Udar nie jest chorobą osób starszych i zdarza się coraz częściej u tych po 40 roku życia, a nawet młodszych. Jest śmiertelnym zagrożeniem dla pacjenta, dlatego warto wiedzieć, co robić by udaru nie mieć i jak pomóc, jeśli wystąpi.\nUdar to obumarcie jakiejś części mózgu z powodu niewystarczającego zaopatrzenia tkanek w krew. Doprowadza to do upośledzenia określnych funkcji neurologicznych. Wyróżniamy udar krwotoczny (potocznie nazywany wylewem) i udar niedokrwienny. Udar krwotoczny powstaje w wyniku uszkodzenia ściany tętnicy i wylewu krwi do okolicznych tkanek. Udar niedokrwienny to zaburzenia drożności naczynia, przepływ krwi zostaje ograniczony lub całkowicie zablokowany. Najczęstszą przyczyną jest miażdżyca tętnic mózgowych lub zator.\nLiczy się każda sekunda…\nW przypadku, kiedy widzimy, że coś dziwnego dzieje się z nami lub inną osobą, trzeba szybko wezwać pomoc. Szybka reakcja otoczenia, może uratować życie.\n- wykrzywiona twarz, opuszczony kącik ust,\n- brak czucia po jednej stronie ciała, bądź chory czuje drętwienie,\n- osłabienie kończyn po jednej stronie, utrata równowagi,\n- niewyraźne mówienie, osłabienie mięśni języka i garda,\n- zaburzenia widzenia, niedowidzące oko, ograniczenie pole widzenia.\nJeżeli pojawi się którykolwiek z powyższych objawów, należy jak najszybciej zadzwonić po pogotowie. Bardzo ważne jest zapamiętanie, o której godzinie zaczęły się zmiany, ponieważ przy udarze niedokrwiennym do 3 godzin lub czasami do 6 godzin po rozpoczęciu udaru wprowadzą w szpitalu specjalistyczne leczenie.\nCzym grozi udar?\nUdar mózgu powoduje obumieranie obszarów mózgu, które są odpowiedzialne za poszczególne funkcje organizmu. Możemy przestać mówić, mieć paraliż lub może dojść do zaburzeń zdolności poznawczych. Intensywna rehabilitacja może pomóc w przywracaniu utraconej sprawności, ale czasami niektórych zmian cofnąć się nie da. Ćwiczenia fizyczne i zabiegi fizjoterapeutyczne poprawiają sprawność ruchową i ogólne samopoczucie. U chorych z niedowładem kończyn potrzebna jest nauka chodzenia, a fizjoterapeuci poprawiają też sprawność rąk. Niektórzy chorzy muszą walczyć z afazją, mają trudności w nazywaniu przedmiotów, nie pamiętają imion znajomych osób i nie potrafią właściwie budować zdań. Wtedy pomocą służy logopeda. Pokonanie trudności emocjonalnych ułatwia psychoterapia. To ciężka praca dla chorego, specjalistów i dla całej rodziny.\nCzasami nie wiadomo, co było przyczyną udaru. Można jednak wskazać czynniki, które zwiększają ryzyko jego występowania. Jeśli masz kłopoty z cukrzycą, chorobami układu krążenia (wady serca, migotanie przedsionków), nadciśnieniem tętniczym, podwyższonym cholesterolem, palisz papierosy, nadużywasz alkoholu, masz migrenę i przeżywasz stres, a do tego jesteś otyły to możesz mieć kłopoty.\nNajlepszym sposobem zapobiegania udarowi jest stosowanie zdrowej diety, regularne ćwiczenia, oraz unikanie palenia papierosów i ograniczenie picia alkoholu. Zazwyczaj zaleca się dietę niskotłuszczową i bogatą w błonnik. Duże ilości owoców i warzyw oraz produkty pełnoziarniste. Trzeba również zdecydowanie ograniczyć spożywanie soli.\nNo i oczywiście aktywność fizyczna. Takie zmiany pomogą uniknąć miażdżycy, wysokiego ciśnienia krwi i wysokiego poziomu cholesterolu. Warto o tym pamiętać, że nadwaga zwiększa ryzyko udaru mózgu o 30 %.\nPowinno się również przeprowadzać badania okresowe i być pod kontrolą lekarza rodzinnego. Wczesne wykrywanie problemu i skuteczne zapobieganie to podstawa.\nLiczy się głos wsparcia\nUdar zmienia życie. Spośród osób, które przeżyją około 20% chorych wymaga stałej opieki, 30% osób wymaga pomocy w niektórych czynnościach, a 50% wraca do pełnej sprawności. Rehabilitacja po udarze mózgu jest procesem skomplikowanym i długotrwałym. Oprócz fizjoterapii i logopedii, ogromnie istotna jest pomoc psychologa, który pomoże przywrócić radość z życia, a także poczucie niezależności, aby pacjent nie czuł się ciężarem dla bliskich. Chory powinien nauczyć się radzić sobie ze stresem, a przede wszystkim odnaleźć się w życiu rodzinnym, osobistym i społecznym.\nBardzo ważna jest nasza pomoc, choć SMS ze słowami, które dadzą siłę do walki. Człowiek, który zachoruje, czeka na nasz głos wsparcia.


Od września obowiązkowe opłaty za każdą reklamówkę - ŚwiatOZE.pl\nOd września obowiązkowe opłaty za każdą reklamówkę\nMinisterstwo Środowiska poinformowało, że od 1 września bieżącego roku wchodzi w życie nowelizacja ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.\nZ uwagi na brak osiągnięcia planowanych efektów ekologicznych resort środowiska podjął decyzję o objęciu wszystkich reklamówek foliowych o grubości powyżej 15 mikrometrów opłatami, potwierdził minister Henryk Kowalczyk. Nowelizacja czeka na podpis prezydenta, po czym wejdzie w życie z początkiem września.\nWedług ministerstwa ustawa, która obowiązuje od 1 stycznia 2018 roku, nie spełniła swojej roli. Szacowane wpływy do budżetu państwa z tytułu opłaty za foliówki w 2018 roku wyniosły tylko 64 mln zł, zamiast 1,15 mld zł.\nMinister Kowalczyk przyznał, że: “przedsiębiorcy obchodzą przepisy nakazujące pobieranie od klientów opłat recyklingowych za torby foliowe o grubości mniejszej niż 50 mikrometrów”. Z przeprowadzonych kontroli wynika, że sprzedawcy oferują bez opłaty recyklingowej torby grubsze, przez co skarb państwa ma tracić miliony złotych. Z obowiązku opłaty wyłączone są najcieńsze torebki i folia do owijania produktów, np. pieczywa, warzyw. Foliówka wydawana w sklepach będzie kosztowała 20 groszy plus podatek VAT.


Benito Juarez/III - Wikiźródła, wolna biblioteka\nBenito Juarez - III\nPrzekręciwszy klucz w zamku, Sternau zauważył natychmiast czekającego nań klucznika. Wyszedł przez przeciwległe drzwi i podał Sternauowi latarkę.\n— Prędzej, sennor, — szepnął. — Brat mój odbierze klucze.\nSternau przebiegł przez pokoje, zamykając za sobą wszystkie drzwi. Dozorca czekał w umówionem miejscu.\n— Dzięki Bogu! — rzekł. — Już trapiły mnie obawy.\n— Okazuje się, że płonne. Oto klucze i latarka. Już na mnie pora.\nOdszedł i, niezauważony, opuścił miasto. Znalazł konia w tem samem miejscu, w którem go przywiązał. Gdy zastanawiał się, czy ma tutaj czekać, nagle usłyszał kroki, zbliżające się zwolna. Ukrył się za drzewem. Niebawem jednak poznał nadchodzącego człowieka po chrząkaniu.\n— André? — zapytał.\n— Już pan wrócił? Proszę wybaczyć, że się oddaliłem. Trapiony niepokojem, nie mogłem usiedzieć u sennority. Coś gnało mnie z miasta. Opuściłem je, aby się dowiedzieć, czy nasi nadchodzą.\n — Ach, ci Apacze jeżdżą wspaniale, Juarez jest również świetnym jeźdźcem.\n— Co takiego? Czy przybył już razem z nimi?\n— Tak; omal nie zajeździli koni na śmierć.\n— Któż przybył?\n— Juarez, obydwaj wodzowie Apaczów, wszyscy ich towarzysze i około stu najlepszych jeźdźców z pośród wojowników. Pośledniejsi jeźdźcy są jeszcze w drodze.\n— Stu jeźdźców? To wystarczy, śpieszmy!\nOdwiązali konie i opuścili lasek. Po niedługim czasie dotarli do Apaczów. Poznali ich w ciemności po głosach. Juarez podszedł do Sternaua i rzekł:\n— Ach, sennor! Była to najstraszliwsza jazda w mem życiu. Miałem takie wrażenie, jakdybyjakgdyby mnie łamano kołem.\n— Musi więc pan odpocząć.\n— O nie, sennor! Chcę sam prowadzić akcję. Powinienem pokazać Meksykanom, że gotów jestem dla wolności naszej ojczyzny ponieść każdą ofiarę. Sennor André mówił mi już, że był pan u komendanta.\n— Tak jest. Rozmawiałem z nim w obecności wszystkich oficerów. Potwierdził, że dekret, skierowany przeciwko republikanom, umocniono rozkazem specjalnym. Zwolennicy nasi będą traktowani jak bandyci. Francuzi nie uważają pana za osobistość, z którą można pertraktować. Chcieli mnie schwytać i dziś jeszcze w nocy rozstrzelać.\n— Czy oświadczył sennor, że odpowiem im wet za wet?\n— Wyśmieli mnie.\n — Więc nie wiedzą jeszcze, co zaszło w forcie?\n— Nie mają pojęcia. Zakomunikowałem im to, lecz nie mogłem ocenić wrażenia, jakie wiadomość wywarła, musiałem bowiem salwować się ucieczką.\n— Jakże z zakładnikami?\n— Niema mowy o ułaskawieniu. Decyzja rozstrzelania jest nieodwołalna. Miano i mnie rozstrzelać wraz z nimi.\n— Musimy więc czekać aż do czasu egzekucji i wtedy dopiero przeszkodzić morderstwu. W odpowiedniej chwili otoczymy kondukt egzekucyjny i wybijemy co do nogi. Żal mi oczywiście tych niewinnych ludzi, ale cóż począć?\n— Jeżeli chce pan uniknąć przelewu krwi niewinnych, znajdzie się prostsza droga. Poprostu schwytamy wszystkich oficerów załogi i zmusimy ich do oddania Chihuahua bez strzału.\n— Caramba! Gdyby to było możliwel\n— Ależ nic trudnego, sennor. Oficerowie zebrali się obecnie u komendanta. Zakradniemy się do ratusza i obezwładnimy wszystkich. Podobno jest tutaj sto wojowników. Połowa wystarczy, aby cały obóz wziąć do niewoli.\n— A czy uda nam się zakraść do siedziby oficerów?\n— Bezwątpienia. Wszedłem w porozumienie z klucznikiem ratusza. To właśnie dzięki niemu udało mi się wymknąć.\n— W jaki sposób odnalazł pan tego człowieka?\n— Dozorca domu, w którym mieszka sennorita Emilja, jest jego bratem.\n — Teraz rozumiem. Czy można pomówić bezpiecznie z sennoritą Emilją?\n— Tak. Podejmuję się zaprowadzić pana do niej, zapewniając powrót.\n— Doskonale. Chodźmy więc. Pragnąłbym pomówić z sennoritą Emilją przed ostateczną decyzją.\nOpuścili oddział i poszli w kierunku miasta. Dotarli do domu sennority, nie spotykając nikogo.\n— Chihuahua nie wygląda wcale na miasto, okupowane przez nieprzyjaciela, — rzekł Juarez. — Zaczynam wierzyć, że pokonamy Francuzów bez trudności.\nW ciemnej sieni stał dozorca.\n— Kto idzie? — zapytał.\n— Znowu ja, Sternau. Jakże było w ratuszu?\n— Doskonale, sennor. Brat mój oświadczył komendantowi, że podano panu konia i że ruszył sennor w kierunku południowym. Wysłano pościg.\n— Świetny pomysł. Czy można jeszcze pomówić z sennoritą Emilją?\n— Zawsze gotowa pana przyjąć, sennor. Czy mam zapalić światło?\n— Nie, przecież znam drogę.\nWszedł z Juarazem na górę. Minąwszy korytarz, stanęli w pokoju sennority. Na widok prezydenta wydała okrzyk radości i, wyciągając doń rękę, zawołała:.\n— Witajcie nam w mieście, presidio! Jestem dumna, że was pozdrawiam pierwsza.\n— Dziękuję, sennorita, — rzekł Juarez z właściwą sobie łagodną powagą. — Niemało przyczyniła się pani do mego przybycia. Właściwie powinienem pozwolić pani wypocząć, jestem jednak niewdzięczny i wysyłam panią na dalszą walkę.\n— Otrzymam nowe zlecenia? — zawołała z radością.\n— Tak. Mam zamiar posłać panią do Meksyku, do cesarza.\nZarumieniła się, zachwycona słowami Juareza.\n— Czy w misji urzędowej?\n— To zależy. Sprawa państwowa, tajna. Ale o tem później. Zajmijmy się narazie chwilą obecną. Jakim człowiekiem jest komendant Chihuahua?\n— To figura przeciętna, sennor. W miarę odważny, w miarę tchórzliwy, w miarę skąpy i w miarę lekkomyślny.\n— Nie należy się go obawiać?\n— Czy są pomiędzy oficerami ludzie, którzy potrafią zachować się wyjątkowo w wyjątkowem położeniu?\n— Nie. Nawet pułkownik Laramel, który niedawno przybył, jest raczej okrutnikiem, aniżeli wybitnym wojskowym.\nJuarez zmarszczył czoło i rzekł:\n— Słyszałem o nim, muszę go sobie dokładnie obejrzeć. Trzeba pani bowiem wiedzieć, że sennor Sternau zaproponował nie czekać na godzinę egzekucji, a poprostu teraz zaskoczyć oficerów w ratuszu.\nOczy Emilji zabłysły radośnie:\n— To świetny plan! — rzekła.\n— Zaproponowałbym rzecz następującą — począł Sternau. — Pięćdziesięciu ludzi obsadzi główne wyjścia miasta. Mamy przecież odpowiednich przywódców. Wystarczy wymienić tylko małego strzelca, Mariana, Bawole Czoło i obydwu wodzów Apaczów. Z pozostałymi pięćdziesięcioma wejdziemy do ratusza i weźmiemy oficerów do niewoli. Zaskoczymy ich i nie będą mogli stawiać oporu. Pod grozą śmierci oddadzą wszystkie wojska w nasze ręce.\n— Projekt jest dobry — rzekł Juarez. — W ten sposób zapobiegniemy przelewowi krwi.\n— Do rana będziemy trzymać ratusz, o świcie zorjentujemy się, co czynić dalej. Do tego czasu przybędzie reszta naszych ludzi.\n— Wśród czternastu tysięcy mieszkańców miasta — wtrąciła sennorita — są setki oddanych patrjotów. Na wieść, że prezydent wrócił, bez wahania chwycą za broń. Znam wszystkich. Mimo, iż jest noc, roześlę natychmiast wezwania do najwybitniejszych wśród nich.\n— Podoba mi się ten plan — rzekł Juarez. — Ale nie chciałbym, aby wykonywała go pani osobiście. Proszę mi wskazać człowieka, któremu możnaby powierzyć tę misję.\n— Mieszka tu skromny człowiek, który gotów jest oddać życie za rzeczpospolitą. Zna wszystkich patrjotów w mieście.\n— Gospodarz venty, mieszczącej się w domu naprzeciw.\n— Nie śpi jeszcze?\n— Przypuszczam, że nie; a zresztą nietrudno go obudzić.\n — Dobrze; rozpoczynam więc działać. Sennor Sternau, okazywał mi pan dotychczas tyle zainteresowania, że mogę, zdaje się, liczyć na pańską pomoc.\n— Oczywiście — odparł Sternau. — Jestem do usług.\n— Będzie pan łaskaw pójść do naszych ludzi i zarządzić, co pan proponował, a więc sprowadzić pokryjomu tych pięćdziesięciu. Potem udamy się do ratusza. Schodząc nadół, proszę mi przysłać dozorcę.\nSternau odszedł, a po chwili zjawił się dozorca. Ponieważ w bramie było przedtem ciemno, dozorca nie zauważył Juareza. Gdy wzrok jego padł nań teraz, nie mógł ukryć wielkiej radości.\n— Mój Boże, prezydent! — zawołał. — Ach, sennor, czy to możliwe?\nNa twarzy jego malował się szczery zachwyt. Juarez podał mu rękę, mówiąc:\n— Tak, to ja. Znacie mnie osobiście?\n— Widziałem sennora, gdy pan stąd ruszał do Paso del Norte. Czy wie sennor, co ryzykuje, przybywając osobiście do Chihuahua?\n— Ryzyko nie jest zbyt wielkie. Przeciwnie, mam nadzieję dziś jeszcze zawładnąć miastem i liczę na waszą pomoc. Czy jesteście pewni swego brata, klucznika w ratuszu?\n— Najzupełniej, sennor. To równie dobry republikanin, jak ja.\n— Idźcie więc do niego i powiedzcie, by mi otworzył tylną bramę tak samo, jak to uczynił przedtem dla sennora Sternaua.\n — Sennor chce się udać do oficerów? Wezmą pana do niewoli, sennor!\n— Nie wzięli przecież doktora Sternaua, mimo iż był sam; a ja przyprowadzę pięćdziesięciu Indjan i wezmę panów oficerów do niewoli.\n— Pięćdziesięciu Indjan? To wystarczy w zupełności. Śpieszę zawiadomić brata. Otworzy wszystkie drzwi.\n— Doskonale! Po drodze wstąpcie do venty i powiedzcie gospodarzowi na ucho, żeby zaraz przyszedł.\nDozorca oddalił się. Wkrótce wszedł gospodarz, uszczęśliwiony, że widzi Juareza. Otrzymał doniosłą misję.\nPo niedługim upływie czasu wrócił Sternau z wiadomością, że Apacze są gotowi.\n— Ruszamy więc — rzekł Juarez.\nEmilja prosiła, by byli bardzo ostrożni; doszedłszy do drzwi, Juarez odwrócił się nagle i rzekł do niej:\n— Przyszła mi pewna myśl do głowy, sennorita. Czy miałaby pani odwagę nam towarzyszyć?\n— Oczywiście — odparła szybko. — Idąc z wami, nie będę przeżywała męki niepokoju.\n— Chcę panią zabrać z innego powodu. Zostanie pani wysłana do Meksyku do cesarza, chodzi więc o to, aby sennoritę przedstawić jako jego zwolenniczkę. Jutro otrzyma pani szczegółowe instrukcje. Teraz niechaj sennorita uda się do oficerów przed nami i niech im powie, że dowiedziała się pani od jednego ze swych szpiegów, iż maszeruję na Chihuahua. Niech im pani oświadczy, że mam zamiar ruszyć natychmiast na ratusz i zająć go. Niech przedsięwezmą środki ostrożności; resztę pozostawiam pani sprytowi. Zjawię się w odpowiedniej chwili. Może się pani nie przebierać — strata czasu. Lepiej, by oficerowie myśleli, że pani przybiegła do nich zaraz po otrzymaniu tej wiadomości.\n— Narzucę więc tylko mantylę. —\nGdy wszyscy troje opuścili dom, na ulicach było tak ciemno, że nie zauważyli Indjan, leżących na ziemi wzdłuż murów.\nTłumiąc kroki, dotarli do tylnej strony ratusza. Dozorca stał w bramie.\n— Wszystko w porządku? — zapytał Juarez.\n— Wszystko, sennor, — odparł stary.\n— Gdzie wasz brat?\n— Stoi ze ślepą latarką na schodach, aby was poprowadzić, sennor. Pójdę ostatni i zamknę drzwi.\n— Oficerowie są razem?\n— A gdzie Apacze? — zwrócił się Juarez półgłosem do Sternaua.\nLedwie zdążył wypowiedzieć pytanie, wyrosła w mrokach ciemna postać i szepnęła:\n— Jesteśmy tutaj.\nW jednej chwili stanęło obok niej pięćdziesięciu czerwonoskórych.\nGdyby ktoś chwilę później przypatrzył się górnemu piętru, zauważyłby, jak migoce i gaśnie ruchome światło to w tem, to w owem oknie. — —\nPułkownik Laramel powoli przychodził do siebie po uderzeniu pięścią, które mu zadał Sternau. Przytomność wróciła mu wprawdzie dawno, doznał jednak tak silnego wstrząsu mózgu, że jeszcze nie ostygło oszołomienie.\n— Gdybym miał pod ręką tego łotra, kazałbym go zachłostać na śmierć! — rzekł gniewnie.\n— Schwytamy go bezwątpienia — pocieszał komendant.\nZapukano do drzwi; gdy się otworzyły, oficerowie zerwali się ze zdumieniem ze swych miejsc. W drzwiach stanęła Emilja.\n— Pani tutaj, sennorita? — zapytał komendant — O tak późnej porze?\n— Nie jest to wprawdzie godzina wizyt, lecz obowiązek nakazywał mi odszukać panów.\n— Obowiązek? To brzmi bardzo poważnie.\n— Jest to też sprawa poważna, sennores.\n— Proszę siadać; słuchamy.\nKomendant podał Emilji krzesło; czyniąc odmowny ruch ręką, odrzekła:\n— Proszę mi wybaczyć, sennor, że nie siadam. Przybywam w najwyższym pośpiechu, aby zakomunikować, iż grozi wam największe niebezpieczeństwo.\nKomendant przestał się uprzejmie uśmiechać i zapytał poważnie:\n— Zawiadamiam, że Juarez się zbliża.\n— Ach, tylko tyle! Myślałem, że przynosi pani znacznie gorsze nowiny.\n— Jestem zdumiona. Czyż to nie najgorsza nowina, jaką mogłam przynieść?\n — Nie. Zresztą byłem na nią przygotowany. Już dziś wieczorem doniesiono mi, że Juarez opuścił El Paso del Norte, aby znów zawładnąć prowincją Chihuahua, chociaż ten Indjanin, który sobie wyobraża, że jest prezydentem Meksyku, nie może być dla nas niebezpieczny.\n— Myli się pan, panie pułkowniku! Oświadczono mi, że pobił wasze wojska.\n— Słyszałem już o tem — odparł.\n— Przyjmujecie tę wiadomość z uśmiechem?\n— Tak jest, bo to blaga, wyssana z palca, aby nas przestraszyć.\nKomendant nie wierzył wprawdzie, że to kłamstwo, nie chciał tego jednak okazywać sennoricie.\n— Jestem przekonana, że to prawda. Wiadomość tę przyniósł mi człowiek wiarogodny. Wiadomo wam przecież, że wszędzie mam swoich ludzi. Wśród nich znajduje się także pewien meksykański poszukiwacz złota. W ostatnich czasach był w Guadelupie świadkiem rozgrywających się tam walk.\n— Ach, gdzież jest teraz?\n— W mojem mieszkaniu. Przybył dziś wieczorem.\n— Można z nim pomówić?\n— Tak. Przyślę go tutaj jutro, o ile będzie jeszcze czas.\n— Dziwnie brzmią pani słowa.\n— Bo grozi niebezpieczeństwo. Człowiek ten jechał z Guadelupy bez przerwy; twierdzi, że Juarez następuje mu na pięty.\n — To może tylko powiedzieć poszukiwacz złota. Przecież Juarez nie zechce się narażać na niewolę, lub rozstrzelanie?\n— Przypuszcza pan, panie pułkowniku, że przybędzie w niewielkiem otoczeniu?\n— Może przyłączy się do niego kilku awanturników.\n— Znowu się pan myli. Prowadzi ze sobą kilkuset Apaczów.\n— Pah! Kilka tysięcy nie zawładnie miastem.\n— Mogą się jednak podkraść.\n— Cóż to szkodzi? — rzekł komendant, wzruszając lekceważąco ramionami.\n— Skąd pewność, że Juarez nie znajduje się już w mieście wraz ze swoimi Apaczami? Ma tutaj wielu zwolenników.\nZabrał głos pułkownik Laramel.\n— Zachowując cały respekt dla pani informacyj, — rzekł — muszę zauważyć, że gdyby Juarez znajdował się obecnie w mieście, wystarczyłby mój rozkaz, a dragoni wyrzuciliby go wraz z jego przybłędami.\n— Niech tylko spróbują! — rzekł ktoś głośno przy drzwiach.\nOficerowie ujrzeli człowieka, ubranego w strój meksykański, o twarzy zdradzającej pochodzenie indjańskie. Obrzucił towarzystwo bystrem spojrzeniem. Na ustach jego pojawił się uśmiech dumny, pełen godności.\n— Któż to się odważa wchodzić? — rzekł komendant — Kto pan taki?\n — Jestem Juarez, prezydent Meksyku, — odparł przybyły z prostotą.\n— Do licha! — zawołał pułkownik Laramel, dobywając rapira. — Tak, to on! Widziałem jego fotografję.\n— Poddajcie się dobrowolnie, sennores, — rzekł Juarez. — Opór nic nie pomoże.\n— Brednie! Chwytajcie go!\nPułkownik Laramel podszedł do Juareza. Juarez cofnął się nieco; widać było teraz, co się dzieje za drzwiami, przed któremi stał.\n— Naprzód! — rozkazał.\nLedwie zdążył wypowiedzieć to słowo, pokój napełnił się Apaczami. Oficerowie znaleźli się w mgnieniu oka wśród czerwonoskórych, którzy tak ich otoczyli, że nawet szaleniecby się nie opierał. Każdy z oficerów został odseparowany i otoczony czterema lub pięcioma Apaczami. Czerwonoskórzy rozbroili ich błyskawicznie, związali i, skneblowawszy, rzucili na ziemię.\n— Sennor Sternau! — zawołał Juarez.\nZawołany wszedł. Ujrzawszy go, Laramel uniósł się mimo krępujących więzów i zaczął wściekle rzęzić przez nos. Gdyby mógł otworzyć usta, z pewnością wydobyłby z nich jakieś okropne przekleństwo.\n— Zostaw mi sennor dziesięciu ludzi — rzekł Juarez do Sternaua. — Pozostałych zaprowadźcie do wartowni i z ich pomocą weźcie znajdujących się tam Francuzów do niewoli. Przedtem jeszcze musimy się zastanowić, co zrobić z tą kobietą.\nZwrócił się z poważną miną do Emilji, która stała skulona w najodleglejszym kącie i udawała, że jest owładnięta straszliwym lękiem.\n — Słyszałem kilka słów z pani rozmowy. Kim pani jest?\nMilczała, udając najgłębsze zakłopotanie.\n— Proszę odpowiadać! — huknął.\n— Nazywam się Emilja — odparła głosem cichym, nieco zachrypniętym.\n— Sennorita Emilja? Imię to jest mi dobrze znane — rzekł Juarez z zadowoleniem. — Należy pani do mych najzacieklejszych wrogów. Przyniosła mi pani więcej szkody, aniżeli cała brygada Francuzów. Postaram się unieszkodliwić panią! Gdzie pani mieszka?\n— Na Strada del Emyrado.\n— Każę dokładnie przeszukać pani mieszkanie. Jeżeli znajdzie się coś podejrzanego, każę powiesić panią, jak pierwszego lepszego szpiega. — Sennor Sternau, zabierzcie ze sobą tę kobietę! Trzeba ją związać i trzymać mocno pod strażą, dopóki nie zadecyduję o jej losie.\nSternau związał Emilję lassem w ten sposób, aby się wydawało, że istotnie nie będzie się mogła ruszyć.\n— Naprzód, marsz! — krzyknął brutalnym tonem.\nPchnął ją ku drzwiom i skinął na Apaczów, aby mu towarzyszyli.\nZa drzwiami zdjął z niej natychmiast lasso i rzekł:\n— Wybaczcie, sennorita; musiałem być tak brutalny.\n— Nie mogłam się niczego innego spodziewać, sennor, — odparła. — A teraz, sennor Sternau, czy mogę z panem pozostać?\n— Niech pani z tego zrezygnuje. Niewiadomo, czy ci, których chcemy obezwładnić, nie będą stawiali oporu. Otóż i klucznik. Niech pani pozwoli, aby ją odprowadził do mieszkania; proszę tam czekać na wiadomość.\nSpełniła polecenie; Sternau udał się do wartowni. — —\nŻołnierze wartowni nie mieli pojęcia o tem, co zaszło na pierwszem piętrze. Obezwładnienie oficerów odbyło się z tak niesłychaną szybkością, że żaden z nich nie pomyślał o wezwaniu pomocy.\nŻołnierze siedzieli na ławkach, opowiadając sobie kawały koszarowe; przerazili się niemało, gdy drzwi się otwarły i weszło trzydziestu Apaczów, aby w okamgnieniu zawładnąć wiszącemi na ścianie strzelbami. Rozprawa trwała krótko. Gdy już powalono i związano żołnierzy, Sternau kazał zamknąć bramę, aby wszystko, co się stało w ratuszu i co się jeszcze stać miało, nie doszło do wiadomości mieszkańców. — —\nTymczasem na górze Juarez prowadził poważną dyskusję z komendantem. Jeńcowi zdjęto knebel, aby mógł mówić. Juarez pozwolił mu usiąść na krześle; pozostali leżeli na podłodze. Juarez rzekł:\n— Podsłuchałem część waszej rozmowy z sennoritą Emilją. Mam wrażenie, że jesteście komendantem Chihuahua. Nie mylę się?\n— Nie — odparł zapytany lakonicznie.\n— W takim razie chciałbym sobie pozwolić na małą pogawędkę.\nKomendant odparł szybko:\n— Nie powiem słowa, dopóki nie zostaną mi zdjęte więzy. Tylko barbarzyńcy wiążą oficerów!\n— Macie rację, monsieur, — odparł Juarez ze spokojem. — Towarzysze pana skrępowali moich oficerów — wśród nich nawet dwóch generałów — i rozstrzelali bezprawnie. Mam więc dostateczne powody, dla których mogę uważać panów za barbarzyńców i tak ich traktować. Człowiek rozsądny zrozumie to i nie będzie się w żadnym wypadku uskarżał.\n— Użył pan fałszywego porównania. Rozstrzelani byli buntownikami.\n— Czy jestem buntownikiem, jeżeli wypędzam człowieka, który wdarł się do mego domu siłą lub podstępem, poto, aby mnie pozbawić własności? Nie bądźcie śmieszni! Zupełnie mi to obojętne, czy chcecie ze mną mówić, czy nie. Właśnie dlatego, że nie jestem barbarzyńcą, miałem zamiar postępować jak najłagodniej. Jeżeli przeciwstawicie się temu zamiarowi, sami poniesiecie skutki.\n— Nie boję się ich! — mruknął komendant.\n— To jakieś nieszczęsne zaślepienie, monsieur. Mam wrażenie, że nie orjentuje się pan, jakiemi siłami rozporządzam i jakie jest pańskie położenie.\n— Nie chcę na to odpowiadać. Odpowiedź dadzą moje wojska.\n— Wasze wojska? Pah! Chihuahua jest w tej chwili otoczona przeze mnie. Bez mojej woli nikt nie może wejść do miasta, ani wyjść z niego. Warta główna i wszyscy oficerowie są w mojej mocy. Wysłane przeciwko mnie wojska zostały pobite. Obywatele Chihuahua podniosą się jak jeden mąż na wiadomość o mem przybyciu. Czy dysponujecie tysiącami? Tych pareset waszych ludzi pokonam w przeciągu kilku minut. Pocóż więc chełpić się napróżno? Chce pan ze mną mówić, czy nie?\n— Nie mogę pana uznać za osobę, z którą wolno mi pertraktować.\nZapoteka ponuro ściągnął brwi.\n— To samo oświadczyliście memu pełnomocnikowi. Ośmieliliście się nawet grozić mu niewolą i śmiercią — zapowiedzieć, że będziecie mnie uważali za bandytę. Tymczasem rzecz ma się wprost przeciwnie. To wy wtargnęliście tutaj, was mógłbym nazwać bandytami.\n— Do licha! Gdybym nie był związany, pokazałbym wam, w jaki sposób oficer reaguje na tego rodzaju obrazy.\n— Pah! O obrazie nie może być mowy. Czarny Gerard uderzył was pięścią. Gdybyście byli osobą cywilną, nie pociągnęłoby to za sobą żadnych skutków, ponieważ jednak jesteście oficerem, naraziliście się dzięki temu na miano człowieka bez honoru. Przecież Gerard pozrywał wam nawet epolety; jest to największa hańba, jaka oficera spotkać może. Poniżam się, patrząc na was. Podobnie rzecz ma się z pułkownikiem Laramelem. Sennor Sternau uderzył go pięścią. Mam więc podstawy do twierdzenia, że się obecnie nie znajduję w towarzystwie gentlemanów. Pytam jeszcze raz: chce pan ze mną mówić, czy nie?\nOficer milczał zakłopotany.\n— Milczenie zdaje się wskazywać, że przyznajecie mi rację, — ciągnął Juarez. — Zresztą, nie chodzi mi wcale o to, kto z nas dwóch jest bardziej powołany do pertraktacyj. Niechaj fakty przemówią. W niewoli szumne słowa zakrawają na megalomanję. Proszę o odpowiedź, czy macie nowe rozporządzenie do dekretu z trzeciego października?\n— Mimo to, nie ustąpiliście. Teraz ja oświadczam, iż każdy obcokrajowiec, który napada na Meksyk z bronią w ręku, jest bandytą. Meksyk miał długi w Anglji, Hiszpanji i Francji, przeważnie wskutek rafinowanych oszustw. Zarządzono zwrot długów. W kraju panował nieporządek — głos ludu powołał mnie na prezydenta. Przyjąłem tę godność. Czułem, że mam dość siły, by podołać zadaniu. Udało mi się to istotnie. Dałem krajowi pokój, płaciłem regularnie długi. Gdy jednak nie chciałem dostarczyć miljonowych sum, wynikłych wskutek oszustwa, Anglja, Francja i Hiszpanja połączyły się, aby mnie zmusić do zapłaty. Po jakimś czasie Anglja i Hiszpanja ustąpiły, widząc, że mam rację. Tylko Francja ustąpić nie chciała; wysłała przeciw mnie swe legjony. Chwilowo nie miałem siły się oprzeć. A gdy Meksykanin nie chce znosić obcego jarzma, mienią go bandytą, pozbawiają życia. Czy wszelkie poczucie prawa i sprawiedliwości zamarło w was? Czyż wolno jednemu miastu usuwać burmistrza drugiego, obcego miasta? Czy wolno regentowi obcemu, który sam wdarł się na tron bezprawnie, usuwać regenta krajowego? Nie! Nigdy! Mogłem ustąpić przed siłą, mogłem cofnąć się, mogłem czekać na przyjście odpowiedniej chwili, kto jednak zechce na tej podstawie twierdzić, że nie jestem prezydentem Meksyku, ten, albo jest warjatem, albo nie ma sumienia i należy do rabusiów, dybiących na naszą własność. Powiedziano w Starym Testamencie: Oko za oko, ząb za ząb. Czy mam stosować tę zasadę wobec was, sennores? Czy mam pomścić zabitych, którzy padli, broniąc ziemi przed waszym najazdem? Czy mam pomścić niewinnych, zamordowanych na podstawie tego manifestu? Czy mam wykonać manifest na tych, którzy go wydali? Czy mam was, Basaine’a i tego, którego nazywacie cesarzem Meksyku, traktować jak bandytów? Czy mam zabić ich, skoro się dostaną w me ręce? Synowie cywilizacji, siejecie mord! Cóż wam na to odpowie Zapoteka? — Żal mi was. Lituję się nad wami, ponieważ miłość własna i chęć sławy zaciemniły wasze umysły i serca. Jeszcze w tym roku odbędzie się sąd, który wyda wyrok na waszą żądzę sławy, na chciwość waszą, na lekceważenie wszystkich praw i ustaw. Wyrok ten wróci ludowi czerwonoskórego Zapotekę, który przypomni narodom, że Bóg jest sprawiedliwy, że umie nagradzać i karać. Ponieważ osądzi was historja, ja się od sądu uchylam. Zapoteka stoi przed mordercami swego ludu, przed tymi, którzy zniszczyli jego kraj. Jeżeli będziecie mnie słuchać, wyjdzie to wam na lepsze, jeżeli nie — spadnie na was moja karząca pięść. Jam teraz panem Chihuahua. Jeżeli uznacie mnie jako takiego, jeżeli cofniecie się do głównej kwatery Basaine’a, obiecując, że ani wy, ani wojsko tutejsze nie podniosą na mnie ręki, zgodzę się, abyście odeszli stąd swobodnie, oddawszy broń. Jeżeli się nie zgodzicie, zniszczę załogę, a was nie rozstrzelam, ale utopię w rzece, utopię o tej godzinie i na tem miejscu, gdzie obywatele tego miasta mieli zostać rozstrzelani. Daję wam dziesięć minut czasu do namysłu. Odchodzę; każę wam powyjmować z ust kneble. Obok każdego postawię Indjanina z nożem w ręku. Kto będzie mówił zbyt głośno, kto się odważy spróbować ucieczki, temu Indjanin nożem przebije serce. Wyciągam rękę, by was ratować, — radzę nie odrzucać mej pomocy. Gdy wejdę, odpowiecie tylko krótkiem tak, lub nie, reszta mnie nie obchodzi!\nPo chwili obok każdego z oficerów stanął Indjanin; czerwonoskórzy powyjmowali oficerom lewą ręką kneble; w prawej trzymali noże, przygotowane do uderzenia. Juarez opuścił pokój, udając się do wartowni. — —\nSternau siedział przy stole, czekając na prezydenta; wpobliżu, częściowo na korytarzu, stali Apacze w najgłębszem milczeniu, oczekując dalszego biegu wypadków. Gdy Juarez wszedł, Sternau podniósł się i rzekł ze zdumieniem:\n— Tak prędko załatwił pan wszystko?\n— Wszystko? O nie! — odparł Juarez. — Wyszedłem, by oficerowie mogli się naradzić.\n— Postawił im pan ultimatum?\n— Tak. Chcę uniknąć przelewu krwi, nie chcę imienia mego plamić.\n— Jaki zostawił im pan wybór?\n— Albo potopię oficerów i rozstrzelam załogę, albo będą mogli odejść wolno, przyrzekłszy, że nie wystąpią przeciw mnie orężnie, i pozwoliwszy się rozbroić.\n— Wybór ciężki; z jednej strony haniebna śmierć, z drugiej odwrót bez walki, bez broni. Mam wrażenie, że spróbują pertraktować.\n— Oświadczyłem wyraźnie, że nie zniosę takiej próby. Dałem im dziesiećdziesięć minut czasu do powzięcia decyzji. Nie dodam do tego ani sekundy. Czy pan postąpiłby inaczej?\n— Zdaje się, że nie. Ale czy mogę prosić o coś, sennor?\n— Sprawa jest niezwykle pilna; obowiązkiem naszym jest uwolnić skazańców od obawy bliskiej śmierci.\n— Ma pan rację. Gdzie są ci ludzie?\n — Nie wiem; trzeba zapytać klucznika.\n— Niech się zajmie tą sprawą. Minęło dziesięć i pół minuty; muszę iść na górę.\nSternau poszukał klucznika. Siedział w swoim pokoju wraz z żoną i Emilją.\n— No i cóż, sennor Sternau? — zapytała Emilja na widok wchodzącego Sternaua.\n— Mam wrażenie, że wszystko dobrze, — odrzekł, a zwracając się do klucznika, zapytał: — Gdzie są zakładnicy, skazani na śmierć? W więzieniu?\n— Nie; trzymano ich tam do wczorajszego wieczora. Gdy się ściemniło, sprowadzono ich do ratusza. Leżą w piwnicy, związani.\n— Pilnuje ich kto?\n— Tak. Razem z nimi zamknięto pięciu żołnierzy i trzech francuskich kapelanów wojskowych.\n— Sprowadzę kilku Indjan. Zejdziecie potem ze mną do piwnicy.\nPo chwili Sternau przyprowadził dziesięciu Indjan, opatrzonych we wszystko, czego potrzeba do krępowania ludzi. Zeszli po kamiennych, masywnych schodach; dotarli do grubych, żelaznych drzwi, zamkniętych na dwa wielkie, mocne rygle.\n— W piwnicy pali się chyba światło? — zapytał szeptem Sternau.\n— Zgaście więc latarkę. Blask jej może paść na moich Indjan, a sądzę, że będzie lepiej, jeśli żołnierze spostrzegą czerwonoskórych wtedy, kiedy już nie czas będzie myśleć o ratunku.\nKlucznik włożył latarkę do kieszeni i odsunął rygiel. Gdy otworzył drzwi, oczom Sternaua ukazała się wielka hala, oświetlona niejasną lampą.\nW ten półmrok wślizgnęło się dziesięciu Indjan. Niemal jednocześnie rozległo się kilka okrzyków, ktoś zacharczał, ktoś chrząknął — wreszcie wszystko ucichło.\n— Uff! — zawołał jeden z Indjan.\nChciał powiedzieć przez to, że wszystko skończone.\nWszedł Sternau i polecił klucznikowi wyjąć latarkę. Można teraz było dokładnie obejrzeć zamkniętych w piwnicy ludzi. W ścianach tkwiły żelazne haki, do których przymocowano zakładników sznurami. Na ziemi leżało pięciu związanych żołnierzy oraz trzech duchownych.\n— Oswobodzić zakładników, — rozkazał Sternau — ale nie niszczyć sznurów. Przydadzą się dla innych.\n— Santa Madon a!Madonna! Czy już nas prowadzą na miejsce stracenia? — zapytał jeden z Meksykan.\n— Nie, jesteście wolni! — oświadczył Sternau.\n— Wolni? — rozległo się radosne pytanie.\n— Tak. Przychodzę wam oświadczyć, że Juarez przybył w samą porę i uratował wam życie.\n— Juarez! — wykrzyknęło radośnie przeszło trzydziestu ludzi.\nPosypały się okrzyki, pytania.\n— Zamilczcie, sennores, — rzekł Sternau. — Jeszcze nie jesteśmy panami miasta; musimy być ostrożni. Czy, otrzymawszy broń, bylibyście gotowi walczyć natychmiast za prezydenta?\n— Pułkownik Laramel — odparł prezydent — jest mordercą setek mych rodaków i nawet w uczciwej walce nigdy nie dawał pardonu; jemu to zawdzięczać należy egzekucję, której miano dokonać dzisiejszej nocy na dzielnych obywatelach miasta. Zachował się jak bandyta, będzie więc odpowiednio potraktowany. Bez sądu, bez wyroku. Powiesimy go na tym haku.\n— Nie ośmielicie się! — zawołał komendant. — Przecież to pułkownik.\n— Pułkownik jest w obecnej sytuacji takim samym szubrawcem, jak każdy inny łotr. Ma na sumieniu wszystkie okrucieństwa swych podwładnych.\n— Żądam sądu!\n— Nad bandytą? Pah! Gdybym nawet zwołał sąd, zapadłby wyrok, skazujący na śmierć przez powieszenie; o to może pan być spokojny.\nZwrócił się do Indjanina, stojącego obok pułkownika, i rzekł w języku Apaczów:\n— Ni ti päsettloh gos akäya at-ägo loriatdasa — powieś tego człowieka na lassie.\nPo tych słowach wskazał na zakrzywiony hak. Na haku tym wisiał zwykle podczas specjalnych uroczystości kandelabr.\n— Uff! — odparł Apacz.\nZdjął niezwłocznie lasso, zawiązał u końca pętlę. Potem ujął pułkownika i pchnął na środek pokoju. Z tą samą błyskawiczną szybkością zarzucił mu pętlę na szyję. Wtedy komendant zawołał:\n— Wstrzymajcie się! To zwykły mord! Protestuję!\n— Śmieszny protest — odparł Juarez. — Uratujecie go tylko w tym wypadku, jeżeli się poddacie.\nKomendant rzucił na Laramela pytający wzrok. W odpowiedzi pułkownik zacisnął pięści i potrząsnął głową. Zaślepiony ten człowiek nie wierzył jeszcze ciągle, by się odważono powiesić pułkownika.\n— Nie poddajemy się, ale nie zniesiemy dłużej takiego traktowania! — odparł zmieszany i stropiony komendant.\n— Zwarjowaliście chyba. Oto moja odpowiedź! — odparł Juarez i dał znak Apaczowi. Ten rzucił środkową część lassa wgórę z taką zręcznością, że rzemień ośmiokrotnie owinął się dokoła haka. Indjanin podciągnął lasso; raz, dwa, trzy — i pułkownik zawisł na suficie. Kurczowe jego ruchy sprawiały upiorne wrażenie.\n— Morderstwo, morderstwo! — ryczał komendant.\nReszta skrępowanych oficerów okazywała oburzenie poruszeniami ciała.\n— Nie chcę słuchać tego ryku — rzekł Juarez.\nSkinął na Apacza; w przeciągu jednej sekundy komendant miał znów knebel na ustach. Apacz, który trzymał lasso obydwiema rękami, przywiązał jego koniec do komina, nie chcąc się bez potrzeby natężać. — Juarez opuścił pokój, aby odszukać Sternaua. W wartowni powiedziano mu, że Sternau zszedł do piwnicy, by uwolnić zakładników. — —\nLatarka klucznika nie oświetlała dostatecznie długiego korytarza, dlatego też zakładnicy, uwolnieni cudem, nie poznali prezydenta.\n— Ci dzielni ludzie byli zamknięci w ratuszu? — zapytał Juarez.\n— Na szczęście, tak. Udało nam się bez wielkiego wysiłku ich uwolnić.\n— Byli strzeżeni?\n— Przez pięciu żołnierzy i trzech spowiedników. Ośmiu tych sennorów kazałem związać i pozostawić w tem samem miejscu, w którem pilnowali zakładników.\n— Doskonale. Widzę jednak kilku ludzi, noszących strzelby.\n— Mam zamiar uzbroić tych sennorów w broń żołnierzy. Oni gotowi umrzeć i walczyć za was.\n— Dziękuję wam, sennores, — odparł prezydent. — Wielka to i pożądana pomoc.\nWyciągnął do nich rękę. Dopiero teraz zorjentowali się, kto przed nimi stoi. Wydali okrzyk radości i głębokiej czci; ręce wszystkich wyciągnęły się do Juareza. Nie można było jednak tracić czasu. Juarez rzekł:\n— Naprzód uzbroicie się, sennores, później postanowimy, jak należy ukarać popełnioną nikczemność.\nZaprowadził ich do wartowni. Otrzymali od Meksykan strzelby i bagnety. Indjanom polecono przetransportować żołnierzy do piwnicy, poczem Juarez wraz ze Sternauem i Meksykanami wrócił do oficerów na górę.\nNa widok zawieszonego pod sufitem pułkownika, który nie dawał już znaku życia, Meksykanie wydali okrzyk grozy.\n— Oto, sennores, początek mego sądu nad przestępcami — rzekł Juarez, wskazując zwisające z lassa zwłoki pułkownika. — Ten pułkownik był naszym najzacieklejszym wrogiem. Jemu to przypisać należy, że miano was rozstrzelać. Mimo to byłem gotów jemu i pozostałym darować życie; ponieważ jednak nie chcieli w zaślepieniu opuścić miasta na me żądanie, kazałem go powiesić, aby przekonali się ci sennores, że nie żartuję. Reszta zostanie w najbliższym czasie potopiona i to w tem samem miejscu, gdzie panowie mieliście śmierć ponieść. Ten akt sprawiedliwości należał się tym wszystkim, którzy zginęli z morderczych rąk najeźdźcy.\n — Jako chrześcijanin uważam, że lepiej przebaczyć, niż mścić się. Ale to nie moja sprawa.\n— Będę jednak miał pańskie zdanie na uwadze.\nZwracając się do komendanta, rzekł:\n— Jak widzicie, jestem skłonny do łagodności, ale radzę nie opierać mi się i nie pobudzać mojej surowości. A więc, oddajecie Chihuahua, nie próbując skłaniać podwładnych do oporu?\n— Opuszczacie prowincję i śpiesznym marszem przez Durango, Zacatecas i Guanajuato wracacie wprost do Meksyku?\n— Obiecujecie nigdy przeciwko mnie nie walczyć, pan i wszystkie wojska francuskie, znajdujące się obecnie w Chihuahua?\n— Obiecuję w imieniu wojska.\n— Sporządzimy odnośny akt na piśmie, podpiszą go wszyscy oficerowie. Zgoda?\n— Jeszcze jedno. Czy kobieta, którą przychwytaliśmy z wami, jest szpiegiem?\nKomendant milczał zakłopotany.\n— To milczenie jest dla mnie najwyraźniejszą odpowiedzią. Ta kobieta-szpieg zasłużyła na stryczek, lecz zabójstwo zabłąkanej nie przynosi chwały. Nie ścierpię jej jednak wpobliżu.\n— Może jej sennor pozwoli udaudać się wraz z nami do Meksyku?\n— Hm. Gotowiście po drodze zostawić ją gdzieś, aby znowu zaczęła działać przeciwko mnie.\n — Zapewniam słowem honoru, że zwolnię mademoiselle Emilję dopiero w stolicy.\n— Dobrze, zgadzam się. Czy jesteście gotowi opuścić jutro Chihuahua?\n— W takim razie każę wszystkim wam zdjąć więzy. Niechaj ofiary kończą się na Laramelu. Zaraz przygotuję odpowiedni skrypt.\nApacze zwolnili oficerów z więzów i powyjmowali im kneble. Papier był pod ręką; natychmiast więc przystąpiono do pisania paktu. Gdy oficerowie podpisali, Juarez polecił Indjanom sprowadzić wszystkich żołnierzy z wylotów miasta i ustawić w szeregu przed ratuszem.\nKomendant kazał zagrać pobudkę; wkrótce uzbrojeni żołnierze ruszyli w kierunku kwatery głównej. Ponieważ zbudzono ich o tak niezwykłej porze, byli pewni, że stało się coś niezwykłego.\n— Czy mają się ustawić na placu w zwartym szyku? — zapytał komendant.\n— Nie — odparł Juarez. — Noc jest zbyt ciemna, by można jej ufać. Dwóch waszych oficerów stanie przy wejściu; niechaj posyłają każdego z żołnierzy do sali, umieszczonej na pierwszym piętrze, którą każę oświetlić.\nPotem Juarez polecił małemu André, by sprowadził gospodarza venty.\nGospodarz zjawił się natychmiast. Z rozkazu Juareza miał zwołać tych ludzi, których uważał za zupełnie pewnych.\nOgromna sala pomieściła wszystkich żołnierzy. Dowiedziawszy się, poco ich zwoływano, zdziwieni, oddawali broń niechętnie. Ze względu jednak na przeważającą liczbę Indjan, tłumili w sobie niezadowolenie, nie mając odwagi stawiać oporu. —\nNiedługo potem, ku tej samej bramie, ruszyli Francuzi z oficerami na czele. Była to droga cierniowa, gdyż na ulicach stali w długich rzędach Meksykanie i przyglądali się odwrotowi błyszczącemi radością oczami. Od czasu do czasu rzucano im jakieś przekleństwo, lub obelgę, do czynnych jednak wystąpień nie doszło.\nPierwsze kroki zostały poczynione. Północną granicę kraju oczyszczono z wrogów. Rozpoczął się sławny zwycięski pochód Zapoteki.\nNależy dodać, że Monclova wpadła również w przeciągu krótkiego czasu w ręce prezydenta.\nTeraz pomyślał Juarez o lordzie Drydenie, z którym miał się spotkać nad rzeką Sabinas.\nLiczba partyzantów wzrosła do kilku tysięcy. Mógł więc spokojnie zabrać ze sobą dwustu jeźdźców. Sternau wraz ze wszystkimi przyjaciółmi przyłączyli się do niego; polecono gromadzie pastuchów ruszyć z wozami, zaprzęgniętemi w woły. Juarez postanowił przewieźć na tych wozach ładunek, dostarczony przez lorda Drydena.\nMariano nie mógł się wprost doczekać spotkania z Anglikiem. Przecież lord powie mu z pewnością, co się dzieje z ukochaną. Czy żyje jeszcze? A może wyszła zamąż za innego? Gnany niecierpliwością, nie szczędził ostrogi koniowi. — —\nTę stronę ostatnio edytowano 6 paź 2018, 09:21.


10 najbardziej wartościowych srebrnych monet Morgan Dollar | Złoto inwestycyjne i złoto bulionowe\nHome 10 najbardziej wartościowych srebrnych monet Morgan Dollar\nWielu aukcjonerów i niektórzy dealerzy mają duże trudności z rozpoznaniem tak oczywistych i znanych egzemplarzy srebrnych monet jak Morgan Dollars, nawet pomimo tego, iż można je nabyć po bardzo korzystnych, często promocyjnych cenach tworząc jednocześnie całkiem dobrą kolekcję.\nNie chodzi tu jednak o to, aby nabyć jak największą liczbę monet, które są również nazywane egzemplarzami VAM (słowo „VAM” pochodzi od nazwiska autora popularnej publikacji poświęconej między innymi monetom Morgan dollar – „The Comprehensive Catalogue and Encyclopedia of U.S. Morgan and Peace Silver Dollars”). Obecnie istnieje ich tak wiele, że rzeczywiście niekiedy trudno jest odróżnić je od siebie.\nSkupmy się teraz na egzemplarzach Morgan uznawanych przez firmy gradingowe (które oceniają je często nawet bez dodatkowych opłat) oraz łatwo dostępnych na aukcjach internetowych, czy w specjalistycznych sklepach:\n1. 1878 8TF. „8TF” posiada osiem piór na ogonie orła (tailfeathers), który znajduje się na rewersie monety. Emisja tej monety objęła około 700 000 egzemplarzy, znacznie mniej jednak niż w przypadku Carson City dollars. „8TF” z oznaczeniem MS 63 mogą kosztować około 210 USD – prawie dwa razy tyle, co popularny krążek 1878 7TF rev 78.\n2. 1878 7/8TF strong. „7/8TF” posiada siedem piór na ogonie orła, choć na niektórych egzemplarzach występuje jeszcze pięć dodatkowych końcówek wystających spod piór ogona. Emisja tych monet objęła około 544 000 sztuk, czyniąc tę monetę jedną z najrzadszych z serii Morgan. MS63 kosztuje około 350 USD.\n3. 1878 7/8TF weak. Jak sugeruje nazwa, na monecie znajdują się tylko jedna lub dwie końcówki wystające spod głównego upierzenia występującego na ogonie orła. Są to rzadkie egzemplarze. Koszt takiej monety to około 160USD.\n4. 1878 7TF rev 79. Zazwyczaj 1878 7TF Morgans charakteryzują się spłaszczoną klatką piersiową wizerunku orła na rewersie, a końcówka górnej strzałki pod szponem zwierzęcia jest prosta lub równoległa. Na rzadszych egzemplarzach tych monet może być ona pochyła, a klatka piersiowa orła może być zaokrąglona. Cena krążka to około 175 USD.\n5. 1879 – S rev 78. Jak nazwa wskazuje, końcówka strzałki pod szponem orła jest prosta („S” od słowa „straight”). 1879 – S rev 79 został wyprodukowany w ilości ponad 9 mln egzemplarzy. Te z oznaczeniem MS63 kosztują około 75 USD, podczas gdy ten sam grading o rewersie 1878 kosztuje już 475 USD.\n6. 1882 O/S weak and strong. Charakterystycznym elementem tej monety jest „S” w środku „O” na znaku menniczym umieszczonym nad słowem „Dollar”. Jeśli na którymś z egzemplarzy „O” będzie jednocześnie przebite z dwóch stron ukośną linią, mamy do czynienia z „silnym” egzemplarzem („strong”). Jeśli nie, będzie to egzemplarz „słaby” („weak”). Koszt takiej monety 1882 – O MS 63 to 80 USD; wersja „weak” – 300 USD; natomiast „strong” (najbardziej poszukiwana) kosztuje już 1000 USD.\n7. 1890 CC Tailbar. Jest to najbardziej rzucający się w oczy egzemplarz. Cechą charakterystyczną jest niewielki ukos biegnący od pierwszego pióra w ogonie orła, sięgający aż do wieńca. Egzemplarz 1890 CC można kupić za około 100 USD, podczas gdy ten sam model w wersji Tailbar kosztuje już dwukrotnie więcej.\n8. 1899-O Micro O. Jest to bardzo powszechny i popularny numizmat. Ilość wyprodukowanych monet wynosi ponad 12 mln sztuk. Ocenione jako AU55, dostępne są za kwotę 35 – 40 USD. Prawie na wszystkich krążkach występuje znak menniczy w postaci litery „O”, jednak egzemplarze z mikroskopijnym „O” (mniejsze o około 60% o zwykłego „O”) będą już w znacznie większej cenie. AU55 osiągają cenę 300 USD.\n9. 1900 O/CC. Te monety kosztują podobnie jak powyżej wspomniane 1899 – O i są równie powszechne ze względu na dużą ilość ich emisji. Egzemplarze również ocenione na AU55, które posiadają dodatkowo literkę „C” nałożoną po obu stronach literki „O” osiągają już cenę ponad 200 USD.\n10. 1903 – S Micro S. Liczba wyemitowanych monet 1903 – S to 1 241 000 sztuk, a cena jaką trzeba za nie zapłacić to około 140 USD (z symbolem VG12). Jednak ten, kto nabędzie ów numizmat z mikroskopijnym „S” (powinien być on około 70% mniejszy od zwykłego), przy sprzedaży może śmiało otrzymać za niego kwotę nawet 500 USD.\nGrading monety 10-centowej Roosevelt: oznaczenie NGC Full Torch „FT” kontra PCGS Full Bands „FB”Design amerykańskiej pięciocentówki z 1913 r. Buffalo Nickel


Maffashion wdzięczy się do zdjęcia i pokazuje zaokrąglony brzuszek (FOTO) - Pudelek\n| 23.05.2020 19:30\nMaffashion wdzięczy się do zdjęcia i pokazuje zaokrąglony brzuszek (FOTO)\nSzafiarka wciąż nie potwierdziła informacji o ciąży, ale coraz śmielej wybiera stylizacje podkreślające jej wyraźnie zaokrągloną sylwetkę.\nMaffashion jest bez wątpienia jedną z najpopularniejszych polskich szafiarek. 32-latka od dawna budowała swoje imperium, ciężko pracując na miano najmodniejszej kobiety w polskim show biznesie.\nOstatnio Maff udało się wzbudzić sensację, kiedy znienacka pojawiły się doniesienia o jej związku z Sebastianem Fabijańskim. Niedługo później Pudelek jako pierwszy poinformował, że blogerka spodziewa się dziecka. Para została przyłapana przez paparazzi w specjalistycznej klinice ginekologicznej, która prowadzi utrudnioną przez Hashimoto ciążę Julki.\nDo tej pory Julka nie komentowała plotek o ciąży, ale wygląda na to, że puściła oczko do fanów, ubierając sukienkę podkreślającą krąglejszą sylwetkę. Na nagraniu z Instagrama wyraźnie widać, że Maff ma pełniejszą figurę i wyraźnie zarysowany brzuszek.\nMyślicie, że niedługo Julka oficjalnie potwierdzi ciążę?\nSuper Maff, ale z kandydatem ja tate i tak słabo trafiłaś.\nJest osobą publiczną i wręcz wyskakuje z lodówki, więc rozumiem zainteresowanie jej ciążą. Ale chyba każdy wie, że ona ma problemy z tarczycą, więc zajście i utrzymanie ciąży to naprawdę delikatna sprawa przy problemach hormonalnych. Więc jeśli woli to trzymać w tajemnicy i na jakiś czas zniknąć to jest to zrozumiałe i tak powinno zostać mimo wszystko. Jeśli faktycznie jest w ciąży to i tak się dowiemy, a jeśli nie to współczuję jej zmagania się z tymi plotkami, bo sami pisaliście że dziecko to jej marzenie. Sensacja sensacją, ale zachowajmy trochę człowieczeństwa. Nic się nie stanie jak nie usłyszymy o kolejnej ciąży. Btw Ellen Degeneres w swoim programie podpuszczala Mariah Carey, żeby przyznała się do ciąży. Przyznała się, a jakiś czas później poroniła. Nie bez powodu starała się to ukrywać w tajemnicy. Niech to będzie lekcją, że nie wszystko powinno być pożywką dla mediów.\nMiałam tak samo , miałam dlugo chlopaka ale cos mi w nim nie pasowało , 7 miesiecy pozniej zaszłam z innym w ciaze i jestem Mega nieszczęśliwa do dzisiaj a minęło 13 lat , kocham swoje dziecko ale ojciec to koszmar tesknie za tamtym do dzisiaj\nJuż nie histeryzujcie z tym Hashimoto. Choroba jak wiele, pod kontrolą lekarza tysiące kobiet przechodzi ciąże i ani im, ani dzieciom nic się nie dzieje.\nBiedna laska. Dała się zapylić egocentrycznemu aktorzynie zakochanym w sobie. Bardzo szybko będzie samotną mamą. Ma chociaż szczęście, że on jest bananem. Na Alimenty będzie\ndziewczyny ze zroionymi ustami nie powinny na insta pozować profilem bocznym, wygladaja jak pontony ;(\nubrać można choinkę! ubrania się zakłada, wkłada\nA może byście napisali coś o Andzi z Warsaw Shore?\nChyba jest bo po piersiach widać. Spuchły jej. Zawsze najpierw widać po piersiach. Jak koleżanka dopiero co się dowiedziała że jest w ciąży i nie przyznawała się do tego to od razu zauważyć można było. Biust to akurat szybko zaczyna puchnac już w drugim miesiącu wyraźnie widać zmiane\nzałożyła sukienkę, nie ubrała, sukienka nie jest goła, rozumiem, że to pudelek, ale naprawdę osoby które zatrudniacie powinny znać język polski\nNie śledzę tych trendy lasek, ale ta tutaj jest wyjątkowo niefotogeniczna. Może jednak to Pudel celowo tak źle dobrał zdjęcia? Ciąży gratuluję.\nKochani, sukienkę się zakłada, a nie ubiera, zapamiętajcie to\nA co ta osoba niby sobą reprezentuje wypłynęła na reklamach i niby co autorytet na ha ha ...\nCzy wszystkie ciąże w Polsce będą pokazywane przez 9 miesięcy? Kiedyś to było bardziej intymne, teraz wszystkie z gołymi brzuchami. Ale jak nie ma się czym zabłysnąć! Też byłam w ciąży, ale to była radość mojej rodziny\nAles trafiła, tyles wybierała, a trafiłaś jak kula w płot, z nim życia nie będzie\nPowodzenie w byciu samotną matką.\nnarazie nie widac ze jest zapylona


Z kim sypia teraz Britney ? | Plotki, zdjęcia, fotki, nago\nZ kim sypia teraz Britney ?\nSami nie możemy uwierzyć w tę wiadomość . Britney spotyka się z facetem Paris Hillton !\nParis niedawno rozstała się z Benji Maddenem. A od kilku dni z Benji spotyka się Britney Spears. Wiadomość tę donosi magazyn In Touch i miejmy nadzieję, że to prawda. W końcu niedawno pisalismy, że piosenkarka wybaczyła Kevinowi a tem znowu zabawiał się z prostytutkami. Czy ktos nadąży za tymi Amerykańskimi gwiazdami?\nWedług tabloidu, Britney i muzyk Good Charlotte, mają ze sobą romans i spotykają się w sekrecie od kilkunastu dni. Jeżeli jest w tym choć ciut prawdy, możemy być wkrótce świadkami prawdziwej wojny pomiędzy paniami.\nByli na kilku randkach. Spotkali się niedawno w hotelu The Peninsula w Beverly Hills i zjedli wspólnie obiad. Wygląda na to, że ona bardzo go lubi, a on polubił ją – donosi informator.\nA jak się poznała para? Sami nie możemy w to uwierzyć !\nPodobno menedżer Britney Spears wspólnie z jej ojcem Jamiem Spearsem, stworzyli listę potencjalnych kandydatów na chłopaka dla piosenkarki. Na liście tej znalazł się jeszcze : gwiazdor Gossip Girl, 23-letni Chase Crawford, 30-letni aktor Jesse Metcalfe i 23-letni pływak Michael Phelps.\nLarry wykonał kilka rozmów telefonicznych i stwierdził, że Benji będzie idealnym kandydatem, aby zacząć się spotykać z Britney. On chce, aby między Benjim i Britney wybuchł gorący romans, aby mogła wypromować swój najnowszy album, przed zbliżającą się światową trasą koncertową. Chodzi mu o wielką, medialną promocję. Chce zrobić jak najlepszą reklamę dla jej tournée. Dlatego chce ogłosić, że Britney i Benji są parą – kontynuuje źródło.\nTo jak swatanie księżniczki poza jej plecami, w królewskim państwie .\n« „Nie zależy mi na rozwodzie Gosi!”\nDorota Rabczewska kupiła Hummera! »


Zakonnik z Tyńca miał molestować również dorosłą kobietę? Dochodzenie klasztorne nie potwierdziło oskarżeń - RMF 24\nŚroda, 12 lutego 2020 (16:16)\nOpactwo benedyktynów w Tyńcu /\tJacek Bednarczyk /PAP\nBrat Grzegorz Hawryłeczko - rzecznik Opactwa Benedyktynów w Tyńcu - poinformował, że ojciec Artur w latach 2003-2013 był proboszczem parafii tynieckiej. Od 1997 r. do 2013 r. uczył religii. W kwietniu 2015 r. opat tyniecki mianował go przeorem czyli zastępcą opata. Dwa lata później - w kwietniu 2017 r. - do klasztoru dotarła informacja, że istnieje podejrzenie dopuszczenia się w przeszłości przez o. Artura molestowania seksualnego osoby dorosłej.\nSkargę wniosła kobieta, która miała być pokrzywdzona w tej sprawie. Opactwo poinformowało ją o możliwości złożenia zawiadomienia do prokuratury. Ponieważ nie zdecydowała się ona na podjęcie kroków prawnych, klasztor zawiesił o. Artura w posłudze duszpasterskiej i wysłał go do miejsca odosobnienia, w którym przebywał do 1 grudnia 2018 r. - poinformował brat Grzegorz Hawryłeczko.\nDodał, że w tym okresie przeprowadzono wewnętrzne dochodzenie klasztorne. Nie potwierdziło ono podejrzeń wysuwanych wobec zakonnika. Kobieta, która złożyła skargę, była - jak zapewnia opactwo - objęta opieką psychologiczną.\nOjciec Artur powrócił do klasztoru 1 grudnia 2018 r. Na okres próby utrzymano jego zawieszenie w pracy duszpasterskiej, a o. Artur rozpoczął pracę z psychologiem w celu oceny, czy jako duszpasterz odznacza się właściwą dojrzałością psychiczną - podał rzecznik opactwa.\nNie mógł przewodniczyć mszy, głosić kazań, rekolekcji, spowiadać, udzielać komunii\nInformacja dotycząca podejrzenia molestowania osoby małoletniej dotarła do przełożonego klasztoru w Tyńcu 20 września ubiegłego roku od rodziny pokrzywdzonej. Według tego zgłoszenia do molestowania miało dojść w 2010 r. Zgłoszenie to dotyczyło innej osoby niż ta, która złożyła poprzednią skargę. Opactwo wysłało doniesienie w tej sprawie do prokuratury 23 września. Klasztor zaoferował rodzinie wszelką dostępną pomoc - poinformował brat Hawryłeczko.\nDodał, że utrzymano ograniczenia wobec o. Artura - nie mógł przewodniczyć mszy, głosić kazań, rekolekcji, spowiadać, udzielać komunii; nie miał kontaktu z gośćmi opactwa, a każde opuszczenie klasztoru było szczegółowo ustalane.\nNa określonych warunkach miał pozwolenie na odwiedzanie krewnych w rodzinnym mieście, gdzie został zatrzymany 6 lutego na dworcu kolejowym. Informacji o jego miejscu pobytu w tym dniu udzielił policji klasztor - podał rzecznik.\nPodkreślił, że nieprawdziwe są informacje, że o. Artura odsunięto od nauczania religii w związku z tymi oskarżeniami.\nBp Szkodoń oskarżany o molestowanie. Nuncjatura broni hierarchy i "zapomina" o przedawnieniu\nRzecznik Opactwa Benedyktynów w Tyńcu zaapelował, żeby ze względu na toczące się postępowanie prokuratury i dobro osób, które biorą w nim udział "powstrzymać się od jednoznacznych osądów".\nArtur W. został zatrzymany przez policję w miniony czwartek. W prokuraturze usłyszał zarzut molestowania seksualnego osoby małoletniej. Jak powiedział PAP rzecznik krakowskiej Prokuratury Okręgowej prok. Janusz Hnatko mężczyzna miał popełniać przestępstwa w latach 2008-2010. Artur W. nie przyznał się do postawionych mu zarzutów. Złożył krótkie wyjaśnienia odpowiadając na pytania swojego obrońcy - powiedział prok. Hnatko.\nMężczyźnie grozi od 2 do 12 lat więzienia. Prokuratura zastosowała wobec niego dozór policyjny, zakaz zbliżania się i kontaktowania z pokrzywdzoną oraz zakaz opuszczania kraju.


Kategoria: Nieruchomości - Strona: 8 - katalogseo24.pl .:Grupa SEO 24:.\nBudownictwo to najprężniej rozwijająca się branża funkcjonująca w dzisiejszych czasach na rynku. Jednak w ostatnim czasie kryzys spowolnił nieznacznie rozwój tej gałęzi rynku. Jednak pomimo chwilowych problemów deweloperzy nie przestają budować nowych nieruchomości. Mieszkania Gdańsk, których budowa została rozpoczęta przed kryzysem zostaną dokończone w najbliższym czasie i oddane do użytku nowym lokatorom. Wartymi uwagi są nieruchomości wybudowane chociażby przy ulicy Zeusa w spokojnym zakątku ... pokaż więcej »\nFirma JLL zajmuje się kompleksowymi usługami finansowymi w branży nieruchomości. Podejmując decyzję o skorzystaniu z oferty tej firmy, możemy liczyć na kompetentną pomoc nie tylko przy wynajmie magazynu, ale także w trakcie różnych inwestycji na rynku nieruchomości. Warto zaznaczyć, że przedsiębiorstwo w tym momencie działa w 70 państwach w różnych rejonach świata. Firma oferuje również usługi doradcze, które rzecz jasna opierają się na szczegółowych analizach bieżących procesów na rynku nieruch... pokaż więcej »\nDziałające w Warszawie centrum konferencyjne Adgar oferuje klientom 3 całkowicie wyposażone budynki z pomieszczeniami biurowymi. Niezaprzeczalnym atutem centrum jest jego położenie w odległości mniej więcej 8 km od lotniska. Przedsiębiorstwo Adgar kieruje swoją propozycję przede wszystkim do osób zainteresowanych przeprowadzaniem konferencji w miłej atmosferze. W tym momencie centrum Adgar oferuje swoim kontrahentom aż siedem różnej wielkości sal konferencyjnych z najwyższej jakości sprzętem aud... pokaż więcej »\nTa witryna jest własnością biura nieruchomości – Villa Kołobrzeg. Skupia propozycje dotyczące każdego rodzaju nieruchomości, jak domy, mieszkania czy działki, które znajdują się w Kołobrzegu albo w okolicach. Szeroki wybór propozycji gwarantuje nie tylko biuro Villa Kołobrzeg, ale także pozostałe biura, które należą do Kołobrzeskiej Sieci Nieruchomości. Portal zawiera także wiadomości o korzystnej propozycji kredytów, jaka ułatwia zakup własnej nieruchomości, i konieczne artykuły odnośnie rynku ... pokaż więcej »\nAA Marketing - wynajem nieruchomości komercyjnych\nFirma AA Marketing od wielu lat jest liderem na lokalnym rynku nieruchomości komercyjnych. W swojej ofercie posiada biura i magazyny, lokale handlowe i produkcyjne oraz powierzchnie na reklamę wielkoformatową. ... pokaż więcej »\nJakikolwiek człowiek, który postanawia zacząć życie na własną "rękę" szuka położenia w którym mógłby osiedlić się na stałe. Jednym z takich terytoriów bez wątpienia są nowe mieszkania Łódź. Prezentuję więc stronę wszystkim, którzy jeszcze nie znają ich charakterystyki oraz rejonu w jakim są one wybudowane. Witryna www ta ma charakter informacyjny, ale dzięki temu dowiesz się wszystkich informacji, jakie zdołają przyjść na myśl podczas obserwowania nowego gniazdka. Odkryjesz nas także w... pokaż więcej »\nFirma zajmuje się przekrojową obsługą budynków w obszarze zarządzania nimi, utrzymania porządku i czystości, a także księgowości. Oferuje ona usługi na najwyższym poziomie dla tych, dla których liczy się skuteczność, komfort i w dodatku atrakcyjne koszty. Tutaj możesz otrzymać uniwersalną pomoc w zakresie prowadzenia dokumentacji nieruchomości, opracowywania przepisów, prowadzenia ewidencji lokali, negocjowania cen i sygnowania umów z dostarczycielami usług. Co więcej firma piastuje aktualną kon... pokaż więcej »\nPolsko-hiszpańska grupa inwestycyjna zajmująca się nieruchomościami biznesowymi. Swoją aktywność organizuje ona w Łodzi oraz w jej okolicach – Ozorkowie, Strykowie. Możesz skorzystać w niej z wynajęcia i zakupu profesjonalnie wykończonych i bardzo dobrze umiejscowionych własności takich jak biura, składy, lokale użytkowe. Firma w ofercie posiada także powierzchnie reklamowe. Dostępne nieruchomości odznaczają się też rewelacyjną wartością – bez zarzutu nadają się dla tych interesantów, którzy wyp... pokaż więcej »\nRealność cen na rynku nieruchomości w Poznaniu\nDoradcaRN.pl od 1999, to polecane biuro pośrednictwa w Poznaniu zorientowane na nieruchomości położone na Sołaczu, WIniarach, osiedlach mieszkaniowych na Winogradach, Piątkowie i północy Poznania. Od lat efektywnie pośredniczymy w wynajmie i sprzedaży mieszkań oraz domów, również w najbliższych rejonach Poznania. Specjalizujemy się w nieruchomościach z rynku wtórnego, a dzięki wieloletniemu doświadczeniu (od 1999), te rejony Poznania, w których skupiamy nasze wysiłki znamy, dosłownie jak własną ... pokaż więcej »\nWycena nieruchomości I Rzeczoznawca majątkowy Bielsko-Biała - Jurczak | Inwestycje budowlane\nJeżeli jesteś zainteresowany wyceną lokalu, mieszkania, działki, domu, nieruchomości rolnej lub leśnej powinieneś zgłosić się do naszej firmy. Oferujemy profesjonalną wycenę nieruchomości. Określamy wartość nieruchomości dla różnych celów. Działalność naszej firmy skupia się głównie na obszarze województwa śląskiego (Bielsko-Biała i okolice, Czechowice Dziedzice, Tychy, Pszczyna). Oprócz tego oferujemy usługi z zakresu doradztwa i analizy na rynku nieruchomości. Zapraszamy!... pokaż więcej »\nTanie, dobre i gotowe do odbioru mieszkania w Wejherowie czekają już na Ciebie. Kamienica Waśkowskiego to idealne miejsce dla Twoich najbliższych. Budynek jest usytuowany w centrum Wejherowa Śmiechowa, skąd jest rewelacyjny dojazd do Rumii oraz Redy. W okolicy nie brakuje sklepów, instytucji edukacyjnych oraz terenów zielonych, w których będziesz mógł aktywnie spędzać czas z rodziną. Na trzech kondygnacjach przygotowano 12 mieszkań o metrażu około 50 m2. Zaprojektowano również miejsca parkingowe... pokaż więcej »\nAby znaleźć wymarzone mieszkanie w Mińsku Mazowieckim, dom, działkę lub sprzedać posiadaną nieruchomość wystarczy się z nami skontaktować. Nasza firma działa na rynku nieruchomości już przeszło 20 lat dzięki czemu możemy zaoferować Państwu naprawdę wysoki poziom mieszkań. Posiadamy licencje zawodowe pośrednika w obrocie nieruchomościami i zarządcy nieruchomości wydane przez Ministra Infrastruktury oraz ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej. Tylko teraz mają Państwo niepowtarzalną s... pokaż więcej »\nJesteśmy specjalistami w obrocie nieruchomościami, którzy konsekwentnie stawiają na profesjonalną obsługę. Działamy na terenie miasta Wrocławia, a w zakres naszych usług wchodzi pośrednictwo w transakcjach sprzedaży i wynajmie powierzchni biurowych. Stawiamy na satysfakcję naszych klientów więc do pracy podchodzimy z zaangażowaniem i dużą dbałością, dlatego też wynegocjowane warunki są korzystne dla Państwa.... pokaż więcej »\nZamierzasz dobrze i szybko odsprzedać dom? Wobec tego skorzystaj z porad profesjonalistów do spraw nieruchomości. Z profesjonalną pomocą nie zaprzątasz sobie głowy formalnościami podatkowymi, czy prawnymi. Pracownicy biura nieruchomości Igon doskonale poznali prawo nieruchomości i doskonale stosują je w praktyce, dlatego są w stanie bezpiecznie i komfortowo przeprowadzić każdą sprzedaż, czy kupno, zawsze sugerując się dbałością o potrzeby i interesy Klienta. Firma Igon ma w ofercie sprzed... pokaż więcej »\ndomy szczecin , biuro nieruchomości area , wycena gruntów , domy , rzeczoznawca majątkowy , sprzedaż nieruchomości , sprzedaż mieszkań rybnik , kupię sprzedam mieszkanie , self-storage , szeregówki smolec , tanie pokoje w łodzi , lokal do wynajęcia kraków , zarządzanie wynajmem , hotel dla rzeczy , todombydgoszcz , nieruchomości gdynia , mieszkania , mieszkania na sprzedaż rumia , mieszkania szczecin , apartamenty w hiszpanii , biuro nieruchomości , mieszkania na sprzedaż , nieruchomości , wirtualne biura , wynajem mieszkań


23.04.2007 - Wyższy Urząd Górniczy\nKatowice, dnia 30.04.2007 r.\nI N F O R M A C J A Nr 7/2007śm./EW\no wypadku śmiertelnym, zaistniałym w dniu 23.04.2007 r. o godzinie 1130, w KW S.A. Oddział KWK „Rydułtowy-Anna” R-I w Rydułtowach, któremu uległ górnik kombajnista, lat 43, pracujący w górnictwie 24 lata.\nWypadek zaistniał w ścianie I-E-E2 w pokładzie 713/1-2+712/1-2 na poziomie 1067 m, w rejonie sekcji nr 109 obudowy zmechanizowanej typu Metrol 15/38 POz-MR. Ściana I-E-E2 prowadzona była w warunkach III kategorii zagrożenia metanowego (pole metanowe IV kategorii), III stopnia zagrożenia tąpaniami, I stopnia zagrożenia wodnego, klasy B zagrożenia wybuchem pyłu węglowego. Ściana, o średniej wysokości 3,1 m, eksploatowana była systemem poprzecznym z zawałem stropu. Nachylenie podłużne w rejonie miejsca wypadku wynosiło 00 a poprzeczne +70. Wyposażenie ściany stanowił kombajn typu KGS-600N/2BP/02, przenośnik ścianowy typu 4HB260, 155 sekcji obudowy zmechanizowanej typu Metrol 15/38 POz-MR (wielkość II), w tym 2 sekcje ze stropnicą wysuwną oraz 3 sekcje obudowy zmechanizowanej typu BW 12/34 POz MRW z wysuwną stropnicą.\nW dniu 23.04.2007 r., na zmianie A, rozpoczynającej się o godzinie 600, sztygar oddziałowy oddziału GI-1 skierował do wydobycia w ścianie I-E-E2 13-osobowy zespół pracowników. Na początku zmiany, z uwagi na postój odstawy głównej, pracownicy wykonywali prace konserwacyjno-przygotowawcze. Około godziny 1000 rozpoczęto urabianie kombajnem z zastosowaniem zdalnego sterowania, począwszy od sekcji obudowy zmechanizowanej nr 80. O godzinie 1130, w chwili, gdy lewy organ urabiający kombajnu znalazł się naprzeciw sekcji nr 110 w pozycji urabiania warstwy przyspągowej, nastąpiło osunięcie się ociosu węglowego na odcinku 15 m, od sekcji nr 105 do sekcji nr 114, na odległość maksymalnie 1,7 m w głąb ociosu węglowego oraz opad skał stropowych na wysokość maksymalnie do 0,6 m (w rejonie sekcji nr 109). W tym czasie osłony czoła ściany sekcji o numerach: 113, 114, 116, 117 i 118 były zrabowane i wciągnięte, zaś w pozostałych sekcjach wychylone w kierunku ociosu węglowego. Dwie z przemieszczających się po osuwisku brył węgla, o wymiarach 1,90 m x 0,86 m x 0,90 m oraz 1,20 m x 0,55 m x 0,47 m, wpadły do przejścia dla załogi. Górnik kombajnista, znajdujący się w tym czasie w rejonie sekcji obudowy zmechanizowanej nr 109, został nimi uderzony, a następnie przygnieciony do stojaka sekcji. Poszkodowany znajdował się w odległości około 1,5 m od organu urabiającego kombajnu, zamiast minimum 4,5 m, wg. ustaleń ujętych w zarządzeniu kierownika działu robót górniczych kopalni. W celu uwolnienia poszkodowanego zaszła konieczność odsunięcia brył. Po uwolnieniu poszkodowanego i udzieleniu mu pierwszej pomocy przez współpracowników, został on wytransportowany do punktu opatrunkowego na powierzchni. W trakcie transportu, na dole kopalni, pomocy udzielił mu lekarz zakładowy, który wydał opinię „Stłuczenie klatki piersiowej. Stłuczenie okolicy miednicy. Rana tłuczona klatki piersiowej”. Następnie przewieziono go do Szpitala Miejskiego w Rydułtowach, gdzie został poddany szczegółowym badaniom a następnie operacji.\nO godzinie 1900, w wyniku doznanych obrażeń, poszkodowany zmarł.\nPo uzyskaniu informacji o stanie poszkodowanego, o godzinie 1430, dyrektor kopalni powiadomił o wypadku Dyrektora OUG w Rybniku, który niezwłocznie podjął czynności dochodzeniowe.\nPrzyczyną wypadku było uderzenie górnika kombajnisty osuwającymi się z ociosu bryłami węgla i przygniecenie go do stojaka sekcji obudowy zmechanizowanej.\nPrzyczyna ta była następstwem przebywania poszkodowanego w miejscu niebezpiecznym, niezgodnie z obowiązującymi w kopalni ustaleniami w tym zakresie.\nW związku z zaistniałym wypadkiem Dyrektor OUG w Rybniku w dniu 24.04.2007 r. wydał decyzję, w której nakazał:\n1. Wstrzymać eksploatację pokładu 713/1-2+712/1-2 ścianą I-E-E2, do czasu:\na) usunięcia skutków osunięcia się ociosu węglowego na odcinku od sekcji nr 105 do nr 114 w oparciu o technologię zatwierdzoną przez KRZG,\nb) doprowadzenia kombajnu ścianowego typu KGS-600N/2BP/02 do stanu zgodnego z dokumentacją techniczno-ruchową,\nc) weryfikacji dotychczasowych ustaleń w zakresie urabiania kombajnem calizny węglowej w ścianie, w aspekcie występującego zagrożenia osunięcia ociosu węglowego,\nd) pozytywnego wyniku odbioru ściany wraz z przynależnymi urządzeniami przez komisję powołaną przez KRZG.\n2. Z przyczynami i okolicznościami zaistniałego wypadku zapoznać pracowników zatrudnionych w zakładzie górniczym.