” nie ma stalowego kad�uba, ale jest bardzo mocno zbudowana z fibreglass. Pomimo tego wola�em nie czeka� do rana. Obijaj�ce si� o „Varsovie” growlery pop�yn�y dalej, ale nied�ugo pr�d mia� zmieni� kierunek i znowu wróci�yby obijaj�c burt�. Podnios�em kotwice i prawie 20 Mm p�yn�li�my, �eby bezpiecznie zakotwiczy� w tym samym miejscu gdzie stali�my ju� dwie noce. Nast�pnego dnia pop�yn�li�my do College Fiord i ogl�dali�my kolejne lodowce.\nChwilami wychodzi�o s�o�ce i mo�na by�o fotografowa� widoki i growlery, do których podp�ywali�my bardzo blisko. Na koniec odwiedzili�my lodowce w Blackstone Bay.\nDla mnie trasa tego rodzinnego rejsu by�a zdublowaniem tego, co widzia�em w pierwszej cz�ci �egluj�c z Halin�. Pomimo tego by�o to bardzo interesuj�ce, bo te same lodowce ogl�dane przy innej widoczno�ci i o�wietleniu, raz w s�o�cu albo w dni pochmurne lub w zamgleniu wygl�da�y ca�kiem inaczej.\n31 lipca Ela i Dorota pojecha�y z Whittier do Seward. Przesiad�y si� z mojej ma�ej �ódki na inn�, bardzo du��…, czyli wróci�y do Vancouver statkiem Holland America. Po drodze ogl�da�y inne lodowce z pok�adu tego du�ego statku.\nZosta�em sam i przede mn� by�o oko�o 1,300 Mm �eglugi powrotnej do domu w Vancouver. Prognozy wiatrowe nie by�y zach�caj�ce, ale nie mia�em wyboru, trzeba by�o wraca�. Jeden dzie� mia� by� OK, ale nast�pnego dnia sztorm a potem mia�o wydmucha� si�. Wykorzysta�em ten dzie� i dop�yn��em 70 Mm do zatoczki Garden Cove blisko wyj�cia na otwarty ocean. Na drugi dzie� zacz�o si�. W os�oni�tej zatoczce wiatr od oceanu przebijaj�cy si� przez niskie góry uderza� w „Varsovie” z pr�dko�ci� prawie 25 w�z�ów. Kotwica troch� mi zdryfowa�a, ale jak wypu�ci�em wi�cej liny to dobrze trzyma�a i jacht dzielnie odbiera� kolejne sztormowe szkwa�y i ulewny deszcz. Troch� buja�o, bo stworzy�a si� krótka fala z bia�ymi grzywami. Tak sta�em przez ca�y dzie�, martwi�c si� czy wydmucha si� i czy b�d� móg� wyp�yn�� na otwarty ocean.\nPierwszy dzie� na oceanie okaza� si� nie do wiary, ale bardzo przyjemny. Wysz�o s�o�ce, wiatr ucich� i tylko wysoka oceaniczna fala rozbujana sztormami rzuca�a moj� „�upink�” na wszystkie strony. Pomimo tego wykorzysta�em ten ciep�y i suchy dzie� na ogólne suszenie i wietrzenie jachtu. Nast�pne dni nie by�y ju� takie s�oneczne, ale ogólnie �egluga by�a, mo�na powiedzie� na luzie. Wia� umiarkowany wiatr i by�o bez deszczu.\nP�yn��em blisko brzegu i od strony otwartego oceanu podziwia�em lodowce, których nie mog�em widzie� �egluj�c we mgle w pierwszej cz�ci rejsu.\nPo ponad trzech dobach p�yn�c non stop po oceanie, przep�ywaj�c ponad 400 Mm wp�yn��em w cie�niny Po�udniowo Wschodniej Alaski. Ocean by� �askawy, ale tzw. wody os�oni�te dopiero pokaza�y mi, co to jest Alaska. Wielokrotnie �eglowa�em po tych wodach, ale takiego lata nie pami�tam. Pobi�o chyba wszystkie rekordy deszczu i sztormowych wiatrów. Na oceanie wpasowa�em si� w okienko pogodowe i przez trzy doby spokojnej �eglugi ogl�da�em malownicze widoki lodowców. Wej�cie w cie�niny ju� takie �atwe nie by�o.\nPo krótkim wypoczynku w Hoonah zacz�o si�. W Chatham Strait po�udniowy wiatr wia� do 25 w�z�ów. Próbowa�em posuwa� si� do przodu chowaj�c si�, co kilkana�cie mil w ró�ne zatoczki. W jednej z nich, Cosmos Cove, stoj�c na kotwicy zmierzy�em si�� wiatru, W szkwa�ach wia�y 22 w�z�y. Zastanawia�em si� czy tak ma wygl�da� tzw. bezpieczne kotwicowisko?\nJeden dzie� odpoczynku zrobi�em sobie w Baranof Warm Springs. Wygrza�em si� w naturalnych gor�cych �ród�ach. Zobacz film z poprzedniej mojej wizyty w tym miejscu: https://youtu.be/B_CsrtW4TNA Nast�pnego dnia znowu by�a walka z przeciwnym wiatrem i zdobywanie kolejnych mil.\nPrzyzwyczai�em si� do zalewanego falami pok�adu oraz rycia dziobem wysokiej i krótkiej fali. Taki widok, jak na zdj�ciu by� ca�odzienn� „atrakcja”. Dwa dni pó�niej uspokoi�o si�, ale za to pokaza�a si� g�sta mg�a, która te� nie zatrzyma�a mnie, bo czas nagli�.\nMia�em mieszane uczucia jak olbrzymi statek pasa�erski wyprzedzaj�c mnie zmieni� kurs i wy�oni� si� obok mojej burty, tak jak widmo, niby lataj�cy Holender.\nDobrze, �e widzia�em go na moim radarze, bo bez niego �egluga w takich warunkach by�aby zbyt ryzykowna. Kilka godzin pó�niej mg�a rozesz�a si� i pokaza�o si� pi�kne s�o�ce i nic wiatru. To chyba nagroda za to, co mia�em przez ostatnie kilka dni.\nCzas ju� by�o �egna� Alask� i zacumowa�em w Ketchikan. Prognoza pogody, znowu nie by�a najlepsza. Jeden dzie� czeka�em na odpowiednie warunki przep�yni�cia Dixon Entrance, �eby wp�yn�� na wody kanadyjskie.\nPort Prince Rupert by� dla mnie troch� nie po drodze, ale musia�em tam wp�yn��, �eby za�atwi� odpraw� graniczn� powrotu do Kanady.\nPo sztormowych wiatrach na Alasce, zrobi�em sobie troch� relaksu, bo by�em ju� w Kanadzie coraz bli�ej domu. W Inside Passage odwiedzi�em nast�pne gor�ce �ród�a Bishop Bay Hot Springs. Zobaczcie sami na filmie, jak� frajd� by�o wygrzewanie si� w gor�cej wodzie naturalnie wyp�ywaj�cej z ziemi:\nKolejne wyj�cie na odcinek otwartej wody znowu odby� si� z mocnymi wra�eniami. Noc sp�dzona na kotwicy w Safety Cove, nie by�a taka bezpieczna jak nazwa zatoczki. Znowu dmucha�o przez góry prawie 20 w�z�ów, ale moja kotwica trzyma�a bardzo dobrze. Wyp�yn��em bardzo wcze�nie rano �eby zd��y� schowa� si� w cie�niny Wyspy Vancouver przed zapowiadanym wiatrem ponad 25 w�z�ów. Zrobi�a si� g�sta mg�a i obok wyspy Pine wyprzedza� mnie du�y wycieczkowiec. Min�� mnie w odleg�o�ci mniej ni� pó� mili. Widzia�em go tylko na radarze. Pewnie nie by� pewny czy ja go widz� i wyj�tkowo intensywnie swoj� syren� dawa� sygna�y mg�owe.\nNied�ugo potem mg�a podnios�a si�, ale za to rozdmucha�o si� ponad 25 w�z�ów. Zrobi�a si� pi�kna pogoda, ale nikogo na wodzie nie widzia�em, bo dla „niedzielnych” �eglarzy chyba za silnie dmucha�o. Wspania�a �egluga z wiatrem i na wieczór zacumowa�em w Port McNeill, gdzie odwiedzi�em moich znajomych Polaków, Teres� i Ryszarda, którzy tam mieszkaj�.\nZrobi�em sobie dzie� przerwy, i sp�dzi�em u nich mi�y dzie�. Tego dnia w mie�cie by� doroczny festyn, parada i du�o atrakcji. Na kolejne kilka dni prognoza by�a bez zmian w Johnstone Strait ponad 30 w�z�ów, ale z dobrego dla mnie kierunku.\nNie by�o, na co czeka�, ruszy�em do przodu i mia�em wspania�� �egluga w takim sztormowym wietrze.\nW Vancouver, 24 sierpnia mia�em mi�e powitanie. Boniek na swojej „Cracovii” razem z Danielem z za�ogi s�awnego „Nektona” wyp�yn�li na moje powitanie. Mia�em okazje zademonstrowa� do filmu, mój nowo zainstalowany przed rejsem, grot zwijany na rolerze, tak jak zwykle zwijany jest fok na jachtach �aglowych. Podobne rozwi�zania widzia�em na nielicznych jachtach, ale mój „patent” jest taki, �e zwijany grot jest obok masztu i stary grot mo�e by� równie� u�ywany.\nTakie rozwi�zanie w praktyce okaza�o si� rewelacyjne, tylko jednym poci�gni�ciem mog� rozwija� i zwija� grota. U�atwia mi to �eglug� i praktycznie bardzo cz�sto taki grot mam rozwini�ty bardziej lub mniej w zale�no�ci od wiatru. Dolny lik �agla nie jest zamocowany na sta�e w bomie i mo�na go luzowa� i dopasowywa� kszta�t w zale�no�ci od wiatru. Taki „patent” jest te� dobrym statecznikiem wiatrowym podczas p�yni�ciu na silniku pod wiatr.\nW marinie powita� mnie W�odek z „5 Shillings” i wspólnie z za�og� Cracovii” wypili�my powitalnego szampana.\nMoja wyprawa „Alaska 2016” zako�czy�a si� i „Varsovia” bezpiecznie stan�a na swoim miejscu w marinie w Vancouver. Rejs odby� si� bez awarii a za�oga ca�a i zdrowa wróci�a z wielkim baga�em wra�e�, które pozostan� na d�ugo w pami�ci. Warunki by�y ró�ne: lodowce mieni�y si� w s�o�cu, ale te� by�o zbyt du�o deszczu, by�a �egluga w sztormach, podczas, których nikt nie chorowa�. By�o te� troch� relaksowej �eglugi.\nW ci�gu 59 dni �eglugi przep�yn��em w sumie 3,216 Mil morskich odwiedzaj�c liczne miejsca z ogl�daniem kilkudziesi�ciu lodowców. 31 kotwicze� i 24 cumowa� do pomostów w portach.\nPozosta�y mi�e wspomnienia widoków i wra�e� z tego rejsu, który by� wyj�tkowo ciekawy i urozmaicony.\nZdj�cia: Jerzy Ku�mider, Halina Nadolska i El�bieta Ku�miderPodziel się\nSpotkanie �eglarzy z Vancouver "Po�egnanie Lata 2016" zobacz> .STRONA G�ÓWNA\nTradycyjnie w ostatni letni d�ugi weekend „Labour Day”, w tym roku 4-5 wrze�nia 2016, odby�o si� spotkanie �eglarzy z Vancouver w Bedwell Bay.\nKa�dy przywióz� co� na wspólny stó� i apetyty dopisywa�y.\nBoniek i Janusz (komandor Polskiego Klubu �eglarskiego w Vancouver) nie zawiedli i koncertowali.\nNa spotkanie przyby�y cztery �ódki. „Varsovia” jak zwykle stan�a na kotwicy z dziobu a ruf� zacumowa�a do drzewa na brzegu.\nZ prawej burty zacumowa�a „Cracovia” a do lewej burty dobi� jacht Polskiego Klubu �eglarskiego w Vancouver.\nCzwarta �ódka to kajak, na którym przyp�yn�li dwaj koledzy razem z psem.\nPrzy wspólnym stole by�a towarzyska rozmowa i okazja do wspominania letnich rejsów.\nPrzy muzyce czas szybko p�yn��.\nLato ju� po�egnane i do zobaczenia na nast�pnych rejsach, nie koniecznie letnich, bo sezon �eglarski w Vancouver trwa praktycznie ca�y rok.\n1 starsze wpisy »\twtorek, 27 wrze�nia 2016\tKategorie


wrzesień 2020 - Blog VSoft\nW dobie wszechobecnej mobilności, obsługa firmy i zadań związanych z codziennymi obowiązkami coraz częściej przenosi się do smartfonów. Każdy posiadacz takiego urządzenia ma przynajmniej kilka dodatkowych aplikacji, dzięki którym może obsługiwać swój rachunek bankowy, emaila, kalendarz i wiele innych aplikacji,\nTechnologiczna przyszłość brokerów – wywiad z Mateuszem Cieślikiem, Prezesem Capital Brokers\nDobór rozwiązania, na którym opierać się będzie codzienna praca zespołu, wymaga dobrej analizy i nakreślenia planów na dalszy rozwój. Dostawcy systemów brokerskich powinni aktualizować narzędzie zarówno w oparciu o potrzeby wynikające ze zmian rynku, jak również indywidualnych potrzeb klienta.\nW dzisiejszych czasach żadna firma, instytucja czy organizacja nie może funkcjonować bez danych. Dane są niezbędne do analizowania, raportowania i przewidywania trendów, a co za tym idzie również do planowania przyszłości. Jeśli mówimy o instytucjach finansowych, które zajmują się udzielaniem\nVSoft archITekt, VSoft Connectors


kokos – Z czym to się je?\n15 grudnia 2015 17 grudnia 2015 Paulina SycDodaj komentarz\nOd kilku dni chodziło za mną „coś dobrego”. Okazało się, że delikatny kokos i chrupiąca czekolada to strzał w dziesiątkę. Batoniki idealnie nadają się na II śniadanie czy podwieczorek. Ja jem je nawet po treningu.\nCzytaj dalej „Domowe batoniki bounty” →