Kolonoskopia w praktyce – jak przygotować się do badania? | MamRaka.pl\nLeczenie Badania Kolonoskopia w praktyce – jak przygotować się do badania?\nKolonoskopia w praktyce – jak przygotować się do badania?\nKolonoskopia nie kojarzy się pacjentom pozytywnie, głównie ze względu na konotację z bólem podczas badania. Ta metoda diagnostyczna jest jednak niezwykle cenna. Pozwala lekarzowi nie tylko obejrzeć w naturalnej formie zmiany chorobowe, ale także pobrać zmienione tkanki do badania mikroskopowego. By można było to zrobić, każdy pacjent musi się odpowiednio przygotować. Ból podczas badania jest w wielu przypadkach nieznaczny.\nDzięki kolonoskopii lekarz bada dokładnie dolny odcinek przewodu pokarmowego. Taką metodę diagnostyczną wykorzystuje się w przypadku:\npodejrzenia u pacjenta raka jelita grubego\npodejrzenia u pacjenta nieswoistego zapalenia jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniewskiego-Crohna)\nwystępującej u pacjenta długotrwałej biegunki\nbadań profilaktycznych, u osób po 50. roku życia lub obciążonych genetycznie rakiem jelita grubego.\nCo muszę zrobić przed badaniem?\nPodstawą jest oczyszczenie jelita z mas kałowych. Dzięki temu lekarz będzie mógł zauważyć potencjalne zmiany chorobowe. Pacjent musi przygotować się do badania dużo wcześniej:\nna pięć dni przed badaniem musi przejść na dietę ubogoresztkową\nNajlepiej sięgać po lekkostrawne produkty, a ograniczać te charakteryzujące się wysoką zawartością błonnika.\nzabronione są płyny w kolorze czerwonym\nMogą one fałszować obraz jelita podczas badania.\ndozwolone jest picie klarownych płynów: soków oraz herbat\nnależy dostawić produkty pestkowe.\nJelito grube funkcjonuje głównie jako magazyn resztek pokarmowych. Dlatego przed kolonoskopią należy całkowicie je oczyścić z zalegających mas kałowych. W tym celu lekarz, który kieruje cię na badanie, przepisze również odpowiednie leki przeczyszczające. W ich składzie można znaleźć substancje osmotyczne czynne, które zatrzymują wodę oraz niewielką dawkę elektrolitów (sodu, potasu i chloru). Czasami lekarz decyduje się na leki posiadające dodatkową substancję, pobudzającą do większej aktywności błonę mięśniową jelita. Lek może być podawany w różnej formie:\nniektórzy pacjenci muszą wypić dużą ilość roztworu (ok. 4 litry)\nstosuje się także leki o małej objętości (300 ml), które należy popić sporą ilością wody.\nWażne są również godziny przyjęcia leków, o których poinformuje cię lekarz prowadzący.\nNa dwie godziny przed rozpoczęciem badania musisz przyjąć ostatnie płyny\nNiektóre placówki oferują swoim pacjentom znieczulenie\nPodczas badania będziesz zapewne poproszony o pozycję leżącą na boku\nLekarz rozpoczyna badanie od posmarowania okolic odbytu specjalnym żelem znieczulającym\nNastępnie wsuwa przez odbyt kolonoskop (giętki, cienki przyrząd w kształcie długiej rury), którym przesuwa po jelicie grubym\nWziernik zakończony jest kamerą, dzięki czemu lekarz może zaobserwować zawartość całego jelita\nBadanie trwa maksymalnie kilkadziesiąt minut\nPoziom bólu uzależniony jest od pacjenta.\nWarto na bieżąco informować lekarza prowadzącego badanie o odczuwanym bólu. Jeśli lekarz pobierze wycinek tkanki do analizy histopatologicznej, na wyniki będziesz musiał poczekać dłużej.\nWarto dokładnie przygotować się do kolonoskopii. Badanie może uratować życie: im wcześniej wykryty rak jelita grubego, tym lepsze rokowania. O wszystkich wątpliwościach związanych z tą metodą diagnostyczną możesz porozmawiać ze swoim lekarzem prowadzącym.


Tiry pod kontrolą\nJola Przywitowska, Bydgoszcz 01.07.2011 11:27\nDrogowcy narzekają na przewoźników, którzy przeładowując samochody niszczą drogi. Dlatego planują wzmożone kontrole. W całym kraju w sumie ma powstać 30 elektronicznych punktów monitoringu ruchu. Rzecznik bydgoskiego oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Tomasz Okoński:\n- To jest zmora nie tylko innych kierowców, ale nasza drogowców, gdyż to właśnie drogi budowane za państwowe pieniądze są bardzo często niszczone przez przeładowane samochody - podkreśla Okoński.\nPrzeładunkom ma zaradzić tzw. system preselekcji tłumaczy Artur Czapiewski z Inspekcji Transportu Drogowego: - W pasie drogowym zamontowane są czujniki kwarcowe, które badają naciski osi pojazdów. Na środkowym pasie dzielącym części drogi znajdują się komputery wagowe, które przeliczają dane pozyskane z jezdni. W momencie kiedy nadjedzie pojazd jest on rejestrowany za pomocą kamer umieszczonych na bramownicy i przekazywane na serwer.\nBez zatrzymywania pojazdu inspektorzy są w stanie sprawdzić nie tylko załadunek - kontynuuje Czapiewski: - Mamy numer rejestracyjny pojazdu, jego markę, prędkość z którą się poruszał, jego DMC (red. dopuszczalna masa całkowita ), długość i poszczególne naciski osi w tym zestawie, który przejeżdżał przez punkt kontrolny.\nOd roku taki punkt pomiaru z powodzeniem działa we Włocławku na drodze krajowej nr 1: - To nam pozwala na to, że nie tracimy czasu na kontrolowanie tych, którzy w sposób prawidłowy użytkują drogi i pojazdy. Chcemy przede wszystkim kontrolować tych, którzy tego nie potrafią robić - kwituje Czapiewski.\nNa razie na terenie całego kraju są 4 elektroniczne systemy monitoringu, w sumie Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad planuje utworzenie 30 takich punktów.


Sygnowana rycina wykonana w technice akwaforty - Antyczek\nWiejski pejzaż – wspaniała grafika sygnowana MF Larsen\nNiezwykle piękna rycina wykonana w technice akwaforty w kompozycji horyzontalnej. Kompozycję tworzą staranne, misterne rytowania, które składają się na harmonijny, pełen uroku wiejski pejzaż. W spokojnej tafli wody odbija się chata kryta strzechą oraz okalająca ja bujna roślinność. Kompozycja jest asymetryczna: większość elementów skupiona jest po prawej stronie. Sielski krajobraz hipnotyzuje harmonią i spokojem.\nPraca została sygnowana przez rytownika ołówkiem w prawym dolnym narożniku MF Larsen.Sygnaturą tą posługiwał sięnotowany na portalach aukcyjnych tajemniczy artysta, którego biografia niestety pozostaje nieznana. Większość jego prac powstała w latach 1900 – 1925.\nW lewym dolnym rogu widnieje odręczny podpis, niestety trudny do odczytania. Pochodzenie grafiki datowane jest na pierwszą połowę XX wieku.\nPracę ujęto w ciemnoszare passe partout oraz w profilowaną ramę listwową. Wcierany brąz w proszku nadaje obramieniu klasycznej elegancji.\nPodobrazie zostało zabezpieczone kartonem. Na rewersie po obu stronach ramy przymocowano drucik, który umożliwia błyskawiczną ścienną ekspozycję.\nSerdecznie polecamy! Doskonale zachowana grafika to wspaniała inwestycja!\nrama: 30,5 / 36 / 1\nświatło grafiki: 20 / 26,5\ndobry (lekko sfałdowany papier, nieznaczne przebarwienia papieru, co jest naturalną konsekwencją upływu czasu)\n4.01/5 (76 głosów)\nKod Produktu- nr magazynowy MG228ES


Horacy, Wybrane utwory, Pieśń III, 25. Quo me, Bacche, rapis tui... :: Wolne Lektury\nPieśń I, 23 (Vitas inuleo me similis, Chloe...) → ← Pieśń I, 30 (O Venus regina Cnidi Paphique...)\nHoracyPieśń III, 25. Quo me, Bacche, rapis tui…Do Bakchusatłum. Marceli Motty\nDokąd Bakchu pełnego ciebie\nmnie porywasz?… Do lasów lub pieczar jakich\npędzę nowym ożywion duchem?\nGdzież jaskinie usłyszą pomysły moje,\nby sławnego Cezara chwałę\nwznieść do niebios, do rady Jowisza?… PoetaPowiem\ncoś świetnego, nowego, innym\nnietkniętego językiem!… Tak samo Ewias\njuż słupieje bezsenna, patrząc\ntam na Hebrus i Trację zbieloną śniegiem,\nna Rodopę zwiedzaną dzikich\nludów stopą, jak brzegi i puste gaje\nja zbłąkany podziwiać lubię.\nO! Najadów potężny ty władco, oraz\ni Bachantek, co mogą silną\nręką wzniosłe obalać jesiony, zgoła\nPoetanic drobnego, ni płaską mową\nnic nie powiem, co zmarnieć by mogło… Bakchu!\nniebezpieczna to rozkosz biec za\nbogiem skronie wieńczącym zielonym liściem.\nTracja — staroż. kraina, której granice stanowiły Morze Czarne, Morze Egejskie i Dunaj, znajdująca się na terenie obecnej Bułgarii, Grecji i Turcji. [przypis edytorski]\nRodope — góra w Tracji. [przypis edytorski]\nIlustracja na okładce: Udo Schröter@Flickr, CC BY-SA 2.0.\nHoracy, Wybrane utwory, Do Bakchusa


Fotel Montreux biały kupuj w OBI\nKrzesło z tworzywa sztucznego zachwyca swoim przyciągającym uwagę designem i czystymi liniami. Oparcie z podłokietnikami wykonane jest z wysokiej jakości polipropylenu i idealnie dopasowuje się do ciała. Rama wykonana jest z wytrzymałego i wytrzymałego drewna eukaliptusowego z certyfikatem FSC. Połączenie tych dwóch materiałów sprawia, że krzesło jest trwałym i jednocześnie eleganckim meblem. Zgrabne krzesło nadaje się zarówno do ogrodu, jak i do nowoczesnej jadalni.\nVidaron Impregnat ogrodowy antracyt szary 4,5 l


Mysz [Andrzej Boruszewski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Andrzej Boruszewski Liczba stron: 169\nISBN: 978-83-7859-184-9 Data wydania: 2013-05-30\nMysz, jak łatwo się domyślić, jest książką o kocie. Prócz głównego bohatera występuje w niej BMW (Banda Mądrego Wróbla), Babcia, Dziadek, Burak oraz kilka innych, mniej lub bardziej sympatycznych (i niesympatycznych) postaci. Przygoda Mysza, kota z własnym gabinetem, narodziła się w głowie autora po tym, jak pewnego razu jego kotka o imieniu Tosia wróciła ze spaceru tak odmieniona, że zachodziło podejrzenie, że jakaś uzurpatorka chce zająć jej miejsce. Co by było, gdyby to zdarzyło się naprawdę? Pomyślcie o tym, gdy wasz pupil przestanie przypominać siebie sprzed ucieczki z domu, w którym nie brakowało mu niczego prócz przygód, na które każdy kot chętnie zamieni nawet najwspanialszy gabinet.\n© Copyright by Andrzej Boruszewski & e-bookowo Grafika i projekt okładki: Justyna Stankowska korekta: Hanna Mordań © copyright by wydawnictwo e-bookowo 2013 ISBN 978-83-7859-184-9 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie I 2013 Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa\nW złotej klatce Najchętniej by już wstał, wrzucił coś na ząb i poszedł na dwór, ale na to wszystko jest jeszcze za wcześnie. Oczywiście nie dla niego, tylko dla Dziadka, który wciąż chrapie, a także dla Babci, która wprawdzie nie chrapie, ale oddycha tak równo i tak cicho, że na pewno też jeszcze śpi. Nie chce ich budzić, więc leży spokojnie między nimi i rozmyśla. A raczej chce rozmyślać, tylko nie bardzo wie, o czym. O czym mógłby porozmyślać o świcie? Na przykład o tym, dlaczego nazwali go Mysz. To akurat jest proste: bo jest kotem. Gdyby był kotką, nazwaliby go Mysza. No dobrze, ale dlaczego na przykład nie Pterodaktyl? Bo to za długo. Kotom daje się krótkie imiona. Dziadek dobrze wykombinował, dał mu imię dające do myślenia i się łatwe do zapamiętania. Co on by bez Dziadka zrobił… Nawet imienia by nie miał. A jak się nie ma imienia, to czy się istnieje? Pewnie tak, ale na pewno jakoś inaczej. Ta myśl wydaje się Myszowi tak banalna, że aż ziewa. A potem wstaje, przeciąga się i delikatnie stąpając po miękkościach Babci, dochodzi do brzegu łóżka. Chwilkę siedzi na krawędzi, a potem, nie znalazłszy w głowie żadnego tematu do dalszych rozmyślań, zeskakuje na podłogę. Mógłby teraz z głośnym tupotem podbiec do okna, co być może obudziłoby Dziadka albo Babcię, ale na to jest zbyt dobrze wychowany. Podchodzi więc do okna dostojnie, po czym bezszelestnie wsuwa się za zasłonę, zadziera do góry łepek i patrzy na krawędź parapetu. Oceniając odległość, przymierza się kilka razy, żeby w końcu odbić się porządnie od podłogi i – jak co rano – wylądować na swoim ulubionym tarasie widokowym. I – jak co rano – spotyka go zawód. Rolety są jeszcze zasunięte. Prawą łapką odsuwa na bok materiał i widzi, że na dworze jest już całkiem jasno. Miauczy żałośnie i z wyrzutem, bo czuje się oszukany. O tej porze Dziadek nie powinien już chrapać, a Babcia powinna nakładać do miseczki jedzenie, a nie wylegiwać się, jakby nie miała obowiązków. To przez to, że wczoraj tak długo oglądali telewizję, a konkretnie jakiś stary serial. – O czym dziś? – zapytała Babcia, kładąc się do łóżka. – O kasztanach – odpowiedział Dziadek, który już tam leżał. – Najlepsze są na placu Pigalle. Dziadek bez sensu dodał, że Zuzanna najbardziej lubi je jesienią, a potem obydwu pochłonął film, czego skutkiem jest ich dzisiejsze lenistwo. Mysz jest za to na nich wściekły. Zeskakuje głośno z parapetu, szybko pokonuje firanę i jeszcze szybciej dobiega do łóżka. Bez litości wskakuje na Babcię, a następnie, depcząc po niej niemiłosiernie, dochodzi do jej twarzy i liże ją swoim szorstkim językiem po policzku. Babcia otwiera oczy i uśmiecha się do niego. Ale on dobrze wie, że to jeszcze nie koniec. Teraz Babcia będzie starała się go przytulić i poleżeć z nim w łóżku jeszcze jakiś czas, szepcząc mu do ucha jakieś słodkie androny. Nie ma innego wyjścia, niżdelikatnie, acz stanowczo wyswobodzić się z objęć kobiety i wskoczyć na Dziadka. Dziadek ten jego wyczyn kwituje szybkim i głośnym chrapnięciem, a potem milknie, co znaczy, że albo już się obudził, albo zrobi to zaraz. Nie chcąc przesadzić, Mysz schodzi z łóżka i idzie do pokoju zwanego „gabinetem kota”. Stanąwszy na krawędzi kuwety, nasłuchuje. Z pokoju nie dochodzą żadne głosy. Znaczy to, że dwunogi nie zamierzają jeszcze wracać do życia. Sytuacja staje się coraz bardziej irytująca, dlatego Mysz postanawia dać temu wyraz. To – jak zawsze – skutkuje. – Czy on zawsze musi to robić tak głośno? – pyta Dziadek. – Czy nie może tej swojej kupy zakopywać ciszej? – Głośno robi to tylko wtedy, gdy nie może się doczekać – odpowiada mu Babcia, wstając z łóżka. – A ty musisz dawać się terroryzować Myszy? – Nie Myszy, tylko Myszowi, i nie muszę, tylko chcę. Potem, w kuchni, bardziej do siebie niż do Dziadka, dodaje: – Trzeba być starym dziwakiem, żeby kota nazwać Mysz. Chyba najpierw zrobię sobie kawy, inaczej się nie obudzę. – Może i jestem stary, ale nie głuchy – odpowiada na to Dziadek, zupełnie ignorując uwagę o kawie, i też wstaje. Babcia marudzi dalej : – Jak można kotu dać na imię Mysz… – Bo to kot! – krzyczy z pokoju Dziadek. – Gdyby to była… – Tak, wiem – przerywa mu Babcia, nakładając do miseczki jedzenie. – Gdyby to była kotka, nazywałaby się Mysza. Mysz na chwilę nieruchomieje. Czy ktoś niepowołany to słyszał? Ma nadzieję, że nie. Inaczej wydałoby się, że jego poranne rozmyślania na temat imienia nie są jego autorstwa. Bardzo by tego nie chciał, bo pragnął uchodzić za najmądrzejszego mieszkańca domu. Strach pomyśleć, co by się działo, gdyby wydało się, że autorem większość jego złotych myśli jest Dziadek. Wtedy za mądrzejsze od niego uznano by pewnie nawet te dwa głupie psy, które właśnie zaczęły szczekać. – I czego to szczeka? – bez nadziei na odpowiedź pyta Babcia. – Pewnie coś zobaczyły. Może zająca albo mysz. – Mysz jest tutaj. – Ale pani dowcipna od rana – mówi Dziadek, stając w drzwiach. – Nie trzeba było tak głupio nazywać kota. Co zjesz na kolację? – O siódmej rano chcesz mi kolację podawać? – Oj, pomyliłam się, Panie Czepialski. Na śniadanie. Może być twaróg ze śmietaną? Zawsze przyczepić się musi. – Może. – Mógłbyś wreszcie noże naostrzyć. – Proszę bardzo. Tylko żebyś potem nie żałowała. – Dlaczego miałabym żałować? – dziwi się Babcia. – Bo będą tak ostre, że od samego patrzenia można się będzie skaleczyć, więc będziesz musiała nimi kroić z zamkniętymi oczami, a to, jak wiadomo, może się źle skończyć – odpowiada Dziadek, po czym udaje się do łazienki. Babcia w odpowiedzi wzdycha i z politowaniem kręci głową, ale także leciutko się uśmiecha. Po drodze Dziadek podnosi z podłogi piłeczkę, ulubioną zabawkę Mysza, i rzuca ją w stronę pokoju. Piłka szybko turla się przez cały korytarz, a potem przez cały pokój, żeby odbić się od ściany i wpaść w kocie łapy. Mysz ogląda się za siebie – Dziadka już nie ma. Szkoda, bo to znaczy, że na następny rzut trzeba będzie zaczekać, aż wyjdzie z łazienki. A właściwie dobrze się składa, bo Babcia właśnie kładzie do miseczki kawałek szynki, i miałby dylemat, co wybrać – smakołyk czy zabawkę, bo przecież nie da się mieć ciastka, gdy się je zje. Powiedzenie o ciastku usłyszał kiedyś od Dziadka i dobrze je sobie zapamiętał, bo było o jedzeniu i było bardzo mądre. Nie przepuszcza teraz okazji, żeby jego znajomością pochwalić się przed przelatującą muchą i wypowiada je na głos. Przez chwilę korci go, żeby zamiast się przed nią chwalić, pacnąć ją łapą, ale wczoraj nadszarpnął nieco swoją reputację i musi ją teraz mozolnie odbudowywać i być grzecznym kotem. Z tym nadszarpnięciem to było tak. Siedział sobie spokojnie na tarasie widokowym, czyli na parapecie, i obserwował żabę za oknem, gdy nagle poczuł jakiś dziwny, wewnętrzny niepokój, a potem zobaczył – a może mu się tak tylko wydało – dwoje oczu, czających się w zaroślach rosnących za płotem. W tych oczach było tyle dzikości i tyle zła, że uciekając, zapomniał, że jest na parapecie, przez co spadł z niego na podłogę. Huku narobił takiego, że – tego był pewien – wszystkie oczy natychmiast skierowały się w jego stronę. Poczuł się, jakby, oświetlony reflektorem, był na scenie, i właśnie pomylił się w najważniejszej kwestii w sztuce. Co z tego, że pozbierał się bardzo szybko i pełen godności podszedł do łóżka, żeby jednym skokiem zająć na nim miejsce? Co z tego, że jak tylko to miejsce zajął, od razu ziewnął, jakby cała ta żenująca sytuacja nie jego dotyczyła? Co z tego, skoro mleko, jak mawiają dwunogi, już się rozlało? Na samo wspomnienie tego zawstydzającego zdarzenia robi mu się głupio. Na szczęście Dziadek wychodzi z łazienki i idzie słać łóżko. Szarpanie się z prześcieradłem, kołdrą i poduszkami przynajmniej na jakiś czas pozwoli zapomnieć o wstydliwych chwilach kociego życia. Gdy łóżko jest już posłane, do pokoju wkracza Babcia. Nie sama, lecz z pysznościami. Niestety, nie dla niego. Dziadek jak zawsze pilnuje, żeby nawet powąchać nie mógł tego, co Babcia przygotowała na śniadanie dla siebie i swego męża. Mysz próbuje przyłączyć się do porannej uczty, ale bardzo szybko okazuje się, że do wspólnego stołu wciąż nie będzie dopuszczany. Kiedyś, a było to chyba z rok temu, udało mu się ukraść z kanapki szynkę i uciec z nią do kuchni, ale od tamtego czasu Dziadek tak pilnuje jedzenia, jakby jego życie zależało od tego, czy wszystko zje sam, czy też coś z tego dostanie się także kotu. Mysz rozmyśla o tym, siedząc na parapecie kuchennego okna i patrząc na podwórze. Wkrótce się na nim znajdzie, ale najpierw odbędzie się cały ten poranny cyrk. Wypuszczone z kojca psy wylewnie przywitają się z Dziadkiem, a potem podbiegną do okna i będą przy nim podskakiwać, popiskiwać i poszczekiwać, żeby każdy widział, jak im śpieszno do ludzkiego jedzenia. Babcia wtedy otworzy okno i szyba przestanie dzielić Mysza od tych dwóch głodomorów. Podczas gdy jemu z ogona zrobi się szczotka do czyszczenia butelek, a na grzbiecie stanie mu irokez, Babcia rzuci psom smakołyki. Ogon i sierść wrócą do normy dopiero wtedy, gdy kobieta zamknie okno. Potwory jeszcze wiele razy do niego podbiegną, ale spotkanie z nimi przez szybę już nie wywoła w Myszu takich emocji. Większy potwór, o imieniu Kora, wygląda na takiego, z którym być może można by się było dogadać, gdyby im pozwolono spróbować. Jednak drugiemu, nazywanemu Biała z powodu umaszczenia, bardzo źle patrzy z oczu i bardzo niepokojąco cieknie z pyska, co jest zaprzeczeniem teorii, że dobry bohater zawsze występuje w białym stroju. Z Białą Mysz wolałby się nie spotkać. Chyba że przez szybę albo wysoki płot, za którym Dziadek zamknie potwory, gdy już nasypie im do dwóch oddzielnych misek jedzenie i naleje wody do jednej wspólnej, a one posprawdzają ogrodzony teren wokół domu. Za ogrodzenie nie wolno im wychodzić, ale Kora czasami ucieka, gdy zobaczy po drugiej stronie jakiegoś psa, kota, zająca albo jakiekolwiek inne zwierzę. Gdy to robi, Biała natychmiast donosi o tym Dziadkowi, głośno piszcząc i wyjąc. Dziadek wtedy przybiega i mocno się denerwuje, widząc Korę po drugiej stronie ogrodzenia. Bardzo nie lubi, gdy ona to robi. Chwali za to obydwa psy, gdy zagryzą szczura, co się czasami zdarza. Gdy jakiegoś wywęszą, marne są jego szanse, by ujść przed nimi z życiem. Zwłaszcza Biała nienawidzi wszystkiego, co się rusza i Mysz nie raz widział, jak szybko doganiała gryzonia i rozprawiała się z nim, jak to Dziadek mówi, na amen. Widowisko było zarazem ekscytujące, jak i odrażające. Od patrzenia na nie Myszowi robiły się wielkie oczy, a z gardła dobywał się odgłos przerażenia, który Babcia mylnie brała za objaw podziwu i zazdrości, bowiem Myszowi ani w głowie było zagryzać jakiekolwiek zwierzę. Zawsze zdecydowanie wolał je żywe, by móc się z nimi bawić – najczęściej w ganianego albo w chowanego. Na te zabawy liczy i teraz, gdy niecierpliwie czeka na powrót Dziadka. Bo dopóki Dziadek nie zamknie potworów i nie wróci z dworu, on ten cały dziki świat będzie oglądał jedynie przez szyby okien. Co najwyżej może pobawić się z pająkiem, który właśnie wyjrzał zza mikrofalówki. – Cześć, co u ciebie? – Po staremu – odpowiada pająk i nieco się cofa. – Zbyt towarzyski to ty nie jesteś. – Bo życie mi jeszcze nie zbrzydło. – Przecież wiesz, że bym cię nie zjadł. – Ale delikatny nie jesteś. Kiedy ostatnim razem bawiłeś się z żabą, to potem kulała. O koniku polnym nie wspomnę, ten nawet nie wyszedł z domu o własnych siłach. – Co ty opowiadasz!? – oburza się Mysz. – Ja niedelikatny? Babcia mówi, że jestem najdelikatniejszym stworzeniem na Ziemi. – A co może wiedzieć o delikatności taki gruboskórny dwunóg? – No, no, uważaj – syczy Mysz, bo bardzo nie lubi, gdy się źle mówi o Babci. – Zresztą – dodaje – ofiary muszą być. Tak mówi Dziadek. – Jesteś z tej samej bandy, co on i ta stara – odpowiada na to pająk i czmycha za mikrofalówkę. Mysz pobiegłby za nim i być może nawet pacnąłby go łapką sprawiedliwości, gdyby nie przyszła pora na następny stały punkt dnia. Dziadek zamknął psy i wraca do domu, żeby teraz wypuścić na spacer jego. Nie mogąc się doczekać, Mysz skrobie łapkami w drzwi wyjściowe, a gdy się wreszcie otwierają, szybko wychodzi na zewnątrz, żeby zaraz potem stanąć na schodach i rozejrzeć się wokoło. Nie zauważywszy nic podejrzanego, schodzi dwa schodki. Wygląda na to, że nie czyha na niego żadne niebezpieczeństwo, więc biegnie ku najbliższym krzakom. Chowa się w nich i teraz stamtąd obserwuje okolicę. – Co dzień to samo – kracze na dachu znudzona wrona. – W Indian się bawisz, czy boisz się, że cię jakaś ropucha napadnie? Taki duży kot, a taki dziecinny. Pióropusz sobie załóż i fajkę pokoju zapal. Tylko uważaj, żebyś sobie noska nie przypalił. – Spadaj – kwituje krótko zaczepki ptaszyska Mysz. – Chciałbyś. – Byle kogo nie jadam. – A ja z byle kim nie gadam – odcina się wrona i odlatuje. Ponieważ okolica wygląda na spokojną, Mysz wychodzi spod krzaka i udaje się w kierunku tarasu, który jest z drugiej strony domu. Latem drzwi na taras są przeważnie otwarte przez cały dzień i może wychodzić i wracać, kiedy tylko mu się podoba, ale teraz, jesienią, jest na to zbyt zimno, więc dostać się na niego może tylko od zewnątrz. W tym celu musi przejść obok kojca psów. Jeszcze się nie zdarzyło, żeby stamtąd uciekły, ale zawsze przechodzi tamtędy z największą ostrożnością i z niemałym strachem w sercu. Psy podnoszą alarm, gdy tylko go widzą. On wtedy stroszy ogon i gna co sił na taras. Nie inaczej jest i teraz. Biegnąc, zastanawia się, czy spotka tam wylegującą się w resztkach jesiennego słońca jaszczurkę, która być może zostawi mu swój ogon do zabawy. Nie myli się. Jest tam, gdzie ostatnim razem – choć może nie ta sama, bo czy ogony tak szybko odrastają? Znowu zostawia mu ogon i ucieka w wysoką trawę, którą Dziadek już dawno powinien był skosić. – O, dzięki! – krzyczy za nią wesoło na pożegnanie, a potem bawi się ogonem, dopóki ten zupełnie nie przestaje się ruszać. Wtedy kilka razy macha na boki swoim, jakby chciał sprawdzić, czy jego nadal jest czynny, a potem siada, żeby się zastanowić, jak spożytkować resztę czasu, którymu został do niedobrowolnego powrotu do domu. Bo że Dziadek wkrótce po niego przyjdzie, to pewne. Decyduje się na szaleńczy krok: podejdzie do ogrodzenia, za którym zamknięte są potwory Kora i Biała. Nie wie, skąd mu się wzięło tyle odwagi i ochoty na takie wariactwo, ale skłamałby, gdyby powiedział, że mu się ten stan nie spodobał. Przeciwnie, z lubością rozkoszuje się odkrytą w sobie chęcią do ryzykownych figli. Zaczyna od niby to bezcelowego krążenia po trawniku, ale psy nie dają temu wiary. Kładzie się więc w trawie i zaczyna ostrożnie skradać się w ich stronę. Szybko rozumie, że to też jest bezcelowe, bo potwory go widzą. Zmienia taktykę: prostuje się, jeży na grzbiecie, i pewny wrażenia, jakie robi na wszystkich, którzy teraz na niego patrzą, kroczy w stronę psów. Na ten widok, prawdopodobnie zdumione jego bezprzykładną odwagą, Biała i Kora milkną i zastygają w bezruchu. Podchodzi więc pod samo ogrodzenie, siada i pyta: – Oszołomione i zmieszane? – Kot! Kot! Wrrredny kot! – Jaki bezczelny! Jaki wrrredny! Psy nie tylko strasznie wrzeszczą, ale także rzucają się na ogrodzenie z zajadłością powodującą, że Mysz podskakuje do góry tak gwałtownie i tak wysoko, jakby siedział na wielkiej sprężynie, którą właśnie ktoś odblokował. W powietrzu zrobił skręt, więc po wylądowaniu jest gotowy do natychmiastowej ucieczki. Przez chwilę biegnie niemal równolegle do ujadających za ogrodzeniem psów, ale już po dwóch metrach skręca, żeby znaleźć się jak najdalej od tego przerażającego miejsca. Biegnąc, dochodzi do wniosku, że najbezpieczniej będzie za płotem. Przeciska się między sztachetami i wpada w bardzo wysoką trawę. Rzadko zapuszcza się w te okolice, głównie dlatego, że właśnie z tej strony domu pojawiają się w nocy czyjeś oczy patrzące na niego, gdy siedzi na parapecie okna. Patrzące nie tylko bez strachu – co jeszcze by wytrzymał – ale też wyzywająco i – tego był pewien – z nienawiścią. Przypomina mu się to teraz i dlatego szybko przywiera do ziemi i zaczyna nasłuchiwać. Nie jest to łatwe z powodu wciąż jeszcze ujadających potworów oraz jego własnego serca, które bije szybko i mocno. Widząc, że trawy są spokojne i nie słysząc nic podejrzanego, podnosi głowę. Wtedy słyszy wołanie Dziadka. Jak zawsze budzi to w nim mieszane uczucia. Bo z jednej strony miło jest poczuć opiekuńczą rękę na swoim grzbiecie, ale jeszcze milej jest buszować po krzakach i trawach. Dzisiaj jest w takim nastroju, że wybierze to drugie. Przywiera do ziemi i postanawia, że wstanie dopiero wtedy, gdy mężczyzna przestanie go wołać. Mija wiele minut, zanim to następuje. Także psy już wtedy nie szczekają. Mysz rozgląda się, macha kilka razy ogonem na boki, a stwierdziwszy, że – skoro Dziadek wrócił do domu – nie zagrażają mu żadne niebezpieczeństwa, a potwory umilkły, siada i zaczyna się myć.\n


nominacje - Wyniki wyszukiwania, strona 196 - Wprost\nWyniki wyszukiwania: Znaleziono 6057 tekstów\nKompleks biskupi 10 lut 2008, 22:00 — Dlaczego Polacy nie ufają kościelnym hierarchom\nObama wygrał prawybory w Maine 11 lut 2008, 6:32 — Ciemnoskóry senator ze stanu Illinois Barack Obama wygrał niedzielne prawybory Partii Demokratycznej w amerykańskim stanie Maine - podała agencja Associated Press, powołując się na wyniki z 70 procent okręgów.\nZmarł aktor Roy Scheider 11 lut 2008, 10:12 — Amerykański aktor Roy Scheider, dwukrotnie nominowany do nagrody Oscara, zmarł w niedzielę w wieku 75 lat.\n"Ćwiąkalski do teatru" 17 lut 2008, 8:11 — Działania Zbigniewa Ćwiąkalskiego to przedstawienie teatralne - tak prezydent Lech Kaczyński skomentował wypowiedź ministra sprawiedliwości o ewentualnej odpowiedzialności b. premiera Jarosława Kaczyńskiego za zagłuszanie telefonów protestujących pielęgniarek.\nEgzamin na szpiega - faksem 20 lut 2008, 7:25 — "Dziennik" dotarł do kolejnych szczegółów tajnego raportu o rozbiciu kontrwywiadu wojskowego. Wynika z niego, że zaliczenia dostawali wszyscy, mimo że wielu kursantów nawet się nie pokazywało na zajęciach.\nTrzy po trzy - książka na ekranie 17 lut 2008, 22:00 — „To nie jest kraj dla starych ludzi" Cormac McCarthy Prószyński i S-ka. McCarthy jest jak Szeherezada i Hitchcock razem wzięci. Z każdą przeczytaną stroną rośnie napięcie, a czytelnik nie może oderwać się od książki, bo i...\nObama zwyciężył na rodzinnych Hawajach 20 lut 2008, 14:40 — Senator Barack Obama odniósł we wtorek dziesiąte już kolejne zwycięstwo w prawyborach Partii Demokratycznej, tym razem na Hawajach. Wcześniej we wtorek zwyciężył w stanie Wisconsin.\nPiS: polityczny matrix rządu 22 lut 2008, 17:31 — Platforma Obywatelska przez 100 dni rządzenia zafundowała Polakom "polityczny matrix" - uważa PiS i przedstawia premiera Donalda Tuska oraz czołowych polityków PO jako postaci znanego amerykańskiego filmu braci Wachowskich "Matrix". Według PO, politycy PiS robią "szopki i...\nWałęsa kandydatem do unijnej "grupy refleksji"? 22 lut 2008, 20:39 — Polska zaproponuje kandydaturę b. prezydenta Lecha Wałęsy do tzw. unijnej grupy refleksji w sprawie przyszłości UE - podała z Warszawy agencja Reutera, powołując się na anonimowe źródła.\nZ życia opozycji 24 lut 2008, 22:00 — Jeśli się nie mylimy, to Lech Kaczyński w końcu rzeczywiście został Kociarzem Roku. Niestety, informacja ta jakoś nie przebiła się do mediów. Biedny Kaczor, gdyby to Tusk wygrał, pewnie ogłosiliby dzień wolny od pracy.Żeby się...\nBarack Obama w turbanie 26 lut 2008, 10:15 — Zdjęcie Baracka Obamy w turbanie i tradycyjnej afrykańskiej szacie pojawiło się w poniedziałek w portalu internetowym "The Drudge Report". We wtorek zdjęcie to znalazło się na czołówkach gazet na całym świecie.\nBush nie będzie rozmawiał z Raulem Castro 28 lut 2008, 18:56 — Prezydent USA George W. Bush dał do zrozumienia, że mimo zmian przywódców w Rosji i na Kubie, nie zmieni swej polityki wobec tych krajów, tzn. będzie utrzymywał partnerskie stosunki z Moskwą, natomiast będzie nadal ignorował i starał się izolować reżim w Hawanie.\nPO wzmacnia "prawą nogę" 29 lut 2008, 6:21 — Jarosław Gowin i Radosław Sikorski wejdą do ścisłego kierownictwa Platformy Obywatelskiej, piętnastoosobowego zarządu partii - ustalił "Dziennik". W sobotę Rada Krajowa PO niemal na pewno zaakceptuje obie kandydatury. Skąd ta pewność? Gowina i Sikorskiego forsuje sam Donald Tusk.\nHillary Clinton ma jeszcze szansę 4 mar 2008, 9:18 — Przed wtorkowymi, być może decydującymi, prawyborami w Partii Demokratycznej, mającymi odbyć się m.in. w Teksasie i Ohio, wzrosły szanse Hillary Clinton.\nRaczyńska będzie współpracować z TVP? 7 mar 2008, 15:20 — TVP oficjalnie poinformowała w piątek o zwolnieniu dyrektor Programu Pierwszego Małgorzaty Raczyńskiej. Prezes Urbański zwolnił ją już we wtorek, ale do tej pory TVP nie potwierdzała tej informacji.\nDymisja doradczyni Obamy za nazwanie Clinton "potworem" 7 mar 2008, 19:11 — Jedna z głównych doradców Baracka Obamy ds. polityki zagranicznej podała się w piątek do dymisji, kiedy skrytykowano ją za nazwanie Hillary Clinton "potworem".\nObama wygrał prawybory w Missisipi 12 mar 2008, 6:24 — Zgodnie z przewidywaniami, Barack Obama łatwo pokonał Hillary Clinton we wtorkowych prawyborach Demokratów w Missisipi. Według niepełnych na razie obliczeń głosów, senator z Illinois zdobył ich około 10 procent więcej od byłej Pierwszej Damy Ameryki.\nKolejne strony: Przejdź do pierwszej strony<< Przejdź do poprzedniej strony< strona 1 ...strona 192 strona 193 strona 194 strona 195 196 strona 197 strona 198 strona 199 strona 200 strona 201 strona 202 Przejdź do następnej strony> Przejdź do ostatniej strony>>


Resident Evil Village odsłoni wszystkie karty 21 stycznia | Ustatkowany gracz\nMarcin Wronka 17 stycznia 2021 Brak komentarzy\tGames\nFani serii Resident Evil powinni przygotować się na nowe wieści w temacie najnowszej części i nie tylko.\nJuż 21 stycznia odbędzie się Resident Evil Showcase i właśnie wtedy zostanie pokazany nowy trailer i pierwsze fragmenty rozgrywki z Resident Evil Village. Poza tym możesz oczekiwać znacznie więcej wiadomości w temacie całej serii.\nPoniżej możesz obejrzeć krótkie wideo zapraszające na to wydarzenie ukazujące lokacje z gry, krótką rozgrywkę, potwory i… tajemniczą kobietę – wampirzycę. Osobiście już nie mogę doczekać się tego pokazu.\nDemo i końcowy trailer Resident Evil 3 Remake do wglądu


Hashtag #Sudety z wózkiem\nPanorama Gór Stołowych i widok na zalew Radkowski\n#Góry Stołowe #Punkt widokowy #Sudety z wózkiem #Ziemia Kłodzka\nPlaża przy zalewie Radkowskim Bar, Kąpielisko, Obiekt uzyteczności publicznej, Plac zabaw, Zbiornik wodny\nPlaża wyznaczonym kąpieliskiem dla dzieci.\n#Agroturystyka #Góry Stołowe #Miejsce na biwak #Sudety z wózkiem #Zbiornik wodny #Ziemia Kłodzka\nSchronisko Andrzejówka Architektura, Schronisko\n#Góry Kamienne #Góry Suche #Rajd MTB Szlakiem Wałbrzyskich Zamków #Sudety z wózkiem\nZalew Radkowski Kąpielisko, Lodziarnia, Obiekt sportowy, Plac zabaw, Restauracja, Zbiornik wodny\nSztuczny zbiornik o powierzchni około 5 ha i długość 1 km, z widokiem na Góry Stołowe. Idealne miejsce na aktywny wypoczynek z wypożyczalnią sprzętu wodnego oraz kilometry ścieżek pieszych i rowerowych.\n#Agroturystyka #Burger #Góry Stołowe #Most #Sudety z wózkiem #Zbiornik wodny\nNa Kłodzką Górę Piesza, Rowerowa, Z wózkiem\n#Sudety z wózkiem #Ziemia Kłodzka\nNa Lesistą Wielką Piesza, Rowerowa, Z wózkiem\nTrasa łatwa i niedługa. Parkujemy na parkingu przy drodze krajowej. Wchodzimy na szczyt od parkingu idąć ścieżką edukacyjną. Przechodzimy przez kładki i mostki i docieramy do drogi szutrowej. Dość stromym podejściem docieramy do gł&oa\n#Góry Kamienne #Lesista Wielka #Sudety z wózkiem


Rio 2016 – Siatkówka plażowa: Niemki najlepsze na Copacabanie! – Igrzyska24.pl\nLaura Ludwig i Kira Walkenhorst udowodniły w ostatnich miesiącach, że należą do światowej czołówki. Pokazały to także na igrzyskach wygrywając turniej olimpijski na Copacabanie!\nWielu ekspertów typowało zupełnie inną parę finałową, tę, która zmierzyła się jedynie w pojedynku o brąz. Od początku turnieju to jednak Niemki pokazywały, że są bardzo dobrze przygotowane i chcą powalczyć o medal. Gdy w półfinale pokonały Larissę i Talitę, to właśnie Laura Ludwig i Kira Walkenhorst stały się faworytkami finałowego meczu. Choć w nim mierzyły się z gospodyniami – Agathą i Barbarą.\nPoczątek finałowego meczu był bardzo wyrównany, z lekkim wskazaniem na gospodynie, które prowadziły 3:1 i 6:4. Zacięta walka trwała do stanu 12:12, po chwili jeszcze Brazylijki wyszły na prowadzenie 13:12. Ale w tym momencie coś się zacięło w ich grze. Atak w aut Agathy, as Ludwig i Niemki prowadzą już 15:13. Gospodynie poprosiły o przerwę, ale po niej straciły kolejne punkty, bo skuteczny blok postawiła Walkenhorst, a w ataku ponownie pomyliły się Brazylijki. 17:13 i gra punkt za punkt jak najbardziej odpowiadała Niemkom, które spokojnie dowiozły zwycięstwo w inauguracyjnej partii wielkiego finału.\nW drugim secie już od początku dominowała para z Europy. Świetnie broniła Laura Ludwig, a coraz więcej skutecznych bloków zaczęła stawić Kira Walkenhorst. Brazylijki nie miały pomysłu jak ominąć jej ręce, a dodatkowo same popełniały proste błędy. Po kilku minutach mistrzynie Europy prowadziły już 6:1! Takiej przewagi nie można było zmarnować, szczególnie gdy prezentuje się tak wysoką formę jak Niemki. Momentami ta przewaga rosła, a czasami Brazylijki były w stanie zdobyć 2-3 punkty z rzędu, ale cały czas utrzymywało się około 5 punktów różnicy. W samej końcówce bezradne gospodynie popełniły błędy i ułatwiły drogę do złota Niemkom, które w drugim secie zwyciężyły 21:14 i wywalczyły najcenniejsze medale!\nNiemki pokazały jak wygrywać z Brazylijkami na ich ziemi. W półfinale odprawiły jedną parę, a w finale pokonały drugą parę. Co ciekawe, Laura Ludwig i Kira Walkenhorst w całym turnieju straciły tylko seta. Poza tym były pierwszą żeńską drużyną z Europy, która wywalczyła medal olimpijski w siatkówce plażowej i to od razu złoty!\nRio 2016 - Siatkówka: Brazylia (jednak) w półfinale!


Bochnia. Wiec poparcia dla Prezydenta Andrzeja Dudy ZDJĘCIA, WIDEO – Bochnia i Brzesko z bliska\nDodano 01 lipca\nDo głosowania na Andrzeja Dudę zachęcali podczas wiecu zorganizowanego dziś w Bochni poseł Stanisław Bukowiec, burmistrz Stefan Kolawiński i radny sejmiku wojewódzkiego Piotr Dziurdzia. Przed Szybem Sutoris zgromadzili się także radni miejscy i powiatowi, a także przedsiębiorcy z powiatu bocheńskiego.\n– Dziękuję wszystkim tym, którzy w tych wyborach poparli kandydaturę Andrzeja Dudy, w tym tak mocno w mieście Bochni i powiecie bocheńskim. To dowód na to, że region bocheński i ziemia bocheńska jest wierna ideałom, które przekazuje Andrzej Duda – mówił poseł Stanisław Bukowiec\n– Przed nami naprawdę ciężka batalia, jeśli weźmie się pod uwagę połączenie tych sił, które mogą stanowić przeciwwagę dla spokoju, dla rozwoju, dla prezentowania tych wartości, które do tej pory mieliśmy za priorytet, to wówczas okaże się, że wcale nie musi być tak łatwo, że może być całkiem pod górkę. Dlatego to, o czym pan poseł mówił: mobilizacja trzeba podkreślać na każdym kroku. Tutaj każdy głos będzie się liczył – podkreślał burmistrz Stefan Kolawiński.\nTagi:Bochnia, Polecane, wiec poparcia dla andrzeja Dudy\n01 lipca godzina 19:13\nMasakracja , oni wszysycy chyba z klubu seniora.\n01 lipca godzina 20:30\nCo w tym złego młokosie – uzasadnij skoro kpisz !\n02 lipca godzina 17:30\nMam w wielkiej literze D , co do mnie piszesz Dziadu , ciesz się swoją emeryturką ja już zapewne jej nie będe miał przez Was ,, Udawani Patrioci”\n01 lipca godzina 21:59\nale zmęczony tym marnym burmistrzowaniem gościu i bez kartki już słabo sie wypowiada i mało zwiężle to składanie i sens zdań…\n02 lipca godzina 08:31\nDzwie się wszystkim co głosują na Trzaska nie widzicie ze to sługus Niemiec będzie bądźmy dumny narodem który ma swój głos posłuchaj co mowi np Jakubiak na temat Trzaski i weź to sobie do serca zachecam wszystkich do oddania głosu na AD\n02 lipca godzina 14:47\nCzłowieku! Skoro mienisz się takim „dumnym Polakiem”, to może byś się wpierw nauczył języka polskiego, podstaw polskiej ortografii, prawidłowej składni, polskiej interpunkcji itp. Zdania po Polsku złożyć nie potrafisz…… całkiem jak ci PiSowscy niby-patrioci.\n02 lipca godzina 10:26\nCzyżby honorowy obywatel podczas kampanii zapomniał o Bochni. A Rafał ma w wtorek nas odwiedzić\n01 lipca godzina 23:14\nJeszcze tylko dwa tygodnie i przestanie rozdawać nie swoje pieniądze,a późnej pójdzie siedzieć\n02 lipca godzina 02:19\nZaciśnięte zęby, groźne miny, sianie strachu dla celów politycznych, dzielenie ludzi na tych dobrych (nasi) i tych „Złych” (tamci), szczucie na tych, którzy mają inne poglądy….. Nie ma się co dziwić, że Bochnia podupada, mieszkańców ubywa, a co bardziej kumaci i młodzi starają się stąd uciec….. To miasto zaczyna przypominać miejsce ludzi zgorzkniałych, starych, bez energii i bez pomysłu. Hala sportowa świeci pustkami, na basenie nie ma nawet sensownej sekcji pływackiej, sport i kultura dla młodzieży i młodych w zaniku, MDK w weekendy – zamknięty….. Ta biedna młodzież błąka się po ciemnych ulicach i zaułkach tam i z powrotem, albo przesiaduje na parkingach i pod płotami….. albo koło Dworca przy Kebabie…. Czy wiecie, że średnia wieku w Radzie miasta to prawie 65 lat…. im nie potrzeba sekcji koszykówki dla dzieciaków, przeglądu teatrów ulicznych, spotkań turystycznych, albo ścieżki rowerowej do „Puszczy”….. Im wystarczą odpustowe kramy pod kościołem raz do roku….. DNO!\n02 lipca godzina 10:17\nnie narzekajcie mieszkancy Bochni to Wy wybraliscie takich ludzi do Rady Miasta.\n02 lipca godzina 10:05\nDopiero co walczył z Kokoszka o funkcje. Ha ha ha. Zero honoru\n02 lipca godzina 10:27\n02 lipca godzina 10:33\nJesli masz dużego glosuj na trzaskoskego .\n02 lipca godzina 23:21\nTrochę smutne, a trochę śmieszne: w wyborach samorządowych oddałem głos na Kolawińskiego, by nie musieć głodować na kandydata PIS. Tymczasem teraz tenże Kolawiński zachęca obywateli, by głosowali na DługoPISa…\n04 lipca godzina 17:11\nZrobiłam to samo i teraz jestem wściekła jak widzę P K z tym mikrofonem wstyd\n05 lipca godzina 23:31\nKu przestrodze wszystkim zwolennikom obecnego prezydenta: proszę wysłuchajcie w skupieniu do końca kilkuminutowej wypowiedzi profesora Adama Strzembosza na temat Polski, wagi tych wyborów i demokracji: https://tvn24.pl/wybory-prezydenckie-2020/wybory-prezydenckie-2020-profesor-adam-strzembosz-w-tej-sytuacji-trzeba-zrobic-wszystko-by-ocalic-to-co-jest-do-ocalenia-4629100. Oprócz pięknej polszczyzny oferuje nam prosty i zrozumiały opis rzeczywistości, w jakiej żyjemy i tej, która nam zagraża.\nJeszcze jest bałagan, ale we wrześniu ulica Mickiewicza ma być już przejezdna ZDJĘCIA\nPielgrzymka 2020 08 sierpnia\nZ Bochni do Częstochowy. Piąty dzień wędrówki ZDJĘCIA\nCoraz bliżej Jasnej Góry! W piątym dniu pielgrzymowania, uczestnikom tej wyjątkowej wyprawy mocno świeciło...\nWydarzenia 08 sierpnia\nTrwają prace budowlane na ulicy Mickiewicza w Bochni. – Bardzo zależy nam na tym,...\n124 nowych zakażeń COVID-19 w Małopolsce, ale ani jednego przypadku w Bochni, tylko jeden w Brzesku\nOstatnie badania laboratoryjne potwierdziły zakażenie SARS-CoV-2 u kolejnych 124 osób. To 57 kobiet i...\nNiedzielna impreza „Jedziemy nad Rabę” z reżimem sanitarnym ZOBACZ WYTYCZNE\nW związku z aktualną sytuacją epidemiologiczną w Polsce, w trakcie niedzielnego wydarzenia będziemy pilnować...


Luty 2021 - Jezyk-serca\nGdzie bezpiecznie utylizować?\nProcesy utylizacji odpadów przemysłowych powinny być prowadzone zawsze z ogromną dokładnością, bo nie można ich utożsamiać tylko i wyłącznie ze zwyczajnym pozbywanie się tych odpadów. Wszystko musi być wykonywane w sposób rozsądny i naprawdę przemyślany, gdyż tylko i wyłącznie wtedy można nawet takich procesów czerpać korzyści w postaci dodatkowych zysków finansowych i cennych produktów. To, …\nGdzie bezpiecznie utylizować? Read More »\nGdzie szukać pomocy w razie wypadku samochodowego?\nOsoby często podróżujące swoim samochodem i codziennie dojeżdżające nim do pracy muszą mieć świadomość tego, że z czasem może dojść u nich do nieprzewidzianej kolizji drogowej lub awarii. W takiej sytuacji warto wiedzieć gdzie szukać pomocy, która szybko zjawi się na miejscu i pomoże nam uporać z danym problemem. Na szczęście na terenie Poznania działa …\nGdzie szukać pomocy w razie wypadku samochodowego? Read More »\nJaką kasę warto wybrać do taksówki?\nMotoryzacja / Transport / By Danuta Bąk\nKierowcy taksówek chcący swobodnie prowadzić swoje usługi przewozowe na terenie naszego kraju muszą posiadać specjalne kasy fiskalne. Takie nowoczesne kasy fiskalne pozwalają kierowcą rozliczać się z uzyskanych dochodów i rozliczać z Urzędem Skarbowym. Specjalna kasa fiskalna jest również kierowcy potrzebna do tego, by mógł on wystawić osobie podróżującej naszym samochodem stosowną opłatę za przejazd. Gdzie …\nJaką kasę warto wybrać do taksówki? Read More »\nPrzygotowania do ślubu mogą pochłonąć bardzo dużo czasu. Nic dziwnego, w końcu jak pozbieramy wszystkie kwestie, jakie trzeba załatwić w związku z najważniejszym dniem w naszym życiu, to nie powinniśmy pomijać żadnej z nich. W liście zadań do wykonania znajdzie się między innymi również to, by wynająć samochód do ślubu. Okazuje się, że w dzisiejszych …\nProfesjonalne wypożyczalnie aut Read More »\nJeżeli w konkretnym budynku nie zostanie prawidłowo wykonane tynkowanie ścian i innych powierzchni tego typu, to nie możemy mówić o tym, że nadaje się on do normalnego użytkowania. Przecież to właśnie tynk jest w każdym przypadku widoczny na zewnętrznych powierzchniach ścian. Dotyczy to nie tylko wnętrza budynku, ale również wszystkiego, co znajduje się na zewnątrz. …\nJak nałożyć tynk? Read More »


Historia kołem się toczy. W naszej branży każdego roku pojawiają się setki nowych osób, które próbują osiągnąć sukces w sprzedaży ubezpieczeń. Najczęściej nic z tego nie wychodzi. Dlaczego tak się dzieje?\nPrzede wszystkim warto zastanowić się nad tym, czy ten zawód wymaga pewnych cech osobowości i uzdolnień. Bo jeśli tak, to jak są one sprawdzane, zanim firma podpisze z kandydatem umowę o współpracy?\nMuzyk musi mieć tak zwany słuch muzyczny, a w zależności od instrumentu, na którym ma grać nawet długość palców, może mieć znaczenie.\nInżynier specjalista bez uzdolnień matematycznych raczej również się nie zdarza.\nPrawie w każdym zawodzie kandydat jest sprawdzany pod kątem wymaganych cech i zdolności. W naszej branży dzieje się to symbolicznie. Zaświadczenie o niekaralności i chęć spróbowania najczęściej wystarczą, aby zostać agentem. Być może jest to jeden z powodów, przez które wielu osób negatywnie wypowiada się o pracy agenta. Jeśli firmy nie stworzą prawdziwego systemu weryfikacji kandydatów, to nigdy nie osiągniemy wysokich wskaźników „przeżywalności” w biznesie ubezpieczeniowym.\nNAJCZĘSTSZE HAMULCE BIZNESU SPRZEDAŻY UBEZPIECZEŃ\nDrugim problemem są typowe błędy w prowadzeniu biznesu sprzedaży ubezpieczeń, które nie są eliminowane wśród nowych pokoleń agentów. Opiszę kilka najczęściej występujących:\nKoncentracja na sprzedaży, a nie na kliencie i jego potrzebach.\nWiększość agentów w kontakcie z klientem koncentruje się głównie na tym, aby sprzedać polisę. Niestety takie podejście powoduje pewną „ociemniałoś sprzedażową”. Agent pcha proces sprzedaży do przodu niezależnie od sygnałów, jakie wysyła potencjalny klient. Sprzedawca koncentruje się na opowieści o swoich rozwiązaniach, nie badając prawdziwych potrzeb klienta.\nKlient odbiera taką osobę, jako agresywnego sprzedawcę i najczęściej unika kolejnych kontaktów, nie odbierając telefonu lub nie pojawiając się na kolejnym umówionym spotkaniu. Niesamowite jest to, że czasami agenci, zamiast zastanowić się nad motywami zachowania klienta, próbują dorwać go za wszelką cenę, dzwoniąc do niego z innego numeru telefonu. Tego typu zachowania są wysoce szkodliwe i nie przynoszą nam chwały wśród potencjalnych klientów.\nSkupienie się na obsłudze i zamieranie działań sprzedażowych.\nTen błąd dotyczy najczęściej agentów z dużymi portfelami klientów. Tego typu agent przyzwyczajony do działań obsługowych przestaje poszukiwać kolejnych okazji do sprzedaży. Najczęściej skupia się na utrzymaniu istniejących umów i nie poszukuje aktywnie nowych klientów. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie konkurencja i przypadki losowe, które powolutku mogą powodować topnienie portfela lub zmianę jego rentowności.\nZaniedbanie działań serwisowych.\nW przypadku agentów sprzedających ubezpieczenia na życie objawia się to brakiem kontaktu z istniejącymi klientami. Ponieważ prowizja w kolejnych latach trwania umowy jest dużo mniejsza niż w pierwszym roku, u wielu agentów spada motywacja do spotkań z klientem. Jest to duży błąd, ponieważ takie spotkania pomagają utrzymać chęć klienta do kontynuacji umowy, a wskaźnik rezygnacji ma przecież duży wpływ na ocenę jakości pracy agenta. Spotkanie serwisowe może być również okazją do sprzedaży kolejnych rozwiązań i do pozyskania poleceń do potencjalnych klientów.\nW przypadku agentów sprzedających ubezpieczenia majątkowe zaniedbanie działań serwisowych polega najczęściej na braku aktualizacji bieżących potrzeb klienta i zastosowaniu na kolejny rok tych samych parametrów ubezpieczenia. Brakuje również sprawdzenia ofert innych firm niż ta, z której ostatnio korzystał klient.\nTakie zachowanie ułatwia konkurencji agenta przekonania klienta, że został zaniedbany. Wystarczy, że inny pośrednik wykaże, że można było mieć lepszą ofertę i już powstaje wyłom w dotychczasowej relacji między agentem a klientem.\nPoszukiwanie nowych klientów przede wszystkim poprzez zimne bazy danych.\nMimo tego, że statystki wskazują na bardzo niską efektywność tej metody, to w wielu miejscach jest to podstawowy sposób poszukiwania nowego klienta. Telefonowanie na zimno w dużej ilości zazwyczaj obniża poczucie własnej wartości agenta i wprowadza go w fazę zniechęcenia.\nJesli chcesz dowiedzieć się więcej o tym, jak rozwijać binzes sprzedaży ubezpieczeń, to zajrzyj tutaj:\nGdyby menadżerowie, którzy hołdują tej metodzie, na tydzień zamienili się rolami z agentami, to myślę, że szybko zmieniliby swoje podejście. Jednak, jako metoda uzupełniająca pracę na poleceniach, czyli stosowana w małej ilości może mieć korzystny wpływ na odporność agenta na odmowy klientów i czasami może urodzić klienta, który skorzysta z oferty.\nJAK ROZPOZNAĆ PIERWSZE SYMPTOMY STAGNACJI W SPRZEDAŻY?\nProblemy w biznesie sprzedaży ubezpieczeń rzadko pojawiają się z dnia na dzień. Najczęściej budują się powoli i systematycznie, a kiedy zdasz sobie z tego sprawę, często jest już za późno. Zdecydowanie sprzedaż ubezpieczeń, a zwłaszcza na życie jest jedną z najtrudniejszych form przekonywania klienta. Dzieje się tak, ponieważ:\nProdukt jest niematerialny i w momencie zakupu nie otrzymuję nic „do ręki”.\nProdukt dotyczy potrzeb związanych z nieprzyjemnymi zdarzeniami i do tego nie muszą one przytrafić się klientowi (właściwie klient nie ma ochoty na te zdarzenia).\nNierzadko cena ubezpieczenia, w ocenie klienta, jest sporą kwotą do wydania (np. kilka tysięcy na AC).\nBiorąc pod uwagę te czynniki, możemy przypuszczać, że wielu agentów boryka się z problemami sprzedażowymi. Skupmy sie przez chwilę się na procesach mentalnych zachodzących w grupie sprzedażowej. Po czym poznać, że grupa, lub jej część, popada w ten nastrój biznesowy, który ja nazywam „klubem zombi”. Na początek kilka sugestii, co powinniśmy obserwować i na co zwracać uwagę:\nCzas spędzany w biurze. Im więcej czasu spędza sprzedawca w biurze, z dala od klientów, tym gorzej wpływa to na jego psychikę. Nawet jeśli klient nie olśniewa jakością i prawdopodobieństwo sprzedaży jest bliskie zeru i tak lepiej z nim się spotkać niż przebywać w biurze.\nRozmowy w kuchni. Czas spędzany w biurze trzeba czymś wypełnić. Najczęściej są to rozmowy z kolegami w okolicach kuchni. Przysłuchuj się tematom rozmów. Te, które wskazują na potencjalny problem to: negatywna analiza działań centrali, narzekanie na klientów, stwierdzenia, że w konkurencji mają lepiej, narzekanie na zdrowie itp.\nNarzekanie na to, że firma ciśnie na nową sprzedaż. Sprzedawca zmęczony swoim zawodem coraz bardziej chciałby odcinać kupony od tego, co do tej pory sprzedał. Coraz częściej unika kontaktu z nowym klientem i skupia się na uzyskaniu sprzedaży z obsługi swojego portfela klientów. Im dłużej będzie to trwało, tym trudniej będzie zachęcić/zmusić go do wyjścia na rynek.\nSpędzanie dużej ilości czasu na czynnościach pozornych: pisanie ofert, przeglądanie internetu itp.\nPlanowanie wyników sprzedaży na podstawie już rozpoczęte rozmowy. „Jak się uda wszystko dopiąć to w tym miesiącu, to będzie …”\nJAK ZMIENIĆ SYTUACJĘ NA LEPSZE I ZACZĄĆ WIĘCEJ SPRZEDAWAĆ?\nJeśli pozwolimy na to, żeby te zachowania się powtarzały i rozwijały, to po jakimś czasie ludzi wejdą w stan tak zwanej mentalnej destrukcji. I potrzeba wtedy mistrza świata, żeby ten proces odwrócić. Dodatkowo elementem wzmacniającym te zachowania jest wiek. Im starsza osoba, tym trudniej utrzymać w niej ekstra energię sprzedażową i tym łatwiej popada w stan narzekania. Oczywiście od tej reguły są wyjątki. Co możesz zrobić, żeby ochronić swoich ludzi przed doprowadzeniem się do stanu blokady sprzedażowej?\nPo pierwsze sam musisz być przykładem właściwego działania! Znasz powiedzenie – „ryba zawsze psuje się od głowy”. Obserwuj przez najbliższy tydzień swoje zachowanie. Sprawdź to, czy ty sam nie masz zwyczajów „klubu zombi”. Jeśli zauważysz coś niepokojącego, zacznij od pracy nad sobą. Większa część zachować sprzedawców ma źródło w postawie menadżerów. Uważaj, żeby nie stać się menadżerem zarządzającym zza biurka.\nDruga zasada to rozwój. Sprzedawcy zamieniają się w pasywnych, bo brak im rozwoju. Każdego dnia powtarzają pewne czynności i przychodzą już bardziej „do fabryki” niż zdobywać świat. Rozwój powoduje odświeżenie motywacji i chwile refleksji. Pobudza również kreatywność. Co może być elementem rozwoju? Nowo przeczytana książka o biznesie, spotkania z ciekawymi i inspirującymi ludźmi, kursy, szkolenia. Zastanów się, ile tych wymienionych propozycji dotyczy cię i twoich ludzi? Co w tym roku zrobiliście dla rozwoju biznesowego i osobistego?\nTrzecia zasada to wyzwania w pracy. Jednym z elementów pobudzania motywacji jest wyzwanie. To takie zadanie, które wymaga więcej wysiłku niż zwykle. Jednocześnie obiecuje nagrodę, niekoniecznie w postaci dodatkowego dochodu. Strategia dawania swoim ludziom wyzwań musi być dokładnie przemyślana. Żeby wyzwanie zadziałało pozytywnie na ludzi, musi spełniać trzy warunki.\nPierwszy to realność zadania. Twoi ludzie muszą wierzyć, że osiągniecie celu jest w ich zasięgu. Jednocześnie nie może być zbyt łatwe.\nDrugi warunek to pragnienie. Dotyczy to zarówno nagrody, jak i emocji towarzyszącej osiągnięciu celu. Nagroda musi być dobrana tak, żeby przyciągała sprzedawców. Jednocześnie realizacja wyzwań powinna być połączona ze skojarzeniem należenia do ludzi innych, wybitnych.\nI trzeci warunek to przygotowanie zasobów. Żeby osiągnąć to, co zakładamy w wyzwaniu, powinno być osiągalne w ramach zasobów, które posiadają twoi ludzie. Jeśli trzeba ich w coś wyposażyć, to powinieneś to zaplanować i przygotować.\nDLACZEGO NAWYKI W SPRZEDAŻY UBEPIECZEŃ SĄ TAKIE WAŻNE?\nWielu menadżerów sprzedaży zastanawia się, jakie warunki muszą być spełnione, żeby ich współpracownicy byli skutecznymi sprzedawcami. Bo jak pokazuje praktyka, niewielu agentów ze sprzedażą radzi sobie dobrze. Pisząc “sprzedaż”, mam na myśli przede wszystkim zdobywanie nowego klienta.\nTo, co można zaobserwować na rynku, coraz rzadziej jest prawdziwą sprzedażą. Spory procent firm i sprzedawców po prostu wykorzystuje istniejący portfel klientów do sprzedaży nowych produktów. Na ogół nie ma w tym nic złego. Jeśli jednak nie dzieje się to równolegle z procesem zdobywania nowego klienta, to takie zjawisko może zaowocować w przyszłości spadkiem wyników. Spytacie dlaczego?\nPrzede wszystkim chodzi o to, jak skonstruowany jest umysł człowieka. Oprócz elementów związanych z procesami logicznymi w naszym mózgu istnieją obszary odpowiedzialne za tworzenie nawyków. A nawyk to siła, której nie warto lekceważyć. Wie o tym każdy, kto walczy z dietą, hazardem, rzucaniem palenia czy unikaniem przeglądania internetu w pracy.\nWiec, jeśli przez dłuższy czas brakuje nam aktywności na polu zdobywania nowych klientów i kręcimy się tylko wokół odnawiania lub „rolowania” biznesu, to budujemy sobie w ten sposób pewien zestaw nawyków sprzedażowych. Nawyk pracy tylko ze znanymi klientami wzmacnia również skojarzenie emocjonalne, które mu towarzyszy.\nTe emocje to komfort i poczucie ważności. Pracując ze znanymi klientami, nie narażamy się na nieoczekiwane reakcje czy silne odmowy. Jest wygodnie i przyjemnie. Pracując na rynku, często spotykałem agentów, którzy nie poszukiwali nowych klientów od dłuższego czasu! W ich szufladach leżą dziesiątki lub setki niewykorzystanych poleceń. Jednak ponieważ mają dużą bazę istniejących klientów, to “nie mają czasu” obdzwonić listy.\nPróba wyrwania takiej osoby z jej obecnego stanu przypomina namawianie na rzucenie palenia czy przejście na dietę. Czyli w większości przypadków jej skazana na niepowodzenie. Nawet jeśli na chwilę „rozruszasz” taką osobę, to za chwilę siła jej przyzwyczajeń skieruje ją na stare tory. Widać to wyraźnie na moich warsztatach, gdzie skupiamy się na uruchomieniu nowej, zdrowej sprzedaży.\nDlaczego piszę zdrowej? Ponieważ coraz częściej wśród doświadczonych doradców widzę zachowania na granicy „patologii sprzedażowej”. Dotyczy to przede wszystkim ubezpieczeń na życie. Podczas rozmów z moimi klientami na początku roku pytałem o rok poprzedni. Większość zarządzających wieloletnimi strukturami sprzedaży odpowiadała: świetny rok, a zwłaszcza ostatni kwartał.\nNie byli zachwyceni głównie ci, którzy prowadzą młode struktury sprzedażowe bez tak zwanego portfela klientów. Kiedy zacząłem niektórych zadowolonych dopytywać o procent zupełnie nowych klientów, zdobytych w ramach osiągniętych wyników nie było już tak różowo. Sprytni agenci wymieniają stare produkty na „nowocześniejsze” i „lepsze na dla klienta”, namawiają do częściowych wypłat i kupowania z tych środków kolejnych polis i tak dalej. Wszystko w imię nawyków, na których stworzenie pozwoliła tak naprawdę firma, w której pracują.\nOczywiście pojemność bazy klientów jest ograniczona i w końcu zabraknie przestrzeni na kolejne manewry sprzedażowe. Tylko że wtedy agent będzie musiał zmierzyć się ze swoimi nawykami. W takim razie możemy stwierdzić, że czynnikiem niezbędnym do uruchomienia całkiem nowej sprzedaży jest poczucie straty i towarzyszące mu emocje takie jak lęk czy obawa. Niepokój o to, co przyniesie przyszłość, jeśli się nie zmienię.\nJak zwykle kryzys jest najlepszym motorem do działania. Tylko wtedy ważne jest, aby zorientować agenta na nowych celach, z którymi się identyfikuje. Tak, aby jak najszybciej przestał myśleć o starych sposobach działania i zastąpił je nowymi nawykami.\nPamiętaj, że jedynym skutecznym sposobem zlikwidowania szkodliwego nawyku jest wprowadzenie na jego miejsce nowego nawyku!\nI tak jak w przypadku diet czy alkoholu, dla większości ludzi, do zmiany działania niezbędny jest czynnik zewnętrzny w postaci mentora, instruktora, menadżera itp. Osoba z zewnątrz mobilizuje i zwiększa szanse na utrwalenie pożytecznej zmiany. Zachęcam więc wszystkich zarządzających i sprzedających do analizy obecnych nawyków i stylu pracy. Jeśli odkryjecie w swoim otoczeniu problemy, o których pisałem, to nie czekajcie, aż sytuacja poprawi się sama. Bo dla wielu może być już za późno, kiedy zabraknie możliwości satysfakcjonującej sprzedaży na portfelu.\nNiezależnie czy sprzedajesz, czy zarządzasz sprzedażą, przemyśl treść tego artykułu. Bo mentalna destrukcja agenta przypomina chorobę somatyczną, najłatwiej leczy się ją w zalążku.\nPoprzedniSkąd wziąć nowego klienta do ubezpieczenia?\nNastępnyJak przekonać klienta do zakupu ubezpieczenia


Wynajem wyposażenia eventowego – świetne rozwiązanie na każde wydarzenie | press.grynszpan.com.pl\nHome » inne » Wynajem wyposażenia eventowego – świetne rozwiązanie na każde wydarzenie\nEvent można zorganizować z powodzeniem w dzierżawionej powierzchni. Decydując się na takie rozstrzygnięcie, należy niemniej jednak pamiętać, iż potrzebne będzie także należyte wyposażenie. Na szczęście dziś najem sprzętu eventowego nie stanowi najmniejszego problemu.\nDecydując się na wynajem oprzyrządowania eventowego, można właściwie niemało zaoszczędzić. Wypożyczamy wyłącznie to, co naprawdę jest nam niezbędne. Nie inwestujemy w zakup oprzyrządowania, z którego być może nie skorzystamy przenigdy. To właściciel wyposażenia odpowiada za jego stan techniczny oraz dba o to, żeby do konsumenta trafiał on w godziwym stanie.\nDecydując się na wynajem wyposażenia eventowego od doświadczonej firmy, można być pewnym, iż jakość usług będzie stała na w zasadzie wysokim poziomie. Kontrahenci mogą liczyć nie tylko na sam najem sprzętu, jakkolwiek też pomoc w wyborze tego, co w danej sytuacji sprawdzi się najbardziej. Wystarczy skontaktować się z firmą, by zdobyć wsparcie na najwyższym poziomie.\nJak już wtrąciliśmy, decydując się na najem oprzyrządowania eventowego można w istocie niemało zaoszczędzić. Co istotne, za najem oprzyrządowania eventowego nie trzeba sporo płacić. Firmy proponujące usługi z tego aspektu nie windują cen, oferując konsumentom w istocie atrakcyjne warunki wynajmu.\nWynajem sprzętu eventowego to zachwycająca alternatywa dla zakupu wyposażenia na własność. Jest to rozwiązanie w zasadzie korzystne, jakie sprawdza się w przypadku wielu firm organizujących eventy.\nUrządzaniem punktów sprzedaży oraz przestrzeni komercyjnych zajmują się obecnie przede wszystkim specjaliści.\nKuchnia włoska jest jedną z najbardziej słynnych na całym globie. Dzisiaj skosztować


Books Hunter: "Już mnie nie oszukasz" Harlan Coben\nZaczęło się interesująco, a im dalej, tym bardziej interesująco było. Po thrillery sięgam raczej rzadko. Jednak, kiedy zobaczyłam tę zapowiedź, coś mnie tknęło. Zapragnęłam - w końcu - poznać twórczość Cobena. Zastanawiałam się, co też takiego mają w sobie jego książki, że wszędzie widziałam zachwyty. I się dowiedziałam. Autor świetnie buduje napięcie i to na nim bazuje od początku, do samego końca. Tajemniczość, szczypta strachu, trochę śmierci, niepokoju i cała masa niepewności. To wszystko towarzyszy czytelnikowi w "Już mnie nie oszukasz". Ta mieszanka jest niewątpliwie istotna, jeśli chodzi o ten gatunek powieści. Jednak są również inne ważne elementy, jak na przykład przekonująca kreacja postaci, interesujące i wciągające wydarzenia...\nJeśli o bohaterów chodzi, to na pewno Maya jest bohaterką, która nie jest łatwa do rozgryzienia. Potrafi zaskoczyć czytelnika, wzbudzić w nim pewną niepewność, a nawet podejrzliwość. Jednak niewątpliwie, jest dobrze wykreowana. Jeśli chodzi o postaci drugoplanowe, to autor postarał się o to, by one również były skonstruowane idealnie na potrzeby danej chwili. O czym przekonacie się, sięgając po tę powieść, a wierzcie mi, powinniście to uczynić.\nWydarzenia? Cóż... Ja wciągnęłam się od początku w fabułę, więc zaliczam na plus również ten element jako udany. Może czasami nie byłam przekonana co do poniektórych akcji, jakie miały miejsce w książce. Niemniej, pewnie były one potrzebne, ponieważ - jak się okazało, autor miał swój misternie uknuty plan, a trzymanie się go do końca zwiastowało sukces. Moje małe kręcenie nosem, było naprawdę małe, malutkie... tyciunie.\nCzłowiek w obliczu straty kogoś bliskiego ciężko ma się podnieść. A główna bohaterka musiała to zrobić, ponieważ miała dla kogo to zrobić. I oczywiście twarda z niej kobieta. W końcu jest żołnierzem i widziała naprawdę wiele. Jednak pewne wydarzenia i nieczyste zagrywki bliskich jej osób, potrafiły sprawić, że w pewne rzeczy wątpiła. Wątpiła, ale parła naprzód i rozwiązywała sprawę, nawet wtedy, kiedy było ciężko. Dlaczego się nie poddała? Żołnierz zawsze jest czujny i zawsze kończy misję.\n"Już mnie nie oszukasz", to naprawdę misternie uknuta intryga, która spodoba się każdemu, kto lubuje się w takich klimatach. Sądzę jednak, że spodoba się również tym, którzy lubią rozwiązywać zawiłe sprawy. Tutaj można zabawić się w detektywa. A odkrycie prawdy naprawdę Was zaskoczy.\nEtykiety: Harlan Coben, Już mnie nie oszukasz, książka, recenzja, recenzja książki, thriller, Wydawnictwo Albatros\nCzytałam ostatnio i równiez mi się podobała. Sama jestem fanką autora, więc polecam i sięgaj po jego książki :)\nKarolina Skalska 28 lutego 2017 20:44\nTaak, to jest dobra, nawet bardzo dobra książka, ale śmiem twierdzić, że bywały jeszcze lepsze Cobena więc koniecznie nadrób jeżeli poczułaś się dobrze w jego gatunku :) www.ebookoholic.blogspot.com zapraszam u mnie też właśnie pojawiła się recenzja owej książki. Pozdrawiam!\nAnother Desire 28 lutego 2017 22:59\nWstyd się przyznać, ale jeszcze nigdy nie miałam do czynienia z twórczością Cobena, choć wiele o niej słyszę od dobrych 5 lat. Zastanawiam się nad kupnem tej pozycji :)\nChabrowa 2 marca 2017 13:27\nMnie to zakończenie wprost wbiło w fotel. Świetna lektura :)


Pisanie prac licencjackich, magisterskich, zaliczeniowych, esejów, referatów… Napiszemy pracę licencjacką, magisterską, doktorską, inżynierską, zaliczeniową, kontrolną, esej, referat, rozprawkę, wypracowanie, opowiadanie, recenzję itd. oraz biznes plan do PUP, wnioski na dotację unijną i prezentacje multimedialne w Power Point. Rozwiążemy zadania z matematyki, rachunkowości, bankowości, finansów, statystyki, geografii , przeprowadzimy analizę finansową … Przy obszerniejszych pracach rozliczamy się następująco: wysyłamy 5 str-wpłata za 5 str wysyłamy 10 str-wpłata za 10 str wysyłamy 10 str-wpłata za 10 str itd. Ewentualne poprawki w cenie do roku czasu CREATIVEEDU-CONSULTING Tel. 506 034 914 Email: teksciaki@wp.pl GG: 5318911j\nPisanie prac licencjackich magisterskich zaliczeniowych


Odnaleziony - Sarah Prineas (86048) - Lubimyczytać.pl\nCykl: Złodziej magii (tom 3)\n7,17 (110 ocen\ti\t10 opinii) Zobacz oceny\nOstatnia część trylogii „Złodziej magii” Sarah Prineas, fantastyczna, zabawna i wzruszająca podróż do świata czarodziejów i złodziejaszków. Nigdy nie odwracaj się plecami do smoka – tę naukę Conn dopiero będzie musiał sobie przyswoić! Byłemu złodziejaszkowi i uczniowi czarodzieja Nevery’ego, udało się wreszcie powrócić z wygnania. Przynajmniej teoretycznie... Niestety, pozbawiony locus...\nOstatnia część trylogii „Złodziej magii” Sarah Prineas, fantastyczna, zabawna i wzruszająca podróż do świata czarodziejów i złodziejaszków.\nNigdy nie odwracaj się plecami do smoka – tę naukę Conn dopiero będzie musiał sobie przyswoić! Byłemu złodziejaszkowi i uczniowi czarodzieja Nevery’ego, udało się wreszcie powrócić z wygnania. Przynajmniej teoretycznie... Niestety, pozbawiony locus magicalicus, Conn nie jest w stanie stawić czoła kolejnemu zagrożeniu i musi wyruszyć na poszukiwanie magicznego kamienia akurat wtedy, gdy jest najbardziej potrzebny miastu. Tym razem desperacka wyprawa zawiedzie go dalej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać, aż do mitycznej krainy smoków. Które podobno nie istnieją... I w jakiś sposób połączone są z żywą magią Wellmet.\nostatnia dodana przez ms_magdalena, 2 lata temu, w grupie Aktualności\nAda112 | 2014-04-26\nTrzecia część z serii o przygodach Conna, w której młody czarodziej wyrusza na poszukiwanie swojego kolejnego locusa magicalicusa. Po kilku dniach drogi w towarzystwie Rowan i Argenta, Conna porywa ognisty smok, który zanosi go do jaskini pełnej magicznych kamieni. Połowa książki opowiada o pobycie chłopca w jaskini, która okazała się smokiem. Gdy w końcu znajduje swój kamień, zjada go smok Pip. Conn wraca do Wellmet gdzie staje do pojedynku ze złą magią Arhionvarem. Łączy obie magie z miastem, a w efekcie traci pamięć, którą potem odzyskuje dzięki Pipowi. Może wydawać się to nieco zagmatwane, ale po przeczytaniu wszystko powinno się wyjaśnić. W książce jest dużo nawiązań do poprzednich części więc łatwo załapać o co chodzi. Napisana z myślą dla młodszych czytelników, ale i tak chętnie ją czytałam. Niektóre informacje są zapisane kodem, co z pewnością podoba się dziesięciolatkom. Mnie trochę denerwowało. Mimo wszystko warto przeczytać. Serdecznie polecam każdemu.\nOczarowana_Książkami | 2014-05-17\nConn nadal poszukuje nowego locusa magicalicusa i mimo wielu przeciwności jest pewien, że w końcu uda mu się go znaleźć. Temu chłopcu zdecydowanie nie brakuje przygód – przyciąga kłopoty niczym magnes. Ucieka z więzienia, zostaje wygnany z miasta, a gdy wyrusza w drogę spotyka smoka… I to niejednego, chociaż od długiego już czasu utrzymuje się, że wyginęły. Magia miasta Wellmet kolejny raz upomina się o pomoc chłopca, ale także Arhionvar ma wobec niego swoje plany. Czy małoletniemu złodziejaszkowi uda się uratować magię, przyjaciół i samego siebie?\nSpecyficzny humor, urocze komentarze Conna i pełna magii wartka akcja – to są rzeczy, które w tej serii uwielbiam! Zapomniałabym jeszcze o jednym – zaskoczeniu. Autorka z jednej strony prowadzi prostą narrację, tworzy niezbyt zawiłą akcję, a jednak wciągającą i wielokrotnie nieprzewidywalną. Do tego powieść urozmaicona jest przyjemnymi dla oka szkicami czy wyróżnionymi graficznie...\nSpecyficzny humor, urocze komentarze Conna i pełna magii wartka akcja – to są rzeczy, które w tej serii uwielbiam! Zapomniałabym jeszcze o jednym – zaskoczeniu. Autorka z jednej strony prowadzi prostą narrację, tworzy niezbyt zawiłą akcję, a jednak wciągającą i wielokrotnie nieprzewidywalną. Do tego powieść urozmaicona jest przyjemnymi dla oka szkicami czy wyróżnionymi graficznie tekstami, takimi jak m.in. listy.\nW Odnalezionym nie zabrakło również elementu, który polubiłam w poprzednich częściach, czyli zaszyfrowanych wiadomości. Na końcu książki zamieszczono poza tym niewielki przewodnik po postaciach i miejscach, wzór szalika zrobionego przez Beneta dla Conna oraz krótki „Traktat o smokach”. Dodatki te są przyjemne w odbiorze i urozmaicają powieść.\nTrzecia część o przygodach Conna jest zdecydowanie lepsza niż poprzednia, ale jednak to tom pierwszy pozostanie moim ulubionym. Brakowało mi tu „tego czegoś”, co tak przyciągało mnie w 'Złodzieju magii', a na co złożyło się kilka czynników. Nie ujmuje to jednak 'Odnalezionemu' tego, że jest naprawdę dobrą książką. Motyw smoków i wszystkiego, co z nimi związane, jest naprawdę świetny – pochłaniałam wręcz fragmenty z nimi związane, a zapewniam, że ich tu nie brakuje! Sarah Prineas zbudowała wokół tych stworzeń i magii całą teorię. Żałuję, że to już ostatnia część, bo z chęcią dowiedziałabym się jeszcze więcej o stworzonym przez wyobraźnię autorki świecie i poznała inne przygody bohaterów.\nmichnar3 | 2013-07-01\nNa półkach: Sprzedane, Przeczytane, Fantastyka, 2013\nBardzo mi się książka podobała. Dałem 7, ponieważ fabuła bardzo prosta, a i czasami coś co wydaje się świetnym tematem do pociągnięcia w tej książce jakoś tak niknie. Ale książka bardzo dobra, fajnie i bardzo szybko się tę książkę czyta.\nMartinus | 2016-01-14\nDobre zakończenie trylogii, czytało się szybko i przyjemnie.Książka jednak kierowana dla młodszych czytalników.\narwen_livTyler | 2013-05-15\nRewelacyjne zakończenie sagi. Szybka akcja, mnóstwo magicznych pomysłów - okazuje się, że smoki to nie tylko jaszczury ziejące ogniem.... Będzie mi brakowało Conna, Nevery'ego, Ro, Beneta... Jedne z najbardziej sympatycznych postaci w mojej czytelniczej karierze. No i jak żyć bez opiekuńczej magii Wellmet, otulającrj podczas chwil spędzonej z ta książką?\nCzarodziejka | 2014-07-08\nNie będę się zbytnio rozpisywać. Trzecia część jest najlepsza z tej dosyć przeciętnej trylogii. Ale wiadomo, mogło być lepiej.\nOstatni tom Złodzieja Magii w którym Connwaer odnajduje gniazdo smoka.\nKara | 2012-11-06


Droga Szamana. Etap 5: Szachy Karmadonta - Wasilij Machanienko | Książka w Lubimyczytac.pl - Opinie, oceny, ceny\nKup teraz - 11 ofert w cenie od 27.37 zł do 35.99 zł\nJak wiecie doskonale "Droga Szamana" to jedna z moich ulubionych serii. Bawię się przy niej znakomicie i zawsze jestem z niej zadowolona.\nNo i czytam sobie mojego ukochanego Szamana, pochłaniając strony jak szalona, przeżywając różne przygody, zdobywając różne przedmiony, aż tu nagle BUM!\nGdy zamknęłam książkę i odłożyłam ją na półkę, autentycznie nie mogłam sobie znaleźć miejsca. To co się porobiło na końcu to jedno wielkie WTF! Miazga emocjonalna, miazga fabularna, no po prostu miazga.\nI niby wiesz, że książka miała już wcześniej twisty takie, że nie rozumiało się skąd/jak/gdzie/kiedy. Tak tu...SZOK totalny SZOK.\nNo, więc skoro już wylałam swoje emocje, to teraz powiem conieco o książce.\nPo zdobyciu zamku Machan odkrywa, że to bardzo droga inwestycja. Ulepszenie, utrzymanie, podatki - oszaleć można - jego wewnętrze zoo na pewno szalało. No a wszystkie jego szamańskie umiejętności zostały zablokowane, więc Machan ma teraz dużo czasu na ... rozwijanie pozostałych umiejętności.\nNie jest zaskoczeniem (bo już sam tytuł to mówi), że tu skupiamy się bardziej na Szachach, a czas który dostał Machan, sprzyjał robieniu figurek.\nNa szczęście nie tylko to jest głównym tematem, więc w tej części skupiamy się też na wątkach, które zostały pominięte przez autora - jak choćby sprawa z wilkami.\nMamy też ukazany niejako rozwój niektórych bohaterów, a niektóre decyzje i ich postanowienia zaskakują.\nAkcja gna jak szalona, jak napisałam wcześniej, wiele się dzieje, wiele rzeczy nowcyh się pojawia, starych się wyjaśnia. Czasem naprawdę brakuje tchu.\nZakończenie jest tak mocne, że naprawdę ŻAŁUJĘ, że nie mam JUŻ kolenego tomu! Zostawił mnie tak rozedganą emocjonalnie, że nie mogłam zasnąć!\nUważam, że to jedna z najlepszych części Drogi Szamana. Jest tam wszystko czego potrzeba od dobrej książki, a nawet i więcej. Wiedzcie, że ja nie mogłam się oderwać od lektury, a wręcz bolesne jest teraz czekanie na kolejny tom!\nDziękuję wydawnictwu Insignis za egzemplarz. Ta opinia powstała dla i dzięki Fantastyce na Luzie.\nGdy zamknęłam książkę i odłożyłam ją na półkę, autentycznie nie mogłam sobie znaleźć...\nNiesamowite jest, jak cała seria Drogi Szamana trzyma poziom. Powiedzieć, że z tomu na tom jest coraz lepiej to za mało, ponieważ piąta część zaorała wszystkie poprzednie i zostawiła je daleko w tle!\nDalej jesteśmy świadkiem przygód Szamana Machana w Barlionie, wirtualnej rzeczywistości, która nie tylko jest grą, ale wręcz alternatywnym światem, miejscem pełnym tajemnic, intryg, spisków oraz sposobem na zarobek w realnym życiu. Akcja toczy się płynnie przechodząc z jednego tomu w drugi, a tym razem skupia się na legendarnym artefakcie - Szachach Karmadonta, jedynych w swoim rodzaju figurach, które mają otworzyć dostęp do Grobowca Stwórcy. Miejsca owianego tajemnicą, którego jeszcze żaden z graczy nie miał możliwości poznać.\nPrzede wszystkim w dalszym ciągu uwielbiam styl autora! Jego lekkie pióro, cięty, lecz niewymuszony humor, inteligencję i przenikliwość oraz niezwykle optymistyczne podejście do życia, nawet gdy wszystko wokół sypie się. Powieść pełna jest rozmaitych przygód, od wędrówek po zamkach, poprzez przebierania się za gnomy i przeistaczanie się w pirata, po walki na morzu z potworami. kończąc. Pojawią się również nowi bohaterowie, którzy pomimo tego, że niejednokrotnie mocno mnie irytowali, ostatecznie zyskali moją sympatię.\nNiestety (lub stety) zakończenie… rozwaliło system. Wydarzyło się wszystko to, czego nie spodziewałam się i zostawiło mnie zdruzgotaną, ze złamanym serduszkiem, w tak wielkich emocjach, że przez dwa dni chodziłam wściekła! I nie zrozumcie mnie źle - uwielbiam być zaskakiwana, nawet jeśli fabuła pójdzie w nie takim kierunku jakiego się spodziewałam, i z jednej strony bardzo zakończenie mi się spodobało. Jednak z drugiej… potrzebuję szósty tom! Teraz, NATYCHMIAST! Cała sytuacja pokazuje tylko, jak świetnie autor potrafi budować napięcie oraz jak umiejętnie wpływa na czytelnika, przenosząc emocje ze swojego bohatera na niego.\nDla kogo skierowana jest seria Droga Szamana? Na pewno do graczy, fanów MMO i RPG. Sam autor otwarcie się przyznaje do inspiracji światem Blizzarda i na kartach powieści jest to widoczne. Zajadli fani gier odkryją w tych książkach najwięcej smaczków i będą mieć niezwykłą frajdę z czytania. Jednocześnie jednak seria napisana jest w tak prosty i przystępny sposób, że nawet osoby, które z grami nie miały nic do czynienia, mogą czerpać ogromną przyjemność z czytania i świetnie się bawić. Osobiście nie mogę się już doczekać, aby na powrót znaleźć się w świecie Barliony!\nDalej jesteśmy świadkiem przygód Szamana Machana w Barlionie, wirtualnej rzeczywistości, która nie tylko jest grą, ale wręcz alternatywnym światem, miejscem pełnym tajemnic,...\nSeria wciąż trzyma wysoki poziom. Wątek, który okropnie mnie irytował w poprzednim tomie został rozwiązany wręcz idealnie - Droga Szamana znów stała się moją ulubioną serią ;)\nZ niecierpliwością czekam na etap 6. Będzie się działo!\nNie polecam... zaczynać tego tomu, nie mając pod ręką tomu szóstego\nNa wielki plus zasługuje fakt, że znowu mamy na pierwszym planie naszego Szamana, który nareszcie skupia się na zadaniach i domykaniu wcześniejszych wątków. Po chyba najsłabszej jak do tej pory 4 części, jest to bardzo miła odmiana.\nZakończenie oczywiście wbija w fotel i długo po przeczytaniu ostatniego zdania nie mogłem przestać myśleć o tym, co tam się stało.\nZ niecierpliwością czekam na 6 tom.\nPiąta już cześć historii więźnia skazanego na kilka lat przebywania w wirtualnym świecie Barliony z włączonymi pełnymi doznaniami czuciowymi. Machan uczy się zarządzać swoim nowym zamkiem, zbiera coraz większy klan oraz jest coraz bliżej stworzenia pełnej serii szachów Karmadonta. Czy mu się powiedzie, czy uda mu się wejść do grobowca? Tego można dowiedzieć się tylko zagłębiając się w tym wspaniałym świecie :)\nPiąta już cześć historii więźnia skazanego na kilka lat przebywania w wirtualnym świecie Barliony z włączonymi pełnymi doznaniami czuciowymi. Machan uczy się zarządzać swoim nowym zamkiem, zbiera coraz większy klan oraz jest coraz bliżej stworzenia pełnej serii szachów Karmadonta. Czy mu się powiedzie, czy uda mu się wejść do grobowca? Tego można dowiedzieć się tylko...\nMachan, Machan, Machan... Szczerze mówiąc, zacząłem czytać piątą część, spodziewając się dokładnie tego samego, co z poprzednich czterech: skandalicznej ilości szczęścia, stale rosnących statystyk, osiągnięć, tony łupów, sukcesu za sukcesem za sukcesem.\nWięc co się zmieniło? Cóż, Machan nadal odnosi sukcesy, ale niektóre dodatki do tej części po prostu zdetronizowały go z bycia wszechmogącym, cholernym półbogiem, gwiazdą rocka, co było BARDZO potrzebnym powiewem świeżego powietrza.\nTa część oferuje również znacznie bardziej dojrzały styl pisania, dobrą narrację, dużo zabawnych i efekciarskich wydarzeń, ciekawe zadania i niektóre zwroty akcji... cholera... powiedzmy, że po prostu uderzają cię jak ciężarówka. Nie mówiąc o zakończeniu, które zdecydowanie pozostawi cię śliniącym się na kolejną część.\nOgólnie rzecz biorąc, świetnie się bawiłem czytając tę pozycję i naprawdę polecam złapać tę część, szczególnie po przejściu przez tomy 3 i 4, które były moim zdaniem dość powtarzalne w swojej narracji. Gwarantuję, że to będzie miła niespodzianka!\nWięc co się zmieniło? Cóż, Machan nadal odnosi sukcesy, ale niektóre dodatki do tej części po prostu zdetronizowały go z...\nBarliona to wirtualny świat rządzący się swoimi prawami. To tutaj wytrawny gracz odnajdzie wszystko to, o czym marzy w świecie rzeczywistym. Machanowi może się wydawać, że życie od czasów Mrocznego Lasu wejdzie na dawne tory i stanie się bardziej przewidywalne. Tylko czy taki bohater może się zadowolić rutyną?\n🎮LitRPG to niezwykły i hybrydowy świat. Nie przypadnie każdemu do gustu. Specyfika jaką się kieruje nie spodoba się każdemu. Gdyby ktoś kiedyś powiedział mi, że będę czytać takie książki, na pewno stwierdziłabym, że to raczej niemożliwe. A jednak. Zaciekawiło mnie jedno: jak to wszystko się skończy i czy świat gier wirtualnych może przenikać się z naszym światem, rzeczywistym. I ta moja zagadka ciągnie się dość długo bo to już piąty tom.\n🎮 Akcja toczy się dość szybko. Chociaż tak jak w poprzednich tomach musiał sobie wiele tłumaczyć i korzystać niekiedy (już coraz rzadziej) z pomocy wujka Googla, czyta się dobrze. Autor ma dar przyciągania czytelnika, nawet takiego niezbyt ogarniętego (jak ja) w kwestii gier i tego wirtualnego świata. Kiedy zaczęło się robić najciekawiej historia się kończy...\nJednak wiem, że będzie kolejny tom. Zapowiada się era spisków.\n🎮LitRPG to połączenie science fiction i fantasy. To bohaterowie, których życie toczy się w wirtualnym świecie. To tradycja zaczerpnięta z obyczajowki połączona z elementami komputerowych gier. To świat, który nie wszystkim przypadnie do gustu. Można go nie lubić, można go uwielbiać, albo tak po prostu (jak ja) w niego wsiąknąć.\nPolecam, można uciec od komputera, wcale nie uciekając.\n🎮LitRPG to niezwykły i hybrydowy świat. Nie przypadnie każdemu...\n2021_wyzwanie 52 książki\nKolejna część serii. Czy kolejna książka z cyklu może czymś zaskoczyć czytelnika?\nAutor Drogi Szamana udowadnia, że zdecydowanie może.\nPoczątkowa fabuła idzie utartym torem poprzednich tomów, ale jak dla mnie ma dużo fajniejszy klimat niż dwie poprzednie części i dużo bardziej przypomina tom pierwszy i drugi.\nZnów Machan wplątuje się w różne przygody, ale nie wszystkie są łatwe i banalne do przejścia. Nie wszystko idzie tak dobrze jak powinno...\nW tym tomie bardzo dużo się dzieje.\nDo tego końcówka, która wbija w fotel i zostawia czytelnika z tak wieloma pytaniami i w moim przypadku ciągnącymi się na usta niecenzuralny wyrażeniami.\nJeśli książka potrafi sprawić, że można się tak bardzo wciągnąć w losy bohatera, to jest zdecydowanie warta uwagi.\nZnów Machan wplątuje się w różne przygody, ale nie wszystkie są...\nKsiążka ogólnie bardzo fajna tak jak cała seria. Zakończenie za to jest do dupy. Normalnie się załamałem, w ogóle nie wpadło mi do głowy, że zakończenie może być właśnie takie. Jednak te zakończenie tak na mnie wpłynęło, że od razu chcę przeczytać kolejny tom czyli 6 etap "Nowy Początek". Chciałbym od razu się dowiedzieć jaki będzie ciąg dalszy. Niestety będę musiał czekać kilka miesięcy :(. Zachęcam do przeczytania.\nSpojler. Barsine jest matką Anastariji. Anastarijia, Ciapa, Eryk, Leyte zdradzili Machana. Jako jedyny Karachun nie zdradził Machana ponieważ był mu wdzięczny za pierwsze zabójstwo.\nNormalnie szokujące zakończenie. :(\nKsiążka ogólnie bardzo fajna tak jak cała seria. Zakończenie za to jest do dupy. Normalnie się załamałem, w ogóle nie wpadło mi do głowy, że zakończenie może być właśnie takie. Jednak te zakończenie tak na mnie wpłynęło, że od razu chcę przeczytać kolejny tom czyli 6 etap "Nowy Początek". Chciałbym od razu się dowiedzieć jaki będzie ciąg dalszy. Niestety będę musiał czekać...\nKwota została przyjęta. Wyjście z kapsuły więziennej nastąpi za dziesięć sekund... Dziewięć... Osiem... Ostatnią rzeczą, jaką zdążyłem zobaczyć przed wyjściem z Barliony, było otwierające się wejście do Grobowca Stwórcy...\nKwota została przyjęta. Wyjście z kapsuły więziennej nastąpi za dziesięć sekund... Dziewięć... Osiem... Ostatnią rzeczą, jaką zdążyłem zobac...\nWasilij Machanienko Droga Szamana. Etap 5: Szachy Karmadonta Zobacz więcej


Włoskie miasteczka mają urok | e Wypoczynek: noclegi w Polsce\nObejrzyj miasteczka, omijaj miasta\nWłoskie miasta są pełne gwaru, ruchu oraz zamieszania. Nie każdy turysta chce oglądać takie pełne zamętu okolice. O wiele lepiej zwiedzić małe miasteczka, w których panują cisza, spokój, a ludzie są wyciszeni oraz uśmiechnięci.\nZajrzyj do Alberobello\nAlberobello jest miłym miasteczkiem z architekturą z płaskich kamieni. W tym miasteczku warto zamieszkać na kilka dni chociażby. Stożkowe kamienne dachy dodają uroku tym budynkom niczym z bajek. W takich domkach spokojnie mogłyby mieszkać pocieszne Smurfy.\nAsyż i jego lokalizacja\nAsyż położony jest bardzo malowniczo – z okalających miasto murów rozciąga się niepowtarzalny widok na okolicę. Krajobraz ten można nazwać kwintesencją włoskości. Koniecznie odwiedzić trzeba sanktuaria świętego Franciszka oraz świętej Klary. Każdy z nas koniecznie powinien chociaż raz w życiu zawitać do Asyżu.\nMatera słynna jest z domów wykutych w skałach. Już ponad 400 tysięcy lat temu w Materze mieszkali ludzie. Jest to jedno z najstarszych włoskich miasteczek. Zobaczyć je trzeba koniecznie.\nJest to jedno z najpopularniejszych miasteczek, nazywane bywa „włoskim Manhattanem”, ponieważ wiele jest w nim wysokich budynków. Pochodzą one z czasów średniowiecza, ale w tym tkwi cała ich uroda.\nRenesansowe Urbino pełne jest zabytkowych kościołów oraz klasztorów. Architektura Urbino zapiera dech w piersiach.\nZapraszamy do odwiedzania włoskich miasteczek, które mają niepowtarzalny wdzięk. Ich uroda jest ponadczasowa.


Ouya w końcu reaguje na zarzuty | 1ndie World\nOuya w końcu reaguje na zarzuty\nKontrowersyjny projekt Ouyi pod nazwą Free the games fund doczeka się wreszcie zmian. Po licznych wpadkach z potencjalnym wymuszaniem kasy i generalnie tworzącym się złym pijarze wokół projektu, ekipa stojąca za Androidową konsolką postanowiła wreszcie działać.\nFree the game fund polegał na podwojeniu funduszy zebranych na developing gry za pośrednictwem serwisu Kickstarter w sytuacji pomyślnie zakończonej zbiórki. Ouya przeznaczyła na ten cel okrągły milion dolarów, jednak obostrzenia i dziury w projekcie dofinansowania już dofinansowanych gier stworzyły wiele kontrowersji. Julie Uhrman (twórczyni Ouyi) przedstawiła dziś więc nowe stanowisko firmy:\nW skrócie lista zmian prezentuje się następująco:\nkampanie na Kickstarterze łapiące się do dodatkowego dofinansowania zaczną się od 10,000$ (wcześniej było to 50,000$);\ndofinansowanie obejmie 100% założonego celu (do maksymalnie 250,000$);\nna każde 10,000$ zebranych musi przypadać co najmniej 100 wspierających;\nza każde 10,000$, które Ouya dofinansuje należy się firmie jeden miesiąc ekskluzywności (do maksymalnie sześciu miesięcy);\nbonus w wysokości 100,000$ dla gry, która uzbiera najwięcej pieniędzy na Kickstarterze został całkowicie zniesiony;\nkażda podejrzana działalność odnosząca się do tytułów łapiących się do Free the games fund zostanie ściśle zbadana.\nNa pewno są to zmiany na lepsze, choć wciąż przez Internet przewija się fala krytyki odnosząca się do nastawienia na zarabianie pieniędzy przez Ouye, a nie faktyczne wsparcie indie developerów. Gra, która pomyślnie uzbiera pieniądze na Kickstarterze ma dużo większe szanse zarobić na siebie, niż nawet najlepszy projekt, o którym nikt nie słyszał, ergo zamiast pomóc indykom Ouya nastawia się od razu na profity. Nie wiem dlaczego dziwi to i rozjusza społeczność, gdybym ja prowadził swoją firmę to też robiłbym wszystko by zagwarantować sobie jak najpewniejszy środek dochodu. Takie postępowanie w rzeczywistości nikogo nie krzywdzi, a jedynie utwardza grunt pod stopami i tak idącej pod wiatr Ouyi.\n21:00 19 Wrzesień 2013\nGra Sophie Houlden pt.\nOuya dostaje ciekawy exclusive\nOuya szturmem zdobyła rynek crowdfundingowy, jednak w realiach sprzedażowych ma się raczej kiepsko, brakuje jej bowiem gier na wyłączność, które zachęciłyby do kupna kons...