Dziesięć ofert w przetargu ZTM. Najniższa oferta aż o 53 mln zł niższa od szacunków - opinie\nDziesięć ofert w przetargu ZTM. Najniższa oferta aż o 53 mln zł niższa od szacunków\nOpinie\t(136)\t4 zablokowane\njakie będą zarobki kierowcy.\nBorkowo Gdansk (1)\nProszę nie zapomnieć o borkowie, straszynie, rotmance. Bardzo słaba komunikacja do Gdańska a jednak ludzi w tych miejscach przybywa.\nno to trzeba przypominać gminie pruszcz gdański a nie miastu :-)\nTe ich ofertę pewnie odrzucą jako rażąco niską (5)\nTo by było nie fair (3)\nJakby na to nie patrzeć, jej cena nie odbiega tak wiele od oferty Warbusu\nI pewnie jakość taboru będzie jak w warbusie albo i gorzej\nWarbus w Lublinie\nOd 15 Grudnia 2016 roku Warbus świadczy usługi w Lublinie i wygrał za taką samą stawkę za kilometr co BP Tour w Gdańsku\nale jakościowo może być marnie i lepiej żeby ją odrzucić\nZa niskich ofert nie ma co wybierać\nSzczególnie gdy one są znacznie niższe niż próg ustalony przez zamawiającego.Wątpię czy to sam właściciel danej firmy będzie jeździł\nCzy tam w ogóle buduje się jakieś mieszkania?\nBP TOUR to nie firma developerska , to porządny przewoźnik który jeździ po całej Europie\nPaweł pić i czytać możesz, ale na forum wpisy staraj się wrzucać na trzeźwo! No chyba, że nie jesteś w stanie ogarnąć tekstu na 30 linijek, a to sorry.\nWrzuciłem na trzezwo (3)\nTreść wskazuje na coś zupełnie innego\nnasz prezeydent Adaś nie bierze przecież.....\nPrzyjdz do urzędu w godzinach urzędowania\nto pokażę ci dowód\nA co to ma do rzeczy? xd\nW Gdańsku to ważne kryterium\nDla prezydenta i innych\nNie, nie buduje się mieszkań.\nAle mamy fabrykę kopert.\nA! Koperte przyjme\nTylko po drodze wpadnijcie do Warszawy- do drukarni papierow wartosciowych ;)\n53mlm taniej a w efekcie tego: (1)\n50 LETNIE autobusy z Niemiec zdezelowane\nI KIEROWCY na rencie co pracują za pare złoty\n53 ml taniej\nKażdy ZTM w Polsce podaje zawyżone kwoty jakie ma na ogłoszone zadanie ponieważ nie chcę mieć takiej sytuacji aby dwa razy ogłaszać przetarg , żadna z 10 ofert nie była wyższa niż 190ml !!!!\nNo to będzie niezła jazda, starych autobusów nie ma się co obawiać bo muszą zlecenie zrealizować fabrycznie nowymi, poczytajcie SIWZ. Szkoda tylko że to firma z południa polski i może być różnie, może nie znajdzie tylu kierowców w gdańsku i sama się wyeliminuje. Pamiętam jak kiedyś zaczynał PKS Gdańsk na liniach do pruszcza i pierwszy miesiąc to był horror.\nCiekaw jaki głupi kierowca będzie jeździł za 1500 zł miesięcznie niech jeździ sam szef bp parodia\nBusy z fabryki Ursusa też będą nowe. Trzy takie jeżdżą między sopotem a gdynią.\nTeraz PKS który obsługuje pruszczańskie linie jest naprawdę w porządku. Nie ma się do czego przyczepić, autobusy są zwykle punktualne, czysto, jest ok.\nTylko u nich kierowca ma 3 tysie na rękę... (8)\n...a u nas w ZKM-ie 7.000... i tyle w temacie...\nWiększość kierowców ma tyle na trzy miesiące.\n7 tysięcy PLN??? Chyba na kwartał.\nNo pewnie że ma 7000 zł na rękę. Ale na dwa miesiące.\ntyle mają, ale średnia jest znacznie niższa.\nTeraz jeszcze za przynależność do partii dostaną plus 500 ;)\n7000 tysiecy na reke? to ile wychodzi na godzine?\nna jak ile ---18zł\nHahaha 7 tys chciałoby się\nAle jeśli kierowca godzi sie jeździć za takie psie pieniądze to czyja to wina?\nMam nadzieję, że do/z Straszyna będzie taniej niż 4,5 zł...\nkup se rower bedzie taniej\nchciało się mieszkać za Gdańskiem (2)\nTo nie narzekać tylko płacić\nMieszkam w Gdańsku do Straszyna jeżdżę do pracy ośle (1)\na dlaczego taniej\na co ma do tego straszyn, tam żadna linia z przetargu nie będzie jeździła przecież\noby tylko u was nie jeżdziły te co u nas, poniemieckie szroty. (16)\nnajpierw milion kilometrów u Niemca a później do nas jako dobry interes:(\nNie jest tak źle, od nas za kilka lat pogonią z kolejnym milionem na budziku do Lwowa albo innej Odessy:]\nW przetargu na linie R, S oraz Z jednym z wymogów było że cześć wozów ma być fabrycznie nowa ale te umowy będą podpisane na 10 lat. W przetargu np na 181 gdzie umowa zawarta zostanie na 4 lata firmy zadeklarowały że będą eksploatowac wozy z rocznika od 2004 do 2010r.\nproblem jest taki że wozy firm krzak dających najniższe oferty po dwóch latach z 10 widniejących w umowie to jeżdżące wraki wystarczy sobie zobaczyć jaki jest stan wozów Warbusa np na 171 te solarisy z rocznika 2008 czy 2009 są w dużo gorszym stanie niż wozy komunalnych z rocznika 2000.Mieszkańców podgdańskich miejscowości czeka znowu gehenna jeżdżenia złomem serwisowanym na stacji benzynowej\nważne ,że po taniości\n2004? przecież to 14 letnie zajechane pojazdy. kilka milionów kilometów na liczniku, to bezpieczne? (1)\nAle to nie trn organizator - piszesz o ZKM GDYNIA a artykuł jest o ZTM GDAŃSK\nZKM właśnie zakupił nówki mercedesy stoją w zajezdni na Hallera prawdopodobnie w przyszłym tygodniu wyjadą na miasto koniec ze szrotami\nto w Gdanśku. ile sztuk? u nas same szroty. (6)\nw grudniu 23 sztuki\nSkąd Gdańsk ma na wszystko kasę? u nas szczur biedny aż piszczy. nie inwestuje:( (4)\nu was Szczur wyrzuca miejskie pieniądze na Arkę zamiast wydać na nowe citaro\nPuknij się w ten pusty łeb. (2)\nGdyński tabor jest nowoczesny i zadbany. Nie to co w gdańsku. Stare rozklekotane solarisy i mercedesy.\nciebie ktoś pukną tylko nie w łeb ale niżej\nZa taka cene to nie szroty z niemiec jak 85% taboru w Gdyni tylko...chyba zza dalekiej wschodniej granicy i to bez siedzen\nNo to teraz graty beda jezdzic po ulicach.chyba nie myslicie ze tanio znaczy dobrze?\nproponuje lekturę SIWZ-a :-), mam tylko nadzieję że najtańszych i Warbusa nie wybiorą


NUTRABOLICS Iso MRP 2270g\nNutrabolics Iso-MRP suplement zastępujący posiłek: Zastępuje posiłek. Zawiera specjalny kompleks białek o różnym czasie wchłaniania. 5 gram błonnika w porcji. Wzbogacony o niezbędne kwasy tłuszczowe. W jakim celu suplement jest stosowany? Nutrabolics Iso-MRP to wyjątkowy suplement ...\nNutrabolics Iso-MRP suplement zastępujący posiłek:\nZawiera specjalny kompleks białek o różnym czasie wchłaniania.\n5 gram błonnika w porcji.\nWzbogacony o niezbędne kwasy tłuszczowe.\nNutrabolics Iso-MRP to wyjątkowy suplement zastępujący posiłek, który uzupełnia dietę we wszystkie niezbędne składniki. Zawiera w składzie białka, tłuszcze i węglowodany, które naturalnie występują w diecie człowieka.\nZamiennik posiłku, jak wskazuje nazwa tej grupy środków spożywczych, to suplement, który zawiera w składzie dokładnie takie składniki pokarmowe, jakie występują w normalnej diecie. Zamiennik posiłku (z ang. MRP – Meal Replacement) to idealny sposób na szybki posiłek dla osób trzymających dietę, w sytuacji, kiedy nie ma możliwości przygotowania i spożycia normalnego dania.\nNiestety, w obecnych czasach człowiek prowadzi bardzo szybki tryb życia, bardzo często z racji wykonywanego zawodu ciężko jest przestrzegać diety w pracy – szczególnie biorąc pod uwagę systematyczność spożywania posiłków, oraz składniki i sposób, w jaki pożywienie było przygotowane.\nDlatego, jeśli nie lubisz jeść posiłków serwowanych w restauracjach i fast-foodach, zamienniki posiłku będą dla Ciebie idealnym rozwiązaniem.\nBiałko to bardzo ważny składnik prawidłowej diety, gdyż stanowi źródło aminokwasów, które budują wszystkie komórki mięśniowe. Węglowodany są z kolei źródłem energii dla organizmu. Konieczne jest dostarczanie odpowiednio wysokiej ilości węglowodanów, aby zapewnić odpowiednią podaż energii dla komórek. Środek idealnie nadaje się do zastąpienia posiłku wtedy, gdy nie ma możliwości zjedzenia normalnego dania w ciągu dnia.\nZobacz inne odżywki z oferty firmy - Nutrabolics\nProducent odżywki zastępującej pełnowartościowy posiłek:\nZobacz wszystkie produkty z serii - odżywki klasy MRP - zamienniki posiłku\nNasycone 2,5 g\nZmieszaj 2 miarki z 300 ml wody. Stosuj najlepiej po treningu.\nZmieszaj 2 miarki z 300 ml wody.\nStosuj najlepiej po treningu.


Mother, orangutany i zakaz emisji | BrandDoctor\nMother, orangutany i zakaz emisji\nPosted on 15 listopada 2018 by Marcin Kalkhoff\nW sierpniu tego roku agencja Mother zrealizowała dla Greenpeace film, animację opowiadającą smutną historię orangutanka.\nW animacji wykorzystano wierszyk, prostą rymowankę, jaką ponoć znają wszystkie brytyjskie dzieci. To wzruszająca historyjka małpki, która ucieka przed maszynami niszczącymi jej dom – las palmowy.\n10 lat temu Greenpeace udało się podpisać z wielkimi producentami porozumienie o ograniczeniu wykorzystania w produkcji olejów palmowych. Niestety porozumienie nie jest jakoś specjalnie respektowane, więc tę animację zrealizowano by wywrzeć na koncernach dodatkową presję. Wierszyk jest czytany przez Emmę Thompson. Świetna produkcja, która została szeroko opisana przez media branżowe, lecz…\nLecz w sierpniu nie odbiła się specjalnym echem. Przed chwilą postanowieniem Clearcast zakazano emisji tego spotu, rzekomo z powodu nadmiernie politycznego wydźwięku.\nDziwnym trafem spot jest opisywany jako świąteczna reklamy marki Iceland. Prawdą jest, że Iceland podpisuje się pod tą produkcją i deklaruje brak olejów palowych w sprzedawanych u siebie produktach, ale świąteczność tego spotu jest już wymysłem.\nPiątkowy (9 listopada 2018) ban Clearcastu spowodował wybuch popularności spotu – ~35 milionów wyświetleń online, tysiące medialnych wzmianek o produkcji i problemie orangutanów.\nCoraz częściej mamy do czynienia z produkcjami, które zyskują na znaczeniu i popularności z powodów urzędniczych. Ktoś zabroni, ktoś nie puści, odrzuci, a może ktoś się obrazi. Z jednej strony, to nic dziwnego – bo przecież chcemy wiedzieć czego zabroniono i z jakiego powodu, z drugiej jednak ten sposób przebijanie się do publicznej świadomości otwiera niebezpieczną furtkę: zrób coś na granicy, a może lepiej ją przekrocz, to Cię zauważą.\n← previous post 100 lecie niepodległości Polski\nnext post → Influencer marketing, czyli rzecz o naiwności.


Dwutygodnik Ziemia Lubańska - Ostateczne przypieczętowanie\n28 listopada doszło w Lubaniu do wydarzenie roku, może nawet dekady. Czternastu wójtów, burmistrzów i skarbników zasiadło przy wspólnym stole w sali rajców w Lubaniu, by ostatecznie sfinalizować podpisami pod porozumieniami międzygminnymi proces tworzenia wspólnego systemu gospodarki odpadami na terenie 14 gmin z 4 powiatów.\n- Znajdujemy się w miejscu szczególnym dla samorządu miasta Lubań gdzie obraduje rada miasta tworząc lokalne prawo – podkreślił burmistrz Lubania Arkadiusz Słowiński. - Nasza sala rajców służy temu, aby to prawo było jak najmądrzejsze, jak najsprawiedliwsze i oczywiście żeby służyło mieszkańcom Lubania. Szanowni państwo, cieszę się niezmiernie, że podpisem na dzisiejszym porozumieniu finalizujemy nasze wspólne przedsięwzięcie. Należy wspomnieć, że jeżeli chodzi o tę inwestycję, to środki będą pochodzić z trzech źródeł - z Unii Europejskiej, funduszu ochrony środowiska, a trzecie są to pieniądze, które państwo jako gminy w ramach zawartego między nami porozumienia zadeklarowali.\nUstawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminie narzuca szereg rygorystycznych norm, którym każdy samorząd musi się podporządkować a pojedynczo żaden nie dałby sobie z tym rady.\n- Ustawa została zmieniona ponieważ konieczne było wdrożenie przepisów dyrektyw unijnych dotyczących oczyszczania ścieków komunalnych oraz składowania odpadów - mówi Piotr Browarczyk koordynator systemu z ramienia ZGIUK. - Wejście w życie 15 września br. Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Dolnośląskiego zobowiązało gminy do usystematyzowania prowadzonej na swoich terenach gospodarki odpadami. Dlatego też przedstawiciele gmin z tzw. zachodniego regionu gospodarki odpadami zadeklarowali wolę współpracy i podpisali porozumienia międzygminne.\nPrzedmiotem porozumień jest wspólna realizacja zadania komunalnego polegająca na rozbudowie, utrzymaniu i eksploatacji wspólnej Regionalnej Instalacji do Przetwarzania Odpadów Komunalnych tj. Centrum Utylizacji Odpadów Gmin Łużyckich w Lubaniu. Gminy powierzyły realizację tego zadania Gminie Miejskiej Lubań, która realizować je będzie przez spółkę komunalną - Zakład Gospodarki i Usług Komunalnych w Lubaniu.\nWarto przypomnieć, że system gospodarki odpadami komunalnymi rozpoczął się tak naprawdę w 1996 roku, kiedy to trzy gminy - Lubań, Olszyna oraz Siekierczyn - podpisały porozumienie międzygminne dotyczące wówczas budowy kwatery odpadów komunalnych i tej instalacji. Potem następowały kolejne etapy modernizacji na bazie pozyskanych środków zewnętrznych. I dzisiaj - zgodnie z nową ustawą - brakuje właściwie tylko jednego elementu, krytej kompostowni. Wstępne porozumienia dotyczące budowy tej instalacji podpisywane były już właściwie od półtora roku. Złożony jest również stosowny wniosek w regionalnym programie operacyjnym w urzędzie marszałkowskim, który przedsięwzięcie ma dofinansować. Koszt inwestycji to blisko 30 milionów złotych, z czego około 9 jest to wkład własny w ramach 14 gmin tworzących porozumienie. Budowa ma się rozpocząć w przyszłym roku a zakończyć z początkiem 2014. Lubańska instalacja jest jedyną w regionie zachodnim i jedną z trzech na Dolnym Śląsku, spełniającą wymagane kryteria.\n- Poprzednie porozumienia z gminami dotyczyły budowy instalacji, natomiast dzisiejsze wiąże się już z zagospodarowaniem odpadów komunalnych w ramach jej funkcjonowania – powiedział prezes ZGiUK Lubań Michał Turkiewicz. - Wynika to z przypisów, które w międzyczasie weszły w życie, do których musieliśmy się dostosować. Wierzę, że wspólnie ze wszystkim sobie poradzimy i będziemy się cieszyć z podjętych dzisiaj decyzji.\nW związku z koniecznością narzuconą przez ustawę zmian dotyczących gospodarki odpadami, zmianie ulegną również ceny. Na wysokość przyjętej przez Radę Miasta Lubań opłaty składają się koszty: przyjęcia odpadów na składowisku - w przeliczeniu na mieszkańca wynosi to około 9,50 zł, także obsługa systemu, pracowników obsługi, zakupu programów komputerowych, sprzętu, druku deklaracji, listów poleconych itp. - około 1,50 zł na osobę oraz koszty transportu - przyjęto cenę około 4 zł/osobę/miesiąc. Ustawa określa, że za segregowane odpady opłaty będą niższe, a za zmieszane wyższe. Dla osób, które nie będą ich segregować opłata wynosić będzie 19 zł.\nPodpisy i pieczęcie złożone przez włodarzy i skarbników na finalnym porozumieniu gwarantują poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji w trudnej dla całego globu kwestii gospodarki odpadami.\nZ dnia: 2012-12-05, Przypisany do: Gorące tematy, Nr 23(454)\nUnikalne Wizyty: 9818884 od 05-03-2007


Istotą naszej pracy z konstrukcjami stalowymi pozostaje jednak nade wszystko znajomość tworzywa oraz myśl techniczna i organizacyjna – wszystko spięte kompetencjami i zaangażowaniem kadry inżynierskiej. Tak identyfikujemy nasz segment rynkowy i tak chcemy być postrzegani - jako przedsiębiorstwo inżynierskie, które wraz z projektem i pracami montażowymi oferuje również dostawę konstrukcji.\nPrefabrykację ciężkich konstrukcji stalowych oraz konstrukcji opartych na profilach SIN realizujemy w jednej ze spółek należących do grupy Zeman – wytwórni konstrukcji stalowych Zekon Sp. z o. o., mieszczącej się w Rudzie Śląskiej. To duża i nowoczesna wytwórnia, zapewniająca wysoki poziom jakości produkowanej konstrukcji oraz terminowość dostaw. Możliwości wytwórni wahają się, w zależności od rodzaju konstrukcji, w granicach 1200-1500 ton miesięcznie. Wytwórnia jest wyposażona w obrabiarki CNC, linię do produkcji profili SIN, suwnice, wypalarkę plazmową, linię przygotowania pasów, praso-wiertarkę, piło-wiertarkę, automat do cięcia blach, śrutownice i wiele innych.\nNasze realizacje to nie tylko ciężkie konstrukcje oraz konstrukcje oparte na profilach SIN. W naszej ofercie posiadamy także lekkie konstrukcje kratownicowe, konstrukcje nietypowe oraz konstrukcje bardzo ciężkie. Pomimo bliskich związków z naszą wytwórnią, wiele konstrukcji kontraktujemy w wytwórniach satelitarnych – sprawdzonych i zaprzyjaźnionych zakładach, które produkują dla nas na wypracowanych wspólnie zasadach. Nasi pracownicy wizytując współpracujące wytwórnie dbają o utrzymanie odpowiednich standardów jakościowych i terminowych.


I tak po prostu: Twórca wyjaśnia mocny twist z premiery. Jaki był jego cel?\nShowrunner "I tak po prostu" wyjaśnia mocny twist z premiery serialu. Dlaczego to było konieczne?\nKarolina Noga / 15 grudnia 2021, 14:33\nO kontynuacji "Seksu w wielkim mieście" jest naprawdę głośno. Widzów szczególnie zszokował smutny zwrot akcji z premiery "I tak po prostu". Twórca wyjaśnia, dlaczego był konieczny.\nW premierowym odcinku "I tak po prostu" pożegnaliśmy jedną z kluczowych postaci. Mr. Big (Chris Noth), wielka miłość głównej bohaterki, zmarł w jej ramionach. Dlaczego showrunner serialu, Michael Patrick King, podjął taką decyzję?\nI tak po prostu – twórca o śmierci Mr. Biga\nW rozmowie z Vanity Fair twórca wyjaśnił, co dokładnie za tym stało. Jak powiedział, śmierć jednego z głównych bohaterów pozwoliła na obranie zupełnie nowego kierunku:\n– Śmierć to początek historii. Nikt nie chciał wracać, jeśli [serial] nie miałby być inny. Kiedy powiedziałem Chrisowi, że Mr. Big umiera w pierwszym odcinku, on zdecydowanie wiedział, że to nie będzie to samo. I musieliśmy o tym porozmawiać. On naprawdę chciał porozmawiać o tym, dlaczego umiera i co to robi z serialem. Im więcej o tym rozmawialiśmy, tym bardziej rozumiał, że to jest dla Carrie - a historia Carrie pokazuje, że lepiej jest kochać i stracić, niż w ogóle nie kochać.\nChris Noth zgodził się na takie zakończenie wątku swojej postaci, również ze względu na Sarah Jessikę Parker:\n– Kiedy Chris naprawdę zrozumiał, że to byłoby niesamowite dla Carrie, poświęcił się dla nas, ale też dlatego, że tak bardzo kocha Sarah Jessikę. Dziedzictwo tej postaci nie zostało umniejszone, jego legenda jest wręcz większa dzięki odejściu. Jeśli możesz znaleźć kogoś, kto cię kocha, to jest to bajeczne. Ale to naprawdę pozwala nam przetestować tę tezę – głosem, którym kończymy serial w ramach "Seksu w wielkim mieście" – że najbardziej znaczącym, wymagającym, trudnym i satysfakcjonującym związkiem ze wszystkich jest ten, który masz z samym sobą.\nŚmierć bohatera odbiła się negatywnie na firmie Peloton, produkującej sprzęt fitness. Mr. Big zmarł na zawał serca zaraz po sesji cardio na stacjonarnym rowerku. Po premierze odcinka akcje Pelotonu znacząco spadły, ale firma szybko zaczęła ratować się reklamą z Mr. Bigiem w roli głównej. A co dalej z Carrie? Zwiastun dalszej części sezonu ujawnił, że w życiu bohaterki pojawi się była żona Mr. Biga – Natasha (Bridget Moynahan).\nAnd Just Like That…, Chris Noth, I tak po prostu, Michael Patrick King, Seks w wielkim mieście, seriale HBO Max\n0 0\t Kiedy zobaczymy 2. sezon "I tak po prostu"? Okazuje się, że nie tak szybko. Showrunner zdradza dalsze plany\n0 0\t Kim Cattrall nie powróci w 2. sezonie "I tak po prostu". Ale serial dalej nie zostawi Samanthy w spokoju\n0 0\t Dlaczego Kim Cattrall odeszła z "Seksu w wielkim mieście"? Sarah Jessica Parker mówi, co się wydarzyło\n0 0\t Zobaczymy więcej Che w 2. sezonie "I tak po prostu"? Twórca serialu mówi, że ma wielkie plany dla tej postaci\n0 0\t Czy Mr. Big ma szansę pojawić się w 2. sezonie "I tak po prostu"? Sarah Jessica Parker mówi o trudnej sytuacji


Dlaczego klienci wybierają AutoDave skup samochodów Bydgoszcz? - NOMI\nSkupy aut to przedsiębiorstwa, które wiele lat pracowały na dzisiejszą popularność. Początkowa nieufność zmieniła się w ogromne zainteresowanie właścicieli samochodów, którzy chcą szybko, a zarazem bezpiecznie sprzedać swoje pojazdy. Wśród bogatej oferty ciężko wybrać tą naprawdę atrakcyjną. Dlatego też warto zaufać doświadczeniu, jakim poszczycić się może skup aut Bydgoszcz.\nSkup aut Bydgoszcz opinie o firmie AutoDave\nDziś nie ma już problemów ze sprawdzeniem jakości usług i poziomu zadowolenia poszczególnych klientów. Internet stał się bowiem miejscem wyrażania swoich poglądów, opinii i krytyki, również w stosunku do usług, świadczonych przez różne skupy samochodów używanych. Skup aut uszkodzonych Bydgoszcz cieszy się niesłabnącym zaufaniem wśród klientów, którzy polecają jego usługi zarówno w sieci, jak też wśród znajomych i rodziny. Nic dziwnego, że przedsiębiorstwo szybko wyrosło na lidera regionu, jeśli chodzi o skup pojazdów.\nZdecydowana większość właścicieli pojazdów ceni sobie usługi tego typu firm. To wielka oszczędność czasu, którego nam wszystkim bardzo brakuje w dzisiejszej rzeczywistości. Firma AutoDave Bydgoszcz przeprowadza transakcje niemalże błyskawicznie. Podstawowymi krokami są tutaj pierwszy kontakt, a następnie wycena i akceptacja oferty. Gotówka wypłacana jest do ręki sprzedającego, tuż po finalizacji procesu kupna-sprzedaży, którym jest podpisanie stosownej umowy. Auto skup Bydgoszcz ograniczył formalności do absolutnego minimum, co docenili interesanci nie tylko z regionu, ale również i spoza województwa.\nSzeroka oferta AutoDave skupu aut z Bydgoszczy\nTo, ile pieniędzy otrzymamy za sprzedawany samochód, zależy od wielu czynników. Na pierwsze miejsce wysuwa się stan pojazdu, ale fachowiec dokonujący wyceny z pewnością zwróci również uwagę na jego rocznik oraz popularność modelu, warunkującą możliwości dalszego handlu poszczególnymi częściami. Skup aut Bydgoszcz 24h czeka na potencjalnych interesantów, chcących sprzedać swój samochód. Przyjmowane są tutaj:\nsamochody w pełni sprawne, zarówno starsze, jak i te znacznie nowsze,\nsamochodu uszkodzone w wyniku wystąpienia poważnej awarii,\nsamochodu powypadkowe, które zniszczone zostały wskutek sytuacji losowych, mających codziennie miejsce na polskich drogach,\nangliki przystosowane do ruchu lewostronnego.\nTo bardzo szeroka oferta, którą doceniają właściciele różnych pojazdów.\nSkup aut Bydgoszcz – ile można zarobić w AutoDave?\nNa to pytanie bardzo trudno udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Dlatego też najlepiej udać się na miejsce, gdzie fachowiec, zatrudniony w skup samochodów Bydgoszcz, dokona fachowej wyceny. Co więcej, firma oferuje również usługi mobilne. Oznacza to, że stan samochodu może zostać sprawdzony na posesji potencjalnego sprzedawcy, a sam pojazd może zostać przetransportowany do skupu posiadaną przez niego lawetą. Uczciwość i rzetelność to dwie cechy, którymi poszczycić się może skup aut Bydgoszcz opinie nie kłamią – to najlepsze przedsiębiorstwo i zdecydowany lider wśród tego typu usługodawców w regionie!\n15 marca 202211 marca 2022


Jak działa wypłata kampanii reklamowej? | Obsługa Klienta rankingCoach\nJak działa wypłata kampanii reklamowej?\nPłatności za reklamy w rankingCoach\nJak działa płatność za moje kampanie reklamowe Google?\nZapłata budżetu reklam Google Ads odbywa się poprzez przedpłacony kredyt z automatycznym doładowaniem kwoty ustawionego budżetu miesięcznego. Daje to możliwość posiadania wystarczającej ilości środków na koncie przez cały czas, aby móc umieszczać reklamy. Jak tylko limit kredytowy spadnie poniżej 30% miesięcznego budżetu reklamowego, nowe uzupełnienie zostanie przeprowadzone automatycznie. Dzięki temu Twoje ogłoszenia będą zawsze aktywne!\nRankingCoach umożliwia wybranie własnego budżetu dziennego na koncie na reklamę. Dzienny budżet, który wybierzesz, zostanie wykorzystany do obliczenia Twojego miesięcznego budżetu. Zostaniesz obciążony na podstawie tego miesięcznego budżetu, jak widać powyżej. Jeśli wybierzesz budżet w wysokości 1$ dziennie, wtedy będziemy pobierać opłatę miesięczną jako prepaid, więc 30$ z góry. Budżet dzienny w wysokości 5 dolarów byłby obciążony kwotą 150 dolarów, 10 dolarów - 300 dolarów i tak dalej. Wydamy cały Twój budżet zgodnie z ustaleniami i nigdy nie przekroczymy kwoty przedpłaconej!\nZacznij już teraz i otrzymaj kupon Google w wysokości aż do 200 PLN ! Kupon zostanie dodany do drugiego miesiąca Twojej kampanii Reklamy Googole, na podstawie Twoich wydatków w pierwszym miesiącu.\nRankingCoach daje Ci elastyczność, której potrzebujesz. Z nami możesz równie łatwo wstrzymać całą kampanię. Jeśli widzisz, że jesteś bliski spadku poniżej 30% swojego miesięcznego budżetu, możesz w każdej chwili wyłączyć automatyczne doładowanie, po prostu zatrzymując reklamy. Gdy ponownie się na nie zdecydujesz wystarczy, że w swoim panelu aktywujesz reklamy, które masz, lub wybierzesz nowe.\nPo rozpoczęciu kampanii, kwota PrePaid jest wpłacana do Google i kampania reklamowa jest gotowa!\nJeśli masz jakiekolwiek dodatkowe pytania dotyczące kampanii reklamowych Google z rankingCoach, nie wahaj się skontaktować z naszym działem technicznym. Chętnie pomożemy!


§ Opłata do czynszu z Poczty Polskiej. – Forum Prawne\nOpłata do czynszu z Poczty Polskiej. - Forum Prawne\nOpłata do czynszu z Poczty Polskiej.\nWitam ! Chciałbym się zapytać czy istnieje możliwość otrzymania listem poleconym od najemcy,którym jest Poczta Polska opłaty za najem lokalu mieszkalnego za miesiąc od maja do grudnia 2017 r. oraz od stycznia do grudnia 2018 ...\nWitam ! Chciałbym się zapytać czy istnieje możliwość otrzymania listem poleconym od najemcy,którym jest Poczta Polska opłaty za najem lokalu mieszkalnego za miesiąc od maja do grudnia 2017 r. oraz od stycznia do grudnia 2018 w kwocie 1500 zł z terminem zapłaty do 20 lutego . Nadmieniam ,że wszystkie opłaty dotychczas były regularnie wykonywane , nie mam żadnych zaległości (każdy miesiąc mam udokumentowany) , a nie stać mnie zupełnie na spłatę takiej kwoty , gdyż jestem na rencie inwalidzkiej . Czy takie postępowanie ze strony najemcy jest rzeczą naturalną ,że dostaję taką fakturę za miniony okres wynajmu lokalu i czy mogę coś w tej sytuacji zrobić ?\nRE: Opłata do czynszu z Poczty Polskiej.\nChciałbym się zapytać czy istnieje możliwość otrzymania listem poleconym od najemcy,którym jest Poczta Polska opłaty za najem lokalu mieszkalnego za miesiąc od maja do grudnia 2017\nNajemcy, czy jednak wynajmującego ?\nNie wiem czemu pomyliły mi się nazwy . Tak ja jestem najemcą , a Poczta Polska wynajmującym mieszkanie dla mnie .\nPoczta Polska wynajmującym mieszkanie dla mnie\nWynajmuje Tobie, czy najmuje dla Ciebie ?\nMoże inaczej, jesteś najemcą i najmujesz od poczty polskiej ?\nJeżeli tak, to jak rozumiem otrzymałeś pismo listem poleconym z którego wynika, że poczta polska domaga się opłaty za najem od do grudnia 2017 r. ?\nTeraz kolejne pytanie, jak powyższe ma się do poniższego ?\nwszystkie opłaty dotychczas były regularnie wykonywane , nie mam żadnych zaległości (każdy miesiąc mam udokumentowany)\nJaka jest treść pisma ?\nPrzytocz w całości lub wstaw bez danych osobowych.\nJa wynajmuję mieszkanie od Poczty Polskiej . Płacę dla nich za korzystanie z mieszkania . Tak jak Pan to właśnie zinterpretował . Poczta Polska wymaga ode mnie opłaty w tym rzecz nie wiadomo z jakiej racji , gdyż wszelkie niezbędne opłaty dokonywałem na bieżąco . Oto treść jaką otrzymałem w liście poleconym " Opłata za najem lokalu mieszkalnego za okres od maja do grudnia 2017 roku . Suma 500,43 zł . Forma płatności przelew 14 dni . Termin płatności 20 luty 2019r. Wystawił [ Imię i Nazwisko ]" bez żadnej pieczątki oraz druga faktura z taką samą treścią oprócz okresu od stycznia do grudnia 2018 roku i sumą 986,26zł .\nNależy skontaktować się z Wynajmującym, dowiedzieć się z jakiego tytułu powstało zadłużenie. Może była podwyżka, może niedopłaty za wodę, czy śmieci, może...\nNie ma sensu gdybać, dowiesz się u źródła.\nUdało mi się w końcu skontaktować z osobą , która wystawiała faktury i okazało się ,że opłata za wynajem lokalu mieszkalnego za ubiegłe lata wynika z niedopatrzenia przez Pocztę Polską ,że skończyła się ulga jaką miałem przyznaną ze względu na niski mój dochód miesięczny 30 kwietnia 2017 roku. Poczta Polska jako wynajmujący dla mnie mieszkanie w lutym 2019 roku wystawiła faktury za ich niedopatrzenie. Czy mogę pisać podanie do dyrektora poczty o umorzenie tej kwoty? Dodam ,ze pracownik z którym rozmawiałem proponował mi pisać prośbę do dyrektora o rozłożenie na raty tej kwoty . Muszę podkreślić ,że nie jestem w stanie teraz zapłacić wystawionej kwoty ( otrzymuje 620 zł renty) .\nCzy mogę pisać podanie do dyrektora poczty o umorzenie tej kwoty?\nDziękuję bardzo za pomoc w takim razie będę próbował działać w tej sprawie .\n§ Reklamacja usługi Poczty Polskiej (odpowiedzi: 15) Witam 14ego lipca reklamowałam usługę listu poleconego priorytetowego, składając pismo na ręce pracownic oddziału poczty w moim mieście- oczywiście...


Cienie foliowe - Oczy | Hurtownia EMPORIUM\nMarzy Ci się efekt glow na powiece? Lubisz błyszczeć? Sprawdź koniecznie cienie foliowe, które wybraliśmy dla Ciebie w sklepie Emporium. Dlaczego warto wybrać cienie foliowe? Ponieważ dają efekt błyszczącej tafli, a to wszystko dzięki rewolucyjnej formule cream to powder. W zależności od Twoich potrzeb, w kategorii cienie do powiek znajdziesz również wersje matowe kolorów najmodniejszych w tym sezonie. Nakładanie cieni sypkich wymaga sporej wprawy, jednak efekt, który pozostawiają wygląda profesjonalnie i olśniewająco.\nCienie foliowe to nie tylko błyszczące tafle, występują one bowiem również w wersji matowej z lśniącym pigmentem. Te niezwykłe połączenie sprawia, że makijaż nabiera nowego charakteru, dlatego szczególnie doceniają je makijażystki. Cienie foliowe w domowych warunkach nakłada się na powiekę, wklepując je palcem. W profesjonalnych salonach kosmetycznych, Panie zazwyczaj nie stosują takich rozwiązań. Jeśli nie jesteś fanką tej metody, powinnaś użyć pędzla z włosiem syntetycznym. Aplikacja cieni foliowych odbywać się może na mokro i na sucho, w zależności od preferencji i zamierzonego efektu. Wśród dostępnych cieni do powiek znajdziesz u nas między innymi markę Affect. Palety tej marki wybierane są ze względu na jakość, trwałość i głęboką pigmentację koloru. Sprawdź, jakie produkty do makijażu przygotowaliśmy dla Ciebie w sklepie Emporium!\nHulu Pedzel do blendowania cieni P36\nHulu Pedzel do cieni P46


Agata Gozdzik 30 lipca 2014 11:29\nSuper poscik w sumie nic dodac nic ujac jedynie jedna rzecz to czemu nienapisas o nazwie I rodzaju herbaty...bo juz zapomnialam jaka to byla :)) . buziak\nPaulina 30 lipca 2014 11:37\nAgatka, to akurat była biała z jaśminem, ale u mnie w lodówce już chłodzi się green rooibos, więc zapraszam na filiżankę po pracy :)\naldia arcadia 30 lipca 2014 11:57\nAle fotka, ta z czarnoskórym męzczyzną, szok :P\nMarek Cyzio 30 lipca 2014 12:34\nNa te targi erocośtam to bym chętnie się wybrał :)\nJoanna Marek 30 lipca 2014 14:37\nW Miami jest muzeum erotyki .... tam nie bylabys rozczarowana. Swietne migawki lipca :-)\nPaulina 30 lipca 2014 18:00\nBędąc w NYC odwiedziłam Muzeum Sexu... Sądzisz, że to coś w ten sam deseń? :)\nJoanna Marek 31 lipca 2014 10:25\nBardziej w strone erotyki, ale zobacz sobie film o tym muzeum\nPaulina 31 lipca 2014 16:32\nPaweł Zieliński 30 lipca 2014 15:44\nFaktycznie przedsiębiorczy ten bezdomny :)\nMisuzu 30 lipca 2014 19:14\nhahah simsy... Próbowałam ściągnąć jedynkę, ale juz ciezko cokolwiek sensownego znaleźć... A mam straszna ochotę pograć, płytę zgubiłam... Moze ktoś poda :)\nI ogólnie świetne zdjecia, a te targi rzeczywiście żenujące :P\nPaulina 30 lipca 2014 19:22\nJa zakupiłam jakiś czas temu 3 na steamie, była promocja.\nA ponoć do jutra na origin jest 2 z wszystkimi dodatkami za darmo :)\nJusta 31 lipca 2014 02:05\nFajny ten lipiec :) podoba mi sie zwlaszcza fontanna :D\nAgnieszka W 31 lipca 2014 08:43\na ja sie zawsze zastanawialam czym regularny hot-dog rozni sie od "polish hot-dog". My mieszkamy z dala od polonijnych miast i za kazdym razem jak jechalam do Chicago czy Toronto to mnie to pytanie nurtowalo. Czyli ze polish hot-dog jest poprostu z surowkami ?\nPaulina 31 lipca 2014 16:30\nWiesz co, w Chicago Polish-style hot-dog to po prostu bułka z czymś przypominającym cienką kiełbaskę. Nie ma to nic wspólnego z hot-dogami z Polski, które uwielbiałam: parówka w bułce, na to surówki (najczęściej tarta kapusta, marchew i pokrojone drobno pomidor/ogórek), na to ketchup i suszona cebulka... Yummy! :)\nPłaszczoobrosła 31 lipca 2014 14:00\nTo zdjęcie z kobietą z rozkraczonymi nogami okropne :O. Ale w sumie nic dziwnego, że na TAKICH targach jest tyle żenady, przecież cała ta branża to... każdy chyba wie.\nPaulina 31 lipca 2014 16:31\nTa kobieta nieźle się ceniła- normalnie zdjęcia były za free, ewentualnie jakiegoś drobnego tipa, a ta kobietka brała $10 za zdjęcie!\nAgatamajewska 8 sierpnia 2014 13:34\nHej, trafilam dzis na Twojego bloga szukajac czegos w Google i powiem Ci ze super sie czyta, gdybym miala wiecej czasu to przeczytalabym wszytskie posty :) Sama mieszkam w Stanach, w San Francisco, wiec bardzo bliskie jest mi to co piszesz :) Pozdrawiam!


W piątek ZUS czynny do godz. 15 - Elbląg\nW piątek ZUS czynny do godz. 15\nW piątek, 16 czerwca wszystkie placówki Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w województwie warmińsko-mazurskim pracują w godz. 8- 15.\nCzynne będzie również Centrum Obsługi Telefonicznej ZUS w godz. 7 – 18 pod numerem 22 560 16 00.\nA w ZUS masowe odejścia z pracy. Zarobki żenująco niskie, na grzebaniu w śmietnikach więcej wyciągają. Realizacja ściągalności nastawiona na statystykę, bez pokrycia w finansach budżetu państwa. Pracownicy niedoceniani, a roboty coraz więcej. Kiedy w końcu marnie opłacani pracownicy realizujacy ustalone przecież nie przez siebie przepisy, wyjdą na ulicę w proteście ? Jak tu godnie żyć Prezesie ZUS, w imię czego ?


ulica Juliana Smulikowskiego, Warszawa, Śródmieście - mieszkanie na sprzedaż · SonarHome\n87m² ul. Juliana Smulikowskiego\nMieszkanie na sprzedaż 3-pokojowe mieszkanie 87m2 ul. J. Smulikowskiego\nNa sprzedaż: 3-pokojowe mieszkanie, o powierzchni 87m², znajdujące się na 1. piętrze w 3-piętrowej kamienicy. Budynek z cegły, z 1937 roku.\nCena za m2 tego mieszkania jest o 2.68% wyższa od wyceny sonarhome.pl. Do obliczenia wyceny sonarhome.pl zostało użyte 148 mieszkań o podobnych parametrach w promieniu 3149 metrów.\nTo mieszkanie jest droższe o 4.12% od średniej ceny mieszkań w bezpośredniej okolicy.\nTo mieszkanie jest tańsze o 8.6% od średniej ceny mieszkań 3-pokojowych w bezpośredniej okolicy.\nTo mieszkanie jest droższe o 0.06% od średniej ceny mieszkań wybudowanych w latach 0-1944 w bezpośredniej okolicy.\nTo mieszkanie jest droższe o 1.03% od średniej ceny mieszkań o metrażu od 81m2 do 100m2 w bezpośredniej okolicy.\nTo mieszkanie jest tańsze o 1.47% od średniej ceny mieszkań na 1. piętrze w bezpośredniej okolicy.\nHistoria cen dla ul. J. Smulikowskiego, Warszawa\nNajniższa zanotowana przez nas cena to 1 080 000 PLN (dn. 2019-03-17).\nNajwyższa to 1 080 000 PLN (dn. 2019-03-17).\nOferty online dla ul. J. Smulikowskiego, Warszawa\nApartament 86m w kamienicy przedwojennej na Powiśu\n2 pok, 85m2 Centrum Śródmieście, Kamienica z windą\n85m² ul. Aleja 3 Maja\npokoje: 2 piętro: 6 rok budowy: 1932\n85m² ul. Solec\npokoje: 2 piętro: 6 rok budowy: 1936\nMieszkanie Apartament Na Sprzedaż 84m2 Warszawa\n84m² ul. Szczygla\npokoje: 4 piętro: 3 rok budowy: 1960\n90m² ul. Nowy Świat\npokoje: 4 piętro: 3 rok budowy: 1950\n87m² ul. Marszałkowska\nMieszkanie Warszawa Śródmieście, ul. Ciche Śródmieście / Przy Ogrodzie Saskim\n87m² ul. Elektoralna\npokoje: 4 piętro: 1 rok budowy: 1888\n89m² ul. Miedziana\n933 242 PLN\n11381 PLN / m²\n985 804 PLN\n904 145 PLN\n10637 PLN / m²\n832 944 PLN\n9916 PLN / m²\n1 090 488 PLN\n12982 PLN / m²\n905 016 PLN\n10774 PLN / m²


Safari w Tanzanii, czyli Hakuna Matata! - Gdzie słońce dla nas wschodzi: Najfajniejszy blog o podróżowaniu\nAfryka, ALL, Podróże po świecie, Tanzania\nPosted on 23 września 2018 25 listopada 2020\nSkąd ta miłość do safari?\nJako dziecko uwielbiałam oglądać programy przyrodnicze z komentarzem Krystyny Czubówny czy program wrocławskich zoologów „Z kamerą wśród zwierząt”. Poniekąd pewnie tym programom zawdzięczam empatię jaką mam w stosunku do każdego żyjącego stworzenia na świecie. A najbardziej „kręciły” mnie właśnie obrazki z Afryki, zwierzęta prezentowane w swoim naturalnym środowisku i na tle spalonej afrykańskim słońcem czerwonej ziemi.\nGdy udało nam się przez przypadek dostać tanie bilety na Zanzibar od razu ruszyła machina planowania i wyszukiwania atrakcji. Konkluzja była jedna: jak to będąc w Afryce i już w Tanzanii nie skorzystać z najwspanialszej atrakcji Afryki, czyli safari? Szybkie rozeznanie w temacie i szybki rachunek kosztów zrobiony (o matko, zaboli!) i decyzja podjęta. Kolejne dziecięce marzenie miało zostać spełnione 🙂 ! Jak zwykle oczyma wyobraźni widziałam siebie przytulająca lwa i głaszczącą żyrafę na pięknej równinie Serengeti… o nie, stop! To nie Tajlandia, czy zoo! Nie ma tu dotykania i wykorzystywania zwierząt, tutaj tylko patrzymy na zwierzęta w swoim naturalnym środowisku. I właśnie takie atrakcje lubimy ;), a kotki na co dzień przytulam w domu niczym Elmirka z Animków 😀\nA tutaj taka ciekawostka: safari w języku swahili oznacza po prostu podróż.\nDroga przez Ngorongoro do Serengeti\nPlanujemy i organizujemy safari w Tanzanii\nPoczątkowo myśleliśmy, żeby zorganizować safari na własną rękę, ale po wczytaniu się w informację w Internecie, podliczeniu kosztów i oszacowaniu ryzyka niezobaczenia zwierząt zdecydowaliśmy się na budżetową wersję safari grupowego z noclegami w namiotach. Po analizie tryliarda ofert zdecydowaliśmy się na safari organizowane przez firmę Foot Slopes Tours & Safaris: http://footslopestours.com/. Pośród wielu ofert wybraliśmy ich z uwagi na niską cenę, super komunikację, wliczone noclegi w Arushy przed i po safari oraz dobre opinię w Internecie.\nIle kosztuje safari w Tanzanii?\nAle właściwie, ile kosztuje takie safari? Wybraliśmy czterodniowe safari do parków Lake Manyara, popularnego Serengeti i krateru Ngorongoro i tak jak wspominaliśmy w wersji budżet, czyli w grupie max. 6 osób z noclegami w namiotach. Nie wliczając kosztów lotów z Zanzibaru i powrotnego, koszt safari z noclegami w namiotach, wyżywieniem podczas safari, transportem, opieką przewodnika, wejściami do parków wyniósł nas 700 USD na osobę (update: ostatnio po podwyżkach wstępów do parków i rządowych podatkow koszt to ok. 1250 USD na osobę). Dodatkowo trzeba doliczyć około 10 USD na napiwki dla przewodnika i kucharza, ale jest to kwota sugerowana. Płatność odbywa się gotówką na miejscu i jest to jedyna niedogodność, że trzeba podróżować z tak dużą kwotą. Można również wypłacić pieniądze z bankomatu, ale wiąże się to często z prowizją banku. Docelowo mieliśmy podróżować z pięcioma osobami w samochodzie, ale po parku Lake Manyara wycieczka była tylko dla naszej dwójki, kolejny park Serengeti zwiedziliśmy tylko we trójkę, gdyż jedna para musiała zrezygnować z powodu zatrucia żołądkowego, na szczęście dołączyli do nas w ostatnim parku, więc dopiero ostatni park był w komplecie. Podróżowaliśmy jeepem z podnoszonym dachem i nawet w 6 osób podróż byłaby komfortowa, każdy miał swoje okno do dyspozycji i możliwość oglądania zwierząt z góry.\nNasz wypasiony transport podczas safari\nNiezapomniany lot z Zanzibaru do Tanzanii\nAle od początku. Na safari polecieliśmy z Zanzibaru prosto do Arushy liniami Flight Link za 60 USD od osoby ze wszystkimi opłatami i bagażem w cenie. Check in okazał się trudniejszy niż myśleliśmy, gdyż zostaliśmy wpisani na inny lot i dopiero po chwili coś mnie tknęło, że mamy inne karty pokładowe. Łukasz szybko pobiegł po nowe karty i upewnić się, że nasz bagaż leci z nami.\nHmm, coś chyba jest nie tak…\nUfff, mamy dobre karty pokładowe 🙂\nLecieliśmy kameralnym samolotem typu Cessna 208 Caravan. Pierwszy raz leciałam tak małym samolotem! A miejsca mieliśmy pierwsza klasa, tuż za pilotem 🙂 Rewelacyjne przeżycie, którego nie zapomnimy do końca życia. Przy lądowaniu doskwierały nam małe turbulencje, ale dało się przeżyć. Łukasz, który boi się latać miał małego stresa, ale ogólnie był mega podjarany lotem. W drodze mieliśmy piękny widok na Kilimanjaro.\nMamy miejsca VIP\nWidok na Kilimanjaro, kiedyś tam wejdziemy\nTym lecieliśmy 🙂\nPo wylądowaniu i odebraniu bagażu, uff bagaż jednak doleciał z nami, zaczęły się małe schody, gdyż byliśmy umówieni na odbiór z lotniska przez przedstawiciela biura Foot Slopes, a tu ani widu, ani słychu, wszyscy pasażerowie się porozjeżdżali, a naszego kierowcy nie ma. Na domiar złego nie mieliśmy jak się z nimi skontaktować, niestety nasze komórki nie działały w Tanzanii. Zdesperowani prosiliśmy ludzi, którzy jeszcze tam byli o możliwość skontaktowania się z ich telefonów. I kolejne schody, numer telefonu nie działał! Już myśleliśmy, że wystawili nas i teraz będziemy szukać safari na własną rękę w Arushy o niechlubnej opinii. Ale w końcu udało się dodzwonić do Erica z którym umawialiśmy wycieczkę. Co się okazało, nasz transport zwinęła para Rosjan, dziewczyna miała na imię Katarina, a Katarina i Katarzyna to przecież to samo. Kierowca zorientował się dopiero w Arushy, że ma niewłaściwych pasażerów. Na szczęście wrócił po nas i zawiózł nas do hotelu. W cenę wycieczki wliczony był nocleg przed safari w Arusha Tourist in Hotel. Po przeżyciach z odbiorem z lotniska podarowaliśmy sobie już zwiedzanie Arushy i zjedliśmy pyszną kolację w hotelu i poszliśmy spać, żeby być wypoczętym przed safari.\nNa drugi dzień mocno podekscytowani z samego rana byliśmy gotowi do przygody. Po krótkim oczekiwaniu na naszego kierowcę zapakowaliśmy się do jeepa i udaliśmy się w drogę do parku Jeziora Manyara (Lake Manyara National Park) położonego w północnej Tanzani. Po drodze mijaliśmy typowy krajobraz Tanzanii z masajami pasącymi krowy, dziećmi bawiącymi się przy drogach i małymi tętniącymi życiem miasteczkami.\nGotowa na przygodę!\nMiasteczko w Tanzanii\nMasajowie wypasający krowy\nPrzy wejściu powitało nas małe muzeum z informacjami o parku i jego faunie i florze. A sam park w prawdzie niewielki, bo zajmuję tylko 330 km² z czego około 200 km² to jezioro zachwycił nas różnorodnością zwierząt i typowej dla sawanny roślinności. Akwen leży u podnóży 600-metrowej skarpy Wielkich Rowów Afrykańskich. Spotyka się tu wiele chronionych gatunków zwierząt, m.in. żyrafy, bawoły, lwy, hipopotamy, koczkodany czy flamingi i inne ptaki. W 1981 roku park został uznany przez organizację UNESCO za rezerwat biosfery.\nNasz transport po parku Lake Manyara\nWidok z jeepa\nBociany na wakacjach\nOd razu gdy tylko wjechaliśmy do parku zobaczyliśmy mnóstwo pawianów, koczkodany czarnosiwe i kotawce sawannowe.\nPawiany w Lake Manyara\nKotawce sawannowe w Lake Manyara\nKoczkodany czarnosiwe w Lake Manyara\nDalej było już tylko lepiej, stada buszbaków, impalii, bawołów i zebr.\nImpala w Lake Manyara\nZebra w Lake Manyara\nBawół wybrał świetne miejsc na relaks\nStada zwierząt w Lake Manyara\nStado antylop gnu\nNastępnie na mokradłach odwiedziliśmy hipopotamy, które wbrew pozorom nie są takie milutkie, są jednymi z najbardziej niebezpiecznych zwierząt i zagrożone potrafią zaatakować.\nJezioro Manyara to przede wszystkim enklawa dla ptaków, między innymi odkryliśmy też, gdzie zimują nasze piękne boćki w towarzystwie flamingów i innych egzotycznych skrzydlatych przyjaciół.\nSkrzydlaci mieszkańcy Lake Manyara\nPtaki wszędzie, tutaj Ibis czarnopióry\nTutaj zimują nasze bociany\nBoćki z kolegami\nI jeszcze więcej ptaków\nNiedaleko od wody żyją słonie i guźce (tak tak, pumby 🙂 ). Naprawdę niesamowite jest zobaczyć słonia na żywo w środowisku w jakim powinien żyć, a nie jako atrakcja turystyczna czy pośmiewisko w cyrku.\nGuźce w Lake Manyara\nStado słoni z maleństwem w Lake Manyara\nW między czasie zatrzymaliśmy się na wzgórzu z pięknym widokiem na jezioro i park, żeby zjeść pyszny lunch. Byłam wniebowzięta, ponieważ specjalnie dla mnie przygotowano wersję wegetariańską. Z pełnymi brzuchami zrobiliśmy kilka zdjęć panoramy jeziora i ruszyliśmy dalej eksplorować park.\nJak tylko opuściliśmy miejsce pikniku natrafiliśmy na wspaniałe żyrafy. Te delikatne i wrażliwe zwierzęta sprawiały wrażenie, że są jeszcze bardziej zaciekawione nami niż my nimi, choć to my siedzieliśmy z otwartymi buziami z wrażenia 🙂\nZaciekawiona nami żyrafa\nStado żyraf nad jeziorem Manyara\nPierwszy dzień safari, a my już zdążyliśmy zobaczyć kilka gatunków o których istnieniu nawet nie wiedzieliśmy, na przykład mały Dik dik sawannowy. Prawie najmniejsza antylopa świata za to chyba z największymi oczami świata 🙂 Antylopa karłowata jest tylko nieco mniejsza od Dik dik.\nPrawie najmniejsza antylopa świata Dik dik\nNasz przewodnik Joshua okazał się świetnym nauczycielem, ciekawie opowiadał o zwierzętach, a dodatkowo był bardzo dobrze przygotowany, miał ze sobą kilka atlasów zwierząt, żadnym pytaniem go nie zagięliśmy.\nJeden z atlasów naszego przewodnika Joshua\nNocleg w prawie luksusowych namiotach\nPo całym dniu w parku przewodnik odwiózł nas do miejsca naszego noclegu. Spaliśmy w bardzo ciekawym miejscu: Sunbright campsite w Mto wa mbu. Dostaliśmy chatkę-namiot z łazienką 🙂 Namiot był wyposażony w normalne łóżko z pościelą i moskitierą, za namiotem znajdowała się łazienka ze wszystkimi udogodnieniami w komplecie. Jedynym mankamentem było to, że prąd był wyłączany po 22, ale nam nie sprawiło to problemów, byliśmy tak padnięci, że poszliśmy spać zaraz po kolacji. Kolację przygotowywał nam nasz prywatny kucharz, który wyruszył następnego dnia z nami w podróż. Na kolacji poznaliśmy naszych pozostałych towarzyszy safari: Isabel i Wolfa z Kanady (oryginalnie z Kostaryki i Niemiec) oraz Shueba z UK (oryginalnie z Pakistanu).\nNasz luksusowy namiot w Sunbright campsite\nI nasza łazienka\nNamioty w Sunbright campsite\nPo spokojnej nocy z samego rana wyruszyliśmy… do szpitala, spokojnie, z nami wszystko było w porządku, odwiedzić Isabel i Wolfa, gdyż Isabel całą noc miała problemy żołądkowe i pojechała do szpitala. Po drodze podjechaliśmy do nich sprawdzić, czy dadzą radę z nami jechać, niestety musieli odpuścić. Ale co to był za szpital! Takiej opieki pozazdrościć mogą rezydenci polskich szpitali. Prywatne szpitale w Afryce są bardzo ładne i dobrze zaopatrzone, niestety nie wszystkich mieszkańców na usługi takich szpitali stać.\nPo odwiedzinach udaliśmy się w drogę do Sergengeti, droga wiedzie przez park Ngorongoro (Ngorongoro Conservation Area) i mieliśmy okazję podziwiać krater z góry, który mieliśmy odwiedzić ostatniego dnia. Widok na krater był niesamowity pomimo pochmurnej pogody.\nBrama do rezerwatu Ngorongoro\nWidok na krater Ngorongoro\nNasz jeep miiał 5 gwiazdek, nawet prąd 🙂\nW drodze do największego parku Tanzanii przemierzaliśmy niekończące się pola z wioskami masajskimi w tle, aż dotarliśmy do bramy parku, szybkie formalności, kilka zdjęć ze skały znajdującej się tuż przy wejściu do parku i dalej w drogę.\nMasajowie mieszkający w Ngorongoro\nPodniebny drapieżnik na koronie drzewa\nZa Łukaszem rozciąga sie dolina Serengeti\nKolorowa jaszczurka na skałkach\nNiekończąca się równina Serengeti\nSerengeti to największy obszar chroniony na kontynencie i obejmuje w sumie około 30 tys. km². W swahili słowo Serengeti oznacza niekończącą się równinę i tak rzeczywiście jest. Połacie sawanny ciągną się aż do linii horyzontu, gdzieniegdzie tylko występują pojedyncze wzgórza, grupy granitowych skał i charakterystyczne akacje o płaskich koronach. Park został oficjalnie utworzony w 1951 roku przez Anglików i w pierwszej fazie obejmował też Ngorongoro, ale w skutek protestów Masajów, którzy chcieli nadal żyć, wypasać bydło i polować na tych terenach, w 1959 roku odłączono go od parku. Masajowie żyją tam do dzisiaj, jednakże mają zakaz wstępu do parku Serengeti. Park zyskał sławę dzięki niemieckiemu zoologowi urodzonemu w Nysie, Bernardowi Grzimkowi. Centralną część parku stanowią tereny Seronery i tam też jeździ najwięcej wycieczek, z uwagi na największe skupiska zwierząt, obszar ten jest najbogatszy w wodę i występowanie rzek wpływających do jeziora Wiktoria.\nBrama do parku Serengeti\nStrusie w Serengeti\nHieny w Serengeti\nSerengeti, sceny jak z Króla Lwa\nJuż od samego wjazdu do parku poczuliśmy się jakbyśmy oglądali króla lwa, naszym oczom ukazały się stada strusi, zebr, antylop, gnu pręgowatych, gazeli Thomsona i impali.\nStada zebr to codzienność Serengeti\nJa i zebry 🙂\nBawolec w Serengeti\nJadąc dalej zobaczyliśmy szykujące się do polowania lwy i towarzyszące im hieny. Ciekawostką były lamparty wylegujące się na gałęziach, jeden nawet zajadał się swoją zdobyczą. Oprócz lampartów były też gepardy, niestety nam jest ciężko je od siebie odróżnić 🙂 Gepardy ponoć są zwinniejsze i szybsze, a ich ciało jest bardziej smukłe i umaszczenie lekko się różni, ale jakoś nie chciały stanąć obok siebie żebyśmy mogli to zweryfikować. Koty widzieliśmy chyba w każdej możliwej pozie, podczas polowania, jedzenia, drzemki na drzewie czy wylegiwania się na i przy skałach. Powiem Wam, że pozy w jakich je zastaliśmy w niczym nie różnią się o pozycji w jakich wylegują się nasze koty.\nMusicie uwierzyć na słowo, na drzewie jest lampart\nCiii, bo kotek śpi 🙂\nI jeszcze jeden kotek śpi\nWieczorny przejazd zakończył się widokiem burzowego nieba i rozstawianiem namiotów w deszczu. Pierwszy raz widzieliśmy tak niesamowite chmury, a brak jakichkolwiek „przeszkód” na horyzoncie potęgował efekt niesamowitości.\nNoc spędziliśmy pod namiotem na kempingu Seronera Camp, a najfajniejsze było, że wjeżdżając na kemping uciekało z niego stado zebr. Kemping nie był ogrodzony, a nasze namioty stały właściwie w szczerym polu. Niestety nie jest to wysokiej klasy kemping i można zapomnieć o luksusach jak ciepła woda, czy chociażby deska w toalecie. Wieczorem mieliśmy wspólną kolację z Polską wódką na „odkażenie” i jako lekarstwo na problemy żołądkowe. Niestety nie podziałało… była to bardzo ciężka noc. Dodatkowo fakt, że w nocy słyszeliśmy kręcące się w okól namiotu zwierzęta, wycie hien i słyszeliśmy zwierzę rozpracowujące śmietnik nie poprawiał sytuacji. Trochę strach było wybrać się do toalety. Na szczęście przeżyliśmy 🙂\nKemping Seronera w Serengeti\nA to zdecydowanie nie luksusowe toalety\nA jednak trzymają dzikie zwierzęta w klatkach w Serengeti :p\nWschód słońca w Serengeti i kolejny piękny dzień\nNa drugi dzień wstaliśmy o świcie i wyruszyliśmy na kolejny dzień safari. Niestety Łukasz nie czuł się za dobrze, miał tylko trochę więcej koloru niż pusta kartka papieru, ale dzielnie polował z aparatem w ręku na zwierzęta. Najlepiej właśnie wyruszyć na safari o świcie, kiedy to jeszcze zwierzęta są aktywne, a słońce tak mocno nie grzeje. Tego dnia spotkaliśmy hieny, guźce, żyrafy, hipopotamy, lwy, a nawet lwa w „toalecie”, mnóstwo ptaków i antylop.\nPumba, a gdzie Simba?\nZ gracją poruszająca się żyrafa\nZbierające się do polowania lwy\nKotek w kuwecie 😀\nZebry i ferajna antylop gnu\nNie obyło się oczywiście bez przygód. Nagle nasz kierowca wyczuł, że jest coś nie tak, okazało się, że złapaliśmy gumę. I tak pośrodku parku, otoczeni zebrami i bawołami, staliśmy i czekaliśmy, aż zmienią koło. Na szczęście poszło bardzo sprawnie, jak tylko inna ekipa zobaczyła, że mamy problem to zatrzymali się, żeby pomóc i w niespełna 15 minut byliśmy już z powrotem na szlaku.\nCoś poważnego? Może pomożemy?\nWyjeżdżając już z Serengeti natrafiliśmy na kilka lwów tuż przy samej drodze. Lwy były właściwie na wyciągniecie ręki, ale całkowicie nami niezainteresowane, zajęte swoimi lwimi sprawami, czyli wylegiwaniem się jak na prawdziwego kota przystało!\nKról lew, czyli Simba!\nWieczór na krawędzi krateru Ngorongoro\nPo całym dniu atrakcji zjedliśmy późny lunch i wyruszyliśmy w stronę krateru Ngorongoro. Późnym popołudniem dojechaliśmy do Simba Campsite, gdzie spędziliśmy miły wieczór już pełną ekipą, gdyż Isabel i Wolf szczęśliwie do nas dołączyli. Ten kemping okazał się dużo lepszy, była ciepła woda i ładne toalety. Miejsce to jest położone przy krawędzi krateru i też nie jest ogrodzone. Przechadzając się po terenie kempingu znaleźliśmy nawet szczątki zebry, co nas skutecznie zniechęciło do opuszczania namiotu w nocy!\nWidok z naszego namiotu w Simba Campsite\nJednak zostaniemy w namiocie w nocy\nRezerwat Ngorongoro zajmuje 8,3 tys. km² i w jego skład wchodzi właśnie krater Ngorongoro, jeden z 10 wygasłych wulkanów na tym obszarze. Jest to tak zwana kaldera wulkaniczna, czyli zapadnięty wulkan nie zalany wodą. Ma on 19,2 km średnicy i 600 m głębokości. Ciekawostką jest, że krater wpisany jest na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.\nI jak to na safari bywa wyruszyliśmy o świcie na kolejną wyprawę. Widok na wschodzące słońce z krawędzi krateru jest niesamowity, zbyt długo nie mogliśmy się nim napawać, bo dzikie zwierzęta na nas nie poczekają.\nWschód słońca nad kraterem\nGdy wjechaliśmy do krateru, naszym oczom ukazał się iście sielankowy krajobraz, zielone tereny i wszędzie stada zwierząt. Tego dnia widzieliśmy bawoły, gnu, gazele, zebry, impale i żyrafy, a nawet szakala, który do nas śmiesznie zagadał.\nDroga w kraterze Ngorongoro\nZapierajace dech w piersiach widoki krateru Ngorongoro\nW kraterze żyje mnóstwo ptaków, gdyż dzięki licznym rzekom w kraterze zawsze jest woda. Przewodnik wspomniał, że jak już zwierzęta w trakcie wielkich migracji trafią do krateru to najczęściej w nim zostają na dłużej, bo tutaj nawet w porze suchej jest woda i pożywienie. Z tego powodu podobno zwierzęta żyjące w kraterze są większe od tych z Serengetti.\nPtaki w Ngorongoro\nStrusie żyjące w Ngorongoro\nW trakcie podróży po kraterze natrafiliśmy znów na hipopotamy z małymi, słonie, strusie, turlające się zebry, lwy i mnóstwo guźców.\nHipopotamy lubią wodę\nTurlająca się zebra\nI znowu pumba!\nKrater Ngorongoro jest też miejscem, gdzie można spotkać nosorożce czarne. Jednakże ich populacja jest bardzo mała i często turyści wyjeżdżają bez zobaczenia tych majestatycznych zwierząt. Ale nam się udało i widzieliśmy jednego nieśmiałego nosorożca na żywo!\nI oto on, nosorożec czarny\nNosorożce są trochę nieśmiałe jak widać\nDalej udaliśmy się nad jezioro Magadi, które znajduje się w kraterze. To tutaj przychodzą starsze słonie, kiedy czują, że ich dni dobiegają kresu. Mają tutaj wszystko co potrzeba na ostatnie dni swojego życia. Często właśnie w tym rejonie można zobaczyć czaszki słoni. Kły są zabierane i zabezpieczane przez władze parku, aby nie zadomowili się tu kłusownicy.\nSłonie w kraterze\nZebry nie na zebrze?\nSielanka nad jeziorem Magadi\nMałe pumby z mamą\nZatrzymaliśmy się w ostatnim punkcie naszej wycieczki na lunch przy samym jeziorku Ngoitokitok, był to czas na ostatnie zdjęcia z naszą międzynarodową ekipą i przewodnikiem Jumą przed udaniem się w podróż powrotną.\nWidok na jeziorko i nasza limuzyna\nNasza międzynarodowa ekipa i przewodnik Juma\nDroga w kraterze\nSrome zbocze krateru\nPo drodze do Arushy mijaliśmy jeszcze grób wspomnianego już zoologa Grzimka, który w wieku 24 lat zginął w katastrofie awionetki w parku i został pochowany przy kraterze.\nGrób zoologa Grzimka\nDo Arushy dotarliśmy późnym wieczorem i następnego dnia po przepakowaniu wróciliśmy na Zanzibar na odrobinę plażnigu. Powrót tym razem mieliśmy z Kilimanjaro i wracaliśmy już normalnym lotem rejsowym liniami Precision Air za 159,62 USD, a podczas lotu poczęstowano nas nawet orzeszkami nerkowca.\nNasz samolot powrotny na Zanzibar\nWszystko co dobre szybko się kończy, Safari w Tanzanii dobiegło końca\nUdało nam się zobaczyć wielką afrykańską piątkę, czyli lwa, słonia, bawoła, nosorożca czarnego i lamparta. Mieliśmy szczęście! Safari było niesamowitym przeżyciem, które zapamiętamy do końca życia i na pewno jeszcze kiedyś powtórzymy. Zobaczenie zwierząt w ich naturalnym środowisku, nieskrępowanych kratami czy wybiegami jest bezcenne. Każdy kto choć raz spróbuje safari przepadł, nie będzie dla niego ratunku, będzie szukał okazji jak znów zbliżyć się do dzikiej natury.\nTanzania i Zanzibar - Praktyczne wskazówki przed podróżą\nTagged Dzikie zwierzęta, Organizacja safari, Safari w Tanzanii, Tanzania, Tanzania na własną rękę, Zanzibarcomment1 komentarz do Safari w Tanzanii, czyli Hakuna Matata!\nNiezły Meksyk, meksykańska szama – Poznań\n24 września 2018 16:14\nCo spowodowało kłopoty żoładkowe Waszych współtowarzyszy ?\nWybieram sie na safari i trochę mnie to przeraziło. Bo niestety nie mogę pić alkoholu w celu odkażenia


Linka zabezpieczająca do kamer sportowych | Sklep internetowy KamerySportowe24\nOpis produktu Linka zabezpieczająca do kamer sportowych\nSpecjalna linka z przylepcem dwustronnym zabezpieczająca kamerę przed zniszczeniem i zagubieniem podczas pracy w dynamicznym ruchu. Podporę przyklejamy do płaskiego elementu, np. karoserii, natomiast linkę przywiązujemy do obudowy kamery. Stanowi dodatkowe zabezpieczenie w razie przypadkowego odpadnięcia kamery z jej uchwytu.\nOpinie o produkcie Linka zabezpieczająca do kamer sportowych


Wykończenia wnętrz sypialnie - Moovin Interiors\nWykończenia wnętrz sypialnie\nWarto mieć świadomość, że ewentualne problemy ze snem mogą być wywoływane przez wiele czynników. Jednym z nich jest rozgardiasz panujący w sypialni. Wiąże się to nie tylko z nieporządkiem wynikającym z intensywnej eksploatacji takiej przestrzeni, ale i jej nieprawidłowym zagospodarowaniem na etapie projektowania. W związku z tym warto poznać najważniejsze zasady wykończenia wnętrz.\nSypialnie muszą być pomieszczeniami łączącymi w sobie kilka istotnych funkcji. Przestrzeń ta powinna być jednocześnie funkcjonalna i przemyślana, oszczędna w przytłaczające dodatki, wyraźnie wydzielona z pozostałej części mieszkania. Ponadto musi dominować w niej stonowana kolorystyka. Właśnie tymi regułami kierujemy się podczas aranżowania wnętrz naszych klientów. Sprawdź, jaki pomysł mamy na Twoją sypialnię!\nWykończenia wnętrz sypialnie – podsumowanie\nW obecnych czasach coraz więcej osób zdaje sobie sprawę, jak ważne jest przywiązywanie dużej uwagi do tematu wykończenia wnętrz. Sypialnie są przykładem pomieszczenia, w którym racjonalność, harmonia oraz uporządkowanie grają pierwsze skrzypce. Chaos panujący na tej przestrzeni negatywnie oddziałuje na osoby na niej przebywające: utrudnia spokojny sen i uniemożliwia efektywny wypoczynek po całym dniu zmagania się z obowiązkami. Dlatego, jeśli chcesz, aby aranżacją Twojej sypialni zajęli się profesjonaliści – zapoznaj się z naszą ofertą. Zyskasz nie tylko sypialnię swoich marzeń, wykonaną z wysoką precyzją oraz starannością, ale i dwuletnią gwarancję na wykonane przez nas prace.


Projekty małych domów chętnie kupowane - PiK\nStart » Architektura » Projektowanie » Projekty małych domów chętnie kupowane\nW bardzo wielu miastach i miejscowościach coraz większe uznanie wśród inwestorów znajdują ekonomiczne i szybkie w realizacji projekty małych domów. Są to także domy dostosowane do możliwości finansowych wielu osób, których nie stać na budowę bardziej okazałych rezydencji. Takie projekty małych domów można stosunkowo tanio kupić w gotowej wersji, co także jest o wiele bardziej opłacalne niż indywidualne zamawianie takiego projektu u architekta. W przypadku budowy tak niedużego i zarazem bardzo ekonomicznego domu jego indywidualny projekty byłby bowiem niewspółmiernie wysokim składnikiem kosztów całej tej inwestycji. Gotowe projekty domów o bardzo wysokich walorach architektonicznych i użytkowych oferuje między innymi firma Centrum Projektów Domów.


Fundusz remontowy SOS Wiosek Dziecięcych\nFundusz przeznaczony na remonty, wyposażenie oraz dopłaty do zakupu mieszkań dla młodych osób wkraczających w dorosłość – wychowanków Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce.\nPomoc finansowa dla usamodzielniających się podopiecznych Stowarzyszenia SOS Wiosek Dziecięcych przeznaczona jest na remonty i wyposażenie ich pierwszych mieszkań oraz dopłaty do zakupu nieruchomości. Stabilne warunki mieszkaniowe to jedna z najważniejszych potrzeb wchodzących w dorosłość wychowanków SOS Wiosek Dziecięcych. Wsparcie, które otrzymują, wpływa na wzrost ich poczucia bezpieczeństwa i niezależności, dzięki czemu mogą skupić się na edukacji, znalezieniu pracy czy założeniu rodziny.\nMłodzi ludzie zgłoszeni do programu przez Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce otrzymują od Fundacji dofinansowanie w wysokości 30 000 zł na osobę, a resztę środków na remont lub zakup mieszkań pokrywają między innymi z oszczędności zgromadzonych przez Stowarzyszenie na indywidualnych kontach wychowanków. W procesie pozyskiwania mieszkania lub przeprowadzania remontu podopieczni Stowarzyszenia otrzymują wsparcie wychowawców SOS, którzy pomagają w kwestiach formalnych oraz monitorują przebieg prac.\nDzięki wsparciu finansowemu Fundacji Drzewo i Jutro w ramach projektu:\n• W 2021 roku 2 beneficjentów przeznaczyło środki na remont: domu otrzymanego w darowiźnie oraz mieszkania;\n• W latach 2019-2020 4 podopiecznych przeprowadziło remont mieszkania, a 1 osoba zgromadziła środki na wkład własny do zakupu mieszkania.\n• W 2018 roku 5 beneficjentów wyremontowało mieszkanie, 2 osoby (rodzeństwo) zaadoptowały dom otrzymany w spadku do warunków mieszkalnych, a 3 osoby (w tym także jedno rodzeństwo) zakupiły mieszkania na własność.\n• W 2017 roku łącznie 12 beneficjentów przeznaczyło środki na remonty 4 lokali otrzymanych z zasobów miasta, dopłaty do zakupu 4 mieszkań oraz nadbudowę 1 domu.\n• W 2016 roku 10 osób otrzymało środki na remont i wyposażenie mieszkania, a 3 osoby wykupiły mieszkania na własność.\nW sumie, w latach 2016-2021 42 wychowanków Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce otrzymało wsparcie w ramach Programu Funduszu Remontowego.\nPomoc w usamodzielnieniu się młodzieży – podopiecznych Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce poprzez zapewnienie odpowiednich warunków mieszkaniowych.\nOd 2016 do 2021 roku.\nMłodzież biorąca udział w programie to podopieczni Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce z Młodzieżowych Wspólnot Mieszkaniowych oraz Domów Młodzieży SOS.\n2021 rok – 2 osoby\n2019/20 rok – 5 osób\n2018 rok – 10 osób\n2017 rok – 12 osób\n2016 rok – 13 osób\n2021 – 60 000 PLN\n2019/20 rok – 150 000 PLN\n2018 rok – 300 000 PLN\n2017 rok – 300 000 PLN\n2016 rok – 300 000 PLN\nŁącznie w latach 2016-2021 – 1 110 000 PLN


Plutik | Mity na temat korzyści i szkody męskiej spermy\nMity na temat korzyści i szkody męskiej spermy\nNie należy ślepo wierzyć spekulacjom\nByć może nikt nie wyróżnia się płynów w organizmie człowieka nie powoduje tak wiele rozmów i plotek, jako spermy. Każdy temat, w ten czy inny sposób z nim związane, nawet u kobiet (i co możemy powiedzieć o mężczyznach!) I przyciąga zainteresowanie.\nNa długiej praktyki, które tylko argumenty o korzyści i szkodliwości spermy nie muszą słuchać swoich pacjentów. Niektóre z nich nie były pozbawione racjonalnego ziarna, ale wiele brzmiało naprawdę absurdalne i uczynił mnie jak profesjonalny, szczerym uśmiechem. I przekonać pacjenta błędu jego myśli był kwestią, delikatnie mówiąc, bardzo, bardzo trudne.\nTa sytuacja sprawiła, mnie «podjąć pióro» i spróbować w prosty i przystępny sposób opowiedzieć czytelnikom o korzystnych właściwości spermy oraz rozwianie mitów i uprzedzeń związanych z nim. Zaczynajmy…\nCo to jest sperma\nWiele nieporozumień «korzenie» nasze fizjologiczne analfabetyzmu. Aby rozpocząć, pozwala spojrzeć na to, co jest plemniki mężczyzny, a gdzie nie zawiera. Mam nadzieję, że to pomoże wielu czytelnikom bardziej prawidłowego widzenia rzeczy.\nSperma — Lepka ciecz mętny (zwykle jasnoszary), wydany w procesie ejakulacji u mężczyzn. Jej skład jest bardzo wyjątkowy. Składa się on z płynu nasiennego i sperma, jak również zawiera różne substancje i elementów śladowych. Zbędnych szczegółów, należy zauważyć, że składa się z kwasu askorbinowego, kwasu dezoksyrybonukleinowego i kwasu mlekowego, wapnia, magnezu, cynku, chloru, sodu i wszystkie przeciwciała specyficzne dla każdego z obecnych grup krwi.\nNajważniejszym mit spermy (wierząc, że ludzie boją się, jak dzieci) jest to, że jego ilość, towarów do życia, jest ściśle ograniczona. Wiedziałem pacjentów, prawie z kalkulatora w ręce oblicza liczbę aktów seksualnych i po raz kolejny zaprzeczył żonę w pobliżu skorzystać z tej motywacji.\nUwierz mi, nie odpowiada rzeczywistemu stanowi rzeczy! Średnio podczas wytrysku przydzielonego od 2 do 4 ml nasienia. Uśrednione obliczenia pokazują, że intensywność życia seksualnego srednestatichstichesky (stres, średniej, ale nie każdy) męskiego ciała jest w stanie przeznaczyć około 8 litrów nasienia. Nie dzieje się tak dlatego ilość cieczy jest ograniczona, ale ze względu na funkcje seksualne czasu po prostu zanika.\nJednak w tej kwestii kluczowe znaczenie indywidualnych cech organizmu i stylu życia. Nie może być dyskontowane i nastawienie psychiczne. Historia zna wiele przykładów, gdy ludzie w podeszłym wieku stały rodziców i doprowadziły do bardzo aktywne życie seksualne.\nJeden z największych aktorów 20. wieku, Charlie Chaplin, było aktywne życie seksualne, był żonaty cztery razy, miał 11 dzieci. Ostatni raz został ojcem w wieku 72 lat.\nDrugą najbardziej popularną fiction męskiej spermy jest to, że niewielka liczba aktów seksualnych jądra są bezpośrednio zaangażowane w wytwarzanie plemników może wybuchnąć. Były w moich takich pacjentów praktyce, prowadząc niemal rozwiązłe, panika strach jaj zerwania.\nOczywiście, brak seksu (jak również ich nadmiar) jest na pewno szkodliwe, ale z zupełnie innych powodów. Jeżeli, w pewnych okolicznościach, człowiek dawno się nie partner seksualny, zawiera pewne mechanizmy obronne. Przyjdź do pomocy snów erotycznych, mokre sny (nawet w wieku dorosłym).\nWreszcie, zdrowe masturbacja nie być dyskontowane.\nOstrzegają o niebezpieczeństwach\nBłędy w spermy nie ogranicza się do przedstawicieli silnej połowy ludzkości, ale także kobiet. Nie tylko raz lub dwa razy musiałem odpowiedzieć na pytanie, zębów na krawędzi temat spermy jest przydatna dla skóry, jeśli używasz go jako krem.\nCiąża i alkohol Pomysł na biznes dla kobiet: Wyroby z koralików


Kicking asphalt 2020 – Strona 29 – Maratony – Forum NaRolkach\nStrona 29 / 31 Wstecz 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 Następny\nSb 11 lip 20\nTrochę pojeździłem w tym tygodniu. Jak na ostatni czas to zdecydowanie ponad średnią.\nW zeszłym tygodniu było 10km w ramach wirtualnego Biegu Poznań ’56, a w tym też wirtualne 21k z Roll’n’Run od Krisa Skiery. No i jakoś tak… coraz lepiej mi się jeździ. Jest siła, jest wytrzymałość. Jest stabilizacja. Kostki się nie gną, plecy jakoś nie zabijają. Warto było uczciwie pracować przez tyle miesięcy, żeby to poczuć! Bez solidnej podbudowy fizycznej tego się nie da zrobić. I tak uważam, że ciągle jeszcze dopiero zaczynam przebudowę, ale już teraz rezultaty dają się odczuć. I to nie jest tak, że siłowo jestem teraz jakoś bardzo dobry. Nie. W zimie były już momenty, gdzie byłem znacząco silniejszy. Natomiast jazdy mi świetnie wpłynęły na wytrzymałość. Mogę wkładać duży wysiłek przez znacznie dłuższy czas zanim będę musiał w końcu odsapnąć. Jazda w obniżonej pozycji z prawidłową pracą wszystkiego przestała mi nakręcać pikawę do 160 uderzeń. Teraz to jest poniżej 150. Różnica jest OGROMNA! 160 to już są okolice mojego tętna progowego, a 150 to są jeszcze górne stany strefy tlenowej. Dobra stabilizacja oznacza, że mogę śmiało wychodzić daleko na zewnętrzną krawędź i czuć z niej solidny napęd. Ciągle nie jest to taki podręcznikowy double push, ale powoli, powoli. Nie od razu Alejkę Sebastiana zbudowano!\nW piątek wybrałem się na bikefitting do windsportu na Zakopiańskiej. W przeciwieństwie do innych macherów oferują usługę za 150 złotych, a nie za 500-700. Różnica bierze się z innego sposobu realizacji ustawień. Wszyscy fachowcy od super regulacji działają w podobny sposób: wpinają rower w trenażej, sadzają Cię na rowerze i mierzą i liczą. I trwa to nawet i pół dnia, a rezultaty są podobno rewelacyjne. Tutaj dużo taniej, więc jak to robią? Serwisant jest operatorem skomputeryzowanej maszyny z takimi dużymi linijkami i znacznikami laserowymi. Program mówi mu co ma zmierzyć, serwisant oznacza punkt, a program podpowiada jakie ustawienia są idealne.\nZ tego wszystkiego mam trochę mieszane uczucia. Podstawowa sprawa – dowiedziałem się ponad wszelką wątpliwość, że mam za mały rower. To jest 58, a ja potrzebuję 60, a i 61 by nie był zły. Oprócz tego nie jest wskazane jeżdżenie na rowerach z wyścigową geometrią. Główka ramy, czyli pionowa rura do której się mocuje widelec z przodu musi być dosyć wysoka, żeby nie trzeba było tak strasznie się nachylać. Ja muszę i powoduje to po czasie spory ból karku od zadzierania głowy do góry. To w sumie chyba mój największy problem. No a teraz jeszcze, po zmierzeniu długości moich nóg, siodełko poszło prawie pół centymetra do góry i kolejne 2 centymetry do tyłu. Czyli jeszcze mnie rozciągnęło w poziomie. A czy kierownica poszła do góry? No więc właśnie nie. Maszynka wyświetliła, że o ile tam historie z siodełkiem były nieznaczne, liczone w milimetrach, to kierownica powinna pójść do góry prawie 8 centymetrów. No, tak się nie da. To znaczy się da, ale trzeba wymienić części. Konkretnie mostek, czyli element łączący ramę z kierownicą. Na dużo bardziej stromy.\nSpróbowaliśmy mostka o kącie praktycznie 45 stopni, ale okazało się, że linki nie puszczą. Trzeba by przedłużyć pancerze linek. Większa robota i nie do zrobienia od ręki. Więc wrócił do mojego mostka. Trzeba zamówić optymalny i zostawić im rower na tydzień. No, ok. Jak wrócę z wakacji to pomyślę o tym. Bo już teraz poczułem, że może i nogi mają bardziej optymalny kąt pracy na podwyższonym siodełku, ale plecy się naciągnęły kiedy schyliłem się do kierownicy. Tak myślę, że po dwugodzinnej przejażdżce mógłbym wrócić nieźle połamany. Więc zmiana mostka i znaczne podniesienie kierownicy. I wtedy może będę w stanie utrzymywać wyższą średnią prędkość na długich trasach jak wszystko mnie przestanie boleć. Albo będzie bolało mniej. Albo później. W każdym razie będzie lepiej niż było i zdecydowanie lepiej niż jest teraz. No bo przecież siodła nie obniżę. Teraz jest w optymalnym położeniu, biorąc pod uwagę długości i kąty nóg. Trzeba koniecznie dokończyć sprawę z kierownicą. I już.\nPoza tym jeszcze jakieś drobiazgi mi poprawił – okazało się, że jedna manetka jest przekoszona, krzywo zamocowana na baranie. Dało się na szczęście poprawić bez ruszania owijki kierownicy. Oczywiście pooglądałem też jakie tam rowerki mieli. No i w moim rozmiarze to nie bardzo, ale tak ogólnie to w Scottach seria Addict oferuje modele endurance, czyli dające bardziej zrelaksowaną pozycję w przeciwieństwie do wyścigowych. I właśnie Scotty są w windsporcie. Pamiętając jakie chore ceny miały Treki w dobrychrowerach patrzyłem z powątpiewaniem, ale okazało się, ze chyba tam się sporo płaci za markę. Model Addict 20 ważący nie 9 jak ta wyśmiana Emondka, ale 8,5 kg jest do kupienia za 8,5 tysiąca. Ponad cztery tysiące mniej niż Trek. Ponad jedna trzecia ceny. No łał. No to chyba bye, bye Treku. Nie ma możliwości, żeby między porównywalnymi modelami była aż taka różnica jakości czy osiągów. Osprzęty są i tak wszędzie jednakowe. Ten Scott też jest na pełnej grupie 105. To ja się pytam za co ta kasa u Treka? No marka. A jakby zrezygnować w tym Scott’cie z hamulców tarczowych to nagle waży on całe 7,8 kg, i kosztuje 7,4 tysiąca złotych. Muszę się zastanowić, czy te tarcze to faktycznie taki dla mnie priorytet. Szczękowe też działają, od lat jedżę… Szczęście, że nie muszę się szybko decydować! Bo niższy model, nie na 105 tylko na Tiagrze to 9,2 kilograma przy tarczach i też 7,4 tysiąca. Oj, zacznę Ci ja powoli się wgryzać w ofertę rynkową, bo ciekawe rzeczy można tam naleźć. A na koniec pewnie kupię jakąś używkę w dobrym stanie za połowę ceny. I tym razem żadne Ultegry. Maksymalnie grupa 105. Te komponenty już i tak są drogie, ale jeszcze nie tak kosmicznie drogie jak modele wyczynowe. A wymieniać co jakiś czas trzeba i nie ma co płakać przy tej okazji.\nSobota przyniosła alerty RCB o masywnych ulewach i podtopieniach oraz ostro zaniesione niebo. Mimo wszystko umówiliśmy się z chłopakami z klubu na Kolnej. No i miałem duże wątpliwości. Czułem w kościach, że zdrowo już w tym tygodniu pojeździłem. Czy mi się jeszcze chce? Ale zebrałem się i nie żałowałem. Najpierw rozgrzewka, potem spokojna technika na prostej przy torze kajakowym, a potem jazda w stronę Salwatora. Ruszyłem pierwszy i zaczepiłem oko na szosówce, która nas chwilę wcześniej minęła. Była jakieś 100 metrów od nas i gość ewidentnie ostro kręcił. A start był pod wiatr tym razem. Więc włączyłem turbo i niedużą chwilkę później go dogoniłem. Chłopakom chwilę zeszło, żeby dobić. Widzę, że rowerzysta się ogląda, to krzyczę do niego, żeby spokojnie jechał. Ale wiatr tak szumiał, że najwyraźniej nie zrozumiał i zaczął przyspieszać. Przy tym wietrze z przodu jakoś chwilę się utrzymałem, ale kilka kilometrów powyżej trzydziestki w końcu się urwał. Pościg za nim kosztował mnie trochę i zostałem z tyłu. Jeszcze ze dwa kilometry utrzymałem się za grupą, ale potem odpuściłem i dojechałem do Salwatora sam. W całkiem niezłej w sumie formie. Wracaliśmy po chwili razem, i też świetnie mi szło, ale też po jakichś dwóch kilometrach odpuściłem, niech chłopaki jadą razem. Ja sobie doczłapię.\nI w sumie nie wiem o co chodzi? Zmęczenie wysoką prędkością? Napięciem uwagi? Czy narastające zmęczenie, a raczej pamięć o tym, że zazwyczaj w takich momentach brakowało mi siły? Coś jest z głową. Potrzebne przeprogramowanie, bo obiektywnie nie mam już tych ograniczeń jakie były, ale głowa jeszcze tego nie wie. Mam wrażenie, że ostatnie walki wiatrem na Błoniach pięknie mi podbudowały wytrzymałość i dzisiaj genialnie mi się wracało z rowerzystą. Zero walki, pełna kontrola prędkości, a ostatnie 500 metrów po grzecznym podziękowaniu za osłonę przed wiatrem i dyktowanie tempa – ostry sprint, po którym rowereł został z tyłu chyba więcej niż 100 metrów. Aż się zdziwiłem, bo dystans nie był duży, a tak bardzo mu odjechałem. Zakładam, że on jechał cały czas te 26 km/h, a ja się bujnąłem jakoś powyżej 32. Niby tylko 6 km/h więcej, a jednak to sporo. Chyba, że zwolnił.\nPotem sobie jeszcze porozmawialiśmy. Chłopaki też widzą mój progres i faktycznie muszę mieć coś z psychiką, że nie wytrzymuję dużo szybkiej jazdy. Totalna odwrotność Henia. On może być blady, przezroczysty, mdleć, a nie popuści – będzie ciągnął aż nie padnie!\nWszystko jest do zrobienia. Już zacząłem momentami doganiać naszą „klasę średnią”. Może kiedyś jeszcze dogonię i Henia.\n19/07/2020 10:46 am\nNd 19 lip 20\nRok kompletnie nienormalny, ale jakiś wyjazd, zmiana środowiska i tak jest bardzo wskazany. Choćby po to, żeby w pamięci został jako cezura między tym co było i tym co będzie. No i szansa na reset.\nTym razem reset był mocny i to bez użycia modyfikatorów świadomości. Wylądowaliśmy w środku niczego, w, jak ją gospodarz nazywał, „góralskiej jurcie” czyli drewnianej, wysokiej chatynce z antresolą. Chatynce należało się obtykanie mchem, bo jak się dobrze ułożyło na łóżku, to można było przez ścianę patrzeć na drzewa i strumień. Górkę od razu córki zaanektowały, a my się rządziliśmy na dole. No i naokoło nie było dosłownie nic. W otaczającym lesie nawet ścieżek nie było. Były za to kleszcze w ilości monstrualnej, co nie zachęcało do schodzenia z drogi. Więc nawet na spacery z psem chodziliśmy drogą dojazdową do agroturystyki. Sklep tylko 3 kilometry, ale przewyższenia chyba ze 300 metrów, więc po futrunek nie chciało mi się jeździć rowerem. Co nie zmieniło nic w temacie jazdy rekreacyjnej moim żeliwnym trekkingiem, która się oczywiście odbywała. Ale jak się człowiek przyzwyczai do szosy, do jej wagi, wielkości, wyważenia, przełożeń, to potem przejść na dwa razy cięższy rower jest po prostu bolesne. A jeszcze górki, górki, górki. Górki wszędzie. Jazda po płaskim nie występowała. Jedno czego nie można takim warunkom odmówić to piękne krajobrazy i to zmieniające się co chwilę.\nJednak zdecydowanie łatwiej się zachwycać krajobrazami, jak się nie ma języka na brodzie i nogi do tyłka nie wchodzą. Pewnie dlatego jak tę samą trasę co rowerem pokonałem z buta truchcikiem to wydawała mi się zdecydowanie mniej ujmująca widokami. No i okazało się przy tej okazji, że większość, albo nawet wszystkie moje problemy mięśniowe, z którymi chodziłem do fizjo mają podłoże w bieganiu i w jeździe na rowerze. Na rowerze zdecydowanie odzywa się zginacz biodra, a w biegu napinacz pasma biodrowo piszczelowego, a potem… wszystko inne. Już nawet nie pamiętam kiedy ostatnio zrobiłem ponad 11 km biegiem. Możliwie, że to był Półmaraton Marzanny w 2018 roku. W każdym razie przetuptałem niecałe 15 km po górkach i problematyczne były ostatnie 6. Wcześniejsze całkiem spoko. Po wszystkim strasznie mięśnie spięło. Wręcz miałem problemy ze spaniem - tak bolało. Plułem sobie w brodę, że niepotrzebnie to zrobiłem i teraz nie wiadomo jak długo będzie mnie to poniewierało, ale powoli, powoli się to jakoś zaczęło rozchodzić po kościach.\nW niedzielę rano umówiłem się na Błoniach z Klanem Kościelniaków i zacząłem jeździć jakoś koło ósmej. Jeszcze miejscami asfalt nie przesechł i trzeba było uważać. Zresztą do końca trzeba było uważać, bo można było fiknąć na plamach wilgoci i liściach. Miałem trochę wątpliwości jak ta jazda pójdzie, bo pamiętałem jak Witek, nie mówiąc o Wojtku, mnie lekko objeżdżał jeszcze kilka tygodni temu. Ale w międzyczasie było kilka bardzo udanych treningów, więc byłem dobrej myśli. No i okazało się, że już bez problemu nadążam, a pod górkę to nawet udało się lekko urwać. Nie sądzę, abym był w stanie takie tempo utrzymać przez cały dystans, ale cieszmy się tym co mamy, a nad resztą pracujmy. Przy okazji wpadła życióweczka na 3 maja w kierunku Cichego. Życióweczka na Błoniach? Czyli było szybciej niż na maratonie jadąc w pociągu. Dobra nasza! Może przyjdzie czas na połamanie pozostałych życiówek na Błoniach. Byłoby miło.\nZrobiliśmy razem ze trzy kółka, a potem chłopaki się zwinęli. Nie mając innych planów na dopołudnie stwierdziłem, że jeszcze się pokręcę. A może uda się przejechać cały maraton? No i jeździłem. Tak do 25 kilometra było w miarę spoko, potem paliwo się zaczęło wyczerpywać, a plecy boleć coraz bardziej. Niestety biorąc się za odpakowanie batonika wpadł mi w oczy jego termin ważności. Dobre pół roku po nim i będąc w kostiumie rozpinanym z tyłu nie miałem ochoty ryzykować nagłej akcji żołądkowej – batonik poszedł w kosz. Woda też się skończyła, a pitnik ciągle nie działał. Mimo to stwierdziłem, że dojadę. Kiedyś trzeba wrócić na ten dystans i równie dobrze mogę dzisiaj. No i jeździłem. Od czasu do czasu jeszcze fundowałem sobie odcinki przejeżdżane ładnie technicznie, ale w końcu kostki zaczęły się łamać do środka, a plecy porządnie dokuczały, więc te okazje były coraz rzadsze. Nareszcie zegarek pokazał co trzeba i mogłem pojechać do auta. Na miejscu okazało się, że mimo 2mm footies lewa pięta jest nieźle odgnieciona. Chyba footies się źle ułożył na wciskaniu do buta. Niestety tego tak od razu nie czuć. Ale będę żył. Zobaczymy jak będzie z mięśniami.\nPodczas jazdy było całkiem ok, czułem tylko narastające zmęczenie i stopniowe sztywnienie mięśni. Schodzenie w dół było trudniejsze z każdym kółkiem. Tak samo przejeżdżanie wiraży w niskiej pozycji przekładanką. Ale za to underpushe fantastycznie napędzały i to one sponsorowały dzisiejszy maraton.\nPowrót na ten dystans nie jest prosty. Następnym razem wolałbym mieć sprawdzone jedzenie i wystarczającą ilość wody. No i jechać szybciej, bo mimo odpoczywania, momentami zatrzymania nawet, dwie godziny w niskim bucie to jest wyzwanie: dla stabilizacji kostki, dla pleców, dla stóp. I zdecydowanie bardziej rajcuje mnie jazda szybciej niż dłużej! I ta jazda szybciej robi się coraz łatwiejsza: trzeba po prostu mocniej kopać asfalt!\n19/07/2020 8:07 pm\nNie wiem jakie masz te footies, ale jeśli MyFit, to zmień na Ezeefit i poczujesz różnicę. MyFit to raczej na luzy w linerze. Jeśli chcesz mieć super dopasowanie i przy tym czuć dobrze buta, to Ezeefit spokojnie sprawę załatwią. Zuoełnie inna struktura, inaczej się zachowują w bucie. Jeśli niski but to nie ma bata, żeby Ezeefit sobie nie poradziły. Do tego masz aż 3 czy nawet 4 grubości, od bardzo cieńkich. Ja mialem 1mm i teraz mam 2mm. Od kiedy nie piore ich w pralce to nie widać śladów zużycia po wielu maratonach.Mam i jedne i drugie, znam ich możliwości 🙂\nTak, to są footies Powerslide. Wrzucam je do pralki ze wszystkim, więc widać na nich "ząb czasu" i mam przygotowane drugie takie same w przypadku wypadku.\nJak mi się druga para też podrze to mogę pomyśleć o jakichś innych, ale jeszcze pierwsza przez dwa lata się nie zdążyła podrzeć. Tyle, że teraz ich używam za każdym razem, a kiedyś tylko do kościoła w niedzielę. To zupełnie coś innego.\nAle sam efekt jest bardzo dobry. Poprawiają czucie i chronią piętę, która bez nich wyglądałaby jak świeżo wykrojony kotlet...\n20/07/2020 1:18 pm\nMimo wszystko przetestuj kiedyś Ezeefit, serio odczujesz różnicę. To są zupełnie inne struktury, inny materiał inne czucie buta. Ciężko je założyć i ciężko zdjąć. Ale musisz kupić dobry rozmiar, Ja kupiłem teoretycznie za małe i są idealne. Lepiej mniejsze niż większe. Opinają tak stopę jak druga skóra.\n22/07/2020 2:38 pm\nŚr 22 lip 20\nDalej nie rozumiem jak działa odżywianie, ale coraz lepiej potrafię je obsługiwać i widzę co się dzieje. Od pierwszej wizyty u dietetyk już dwa kilo w dół. A po prostu więcej jem i więcej piję. Ciągle lekko potrząsam głową z niedowierzaniem na myśl o tym zjawisku. Cel minimum już dawno zrealizowany, ale cele się zmieniły. Teraz już nie muszę się odchudzić. Teraz chcę przebudować ciało i ogarnąć temat odżywiania. Ostatnie sukcesy w przyspieszeniu jazdy na rolkach mogą równie dobrze się brać z tego, że więcej jem – to raz, no i dobrych rzeczy – to dwa. I mam po prostu więcej siły. Nie zdycham po krótkiej chwili jak to było wcześniej.\nZgodnie tym co mówi dietetyk celem jest przyjmowanie 3500 kcal i jednocześnie utrzymywanie wagi lub jej lekka redukcja. To potrwa.\nPrzez siedem miesięcy byłem na diecie teoretycznie 2000 kcal, ale jak się przeanalizuje zapisy, to tak naprawdę 1800 do 2000 kcal. To dieta dla drobnej dziewczynki, a nie dla dwumetrowego chłopa. Aktualnie podniosła mi limit do 2200 i mam się tego trzymać, tj. dopuszczalne są widełki 2100 do 2300. Staram się trzymać górnego limitu, żeby przyspieszyć przejście do kolejnego etapu. No i nie można też zanadto przyspieszyć. Jak przez kilka dni trzymałem 2600 do 2800 kcal to od razu waga w górę i jednocześnie żołądek zaczął protestować. Nie można tak gwałtownie. Teraz 2300, po miesiącu może 2600. I zobaczymy co będzie dalej.\nJeśliby to szło 300 kcal miesiąc po miesiącu to teoretycznie w listopadzie mógłbym być na 3500, ale ogólnie w jesieni jest tendencja do odkładania na zimę, więc to na pewno nie będzie szło liniowo. Sam jestem ciekawy. Dotychczasowe doświadczenia powodują, że jestem ciekawy i w żaden sposób się nie boję – głód jaki przeżywałem już raczej się nie powtórzy, jeśli się wrócą jakieś kilogramy – a mogą wrócić pojedyncze – to było już znacznie więcej i sobie z nimi poradziłem. Więc spoko, w każdą stronę spoko.\nW tym i przyszłym tygodniu są zawody KKSW na Błoniach. Trzeba trzasnąć te dwa kółka. Witek, Wojtek i Paweł trzasnęli takie czasy, że zwątpiłem. To znaczy, że Wojtek to wiadomo, ale wydawało mi się, że już za Witkiem i Pawłem zaczynam nadążać. No dobra, nie ma co „mirmiłować”, trzeba to przejechać i dać z siebie wszystko. Jeśli uda mi się utrzymać prędkość to tylko dzięki niskiemu złożeniu.\nA to złożenie to z kolei praca z fizjoterapeutą i wszystkie te moje sesje rozciągania, czy jogi. I tak jeszcze czuję napięcie w zginaczu biodra przy maksymalnym zgięciu. Nie wystarczy mieć siłę. Potrzebna jest jeszcze możliwość pracy mięśni w wymaganym zakresie. Kiedyś nie byłem w stanie zejść nisko. Zawsze myślałem, że to brak siły. Mam coraz większe wątpliwości, czy to prawda. Siły miałem zawsze dużo. I wytrzymałości. Ale nie byłem wystarczająco mobilny i stabilny i mogłem tę siłę sobie wsadzić. Jeśli dalej będą postępy w pracy nad mobilnością, to będzie tylko lepiej. Jeszcze ciągle są jakieś napięcia przy obciążaniu. Gdyby je do końca wyeliminować mógłbym się zapewne mierzyć z resztą średniej półki klubu.\nA może mi się tylko tak wydaje… Czas pokaże. Ale jest cholernie przyjemne, jak wreszcie nie daję się tak łatwo każdemu objeżdżać!\nA kiedy bedziesz robil te 2 kolka na bloniach to moze by co pokibicowal... 🙂\n22/07/2020 9:30 pm\nDziękuję. Doceniam, naprawdę. I bardzo mi milo.\nTylko jeszcze nie wiem kiedy. Moze jutro rano? Ale to decyzję dopiero rano podejmę.\nNie, jednak nie. Robilem dzisiaj dryland. Juz czuje zakwasy w szynkach. Czyli najpredzej sobota, moze niedziela.\nTo bedziemy sie umawiac. 🙂\n23/07/2020 4:43 am\nDobra, z naszej strony idealnie sobota tak ok 8, niedziela pewnienieco pozniej bo robimy 2x kolna, ale generalnie "pozniej" to ok 8:30. Nie ma to tamto, chce przy tym byc 🙂\n23/07/2020 7:15 pm\nNo i znowu presja 😉\nTrzeba zobaczyć jaka będzie pogoda. Jutro czeka mnie ciężki dzień w pracy, a po takich zazwyczaj następny dzień jest taki sobie - wyłazi zmęczenie. Więc niedziela pasowałaby bardziej, ale dużo tutaj zależy od pogody. Hm, na razie meteo coś mówi o deszczach w nocy z soboty na niedzielę. Kurczę 🙁 Czyli jednak sobota.\n24/07/2020 5:30 am\njaka tam presja 😉 ale jesli nie bedzie <16 to ostatni raz kibicuje 😉\nDaj znac co i jak 🙂\nJutro będzie pewnie ciut wilgotno, ale umawiam się z chłopakami na Błoniach na 8.00. Jak będzie mokro to próba spalona. Nastawiam się ew. na jazdę w grupie.\nCo do zawodów to myślę bardziej o niedzieli - może być ta 8.30. Przyjadę wcześniej i zrobię rozgrzewkę.\n24/07/2020 8:27 pm\nPt 24 lip 20\nOdebrałem rower po wymianie mostka na regulowany i co było nieodzowne ze względu na wymianę pancerzy po wymianie owijki. Ta ostatnia jest super – mieciutka, przyczepna, z otworami. Rewelacja. Stara już wydawała się być ostro brudna, a tego nie ma za bardzo jak doczyścić.\nNo i po wymianie zrobiłem już dwie jady próbne. Uczucia mam mieszane. No bo tak – po pierwsze primo – pozycja po podniesieniu kierownicy o dwa centymetry jest dużo korzystniejsza, bardziej zrelaksowana. I to czuć i to jest ważne. Jeśli chcę się położyć na kierownicy, to mogę to robić. Mogę, a nie że muszę. Różnicę w pozycji czuć nawet, a być może przede wszystkim jak się stanie na pedały pod górkę. Z jakiegoś dziwnego powodu te dwa centymetry powodują, że pozycja jest stabilniejsza i stojąc nogi się mniej męczą – jestem w stanie wjechać na stojąco całe podjazdy, a poprzednio pozycja była bardziej napięta i nogi nie wytrzymywały. Zresztą nie tylko na stojąco jest lepiej. Czuć też różnicę normalnie siedząc, bo siodło powędrowało pół centa w górę i dwa do tyłu oraz zmieniono kąt, a dokładniej wyeliminowano go – jest teraz całkiem płasko.\nAle ten regulowany mostek luzuje się po podjeżdżaniu na stojąco, bo wtedy mocno tłumię bujanie roweru naciskając całym ciężarem to na jedną, to na drugą stronę kierownicy. No i nie wiem czy mogę tak mocno go dokręcić, żeby przestał się luzować. Może będę musiał jeszcze i jego wymienić?\nTraski pojechane wczoraj i dzisiaj obydwie poskutkowały sypnięciem się rekordów życiowych na całkiem sporej ilości segmentów. Wczoraj padł m.in. podjazd Bolechowice-Gacki – jedna ze stromszych górek, które regularnie robię, a dzisiaj m.in. Ujazdówka w Tomaszowicach. I obydwa odcinki przejechałem jakby na większym luzie. Na Ujazdówce złamałem cztery minuty, więc kolejny kamień milowy za mną.\nRównie dużo może znaczyć też zmiana opon na pół centymetra szersze. 23 milimetrowe Micheliny zostały zastąpione 28 milimetrowymi Bontragerami All Weather. Wreszcie jest bieżnik i może będę spokojniejszy na mokrym. Szersze opony to możliwość dmuchania mniejszym ciśnieniem, a mniejsze ciśnienie to większa amortyzacja nierówności. I to czuć! Nadało jeździe takiej jedwabistości. Poprzednio dmuchałem koła do miliardów atmosfer, a teraz mogę mniej i nie czuję już każdego ziarna kruszywa zatopionego w asfalcie.\nCo dziwne to przepalenie nogi jakby dobrze zrobiło na zginacz biodra, na który przecież narzekałem po jeździe na rowerze. Nie wiem, nie rozumiem, nie znam się. Tak jak w odżywianiu tak i w zachowaniu mięśni kryją się mroczne tajemnice i mogę tylko powiedzieć: „jak ja tego nie rozumiem”.\n25/07/2020 5:51 am\nTo pozno troche bo jeszcze jedziemy robic trening przeszkodowy a to raczej jednak wmiare rano :/ Maks ok 8:15 potrzeobwalbym sie zbierac w zlon. Takze bede czekac na relacje i wspieram duchowo 🙂\n25/07/2020 7:51 am\nJ, ale to przecież Ty napisałeś, że w niedzielę koło 8.30? Nie ma problemu. Możemy zacząć o 8. Będziecie?\n25/07/2020 7:54 am\nSb 25 lip 20\nNo i po porannym treningu na Błoniach. Jeździłem z Witkiem i tylko patrzyliśmy z rozdziawionymi jak kręcą kółka młodziaki: Wojtek z Bartkiem. Chyba ich Paweł poszczuł, że muszą zejść do maratonu w 1:10 i chłopaki stają na głowie. Ostatnio Wojtek przejechał solo w 1:20. Ciekawe ile będzie dzisiaj jak jadą w dwójkę. Ale widać było, że się przykładają. Tacy byli „lekko zgrzani”. Nie ma kiedy oddychać, a co dopiero mówić o jechaniu… Ale jadą i to pięknie.\nNo to dzisiaj sobie wykalibrowałem swojego maxa na ten rok na Błoniach. Niestety nie może się liczyć za zaliczenie zawodów, bo dwa razy 3 maja jechałem za Witkiem. Drafting nie był pełny, trzymałem się dwa metry, może więcej, w zasadzie to go praktycznie nie było, ale niestety sam sobie tego nie mogę zaliczyć. Chyba ważniejsza niż szczątkowy drafting była możliwość pojechania za kimś, dostosowania się do jego tempa. Coś czuję, że brakuje mi tej mentalnej twardości, która umożliwia zdobycie się na największy wysiłek bez potrzeby gonienia, lub uciekania przed kimś. Jak jadę solo to trudno się do tego zmusić. Rezultat: gorsze czasy.\nNo to jakie te maksy są po dzisiejszych jazdach? Okrążenie Błoń ze startem i metą w Cichym przed zakrętem: 7:42. I to było stabilne tempo bo dwa okrążenia ze startem i metą w połowie Focha weszły w 15:21. Więc niby hurra, ale tak nie do końca, bo nie jechałem sam.\nNo i cóż. Jazda na 100% powoduje, że wszystkie lub prawie wszystkie niuanse techniki idą w kosz. Nie ma kiedy oddychać, a co dopiero robić double pusha. Jedno o co się starałem i co raczej wychodzi, to wykonanie odłożenia wracającej nogi, zanim pchająca noga zakończy odepchnięcie. Dzięki temu jest płynniej, więcej czasu na wejście na zewnętrzną krawędź, później więcej czasu na wyprowadzenie kopnięcia do boku, prostopadle, co wydłuża czas przez jaki wywiera się nacisk na podłoże przy każdym ruchu. Kopanie do boku jest z tego wszystkiego najważniejsze. No i niska pozycja. Bo jak się jedzie na badyla, to choćbyś się zadoublepuszował na śmierć, to szybko nie będzie.\nPrzejechałem wszystkiego cztery kółka i zszedłem. Żeby się nie zmęczyć jakoś bardzo, żeby była szansa poprawić wynik solo jutro. Ale jeśli jutro uda się zejść do dzisiejszych czasów to będę bardzo zadowolony. Cel bez zmian: wiadomo – okrążenie poniżej ośmiu, dwa poniżej 16.\n25/07/2020 10:54 am\nJak zaczniesz o 8 to bedziemy 🙂 Podjedziemy a "start" przy kasztelanskiej jakas chwile przed 8 🙂\nJadac na bieg wypatrywalem Cie, widzialem jakichs dwoch gosci z Kraka 🙂\nOk, mam nadzieję, że wszystko pyknie 🙂\n26/07/2020 8:46 am\nNd 26 lip 20\nWielki dzień nadejszedł.\nOczywiście jak zawsze ranek w dniu zawodów jest nędzny. To znaczy samopoczucie doskwiera. Ciężko się obudzić, głowa ciąży, nogi się wloką, plecy bolą, żołądek protestuje… Czyli standard. Powinienem się przyzwyczaić. Ale jakoś za każdym razem jest to tak samo nieprzyjemne.\nMimo wszystko jakoś się udało spionizować, spakować, nawet ogolić i umyć zęby, zrobić domowe izo i w drogę. Akurat w sam raz wyjazd: 7:29. Dojazd do Cichego Kącika, zakładanie sprzętu, krótka przejażdżka 3 maja z przyspieszeniem i jazda w kierunku Kasztelańskiej. Po drodze próba wyczucia butów. Każdego dnia wrażenie jest inne. Jak dzisiaj? Dzisiaj czuć tak jak wczoraj, czyli prawa szyna wymaga delikatnego przesunięcia do wewnątrz, bo muszę buta dociskać zewnętrzną częścią pięty, za czym nie przepadam. Ale nie będę jej przesuwał tuż przed zawodami, bez jaj. Sobie muszę poradzić.\nNa Kasztelańskiej byłem za pięć ósma, już czekali Jurek z Kaśką. Krótka rozmowa, wyjaśnianie niuansów funkcjonowania GPS i wbudowanych w niego błędów, komplementy dla mojej nowej figury, parę fotek i pora jechać, bo zaczynam stygnąć. Tak swoją drogą, to przez to chudnięcie kostium nie jest już taki aero jak był – gdzieniegdzie wychodzą zmarszczki. Ale jeszcze nie furkocze na wietrze.\nNo to jadę. Wrażenie: jest nieszczególnie. Albo nawet słabo. Na pewno jadę za wolno, ale stwierdziłem, że wolę zacząć wolniej, niż w trakcie opaść z sił. To był trochę błąd, bo wiedziałem już z prób, że siły mi wystarczy akurat na dwa koła, a straconego czasu, kiedy się nie jedzie na 100% nie można już odzyskać nigdy. W każdym razie jadę. Wrażenie jest: za wolno. „- Nie dasz rady! Jesteś słaby. Jak nikt nie przeciera ci śladu, to jesteś beznadziejny! Nigdy Ci się nie uda pojechać choćby jak wczoraj!” – to mój wewnętrzny głos, ale nie wdaje się w żadne z nim dyskusje, tylko strzelam mu z piąchy, poprawiam z łokcia, potem kolano w brzuch, kopa jak upadł i jeszcze nawet mentalnie trochę po nim poskakałem krzycząc w myślach: „- Nie będę Cię słuchać! Nie wiem jak będzie, ale dam z siebie wszystko!”\nBrutalny knock-out. Do końca jazdy nie śmiał się już odezwać.\nSkupiam się na przejechaniu agrafki pod Cracovią. Tam trzeba pojechać bez utraty prędkości. Wchodzę w zakręt bez hamowania, ale jednak po krótkim toczeniu podczas którego upewniam się, że mogę pojechać szeroko. Jednak udaje się wpasować w taki tor jazdy, że nawet nie musiałem wyjechać na ścieżkę rowerową – a wczoraj akurat mnie wyniosło i dobrze, że żaden rowerzysta nie jechał tam wtedy.\nPotem jazda 3 maja – dzisiaj jest delikatny wiatr w twarz na Focha i w plecy na 3 Maja. Jadę. Ciągle wrażenie, że jest za wolno. Ale jadę. Staram się koncentrować na niskiej pozycji i technice. Po wjechaniu na nowy asfalt przy Cichym Kąciku wykorzystuję jego gładkość, żeby docisnąć zewnętrzne krawędzie. Wydaje mi się, że przyspieszam. Zakręt w Cichym jest na szczęście totalnie pusty, więc udaje się go szybciutko wziąć przekładanką bez zauważalnego zwolnienia. Piastowska pod górę lekkie palenie w płucach i skręt na Alejkę Sebastiana. Tutaj staram się docisnąć i siebie do ziemi i rolki, żeby szły prosto w bok, a noga wracała jak najszybciej. Udaje się zyskać trochę prędkości i koncentruję się na jej utrzymaniu. Trochę mnie hamuje górka pod Juwenią, ale kosztem mocniejszego palenia w płucach udaje się ją zdobyć bez istotnego spowolnienia. Teraz lekki zjazd na Focha i jednocześnie wiatr w twarz. Złożyć się, złożyć się nisko i kopać w bok, żeby wykorzystać jak najbardziej moment, gdzie można jechać z większą prędkością. Mijam Kaśkę i Jurka, który trochę pojechał ze mną pokazując jak trzyma kciuki. Żałuję, że nie poprosiłem o włączenie stopera, żeby mi powiedział jaki jest czas okrążenia, ale trudno. Zostało jedno kółko…\nWięc ciśniemy na maksa. Technika? Jaka technika? Brutalna siła to tak, raczej… W efekcie pod Cracovią jestem na miękkich nogach, a tutaj trzeba się idealnie włożyć w łuk. Udaje mi się to chyba jeszcze lepiej niż poprzednim razem, chociaż należałoby to pewnie mierzyć w kategorii ile prędkości straciłem. No, tego nie wiem, potem mogę popatrzeć. Teoretycznie lepiej pojechać tak, aby wykorzystać maksymalnie dostępną szerokość, ale za krótki jeszcze jestem na takie kalkulacje. Staram się po prostu zmieścić bez hamowania przed zakrętem.\nWyjście z zakrętu i kita na prostej. W końcu tu wieje lekko w plecy, trzeba to wykorzystać. Więc nisko ile się da, odkładać nogę jak najszybciej, długo prowadzić każde kopnięcie i jak najmocniej kompresować kółka. Później się okaże, że drugi przejazd 3 Maja był szybszy od pierwszego o 11 sekund. To 1,5 km/h. Ogrom czasu pokazujący, że nawet bez poprawy techniki, siły i wytrzymałości jestem już teraz w stanie otrzeć się o dużo lepsze czasy.\nKolejny zakręt w Cichym wzięty z trochę większą uwagą, bo kręciła się tam początkująca rolkarka i nie mogłem pojechać takim torem jak bym chciał, ale chyba nie spowodowało to dużej utraty prędkości. Jeszcze podjazd Piastowską i znowu asfalt Alejki Sebastiana. Tutaj znowu cisnę na maksa, a dokładnie pilnując wczesnego powrotu i długiego pchania do boku. No i niskiej pozycji, bo teraz jest szansa na największą prędkość. Trochę już brakuje siły, nie ma jej tyle ile powinno być. Nie ma tego „pier*lnięcia piętą” na koniec każdego odepchnięcia, na które uczulał nas kiedyś Robert. Ale robimy co się da, trzymamy nisko. Już niedaleko, jeszcze kilkaset metrów. To nie czas na rozczulanie się nad sobą, że wszystko boli i kostki zaczynają się łamać. Po wyjeździe na Focha szybkie dwa kroki przekładanki i znowu kita do mety. Ile sił!\nW końcu meta. Wyłączyć zegarek, oprzeć ręce na kolanach i pooglądać buty. Potem powrót do Kaśki i Jurka, przesyłanie danych z zegarka do chmury. I czekanie. Rozmawiamy sobie o uczuciach. Mówię, że nie jestem zadowolony, źle mi się jechało, słabo się czułem, technika leżała, a siły nie było. No, ale czekamy na wyrok, eee, werdykt sędziów. Zdążyliśmy doturlać się powolutku pod Cracovię i wreszcie jest! Jest! Otwieram Stravę. Kurczę, stoimy w słońcu, strasznie niewyraźnie na tym ekranie, co to za cyferki? Jest 15! Hurrra! Jeeee! Udało się. A teraz jakie są tam cyferki po dwukropku? JEDYNKA? Łał! Patrzę jeszcze raz - no i jest 15:19! Czyli udało się nawet poprawić o dwie sekundy czas z wczoraj! No rewelacja! Szeroki banan powoli mości się na mojej twarzy. Jurek z Kasią gratulują, ja im dziękuję za kibicowanie. Na pewno pomogło się jeszcze bardziej zmobilizować. I po prostu to bardzo miłe, że w ważnej dla mnie chwili byli obecni.\nCzyli co ja tam wiem o maksach? Wczorajszy czas, który miał być maksem na ten rok już padł, a wiem, że bez żadnych cudów jestem w stanie jeszcze kilkanaście sekund zejść na tym dystansie, tylko pojechać całość bez błędów i bez oszczędzania się. Może nawet się udałoby zejść do 14:xx. W tym momencie jestem dwunasty na liście rankingowej. Gdyby tak zejść do 14:51 byłbym w pierwszej dziesiątce. Ale bądźmy uczciwi: chłopaki zasłużyli na wyższe miejsca, bo jeżdżą znacznie dłużej ode mnie i po prostu szybciej niż ja. Wyjeżdżony czas i miejsce są dla mnie ok. Pokazują na co mnie na ten moment stać. Średnia prędkość z dwóch kółek 27,8 km/h. Maksymalna 34,6. km/h\nZrobiłem jeszcze jedno powolne kółeczko z jakimiś przyspieszeniami jak widziałem fajne jadącego rowerzystę – trudno się wtedy oprzeć pokusie, żeby go nie dogonić i wyprzedzić. Jest zabawa. No i cały czas z tym bananem uśmiechu. To musiał być prawie złoty strzał endorfin. Wysiłek na maksa i zakończony radośnie – to nakręca potężny wyrzut hormonów przyjemności. Dopamina pewnie się prawie uszami wylewała…\nI do domu. Odpocząć. Dwa kółka na maksa wypruły z sił.\n26/07/2020 11:59 am\nSuper czas, gratulacje 🙂 Grunt to konsekwentnie wykonywać swoją robotę, a wyniki przyjdą same w odpowiednim momencie. Na mnie najbardziej motywująco działają długie dystanse, traktuję je czysto treningowo. Może dystans długi, ale dla mnie to jest trening. Czasy, rezultaty, jednak mają ogromne znaczenie w motywacji. Sam to widzisz po sobie. Wyznaczasz sobie cel i go osiągasz i następnym razem chcesz go pobić. Wg mnie to najlepsza metoda treningowa. Ja ją stosuję i jestem zadowolony.\nTwój czas jest naprawdę bardzo dobry, budzi respekt.\nMoże teraz tak dokładać po jednym okrążeniu i małymi kroczkami do przodu. Jeszcze nigdy nie jeździłem na rolkach przed południem, muszę spróbować jak to jest. Pewnie zupełnie inne odczucia niż jazda wieczorna.\nPrzyszła mi do głowy następująca metoda treningowa. Robisz 3 trenongo-zawody na tej samej ilości okrążeń. Pierwszy jest orientacyjny, by się móc do czegoś odnieść, a dwa kolejne to już poprawa czasu. I tak co 2-3 albo i 4 tygodnie dodajesz jedno okrążenie i w jeden pełny sezon jesteś w stanie dojść nawet do pełnego maratonu 🙂 A w międzyczasie jakieś interwały i jazda typowo techniczna "bez zegarka"\nOstatni post: Sezon 2020 - rolki I nie tylko Najnowszy użytkownik: yanira74b48 Ostatnie posty Nieprzeczytane Posty Tagi\nPrzez Mako, 13 godzin temu\nPrzez Szyszkownik, 18 godzin temu