Ja wiem, że ostatni rozdział był dodany ponad 2 miesiące temu i bardzo za to przepraszam. Ale chcę wrócić i kontynuować zaczętą przeze mnie historię. Pytanie tylko czy WY tego chcecie?\nMam prośbę, jeśli ktoś jeszcze tu zagląda niech pozostawi po sobie ślad w postaci komentarza. Nie potrzebują długich wypracowań. Zwykłe "jestem", a nawet sama "." mi wystarczy ;)\nAutor: Śliczna o 13:38 11 komentarzy:\nObudziłam się zlana potem. Śnił mi się O N. Nie pamiętam dokładnie w jakiej sytuacji. Pamiętam tylko te piękne oczy. Nieprzeniknione. Wpatrujące się we mnie intensywnie. Co najważniejsze - z uczuciem. Nierealnym.\nZsunęłam się z łóżka. Na chwiejnych nogach ruszyłam do łazienki. Stanęłam nad umywalką ze spuszczoną głową. Przemyłam twarz i dopiero wtedy ośmieliłam się spojrzeć we własne odbicie.\nWyglądałam okropnie. Miałam przekrwione, zapadnięte oczy i czerwony nos.\nMusiałam jakoś to zakryć. Sięgnęłam po kosmetyki. Po kilkunastu minutach mogłam stwierdzić, że jest lepiej. Chociaż lepiej to nie znaczy dobrze.\nNadal nie mogłam pozbyć się smaku jego miękkich ust, idealnie pasujących do moich. Ciekawe, czy w rzeczywistości również tak nieziemsko całuje.\nZacisnęłam oczy starając się nie rozkleić. Dopiero co doprowadziłam się do porządku. Rozczesałam włosy, umyłam zęby i weszłam z powrotem do mojego pokoju.\nUbrałam ciemne dżinsy, szary T-shirt i czarno-biały kardigan. Spojrzałam w wielkie lustro wiszące na wewnętrznej stronie drzwi szafy. Może być. Wyglądam normalnie. Jakby nic się nie stało. O to właśnie chodziło.\nAby patrząc na mnie, nikt nie widział jak cierpię. Wewnątrz mnie było już gorzej. Tam nie dało się mnie "poprawić".\nZałożyłam płaszcz, wzięłam torbę i nie jedząc śniadania - nic nie było w stanie przejść przez moje gardło - wyszłam z domu.\nPowietrze było świeże i rześkie. Na drzewie przed moim domem jak zwykle siedziały ptaki. Uniosłam twarz w stronę czystego nieba i głęboko odetchnęłam. Czułam się już o niebo lepiej.\nBędąc na drodze przypomniało mi się, że miałam obudzić mojego kochanego braciszka. Nie przejmowałam się tym za bardzo. I tak by pewnie został w domu.\nDo szkoły dojechałam niezwykle szybko. Nie zwracałam uwagi na prędkość. O N zbytnio mnie rozpraszał.\nWysiadłam z auta i wolno ruszyłam w kierunku budynku. Skierowałam się pod klasę, w której aktualnie miałam mieć lekcję - jedyną, której nie miałam ze Stefanem.\nNauczycielka widząc, że już jestem, otworzyła ją dla mnie i zostawiła samą.\n- Elena, odpowiesz mi wreszcie?!\nZamrugałam kilkakrotnie powiekami, starając się skupić na głosie przyjaciółki.\n- Mówi... Mówiłaś coś?\n- Od kilku minut tu stoję i próbuję się przebić przez twoje otępienie. Powiesz mi co się stało, że jesteś taka nieobecna?\nW tym momencie zadzwonił dzwonek. Ucieszyłam się. Nie miałam ochoty jej teraz wszystkiego tłumaczyć.\nPrzez całą lekcję nie potrafiłam się skupić. Rozmyślałam nad tym, jak dam sobie radę na angielskim, który miałam - spojrzałam na zegar, wiszący nad tablicą - za niecałe piętnaście minut. Miałam siedzieć na niej ze Stefanem. Bonnie i Damon byli w innej grupie językowej. Nie mogłam się przesiąść, wszystkie inne ławki były zajęte.\nZadzwonił dzwonek. Nie czekając na przyjaciółkę, spakowałam książki i wyszłam z pomieszczenia. Doszłam do klasy, w której miałam mieć kolejną lekcję.\nGdy tylko weszłam do sali, ktoś zagrodził mi drogę. Nie musiałam nawet patrzeć na twarz tego kogoś, bo doskonale wiedziałam kim on jest. Stefan.\nNie wiedziałam skąd, ale w tym momencie moje ciało wypełniła nienawiść. Cała sympatia do niego się ulotniła.\n- Przepraszam, chcę przejść - odparłam chłodnym tonem, unosząc wysoko głowę.\n- A gdzie "cześć"?\n- Cześć - powiedziałam. - A teraz mnie przepuść.\n- Elena... - zaczął, ale nie dałam mu szansy na dokończenie.\nUsiadłam na krześle, a torbę położyłam na ławce i sięgnęłam do niej, aby wyjąć książkę, piórnik i zeszyt.\nZadzwonił dzwonek, obwieszczający koniec przerwy. Kątem oka spostrzegłam, że Stefan właśnie usiadł obok mnie. Odłożyłam torbę na podłogę, po czym otworzyłam książkę i zaczęłam udawać, że się uczę. W rzeczywistości modliłam się, by Stefan nie zaczął do mnie mówić. Jednak moje modły na nic się nie zdały.\n- Elena, to co się między nami wydarzyło na balu...\n- Nie ma o czym mówić - ucięłam.\nNie zwracając uwagi na moje słowa i na nauczyciela, zaczynającego nowy temat, kontynuował szeptem:\n- Już mówiłam, ale powtórzę to jeszcze raz - Spojrzałam mu w oczy. - Nie ma o czym mówić - powiedziałam, akcentując każde słowo.\nSpojrzał na mnie, nie rozumiejąc o co mi chodzi. Ja natomiast odwróciłam się i uparcie starałam się skupić na czytanym tekście. Nic z z niego nie rozumiałam. Wszystko zlewało się w jedno słowo. Stefan.\nJuż zapomniałam jak bardzo go kiedyś nie znosiłam. Zaczęły do mnie przypływać obrazy sprzed kilku lat.\nBył piękny, słoneczny dzień. Sobota - dzień wolny od szkoły. Razem z Bonnie wylegiwałyśmy się na leżakach na tyłach jej domu. Moja przyjaciółka ma ogromny basen. Prawie zasypiałam, gdy doznałam wstrząsu, spowodowanego tym, że moje rozgrzane ciało spotkało się właśnie z zimną wodą.\nPodniosłam głowę, chcąc się dowiedzieć, kto był tego sprawcą. Ujrzałam Stefana tarzającego się ze śmiechu po trawie. No tak, mogłam się domyślić, że to był On.\n- Co ty wyprawiasz?! - krzyknęłam.\n- Wyglądasz seksownie w tym mokrym stroju - oznajmił, nie odpowiadając na moje pytanie.\nNienawidziłam go. Zamiast zwyczajnie porozmawiać, mówił mi jaka to jestem seksowna i chętnie wziąłby mnie teraz, ale, że aktualnie w jego domu są jego rodzice to nic z tego.\nNiedoczekanie jego. Jeśli myśli, że stanie koło mnie, zatrzepocze tymi swoimi rzęsami i uśmiechnie się tym swoim szelmowskim uśmiechem, a ja zrobię wszystko, o co tylko mnie poprosi to się grubo myli! Nie jestem jak te jego "panieneczki".\nDziwiłam się, że nie leżał już martwy od uderzeń mojego brata Jeremy'ego, który za każdym razem, gdy z ust Stefana padały podobne propozycje, zaczynał okładać go pięściami.\n- Panno Gilbert? - z zamyślenia wyrwał mnie głos nauczyciela. Spojrzałam na niego zaskoczona.\n- Tak, panie Saltzman?\nCholera. A o co on się w ogóle pyta? Rozejrzałam się po klasie? Od razu napotkałam wbite we mnie spojrzenie Stefan'a. Przyglądał mi się ze smutkiem.\n- Panno Gilbert? - powtórzył zniecierpliwiony nauczyciel.\n- Przepraszam, zamyśliłam się. - odparłam, spuszczając wzrok.\n- Właśnie widzę. Spróbuj bardziej skupić się na lekcji - powiedział, po czym wrócił do prowadzenia zajęć.\nUsiadłam prosto, oparłam ręce na ławce i starałam skupić się na lekcji.\nW końcu zadzwonił dzwonek. W szybkim tempie się spakowałam i wybiegłam z klasy, zanim mój kolega z ławki zdążył mnie zatrzymać.\nPrzez cały czas jego słowa odbijały się echem w mojej głowie. Podobało mi się. Nie mógł po prostu powiedzieć, że jednak to nie jest to, czego oczekiwał?\nBył piękny dzień, jak na późną jesień. Słońce świeciło, wiatr był ledwo wyczuwalny.\nZrobiłem sobie dzień wolnego od szkoły, ponieważ stwierdziłem, że nie zniosę widoku Eleny i Stefana razem. Jakie było moje zdziwienie, gdy Bonnie zadzwoniła do mnie i powiedziała, że moja druga najlepsza przyjaciółka jest załamana.\nPrzez kogo? Przez mojego kochanego kuzyna, który podobno wczoraj przywiózł ze sobą do domu Gilbert'ów jakąś laskę. Dupek...\nJechałem do centrum handlowego. Byłem spóźniony o kilka minut. Mam nadzieję, że Katherine nie będzie zła.\nSpojrzałem na swój ubiór. Sprane dżinsy, które przylegały do nóg jak druga skóra, obcisły T-shirt i skórzana kurtka wydawały się być odpowiednie.\nW końcu dojechałem na miejsce. Zostawiłem samochód na parkingu i nie oglądając się za siebie, pobiegłem w stronę wejścia do galerii. Nie zauważyłem nigdzie znanej dziewczyny. Może pomyślała, że ja wystawiłem i wróciła do domu? Nie mogłem się dłużej nad tym zastanowić, bo ujrzałem zdyszaną szatynkę, idącą w moją stronę.\n- Cześć Damon - powiedziała, uśmiechając się szeroko.\n- Witaj Kath - odpowiedziałem, całując ją w policzek.\nNa jej twarzy wykwitł rumieniec. Do twarzy jej w nim.\n- Bardzo cię przepraszam za spóźnienie.\n- Nic się nie stało. Sam właśnie tu dotarłem. Idziemy?\nPokiwała głową. Weszliśmy do galerii i skierowaliśmy się w stronę kawiarni. Powitało nas zatłoczone pomieszczenie. Usiedliśmy przy jedynym wolnym stoliku.\nZamówiliśmy po kawie z syropem klonowym. Po kilku minutach gorące napoje stały przed nami. Zastanawiałem się jak przerwać ciszę, gdy szatynka pierwsza odezwała się do mnie. Nie odrywając wzroku od szklanki zapytała:\n- Damon, poszedłbyś ze mną w piątek na imprezę do znajomego?\nAutor: Śliczna o 10:00 2 komentarze:\nGdy tylko mecz się skończył, Elena pobiegła w stronę Stefana. Poczułem lekkie ukłucie w sercu na ten widok. Chociaż nie był on tak mocny, jak ten, kiedy widziałem ich tańczących razem na balu u Lockwoodów.\nSam nie do końca wiedziałem co do niej tak naprawdę czuję. Może to całe zakochanie sobie wymyśliłem? Bzdura. Zbeształem się w duchu. Nie potrafiłbym wymyślić czegoś takiego. Ale czy to uczucie trwało nadal?\nByłem Jestem zakochany w Elenie. Wiem, że ona też mnie kocha. Ale nie w ten sposób. Jestem dla niej jak rodzina. Traktuje mnie identycznie jak Jeremy'ego, który jest jej bratem. Bez względu na okoliczności zawsze stała przy moim boku i mnie wspierała. Razem z moją kuzynką Bonnie. Nie wiem co bym zrobił bez tych dwóch cudownych dziewczyn.\nAle jak to w życiu bywa, coś musiało pójść nie tak. Musiałem zakochać się w jednej z nich. Padło na Elenę. Chciałem to przerwać, zanim będzie za późno. Nie udało się. Zajęty własnym ja, zupełnie zapomniałem o towarzyszącej mi Kathrine.\nSpojrzałem na nią. Była piękna. Dzięki niej mógłbym zapomnieć o uczuciu, jakim darzę moją przyjaciółkę. Może warto spróbować? Mógłbym ją gdzieś zaprosić. Na przykład do mojego domu. Moich rodziców nie było, wyjechali na kilka dni.\n- Kath... - zacząłem. - Może chciałaby do mnie wpaść?\nMoja propozycja ją zaskoczyła. Przez chwilę siedziała cicho. Wyglądała jakby się nad czymś zastanawiała.\n- Bardzo bym chciała, ale... - zająknęła się - dzisiaj nie dam rady - spuściła głowę. - Ale może jutro? - zapytała szybko, jakby się bała tego, że mógłbym się rozmyślić.\n- Spotkajmy się przed centrum handlowym. Możemy pójść na przykład na kawę. Co ty na to?\n- Wspaniale - uśmiechnęła się.\n- Siedemnasta? - pokiwała głową. - Skoro z dzisiejszego spotkania nic nie będzie, to pozwól przynajmniej, że cię odwiozę.\nZgodziła się. Poprowadziłem ją w stronę mojego samochodu i jak na dżentelmena przystało, otwarłem przed nią drzwi od strony pasażera. Obszedłem pojazd i usiadłem za kierownicą. Odpaliłem silnik i wyjechałem ze szkolnego parkingu.\nLeżałam na łóżku i rozmyślałam nad wydarzeniami dzisiejszego dnia. Nadal czułam okropny ból. Tamten widok był jak cios w żołądek.\nSama nie wiedziałam kiedy dokładnie się w nim zakochałam. Musiałam do niego już wcześniej coś czuć, a dopiero od czasu balu wszystkie moje uczucia wyszły na jaw. Wtedy sama przed sobą przyznałam się, że go kocham. Ale to nie zmienia faktu, że nigdy nie będę jego.\nNie mogłam znaleźć sobie miejsca. Jak intruz snułam się po własnym domu. Bałam się spotkania ze Stefanem. Wiedziałam, że za niedługo tu przyjedzie, razem z Jeremy'm. Usiądą razem przed telewizorem, przyprowadzą jakieś cycate lale i się upiją. Tak świętują zwycięstwo. Zamiast gdzieś wyjść z całą drużyną, oni wolą zostać w naszym domu.\nMiałam cichą nadzieję, że tym razem będzie inaczej. Obiekt moich westchnień przyjdzie sam, zaproponuje mi, żebym się do nich przysiadła.\nSiedziałam jak na szpilkach. W końcu się doczekałam. Gdy usłyszałam samochód wjeżdżający na nasz podjazd, szybko podbiegłam do okna. Z mojego pokoju miałam doskonały widok na front naszego domu.\nPrzednie drzwi się otworzyły. Stefan i Jerr. Z początku myślałam, że są sami. Pomyliłam się. Podeszli do tylnich drzwi, każdy z innej strony i otworzyli je, pomagając dwóm dziewczynom wydostać się z auta.\nZnałam je. Są to dziewczyny ze starszych klas. Na widok Stefana trzymającego za rękę wysoką, szczupłą i zjawiskowo piękną brunetkę coś we mnie pękło.\nMyślałam, że przez bycie miłą, zrozumiał, iż postanowiłam dać mu szansę. Widocznie to nic dla niego nie znaczyło.\nW takim razie ja również będę się tak zachowywać. Będzie tak, jak dawniej. Powrócę do mojej postawy "nienawidzę cię Salvatore". Będzie to potwornie trudne, ale jakoś dam radę. Muszę. To jedyny sposób, bym mogła się od niego oddalić, spróbować zapomnieć. Doskonale wiedziałam, że on się nie zmieni... Dalej będzie zaliczał panienki, jedna za drugą. Zabawiałby się z innymi nawet wtedy, gdybyśmy byli parą. Znam go wystarczająco długo, by wiedzieć do czego jest zdolny. Nie chcę przez niego cierpieć.\nŁzy zaczęły spływać mi po policzku. Rzuciłam się na łóżko. Po chwili mój szloch zamienił się w płacz. Nawet nie pamiętam, kiedy zasnęłam.\nPonownie znalazłam się na szkolnym boisku. Tym razem chłopacy mieli trening. Odwróciłam się w ich stronę i zobaczyłam, że Stefan mi się przygląda. Uśmiechnęłam się do niego i zaczęłam iść w jego stronę. Kątem oka zauważyłam, że Caroline robi to samo. Przyspieszyłam. Dotarłam do niego pierwsza.\nNie tracąc ani chwili, położyłam obie dłonie na jego policzkach i przyciągnęłam jego twarz do swojej. Gdy tylko nasze usta się spotkały, poczułam rozlewające się ciepło w moim sercu.\nZ początku mężczyzna stał jak sparaliżowany, nie za bardzo wiedząc co się dookoła niego dzieje. Po chwili jednak się otrząsnął i oddał pocałunek. Objął moją głowę, przyciągając mnie do siebie jeszcze bliżej.\nWydałam cichy jęk, rozchylając wargi. On to natychmiast wykorzystał. Mój język niepewnie dołączył do niego. Jeszcze nigdy się tak nie całowałam. Byłam całkowicie bezradna. Jeszcze chwila, a nie będę mogła tego przerwać.\nChwyciłam się resztek zdrowego rozsądku i powoli odsunęłam się od niego. Rzuciłam mu ostatnie spojrzenie, po czym odwróciłam się na pięcie i ruszyłam w stronę trybun, szeroko się uśmiechając.\nByło mi strasznie gorąco, pomimo tego, iż miałam na sobie krótkie spodenki i T-shirt. Byłam prawie spóźniona. Prawie. A to robi wielką różnicę. Muszę zdążyć na czas.\nJechałam drogą w stronę szkoły, która ciągnęła się w nieskończoność. No nie zdążę na ten mecz. Trzeba było posuwać się powoli, ponieważ akurat dzisiaj większość mieszkańców Mystic Falls oraz pobliskich miasteczek wybierało się tam gdzie ja.\nMecz otwarcia zaczynał się o szesnastej, a zegarek pokazywał, że zostało mi zaledwie piętnaście minut. Nie dotarłam nawet do wjazdu do szkoły, a musiałam znaleźć jeszcze wolne miejsce na parkingu. Później odnaleźć moją przyjaciółkę Bonnie, która pewnie siedziała już na trybunach i zastanawiała się, gdzie ja jestem.\nTrochę się obawiam, nie jestem pewna czy dobrze postępuję. Przez cały czas powtarzałam, że nigdy nie będę jego, że go nienawidzę, a teraz będę próbowała go uwieść. Zachowuję się jak idiotka. Dam mu tą jedną szansę... Ale niech spróbuje to zniszczyć.\nW końcu w zasięgu mojego wzroku pojawił się parking szkolny. Na moje szczęście od razu znalazłam wolne miejsce. Złapałam torebkę i pognałam ku trybunom. Były ogromne, stały po obu stronach murawy. Za nimi ustawione były reflektory.\nZaczęłam szukać wzrokiem mojej przyjaciółki. Wyszukiwałam jej w najdalszych częściach boiska.\n- Bonnie, nie strasz mnie - odparłam, próbując się uspokoić.\nSiedziała tuż przede mną, a ja głupia jej nie zauważyłam. Obok niej był również Damon, który w tej chwili lustrował mnie wzrokiem.\n- Świetnie wyglądasz - skomentował.\n- Dziękuję - odpowiedziałam, siadając pomiędzy nimi.\nWłaśnie dosiadła się do nas Elena. Wyglądała pociągająco. Trudno było mi oderwać od niej wzrok. Jednak się do tego zmusiłem. Nie wolno mi się zatracić. Nie może się dowiedzieć o moich uczuciach, chociaż pewnie i tak już coś podejrzewa.\nNagle ktoś dotknął moich pleców. Odwróciłem się. Ujrzałem śliczną blondynkę. Tą samą, którą spotkałem na balu.\n- Cześć Kathrine - uśmiechnąłem się szeroko.\n- Cześć. Mogę tu usiąść? - wskazała na wolne miejsce obok mnie.\nDopiero dzisiaj miałem okazję dokładnie jej się przyjrzeć. Miała na sobie dżinsowe spodenki oraz bordowy top. Jej złotawo-blond włosy były tak jasne, że w słońcu zdawały się niemal skrzyć. Kremowa skóra, która przywodziła na myśl łabędzi puch, lekko zaróżowiona rumieńcem na wysokości kości policzkowych. I te oczy... Miały kolor, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem, błękitu głębszego niż błękit nieba. Gdyby nie Elena, siedząca z drugiej strony, powiedziałbym, że jest najpiękniejszą dziewczyną na dzisiejszym meczu.\nSpostrzegłam jak Damon rozmawiał z jakąś dziewczyną. Była bardzo ładna. Już na pierwszy rzut oka, było widać, że mój przyjaciel nie jest jej obojętny.\n- Cześć, jestem Elena. Przyjaciółka Damona - wyciągnęłam przyjazną dłoń do dziewczyny.\n- Kathrine - uśmiechnęła się nieśmiało.\n- A ja Bonnie. Znaliście się z Damonem już wcześniej?\n- Spotkałam go na wczorajszym balu - wyjaśniła.\nDalsza konwersacja była niemożliwa, ponieważ zaczął się mecz. Z uwagą śledziłam każdy ruch Stefana, jego zarys mięśni pod koszulką. Był piękny. Miał naprawdę wspaniałe ciało. Potężna klatka piersiowa, szerokie ramiona, ani odrobiny nadwagi...\nMiał w sobie coś, co sprawiało, że wyjątkowo mnie do siebie przyciągał. Pierwszy raz poczułam to na balu. Nawiązaliśmy więź. Wiedziałam to. Wczorajszej nocy pragnęłam go bardziej niż kogokolwiek na świecie.\nNie zauważyłam, kiedy mecz się skończył. Wygraliśmy 1:0. Nawet nie wiem, kto strzelił bramkę. Nie musiałam wysilać się, by kogoś o to zapytać, bo słyszałam jak tłum skandował imię Stefana, bohatera dzisiejszego spotkania.\nSkoro o bohaterze mowa. Stał jeszcze na boisku razem z całą drużyną. Nigdzie nie było tych żałosnych cheerleaderek. Postanowiłam wykorzystać moment i biegiem ruszyłam w jego stronę.\nStał odwrócony twarzą do mnie, więc kiedy tylko dostrzegł, że biegnę rozłożył szeroko ramiona, by zamknąć mnie w uścisku. To się jednak nie stało. Caroline była pierwsza. Zamknęła jego usta w namiętnym pocałunku.\nStanęłam jak wryta. Tego się nie spodziewałam. Poczułam nieznośny ucisk w klatce piersiowej. Szybko zapomniałam o zachwycie, z jakim wpatrywałam się chwilę wcześniej w jego umięśnione ciało.\nNajbardziej bolało mnie to, że Stefan nie spuszczał ze mnie wzroku. Całował się z Caroline i patrzył w moje oczy.\nObronnym gestem założyłam ramiona na piersi i wolnym krokiem podeszłam do całującej się pary.\n- Cześć Stefan. Gratuluję - odparłam cicho.\nW końcu się od siebie oderwali. Jego towarzyszka spoglądała na mnie z niekrytą wrogością. Była wyraźnie niezadowolona.\n- Dziękuję - uśmiechnął się, ukazując szereg śnieżnobiałych zębów.\n- Jeśli to wszystko, to możesz sobie już iść - syknęła Caroline.\n- Tak, to wszystko - rzuciłam przez zaciśnięte zęby.\nUpokorzona, odwróciłam się na pięcie i ze spuszczoną głową, skierowałam się w stronę wyjścia. Co ja sobie w ogóle myślałam?! Że po jednym tańcu on się zmieni?!\nJednak nie potrafiłam go ponownie znienawidzić. Czułam się zraniona, wykorzystana, oszukana. Pierwszy i ostatni raz dałam mu się tak omotać.\nPo chwili znalazłam się przy samochodzie. Wsiadłam do środka i przekręciłam kluczyk w stacyjce. Jako jedna z pierwszych wyjechałam z miejsca parkingowego.\nŁzy paliły mnie w oczach, serce krwawiło, ale w umyśle płonęła tylko jedna myśl. Nigdy nie będę jego.\nAutor: Śliczna o 10:00 Brak komentarzy:\nObudziłam się wcześnie rano. Podniosłam się do pozycji siedzącej. W tym mroku nie byłam w stanie nic zobaczyć. Jedynie elektryczny zegarek pobłyskiwał w ciemnościach. Spojrzałam na niego. Czwarta... Rzuciłam się z powrotem na poduszkę.\nZ balu wróciłam o północy. Niczym kopciuszek. Zaśmiałam się pod nosem. Gdybym jeszcze miała księcia, byłoby idealnie. Tylko jego mi brakuje. Nigdy nawet nie miałam chłopaka...\nMyślałam, że Elena go znalazła. Wczoraj, kiedy tańczyła z moim bratem, patrząc na nich, widziałam dwójkę zakochanych w sobie ludzi. Nawet mój brat nie miał tej swojej durnej postawy "prędzej czy później cię zaliczę". Był zwykłym chłopakiem. Tak mi się tylko zdawało.\nPo rozmowie z Damonem, zaczęłam szukać toalety. Nie znalazłam jej. Za to zobaczyłam coś, co zachowam wyłącznie dla siebie. Stefan całował się z Caroline. Jak on mógł? Wiem, że Elena mu się podoba. Był zachwycony, że zgodziła się z nim zatańczyć.\nNie rozumiem jego zachowania. Najpierw przepełniony emocjami taniec z Eleną, a teraz to. Nie pozwolę mu skrzywdzić mojej przyjaciółki. Niech się trzyma od niej z daleka. Będę musiała z nim o tym porozmawiać.\nJedno wiem. Nigdy nie powiem Elenie, co zobaczyłam.\nZegarek wskazywał trzecią nad ranem, a ja siedziałam na parapecie w swoim pokoju, czytając książkę. Pomieszczenie oświetlała jedynie mała lampka nocna. Na zewnątrz panowała ciemność, rozjaśniona znikomym światłem zaledwie dwóch lamp ulicznych i delikatnym blaskiem księżyca, który wisiał wysoko na niebie.\nNagle usłyszałam warkot silnika. Wyjrzałam przez okno i zobaczyłam jak samochód mojego brata - Stefana winnego Salvatore - wjeżdża do garażu.\nOdłożyłam lekturę na półkę, zgasiłam lampkę nocną i biegiem ruszyłam na dół. Nie włączając światła, usiadłam wygodnie w fotelu w salonie, do którego za chwilę powinien wkroczyć szatyn. Nie ma innego wyjścia. To jedyna droga, aby dostać się na górę, ponieważ to właśnie w salonie znajdowały się kręcone schody.\nNie czekałam długo. Słyszałam coraz głośniejsze stąpanie po posadzce na korytarzu. Gdy dotarł do salonu, zapalił lampę, oświetlającą znaczną część pomieszczenia. Na początku mnie nie zauważył, jednak gdy już mnie dostrzegł, stanął jak wryty.\n- Dlaczego siedzisz tutaj w zupełnych ciemnościach? - uniósł jedną brew w geście zapytania.\n- Ty mi lepiej powiedz co miały oznaczać te pocałunki z Caroline?! - na moje słowa krew odpłynęła mu z twarzy i zaczął nerwowo przeczesywać swoje włosy. - Widziałam jak tańczysz z Eleną. Wyglądaliście na szczęśliwych. Nigdy cię takiego nie widziałam. Wyjaśnisz mi więc dlaczego zdecydowałeś się to zepsuć i rzucić w ramiona innej? - założyłam nogę na nogę, czekając na to, co ma mi do powiedzenia.\nChłopak rozsiadł się naprzeciwko mnie, posyłając mi smutny uśmiech.\n- Doczekam się tych wyjaśnień? - zapytałam, chociaż wiedziałam, że nie śpieszy mu się do tego.\n- Wiesz, za co cię cenię, Bonnie?\n- No, słucham cię - odpowiedziałam, siląc się na uprzejmy ton, podczas gdy tak naprawdę miałam ochotę mu przyłożyć.\n- Za to, że jesteś taka pewna siebie, inteligentna i błyskotliwa. Imponuje mi, że jesteś wierna swoim przyjaciołom i się o nich troszczysz bardziej niż o siebie. Więc bądź miła i proszę nie mów nic Elenie o tym co zobaczyłaś.\n- O to nie musisz się martwić - prychnęłam.\n- Dziękuję - powiedział, patrząc mi w oczy. - Tak naprawdę sam nie wiem co we mnie wstąpiło. W jednej chwili czułem się niesamowicie szczęśliwy, że w końcu udało mi się przeżyć coś tak magicznego. Kurwa, zaczynam mówić jak ciota - to zdanie powiedział cicho do siebie, kręcąc przy tym głową. - Nieważne. Tańcząc z nią miałem wrażenie, że ona jest tą jedyną. Dla niej mógłbym zmienić swoje dotychczasowe życie. A potem podeszła do mnie Caroline, niesamowicie seksowna w tej ciasnej sukience i nie mogłem przestać myśleć o niczym innym, jak tylko o jej natychmiastowym zerżnięciu.\n- Jesteś niemożliwy - mruknęłam z obrzydzeniem.\n- Ale za to mnie kochasz - powiedział, szczerząc zęby w szerokim uśmiechu.\nJadłam śniadanie, rozmyślając o tym, co się wydarzyło poprzedniego wieczoru. Tańczyłam ze Stefanem wolny taniec. I o dziwo podobało mi się. Byłam nim oczarowana. Nie sądziłam, że potrafi zachować spokój przez kilka minut, nie dokuczając mi, nie drocząc się ze mną.\nPóźniej ukłonił się, ucałował moją dłoń, pozostawiając na niej mokre miejsce - przez które drżałam z przyjemności. Wtedy cała moja nienawiść do niego wyparowała. Ten pocałunek miał magiczną moc, zadziałał niczym gąbka. Starł z mojego serca to okropne uczucie. Mam nadzieję, że już więcej nie powróci. Że Stefan nie da mi powodu bym go znów znienawidziła. Gdy chce, potrafi być miły.\nPodniosłam wzrok znad miski płatków. Do kuchni wszedł Jeremy. Był w samych bokserkach. Miał delikatnie zarysowane mięśnie. Byłam z niego dumna. Przyciągał kobiety jak magnes. Wyglądał oszałamiająco. Wiele dziewczyn zazdrościło mi takiego brata. Uwielbiam go. Ale jeśli zacznie zachowywać się podobnie jak Stefan, uduszę go.\n- Jakie masz na dzisiaj plany? - zapytałam.\n- Przecież jest mecz - odparł, szperając w lodówce.\nKompletnie o nim zapomniałam. Miałam iść na niego z Bonnie oraz Damonem. Był to mecz otwierający sezon. W głównym składzie będzie grał mój kochany braciszek i nie kto inny jak Salvatore.\nNie mam ochoty na niego iść, ale niestety nie mam wyboru.\nNie chcę na niego iść z jednego powodu. Będą tam cheerleaderki. Czyli krótko mówiąc Caroline. Przez cały czas będzie się wdzięczyć do brata mojej najlepszej przyjaciółki. W ostatnich dniach sprawia mi to coraz więcej bólu. Czyżbym na prawdę zaczęła czuć do niego coś więcej? Nie to nie możliwe. Przestałam go nienawidzić, ale to nie znaczy, że od razu mam się w nim zakochiwać. Nadal jest tym zadufanym w sobie pajacem. To się nie zmieni.\nSkończyłam jeść. Włożyłam pustą miskę do zlewu. Potem ją umyję. Wróciłam do mojego pokoju. Pościeliłam łóżko, ponieważ wcześniej nie chciało mi się tego robić.\nPostanowiłam, że dzisiaj ubiorę się odrobinę inaczej. Na szczęście pogoda na zewnątrz mi sprzyjała. Było dosyć ciepło. Wygrzebałam z dna mojej szafy dość krótkie czarne spodenki. Krótkiej spódniczki mini nie odważę się założyć NIGDY. Jeszcze tylko tego brakowało, by napaleni mężczyźni mogli podziwiać mój odsłonięty tyłek. Nie będę zniżać się do poziomu tych pustych laleczek Stefana.\nDo spodenek założyłam obcisłą bluzkę, która idealnie uwydatniała jeden z moich walorów. Rozczesałam włosy, pozostawiając je rozpuszczone. Pomalowałam się nieco mocniej niż zwykle. Tak ubrana zadzwoniłam po Bonnie. Przyjechała po kilku chwilach. Usłyszałam dzwonek do drzwi. Pobiegłam otworzyć.\nDziewczyna wpatrywała się w moją wycieraczkę. Podnosiła powoli wzrok. Przesuwała spojrzeniem po moich nogach, aż do czubka głowy.\n- Wow - tylko tyle zdołała z siebie wydusić. Wpuściłam ją do środka, zamykając wejście na klucz.\n- I co myślisz? - zapytałam, okręcając się przed nią kilka razy.\n- Wyglądasz wspaniale - powiedziała w końcu. Na jej twarzy widniał szeroki uśmiech, który po krótkiej chwili trochę przygasł.\n- Czy coś się stało? - zapytałam zaniepokojona.\n- Nie, nic - pokręciła szybko głową.\nZbyt szybko. Jednak nie byłam zbyt dociekliwa. W końcu powie co jej leży na sercu. Wie, że może na mnie liczyć. W każdej chwili jestem do jej dyspozycji, nawet w środku nocy. Zwłaszcza wtedy.\n- Mogę tak iść na mecz?\n- Nie wyglądam zbyt wyzywająco?\n- Wyglądasz wspaniale - uśmiechnęłam się szeroko, na usłyszany komplement.\nOby Stefanowi również mój ubiór przypadł do gustu. Mam cichą nadzieję, że nie będzie mógł wydusić słowa na mój widok.\nPrzepraszam za nieobecność. Miałam dużo na głowie z powodu szkoły.\nOd teraz rozdziały będą się pojawiały co dwa tygodnie. Co tydzień nie dałabym rady ;/\nJuż po chwili znajdowaliśmy się w samochodzie mojego przyjaciela. Na miejsce balu zajechaliśmy dosyć szybko. Dom, a raczej willa Lockwoodów nie znajdowała się zbyt daleko od mojego domu. Wysiedliśmy z auta. Przy drzwiach, przywitali nas właściciele. Ściany ich salonu były śnieżnobiałe. Cała sala pachniała kwiatami. Upiększały ją ogromne girlandy z liści i wplecione w nie rozkwitające pękate pąki. Chociaż nie widziałam żadnej orkiestry, w pomieszczeniu rozbrzmiewała muzyka.\nDoszliśmy do podłużnych stołów na których znajdowała się góra jedzenia i napoi, gdy ktoś porwał Damona oraz Bonnie do tańca. Uśmiechnęłam się do nich. Wiedziałam, że każdy będzie oniemiały ich wyglądem. Zostałam sama. Nie przeszkadzało mi to. Nie było mi jednak dane, długo pocieszyć się samotnością. Po chwili dołączył do mnie nie kto inny, jak Stefan.\n- Gdzie twoja partnerka? - zapytałam.\n- Przyjechała z kimś innym - spojrzałam na niego wielkimi, zdziwionymi oczami.\n- Pewnie czujesz się zazdrosny.\n- Nawet nie masz pojęcia jak bardzo. Zatańczysz?\n- A ona nie będzie miała nic przeciwko temu? - zaśmiał się. Nie rozumiałam jego zachowania.\n- Ona stoi tuż przede mną - wyszeptał, a jego oddech otulił moją twarz. Zadrżałam.\nNiepewna tego co robię, pomaszerowałam za nim na parkiet. Wziął mnie w ramiona. Grali akurat walca. Ten taniec zawsze cieszył się ogromną popularnością, na tego typu wystawnych imprezach. Jednak gdy chcieliśmy zacząć tańczyć, tamten walc się skończył i zaczęli grać nowego. Po moim ciele przeszła gęsia skórka.\nTo był mój ulubiony walc od czasów dzieciństwa, ten, na którym zostałam wychowana. Walc Czajkowskiego ze Śpiącej Królewny. Jakaś dziecięca część mojego umysłu nie mogła się powstrzymać od skojarzenia tych wirujących w powietrzu dźwięków ze scenami z Diesneyowskiego filmu... Czułam się jak księżniczka, tańcząc z moim księciem. Mój książę? Ale sobie wymyśliłam. Obiecałam, że się w nim nie zakocham, ale ten taniec...\nMoja suknia nie miała pleców, więc ciepła ręka Stefana spoczywała na mojej nagiej skórze. W tym miejscu czułam przyjemne mrowienie. Tańczył tak doskonale. Prowadził pewnie, ani razu mnie nie depcząc. Większość kobiet w tym pomieszczeniu miała spuchnięte palce, przez niezdarność swoich partnerów. Nie ja. Rozpływałam się od środka. W tym momencie byłam szczęśliwa, nie przeszkadzały mi nawet palące spojrzenia dziewczyn ze szkoły. Wręcz przeciwnie, dodawały mi pewności siebie. Przez cały ten czas spoglądałam w cudowne oczy Stefana. Zobaczyłam w nich coś przyjemnego. Zachwyt. Wcale nie było w nich pożądania, czy chęci uwiedzenia mnie. To był zwykły zachwyt, dla mnie tak wiele znaczący.\nWalc skończył się o wiele za szybko. Chciałabym przewinąć czas i przeżyć to wszystko jeszcze raz, od początku. Muzyka ucichła. Wtedy Stefan skłonił się, unosząc moją dłoń, którą delikatnie ucałował. Poczułam, że się rumienię. Nic nie mówiąc, zostawił mnie tam. To będzie moje pierwsze, pozytywne wspomnienie z tym zadufanym w sobie idiotą. Wiem, że nie będę mogła o nim zapomnieć. Ten taniec... Będę go odtwarzać w swojej głowie codziennie, po tysiąc razy...\nWłaśnie widziałem Elenę, tańczącą ze Stefanem. Większość osób, znajdujących się tutaj, wpatrywała się w nich z zachwytem. Co oni widzieli? Zwykłą dwójkę ludzi. Chociaż? Gdy sam na nich spoglądałem widziałem, że coś jest na rzeczy. Nie spuszczali z siebie wzroku. Poczułem ukłucie zazdrości. Chciałbym, żeby ona też tak na mnie spoglądała...\nWestchnąłem. To jednak niemożliwe. Oni są dla siebie stworzeni. Nawet jeśli ona go nienawidzi, a on jest jaki jest, prędzej czy później będą razem. Jestem na przegranej pozycji. Tak to już w życiu bywa. Muszę sobie znaleźć inną dziewczynę...\nJak na zawołanie pojawiła się obok mnie Bonnie. Moja kuzynka. Przecież nie mógłbym z nią być. Owszem jest piękna, ale jednak rodzina. Co z tego, że nie jesteśmy spokrewnieni? To niczego nie zmienia. Nigdy nie pomyślałbym o niej w ten sposób.\nOdwróciłem się tyłem do widoku, który ranił mi serce. Uśmiechnąłem się szeroko do mojej towarzyszki.\n- Hej Bon-bon - nie lubiła gdy ją tak nazywałem.\n- Damon... - popatrzyła na nie spod zmrużonych powiek. Zaśmiałem się.\n- Przyszłam zapytać jak się czujesz.\n- No wiesz - wskazała na Elenę i Stefana, który właśnie schylał się by ucałować jej rękę. Odwróciłem wzrok.\n- Nic mi nie jest - rzuciłem.\nPostanowiłem, że wyjdę na świeże powietrze. Bonnie wiedziała wszystko o moich uczuciach do Eleny. Powiedziałem jej o nich. Ona jak na kuzynkę-przyjaciółkę przystało nic jej nie powiedziała, za co byłem jej dozgonnie wdzięczny.\nPrawdę mówiąc ona i Elena były moimi jedynymi przyjaciółkami. Przyjaciela nie miałem. Byliśmy trzema muszkieterami. Ze Stefanem nie mam dobrych relacji. Mimo, iż wiążą nas więzy rodzinne, nie pałamy do siebie sympatią. Kiedyś było inaczej. Spędzaliśmy razem każdą wolną chwilę, ale od początku liceum to wszystko się popsuło. Zaczęły nas interesować dziewczyny. Jego nawet bardziej. W naszej szkole jest tylko garstka tych których nie zaliczył. A po za nią... Wolę nawet o tym nie myśleć.\nJa taki nie jestem. Brzydziło mnie jego zachowanie, więc po prostu przestałem z nim rozmawiać. Robię to tylko w razie konieczności.\nUsiadłem na ławce przed domem Lockwood'ów. Tu mogłem w spokoju odetchnąć. Było zimno. To nie były już te letnie wieczory. Zbliżała się zima.\nByłem tak zamyślony, że nie zauważyłem gdy ktoś obok mnie usiadł.\n- Cześć - wzdrygnąłem się lekko przestraszony.\nSpojrzałem w bok. Siedziała tam wysoka blondynka. W tym świetle nie mogłem dokładnie się jej przyjrzeć, ale wyglądała bardzo pięknie.\nJuż po jednym krótkim słowie, mogłem stwierdzić, że jej głos jest aksamitny jak płatki róży. Delikatny i słodki. Idealna muzyka dla moich uszu.\n- Cześć - odpowiedziałem.\n- Co taki przystojniak jak ty robi tu sam? - zapytała, a ja odpowiedziałem jej szelmowskim uśmiechem.\n- Miałem nadzieję, że jakaś ślicznotka sama do mnie przyjdzie.\n- Już siedzę z jedną taką - mrugnąłem do niej.\nSam nie wiedziałem co robię. Dałem się ponieść chwili. Ta dziewczyna spodobała mi się. Miło się z nią rozmawiało.\n- Jestem Damon.\nCo ta idiotka sobie myśli? Jak śmie tańczyć z moim chłopakiem? Oficjalnie nie jesteśmy parą, ale tyle razy razem spaliśmy, że chyba mam do niego jakiegoś prawo, prawda?\nW końcu się od niej oddalił. Podążyłam za nim.\n- Stefan? Co ty wyprawiasz? - spojrzał na mnie zaskoczony - dlaczego z nią tańczyłeś?\n- Daj spokój, Care, to tylko jeden taniec.\n- Widziałam jak na nią patrzyłeś. Powiedz, czy ja ci się znudziłam?\nPodszedł do mnie, chwycił moje biodra w mocnym uścisku, po czym przybliżył jego wargi do moich. Jeszcze jeden centymetr, a nasze usta złączyłyby się w pocałunku.\n- Ty nie możesz mi się znudzić - wyszeptał wprost w moje złaknione usta i brutalnie je zaatakował.\nTaniec Eleny i Stefana, nowa postać - Katherine, a na końcu Steroline. Stefan lubi wszystko komplikować. To jest z pewnością mój ulubiony rozdział xD\nAutor: Śliczna o 13:36 4 komentarze:\nSzłam pustym korytarzem szkoły. Było tu jakoś inaczej. Cicho. Zbyt cicho. W powietrzu dało się wyczuć coś niepokojącego. Nie umiałam jednak wytłumaczyć co to takiego. Byłam jednak przekonana, że było to złe. Bardzo złe.\nW horrorach główni bohaterowie, w sytuacjach takich jak ta, szukają źródła. Źródła tego wszystkiego. Zaglądają do różnych pokoi, szaf, piwnic do których od dawna nie zaglądali. Gdy to oglądamy, dziwimy się co z nimi jest. Sami pakują się w kłopoty. Ja na ich miejscu poszłabym do łóżka i siedziałabym pod pościelą, czekając tak długo, aż to wszystko by się skończyło. Aczkolwiek nie dzisiaj.\nWłaśnie sama znalazłam się w takim horrorze. Musiałam zajrzeć do jednej z sal. Powoli otwierałam drzwi. Na szczęście nikogo w środku nie znalazłam.\nOdwróciłam się na pięcie i wtedy go zobaczyłam. Krzyknęłam przerażona niespodziewanym spotkaniem. Przede mną stał Stefan. Potwornie mnie przeraził. Chciałam go uderzyć żartobliwie w ramię, ale zamiast tego spojrzałam na jego ręce. Były całe z krwi. Pragnęłam zapytać co się stało. Nie mogłam. Stałam sparaliżowana strachem. Nagle chłopak złapał mnie zakrwawioną ręką i pociągnął do środka sali. Zamknął za nami drzwi.\nSchowaliśmy się pod jednym ze stolików. Nie odzywaliśmy się do siebie. Siedzieliśmy tam po prostu i czekaliśmy. Po chwili drzwi się uchyliły. Bałam się spojrzeć w tamtą stronę. Zamiast tego popatrzyłam na twarz Stefana. Patrzył na mnie smutnym wzrokiem. Wypowiedział nieme przepraszam i w tym momencie... się obudziłam.\nWstałam raptownie na łóżku, od razu otwierając szeroko oczy. Serce waliło mi jak oszalałe. To tylko sen, uspokajałam się, to był tylko sen. Wzięłam głęboki oddech, a zaraz potem znowu podskoczyłam na łóżku jak oparzona - tym razem dlatego, że zadzwonił budzik.\nNa szczęście dzisiaj jest piątek. Ostatni dzień szkoły w tym tygodniu. Jutro nareszcie będę mogła się wyspać. Przeciągnęłam się i wyskoczyłam spod pościeli. Skierowałam się do mojej szafy. Ubrałam zwykłe dżinsy rurki oraz sweter w biało-czarne paski ze skórzanymi rękawami. Rozczesałam włosy, umyłam zęby i poszłam do pokoju mojego brata. Nikogo tam nie było. Pewnie został u Vicky na noc.\nBędąc w kuchni zjadłam śniadanie, zabrałam torbę i ruszyłam do szkoły.\nJak zawsze czekałam na parkingu na Bonnie. Ujrzałam lśniące czernią auto Salvatorów, które z pomrukiem przejechało przez parking, szukając miejsca. Poruszyło się wolno jak pantera podkradająca się do ofiary.\nWreszcie samochód się zatrzymał i drzwi się otworzyły. Ku mojemu zaskoczeniu wysiadł z niego tylko Stefan. Chłopak miał na sobie sprane dżinsy, które przylegały mu do nóg jak druga skóra, obcisły T-shirt i skórzaną kurtkę o niezwykłym kroju. Na nosie jak zwykle miał czarne okulary przeciwsłoneczne, chociaż niebo było zachmurzone.\n- Gdzie Bonnie? - zapytałam, podchodząc do niego.\n- Nie przyjdzie, źle się czuje - odparł.\nW tym momencie dołączyła do nas Meredith. Była ode mnie wyższa o kilka centymetrów. Jej brązowe włosy spływały kaskadą po jej plecach, sięgając trochę poniżej łopatek. Niebieskie oczy spoglądały nieufnie, gdy do mnie podchodziła.\nPrzywitała się chłodno i natychmiast się ode mnie odsunęła. Zaskoczyło mnie to. Podchodząc do Stefana, zmierzwiła puszyste włosy i się uśmiechnęła. Jej oczy pobłyskiwały ożywieniem, a twarz się rozjaśniła.\nPocałowała go w policzek, na co przewróciłam oczami.\n- Mer, mogę dzisiaj siedzieć z tobą na ekonomii?\nDziewczyna od niechcenia przesunęła spojrzeniem po moim ciele, po czym odgarnęła za ucho błyszczące kasztanowe włosy.\n- Bonnie dzisiaj nie ma? - zdziwiła się. - Wcale jej się nie dziwię. Też mam cię już dość - warknęła.\nSpojrzałam na nią zaskoczona. Zdziwił mnie jad w jej głosie. Nie przyjaźniłam się z nią, ale nigdy nie mogłam powiedzieć na nią złego słowa. Miałam ją za dobrą koleżankę, do której szłam w razie potrzeby. Nigdy wcześniej się tak nie zachowywała.\nWtedy spojrzałam na szatyna. Musiała zauważyć, że coś do mnie ma i pomyślała, że stałam się dla niej kimś w rodzaju rywalki. Zaśmiałam się w duchu.\nZignorowałam ją i miałam odejść, gdy Stefan złapał mnie za łokieć i obrócił przodem do siebie. Spojrzałam na niego z pytaniem wymalowanym na twarzy.\n- Przemyślałaś moje zaproszenie? - zapytał.\nMimowolnie przebiegłam wzrokiem po Meredith. Zdumiała mnie wrogość jaką w niej zobaczyłam. Nie potrafiłam zrozumieć, jak jeden chłopak mógł zepsuć nasze dotychczasowe stosunki.\n- To przyjadę po ciebie...\n- Ale ja nigdzie z tobą nie pójdę - przerwałam mu. Zmarszczył brwi - idę z Damonem. - i Bonnie, ale tego już nie powiedziałam. Spiął ciało.\n- Nigdzie z nim nie pójdziesz - syknął.\n- A właśnie, że tak! - krzyknęłam, odwróciłam się na pięcie i pomaszerowałam do szkoły z dumnie uniesioną głowie. Nie będzie mi niczego zabraniał. Co on sobie myśli. Pajac jeden.\nWytrącona z równowagi zachowaniem pana "idealnego" ruszyłam na lekcje.\n- Hej Elena! - zawołał Damon, próbujący mnie dogonić. - Dlaczego tak się spieszysz? Nigdy ci się to nie zdarzało.\n- Zgadnij! - syknęłam. Nie przejmowałam się tym, że jestem niemiła. On zrozumie.\n- Stefan... - to nie było pytanie. On wiedział, że tylko jego "uroczy" kuzyn może doprowadzić mnie do takiego stanu.\nDalej szliśmy w ciszy. Przez cały dzień Stefan w ogóle mi nie dokuczał. Kilka razy przeszedł obok mnie i nawet na mnie nie spojrzał. Nie mogłam sobie przypomnieć, kiedy po raz ostatni tak się zachowywał. Wyglądało to tak, jakby mnie unikał. Może się obraził? Czyżby aż tak bardzo mu zależało, żebym z nim poszła na ten bal? Nie... Pewnie znowu bawi się w tą swoją gierkę. Myśli, że mi będzie smutno, bo się w ogóle nie odzywa. HA. Nie ze mną takie numery. Ja się z tego powodu cieszę. Chociaż trochę brakuję mi tych jego docinek. Elena!\nZostała mi tylko godzina do balu. Biegałam po całym domu. Sześćdziesiąt minut to na prawdę mało czasu. Tak naprawdę mam tylko pół godziny, ponieważ wtedy przychodzą po mnie Bonnie i Damon.\nMiałam założoną suknię prostą, jednak efektowną. Była szkarłatna. Ogromny dekolt i wycięte plecy odsłaniały moją kremową skórę tak, by lśniła złociście w słońcu. Suknia ciasno opinała moją sylwetkę, ale z jednej strony miała długie rozcięcie, by można było w niej swobodnie chodzić i tańczyć. Miałam na sobie diamentowy kołnierz na linii dekoltu, diamentowe bransolety na nadgarstki i ramię oraz zawieszkę. Cała biżuteria była pamiątką po mamie. Lubiła różne błyskotki. Te, podarował jej tata na dziesiątą rocznicę ich ślubu.\nWszystkie te klejnoty lśniły w blasku słońca, od czasu do czasu, przebłyskując różnymi niespodziewanymi barwami, zupełnie jak fajerwerki. Włosy lekko natapirowałam i podpięłam delikatnie u góry. Właśnie kończyłam robić makijaż, który nie był zbyt mocny. Nie będę się malować jak te wszystkie "lalunie" Stefana.\nStefan... On też tam będzie. Skoro mu odmówiłam, znajdzie sobie inną. Na pewno Caroline. Ona jest królową ich wszystkich. Główna cheerleaderka. Nie wiem dlaczego, ale poczułam nieznane ukłucie w sercu. Zazdość. Co? To nie możliwe. Nie mogę być zazdrosna o tego idiotę. A co jeśli się się w nim zakochuję? Nie, tak nie może być. Będzie ze mną źle. A jeszcze będzie gorzej jeśli się dowie. Wykorzysta mnie, a potem porzuci. Mu tylko na tym zależy. Tylko dlaczego ja? Ma pełno tych swoich panienek. Do czego ja mu jestem jeszcze potrzebna?\nNagle usłyszałam dzwonek do drzwi. To pewnie moi przyjaciele. Poszłam otworzyć. Nie myliłam się. Wyglądali przepięknie. Damon miał na sobie zwykły, czarny garnitur. Jednak prezentował się w nim zjawiskowo, jak nie on. Już bez niego był bardzo przystojny, a teraz to już jest zabójczy. Żadna dziewczyna nie będzie mogła oderwać od niego wzroku.\nSukienka Bonnie została uszyta ze srebrzystego materiału, który zamieniał barwę w zależności od oświetlenia, ale pozostawał zawsze pastelowy. Wewnątrz suknia przybierała księżycową barwę, a na zewnątrz nabierała różowej poświaty. Dodatki - pas, naszyjnik, bransoletki, kolczyki i pierścienie - zostały wykonane z białych opali. Włosy podpięła i zebrała w jedną masę, by odsłonić twarz. Wyglądała cudownie.\nPrzepraszam was, że tak długo rozdziału nie było :(\nMiałam go już napisanego, ale z powodu braku internetu (byłam na wakacjach w hotelu, gdzie internet był tak słaby, że mogłam co najwyżej go wyłączyć) nie mogłam go opublikować.\nAutor: Śliczna o 19:00 3 komentarze:\nCo z blogiem? - Ja wiem, że ostatni rozdział był dodany 11 października, czyli trochę ponad 2 miesiące temu i bardzo za to przepraszam. Mam pomysł na tą historię, wen...


"Ziobro wie, że Kaczyński w niedalekiej perspektywie umrze" - blog Michał Jaworski\n"Ziobro wie, że Kaczyński w niedalekiej perspektywie umrze"\n02.08.2021 362 1\nZdanie zacytowane w tytule oraz "Wedle polskiego MSZ Mark Brzeziński jest zatem obywatelem Czech, dlatego — co logiczne — może w Polsce reprezentować Amerykę. Na razie PiS nie obciążył go jeszcze odpowiedzialnością za konflikt z Czechami o kopalnię w Turowie." najlepiej oddają klimat obecnych wydarzeń opisywanych przez Onet. Analiza a właściwie opis innej analizy rzekomo sporzadzonej dla Banasia mimo iż celna, moim zdaniem w jakiś sposób jednak spełnia życzenia Kaczyńskiego w jednej kwestii.\nNajpierw jednak o drugim zdaniu - notoryczne przerzucanie odpowiedzialnosci za własne błedy na rzeczywistych lub wyimaginowanych wrógów musiało doprowadzić PiS Kaczyńskiego do kompletnego absurdu, do sytuacji, w której mimo iż kolejne posunięcia partii Kaczyńskiego niosą poważne skuki dla Polski, pierwsza normalną reakcją jest śmiech.\nKiedy po zdobyciu przez PiS władzy Kaczyński mówił poniższe zdania to wierzył - wierzył, że albo Macierewiczowi uda się udowodnić, że polecenia lądowania wydawane przez dyrektora Kazanę nie były związane z pożniejszym skutkiem albo Ziobrze uda się tak zreformować wymiar sprawiedliwości, że myśl iż brata prezesa nie zamordowali Tusk w zmowie z Putinem będzie surowo karana.\nWIara przynosiła mu mir wśród elektoratu, z którego poważna cześć otaczała Kaczyńskiego kultem obecnie spotykanym jedynie w krajach trzeciego świata i odsuwała od niego wątpliwości, czy jednak lądowanie w Smoleńku nie było skutkiem tego, co powiedział bratu.\nPiS przedsmoleński był w miarę normalną, jak na warunki kraju młodej demokracji, partią. Skoro tak to stajemy przed pytaniem, czy to, co stało się z Kaczyńskim po Smoleńsku było skutkiem traumy po utracie brata bliżniaka, traumy wynikajacej z treści ostatniej rozmowy i obawy przed jej ujawniweniem czy przeciwnie - było skutkek tego, że Jarosław Kacvzyński uwolnił się od jedynej osoby zdolnej mu się przeciwstawić. Tak czy tak, po Smoleńsku Jarosław Kaczyński pozbył się ze swojego otoczenia osób wykazujacych zdolności samodzielnego myślenia, zastepując ich osobnikami zdolnymi jedynie myśleć jak przypodobać się prezesowi.\nZyjąc w otoczeniu które każde słowo prezesa traktuje jak objaw jego geniuszu, Kaczyński pozbawiony normalnych kontaktów z innymi ludzmi - kobietami, partnerami seksualnymi, znajomymi, dziećmi swoimi i znajomych coraz bardziej tracił kontakt z normalną rzeczywistością. Z rzeczywistości widział jedynie to co przekazywało mu jego otoczenie a otoczenie zbudował tak, aby przekazywało mu jedynie wieści które mu się spodobają.\nDo tego otoczenia nigdy nie należeli Gowin i Ziobro. Obaj kiedyś powiedzieli, że nie wierzą w zamach w Smoleńsku ale tylko Ziobro ma dostep do informacjii o katastrofie i są to informacje, którymi Wassermann nie odważyła się podzielić po zapowiadanej u Karnowskich wizycie w prokuraturze - łatwo się domyślić, że z obawy iż prezes strąciłby ja w polityczny niebyt. Sytuacja wygląda bowiem tak, że Ziobro ma informacje o oszustwach Macierewicza legalizowanych przez Kaczyńskiego i te informacje gwarantują mu nietykalność ale tylko do czasu, kiedy Kaczyński sprawuje władzę absolutną.\nPomysły Ziobry na podporządkowanie sobie wymiaru sprawiedliwości zyskiwały poparcie Kaczyńskiego ale prezes zdał sobie sprawę, że chociaż pan Zbyszek nie lubi Tuska to jednak o tym tylko mówi a realne kroki, jezeli podejmuje, to jest nimi zbieranie haków na pisowców. Najcięższy gatunkowo hak Ziobro ma na Kaczyńskiego bo dotyczy on mitu zamachu smoleńskiego, na którym PiS doszedł do władzy a Kaczyński w oczach części swojego elektoratu pospołu z bratem zostali chrystusami naszych czasów. Katastrofa smoleńska wprawdzie nie budzi już większych emocji ale zupełnie czym innym jest przyznanie, że Kaczyński i PiS nie wykonali żadnych obiecanych króków które miały doprowadzić do poznania innej, bardziej prawdziwej prawdy o katastrofie. Jak można wierzyć przywódcy w innych tematach jeżeli w najważniejszej dla siebie sprawie o wymiarze zarówno państwowym jak osobistym ileś tam lat mamił i oszukiwał.\nTu dochodzimy do tytułowego cytatu - Kaczyński już nie mysli o takim rozliczeniu za Samoleńsk jak kiedyś mówił - teraz myśli o uniknieciu za życia takiego rozliczenia na jakie razem z bratem zasłużyli. Mogę sobie wyobrazić, że KBWL unikajac w swoim raporcie nazwiska dyrektora Kazany nie chciała otwartym teksetm przyznać wobec świata, że polecienie lądowania wydał Lech Kaczyński i miało to miejsce po rozmowie z bratem a sama rozmowa odbyła się po tym jak szefowa pokładu wyszła z kokpitu do przedziału pasażerskiego z informacją, że w Smoleńsku nie ma warunków do lądowania, ale każdy zagraniczny polityk, jeżeli takiej informacji potrzebuje, znajdzie ją w raporcie MAK i trzech wykonanych w Polsce stenogramach. Tego faktu, kompromitujacego Lecha Kaczyńskiego, jego urzędnków, polskie lotnictwo wojskowe oraz innych faktów opisanych w oficjalnych raportach nigdy nikomu nie udało się podważyć.\nPrzed mowiącym kiedyś tak przekonujaco o odpowiedzalności za katastrofę Jarosławem Kaczyńskim stoi dziś watpliwość czy za jego życia nie przyjdzie mu stanąć w prawdzie o katastrofie. To musi generować ciekawą sytuację w jego ugrupowaniu, ponieważ trudno sobie wyobrazić, iż nawet do najtęższych po pisowku umysłów nie dotarło, że sześć lat sprawowania władzy, w tym cztery podczas prezydentury Trumpa, który nawet szczepionki zapewnił Dudzie poza kolejnoscią, musiałby wystarczyć na znalezienie dowodów zbrodni strasznej dokonanaej przez Tuska i Putina. Jednakże te same osoby dobrze wiedzą, iż wychylenie się z pytaniem o efekty pracy podkomisji Macierewicza skończy się strąceniem do pisowskiego piekła.\nWłasnie pominiecie w analizie znaczenia dla Kaczyńskiego i Ziobry katastrofy smoleńskiej spełnia w tej kwestii życzenie Kaczyńskiego nadal pozostwiając inicjatywę w jego rękach. Ale zamawiający omawianą analizę Banaś ma możliwość a wobec donosów byłych członków podkomisji smoleńskiej - Jorgensena, Witakowskiego i Dąbrowskiego na swojego szefa Macierewicza nawet obowiązek skontrolowania jej dotychczasowego działania.\nZaś Ziobrro musi na odpalenie swojej smoleńskiej bomby atomowej precyzyjnie wybrać jedyny korzystny siebie moment.\nOpublikowano: 2 sierpnia 2021, 10:31\nRozmaitości Kilka uwag o rozwoju epidemii\nPolityka "Izba Dyscyoplinarna SN całkowicie się nie sprawdziła" - a co na to pan Zbyszek?\nMichał Jaworski 26 października 2021, 20:08\n@Alur24 "z uznaniem swojego błędu ja nie mam aż takich problemów" Pan ma problem generalny bowiem myśli pan, że mu się uda udowodnić fałszywość raportu KBWL oraz bezbłędność...\nMichał Jaworski 26 października 2021, 16:10\n@Tiger65 Z właściwym sobie wdziękiem pominąłeś, ze po tych wszystkich "745" pilot melduje kontroli "utrzymujemu 1500" . Według mnie taka skala twojej manipulacji to po prostu oszustwo.\nMichał Jaworski 26 października 2021, 15:33\nw Kaczyński: Rosja chce odbudować imperium, trzeba wzmocnić polską armię\n@quwerty Jak ci idzie odbijanie tupolewa z łap ruskich siepaczy ?


Ubezpieczenie zdrowotne - Forum Money.pl\nbananqq / 2009-07-07 13:47\nWitam. Chcialbym wykupic ubezpieczenie zdrowotne, poszukuje jednak niedrogiego ubezpieczenia takiego w granicach 30-50pln. Wiem ze pzu oferuje ubezpieczenie za 49pln ale szukam jakiej alternatywy, czy moze ktos cos doradzic??\np.s na stronie ergo hestii i generali widzialem reklame takich ubezpieczen jednak co dziwne gdy zadzwonilem do generali powiedzieli mi ze nic o czyms takim nie wiedza, a to dobre:D:D zas w ergo hestii maja takie ubezpieczenia ale tylko grupowe\naxamalopolskapl / 2009-07-12 17:55\nproszę napisać na czym Panu zależy. Co takie ubezpieczenie powinno obejmować.\nJaki zakres badań? Dostęp do jakich lekarzy? O ile się orientuje to Opieka Medyczna w tanich pakietach jest bardzo ograniczona. Ludzie potem się zawodzą gdy dochodzi do pałacenia za usługę a byli pewni że jest ona wliczona w cene pakietu.\nZmiany w ubezpieczeniach zdrowotnych dla...\nPolacy rzadko wykupują ubezpieczenia...\nDobrowolne ubezpieczenie zdrowotne. Kto...\nUbezpieczenie zdrowotne studenta. Kiedy...\nKampania prezydencka w USA. Ubezpieczenia...


Najlepsza praca to ta, która daje satysfakcję. Idealnie mają, więc ludzie, którzy postawili na swoją pasję. Gdy przekuwamy swoje hobby w pracę, łączymy przyjemne z pożytecznym. Tak najczęściej jest z ludźmi, którzy zajęli się fotografią. Wszyscy wiedzą, że świetny fotograf – kliknij odnośnik – to ten, co umie uchwycić nieuchwytne, czyli ten, który kocha to, co robi. Jednak, by zdjęcia były naprawdę dobre fotograf musi mieć porządny sprzęt. Konieczne są obiektywy, które dają możliwość zrobienie dobrych zdjęć. W niektórych sytuacjach potrzebny jest duży zoom i trzeba zmienić obiektyw. Taki sprzęt możesz znaleźć tu: www.sigma-sklep.pl/obiektywy,2,cat.html (www.sigma-sklep.pl/obiektywy,2,cat.html).


Lech Poznań: Trener Dariusz Żuraw chce przerwać serię Wisły Kraków | Głos Wielkopolski\nLech Poznań: Trener Dariusz Żuraw chce przerwać serię Wisły Kraków\nMaciej Lehmann 7 marca 2020, 20:00\nLech Poznań pokonał w poprzedniej rundzie Wisłę Kraków aż 4:0 Waldemar Wylegalski\nW niedzielę o godz. 15 w Krakowie Lech Poznań zmierzy się z Wisłą. Biała Gwiazda jest podbudowana zwycięstwem 2:0 w derbach z Cracovią, ale Kolejorz też czuje się mocny po wysokiej wygranej 4:1 z Górnikiem Zabrze. - Zapowiada się ciekawy mecz. Wisła gra dobrze, zdobywa punkty, my też nie wyglądamy źle, więc powinno to być interesujące widowisko - mówi trener Lecha Poznań Dariusz Żuraw. Z ostatnich siedmiu meczów w PKO Ekstraklasie Wisła Kraków wygrała aż sześć i ani razu nie zaznała goryczy porażki. - Nic nie trwa wiecznie. Mam nadzieję, że przerwiemy ich serię meczów bez porażki - dodał szkoleniowiec Kolejorza.\nObie drużyny wiosną zbierają pochwały za swoją postawę. Ostatni mecz Wisła przegrała na początku grudnia. Dobra passa pozwoliła Białej Gwieździe wydostać się ze strefy spadkowej. Do miejsca w górnej ósemce, gwarantującego utrzymanie dzieli Wisłę pięć punktów. Pod Wawelem w ruch poszły już kalkulatory. Jeśli Wisła nadal będzie tak punktowała, to ma szansę do niej awansować.\nSzkoleniowiec Kolejorza zauważył, że pozytywna zmiana wyników Wisły, która jesienią miała też fatalną passę, bo między połowa września a początkiem grudnia przegrała aż 9 spotkań z rzędu, miała ścisły związek ze zdrowiem piłkarzy.\n- Wisła w poprzedniej rundzie miała wielkie problemy z kontuzjami. Czasami tak jest, że po kilku porażkach z rzędu zespół straci pewność siebie. W Krakowie nastąpiła zmiana trenera, a później wygrali kilka meczów i złapali rytm. Mam nadzieję, że przerwiemy ich serię meczów bez porażki - powiedział Żuraw.\nTrener Lecha zapowiadał, że nie ma zamiaru zagrać w Krakowie pragmatycznie. Kolejorz nadal ma grać ofensywnie, ryzykując nawet tym, że rywale będą groźnie kontrowali.\n- Od początku chcieliśmy grać ofensywnie, bo taka jest filozofia tego klubu i moja również. Jednak do pewnych rzeczy trzeba dojrzeć i je wypracować. W piłce nożnej nie zmienia się nic za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Cieszę się z progresu pod tym względem, bo założeniem było przyciąganie kibiców dobrą grą i wynikami na stadion. Na razie idzie to średnio, ale mam nadzieję, że wkrótce będzie lepiej - stwierdził szkoleniowiec.\nLech musi być przygotowany na prawdziwą bitwę w środku pola. Linia pomocy Wisły to jej najsilniejsza formacja. - Mają dobrych pomocników i skrzydłowych schodzących do środka. Wiemy, jak grają rywale i będziemy na to odpowiednio reagować - powiedział Dariusz Żuraw.\n- Jeszcze więcej niż do tej pory mogą nam dać Dani Ramirez i Bohdan Butko. Wszyscy na treningach prezentują się dobrze i bardzo się cieszę z postawy rezerwowych, którzy też dają jakość. To plus, a mnie zawsze interesuje to, co jest podczas treningów. Niewykluczone, że w najbliższych meczach będą jakieś zmiany i ci, którzy teraz wchodzą z ławki, będą grać w pierwszym składzie - przyznał Dariusz Żuraw.\nKibic z Łazarza 08.03.2020 11:06:59\nZatrzyma na pewno Muharem!!! Kto ma zatrzrymać? Za mały bramkarz? Elektryczny Ciućmorowicz? No chyba że trener wejdzie na boisko. Pleśnierowicza oddali!\nDużo szczęścia życzy kominiarz.


Program do bezpłatnego pobrania Huawei Wear\nKierowcy to innowacyjni asystenci, dzięki którym uruchamiane są liczne funkcjonalności systemu obsługi komputera czy urządzenia mobilnego. Prawidłowe działanie sterowników zależy od producenta, a także od jakości technologii. Rzućmy pobierz sterownik Huawei Wear i jego główne cechy.\nRównolegle rozwinęła się branża telefoniczna w Ameryce, a wiodące firmy zaczęły dostarczać pierwsze na świecie telefony komórkowe. Założyciel firmy Huawei marzył o tym, by uczynić je godnymi konkurencji i oferować towary w swoim kraju i za granicą. Gdyby wtedy wiedział, że jego marzenie się spełni, a oprogramowanie układowe Huawei Wear będzie działać na całym świecie, co możemy obserwować dzisiaj!\nJeśli chcesz dotknąć prawdziwych nowoczesnych innowacji i poczuć pełną moc ich pracy, to pobieranie sterownika Huawei Wear pomoże Ci w tym. W instrukcji pobierania produktu każdy użytkownik ma narzędzie do planowania i konfigurowania pracy krok po kroku.\nAby upewnić się, że innowacyjna propozycja działa doskonale, przyjrzyjmy się bliżej temu, co mówią recenzje Huawei Wear. Ze sprzętu korzystają tysiące użytkowników i należy zaznaczyć, że nie jest to pierwszy raz, kiedy wszyscy preferują markę Huawei. Szybki modem daje użytkownikowi maksymalne możliwości surfowania po Internecie.\nAby zainstalować sterownik na urządzeniu mobilnym Huawei Wear do pobrania lub komputerze stacjonarnym, postępuj zgodnie z prostą instrukcją krok po kroku. Firma Huawei zapewnia automatyczne pobieranie sterowników z łączy. Jak to działa?\nZmiana imei Huawei Wear to prosty proces dostępny dla każdego użytkownika. Istotą tej operacji jest to, że czasami podczas flashowania lub restartowania systemu może wystąpić błąd, a po nim dane są kasowane. Imei to specyficzne identyfikatory, są one rejestrowane w programie modułów, a ich działanie jest niemożliwe bez siebie i jest ściśle ze sobą powiązane.


Kwadrans Filozofa, Tomasz Stawiszyński o botach i robotach\nTomasz Stawiszyński 17.12.2019 15:05\n"W realiach cyfrowego kapitalizmu staliśmy się w zasadzie zakładnikami nowoczesnych technologii czy raczej bezwolnymi przedmiotami ekspansji wielkich korporacji" - mówi - powołując się na Douglasa Rushkoffa - Tomasz Stawiszyński, który w nowym Kwadransie Filozofa zastanawia się m.in. nad rozwiązaniami technologicznymi, które mają zastępować ludzi.\nNajnowsza rola Jamesa Deana, o której pisałem tutaj jakiś czas temu - przypomnijmy: pewne producenckie studio pracuje nad filmem, w którym zagra... wirtualna kopia legendarnego aktora - to tylko drobny przejaw znacznie rozleglejszego procesu cywilizacyjnego. Polega on - mówiąc w drapieżnym skrócie - na świadomym dążeniu do wytwarzania urządzeń albo innych rozwiązań technologicznych, które w rozmaitych działaniach i rolach mają zastępować ludzi.\nNie wiem, czy mieli państwo okazję znaleźć się kiedyś w sklepie lub barze, gdzie kasjerami czy ekspedientami są już wyłącznie automaty z wmontowanymi urządzeniami do obsługi kart płatniczych. Osobliwe doświadczenie. A to przecież tylko jeden z niezliczonych przykładów zjawiska, o którym tu mowa.\nMa ono oczywiście także całe mnóstwo pozytywnych stron. Ostatecznie takie wynalazki jak pralka czy zmywarka - a nawet komputer - przyniosły ludzkości prawie same korzyści. Ale ma także strony zdecydowanie ciemniejsze. I nie chodzi tylko o zanikanie zawodów, które z biegiem czasu i postępu technicznego stają się po prostu niepotrzebne. Chodzi także o coś znacznie bardziej podstępnego (i posępnego), a mianowicie o podporządkowanie technologii - i w ogóle kultury - jednostronnie rozumianej logice rynkowej. Przekonaniu, że wzrost i zysk są naczelnymi wartościami, do których w każdym obszarze i wymiarze naszego życia należy zawsze bezwzględnie dążyć.\nTego rodzaju doktryna głosi, że jeśli gdzieś da się coś zoptymalizować albo na czymś zaoszczędzić - przede wszystkim na pracownikach, rzecz jasna - to w sposób oczywisty należy to zrobić. Na tym po prostu polega biznes.\nJeśli więc da się kasjerów czy ekspedientów zastąpić urządzeniami elektronicznymi, jeśli w ogóle pojawia się taka techniczna możliwość - trzeba z niej natychmiast skorzystać. To tak naturalny proces jak wschodzenie Słońca albo przemijalność pór roku. "Świat idzie do przodu", "technologia się rozwija" - oto niektóre ze sloganów, które się przy tej okazji chętnie przytacza.\nBoty i roboty\nJeden z najciekawszych współczesnych myślicieli, medioznawca i eseista Douglas Rushkoff, opublikował niedawno znakomitą książkę pod tytułem "Team Human". Zwraca w niej uwagę właśnie na to zjawisko. W realiach cyfrowego kapitalizmu - twierdzi - staliśmy się w zasadzie zakładnikami nowoczesnych technologii czy raczej bezwolnymi przedmiotami ekspansji wielkich korporacji, które robią wszystko, żeby z jednej strony zdobyć naszą uwagę (to wszak najbardziej dziś drogocenna waluta), z drugiej zaś ograniczyć do minimum naszą sprawczość, zredukować nas do roli biernego konsumenta, wyalienować nie tylko od efektów naszej pracy, ale także od pracy w ogóle.\nTo oczywiste. Botom i robotom nie trzeba wypłacać pensji, zapewniać świadczeń społecznych, ani nawet przestrzegać wobec nich przepisów Kodeksu pracy. Boty i roboty mogą pozostawać w pełnej dyspozycji "pracodawcy" przez dwadzieścia cztery godziny na dobę i - podobnie jak wirtualny James Dean czy w ogóle, w przyszłości, komputerowe awatary, które zamiast żywych aktorów będą grać w filmach - w żadnym momencie ani się nie rozchorują z przepracowania, ani nie zgłoszą nadużyć odpowiednim instancjom państwowym. Nie wykażą się również niesubordynacją, nie będą nigdy i pod żadnym pozorem kwestionować decyzji swoich przełożonych i niezależnie od tego, co je będzie w miejscu pracy spotykało, nigdy nie złożą w sądzie pozwu o mobbing. Są więc w pełnym tego słowa znaczeniu pracownikami idealnymi, ba, nieustannie doskonalonymi przez specjalnie do tego celu przeszkolonych inżynierów.\nI oczywiście z perspektywy hierarchii wartości, w której zysk i optymalizacja stoją na pierwszym miejscu - nie ma najmniejszego powodu, żeby rezygnować z takich rozwiązań. Przeciwnie, należy prześcigać się w ich wdrażaniu - aż do osiągnięcia punktu, w którym uzyskiwane przychody będą jak największe. Ludzie są tutaj wyłącznie środkami do osiągnięcia biznesowego celu. Jeśli jednak pojawiają się jakieś inne środki, bardziej atrakcyjne, zapewniające większą efektywność i szybsze rezultaty - można ich bez żadnego problemu zastąpić. Innymi ludźmi, albo też - jeśli technologia na to pozwala - nie-ludźmi.\nNie-ludzie zaś - na przykład specjalnie opracowane algorytmy - często zajmują się oddziaływaniem na ludzi. Dajmy na to, sprawianiem, żeby użytkownicy urządzeń mobilnych spędzali jak najwięcej czasu w internecie albo w innych oferowanych im aplikacjach. Proces kolonizacji ludzkiej uwagi realizowany jest dzisiaj w ogromnym stopniu z pomocą rozmaitych nie-ludzkich artefaktów. Podobnie - specyficzne kalibrowanie upodobań politycznych poprzez tworzenie baniek informacyjnych, selekcjonowanie wyświetlających się treści czy subtelne rozpylanie fake newsów.\nOczywiście, technologie multiplikują i intensyfikują wyłącznie te jakości, które już wcześniej były w późnym kapitalizmie obecne. Architektura społeczna całkowicie podporządkowana sferze rynkowej, ludzkie życie widziane jako wartość wyłącznie o tyle, o ile wpisuje się w jednostronny, nastawiony na zysk i zdobywanie kolejnych sprawności model - to wszystko nie pojawiło się wczoraj, ani nawet przedwczoraj. Automatyzacja i cyfryzacja nie wytworzyły tych zjawisk, one je tylko uwyraźniły i skondensowały.\nNiemniej - przyniosły także istotny skok jakościowy. Cyfrowy kapitalizm jest w pewnych aspektach nieporównywalny do żadnych wcześniejszych form ustrojowych. Jego siła oddziaływania w połączeniu ze zmianami, jakie wnosi w nasze życie wirtualna rzeczywistość, powodują, że nasza epoka jest pod wieloma względami naprawdę wyjątkowa.\n"Elity polityczne zdają się wciąż tkwić w jakimś innym świecie"\nByć może także dlatego, że dziś - kiedy dawne sposoby przezwyciężania kryzysów zawiodły i nie wiadomo nie tylko w jaki sposób poradzić sobie z aktualnymi trudnościami, ale nawet czy w ogóle jest to możliwe, żeby sobie z nimi poradzić - stoimy w punkcie realnie przełomowym. Kiedy ważą się nie tylko losy liberalnej demokracji - projektu zakładającego pokojowe współistnienie ludzi o maksymalnie różnorodnych upodobaniach, przekonaniach i tożsamościach, których jednak coś istotnego wiąże i łączy - ale i planety w ogóle. Czy raczej - przetrwania gatunku ludzkiego na tej planecie. Sama planeta bowiem, jak się wydaje, doskonale sobie w tej sytuacji poradzi. A nawet jeśli nie, nie spędza jej to raczej snu z powiek.\nTymczasem elity polityczne zdają się wciąż tkwić w jakimś innym świecie, a może raczej w jakiejś innej, wcześniejszej epoce. Kiedy każdy poważniejszy kłopot można było przeczekać, wziąć na wstrzymanie, a jeśli nawet okazywało się to niemożliwe - i pojawiały się mniej lub bardziej intensywne wstrząsy - i tak było wiadomo, że status quo jest nienaruszalne.\nBo to status quo było zawsze "naturalne", dane permanentnie, niezmienne i niekwestionowane. Pozycja politycznych, finansowych, kulturalnych czy moralnych elit wydawała się oczywista, ich autoryzacja do zarządzania światem i obrazem świata - niemożliwa do wycofania.\nTymczasem w pewnym momencie ten świat niejako zapadł się pod własnym ciężarem. Problem w tym, że niektórzy zupełnie tego nie zauważyli i zachowują się cały czas tak, jakby jego forma pozostawała wciąż tak samo niezmienna.\n"Będzie tak, jak się umówimy, że ma być"\nTym jednak, co współcześnie powinno być dla nas najistotniejsze - powiada Rushkoff - jest odzyskanie poczucia sprawstwa. Wpływu na rzeczywistość, na strukturę relacji międzyludzkich, na strukturę relacji ekonomicznych. Bo to właśnie dzielone zarówno przez elity, jak i znaczną część społeczeństwa, przekonanie, w myśl którego rynek jest prostą ekspresją natury, odzwierciedleniem jakichś głębokich, uniwersalnych reguł zawiadujących światem i ludzkim życiem, archetypowych, odwiecznych zasad, których naruszenie grozi w najlepszym razie globalną apokalipsą; otóż to właśnie przekonanie jest głównym źródłem pogłębiającego się kryzysu i stagnacji.\nZ prostego powodu: bo to wszystko nieprawda. W świecie ludzkich spraw nie ma bodaj nic "naturalnego", a zatem nie ma nic niezmiennego, danego raz na zawsze, wypływającego z jakiejś metafizycznej konieczności. Owszem, istnieją niezbywalne ograniczenia, istnieją niemożliwe do zignorowania parametry, ale jeśli chodzi o dominujące systemy wartości - o to, czemu ma służyć państwo i w jaki sposób skonstruowana powinna być wspólnota, otóż w tych wszystkich kwestiach - i jeszcze kilku innych - istnieje tylko jedna naprawdę niezbywalna reguła.\nBrzmi ona: będzie tak, jak się umówimy, że ma być.\nChodzi więc o to, żebyśmy pomyśleli wynalazki technologiczne nie tyle jako wyjątkowo wysublimowane instrumenty opresji i eksploatacji, ale jako narzędzia, które mogą wzmacniać społeczne więzi. Nie zastępować nas w pracy, ale czynić pracę łatwiejszą i przyjemniejszą.\nChodzi o to, żebyśmy pomyśleli wspólnotę nie jako zbiór zantagonizowanych monad pogrążonych w szaleńczym wyścigu, ale jako sieć bliskich relacji i więzi, w ramach których staramy się wspólnie stawiać czoła zagadkowej i okrutnej naturze istnienia.\nChodzi także o to, żebyśmy pomyśleli rynek i biznes jako sferę kooperacji, w której pracownicy stają się realnymi współuczestnikami procesu decyzyjnego, podmiotami, nie zaś przedmiotami, aktywnymi aktorami, a nie pionkami przesuwanymi na szachownicy zgodnie z widzimisię właściciela.\nNiebywale ożywcza utopia\nUtopia? Z całą pewnością. Ale zarazem utopia niebywale ożywcza. Poza tym zaś - nietypowo jak na utopię - zdroworozsądkowa. I jak najbardziej możliwa do zrealizowania. Choć oczywiście, na bardzo długiej i skomplikowanej drodze do jej realizacji stoi dzisiaj wiele przeszkód.\nIstotne jest jednak to, żebyśmy zaczęli postrzegać te przeszkody nie tyle jako "naturalne", oczywiste, wpisane w strukturę rzeczywistości ograniczenia, ile raczej jako nasze własne uprzedzenia, arbitralnie przyjmowane przekonania, mentalne progi zwalniające, które sami przed sobą stawiamy.\nCzy raczej mentalne progi zwalniające stawiane przed nami przez dysponentów potężnych środków, którym niewątpliwie zależy, żebyśmy porządek świata ukształtowany pod kątem ich oczekiwań i interesów uważali za całkowicie bezalternatywny.


Wystrój domu ma ogromne | Budownictwo\nPosted by admin On Październik - 26 - 2016 Komentowanie nie jest możliwe\nWystrój domu ma wielkie znaczenie. Ukazuje on usposobienie i upodobania jego mieszkańców, co jest bardzo istotne. Wszelkie pomieszczenie w mieszkaniu jest istotne, w każdym pokoju można również zrobić inny wystrój. Niezwykle istotnym pomieszczeniem w każdym jednym domu, jest pomieszczenie kuchenne. Niezależnie od tego jak jest ona obszerna, powinna być zaaranżowana ze smakiem, powinna być przytulna i funkcjonalna. Każdy element w niej jest istotny, jednakże rozległe przesłanie mają meble kuchenne. W dzisiejszych czasach ich wybór jest przeogromny. Można się zdecydować na meble w dowolnym stylu, mogą być klasyczne, plebejskie, współczesne ewentualnie awangardowe. Każdy może sobie wyselekcjonować takie umeblowania, jakie mu się podobają, jednak powinny one współgrać do ogólnego wystroju tego pomieszczenia. Do jego kolorystyki i motywu kluczowego. Meble powinny być efektywne i łatwe w użytku. Muszą podobnie być przestronne, by spełniały swoje przeznaczenie. Meble warto zakupić w sklepie internetowym, dlatego że w tym miejscu wybór jest przeogromny, a ceny wyjątkowo korzystne dla petentów. W takim sklepie można również liczyć na pomoc sprzedawców, w szczególności jeśli chodzi o wybór. Zakupione meble pozostaną przekazane prosto do naszego domu, co dla petenta jest istotnym udogodnieniem. Ceny mebli kuchennych w współczesnych czasach są niezmiernie tanie, dlatego też można sobie kupić takie meble jakie nam się fantazjują i zaopatrzyć nimi swoją kuchnię. Istotne by korzystanie z nich czyniło nam przyjemność, a ich design przyciągał uwagę oraz zachwycał otoczenie i nas samych na codzień.\n12 sierpnia 2016Torebki na psie kupy\n26 października 2016Jeżeli chodzi o tapety, to wygląd ich charakteryzują\n19 września 2016Torby Astrapack\n28 października 2016Z niedociągnięciami wzroku musi\n19 września 2016Sklep internetowy z tkaninami\n15 listopada 2016Ludzie jacy na co dzień korzystają z Netu


Autor: Jakub Warzecha o 09:23 Brak komentarzy:\nEtykiety: moczowy, na, pęcherz, ucisk\nMiejsce sprawności bytuje znacznie niszczycielski ku zachowania. Osobnik nieznacznie związany w kierunku sporcie dysponuje kłopot skupiony na stosownym operowaniem ludzkiego ciała. Witalizm jest to faza zupełnego rekreacyjnego i intelektualnego ogólnodostępnego dobrostanu. Ostatnie zimy przemieniają calusieńką definicję witalności. Kondycja fizyczna wg nas należyty stan funkcjonowania człowieka a także bliskiego szyku wraz z częścią ciała.\nEtykiety: choroba, leczenie, przyczyny, zdrowie\nAutor: Jakub Warzecha o 11:04 Brak komentarzy:\nEtykiety: leczenie, nerka, objawy, parkinson, podagra


90% na LD - Świadomego Śnienia! - psajko.pl\n90% na LD\nmoja technika "piosenka\nna poczatek chce powiedziec ze sprawdzalem ta technike raz i mi sie udalo\njak wywolac nia swiadomy sen?\nwybierz jakas muzyke sluchaj jej i wmawiaj sobie ze przy tej muzyce bedziesz robil TR/RT\nczasami kilka razy w ciagu dnia usiadz wygodnie wsluchaj sie w tekst\nw cala piosenke\njak slyszysz ta piosenke/muzyke to rob TR/RT\nzrob nawyk TR/RT jak ja slyszysz\n2. podczas zasypiania wlacz ta muzyke zeby leciala na sluchawkach\n3. poprostu zasnij\nta technika wymagatroche czasu\nbo trzeba sie zrobic nawyk robienia TR/RT\njesli zasniesz sluchajac tej piosenki i bedzie sobie leciala to w REM ja uslyszysz i zrobisz RT/TR\ndzwieki z zewnacz bardzo zmieniaja tresc snu\njezel naprzyklad wasz sasiad wlaczyl pile mechaniczna to moze wam sie snic ze goni was ktos z pila\n(no wiecie koszmar senny)\nOstatnio zmieniony przez LizaQ dnia Czw 16:40, 25 Sty 2018, w całości zmieniany 2 razy\nCzw 14:10, 25 Sty 2018\nLudzie kombinują...muzyka, testy rzeczywistości i inne rzeczy wyczytane na forum, myślą że są jakieś techniki które na nich zadziałają. LD to stan świadomości i panowanie umysłu nad ciałem. Jeśli za dnia nie potraficie być świadomi choć przez chwilę tego co robicie, to jak można być świadomym we śnie? gdy ciało i umysł śpi.\nChcesz świadomie śnić? to najpierw postaraj się być świadomy swoich czynów i myśli za dnia, a wtedy cała noc będzie świadoma nawet w fazach głębokiego snu.\nPią 16:12, 18 Paź 2019\nCzęstotliwość LD nie jest bezpośrednio powiązana z obecnością za dnia. Można być wymedytowanym i bardzo obecnym za dnia i nie musi mieć to dużego przełożenia na częstotliwość LD.\nTak więc jeśli komuś zależy tylko na LD, to wyrabianie obecności za dnia jest mało opłacalne pod względem wysiłku/efektów.\nNie 19:57, 10 Lis 2019\nZ resztą, Panie to wszystko nie ważne jest. Ważne że napisałem to co miałem napisać a reszta mnie nie obchodzi.\nDodam też że jedyne prawdziwe oświecenie następuje wtedy gdy poznajesz Boga.\nMoże cie się śmiać ze mnie, mnie to nie obchodzi. Bo człowiek zawsze wyśmiewał wszystko to co nie wchodziło w jego granice wiedzy. A po jakimś czasie przyjmował to.\nNie szukajcie Boga z jakieś wierze tylko w Biblii.\nPraktyki LD czy OOBE przewiodły mnie do Boga, bo wtedy zrozumiałem że świat nie jest taki jakim go widzą oczy.\nPowodzenia wszystkim i dobrych świadomych snów.\nPon 10:42, 11 Lis 2019\nNo nie jest szczególnie bardziej skuteczna od innych właśnie. Niezmiennie w każdej technice bardzo istotną rolę gra nastawienie. Ewentualna wyższa skuteczność ADA może być spowodowana tym, że jest po prostu przekonująca. Świadomość za dnia = Świadomość w nocy, to takie oczywiste. Każdy w to uwierzy. W pewnym stopniu tak jest, ale raczej nie tak jak to się przedstawia w tej technice.\nJeden skutek może mieć różne przyczyny i dokładne zrozumienie jakiegoś zjawiska wymaga krytycyzmu, wiedzy i mądrości. U Ciebie ten krytycyzm był zawsze niewielki, ale widzę, że od ostatniego czasu jeszcze bardziej zmalał. Nabrałeś dziwnego myślenia. Tu nie chodzi tylko o treść Twoich poglądów. Że oświecenie, że Bóg. Tylko ich formę. Z jaką niezmąconą pewnością je wygłaszasz. Jak do nich podchodzisz. To nie jest zdrowe myślenie i możesz się pomieszać mocno przez to. O ile już się nie pomieszałeś.\nPon 20:16, 11 Lis 2019


Łagodny, dojrzały Ślepaczek szuka bezpiecznej przystani! , Warszawa, woj. mazowieckie - www.Ogloszenia.KotyPsy.pl - serwis bezpłatnych ogloszeń\nŁagodny, dojrzały Ślepaczek szuka bezpiecznej przystani! - Warszawa\nZdrowie: zaszczepiony, zachipowany, odrobaczony. Ze względu na zaawansowany wiek nie wykastrowany. Ślepaczek cierpi na zaawansowaną zaćmę, przez co jest niewidomy.\nPoznajcie Ślepaczka - uroczego, łagodnego seniora, dla którego szukamy bezpiecznej przystani. Chłopak nie potrzebuje już kilkugodzinnych spacerów, zabaw, tylko spokojnego miejsca i czułych rąk do pieszczot. Dla Ślepaczka idealny byłby dom z ogrodem i ciepłe miejsce na ganku, gdzie mógłby odpoczywać, gdzie byłoby mu ciepło i bezpiecznie. Chłopaczek jest średniej wielkości, ale jest przy kości ) Lubi dobrze zjeść, choć czasami doskwierają mu problemy gastryczne (więc trzeba uważać na to, co je). Psisko ma spore pokłady miłości i z pewnością obdarzy nią hojnie osobę, która się nim zaopiekuje na "stare lata".\nŚlepaczkowi zapewnimy bezpieczny transport w każde miejsce w Polsce.\nAlter Dorota Gabinet Weterynar...


Xenoblade Chronicles na 3DS..... New Nintendo 3DS | myNintendo.pl\nmyNintendo » Xenoblade Chronicles na 3DS….. New Nintendo 3DS\nXenoblade Chronicles na 3DS….. New Nintendo 3DS\nDRACO_WAHATEVER, 29 sierpnia 2014 Nintendo 3DS\nPrzy okazji prezentacji Nowej wersji Konsoli 3DS nintendo zapowiedziało pierwszy tytuł korzystający z lepszych parametrów nowej konsoli. Xenoblade Chronicles, port jednego z najlepszych rpg poprzedniej generacji. Tytuł jest przeznaczony niestety tylko dla Nowych Nintendo 3DS.\nWideo prezentujące gre po raz pierwszy poniżej:\nbutastita (114 komentarzy) w dniu: Sierpień 29, 2014 3:37 pm\nNo cóż, dla kogoś, kto grał na Wii to żadna atrakcja. Jestem już zmęczony tymi rimejkami rimejków, wolałbym jakiś porządny nowy tytuł.\nlukasz11x (5 komentarzy) w dniu: Sierpień 29, 2014 4:09 pm\nGra prezentuje się bardzo dobrze, ale każdy kto chciał w nią zagrać zrobił to a Wii lub dzięki kompatybilności wstecznej na Wii U. Mnie jakoś ten tytuł nie kręci, jeden z tytułów na później, który lepiej według mnie ograć na dużym ekranie gdy kupi się wii/wii u\nSycho141 (46 komentarzy) w dniu: Sierpień 29, 2014 4:11 pm\nTeraz mam mega dylemat… Nie wiem jeszcze jak z grafiką, ale jeżeli gra będzie tak brzydka, jak na gameplayu, to chyba wolę wersję na Wii…\nlukasz11x (5 komentarzy) w dniu: Sierpień 29, 2014 4:16 pm\nObawiam się, że Nintendo może olać zwykłego 3DSa i new3DS potraktować jako maszynkę do portów, portując gry z Wii. Dla osób nie posiadających Wii świetnie, ale jak będą robić gry tylko na nową wersję konsoli to trzeba będzie ją zakupić. W głębi serca jednak nie wierzę, że Nintendo zrobi taki skrytobójczy manewr na nasze portfele.\nZubi (198 komentarzy) w dniu: Sierpień 29, 2014 4:24 pm\nJuż raz tak trochę zrobili wydając DSi, były tam gry, które nie działały na zwykłym DS.\nFireTheft (36 komentarzy) w dniu: Sierpień 29, 2014 5:49 pm\nOkropnie wygląda to Xenoblade, lepiej ograć na Wii, w ostateczności na emulatorze.\nsonic (10 komentarzy) w dniu: Sierpień 29, 2014 9:13 pm\nPanowie i Panie :) Olać Xenoblade, ja tam nie mogę doczekać się Bravely Second. A podali właśnie japońska date premiery i kolejny zwiastunik :) http://planetagracza.pl/data-premiery-bravely-second-oraz-nowy-zwiastun-square-enix-podgrzewa-atmosfere/\ntrela_karo (310 komentarzy) w dniu: Sierpień 29, 2014 11:36 pm\n‚nie podoba mi siem i nna nie ma prawa tego wydawc’ ja znowu powitam xeno z szeroko otwartymi ramionami bo nie mam checi byc przyklejona do tv i nie mam kompa zeby pociagnac delfinka wiec wersja przenosna jest mega dla mnie-nie wrzucaj do jednego wora.\nCo do dsi to coz konsa nie miala duzefo retailu ALE miala duuuzo digital only games – ciekawe jak rozwiaza to z n3da. Coz niewazne konsola piekna i kupie na bank\nSaitel (13 komentarzy) w dniu: Sierpień 29, 2014 10:29 pm\nTa nowa konsola to jakiś żart. Mam nadzieję że sytuacja z grami będzie podobna do ds i dsi\nFjuczers (233 komentarzy) w dniu: Sierpień 30, 2014 8:16 am\nDolphin > New DS\nBravely Second mam nadzieje wyjdzie też na „starsze” 3dsy -.-\nHayame (17 komentarzy) w dniu: Sierpień 30, 2014 9:37 am\nNajwiększy problem z Xenoblade na Wii jest jego dostępność. Nigdzie w sklepie go nie kupisz a na aukcjach żądają za niego mega kasy. Dlatego ja wersję na 3DSa tej genialnej gry powitam z otwartymi ramionami ^^\nFedox9 (114 komentarzy) w dniu: Sierpień 30, 2014 10:28 am\nA może jak pojawi się New […] to pojawi się także Flipnote?!\nsanitariusz (172 komentarzy) w dniu: Sierpień 30, 2014 10:36 am\nMnie jednak zastanawia czy wydanie tego w czasie gdy premierę ma miec Xenoblade Chronicles X na WiiU jest dobrym pomysłem. Bedzie popyt na oba tytuły?\ntrela_karo (310 komentarzy) w dniu: Sierpień 30, 2014 2:11 pm\ndolphin>>>wii ale nic z tego nie wynika.\nI bravely wyjdzie na normalme 3dsy ludzie nie siejcie nagle paniki ze gry bedace dlugi czas w produkcji nagle przenoza sie tylko na nowa konsole – n3ds moze jedynie ewentualnie dostac wersje z poprawionym framerate lub teksturami (lepsze bebechy) podobno mh4 moze tez miec ersje lekko enhanced na n3ds.\nImo dobre dla rozglosu gry-3dsow jesr wiecehj niz wiiu a jak gra sie spodoba to gracz polknie sequel.\nFjuczers (233 komentarzy) w dniu: Sierpień 30, 2014 4:16 pm\nwyjdzie jak zobaczę oficjalne potwierdzenie. tutaj szanse są w sumie spore bo gra jest robiona już jakiś czas (czyli przed ogłoszeniem NEW), ale pewności nie mamy i niczyje zapewnienia tu nie pomogą.\nsnejk (45 komentarzy) w dniu: Sierpień 30, 2014 7:13 pm\nMam nadzieję, że przy okazji update, 3ds też dostanie normalną przeglądarkę. Proszę nie wyjeżdżajcie z jakimś bełkotem, że „się nie da”.\ntrela_karo (310 komentarzy) w dniu: Sierpień 30, 2014 7:19 pm\nTak fjuczers – przerzuca bravely a do tego mh smasze i dq7 beda tylko na n3ds /s\nnie musimy wyjezdzac z belkotem bo mozliwe ze z bebechow zwyklego 3ds nue da sie juz wycisnac wiekszej mocy dla przegladarki (co jest mozliwe w n3ds ktore wg plotek ma 2x mocniejsze wnetrznosci)\nFjuczers (233 komentarzy) w dniu: Sierpień 30, 2014 7:50 pm\nmnie tylko oficjalne potwierdzenie interesuje. zapewnienie przewrażliwionego fana, który jest oburzony tym, że ktoś ma czelność wątpić w niny możemy sobie darować. bez urazy.\ntrela_karo (310 komentarzy) w dniu: Sierpień 30, 2014 8:20 pm\nNie bede wskazywac palcem kto tuta jest przewrazliwiony i zaczyna wolac ‚pokutujcie zagrzechy bo koniec jest bliski!’\nInk (53 komentarzy) w dniu: Sierpień 30, 2014 10:28 pm\ndajcie już spokój z tymi dywagacjami, nie wiemy co Nintendo ma w planach co do nowego 3DSa. Zdrowy rozsądek też nie pomaga w przypadku N. Przedwczoraj ktoś na forum pytał czy będzie nowa wersja i wszyscy (w tym ja) pisali „no co ty, nie będzie” a na pewno nie w najbliższym czasie, a tu niepodziewanka.\nFjuczers (233 komentarzy) w dniu: Sierpień 30, 2014 10:58 pm\nzauważ, że tylko ja zastanawiam się co będzie dalej, trela_karo ma własną wizje, która uznaje ze pewniaka ;)\ntrela_karo (310 komentarzy) w dniu: Sierpień 31, 2014 12:16 am\nprawda, bo porzucenie 40mln bazy graczy i nagle przerzucenie gier ktore w japonii byly wydane na zwyklego 3ds (bravely, mh, dq) na n3ds to realne wizje. to byloby biznesowe samobohstwo ery.\nInk (53 komentarzy) w dniu: Sierpień 31, 2014 12:46 pm\nNikt nie mówi, że wszystkie gry zostaną nagle przeniesione do działu ‚new 3ds only’, natomiast gdy się już te zapowiedzi skończą to nie wiadomo co będzie dalej.\nWiele osób szukało analogi obecnej sytuacji do gb->gbc, przypomnę, że po premierze colora, na zwykłego gameboya nie wyszło już nic ciekawego.\nNie za bardzo rozumiem też co ma do tego „40mln bazy graczy”, Wii miało 100 mln bazę graczy i nie przeszkadzało to Nintendo w uśmierceniu tej konsoli równo z premierą Wii U. Dlatego uważam, że jeżeli N postanowi uśmiercić stare 3DSy to zrobi wszystko, żeby ta 40 milionowa baza graczy przesiadła się na nowe 3DSy.\ntrela_karo (310 komentarzy) w dniu: Sierpień 31, 2014 5:40 pm\nChocby to ze w czasach wii nina nie czula zimnego oddechu smartphonow na karku i moglo jej to jeszcze ujsc plazem – taki kopniak w zad w dzisiejszym srodowisku bylby samobojstwem i zniszczeniem marki/rzetelnosci. Fakt ze handheldy to teraz glowna sila napedowa N wcale nie pomaga. I nie kupuje bajdurzenia i siania terroru ‚ zobaczycie!ZOBACZYCIE!’\nInk (53 komentarzy) w dniu: Sierpień 31, 2014 10:41 pm\nJa obstawiam, że po premierze nowych 3DSów stare przestaną się sprzedawać i do końca 2015 przestaną być produkowane, a potem to już się zobaczy.\nHayame (17 komentarzy) w dniu: Sierpień 31, 2014 11:51 pm\nJa tam wiem, że biorę zestaw z Xenoblade na premierę w EU jeżeli tylko taki będzie :D\nDRACO_WAHATEVER (237 komentarzy) w dniu: Wrzesień 1, 2014 9:15 am\nPodejrzewam ze produkcja starych modeli już jest wygaszana. N prawdopodobnie ma zapas na najblizsze swieta, i poczatek nowego roku/pierwszy kwartal.. a pozniej nowe modele wypra ze sklepow stare.


Łukasz Jachimiak, Innsbruck 04.01.2019 06:32\n- Niektórzy mówią, że Piotrek Żyła jest bardzo skoncentrowany, a to wygląda tak, jakby sam nie wiedział, jaki ma być, wesoły, czy nieokazujący uczuć. To jest Piotrka problem, że jest zero-jedynkowy. On nawet tak jeździ samochodem, jest tylko gaz i hamulec - mówi Adam Małysz. Były mistrz tłumaczy z jakimi problemami w trakcie Turnieju Czterech Skoczni mierzą się liderzy naszej kadry. W piątek o godzinie 14.00 konkurs w Innsbrucku. Transmisja w Eurosporcie, relacja na żywo w Sport.pl\nPo połowie 67. Turnieju Czterech Skoczni najwyżej sklasyfikowanym Polakiem jest niespodziewanie Dawid Kubacki, który zajmuje trzecie miejsce. Kamil Stoch jest szósty, a Piotr Żyła – ósmy. Obaj byli typowani do walki o wygraną z Ryoyu Kobayashim, bo w Pucharze Świata plasują się za Japończykiem, Żyła jest drugi, a Stoch trzeci.\nŁukasz Jachimiak: Ryoyu Kobayashi wygrał oba niemieckie konkursy Turnieju Czterech Skoczni, a w kwalifikacjach w Innsbrucku pokazał, że w Austrii może być jeszcze trudniejszy do pokonania?\nAdam Małysz: Jest w tak wysokiej formie, że nawet jak popełnia błędy, to i tak odlatuje. W kwalifikacjach było widać, że go rotowało, ale się powyprostowywał i odleciał. To jest właśnie objaw formy. Takiej, która może trwać długo.\nNiektórzy wyskok jego formy porównują do Twojej dominacji sprzed lat.\n- Pamiętam mistrzostwa świata z Sapporo z 2007 roku. Hannu Lepistoe powiedział po nich, że teraz idziemy po Puchar Świata. Mówiłem: „Hannu, gdzie po Puchar Świata?”, a jednak nic nie było w stanie mnie zatrzymać [Małysz wygrał wówczas sześć z siedmiu ostatnich konkursów sezonu], nawet nieszczęśliwy skok z Oslo [w bardzo wietrznych zawodach Małysz ratował się przed upadkiem na bulę i zajął 54. miejsce]. I tak było też dwa lata temu ze Stefanem Kraftem, gdy walczył z Kamilem Stochem. Po tym jak Austriak zdobył podwójne mistrzostwo świata, mówiłem, że będzie ciężko, że końcówka będzie jego, bo się rozpędził i trudno będzie go zatrzymać. To się sprawdziło. Teraz Kobayashiego też trudno pokonać. Jeśli jeszcze przez jakiś czas będzie tak skakał, to osiągnie na tyle dużą przewagę, że już wkrótce Kryształowa Kula dla innych będzie poza zasięgiem. Jestem w szoku, jak dobrze on jest przygotowany nie tylko fizycznie, ale i mentalnie. Jego nic nie jest w stanie wybić. Poza tym Japończycy mają to do siebie, że nawet jak umieją jakieś języki, to tego nie pokazują, żeby mieć święty spokój. Teraz przy Kobayashim już się zaczynają pojawiać tłumacze, żeby nie było, że on zupełnie nie rozmawia. Ale ciągle mówi bardzo mało. A myślę, że jest z nim jak z Noriakim Kasaim, który dobrze rozumie i po angielsku, i po niemiecku, i jak chciał, to też odpowiadał. Takie podejście jest moim zdaniem dla zawodnika bardzo dobre. Wiem, że dla was nie, ale zawodnik się oszczędza, może powiedzieć „nie rozumiem, nie wiem o co chodzi” i się koncentrować na swojej pracy.\nMyślisz, że Kobayashi powtórzy wyczyn Svena Hannawalda i Kamila Stocha i wygra wszystkie cztery konkursy jednej edycji Turnieju Czterech Skoczni?\n- Tak to wygląda. Ale podczas konkursu w Innsbrucku ma sypać, ma wiać, więc różne rzeczy mogą się wydarzyć.\nStefan Horngacher twierdzi, że mimo wszystko Japończyk nie skacze aż tak dobrze jak Kamil przed rokiem. Też tak uważasz?\n- Kamil skakał wtedy bardzo dobrze. Ale jest też tak, że skaczesz na tyle dobrze, na ile ci pozwalają rywale. Kobayashi skacze bardzo dobrze, a żaden z rywali nie jest w stanie mu dorównać. On wygrywa, nawet popełniając błędy. Popatrzmy na Markusa Eisenbichlera. Skacze dobrze, ale robi błędy, nie jest w stabilnej formie. I płaci za błędy. A Kobayashi nawet popełniając błędy, nie płaci. I tak odskakuje. Taka forma przychodzi raz na jakiś czas. Kamil tak miał w Soczi, gdy skacząc z błędami i tak zdobył dwa olimpijskie złota. Był w swojej lidze, nie było na niego mocnych.\nPrzed Turniejem przewidywałeś, że dużo mocniejszy będzie Stoch, jednak na półmetku Kamil jest „dopiero” szósty.\n- Byłem przekonany, że jako jedyny będzie w stanie zagrozić Kobayashiemu. Po jego skokach w Zakopanem na treningach i w konkursie świątecznym byłem pewny, że Kamil będzie tu mocniejszy. Skakał rewelacyjnie. Rok temu i dwa lata temu wygrał Turniej Czterech Skoczni, ale przed nimi nie był w aż tak wysokiej formie. Ale teraz jak pojechał na Turniej, to pojawiły się błędy. One nie są duże. Naprawdę. Ale z Kobayashim czy z Eisenbichlerem na razie nie pozwalają mu konkurować.\nInny problem ma Piotr Żyła. On przyznał, że rozregulowało go to, że w Oberstdorfie stanął na starcie z myślą, że chce wygrać Turniej Czterech Skoczni.\n- To jest właśnie cały Piotrek. Piotrkowi czasem przeszkadza on sam. Myśląc w ten sposób sam sobie wywołujesz presję. Już na mistrzostwach Polski było widać, że Piotrek to robi. Przyjechał na nie i chciał roznieść konkurencję. A już na treningach przed świętami Kamil skakał trochę lepiej. Piotrek skakał wtedy dobrze, ale Kamil lepiej, dalej. To Kamil był faworytem mistrzostw, a Piotrek zamiast skakać swoje normalne skoki, robił wszystko, żeby to przegrać. I przegrał.\nTrudno nadążyć za Żyłą, za tym, co w nim siedzi?\n- Powiem wam szczerze, że ja też nie nadążam. Ilekroć z nim rozmawiam, wydaje mi się, że już wiem, o co mu chodzi, a odchodzę i za chwilę się okazuje, że nie wiem, bo on znowu coś wymyślił. Na niego jedynym biczem jest Stefan. Jak mu powie, że ma być tak i tak, to Piotrek to jeszcze zrobi. A to, co się teraz dzieje wokół Piotrka? Niektórzy mówią, że jest bardzo skoncentrowany na tym co ma robić, jak ma skakać, a to troszkę inaczej wygląda. Tak, jakby sam nie wiedział, jaki ma być – wesoły, czy bardziej skoncentrowany, nie okazujący radości, żadnych uczuć.\nNie da się być pośrodku?\n- Właśnie to jest Piotrka problem, że on nie potrafi, że jest zero-jedynkowy. On nawet tak jeździ samochodem – jest tylko gaz i hamulec. Ale myślę, że jeszcze nie jest taki stary, że jeszcze wszystko wypośrodkuje i będzie dobrze.\nNajlepiej wygląda i najwyżej sklasyfikowany w Turnieju jest Dawid Kubacki. To trochę niespodzianka i to trochę ratuje sytuację, pokazuje, że nawet jak nie do końca wychodzi Stochowi i Żyle, to jeszcze ktoś inny trzyma najwyższy poziom.\n- To jest właśnie drużyna. Jeśli masz zawodników, którzy są w stanie zmienić, zastąpić lidera choćby na chwilę, to wtedy jest dobrze. Jeśli drużyny nie ma, to robi się wielka dziura. I gdy najlepszy nie skacze na swoim poziomie, to wszyscy się zastanawiamy, dlaczego tak jest. Gdyby Dawid nie był na trzecim miejscu w Turnieju, to pewnie teraz mielibyście do mnie zupełnie inne pytania, chcielibyście wiedzieć, dlaczego jest tak słabo. Założę się, że tak by było.\nA dlaczego jest tak słabo, jeśli chodzi o Maćka Kota?\n- Z Maćkiem jest duży problem. Już sam nie wiem i nie chcę się wypowiadać, bo to jest działka trenera. A trener twierdzi, że on powinien jeździć i startować, bo same treningi nic mu nie dadzą. Na treningach Maciek skacze przyzwoicie. A przychodzą zawody i się spala. Tylko że na zawodach jest ciężko cokolwiek poprawić, bo musi działać nie tylko „fizyka” i technika, z którą są problemy, ale dochodzi jeszcze psychika. A zawodnik zawsze chce jak najlepiej.\nTwoja historia pokazywała, że warto mieć swoje Ramsau i w takim miejscu się naprawiać.\n- Trzeba mieć też taką osobę, jaką dla mnie był Jasiu Szturc. Miałem swoją ulubioną skocznię w Ramsau, wiedziałem, że jak tam będę dobrze skakał, to wszędzie będę dobrze skakał. I miałem Jasia Szturca, o którym wiedziałem, że zawsze mogę do niego wrócić.\nTurniej Czterech Skoczni. Dawid Kubacki rewelacją turnieju. "Sporo się pozmieniało"


Regionalny Totolotek Puchar Polski. Na Mazowszu nikt nie murował bramki. Mnóstwo hokejowych wyników! | Karczew Nasze Miasto\nWiosną 16 mazowieckich drużyn powalczy w rozgrywkach Regionalnego Totolotek Pucharu Polski na szczeblu wojewódzkim. Na tym etapie do gry włączą się trzecioligowcy (sześć drużyn), którzy uzupełnią stawkę 10 klubów najlepszych w fazie okręgowej (po dwie z każdego z okręgów: warszawskiego, ciechanowsko-ostrołęckiego, płockiego, radomskiego i siedleckiego). Sześć z nich na co dzień gra w IV lidze, cztery w okręgówce. Stawką będzie nie tylko prestiż i nagroda finansowa, ale też udział w 1/32 finału Totolotek Pucharu Polski, gdzie zagrają wszystkie kluby PKO BP Ekstraklasy i Fortuna I ligi. Od finału na PGE Narodowym (2 maja 2021 r.) mazowieckich pucharowiczów dzieli zaledwie dziewięć meczów.\nGdyby brać pod uwagę wyłącznie formę z jesiennych spotkań, trofeum można by było już wysyłać do Przysuchy. Tamtejszy Oskar przeszedł przez rozgrywki w okręgu radomskim jak burza. W pięciu meczach piłkarze MKS-u strzelili aż 30 goli, a stracili tylko trzy. Drużyna trenera Pawła Góraka zaliczyła też najwyższe zwycięstwo w pucharowych rozgrywkach na całym Mazowszu. W meczu II rundy Oskar rozgromił na wyjeździe rezerwy Chojniaka Wieniawa 16:0! Aż trzech zawodników: Piotr Kornacki, Tomasz Janiszewski i Michał Bojek mogło się pochwalić ustrzeleniem hat tricka.\nPrawie tak samo efektownie w tej samej rundzie zwyciężył ligowy rywal Oskara, Proch Pionki. Jego ofiarą padł KS Wysokin (klasa B), który na własnym terenie przegrał aż 0:14. To najwyższa wygrana w oficjalnym meczu klubu, który założono w 1926 roku! Ostro postrzelali sobie też m.in. piłkarze Wkry Żuromin (okręg Ciechanów-Ostrołęka) i Tygrysa Huta Mińska (Siedlce). Obie drużyny wygrały po 14:1, pierwsza z Gladiatorem Słoszewo druga z Victorią Kałuszyn.\nPrawdziwą kopalnią hokejowych wyników był Regionalny Totolotek Puchar Polski w okręgu warszawskim. Padło w nim aż 17 "dwucyfrówek"! Sześć w I rundzie, pięć w II, dwa w III, jeden w IV, dwa w 1/16 i jeden w 1/4. W ćwierćfinale niesamowite show stworzyły kibicom Escola Varsovia i Błonianka Błonie, ich mecz zakończył się wynikiem 5:5 (po karnych awansowali goście). Nie był to jednak najwyższy remis, to osiągnięcie należy do stołecznych drużyn Klub Dżentelmenów i Rebels, które w I rundzie zremisowały 7:7! Dżentelmeni przegrywali już 2:5, ale odrobili straty. W końcówce prowadzili 7:6, najpierw stracili jednak gola, a po chwili przegrali konkurs rzutów karnych (6:7). Jeszcze dłużej (8:7) "jedenastki" wykonywali zawodnicy GKS Podolszyn i Sparty Jazgarzew. W tej samej rundzie - IV - rekord pudeł z "wapna" pobili z kolei gracze WKS Rząśnik i Sokoła Serock (1:2). W regulaminowym czasie gry trafianie do siatki też szło im słabo - wynik brzmiał 0:0. To zaledwie jeden z dwóch bezbramkowych remisów (na 121 meczów) w rozgrywkach okręgu warszawskiego.\nWarte uwagi są też wysokie zwycięstwa Orła Baniocha (15:0 z FC Płochocin w II rundzie), Zespołu Niespokojnych Nóg (13:0 z Wóó Fajters w I rundzie), NLH Zielonka (13:1 z Narwią 93 Warszawa, I runda) czy Anprelu Nowa Wieś (11:0 z Gromem Prace Małe, II runda). Równie bramkostrzelna, a zdecydowanie mniej jednostronna była rywalizacji rezerw Victorii Sulejówek z Victorią Zerzeń. Z wiktorii po meczu cieszyć mogli się goście, którzy choć dwa razy tracili prowadzenie, wygrali 8:5.\nWiosną aż takich "strzelanin" się nie spodziewamy, ale ładnej, ofensywnej piłki na pewno nie zabraknie. Liczymy co najmniej na takie widowiska, jak półfinał Drukarza Warszawa z Mszczonowianką Mszczonów, w którym padło siedem goli, z czego pięć dla gości. Oby na szczeblu wojewódzkim Regionalnego Totolotek Pucharu Polski średnia bramek została zachowana. Aż do samego finału.\nRegionalny Puchar Polski. Wojciech Wocial - legenda Victorii Sulejówek, która jesienią może trafić na jego ukochaną Legię\nZOBACZ TEŻ: [a]https://sportowy24.pl/nie-tylko-el-clasico-oto-najgoretsze-pilkarskie-derby-na-swiecie-top-15/ga/c2-14665957/zd/40810827;>> NIE TYLKO EL CLASICO. TOP 15 NAJGORĘTSZYCH PIŁKARSKICH DERBÓW ŚWIATA <<;nf[/a]\nMateriał oryginalny: Regionalny Totolotek Puchar Polski. Na Mazowszu nikt nie murował bramki. Mnóstwo hokejowych wyników! - Polska Times


Sprawdź Numer - Eventy - Polki.pl\nOrange, Plus, a może Era? Migracje abonentów z sieci z zachowaniem dotychczasowego numeru, wprowadziły nieco zamieszania. Jak uniknąć wpadek? Sprawdź numer.\nKarolina Górska / 04.04.2008 14:27\nJakiś czas temu, operatorzy telefonii komórkowej wprowadzili możliwość przejścia do innej sieci z zachowaniem dotychczasowego numeru telefonu. Jest to rozwiązanie wygodne dla właściciela numeru, bowiem nie jest on uwiązany do jednej sieci i w każdej chwili może zmienić operatora, jeśli jego oferta wyda Mu się bardziej korzystna. W tej sytuacji, unikamy kłopotliwej, często nie tylko dla nas, ale i dla naszych znajomych zmiany numeru kontaktowego.\nRozwiązanie to – jak wszystko w życiu – ma jednocześnie dość istotną wadę – trudno zidentyfikować sieć na podstawie numeru telefonu. Dotychczas, bez problemu mogliśmy rozróżnić, które numery telefonu należą do sieci Orange, a które do Plusa czy Ery. Aktualnie, kiedy możliwe są migracje między operatorami, musimy dowiedzieć się od właściciela numeru, do jakiej sieci tak naprawdę należy jego numer. Jakie to ma znaczenie?\nJak wiadomo, większość operatorów oferuje swoim abonentom zniżki bądź darmowe minuty na rozmowy ze wszystkimi numerami w tej samej sieci. Dotychczas bez problemu mogliśmy zidentyfikować osoby, które posiadają telefony w tej samej sieci co my – teraz jest to nieco utrudnione.\nWychodząc naprzeciw oczekiwaniom abonentów oraz użytkowników telefonów komórkowych – stworzono witrynę internetową, która umożliwia określenie do jakiej sieci należy numer, na który chcą zadzwonić.\nPod adresem www.sprawdznumer.pl możemy wpisać numer znajomego, a następnie zobaczyć w jakiej sieci posiada on Telefon – teraz bez problemu zidentyfikujesz operatora swojego rozmówcy.\npod adresem www.sprawdz-numer.pl można również sprawdzić przynależność do operatora wirtualnego