Potarł nos zupełnie nieświadomie. We śnie jakaś dama podała mu nawet chustkę. Bez emocji oglądał swój pokój rozświetlony jaskrawym, niebieskim światłem bijącym z okien. Półprzymknięte oczy rejestrowały majaczące sylwetki niebieskich mebli. Coś działo się poza głębiną snu mieszając bodźce realnego świata ze światem sennych fantazji. Był wielorybem. Oglądanie kształtów, które nie miały kolorów poza intensywnym błękitem i czernią było całkiem przyjemne i dziwne. Właśnie miał wydać przeciągły śpiew godowy, kiedy zerwał się wystraszony. To się działo naprawdę. Natychmiast otrzeźwiał. W kolejnej chwili usiadł, a jego głowa zanurzyła się w świetle fotonów bombardujących z zewnątrz. Odkręcił głowę w stronę źródła światła i rażony przysłonił oczy ręką. Nikt do niego nigdy nie zajeżdżał. Nikt nie znał jego adresu. Nie tego. Widział już wiele rodzajów blasku, ale ten był niezwykle intensywny. Nawet jeśli to miałby być samochód, nigdy nie dałby temu wiary. Nie widział już nawet kształtów mebli, wszystko zlało się w jedną plamę. Oczy nie chciały patrzeć. W zamkniętych powiekach widział swoje\nnaczynka krwionośne. Ułożył się ponownie w pozycję leżącą, ukradkiem wymacał spodnie i wsunął je na siebie. Po chwili efemeryczny blask ustąpił gęstej jak ropa ciemności. Rey Crown, bo tak na imię było mężczyźnie, wstał ledwo łapiąc balans, by po chwili sięgnąć latarkę, którą zostawił na jednym ze stołów. Dopiero gdy po akomodacji wzroku spojrzał na przegub z zegarkiem, z którego tliło się zielone światełko fosforu, zdał sobie sprawę, że spał niecałą godzinę. Czuł na sobie ciężar przemęczenia. Gdy w końcu wymacał gruby element, a na nim przycisk, rozświetlił sobie drogę i znalazł swoje buty. Kilka chwil później zszedł na parter, otworzył główne drzwi domu i przeskanował wzrokiem podwórze, które okazało się być puste. Szybko zrezygnował z dalszych dochodzeń i nie zastanawiając się zbyt długo położył się z powrotem spać.\nO 7:35 rozległo się donośne pianie koguta. Rey zniechęcony myślą konieczności wstania, skulił się i skrył głowę pod kocem daremnie próbując odizolować się od nieznośnego hałasu. Po chwili jednak odsłonił twarz i wstał z kanapy ubrany w pogniecioną koszulę i jeansowe\nspodnie w których spał. Zdjął ubranie i udał się prosto do kabiny prysznicowej. Nadal był zmęczony, ale to wrażenie dawało mu uczucie satysfakcji. Wczoraj dużo się wydarzyło - myślał. Wizyta u premiera o 10:00 i... i... - na próżno próbował sobie przypomnieć. Pamiętał tylko niebieskie światła na podwórzu o 2:34, a poza tym nic. Pierwszy raz zdarzyło mu się doświadczyć jak wygląda urwanie filmu, a przecież nic nie pił. Po prysznicu udał się do kuchni po kawałek zeschłej pizzy i kawę. Wrócił do pokoju... Rzeczą, której się wstydził było to, że jego pracownia i sypialnia stanowiły jedno. Otworzył szeroko okna, by zneutralizować zaduch. Nie potrafił jednoznacznie stwierdzić co było źródłem wstydu. Sypialnia połączona z pracownią nie były jakimś wynikiem braku przestrzeni w domu, gdyż dom był średnich rozmiarów. Być może było to zwykłe partactwo w gospodarowaniu przestrzenią, z czym zresztą regularnie forsował się w pracy.\nTarcza Słońca wychynęła poza linię horyzontu. Poranek był iście kuszący. Wiał zimny wiatr, a żar z nieba nieprzerwanie ogrzewał. Nie był to dzień na pracę. Ledwie opuścił swoją\nposiadłość i zaczął rozmyślać nad celem wyprawy. Miał do wyboru kilka znanych miejsc. Szedł żwirowymi drogami, przeciskał się przez wąskie ścieżki, nurkował między chaszcze, pokonywał tamy i mostki, aż w końcu dotarł do miejsca gdzie zaczynał się las. Nie był to busz o nie wiadomo jak rozległej powierzchni, ale mały lasek, który stanowił czyjąś własność, toteż wędrowiec zatrzymał się tuż przed nim na zwalonym pniu drzewa. Przed sobą miał niewielki staw, wokół biegły łagodne wzniesienia, które również były pozostałością po zlodowaceniu. Tuż za lasem miał kolejny staw, ale to już inna historia. Dlaczego? Bo nie wybrał tamtego miejsca, tylko właśnie to.\nRey uwielbiał przyrodę. Ubóstwiał ją z każdym wdechem i wydechem. Podobnie było z fizyczną aktywnością. Mówiąc bez ogródek, pot był dla niego jak łzy szczęścia. Ten niepozorny młodzieniec był zagorzałym fanatykiem jogi. Potrafił spędzać nad asanami w wolnych chwilach do sześciu godzin dziennie. Tak też się działo i tym razem - uprawiał jogę nie zwracając uwagi na przechodniów, a gromadziła się przy nim nierzadko niezła grupka. I w tym przypadku\nkilka osób nieudolnie naśladowało jego ruchy.\nNagle ją zobaczył. Zerwał się na równe nogi. Miejsce, które w pewien sposób uważał również za swoje, opuścił szybkim krokiem. On i ona minęli się twardo patrząc sobie w oczy.\n- Chyba go zdenerwowałam. - Stwierdziła pytająco kobieta o krótkich blond włosach stojąc w grupce, która uszczupliła się o jedną osobę.\n- Co ty gadasz? - Odparł jej towarzysz z wysokim nosem o ulizanych do tyłu czarnych włosach, Robert. - Zdenerwowałaś go staniem?\n- Nie wiem. - Powiedziała jakby do siebie. Stała tak jeszcze przez chwilę obserwując malejącą sylwetkę nieznajomego, która właśnie zniknęła z pola widzenia. Wyruszyła z miejsca w tym samym kierunku biegnąc truchtem.\n- A ty dokąd?! - Rzucił za nią kolega.\nAnn zniknęła gdzieś za zaroślami.\nNie dokończyłem treningu.\nRey stojąc gdzieś między sklepikami otoczony tłumem przechodniów zamarł w miejscu obserwując mijające go sylwetki. Po chwili namysłu ruszył z miejsca. Wychodząc zza zakrętu zderzył się z młodą pięknością. - Przepraszam. - Wypowiedziała frasobliwie jak automat jeszcze w chwili trwania fizycznego\nRey przyjrzał się jej uważniej. Miała na sobie czarne rajtuzy i białe podkolanówki. Czapka z daszkiem skrywała jasne jak łany zboża włosy.\n- Śledziłaś mnie. - Zaczął.\nNie spodziewała się tego, ale poczuła się niezręcznie.\n- Trochę się jednak do siebie przywiązaliśmy. - Kontynuował.\n- No właśnie. Dlaczego uciekłeś?\nW myślach przebierał w doświadczeniach, które były jego udziałem. Ile razy próbował wytłumaczyć synchronizację na darmo. Śnił o rzeczach w zawoalowany sposób, by potem przyglądać się im za dnia. - Chciałbym ci odpowiedzieć, ale to nie jest takie proste. - Odparł.\nAnn uśmiechnęła się, co nie uszło uwadze drugiej stronie. - Nie przesadzaj. Na pewno da się to jakoś ująć logicznie.\n- Ciężko mi to opisać, ale czuję, że nie powinniśmy się spotykać.\n- Ale dlaczego? Polubiłam cię. Polubiłam jogę.\n- Nie wiesz o co mi chodzi. - Odrzekł łagodnie.\nJeśli nie uda mi się za pierwszym razem to dam sobie spokój.\n- Po pierwsze przepraszam, że zgodziłem się was prowadzić. Nie powinienem był tego robić...\n- Ale zrobiłeś i nie przepraszaj. - Wtrąciła. Zastanawiała się co\ntak naprawdę jest stawką w tej rozmowie. Widziała jego reakcję, kiedy po raz pierwszy spojrzał na nią przez chwilę dłuższą niż przelotne zerknięcie. Miała wrażenie, że dopiero wtedy jakby ją rozpoznał.\n- Prowadziłem was i nie wiem co z wami teraz zrobić.\nNie rozumiesz dziewczyno, że świat się zmienia!?\n- Jak rzecz... - Obruszyła się.\n- Nie, nie - Wyjąkał. - Nic nie rozumiesz.\nWpatrywała się w niego oczekując wyjaśnień.\n- To nie tak jak myślisz. Czuję, że coś się zmienia. Coś od dawna nie daje mi spokoju, odkąd śnią mi się...\n- Co ci się śni? - Zapytała z nieskrywanym zaciekawieniem.\n- Śnią mi się kosmici. - Wymamrotał.\nAnn wyraźnie rozradowana przyjęła nowinę śmiechem. - I to dlatego tak na mnie patrzyłeś?\n- Jak patrzyłem?\n- Jakbyś chciał mi nie wiem co zrobić.\n- Niczego nie rozumiesz. Przyszłość nie maluje się w kolorowych barwach, to kwestia przeczucia. Czuję, że może się wydarzyć coś nieprzyjemnego i nie zamierzam was w to świadomie mieszać.\nTwarz jego rozmówczyni niepokojąco nie wyrażała żadnych emocji.\n- Wiem co myślisz. Nie jestem szalony. Wokół mnie dzieją się dziwne\nWziął tak głęboki oddech na ile pozwalała mu pojemność płuc. - Poważnie. Nie powinniśmy rozmawiać.\n- Jestem innego zdania. - Odparła. - Każdemu wolno rozmawiać i tobie też. Mam nawet ochotę na dłuższą rozmowę.\nByć może przez nieopatrzność, nie zanegował.\n- Masz może drobne? Tam jest kawiarnia. - Wskazała ręką.\nStał nieporuszony bez pojedynczej myśli w głowie. Nieznajoma piękność proponowała mu wspólną pogawędkę.\nMoże się wydarzyć cokolwiek.\n- To chodźmy - ponagliła.\nWeszli do wielkiego pomieszczenia z piętrem, głębokimi fotelami i oszklonym dachem. Kawiarnia wypełniona była różnego rodzaju roślinnością, a ozdobiona palmami przywodziła na myśl dziką puszczę. O tej porze nie było tu nikogo. Ann podeszła do kosza i zaczęła wybierać w kanapkach. - Zjadłabym coś, a ty?\n- Nie dziękuję. Trochę za wcześnie jak dla mnie.\nOboje zbliżyli się do lady, która sięgała do połowy torsu i zamówili każde co innego.\n- Cappuccino z mlekiem i cukrem. - Odezwała się Ann.\nCzarnoskóry kelner natychmiast skierował się do ekspresu.\n- A dla mnie mała czarna.\nna obsługę Ann kontynuowała dialog, który zaczęli trzy minuty wcześniej. - Więc, opowiedz, dlaczego nie możesz nawiązywać kontaktu z ludźmi?\n- Trochę przesadziłaś.\n- Nie izoluję się od ludzi, tylko od was.\n- W szczególności od ciebie.\nFiliżanki wypełniła ciemna, aromatyczna mieszanina. Zabrali je ze sobą i usiedli w głębokich fotelach z wysokiej jakości tkaniny skaj barwy ecru. Nad ich głowami zwisały lampy w tej samej tonacji.\n- Mów. - Powtórzył. - Żebym to ja wiedział od czego zacząć.\n- Od czegokolwiek.\n- Więc najpierw opowiem ci jeden ze snów.\nAnn przemilczała chwilę czekając aż nieznajomy rozpocznie opowieść.\n- Zaczyna się tak. Jestem w wysokim domu i wychylam się przez okno, które styka się z doskonale gładką taflą jeziora, na której odbija się gwieździste niebo. Sen jest bardzo realny.\n- Do jeziora zstępuje armada rażących świateł i w ten sposób rozpoczyna się inwazja. Obcy lądują w wodzie.\n- Jaka inwazja?\n- Nie wiem. Ale najlepszy był ten kosmita o chłodnej barwie i typowo kosmicznym kształcie ciała i głowy, jakby człowiek z przyszłości. Statki lądują w\nwodzie i nagle przed twarzą wynurza mi się wspomniany kosmita. Pokazuję mu środkowy palec, a on do mnie to samo.\n- Rzecz działa się w mgnieniu oka. Nie wiem dlaczego, ale zrobiliśmy to niemalże równocześnie bez powodu. Myślę, że to był przyjaciel. - Rey podniósł wzrok i spojrzał rozmówczyni w oczy. - Ciekawi cię to?\n- Tak, kontynuuj.\n- Za chwilę uciekam schodami w górę i biegnę przez jakąś surową kondygnację z betonu na drugą stronę jeziora. Okazuje się, że cały świat już wie o inwazji i powstają obozy. Ludzie magazynują broń i rozpoczyna się walka, ale coś jest nie tak. Nie wiem skąd, ale wiem, że są dwie rasy obcych i tu zaczyna się cały bałagan.\n- Czuję strach ludzi i wiem, że mają problem z rozróżnieniem agresora od protektora. Koniec.\n- Więc to był jeden ze snów. Czy to ma jakiś związek...\n- Tak. - Urwał krótko. - Miałem jeszcze jeden sen. Śniłaś mi się. Widziałem wyraźnie każdy detal i nie mógłbym cię pomylić z nikim innym.\nDo kawiarni wszedł klient. - Muszę już iść Ann. - Powstał od stolika.\n- Dopiero zaczęliśmy.\n- Może tu zajrzeć lada moment. - To powiedział i oddalił się w stronę wyjścia.\n- Zaczekaj. Jak masz na imię? Spotkamy się jeszcze?\n- Rey Crown. Przyjdź jutro w to samo miejsce. - Palnął się w czoło.\nPodeszła do niego. - Idę z tobą.\nWyszli na zewnątrz zatrzaskując za sobą solidne drzwi. Wiatr wiał im we włosy.\n- Zaprosisz mnie do siebie? - Zapytała.\n- Nie żebym czuła się specjalnie samotnie, ale mam dziś sporo czasu.\n- Dziwne pytanie mi zadajesz i to tak znienacka...\n- Chcę o czymś z tobą podyskutować. Naprawdę nie powinniśmy...\n- O synchronizacji. Czytałaś o tym może?\n- To istotne. Mam sny, które przedstawiają mi wydarzenia następnego dnia. Naprawdę powinniśmy się już rozstać.\n- To zaprosisz mnie do siebie, czy mam sobie pójść? - Odrzekła poirytowana. - Nie musisz się zgadzać jeśli nie chcesz.\n- Chodź. - Chwycił ją za dłoń i ciągnął za sobą.\n- Jak ty szybko idziesz. Zwolnij.\n- Nie mogę. Przed chwilą widziałem Stewarta. Zaraz mnie zobaczy.\nSzli uliczkami, by\nnastępnie wyjść poza teren zabudowany na zarośniętą ścieżkę, za którą miał znajdywać się mały plac z dębem. Pod drzewem stały rowery do wypożyczenia.\n- Stewart... Śledzi mnie od trzech dni. Na szczęście nie wie gdzie mieszkam.\n- To chyba coś poważnego.\n- To jak z tym bogiem? - Zapytał ponownie.\n- Wierzę w boga, a ty?\n- Świat to jeden wielki hologram Ann. Działanie składowych dynamiki kosmosu jest synergiczne i zawiera w sobie nieskończoną ilość czynników wpływających na ludzkie decyzje. Brzmi zwyczajnie jak determinizm, ale chodzi o coś więcej.\n- Chciałem ci coś wyjaśnić. Mam pewną teorię. Chcesz posłuchać?\n- Naukowcy twierdzą, - rozpoczął tyradę - że na początku istniała osobliwość, rzecz, czy inaczej ujmując mechanizm, który miał warunki początkowe, to jest, wytworzył się tak jak raz nakręcony zegar z którego wszystko powstaje i nic wewnątrz jego zbioru się nie zmienia bardziej niż pozwalają na to warunki początkowe tego zdarzenia, osobliwości. Natomiast przedtem nie było niczego - żadnej historii, po prostu zwykły przypadek załamania\nsię nicości w sposób umożliwiający łączenie się elektronów z protonami, powstanie galaktyk, gwiazd, planet i w końcu życia. Dla większości ludzi wszechświat to rzecz martwa, a jeszcze gorsze jest to, że uważają kreację za przypadek jeden z nieskończenie wielu w którym to składowe w końcu były na tyle precyzyjnie dopasowane, że mogły umożliwić ekspansję i komplikowanie się rzeczy. ...Niech nas bóg ochrania przed pojedynczością wizji, snem Newtona. - Wyrecytował. - I wiesz w czym problem?\n- Chodzi o to, że osobliwość może leżeć na końcu czasu, a nie u początku. To by wyjaśniało synchronizację. Złożoność struktur, w tym nas samych, staje się coraz bardziej skomplikowana, a to jest odgórne działanie sił przyrody. Człowiek chce czasem wiedzieć dokąd zmierzać, a synchronizacja daje mu o tym znać.\n- Synchronizacja? To to coś czego się tak boisz?\n- Nie boję się tego tylko...\n- Nie ważne. I tak pewnie mi nie wierzysz.\n- Ale to jest ciekawe to o czym mówisz.\n- Rowery? Chcesz jechać rowerami?\n- Nie. Kilka ulic dalej jest postój taksówek.\n- Nawiązujesz dużo do\n- Kosmologii. Są ludzie, którzy trochę się w tym orientują. Niektórzy mówią o antropologii.\n- Więc to coś pospolitego?\n- Nie sądzę. Jest to unikat tak pospolity jak nowa kora mózgu wśród organizmów.\n- Ale wierzysz w to wszystko? - Zapytała przymilnym głosem.\n- Nie jest to kwestia wary tylko doświadczenia Ann. Gdybym nie wysnuwał żadnych teorii z pewnością bym oszalał. Każdego dnia staram się być inteligibilny. Umysł lubi zwodzić na manowce, zwłaszcza kiedy w grę wchodzą emocje.\n- Opowiedz mi. Co się tam u ciebie dzieje?\nZauważyła bijącą od mężczyzny powagę. Wpatrywała się w niego, ale ten wzrok nie był odwzajemniany. Nowy znajomy znajdował się jakby w zupełnie innym świecie.\n- O. Są. - Oznajmił.\nPrzed nimi znalazł się kordon typowo angielskich taksówek black cab. Podeszli bliżej. Rey otworzy towarzyszce drzwi, a potem samemu zapakował się tyłem do kierowcy.\n- Dokąd państwo sobie życzą?\nKierowca, brzuchaty starszy pan z siwymi wąsami, włączył taksometr, odpalił silnik i ruszył wolno z miejsca. - Może porozmawiamy o czym? - Zaproponował.\n- Nie ma o\nczym. - Oświadczył Rey.\n- Zawsze jest o czym. O gospodarce, o polityce, o footballu. Lubi pan football panie... ?\n- Rey. - Dokończył. - Lubię, ale nie jako kibic... Imperia... Ehh, szkoda gadać.\n- Nie... Proszę dokończyć. Lubię rozmawiać z nieznajomymi. Czasem mają tyle do powiedzenia i to takie rzeczy, że człowiek wiary by nie dał, albo zdaje się jakbyśmy się znali czas już jakiś.\n- A ci drudzy? - Wysnuł Rey. - Jak wygląda druga strona medalu? Pewnie nie mogą przestać gadać, aż żyć się nie chce.\n- A co do wiary, - kontynuował Rey - to się wcale nie dziwię. Sam często nie wierzę własnym oczom i uszom. Bóg jeden wie jak weryfikować dane.\n- Przesadzasz. - Wtrąciła Ann. - Nauka wszystko może wyjaśnić.\n- A co jeśli nauka weszła na taki poziom rozwoju, że wierzyć się nie chce? - Zripostował.\n- To może chociaż opowie pan o tym footballu. Co jest w tym tak ciężkostrawnego, że śliny szkoda?\n- Imperia u schyłku swojej żywotności, zaraz po tym jak narasta przepaść między bogatymi, a biednymi, po tym jak hedonizm zaczyna brać górę, a postawione przez imperialistów cele okazują się w końcu\nniemożliwe do osiągnięcia, zaczynają mamić ludzi swoimi igrzyskami, zaczynają odwracać uwagę na wszelki możliwy sposób i wiją się jak pijawki na zdrowym organizmie.\n- Hmm. - Mruknęła Ann odwracając wzrok w stronę szyby.\nDalej jechali w milczeniu.\nPo dziesięciu minutach jazdy i niemrawych wywodach starszego pana na temat par homoseksualnych Rey i Ann dojechali na miejsce.\n- Tak. Wysiądziesz? - Rey otworzył jej drzwi. Następnie wpakował w dłoń kierowcy dwadzieścia funtów. - Dziękuję bardzo.\nPara wspięła się drogą po delikatnym wzniesieniu i weszła na podwórze nie większe od kortu tenisowego.\n- O. Widzę, że masz róże. - Zakomunikowała Ann. Zbliżywszy się powąchała intensywnie różowy kwiat.\n- Tak. A to wysokie to rododendron kurschke.\nOglądali krzaki sięgające dwóch i pół metra wysokości obsypane gęsto fioletowym kwieciem.\n- Znowu zakwitły. - Oświadczył.\n- Opowiedz mi o sobie Rey. Skąd jesteś?\n- Z Californii. A ty?\n- Ja się urodziłam w Brighton i mieszkałam tam do osiemnastego roku życia dopóki rodzice nie postanowili się przeprowadzić.\nWeszli do średniej wielkości domu z bali mahoniowo-oranżowej barwy z wielospadowym zadaszeniem i z niewielką, gustowną werandą na piętrze, gdzie swobodnie zwisały hamaki. W środku zastał ich na wpół rustykalny klimat i przyjemny chłód.\n- Ale masz ładny dom. Wziąłeś pod hipotekę?\n- Nie. Firma zapłaciła.\n- JetSky. Moja firma.\n- A czym się zajmujesz?\nRey rozważał wdrożenie młodej Afrodyty w temat pracy, ale się wzdragał. Nagle do mieszkania wszedł żołnierz, na czym dwójka obecnych zwróciła całą swoją uwagę. Rey przełknął słyszalnie ślinę. - Stewart. - Zagadał na przywitanie.\nMundurowy wyciągnął broń i trzymając ją przy nodze, wycelowaną w podłogę zaczął zbliżać się wolnymi krokami do gospodarza. Podszedł na odległość jednego kroku i po chwili schował broń z powrotem do kabury. - Kurwa Rey... - Wyraził niezadowolenie, z irytacją i niewypowiedzianym pytaniem w głosie. Podali sobie ręce zamykając je w żelaznym uścisku. - Ja mam cię pouczać jak się firmę prowadzi?\n- W zasadzie ty też dobrze sobie z tym radzisz.\n- Cholera... Zniknąłeś i to w takiej chwili. To natoryjność i nawet się nie\nstawiaj. Jesteś niezbędny i dobrze o tym wiesz. Zachowujesz się jak jakiś...\n- Ciekawe jakie. - Próbował zripostować żołnierz. Z jego oczu biła ciekawość.\n- Emdrive. - Rzucił słowem Rey, jakby chciał podzielić się kawałkiem ciasta.\nStewart usiadł ciężko gapiąc się na Reya jak sroka w gnat. - Oszalałeś.\n- Działa. Emdrive działa. Wyniki badań przeszły pomyślnie wszystkie testy.\n- No nie. - Żołnierzowi opadła szczęka. - Chcesz się... - Zamyślony przeniósł wzrok na kominek. - Chcesz zaistnieć na rynku z napędem wnęki rezonansowej? Czy ciebie do reszty posrało?\n- Stew. Przywitaj się.\nStewart jakby dopiero teraz uświadomił sobie obecność dziewczyny, która stała cicho obserwując całe zajście.\n- To jest Ann. Ann to jest Stewart.\n- Bardzo mi miło. Widzę, że sprowadzasz do domu sikorki. A co z Lightningem?\nAnn udała, że nie słyszy.\nRey wziął głęboki oddech i nałożył na twarz uśmiech. - Zajmę się tym. Potrzebowałem chwili przerwy.\n- Tylko mi nie mów, że ty z tym Emdrive to na serio.\n- Dobrze Stew. Przylecę do Pasadeny jak tylko najwcześniej będę mógł. Twoja misja - wypowiedział\nz naciskiem - zakończyła się powodzeniem. Niech zgadnę. To śledzenie to był pomysł Monic?\n- Odnalazłeś mnie więc i pogadaliśmy sobie.\n- Masz lecieć do Pasadeny Rey. I odbieraj ten cholerny telefon. - Osobnik z bronią wstał i pożegnał się. - Miło było cię poznać Ann. - Wyciągnął do niej dłoń. - Wybacz... mam nadzieję, że innym razem uda nam się bliżej poznać. Muszę wracać z powodów, których Rey najwyraźniej nie może...\n- Nie mów o mnie jakby mnie tu nie było - Przerwał zimno Rey. - Stewart natychmiast odwrócił wzrok.\n- Mi ciebie również. - Odparła Ann z powrotem kierując uwagę gościa na siebie machając żywo jego ręką. Stew podrapał się po głowie. Stał chwilę zmieszany, po czym wyszedł jakby wypchnięty siłą. Stojąc jeszcze w drzwiach rzucił na odchodne. - Ja tu więcej nie przyjdę Rey...\n- Obyś mówił prawdę.\n- Przyjaciel. Służyliśmy razem w sto sześćdziesiątej SOAR.\n- A dlaczego tak się ubrał?\n- Widocznie nie miał czasu się przebrać. Jest pilotem tak samo jak i ja. Jest ze mną w firmie od samego początku.\n- Z nazwy\nwnioskuję, że zajmujecie się samolotami...\n- Dlaczego tak się go bałeś? To twój przyjaciel, tak?\n- Nie bałem się go. Bałem się tego co się dzieje. Wiedziałem, że mnie znajdzie.\n- Znalazł cię bo cię widział. A co to jest ten Emdrive?\n- To nowy silnik oparty na efektach relatywistycznych. Niejaki Roger Shawyer opatentował go w 2016 jako jego drugą generację, choć na chwilę obecną poczyniono badania nad wysokim ciągiem i wysokim przyśpieszeniem. Teoretyczne prace zgłoszono w Ameryce, Chinach i Wielkiej Brytanii. Innymi słowy badania weszły na etap trzeciej generacji. My pracujemy nad modelami samolotów opartych na silnikach odrzutowych. Narażam JetSky... - Wypowiedział ostatnie słowa w zamyśleniu.\n- To powód dla którego zniknąłeś?\n- Mówiłem ci o moich snach. Myślisz, że nie wysłaliby mnie do czubków, gdybym powiedział drużynie o moich aspiracjach?\n- Jakiej drużynie?\n- Moi przyjaciele, ludzie z którymi współpracuję, dzielę się pomysłami.\n- No ale zgodzili się, tak?\n- Jeszcze o tym nie wiedzą. Silnik jest w fazie testowej, a ja nie wykończyłem projektu samolotu. Nie powiedziałem nikomu o silniku,\nktóry miałby pracować w atmosferze na zasadach ciągu.\n- Przez twoje sny.\n- Tak. Problem w tym, że nie wiem skąd wziąć kilka megawatów energii, jeśli to nie będzie reaktor jądrowy, a do tego sprawić by samolot nie rozpadł się przy zawrotnych prędkościach. Potrzebuję chwili przerwy.\nOd dłuższego czasu zanosiło się na opady. Biały kombinezon natychmiast przemókł nie pozostawiając na nim suchej nitki. Deszcz był ciepły i wcale mu nie przeszkadzał. Idąc chodnikiem mijał samochody, sklepy, żarzące się ledy i światła lamp. Szedł bez pośpiechu sam, nikt nie odważył się skosztować letniej kąpieli o tej porze. Dwoje ludzi pod skromnym zadaszeniem przerwało dyskusję. Chłopak i dziewczyna spoglądali, a raczej gapili się nieprzerwanie. Nieznajomy wyglądał jakby się cieszył pogodą. Miał na sobie dziwny strój i przewieszony przez tors pas. Nigdzie mu się nie śpieszyło. Minął ich powoli. Miał coś w sobie, coś co rzucało się w oczy. Nikt w tym małym mieście nie miał przy sobie broni, a tym bardziej karabinu maszynowego. Nie wyglądał na żołnierza, a jednak sposób w jaki obchodził się z ciężarem na plecach dawał do\nmyślenia. Springset nie było miastem w którym ludzie wiedzieliby, że przybył do niego ktoś obcy, a jednak na tę chwilę miasto stało się wsią.\nW domu Ann po całym dniu przygód nie musiała długo czekać na Morfeusza, posłańca Hadesu, pana sennych marzeń. W dużej mierze zawdzięczała to swoim regularnym wysiłkom fizycznym. Można by powiedzieć, że grzeszyła wyglądem, a w szczególności wyglądem sylwetki. Tej nocy jednak nie powinna była kłaść się spać.\n- Co się dzieje?! Kim jesteście?!\nW pokoju, przy jaśniejącym słupie światła pojawiło się pięć bardzo wysokich istot. Każda z nich miała co najmniej dwa metry wzrostu. Ann nie mogła się ruszyć. Wewnątrz ogarnęła ją nieopisana panika i przerażenie. Istoty podeszły do niej ciekawsko się przyglądając z bardzo bliska tak, że mogła widzieć ich twarze, ale nie wiedziała sama czy to senny koszmar, czy rzeczywistość. W całości ogarnął ją paraliż tak, że nie mogła wydać z siebie pojedynczej sylaby, a miała największa ochotę krzyczeć wniebogłosy.\nIstoty przemierzyły jej pokój by następnie wziąć ją na swoje zimne ręce i zaprowadzić z\npowrotem w lśniącą strugę. Ann natychmiast znalazła się jak przypuszczała na pokładzie statku, na dziwnej kozetce. Poniekąd czuła się jak u lekarza ponieważ wszystko wręcz zalatywało sterylnością (co genialniejszy umysł mógłby się domyślić, że podróżnicy odwiedzający inne habitaty, muszą się zabezpieczać). Próbowała wzywać kogoś na pomoc, ale paraliż na nic jej nie pozwalał. Były to najgorsze momenty w całym jej życiu, ale na tym nie koniec. Po chwili jedna z istot ułożyła jej nieruchomy dotąd korpus w pozycję siedzącą, wdrożyła w usta coś w rodzaju inhalatora i zaaplikowała z niego opary, które w mniemaniu Ann zdecydowanie były toksyczne.\nPo chwili badaną ogarnął nieopisany lęk, do takiego stopnia intensywny, że obezwładniał wszystkie jej myśli. Miała ochotę zemdleć bądź zwymiotować, ale żadne z tych dobrodziejstw nie mogło się przytrafić. Siedząca jak zahipnotyzowana czuła się jak małe dziecko. Wszystko na pokładzie, włącznie z najeźdźcami jej prywatności, było większe, czy też wyższe. Obcy, który w tej chwili ją badał, szczególną uwagę zwrócił na pewien element jej ciała. Z niewiadomych\npowodów wykonał przy pomocy nieznanego narzędzia obdukcję kolana. Wbił długą igłę przebijając się przez więzadło rzepki natrafiając na łękotkę. Obyło się bez znieczulenia. Ann zaczęła przewracać oczami dysząc ciężko. Na czole wystąpił jej pot. Następnie po dokonaniu oględzin jej układu kostnego, w jednej chwili znalazła się w pozycji leżącej na zimnej podłodze, gdzie jedna z istot nadal kontynuowała obserwacji jej układu stawów, wyginając elementy ciała dopóki nie zaczęły stawiać oporu. Później istota stojąca bliżej, jak myślała, kokpitu, nałożyła jej na głowę metaliczny wieniec, który kończył się wypustkami łączącymi go ze skórą głowy. Mimo silnych zawrotów usiadła mimowolnie naprzeciwko białego, chudego olbrzyma ze skośnymi oczyma, po czym zaczęła koordynować swoje ruchy z jego. Wymachiwała rękami od wewnątrz do zewnątrz, od zewnątrz do wewnątrz ... Koszmar nie miał końca, był wiecznością. Przez cały ten czas Ann błagała o litość, wołała w myślach o pomoc, a nawet modliła się. Strach paraliżował.\nRano ofiara obdukcji nadrobiła zaległe torsje. Nie wiedziała co ze sobą zrobić, nie\nprzespała reszty nocy. Przeszła się do mamy żeby opowiedzieć jej o całym zdarzeniu. Ta jednak jej nie uwierzyła, ale widziała całe przerażenie malujące się na twarzy swojej córki. Cięgle się dopytywała co tak naprawdę się stało, ale w odpowiedzi słyszała tylko jedną historię, o obcych. Dziewczyna cały czas chodziła przygarbiona z miejsca na miejsce obserwując widoki z okien. W przeciągu zaledwie jednej nocy, cały wszechświat stał się niebezpiecznym miejscem, gdzie nigdzie nie można było się bezpiecznie skryć. Kiedy wyszła do przyjaciółek, obserwowała niebo z przeczuciem, że istoty nadal ją śledzą w zakamuflowanym statku. Patrzyła podejrzliwie na kierowców samochodów tak jakby mieli ją zaraz porwać. Jej świat wywrócił się do góry nogami. Przeszukiwała internet w poszukiwaniu wskazówek, które mogłyby odpowiedzieć na to co jej się przytrafiło. Długo czekała na dziewiątą żeby móc spotkać się z Reyem i wszystko mu opowiedzieć. Miał być w tamtym miejscu, miał na nią czekać, miał jej wszystko wytłumaczyć.\nPrzyszedł w końcu w umówione miejsce spotkania.\n- Miałeś rację. Nie uwierzysz co mi się\n- Witaj Ann. Co się stało? Blado wyglądasz.\n- Porwali mnie.\n- Ci kosmici o których mówiłeś. Nie mogę się pozbierać. Robili na mnie eksperymenty. Już nic nie jest takie jak przedtem. Miałeś rację. Rey, boję się.\n- Spokojnie Ann. Oddychaj. Poćwiczymy jogę? Może to ci pomoże.\n- Nie mam ochoty na żadną jogę. Nic nie rozumiesz. Oni istnieją naprawdę.\n- Opisz wszystko co się stało.\nAnn zdała relacje ze wszystkimi szczegółami, razem z opisem wnętrza statku na którym się znalazła.\n- Biali i wysocy?\n- To nie tych widziałem w moich snach, tamci wyglądali inaczej. Czułem z nimi jakąś więź.\nPotarł nos zupełnie nieświadomie. We śnie jakaś dama podała mu nawet chustkę. Bez emocji oglądał swój pokój rozświetlony jaskrawym, niebieskim światłem bijącym z okien. Półprzymknięte oczy rejestrowały majaczące sylwetki niebieskich mebli. Coś działo się poza głębiną snu mieszając bodźce realnego świata ze światem sennych fantazji. Był wielorybem. Oglądanie kształtów, które nie miały kolorów poza intensywnym błękitem i czernią było całkiem przyjemne i dziwne. Właśnie miał wydać przeciągły śpiew godowy, kiedy zerwał się wystraszony. To się działo naprawdę. Natychmiast otrzeźwiał. W kolejnej chwili usiadł, a jego głowa zanurzyła się w świetle fotonów bombardujących z zewnątrz. Odkręcił głowę w stronę źródła światła i rażony przysłonił oczy ręką. Nikt do niego nigdy nie zajeżdżał. Nikt nie znał jego adresu. Nie tego. Widział już wiele rodzajów blasku, ale ten był niezwykle intensywny. Nawet jeśli to miałby być samochód, nigdy nie dałby temu wiary. Nie widział już nawet kształtów mebli, wszystko zlało się w jedną plamę. Oczy nie chciały patrzeć. W zamkniętych powiekach widział swoje naczynka krwionośne. Ułożył się ponownie w pozycję leżącą, ukradkiem wymacał spodnie i wsunął je na siebie. Po chwili efemeryczny blask ustąpił gęstej jak ropa ciemności. Rey Crown, bo tak na imię było mężczyźnie, wstał ledwo łapiąc balans, by po chwili sięgnąć latarkę, którą zostawił na jednym ze stołów. Dopiero gdy po akomodacji wzroku spojrzał na przegub z zegarkiem, z którego tliło się zielone światełko fosforu, zdał sobie sprawę, że spał niecałą godzinę. Czuł na sobie ciężar przemęczenia. Gdy w końcu wymacał gruby element, a na nim przycisk, rozświetlił sobie drogę i znalazł swoje buty. Kilka chwil później zszedł na parter, otworzył główne drzwi domu i przeskanował wzrokiem podwórze, które okazało się być puste. Szybko zrezygnował z dalszych dochodzeń i nie zastanawiając się zbyt długo położył się z powrotem spać. O 7:35 rozległo się donośne pianie koguta. Rey zniechęcony myślą konieczności wstania, skulił się i skrył głowę pod kocem daremnie próbując odizolować się od nieznośnego hałasu. Po chwili jednak odsłonił twarz i wstał z kanapy ubrany w pogniecioną koszulę i jeansowe spodnie w których spał. Zdjął ubranie i udał się prosto do kabiny prysznicowej. Nadal był zmęczony, ale to wrażenie dawało mu uczucie satysfakcji. Wczoraj dużo się wydarzyło - myślał. Wizyta u premiera o 10:00 i... i... - na próżno próbował sobie przypomnieć. Pamiętał tylko niebieskie światła na podwórzu o 2:34, a poza tym nic. Pierwszy raz zdarzyło mu się doświadczyć jak wygląda urwanie filmu, a przecież nic nie pił. Po prysznicu udał się do kuchni po kawałek zeschłej pizzy i kawę. Wrócił do pokoju... Rzeczą, której się wstydził było to, że jego pracownia i sypialnia stanowiły jedno. Otworzył szeroko okna, by zneutralizować zaduch. Nie potrafił jednoznacznie stwierdzić co było źródłem wstydu. Sypialnia połączona z pracownią nie były jakimś wynikiem braku przestrzeni w domu, gdyż dom był średnich rozmiarów. Być może było to zwykłe partactwo w gospodarowaniu przestrzenią, z czym zresztą regularnie forsował się w pracy. Tarcza Słońca wychynęła poza linię horyzontu. Poranek był iście kuszący. Wiał zimny wiatr, a żar z nieba nieprzerwanie ogrzewał. Nie był to dzień na pracę. Ledwie opuścił swoją posiadłość i zaczął rozmyślać nad celem wyprawy. Miał do wyboru kilka znanych miejsc. Szedł żwirowymi drogami, przeciskał się przez wąskie ścieżki, nurkował między chaszcze, pokonywał tamy i mostki, aż w końcu dotarł do miejsca gdzie zaczynał się las. Nie był to busz o nie wiadomo jak rozległej powierzchni, ale mały lasek, który stanowił czyjąś własność, toteż wędrowiec zatrzymał się tuż przed nim na zwalonym pniu drzewa. Przed sobą miał niewielki staw, wokół biegły łagodne wzniesienia, które również były pozostałością po zlodowaceniu. Tuż za lasem miał kolejny staw, ale to już inna historia. Dlaczego? Bo nie wybrał tamtego miejsca, tylko właśnie to. Rey uwielbiał przyrodę. Ubóstwiał ją z każdym wdechem i wydechem. Podobnie było z fizyczną aktywnością. Mówiąc bez ogródek, pot był dla niego jak łzy szczęścia. Ten niepozorny młodzieniec był zagorzałym fanatykiem jogi. Potrafił spędzać nad asanami w wolnych chwilach do sześciu godzin dziennie. Tak też się działo i tym razem - uprawiał jogę nie zwracając uwagi na przechodniów, a gromadziła się przy nim nierzadko niezła grupka. I w tym przypadku kilka osób nieudolnie naśladowało jego ruchy. Nagle ją zobaczył. Zerwał się na równe nogi. Miejsce, które w pewien sposób uważał również za swoje, opuścił szybkim krokiem. On i ona minęli się twardo patrząc sobie w oczy. - Chyba go zdenerwowałam. - Stwierdziła pytająco kobieta o krótkich blond włosach stojąc w grupce, która uszczupliła się o jedną osobę. - Co ty gadasz? - Odparł jej towarzysz z wysokim nosem o ulizanych do tyłu czarnych włosach, Robert. - Zdenerwowałaś go staniem? - Nie wiem. - Powiedziała jakby do siebie. Stała tak jeszcze przez chwilę obserwując malejącą sylwetkę nieznajomego, która właśnie zniknęła z pola widzenia. Wyruszyła z miejsca w tym samym kierunku biegnąc truchtem. - A ty dokąd?! - Rzucił za nią kolega. Ann zniknęła gdzieś za zaroślami. Nie dokończyłem treningu. Rey stojąc gdzieś między sklepikami otoczony tłumem przechodniów zamarł w miejscu obserwując mijające go sylwetki. Po chwili namysłu ruszył z miejsca. Wychodząc zza zakrętu zderzył się z młodą pięknością. - Przepraszam. - Wypowiedziała frasobliwie jak automat jeszcze w chwili trwania fizycznego kontaktu. Rey przyjrzał się jej uważniej. Miała na sobie czarne rajtuzy i białe podkolanówki. Czapka z daszkiem skrywała jasne jak łany zboża włosy. - Śledziłaś mnie. - Zaczął. Nie spodziewała się tego, ale poczuła się niezręcznie. - Trochę się jednak do siebie przywiązaliśmy. - Kontynuował. - No właśnie. Dlaczego uciekłeś? W myślach przebierał w doświadczeniach, które były jego udziałem. Ile razy próbował wytłumaczyć synchronizację na darmo. Śnił o rzeczach w zawoalowany sposób, by potem przyglądać się im za dnia. - Chciałbym ci odpowiedzieć, ale to nie jest takie proste. - Odparł. Ann uśmiechnęła się, co nie uszło uwadze drugiej stronie. - Nie przesadzaj. Na pewno da się to jakoś ująć logicznie. - Ciężko mi to opisać, ale czuję, że nie powinniśmy się spotykać. - Ale dlaczego? Polubiłam cię. Polubiłam jogę. - Nie wiesz o co mi chodzi. - Odrzekł łagodnie. Jeśli nie uda mi się za pierwszym razem to dam sobie spokój. - Po pierwsze przepraszam, że zgodziłem się was prowadzić. Nie powinienem był tego robić... - Ale zrobiłeś i nie przepraszaj. - Wtrąciła. Zastanawiała się co tak naprawdę jest stawką w tej rozmowie. Widziała jego reakcję, kiedy po raz pierwszy spojrzał na nią przez chwilę dłuższą niż przelotne zerknięcie. Miała wrażenie, że dopiero wtedy jakby ją rozpoznał. - Prowadziłem was i nie wiem co z wami teraz zrobić. Nie rozumiesz dziewczyno, że świat się zmienia!? - Jak rzecz... - Obruszyła się. - Nie, nie - Wyjąkał. - Nic nie rozumiesz. Wpatrywała się w niego oczekując wyjaśnień. - To nie tak jak myślisz. Czuję, że coś się zmienia. Coś od dawna nie daje mi spokoju, odkąd śnią mi się... - Co ci się śni? - Zapytała z nieskrywanym zaciekawieniem. - Śnią mi się kosmici. - Wymamrotał. Ann wyraźnie rozradowana przyjęła nowinę śmiechem. - I to dlatego tak na mnie patrzyłeś? - Jak patrzyłem? - Jakbyś chciał mi nie wiem co zrobić. - Niczego nie rozumiesz. Przyszłość nie maluje się w kolorowych barwach, to kwestia przeczucia. Czuję, że może się wydarzyć coś nieprzyjemnego i nie zamierzam was w to świadomie mieszać. Twarz jego rozmówczyni niepokojąco nie wyrażała żadnych emocji. - Wiem co myślisz. Nie jestem szalony. Wokół mnie dzieją się dziwne rzeczy. - Jakie rzeczy? Wziął tak głęboki oddech na ile pozwalała mu pojemność płuc. - Poważnie. Nie powinniśmy rozmawiać. - Jestem innego zdania. - Odparła. - Każdemu wolno rozmawiać i tobie też. Mam nawet ochotę na dłuższą rozmowę. Być może przez nieopatrzność, nie zanegował. - Masz może drobne? Tam jest kawiarnia. - Wskazała ręką. Stał nieporuszony bez pojedynczej myśli w głowie. Nieznajoma piękność proponowała mu wspólną pogawędkę. Może się wydarzyć cokolwiek. - Mam. - To chodźmy - ponagliła. Weszli do wielkiego pomieszczenia z piętrem, głębokimi fotelami i oszklonym dachem. Kawiarnia wypełniona była różnego rodzaju roślinnością, a ozdobiona palmami przywodziła na myśl dziką puszczę. O tej porze nie było tu nikogo. Ann podeszła do kosza i zaczęła wybierać w kanapkach. - Zjadłabym coś, a ty? - Nie dziękuję. Trochę za wcześnie jak dla mnie. Oboje zbliżyli się do lady, która sięgała do połowy torsu i zamówili każde co innego. - Cappuccino z mlekiem i cukrem. - Odezwała się Ann. Czarnoskóry kelner natychmiast skierował się do ekspresu. - A dla mnie mała czarna. Czekając na obsługę Ann kontynuowała dialog, który zaczęli trzy minuty wcześniej. - Więc, opowiedz, dlaczego nie możesz nawiązywać kontaktu z ludźmi? - Trochę przesadziłaś. - W czym? - Nie izoluję się od ludzi, tylko od was. - Jak to? - W szczególności od ciebie. Filiżanki wypełniła ciemna, aromatyczna mieszanina. Zabrali je ze sobą i usiedli w głębokich fotelach z wysokiej jakości tkaniny skaj barwy ecru. Nad ich głowami zwisały lampy w tej samej tonacji. - Mów. - Mów. - Powtórzył. - Żebym to ja wiedział od czego zacząć. - Od czegokolwiek. - Więc najpierw opowiem ci jeden ze snów. Ann przemilczała chwilę czekając aż nieznajomy rozpocznie opowieść. - Zaczyna się tak. Jestem w wysokim domu i wychylam się przez okno, które styka się z doskonale gładką taflą jeziora, na której odbija się gwieździste niebo. Sen jest bardzo realny. - Yhym. - Do jeziora zstępuje armada rażących świateł i w ten sposób rozpoczyna się inwazja. Obcy lądują w wodzie. - Jaka inwazja? - Nie wiem. Ale najlepszy był ten kosmita o chłodnej barwie i typowo kosmicznym kształcie ciała i głowy, jakby człowiek z przyszłości. Statki lądują w wodzie i nagle przed twarzą wynurza mi się wspomniany kosmita. Pokazuję mu środkowy palec, a on do mnie to samo. - Aha. - Rzecz działa się w mgnieniu oka. Nie wiem dlaczego, ale zrobiliśmy to niemalże równocześnie bez powodu. Myślę, że to był przyjaciel. - Rey podniósł wzrok i spojrzał rozmówczyni w oczy. - Ciekawi cię to? - Tak, kontynuuj. - Za chwilę uciekam schodami w górę i biegnę przez jakąś surową kondygnację z betonu na drugą stronę jeziora. Okazuje się, że cały świat już wie o inwazji i powstają obozy. Ludzie magazynują broń i rozpoczyna się walka, ale coś jest nie tak. Nie wiem skąd, ale wiem, że są dwie rasy obcych i tu zaczyna się cały bałagan. - Mów dalej. - Czuję strach ludzi i wiem, że mają problem z rozróżnieniem agresora od protektora. Koniec. - Już? Nie odpowiedział. - Więc to był jeden ze snów. Czy to ma jakiś związek... - Tak. - Urwał krótko. - Miałem jeszcze jeden sen. Śniłaś mi się. Widziałem wyraźnie każdy detal i nie mógłbym cię pomylić z nikim innym. - Jak to? Milczał. Do kawiarni wszedł klient. - Muszę już iść Ann. - Powstał od stolika. - Dopiero zaczęliśmy. - Ktoś mnie śledzi. Spojrzała na niego z niedowierzaniem. - Może tu zajrzeć lada moment. - To powiedział i oddalił się w stronę wyjścia. - Zaczekaj. Jak masz na imię? Spotkamy się jeszcze? - Rey Crown. Przyjdź jutro w to samo miejsce. - Palnął się w czoło. Podeszła do niego. - Idę z tobą. Cholera. Wyszli na zewnątrz zatrzaskując za sobą solidne drzwi. Wiatr wiał im we włosy. - Zaprosisz mnie do siebie? - Zapytała. - Yyy... - Nie żebym czuła się specjalnie samotnie, ale mam dziś sporo czasu. - Wierzysz w boga? - Dziwne pytanie mi zadajesz i to tak znienacka... - Chcę o czymś z tobą podyskutować. Naprawdę nie powinniśmy... - O czym? - O synchronizacji. Czytałaś o tym może? - Nie. - To istotne. Mam sny, które przedstawiają mi wydarzenia następnego dnia. Naprawdę powinniśmy się już rozstać. - To zaprosisz mnie do siebie, czy mam sobie pójść? - Odrzekła poirytowana. - Nie musisz się zgadzać jeśli nie chcesz. - Chodź. - Chwycił ją za dłoń i ciągnął za sobą. - Jak ty szybko idziesz. Zwolnij. - Nie mogę. Przed chwilą widziałem Stewarta. Zaraz mnie zobaczy. - Stewarta? Szli uliczkami, by następnie wyjść poza teren zabudowany na zarośniętą ścieżkę, za którą miał znajdywać się mały plac z dębem. Pod drzewem stały rowery do wypożyczenia. - Stewart... Śledzi mnie od trzech dni. Na szczęście nie wie gdzie mieszkam. - To chyba coś poważnego. Nie odpowiedział. - To jak z tym bogiem? - Zapytał ponownie. - Wierzę w boga, a ty? - Świat to jeden wielki hologram Ann. Działanie składowych dynamiki kosmosu jest synergiczne i zawiera w sobie nieskończoną ilość czynników wpływających na ludzkie decyzje. Brzmi zwyczajnie jak determinizm, ale chodzi o coś więcej. - Dlaczego mi o tym mówisz? - Chciałem ci coś wyjaśnić. Mam pewną teorię. Chcesz posłuchać? - No dobrze. - Naukowcy twierdzą, - rozpoczął tyradę - że na początku istniała osobliwość, rzecz, czy inaczej ujmując mechanizm, który miał warunki początkowe, to jest, wytworzył się tak jak raz nakręcony zegar z którego wszystko powstaje i nic wewnątrz jego zbioru się nie zmienia bardziej niż pozwalają na to warunki początkowe tego zdarzenia, osobliwości. Natomiast przedtem nie było niczego - żadnej historii, po prostu zwykły przypadek załamania się nicości w sposób umożliwiający łączenie się elektronów z protonami, powstanie galaktyk, gwiazd, planet i w końcu życia. Dla większości ludzi wszechświat to rzecz martwa, a jeszcze gorsze jest to, że uważają kreację za przypadek jeden z nieskończenie wielu w którym to składowe w końcu były na tyle precyzyjnie dopasowane, że mogły umożliwić ekspansję i komplikowanie się rzeczy. ...Niech nas bóg ochrania przed pojedynczością wizji, snem Newtona. - Wyrecytował. - I wiesz w czym problem? - Nie za bardzo. - Chodzi o to, że osobliwość może leżeć na końcu czasu, a nie u początku. To by wyjaśniało synchronizację. Złożoność struktur, w tym nas samych, staje się coraz bardziej skomplikowana, a to jest odgórne działanie sił przyrody. Człowiek chce czasem wiedzieć dokąd zmierzać, a synchronizacja daje mu o tym znać. - Synchronizacja? To to coś czego się tak boisz? - Nie boję się tego tylko... - Tylko co? - Nie ważne. I tak pewnie mi nie wierzysz. - Ale to jest ciekawe to o czym mówisz. Dotarli na miejsce. - Rowery? Chcesz jechać rowerami? - Nie. Kilka ulic dalej jest postój taksówek. - Nawiązujesz dużo do astronomii. - Kosmologii. Są ludzie, którzy trochę się w tym orientują. Niektórzy mówią o antropologii. - Więc to coś pospolitego? - Nie sądzę. Jest to unikat tak pospolity jak nowa kora mózgu wśród organizmów. - Ale wierzysz w to wszystko? - Zapytała przymilnym głosem. - Nie jest to kwestia wary tylko doświadczenia Ann. Gdybym nie wysnuwał żadnych teorii z pewnością bym oszalał. Każdego dnia staram się być inteligibilny. Umysł lubi zwodzić na manowce, zwłaszcza kiedy w grę wchodzą emocje. - Opowiedz mi. Co się tam u ciebie dzieje? - Nie chcesz wiedzieć. Zauważyła bijącą od mężczyzny powagę. Wpatrywała się w niego, ale ten wzrok nie był odwzajemniany. Nowy znajomy znajdował się jakby w zupełnie innym świecie. - O. Są. - Oznajmił. Przed nimi znalazł się kordon typowo angielskich taksówek black cab. Podeszli bliżej. Rey otworzy towarzyszce drzwi, a potem samemu zapakował się tyłem do kierowcy. - Dokąd państwo sobie życzą? - Villageclose. Kierowca, brzuchaty starszy pan z siwymi wąsami, włączył taksometr, odpalił silnik i ruszył wolno z miejsca. - Może porozmawiamy o czym? - Zaproponował. - Nie ma o czym. - Oświadczył Rey. - Zawsze jest o czym. O gospodarce, o polityce, o footballu. Lubi pan football panie... ? - Rey. - Dokończył. - Lubię, ale nie jako kibic... Imperia... Ehh, szkoda gadać. - Nie... Proszę dokończyć. Lubię rozmawiać z nieznajomymi. Czasem mają tyle do powiedzenia i to takie rzeczy, że człowiek wiary by nie dał, albo zdaje się jakbyśmy się znali czas już jakiś. - A ci drudzy? - Wysnuł Rey. - Jak wygląda druga strona medalu? Pewnie nie mogą przestać gadać, aż żyć się nie chce. Kierowca zarechotał. - A co do wiary, - kontynuował Rey - to się wcale nie dziwię. Sam często nie wierzę własnym oczom i uszom. Bóg jeden wie jak weryfikować dane. - Przesadzasz. - Wtrąciła Ann. - Nauka wszystko może wyjaśnić. - A co jeśli nauka weszła na taki poziom rozwoju, że wierzyć się nie chce? - Zripostował. - To może chociaż opowie pan o tym footballu. Co jest w tym tak ciężkostrawnego, że śliny szkoda? - Imperia u schyłku swojej żywotności, zaraz po tym jak narasta przepaść między bogatymi, a biednymi, po tym jak hedonizm zaczyna brać górę, a postawione przez imperialistów cele okazują się w końcu niemożliwe do osiągnięcia, zaczynają mamić ludzi swoimi igrzyskami, zaczynają odwracać uwagę na wszelki możliwy sposób i wiją się jak pijawki na zdrowym organizmie. - Hmm. - Mruknęła Ann odwracając wzrok w stronę szyby. Dalej jechali w milczeniu. Po dziesięciu minutach jazdy i niemrawych wywodach starszego pana na temat par homoseksualnych Rey i Ann dojechali na miejsce. - To tutaj? - Zapytała dziewczyna. - Tak. Wysiądziesz? - Rey otworzył jej drzwi. Następnie wpakował w dłoń kierowcy dwadzieścia funtów. - Dziękuję bardzo. Para wspięła się drogą po delikatnym wzniesieniu i weszła na podwórze nie większe od kortu tenisowego. - O. Widzę, że masz róże. - Zakomunikowała Ann. Zbliżywszy się powąchała intensywnie różowy kwiat. - Tak. A to wysokie to rododendron kurschke. Oglądali krzaki sięgające dwóch i pół metra wysokości obsypane gęsto fioletowym kwieciem. - Znowu zakwitły. - Oświadczył. - Opowiedz mi o sobie Rey. Skąd jesteś? - Z Californii. A ty? - Ja się urodziłam w Brighton i mieszkałam tam do osiemnastego roku życia dopóki rodzice nie postanowili się przeprowadzić. - Chodź. Poszła za nim. Weszli do średniej wielkości domu z bali mahoniowo-oranżowej barwy z wielospadowym zadaszeniem i z niewielką, gustowną werandą na piętrze, gdzie swobodnie zwisały hamaki. W środku zastał ich na wpół rustykalny klimat i przyjemny chłód. - Ale masz ładny dom. Wziąłeś pod hipotekę? - Nie. Firma zapłaciła. - Firma? - JetSky. Moja firma. - A czym się zajmujesz? Rey rozważał wdrożenie młodej Afrodyty w temat pracy, ale się wzdragał. Nagle do mieszkania wszedł żołnierz, na czym dwójka obecnych zwróciła całą swoją uwagę. Rey przełknął słyszalnie ślinę. - Stewart. - Zagadał na przywitanie. Mundurowy wyciągnął broń i trzymając ją przy nodze, wycelowaną w podłogę zaczął zbliżać się wolnymi krokami do gospodarza. Podszedł na odległość jednego kroku i po chwili schował broń z powrotem do kabury. - Kurwa Rey... - Wyraził niezadowolenie, z irytacją i niewypowiedzianym pytaniem w głosie. Podali sobie ręce zamykając je w żelaznym uścisku. - Ja mam cię pouczać jak się firmę prowadzi? - W zasadzie ty też dobrze sobie z tym radzisz. - Cholera... Zniknąłeś i to w takiej chwili. To natoryjność i nawet się nie stawiaj. Jesteś niezbędny i dobrze o tym wiesz. Zachowujesz się jak jakiś... - Mam swoje powody. - Ciekawe jakie. - Próbował zripostować żołnierz. Z jego oczu biła ciekawość. - Emdrive. - Rzucił słowem Rey, jakby chciał podzielić się kawałkiem ciasta. Stewart usiadł ciężko gapiąc się na Reya jak sroka w gnat. - Oszalałeś. - Działa. Emdrive działa. Wyniki badań przeszły pomyślnie wszystkie testy. - No nie. - Żołnierzowi opadła szczęka. - Chcesz się... - Zamyślony przeniósł wzrok na kominek. - Chcesz zaistnieć na rynku z napędem wnęki rezonansowej? Czy ciebie do reszty posrało? - Stew. Przywitaj się. Stewart jakby dopiero teraz uświadomił sobie obecność dziewczyny, która stała cicho obserwując całe zajście. - To jest Ann. Ann to jest Stewart. - Bardzo mi miło. Widzę, że sprowadzasz do domu sikorki. A co z Lightningem? Ann udała, że nie słyszy. Rey wziął głęboki oddech i nałożył na twarz uśmiech. - Zajmę się tym. Potrzebowałem chwili przerwy. - Tylko mi nie mów, że ty z tym Emdrive to na serio. - Dobrze Stew. Przylecę do Pasadeny jak tylko najwcześniej będę mógł. Twoja misja - wypowiedział z naciskiem - zakończyła się powodzeniem. Niech zgadnę. To śledzenie to był pomysł Monic? Żołnierz milczał. - Odnalazłeś mnie więc i pogadaliśmy sobie. - Masz lecieć do Pasadeny Rey. I odbieraj ten cholerny telefon. - Osobnik z bronią wstał i pożegnał się. - Miło było cię poznać Ann. - Wyciągnął do niej dłoń. - Wybacz... mam nadzieję, że innym razem uda nam się bliżej poznać. Muszę wracać z powodów, których Rey najwyraźniej nie może... - Nie mów o mnie jakby mnie tu nie było - Przerwał zimno Rey. - Stewart natychmiast odwrócił wzrok. - Mi ciebie również. - Odparła Ann z powrotem kierując uwagę gościa na siebie machając żywo jego ręką. Stew podrapał się po głowie. Stał chwilę zmieszany, po czym wyszedł jakby wypchnięty siłą. Stojąc jeszcze w drzwiach rzucił na odchodne. - Ja tu więcej nie przyjdę Rey... - Rozumiem. - Obyś mówił prawdę. Zostali sam na sam. - Kto to był? - Przyjaciel. Służyliśmy razem w sto sześćdziesiątej SOAR. - A dlaczego tak się ubrał? - Widocznie nie miał czasu się przebrać. Jest pilotem tak samo jak i ja. Jest ze mną w firmie od samego początku. - Z nazwy wnioskuję, że zajmujecie się samolotami... - Dokładnie. - Dlaczego tak się go bałeś? To twój przyjaciel, tak? - Nie bałem się go. Bałem się tego co się dzieje. Wiedziałem, że mnie znajdzie. - Znalazł cię bo cię widział. A co to jest ten Emdrive? - To nowy silnik oparty na efektach relatywistycznych. Niejaki Roger Shawyer opatentował go w 2016 jako jego drugą generację, choć na chwilę obecną poczyniono badania nad wysokim ciągiem i wysokim przyśpieszeniem. Teoretyczne prace zgłoszono w Ameryce, Chinach i Wielkiej Brytanii. Innymi słowy badania weszły na etap trzeciej generacji. My pracujemy nad modelami samolotów opartych na silnikach odrzutowych. Narażam JetSky... - Wypowiedział ostatnie słowa w zamyśleniu. - To powód dla którego zniknąłeś? - Mówiłem ci o moich snach. Myślisz, że nie wysłaliby mnie do czubków, gdybym powiedział drużynie o moich aspiracjach? - Jakiej drużynie? - Moi przyjaciele, ludzie z którymi współpracuję, dzielę się pomysłami. - No ale zgodzili się, tak? - Jeszcze o tym nie wiedzą. Silnik jest w fazie testowej, a ja nie wykończyłem projektu samolotu. Nie powiedziałem nikomu o silniku, który miałby pracować w atmosferze na zasadach ciągu. - Przez twoje sny. - Tak. Problem w tym, że nie wiem skąd wziąć kilka megawatów energii, jeśli to nie będzie reaktor jądrowy, a do tego sprawić by samolot nie rozpadł się przy zawrotnych prędkościach. Potrzebuję chwili przerwy. * Od dłuższego czasu zanosiło się na opady. Biały kombinezon natychmiast przemókł nie pozostawiając na nim suchej nitki. Deszcz był ciepły i wcale mu nie przeszkadzał. Idąc chodnikiem mijał samochody, sklepy, żarzące się ledy i światła lamp. Szedł bez pośpiechu sam, nikt nie odważył się skosztować letniej kąpieli o tej porze. Dwoje ludzi pod skromnym zadaszeniem przerwało dyskusję. Chłopak i dziewczyna spoglądali, a raczej gapili się nieprzerwanie. Nieznajomy wyglądał jakby się cieszył pogodą. Miał na sobie dziwny strój i przewieszony przez tors pas. Nigdzie mu się nie śpieszyło. Minął ich powoli. Miał coś w sobie, coś co rzucało się w oczy. Nikt w tym małym mieście nie miał przy sobie broni, a tym bardziej karabinu maszynowego. Nie wyglądał na żołnierza, a jednak sposób w jaki obchodził się z ciężarem na plecach dawał do myślenia. Springset nie było miastem w którym ludzie wiedzieliby, że przybył do niego ktoś obcy, a jednak na tę chwilę miasto stało się wsią. Rozdział drugi W domu Ann po całym dniu przygód nie musiała długo czekać na Morfeusza, posłańca Hadesu, pana sennych marzeń. W dużej mierze zawdzięczała to swoim regularnym wysiłkom fizycznym. Można by powiedzieć, że grzeszyła wyglądem, a w szczególności wyglądem sylwetki. Tej nocy jednak nie powinna była kłaść się spać. - Co się dzieje?! Kim jesteście?! W pokoju, przy jaśniejącym słupie światła pojawiło się pięć bardzo wysokich istot. Każda z nich miała co najmniej dwa metry wzrostu. Ann nie mogła się ruszyć. Wewnątrz ogarnęła ją nieopisana panika i przerażenie. Istoty podeszły do niej ciekawsko się przyglądając z bardzo bliska tak, że mogła widzieć ich twarze, ale nie wiedziała sama czy to senny koszmar, czy rzeczywistość. W całości ogarnął ją paraliż tak, że nie mogła wydać z siebie pojedynczej sylaby, a miała największa ochotę krzyczeć wniebogłosy. Istoty przemierzyły jej pokój by następnie wziąć ją na swoje zimne ręce i zaprowadzić z powrotem w lśniącą strugę. Ann natychmiast znalazła się jak przypuszczała na pokładzie statku, na dziwnej kozetce. Poniekąd czuła się jak u lekarza ponieważ wszystko wręcz zalatywało sterylnością (co genialniejszy umysł mógłby się domyślić, że podróżnicy odwiedzający inne habitaty, muszą się zabezpieczać). Próbowała wzywać kogoś na pomoc, ale paraliż na nic jej nie pozwalał. Były to najgorsze momenty w całym jej życiu, ale na tym nie koniec. Po chwili jedna z istot ułożyła jej nieruchomy dotąd korpus w pozycję siedzącą, wdrożyła w usta coś w rodzaju inhalatora i zaaplikowała z niego opary, które w mniemaniu Ann zdecydowanie były toksyczne. Po chwili badaną ogarnął nieopisany lęk, do takiego stopnia intensywny, że obezwładniał wszystkie jej myśli. Miała ochotę zemdleć bądź zwymiotować, ale żadne z tych dobrodziejstw nie mogło się przytrafić. Siedząca jak zahipnotyzowana czuła się jak małe dziecko. Wszystko na pokładzie, włącznie z najeźdźcami jej prywatności, było większe, czy też wyższe. Obcy, który w tej chwili ją badał, szczególną uwagę zwrócił na pewien element jej ciała. Z niewiadomych powodów wykonał przy pomocy nieznanego narzędzia obdukcję kolana. Wbił długą igłę przebijając się przez więzadło rzepki natrafiając na łękotkę. Obyło się bez znieczulenia. Ann zaczęła przewracać oczami dysząc ciężko. Na czole wystąpił jej pot. Następnie po dokonaniu oględzin jej układu kostnego, w jednej chwili znalazła się w pozycji leżącej na zimnej podłodze, gdzie jedna z istot nadal kontynuowała obserwacji jej układu stawów, wyginając elementy ciała dopóki nie zaczęły stawiać oporu. Później istota stojąca bliżej, jak myślała, kokpitu, nałożyła jej na głowę metaliczny wieniec, który kończył się wypustkami łączącymi go ze skórą głowy. Mimo silnych zawrotów usiadła mimowolnie naprzeciwko białego, chudego olbrzyma ze skośnymi oczyma, po czym zaczęła koordynować swoje ruchy z jego. Wymachiwała rękami od wewnątrz do zewnątrz, od zewnątrz do wewnątrz ... Koszmar nie miał końca, był wiecznością. Przez cały ten czas Ann błagała o litość, wołała w myślach o pomoc, a nawet modliła się. Strach paraliżował. Rano ofiara obdukcji nadrobiła zaległe torsje. Nie wiedziała co ze sobą zrobić, nie przespała reszty nocy. Przeszła się do mamy żeby opowiedzieć jej o całym zdarzeniu. Ta jednak jej nie uwierzyła, ale widziała całe przerażenie malujące się na twarzy swojej córki. Cięgle się dopytywała co tak naprawdę się stało, ale w odpowiedzi słyszała tylko jedną historię, o obcych. Dziewczyna cały czas chodziła przygarbiona z miejsca na miejsce obserwując widoki z okien. W przeciągu zaledwie jednej nocy, cały wszechświat stał się niebezpiecznym miejscem, gdzie nigdzie nie można było się bezpiecznie skryć. Kiedy wyszła do przyjaciółek, obserwowała niebo z przeczuciem, że istoty nadal ją śledzą w zakamuflowanym statku. Patrzyła podejrzliwie na kierowców samochodów tak jakby mieli ją zaraz porwać. Jej świat wywrócił się do góry nogami. Przeszukiwała internet w poszukiwaniu wskazówek, które mogłyby odpowiedzieć na to co jej się przytrafiło. Długo czekała na dziewiątą żeby móc spotkać się z Reyem i wszystko mu opowiedzieć. Miał być w tamtym miejscu, miał na nią czekać, miał jej wszystko wytłumaczyć. - Rey! Przyszedł w końcu w umówione miejsce spotkania. - Miałeś rację. Nie uwierzysz co mi się przytrafiło! - Witaj Ann. Co się stało? Blado wyglądasz. - Porwali mnie. - Kto? - Ci kosmici o których mówiłeś. Nie mogę się pozbierać. Robili na mnie eksperymenty. Już nic nie jest takie jak przedtem. Miałeś rację. Rey, boję się. - Spokojnie Ann. Oddychaj. Poćwiczymy jogę? Może to ci pomoże. - Nie mam ochoty na żadną jogę. Nic nie rozumiesz. Oni istnieją naprawdę. - Opisz wszystko co się stało. Ann zdała relacje ze wszystkimi szczegółami, razem z opisem wnętrza statku na którym się znalazła. - Biali i wysocy? - Tak. - To nie tych widziałem w moich snach, tamci wyglądali inaczej. Czułem z nimi jakąś więź.


ZANIM POWSTAŁY CZOŁGI – O DZIWNYCH POJAZDACH SŁÓW KILKA | Modelstory\nZANIM POWSTAŁY CZOŁGI – O DZIWNYCH POJAZDACH SŁÓW KILKA\tCzołg jaki jest, każdy widzi. Gąsienice, opancerzony kadłub, wieża i armata – to tak w dużym skrócie. Trzy atuty gwarantują nacierającym pojazdom pancernym przewagę nad innymi rodzajami broni lądowej. Są to: siła ofensywna, mobilność i ochrona pancerza. Wiedzieli o tym Brytyjczycy, którzy w 1916 roku posłali je do boju. Nie oni pierwsi zdawali sobie sprawę z przewagi broni posiadającej trzy elementy decydujące o losach kampanii. Pierwsze bojowe pojazdy pojawiły się już w starożytności. Rydwan był platformą przewożącą zazwyczaj dwóch żołnierzy woźnicę i łucznika (czasem czterech). Napęd stanowił zaprzęg konny. Miał dobrą mobilność oraz siłę ofensywną. Wadą pojazdu był brak osłony dla załogi. Drugim obok rydwanu mobilnym rodzajem wojsk była wówczas kawaleria i to ona miała w najbliższych stuleciach mieć wpływ na rezultat walk na otwartym polu. Wzrastające możliwości obróbki stali dały jeźdźcom ochronę (pancerz) oraz doskonałą broń w postaci długiego miecza.\nŁączyła w sobie mobilność, ochronę oraz siłę ofensywną, co pozwalało przełamywać szyki obronne przeciwnika. Jej umiejętne użycie decydowało o bitwach, kampaniach i wojnach. Ocenia się, że 25 rycerzy konnych mogło bez strat własnych wyciąć bezładny oddział 1000 chłopów uzbrojonych w widły. Formacja ta miała jednak pewne słabości. Bitwa pod Azincourt pokazała, że o zwycięstwie mogą decydować warunki atmosferyczne i przebiegłość mniej licznego przeciwnika. Silna ( około 25 tys. żołnierzy) armia króla Francji szykowała się do zadania klęski angielskiemu królowi, który osłaniany był jedynie przez 5 tys. łuczników. Dysponująca mobilnością, pancerzem oraz siłą ofensywną francuska jazda ciężkozbrojna – podczas natarcia – ugrzęzła w błocie. Tracąc jeden z głównych atutów, mobilność, stała się łatwym celem dla angielskich łuczników. Bitwa była klęską kawalerii, która mogła się przy określonych warunkach powtórzyć. Doszło do tego kilkaset lat później, lecz w nieco innej skali i z zastosowaniem innych rodzajów broni. Podczas operacji Barbarossa, niemieckie dywizje pancerne nacierając na Moskwę ugrzęzły na błotnistych bezdrożach Rosji. Brak mobilności był jednym z powodów, dla których Panzerwaffe nie zdobyła założonych na początku kampanii celów.\nJak widać zapewnienie wspomnianych wyżej atutów jednostkom przełamującym, funkcjonowało w XV wieku, jak i 500 lat później. Jeśli brak było choćby jednego, rezultat bitwy stawał się sprawą otwartą.\nCO PO KAWALERII – EWOLUCJA POJAZDU BOJOWEGO\nSzkocki pojazd wojenny z 1456 roku, J.F.C. Fuller, Tanks In The Great War 1914-1918\nŚredniowieczna jazda zaczęła tracić na znaczeniu wraz z pojawieniem się broni palnej. Jej rozwój spowodował aktywność konstruktorów i inżynierów w dziedzinie budowy skomplikowanych maszyn, zdolnych transportować broń i żołnierzy w pobliże pozycji wroga. Wyróżnić możemy cztery etapy rozwoju konstrukcji pojazdów bojowych:\n• Etap I – pojazdy napędzane siłą mięśni\n• Etap II – pojazdy napędzane innym źródłem energii\n• Etap III – pojazdy napędzane silnikiem parowym\n• Etap IV – pojazdy z gąsienicami\nETAP I – NAPĘD KONNY\nU schyłku średniowiecza pojazdy bojowe napędzane były na ogół siłą mięśni zwierząt pociągowych. Konrad Kyeser w swoim poradniku wojskowości umieścił rysunki kilku takich pojazdów. Niektóre z nich uzbrojone były w lance, inne w armaty. Pozbijane z desek burty dawały załodze i transportowanym żołnierzom prowizoryczną osłonę przed wrogiem. Około 1456 roku skonstruowany został szkocki pojazd wojenny. Napędzana końmi platforma przewoziła ośmiu ludzi. Dokładnie tyle samo załogantów miał Mark I w 1916 roku.\nETAP II – SIŁA WIATRU\nPierwsze eksperymenty z wiatrem. Pojazd Valturia z 1472 roku. J.F.C Fuller, Tanks In The Great War 1914-1918\nRozwój konstrukcji prowadził do powstania pomysłów, których wspólną cechą miał być napęd inny niż siła mięśni. Wojenny rydwan konstrukcji Valturia to pomysł z 1472 roku. Model posiadał skrzydła poruszane siłą wiatru. Silnik wiatrowy, tak dobrze sprawdzający się w wiatrakach nie przyjął się, jako jednostka napędowa w eksperymentalnych modelach.\nNiezwykle „oryginalną” konstrukcję przedstawił w 1599 roku Simon Stevens. Konstruktor, twórca systemu niderlandzkich śluz, umieścił okręt na czterech kołach. Napęd miał stanowić podobnie jak w konwencjonalnych okrętach, wiatr dymający w żagle. Żaglowóz był najprawdopodobniej pierwszym pojazdem, który nie był napędzany konno. Załoga stanowiła 26 osób.\nInnowacyjnym, jak na tamte czasy, był bitewny pojazd Holzschuhera z 1558 roku. Pokryty z każdej strony drewnianymi ścianami chronił załogę, przed niezbyt skutecznym w ówczesnym czasie ogniem piechoty. W każdej z burt modelu, znajdowały się pozycje strzeleckie. Ciekawostką wydaje się fakt rozmieszenia broni w podobny sposób kilkaset lat później, w niemieckim projekcie A7V, który był pierwszym czołgiem wyprodukowanym w Cesarstwie Niemieckim. Wadą pojazdu Holzschuhera był brak źródła napędu.\nPojazd wojenny Holzschuher’a z 1558 roku. J.F.C Fuller, Tanks In The Great War 1914-1918\nLeonardo Da Vinci konstruował osłaniające załogę rydwany uzbrojone w działa. Według renesansowego wynalazcy pojazdy miały zmuszać żołnierzy wroga do ucieczki. Piechota miała nacierać na pozycje wroga kryjąc się za pełzającymi po polu bitwy rydwanami. Dokładnie tak to wyglądało w 1917 roku podczas bitwy pod Cambrai, gdzie po raz pierwszy w historii na masową skalę użyto czołgów.\nETAP III – PARA WODNA\nWyżej wspomniane konstrukcje, miały jedną zasadniczą wadę. Żadna nie posiadała skutecznego źródła napędu. Sytuacja zmieniła się w latach sześćdziesiątych XVIII wieku za sprawą maszyny parowej Watt’a. Dziś znamy eksperymenty z pojazdami napędzanymi parą, które prowadzono we Francji. Inżynier Cugnot zastosował silnik parowy w wehikule, który osiągnął prędkość 4 km/h. Eksperymentalny model był w stanie poruszać się bez przerwy przez 20 minut. Niestety podczas pierwszej publicznej próby inżynier miał pecha. Jego wynalazek zniszczył mur, za co Cugnot trafił do więzienia.\nXIX wiek to era pojazdów napędzanych parą. Statki i pociągi zdominowały poszczególne formy transportu. W 1855 roku Brytyjczycy doczekali się projektu pancernego pojazdu. Niestety pomysł nie spodobał się ówczesnemu premierowi Lordowi Palmerston’owi. Uznał, że jest to nonsens nie wart dalszego rozwoju. W armii królowały piechota, artyleria i kawaleria, ta ostatnia, mimo braku pancerza, potrafiła odnaleźć się na ówczesnym polu bitwy. Powoli ale systematycznie rosła siła ognia piechoty. Pojazdy parowe w coraz większym stopniu wykorzystywane były w armii. Poruszanie się po trudnym terenie nadal było niemożliwe z powodu braku odpowiedniego systemu jezdnego.\nBrytyjski wóz pancerny napędzany parą z 1855 roku.\nETAP IV – GĄSIENICE\nMiały udostępnić maszynom bezdroża i pola, które do tej pory zarezerwowane były dla pozostałych formacji bojowych. Zanim „gąski” powstały, potrzeba było 200 lat badań i eksperymentów. I znów pierwsze kroki stawiano we Francji, a to za sprawą miłości do dzieci. W 1713 roku pewien pasjonat nazwiskiem D’Hermand zaprojektował małą platformę. Napęd stanowiły kozy (tak, żywe kozy)! Model był zabawką dla jego dzieci, które lubiły bawić się w paryskim parku. Platforma nie miała kół, lecz system rolek. Najprawdopodobniej był to pierwszy pojazd bez konwencjonalnych kół.\nPrzez cały XIX wiek, konstruktorzy krok po kroku poszukiwali podwozia, które byłoby w stanie zagwarantować maszynom bezproblemowe poruszanie się po bezdrożach. Thomas German, Wiliam Palmer, Andrew Dunlop to tylko niektórzy wynalazcy, którzy swoimi eksperymentami przyczynili się do odkrycia gąsienic. Traktor Battera z 1888 roku był konstrukcją zbliżoną, pod względem zastosowanej trakcji gąsienicowej, do rozwiązań wykorzystywanych przez Brytyjczyków podczas Wielkiej Wojny. Nie był to jeszcze system tak niezawodny jak stosowany w modelach z lat 1914-1918.\nGąsienicowy traktor Batter’a z 1888 roku. J.F.C. Fuller, Tanks In The Great War 1914-1918\nPrzed I wojną światową to Stany Zjednoczone wysunęły się na prowadzenie w wyścigu do stworzenia profesjonalnych pojazdów gąsienicowych. Potrzeba jest matką wynalazku. Nie inaczej było w przypadku rolniczych traktorów, które w USA były niezbędne do zagospodarowania bezkresnych środkowych i zachodnich połaci rosnącego w siłę mocarstwa. Amerykańska spółka Holt zastrzegła w 1910 roku nazwę handlową „gąsienice”. Dzięki produkcji traktorów z napędem gąsienicowym przetrwała kryzys lat 1910-1912. W tamtym okresie rolniczymi traktorami zainteresowali się wojskowi. Chcieli, aby nowe maszyny wykorzystywać do holowania baterii artylerii. W dzień poprzedzający wybuch Wielkiej Wojny pole bitwy podzielone było między piechotę, kawalerię i artylerię. Żaden z wymienionych rodzajów broni nie posiadał wszystkich atutów, którymi dysponowała niegdyś średniowieczna jazda. W XIX wieku nie było ku temu potrzeby. Karabin Maxima i drut kolczasty postawił w 1914 roku wojskowych przed koniecznością wykorzystania czegoś co posiadałoby pancerz, mobilność i odpowiednią siłę ognia.\nModelstory 9 stycznia 2013\nczołg, mobilność, model, pancerz, pojazd, wojna\tRelated post\nMEDIUM MK I i II, CZOŁG NA DWUDZIESTOLECIE\tG1, ŚREDNI CZOŁG FRANCUSKI POŁOWY LAT 30-TYCH – CZĘŚĆ II\tW OPARACH MEDIALNEGO ABSURDU\tWE SHALL FIGHT ON THE BEACHES, CZYLI DEBIUT CHURCHILLA\tResponses 4 so far.\n10 stycznia 2013 o 19:27\nBardzo fajny wpis. Czekam na następne\n10 stycznia 2013 o 21:18\nDzięki. Następne jest w produkcji…\nbardzo ciekawe, oby tak dalej 😉\nCiekawy temat. Czekam na kolejne wpisy.


Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2021. Jak spisać się w Warszawie? [PORADNIK] - Warszawa, Super Express\nNarodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2021. Jak spisać się w Warszawie? [PORADNIK]\n2021-04-14 11:09 Alicja Guz\nNarodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2021 wystartował 1 kwietnia. Od tego dnia wszyscy Polacy mają czas do 30 września, by się spisać. Trzeba przy tym pamiętać, że Spis Powszechny jest obowiązkowy. Za kłamstwo lub odmowę udziału w spisie grozi kara grzywny, której wysokość może sięgać nawet 5 tys. złotych! Podpowiadamy, jak spisać się w Warszawie.\nNarodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań. O co chodzi?\nNarodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2021 to podstawowe badanie i źródło danych z zakresu statystyki ludności. Celem spisu jest zebranie informacji o ludności (jej stanie i strukturze według ustalonych cech demograficznych i społeczno-zawodowych) w konkretnym momencie i na określonym terytorium.\nJak podaje Główny Urząd Statystyczny, Spis Powszechny Ludności powinien spełniać trzy warunki:\npowszechności, czyli obejmować całą ludność\njednoczesności, czyli musi być przeprowadzony w określonym czasie\nimienności, czyli każda osoba ma zostać spisana z imienia i nazwiska\nCo więcej, w Polsce stosuje się również zasady:\nperiodyczności - oznacza to, że spisy odbywają się według zaleceń ONZ co 10 lat\nbezpośredniości - oznacza to, że odpowiedzi na pytania spisowe udziela bezpośrednio osoba spisywana, a w wyjątkowych sytuacjach jej najbliżsi domownicy\n"Wyniki spisu umożliwiają analizę i ocenę zróżnicowania przemian demograficznych i społecznych w dowolnych przekrojach. Na ich podstawie rząd podejmuje najważniejsze decyzje gospodarcze i społeczne na kolejne lata" - tłumaczy na swojej stronie GUS.\nNarodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań. Jakie są kary?\nWarto przypomnieć, że za kłamstwo lub odmowę udziału w spisie grożą kary. "Odmowa udziału w spisie powszechnym wiąże się z możliwością nałożenia kary grzywny, co jest ujęte w art. 57 ustawy o statystyce publicznej" - informuje na stronie GUS. Wówczas kara grzywny może zostać nałożona przez sąd, a jej wysokość może wynieść nawet 5 tys. złotych.\nJeszcze surowsza kara czeka osoby, które skłamią podczas spisu. Jak czytamy w art. 56 ustawy o statystyce publicznej: "kto wbrew obowiązkowi przekazuje dane statystyczne niezgodne ze stanem faktycznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2".\nNarodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2021. Jak spisać się w Warszawie?\nPodstawową metodą spisania się w tym roku jest odpowiedź na pytania przez internet. Jest to jednocześnie najszybszy i najwygodniejszy sposób wzięcia udziału w Narodowym Spisie Powszechnym. Przez internet można spisać się w dowolnym terminie (między 1 kwietnia a 30 września) bez czekania na kontakt z rachmistrzem.\nAplikacja spisowa została udostępniona już 1 kwietnia na stronie spis.gov.pl. Do elektronicznego formularza można zalogować się na dwa sposoby:\nkorzystając z profilu zaufanego\npodając numer PESEL wraz z nazwiskiem rodowym matki\nOsoby, które nie maję dostępu do komputera lub internetu, nie muszą się martwić. Udział w spisie można wziąć również telefonicznie. Wystarczy zadzwonić na specjalną infolinie pod numer 22 279 99 99 (opłata za połączenie jest zgodna z taryfą operatora). W tym przypadku należy jednak pamiętać, że rachmistrzowie telefoniczni swoją pracę zaczną dopiero 4 maja.\nZOBACZ TEŻ: Odcinkowy pomiar prędkości na warszawskim odcinku S8 jeszcze W TYM roku! Znamy szczegóły\nInnym rozwiązaniem jest udanie się do wyznaczonego przez miasto punktu samospisowego. W Warszawie powstało ich 18, po jednym w każdym Urzędzie Dzielnicy. - Na spisujące się osoby czekają specjalnie przygotowane stanowiska komputerowe z dostępem do sieci internetowej - informuje ratusz. Wybierając ten sposób spisania się, trzeba mieć na uwadze, że wcześniej chęć skorzystania z tej możliwości trzeba zgłosić do osób zajmujących się udzielaniem pomocy w wypełnianiu ankiety i umówić się na wizytę. Punkty samospisowe oraz dane kontaktowe do umówienia spotkania dostępne są w Biuletynie Informacji Publicznej m.st. Warszawy.\nPogodowy Armagedon w Warszawie. Zima wraca jak bumerang. Będzie padał śnieg!\nCo więcej, w stolicy powstał jeden dodatkowy punkt z myślą o osobach głuchych, które komunikują się tylko z osobami posługującymi się polskim językiem migowym.\n- Punkt ten jest czynny codziennie w Urzędzie m.st. Warszawy, przy ul. Kruczkowskiego 2, sala obsługi 0.28, stanowisko nr 5, w godz. 9.00-15.00. By skorzystać ze stanowiska samospisowego, należy wcześniej się umówić pod adresem e-mail: nsp2021@um.warszawa.pl. Stanowisko samospisowe dla osób głuchoniemych znajduje się na parterze budynku, w sali obsługi Biura Administracji i Spraw Obywatelskich - informuje ratusz.\nNarodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2021. Pomoc rachmistrza\nJeżeli z ważnych powodów nie udało się spisać przez internet, należy spodziewać się telefonu lub wizyty rachmistrza. Co ważne, jeśli dojdzie to takiej sytuacji, nie można mu odmówić udzielenia odpowiedzi! Dlatego warto wcześniej znaleźć chwilę czasu i samemu spisać się przez Internet.\nPolicyjny pościg ulicami Warszawy. Grupa "Skorpion" złapała trzech złodziei a...\nNarodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2021. Co z RODO?\nZarówno GUS, jak i stołeczny ratusz zapewniają, że dane osobowe podane podczas Narodowego Spisu Powszechnego są bezpieczne.\n"Wszystkie dane osobowe przetwarzane w ramach prac spisowych są poufne i podlegają szczególnej ochronie, na zasadach określonych w ustawie o statystyce publicznej oraz w ustawie o ochronie danych osobowych. Dane osobowe od momentu ich zebrania stają się danymi statystycznymi i objęte są tajemnicą statystyczną. Zasada tajemnicy statystycznej ma charakter absolutny, jest wieczysta, obejmuje wszystkie dane osobowe i nie przewiduje żadnych wyjątków dających możliwość jej uchylenia" - zapewnia GUS na swojej stronie internetowej.\nCo więcej, osoby wykonujące prace spisowe, czyli rachmistrzowie i pracownicy statystyki publicznej, są zobowiązane do przestrzegania tajemnicy statystycznej. Za jej złamanie grozi kara pozbawienia wolności do 3 lat.\nAktualizacja! Zaginął 15-latek z Warszawy. Ostatni raz był widziany niedaleko...\nWarszawa: Dramatyczny wypadek w miejskim autobusie. Kobieta zasłabła i runęła na p...\nWstrząsające informacje o Mariuszu Czajce. Pod drzwi przynoszą mu jedzenie! Co z p...\nIga Świątek - Karolina Pliskova O KTÓREJ GODZINIE FINAŁ dzisiaj Rzym Iga Świątek G...\nArkadiusz Tańcula wyjaśnił, co stało się podczas walki z Mateuszem Murańskim na FA...


Modest Mouse - The Moon & Antarctica - Taboo\nModest Mouse "The Moon & Antarctica" (2000)\nModest Mouse - Main Performer\nMonster X- Design\nJeremiah Green - Drums, Photography\nIsaac Brock - Guitar, Songwriter, Photography, Vocals\nEric Judy - Bass, Photography\nChiyoko Yoshida - Vocals\nBrian Deck - Producer, Mixing\nPhil Ek - Engineer\n2. Gravity Rides\nHen daleko na amerykańskiej prowincji urodził się Edgar Graham. W swej rodzinnej mieścinie nie miał zbyt wiele do roboty. Dziura zabita dechami nie skłaniała do pracy bądź edukacji, zaś wielka wrażliwość chłopaka raczej utrudniała nawiązywanie przyjaźni. Dlatego też od najmłodszych lat największym przyjacielem Edgara stała się jego gitara. Spędzał z nią całe dnie i noce grając i śpiewając skomponowane przez siebie piosenki. W końcu, w wieku 15 lat, postanowił porzucić dom i po kilku latach tułaczki wylądował w mieście Laramie w stanie Wyoming. Prowadził cygański żywot. Dniami chodził bez celu po ulicach, tymczasowo pracował byle gdzie i grał swoje kompozycje na gitarze zaś nocami przebywał w miejskich klubach, gdzie delektował się graną tam muzyką. Pewnego dnia w jednym z takich klubów natknął się na promujący swoją debiutancka płytę zespół Modest Mouse.\nDla Edgara było to objawienie! Utwory o ludziach poszukujących swojego miejsca na świecie, analizujące wnętrze w połączeniu z natchnioną gitarową muzyką trafiły w samo serce. Tak też stał się maniakalnym wielbicielem Modest Mouse. Na jej wydawnictwa wydawał niemal wszystkie ciężko zarobione przez siebie pieniądze, umiał zagrać i zaśpiewać wszystkie ich piosenki, jeździł za zespołem przez prawie cały rok 96 i 97, będąc na prawie każdym ich koncercie. Sam też dużo komponował nadając sobie pseudonim Ugly Casanova. Z czasem inni fani oraz otoczenie Modest Mouse zaczęło zauważać tajemniczego osobnika pokazującego się na każdym koncercie i grającego w ciemnościach swoje, bądź Mousowe utwory. Edgar niczym cień pojawiał się i znikał wraz z zespołem. Ludzie zaczęli podejrzewać, że jest to sam Isaac Brock - wokalista zespołu. Edgarowi to nie przeszkadzało, a wręcz przeciwnie, cieszyło do tego stopnia, że zaczął przedstawiać się jako Isaac. Z czasem jednak do tego stopnia zaczął utożsamiać się z bohaterami utworów lub wokalistą zespołu, że zaczął tracić kontakt z otoczeniem. Rzeczywistość zaczęła mu się nieco zacierać, a jedyną wartością w życiu stały się kolejne piosenki, koncerty.... Po jednym z występów promujących drugą płytę zespołu doszło do spotkania Edgara z zespołem. Podobno Edgar po występie wybił na drugim piętrze okno i wszedł za kulisy. Cały zalany krwią przedstawił się według jednych jako "Isaac" zaś według innych jako "Ugly Casanova". Przez swoją inność od razu spodobał się zespołowi do tego stopnia, że w urzędzie chroniącym prawa autorskie Modest Mouse zarejestrowali się jako Ugly Casanova i próbowali wydać amatorskie nagrania Edgara. Sam Edgar zaś w roku 1998 zniknął. Rok później wytwórnia oraz Isaac Brock dostali szereg listów podpisanych przez Edgara Grahama. Nie było na nich żadnych informacji zdradzających miejsce jego pobytu. Ostatni list, który dostał Brock na pierwszych 15 stronach zawierał opis stanu psychicznego Grahama. Na tyle chaotyczny i pokręcony, że przemawiał na całkowitą utratę łączności z rzeczywistością. Kolejne 13 stron zawierało 13 piosenek napisanych przez Edgara. Praktyczne nieczytelne i chaotyczne teksty stały się jednak punktem wyjścia do nagrania przez Modest Mouse albumu "The Moon & Antarctica"....\nTak wygląda mniej więcej geneza powstania albumu "The Moon & Antarctica". Nie wiem na ile jest to mit na ile prawda, ale powyższa historia pasuje jak ulał do tej płyty. Płyty o utracie tożsamości, samotności, niechęci do własnego życia i siebie... I jak tu nie kochać Modest Mouse za nagranie czegoś takiego? Albumu, który najprościej mówiąc wzrusza. Wzrusza do głębi. Najwidoczniej zespół dostał skrzydeł na tym krążku i poleciał naprawdę wysoko. Sięgnął szczytów, jeśli nie powiedzieć nieba. "Ale co w nim jest takiego?" - spyta ktoś. Hmmm, na dobrą sprawę ciężko powiedzieć... Na pewno jest niesamowity głos Brocka. Nie tyle dobry technicznie na ile charakterystyczny i oryginalny. Na pewno są wspaniałe melodie i aranżacje. Instrumentarium nie ogranicza się do gitary, basu i perkusji, lecz rozciąga na wszelkiej maści elektroniczne zabawki, sekcje smyczkową itp. Jest różnorodność stylistyczna i dynamiczna. Zespół raz zauracza spokojną pieśnią na gitarę akustyczną by po chwili przywalić mocnym przesterem. Raz pobrzmiewa Pixies i Police, raz Joy Division i Jeff Buckley raz Talking Heads, a raz jakiś trip hop. Jest i w końcu wspaniale grający zespół, który chyba w czasie sesji dostał olśnienia, że udało mu się wydobyć z niekiedy tak prostych instrumentów tak piękne dźwięki. Jest wspaniały początek w postaci "3rd Planet". Te kilka dźwięków gitary i ten śpiew, ten tekst, ten refren... Te wejście gitary w "Gravity Rides Everything", te słowa "Oh gotta see, gotta know right now, What's that riding on your everything? It isn't anything at all..." i do tego jeszcze ten dwugłos przy "In the motions and the things that you say, It all will fall, fall right into place.."...Uzależnić się można od rozsadzającej czaszkę gitary i wypluwającego słowa Brocka w "Dark Center Of The Universe" tak jak ja uzależniłem się wracając kiedyś o 6 rano z mocno zakrapianego alkoholem spotkania z dziewczyną. Utwór chyba najbliższy Edgarowi Grahamowi. O frustracji z kopiowania cudzego życia, utracie tożsamości. Zakochać zaś można się w melancholii "Perfect Disguise" albo urzekającym smutku i chłodzie "The Cold Part". Po prostu wstyd nie znać bujającego i odjechanego "Tiny Cities Made Of Ashes". Z szalonym dwugłosem, kosmicznymi brzmieniami i tym tekstem "drinkin, drinkin, drinkin, coca, coca, coca, cola". Co jeszcze? Jest jeszcze wiele... A "Different City" ze śpiewającym jakby zza ściany Brockiem, jest jakby rozmowa z lustrem, ze swoim wnętrzem w "Alone Down There". Ten tekst "How do, how do you do? My name is you..." Jest dwuminutowy, naiwny przerywnik "Wild Packs Of Family Dogs" oraz z pozoru najbardziej pogodny "Paper Thin Wells". Jest najbardziej przebojowy "I Came As A Rat", z fajnie śpiewającym w refrenie Brockiem. Podobno tekst tego utworu został w całości wzięty z listów Edgara Grahama. Opowiada o wstydzie do swojego życia... Jest w końcu 9-minutowy killer "The Stars Are Projects", zaczynający się hałaśliwie, by przejść w piękną, spokojną część środkową, stopniowo przyspieszającą i kończącą się eksplodującą improwizacją - niesamowity to utwór. A jest jeszcze wzruszający "Limes" i niedostępnie pierwotnie na LP "Life Like Weeds" i "What People Are Made Of". Co jeszcze? Jest na tej płycie tajemnica i historia, która wzrusza i fascynuje. Są świetne i zastanawiające teksty. Na pewno jest jeszcze wiele, wiele więcej, ale to już musi odkryć każdy sam osobiście. Naprawdę wstyd nie znać tej płyty....\nPS: Nowe wydanie płyty zawiera inną okładkę i 4 bonusowe kawałki z nagrań dla BBC itp. Niestety nie miałem okazji przesłuchać tej wersji.\nAmorphis 'Am Universum'\n"...Do trzyletnich przerw pomiędzy płytami Amorphis powoli nas przyzwyczaja. Przyzwyczaja nas także do coraz większego podobieństwa do niegdysiejszych nagrań Paradise Lost...."


mamakulki, Autor w serwisie tomografia kawy - Strona 2 z 2\nZapiekanki, czyli Kolacja Romantyczna Inaczej [KRI]\nOpublikowany Czerwiec 5, 2016 Czerwiec 5, 2016 przez mamakulki\nJako profesjonalna blogerka nie mam wyjścia, muszę stać się specjalistką w dziedzinie kulinariów. Nie może być inaczej, przecież znam się na wszystkim, a już kuchnia to moje drugie imię. P... Read More\nBajzel na lajcie, nie inaczej\nOpublikowany Czerwiec 5, 2016 Czerwiec 30, 2016 przez mamakulki\nTak owszem, nie poodkurzałam, mało tego – nie umyłam podłogi i podałam dziecku obiad złożony z samej zupy! Bajzel rządzi! Hańba co? I to przy sobocie! A mi z tym dobrze, właściwie zaw... Read More\nOpublikowany Maj 12, 2016 Czerwiec 7, 2016 przez mamakulki\nMiałam dziś poopowiadać o kasztanowcu zwyczajnym na Strefie Kulki, ale nie mogę – na dwa posty zabraknie mi czasu, a ten jest dla mnie zdecydowanie ważniejszy. No dobra to bez owijania w ba... Read More\nOpublikowany Maj 11, 2016 Czerwiec 30, 2016 przez mamakulki\nDobry wieczór… O czym miał być post? O tym jak wkurza mnie kiedy słyszę na placu zabaw: „zobacz Krzysiu/Zosiu jaka dziewczynka grzeczna, jak grzecznie się huśta„. Jak ja nie... Read More\nOpublikowany Maj 9, 2016 Czerwiec 30, 2016 przez mamakulki\nNo i jestem – dzień dobry, wracam na łono sieci ja i moje zdjęcia. Zaczynam od tych w miarę aktualnych przyrodniczo, za to najstarszych. Fotki w dzisiejszym wpisie wykonałam 10 maja 2008 ro... Read More


Caja Rural-Seguros RGA powróci do Tour de Pologne po dziesięciu latach – Tour de Pologne\nCaja Rural-Seguros RGA powróci do Tour de Pologne po dziesięciu latach\nEkipa z Pampeluny jest gotowa do ponownego udziału w polskim wyścigu z drużyną sprinterów i górali.\n– Powrót do Tour de Pologne po dziesięciu latach to zaszczyt dla Caja Rural-Seguros RGA. Polska jest dla nas szczególnym krajem, mieliśmy w drużynie wielu polskich kolarzy i jesteśmy z nich bardzo dumni. To będzie dla nas czwarty wyścig World Tour w tym sezonie, a także nasz główny cel. Zabierzemy ze sobą drużynę złożoną z wyczynowych sprinterów i górali, którzy są w stanie rywalizować na każdym etapie – wyjaśnia menedżer drużyny Juan Manuel Hernandez. – W tym roku nie weźmiemy udziału w Vuelta a España i skoncentrujemy się na Tour de Pologne, który będzie okazją do rywalizacji z najlepszymi drużynami na świecie. Zrobimy wszystko, co w naszej mocy, aby odwdzięczyć się organizatorom za zaufanie, które okazali nam zapraszając nas. – podsumował.\n– Myślę, że dla tej drużyny udział w Tour de Pologne to z pewnością ważne doświadczenie. Na pewno będą mogli wyróżnić się w peletonie i powalczyć o ciekawe wyniki w wyścigu World Tour. Będzie to również dobre widowisko dla polskich i hiszpańskich kibiców – mówi Czesław Lang, Dyrektor Generalny Tour de Pologne. – Od dłuższego czasu nie mieliśmy ProTeamu z Półwyspu Iberyjskiego i bardzo się cieszymy, że mogliśmy dać im tę szansę. Jestem bardzo ciekaw, jak zaprezentują się tego lata. – podsumował.


WOJEWODA MAZOWIECKI – NOWYM PATRONEM HONOROWYM III OGÓLNOPOLSKIEGO KONKURSU PLASTYCZNEGO „PAMIĘTAJCIE O OGRODACH”\nWojewoda Mazowiecki Jacek Kozłowski wysoko ocenił dzieło organizatorów Ogólnopolskiego Konkursu Plastycznego "Pamiętajcie o ogrodach" oraz wyraził chęć objęcia swym patronatem honorowym jego III edycji. W piśmie wystosowanym dnia 5 listopada 2010 roku na ręce Dyrektor Małgorzaty Mroczkowskiej był uprzejmy napisać między innymi:\nZ uznaniem odnoszę się do pomysłu organizacji przedsięwzięcia, umożliwiającego twórczą konfrontację dokonań młodzieży ze szkół artystycznych z całego kraju. Doceniam Państwa zaangażowanie w realizację tak ciekawej i cennej inicjatywy. Wierzę, iż przyniesie ona młodym artystom wiele radości i zachęci ich do wytężonej pracy nad rozwijaniem swoich talentów plastycznych. Życzę Państwu wszelkiej pomyślności przy organizacji tego konkursu, a uczniom biorącym w nim udział powodzenia i satysfakcji z osiągniętych wyników.\nW załączeniu przesłane zostało drogą elektroniczną logo Wojewody Mazowieckiego do wykorzystania w ramach przyznanego patronatu dla celów promocyjnych.\nPonadto w roku bieżącym patronat honorowy objęli ponownie: Bogdan Zdrojewski - Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej, Karol Semik – Mazowiecki Kurator Oświaty, Adam Struzik – Marszałek Województwa Mazowieckiego, Jego Magnificencja prof. dr hab. Alojzy Szymański – Rektor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Od roku konkurs ma stały patronat honorowy Prezydenta Miasta Płocka Mirosława Milewskiego.\nOrganizatorzy Konkursu I Prywatne Liceum Plastyczne w Płocku oraz Katedra Sztuki Krajobrazu Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie stworzyli pierwsze i jedyne w kraju przedsięwzięcie o takiej tematyce i zasięgu terytorialnym. O randze Konkursu zadecydowały od początku wysokie walory ideowe, organizacyjne, merytoryczne i artystyczne. Przede wszystkim jednak Konkurs przyciąga utalentowanych artystycznie uczniów ogólnokształcących szkół sztuk pięknych oraz liceów plastycznych. Inspiruje młodych twórców w kierunku doskonalenia umiejętności malarskich i rysunkowych w określonym temacie. Konkurs w skali ogólnopolskiej dobrze też służy wymianie doświadczeń uczniów i ich mistrzów.\nObrady Komisji Konkursowej III Ogólnopolskiego Konkursu Plastycznego PAMIĘTAJCIE O OGRODACH, w tym kwalifikacja prac na wystawę oraz przyznanie nagród, nastąpią do dnia 26 listopada 2010 roku. Uroczystość wręczenia nagród odbędzie się w sali wystawowej I Prywatnego Liceum Plastycznego w Płocku dnia 10 grudnia 2010 roku. Wystawa pokonkursowa pokazana będzie także w Ratuszu Miasta Płocka oraz w Bibliotece Głównej im. Władysława Grabskiego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.


Gdzie znajdziemy ładne zegarki? – Cookie blog\nGdzie znajdziemy ładne zegarki?\nW ofercie sklepów ecommerce znajdziemy szeroki wybór zegarków zastosowanych zarówno dla osób dorosłych, jak też dla dzieci a także nastolatków. Jest to ze stuprocentową pewnością świetny pomysł na prezent dla osoby, która ceni zarówno elegancję, jak też funkcjonalne rozwiązania. Warto pamiętać, że sklep z zegarkami oferuje zarówno zegarki nowe, jak także całkowicie sprawne używane zegarki.\nNiewątpliwie trzeba się kierować preferencjami osoby, którą zamierzamy obdarować takim prezentem. W ofercie sklepów on-line znajdziemy np na prawdę ładny oraz funkcjonalny zegarek bisset. Warto być świadomym też, że coraz większą popularnością cieszą się przyszłościowe zegarki sportowe, a więc zegarki wyposażone w dodatkowe funkcje, tj. pomiar tętna, pomiar ciśnienia krwi, badanie jakości snu, liczba kroków, przebyty dystans, a nawet liczba spalonych kalorii w czasie aktywności ruchowej. Niewątpliwie smartwatch jest perfekcyjnym rozstrzygnięciem dla osoby, która uwielbia sport i regularnie uprawia jakąś dyscyplinę sportową. Pamiętajmy również, że w sklepie oferującym sprzedaż internetową zegarków znajdziemy bogatą a także różnorodną ofertę, a zatem nie tylko zegarki eleganckie a także sportowe, ale także klasyczne zegarki codzienne. Zasadniczo ofertę można podzielić na zegarki nowe, używane, jak także damskie i męskie oraz zegarki dla dzieci, które wyróżniają się kolorowymi motywami, które mogą nawiązywać na przykład do bajek. Wybór jest w rzeczywistości ogromny, więc niewątpliwie każdy znajdzie coś dobrego dla bliskiej osoby.\nZobacz: zegarek elektroniczny.\nPrevious postJak zrzucić zbędne kilogramy?\nNext postApartamenty na sprzedaż


to ten sam morderca, który zaatakował w Los Angeles dwanaście lat temu.\n– Lucille i Elaine Springer – powiedziała Martinez. – Dzwoniłam do wydziału osób zaginionych. Sprawdzają. Jonas pomyślał o swojej córce. Ma dopiero dwanaście lat, ciągle taka niewinna. Umarłby, gdyby stracił Maren, a gdyby ktoś celowo odebrał jej życie... Poczuł smak żółci w ustach i ponownie skupił się na tym, co miał przed sobą. Zrobiono już zdjęcia, zmierzono temperaturę zwłok; można było zabrać ciała. Poruszyć je. A Jonas wiedział, miał lodowatą pewność, co znajdą, gdy przewrócą je na plecy. O Matko Boska. – Coś ci to przypomina? – zapytał niski głos. Odwrócił się i zobaczył detektywa Andrew Bledsoe. Wyprostował się, skinął głową. – Bliźniaczki Caldwell. – Czy to nie zbieg okoliczności, że nasz przyjaciel Bentz akurat wrócił do Los Angeles? – Nie wiadomo, jakim cudem Bledsoe zdobył się na krzywy uśmieszek, jakby bliźniaczki zawsze były tylko zwłokami, kolejną zagadką do rozwiązania. Martinez zmarszczyła brwi, zacisnęła usta. Spojrzała na Bledsoe z gniewem w ciemnych oczach. – Po co tu przyjechałeś? Choć miał już po pięćdziesiątce, należał do tych mężczyzn, którzy zawsze wyglądają młodziej. Wysoki i w miarę szczupły, dbał o równomierną opaleniznę i starannie zaczesywał ciemne włosy do tyłu. Zazwyczaj nosił garnitury szyte na miarę, a jego spojrzeniu niewiele mogło umknąć. Był dobrym policjantem. I dupkiem. – Wracałem z miejsca zbrodni w Watts i usłyszałem w radiu. – Jesteśmy zajęci. – Martinez nie ukrywała pogardy do Bledsoe. Zawsze ją drażnił. Hayes o tym wiedział, podobnie jak wszyscy w wydziale. Riva Martinez nie ukrywała swoich uczuć. Odwróciła się plecami do Bledsoe i uklękła przy zwłokach. Hayes pochylił się nad drugą bliźniaczką. – Zadrapania na szyi – mówiła Martinez cicho, jakby do siebie. – I cyfry, i litery na obu korpusach, poniżej piersi. Przekaz, wypisany jaskraworóżowym flamastrem, nie pozostawiał wątpliwości. Na ciałach obu dziewczyn wypisano godzinę ich urodzin – dwadzieścia jeden lat temu – i godzinę śmierci – dokładnie dwadzieścia jeden lat później. Co do minuty. Jakby przestępca rozkoszował się tym, że pozbawia je życia w chwili, gdy stawały się dorosłe. – Cholera jasna. – Hayesowi zrobiło się zimno mimo upału panującemu w ciasnym, dusznym pomieszczeniu. Urodziły się z różnicą czternastu minut, więc tak samo umarły. Nie miał wątpliwości, że Elaine – młodsza, urodzona minutę po pierwszej – była świadkiem cierpień Lucilłe, uduszonej czterdzieści siedem minut po dwunastej. Zapewne tą samą wstążką, która teraz oplatała jej włosy, przeguby, kostki i usta. Hayes domyślał się, że na wstążce znajdą ślady skóry tam, gdzie wbiła się w miękkie ciało na szyi. I że znajdą jeszcze inne ślady na ich ciałach; dziewczyny oszołomiono, podduszono paskiem, a potem zamordowano wstążką, w którą wpleciono drut. Każda z nich przeżyła dokładnie dwadzieścia jeden lat. Zupełnie jak bliźniaczki Caldwell, ostatnia sprawa, nad którą RickBentz pracował w Los Angeles. Sprawa, która trafiła na półkę archiwum, gdy odszedł. Choć mu się to nie podobało, musiał przyznać, że tym razem Bledsoe trafił w dziesiątkę. Dlaczego zginęły akurat teraz, zaledwie kilka dni po rym, jak Rick Bentz wrócił do Kalifornii? Rozdział 12 Idiota! – O1ivia gniewnie spojrzała na komórkę. Ściskała ją w dłoni, ale nie wybrała numeru Bentza, denerwowała ją sama myśl o rozmowie. Co za idiotyzm! Nigdy nie była zastraszoną, zahukaną kobietką, której brak pewności siebie. Teraz jednak siedzi w saloniku z podkurczonymi nogami, nad filiżanką stygnącej herbaty na stoliku, i nie wie, co robić. Hairy S przycupnął na skraju sofy. Ciszę przerywał Bruce Springsteen – nastawiła jedną z płyt Bentza, ale domowy klimat nie\nPosted in: Bez kategorii Tagged: aktorka ewa kasprzyk, gładkie koki, teresa adamowicz,\nła mu z ręki wszelkie racjonalne argumenty, a teraz patrzyła na niego błyszczącymi oczami. Jej skóra zaróżowiła się od emocji, pierś unosiła się w szybkim od¬dechu, ciemne loki opadały na nagie ramiona... ...\nTo było ponad jego siły. Owszem, dal słowo, ale... Ale była zbyt piękna, zbyt niezwykła. Chwycił ją w objęcia i pocałował. ...\t[Read more...]\nnieść się na planetę Badacza Łańcuchów, a ...\npotem sprowadzi go na ich planetę. - Wrócę więc jak najszybciej - obiecał Mały Książę nieco zasmuconej Róży. Róża miała rację. Powietrze na planecie Badacza Łańcuchów było wyjątkowo przesycone kurzem i rdzą. Podobnie ...\t[Read more...]


Jurek Owsiak o 29. Finale Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy | Dzień Dobry TVN\nJak WOŚP wspiera oddziały neonatologiczne?\nPodczas 29. finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy udało się zebrać ponad 200 milionów złotych. Pieniądze pozwolą zakupić sprzęt na odziały dziecięcej laryngologii, otolaryngologii oraz diagnostyki głowy. To już siódmy finał, z którego zebrana kwota w całości zostanie przekazana na ratowanie życia i zdrowia najmłodszych pacjentów. Jak przez te lata zmieniła się polska neonatologia?\n- Ponad 20 lat temu pojechaliśmy z prof. Bogdanem Maruszewskim do Londynu odwiedzić jeden z najlepszych szpitali dziecięcych. Byłem pod wrażeniem tego, co tam zobaczyłem. Z każdą kolejną wizytą moje zaskoczenie było coraz mniejsze. Okazało się, że w Polsce mamy dużo lepszy, bardziej nowoczesny sprzęt - mówił w Dzień Dobry TVN Jurek Owsiak.\nJeszcze 29 lat temu, kiedy rodziło się dziecko o wadze 500 gramów, jego szanse na przeżycie były minimalne. Teraz potrafimy jej ratować. Dzieci nie tracą też wzroku.\n- Utworzyliśmy 17 ośrodków w Polsce, dzięki temu problem retinopatii został praktycznie zlikwidowany - podkreślał szef WOŚP.\nAle na tym nie koniec. Już niedługo do Polski trafią trzy aparaty do rezonansu, które pomogą rozróżnić reumatyzm u dzieci od tzw. bóli wzrostowych.\n"Nie jesteśmy od łatania dziur"\nChoć WOŚP od blisko 30 lat wspiera polską służbę zdrowia, to zadaniem fundacji nie jest naprawianie systemu i wyręczania państwa.\n- Nie jesteśmy od łatania dziur. Proszę już do nas nie pisać i nie prosić o wsparcie dla szpitali covidowych. Zrobiliśmy to i w zeszłym roku przeznaczyliśmy na to 75 mln złotych. Pamiętajmy, że mamy system, na który płacimy. W związku z tym niech ten system wykorzysta te pieniądze. Natomiast dalej będziemy wspierać szpitale dziecięce czy oddziały neonatologiczne - zapewnił Jurek Owsiak.\nPodczas tegorocznego finału udało się zebrać 210 813 830,10 milionów złotych. To absolutny rekord. Czy te rekordowe zbiórki jeszcze go zaskakują?\n- Oczywiście, że zaskakują. W tym roku było nas mniej, sztabów też było niewiele. Ale z drugiej strony nie było zakątka na świecie, w którym byśmy nie grali. Żadne urzędy nam w tym nie pomagają. Ludzie robią to sami z siebie, bo wiedzą, że to do nich wróci siebie - zaznaczył nasz gość.


Dietetycy zalecają, aby nie zmniejszać liczby porcji do utraty wagi, ale aby zmniejszyć ich kaloryczność. Jedz 5-6 razy dziennie, a wtedy nie poczujesz uczucia głodu podczas diety. Właściwie dobrane produkty, które pomogą Ci schudnąć - to połowa drogi do pożądanego. Zobaczmy, co ma schudnąć.\nWolne węglowodany zajmują pierwsze miejsce na liście 10 produktów, które pomogą schudnąć. Powinny być spożywane do 14.00, kiedy metabolizm węglowodanów jest najbardziej aktywny. Wśród nich:\nosjanka (idealne śniadanie!);\nmakaron z całej pszenicy;\nBiałko - jego trawienie przyczynia się do dużego zużycia energii, co oznacza, że będzie nasycać się przez długi czas. Sposób gotowania również odgrywa ważną rolę: piec, gotować i gotować na wolnym ogniu. Preferowane powinny być:\nProdukty kwasu mlekowego są źródłem energii, zdrowia i urody. Stanowią integralną część listy produktów, które mają stracić na wadze. Spożywaj codziennie jako osobny posiłek:\nSer to coś bardzo wysokokalorycznego, ale to w nich są niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe. Wybierz owczy ser lub fetę, połącz je z warzywami w sałatkach.\nZielona herbata - wiele mówi się o jej korzyściach dla utraty wagi. Wiadomo, że jeśli zdecydujesz, które produkty pomagasz schudnąć, nie możesz się bez niego obejść. Zielona herbata Spala tłuszcze ze względu na wysoką zawartość przeciwutleniaczy i kofeiny. Ostrożnie, nadciśnienie!\nGrejpfrut jest nie tylko spalaczem tłuszczu, ale jest również przydatny do goryczy w wątrobie i woreczku żółciowym, fasolę i rośliny strączkowe - ich zaletą jest długotrwałe trawienie, duża ilość białek roślinnych i uczucie sytości przez ponad godzinę.\nJajka są bardzo wysokokaloryczne, ale żółtko jaja zawiera ogromny zestaw witamin, a jedno jajko nasyci się jako pełny posiłek.\nOgórki - zaspokoją głód i, bez sporów, niskokaloryczne. Jeśli jesteś zaangażowany w wybór produktów, z których schudniesz, pamiętaj, aby zwracać uwagę na ogórki. Są to znane diety satelitarne, w 90% składają się z przydatnego soku z ogórka, jest to spowodowane zawartością cieczy, którą nasycają. Idealna przekąska i produkt do dni postu.\nCzerwone wino - oprócz korzyści dla układu sercowo-naczyniowego, przyspiesza także metabolizm. Ale nie przesadzaj: wystarczy pół szklanki dziennie.\nTak więc, z jakich produktów użyć, aby schudnąć, zorientowaliśmy się. A co z podejściem lokalnym? Na przykład, zastanawiasz się, co jeść, aby spalić nadmiar tłuszczu w jamie brzusznej. Twój asystent będzie cynamon - naturalny środek antyseptyczny, przyspiesza metabolizm i korzystnie wpływa na przewód pokarmowy i serce. Bardzo często ludzie chcą "oczyścić" żołądek, a przyczyną jest wzdęcie. Cynamon poprawi trawienie, a problemy z wzdęciem i zaparciem pozostaną tylko w koszmarnych snach.\nJeśli interesuje Cię, jakie produkty nogi schudną, to przede wszystkim należy wykluczyć produkty, z których przybierają na wadze. Tłuszcze są zazwyczaj deponowane na udach i biodrach, wniosek - musisz jeść mniej tłuszczu. Zostawcie w diecie użyteczne nienasycone tłuszcze, wykluczcie wieprzowinę i jedz mniej smażone. Naucz się korzystać z piekarnika nie tylko do pieczenia ciastek, otwierania parowarów dla siebie, czy po prostu gulaszu.\nNajlepszym doradcą w wyborze żywności będzie twoje własne ciało. Ale musimy nauczyć się odróżniać jego głos, od szeptu złych nawyków, których wpływ nasilał się z roku na rok. Wybierz zawsze zdrową żywność, brak fast foodów i wygodnych potraw, ale jednocześnie nie ograniczaj się do wyboru jakiegokolwiek rodzaju naturalnego: żołądek wie lepiej, czego mu brakuje.\n← Czy możesz schudnąć z chleba kwas chlebowy?\nJakie pokarmy przybierają tłuszcz? →\nOddzielne jedzenie - menu\nOddzielne posiłki - stolik


Golf – udoskonalony bestseller\nVolkswagen zaprezentował dziś w Wolfsburgu mocno zmodernizowanego Golfa, który jest najpopularniejszym modelem w historii koncernu. Centralnym punktem zmian w Golfie z roku modelowego 2017 są – obok nowych silników, bardziej wyrazistej stylistyki i nowych systemów asystujących – systemy informacyjno-rozrywkowe nowej generacji.\nPo raz pierwszy na świecie w samochodzie klasy kompaktowej system multimedialny („Discover Pro”) można obsługiwać przy pomocy gestów. Wyposażony w ekran o przekątnej 9,2 cala system ten tworzy koncepcyjną i plastyczną całość z Active Info Display (również nowym w Golfie). Wzbogacono ponadto zakres usług internetowych i aplikacji. Modernizacja Golfa, modelu sprzedanego dotąd w liczbie ponad 33 milionów egzemplarzy, wprowadza też do klasy kompaktów nowe standardy w zakresie wyposażenia w systemy asystujące: funkcja hamowania awaryjnego (City) z nowym systemem rozpoznawania pieszych, nowy asystent jazdy w korku (częściowo automatyczna jazda do prędkości 60 km/h) oraz – także nowy w tym segmencie aut – Emergency-Assist w ogromnym stopniu podnoszą poziom bezpieczeństwa.\n1. Światowe premiery: Volkswagen prezentuje ulepszonego Golfa (wersje 2- i 4-drzwiowe), Golfa GTI, Golfa GTE oraz Golfa Varianta.\n2. Multimedia przyszłości: „Discover Pro” z systemem sterowania gestami po raz pierwszy pojawia się w samochodzie klasy kompaktowej.\n3. Gama urządzeń informacyjno-rozrywkowych została opracowana na nowo, wszystkie wyposażono w większe ekrany dotykowe.\n4. Bogatszy zestaw usług internetowych; „Guide & Inform”, a teraz również „Security & Service” dostępne w modelach z systemem nawigacyjnym.\n5. Dzięki Golfowi urządzenia asystujące stają się coraz powszechniejsze; po raz pierwszy na pokładzie asystent jazdy w korku oraz system Emergency Assist.\n6. Nowa generacja silników TSI: 1.5 TSI Evo o mocy 110 kW/150 KM z systemem odłączania cylindrów debiutuje w Golfie.\n7. Golf GTI z mocniejszymi silnikami: 169 kW/230 KM w wersji podstawowej i 180 kW/245 KM w GTI Performance.\n8. Nowa 7-biegowa dwusprzęgłowa przekładnia (DSG) będzie stopniowo zastępowała wszystkie 6-biegowe DSG.\n9. Przód i tył nadwozia z nowymi zderzakami. Seryjne tylne lampy w technologii LED; ledowe kierunkowskazy w topowej wersji auta.\n10. Nowe reflektory diodowe w Golfie i Golfie Variant z rocznika 2017 zastępują stosowane dotąd reflektory ksenonowe.\nFilm z premiery: