Restrukturyzacja firmy wymaga odpowiedniej ewidencji - Podatki - PIT, CIT, VAT, Ulgi podatkowe - Najnowsze informacje podatkowe - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPodatkiRestrukturyzacja firmy wymaga odpowiedniej ewidencji\nautor: Agnieszka Pokojska08.12.2011, 07:38; Aktualizacja: 08.12.2011, 07:45\nFirmy zagrożone kryzysem muszą się liczyć z koniecznością m.in. utworzenia w księgach rachunkowych rezerwy na restrukturyzację.\nMonika Byczyńska, biegły rewident w Baker Tilly Poland, wyjaśnia, że aby utworzyć taką rezerwę, muszą być spełnione określone warunki w ustawie o rachunkowości. Jednostka musi być zobowiązana do przeprowadzenia restrukturyzacji np. przez zatwierdzenie planu restrukturyzacji przez władze spółki oraz zawarcie wiążących umów z załogą.\n– Plan restrukturyzacji powinien być na tyle szczegółowy, aby pozwalał na wiarygodne oszacowanie przyszłych zobowiązania przedsiębiorstwa. Koszty restrukturyzacji, z wyjątkiem szczególnych sytuacji, są ujmowane w pozostałych kosztach operacyjnych – twierdzi nasza rozmówczyni.\nZazwyczaj w związku z restrukturyzacją zostają podjęte decyzje dotyczące zmian w dotychczas wykorzystywanym majątku trwałym przedsiębiorstwa oraz sprzedaży części nieruchomości, linii produkcyjnych oraz maszyn.\nW takiej sytuacji niezbędne jest rozważenie wystąpienia przesłanek uzasadniających zmianę wartości środków trwałych objętych restrukturyzacją oraz weryfikacji ich wartości odzyskiwanej ustalonej zgodnie z procedurą podaną np. w krajowym standardzie rachunkowości nr 4 – utrata wartości aktywów. Jeśli ustalona wartość użytkowa jest mniejsza od wartości bilansowej analizowanych środków trwałych, powinien być utworzony odpis aktualizujący, który pomniejszy wartość prezentowanych aktywów w bilansie.\nWedług Moniki Byczyńskiej w trakcie ustalania wartości odzyskiwanej środków trwałych lub ich grup należy oszacować przyszłe przepływy pieniężne netto. Szacunki te powinny uwzględniać pozytywne skutki wynikające z planowanej restrukturyzacji. Należy jednak podkreślić, że w trakcie szacowania bieżących przepływów środków pieniężnych konieczne jest wzięcie pod uwagę momentu, w którym restrukturyzacja spełni warunki formalne wymagane przepisami.\n– W momencie sprzedaży środków trwałych objętych restrukturyzacją następuje wyksięgowanie ich wartości początkowej, dotychczasowej amortyzacji oraz wcześniej utworzonych odpisów aktualizujących ich wartość – twierdzi ekspert z Baker Tilly Poland. Wynik na sprzedaży prezentuje się odpowiednio w pozostałych przychodach lub kosztach operacyjnych.\nW sprawach nieuregulowanych można stosować krajowe standardy rachunkowości\nZ kolei Grzegorz Błaszkowski, członek ACCA, właściciel firmy doradczo-audytorskiej Błaszkowski Advisory Services, twierdzi, że charakterystyczne zjawiska kryzysowe rodzą ryzyka utraty wartości zapasów i należności. Oznacza to, że w księgach rachunkowych trzeba będzie rozważyć ujęcie odpisów aktualizujących ich wartość i potencjalnie wykazać je w mniejszej wartości w sprawozdaniu finansowym.\n– Zbędne zapasy powstają w konsekwencji zmniejszania się sprzedaży i ograniczania skali działalności przedsiębiorstw i dotyczą towarów w jednostkach handlowych oraz materiałów i wyrobów gotowych w firmach produkcyjnych – twierdzi Grzegorz Błaszkowski.\nTrudna sytuacja kryzysowa związana m.in. z malejącą sprzedażą i rosnącymi stanami zapasów ogranicza płynność przedsiębiorstw i możliwości spłaty zobowiązań kontrahentom. W warunkach kryzysowych odzyskiwalność niepłaconych w terminie należności handlowych często staje pod znakiem zapytania i pojawia się konieczność rozważenia wspomnianych odpisów aktualizacyjnych na ich wartość.\nWspomniane zjawiska mogą się nasilić w najbliższych miesiącach na skutek okresu świątecznego, szczególnie w jednostkach handlujących produktami konsumpcyjnymi, tj. elektroniką, ubraniami, kosmetykami, zabawkami.\nWedług Grzegorza Błaszkowskiego branża handlowa w oczekiwaniu na sezon świąteczny tradycyjnie już od początku września zapełnia magazyny tymi towarami, a w związku z kryzysem popyt na te wyroby niekoniecznie będzie tak wysoki. Jeśli tak się stanie, to pojawi się konieczność przecen w księgach rachunkowych po dniu bilansowym niesprzedanych towarów, tak aby odzwierciedlić ograniczone możliwości ich sprzedaży po zakończeniu świąt.


Tanie loty Lizbona Polska (LIS-PL) - Bilety lotnicze z Lizbony do Polski - eSky.pl\nLoty z Lizbony do Polski\nTanie loty z Lizbony do Polski\nSprawdź najlepsze okazyjne loty z Lizbony do Polski\nLoty do Londynu Loty do Rzymu Loty do Barcelony Loty do Paryża Loty do Oslo Loty do Dublina Loty do Brukseli Loty do Warszawy Loty do Polski Loty do Wielkiej Brytanii Loty do Włoch Loty do Carnarvon\nBerlin - Polska Portugalia - Polska Weipa - Postville\n✔ Jakie promocje na loty z Lizbony do Polski znajdę w eSky.pl?\n✔ Czy rezerwując loty z Lizbony do Polski mogę zadbać o ubezpieczenie turystyczne?\n✔ Czy rezerwując loty z Lizbony do Polski mogę wykupić też nocleg na miejscu?\n✔ Jakie linie obsługują loty z Lizbony do Polski?\nW eSky.pl dbamy o to, aby oferta na loty z Lizbony do Polski obejmowała zarówno tanie linie linie lotnicze, jak i te wyspecjalizowane w wysokim standardzie.\nPrzydatne informacje o lotniskach\tw Lizbonie\nPopularne linie latające na trasie Lizbona - Polska\nTanie loty do Portugalii Tanie loty z Portugalii Tanie loty do Portimao Tanie loty z Portimao Tanie loty do Lukli Tanie loty z Lukli\nTanie loty do Tuvalu Tanie loty z Tuvalu Tanie loty do Broken Hill Airport Tanie loty z Broken Hill Airport


Skawina chce zakazać pieców węglowych w nowych budynkach. Czy to rozwiąże problem?\nSkawina planuje zakazać montażu źródeł ciepła na paliwa stałe w nowych budynkach – odbywają się w tej sprawie konsultacje społeczne, które potrwają do 5 grudnia. W jakim stopniu zmiana ta może wpłynąć na poziom zanieczyszczenia powietrza w gminie? O to zapytałem Tomasza Ożoga z Urzędu Miasta i Gminy w Skawinie oraz Łukasza Kurlita ze Skawińskiego Alarmu Smogowego.\nBy problem nie narastał\nTomasz Ożóg – wiceburmistrz Skawiny mówi o sprawie tak:\n„Wprowadzenie tego zakazu może nie zmniejszy zanieczyszczenia, ale nie będzie już nam ono przyrastało. Odnotowujemy przypadki, gdzie w nowych budynkach, które dopiero co powstają i które zgodnie z warunkami technicznymi są dobrze ztermomodernizowane, docieplone, mieszkańcy montują kotły poniżej piątej klasy. Jest to dziwnym zachowaniem. W związku z tym zakaz służyłby przede wszystkim temu, by problem nam nie narastał.\nJest to jedno z szeregu działań w szeroko rozumianej walce z zanieczyszczeniami powietrza. Mamy Program walki ze smogiem, przyjęty uchwałą Rady Miejskiej i tam jednym z działań, które Gmina zobowiązała się podjąć, jest właśnie zakaz montażu źródeł pyłowych w nowobudowanych domach.\nOprócz tego prowadzimy klasyczne działania związane z kontrolami, edukacją, informowaniem i wymianą pieców. Teraz rozpoczęliśmy także pilotażowy program dotyczący termomodernizacji budynków. W niedługim czasie będziemy konsultować uchwałę dotyczącą programu osłonowego – dla mieszkańców których nie stać na podwyższone rachunki po wymianie pieca.”\nZmagania Syzyfa z kulą\nPlanowany zakaz skomentował także Łukasz Kurlit ze Skawińskiego Alarmu Smogowego:\n„Zdecydowanie jest to jedyna droga, by w przyszłości nie mieć podobnego problemu, z jakim zmagamy się w tym momencie. Obecnie wymieniamy kotły – od roku 1,5 mln złotych rocznie Gmina Skawina zdecydowała się wydawać z własnego budżetu na wymianę kotłów, a wciąż na jej terenie instaluje się w nowych budynkach właśnie pozaklasowe, nowe kopciuchy – i to jest taki wyścig Syzyfa z wciąż spadającą kulą.\nZałożenie jest więc proste: jeżeli kogoś stać na to, by wybudować nowy dom, to w porównaniu z inwestycją, jaką jest budowa domu, inwestycja w bezpyłowe źródło ciepła z efektywną instalacją nie jest żadnym obciążeniem, szczególnie, że ceny kotłów są porównywalne.\nNatomiast jeśli chodzi o przyszłość, to kiedy będziemy mieć już ustawę antysmogową i nie będzie można używać nareszcie pozaklasowych kotłów, wtedy również nie obejdzie się bez problemów. Wiemy, że wszystkie piece ulegają pewnemu starzeniu się – wiadomo, że w katalogu emitują najmniej pyłu, nieco więcej, gdy się je zainstaluje, a z biegiem lat emitują coraz więcej zanieczyszczeń (w wyniku eksploatacji, często również w wyniku braku serwisu lub przeróbek).\nDlatego w gminach takich jak Skawina – która ma gorszą sytuację od Krakowa, znajdując się poniżej krakowskiej niecki – jedyną drogą, by wymiernie ograniczyć zanieczyszczenia z niskiej emisji, jest ograniczenie ilości pieców na paliwa stałe do minimum.\nTak więc jest to dobry krok naprzód, który został przez nas ujęty w Programie Walki ze Smogiem dla Gminy Skawina już w ubiegłym roku, popartym przez ponad 2 tysiące mieszkańców w petycji o jego wprowadzenie. Jest to krok naprzód, ale czas pokaże, czy rozwiązanie to jest wystarczające.”\nWięcej o zanieczyszczeniu powietrza w Skawinie można przeczytać tutaj oraz tutaj.\nZdjęcie: Tymbark, Smogowa Mapa Polski, PAS.\nTagidobre praktyki i prawoŁukasz KurlitpowietrzeSkawinaSkawiński Alarm Smogowyzakaz


Słowenia – Ptuj oraz Austria – Stadtschlaining, Forchtenstein, Eisenstadt, Podersdorf am See | Słowa Szlaków\nPtuj to najstarsze miasto na Słowenii, położone nad rzeką Drawą, u stóp wzgórza, na którym wznosi się zamek. Miasto sięga czasów epoki kamienia, jednak pierwsze wzmianki pochodzą z 69 roku, kiedy miejscowość przeżywała rozkwit, będąc we władaniu rzymskim.\nGłówną atrakcją miasta jest, górujący nad wszelką zabudową, zamek obronny, pochodzący z XI wieku. Warownia nie posiada oryginalnego wyglądu, ponieważ obecny kształt zawdzięcza przebudowie mającej miejsce dopiero w XVI wieku. W murach zabytku mieści się muzeum regionalne, zawierające, największą w Słowenii, kolekcję instrumentów muzycznych, wystawę etnograficzną oraz obszerną kolekcją obrazów, mebli i gobelinów.\nPo zejściu z zamku, pospacerowaliśmy po Starym Mieście, które posiada zabytkowe kamienice, główny plac miejski – Slovenski Trg, kilka kościołów, wieżę miejską i XIII-wieczny klasztor Dominikanów. Programista uwiecznił najciekawsze miejsca i wróciliśmy na parking.\nParkingi w miastach są płatne i wszędzie trzeba się dogadać z parkomatami. Natomiast pod zamkami i zabytkowymi budowlami, miejsca parkingowe są darmowe i jedyne za co się płaci to bilet wstępu (chociaż wstęp do niektórych miejsc nic nie kosztuje).\nBędąc przy temacie motoryzacji, warto zauważyć, że bardzo popularnym samochodem w Słowenii, których jeździ setki, jest Renault Twingo I. Po przemierzeniu całego kraju odnosimy wrażenie, że każda rodzina posiada Twingo. I chociaż jest wiele szybszych, nowszych i oszczędniejszych samochodów, to twingo bije rekordy popularności (i bardzo dobrze się spisuje na drogach) 😀\nWiększość trasy powrotnej chcieliśmy pokonać jadąc przez Austrię, której drogi są… tak, już pisaliśmy o tym. Dlatego mając przed sobą cały dzień jazdy, postanowiliśmy skorzystać z okazji i odwiedzić przejazdem kilka miejsc.\nDotarliśmy do Stadtschlaining, gdzie znajduje się zamek Schlaining, pochodzący z XIII wieku. Pierwotnie była to warownia czuwająca nad bezpieczeństwem szlaku handlowego, wiodącego przez góry. Zamek, mając wielu właścicieli, zmieniał swój wygląd – był wielokrotnie przebudowywany, natomiast chcąc stawić opór przed najazdem tureckim został powiększony i wzmocniony. Obecnie przeszedł renowację i z daleka można dostrzec jego dostojeństwo i powagę. Wewnątrz budynku mieści się muzeum i centrum konferencyjne, jednak bilety wstępu są bardzo drogie, dlatego obfotografowaliśmy obiekt dookoła i udaliśmy się w dalszą drogę.\nKolejnym przystankiem podróży był zamek Forchtenstein. Jest to średniowieczna warownia, powstała w XV wieku, z inicjatywy szlacheckiej rodziny Mattersdorf-Forchtenstein. Kolejno należała do rodziny Habsburgów, którzy przekazali go bogatej węgierskiej rodzinie Esterházy. Ostatni właściciele rozbudowali i wzmocnili warownie, która pełniła rolę ich osobistego skarbca i zbioru arsenału. (Po wielkości posiadłości widać, że rodzina musiała posiadać bardzo dużo drogocennych przedmiotów).\nWarownia jest odrestaurowana i otwarta dla turystów. Wewnątrz znajduje się bogata kolekcja dzieł sztuki, zbroi i broni. Chcieliśmy dostać się do środka, ale do zamknięcia sal muzealnych pozostała godzina, więc nie zdążylibyśmy zobaczyć zbyt wielu eksponatów. Dostaliśmy się jednak na dziedziniec, który był otwarty, ponieważ na zamku trwał festyn.\nWeszliśmy wszędzie, gdzie było otwarte, zrobiliśmy zdjęcia warowni i rozciągającemu się widokowi, a następnie kontynuowaliśmy podróż, zatrzymując się dopiero w Eisenstadt, w którym znajduje się ogromny pałac rodu Esterházy. Pałac nazywany „małym Wersalem”, powstał w XIII wieku i był wielokrotnie rozbudowywany i przekształcany. Ostateczny wygląd nadano mu w XVII wieku, kiedy stał się własnością rodu Esterházych, którzy przekształcili go w jedną ze swoich reprezentacyjnych rodzinnych siedzib, (w których rękach pozostaje do dzisiaj). Przez wiele lat nadwornym kompozytorem rodu był słynny muzyk Józef Haydn, na którego część nazwano jedną z najcenniejszych sal pałacu – obecnie użytkowaną jako miejsce odbywających się recitali. Pałac stanowi ośrodek kulturalny malowniczą scenerię dla licznych koncertów i imprez towarzyskich. Natomiast wewnątrz mieści się wiele urzędów państwowych.\nZ powodu późnej godziny obiekt był już nieczynny, dlatego nie udało nam się wejść do środka. Jednak brama do ogrodu była otwarta, więc mogliśmy pospacerować w ładnym plenerze oraz przyjrzeć się z bliska świątyni Leopoldina.\nOstatnim miejscem, w którym się zatrzymaliśmy był Podersdorf am See. Jest to jedna z najsłynniejszych miejscowości, umiejscowiona na wschodnim brzegu jeziora nezyderskiego, potocznie nazywanego „austriackim morzem”. Miejscowość przyciąga wielbicieli kąpieli wodnych i słonecznych oraz sportów wodnych – żeglarzy i surferów. (Co roku nad jeziorem organizowane są mistrzostwa świata w surfingu, kitesurfingu i windsurfingu).\nSłońce już chyliło się ku horyzontowi, dlatego pospacerowaliśmy wzdłuż brzegu (nie dając się zjeść komarom), po czym udaliśmy się do domu, gdzie zakończyliśmy wakacyjną wyprawę około godziny 3.00.\nPodsumowując: W minionym dniu przejechaliśmy 740 km. Natomiast ogólna suma kilometrów, naszej wakacyjnej wyprawy na Słowenię, wyniosła 2350 km. Żałujemy, że podróż trwała tak krótko, bo chętnie przedłużylibyśmy ją jeszcze o parę dni, ale niestety urlop nieubłaganie zbliżał się do końca.\nWakacje dostarczyły nam wielu niezapomnianych wrażeń, dzięki którym zapamiętamy Słowenię jako niezwykły kraj posiadający przyjaznych mieszkańców mówiących po angielsku oraz wiele ślicznych miasteczek, pięknych zabytków – ruin i warowni, niesamowitych górskich widoków, krętych dróg, winnic a także jako kraj mający niezwykłe (chociaż niewielkie) wybrzeże z ciepłym, lazurowym Morzem Adriatyckim i kamienistymi plażami. Wyprawa na długo pozostanie w naszej pamięci!\nTagi: Austriajezioro Nezyderskiepałac EisenstadtPodersdorf am SeepodróżprzygodaPtujStare MiastoSłoweniaurlopwakacyjna wyprawazamekzamek Forchtensteinzamek Schlaining\nNastępny post Lwówek Śląski i Grodziec\nPoprzedni post Słowenia – Šmartno, Dobrovo, Kanal, Branik, Štanjel, Socerb, Piran, Predjama


Idź do strony: « 1 2 3 «» 83 84 85 «» 88 89 90 »\nWysłany: 2018-11-08, 15:08\nI bardzo dobrze. Czasami nadgorliwego sędziego warto zawstydzić.\nWysłany: 2018-11-21, 11:19\nciekawa sprawa się szykuje\nw sumie to można się zastanowić czy w ogóle są podstawy do\nWysłany: 2018-11-21, 18:49\nSam nie wiem. Jednak trzeba udowodnić zamiar. A ten, bez wątpienia był. Nieważne, jak głupie są pokrzywdzone, jak wielka i nieskończona jest ich naiwność, to nie ich wina, że została ona wykorzystana w niegodziwy sposób. Chciałbym poćwiczyć nieruchomą twarz na takiej sprawie. Nie chodzi, że walczyłbym ze śmiechem, tylko z niedowierzaniem ogromnym jak ocean.\nWysłany: 2018-11-21, 20:17\nAle jaki zamiar?\nSex może być traktowany terapeutycznie.\nJeżeli facet faktycznie wierzy że jego penis ma uzdawiajace właściwości?\nJeżeli informuje że w terapii używa seksu? Który wg. niego ma uzdawiajace właściwości.\nIdąc do bioenergo sami decydujemy się na alternatywą metodę leczenia.\nWysłany: 2018-11-22, 17:06\nNie jest ważne w co on wierzy.\nWażne jest, czy jego "metoda" ma oparcie naukowe. Tu w zasadzie ciężar dowodu spoczywa na nim. Prokurator ma łatwo. Może przyjąć tzw. fakt notoryjny. Seks nie leczy żadnych chorób psychicznych i fizycznych. I tyle. Tak samo, jak przy bioenergoterapeutach - to oni muszą udowodnić skuteczność i naukowość swojej metody. Prokurator nie musi udowadniać, że to szarlataneria.\nTo jak z kulistością Ziemi. Jest kulista. Tak samo nie trzeba udowadniać, że odcięta ręka się sama nie zrośnie. To oczywistości. Ale jeśli twierdzić inaczej, to musisz ten fakt wykazać.\nTu jest jeszcze jedna opcja. Możliwość zastosowania kumulatywnego zbiegu przepisów. Raz, że zgwałcenie. Dwa, że oszustwo (odnośnie tego, że jest to metoda leczenia jakiegoś schorzenia i zainkasowanie za to hajsu).\nWysłany: 2018-11-22, 18:07\nWidziałem przez chwile na tvn24 rozprawę Kaczor - Wałęsa.\nJest jakiś klucz przydzielania Takich spraw? Może w nagrodę? Albo za karę?\nWysłany: 2018-11-22, 19:15\nWszystkie sprawy przydziela System Losowego Przydziału Spraw. Nikt nie wie, jak on działa. Ministerstwo nie chce zdradzić. A jest mnóstwo przykładów, że działa źle. A nawet, że może być manipulowany. Na przykład jakiś sędzia - przydupas wiceministra Piebiaka - dostał delegację do innego sądu, tylko po to, aby otrzymywać dodatek za dojazdy i sobie tak dorobić. Ale w tym sądzie, do którego dostał awans-delegację jakoś mu sprawy nie są przydzielane przez ten system. Czary mary.\nAle są i mniejsze. Na przykład ja mam u siebie 100 procent wpływu. A moja prezeska, która jest jednocześnie przewodniczącą wydziału, 80 procent albo i mniej. A przez miesiąc wszystkie sprawy wpływały do jej referatu a do mojego kilka. Nie żebym płakał, bo jestem sam w wydziale (ciąże to choroby, nie dajcie sobie wmówić inaczej ) i mam już prawie 400 spraw.\nI tak dalej. Co jakiś czas czytam, że gdzieś w kraju jeszcze większe cyrki się dzieję.\nMiało być przejrzyście i uczciwie. Jest niejasno i niesprawiedliwie. Wypisz wymaluj wizytówka tych rządów.\nWysłany: 2018-11-26, 14:16\nw sumie wtykam nos w nie swoje sprawy - i sytuację znam z drugiej ręki\nznajoma z pracy mojej M. jest naszą sąsiadką (taka nieco odleglejszą - bo z bramy obok) - ja tam jej zupełnie nie kojarzyłem, ale ona mnie tak. nvm. teraz ją kojarzę\nowa znajoma ma córkę (córki nie kojarzę, więc na oko musi być tak jakieś -10 yo ode mnie, ale też nie więcej bo znajoma zbliża się do emerytury)\nowa córka ma też córkę (na oko 5letni berbeć)\ni tu zaczynają się problemy - bo ów berbeć wychowuje się bez taty. Podobno siakiś Hiszpan dorobił brzucha córce znajomej i się zmył.\ncórka mieszka z mamą(babcią) (czyli są wspólnie moimi sąsiadkami - wsystkie tsy)\nmąż owej znajomej, a ojciec córki - nie żyje. mieszkają we trzy i utrzymują się z jednej pensji znajomej/matki/babci, która z kolei pracuje w administracji UWr - więc zdecydowanie kokosów nie przynosi.\ni po tym przydługim wstępie (mam nadzieje że z koeli jasnym w przekazie) - dochodzę do zagadnienia\nberbeć nie ma żadnego kontaktu z ojcem, a co gorsza nie ma też żadnych pieniędzy/alimentów od niego. [zakładam że jego tożsamość jest im znana] - co jest na pewno dziwne.\nna szybko wyczytałem że sprawa jest niby prosta - sprawa w Polska, wyrok --> przekazanie sprawy do Hiszpańskiego wymiaru który to zatwierdza i już.\nTaka jest teoria. Czy może są jednak jakieś przeszkody ? (nie wiem, np. facet w ogóle uchyla się od wszystkiego, np. ustalenie ojcostwa itp )\nzdawało mi się że funkcjonuje w naszym kraju coś takiego jak fundusz alimentacyjny który pokrywa finanse w sytuacjach gdy rodzic uchyla się od obowiązku, a sam wysyła czarnuchów z obcęgami.\nmasz Romulusie jakieś doświadczenie w takim przypadku, albo ktoś z pozostałych czytelników zetknął się z taką sytuacją ?\nWysłany: 2018-11-26, 15:40\nZetknąłem się z taką sytuacją i nie jest wcale ona aż tak dziwna, jak Ci się wydaje. Dla niektórych kobiet ważniejszy od pieniędzy jest święty spokój i brak widzeń córki z biologicznym ojcem. Faktycznie wtykasz nos w nie swoje sprawy.\nWysłany: 2018-11-26, 18:58\nA co do wyroku, to jest instytucja uznawania orzeczeń między krajami UE. Ale tylko tyle ci o tym napiszę, bo nie mam zielonego pojęcia jak to działa. Pewnie można wynorać z k.p.c. lub jakichś konwencji międzynarodowych. Ale to już robota dla fachowca, który za to inkasuje ileś tam peelenów plus Vat. Nie mnie go wyręczać.\nWysłany: 2018-11-26, 19:04\nAsu:Ftykać będę jak przyjdę z poradą. Jeżeli sąsiadka wyżaliła się M. z sytuacji w jakiej się znalazła to znaczy że....\nCzasami ludzie po prostu nie wiedzą, lub co gorsza zostają poinformowani przez ludzi którzy nie wiedzą (a powinni )\nTo nie jest sytuacja taka jak dziś, tutaj (wedle opowieści) facet się po prostu zawinął i spieldolil.\nOne mają jakieś 600 zeta na głowę na życie.\nNa razie pytam czysto hipotecznie.\nSpoko Romku, czyli jak rozumiem sprawa nie jest taka prosta i banalna.\nWysłany: 2018-11-26, 19:09\nWiesz, na etapie ustalania ojcostwa to może być problem. Chyba że można tak sobie wejść do sądu, podać jakiegoś typka i powiedzieć: zrobił, niech płaci, a sąd nawet tego nie zweryfikuje? To Mark Zuckerberg miałby dziś w Polsce mnóstwo nieślubnego potomstwa. To nie będzie prosta sprawa. A biorąc pod uwagę czynnik międzynarodowy, bardzo mocno zalecałbym pomoc adwokata/radcy. I to takiego, który ogarnia te sprawy, a nie tylko machnie pozew, który sobie można i tak ściągnąć z Internetu.\nWysłany: 2018-11-26, 19:12\nTak, rozumiem to - i własne widzę sytuacje w której kolo za granicą olewa próbę ustalnenia ojcostwa - i co mu zrobisz?\nByć może odbiły się na tym etapie. Znalezienia i opłacenia fachowca.\na np przyjazne państwo - zanim weźmie na siebie ciężar alimentów wymaga zamknięcia sprawy z ojcem.\nWysłany: 2018-11-26, 19:15\nZrobisz. Są na to odpowiednie konwencje międzynarodowe, które regulują tego typu postępowania. A to obywatel UE, więc powinno być łatwiej, niż z jakimś Izraelczykiem, czy Egipcjaninem.\nWysłany: 2018-11-26, 19:26\nJak sugerowałeś sprawa pewnie wymaga specjalisty, wiadomo wiedźminów jak na lekarstwo, a o takiego który skredytuje to pewnie jeszcze trudniej.\n1. Powiem M. żeby delikatnie się zorientowła czy to nie wtym tkwi problem i jeśli tak\n2. Zapytam znajomego adwokata czy nie zna jakiś błędnych rycerzy\nWysłany: 2018-11-26, 19:37\nJest rozporządzenie unijne o wzajemnym uznawaniu orzeczeń. Ale tak czy siak najpierw trzeba by było (jeżeli ojciec dziecka nie uznał, a tak chyba jest) wnieść pozew o ustalenie ojcostwa, no i niestety - jeśli nie uda się uzyskać zwolnienia od kosztów sądowych w całości - opłacić dowód z badań DNA. Problem się może zrobić przy pobraniu materiału, przede wszystkim musiałyby znać miejsce pobytu ojca. Generalnie trzeba by szukać specjalisty od spraw alimentacyjnych z elementem międzynarodowym.\nWysłany: 2018-11-26, 19:40\nZawsze można poprosić o jakiegoś z urzędu. Ale jak się trafi specjalista w tej dziedzinie, to cud. Niemniej, jakiś specjalista to zawsze będzie. Samemu raczej przegra już na starcie. Na pocieszenie, do uznania dziecka będzie miało zastosowanie prawo jego kraju urodzenia, a nie domniemanego ojca.\nROZDZIAŁ 12. STOSUNKI MIĘDZY RODZICAMI A DZIECKIEM.\n1. Ustalenie i zaprzeczenie pochodzenia dziecka podlegają prawu ojczystemu dziecka z chwili jego urodzenia.\n1. Prawo właściwe dla spraw z zakresu władzy rodzicielskiej i kontaktów z dzieckiem określa Konwencja o jurysdykcji, prawie właściwym, uznawaniu, wykonywaniu i współpracy w zakresie odpowiedzialności rodzicielskiej oraz środków ochrony dzieci, sporządzona w Hadze w dniu 19 października 1996 r. (Dz.Urz. UE L 151 z 11.06.2008, str. 39; Dz.U. z 2010 r. Nr 172, poz. 1158).\nJuż tu masz odesłanie do konwencji haskiej z 1996 r.\nWysłany: 2018-12-30, 23:02\nCzy sąd może cofnąć decyzję zarządu SA? Czy może przywrócić ich na stanowisko? Jeżeli zachodzi podejrzenie popełnienia? Wiem że syndyk może wstecznie nawet przelewy/transakcje finansowe unieważnić/cofać - a jak to wygląda w przypadku sądu?\nJeżeli zarząd działa na szkodę SA i znajduje sobie słupa/kupca który przejmuje obowiązki - czy można sądownie? /jakoś inaczej wstrzymać/unieważnić działania starego zarządu /nowego?\nWysłany: 2018-12-31, 07:39\nCzyli to ty sprzedałeś Wisłę K? Swoją drogą, historia od początku wyglądała na niezłego wała.\nWysłany: 2019-01-01, 05:48\nW nie tylko moim rankingu akcja przebija wszystko co do tej pory widzieliśmy w eklapie, no i gotowy scenariusz na Piłkarskiego Pokera 2\nWysłany: 2019-02-22, 10:00\nwłaśnie był u nas listonosz\nmaja wejść nowe zasady(przepisy?) na poczcie - w sprawie dostarczania listów/przesyłek sądowych - ma być tak że jeżeli listonosz przychodzi do firmy i jest ona otwarta (są pracownicy), to musi zdać przesyłkę sądową (lub zaznaczyć że odmówiono przyjęcia przesyłki)\nlistonosz powiedział że najgorsi są adwokaci(radcy itp) - bo notorycznie nieodbieraną przesyłek\nto jest zresztą niezły fakap w sądownictwie/ustawodast?\nsąd 01.01 wysyła list z informacją że sprawa jest 19.01 i trzeba się stawić\nlist dochodzi na pocztę-->listonosza np.6.01 donosi go do celu --> cel go nie odbiera, listonosz zostawia awizo (razem 14+1) ---> czyli w ostatni dzień tj 21.01 idziesz na pocztę odbierasz list sądowy z informacją że 19 miałeś się stawić na sprawie\nnie stawiłeś się - ale jesteś kryty bo odebrałeś wezwanie w ustawowym terminie, sąd ma zawalone terminy.\nobecnie każdy z letka przeszkolony człowiek może sprawę przeciągnąć na dwa lata (własnie spóźnione ale terminowe odbiory, braki formalne itp itd)\nWysłany: 2019-02-22, 10:46\nSędziowie to nie idioci, nie wyznaczają terminów w tak krótkim czasie, w zasadzie minimum na miesiąc przed są wysyłane zawiadomienia o terminach rozpraw.\nW firmach w ten sposób w zasadzie się tylko ugra terminy prawomocności nakazów zapłaty.\nA że kancelarie tak odbierają przesyłki to jasna sprawa. Chodzi o ogarnięcie terminów, bo jak masz ustalane terminy składania pism od odebrania wezwania czy zarządzenia, to nie chcesz odbierać ich hurtowo, tak by mieć na wszystko ten sam termin.\nWysłany: 2019-02-22, 11:01\nSłabe to, wchodzi listonosz do banku i daje babce w okienku pismo sądowe? Wybaczcie ale to idiotyczne\nWysłany: 2019-02-22, 11:06\nutrivv - oddział banku nie jest siedzibą rejestrową banku\nWszelkie pisma sądowe/admnist są wysyłane na siedzibę\nTomasz - pozwolę się nie zgodzić. Nieraz otrzymaliśmy pismo/wezwanie na sprawę z dokładnie taką sytuacją\nWysłany: 2019-02-22, 11:23\nNie przekonałeś mnie, znam przypadki takie jak opisałem tylko bank potem słusznie twierdził że skutecznie nie otrzymał korespondencji\nWysłany: 2019-02-22, 11:35\nnie no - zgadzam się, nam też przez jakiś czas US(jeden z wydziałów - inne wysłały dobrze) wysyłał listy polecone na adres prowadzonej działalności a nie na adres rejestrowy.\nAle to jest konkretny błąd - i jak wpisałeś, łatwy do udowodnienia.\nWysłany: 2019-02-22, 11:39\nMnie okrutnie rozbawiła projektowana nowelizacja KPC, przywracająca postępowanie odrębne w sprawach gospodarczych, gdzie sprawa ma trwać maksymalnie 6 miesięcy. Ciekawe, jakim cudem, gdy u nas w wydziale około 70% wpływu stanowią obecnie sprawy o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego. W każdej takiej sprawie konieczna jest opinia biegłego. Na opinię czeka się minimum 3 miesiące. Ale zaraz będzie, że przepisy miały przyspieszyć postępowanie, a sędziowie pracują opieszale.\nWysłany: 2019-02-22, 18:49\nO, to to. W moim referacie sprawy wyznaczam z dwu, trzymiesięcznym wyprzedzeniem. A w odraczanych uzgadniam terminy i nigdy nie narzucam z góry. Chyba że jakiś pełnomocnik przegina.\nCała to nowelizacja KPC i KPK i zapowiadane przyspieszenie procesów - to dowód na intelektualny uwiąd speców z ministerstwa. Niczego to nie przyspieszy. A do tego te deklaracje odnośnie terminów - tylko się śmiać.\nAle cieszę się na te formularze pisemnych uzasadnień. Może być wesoło.\nW Polsce nie da się juz - przy tym systemie - przyspieszyć postępowań sądowych. To już jest maksymalne tempo - utrzymujące nas w średniej UE.\nJeśli chcemy je przyspieszyć to trzeba zrobić to systemowo, a nie kosmetycznymi zmianami.\nJeśli każdy obywatel z każdą bzdurą będzie mógł biegać do sądu i w każdej bzdurnej sprawie od każdej decyzji sądowej będzie mu przysługiwało zażalenie - to nic się nie zmieni.\nPrzede wszystkim - trzeba ograniczyć kognicję sądów i zahamować wpływ spraw, w tym tych bzdurnych lub całkowicie bzdurnych. Kiedy pomagałem w wydziale cywilnym - sądziłem sprawy o 2,37 zł!!! I to już po odwołaniu od nakazu wydanego przez tzw. e-sąd!!!\nPoza tym trzeba przebudować system. Stworzyć system, w którym sędzia zajmuje się tym, do czego jest powołany, czyli orzekaniem. Tymczasem ponad połowę mojego czasu zajmuje wszystko tylko nie to. Kiedy mój kolega, który zajmuje się postępowaniem wykonawczym jest na urlopie, zastępuję go. I większość tego co robię to podpisywanie różnych zawiadomień i zarządzeń, które mógłby robić urzędnik. Czy zarządzenie o wysłaniu odpisu prawomocnego wyroku naprawdę potrzebuje podpisu sędziego? I tak dalej.\nA jeśli - najwidoczniej - te smutasy z MS nie są w stanie wymyślić takiego systemu to może czas zrobić to, co jest nieuchronne. Zwiększyć ilość etatów sędziowskich, urzędniczych i asystenckich? O podwyżkach dla urzędników i asystentów nie wspominając - ponieważ ich wynagrodzenia to żenada.\nKiedyś, na początku tej kadencji, byłem na spotkaniu z wiceministrem Piebiakiem. Jakież wizje reform snuł. Łolaboga! Gdyby choć połowę tego udało się zrealizować (a prawie cztery lata to sporo czasu na zaawansowanie prac i wdrożeń), to moglibyśmy mieć już zalążki jakiegoś nowoczesnego systemu.\nAle, po ponad trzech latach, zostało z tego tylko kolesiostwo, przejmowanie sądów i bałagan większy niż dotychczas.\nCzyli standard. Oni by chcieli mieć model francuski bez odciążenia sędziów od biurokracji. Że bez ograniczenia wpływu obecna ilość ludzi niczego nie zrobi szybciej (a wpływ stale narasta), to wie każdy rozsądny człowiek, w tym, podejrzewam, także obecni ministrowie. Ale dać więcej etatów? Więcej pieniędzy zatrudnionym obecnie urzędnikom i asystentom? Po co? Lepiej wieszać na nich psy za niską wydajność przy stale rozszerzanym zakresie obowiązków i trzymać nieobsadzone 8% wakatów sędziowskich.\nPomijam już, że sal rozpraw jest ograniczona iloćć, a jak wszyscy świadkowie będą słuchani na jednej rozprawie (do czego ma zmierzać znowelizowane KPC), to potrwa ona z 5 godzin. To na pewno przyspieszy rozpoznawanie spraw!\nWysłany: 2019-03-14, 19:44\nRomek, coś słabo ci kariera idzie. Patrz i ucz się.\nOficjalne potwierdzenie, że od kwietnia sędzia z trzytygodniowym stażem kierować będzie działdowskim Sądem Rejonowym uzyskaliśmy dziś w SO w Elblągu.\n- Potwierdzam, że dziś z Ministerstwa Sprawiedliwości otrzymaliśmy informację, że sędzia Marcin Czapski od dnia 1 kwietnia obejmie funkcję prezesa Sądu Rejonowego w Działdowie - mówi Onetowi rzecznik Sądu Okręgowego w Elblągu sędzia Tomasz Koronowski. Działdowski "rejon" podlega "okręgowi" w Elblągu. - Pan sędzia Czapski prezesem mianowany został na cztery lata, czyli na pełną kadencję - mówi rzecznik SO w Elblągu.


lody jak często jeść - wszystko na temat lody jak często jeść w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : lody jak często jeść (8)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia lody jak często jeść. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku lody jak często jeść) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem lody jak często jeść posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania lody jak często jeść jesteśmy w stanie zaprezentować Ci lody jak często jeść materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 24.09.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Wtorek 21.08.2012. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania lody jak często jeść ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu lody jak często jeść.


www.remuszko.pl Profesor Ceremużyński\n(w czwartą rocznicę śmierci)\n(w drugą rocznicę śmierci)\nJako człek od prawie czterdziestu lat parający się piórem, nie raz zastanawiałem się, czy w ogóle jest możliwe napisanie interesującej oryginalnej książki, jeśli nie ma się wybitnego czysto literackiego talentu? Zwłaszcza że w ciągu ostatnich kilku tysięcy lat beletrystycznie wykorzystano już absolutnie każdy pomysł i temat… Lecz wyszło mi, że nil desperandum, ponieważ w jednej dziedzinie wszystko zawsze będzie nowe, jedyne i niepowtarzalne. To są osobiste relacje z własnych przeżyć. Z tego, co się samemu widziało, słyszało, polizało, powąchało i dotknęło.\nLeszek Ceremużyński - człowiek niezwykły - zamieścił takie arcyciekawe prywatne sprawozdanie w książce “Medycyna. Świat. Ludzie.” Lecz też - jak na niezwykłego człowieka przystało - zrobił coś więcej w tym stylu: zebrał i zredagował życiowe wspomnienia kilkudziesięciu koleżanek i kolegów, z którymi w roku 1950 rozpoczynał studia na warszawskiej Akademii Medycznej. Drugie wydanie tej książki ukazało się latem bieżącego roku, przy znaczącym udziale małżonki, pani profesor Krystyny Cedro-Ceremużyńskiej, której kobiecą rękę już na pierwszy rzut oka widać w pięknie dopieszczonej ilustrowanej edycji:\n…Co pięć lat absolwenci pierwszego kursu Akademii Medycznej w Warszawie spotykają się na trwającym przez dwa dni zjeździe pod buńczucznym hasłem: “Jeszcze w zielone gramy!”\n…Jak wielki potencjał tkwił w tych młodych ludziach, których nie złamały trudne czasy, widać po ich dokonaniach zawodowych. Jedni walczyli najpierw z ogromną ówczesnie w Polsce śmiertelnością niemowląt i dzieci, inni organizowali ochronę zdrowia w dalekich krajach Afryki i Azji, jeszcze inni zrobili głośne kariery akademickie. Wszyscy leczyli tysiące chorych. I przekazywali swą wiedzę następcom - napisał w przedmowie prof. Ceremużyński. Najlepszą zaś recenzencką pigułkę dał chyba Stefan Bratkowski: Nikt nie ma tyle do opowiedzenia o człowieku co lekarze…\nDawna warszawska Akademia Medyczna zwie się dziś Uniwersytetem Medycznym, a jej nowoczesny gmach główny stoi przy Trojdena róg Żwirki (wiem, bo byłem tam niedawno na inauguracji roku akademickiego). Myślę, że książka “Jeszcze w zielone gramy” byłaby znakomitym okazjonalnym prezentem od Uczelni dla wszystkich odwiedzających ją gości : - )\nP.S. Gdyby ktoś chciał dowiedzieć się czegoś więcej - to tu jest link do wydawnictwa.\n(w pierwszą rocznicę śmierci)\nTo prawda, że każdy jest wyjątkowy - ale też wszyscy jakoś tam układamy się na krzywej Gaussa, zwanej rozkładem normalnym, a popularnie krzywą dzwonową. Ludzi wybitnych można odnaleźć na niewielkich (kilka procent) skrajnych odcinkach tej krzywej. O tym, czy ktoś jest wybitnym fizykiem, mogą kompetentnie orzec raczej tylko fizycy; lekarzem - raczej tylko lekarze (i pacjenci!); ale o wybitnej osobowości człowieka jako takiego mogę kompetentnie orzec sam, bo w swym już prawie półwiecznym dorosłym życiu miałem okazję przyglądać się z dystansu, z bliska i bardzo z bliska dosłownie tysiącom bardzo różnych ludzi.\nI to jest pierwsza refleksja, która nasuwa mi się, gdy wspominam Pana Profesora Leszka Ceremużyńskiego dziś, w pierwszą rocznicę jego śmierci.\nDruga uwaga dotyczy książki, którą Profesor zdążył wydać niemal dosłownie w ostatniej chwili (jak dziś to wiemy), i której lekturę polecam gorąco. Książka nosi tytuł "Medycyna. Świat. Ludzie", a ja, na użytek tego wspomnienia, dałbym podtytuł: w moim niesłychanie ciekawym i bogatym życiu. Tej książki nie da się porządnie zrecenzować, bo to tak, jakby się próbowało słowami oddać symfoniczną muzykę albo wielki film. To świetny gwiazdkowy prezent dla ludzi myślących (lecz raczej nie dla młodej młodzieży - tak sądzę). Oto link.\nPo trzecie, pragnę dziś zadedykować Panu Profesorowi przejmującą "Wyspę", skomponowaną i śpiewaną przez Ryszarda Rynkowskiego do słów (i dla...) Andrzeja Waligórskiego.\nNa koniec zaś proszę rzucić okiem - ale już suchym... - na poniższą stroniczkę poważnej i solennej "Kardiologii Polskiej" oraz na zamieszczony na dole dopisek. Dla mnie jest to nie tylko droga pamiątka osobista, lecz też świadectwo wielkiego poczucia humoru i charakterystycznego façon d'être Leszka Ceremużyńskiego:\n…Z okazji Jubileuszu 35-lecia Kardiologii w Szpitalu Grochowskim, mamy zaszczyt zaprosić Sz.P. Red. Stanisława Remuszkę na uroczystość, która odbędzie się w piątek 27 listopada 2009 w godzinach 12-15. Program: powitanie Gości, historia i współczesność Kardiologii w Szpitalu Grochowskim, refleksje Założyciela Kliniki Kardiologii - Profesora Leszka Ceremużyńskiego, przemówienia Gości, prezentacja Kliniki, występ muzyczny, poczęstunek…\nJechałem na to spotkanie z ciekawością i radością, ciesząc się zwłaszcza na uściśnięcie dłoni pana profesora Leszka Ceremużyńskiego i na chwilę rozmowy z tym zupełnie niezwykłym renesansowym człowiekiem, który z jakichś względów od lat darzył mnie swą prywatną życzliwą uwagą. Ale pierwsze powitalne słowa otwierającego uroczystość profesora Andrzeja Budaja zmroziły wypełnioną salę. Wszyscy wstali, zapadła martwa cisza, i w życiu nie widziałem ludzi tak zszokowanych. Przecież jeszcze wczoraj… Lecz na ekranie pojawiła się znajoma wyrazista twarz, a napis obok oficjalnie ogłosił: Leszek Ceremużyński, 1932-2009. Jak to: 2009? Ano tak…\nTylko udar, zator albo zawał zabijają nagle. Profesor - światły lekarz-kardiolog, wiedzący o sobie i dbający o siebie - nie mógł odejść nagle. A jednak to zrobił. Był Profesor gorącym polskim patriotą i głęboko wierzącym katolikiem; wychodzi na to, że Ten, któremu ufał, wcale nie uważa znanej modlitwy - Od nagłej i niespodziewanej śmierci zachowaj mnie, Panie! - za słuszną. Przynajmniej w odniesieniu do niektórych ludzi…\nWciąż jest piątek 27 listopada 2009. Chcę napisać więcej, ale nie mogę. Musi upłynąć czas. Przepraszam.\nP.S. Sobota, 28 listopada. Pogrzeb Profesora odbędzie się w poniedziałek 7 grudnia na cmentarzu w podwarszawskich Pyrach (10:30 wystawienie trumny, 11:00 msza św.; potem złożenie zwłok do grobu rodzinnego)\nWarszawa, 30 grudnia 2002\nJako obywatel, gorąco proszę Pana Prezydenta o uhonorowanie profesora Leszka Ceremużyńskiego Orderem Orła Białego.\nRozmaite zasługi kilkudziesięciu osób wyróżnionych po roku 1989 najwyższym polskim odznaczeniem łączy jedno: są najwyższe właśnie. Dewiza Orderu brzmi: „Za Ojczyznę i Naród”. Leszek Ceremużyński położył najwyższe z możliwych zasług dla Polski: w ciągu ostatnich kilkunastu lat dosłownie ocalił życie i dał zdrowie wielu tysiącom Polaków.\nProfesor Ceremużyński jest szeroko znanym w kraju i za granicą kardiologiem, ale nie jego naukowy dorobek jest - tu - najważniejszy. Sądzę, że opus maximum Profesora, to absolutnie unikatowe i bezcenne przedsięwzięcie natury organizacyjnej.\nNad Wisłą w ciągu roku odchodzi z tego świata około trzysta sześćdziesiąt tysięcy osób. Prawie połowę przyczyn wszystkich zgonów stanowią choroby układu krążenia. Przy tak dużych liczbach, jeden procent to dla polskiej kardiologii niemal tysiąc osiemset ludzkich istnień, a słowa „około”, „niemal” lub „prawie” oznaczają co roku życie lub śmierć nawet kilkunastu tysięcy rodaków. Hipotetyczna obniżka wskaźnika umieralności o ten sam odsetek uratowałaby wielokroć więcej „sercowców” niż jakichkolwiek innych chorych.\nPojedynczy lekarz (kardiolog, kardiolog interwencyjny, kardiochirurg), choćby najsławniejszy, najpracowitszy i najbardziej utalentowany na świecie, jest w stanie ocalić życie najwyżej paru chorym dziennie. Profesor Ceremużyński w 1987 roku wymyślił skuteczny i oryginalny sposób, by te możliwości cudownie rozmnożyć.\nOd piętnastu lat w warszawskim Teatrze Polskim każdej wiosny odbywa się przedziwny spektakl. Z całego kraju zjeżdża prawie tysiąc widzów: przede wszystkim szeregowi lekarze-praktycy różnych specjalności z rejonowych przychodni i szpitali; są także naukowcy, szefowie placówek zdrowotnych, profesorowie. By pozostać przy teatralnej terminologii: główne role w przedstawieniu gra zespół bezpośrednich współpracowników Leszka Ceremużyńskiego, wsparty na scenie gościnnymi popisami najwybitniejszych polskich znawców „sercowych spraw”. Stałą treścią wyreżyserowanej przez Profesora sztuki są najważniejsze zdobycze światowej kardiologii z ostatniego roku oraz najnowsze międzynarodowe standardy postępowania z chorymi.\nO czym mówię? O tym, że profesorowi Ceremużyńskiemu udało się stworzyć - być może jedyną w swoim rodzaju na świecie - formułę dydaktyczną, dzięki której najnowsza wiedza z międzynarodowego medycznego Olimpu jest skutecznie i bez opóźnień przekazywana wprost „pod strzechy”! Tradycyjnymi metodami zajęłoby to lata, kosztowało krocie i dotarło może do jednej dziesiątej pożądanych odbiorców. Do Teatru Polskiego lekarze co roku walą drzwiami i oknami (otrzymanie imiennego zaproszenia uchodzi za zaszczyt), chłoną informacje niczym gąbka, objuczeni materiałami rozjeżdżają się do domów, i już od następnego dnia mogą lepiej pomagać swoim pacjentom.\nZ przekonaniem sparafrazuję Wojciecha Trojanowskiego: szkoda, że Pan Prezydent tego nie widział! Choć „przedstawienie” jest „grane” cały dzień - do końca nikt nie wychodzi, podczas „antraktów” toczą się zażarte kuluarowe spory, a gdy w kilku tematycznych „aktach” występują główni „aktorzy”, na widowni panuje cisza jak makiem zasiał. Potem w ruch idą reflektory i diaskopy, mistrzowie kardiologii przy świadkach fechtują się opiniami, padają pytania z sali, a po szczególnie celnych komentarzach czy puentach zrywają się huraganowe brawa. Nad wszystkim, niczym Kantor, czuwa z boku sceny profesor Ceremużyński ze swym inspicjenckim mikrofonem...\nCzyżby w dydaktyce szło przede wszystkim o scenerię i rekwizyty? Chyba nie, gdyż - w powszechnej ocenie uczestników tych niezwykłych obrad - główną zaletą całego spectaculum, jego świadomie zaprojektowaną cechą immanentną i naczelną, jest wyjątkowa jasność wystąpień i ilustracji oraz ich merytoryczna spójność i kompletność. Innymi słowy, tego dnia tysiąc polskich lekarzy bierze udział w popularyzacji najwyższego lotu, w wewnątrzśrodowiskowym intensywnym kształceniu na najwyższym profesjonalnym poziomie. Niektórzy słuchacze i widzowie mówią wręcz o bezcennym „doładowaniu akumulatorów” skondensowaną dawką najświeższej, podanej na talerzu wiedzy, której na własną rękę nigdy by nie zdobyli.\nWarszawska Konferencja Kardiologiczna trwa jeden dzień, ale przygotowania do niej - długie miesiące. Merytoryczna selekcja setek fachowych prac, dobór właściwych wykładowców i gości, skonstruowanie arcyklarownych przezroczy, druk poglądowych materiałów, wreszcie scenograficzna i reżyserska synteza całości - to gigantyczna robota, której większość Profesor wykonuje osobiście. Nie wiadomo, jak to jest możliwe, skoro Leszek Ceremużyński od lat kieruje jednocześnie Kliniką Kardiologii w Szpitalu Grochowskim, redaguje cieszący się międzynarodowym prestiżem miesięcznik „Kardiologia Polska”, prowadzi badania naukowe, publikuje w prasie codziennej i fachowej, ma stałe zajęcia dydaktyczne, występuje na zagranicznych kongresach, udziela się w lokalnym samorządzie etc., etc., że o prozaicznym leczeniu ludzi nie wspomnę. Niektórzy mówią, że Profesor po prostu nie sypia. Może?\nTylko osiągnięcia nauki i techniki są niezależne od konkretnych osób (w powszechnym mniemaniu, gdyby penicyliny nie odkrył Fleming, wpadłby na jej trop inny badacz; gdyby na świat nie przyszedł Bell, telefon skonstruowałby inny wynalazca). Odwrotnie z artystami: nikt zamiast Buonarottiego nie wyrzeźbiłby „Piety”, a bez Szopena nigdy nie moglibyśmy zachwycać się „Deszczowym Preludium”. Skoro tak, to prof. dr hab. med. Leszek Ceremużyński jest bez wątpienia urodzonym artystą! Nikt oprócz niego nie napisałby i nie wyreżyserował sztuki, która od piętnastu lat, w coraz to świetniejszych aranżacjach, nie schodzi z afiszy Teatru Polskiego, ciesząc się z każdym rokiem coraz większym powodzeniem wdzięcznych widzów!\nW Polsce w ciągu ostatnich dwunastu lat wskaźnik umieralności na choroby układu krążenia obniżył się o pięć procent. W liczbach bezwzględnych oznacza to, że w samym tylko roku 2003 będzie cieszyło się życiem o blisko dziesięć tysięcy osób więcej niż w roku 1990. To duży sukces polskiej medycyny i polskiej służby zdrowia. A przecież statystyki nie uwzględniają rzesz tych obywateli, którzy wskutek zastosowanej wobec nich profilaktyki lub terapii nie uskarżają się na swoje zdrowie.\nJaką część tego sukcesu Polacy zawdzięczają niezwykłej inicjatywie Leszka Ceremużyńskiego? Tego nigdy nie będzie wiadomo. Kto ratuje jedno życie, ratuje cały świat. Ile światów ocalił Profesor?\nMam nadzieję, że Pan Prezydent - były redaktor naczelny, znakomicie władający na co dzień dobrą polszczyzną - nie weźmie mi za złe lekkiego stylu tego uzasadnienia. Tradycyjne w takich wypadkach opinie i rekomendacje dopiszą z ochotą - jestem tego pewien - luminarze polskiej medycyny (a także przedstawiciele wielu różnych środowisk, gdyż Profesor, jako człowiek iście renesansowy, przejawia swą intelektualną aktywność w bardzo różnych dziedzinach).\nDla jasności: nie byłem i nie jestem pacjentem profesora Ceremużyńskiego. Po prostu, jako dziennikarz zajmujący się również problematyką medyczną, w pewnym momencie zetknąłem się z Kimś Niezwykłym i z fragmentami jego niezwykłych życiowych dokonań. Teraz, działając w pełnej dyskrecji wobec Profesora oraz wyłącznie w swoim prywatnym imieniu, chcę z przekonaniem zwrócić uwagę Głowy mojego Państwa na wybitną postać Leszka Ceremużyńskiego - wyjątkowego lekarza i szczerego patrioty, którego zasługi dla Rzeczpospolitej, mierzone życiem i zdrowiem Jej obywateli, są godne doprawdy najwyższego podziwu i szacunku.\nZ głębokim respektem oraz dobrymi życzeniami dla Pana i Jego Małżonki na cały 2003 rok\n[W charakterze didaskaliów podaję archiwalnie, że moja prośba trafiła kolejno do kancelarii prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego (30.12.02), potem do kanclerza kapituły Orderu prof. Barbary Skargi (10.04.03), którą miałem przyjemność od lat znać osobiście, później do kancelarii premiera Leszka Millera (10.05.03), na koniec zaś do sekretariatu ówczesnego ministra zdrowia Leszka Sikorskiego (28.05.03)]\nWarszawa, 28 maja 2003\nW grudniu 2002 zwróciłem się do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej pana Aleksandra Kwaśniewskiego o nadanie panu profesorowi Leszkowi Ceremużyńskiemu Orderu Orła Białego. W odpowiedzi Kancelaria Prezydenta poinformowała mnie (pismo załączam), że Prezydent jest wprawdzie Wielkim Mistrzem Orderu, lecz nie nadaje go z własnej inicjatywy; może to uczynić na wniosek Prezesa Rady Ministrów.\nWobec tego w maju 2003 wystąpiłem o to samo do pana Premiera Leszka Millera. Jednakowoż Kancelaria Premiera powiadomiła mnie (to pismo również załączam), że ze względów formalnych rozpatrzenie wniosku - cytuję - będzie możliwe dopiero w przypadku nadesłania stosownej dokumentacji przez Ministra Zdrowia.\nW tym stanie rzeczy pozwalam sobie gorąco prosić Pana Ministra, aby to Pan osobiście zechciał wystąpić z wnioskiem o nadanie profesorowi Leszkowi Ceremużyńskiemu najwyższego polskiego odznaczenia.\nJestem przekonany, że Pan Minister, doskonale znając od lat polskie środowisko medyczne i postacie wybitnych lekarzy, zechce podzielić moją opinię na temat niezwykłych i tak specyficznych zasług Leszka Ceremużyńskiego dla polskiego społeczeństwa. Nie upieram się przy Orle Białym, może bardziej adekwatny byłby akurat Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski. Jedno, moim zdaniem, nie ulega najmniejszej wątpliwości: człowiek, który tak wiele uczynił dla innych, powinien być przez władze mojego państwa symbolicznie doceniony i właściwie uhonorowany. I choć nie jestem rektorem wyższej uczelni ani prezesem stowarzyszenia lekarskiego, to nic, zdaje się, nawet formalnie nie stoi na przeszkodzie, aby mój zwykły szczery obywatelski głos został przez Pana Ministra usłyszany.\nOdwiedzono 775 razy


§ składki krus płacone wstecz – Forum Prawne\nskładki krus płacone wstecz - Forum Prawne\nskładki krus płacone wstecz\nMoja mama jest osobą bezrobotną, nigdy nie pracowała zawodowo. Nie posiada gospodarstwa więc nie opłacała KRUS. Niedawno otrzymała orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Pracownica MOPS zaproponowała by ktoś znajomy ubezpieczył ją w KRUS i po ...\nMoja mama jest osobą bezrobotną, nigdy nie pracowała zawodowo. Nie posiada gospodarstwa więc nie opłacała KRUS. Niedawno otrzymała orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Pracownica MOPS zaproponowała by ktoś znajomy ubezpieczył ją w KRUS i po opłaceniu składek z 5 lat wstecz dostanie rentę. Czy jest to możliwe?\n§ Składki wstecz - ubezpieczenie zdrowotne (odpowiedzi: 1) Witam, Wyjechałem do Niemiec już będąc na studiach. Znalazłem pracę (MiniJob) od 01-11-2012r Zameldowałem się u rodziny od 22-11-2012r...\n§ Niezapłacone składki KRUS hipoteka (odpowiedzi: 3) Witam, mój ojciec nie opłacał składek KRUS więc KRUS wszedł na hipotekę domu. Po pewnym czasie ojciec zaczął spłacać składki, wystosował pismo o...


Odrodzenie apologetyki - Wydawnictwo W drodze\nZamyślenia | W drodze 2004, nr 12\nApologetyka jest potrzebna, aby pokazać, że wiara w religijne świadectwo może być uzasadniona. Musi ona pokazywać kryteria wiarygodności.\nTwierdzenie, że wiara jest łaską, darem od Boga, to dla chrześcijan aksjomat. Począwszy od synodu w Orange w VI wieku, Kościół konsekwentnie nauczał, że wiara od samego początku zależy od działania Ducha Świętego. Jednakże sobory potwierdzają, że wiara nie jest ślepym skokiem w ciemność, lecz aktem w pełni zgodnym z rozumem.\nPrzez wieki teologia chrześcijańska podejmowała wysiłki, aby zachować właściwą równowagę. Wiara jako hojny dar Boga jest wolną i odpowiedzialną decyzją ze strony osoby wierzącej. Łaska Boża nie pomija ani nie niszczy naszych wrodzonych zdolności, lecz kieruje nimi tak, aby mogły działać w jeszcze doskonalszy sposób. Wierzący ma powody ku temu, by wierzyć, dzięki otrzymanemu światłu łaski. W encyklice Fides et ratio Jan Paweł II wielokrotnie stwierdza, że wiara poprzez wyostrzenie wewnętrznego wzroku pozwala umysłowi wznieść się ponad siebie samego, w żaden sposób go nie osłabiając. Poprzez wzmocnienie umysłu wiara umożliwia mu przekraczanie naturalnych ograniczeń.\nTak więc wiara nie jest prostą zdobyczą umysłu, lecz owocem jego wysiłku podporządkowanego słowu Boga, które przychodzi poprzez objawienie. Bóg jako nieskończone źródło tego, co istnieje lub może istnieć, jest nieskończenie większy od wszystkiego, co można wywnioskować z porządku stworzonego. Jego wewnętrzna istota i zamiary są znane jedynie Jemu samemu, o ile nie zechce ich ujawnić. Jednakże ze względu na nas Bóg objawił coś ze swej istoty i swych zbawczych planów po to, abyśmy mogli Go bardziej kochać i lepiej Mu służyć. Wielkim i niedoścignionym objawieniem Boga jest Jego Syn, odwieczne Słowo, które stało się ciałem w Jezusie Chrystusie. Chrześcijanin trwa przy tym żywym i wcielonym Słowie, w którym może znaleźć zbawienie.\nW takiej perspektywie możemy zastanawiać się nad zadaniem apologetyki, racjonalnej obrony wiary. Apologetyka nie może i nie powinna próbować przedstawiać tajemnic wiary, które jak powiedziałem, znajdują się poza zasięgiem ludzkiej wyobraźni i w które wierzy się na podstawie mocy słowa Bożego, pewniejszego niż wszelka logiczna dedukcja. Jednak aby uwierzyć, musimy znaleźć powody, aby uznać, że to, co jest podawane jako słowo Boga, jest nim rzeczywiście. Wyartykułowanie tych powodów w systematyczny sposób jest zadaniem apologetyki.\nZiemskim życiem Jezus dostarczył powodów przemawiających za tym, by w Niego uwierzyć. Wskazywał na swe cuda czynione mocą Bożą, stanowiące wypełnienie proroctw mesjańskich Starego Testamentu. Od początku chrześcijanie uważali samouniżenie się Chrystusa na krzyżu i Jego chwalebne zmartwychwstanie za najważniejszy znak Jego boskiego synostwa. Przez ostatnie dwa tysiące lat apologetycy twierdzili, że jeśli ktoś szuka dowodów, to są one tak liczne, iż zaprzeczanie im byłoby niedorzeczne.\nDyskusja z prądami filozoficznymi\nApologetyka musi wyjść naprzeciw adwersarzom wiary, obecnym w każdym następnym pokoleniu, wszędzie tam, gdzie się oni znajdują. W ciągu pierwszych trzech wieków literatura chrześcijańska miała charakter defensywny. Starała się powstrzymać prześladowania, udowadniając rzymskim urzędnikom, że chrześcijanie są dobrymi obywatelami, którzy przestrzegają praw i modlą się za cesarza. W ciągu kolejnych kilku wieków nastąpił zdecydowany zwrot w kierunku obalania poglądów filozofów twierdzących, że stoicyzm i neoplatonizm mogą dostarczyć wszystkiego, czego potrzeba do szczęśliwego życia. W średniowieczu chrześcijańscy apologeci kierowali swą uwagę na żydów i muzułmanów, argumentując, że Jezus, w przeciwieństwie do Mahometa, wypełnił proroctwa mesjańskie Starego Testamentu. We wczesnych czasach nowożytnych apologetyka musiała zmierzyć się z nowymi prądami filozoficznymi. Z jednej strony starała się obalać poglądy sceptyków, którzy skłaniali się ku twierdzeniu, że rozum nie może powiedzieć niczego o Bogu, duszy i nieśmiertelności. Z drugiej strony dyskutowała z racjonalistami, którzy utrzymywali, że ludzki rozum jest w stanie udowodnić tak wiele w odniesieniu do tych rzeczywistości, iż żadne objawienie nie jest potrzebne.\nW XIX wieku apologetyka chrześcijańska przeszła kolejną zmianę. Odpowiadała na poglądy przedstawicieli nauk przyrodniczych i szkoły krytyki historii. Zaatakowali oni wiarygodność Biblii na podstawie tego, co uważali za naukowe i historyczne podwaliny. Apologeci musieli wykazywać, że nowe odkrycia dotyczące początków istnienia wszechświata i ludzkości w żaden sposób nie umniejszają roli Boga jako Stworzyciela. Udowadniali też, że nowoczesna krytyka historii nie unieważnia biblijnego opisu czynów i słów Boga, stanowiących Objawienie.\nOkoło połowy XX wieku apologetyka prawdopodobnie po raz pierwszy uzyskała złą sławę wśród samych chrześcijan. Organizacje takie, jak Catholic Evidence Guild (Stowarzyszenie Świadectw Katolickich) oraz Catholic Truth Society (Towarzystwo Prawdy Katolickiej) nagle zniknęły ze sceny. Kursy apologetyki, które były podstawą nauczania religijnego w kolegiach i seminariach, zarówno protestanckich, jak i katolickich, zostały skreślone z planu studiów. W ich miejsce pojawiła się nowa dyscyplina znana pod nazwą teologii fundamentalnej. W przeciwieństwie do apologetyki nie próbowała zwracać się do niewierzących, lecz zadowalała się analizą prowadzoną na potrzeby wierzących, mówiąc o tym, w jaki sposób Bóg doprowadza ludzi do akceptacji Jego słowa.\nJak doszło do tego nagłego upadku? Można podać cztery podstawowe przyczyny. Źródłem niepopularności apologetyki była przede wszystkim jej własna przesada. Sposób, w jaki uprawiało ją wielu myślicieli chrześcijańskich, groził wchłonięciem przez nią prawie całej teologii. W niektórych przypadkach, idąc zbyt daleko, rościła sobie prawo do udowadniania, opierając się na przekonujących argumentach, nie tylko wiarygodności, lecz także prawdy chrześcijańskiego objawienia. Spotykając się z historykami na ich własnym gruncie, szwajcarski kapucyn Hilarin Felder utrzymywał, że Ewangelie mają „w pełnym zakresie i w najściślejszym tego słowa znaczeniu historyczny autorytet i naukowe dowody”. Następnie zaś stwierdzał ku swemu zadowoleniu, mniej zaś ku zadowoleniu czytelników, że „jedynie takie studium Chrystusa, które wyznaje mesjańskość oraz boskość naszego Zbawiciela, może rościć sobie prawo do zgodności z duchem chrześcijaństwa i uznane zostać za stosujące metodę naukową. Każda koncepcja chrystologiczna, która uznaje Jezusa za zwykłego człowieka, patrząc z historycznego punktu widzenia, jest absurdalnym wymysłem”. Na apologetykę padło podejrzenie, że obiecuje więcej, niż jest w stanie udowodnić, i manipuluje faktami, aby uzasadnić wymagane wnioski. Nie zawsze apologetyka unikała wady, którą Paul Tillich nazwał „świętą nieuczciwością”.\nDrugą jej wadą była skłonność apologetów do poprawiania doktryny chrześcijańskiej w taki sposób, aby była ona łatwiejsza do przyjęcia przez świecki umysł. Liberalni teologowie protestanccy, porzucając wysiłek udowodnienia boskości Chrystusa, zadowolili się rozmytą wersją wiary, według której Chrystus nie był nikim więcej niż najwyższym autorytetem etycznym, który wpoił zasady miłości Boga i bliźniego. Apologetycy ci przestali bronić ponadnaturalnych wydarzeń, takich jak dziewicze narodzenie Jezusa, Jego cuda i chwalebne zmartwychwstanie. Reagując na to odejście od ortodoksji, Karl Barth, wielki szwajcarski teolog protestancki, stwierdził, że apologetyka z samej swej istoty prowadzi do kompromisu z niewiarą. Oskarżał apologetów, że pragnąc uczynić Ewangelię wiarygodną, wychodzą na pole bitwy, powiewając białą flagą, i w efekcie rezygnują z podstaw wiary.\nKrytyka ze strony Bartha zawierała zbawienne ostrzeżenie. Część literatury katolickiej praktykuje dziś rodzaj doktrynalnego minimalizmu. Starając się pokazać, jak niewiele potrzeba, by wierzyć, taka apologetyka sprawia wrażenie, że wiara jest bardziej ciężarem niż przywilejem. Jeśli wiarę przykroi się w maksymalnym stopniu, tak jak sugeruje to opisywane podejście, czytelnik zaczyna się zastanawiać, dlaczego w ogóle oczekiwać od kogoś znoszenia jej trudów?\nTrzecią pokusą apologetów jest podkreślanie znaczenia ludzkiej aktywności kosztem łaski. Piszą oni czasami w taki sposób, jakby możliwe było przekonanie siebie samego do wiary. W reakcji na to wypaczenie niektórzy protestanci popadli w drugą skrajność. Opierając się na przekonaniu, że ludzka natura jest całkowicie zniszczona przez grzech pierworodny, twierdzili, że nie odgrywa ona żadnej roli w zbliżaniu się do wiary. Nadając doktrynie o usprawiedliwieniu przez samą wiarę nową interpretację, odrzucili apologetykę jako próbę samousprawiedliwienia się grzesznego człowieka bez pośrednictwa łaski. Takie wychwalanie ślepej wiary często występuje razem ze skrajnym predestynacjonizmem. Według tego ujęcia Bóg udziela wiary tylko tym, których przeznaczył do zbawienia, resztę zaś rodzaju ludzkiego skazuje na wieczną zagładę. W takich fideistycznych ramach apologetyka byłaby zupełnie bezcelowa. Katolicy przynajmniej nie idą tą drogą, ponieważ Kościół naucza, że Bóg oferuje swą łaskę wszystkim, nie zmuszając nikogo do wierzenia. Wiara, tak jak to powiedziałem wcześniej, jest w pełni ludzkim działaniem podjętym z pomocą łaski.\nZauważany ostatnio brak popularności apologetyki nie bierze się wyłącznie z teologicznych przekonań, takich jak trzy opisane powyżej. Czynniki socjologiczne także mają znaczenie. W społeczeństwie pluralistycznym, wiara religijna jest uważana za czynnik powodujący podziały. Chrześcijanie, aby uniknąć konfliktów, często uciekają się do wymówki, że ludziom należy dać wolność w decydowaniu o tym, w co chcą wierzyć. Nie można nikogo przekonywać do wiary, powiadają. Nawet podniesienie kwestii prawdy w religii jest uważane za coś niewłaściwego.\nTakie unikanie kontrowersji, chociaż wydaje się miłe i uprzejme, w rzeczywistości jest podstępne. Skutek jest taki, że religia zostaje zepchnięta ma margines tak dalece, iż ludzie nie mają już odwagi zabierać publicznie głosu w jej sprawie. To uprywatnienie wiary wpływa destrukcyjnie na wierzących. Jeśli uważamy, że nie jest ważne, aby inni słyszeli chrześcijańskie zwiastowanie, w nieunikniony sposób zaczynamy kwestionować jego znaczenie dla nas samych. Skutkiem jest masowy spadek zainteresowania nauczaniem religijnym. Niechęć osób wierzących do obrony wiary spowodowała pojawienie się zbyt dużej liczby mętnie myślących i apatycznych chrześcijan, którzy w niewielkim stopniu przejmują się tym, w co należy wierzyć. Ich mało entuzjastyczne chrześcijaństwo dalekie jest od tego, które wyznawali apostołowie i męczennicy. Jest to raczej zwyrodniały odrost autentycznego chrześcijaństwa.\nWidząc, jak wiara słabnie, jeśli zaprzecza się jej racjonalnym podstawom, zaangażowani chrześcijanie powracają dziś do apologetyki. Tytuły najnowszych książek pokazują zmianę klimatu. Jeszcze nie tak dawno temu łatwo można było znaleźć książki o takich tytułach, jak The Bankruptcy of Apologetics (Bankructwo apologetyki) Willarda L. Sperry’ego, Unapologetic Theology (Teologia nieapologetyczna) Williama C. Plachera czy Humble Apologetics (Prosta apologetyka) Johna G. Stackhouse’a juniora. Krzepiący jest fakt, że obecnie pojawiły się nowe tytuły stanowiące alternatywę dla wcześniej wymienionych. W 1990 roku Paul Griffiths opublikował swą starannie przemyślaną pozycję An Apology for Apologetics (Apologia apologetyki), w 2001 roku zaś William A. Dembski i Jay Wesley Richards opracowali zbiór esejów zatytułowany Unapologetic Apologetics: Meeting the Challenges of Theological Studies (Apologetyka nieapologetyczna: Sprostanie wyzwaniom nauk teologicznych). Dwa ostatnie z wymienionych tytułów wskazują na odrodzenie apologetyki.\nW całych Stanach Zjednoczonych widać znaki tego odrodzenia, któremu przewodzą ewangelikalni protestanci. Apologetycy takiego pokroju, jak Norman L. Geisler, William Lane Craig czy J. P. Moreland publikują dziś prace naukowe na temat teologii naturalnej oraz dowodów wiary chrześcijańskiej. Inaczej niż liberalni protestanci z wcześniejszego okresu podkreślają oni ortodoksję, w bezkompromisowy sposób broniąc podstawowych prawd chrześcijańskich dotyczących Trójcy Świętej, wcielenia, pokuty oraz cielesnego zmartwychwstania Jezusa. Ich metoda skutkuje. Kościoły, które łączą troskę o ortodoksję z żarliwą apologetyką, rozrastają się. Ich seminaria przyciągają wielkie rzesze pełnych entuzjazmu studentów.\nPodobne odrodzenie następuje, choć nieco wolniej, w kręgach katolickich. Wielu z czołowych orędowników odrodzenia apologetyki to konwertyci z innych wyznań chrześcijańskich, szczególnie z Kościołów ewangelikalnych. Peter Kreeft z Boston College uprawia apologetykę bliską tej reprezentowanej przez wspomnianych wyżej protestantów ewangelikalnych. Scott Hahn i wielu innych wykładowców franciszkańskiego uniwersytetu Steubenville w stanie Ohio śmiało głosi, że protestancka Biblia wskazuje na prawdę wiary katolickiej. EWTN, telewizja założona przez Matkę Angelikę, nadaje odnoszące duży sukces programy poświęcone apologetyce popularnej. Karl Keating, prowadzący w San Diego instytut Catholic Answers (Katolickie odpowiedzi), zrobił już wiele, aby zatrzymać falę przejść osób pochodzenia hiszpańskiego do fundamentalistycznych sekt protestanckich. Także wśród angielskich konwertytów na katolicyzm, żyjących w XX wieku, takich jak G. K. Chesterton, Ronald Knox czy Arnold Lunn, widać odnowę zainteresowania apologetyką. Wielu innych konwertytów publikuje historie swego dochodzenia do wiary.\nWysiłki te spotykają się oczywiście z pewnym krytycyzmem płynącym z wnętrza Kościoła katolickiego. Wspomniani autorzy są oskarżani o posiadanie czarno–białej wizji objawienia, o poprawianie tekstów i o triumfalizm. Oskarżenia te trzeba rozważyć. Jeśli płyną one z mentalności, która minimalizuje element doktrynalny wiary lub cofa się przed każdym rodzajem konfrontacji, krytyki takiej prawdopodobnie nie należy brać pod uwagę. Apologetyka musi być nieco kontrowersyjna. Powinna otwarcie bronić nauczania Kościoła.\nWspółczesna apologetyka stosuje wiele metod. Tak zwane „podejście klasyczne” opiera się na wzorcach znanych od XVII wieku. Wpierw stosuje się tu filozofię, aby udowodnić istnienie Boga i możliwość objawienia. Następnie zwraca się ku historiografii, aby potwierdzić biblijny opis historii zbawienia i jej kulminacji w Jezusie Chrystusie. Takie podejście może być dosyć skuteczne w stosunku do czytelników, którzy świetnie znają filozofię i którzy już trochę interesują się Pismem Świętym. Metodę tę należy jednak stosować z umiarem.\nW przypadku teologii naturalnej należy działać z ostrożnością przy opieraniu się na intuicji bytu, która dostarcza solidnej bazy dla tradycyjnej metafizyki. Jeśli ktoś próbuje udowodnić istnienie Boga, stosując metody nauki empirycznej czy czysto pojęciowej logiki, dowody takie nie wytrzymają wnikliwego badania. Zajmując się świadectwami biblijnymi objawienia, niektórzy współcześni apologeci, podobnie jak ich poprzednicy sto lat temu, próbują ustalić historyczność cudów biblijnych na podstawie obiektywnej metody historycznej. Nie mam zamiaru krytykować takich prób. Sceptyczni historycy na próżno starają się zaprzeczać świadectwom, że Jezus przypisywał sobie boskość oraz że powstał cieleśnie z martwych. Nie można jednak oczekiwać, aby podejście oparte na świadectwach przekonało tych historyków, którzy wykonują swój fach, opierając się na agnostycznych lub ateistycznych założeniach. Potwierdzą oni, że Jezus istniał i poprzez swe nauczanie i cuda przyciągnął do siebie grupę oddanych uczniów. Zaprotestują jednak, twierdząc, że za pomocą tej metody nie da się niczego powiedzieć o tym, co ponadnaturalne. Nie potraktują poważnie twierdzeń, że Jezus narodził się z matki dziewicy lub że powstał z grobu i wstąpił do nieba w swym zmartwychwstałym ciele. Apologetyka, aby pokonać zastrzeżenia zgłoszone przez filozofię analityczną i świecką historiografię, musi zmienić swe podstawy. Musi znaleźć sposób, przez który będzie można doprowadzić ludzi do uznania tego, co w przeciwnym wypadku odrzuciliby jako niemożliwe do obrony.\nTę kwestię, podobnie jak wiele innych spraw, papież Jan Paweł II poparł w samą porę swym autorytetem. Uważa on, że najlepszym sposobem, by obudzić świat z jego metafizycznego snu jest personalizm. Rozpoczyna on swoje argumenty za istnieniem Boga nie od refleksji nad skończonością, zmiennością, przypadkowością i porządkiem wszechświata, tak jak tradycyjnie postępowano, lecz od refleksji nad pragnieniem ludzkiego serca, którego dążeniem jest jedność z tym, co boskie. Według niego ludzie zostali stworzeni dla transcendentnej prawdy, która jest osobą. Mówi Ona o sobie samej „Ja jestem prawdą”. Kościół jest miejscem, w którym osoby tworzą ze sobą wspólnotę w Jezusie Chrystusie. W ten sposób Papież przedstawia intersubiektywną i interpersonalną wersję chrześcijaństwa, która może być bardzo atrakcyjną alternatywą dla czytelników, cierpiących na anonimowość współczesnego kolektywizmu bądź izolację obecnego indywidualizmu.\nW swoim programie nowej ewangelizacji nakreślonym w encyklice Redemptoris missio Papież przypomina swym czytelnikom, że świat poszukuje dziś nie tyle argumentów, ile świadków — ludzi wierzących świadczących swym słowem i czynem o Panu Jezusie, z którym spotkali się poprzez doświadczenie wiary. Według słów Papieża zawartych w encyklice Fides et ratio, „wiara w porównaniu ze zwykłym poznaniem opartym na oczywistych dowodach jawi się często jako rzeczywistość bogatsza o pewien ludzki wymiar, wiąże się bowiem z relacją międzyosobową i angażuje nie tylko osobiste zdolności poznawcze, ale także głębiej zakorzenioną zdolność zawierzenia innym ludziom, nawiązania z nimi trwalszej i ściślejszej relacji”. Uważam, że ten akcent położony na osobiste zaufanie zawiera ogromną obietnicę dla odnowy apologetyki.\nW ostatnich stuleciach apologetyka koncentrowała się głównie na tym, w jaki sposób docieramy do Boga. Opierała się na quasi–naukowych metodach badawczych, które zawdzięczamy w większym stopniu Kartezjuszowi, Locke’owi i Spinozie niż modlitewnym poszukiwaniom takich osób, jak św. Augustyn, św. Anzelm, Pascal czy Newman. W objawionej religii, którą jest chrześcijaństwo, podstawowe pytanie brzmi, w jaki sposób Bóg przychodzi do nas i otwiera przed nami świat znaczeń, niedostępnych dla ludzkich władz poznawczych.\nSugeruję, że odpowiedzią jest świadectwo. Objawienie będące słowem Boga jest formą boskiego świadectwa. Wiara jest co do swej istoty przyjęciem słowa Boga, świadka, który ani nie może oszukać, ani nie może być oszukany. Słowo Boga przychodzi do nas poprzez świadectwo człowieka: proroków i apostołów, natchnionych autorów Pisma Świętego, oraz Tradycję Kościoła, która w wierny sposób przekazuje i interpretuje to, co Kościół otrzymał od Chrystusa i apostołów.\nOd samego początku chrześcijaństwo rozprzestrzeniało się poprzez żywe świadectwo wierzących. Apostołowie byli świadomi, że przekazują przesłanie, które przyszło od Boga. Księga Apokalipsy odnotowuje świadectwo św. Jana, który „poświadcza, że słowem Bożym i świadectwem Jezusa Chrystusa jest wszystko, co widział” (Ap 1,2). Św. Paweł pisze o sobie i o innych apostołach: „Jesteśmy wysłannikami Chrystusa, Bóg kieruje swe wezwanie poprzez nas”. Gratuluje on Tesaloniczanom, że przyjęli Jego nauczanie „nie jako słowo ludzkie, ale — jak jest naprawdę — jako słowo Boga” (1 Tes 2,13). Także dziś wierni muszą oprzeć się na świadectwie.\nOsobiste świadectwo domaga się epistemologii całkiem odmiennej od naukowej, tak jak się ją powszechnie rozumie. Naukowiec traktuje dane jako bierny obiekt, który ma zostać opanowany i znaleźć się w obrębie horyzontów intelektualnych badacza. Interpretacje podawane przez innych nie są przyjmowane na podstawie autorytetu, lecz są testowane poprzez krytyczne badanie. Jednak jeśli postępujemy na podstawie świadectwa, sytuacja jest całkiem odmienna. Wydarzenie ma charakter międzyosobowego spotkania, w którym świadek pełni aktywną rolę, wpływając na nas. Bez zmuszania nas w jakikolwiek sposób do wierzenia świadek wzywa do dobrowolnej zgody, która angażuje osobisty szacunek i zaufanie. Odrzucenie przesłania oznacza odmowę zaufania świadkowi. Zaakceptowanie go oznacza pełne ufności poddanie się jego autorytetowi. W takim stopniu, w jakim wierzymy, wyrzekamy się naszej autonomii i dobrowolnie opieramy się na ocenie innych.\nMetoda apologetyki zarysowana powyżej — teologia naturalna i historia — są przede wszystkim naukowe. Jako filozofowie i historycy traktujemy nasze dane jako coś bezosobowego, co ma znaleźć się w zasięgu naszego świata myśli. Metoda ta jest użyteczna, aby potwierdzić pewne doktryny i poprawić pewne błędy, rzadko jednak prowadzi do nawrócenia. Przejście od niewiary do wiary chrześcijańskiej zawiera nawrócenie na całkowicie nową perspektywę, dlatego świadectwo odgrywa tu niezastąpioną rolę. Poprzez słowo swego świadectwa Bóg może nas przyprowadzić do uznania tego, czego nie moglibyśmy odkryć sami.\nApologetyka jest potrzebna, aby pokazać, że wiara w religijne świadectwo może być uzasadniona. Musi pokazywać kryteria wiarygodności. Niektóre z tych kryteriów zostały już opracowane w innych dyscyplinach. Historycy, dziennikarze oraz sędziowie opierają się na przekazach świadków. Muszą sprawdzać ich wiarygodność, aby uniknąć błędów. Poszukują świadków, którzy mogą coś wiedzieć i którzy nie mają powodów, aby oszukiwać innych. Wolą wcześniejsze źródła, jak najbliższe samych wydarzeń, i takie, które opierają się na relacjach wielu niezależnych osób.\nAnalogiczne kryteria można zastosować w apologetyce do oceny świadectwa religijnego, takiego jak to zawarte w Piśmie Świętym. Nie można tu jednak w pełni korzystać z kryteriów stosowanych w historii uprawianej na uniwersytetach. Autorzy biblijni nie są zawodowymi historykami, zajmującymi się dokładnym relacjonowaniem tego, co Jezus powiedział i uczynił przy takiej lub innej okazji. Są ludźmi wierzącymi, pragnącymi przekazać Dobrą Nowinę oraz obudzić wiarę w Chrystusa Zbawiciela. W zakończeniu Ewangelii św. Jana czytamy: „Te zaś [słowa] zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc, mieli życie w imię Jego” (J 20,31).\nTrudno jest stworzyć kryteria dla oceny świadectwa religijnego. Można jednak podać pewne podstawowe reguły. Sugeruję pięć następujących: zbieżność, stanowczość, nowatorstwo, przemiana i oświecająca moc.\nPo pierwsze, świadectwo Nowego Testamentu jest wczesne, wielorakie i zbieżne. Ewangeliści pochodzili z różnych wspólnot i patrzyli z różnej perspektywy na życie Chrystusa. Zgadzali się jednak w sprawach podstawowych. Nowy Testament zawiera wiele teologii, lecz tylko jedną wizję Chrystusa i życia chrześcijańskiego. Wszystkie opisy przedstawiają Jezusa jako Syna, który mówi i działa z najwyższym autorytetem, oddaje swe życie na odkupienie świata i zmartwychwstaje z grobu w chwale. Opisy te są zgodne w twierdzeniu, że głosił On rewolucyjny ideał życia ludzkiego, sławiąc ubóstwo, pokorę, miłość bliźniego i cierpliwość w cierpieniu jako drogę do wiecznego zbawienia.\nPo drugie, autorzy biblijni nie przemawiają jako badacze próbujący zrozumieć zamiary Boga na podstawie ludzkiej spekulacji, lecz raczej jako świadkowie prawdy, która dociera do nich z mocą objawienia. Przyjmując to, czego byli uczeni, za słowo Boże, głoszą je z niezachwianą pewnością. Siła ich przekonania jest oznaką tego, że Bóg przemówił do nich mocnymi dowodami.\nPo trzecie, nowiny, którą głoszą, nie przyjęliby, gdyby nie objawienie z góry. Jako pobożni Żydzi uważali, że tylko Jahwe jest Bogiem i żaden człowiek Nim być nie może. Jednak teraz po spotkaniu Jezusa oddają Mu boską cześć, nazywają Go Panem i Bogiem i wielbią Go na równi z Ojcem. Cóż poza objawieniem mogłoby ich przekonać, że zwykły cieśla z Galilei jest Panem wszechświata?\nPo czwarte, apostołowie i ich współpracownicy zostali przemienieni przez głoszoną nowinę. Nie posiedli jej, lecz sami dali się jej posiąść. Z nieśmiałych uczniów, zamykających z obawy drzwi Wieczernika, stali się apostołami głoszącymi otwarcie swą wiarę, ryzykując więzienie, biczowanie i męczeństwo. Żadna zewnętrzna przeciwność nie mogła ich powstrzymać od mówienia tego, co widzieli i słyszeli. Ich niezwykły dynamizm jest dowodem przekształcającej mocy Boga.\nPo piąte, cechy głoszonej nowiny są właściwe dla objawienia. Dostarcza ona wskazówek do rozwiązania zagadki cierpienia i śmierci, których nie potrafi dać żadna ludzka filozofia. Dostarcza ona nadziei tym, którzy, po ludzku mówiąc, nie mają się czego spodziewać. Oferuje przebaczenie grzesznikom pogrążonym w bagnie grzechu. Usuwając bariery między poszczególnymi narodami oraz wrogość między różnymi rasami i grupami etnicznymi, Ewangelia promuje cywilizację powszechnego pokoju i miłości.\nTakże sama forma przekazu jest niezwykła. Pokazuje ona obraz Jezusa, wcielonego Pana, który mówi i działa z niespotykaną władzą, wprawiając w zakłopotanie swych wrogów, równocześnie okazując litość pokutującym grzesznikom i współczucie słabym i odrzuconym. Odrzucony przez swoich oddaje dobrowolnie życie, modląc się za swych oprawców. Umiera nagi i opuszczony na krzyżu po to, aby zostać wzięty do chwały przez swego Ojca. Historia Jezusa, sugestywna w szczegółach i zachwycająca swym przebiegiem, przekracza siłę ludzkiej wyobraźni. Jest ona tak urzekająca, że niektórzy traktują ten fakt jako dowód na jej prawdziwość.\nOsoba Jezusa robi jeszcze większe wrażenie, jeśli patrzy się na nią w perspektywie historii zbawienia. Pojawia się On na scenie jako zwieńczenie tysiącletniej literatury prorockiej, która z nadzieją i niecierpliwością wyczekiwała pojawienia się Zbawiciela. Wiara zaszczepiona przez Jezusa przetrwała przez dwa tysiące lat, zdobywając wielką liczbę zwolenników z każdego kraju i narodu. Wspólnota chrześcijańska jest nadal ożywiającą siłą w świecie. Mimo ludzkiej słabości swych członków Kościół jest znakiem, sakramentem wypełnionym obecnością Chrystusa, trwałym świadkiem swego własnego boskiego pochodzenia.\nJak więc apologetyka zaangażowanego świadectwa religijnego wypada na tle innych metod, takich jak podejście klasyczne oparte na teologii naturalnej oraz podejście oparte na dowodach, odwołujące się do naukowej historii? Świadectwo, jak wyjaśniłem, ma charakter międzyosobowy. Świadek czynnie angażuje się w to, co mówi, zmuszając nas do podjęcia wysiłku zrozumienia. Osobiste zwrócenie się do nas może dziwić, stanowić dla nas wyzwanie, dostarczać nam nowych inspiracji i w ten sposób skłaniać nas do nawrócenia. W takim stopniu, w jakim otwieramy się na świadectwo, uczymy się polegać na wiarygodnych świadkach i podporządkowywać się ich świadectwu. Takie podejście, oparte na wierze, przygotowuje nas do religijnego nawrócenia, będącego osobistym podporządkowaniem się przemawiającemu do nas Boskiemu Świadkowi — Chrystusowi.\nKiedy wychwalam odrodzenie się apologetyki, którego jesteśmy ostatnio świadkami w Stanach Zjednoczonych, sugeruję, że apologetyka może znaleźć inspirację w tego rodzaju personalizmie, który wyznaje papież Jan Paweł II. Od kilku lat opowiadam się za apologetyką religijnego świadectwa. Mogłaby ona skorzystać z kategorii personalistycznych, z którymi oswoili nas filozofowie chrześcijańscy, tacy jak Gabriel Marcel: świadectwo, zaproszenie, odpowiedź, zaangażowanie, wierność i wspólnota. Kategorie te pomagają dostosować nasze myślenie do myślenia biblijnego, szczególnie do Ewangelii stanowiących dokumenty wiary.\nApologetyka osobistego świadectwa odpowiada szczególnie duchowi katolicyzmu. W akcie katolickiej wiary poleganie na świadectwie prowadzi ku Chrystusowi i Kościołowi, poprzez który kontynuuje On swą misję w świecie. Takie świadectwo zaprasza nas nie tylko do osobistego nawrócenia, lecz także do wspólnoty z wszystkimi wiernymi.\nOstatni papieże wzywali Kościół katolicki do nowej ewangelizacji. Chcąc ewangelizować, musimy pozwolić na to, aby świadectwo Boga, apostołów i Kościoła przemawiało przez nas. Nie możemy tego uczynić w przekonujący i skuteczny sposób, jeśli sami nie będziemy pewni, że świadectwo to jest wiarygodne, i jeśli nie będziemy w stanie do tego przekonać innych. Pismo Święte poucza nas, aby nie zaniedbywać apologetyki. Pierwszy list św. Piotra stwierdza: „Zawsze bądźcie gotowi do obrony (apologian) tej nadziei, która jest w was” (1 P 3,15). Jeśli kochamy Chrystusa, troszczymy się o naszą wiarę i chcemy rozszerzać jej zbawczy wpływ, nie cofniemy się przed tym ważnym obowiązkiem. Nadszedł już odpowiedni moment i pojawiła się nagląca potrzeba odrodzenia apologetyki.\nParadoks Olbera 1\nNiebiosa mają więcej gwiazd niż ziemia ziaren\nPiasku, i biorąc pod uwagę czas, każde małe słońce\nPołączone razem powinno dać świat, w którym światło gwiazd [uczyniłoby]\nNiebo jasnobiałym, ciemność zaś zostałaby pochłonięta.\nA jednak noc pozostaje. Przyćmione gwiazdy oświecają\nSwe odrębne drogi, a nakreślone konstelacje\nŁączą swe punkty, my zaś pod nimi śnimy\nI śpimy, a następnie budzimy się z nadejściem brzasku.\nWszechświat, rozszerzając się od swego powstania,\nJest większy, starszy niż jego światło; niezrównany\nTą siłą, która wciąż oddziela dzień od nocy —\nTą samą, która odmierza nasze lata — jest czas:\nOgraniczenie, które daje nam noc\nI chroni nas przed nieustannym światłem.\nprzeł. Krzysztof Warchoł\nArtykuł opublikowano w numerze 143. miesięcznika „First Things” z maja 2004 roku.\n1 Paradoks sformułowany w 1826 roku przez Heinricha Wilhelma Mathäusa Olbera, twórcy rozumowania, według którego statyczny, nieskończony, odwieczny i jednorodny wszechświat powinien być cały czas jasny (także w nocy). Takiemu wnioskowi przeczy jednak nasze doświadczenie (przypis tłumacza).\n(ur. 24 sierpnia 1918 r. w Auburn, Nowy Jork – zm. 12 grudnia 2008 r. w Bronksie, Nowy Jork) – amerykański duchowny katolicki, jezuita, teolog, kardynał. Pochodził z rodziny znanych polityków amerykańskich; jego ojcem był...


Serwis ekspresów w serwisie Tatry - http://tatra.wroclaw.pl/\nSerwis ekspresów w serwisie Tatry\nnaprawa ekspresów ciśnieniowych opole Wybór odpowiedniego ekspresu do kawyEkspres do kawy jest jednym z wielu sposobów jej przyrządzania, który pozwala ludziom delektować się smakiem tego napoju zobacz wszystko\nnaprawa ekspresów do kawy wrocław Jak wybrać ekspres do kawyEkspres do kawy jest jednym z wielu sposobów jej przyrządzania, który pozwala ludziom delektować się smakiem tego napoju z czytaj to\nnaprawa ekspresów do kawy Tego rodzaju sprzęty mamy już wSmakoszy kawy nie brakuje. Wprawdzie specjalistami w przyrządzaniu tegoż napoju są Włosi, ale i u nas od jakiegoś czasu pijemy naprawdę dobrą kawę. Do lamusa o całość na stronie\nnaprawa ekspresów ciśnieniowych Dlatego też wtedy przydaje się miećEkspresy ciśnieniowe są coraz częstszym elementem wyposażenia kuchni w domach wielu ludzi, kochających kawę i niewyobrażają wszystko\nserwis ekspresów do kawy Po pierwsze takie działanie jest bardziejNaprawa ekspresów do kawy, w tym serwis ekspresów ciśnieniowych, to usługi, na które nie brakuje chętnych. Gros ludzi czytaj pełen artykuł\nnaprawa ekspresów do kawy A nie trzeba chyba nikomu jakośGdzie szukać ofert w rodzaju: naprawa ekspresów do kawy czy też serwis ekspresów ciśnieniowych? Czy w ogóle takie usługi są powszechnie dostępne? Na szczęście odpowie odkryj więcej tu\nnaprawa ekspresów wrocław Ostatecznie i tak po pewnym czasieNaprawa ekspresów do kawy oraz serwis ekspresów ciśnieniowych to propozycje, które z całą pewnością zainteresują określone grono klientów. To jak najbar czytaj całość tutaj\nserwis ekspresów do kawy Zepsuty ekspres do kawy? Nie kupuj, napraw!Ekspres do kawy to narzędzie, bez którego ciężko sobie wyobrazić współczesne mieszkanie. Nic bowiem nie zastąpi świeżo zmielonej i zaparzonej kawy o poranku. reszta artykułu\nnaprawa ekspresów jelenia góra Serwis ekspresówWiele osób lubi dobrze przygotowaną kawę z ekspresu. Ci, którzy mogą sobie na to pozwolić, chętnie czynią go elementem wyposażenia domu. Często też udają się do kawiarni, aby mi czytaj tu\nnaprawa ekspresów do kawy jelenia góra Naprawa sprzętu do parzenia kawyW polskich domach coraz rzadziej zdarza się widywać kawę po turecku, czyli popularnie nazywaną zalewajkę, a za to coraz częściej pijana jest kawa z eksp całość na stronie\nserwis ekspresów ciśnieniowych opole Najlepiej jeśli serwis ekspresów ciśnieniowych zostałWielu ludzi lubi kawę z ekspresu. Posiada ona bowiem niezwykły smak i aromat. Niestety, zdarza się, że wszystkie sprzęty uleg ciekawy artykuł\nserwis ekspresów ciśnieniowych opole Wokół naprawy ekspresówCzy usługi w rodzaju: naprawa ekspresów do kawy lub serwis ekspresów ciśnieniowych to dobry pomysł na biznes? Czy w ogóle warto iść w tę stronę? Jak najbardziej, więcej informacji\nserwis ekspresów ciśnieniowych wrocław Kiedyś na taką kawę trzeba byłoNaprawa ekspresów do kawy czy też serwis ekspresów ciśnieniowych to usługi, na które systematycznie rośnie zapotrzebowanie. Dlaczego? To jasne, ponieważ coraz więce sprawdź\nserwis ekspresów do kawy opole Zależy im przede wszystkim na tymSprzęty mają to do siebie, że czasami ulegają awarii. Dotyczy to także ekspresów do kawy, które funkcjonują w kawiarniach, restauracjach, a także wielu domach. L całość na stronie\nnaprawa ekspresów wrocław Taki serwis ekspresów specjalizuje się właśnieWszyscy uwielbiamy kawę i cenimy zarówno jej aromat, jak i też pobudzające właściwości. Prawdziwi kawosze nie piją jednak kawy rozpuszczalnej, ani przeczytaj więcej\nserwis ekspresów do kawy wrocław Naprawiamy ekspresy do parzenia kawyWynalazki popychają świat do przodu. Powstanie nowych odkryć podyktowane jest potrzebą. Tak jest też z kawą. Ktoś kiedyś stwierdził, że ziarno k całość na stronie\nserwis ekspresów do kawy Jednak jest coraz więcej skomplikowanychNapój przyrządzany z prażonych ziaren kawowca przyjął pospolitą nazwę kawa. Możliwość przyrządzania napoju ze spalonych na brązowy kolor i zmielonyc pomocne wskazówki\nCzego potrzebuje Twój samochód?Wpis o nagrzewnicachDobre strony energii słonecznej. Krótko i na tematJak wybrać zabawkę dla dziecka?Poznaj kilka wskazówekPipes and leaksA ty jesteś już na diecie bezglutenowej?Masz dom? Na pewno kiedyś przyda Ci się wynajem podnośnika koszowegoJak maszyny budowlane ułatwiają życieInżynieria samochodowaProfesjonaliści od prawaEventowe meble i z czym się to jeWynajem klimatyzacjiO kosmetykachDiagnostyka medycznaCzy warto samodzielnie czyścić dywan?Wyjście na górski szlak - sprzęt, przygotowaniaKilka informacji o badaniach dla rynku farmaceutycznegoVehicle repair and serviceEnergia odnawialna ze słońca - o panelach fotowoltaicznychPrzygotowanie do komunii, zaproszenia itpCo to jest pozycjonowanie?Popsuł ci się samochód? O serwisowaniuMasz wątpliwości czy dostałeś odpowiednie odszkodowanie? Sprawdź to!Prace do których koniecznie przyda się podnośnikCzy ktoś może mi pomóc dostać dotację na fotowoltaikę?'Playing' with electricity - electrical engineeringGoogle i marketing internetowy - pozycjonowanie OpolePołudnie Europy - idealne wakacje w HiszpaniiCzemu potrzebujemy geodetów?Ciepły dom - zadbaj o to


LPG wady - artykuły | Gazeta Lubuska\nCzy należy się bać LPG? Plusy i minusy instalacji gazowych 10\nPolska od wielu lat znajduje się w czołówce krajów, w których jeździ najwięcej samochodów zasilanych gazem. Nic dziwnego, bo paliwo LPG jest niemal dwa i pół razy tańsze od oleju napędowego i benzyny.\nCeny paliw. Wakacyjne wyjazdy znów droższe. Aktualne notowania\nDruga połowa lipca przynosi kolejne podwyżki cen paliw na stacjach, którym - jak wynika z najnowszego raportu e-petrol.pl - w ostatnich dniach oparł się jedynie autogaz.\nDrezdenko. Jeszcze dwa dni temu pani Ewa miała w łazience zaledwie pięć stopni na plusie. Koniec z marznięciem?\n- Od wczoraj mamy ciepło. Nie do wiary. Zdejmowałam sweter, po swetrze. I wreszcie mogę się normalnie umyć – Ewa Pocheć z Drezdenka szczęśliwa zadzwoniła w piątek do reportera „GL”. Po ponad miesiącu w kamienicy wreszcie znów jest gaz. A co za tym idzie ciepło i ciepła woda.\nPLUS Dwie rodziny z Drezdenka od trzech tygodni nie mają ogrzewania. Czy coś się zmieni?\nNie mają, jak się myć. Jak gotować. A w mieszkaniach, mimo dogrzewania piecykami na prąd, poniżej 10 stopni. Wszystko przez nieszczelną starą instalacje gazową w budynku.\nLPG mocno podrożało na stacjach. Możemy spodziewać się dalszych podwyżek? [07.01.2020 r.] 207\nW połowie grudnia kierowcy tankujący LPG po raz kolejny mierzą się z podwyżkami cen tego paliwa na stacjach. Jak wynika z najnowszego badania stacji, przeprowadzonego przez e-petrol.pl, na przestrzeni ostatnich dni autogaz znów podrożał i jego średnia, ogólnopolska cena, równa 2,34 zł/l, jest wyższa od ubiegłotygodniowej o 5 groszy.\nCeny paliw. W których województwach zatankujemy najtaniej?\nJak wynika z najnowszego, przeprowadzonego przez e-petrol.pl monitoringu cen paliw na stacjach, w tym tygodniu ceny benzyn ustabilizowały się na poziomach, które kierowcy obserwują od końca września.\nCeny paliw. LPG i ON tanieje ale inne są nieznacznie droższe\nDobra wiadomość dla kierowców! Przed świętami będą obniżki cen na stacjach paliw. Benzyna nawet poniżej 5 złotych [Ceny paliw]\nJak przewidują eksperci, w najbliższych tygodniach na stacjach paliw wydamy mniej pieniędzy. - Wiele wskazuje na potencjał spadkowy, zwłaszcza biorąc pod uwagę kontekst międzynarodowy i szansę zwiększenia globalnej podaży surowcowej - przekonuje w rozmowie z Agencją Informacyjną Polska Press dr Jakub Bogucki, analityk rynku paliw.\nInstalacja gazowa w samochodzie. Ile zaoszczędzisz montując instalację LPG, STAG lub BRC?\nInstalacja gazowa w samochodzie to wciąż popularny sposób na ograniczenie kosztów paliwa. Najpopularniejsze na rynku są instalacje STAG i BRC. Jakie są ceny instalacji LPG, do których silników można zamontować gaz i na co zwrócić uwagę przy ich wyborze?\ninstalacja gazowa sekwencyjna\nile kosztuje instalacja gazowa\nSkody z instalacjami LPG. Sposób na tańszą jazdę\nSamochody z instalacjami LPG niezmiennie cieszą się popularnością wśród użytkowników. Nic dziwnego, że takie auta mają w swojej ofercie również producenci nowych pojazdów, m.in. Skoda.\nCeny paliw. Czy obniżki są nadal możliwe?\nW ostatnich dniach spadki cen detalicznych paliw są dość widoczne. Ile płacimy za tankowanie na stacjach?


TOKU-E - Gentaur - Dystrybutor odczynników laboratoryjnych do biologii molekularnej oraz testów\nToku-e to firma zajmująca się handlem chemią biotechnologiczną, która powstała w 1981 roku w Japonii pod nazwą TOKUICHI, co oznacza „najpierw moralny”. w języku japońskim. Firma ma jeszcze 3 oddziały w 4112 Bakerview Spur Bellingham (USA), Poortakkerstraat 21 bus 0001 B-9051 Sint-Denijs-Westrem, Belgia (Europa) i 1100 Lower Delta Road # 01-01 EPL Building Singapore.\nFirma TOKU-E koncentruje się na produkcji antybiotyków poprzez fermentację i specjalizuje się w sektorach badań farmaceutycznych i biotechnologicznych. Aby zwiększyć wzrost do wiodącego światowego producenta antybiotyków, zmienili nazwę na TOKU-E.\nMisją firmy jest upraszczanie i ułatwianie życia naukowcom poprzez innowacyjne stosowanie środków przeciwdrobnoustrojowych. Usuwając zanieczyszczenia i usprawniając selekcję genów, firma stwarza pole do odkryć. Solidny proces rozwojowy TOKU-E dostarcza nowatorskie produkty antybiotykowe, które upraszczają przepływ pracy, zapewniają lepsze wyniki i oszczędzają czas. TOKU-E twórczo opracowuje ponad 8 tysięcy innowacyjnych produktów przeciwdrobnoustrojowych. Produkty te są podzielone na różne kategorie, takie jak hodowle komórkowe. Kategorie to kontrola kontaminacji, antybiotyki selekcji genów, wykrywanie i eliminacja mykoplazm oraz immunologia kategoryzowana według receptorów. Badania nad rakiem są podzielone na przeciwnowotworowe, chemioterapeutyczne i immunosupresyjne. Mikrobiologia dzieli się na środki przeciwdrobnoustrojowe, inhibitory beta-laktamaz, antybiotyki do selekcji genów lub środki selektywne na nitrocefiny. Kategorie biologii roślin są kontrolowane pod kątem zanieczyszczenia i obejmują antybiotyki selekcyjne genów, regulatory wzrostu, herbicydy i suplementy pożywkowe. Bioaktywne kategorie małych cząsteczek obejmują aktywator, agonistę, antagonistę, inhibitor i receptor.\nProdukty te pomagają w odkryciach nauk przyrodniczych, badaniach i diagnostyce. TOKU-E ma swoje oddziały w USA, Europie i Singapurze, w tym dużą sieć dystrybutorów na całym świecie i najlepsze usługi dla klientów.