[Z]Narzeczony Karoliny: 16. Kolejne przeszkody\n16. Kolejne przeszkody\nAmelia nie potrafiła przyswoić sobie, że Jacek jej pragnie. To było dla niej coś nowego, ale to znaczyło, że znaczy więcej dla swojego męża, niż do tej pory myślała. Cieszyła się samą myślą o ich rozmowie. Podniosło ją to na duchu, zwłaszcza, że Jacek tak otwarcie przyznał się, że jest dla niego pociągająca. Doceniała tę szczerość i cieszyła się, że wyjaśnili sobie akurat tę kwestię. Jeśli jej nie kochał, to przynajmniej cały czas myślał o niej. Podobnie ona, tylko że ona go kochała i pragnęła, a to była różnica. Nie miała jednak wątpliwości, że kiedyś im się ułoży. Na razie chciała się skupić na teraźniejszości i poprawić ich relacje.\nSkonsultowała się z lekarzem, który prowadził jej ciążę i wychodząc z gabinetu miała ochotę zapiszczeć z radości, ponieważ lekarz nie miał nic przeciwko temu, by Amelia mogła uprawiać seks. Oczywiście ostrzegł ją, żeby nie przesadziła z tym, bo mimo wszystko dziecko było w początkowej fazie rozwoju, więc należało zachować przede wszystkim zdrowy rozsądek.\nAmelia przed wizytą i przed rozmową z Jackiem nie chciała uprawiać seksu, nie tylko ze względu na dziecko, ale także ze względu na ich pokręcone relacje. Bała się, że to wszystko jeszcze bardziej się skomplikuje, ale myliła się i jeszcze nigdy nie cieszyła się ze swej pomyłki tak, jak teraz.\nPo wyjściu od ginekologa pognała na spotkanie z Dorotą. Przyjaciółka chciała z nią o czymś porozmawiać. Musiało to być coś ważnego, ponieważ gdy do niej dzwoniła miała poważny głos, może trochę drżący.\nPrzyjaciółka siedziała w ich ulubionej restauracji i popijała piwo. Amelia zdumiała się na ten widok, bo było za wcześnie na alkohol. Usiadła bez słowa i patrzyła zszokowana na Dorotę. Dziewczyna wyglądała koszmarnie. Miała potargane włosy, zapuchnięte oczy i bladą skórę. Wyglądała mizernie, a rozpacz malująca się w zielonych oczach była aż nadto widoczna.\n- Co się stało? - zapytała cicho Amelia i z troską przyjrzała się przyjaciółce. Rudowłosa popatrzyła na nią przez chwilę, a potem wybuchnęła głośnym płaczem. Kilka osób zwróciło na ich stolik uwagę, ale ani Melka ani Dorota nie przejęły się tym zbytnio, zwłaszcza ta ostatnia miała serdecznie dość.\n- Łukasz to kurwiarz! - powiedziała między jednym pociągnięciem nosa, a drugim. Mela przez chwilę siedziała osłupiała, starając się rozumieć sens słów. Dopiero po dwóch minutach ocknęła się z szoku i zrozumiała, co powiedziała Dota.\n- Zdradził cię? - wypaliła bez namysłu. Przygryzła wargę, gdy dostrzegła cierpienie na bladej twarzy dziewczyny.\nDorota szybko zrelacjonowała Amelii rozstanie i jego powody.\n- Ten dziwkarz pieprzył każdą laskę jaka tylko nawinęła mu się pod rękę, rozumiesz? Każdą! Miał pecha, bo jedną z panienek, którą zaliczył była Marta Figurska.\n- Nie wierzę! Przecież jesteś z nią w grupie... - zawołała zgorszona Amelia.\n- No właśnie! Świnia pierdolona! Nienawidzę go! Niech złapie od tej dziwki jakąś paskudną chorobę, niech zeżre mu jaja! - pomstowała Dorota.\nAmelia słuchała tego z troską. Dorota zawsze podchodziła do każdej sprawy bardzo emocjonalnie i choć nie była romantyczką, to jednak potrafiła kochać szczerze i długo, dlatego Melka niemal czuła ból przyjaciółki. Obawiała się, że dziewczyna kompletnie zamknie się w sobie i już nigdy więcej nie zechce wyjść naprzeciw swemu sercu. Będzie odtrącać każdego faceta, który dałby jej choć odrobinę szczęścia, wmawiając sobie, że na pewno zostanie zraniona. Wiedziała, że tak będzie, bo znała Dorotę od kilku lat.\nPanna Kocoł w końcu uznała, że musi wracać do domu. Melka nie chciała jej puszczać samej w takim stanie, ale ruda nalegała, by Amelia uciekała już do Jacka. Nie chciała mieć potem wyrzutów sumienia, że tak długo ją trzymała na mieście. Krzyżanowski był przecież cholernie opiekuńczy i na pewno będzie miał do niej pretensje, jeśli przytrzyma jego żonę tak długo.\nAmelia wróciła zasmucona do domu. Jacek natychmiast to zauważył i wziął ją do sypialni, aby wszystko mu opowiedziała. Melka wykręcała się od odpowiedzi, prosząc go, by ją nie męczył, bo to sprawa dotyczyła jej przyjaciółki.\n- Nie chcę o tym rozmawiać, bo tu chodzi o Dorotę – poprosiła go łagodnie. Jacek zmierzył ją srogim spojrzeniem, ale po chwili złagodniał i nawet pozwolił sobie na uśmiech.\n- Jesteś niezwykle lojalna, Amelio – zamruczał cicho i podszedł do niej.\nDziewczyna poczuła dreszcz biegnący wzdłuż kręgosłupa. Spojrzała na niego z widocznym pragnieniem w skrzących się oczach. Chciała się kochać.\n- Chcę się z tobą kochać – wypaliła, gdy przedłużająca się cisza zaczęła jej ciążyć.\nJacek wciągnął gwałtownie powietrze, a potem z sykiem wypuścił je z płuc. Doskonale widziała jakie wrażenie zrobiły na nim te słowa.\nW przypływie chwilowej odwagi wspięła się na palce i pocałowała Jacka. Mąż szybko odpowiedział na jej pocałunki, wsuwając pod bluzkę ciepłe dłonie. Amelia przywarła do niego całym ciałem i szybkimi ruchami wyciągnęła mu ze spodni koszulę, odpięła pasek i sięgnęła dłońmi za bokserki. Jacek jęknął przeciągle i nie wiedziała, czy dlatego, iż miała zimne dłonie, czy może dlatego, że złapała go za penisa.\n- Hmm – mruknęła, gdy Krzyżanowski zdjął z niej ubranie i gorącymi ustami przyssał się do skóry nad stanikiem. Mela odchyliła do tyłu głowę, wczepiła się palcami w włosy Jacka i zamruczała cicho, starając się kontrolować oddech. Miała wrażenie, że jeśli przestanie to robić, to po prostu straci przytomność.\nW chwili, gdy roznamiętniony kochanek sięgał za jej plecy, by zdjąć stanik, rozległo się pukanie.\n- Moment! - krzyknął Jacek w obawie, że ktoś wejdzie do pokoju, akurat w chwili, gdy Amelia pieściła jego członek, a on próbował zdjąć z niej stanik.\nOboje odskoczyli od siebie i zaczęli pospiesznie porządkować ubranie. Amelia zerknęła zarumieniona na niego, a on po prostu odpowiedział uśmiechem. Kiedy upewnił się, że Mela zdołała wciągnąć na siebie koszulkę, podszedł do drzwi i otworzył je zamaszyście. W progu stała Alicja. Wyglądała na zniecierpliwioną.\nAmelia wysunęła się do przodu i posłała teściowej nieśmiały uśmiech. Kobieta spojrzała najpierw na syna, a potem na synową i zakłopotana po prostu cofnęła się o krok.\n- Och, tak bardzo przepraszam! Przeszkodziłam wam – mruknęła skrępowana.\n- O co chodzi mamo? - zapytał Jacek, nawet nie wpuszczając matki do pokoju.\n- Chciałam zapytać, czy zejdziecie na kolację – odpowiedziała, a po chwili machnęła ręką. - Nieważne. Marysia i ja zjemy same. Powiem jej, żeby wam nie przeszkadzała przez jakiś czas. - Nim ktokolwiek zdołał coś powiedzieć, Alicja uciekła na dół.\nPrzez chwilę w pokoju panowało milczenie, które przerwał głośny śmiech Jacka.\n- Jeszcze nigdy nie widziałem mojej matki tak zawstydzonej!\n- Ale mi głupio – zaczęła Melka i potrząsnęła głową.\n- Niepotrzebnie. Cóż, chyba nasz romans musimy odłożyć na później – mruknął znaczącym tonem i oboje zeszli na dół, by zjeść kolację.\nW połowie następnego tygodnia z Rzeszowa przyjechał Filip Rozner. Przywiózł kilka dokumentów. Kiedy wszedł do gabinetu przyjaciela, dostrzegł, że Jacek siedząc za biurkiem popija sok i gwiżdże wesoło.\n- Widzę, że pan na włościach jest w znakomitym humorze! - zawołał, siadając przed biurkiem. Jacek uniósł głowę i uśmiechnął się do niego szeroko. - No proszę, widzę, że jednak wam się układa.\n- Chyba tak – przytaknął i zamknął laptopa. - Co prawda nadal mam wrażenie, że Mela buduje między nami jakiś mur, ale nie jest to coś z czym sobie nie poradzę.\n- To świetnie. Życzę wam jak najlepiej.\nCałe przedpołudnie spędzili na omawianiu kontraktów z nowymi klientami. Szukali nowych rozwiązań i lepszych materiałów, dlatego, gdy sekretarka Jacka zapowiedziała, że czas na przerwę, obaj panowie zerwali się zaskoczeni i ruszyli na stołówkę, gdzie mogli dalej kontynuować rozmowę. Jacek zamówił kawę i pączka, Filip natomiast nałożył na talerz niemal wszystko, co znajdowało się w tej chwili metalowych misach i koszykach.\n- Zadzwonię do Czuchry i zapytam o kostkę brukową. Mają dobrej jakości i niskie ceny – zaczął Krzyżanowski.\nPomimo rozmów na tematy czysto zawodowe, nie potrafił przestać myśleć o Amelii i dziecku. Nie dlatego, że się martwił, ale przyjemnie było, choć na chwilę oderwać się od codzienności i skupić się na tym, co robili ostatnio. Amelia była u lekarza, który prowadził jej ciążę i wyjaśniła mu, że seks wcale nie zaszkodzi dziecku, oczywiście, jeśli nie będą zbyt szaleć i eksperymentować. Dzięki temu oboje mogli pozbyć się tego cholernego napięcia w ciele. Fizycznie był zadowolony, ale wciąż czuł, że to, co się między nimi dzieje nie do końca jest normalne.\nGdyby Amelia powiedziała, co do niego czuje, byłoby mu zdecydowanie łatwiej. Oboje chowali się z własnymi uczuciami i unikali tej rozmowy, a przecież była im bardzo potrzebna, dla oczyszczenia atmosfery, dla nich, bo bez tego zaczęli krążyć wokół siebie i wmawiać sobie, że jest dobrze. A nie było. Mela nadal nie ufała mu tak, jakby tego chciał. Czasami miał wrażenie, że bała się go i wciąż czekała na jakiś gest z jego strony, co mogłoby ją tylko utwierdzić w przekonaniu, że nie zasłużył na jej zaufanie, ani tym bardziej na miłość.\nW ostatnich tygodniach zmienił się tak bardzo, że nawet jego matka wypowiedziała się na ten temat. A to już coś. Może rzeczywiście w jego życiu dokonały się jakieś zmiany, znalazł punkt, przy którym zawrócił i zaczął podążać we właściwym kierunku. Gdyby nie Amelia nadal izolowałby córkę od Lasków, nadal próbowałby izolować się od kobiet. Wierzył jednak, że w końcu uda im się dotrzeć, zrozumieć i poznać tak, by Amelia mogła mu zaufać. W końcu oboje, według niego, pasowali do siebie jak mało kto.\nAmelia nie liczyła dni. Po prostu żyła i cieszyła się obecnością Jacka, Marysi i Alicji. Również Dorota wypełniała jej życie swoją obecnością, co prawda w tej chwili głównie płakała i złorzeczyła, ale będąc w domu Jacka, starała się hamować i pomagała jej w opiece nad Marysią. Natomiast państwo Laskowie starali się wynagrodzić córce te wszystkie dni milczenia, utajonych pretensji i chłodu, ale Amelia nie wiedziała, czy im to wybaczyć. Zwłaszcza Krystynie, która nie ukrywała, że małżeństwo z Jackiem pokrzyżowało jej marzenia związane z Karoliną. Jednak musiała się z tym pogodzić, bo zaczęła coraz częściej dzwonić i wypytywać ją o zdrowie. Dziewczyna jednak jej uprzejmości traktowała z obojętnością, odsuwała się od Krystyny i trzymała dystans. Nie mogła zapomnieć słów matki, które padły, gdy powiedziała im, że jest w ciąży. Nie mogła zapomnieć i obawiała się, że nigdy tego nie zrobi.\nTo jednak i tak było mało istotne. Najważniejszy był Jacek. Chciała się przełamać i powiedzieć mu, co czuła, ale jednocześnie nie mogła. Często wieczorem, gdy zostawali sami, a Jacek powoli zdejmował z niej ubranie i całował każdy centymetr rozpalonego ciała, miała ochotę wykrzyczeć mu, że go kocha, ale zawsze coś ją powstrzymywało, jakby los wiedział, iż powinna z tym poczekać i poszukać lepszego momentu. Ten jednak miał nie pojawić się tak szybko.\nAmelia nie przeczuwała, że coś jest nie tak. Wybrała się na wizytę do lekarza, bo tak wypadał termin spotkania. Miała dostać kolejną dawkę kwasu foliowego i witamin. Miała także zrobić zdjęcie USG i zanieść je do domu, by pokazać wszystkim maleństwo rozwijające się w jej brzuchu.\nByło słonecznie, ale jak na październik niezbyt ciepło, dlatego nakryła się wełnianym płaszczem. Gabinet ginekologa był nowocześnie urządzony z osobą salką, gdzie Amelia mogła się położyć na wygodnym, skórzanym fotelu i patrzeć na ekran monitora. Ginekolog, który ją prowadził był niewysokim panem po pięćdziesiątce z krzaczastymi brwiami i jasnymi oczami. Był uprzejmy i potrafił słuchać, czasem nawet sypał żartami dla rozluźnienia atmosfery.\n- Proszę się wygodnie rozsiąść, zaraz przekonamy się, co maluch robi – powiedział z miłym uśmiechem na ustach.\nAmelia zadrżała, gdy ginekolog rozsmarował na jej wypukłym brzuchu zimny żel, lecz po chwili nie miało to znaczenia, bo o to na ekranie komputera pojawił się szaro-czarny obraz. Był niewyraźny i nie wiedziała czego szukać pośród tych szarości. Lekarz przez chwilę poruszał sondą. Patrzył z uśmiechem na podekscytowaną dziewczynę, lecz po chwili zmarszczył brwi i przesunął urządzeniem w dół brzucha, a potem w górę. Amelia obserwowała jego poczynania i doskonale widziała jak wyraz twarzy mężczyzny zmienia się z radosnego w pełen napięcia.\n- Czy coś jest nie tak? - zapytała, gdy ginekolog uparcie wpatrywał się w monitor. Amelia z bijącym sercem również nie odrywała wzroku od szarego monitora.\n- Czy w trakcie ciąży odczuwała pani jakieś bóle lub miała niespodziewane krwawienie? - zapytał po chwili i odwrócił się do niej z taką miną, iż Amelia przeraziła się nie na żarty.\nPotrząsnęła głową, ale po chwili otwarła szeroko oczy i wpatrując się w mężczyznę poczuła łzy pod powiekami.\n- Raz, kilka tygodni temu, ale szybko mi przeszły, więc... - zaczęła, ale urwała, gdy lekarz pokręcił ze smutkiem głową.\n- Nie powinna była pani tego lekceważyć.\n- Z przykrością muszę stwierdzić, że dziecko od kilku tygodni przestało się rozwijać...\nAmelia nie słyszała jego dalszych słów, opadła na skórzany fotel i czuła jak wszystko w niej umiera. Dziecko przestało się rozwijać. Dziecko przestało się rozwiać!\nNie mogła w to uwierzyć, to było tak nierealne i okropne, że ciężko było jej zrozumieć, że lekarz właśnie powiedział jej coś, czego tak bardzo się obawiała, coś co siedziało w niej wtedy, gdy poczuła bóle, ale zignorowała to, myśląc, że to nie miało znaczenia. Miało i to bardzo duże, a przez jej ignorancję i niewiedzę właśnie poroniła.\nPoroniła. Tylko tę jedną myśl miała w głowie, gdy z gabinetu lekarza trafiła do szpitala ze skierowaniem. Tam miała zrobić kolejne badania i oczywiście ktoś musiał wywołać sztuczny poród, aby usunąć z jej ciała niewielki płód. Czuła się jak w koszmarze, dlatego, gdy zobaczyła przerażoną minę Jacka, który wbiegł do sali, rozpłakała się głośno i szlochając, wtuliła w jego ramiona.\n- Tak mi przykro – powiedział mąż, drżącym ode emocji głosem. Głaskał ją po włosach i kołysał w ramionach, jakby to miało wyrzucić z jej serca i umysłu ból, który pulsował niczym jątrząca się rana. Poroniła.\n- Przepraszam – powiedziała cicho, gdy płacz ustał i mogła już normalnie mówić. - To wszystko moja wina! - Wysunęła się z jego objęć, położyła na boku i nakryła pościelą tak, by nikt jej nie mógł zobaczyć.\nCzuła się tak potwornie, a ból był wprost nie do zniesienia. Nie wiedziała, jak sobie z tym poradzi później, gdyż teraz bolało tak okropnie.\n- Nie mów tak, to nie twoja wina – uspokajał ją Jacek.\nGdy zadzwoniono do niego ze szpitala, poczuł jak krew odpływa mu z twarzy. Jego żona podała ten numer, więc pielęgniarka poinformowała go, że Amelia Krzyżanowska właśnie przebywa na oddziale z powodu poronienia. Kiedy sens słów dotarł do niego, był akurat w drodze do szpitala, dlatego, zahamował gwałtownie na parkingu. Amelia poroniła! Boże drogi, jak to się stało?! Nic nie wskazywało na to, że coś jest nie tak z ciążą...\nBędąc w sali z żoną, zdołał poinformować chyba wszystkich, którzy powinni wiedzieć: ich rodziców, Dorotę i Filipa. Dorota zjawiła się jako pierwsza. Wpadła do sali i przytuliła Melkę, podobnie jak on wcześniej, szepcząc kilka słów pociechy. Amelia na nowo wybuchła płaczem i teraz nie mogła się opanować. Płakała, gdy Alicja zjawiła się z Marysią, płakała nawet, gdy przybyli jej rodzice z Karoliną. Płakała i nikt nie potrafił jej uspokoić.\nJacek chciał ją wziąć w ramiona, ale nie mógł dostać się do żony, otoczonej przez rodzinę. Stał w kącie z rękoma schowanymi w kieszeni spodni i patrzył jak jego żona cierpi. On również cierpiał, czuł ból w sercu i nie potrafił nad tym zapanować. Cierpiał. Pierwszy raz od wielu lat poznał smak straty i nie wiedział, jak sobie z tym teraz poradzi, jak pomoże Amelii, kiedy sam tak bardzo przeżywał stratę dziecka.\nMiał wrażenie, że gula jaka rosła mu w piersi zaraz go udusi, a on nie wiedział, co z tym zrobić. Przełykał ślinę i czekał, aż wszystko się uspokoi.\nW pewnym momencie podbiegła do niego Marysia i wtuliła się w jego ramiona, szukając pocieszenia. Była jeszcze za mała i nie wiedziała, co się dzieje, ale samo to, że jej przybrana mama znalazła się w takim miejscu przeraziło ją.\n- Czy to moja wina? - zapytała cichutko tak, by nikt jej nie usłyszał. Jacek przymknął oczy i czekał, aż nowa fala bólu minie i uwolni jego gardło z mocnego uścisku.\n- Oczywiście, że nie – powiedział cicho i przytulił mocno córkę.\nAmelia musiała pozostać w szpitalu jeszcze kilka dni. Wdała się infekcja podczas jednego z badań, co wywołało w Jacku i reszcie rodziny wielkie oburzenie. Leżała na szpitalnym łóżku i patrzyła w sufit. Była sama, choć przez chwilę, ponieważ od chwili przybycia do szpitala ciągle kręciło się wokół niej mnóstwo osób. Rodzice, Dorota i Jacek z Marysią nie ruszali się od niej na krok, jakby obawiali się, że mogłaby zrobić coś głupiego. Cierpiała tak bardzo, że zamknięta w swej skorupce i walczyła z głupimi myślami, które nachodziły ją właśnie w chwilach, gdy nie było przy niej nikogo.\nUsłyszała ciche skrzypnięcie. Odwróciła głowę w tamtą stronę i dostrzegła, że do sali wchodzi Filip Rozner. W rękach trzymał dużego, pluszowego misia: był biały, a między puchatymi łapkami miał niewielkie czerwone serduszko.\n- Filip? - zapytała głupio, ale była tak zaskoczona jego obecnością tutaj, że nie wiedziała, co mogłaby innego powiedzieć. Mężczyzna kiwnął głową i przysiadł na krześle przystawionym do łóżka szpitalnego.\n- Cześć, blondi. Jak się czujesz? - zagaił i wręczył jej pluszaka. Amelia pochwyciła go w ramiona i objęła go, tuląc do siebie mocno.\n- Dziękuję, śliczny jest – odparła i zanurzyła twarz w miękkim, gęstym futerku.\n- Proszę bardzo. Pomyślałem, że możesz się czuć samotna w nocy, gdy nikogo przy tobie nie ma – powiedział i rozparł się wygodnie na krześle. Odchylił się do tyłu i przyjrzał się jej uważnie. - Gdzie są wszyscy?\n- Poszli na obiad.\n- Nie jestem głodna – burknęła trochę niezbyt przyjemnie, ale jej gość wcale się tym nie przejął.\n- Gdy Jacek zadzwonił do mnie i powiedział mi, co się stało, poczułem się tak, jakbym to ja stracił to dziecko. Naprawdę. Przykro mi. - Pochylił się i ucałował ją w policzek. Amelia przyjęła ten przyjacielski gest ze łzami w oczach. Teraz każda oznaka troski wpływała na nią w ten sposób. Chciało jej się płakać za każdym razem, gdy ktoś ją przytulał.\n- Jesteś cudowny – chlipnęła cicho i przytuliła się mocniej do pluszaka. Filip pokręcił głową i zaśmiał się urwanie.\n- Och, uwierz mi, że nie, ale uwielbiam cię i życzę tobie i Jackowi wszystkiego, co najlepsze. Rozmawiałem z Jackiem. Twój mąż twierdzi, że dziecko przestało się rozwijać. Jak to możliwe? - Padło pytanie, którego obawiała się od samego początku. Co miała powiedzieć? To była jej wina, że zignorowała te bóle sprzed kilku tygodni i ona ponosiła odpowiedzialność za to, że tu była. Gdyby powiedziała Jackowi, co się stało, ten na pewno zabrałby ją natychmiast do lekarza i może zdołaliby uratować maleństwo, ale to przez jej głupotę poroniła. To była tylko i wyłącznie jej wina.\nFilip patrzył na nią wyczekująco, jakby się domyślał, że coś ukrywa, dlatego westchnęła i usiadła na łóżku. Pochyliła się do przodu i odliczyła do pięciu, aby uspokoić nerwowy oddech.\n- To moja wina, że poroniłam. Parę tygodni temu poczułam bóle, ale całkiem je zignorowałam. W pierwszej chwili chciałam iść do lekarza, miałam nawet powiedzieć o tym Jackowi, ale uznałam, że poczekam, że jeśli znów się pojawią, to wtedy powiem mu o wszystkim... Nie pojawiły się, a my uprawialiśmy seks i...To moja wina, Filipie. Moja i tylko moja. Jeśli Jacek dowie się o tym, znienawidzi mnie.\n- Amelio, co ty za głupstwa opowiadasz?! Po pierwsze: Jacek na pewno cię nie znienawidzi, o to możesz być spokojna. Znam go dobrze i wiem, że nie obarczy cię za to winą. Prędzej na siebie weźmie odpowiedzialność za poronienie. On taki jest. Po drugie: wiesz ile kobiet znajduje się w twojej sytuacji? Sądzisz, że tylko ty jedna zignorowałaś bóle i nie poszłaś z tym do lekarza? Cała masa. Uwierz mi, wiem, co mówię, bo moja kuzynka dwa razy poroniła. Jej lekarz powiedział, że teraz coraz więcej młodych kobiet nie jest w stanie donosić swego dziecka.\n- Mała to pociecha – mruknęła Amelia i westchnęła cicho, znów czując pod powiekami łzy. - Ale wiesz co? Teraz już nic nie trzyma mnie przy Jacku. Powinniśmy się rozwieść. Ja wrócę do swojego życia, a on...\n- Po moim trupie – padło nagle twarde, pełne złości stwierdzenie. Amelia odwróciła się w stronę, skąd dochodził głos. Poczuła jak dreszcze przebiegają jej wzdłuż kręgosłupa. Jacek stał w drzwiach i gromił ją wzrokiem. Nawet nie zwrócił uwagi na przyjaciela, który wstał.\n- Żadnego „ale”, jasne? - warknął i zamknął drzwi. Wszedł głębiej do pomieszczenia. W dłoni trzymał papierowy kubek z kawą.\n- Nie możesz mnie trzymać przy sobie. Nic nas już nie łączy! - krzyknęła w przypływie bezsilnej złości.\n- Doprawdy? Dlaczego ty o tym masz zdecydować? - zapytał i podszedł do niej blisko. Jego ciemne oczy były jak dwa noże, które lada chwila mogłyby ją przebić.\n- Czy ty nie widzisz, że to nie będzie miało już sensu? Nasze małżeństwo trwało tylko dzięki dziecku, ale teraz nie mamy powodów, by tkwić w tym związku i...\n- Amelio, nie dam ci rozwodu.\nWyszedł, trzaskając drzwiami. Przez chwilę w sali panowała cisza. Mela nie miała odwagi spojrzeć na Filipa, a ten z kolei unikał patrzenia na zawstydzoną i zrezygnowaną dziewczynę. Oboje czuli się w tej chwili co najmniej zażenowani całym zajściem.\n- Będziecie musieli o tym jeszcze porozmawiać – zaczął po chwili Filip.\n- Po co się tak unosi? - zapytała zdezorientowana. Położyła się na boku i przyjrzała się Roznerowi, który uniósł wysoko jedną brew. Na ustach igrał mu szelmowski uśmieszek, jakby wiedział coś, czego ona nie wiedziała.\n- Naprawdę się nie domyślasz? Zostań z nim, a sama się przekonasz.\nMoi drodzy, życzę Wam pełnych radości, ciepła rodzinnego i szczerego śmiechu w trakcie tych świąt Wielkanocnych, życzę Wam także smacznego jajka oraz mokrego Dyngusa! <3\nAutor: Necco. o 19:35\nAnonimowy 4 kwietnia 2015 19:56\nBoże, ten rozdział jest cudowny.\nDzisiaj znalazłam twojego bloga i jest naprawdę świetny. Mam nadzieję, że kiedyś napiszesz jakąś książkę.\nNecco. 12 kwietnia 2015 17:08\nCieszę się, że Ci się podoba. Oby kolejne były takie same ;)\nRaczej nie planuję wydawać własnych powieści, chyba że ktoś zatrudniłby cały sztab ludzi, który doprowadziłby moje wypociny do względnej normalności tak, by nadawało się to na publikację;)\ndepraved 4 kwietnia 2015 21:17\nnie no...; ____________ ; poryczałam się, wściekłam się i jestem teraz pusta emocjonalnie.\nNie no, sądziłam, że będzie jakaś bomba, ale poronienie? No dobra, to też można...no, to jest może jakoś...no nie okej, ale no dobra, mniejsza. Jednak pomysł z rozwodem?! Czy ona na głowie upadła?! Czy ona upadła na tę głowę i straciła wzrok!?? Jacek ją kocha, co za tępa dzida. Matko, co ona za głupoty czasami wygaduje, to aż głowa mała. A uważałam ją za dojrzałą dziewczynę, a takie sceny odwala. No, popatrz.\nDawaj dalej. :D\nBardzo dobry rozdział! Sprawdziły się niestety moje przewidywania. Po takim ciosie Amelia nieprędko się pozbiera. Zdziwiła mnie jednak jej reakcja. Rozwód? Przecież kocha Jacka. Powinna więc całym sercem chcieć zatrzymać go przy sobie i martwić się, że to on być może będzie chciał zakończyć ten (rodzący się) związek. Jej zachowanie jest nielogiczne. Jestem bardzo ciekawa, co wydarzy się dalej i niecierpliwie czekam na następny rozdział. Mam nadzieję, że pojawi się szybko. :)\nP.S. Po cichu mam ogromną nadzieję na happy end ;) - jestem zdania, że życie przynosi wystarczająco smutku i nie trzeba go dodatkowo szukać w książkach. :D\nloverine 8 kwietnia 2015 15:41\nAle mi się przykro zrobiło... oby tylko teraz udowodnił jej, że ożenił się z nią nie tylko dla dziecka.\n(przepraszam, że tak krótko, ale już nie wiem co więcej napisać)\nSzwamka 10 kwietnia 2015 14:44\n- Po co się tak unosi? (...)\nTak, zdecydowanie jedyną osobą, która w tym rozdziale zachowała zimną krew jest Filip. Założę jego funclub XD Dobrze, to skoro wspomniałam o Filipie, to dodam jeszcze od siebie, że kiedy pojawia się "na scenie", to kradnie całe przedstawienie. Sorry, Jacek! XD Odnoszę wrażenie, że Filip jest bardziej ogarnięty od swojego kolegi, poza tym niezaprzeczalnie ma w sobie więcej luzu, poczucie humoru i ma lepsze podejście do kobiet. Filip for life <3 Od teraz chyba będę sobie wyobrażała sobie Jacka, który mówi, że nie da Amelii rozwodu, zarzuca na plecy swoją skórę i wychodzi z jaskini i biegnie na polowanie. Jestem okropna, wybacz, ale tak to sobie skojarzyłam. Ale w sumie trudno się dziwić, skoro Melka potrafi doprowadzić do szału swoim zachowaniem. Nie będę się rozpisywała na jej temat, lepiej nie :P Chociaż... skoro Jacek jest z nią tylko dla dziecka, to po co proponuje mu seks, hę? :P Niech w końcu ta dwójka postawi na szczerość, błagam! I to teraz, natychmiast, niech nie karmią się nawzajem jakimiś niejasnymi deklaracjami. Inaczej ktoś będzie musiał im w końcu powiedzieć, że zachowują się jak dzieci (Filip? :P). Czy Jacek nie mógł powiedzieć Amelii, że nie da jej rozwodu, bo ją kocha? Zresztą nie sądzę, żeby rozwód był dla nich taką prostą sprawą, nawet gdyby oboje się na niego zgadzali, sąd nie rozwiązałby małżeństwa ot tak. Także Amelia musiałaby się z Jackiem i tak trochę pomęczyć :P Kurcze, to opowiadanie sprawia, że buzuję cała w środku :D\nOkej, a co do dziecka, to w sumie nie spodziewałam się, że Amelia poroni. Myślałam, że jej jednak tego oszczędzisz :P Jednak w kontekście tego, co napisałam wyżej i dlatego, że to jest tylko fikcja literacka (żebym nie została źle zrozumiana), uważam, że może dla tej dwójki to lepiej, że nie pojawi się mały człowiek, myślę, że Amelia nie jest gotowa na bycie matką. Oczywiście jest przykro, jednak chyba na pewne rzeczy jest jeszcze dla niej czas. W sumie mając tak wiele wątpliwości, co do uczuć Jacka, pewnie mogłaby naprawdę bardzo przeżywać całą sytuację, wpaść w depresję, itp. Żeby nie było, że się cieszę, że poroniła, broń Boże, raczej nie spodziewałabym się sielanki po porodzie i w dalszym życiu tej dwójki.\nBiedna Dorota... W tym rozdziale ewidentnie zadziałało Prawo Murphy'ego. Mam nadzieję, że ruda szybko się pozbiera i kopnie swojego byłego w jaja, o! Hej, czy to przypadek, że Dorota i Filip są moimi ulubionymi bohaterami tutaj? XD\nW ogóle ile jeszcze planujesz rozdziałów? Kiedyś wspominałaś, że już niedużo. Dojdziesz do 20? :)\n✖Oczy w Sepii✖ 15 kwietnia 2015 15:59\nBiedna Amelia!!!!!!!!!!! ;c Tak mi jej szkoda. Nie powinna się winić. Przecież w ciąży mogą występować drobne skurcze, a nawet krwawienia, skoro to zdarzyło się tylko raz miała prawo po ludzku uznać, że to nic wielkiego. Oczywiście, no wiadomo, powinna iść do lekarza, ale ludzie... miała też prawo do pomyłki. Zdaję sobie sprawę ile cierpienia kosztuję niedoszłą matkę utrata dziecka. ;c Ale w tym rozdziale zaimponował mi Jacek. Nie rzuca oskarżeniami i traktuję żonę z ogromną wyrozumiałością. Jego wybuch na samym końcu był słodki <3 Widać, że nie chce Melki stracić. :D Awww, słodki. Rozen jak zwykle w porę, o czasie. To świetny gość, który potrafi układać cudzy bałagan. Uwielbiam go! *.* Szkoda za to Doroty. Jej życie posypało się jak domek z kart. Mam nadzieję, że mimo wszystko będzie szczęśliwa. <3\nŚwietny rozdział! <3 Życzę weny! :*\nAnonimowy 23 kwietnia 2015 16:39\ndługo się czeka na kolejny rozdział?


STREFY OMIJANE - ItinerariumItinerarium\n← COKOLWIEK W ŻAGLACH\nSEMPER MAIOR →\nPosted on 2010/10/26 by ks. Mietek Puzewicz Możliwość komentowania STREFY OMIJANE została wyłączona\nNieznane lub niechciane miejsca i sytuacje kryją w sobie wiele bezcennych prawd i doświadczeń. Ktoś na przykład za wszelką cenę zarzeka się, że nie pójdzie do lasu.\nBo w lesie jest straszno, żyją tam groźne dziki i wilki, a każda złamana z trzaskiem gałązka może być zapowiedzią jakiegoś zła. I pięknie splecione konary dębowe nigdy go nie zachwycą. Ktoś boi się wody, zwłaszcza tej w jeziorze, rzece i morzu, bo głęboka i nie wiadomo jak wciąga. I nigdy nie poczuje jak wspaniale jest czuć głębię pod sobą.\nSą takie strefy, gdzie nie chcemy bywać i których nie znamy. Dziś prawie powszechnie omija się Milczenie, z doświadczeń wymazalibyśmy chętnie Cierpienie. Obchodzimy z daleka Mistykę i Kontemplację, bo mogą nas wprawić w sprzeczność myśli. Z jakichś powodów nie szukamy Wieczności, ciesząc się z młynka zdarzeń i spotkań, które przecież – czy to nie dziwne? – tak szybko zmieniają się i znikają.\nGeografia naszego życia jest dość okrojona i często przypominamy dziecko, które zapytane gdzie mieszka, umie odpowiedzieć tylko „tu” albo „tam”, wskazując palcem.\nMoże jest tak, że to, co bardzo prawdziwe i najbardziej piękne, wzbudzające największy zachwyt, leży w strefach omijanych.


Tanie loty do Tasiujuaq w Skyscanner\nTanie loty do Tasiujuaq\nCzy chodzi o loty z: Tasiujuaq?\nZnajdź tanie loty do Tasiujuaq. Porównaj setki ofert linii lotniczych i biur podróży, by znaleźć najlepsze okazje.\nJeśli daty Twojej podróży są elastyczne, wypróbuj naszą funkcję widoku miesiąca. Dzięki niej możesz łatwo sprawdzić dni, w których ceny biletów do Tasiujuaq są najniższe i odpowiednio zaplanować podróż. A jeśli masz ochotę spróbować czegoś nowego, ale szukasz inspiracji, wybierz w polu wyszukiwania „Wszędzie” zamiast konkretnego kierunku a Skyscanner wyświetli listę najtańszych miejsc, które możesz odwiedzić w danym okresie.\nSzukasz hotelu w okolicach Tasiujuaq? Porównaj oferty i wybierz najlepszą okazję na stronie Skyscanner hotele.\nLotniska w pobliżu: Tasiujuaq\nTasiujuaq – przyloty i wyloty\n73 km do: Tasiujuaq\n111 km do: Tasiujuaq\n149 km do: Tasiujuaq\n230 km do: Tasiujuaq\n266 km do: Tasiujuaq\nLotniska w: Tasiujuaq\nKto lata do: Tasiujuaq\nWynajem samochodów w: Tasiujaq


podhaleregion.pl - Nowa lokalizacja najgłębszego odwiertu geotermalnego – 700 metrów na północ. W tym roku początek wierceń\nNowa lokalizacja najgłębszego odwiertu geotermalnego – 700 metrów na północ. W tym roku początek wierceń\nBAŃSKA NIŻNA – NOWY TARG. Jeszcze w tym roku, kilkaset metrów od Zakładu Ciepłowniczego Geotermii Podhalańskiej w Bańskiej Niżnej, powinna stanąć wieża wiertnicza. Głębokość nowego odwiertu będzie nie notowana dotąd w Polsce, bo sięgnie 7 kilometrów. Spodziewana temperatura wód też będzie wyższa. Na razie powstaje aktualizacja projektu wierceń.\nBadania geologiczne, prowadzone przez kilka miesięcy ubiegłego roku, pozwoliły ustalić nową, lepszą lokalizację dla planowanego odwiertu, który docelowo ma zasilić geotermalnym ciepłem Szaflary i Nowy Targ.\n- Odwiert będzie oddalony o ok. 700 metrów na północ od dzisiejszych odwiertów Geotermii Podhalańskiej – mówi inicjator całego przedsięwzięcia, wójt Szaflar, Rafał Szkaradziński. - Głębokość jest zwiększona, ponieważ na 7 tysiącach metrów będziemy mieć lepsze parametry wody i lepszą wydajność.\nZmiana lokalizacji wymagała oczywiście wielu uaktualnień, spotkań z Głównym Geologiem Kraju, z Komisją Zasobów Kopalin oraz innymi decyzyjnymi instytucjami. Była to droga długa i żmudna. Teraz trzeba wyłonić firmę, która sporządzi swego rodzaju aneks do poprzedniego projektu wierceń. Gdy będzie on już gotowy – pozostanie ogłosić przetarg wykonawczy.\nWydrążenie 7-kilometrowego odwiertu jest bardzo dużym wyzwaniem technicznym i sprostać mu mogą tylko wysokospecjalistyczne firmy z odpowiednim sprzętem. Ze względu również na wysokość kosztów – przetarg będzie unijny, międzynarodowy.\n- Od przeszło dwóch lat, od kiedy pojawiła się informacja, że będziemy robić odwiert, firmy już pytały o wykonanie – uspokaja wójt Szaflar. - To znaczy, że wiele firm śledzi nasze poczynania i będzie chciało przystąpić do przetargu, z czego się bardzo cieszymy.\nDziałka, na której planowany jest odwiert, to już własność gminy Szaflary. Dla samego odwiertu nie jest potrzebna duża powierzchnia, ale na czas prac, które wymagają nieco większego areału, trzeba będzie zapewne wynająć sąsiednie działki.\n- Na pewno w tym roku przetarg będzie rozstrzygnięty i mam nadzieję, że także w tym roku stanie wiertnia firmy, która będzie mogła rozpocząć prace – deklaruje wójt.\nPrzeprowadzone wcześniej badania geologiczne pozwoliły przewidzieć wydajność geotermalnego złoża, ale dopóki odwiert nie zostanie wykonany, są to jedynie szacunki.\n- Planowany odwiert może nie wystarczyć na wszystkie potrzeby, które wynikają z naszych analiz – uprzedza inicjator rozbudowy geotermalnej instalacji. - Pierwotnie zakładaliśmy, że zainteresowanie geotermią na terenie gminy Szaflary będzie duże, ale nie spodziewaliśmy się, że aż tak wielkie. Na dzisiaj jest ok. 1.000 budynków do podłączenia w sołectwach Szaflary, Zaskale oraz Bór, także część Bańskiej Niżnej. Do tego dochodzi zapotrzebowanie Nowego Targu. Tak, że potrzeby są bardzo wielkie, a sam odwiert może nam nie dać aż tak dużych parametrów. Dlatego szukamy też innych rozwiązań, dzięki którym uda nam się, aby wszyscy mieszkańcy, którzy są chętni, dla których zaprojektowaliśmy możliwość sieciowego ogrzewania – skorzystali z tego.\nPrzypomnijmy, że 45-milionową dotację z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska, na wykonanie pionierskiego odwiertu, gmina Szaflary ma przyznaną od ponad 2 lat.\nFot. Geotermia Podhalańska S.A. i Anna Szopińska


Sklep - Życie Pleszewa\nSklep wystawia fakturę elektroniczną w momencie wysyłki zamówienia z magazynu. Link do pobrania faktury w formie PDF zostanie wysłany Kupującemu za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres email wskazany przez Kupującego przy składaniu zamówienia lub przy zakładaniu konta użytkownika. Dodatkowo użytkownik zarejestrowany będzie mógł pobrać fakturę po zalogowaniu do konta użytkownika w portalu sklep.zpleszewa.pl Wysłanie przez Sklep linku do pobrania faktury, korekty faktury w formie PDF jest jednoznaczne z odbiorem tych dokumentów przez Kupującego.\nOpłacenie przez Kupującego zamówienia powoduje automatyczne udostępnienie Kupującemu na adres poczty elektronicznej linka do odczytu Pliku. Dostęp do takiego Pliku jest jednorazowy. Wielokrotny dostęp do zakupionego Pliku mają tylko Użytkownicy (Kupujący zarejestrowani w Sklepie) w zakładce sklep.zpleszewa.pl/wydania\nPrzy okazji składania zamówienia Klienci mają możliwość utworzenia indywidualnego Konta na stronie Sklepu. Świadczenie tej usługi jest nieodpłatne. W celu utworzenia Konta należy wypełnić formularz rejestracyjny podając następujące dane: adres e-mail i hasło składające się z min. 8 znaków oraz zapoznać się z Regulaminem oraz Polityką Prywatności, a następnie potwierdzić ten fakt zaznaczając pole ” Akceptuję Regulamin i Politykę Prywatności”. Na podany w formularzu rejestracyjnym adres e-mail Sklep wyśle instrukcję dotyczącą zakończenia rejestracji Konta. Konto w Sklepie zakładane jest bezterminowo. Konto może być usunięte jedynie w przypadkach określonych w niniejszym Regulaminie lub na wniosek Użytkownika, złożony drogą elektroniczną na adres e-mail: sklep@zpleszewa.pl lub w inny sposób przyjęty w relacjach pomiędzy Sklepem a Użytkownikiem określony w niniejszym Regulaminie. Sklep usunie Konto maksymalnie w ciągu 30 (trzydziestu) dni od otrzymania wniosku Użytkownika.\nPublikacja nekrologów jest zlecana poprzez specjalny formularz znajdujący się na stronie internetowej Wydawcy pod adresem: https://sklep.zpleszewa.pl/zlecenia/nekrologi\nOgłoszenia z gratulacjami i/lub życzeniami z okazji urodzenia dziecka zlecane są za pośrednictwem sklepu internetowego prowadzonego przez Wydawcę pod adresem https://sklep.zpleszewa.pl/zlecenia/nowonarodzeni\nSklep zobowiązany jest do sprzedaży Kupującemu towarów nie wadliwych ( w tym plików), z wyjątkiem przecenionych towarów niepełnowartościowych, które Kupujący zamówił wiedząc o wadzie. W razie niezgodności towaru z umową bądź w zakresie nieprawidłowości w świadczeniu usług drogą elektroniczną Kupujący powinien zgłosić Aptece reklamację za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres: sklep@zpleszewa.pl lub pocztą tradycyjną na adres: 63-200 Jarocin, ul. Kasprzaka 1A.\nW razie wątpliwości lub problemów z korzystaniem z zakupionych w Sklepie towarów lub usług Kupujący może skontaktować się ze Sklepem za pośrednictwem poczty elektronicznej: sklep@zpleszewa.pl bądź telefonicznie pod nr telefonu: (+48) 62 747 15 31.


Archiwa: H&M - dookolanas.pl\nPrzegląd sukienki idealnej\nOd jakiegoś czasu jestem fanką sukienek, wszelakich! Od tych przed kolano, do tych za kostkę! Wczoraj zostałam niejako poproszona na IG o przegląd sukienek, a mnie o takie rzeczy długo prosić nie trzeba, zatem mój przegląd dla Was;-) Podzieliłam je na te letnie, moje hity tych wakacji i na te już bardziej jesienne. Sukienka Ombre By […]\nPerfect outfit #4\nZdrowiejemy i jest szansa, że w piątek wynurzymy się z domu! Pogoda się poprawia i znów wraca wiosna, zatem musimy dobrze wyglądać! Kompletujemy nasze garderoby i tym sposobem mam dla Was kolejną odsłonę mojego bardziej letniego, wakacyjnego perfect outfit! 1. Krótkie dżinsowe spodenki – coś, co chyba ciągle w modzie i nie przemija, jedne zrobiłam […]\nBut dziecięcy wiosna – lato\nJedna z czytelniczek poprosiła o moje typy butów dla chłopców -> sezon wiosna – lato. Mnie długo namawiać nie trzeba. Wrzucam Wam moje typy, które sama wybrałam i kupiłam, ale te, które wiem, że są sprawdzone i polecane. 1. Tekstylne buty H&M – trochę podobne do espadryli. W zeszłym roku mieliśmy prawie identyczne właśnie z H&M […]


Pochmurny Krajeński Park Krajobrazowy - OdkrywajacPolske.pl\nPochmurny Krajeński Park Krajobrazowy\nnajlepsze miejsca to te najmniej popularne\nAleksander Kwiatkowski, 2017-06-24 (sobota)\nMiejscowości: Krajenka, Złotów, Zakrzewo, Więcbork, Sępólno Krajeńskie\nByłem bardzo ciekawy terenami pomiędzy Piłą a Bydgoszczą i z tego powodu przejechałem rowerem trasą łączącą oba te miasta. Trasa ta była prosta lecz sprawiła, że zaczęły mnie interesować tereny położone na północ. W ten weekend postanowiliśmy odwiedzić Krajeński Park Krajobrazowy aby się przekonać czy to zainteresowanie było słuszne.\nTego dnia wstałem około 5:20 i po szybkim dopakowaniu wyruszyłem na dworzec. Byłem zadowolony gdy zauważyłem, że najpierw pojedziemy pociągiem do Krzyża gdzie zrobimy przesiadkę na pociąg spalinowy w stronę stacji docelowej jaką jest Krajenka. Pociąg ten przejedzie przez Piłę.\nPociąg ten przejeżdza przez niezelektryfikowaną linię kolejową 203 w okolicach której również jechałem rowerem. Co było dla mnie wartością dodaną z faktu, że teraz przejadę się pociągiem.\nZrobiłem trochę zdjęć z pociągu ale jak to zdjęcia przez szybę z poruszającego się obiektu, rzadko kiedy są wystarcająco dobre.\nJeżeli się nie mylę to w Skórce jest bardzo ładny budynek stacji kolejowej. Jest on bardzo zadbany jednocześnie wygląda na dość stary.\nKościół w centrum Krajenki\nGdy wysiedliśmy w Krajence zaczął lekko padać deszcz. Dojechaliśmy do centrum miejscowości w okolicy kościoła szukając jakieś kawiarni. Nic takiego nie znaleźliśmy więc ruszyliśmy w trasę w stronę Wąsoszek.\nWyjeżdzając przejechaliśmy przez tory po których dalej jechał pociąg którym tutaj przyjechaliśmy. Jechał on w stronę Chojnic.\nNiebo było w pełni zachmurzone. Robiąc filmik teraz właśnie widzę jak bardzo ponuro to wyglądało. Na ekranie aparatu widziałem, że chmury wyglądają tak trochę złowrogo, ale nie powiedziałbym że ponuro i depresyjnie jak to teraz mogę ocenić filmiki z kamerki.\nSame Wąsoszki są chyba bardzo malutką wsią położoną w okolicy torów kolejowych.\nWjeżdzając w las\nPENTAX K-S2, 15mm f5.6 1/15 s ISO800\nPo pewnym czasie skończyła się droga asfaltowa a my wjechaliśmy w las. Ostatnimi czasy preferowałem zawsze drogi asfaltowe ale dzięki kupieniu dodatkowego roweru "na asfalt" jazda po terenie starszym rowerem daje więcej radości.\nNazwy miejscowości nie są tak istotne w tej trasie. Są one na ogół dość podobne do siebie. Ważne jest ogólne spojrzenie na te tereny. Praktycznie zerowy ruch, spokojne wioski, pola zboża które za 2-4 tygodnie będzie można zbierać. Jeżeli będzie jedno ciekawe miejsce to je opiszę ale w tych rejonach każde miejsce jest wystarczająco ciekawe abym mógł polecać.\nWyjeżdzając z Wąsosza\nDojechaliśmy do Świętej i od tego momentu jechaliśmy zgodnie ze szlakiem Greenway Naszyjnik Północy. Szlakiem tym jechałem kiedyś na Pojezierzu Drawskim, co opisałem tutaj.\nZ Nowej Świętej opuściliśmy asfalt i jechaliśmy obok Jeziora Śmiardówka. Chcieliśmy je zobaczyć ale przeoczyliśmy zjazd który był trochę wcześniej. Już się nie wracaliśmy.\nLekkim zjazdem wyjechaliśmy do drogi 189 i kierowaliśmy się na wschód do Kujan. Na prawie całej długości tej drogi była ścieżka rowerowa którą można było spokojnie jechać nie martwiąc się ruchem, i tak słabym, samochodów.\nW Kujanie zrobiliśmy przerwę przy sklepie a później dłuższą przy Jeziorze Borówno. Jezioro to ma bardzo czystą wodę gdyż (chyba) widzieliśmy lilie wodne.\nRuszyliśny drogą asfaltową na północ kierując się do wsi Wersk. Po chwili opuściliśmy drogę asfaltową i ponownie wkroczyliśmy do lasu.\nJezioro Borówno, północna część\nSzlak rowerowy przebiega przez Zakrzewo w którym jest stacja kolejowa ale my wjechaliśmy od razu do lasu. Jadąc po drodze gruntowej widzieliśmy Jezioro Borówko które było połączone strumieniem z Jeziorem Wierzchołek. W okolicy Jeziora Borówno były podmokłe tereny i rosłay jakieś dziwne roślinki z takim jakby białym puchem.\nPENTAX K-S2, 70mm f4.0 1/125 s ISO125\nPrzed dojazdem do Werska widzieliśmy jeszcze Jezioro Wielki Smolsk.\nWyjeżdzając z Wersku widzieliśmy bardzo ładnie położony dom. Od tego momentu jechaliśmy drogą gruntową. Przejechaliśmy przez całkiem ładny most nad rzeką Łobżonką.\nSkrzynki pocztowe na skraju Werska\nPENTAX K-S2, 15mm f5.6 1/200 s ISO100\nPonownie jechaliśmy lasem i zbyt wiele o nim powiedzieć nie mogę. Naszym celem była teraz miejscowość Jazdrowo.\nBędąc w lesie prawie na ogół jechaliśmy szlakami pieszymi. Jest ich tam całkiem sporo.\nDom przed lasem\nPENTAX K-S2, 15mm f5.6 1/160 s ISO100\nJechaliśmy teraz do Iłowa. Zdecydowanie czułem klimat tych terenów chociaż trudno mi opisać co to oznacza. Trochę to można zobaczyć na filmiku ale ostatecznie chyba konieczne jest bycie tam samemu na żywo. Spokojna jazda przez wioski, obok zboże które powoli zbliża się do żniwa, już tak charakterystycznie pachnie.\nMost nad Łobżonką\nWjechaliśmy do Radońska mając do wyboru dwie drogi dojazdu do Sępólna Krajeńskiego. Wybraliśmy wersję przez Wiśniewę, która miała być nieznacznie spokojniejsza gdyż obie są drogami o bardzo małym ruchu.\nStandardowa droga gruntowa\nPENTAX K-S2, 15mm f5.6 1/50 s ISO320\nSamo Sępólno Krajeńskie zaskoczyło mnie różnicami wysokości. Jezioro Sępolskie jest położone wyraźnie niżej niż droga którą dojechaliśmy. Podjechaliśmy do kawiarni położonej nad jeziorem i powoli kończyliśmy plany tego dnia.\nStandardowa droga asfaltowa\nKrajenski Park Krajobrazowy to jedno z ważniejszych odkryć w tym roku.\nJezioro Sępoleńskie i rzadkie słoneczne chwile\nWpis ukończono dnia 2017-10-15, czyli 113 dni później.


Województwo śląskie się wyludnia! Ilu mieszkańców straciły Katowice? - Katowice informacje\nWojewództwo śląskie się wyludnia! Ilu mieszkańców straciły Katowice?\nDodano: 2019-08-19 08:00, aktualizacja: 2019-08-19 09:02\nWojewództwo śląskie się wyludnia! Na plusie jedynie Żory\nPolska się wyludnia, a największy spadek ludności odnotowało województwo śląskie – tak wynika z najnowszych danych Głównego Urzędu Statystycznego. Z miast na prawach powiatu w naszym województwie dodatnim przyrostem naturalnym mogą się pochwalić jedynie Żory.\nWoj. śląskie zanotowało największy spadek ludności\nDane GUS są nieubłagane - w skali kraju, w porównaniu z rokiem ubiegłym, znacznie spadła liczba ludności i wynosi teraz 38 411 148. Województwo śląskie jest liderem spadków i ma teraz 4 533 565 mieszkańców.\n- Względem roku 2018, liczba ludności Polski w 2019 r. zmniejszyła się o 22 410 osób. W porównaniu ze zmianą liczby ludności w roku 2018 względem 2017 (przyrost 556 osób), w 2019 r. nastąpił znaczący spadek liczby ludności. Odnosząc zmiany w liczbie ludności do poszczególnych województw, największy spadek odnotowało woj. śląskie (minus 14 615), a największy przyrost woj. mazowieckie (18 795 osób). W sumie dla 4 województw odnotowano wzrost bezwzględnej liczby ludności, a w 12 spadek – czytamy w opracowaniu Głównego Urzędu Statystycznego.\nZ miast na prawach powiatu w woj. śląskim tylko Żory mają dodatni przyrost naturalny\nW 55 spośród 66 miast na prawach powiatu odnotowano spadek liczby ludności w stosunku do poprzedniego roku. Największy ubytek liczby mieszkańców odnotowano w Łodzi (5 137 osób). Kolejne miasta Poznań, Bydgoszcz i Częstochowa utraciły po ponad 2 000 mieszkańców. Liczba ludności zwiększyła się w 11 miastach na prawach\npowiatu. Najwyższy przyrost nastąpił w m. st. Warszawa (13 357 osób). W województwie śląskim jedynie Żory zanotowały dodatni przyrost naturalny (213 osób). Wszystkie pozostałe są na minusie.\nDąbrowa Górnicza -862\nRuda Śląska -578\nSiemianowice Śląskie -369\nPiekary Śląskie -353\nSpadek liczby ludności w miastach\nWedług GUS liczba mieszkańców miast w Polsce zmniejszyła się w porównaniu z poprzednim rokiem łącznie o 37 164 osoby. Najwięcej ludności ubyło ponownie w miastach województw: śląskiego (minus 17 244) i łódzkiego (minus 10 743). Natomiast największy przyrost nastąpił w miastach województw: mazowieckiego (15 881), podkarpackiego (5638 osób) i świętokrzyskiego (3354 osoby). W dwóch ostatnich województwach liczba ludności miast zwiększyła się głównie w związku ze zmianami w podziale terytorialnym.\nW Świętochłowicach najwyższa gęstość zaludnienia\nNajwyższa gęstość zaludnienia dla miast na prawach powiatu (mimo spadku liczby ludności o 373 osoby w porównaniu z poprzednim rokiem) przypada na Świętochłowice w woj. śląskim (3 757 osób/km2). Kolejne jednostki to: Warszawa (3 437, wzrost o 25 osób/km2) oraz Chorzów (3 262, spadek o 18 osób/km2), także w woj. śląskim. Najrzadziej zaludnione miasto na prawach powiatu to Świnoujście (202 osoby/km2, spadek o 1 osobę względem 2018 roku).\nspadek liczby mieszkańców