Jagnięcina z rozmarynem - Sphinx Mamy ten smak!\nJagnięcina jest bardzo popularnym mięsem nie tylko w Libanie, ale i na całym Bliskim Wschodzie, zapewne dzięki swojemu wyjątkowemu, delikatnemu smakowi i soczystości. Należy do najzdrowszych mięs, zawiera m. in. żelazo, witaminy z grupy B, potas, cynk, selen. Jest też lekkostrawna i dosyć łatwa w przyrządzaniu, choć trzeba się z nią delikatnie obchodzić, np. unikać szybkich i dużych zmian temperatury. Doskonale sprawdza się w połączeniu ze świeżymi ziołami, a także z cytrusami. Nasza dzisiejsza propozycja to jagnięcina z rozmarynem i 7 przyprawami libańskimi. Na bazie poniższego przepisu przygotujecie 4 porcje, przy założeniu, że na 1 porcję przypadają 4 kotleciki.\n16 kotlecików jagnięcych (comber jagnięcy pokrojony na kotleciki)\n2-3 gałązki świeżego rozmarynu (o długości ok. 5 cm każda)\n2 łyżki 7 przypraw libańskich\nMyjemy mięso i osuszamy ręcznikiem papierowym. Jeśli chcemy pozbyć się jego jagnięcego posmaku, wystarczy okroić tłuszcz przed dalszym przyrządzaniem dania. Przygotowujemy marynatę z oliwy z oliwek, rozmarynu, czosnku, 7 przypraw libańskich, soli i pieprzu. Nacieramy nią kotleciki jagnięce i odstawiamy do lodówki na 2-3 godziny. Po upływie tego czasu wyjmujemy kotleciki z lodówki na kilka minut, aby osiągnęły temperaturę pokojową i następnie smażymy je na patelni na średnim ogniu ok. 1,5 minuty z każdej strony, aż mięso się zarumieni, uważając, żeby go nie przeciągnąć. Można je również usmażyć na patelni grillowej lub przygotować na grillu. Po zdjęciu z patelni kotleciki odstawiamy na chwilę pod przykryciem w ciepłe miejsce, żeby odpoczęły. Dzięki temu wszystkie aromaty przenikną mięso.\nKotleciki możemy podawać z sałatką tabbouleh lub sałatką fattoush. Jagnięcina z rozmarynem doskonale sprawdza się również w towarzystwie świeżych lub grillowanych warzyw albo z kaszą kuskus i sosem jogurtowo-miętowym (przygotowanym z jogurtu naturalnego, posiekanej świeżej mięty i kremowego serka). Na koniec tuż przed podaniem można ją jeszcze dodatkowo udekorować gałązkami świeżego rozmarynu.\nJak Libanki dbają o urodę?\nLibańskie rekordy Guinnessa


» Fundacja Miej Serce dla Hani\nFundacja Miej Serce dla Hani\nHanna 23. sierpnia skończyła roczek i jest bardzo radosną, ciągle uśmiechniętą dziewczynką.\nDzięki wsparciu darczyńców Fundacji Miej Serce, Hania może brać udział w niezbędnych dla niej rehabilitacjach. Dziewczynka ciężko, ale dzielnie znosi ćwiczenia, aby móc być w przyszłości samodzielną. Obecnie Hanna jest również pod opieką specjalistów: neurochirurga, ortopedy i okulisty, a w marcu tego roku przeszła operację na torbiel.\nHania urodziła się z przepukliną oponowo-rdzeniową, wodogłowiem i niedowładem kończyn dolnych. Rehabilitacje w jej rozwoju są niezbędnym etapem, dlatego zwracamy się z prośbą o wsparcie, aby Nasza podopieczna mogła w nich uczestniczyć.\nAby nadal pomagać Hani w jej drodze ku samodzielności, KLIKNIJ TUTAJ i dowiedz się jak możesz wspierać naszych podopiecznych.


Urodziny i Imieniny - Kartka z pasją\nPrzeglądaj kategorię: Urodziny i Imieniny\nPtaszek w klatce to moja kolejna propozycja kartkowa. Motyw ptaszków jest magiczny i tajemniczy, urzekł mnie. Skłoniło mnie to do rozważań nad znaczeniem symbolu ptaka…\nPrzyszedł czas na list\nZapomnieliśmy już o listach! Takich pisanych odręcznie na pięknej papeterii, albo po prostu na zwykłej kartce w kratkę wydartej z zeszytu, jak kto woli. Mailujemy,…\nMęska kartka to dla mnie wyzwanie\nNie będę ukrywać, że męska kartka to dla mnie wyzwanie. I chyba właśnie dlatego mało ich robię, przynajmniej na razie. Moja wyobraźnia jakoś nie radzi…


NIEPOZORNY ZIEMNIACZEK JEST SKARBNICĄ WITAMIN I MIKROELEMENTÓW - Głuchołazyonline.com.pl\nNasuwają się nurtujące pytania: w jaki sposób wzmocnić swoją odporność? jak się odżywiać w czasie pandemii ? To pryncypialne pytania zwłaszcza w okresie spadku odporności oraz ogarniającego nas rozdrażnienia, i zatrwożenia przed otaczającą pandemią.\nOdpowiedź nie sprawia trudności: nasz jadłospis powinien być urozmaicony, dieta bogata w witaminy i mikroelementy.\nNajczęściej przygotowując obiad sięgamy po ziemniaki i to jest prawidłowe, racjonalne rozwiązanie.\nZiemniaki są skarbnicą witamin i mikroelementów. Zawierają witaminy: A, B1, B2, B3, B6, C, D, E, K i PP. Są bogate w cynk, fosfor, mangan, miedź, wapń, żelazo, skrobię. Są cennym źródłem witaminy C. Mają jej więcej niż jabłka. Są bogatym źródłem potasu, który wpływa na obniżenie ciśnienia krwi, a także dostarczają magnez, który pełni wiele newralgicznych ról w organizmie: dodaje energii, poprawia trawienie, reguluje pracę tarczycy, zapobiega chorobom serca, itd. Pyry obfitują również w błonnik , który zmniejsza wchłanianie cholesterolu i wpływa na obniżenie glukozy we krwi, oraz usprawnia przemianę materii. Ziemniaki równocześnie dostarczają pięciokrotnie mniejszej liczby kalorii od kaszy i makaronu.\nNiewyróżniający się niczym szczególnym ziemniak należy do warzyw lekkostrawnych i co bardzo istotne jest bardzo zdrowy. Badania wykazały, że regularne spożywanie kartofli przyczynia się do obniżenia ryzyka zachorowania na raka płuc, nawrotu raka piersi, a ponadto poprawia wzrok i układ odpornościowy. Do licznych właściwości zdrowotnych można również zaliczyć: usprawnienie procesu krzepnięcia krwi oraz redukcję stresu. Kartofle są bogatym źródłem węglowodanów - stąd też błędna interpretacja, że ich spożywanie nie służy utrzymaniu szczupłej sylwetki, a wręcz przyczyniają się do przybierania na wadze. Nic bardziej mylnego. Te warzywa dostarczają znacznej ilości skrobi, ale same w sobie nie powodują tycia. Jedynie w połączeniu z tłuszczem doprowadzają do odkładania się tkanki tłuszczowej.\nJest znany i uprawiany na całym świecie. „Jest ulgą dla biedaków, bezcennym darem Bożym, łagodzącym okrutną nędzę”. Należy do najbardziej dostępnych warzyw. Jest królem naszych stołów. Tradycyjna kuchnia polska cieszy się sławą z kreatywności przepisów: na parze, z wody, smażone, w mundurkach. A może pyzy, sałatka ziemniaczana, kluski śląskie? Tak wiele potraw można przygotować z tego niepozornego ziemniaczka.\nPoradniki to fenomenalne źródło inspiracji. ‘Kuchnia polska według Karola Okrasy” proponuje przepis na KOPYTKA RAZOWE ZE SMAŻONĄ KISZONĄ KAPUSTĄ.


gostynin24.pl - Ubezpieczenie OC. Dla kogo najdroższe?\nW jakiej firmie najtańsze OC dla młodych kierowców?\nNie jest tajemnicą, że świeżo upieczeni kierowcy mają najciężej. Stereotyp młodego i lubiącego ryzyko kierowcy nie wziął się jednak znikąd. Ze statystyk wynika, że grupa wiekowa 18–24 była sprawcą 4910 wypadków samochodowych w 2019 roku. Co istotne, posiada ona najwyższy wskaźnik liczby wypadków na 10000 populacji, aż 17,4. Dla porównania grupa wiekowa 60+ ma ten wskaźnik na poziomie 4,7.\nMłodzi kierowcy stanowią według statystyk największe ryzyko – również dla towarzystwa ubezpieczeniowego. Ceny OC dla nich są automatycznie wyższe. Obecnie średnia cena dla kierowcy w wieku 20 lat wynosi 1720 zł, a dla 60-letniego kierowcy 560 zł.\nNic dziwnego, że młodzi kierowcy zastanawiają się, gdzie najtaniej jest kupić OC. Zalecamy, zrób kalkulację składki OC w darmowym kalkulatorze na mfind.pl - dzięki tej porównywarce zobaczysz zestawienie cenowe ofert od wielu ubezpieczycieli. Poza tym, rozważ współwłaścicielstwo z doświadczonym kierowcą. Możliwość skorzystania z jego zniżek potrafi znacznie obniżyć cenę za OC.\nUbezpieczenie OC – marka ma wpływ na cenę\nWiększa pojemność silnika to droższe ubezpieczenie OC\nNie tylko marka pojazdu, ale też jego pojemność silnika wpływa na cenę ubezpieczenia komunikacyjnego. Wydaje się to logiczne – samochody z dużą pojemnością silnika mogą rozwijać większe prędkości. To z kolei wiąże się z wyższym ryzykiem wypadku. W 2020 roku różnice między cenami polis według pojemności silnika są naprawdę znaczące.\nWięcej w tej kategorii: « Nie możesz odczytać ważnych danych z twojego dysku zewnętrznego? Nie panikuj! Firmy kurierskie - jak wybrać najlepszą? »


13 lutego 2013 – Bizmarket\nDay: 13 lutego 2013\nPosted on 13 lutego 2013 by bizmarket\nPosted in biznes\tTagged Gliwicki Saturn coraz bliżej!\nKoło fortuny z atrakcyjnymi nagrodami, karty podarunkowe, londyński autobus, pączki dla każdego z okazji Tłustego Czwartku oraz finał zabawy Wyścig po darmowe zakupy za 3 tys. zł… To tylko niektóre z atrakcji, które czekały na klientów podczas otwarcia kolejnego salonu Media Expert, tym razem w Sycowie.\nDarmowe zakupy za kwotę 3.000 zł od Media Expert zrobiła pani Jadwiga Sikora z Sycowa wraz z rodziną. – Chciałabym raz jeszcze wyrazić podziękowania za profesjonalną organizację konkursu, opiekę i doradztwo w trakcie darmowych zakupów, a także za sympatyczną atmosferę stworzoną przez cały zespół pracowników Media Expert! – napisała do nas z pozdrowieniami pani Jolanta. – Kawa z nowego ekspresu smakuje wyjątkowo, jak cała nagroda – dodaje.\nPosted in biznes\tTagged Wielkie Otwarcie Media Expert w Sycowie


Agnieszka Tyszka naszym goście – MiPBP Nowy Tomyśl\nMiPBP Nowy Tomyśl > Imprezy > Agnieszka Tyszka naszym goście\nW czwartek, 22 marca w Czytelni naszej biblioteki oraz w Bukowcu i Miedzichowie odbędą się spotkania autorskie z Agnieszką Tyszką, autorką książek dla dzieci i młodzieży.\nAgnieszka Tyszka – urodzona w 1968 r. w Toruniu, absolwentka Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Z zamiłowania pisarka i ogrodniczka. Pisze dla dzieci i młodzieży, choć i dorośli świetnie się bawią, czytając jej książki. Jest autorką powieści, bajek, opowiadań, słuchowisk radiowych i scenariuszy teatralnych. W 2005 roku otrzymała Nagrodę im. Kornela Makuszyńskiego za książkę “Róże w garażu”. Jej utwory dla młodszych czytelników to m.in.: “Świat się roi od Marianów”, “Bajkowe lulanki”, “Bajkowy rok”, “O czym marzy czarownica”, “Koronkowe historie”, “Zosia z ulicy Kociej”. Jej utwory dla młodzieży to m. in.: “M jak dżeM”, “Kawa dla kota”, “Miłość bez konserwantów”, “Wyciskacz do łez”, “Kredens pod Grunwaldem”, “Siostry Pancerne i pies”.


Jazda samochodem bez dokumentów. Już nie dostaniemy mandatu za ich brak - NaszeMiasto.pl\nMariusz Michalak 26.09.2018 Zaktualizowano 30.09.2018\nJazda samochodem bez dokumentów. Nie dostaniemy mandatu za ich brak Archiwum Polska Press Grupy\nPodróż samochodem bez dowodu rejestracyjnego i potwierdzenia posiadania polisy OC nie będzie karana mandatem od 1 października 2018 roku.\nMoże zainteresuje ciebie również: Taryfikator mandatów. Tyle zapłacisz za te przewinienia!\nMateriał oryginalny: Jazda samochodem bez dokumentów. Już nie dostaniemy mandatu za ich brak - Warszawa Nasze Miasto\nOnline Expert Compensa 26.09.2018 15:56:33\nMimo wszystko warto pamiętać, że samo OC może okazać się niewystarczające w przypadku zdarzenia drogowego. Na pewno warto rozważyć dołączenie NNW do ubezpieczenia samochodu, bo dzięki niemu ubezpieczyciel wypłaci kierowcy i pasażerom odszkodowanie, gdy ucierpią w wypadku komunikacyjnym w Polsce i za granicą. Podobnie jest z assistance, które zapewnia przede wszystkim pomoc w momencie nieplanowanego unieruchomienia auta (np. holowanie lub pomoc w „odpaleniu” silnika, gdy rozładuje się akumulator). Co do AC – ta polisa nie jest obowiązkowa, ale zdecydowanie warto zastanowić się nad jej zakupem. AC pozwala na naprawę tych uszkodzeń auta, które powstały z winy jego właściciela (np. zniszczony przedni błotnik w wyniku „parkowania” na znaku drogowym) lub zostały spowodowane przez niezależne czynniki, takie jak warunki atmosferyczne (m.in. silny wiatr, obfite opady deszczu) czy atak wandali. Polisa AC umożliwia również otrzymanie rekompensaty w przypadku kradzieży samochodu. Warto wspomnieć, że assistance w razie wypadku dodajemy w Compensie gratis do ubezpieczenia AC.


KLM #94: Jak stworzyć dobry produkt - Michał Drożdż - Klientomania\nAutor: Maciej Buś11 miesięcy temu\nCzy zastanawiałeś się kiedyś skąd biorą się dobre produkty ? Ale te naprawdę dobre, te które zyskują nie tyle użytkowników ile wręcz wyznawców ? Co ciekawe jednocześnie nie wszyscy przecież lubią, a niektórzy szczerze nienawidzą urządzeń oznaczonych symbolem nadgryzionego jabłka. Przypadek ? Nie sądzę! Czy zatem jest możliwe stworzenie produktu, który pokochają szczerą bezwarunkową miłością wszyscy ludzie?\nMimo że to już 94 odcinek Klientomanii, jak dotąd niewiele miejsca poświeciliśmy przedmiotowi relacji marki z klientem. Czyli produktowi lub usłudze. Czas to nadrobić.\nPorozmawiajmy zatem o tym jak stworzyć dobry produkt, kto powinien się tym zająć, Jakich narzędzi użyć, ponownie o używaniu myszki – gumki do wymazywania oraz co w tym procesie jest absolutnie najważniejsze. A do tej rozmowy zaprosiłem wyjątkowy autorytet w dziedzinie projektowania produktu, dizajnera Michała Drożdża.\nDlaczego to właśnie Michał Drożdż odpowiada na moje pytania na temat tworzenia produktu – czyli kim jest i jaką drogę przebył.\nKim jest dizajner ? (i dlaczego napisałem to słowo w polskiej wersji)\nCzym jest „produkt” ?\nCzy usługa jest też produktem ?, a może usługa jest nową wersją produktu ?\nSkąd Michał wie czego pragną klienci ? Co im się spodoba ? Co uznają za dobry produkt ?\nJak przebiega proces tworzenia produktu ?\nKto powinien uczestniczyć w procesie tworzenia produktu ?\nJakie narzędzia Michał wykorzystuje podczas projektowania produktów ?\nJak badać doświadczenia z używania produktów przez klientów ? i co zrobić z tą wiedzą ?\nCo jest tą jedną najważniejszą kompetencją, „rzeczą”, kierunkiem, którego należy się trzymać kiedy zaczynasz projektować swój wymarzony przełomowy produkt?\nProfil Michała Drożdża na LinkedIn\nReklamy marki Zelmer\nSimon Sinek – Zaczynaj od dlaczego. Jak wielcy liderzy inspirują innych do działania\nSimon Sinek –Znajdź swoje dlaczego. Droga do poczucia spełnienia i wewnętrznej motywacji\nSimon Sinek – Gra bez końca\nJak projektować produkty Cyfrowe – rozmowa z Nikodemem Krajewskim (KLM #58)\nDrogi Michale, opowiedz kim jesteś, czym się zajmujesz?\nDzień dobry, nie chciałbym dawać takiej formułki kim jestem, imię, nazwisko, stanowisko. Tak naprawdę w kontekście Klientomanii myślę, że ważniejszy jest zakres rzeczy, którymi się zajmowałem i zajmuję. Z wykształcenia jestem designerem, skończyłem studia na Akademii Sztuk Pięknych. Już w trakcie studiów rozpocząłem doświadczenia związane z procesami, zarządzaniem jakością. Myślałem, że zupełnie nieistotne dla późniejszej kariery, ale gdzieś coś takiego się pojawiło we współpracy z uczelnią niemiecką. Przez parę lat projektowałem produkty, w których designu wcześniej nie było, bo maszyny drukarskie olbrzymie… i w pewnym momencie stało się tak, że zostałem poproszony o zajęcie się zarządzaniem, już nie projektowaniem. Myślałem, że to będzie krótka przygoda, a okazało się, że w Zelmerze, w którym to się stało spędziłem 7,5 roku zarządzając procesami, wzornictwem, rozwojem produktu. Od pewnego momentu już całym łańcuchem, bo również zespołami R&E i również zespołem obsługi klienta. To jest osobny wątek też związany z dojściem do tego, czego oczekuje klient. W międzyczasie, żeby uzupełnić wiedzę jakieś tam studia związane właśnie z zarządzaniem, tym executive managementem. Później świat płytkowy i teraz nadal jestem w świecie płytkowym, odpowiadam za rozwój produktów, strategię marketingową. To wszystko, co robiłem i co robię składa się na bardzo holistyczny obraz, bo ja bardzo mocno wierzę w to, że wszystkie elementy biznesu powinny funkcjonować wspólnie, według pewnego celu , pewnej potrzeby również związanej z klientem, ale tylko holistyczne zarządzania pozwala ułożyć procesy dobrze. Ja jestem procesowcem, gdzieś działam w tle. Na koniec produkt jest autorstwa znanego designerem, firmy. Ja układam procesy, pozwalam zdarzyć się rzeczom, które doprowadzą do powstania dobrego produktu.\nDobrze, ale jednocześnie widniejesz pod określeniem jako produktowiec.\nBo ja też wykładam na ASP w Katowicach, na studiach Total Design Management w Szkole Biznesu Politechniki Warszawskiej. To są studia razem z Instytutem Wzornictwa Przemysłowego, więc tak naprawdę to dzielenie się wiedzą jest dla mnie również istotne. Dlaczego produktowiec? Myślę, że dlatego, że bardzo szeroko patrzę na to, co na koniec nazywamy produktem.\nMyślę, że o tym dzisiaj porozmawiamy, czyli w jaki sposób powstaje dobry produkt, kim jest produktowiec nam przy okazji z tego troszkę wyjdzie, ale zanim przejdziemy do sedna bardzo bym prosił Ciebie o odpowiedź na jedno kluczowe pytanie, czyli czym ostatnio zachwycił Cię świat.\nTo jest długi proces, jestem pod ogromnym wrażeniem tego, co mówi Simon Sinek. Nie chciałbym powiedzieć, że jestem wyznawcą, bez przesady, ale wiele osób twierdzi, że to, o czym on opowiada to jest naiwność. Ja wierzę w to, że można pracować znając cel, znając to swoje „dlaczego?”, skąd się bierze potrzeba zanim zaczniemy coś robić. Po drugie chyba jego ostatnia książka, czyli o pewnej nieskończoności relacji. Jeśli pomyślimy o biznesie nie jak o kolejnych celach, które sobie tworzymy, nie o kolejnych etapach, tylko o nieskończonym procesie, szczególnie w firmach rodzinnych to zupełnie zmienia się nasza perspektywa. My nie działamy do końca jakiejś bitwy, do końca jakiejś walki z konkurencją. My mamy przed sobą nieskończoną relację z rynkiem, z klientem, z naszymi współpracownikami. To zmienia postać rzeczy, bo na co dzień wszystko dzielimy na cele krótko terminowe, długoterminowe. Ja przez swoją historię bardzo chętnie i mocno się zajmuję tą częścią strategiczną, czyli planowaniem w przyszłość, planowaniem tego, czego nie możemy przewidzieć, a jednak możemy na to wpływać planując. To podejście strategiczne, jeśli popatrzymy na nie przez nieskończoność relacji, czyli ciągłość – nie mamy relacji z klientem on kupi, użyje, koniec. On jest, my jesteśmy. Ta relacja może wrócić w dowolnym momencie. Nawet, jeśli jest przerwana. My nie mamy z naszymi współpracownikami relacji takiej „zrobią projekt, koniec, rozstajemy się”. Oni cały czas są w firmie, z właścicielami. To nie jest jeden projekt. To jest ciągłość działań, które budują naszą pozycję na rynku, ale tak naprawdę w świecie. I to holistyczne spojrzenie pozwala w dużym stopniu inaczej budować strategie. Pozwala wrócić do tego „dlaczego”, do sensu tego, co jest. Dlatego trudno mi mówić o innych zachwytach, jeśli od paru lat jestem cały czas pod wrażeniem tego, że ta naiwność twierdzeń Simona Sinka jest realna do wdrożenia, to się da zrobić.\nZresztą on wskazuje, że to wcale nie jest proste. Jest to proste w swojej złożoności, natomiast jak zwykle trudne jest to we wdrożeniu, czyli pewne zasady czy to produktywności, czy nawet przekonań odnośnie życia ostatecznie są bardzo trudne do wdrożenia, ponieważ jesteśmy pełni różnego rodzaju swoich własnych przekonań co jest możliwe, a co nie, prawda? Michale, kiedy ja usłyszałem o Tobie przez oczywiście zwykły przypadek i usłyszałem, ze pracowałeś przez długi czas w Zelmerze to przyszła mi do głowy reklama, czy właściwie cały cykl reklam, gdzie były w bardzo taki użyteczny sposób prezentowane różnego rodzaju produkty Zelmera, które były testowane tak naprawdę na ludziach i pomyślałem sobie, że muszę człowieka poznać, bo tak się złożyło, ze to był ten czas, kiedy Ty tam byłeś. Może nie odpowiadałeś za tworzenie tych reklam, ale tak sobie połączyłem kropki i mówię „pewnie to jest efekt tego, nad czym Ty pracowałeś”. Jakbyśmy mogli troszkę zbudować taki kontekst tego, o czym dzisiaj będziemy rozmawiać przez pryzmat trochę Twojej historii, bo opowiedziałeś fajnie, tak holistycznie ten swój kontekst z perspektywy bardziej zarządczej mimo wszystko, ale jeśli chodzi o Twoje doświadczenia z punktu widzenia pewnej drogi produktowca w kontekście samego produktu.\nChyba nie ma kontekstu samego produktu. Wiem o co Ci chodzi, to nie jest tak, ze nie zrozumiałem pytania. Kontekst jest zawsze ludzi. Ludzi wewnątrz i na zewnątrz organizacji. Zaczynając od reklam – reklamy to jest dzieło, czy zasługa fenomenalnej pracy Wojtka Widucha, który był wtedy szefem marketingu w Zelmerze i rzeczywiście to nie moja praca, nie mogę się pod nią podpisać, ale to, co było ich sensem to powrót do przekonań człowieka. Z badań wiedzieliśmy, że skojarzenie z Zelmerem jest takie, że ten odkurzacz, ten mikserem, to urządzenie u cioci, babci, które się nie chce zepsuć i nie możemy kupić go nowego – trzeba wykorzystać tę niezniszczalność, niezawodność, która została symbolem Zelmeru i odświeżyć ją tak, żeby młodsi również chcieli tego produktu. To było założenie marketingowe, moim zadaniem było dostarczenie emocji, które były zawarte w produkcie. Jeśli mam opowiedzieć historię, ja zaczynałem jako ktoś, kto miał zbudować zarządzanie wzornictwem, które nie istniało. Zarządzanie wzornictwem nie istniało jako dziedzina. Wtedy istniało za granicą, powstała książka, Catherine Best Design Management w Anglii, w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego Beata Błochińska zaczynała rozwijać ten temat i częściowo również w Poznaniu w Voxie też zaczynało się to toczyć. Te trzy ośrodki w Polsce, Zelmer i tamte dwa ośrodki zaczynały to. Nie mieliśmy takiego dostępu do internetu, więc ściągałem książki z zagranicy, żeby przysyłali i budowałem od początku proces zaczynając od samodzielnego stanowiska, zarządzania firmami, które dostarczały produkty, od zwiększenia budżetu na wzornictwo w ciągu jednego roku z 200 tys, na ponad 2 miliony złotych. Podnosiłem znaczenie designu dla tego wszystkiego, co się dzieje. Jeśli mówimy o procesach, w wielu firmach są procedury. Procedura w Zelmerze miała cudowny zapis – konstruktor jest odpowiedzialny za zadbanie o estetykę produktu. Tyle. To było wszystko o designie. To zdanie rozszerzyłem w cały osobny proces, który już nie był procesem konstruktora. Był procesem firmy, zespołu interdyscyplinarnego. Działając z firmami powiększyłem dział o kolejne dwie, trzy osoby, co dla kogoś, kto był wcześniej wolnym strzelcem było trudnym doświadczeniem, bo wszedłem na stanowisko kierownicze podlegające pod członka zarządu, ale też fenomenem było to, że wszyscy bardzo chcieliśmy, a nasi szefowie mówili „próbujcie, uczcie się, działajcie, jeśli wiecie, że cos jest potrzebne, musimy to zrobić”. W ten sposób stworzyłem zarys zarządzania produktami w nowy sposób i to doprowadziło do tego, że zostałem szefem konstruktorów, czyli zespołu R&E. Zespół składał się z konstruktorów, części technologicznej, prototypowej, ale również normalizacji, również rzecznika patentowego. To było doświadczenie zarządcze, ale znowu holistyczne spojrzenie i cały czas bliska współpraca z marketingiem, bo chodziło o to, że ja wychodząc z zespołu związanego z marketingiem przybliżam konstrukcję i prace techniczne do klienta. Wyjmuję z produkcji, przybliżam do klienta. Cały czas te kolejne kroki uczyły mnie tego. To, co pozwoliło mi na osiągnięcie dobrych wyników, czy sukcesów to właśnie to doświadczenie ze studiów, o którym mówiłem na początku. Ja wylądowałem na stypendium w Haskim Centrum Zarządzania Jakością. Tam nie było designu. Szef tego centrum sobie wymyślił, ze tam, gdzie wszystko zrobili inżynierowie trzeba wpuścić kogoś, kto zupełnie inaczej patrzy, żeby przejrzał procesy i wskazał co można jeszcze polepszyć. O tyle było to dziwne doświadczenie, że stypendium miało być trzymiesięczne, ale przez niedogadanie się profesora polskiego i niemieckiego ja tam zostałem na rok. Projekt był olbrzymi bo był analizą przygotowania jedzenia w kuchni przyszpitalnej. Cały proces to było ponad 4 tysiące zdjęć, ja robiłem fotografię. Prezentacja na koniec 300 slajdowa. Istotne było jedno – wszystkie punkty przecięcia. Każdy z ludzi w procesie i w każdej firmie jak popatrzymy robi dobrze swoją robotę. Problemy wychodzą na stykach, na przecięciach. Uświadomienie sobie tego było dla mnie pewnym odkryciem. Później zakopanym w momencie, kiedy wróciłem do zarządzania okazało się ok, ja się nie muszę znać na konstrukcji, ja się muszę znać świetnie na technologii, nawet więcej, ja mogę zatrudnić do zarządzania designem kogoś, kto wcześniej pracował w banku. Dlatego, że ogarnia potrzebę klienta, widzi połączenia. To też wielki ukłon w stronę ludzi, z którymi pracowałem, że właśnie koleżanka, która wcześniej pracowała w banku okazała się jednym z najlepszych design managerów dlatego, że rozumiała punkty przecięcia, punkty styku. To doprowadziło do tego, że zwiększyliśmy jeszcze ten dział do 100 osób, kiedy przejąłem i laboratorium i dział obsługi klienta. Dlatego, żeby reklamacje, które wpływają, były od razu informacją dla konstruktorów. Proces wdrożeniowy w AGD trwa od półtora roku do trzech lat. Zanim pojawią się reklamacje jest jeszcze kolejny rok. Żeby nie powtórzyć błędów lub ulepszyć produkt informacje z centrum obsługi klienta mogły od razu iść do konstruktora. To były drobne zabiegi, ale pozwalały tworzyć coraz lepsze produkty. Co więcej, odwaga pozwalała na eksperymenty. Wracamy do reklam – tworzyliśmy produkt, który musiał mieć w sobie te emocje, które zawierała marka. Marka miała być niezawodna, ale miała być również sexy dla młodszych klientów. Ten produkt musiał to oddać, co oznacza, że design nie był estetyką produktu, tylko funkcjonalnością. Pod hasłem design rozumieliśmy całą ścieżkę jaką jest doświadczenie klienta związane z naszym produktem – od zobaczenia na półce aż po użytkowanie.\nOdpowiedziałeś na pytanie, które chciałem zadać. Mówisz jesteś z wykształcenia designerem. Myślę, że większość osób, które słyszy design, odwołuje się do tego, co widzi, tej warstwy wizualnej, pewnych doświadczeń wzrokowych. Rozumiem, że Ty deisgn bardziej postrzegasz jako całość doświadczeń również związanych z użytecznością.\nJa lubię określenie zintegrowane zarządzanie rozwojem produktu. Nic więcej jak holistyczne spojrzenie właśnie. Pełna świadomość. Designer nie odpowiada tylko za estetykę, ma wpływa na cenę, ma wpływ na to, jak produkt będzie żył później u klienta. Jest cała lista rzeczy od początku do końca życia produktu, więc nagle zaczynamy mówić ok, produkt. Szef mojej poprzedniej firmy mówił, że produkt jest najważniejszy, a w tym momencie zaczynałem to przekładać na rozmowę z moimi ludźmi czym jest produkt? Produkt nie jest fizycznym elementem, jest ideą, jest marką, wrażeniem w sklepie, informacją, edukacją. To wszystko się na to składa. Jeśli wracamy do pojęcia designer to dobry designer jest specjalistą od Customer Experience, jest specjalistą od wszelkich doświadczeń, które są związane wewnątrz firmy z funkcjonowaniem, nawet trochę emplyee brandingiem, bo pracownicy są zadowoleni z tego co robią. To nie chodzi o to, żebym ja gloryfikował designerów, nie. Ta praca wymaga patrzenia szeroko i współpracy z różnymi osobami, które się dokładają do tego. Jeśli jest dobrze ukierunkowana to ta współpraca tworzy doskonałe efekty.\nRodzi mi się takie pytanie, bo mówiąc o Zelmerze powiedziałeś, że to jest kwestia cofnięcie się do momentu, kiedy skojarzenie z marką Zelmer było, że jest to zniszczalne, kiedy się to zepsuje i nie mogę się powstrzymać od zadania tego pytania czy przypadkiem nie było to głównym powodem, ze Zelmer jako marka zniknęła.\nTo była dość prosta, smutna historia. 95% przejęć firm się nie udaje. Zelmer był na ścieżce wzrostowej, ale wiadomo było, że jako firma, która jest własnością funduszu będzie sprzedany, co też upraszczało niektóre decyzje zarządcze, bo wiedzieliśmy w jaki sposób mamy wyciągać wynik, ale równocześnie specyfika funduszu była taka, że wiadomo było, że nie robimy wydmuszki, że ta wartość musi być prawdziwa. To się udawało, my byliśmy w wielu kategoriach produktowych na pierwszym miejscu w tej części Europy. Bardzo dobre wyniki na wschodzie, bardzo dobre na południu, no i hegemonia w Polsce w pewnym momencie, bo to już zahaczało o UOKiK, jeśli chodzi o ilość sprzedawanych odkurzaczy na przykład. To była hegemonia. Decyzja biznesowa wiadomo było, że będzie sprzedaż, wiadomo było, że właściciel chce na tym dobrze zarobić. Wybór nowego właściciela był bardzo długi. To nie chodziło tylko o pieniądze, chodziło też o to, żeby nowy właściciel zapewnił dobre funkcjonowanie marki i pierwsza koncepcja przejęcia, którą poznałem jeszcze będąc na miejscu w momencie przejęcia wydawała się naprawdę dobra. Niestety skala nowego właściciela spowodowała, że jak wiele takich historii, przejęcie się nie udało. Założenia były dobre, egzekucja zła i tutaj możemy tylko mówić po prostu o błędach zarządczych nawet nie wskazując wyraźnych błędów czy winnych, bo po prostu przejęcia się zwykle nie udają. Ten silniejszy tłamsi tego słabszego. Założenie wstępne było takie, że siła regionalnej marki zostanie utrzymana i autonomiczność zostanie utrzymana, ale niestety skala nowego właściciela przytłoczyła, spowodowała stopniowe wycofywanie się z kolejnych kategorii produktowych i niestety strasznie mi smutno, ale właśnie usunięcie marki z rynku. Tu nie było żadnego czy spisku, czy złego działania. Po prostu błędy zarządcze.\nPytam, bo czasami kupuje się marki po to, żeby je właśnie zamknąć, zmniejszyć konkurencję swoją.\nGdyby tak było, to może nawet byłoby lepiej, bo wtedy nowy właściciel uzyskałby lepsze wyniki na rynku, a tak naprawdę oddał pole Zelmerowskie swojej konkurencji, więc to nie taki plan.\nPrzejdźmy w takim razie do konkretu, ale zacznijmy od końca, czyli produktu, efektu Twojej pracy. Co to jest dobry produkt dla Ciebie?\nDobry produkt to jest wszystko to, co z jednej strony daje firmie zysk i zadowolenie, pozwala na rozwój firmy, bo tak naprawdę to są te pieniądze, a z drugiej strony tworzy wartość dla klienta, bo on te pieniądze przeznacza. Patrząc na aspekt wewnętrzny i zewnętrzny dobrym produktem jest to, z czego wszyscy są zadowoleni.\nOk, ale też patrzę na tę warstwę namacalna. Powiedzmy, że mam szklankę. Ona jest jakimś produktem i teraz jest pytanie czy ten produkt jest dobry? I pytanie dobry, najlepszy? Bo tutaj zaczynamy stopniować oceniać, wartościować pewne przedmioty z punktu widzenia użyteczności.\nMoja perspektywa jest być może nie najbardziej popularna. Najlepszy produkt to ten, o którym myślimy, że jest najlepszy, dobry to ten, o którym myślimy, że jest dobry, zły to ten, o którym myślimy, że jest zły. Tu główną rolę odgrywa klient. Jeśli ta szklanka będzie dl a mnie dobra, to ja ją uznam za dobrą. Jeśli będzie zła, a ktoś mi wmówi, że jest dobra, to też ją uznam za dobrą. W związku z czym czym jest dobrym produkt? Tym produktem, o którym klient myśli, że jest dobry.\nNawet jeśli nie spełnia jego oczekiwań czy funkcjonalnych…\nDlatego, że być może spełnia emocjonalne. To jest trochę tak, jak z historią iPhone’a. Mimo, że jestem z wykształcenia designerem nie używam produktów Apple. Trochę z zasady, trochę z przypadku, ale najbardziej podoba mi się historia pierwszego iPhone’a, gdzie głównymi użytkownikami stali się bankowcy z londyńskiego city. Dlaczego? Oni mieli najnudniejszą robotę na świecie, siedzieli w tabelkach, Excelach. A Apple to była firma ludzi kreatywnych, a oni chcieli się prezentować jako kreatywni. Mam iPhone, ja pracuję tylko z iPhone. To, że zajmuję się nudnymi rzeczami, ale mam. Tylko na koniec każdy miał takiego samego iPhone’a. Jak popatrzycie na dużo późniejszą modę związaną z wizerunkiem, gdzie biznesmeni do garniturów ubierają kolorowe skarpetki. Tak, pokazują, że są w jakiś sposób bardziej wyjątkowi, ale jeśli na scenie, konferencji siądzie sześciu w identycznych granatowych garniturach z kolorowymi skarpetkami to to się staje też elementem munduru. iPhone mimo, że był związany z branżą kreatywną stał się elementem munduru.\nStąd nie uważam, ze jedyną potrzebą jest funkcja. Produkt fizyczny jest obudowany wszystkimi elementami emocjonalnymi. Przykładem niech będzie notes Moleskina. Dlaczego jestem gotowy zapłacić za prosty, szary zeszyt w czarnej okładce 10 razy więcej niż za inny? Moi znajomi mówią kretyn. Apple mnie nie chwyta za serce, ale Moleskina już chcę.\nAle zasada jest podobna.\nTak. To jest historia, która jest związana z Moleskinem. Ja go chcę, pragnę, wydam 10 razy więcej żeby go mieć. Czy on spełnia w 100% moje potrzeby? Ostatnio się zastanawiam, bo większość notataek mam w komputerze, ale jednak mimo wszystko chciałbym, żeby mi towarzyszył. To nie jest potrzeba funkcjonalna, to jest potrzeba w 100% emocjonalna, a czasem jest to potrzeba pokazania się. Przychodzę z tym brewiarzem, rozkładam go, ja jestem ten kreatywny, ten od produktu i designu, mam inny notes, niż Wy. Potem okazuje się, że wszyscy mają taki sam… ale, znowu.\nTo jest kwestia naśladownictwa, ktoś zobaczy, chce być taki, jak Ty…\nPo prostu chce odczuwać podobne emocje. I znów, jeśli zapytasz czy ten produkt spełnia moje potrzeby odruchowo odpowiem nie. No bo funkcjonalnie w różnych momentach nie. Ale dlaczego go kupię znowu? Bo spełnia moje potrzeby. Emocjonalne.\nOk, produkt, szklanka, a może usługa? Powiedziałeś, kiedy mówiliśmy o Zelmerze, że właściciele byli bardzo mocno przywiązani do produktu jako takiego, fizycznie.\nTo akurat nie była uwaga o Zelmerze, to kolejna firma. Tam był właściciel jednoosobowy.\nW każdym razie mamy bardzo mocne przywiązanie do produktu, które było charakterystyczne na początku wieku, era przemysłowa itd. Dzisiaj mówimy tak naprawdę nie tyle o posiadaniu produktu, ile o możliwości, usłudze korzystania z tego produktu. Potrzebuję samochód, to ja coraz bardziej myślę, ze w sumie nie potrzebuję go posiadać, ja potrzebuję się przemieścić. Mieć możliwość skorzystania. W związku z tym coraz więcej produktów mam wrażenie zaczynamy postrzegać przez pryzmat usługi. Jak Ty to widzisz? Też się odnoszę do emocji, o których wspomniałeś.\nWydaje mi się, że my nie zaczynamy postrzegać przez pryzmat usługi, tylko potrzeby. Znowu patrzymy bardziej holistycznie i trochę inaczej nazywamy te same rzeczy albo rozwijamy w inny sposób. Nigdy produkt nie istniał bez usługi. Zawsze był jakoś dostarczony, w jakiś sposób go klient kupił, czasami sam sobie tę usługę zapewnił. Rozwój tej dziedziny, XIX wieczny wybuch produkcji, produkcja masowa, przez wiele lat rządził produkt. Później pojawia się funkcja sprzedaży, zaczyna rządzić sprzedaż, później produkt. Później era marketingu, zaczyna rządzić marketing. A dzisiaj? Czy my wiemy kto rządzi? Nie, zaczyna się to łączyć.\nJa uważam, że rządzi klient.\nOk. Ale kto wewnątrz firmy zna ten głos? W Polsce ciekawostka jest taka, że my nie przeszliśmy tych dziesiątków lat przez komunizm, nasz rozwój spowodował, że nagle w XXI wieku byliśmy już światowo na etapie tego połączenia i rządzącego klienta, a my wewnątrz w Polsce cały czas na etapie sprzedaż-marketing, kto ma rację? Zupełnie nie to holistyczne patrzenie. Jeśli mówisz, że rządzi klient. A wewnątrz firmy? Jak to wygląda? I wracając do tego, czy produkt, czy usługa? W tych wszystkich elementach zawsze myśleliśmy mniej więcej o tym samym, tylko nie umieliśmy wykorzystać jako modelu biznesowego.\nCzasami nie było możliwości technicznych.\nZauważ, że teraz COVID również zmieni sytuację i trochę z użytkowania znowu będziemy przechodzić na posiadanie. Ale posługujesz się tą częścią rynku, czy potrzeb klienta, która mówi „ja potrzebuję używać”. Moja córka potrzebuje używać, ale ja jestem z pokolenia, które potrzebuje mieć. Samochód nie jest po to, żebym się przemieszczał. On jest po to, żeby był olbrzymi, ja tam jadę sam.\nKiedyś nie było opcji, powiedzmy, że były kredyty, były leasingi, ale nie było możliwości wynajęcia samochodu, hulajnogi czy czegokolwiek. Te możliwości się pojawiły, one różnie w tej chwili sobie radzą, to jest inna sprawa zupełnie, ale znowu to kwestia pewnego otoczenia ekonomicznego, gospodarczego, które pozwalają na pewne rzeczy, ale jesteśmy coraz bliżej rzeczy całkowicie nowych, teraz się to ładnie nazywa ekonomia współdzielenia itp. Te rzeczy kiedyś się nazywały PGR-y, natomiast idziemy w kierunku bardziej… Bo to nie chodzi nawet o używanie tego, czy tamtego, tylko mówisz COVID idzie w to, a ja z kolei zauważam, że my coraz częściej korzystamy z pewnych usług, usług dowozu, wideokonferencji, które ja nie muszę mieć całego systemu wideokonferencyjnego. Ja klikam, przecież ZOOM urósł ileś razy tylko dzięki zbiegowi okoliczności, sytuacji.\nTo popatrzmy na to tak. ZOOM urósł, ale on nie jest sam. Po pierwsze w jakiś sposób płacimy za aplikację, która nam pozwala na ten kontakt, czyli na usługę, to jeszcze nie jest fizyczne, to jest na razie oprogramowanie, ale musimy mieć ekran, musimy mieć mikrofon. Co więcej, najśmieszniejsze jest to, że ludzie zaczynają dokupować produkty fizyczne, żeby łatwiej korzystać z tej usługi. Z mojej perspektywy nie istnieje produkt bez usług i nie istnieje usługa bez produktu. Nawet w przypadku całkowicie wirtualnych usług producenci tworzą artefakty, które pozwalają na pokazanie, że coś mamy. Spełniają te inne emocje. Wracając do samochodu – pytanie, czy emocje świadomego człowieka młodego, jak moja córka, która woli wiedzieć, że ona tylko użytkuje i troszczy się o planetę, czy emocje prezesa firmy ,który chce pokazać jakim samochodem jeździ, które są ważniejsze. One kiedyś będą dominowały, jedne z nich, ale znowu dla każdego z nich to są inne emocje potrzebne, a produkt ma je dostarczyć. Produkt lub usługa, ale znowu myślimy zwykle o całości.\nTrochę potwierdza to moją teorię, która mówi, że nie możemy mówić o kliencie jako reprezentacji klientów. Przygotowują produkt czy usługę musimy widzieć, że mamy klienta, który zarówno chce mieć, chce korzystać. Chcemy mieć klienta, który korzysta z produktu w taki sposób. Odnosząc się do reklamy Zelmera wtedy, ze odkurzacz generalnie służy do odkurzania. W instrukcji obsługi jest wręcz napisane, że nie powinno się ciągnąć za kabel, jednak w reklamie jest pokazana, że jednak tak robią.\nMy musimy wiedzieć do kogo trafiamy. Trochę nie ma produktów uniwersalnych. Jesteśmy w stanie w wielu z nich dzięki technologii zawrzeć elementy nieomal dla każdego, ale bardzo często po prostu tradycyjnie musimy znaleźć target i zaadresować produkt. Tylko to targetowanie to już nie jest targetowanie na zasadzie takiej, jakie wykształcenie i ile zarabia. Musimy znaleźć emocje tego klienta. Reklama Zelmeru? To są te emocje. Jak pokazać pozytywną rzecz związaną z odkurzaniem? Nikt nie lubi odkurzać, a my musimy idąc do klienta i produktem i komunikatem powiedzieć ok, zminimalizujemy Twoją niechęć. Kiedyś rozmawiałem z szefem marketingu firmy meblowej i stwierdził, że nikt nie zawłaszczył zwrotu ergonomia, będziemy mieć słowo ergonomia na własność. Ale czy ergonomia kojarzy się dobrze? O ergonomii myślisz, kiedy jest Ci niewygodnie. To jest skojarzenie negatywne, jeśli to zawłaszczasz będziesz tym, który mówi o negatywnych doświadczeniach. To nie jest tak, że ergonomia przesunie Ciebie w górę, Ty przesuniesz ergonomię do kwestii niemal medycznych. Zastanów się, czy to jest to, co chcesz zaoferować klientowi? Ty chcesz mu zaoferować to, żeby on nie pamiętał o ergonomii. Ergonomia musi zniknąć i wtedy jest dobrze.\nPrzejdźmy do procesów? Skąd wiesz czego pragną klienci? Powiedziałeś, że produkty, usługi mają spełniać potrzeby, być może oczekiwania klientów.\nPo pierwsze muszę zobaczyć co się dzieje. Popatrzeć na rynku, zapytać, przejść i wtedy mam obraz przeszłości. Klienci znają to, nad czym moja konkurencja pracowała 2-3-4 lata temu. To jest obraz przeszłości. Muszę pojechać na targi, muszę zobaczyć co się dzieje w tym momencie na świecie. Mam obraz teraźniejszości, czyi tak naprawdę to, co się dzieje teraz i wydarzy się w ciągu najbliższego roku i cały czas nie mam pełnego obrazu. To cały czas jest obraz przeszłość, teraźniejszość. Ja, żeby wypuścić produkt musze znać przyszłość, moje przyszłe potrzeby i oczekiwania klienta. Tu zostaje tylko empatyzacja. Muszę poznać mojego klienta, zobaczyć czym się zainspiruje, zobaczyć jakie są jego potrzeby, oczekiwania, najróżniejsze sposoby tutaj mamy. Mamy różne techniki. Jeden ze znajomych naszych klientów akurat, ale również będący sprzedawcą płytek ceramicznych powiedział, ze stale ogląda seriale. Bo tam jest to, co widzi polski klient. Tam jest to, czego zapragnie za jakiś rok, bo się oswoi z tym. To jest poznanie klienta. Oczywiście jeśli nas stać róbmy badania, ale badania najczęściej są badaniami związanymi z teraźniejszością, ewentualnie z niezaadresowanymi potrzebami. Musimy potem wydzielić te potrzeby na istotne i nieistotne i z nich wytworzyć produkt. Czy wiemy czego pragnie klient? Jak musze to wywróżyć, tylko mogę wróżenie ubrać w proces. Kolejne kroki, poznanie przeszłości i teraźniejszości i zbudowanie przyszłości.\nA czy korzystasz z trendów definiowanych przed trendwatcherów? Nie mówię o trendach generowanych w różnego rodzaju mediach, tylko przez ludzi, którzy zawodowo się zajmują, mają metodologię, gdzie nie mówimy o bardzo konkretnych rzeczach, bardziej o pewnych stylach zachowań.\nJeśli mówimy o prawdziwej definicji trendu, to rzeczywiście tak. Jeśli jesteśmy w stanie finansowo korzystać ze współpracy z trendwatcherami to oczywiście, że to robimy, bo to jest część tej przyszłości. Tam widzimy, co się będzie działo, tam zderzamy się z tym, że większość firmy, jak obszary produkcyjne, czy sprzedażowe działa na tu i teraz. Tam jest tak, rytm, musimy dzisiejszą rzeczywistość zapełnić, a zderzamy się z czymś, co jest zupełnie nieuchwytne. Pierwszy nasz odruch, to skąd my wiemy, ze tak będzie? A co my możemy z tym zrobić? Jeżeli wprowadzimy to w proces i wyłuskamy elementy, jesteśmy w stanie zbudować przyszłość. Philips budował swoje prognozy dla niektórych kategorii produktowych w skali 3, 6 i 9 lat. To jest taka gwiaździsta struktura różnych kierunków, gdzie się może rozwijać rynek. Czy my jesteśmy w stanie to zrobić? Wierzę, ze tak. To jest trudne przy polskiej mentalności obecnej, ale to jest rozwój naszej gospodarki. Powstały przedsiębiorstwa, olbrzymi brak na rynku, dostarczaliśmy, zapełnialiśmy ten brak, czyli tu i teraz i przeszłość wystarczały do zrobienia biznesu. A dzisiaj musimy popatrzeć w przyszłość. My umiemy to zrobić. Jeśli tylko zbierzmy dobry zespół, dobry nie znaczy, że to są najlepsi fachowcy. Dobry to są ludzie z otwartą głową z różnych branż, z różnych grup z różnymi przekonaniami. I oni się zbiorą i zaczną kwestionować swoją wiedzę, to są w stanie popatrzeć w przyszłość. Czy bardzo daleką? Na razie udaje nam się tworzyć plany na 5 lat. Nie sprawdziliśmy czy się spełniają, ale w skali dwóch lat zaczynają się spełniać, mamy efekty tego. Ja głęboko wierzę w to, że proces pozwala ludziom dobrze tworzyć przyszłość. To nie jest kwestia jednego gwiazdora. Kwestia procesu, który pozwala ludziom dać z siebie więcej.\nDobra, to czy w związku z tym, jeśli chodzi o proces tworzenia produktu, bo chciałbym spróbować poukładać te wagoniki. Czy pierwszym wagonikiem jest właśnie przewidywanie tej przyszłości, definiowanie potrzeb, oczekiwań klientów? Od czego zaczynasz?\nJa pracuję w firmach produkcyjnych, które mają bardzo dużo produktów.\nDlatego ja nie chcę mówić o fantazjowaniu, tylko chciałbym to osadzić w produkcie.\nJeśli chcesz konkret, to ja zaczynam od wyrzucania produktów. Zaczynam od patrzenia na cały portfel i to jest dla mnie jeden z ważniejszych pierwszych elementów – które produkty przeszkadzają w sprzedaży innych.\nJesteś jak Steve Jobs, który wrócił i wyrzucił większość produktów Apple?\nBardzo bym chciał, co oczywiście nie jest do końca realne, ale w poprzedniej firmie jednym rzutem wyrzucałem 1700 indeksów, żeby nie przeszkadzały. Tutaj w ciągu tak naprawdę najbliższych dwóch lat znowu oczyścimy portfel z przeszkadzających ogromnych ilości produktów. Chciałbym być widziany jako Steve Jobs, zwykle jestem widziany jako plastuś, który skończył Akademię Sztuk Pięknych i przychodzi i coś kombinuje i nikt nie wie o co mu chodzi. To jest ciekawe, bo wydaje mi się, że moja wiedza zarządcza i procesowa pozwala na prowadzenie tego wszystkiego z sukcesem dla firmy. Te sukcesy są przenoszone, aczkolwiek ASP ciąży nade mną, więc Stevem Jobsem pewnie nie będę.\nAczkolwiek on jednak mimo wszystko kierunki artystyczne przerabiał?\nOn kochał i produkt i rzeczywiście miał tę wizję, ale zaczynał od usuwania. To jest klucz. Kluczem jest usunięcie wszystkiego, co przeszkadza, żeby firma się rozpędzała. Usuwanie i zabijanie produktów jest jednym z ważnych elementów. A jeśli mówimy o pierwszym klocku, musimy popatrzeć na portfel. Potem patrzymy j akie są luki w portfelu jeśli chodzi o potrzeby klientów. Patrzymy na przeszłość cały czas. Teraźniejszość – gdzie konkurencja się zamierza rozwijać? I to jest element, w którym zaczynami nabierać pokory. Ok, nie wiemy wszystkiego, kwestionujemy swoją wiedzę o rynku, o kliencie, czasem musimy się zatrzymać, pojechać w rynek, porozmawiać z klientami, przefiltrować, bo to jest obraz przeszłości. To, co dzisiaj słyszymy od klienta, od działu sprzedaży to jest przeszłość, a my już musimy iść w przyszłość. Ta pokora jest niezbędna. Profesor Marek Adamczewski mawia tyle samo pokory, co odwagi.\nNo właśnie, bo jakby każdy podcast, każde wystąpienie to musi być Seteve Jobs i Henry Ford. I tam też było pytanie – szybsze konie… I gdybym pytał klientów czego potrzebują to dokąd byśmy dotarli? Stąd moje też pytanie odnośnie tego w jaki sposób analizować. Mówimy o pokorze i to bardzo z jednej strony cenię, podoba mi się kwestia pokory, tylko właśnie pokory w stosunku do siebie, tego, co wiemy, czego chcą klienci czy właśnie powinniśmy być do przodu, czy między tym?\nPokora w stosunku do swojej wiedzy i rzeczywistości, pokora do kwestionowania tego, co jest oczywiste, co jest przyjęte. W firmach produkcyjnych, ale wszędzie, mamy tendencję do posługiwania się pewnymi schematami. Nasz mózg idzie na skróty. Gdy zaczniemy kwestionować, to jesteśmy w stanie stwierdzić „ok, tu jest potrzeba, której nie kwestionowaliśmy”. Portfel – potrzeba. I dopiero teraz możemy powiedzieć ok, jeśli widzimy, ze jest na rynku taka potrzeba, którzy to są klienci, empatyzacja, ich potrzeby konkretne i dopiero krok po kroku dochodzimy do tego „ok, a jak zaspokoić ją designem, technologią, masą, komunikacją, wszystkimi tymi elementami?”. Dopiero jak mamy ten obraz, wtedy zaczynamy projektować. Ten obraz jest cholernie irytujący w firmach, bo firma zatrudniając szefa designu, produktu, najczęściej oczekuje, ze on przyjdzie i zacznie projektować. A jak przychodzi i zacznie najpierw usuwać produkty, potem zbierać wiedzę, budować zespoły, które na całej ścianie wyklejają żółte karteczki… Tak, żółte karteczki są bardzo dobrym narzędziem mimo, że zostały spopularyzowane i trochę zniszczone przez wszystkich pseudo managerów od designu czy design thinkerów. Ale tak, robiliśmy to, część firmy patrzyła na nas jak na wariatów, część osób mówiła a gdzie jest ten produkt? Ten produkt powstawał bardzo dobry dlatego, że zebraliśmy wiedzę i zakwestionowaliśmy funkcjonujące w firmie schematy. To się da sprocesować, to są konkretne etapy, które opisuje jako sposób działania. Jakie mają być dokumenty wejściowe i wyjściowe. Co więcej ten proces jest na tyle długi i skomplikowany, że później ludzie, którzy nawet zajmują się procesami mówią „Jezu, ja to muszę całe czytać?”. Tak, bo tam w tym procesie jest powiedziane jak konkretni ludzie mają się zebrać, co się ma wydarzyć. Jestem przeciwnikiem bazowania na gwiazdorach, jestem przeciwnikiem bazowania na kompetencjach konkretnej osoby, która jest świetna. Nie, zespół jest w stanie wygenerować z siebie dużo więcej jeśli mu pozwolimy na to. Odpowiedzialnością zarządzającego jest umożliwienie ludziom dania z siebie jeszcze więcej. To jest proces, to jest to. Czy Steve Jobs był idealnym przykładem? Zrobił dużo fajnych rzeczy, które pozwoliły firmie wygrać. Jeśli chodzi o podejście do ludzi… Pewne zastrzeżenia możemy mieć.\nTu masz analogiczną sytuację z Amazonem. Też Amazon jest traktowany jako pewien wzorzec klientocentryczności, natomiast niewiele osób patrzy na to jakim kosztem zostało to wygenerowane, to wiedzą pracownicy. Dobrze, czyli mamy tak naprawdę z jednej strony wyrzucenie, poukładanie, wypełnienie pewnych luk, co następuje dalej?\nNo właśnie idziemy już do konkretnego klienta, do wyobrażenia sobie tego jak on żyje, do tego, żeby nasze persony, które sobie budujemy obudować emocjami, pragnieniami, ale co bardzo ważne, obudować niechęciami i lękami klienta. Często dużo większym bodźcem do zakupu jest lęk. Klient może nie chcieć zmiany, może się bać np. remontu, może się obawiać jakiegoś elementu w swoim życiu i tę lukę, ten niepokój zapełnić naszym produktem, naszą usługą oczywiście. Zbudowanie tego obrazu emocji jest cholernie istotne. Co więcej, najciekawsze jest to, że my nie musimy mieć stuosobowego zespołu, nie musimy mieć badań, które przeprowadzimy na tysiącach klientów. Jeśli proces empatyzacji jest zrobiony naprawdę w dobrych warunkach przez 5-10 osób, to ta persona staje się realnym człowiekiem, ale ona nie może być jedna. Musi być zestaw, bo rynek jest zróżnicowany. Jeśli już mamy persony, to następnie robimy opowieść. Ja nie lubię określeń storytelling, w ogóle bardzo staram się znajdować polskie słowa. W 2000, 1998 roku wdrożyliśmy z kolegą polską pisownię słowa „dizajn”, żeby koniecznie unikać jednak tych rzeczy. W pisemku studenckim żeśmy to zrobili, później rozpowszechniona została przez taki periodyk 2+3D również przez naszą uczelnię promowany, ale nie mam innego określenia niż story. Persona, jej emocje, o czym jej chcemy opowiedzieć? O wakacjach? O bezpieczeństwie? O tym, że dom jest jej twierdzą? Jeśli mamy tę dziurę w rynku zidentyfikowaną i emocje człowieka, to zaczynają mu opowiadać. Nadal nie ma produktu, nadal nie ma designu, nie ma spisu wytycznych, technicznych. Jest opowieść o tym, co chcemy dostarczyć klientowi. Czy ona jest nam potrzebna na rynku później? Nie. Ona musi być dla naszych ludzi, pracowników, żebyśmy wiedzieli po co to robimy. Zanim zaczną projektować powinni sobie wyobrazić dlaczego dostarczają klientowi ten produkt.\nJak daleko sięgasz w tym momencie? Mamy zespół projektowy, w który angażujesz różnych ludzi, natomiast ta opowieść rozumiem, ze może dotykać sprzedawców, marketerów jak o tym opowiadać…\nPowiedzmy, że to jest pieśń przyszłości, chcielibyśmy doprowadzić do pełnej skuteczności procesu.\nW ramach tego zespołu projektowego?\nTam są też osoby ze sprzedaży, tam są osoby z technologii, ale najczęściej głównie jest to zespół marketingu i designu, tak żeby rozwiązania żyły. Wszyscy jesteśmy cynikami, story dla cynika zawsze jest czymś fałszywym, stąd zbudowanie tego w organizacji kultury życia jest trudne. Ja sam promuję działanie story, ale jestem cynikiem, więc przeszkadza mi ta fałszywość, a z drugiej strony wiem już dobrze na doświadczeniach, że jeśli dobrze opowiem emocje klienta, to trafię z produktem. To nas pociąga, bo każdemu z nas jest łatwiej myśleć i znowu wracając do procesu – w metodyce zarządzania rozwojem produktu, w procesie weryfikujemy wszystko założeniami, musimy mieć te założenia spisane, musimy mieć określone, im więcej danych wprowadzimy tym lepiej. One określają co chcemy zrobić. Zmiany są niezbędne, są konieczne, się pojawiają, ale zawsze je odnosimy do założeń, ale to jest ta twarda część. Jeśli mówimy o tym jak zarządzać tą nieuchwytną częścią miękką, ona jest w story. Wracamy do założeń fizycznie sprawdzając czy idziemy w tym kierunku co trzeba, ileś indeksów w kolekcji, kolorystyka, założenia technologiczne, surowcowe, ale żeby wiedzieć, czy idziemy zgodnie z emocjami klienta musimy wrócić do naszego story, do naszej empatyzacji. Dzisiaj nawet rozmawiałem z koleżankami z działu designu. Macie już pewne założenia do dużego setu, który robimy z Gosią Baczyńską, wróćcie do klienta. Wróćcie do jego emocji i wtedy pozwoli Wam to wybrać właściwe produkty z tej dużej ilości, która została zrobiona. Tego nie zrobimy twardymi założeniami, to znowu jest proces, który uczy ludzi posługiwania się story jako narzędziem.\nCzyli mamy story, jest coś dalej?\nDalej mamy już po prostu ciężką pracę.\nRozumiem, że trzeba to zamienić w wygląd, tak?\nPotem przechodzimy w namacalne rzeczy po prostu. Śmieję się, że to, co wcześniej robimy, co zajmuje bardzo dużo czasu jest traceniem czasu. Ale w metodyce zarządzania projektami wiemy, że każda godzina spędzona na planowaniu to jest 20 godzin oszczędzonych na projektowaniu.\nCzyli to jest ten dół góry lodowej, która jest pod wodą.\nPotem trzeba zacząć projektować, rysować, budować prototypy, wszystkie elementy fizyczne czyli to, czym się możemy pochwalić. To są rzeczy, które możemy pokazać klientowi. To jest ten moment, w którym przekonujemy się, czy cała nasza praca teoretyczna przynosi dobry efekt fizyczny. Ja nie będę przechodził przez cały proces, bo w firmie produkcyjnej mamy wiele elementów i kilkadziesiąt zaangażowanych osób, o których musimy pamiętać, bo ich wkład w tworzenie produktu jest tak samo istotny jak wkład designera, który potem jest twarzą tego produktu. To są technolodzy, ludzie w laboratoriach, oni wszyscy mają swoje elementy i my mówiąc o procesie musimy opisać kto czyją klamkę musi pociągnąć i musi powiedzieć.\nCzyli designer jest bardziej managerem niż twórca?\nDesigner jest twórcą, ale jest twórcą współpracującym. Zarządzanie designem to jest jedno i to są ludzie, którzy wybierają jakąś ścieżkę. Oni nie muszą być designerami, oni muszą rozumieć punkty styku. Designer musi rozumieć szerokość swojej pracy. Jego praca fizyczna to jest część przy komputerze, narysować, zbudować bryłę, pokazać to jak to będzie działało fizycznie, jaka będzie funkcjonalność, jaki będzie wygląd, jaka estetyka. Ale to jest jego praca fizyczna przy komputerze. Ale jego praca zaczyna się od tych części teoretycznych.\nDlatego chodzi też o Twoją rolę.\nMoją rolą jest łączenie funkcji, moją rolą i ambicją jest budowanie tego wszystkiego, co idzie wskroś organizacji, bo ja mam styki z działami finansowymi i produkcyjnymi.\nTo nazywam zarządzaniem. Nie w kontekście zarządzania, czyli podsumowywania tabelek, tylko zarządzania faktycznie pewnymi procesami, ruchami, czynnościami.\nTo zarządzanie jest łączeniem wszystkich wokół wspólnego celu, który na końcu da produkt dla klienta. A designer jest tym, który musi holistycznie patrzeć na swoją pracę przed i po tym co zrobił. Bo jeśli go zamkniemy w klatce i powiemy „ok, Ty masz tylko narysować”, to będzie tylko i wyłącznie rysownikiem. Nie da nam wartości dodanej, która jest zawarta w istocie jego pracy.\nZależy mi na zadaniu jeszcze dwóch pytań. Jeśli chodzi o kwestię narzędzia. Mam na myśli zarówno czy oprogramowanie, czy metodologie. Co przydaje się w praktyce takiej projektowej?\nJa zbieram narzędzia i przerabiam. Nigdy nie korzystam z narzędzi wprost, bo uważam, ze każda firma jest inna i tu znowu wracamy do kultury organizacyjnej, która wymusza zmiany. Jest człowiek w Stanach, który w 1968 roku stworzył ideę road mappingu produktowego, jak tworzyć innowacje, on to cały czas rozwija. Ja miałem to szczęście, że na MIT byłem na jego szkoleniach. Fenomenalna metoda, której elementy, a nie całą udało mi się przeszczepić tu, w Ceramice Paradyż. Ona pozwala ocenić rzeczywistość dzisiejszą i popatrzeć w przyszłość. Wykorzystuje elementy deisgn thinking, tylko ja je wykorzystywałem wcześniej zanim to zostało tak nazwane. Design thinking jako całość traktuję jako pewną modę, ale użyteczną, bo uświadamia ludziom wagę empatyzacji i prototypowania. To są kolejne elementy. Oczywiście wykorzystuję elementy twardego zarządzania procesami, twardego zarządzania projektowego. Tylko połączenia pozwalają na sukces i tylko elastyczne budowanie w danej firmie takich procesów i takich działań, które pasują do jej kultury organizacyjnej. Teoria zarządzania jest inna niż ja mówię, bo teoria zarządzania „buduj procesy, a potem ludzi”, ma być dobry. Ja uważam, że każda firma ma potencjał w ludziach, którzy w niej są i warto dostosowywać procesy do tego, co się dzieje w firmie. Jaki jest ten potencjał żeby go wzmocnić i wykorzystać.\nTak, to się zgadza, ja bardzo często jak wchodzę do firmy, która funkcjonowała 10-20 lat to mówię, ze to nie jest tak, ze ja przyniosę coś nowego, bo Wy jakoś to robiliście, ktoś to zrobił. Jak ja przyjdę z czymś zupełnie nowym, narysowanym teoretycznie to się to nie sprawdzi. Patrząc na procesy w kontekście rysowania, czy masz jakieś woje ulubione narzędzie do rysowania procesów?\nTo teraz przyznam się do czegoś. Uwielbiam Excela, nie znając jego funkcji, bo ja w nim rysuję. Ja używam tradycyjnego stagegate procesu. Dzielę działania na działania i decyzje. Czyli mamy prostokąciki i romby. Do tego dopisuję dokumenty wchodzące i wychodzące w rozumieniu takim, że dokument to może być prototyp, idea, dane wejściowe, wyjściowe. Banalnie prosty proces, który rysuję w Excelu. Parę osób się ze mnie śmieje, że używam Excela jako narzędzia rysunkowego – tak jest, tak mi to pasuje i jak pytasz o gadżeciarstwo, w ogóle nie wchodzę w nowe gadżety, bo tak mi jest wygodnie. Ok, być może to jest kwestia wieku, że się nieelastycznie zachowuję. To, co jest istotne, jeśli chodzi o narzędzia metodyczne, metodologiczne to używanie lejka minimalizacji ryzyka. Większość firm myśli o lejku, ale najczęściej myśli o nim zróbmy dużo i wybierzmy dobre. Lejek minimalizacji ryzyka pochodzący z inżynieryjnych metod to są kolejne etapy minimalizowania ryzyka zrobienia złego produktu i cały ten proces, który rozrysowujemy tak naprawdę mieści się w tym lejku. Czyli zróbmy coraz lepiej i każdym kolejnym etapem weryfikujmy nasze założenia i sprawdzajmy czy jesteśmy lepsi. Wtedy możemy wycelować, że rzeczywiście to wyświechtane słowo snajper, czyli nie robimy dużo produktów jak makaronem o ścianę a nuż się coś przyklei, tylko robimy produkt wycelowany w klienta – w takim procesie możemy to zrobić.\nOstatnie pytanie szanując Twój czas. Powiedzmy, ze chcę zaprojektować ten jeden produkt przełomowy. Jaką dasz radę mi, czy słuchaczom, którzy też zapragnęliby inny produkt, a może taki sam. Co powinno być moim kręgosłupem, azymutem dla tworzenia tego produktu? Jakąś jedną radę.\nZakwestionuj wszystko, co już wiesz. Najczęściej chcąc stworzyć produkt ja już wiem jaki on będzie, to jest odruch. Wizualizujemy sobie, myślimy. Potem próbujemy dopasować informacje do tej pierwszej idei. Nie, zakwestionuj, nie wiesz, nie znasz. Poznaj od początku i za każdym razem mów „nie wiem”. Dopóki tego nie sprawdzę, nie poczuję i nie mówię, że musisz umieć tabelkę z milionem danych, która Ci powie tak na pewno jest. Nigdy nie będzie na pewno. Sprawdź na emocjach. Jeśli jesteś przekonany, ze ta nowa historia pasuje, ok, idź dalej, ale kwestionuj. Bez kwestionowania nie zrobisz przełomowego produktu. To tyle.\nJa się może przyznam do czegoś, bo pół roku temu zapragnąłem stworzyć pewien produkt, usługę. Teraz, kiedy usłyszałem to uświadomiłem sobie, że zrobiłem dokładnie to – miałem pewne wyobrażenie i próbowałem to wyobrażenie narysować. Kiedy je prawie narysowałem okazało się, że to nie jest to, co jest potrzebne, nie podoba mi się to i nawet nie pokazałem tego do końca rynkowi, dopiero teraz powstaje wersja. Musiałem się cofnąć, zrezygnować z pewnych funkcji, uprościć maksymalnie jak się da, łącznie z kwestią wizualną i dopiero teraz jestem zadowolony.\nNasze wyobrażenie jest naszym ego.\nStrasznie chcemy, żeby było super. Nie byłbym zarządzającym, gdybym nie miał za wysokiego mniemania o sobie i taka jest mentalność większości managerów, ale umiejętność wykorzystania tego jest gwarancją sukcesu w produkcie.\nDziękuję za rozmowę, moim i Państwa gościem był Michał Drożdż.\nTagged as:design thinkingdizajnpodcastproduktproduktywnośćprojektowanie


Forum webmasterów • Zobacz wątek - E-Biuro- Wirtualna Księgowość\nTeraz jest Pt sie 14, 2020 6:50 am\nE-Biuro- Wirtualna Księgowość\nTytuł: E-Biuro- Wirtualna Księgowość\nNapisane: Cz paź 01, 2009 6:46 pm\nDołączył(a): Cz wrz 24, 2009 10:19 am\nTanio łatwo i wygodnie\nJesteśmy młodą firmą świadczącą usługi w zakresie prowadzenia wirtualnego sekretariatu. Zdobyte na poprzednich stanowiskach doświadczenie i umiejętności pozwoliły nam stać się ekspertami w dziedzinie prowadzenia biura. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom klientów postanowiliśmy zaoferować swe usługi przedsiębiorcom. Dzięki wykorzystaniu nowoczesnych technologii zbudowaliśmy firmę, która będzie świadczyła usługi na najwyższym poziomie. Profesjonalne i kompleksowe wykonanie powierzonych zadań oraz indywidualne podejście do każdego klienta wyróżniają nas na rynku. Naszym klientom oferujemy unikalną możliwość stałego dostępu do swoich danych oraz monitoringu wykonywanych. Swą ofertę kierujemy do przedsiębiorców chcących oszczędzić czas i pieniądze.\n* Prace biurowe\n* Prace księgowe\n* Prace kadrowo - płacowe\n* Doradztwo gospodarcze\nNasi doradcy zapewniają całą gamę usług na najwyższym poziomie. Współpracujemy również z wieloma firmami i instytucjami posiadającymi odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia do wykonywania doradztwa podatkowego, tłumaczeń, usług brokerskich, przeprowadzania szkoleń, a także projektowania grafiki. Pomagamy firmom działającym już na rynku, jak i tym, które dopiero działalność rozpoczynają. Wierzymy, że współpraca z Państwem, będzie owocna dla obu stron. http://www.ebiuro.info\nZapraszamy do zapoznania się z Naszą ofertą. Aby otrzymać szczegółowe informacje na temat wybranej oferty skonsultuj się z naszym doradcą.\nSzybko łatwo i bezpiecznie


Hotele — Sanfatucchio - Anuluj większość rezerwacji | Hotels.com\nSanfatucchio — hotele\nHotele - Sanfatucchio\nWięcej informacji — Sanfatucchio\nNajlepsze hotele w mieście Sanfatucchio\nSanfatucchio — ogólne informacje\nSanfatucchio to idealny cel podróży, jeśli chcesz zdobyć nowe doświadczenia. Sanfatucchio — nocleg w okolicy dopasowany do Twoich potrzeb. Nieważne, czy przyjeżdżasz tylko na jedną noc czy na cały tydzień. Skorzystaj z mapy online na stronie Hotels.com i wyszukaj hotele w pobliżu miejsca takiego jak Sanfatucchio. Sanfatucchio to doskonałe miejsce do zwiedzania. Na naszej mapie możesz zobaczyć okolice wszystkich hoteli i sprawdzić, jakie atrakcje znajdują się w pobliżu. Możesz też sprawdzić wyniki na większym obszarze. Sanfatucchio — świetne oferty hoteli z gwarancją najniższej ceny.\nSanfatucchio — dojazd\nKtóre lotnisko znajduje się najbliżej miasta takiego jak Sanfatucchio?\n• Perugia (PEG-Sant Egidio), 36,8 km od centrum miasta Sanfatucchio\nSanfatucchio – atrakcje\nCo warto zobaczyć w okolicy miasta takiego jak Sanfatucchio:\n• Jezioro Trazymeńskie (8,6 km od centrum miasta)\n• Isola Maggiore (11,6 km od centrum miasta)\n• Torre Beccati Quest'Altro (8,2 km od centrum miasta)\n• Torre Beccati Questo (8,4 km od centrum miasta)\n• Palazzo della Corgna (5,8 km od centrum miasta)\nSanfatucchio — atrakcje w okolicy:\n• Park wodny Tavernelle (10,3 km od centrum miasta)\n• Muzeum archeologiczne w Chiusi (10,6 km od centrum miasta)\n• Teatr Cesare Caporali (6,5 km od centrum miasta)\n• Muzeum Rybołówstwa w Magione (10,5 km od centrum miasta)\n• Muzeum katedralne w Chiusi (10,6 km od centrum miasta)\nKiedy najlepiej odwiedzić miasto takie jak Sanfatucchio?


W nosie mam... siebie - Charaktery - magazyn psychologiczny\n„Mam w nosie, co on teraz wyczynia” – mówi znajoma o swoim byłym partnerze. A inna oświadcza: „Nie obchodzi mnie, co ludzie o mnie mówią, niech gadają, co chcą”. Wielu osobom zdarza się składać podobne deklaracje. Informują świat, jak małe znaczenie ma dla nich coś, co się w nim wydarza. Po co zatem tracą energię na mówienie o tym? Co tak naprawdę wyrażają stwierdzeniem, że coś lub ktoś jest dla nich nieważny?\nMam wrażenie, że w ten sposób ujawniamy, że ten ktoś nadal jest dla nas ważny, lecz ta ważność bardzo nam ciąży. Przekonujemy więc innych, że przestał dla nas cokolwiek znaczyć, a tak naprawdę próbujemy przekonać samych siebie. I po cichu liczymy, że jeśli przekonamy świat, ten da nam lustro społecznego poparcia i w końcu sami uwierzymy, iż ten ktoś już nie ma dla nas żadnego znaczenia.\nJęzyk pokazuje, w jaki sposób postrzegamy świat i swoją w nim rolę. Jest jak scena w teatrze. Możemy umieścić siebie w roli uczestnika zdarzeń albo w roli obserwatora. Gdy widzimy siebie jako uczestnika, wyrażamy to pierwszą osobą liczby pojedynczej. Mówimy na przykład: „zrobię ci kawę”. Wówczas na scenie mamy trzy elementy: mówiącego, jego odbiorcę i kawę. Możemy jednak tę scenę inaczej skonstruować i powiedzieć: „twoja kawa stoi na stole”. Usuwamy się wtedy ze świateł reflektorów i siadamy wśród publiczności. Na scenie zostawiamy kawę, stolik i odbiorcę przesuniętego na drugi plan za pomocą zaimka „twoja”. Ale możemy umieścić go na pierwszym planie, mówiąc: „napij się kawy”.\nZa każdym razem, gdy budujemy wypowiedź, konstruujemy jakąś scenę zdarzeń. I zawsze, kiedy coś mówimy, robimy to w jakimś celu. Słuchając czyjejś wypowiedzi, warto zadać sobie pytanie: po co ta osoba o tym mówi? W jakim celu podejmuje wysiłek, by umieścić na swoich prywatnych teatralnych deskach nadawcę i jego kawę?\n„Ja” krzyczy o uwagę\nJęzyk to twór niezwykle ekonomiczny. Nie ma w nim przypadkowości. Każde słowo czy konstrukcja gramatyczna niesie znaczenie. Nawet elementy pozornie zbędne znaczą, są dodatkowym sensem. Innymi słowy, jeśli można powiedzieć coś prościej, a mimo to mówiący sięga po bardziej skomplikowaną konstrukcję, ma ku temu powód. Przykładowo, mówi: „ja zrobiłam ci kawę”, gdy w polszczyźnie do wskazania osoby wystarczy końcówka fleksyjna („zrobiłam”). Pojawia się pytanie, jakie znaczenie dodatkowe wnosi ten – zbędny na pozór – zaimek „ja”?\nW zdaniu „zrobiłam ci kawę” oczywiste jest, kto jest autorem kawy. Czegoś, co jest oczywiste, nie trzeba dopowiadać. Może więc mówiący ma wątpliwość, czy odbiorca kawy usłyszał, kto mu ją zrobił? Albo może to zbagatelizował? Zaimek „ja” krzyczy o zwrócenie na siebie uwagi i podkreśla, kto tu jest ważny, oświetla na scenie zdarzeń kogoś, kto być może psychicznie czuje się niewidzialny. Jeśli coś bowiem zostaje dopowiedziane, to znaczy, że nie jest oczywiste dla mówiącego albo – w jego przekonaniu – nie jest oczywiste dla odbiorcy.\nJeśli znajomy zaczyna od: „Wiesz, ja w ogóle nie jestem zazdrosny o nową książkę X”, rodzi się we mnie pytanie – po co mi o tym mówi? Przecież jeśli rzeczywiście nie jest zazdrosny, zauważę to. Ale może obawia się, że właśnie zauważę jego zazdrość i ocenię negatywnie?\nZdarza się, że ludzie umieszczają na swojej scenie zdarzeń innych tylko po to, by ich zanegować i z tej sceny usunąć. Słyszymy nieraz: „Kompletnie mnie nie interesuje, co porabia teraz mój były mąż”, „Mam w nosie, co myśli o mnie koleżanka z pokoju”. Jeśli ktoś naprawdę się czymś nie przejmuje, po prostu o tym nie mówi. Skoro zaś przywołuje byłego partnera czy koleżankę z pokoju, de facto nadaje im ważność właśnie tym, że w ogóle o nich wspomina.\nGdy coś nas nie interesuje, nie poświęcamy temu uwagi i o tym nie gadamy. Jeśli więc znajoma relacjonuje mi przez telefon, że „w ogóle jej nie interesuje, gdzie spędził noc jej partner”, słyszę to raczej jako komunikat: bardzo mnie to ciekawi, ale trudno mi się samej przed sobą do tego przyznać. Bo czasem ktoś jest dla nas bardzo ważny, ale ta ważność jest trudna do zniesienia. I wtedy sięgamy po mechanizm unieważniania.\nA co, jeśli ktoś sprowokuje nas pytaniem? Nada ważność czemuś w naszym życiu? Na jednym ze spotkań mama gospodyni głośno wyrażała dezaprobatę dla umiejętności kulinarnych swojej córki. Nie wytrzymałam i po imprezie spytałam córkę, czy nie było jej przykro, gdy mama krytykowała jej szarlotkę. Odpowiedziała: „Coś ty, w ogóle mnie nie obchodzi, co ona myśli. Bo to krytyka dla samej krytyki”.\nJej wypowiedź była więc komentarzem do skonstruowanej przeze mnie sceny. To moje pytanie ustawiło pod reflektorem mamę, znajomą i szarlotkę jej autorstwa. Założyłam przy tym, że słuchanie publicznie krytyki z ust matki musi być dla córki przykre. Ona zaś unieważniła silny ładunek emocjonalny, który intuicyjnie jej przypisałam. I sprawiła, że zobaczyłam tę sytuację z jej perspektywy. Otóż była przyzwyczajona do krytycznych uwag matki i nie uznawała ich za istotne. A może uznawała, ale sama przed sobą i przede mną utrzymywała, że jest inaczej?\nJak jest naprawdę? Na ile rzeczywiście nie przejmujemy się jakąś sprawą, a na ile udajemy przed sobą i światem, że nas to nie obchodzi? Rozstrzygnięcie tego nie należy już do obszaru zainteresowań językoznawcy, tylko psychologa. Językoznawca widzi tu mechanizm unieważniania opinii matki. Terapeuta może zobaczyć, na ile mówiący chce wierzyć, że tak jest, a na ile stwierdza coś, wywołany do tablicy. Język bowiem nadaje znaczenia temu, co się nam wydarza. Szuka takiej ramy interpretacyjnej, dzięki której ocalimy swoją twarz w oczach innych, a także pozostaniemy dobrymi ludźmi we własnych oczach.\nZ jakiegoś powodu chcemy, by osoba dla nas ważna przestała taka być. Ujawniamy więc jej ważność, wprowadzając ją na scenę zdarzeń, po czym umieszczamy ją lub jej działania metaforycznie w takich miejscach, gdzie nie musimy na nią patrzeć. Na tym polega sens metafory „mieć kogoś/coś w nosie” – nie jesteśmy w stanie zobaczyć tego, co tam mamy, więc traci to na ważności.


R... jak ręczne prace transportowe - Wiadomości Rolnicze Polska\nStrona główna Informacje R… jak ręczne prace transportowe\nR… jak ręczne prace transportowe\nRęcznych prac transportowych w gospodarstwie rolnym nie da się całkowicie wyeliminować. Choroby kręgosłupa, wywołane jego wieloletnim, nadmiernym obciążeniem, uważa się za główne źródło przedwczesnej eliminacji rolników z dalszej pracy zawodowej.\nDźwiganie ciężarów przekraczających dopuszczalne wartości, niestosowanie przez rolników środków technicznych ułatwiających podnoszenie, zła technika podnoszenia a także niska świadomość istniejących zagrożeń to główne przyczyny chorób układu mięśniowo – szkieletowego.\nJak zadbać o swój kręgosłup? Oto kilka ważnych wskazówek.\nRolnik niczym sportowiec\nPrzed rozpoczęciem prac związanych z dźwiganiem wskazane jest przeprowadzenie krótkiej rozgrzewki. Kilka skłonów tułowia, przysiadów zmniejszy zagrożenie poważną kontuzją i dalszymi dolegliwościami zdrowotnymi.\nRozpoczynając ręczne prace transportowe należy ocenić masę podnoszonego przedmiotu. Jeśli to możliwe, masę przenoszonego ładunku należy dzielić na mniejsze porcje. Ważne jest, aby dźwigany ładunek mocno i pewnie uchwycić oraz podnosić go przy wyprostowanych plecach. Ostre, wystające elementy przemieszczanych przedmiotów należy zabezpieczać w sposób chroniący przed możliwością powstania urazu. W sytuacji przenoszenia przedmiotu trzymanego w odległości większej niż 30 cm od tułowia, należy zmniejszyć o połowę jego masę. Ważne jest aby przedmioty przemieszczanie ręcznie nie ograniczały pola widzenia.\nZdjęcie. Częsty błąd – pałąkowe plecy.\nCiągi komunikacyjne, po których odbywa się ręczne przemieszczanie ciężarów należy oświetlić, występujące progi usunąć zaś nierówności zniwelować. W okresie zimowym odśnieżyć. Rolnik przystępujący do pracy powinien być ubrany w odzież roboczą przylegającą do ciała, zalecane jest też obuwie robocze chroniące palce stóp przed ewentualnymi skutkami upadku przemieszczanego materiału. Obrączki i pierścionki mogą być źródłem poważnych urazów w przypadku zahaczenia o dźwigany element. Przed pracą należy je zdjąć lub zabezpieczyć przed możliwością przypadkowego zahaczenia.\nRozwiązania techniczne ograniczające dźwiganie\nPrzedmioty o znacznej masie, materiały nieporęczne lub trudne do utrzymania powinny być przemieszczane za pomocą różnorodnych urządzeń (taczek, wózków, ładowaczy).\nZdjęcie. Zamontowanie skrzyni na trójpunktowym układzie zawieszenia ciągnika eliminuje konieczność transportu obornika taczkami\nDopuszczalne wartości przedmiotów transportowanych ręcznie\nW celu ograniczenia negatywnych skutków dźwigania na organizm należy bezwzględnie przestrzegać dopuszczalnych wartości mas przenoszonych ładunków. Dopuszczalna masa przedmiotów przenoszonych przez mężczyznę nie powinna przekraczać 30 kg przy pracy stałej i 50 kg przy pracy dorywczej. Niedopuszczalne jest ręczne przenoszenie przedmiotów o masie przekraczającej 30 kg na wysokość powyżej 4 m lub na odległość przekraczającą 25 m. Kobiety w czasie pracy nie powinny podnosić i przenosić ciężarów o masie przekraczającej 12 kg przy pracy stałej zaś 20 kg przy pracy dorywczej. Dopuszczalna masa przenoszonego ciężaru ulega zmniejszeniu do 8 kg przy pracy stałej i 15 kg przy pracy dorywczej w czasie ręcznego przenoszenia pod górę (po schodach, pochylniach), których maksymalny kąt przekracza 30 stopni, a wysokość 5 m.\nPrzenoszenie przedmiotów, których długość przekracza 4 m i masa 30 kg, powinno odbywać się zespołowo, pod warunkiem aby na jedną osobę przypadała masa nie przekraczająca 25 kg przy pracy stałej oraz 42 kg przy dorywczej. W czasie zespołowego dźwigania wszystkie czynności należy wykonywać jednocześnie i na komendę, wszystkie osoby powinny znajdować się po jednej stronie przenoszonego przedmiotu a odległość po między nimi powinna wynosić co najmniej 0,75 m. Zabronione jest zespołowe dźwiganie przedmiotów o masie przekraczającej 500 kg.\n* Praca dorywcza to ręczne przemieszczanie przedmiotów, ładunków lub materiałów nie częściej niż 4 razy na godzinę, jeżeli łączny czas wykonywania tych prac nie przekracza 4 godzin na dobę.


Podnośnik wannowy Bathlift\nPodnośnik wannowy "Bathlift" to lekkie urządzenie nadające się do każdej wanny. W każdej chwili można go wyjąć z wanny, złożyć i schować. Wyposażony jest w wodoszczelnego pilota. Możliwe jest uzyskanie pozycji odchylenia oparcia o 40 stopni.\nAby ułatwić transfer osoby niepełnosprawnej na siedzisko podnośnika, a także w przeciwnym kierunku Petermann oferuje jako element wyposażenia opcjonalnego dysk na elastycznej suwnicy, dzięki czemu przesadzanie osoby na podnośnik i z niego staje się jeszcze bardziej komfortowe i łatwe.\nUwaga – gwarancja producenta 3 lata, na ramę 10 lat.\nPliki do pobrania (366.16k)\nUniwersalny podnośnik wannowy pasujący do każdego rodzaju...\nPodnośnik do łatwego transportu i podnoszenia pacjentów....\nCena 5 047,00 zł\nSklep medyczny Ortis © 2020 - Realizacja: Outline - studio interaktywne™


Stylowe rowery miejskie - czyli, jazda po mieście w ogromnym stylu • Arena Paintball\nJak to istnieje możliwość prosto się zorientować, rowery, podobnie jak sporo innych rzeczy, posiadają różne odmiany. Powstały rowery: transportowe, biegowe, tak – sprawdź to – nazywane „specjalne”, wspaniale znane składane, elektryczne, trekkingowe oraz tak dalej. Powstały też rowerki typowo dziecięce, oraz przeznaczone tylko dla kobiet albo mężczyzn. Wśród rodzai rowerów odnajdziemy również tak – serwis – zwane „rowery miejskie”, które możemy rozdzielić na „rekreacyjne” i „stylowe”. Stylowe rowery miejskie, tak naprawdę bywają chyba najmocniej bogatą ofertą pośród rowerów dostępnych w sklepach.\nPosted in Uprawiaj sport na świeżym powietrzu Tagged dom, lek, rower


Ile pieniędzy trafi na rozwój wsi? - Dotacje i dopłaty\nIle pieniędzy trafi na rozwój wsi?\nDodano: 12-07-2013, 10:40\nJak połączyć rozwój rolnictwa i rozwój obszarów wiejskich? Czy jest realne skierowanie na rozwój wsi środków, które wyrównają braki II filara WPR, czyli PROW? Ciągle pozostaje to sferze planów, ale w połowie miesiąca mają być gotowe projekty uzgodnienia Umowy Partnerstwa.\nStan prac nad porozumieniem między Ministerstwem Rolnictwa i Ministerstwem Rozwoju Regionalnego tego dotyczącym, omówiła w sejmowej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi wiceminister rolnictwa Krystyna Gurbiel.\n- Otrzymaliśmy projekt Umowy Partnerstwa, zawierający te zapisy, które były już uzgodnione w założeniach do Umowy Partnerstwa, odnoszących się do obszarów wiejskich – poinformowała. - A więc są to zapisy, że obszary wiejskie są jednym z typów obszarów strategicznej interwencji. Również jest tam zapis, że programy operacyjne, które będą funkcjonowały w ramach Umowy Partnerstwa, muszą się odnosić do obszarów wiejskich; czyli będą musiały mieć zapisy, które będą mówiły, w jaki sposób dany program będzie oddziaływał na obszary wiejskie. Tak, że wcześniej uzgodnione zapisy są także w projekcie umowy. W tej chwili analizujemy ten obszerny dokument i będziemy zgłaszać uwagi do MRR. Jeszcze jest trochę czasu do momentu, w którym projekt ma być przedstawiony Radzie Ministrów, tak że na pewno te prace będą trwały intensywnie – zresztą również na poziomie regionalnym.\nJak zapewniła wiceminister, przedstawiciele ministra rolnictwa są obecni w województwach: są zapraszani do wszystkich grup roboczych, pracujących nad programami operacyjnymi – i uczestniczą w tych pracach.\nSzczególnie ważne są programy regionalne, gdyż większość przedsięwzięć na obszarach wiejskich będzie finansowana właśnie z programów regionalnych.\nDo Ministerstwa Rolnictwa trafiły do opiniowania na razie cztery projekty programów regionalnych.\n- Są takie programy, w których są odrębne priorytety, skierowane na obszary wiejskie. W innych programach obszary wiejskie są mniej, bym powiedziała, zaakcentowane – i tutaj będziemy podejmować dyskusję z urzędami marszałkowskimi – poinformowała wiceminister.\nUmowa Partnerstwa w połowie lipca ma zostać poddana konsultacjom społecznym.\n- Będą prowadzone tak, jak zwykle konsultacje społeczne są prowadzone – w bardzo szeroki sposób, począwszy od spotkań konsultacyjnych, branżowych, bilateralnych, eksperckich, sektorowych i oczywiście poprzez prasę, media, stronę internetową – zapowiedziała dyrektor Departamentu Koordynacji Polityki Strukturalnej Ministerstwa Rozwoju Regionalnego Agnieszka Dawydzik. - Chcielibyśmy zakończyć konsultacje społeczne z końcem sierpnia, tak żeby mając już komplet uwag, mając już – mam nadzieję – kompletne rekomendacje KE, we wrześniu już pracować nad taką wersją dokumentu, która wejdzie na ścieżkę legislacyjną. Czyli wejdzie pod obrady komitetów: spraw europejskich, cyfryzacji, stałego – i pod obrady Rady Ministrów. To zakończy proces przygotowania Umowy Partnerstwa, która jest dokumentem wcale nie najważniejszym, jeżeli chodzi o system tych dokumentów – bo tak naprawdę operacjonalizują te wszystkie cele programy operacyjne – ale daje podstawę do tego, żeby rozpocząć rzeczywiście negocjacje programów operacyjnych.


„Warto mieć standardy”- najnowsza publikacja Pracodawców RP - CSRinfo - społeczna odpowiedzialność biznesu\nStartBaza wiedzyRekomendowane publikacje„Warto mieć standardy”- najnowsza publikacja Pracodawców RP\narto mieć standardy, czyli Kodeks Odpowiedzialnego Biznesu oraz podręcznik do jego wdrażania został zaprezentowany dzisiaj podczas podsumowania dotychczasowej działalności projektu „Koalicja na rzecz odpowiedzialnego biznesu”.\nWydarzenie było uroczystym zamknięciem procesu analizy firm pod kątem przestrzegania zasad zawartych w Kodeksie Odpowiedzialnego Biznesu. Stanowiło również podziękowanie za przystąpienie do Koalicji CR.\nPublikacja pt. Warto mieć standardy, czyli Kodeks Odpowiedzialnego Biznesu oraz podręcznik do jego wdrażania stanowi zbiór wskazówek do wdrażania zasad CR.\nKluczowym elementem projektu było opracowanie Kodeksu Odpowiedzialnego Biznesu, który znalazł się w pierwszej części publikacji. Został w nim zawarty kanon zasad, jakimi powinien się kierować odpowiedzialny przedsiębiorca.\nDrugą część publikacji stanowi podręcznik do wdrażania zasad zawartych w Kodeksie.\nNa ostatni rozdział składają się podręczniki branżowe, w których wyszczególniona została specyfika CR w sześciu sektorach: budowlanym, paliwowo-energetycznym, farmaceutycznym, finansowo-ubezpieczeniowym, FMCG oraz teleinformatycznym.


Polityka w reklamie, czyli świat bez USA | Be Brand\nNiektóre tematy są ważne dla ludzi z danego kraju, a nawet całego świata. W USA ważnym tematem jest teraz zakaz wjazdu do kraju dla osób z różnych państw. Zakaz ten postanowili wykorzystać w swojej kampanii przedstawiciele firmy Airbnb.\nKampania ta zasługuje na uwagę, gdyż tego typu reklamy na pewno będą wzbudzały kontrowersje, ponieważ Ameryka (jak i zresztą większość świata) jest podzielona w swoich poglądach politycznych. Airbnb zdecydował jednak, że pomimo ryzyka zrażenia do siebie części odbiorców, zaprezentuje spot, w którym wypowie się wyraźnie za jedną z opcji, za światem w którym można podróżować. Pokazał też wizję tego co by było (albo raczej ‘czego by nie było’) gdyby zakaz podróży istniał kilkadziesiąt czy kilkaset lat temu.\nFilmik dostępny na Youtube, jak można się było spodziewać, wzbudził różne reakcje. Warto się więc mu przyjrzeć zanim sami zdecydujemy się odwołać do ważnych dla ludzi kwestii, aby zobaczyć jak można o tych kwestiach mówić i z czym może nam się przyjść następnie zmierzyć.\nGdy mówisz o sprawach ważnych, waż słowa\nKolejną kampanią na którą warto zwrócić uwagę jest kampania Burger Kinga. Firma ta postanowiła w swojej najnowszej kampanii nawiązać do bardzo ważnej sprawy. Kilka tygodni temu w Arabii Saudyjskiej kobiety uzyskały prawo do prowadzenia samochodów. Jest to niewątpliwie przełomowy moment zarówno dla kobiet z Arabii, ale także dla kobiet w ogóle. Burger King postanowił świętować ten fakt i kobietom, które przyjadą autem do ich restauracji w Arabii Saudyjskiej rozdawać darmowe Whoppery (rodzaj kanapki). Kampania ta z jednej strony dotyczy ważnego społecznie wydarzenia, z drugiej – może trafić bezpośrednio do nowej grupy klientek, więc jest to na pewno ciekawy pomysł wart przemyślenia przy kreowaniu własnych akcji marketingowych zaangażowanych społecznie.\nKampania ta jest jednocześnie przykładem kampanii, w której pewne niedopatrzenie (najprawdopodobniej) może sprawić, że ludzie zamiast skupiać się na ważnej sprawie, do której kampania się odnosi, skoncentrują się na użytych w kampanii słowach (niestety kojarzących się z inną ważną sprawą).\nKampania jest też na polskim kanale Burger Kinga.\nW tym przypadku problemem jest nazwa kanapki. Tradycyjnie kanapka z Burger Kinga nazywała się Whopper. Tym razem jednak, aby zaznaczyć, że to kobiety są adresatkami promocji, kanapka została nazwana ‘WhoppHER’. Problem, który pojawił się w związku z tą nazwą dotyczy jej zbliżonego brzmienia do slangowego określenia ‘whoop her’, które może odnosić się do stosowania przemocy wobec kobiet. Wiele osób wypomina to twórcom reklamy na Twitterze, przez co (pomimo tego, że wiele innych osób uważa, że dobrze, że poruszyli ten ważny temat w reklamie), kampania staje się coraz bardziej kontrowersyjna:


Amber Heard odsłania nogi w prześwitującej sukience - Pudelek\nAmber Heard odsłania nogi w prześwitującej sukience\nTak zaprezentowała się na czerwonym dywanie w Cannes. Robi wrażenie?\nJako że echa jej głośnego rozwodu z Johnnym Deppem zdążyły już przycichnąć, Amber Heard może w spokoju skupić się na pracy. Wiele wskazuje na to, że to 32-latka ze skandalu wyszła obronną ręką, bo, w przeciwieństwie do byłego męża, nie narzeka na brak zajęć. Jeszcze w tym roku swoje premiery będą miały dwa nowe filmy z jej udziałem: długo wyczekiwany London Fields i adaptacja komiksu Aquaman. Od kilku dni gwiazda oficjalnie sprawuje też funkcję ambasadorki L'Oreal Paris, co zaprowadziło ją na czerwony dywan tegorocznego festiwalu w Cannes.\nHeard w sobotę postanowiła po raz kolejny zabłysnąć przed festiwalowymi fotografami i pojawiła się na premierze filmu Girls of the Sun. Wydarzenie, które poprzedzał protest na rzecz równouprawnienia płci, dla gwiazdy było okazją do zaprezentowania się w dziewczęcym wydaniu. Heard założyła kusą, prześwitującą sukienkę z kolekcji Giambattista Valli Haute Couture, zwracającą uwagę dekoracyjnymi kokardkami i detalami w formie trójwymiarowych kwiatów. Całość uzupełniały zdobione biżuteryjnymi elementami botki oraz kobiecy makijaż z czerwienią na ustach i perfekcyjnymi kreskami na powiekach.\nZobaczcie Heard w kolejnej "festiwalowej" stylizacji. Robi wrażenie?\nl’oreal cannes 2018\nWygląda jak wygląda. Mnie się podoba. Ale ocenianie jej przez ten pryzmat słabe, nawet bardzo. Przecież to tylko wygląd a nie to nie wpływa w żaden sposób na charakter osoby. Taki dar dostała od natury, specjalnie na to wpływu nie miała.\nNiestety ale bardzo, bardzo atrakcyjna.\nNogi brzydkie i niezgrabne. Buzia ok ale w makijażu\nNogi fenomenalne ale makijaz jak woskowej lalki nietrafiony zupelnie\nchcialabym byc taka piekna\nPiękne, ale coś ma nie tak ze zgryzem.\nOna jest rzeczywiscie piekna!\nJest przepiekna, ale nogi za chude.\nA gdzie pośladki się podziały?\ndo tej pory nie mogę uwierzyć, że Depp dał się tak omotać...ładna buzia wylansowała się na wspaniałym aktorze a potem jeszcze chciała go pogrążyć, ohydna dziewucha\nNie wiem co w niej takiego pięknego\nbardzo ładna ale te nóżki zbyt wysuszone, jak u kózki...\nNo ładna jest, nikt temu nie zaprzecza, tylko czemu wy ciągle o niej piszecie??? Kto to w ogóle jest??? Aktoreczka jednego filmu (drugoplanowa rola w Dziewczynie z portretu), która zasłynęła w wielkim świecie tylko tym, że rozbiła małżeństwo Deppa, a potem twierdziła, że Johnny ją bił, żeby wyłudzić od niego kasę. To już nie ma na świecie żadnych aktorek czy modelek, że wam tylko ta Amber w głowie?\no, tym razem założyła piersi!\nA jak wygoda rano ta piękność? Mam podobną koleżankę Ole i nigdy nie widzalam jej bez makijażu kiedyś wpadłam do nie niespodziewanie otworzyła mi drzwi i jej nie poznałam -Glonojad.


Strona główna›Aplikacja reddita usunięta z Google Play – rzekomo za narkotyki\nUsunięcie z Google Play menedżeraMagiska miało znaczenie bardziej symboliczne, niż praktyczne –kto takich narzędzi potrzebuje, poradzi sobie też bez oficjalnegosklepu Google’a. W wypadku aplikacji Boost sytuacja wyglada zgołainaczej. To po prostu całkiem udany alternatywny klient serwisuspołecznościowego Reddit, przeznaczony dla całkiem normalnychużytkowników, w tym takich, którzy nie znają innych niż GooglePlay źródeł oprogramowania na Androida. Tym razem powód usunięciaaplikacji był naprawdę zaskakujący. Poszło o narkotyki.\nJak na łamach reddita skarżysię użytkownik mayayo, tydzień temu Google usunęło ze sklepuPlay jego aplikację Boost – wysoko ocenianego (być może nawetnajlepszego) klienta reddita. Powód usunięcia? Aplikacja naruszapolitykę Google’a dotyczącą działań niezgodnych z prawem.\nFirma z Mountain View zabraniabowiem publikowania aplikacji umożliwiających – lubpromujących – podejmowanie działań niezgodnych z prawem, wszczególności sprzedaży narkotyków lub leków bez recepty,przedstawiania lub zachęcania do używania narkotyków, nie mówiącjuż o instruowaniu w kwestii uprawy nielegalnych roślin czyprodukcji narkotyków.\nCo Boost miał z tym wszystkimwspólnego? No cóż, reddit jest daleko bardziej wolnościowy niżGoogle Play. Znajdziemy w takie grupy tematyczne (subreddity) jak/r/drugs, /r/darknetmarkets czy /r/microgrowery. Ich dostępnośćprzez Boosta można łatwo podciągnąć pod google’owy zakaz.Dobrze, że nikt spośród moderatorów Play nie zorientował się,ile to na reddicie jest zakazanej przez regulamin tego sklepupornografii – trzeba by było usunąć wszystkie klienty tegoserwisu.\nMinął tydzień, a Google niereaguje na próby odwołania się od tej decyzji – w momenciepisania tych słów, 5 czerwca, strona Boosta w Google Play zwraca404. Zainteresowanym użytkownikom pozostaje zainstalowanie pliku.apk z któregoś z niezależnych repozytoriów.\nDla Google’a to zapewne dzieńjak co dzień, w liczącym dwa miliony pozycji sklepie z aplikacjamikażdego dnia wiele ich musi znikać. Czasem to część walki zmalware, czasem błąd człowieka. Najbardziej martwi w tym wszystkimbrak jakiejkolwiek kontroli użytkowników i deweloperów nad tymprocesem. Aplikacja znika, pod dowolnie absurdalnym zarzutem – ipisz pan na Berdyczów.\nDzisiaj, gdy coraz częściejdostęp do publicznej infrastruktury informatycznej zaczyna byćmożliwy tylko poprzez aplikacje mobilne (np. do obsługi e-biletówkolejowych zamiast „przestarzałych” kart czipowych),monopolistyczna pozycja Google’a w dziedzinie aplikacji mobilnychna Androida zagraża nam wszystkim. Co jeśli nagle Google z jakiegośpowodu, być może omyłki, uzna że daną aplikację należy zesklepu Play „zniknąć”? Co jeśli np. zdarzy się to aplikacjido rozliczania podatków, np. dzień przed terminem ich rozliczenia?Czy będzie można odwołać się od kary czy mandatu, tłumacząc,że zniknęła aplikacja mobilna?


Weekend z Funduszami Europejskimi w Sądeckim Parku Etnograficznym - Głos24 Małopolski Portal Informacyjny\nSkorzystaj ze zniżkowych biletów lub darmowych wejściówek, odwiedź miejsca na co dzień niedostępne, wybierz ciekawe warsztaty – małopolscy beneficjenci środków unijnych, chcąc pochwalić się zrealizowanymi inwestycjami, przygotowali moc atrakcji! - tak do odwiedzenia Dni Otwartych Funduszy Europejskich zapraszają organziatorzy. 10, 11 i 12 maja impreza odbędzie się również w Sądeckim Parku Etnograficznym. Jakie atrakcje czejają na odwiedzajacych?\nJuż po raz szósty instytucje, firmy, gminy i inne podmioty, korzystające ze wsparcia unijnego otworzą drzwi swoich projektów dla mieszkańców. Dni Otwartych Funduszy Europejskich to największa tego typu akcja zaplanowana na najbliższy (10-12 maja) weekend zagości w wielu miejscach a cały program i możliwości zdobycia wiedzy o funduszach unijnych sprawdzisz TU.\nProgram w Nowym Sączu:\nZapraszamy do odwiedzenia największego skansenu w Małopolsce! Przeżyjmy wspólną podróż w przeszłość i poczujmy klimat sądeckiej wsi z przełomu XIX i XX wieku! Od piątku do niedzieli na zwiedzających czekają liczne atrakcje, m.in.: warsztaty, prelekcje i zabawy dla najmłodszych. Zwiedzanie skansenu za symboliczną złotówkę!\nZapraszamy na warsztaty dla dzieci z plenerowego szkicowania roślin i motywów roślinnych w skansenie. W kasie biletowej będzie można wypożyczyć szkicowniki.\nUczestnictwo w warsztatach w ramach biletu wstępu.\nPrelekcja pt. „Dawne rośliny jadalne i pożywienie głodowe”. Miejsce prelekcji na terenie skansenu: sala edukacyjna „Chata przed wsią”. Uczestnictwo w prelekcji w ramach biletu wstępu.\nZapraszamy na warsztaty dla dzieci – Malowana skrzynia. Wykorzystując zrobione w czasie zwiedzania szkice uczestnicy zajęć wymalują motywy roślinne na niewielkich „skrzyniach”. Miejsce warsztatów na terenie skansenu: sala edukacyjna „Chata przed wsią”. Uczestnictwo w warsztatach w ramach biletu wstępu.\nZapraszamy na spotkanie z Edytą Ross-Pazdyk, historyczką sztuki, która opowie o poddanych konserwacji polichromiach w kościele ewangelickim ze Stadeł. Miejsce spotkania na terenie skansenu: kościół ewangelicki ze Stadeł. Uczestnictwo w spotkaniu w ramach biletu wstępu.\nPosłuchaj o dziejach dworu z Rdzawy i jego niezwykłym wystroju. Tę ciekawą historię opowie pani Maria Marcinowska – autorka monografii tego obiektu. Miejsce spotkania na terenie skansenu: dwór z Rdzawy. Uczestnictwo w prelekcji w ramach biletu wstępu.\nZapraszamy na spotaknie z panią Edytą Ross-Pazdyk, historyczkę sztuki, która opowie o poddanych konserwacji polichromiach w kościele ewangelickim ze Stadeł. Miejsce spotkania na terenie skansenu: kościół ewangelicki ze Stadeł. Uczestnictwo w prelekcji w ramach biletu wstępu.\ninf. i foto: muzeum.sacz.pl i UMWM\nWięcej w tej kategorii: « Nowy Sącz: Majówka na strzelnicy NaukoWiej na Sądecczyźnie »


Ustalenie renty niemal 23 latach od wypadku\nObrażenia odniesione na skutek wypadku komunikacyjnego czy wypadku w pracy w wielu przypadkach są na tyle dotkliwe, że osoba poszkodowana zmaga się z ich następstwami nawet pomimo upływu wielu lat od zdarzenia. Jak daleko można sięgnąć w przeszłość, aby dochodzić należnych nam praw? Kiedy roszczenia osoby poszkodowanej lub jej bliskich ulegają przedawnieniu?\nW grudniu 1996 r. podczas rozładunku pojazdu doszło do wybuchu instalacji gazowej oraz przewożonych nim butli z gazem. Na skutek wypadku poszkodowany doznał urazów wielonarządowych z długotrwałą utratą przytomności, w tym rozległych poparzeń skóry i narządów wewnętrznych, trwałego uszkodzenia wzroku i słuchu oraz poważnego urazu lewej nogi skutkującego amputacją.\nW trwającym klika lat postępowaniu likwidacyjnym ubezpieczyciel nieustannie odmawiał uznania odpowiedzialności za skutki wypadku, dlatego koniecznym okazało się skierowanie sprawy na drogę sądową. Postępowanie w sprawie zakończył dopiero wyrok sądu II instancji, wydany po 16 latach od wypadku.\nPo zakończonym w sprawie postępowaniu sądowym specjaliści VOTUM S.A. przystąpili do szczegółowej weryfikacji sprawy. Dokonano nie tylko analizy akt sprawy, ale również uzupełniono niezbędną dokumentacje. Następnie w imieniu poszkodowanego zgłoszono roszczenia o rentę.\nW toku postępowania ubezpieczyciel zlecił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w celu weryfikacji aktualnej sytuacji mężczyzny. Podczas spotkania z ubezpieczycielem, które odbyło się w miejscu zamieszkania poszkodowanego potwierdzono zasadność przyznania na rzecz poszkodowanego renty z tytułu zwiększonych potrzeb w zakresie opieki, kosztów leczenia oraz dojazdu. Po niemal 23 latach od wypadku wypracowano rozwiązanie satysfakcjonujące dla poszkodowanego – udało się uzyskać rentę w kwocie blisko 1.000,00 zł miesięcznie oraz wyrównanie za okresy nieprzedawnione w kwocie ponad 35.000,00 zł.\nSprawa poszkodowanego mężczyzny pokazuje, że nawet w sytuacjach, w których od wypadku upłynęło wiele lat warto podjąć kroki mające na celu uzyskanie należnych nam świadczeń. Ponadto warto zdecydować się na wsparcie profesjonalnego pełnomocnika, który podejmie wszystkie niezbędne działania.


Pomoc dla Monsuna\nGorąco apelujemy o wsparcie akcji. Życia Herkulesa nie udało się uratować. Jednak wspólnym działaniem mamy szansę pomóc w leczeniu Monsuna.\nW tym tygodniu doszło do tragicznego w skutkach wypadku. Odszedł Herkules, a Monsun wymaga kosztownego leczenia. Te dwa konie brały udział w naszych szkoleniach i dzielnie znosiły pierwsze próby kursantów w nauce wzajemnego porozumiewania się. Sprawdziły się jako nauczyciele trudnego języka equus. Kursanci dzięki tym koniom mieli szansę nauczyć się podstaw pracy z ziemi oraz popracować nad własną mową ciała by to porozumienie stało się czytelne i efektywne. Jesteśmy pewni, że nauka ta procentuje w pracy z innymi końmi.\nMonsun wymaga leczenia w klinice. Apelujemy o pomoc w zebraniu środków finansowych na pokrycie kosztów leczenia. Dajmy szansę Monsunowi na odzyskanie zdrowia i powrót do sprawności, by mógł być nauczycielem kolejnych osób, które chcą poznać trudną sztukę porozumiewania się z końmi.\nW tym celu udostępniamy nasze konto fundacyjne.\nProsimy o dokonywanie wpłat z dopiskiem w tytule przelewu Na leczenie Monsuna lub Dla Monsuna. Jednocześnie zobowiązujemy się, że cała kwota jaka wpłynie, zostanie przeznaczona na ten cel.


Szczeniak odebrany sadyście - Informacje z Kołobrzegu i okolic. Aktualne wydarzenia.\nParę dni temu, pod opiekę kołobrzeskiej Fundacji Ogon do Góry trafił nowy podopieczny. Nutka, bo tak wabi się szczeniak, został odebrany sadyście, który się nad nim znęcał.\nKołobrzeska Fundacja „Ogon do Góry” niesie szeroko rozumianą pomoc zwierzętom.\nKilka dni temu pod jej skrzydła, trafił piesek, który tylko dzięki pomocy dobrych ludzi został uratowany z rąk sadysty.\nNa szczęście, po dłuższej wymianie zdań, mężczyzna oddał szczeniaka.\nPomimo okrutnych przeżyć, Nutka jest psem bardzo nastawionym na człowieka.\nDo Fundacji, cały czas trafiają nowe zwierzęta, dla których szuka ona domów tymczasowych i stałych, ponieważ sama nie posiada stałego miejsca dla swoich podopiecznych.\nAktualnie trwa zbiórka pieniędzy na zakup inkubatora.\nAby wesprzeć fundację, lub w celu adopcji jej podopiecznych można się m. in. zgłaszać przez stronę Fundacji „Ogon do góry” na Facebooku.\n+12 # Scooby-doo 2020-09-26 07:23\nSadysta, który znęcał się nad szczeniakiem powinien zostać przekazany w ręce policji i surowo osądzony przez sąd! Nie można popuścić tego płazem, bo dziś szczeniak a jutro być może człowiek! Tacy podludzie nie powinni mieć już nigdy więcej prawa zbliżyć się ani do zwierząt ani do innych ludzi!


EPITAFIUM - Page 41 - Music - Audiostereo.pl\nBy xniwax ,\nFebruary 2, 2014 in Music\nTo powinien być koniec Stonesów . A czy będzie to się okaże .\nTo samo gadano kiedy zmarł Jones i kiedy odchodzili z zespołu Taylor, a później Wyman.\nMyślę, że będą grali (być może okazyjnie) w miarę możliwości i kondycji fizycznej.\nEdited August 25 by xniwax\n10 godzin temu, wojciech iwaszczukiewicz napisał:\nPostać znacząca w historii rocka . To powinien być koniec Stonesów . A czy będzie to się okaże .\nPowinien być? Na szczęście Jagger and Co. nie czytają tego forum i nie zastosują się do "powinien".\nNa szczęście Jagger and Co. nie czytają tego forum i nie zastosują się do "powinien".\nWyobraź sobie komunikat prasowy: "Zgadzając się z sugestią zamieszczoną na forum www.audiostereo.pl kończymy naszą działalność jako zespół The Rolling Stones". 🙂\nŚwiat muzyczny zatrząsł by się ze śmiechu i przewrócił na plecy zaraz potem.\nThis is the end my friend - najstarszy Kamień odszedł. Odszedł Kamień, którego zainteresowania wykraczały poza rock, blues i pop - Charlie Watts jako jedyny z podstawowej czwórki był również jazzmanem.\nFenomen Stonesów polegał na tym, że każdy z nich był raczej słabym warsztatowo muzykiem, natomiast jako grupa byli 'niepokonani'. Widziałem ich 'live' na Soldier Field - wszystko na tym koncercie było super - rewelacyjne brzmienie, atmosfera i feeling - po prostu bajka!\nCzas przeszły nieuzasadniony; mam przynajmniej taką ogromną nadzieję...\n15 godzin temu, xniwax napisał:\nMogliby zrobić ostatni tour z Ringo Starrem i Mc Cartneyem.\nW dniu 24.08.2021 o 20:56, fan64 napisał:\nOby ta smutna wiadomość nie była początkiem szopki jak z grupą Queen.\nteż takich szopek nie kupuję, Led Zeppelin pokazali jak to powinno być.\nCharlie - RIP\nZmarł Jan Borkowski (właściwie Jan Narkiewicz-Jodko), dziennikarz muzyczny, wieloletni współpracownik Polskiego Radia. Był jednym z pomysłodawców festiwalu Jazz Jamboree. W październiku skończyłby 87 lat.\nInformację o śmierci dziennikarza podało na swojej stronie Polskie Radio, powołując się na jego syna Michała. Jan Borkowski urodził się 23 października 1934 roku w Warszawie. Był współtwórcą i kierownikiem powstałego w 1957 roku w Warszawie Hot Clubu Hybrydy (obecnie Klub Hybrydy), jednego z najstarszych klubów studenckich w Polsce, dzięki któremu popularność zyskali między innymi Włodzimierz Nahorny, Michał Urbaniak czy Tomasz Stańko.\nBorkowski, jako popularyzator muzyki jazzowej, został jednym z pomysłodawców festiwalu Jazz Jamboree, który po raz pierwszy odbył się w 1958 roku.\nTo smutna wiadomość .Był dla mnie przewodnikiem muzycznym ( Trzy Kwadranse Jazzu ,obok Ptaszyna ) w moich jazzowych początkach .\nW dniu 28.08.2021 o 07:56, Lech W napisał:\nPerkusista Iron Butterfly.\nPamiętamy bębny w -In-A-Gadda-Da-Vida\nMoże spotka "tam" Anthonego i Alana, zatańczą Sirtaki.\nZaloguj się, aby zobaczyć treść (możliwe logowanie za pomocą ) Edited September 2 by xniwax\n29 sierpnia 2021 zakończył wizytę na Ziemi i powrócił na swoją planetę.\nAlan Lancaster 72 lata.\nOd kiedy "szefostwo" Forum usunęło możliwość dodawania emotikonów - to czasem nie wiadomo, jak się do powyższych dwóch informacji odnieść...\nAle - a propos zmarłego niedawno Charliego Wattsa. I trochę z innej beczki:\nRolling Stonesi próbują kolejne koncerty z nowym perkusistą. Kochany, wspaniały, znakomity, śliczny 😀🥃 i zawsze przeze mnie wielbiony Jagger, przed minikoncertem powiedział (cytuję z tak zwanego "niczego", czyli z głowy):\n" - Koncert nasz poświęcamy świętej pamięci naszego drogiego Kolegi. Po raz pierwszy od 59 lat zagramy bez Niego..."\nNiby się pewne rzeczy i daty zna, ale te prawie sześćdziesiąt lat na scenie robi jednak wrażenie.\nDołączył do Ricka Parfitta.\nFantastyczny muzyk, czarodziej Hammonda 😞\nRzeczywiście świetny hammondzista ,mam jego dwie płyty.\nWczoraj minęła 30 rocznica śmierci Milesa Davisa !\nDjivan Gasparyan zmarł 21 lipca.


ABDL.PL - Zdjęcie z przed roku#seni\nBlueBaby Dołączył/a rok temu\nMokry poranek. I znowu napełniona do granic możliwości :D #seni #foto\nCześć wszystkim, Noszę się z zamiarem zamówienia pieluszek ABDL . I teraz moje pytania: 1. Jaki rozmiar wybrać? (Noszę Seni w rozmiarze M). 2. Jakie zamówić? Które polecacie? Wybór jest bardzo duży. 3. Z jakich stron internetowych zamawiaci...\nBlueBaby 7 miesięcy temu\nZdjęcie z przed roku#seni