Bezpieczne zakupy w sklepie a koronawirus ⋆ Oshopping Blog Bezpieczne zakupy w sklepie a koronawirus ⋆ Oshopping Blog\nWybierając się obecnie na zakupy musimy się przygotować troszkę inaczej niż zwykle… Obowiązkowo zabieramy ze sobą maseczkę. Przy każdym wejściu na teren centrum jest przygotowany dystrybutor z płynem dezynfekującym. W przypadku rękawiczek nie musicie się o to martwić, ponieważ większość sklepów w Centrach Handlowych Auchan już na wejściu ma przygotowany stolik na którym znajdziecie odkażacz i jednorazowe rękawiczki. Z kolei w okolicach kas specjalnymi naklejkami lub taśmami, oznaczony jest odpowiedni odstęp od klientów czekających na płatność. Pracownicy uśmiechają się do Klientów zza przyłbic, terminale płatnicze są na bieżąco dezynfekowane.\nBezpieczne zakupy – przegląd najmodniejszych rzeczy\nTo już chyba macie obraz jak to teraz wygląda… To czas na przegląd! Zaczynamy zakupy od sklepu Kiabi.\nPierwsze co od razu po wejściu wpadło mi w oko, to ugly sneakersy, czyli tłumacząc z angielskiego brzydkie buty. Są to masywne, mało kobiece sportowe buty, które obecnie są bardzo modne! I trochę na przekór możemy łączyć je ze spódnicami i sukienkami. Spróbujcie. Efekt będzie świetny, a cena 60 zł – to naprawdę dobra okazja.\nAlternatywa dla jeansowych spodenek czy bawełnianych bermud to skórzane spodenki. Te ze zdjęcia są oczywiście z ekologicznej skóry. Wystarczy założyć do nich długą katanę jeansową czy marynarkę i weekendowy zestaw gotowy! Ich cena to 40zł.\nKardigan, to kolejny modny w tym sezonie element garderoby. Bardzo fajnie wygląda wetknięty niedbale za opaśnicę spodni. Cena 50 zł.\nMarzy się Wam pastelowy garnitur? A co powiecie na taki fioletowy krokusowy kolor? Tę perełkę w Kiabi znajdziecie w cenie 80 zł za marynarkę i 60 zł za spodnie.\nJest tu ktoś kto lubi wygodne ubrania? Na pewno! W takim razie mam tu dla Was dresy. Ozdobny lampas z napisami zdecydowanie dodaje im pazura. Cena 50 zł.\nZaraz obok Kiabi mamy sklep Carry. Zobaczmy co można tam ciekawego znaleźć?\nTrencz? Ojjj to zdecydowanie jest strzał w dziesiątkę. Płaszcz, który pasuje do wszystkiego. Ma pasek w talii, więc dopasowuje się do figury… I ten beżowy kolor, który idealnie komponuje się zarówno w przypadku eleganckich jak i bardziej codziennych stylizacji. Cena 149,99 zł.\nZwiewna kobieca spódnica… Ten model wygląda niezwykle wdzięcznie! Pamiętajcie, że gumka w talii jest bardzooo wygodna! Cena 64,99 zł\nNeony… W tym kolorze nie pozostaniecie niezauważone! Nerka jest to bardzo wygodna forma torebki. Na zakupy czy spacer przewieszacie ją na skos i macie wolne ręce. Cena 49,99 zł.\nW Carry jest już sporo prawdziwie letnich akcentów. Kapelusze i torby, które można wykorzystać podczas wypadu na piknik czy na wyjazd nad jezioro.\nTo teraz czas na Orsay, który zachwycił mnie świetnymi dodatkami. Marszczone torebki lub pastelowe plecione modele, to coś co obecnie jest bardzo na czasie. Ten błękitny, pojemny worek kosztuje 119,99 zł.\nZnajdziecie tu również sukienki w soczystych kolorach i garnitury w pastelowych barwach. Czujecie do niego miętę? 🙂\nTo teraz wybierzemy się do Deichmann pooglądać buty!\nMoże po krótce podsumuję Wam jakie obuwie jest obecnie modne? Na pewno masywne sportowe buty, to na pierwszym miejscu. Jednak zaraz tuż za nimi plasują się wsuwane mokasyny. Na trzecim miejscu podium mamy sandałki z cieniutkimi, delikatnymi paskami. Im bardziej fantazyjnie poprzeplatane tym lepiej!\nWielkimi przecenami zachęca nas do wejścia sklep CCC.\nModele, które najbardziej wpadły mi w oko, to płaskie baleriny, które na pięcie trzymają się na delikatnym paseczku. Cena 259,99 zł.\nBardzo eleganckie skórzane beżowe mokasyny. Cena 219,99 zł\nI dwukolorowe espadryle. Cena 69,99 zł.\nOczywiście nie obyło się bez przeglądu dodatków… Miętowa nerka od razu podpasowała mi do beżowej marynarki, którą miałam na sobie!\nMam nadzieję, że ten przegląd zakupowy przypadł Wam do gustu 🙂\nPOPRZEDNIEkopostanowienia, które pomogą zadbać o dobro planety\nNASTĘPNYEko gadżety przyjazne naturze. Sprawdź nasze propozycje!


Pedały rowerowe kluczową częścią roweru\nPedały rowerowe to jedna z najważniejszych części jednośladu. To dzięki nim możliwa jest jazda na rowerze. Pedały do roweru najczęściej służą nam przez lata – nie interesujemy się ich stanem, są one standardowym elementem wyposażenia tego pojazdu. Zwracamy na nie uwagę dopiero wtedy, kiedy pojawi się problem – pedały stawiają opór albo występują inne trudności, które uniemożliwiają jazdę. Najczęściej rowery przeznaczone dla amatorów wyposażone są w pedały, których platforma nałożona jest na oś łożyskową. Dostępne są również pedały z noskami, kolcami i pedały zatrzaskowe.\nPedały z noskami przeznaczone są dla profesjonalistów – noski przytrzymują nogi na pedałach. W pedałach zatrzaskowych można zamontować buty, a z pedałów z kolcami wystają elementy, dzięki którym but nie ślizga się. Funkcja ta ma zastosowanie m.in. w przypadku wykonywania akrobacji na rowerze. Większość dostępnych na rynku produktów to nie tylko pedały metalowe, ale też np. egzemplarze wykonane z tworzywa sztucznego z elementami metalowi. Na jakie pedały się zdecydować, jeśli musisz je wymienić?\nWspomnieliśmy już od dostępnych rodzajach pedałów, ale to nie wszystkie kluczowe informacje, które musisz wziąć pod uwagę przy zakupie. W naszym sklepie dostępne są pedały szosowe i górskie. Pedały do roweru szosowego mają większe bloki, tzn. części, które są przytwierdzone do buta i wpina się je w pedały. Jeśli chodzi o producentów to polecamy m.in. takie marki jak Shimano, Vogel, Best czy Kross. Poza metalem, pedały mogą być również wykonane ze stali, w tym stali hartowanej, tworzywa sztucznego, karbonu i aluminium.\nStalowe części są często wykorzystywane w tańszych rowerach, ale spotykane coraz rzadziej. Najwyższej jakości rozwiązania wykonane są z stali hartowanej, aluminium i karbonu. W ich przypadku przygotuj się na wyższy wydatek. Pedały podzieliliśmy również ze względu na przeznaczenie – MTB, szosowe, trekkingowe i miejskie. W ofercie mamy rozwiązania z łożyskami kulkowymi lub bez nich. Pamiętaj, że pedały to szczególnie eksploatowana część roweru, dlatego warto postawić na produkt wysokiej jakości, z którego będziesz korzystać przez wiele lat.\nPedały rowerowe to nie wszystko. Ciekawe gadżety rowerowe\nPedały są ważną częścią jednośladu, podobnie jak łańcuch i hamulce. To od nich zależy, czy rower będzie działać sprawnie. Weź jednak pod uwagę zakup rozwiązań dodatkowych, dzięki którym będziesz czerpać jeszcze więcej przyjemności z wycieczek rowerowych. Jeśli lubisz jeździć na jednośladzie po zakupy, zainwestuj w koszyk na rower. Wykorzystasz go również podczas wycieczek, żeby zabrać ze sobą istotne rzeczy. Podobne zastosowanie mogą mieć torby i sakwy rowerowe – w ich przypadku dostępne są modele o różnych pojemnościach, od takich, które mieszczą np. smartfona, po takie, w które włożysz mnóstwo rzeczy. Ciekawym rozwiązaniem jest licznik rowerowy, dzięki któremu sprawdzisz, z jaką prędkością jedziesz. Zobacz także produkty z kategorii: rowery miejskie, rowery MTB, rowery dla dziecka, rowery trekkingowe, rowery crossowe, rowery szosowe, rowery składane oraz rowerki biegowe i rowery holenderskie.


BM Slam Stal na fali. Świetny Marković, debiut Holta - Sport WP SportoweFakty\nNewspix / Ola Krzemińska / Na zdjęciu: Nikola Marković\nBM Slam Stal na fali. Świetny Marković, debiut Holta\nKarol Wasiek 01 Kwietnia 2018, 18:48\nŚwietnie w ostatnich tygodniach spisuje się BM Slam Stal. Ostrowianie wygrali 11 z 12 spotkań i liczą się w walce o drugie miejsce w tabeli. Pomóc w tym ma Stephen Holt, który w sobotę zadebiutował w zespole Emila Rajkovicia.\nKulisy odejścia niesfornego Joe Thomassona. Klub nie miał wyjścia\nRollercoaster w Starogardzie. Polpharma ograła Asseco w pojedynku "za cztery punkty"\nWszechstronny Stephen Holt\nMacedończyk nieco zaskoczył wyjściowym ustawieniem, bo w "piątce" znalazło się miejsce dla wspomnianego Stephena Holta. Amerykanin w debiucie na parkietach Energa Basket Ligi pokazał się z niezłej strony. Udowodnił, że nieprzypadkowo trafił do Ostrowa Wielkopolskiego. Emil Rajković był zadowolony z występu Holta, chwalił go za dużą wszechstronność w grze.\nAmerykanin przed przyjściem do Stali był znany jako strzelec, ale okazuje się, że nieźle radzi sobie też jako rozgrywający. - Stephen zagrał bardzo dobre zawody. Pokazał, że jest dobrym obrońcą. Pomógł nieco odciążyć Johnsona na rozegraniu. Nieźle sobie radził z konstruowaniem akcji. To istotna informacja w kontekście kolejnych meczów - przyznał Rajković.\nStal rozpędzona. Walka o drugie miejsce trwa\nStal w Ergo Arenie musiała się sporo napracować, żeby sięgnąć po 19. zwycięstwo w tym sezonie. Ostrowianie napotkali na spory opór Trefla, który zażarcie walczy o udział w play-off. Gospodarze prowadzili nawet różnicą 14 punktów (36:22), ale w końcówce więcej zimnej krwi i opanowania zachowali podopieczni Rajkovicia. - O naszym zwycięstwie zadecydowała dłuższa ławka i większe doświadczenie - podkreślił Macedończyk.\nBrązowi medaliści z zeszłego sezonu mieli w ostatnim czasie bardzo napięty grafik. W ciągu 13 dni ostrowianie rozegrali aż pięć meczów. Cztery z nich wygrali, co pozwala im realnie myśleć o zajęciu drugiego miejsca na koniec sezonu zasadniczego. - Tych spotkań było naprawdę sporo. Zrobiliśmy w nich świetną robotę. Cieszę się, że zawodnicy stanęli na wysokości zadania - dodał Rajković.\nOstrowianie mają do rozegrania jeszcze cztery spotkania w rundzie zasadniczej. W najbliższą sobotę zmierzą się ze Stelmetem Eneą BC (dom), Polpharmą (wyjazd), MKS-em (dom) i AZS-em Koszalin (wyjazd).\nI znowu ten Marković...\nNie sposób nie o wspomnieć o kolejnym świetnym występie Nikoli Markovicia w barwach ostrowskiego zespołu. Serb, który obecny sezon zaczynał właśnie w Treflu, zdobył 16 punktów i miał pięć zbiórek. Jego efektowny wsad w ostatniej minucie meczu przypieczętował zwycięstwo.\n- Miło było znów wrócić do Sopotu i zobaczyć wszystkich przyjaciół. Na pewno było to dla mnie dziwne uczucie przebierać się w innej szatni, ale taka jest koszykówka. To jest biznes i trzeba do tego przywyknąć - mówił Serb, który został owacyjnie przywitany przez sopockich kibiców. Przed meczem odebrał także pamiątkowy upominek.\nDla Markovicia to trzeci klub w tym sezonie. W styczniu z Trefla przeniósł się do Stelmetu Enei BC, by dwa miesiące później wylądować w Stali. Przedstawiciele mistrza Polski postawili na powracającego do zdrowia Borisa Savovicia, a to oznaczało brak miejsca dla serbskiego podkoszowego.\nNie da się ukryć, że ściągnięcie 28-letniego koszykarza przez władze Stali było prawdziwym majstersztykiem. Serb w barwach ostrowskiego zespołu przeciętnie notuje 12,7 punktu i 5,9 zbiórki na mecz.\nZOBACZ WIDEO: W hicie Bayern Monachium rozbił Borussię Dortmund, trzy gole Roberta Lewandowskiego [ZDJĘCIA ELEVEN SPORTS1]\nCzy BM Slam Stal zagra w finale PLK?\nStelmet_Falubaz 02-04 12:26 Zgłoś\nTakie to trochę nadmuchane 12 pkt na mecz plus 5 zbiórek a piszą o nim jakby robił triple double co mecz. Bardzo mało profesjonalny jest ten portal i ludzie tu pracujący.\nHolender 01-04 19:16 Zgłoś\nSABOTAZ W ZIELONEJ GÓRZE. TAKIEGO ZAWODNIKA WYPUSCILI Z KLUBU !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Gratulacje panowie...\nFatalne wieści dla Trefla Sopot - Artur Mielczarek..


Yubico YubiKey 5C - Polska dystrybucja 🇵🇱 — Sapsan Sklep\nDomů YubiKey 5C\nPůvodní cena 281,00 zl - Původní cena 281,00 zl\n281,00 zl - 281,00 zl\nMomentální cena 281,00 zl\nBezpieczeństwo w sieci to podstawa każdej działalności. Przedsiębiorstwa są szczególnie narażone na ataki z zewnątrz, w tym phishing. Włamanie się do systemu niepowołanych osób może skutkować kradzieżą danych osobowych czy zaburzeniem trybu działalności firmy. Jeśli organizacja przechowuje ważne dane, konieczne jest wprowadzenie systemu silnego uwierzytelniania. Seria kluczy U2F Yubico z serii 5 zadba o względy bezpieczeństwa w firmie.\nCzym jest YubiKey 5C?\nKlucz YubiKey 5C stanowi narzędzie służące do uwierzytelniania sieciowego. Posługiwanie się nim zapewnia ochronę przed phishingiem czy przejęciem konta w sieci. Jego działanie jest w pełni zgodne z restrykcyjnymi wymaganiami dotyczącymi silnego uwierzytelniania. YubiKey 5C został zaprojektowany tak, aby łączyć w sobie uwierzytelnianie sprzętowe i kryptografię klucza publicznego, zapewniając tym samym najwyższy wymiar bezpieczeństwa.\nNa czym polega zasada działania klucza?\nKlucz obsługuje wiele protokołów, m.in. Yubico OTP, OATH HOTP, FIDO2, U2F, PIV, Open PGP. Pozwala to na uwierzytelnianie dwuskładnikowe oraz obsługę jednoskładnikowego logowania z wyłączeniem hasła czy wieloskładnikowego łączącego w sobie system sczytywania linii papilarnych i kodu PIN. Tym samym skraca proces logowania się, gdyż eliminuje konieczność używania haseł. Dzięki kluczom U2F Yubico z serii 5 możliwe jest szybkie przejście na system bezhasłowy bez ponoszenia dodatkowych kosztów.\nKlucz YubiKey 5C jest skuteczny i prosty w użyciu. Jego działanie jest intuicyjne, zapewnia szybkie działanie oraz bezpieczeństwo organizacyjne. Dzięki zastosowanym rozwiązaniom technologicznym uwierzytelnienie za pomocą klucza następuje aż cztery razy szybciej w porównaniu do OTP lub SMS. System YubiKey nie wymaga zastosowania baterii czy trwałego dostępu do sieci, aby uzyskać dostęp do urządzenia.\nDzięki wsparciu dla protokołu FIDO2, który obsługuje uwierzytelnianie dwuskładnikowe, klucz pozwala zrezygnować ze słabego zabezpieczenia opierającego się na tradycyjnym haśle i umożliwia wdrożenie uwierzytelniania zaawansowanego opartego na nowoczesnej technologii. Narzędzie zapewnia zupełnie nowy wymiar bezpieczeństwa i minimalizuje zagrożenie płynące z zewnątrz firmy. System współpracuje z ogromną liczbą aplikacji dla przedsiębiorstw, programistów czy klientów indywidualnych, bez konieczności instalowania oprogramowania klienckiego, obsługuje również wiele języków, a więc sprawdzi się w środowisku międzynarodowym.\nCo ważne, korzystanie z klucza YubiKey 5C pozwala zmniejszyć ilość niepożądanych incydentów związanych z obsługą haseł aż o 92%, co znajduje swoje potwierdzenie w raporcie Google. Badania dowiodły, że system kluczy jest dużo skuteczniejszy od systemu haseł. Ponadto rozwiązanie to jest znacznie tańsze, gdyż obejmuje swoim zasięgiem wiele urządzeń. Zminimalizowaniu ulega niebezpieczeństwo wrogiego przejęcia konta i kradzieży danych. Klucz działa w systemach takich jak Microsoft Windows, MacOS, Linux i głównych przeglądarkach takich jak Chrome, Firefox, Safari, Edge i Opera, również na platformach mobilnych jako iOS i Android.\n1. Chcę zamówić większą ilość kluczy do mojej firmy. Gdzie powinienem wysłać zapytanie o ofertę?\nJeśli chodzi o większe zamówienia, prosimy o skontaktowanie się z naszym sklepem za pomocą formularza kontaktowego. Postaramy się jak najszybciej odpowiedzieć i przedstawić atrakcyjną ofertę. Zachęcamy również do śledzenia nas w mediach społecznościowych oraz zapisania się do Newslettera, aby być na bieżąco z pojawiającymi się nowościami w sklepie.\n2. Czy system YubiKey współpracuje z Active Directory lub Google Hello?\nSystem YubiKey współpracuje z Active Directory przy zastosowaniu inteligentnych kart PIV. Warto prześledzić wcześniej przewodnik wdrażania kart, aby połączyć ze sobą YubiKey oraz Active Directory.\nSystem YubiKey nie jest kompatybilny z Google Hello, jednak cały czas trwają prace nad połączeniem dwóch systemów.\n3. Czy klucze YubiKey są wyposażone w baterię?\nNie, cały system YubiKey działa bez baterii. Otrzymany klucz należy po prostu włożyć w wyznaczone miejsce, aby uwierzytelnić dostęp. System działa bez połączenia do Internetu, dlatego można z niego korzystać niezależnie od warunków.\n4. Które protokoły obsługuje system YubiKey?\nSystem YubiKey to zaawansowane narzędzie technologiczne, które pozwala obsługiwać wiele protokołów na komputerach, sieciach oraz aplikacjach i usługach online: WebAuthn, FIDO2, FIDO U2F, kart inteligentnych (PIV), Yubico OTP, OpenPGP, OATH-TOTP, OATH-HOTP i Challenge-Response.\n5. W jaki sposób system kluczy YubiKey obniża koszty operacyjne?\nWdrożenie systemu YubiKey w przedsiębiorstwie minimalizuje koszty związane z obsługą haseł. To oparte na sprzęcie rozwiązanie do uwierzytelniania. Klucze to jedno z najnowocześniejszych rozwiązań dla firm, jest dużo bardziej skuteczne niż tradycyjna złożona sekwencja cyfr i liter. Zapewnia ochronę przed phishingiem i wrogimi przejęciami. Sprawdza się w organizacjach przechowujących wrażliwe dane osobowe. Minimalizuje możliwość kradzieży informacji.


Tesla wypuściła na rynek kolejny produkt. Nie uwierzycie, że to wyprzedali - NoweMedium.pl\nNoweMedium.pl > Wiadomości > Inwestycje > Tesla wypuściła na rynek kolejny produkt. Nie uwierzycie, że to wyprzedali\nTesla wypuściła na rynek kolejny produkt. Nie uwierzycie, że to wyprzedali\nProducenci aut elektrycznych stale poszerzają swoją ofertę, a przy tym są naprawdę skuteczni jeśli chodzi o marketing. Tym razem firmie udało się wyprzedać... gwizdki.\nGwizdek Tesli. Cena? “Zaledwie” 50 dolarów\nFirma, która na co dzień produkuje elektryczne auta wypuściła na rynek kolejny produkt. Tym razem chodzi o Cyberwhistle, czyli cyber-gwizdek. Wygląd jest inspirowany kontrowersyjnym modelem samochodu, Teslą Cybertruck. Ze względu na kanciasty, ekstrawagancki design pojazd jest okrzyknięty mianem jednego z najbrzydszych na świecie.\nZobacz też: Elon Musk wyznał, że ma zespół Aspergera. Zobacz listę słynnych osób z tą przypadłością\nPomimo złej reputacji, Elon Musk wciąż wierzy w sukces Cybertrucka, a jednym z dowodów jest właśnie Cyberwhistle. Za odważny, i na pierwszy rzut oka zbędny gadżet zapłacimy aż 50 dolarów, czyli ponad 200 złotych. Mimo to, pierwszy drop gwizdków wyprzedał się do samego końca, i obecnie nie da się go kupić na stronie Tesli.\nChociaż o samej Tesli i Elonie Musku można mieć różne opinie, to jednak trzeba przyznać że mają łeb do interesów. Zarówno firma jak i jej ekscentryczny właściciel ze względu na swoją wyrazistość zapracowali sobie na rzeszę oddanych fanów, nic zatem dziwnego, że ich najnowszy gadżet bardzo szybko znalazł grupę odbiorców.


Elżbieta V. Wyjazd na Pomorze (Karel Godla) — Najlepsza Erotyka\nElżbieta V. Wyjazd na Pomorze (Karel Godla)\t3.22/5\t(12)\nStefan Grosjean, „Light from within”, CC BY-NC 3.0\nPoniższe opowiadanie jest publikowane powtórnie w ramach cyklu Retrospektywy. Pierwszy raz pojawiło się na portalu Najlepsza Erotyka 6 maja 2013 r.\nWspólny wyjazd, który Piotr zaproponował Elżbiecie pod wpływem impulsu dwa tygodnie wcześniej, doszedł do skutku. W końcu miał możliwość poznania rodziny czerwonogłowej. Z przeciągniętej do środy eskapady zapamiętał na dłużej kilka epizodów. Cała reszta wrażeń zapisała się jako mglista impresja po dobrze zorganizowanej wycieczce, nasączonej akurat tyle, ile trzeba przyjemnostkami, a dla równowagi uciążliwostkami, czyli zapoznawczo-rozpoznawczymi rozmowami z rodziną dziewczyny. Do przyjemności zaliczył kojące nerwy obcowanie z nadmorską przyrodą, które nigdy nie rodziło przesytu (nawet przeraźliwy huk morza podczas sztormu nie przeszkadzał, jak się okazało). Tylko powożenia było mu za wiele. Jazda autem z dłońmi na kierownicy dłużej niż dwie godziny męczyła i nigdy nie sprawiała Piotrowi satysfakcji. No chyba, że wiózł zachwyconą małą do rodziny na Podhale. Wtedy tak. Ku górom zawsze jechał z innym nastawieniem, niż ku morzu. Ponieważ byłe żony przedkładały plażowanie nad wycieczki po pagórkach Beskidów, podświadoma niechęć do Bałtyku tylko się przez lata utrwalała.\nW piątek, po pracy podjechał pod kwaterę Pomorzanki i zabrał dziewczynę do siebie na wieś, spakowaną na wyjazd w organicznie (z nią) nierozłączną, niegdyś czerwoną torbę. Roztropnie poszli wcześnie spać, bo chcieli bez pośpiechu zjeść śniadanie z samego rana przed wyruszeniem w podróż. Lecz nim zachrapał jej do towarzystwa (Pomorzanka, która sama potrafiła dać niezły koncert w nocy, zapewne na skutek skrzywienia przegrody nosowej,\nkpiła, że rzadko, bo rzadko, ale mu się rzężenie podczas snu zdarza), odbyli sesję czułego i stęsknionego po niemal tygodniowej separacji bzykania, z krótkim oralnym prolusio. Elka konsekwentnie kontynuowała terapię oswajania kutasa kochanka ze stresującą bliskością zębów. Dwa tygodnie wcześniej, w następstwie bardzo udanego, choć nieplanowanego kontaktu usta-penis pod prysznicem, odbyli wieczorną rozmowę. Dowiedziała się wtedy ze szczerej spowiedzi Piotra, że jego pierwsze oralne doświadczenia w czasach licealnych były nieudane, przez co mężczyzna wielce się zraził do „francuza”. Dziewczyna uznała zwalczenie fobii partnera za swoją misję. Pacjent nie pozostawał dłużny. Oddawał w dwójnasób pieszczoty, wdzięczny za starania terapeutki.Za to bladym świtem urządził jej pobudkę z pominięciem gry wstępnej, niemal gwałcąc, co stanowiło kontrapunkt wieczornej czułości i delikatności. Łobuzersko spenetrował odbyt i pełen wigoru rozpłynął się w jej gorącym, szorstkim wejściu numer dwa. Poranny, skrajnie bezmyślny i samolubny seks miał swoje niepowtarzalne walory. Jeszcze nie otwierałeś oka, a już rodziła się świadomość bliskości kobiety i jej dostępnego ciała. Dziarski członek nie pytając o zgodę właściciela, sterczał oczekując na właściwe spozycjonowanie bioder. Żadna refleksja nie mąciła prymitywnej radości ruchania. Liczyło się tylko tu i teraz.Dziewczyna przygotowała kanapki oraz termos herbaty na drogę, co wzbudziło w nim wdzięczną myśl, że taka przewidująca i dobrze zorganizowana. Na początku znajomości wcale taka nie była, ale z biegiem miesięcy coraz lepiej wchodziła w rolę życiowej partnerki. Zachowała się zupełnie jak niegdyś matka, zapobiegliwie szykująca wałówkę dla rodziny przed wielogodzinną podróżą na wczasy.Wyjechali, unikając porannych korków. Drogę przebyli bez historii, poza kilkoma przypadkami „wjechania w maliny”, które spowodowała Elżbieta. Wtedy, dawniejszymi czasy, nawigacja GPS nie wzbudzała jeszcze jego pożądania. Ot, gadżet jakich wiele, dopiero zyskiwał rzesze zwolenników w kraju. Do sprawnego podróżowania w nieznane nadal wystarczała kierowcy mapa drogowa i bystry przewodnik. Okazało się jednak, że przytulanka kompletnie zawodzi jako pilot. Brakowało jej koncentracji albo po prostu nie była wystarczająco lotna, aby skojarzyć symbolikę przedstawioną na kartach atlasu samochodowego z realiami trasy oraz koniecznością manewrów na rozjazdach. Po każdym zbłądzeniu mężczyzna warczał wściekły, bo nieplanowane zakłócenia w podróży, wydłużały znacząco udrękę kierowania i przez to wyprowadzały z równowagi. „No, jak można nie zauważyć tak oczywistego skrzyżowania?” Elka źle znosiła Piotrowe połajanki. Aż łzy miała w oczach po potępiających słowach partnera, a stres wywołany chęcią uniknięcia pomyłek tylko kolejne błędy uprawdopodobniał.\nDostrzegając reakcję Pomorzanki, Piotr w poczuciu winy szczerze przepraszał dziewczynę za swoje wybuchy, ale to stresu pasażerki wcale nie zmniejszało. Mało znaczące z pozoru spięcia w samochodzie zraziły rudogłową na długo. Nawet miesiące później, kiedy kierowca nauczył się już powściągać niezadowolenie i co najwyżej skrzywił się, gdy błądzili, lęk przed krytyką w Elżbiecie pozostał. Lubiła wypady w nieznane, ale owa łyżka dziegciu zawsze radość mąciła.\nCały ranek nieśpiesznie podróżowali z długimi przystankami na kawę. Gdy sforsowali weekendowe zatory w Trójmieście i dojeżdżali w znane jej okolice, humor przytulanki uległ poprawie. Rozgadała się jak podniecony dzieciak. Sypała historyjkami z życia: swojego i rodziny. Słuchał dziewczyny niezbyt uważnie, ale markował co jakiś czas mruknięciem czy monosylabą, że nie ignoruje jej słowotoku. Na pustej drodze zwolnił, pochłonięty obserwacją terenu. Rzeźba była pofałdowana, ciekawa. Pomyślał, że mijana kraina jest idealna do zimowego biegania na nartach, a i całkiem-całkiem interesujące spacery można by tu z plecakiem odbywać. Nie dostrzegał nudnych i monotonnych płaszczyzn, jakie dominowały na jego wsi. „Cholera, tu by się fajnie mieszkało. Na jakimś pagórku z widokiem na jezioro. Większe, mniejsze, nie ważne. W lada chałupie. Byle jej dach był mocny i na wiatry odporny, bo tu musi wiać jak diabli.”\nJeszcze przed południem odbili z asfaltu wiodącego doliną wzdłuż koryta rzeczki, zbaczając w pośledni trakt prowadzący do małej kolonii, w której mieszkała rodzina Elżbiety. Zaniedbany, polny gościniec, tu i ówdzie wyłożony jeszcze poniemieckim chyba brukiem, a czasem kilkoma współczesnymi betonowymi płytami, piął się niemal cały czas pod górę. Nachylenie dochodziło w porywach prawie do trzydziestu stopni.\n– Rany. To ty dzień w dzień śmigałaś na rowerze po tych stromiznach? – zadziwiony pytał z męskim uśmieszkiem, a ona odpowiadała damską wersją figlarnej miny, chyba nie domyślając się, do czego pije.\nIm bliżej domu, tym była radośniejsza. Zupełnie jak mała. Rzadko widział Elżbietę tak uśmiechniętą.\n– To już rozumiem, czemu jesteś tu i ówdzie taka twarda. Rower rowerem, ale jazda zawsze na jędrność tyłka dobrze robi. Te wzniesienia to istna gehenna do pedałowania… i cudowna stymulacja dla mięśni.\nMężczyzna nawiązywał do incydentu, który wydarzył się w nocy podczas pierwszego wspólnie spędzonego weekendu i w konsekwencji wpłynął znacząco na późniejsze zachowania Piotra w łóżku. Jak zwykle zabawiał oraz gotował dziewczynę masażem do penetracji. Zwyczajowo cierpliwy w swoich erotycznych zabiegach, dotarł na koniec z pieszczotami do półdupków, których ugniatanie, gładzenie oraz wszelkie inne igraszki były dla niego zawsze ulubionym elementem nie tylko gry wstępnej, ale i powszedniej aseksualnej poufałości z kobietą. Gdy przystępował do masażu kobiecych krągłości, Elżbieta nieoczekiwanie spięła mięśnie. Naprężone pośladki zamieniły się w istny kamień. Aż nie mógł uwierzyć, że tyłek kobiety może przypominać w dotyku niemal litą skałę: cienka powłoka uginającej się, jędrnej skóry z nieodzowną minimalną warstwą tłuszczyku, a w głębi nieustępliwość granitu. Gluteus maximus i gluteus medium – pamiętał jeszcze łacińskie nazwy mięśni – stawiły wyjątkowo twardy opór. Przypomniała mu się pierwsza dupka, którą oglądał i którą się radował, acz wtedy jeszcze z czcią bardziej niż ciekawością badacza. Dupka Zośki, kolonijnej wychowawczyni. To Zosia uczyła licealistę-kolonistę łacińskich nazw, które poznała na studiach.\nWysnuł później teorię, że pewnie poprzedni kochankowie komplementowali Elżbietę za jędrność kuperka i chciała również Piotra sprowokować do pochwał. Dlatego zademonstrowała niezwykłą twardość swego zadka. Typowa kobieca zagrywka, coś przeciwnego do subtelnej kokieterii.\nW trakcie zapoznawczej nocy zachwyt Pomorzance wyraził, ale czułostki kochanka okazały się dla dziewczyny boleśnie dotkliwe. Mężczyzna z istną fascynacją inżyniera badającego wytrzymałość opornych tkanek – nawet trudno określić, czy zapomniał na moment o pożądaniu, czy był to samorzutny przejaw chuci – próbował rozgnieść twarde obłości, ugniatając mięśnie z całej siły, wbijając palce w ciało. Jakby dłońmi chciał skruszyć kamień. Elżbieta pragnąc uniknąć bólu zaraz się rozluźniła, ale nie dał jej szybko spokoju. Kilkakrotnie ponawiał prośby, by zademonstrowała mu marmurową niezłomność swojej pupy. Kiedy niechętnie spełniała życzenie, kontynuował brutalne wysiłki, by ją zmiażdżyć, ręce jak cęgi zgniatały oporną materię, a dziewczyna otwarcie i żałośnie jęczała z cierpienia. W końcu odmówiła współpracy i wręcz chciała, rozżalona, uciec z łóżka. Wtedy przytrzymał przytulankę i zaczął przepraszać, pełen skruchy. Opanowało go spontaniczne rozczulenie.\n– Eluś, przepraszam cię, słoneczko. Masz taką twardą tą dupeczkę, jak nie wiem co. W życiu czegoś takiego nie dotykałem. To najjędrniejsza dupeczka na świecie. Już się nie bój. Już ci dam spokój. Teraz będę tą biedną dupkę delikatnie głaskał. Przepraszam. Nie gniewasz się, Eluś? Teraz wymasujemy pupeczkę, wycałujemy. Weźmiemy balsam, żeby nasmarować. Wklepiemy balsam w każdy zakątek… skóreczki.\n– Przepraszam. Chyba będą siniaki. I to niemałe. Ale zejdą ci, Eluś. Prędzej czy później znikną na takiej twardej, jędrnej dupce. To naprawdę najfajniejsza dupka, moja ulubiona zabaweczka. A to też jest moja ulubiona zabaweczka – szeptał rozchylając pośladki i łaskocząc czułe zmarszczki ciemnego odbytu.\n– No – sapała dziewczyna, niby protestując, ale rozluźniając się na wszelki wypadek, gdyby chciał ją spenetrować palcem.\nJeszcze wtedy Pomorzanki nie wypróbował analnie, ale już czuł, że mu na to pozwoli. Dała kolejny dowód, że nie ograniczają jej zakazy dawniejszych, pruderyjnych czasów, a więc odbyt może być jeszcze jedną drogą wiodącą do celu hedonisty.\nW kolejne noce podczas pieszczot prawie nigdy nie potrafił się powstrzymać przed zbadaniem, czy niezwykła twardość kobiecych mięśni tylko mu się przewidziała, czy jest jednak rzeczywista i namacalna. Podczas masażu wędrował pieszczotliwymi dłońmi, przynosząc ulgę i rozluźnienie. Zaczynał od pleców i ramion, rozmasowywał każde miejsce. Pieścił blade ciało, omijając tylko tyłek, który zostawiał na deser. Podniecał przytulankę, głaszcząc i łaskocząc uda, potrącając niby przypadkiem ciężkie, jednocześnie soczyste i pomarszczone wargi sromu skrojone jakby z moszny. Kochał dotykiem i pocałunkiem zgięcia kolan i szczupłe łydki. Doprowadzał dziewczynę niemal do orgazmu cierpliwą adoracją stóp, którą tylko krok dzielił od tortury łaskotek. Zresztą ofiara czasem nie wytrzymywała i z chichotem wyrywała mu nogi. Raz dostał przypadkowo piętą w szczękę, mało nie wyskoczyła z zawiasów i bolała jeszcze cały kolejny dzień.\nPowrót dłoni na pupę stwarzał prędzej czy później zgrzyt w delikatności, z którą nastrajali się do penetracji. Próbował finezyjnie pieścić pośladki, tak jak całą resztę ciała, co początkowo się udawało. Przymykał oczy i ledwo dotykając skóry, usiłował jak ślepiec wyobrazić sobie soczyste, bogate lecz nie za obfite, obłe kształty Elczynego zadka. Modelował krągłości w wyobraźni. Dłonie w tym rytuale prawie odrywały się od powierzchni, smyrały rosnące gdzieniegdzie mikroskopijne, niewidzialne włoski, ale cała procedura nie mogła trwać wiecznie. Świadomość skrywanej pod skórą tajemnicy korciła. Ulegał pokusie i prosił dziewczynę, by spięła mięśnie. Chciał ich twardości doświadczyć, ponownie je okiełznąć, zmiażdżyć, świadomie sprawić ból. Musiał skrzywdzić po to, by móc przytulankę potem przepraszać, koić cierpienie łagodnym dotykiem. W ten sfiksowany sposób zbliżał się do dziewczyny bardziej niż dałoby się to uczynić z pominięciem opisanego sadystycznego procederu.\nZabawa w bezwzględne zagniatanie ciasta na pierogi nabrała z czasem cech rytuału. Za każdym razem czuł, iż Elżbieta z odrobiną lęku i nadziei czeka na chwilę, gdy Piotr dobierze się do jej, jak dziecinnie mówiła, „pupki”, a którą on zawsze w myślach poniewierał, używając najwulgarniejszych określeń. Mężczyzna tylko w pieszczotliwym szepcie zniżał się do użycia zdrobniałej nazwy. Ale to miało miejsce wtedy, gdy czuł się szczególnie winny, bo mocno przytulance nadokuczał.\nRytualna gra polegała na tym, że Piotr prosił, aby napięła pupę i zgodziła się na ból. W odpowiedzi rudogłowa droczyła się i odmawiała, czasem znienacka naprężając swoje białe jak śnieg gluteusy. Zabawa w kotka i myszkę trwała do momentu, kiedy przekraczał granice dziewczęcej wytrzymałości na ból i łkając prosiła, aby już dał jej spokój. Wtedy chylił się do karku dziewczyny, szeptał przeprosiny do ucha, całował wrażliwą skórę, odgarniając jaskrawe włosy w górę. To znowu była gierka, tylko inna. Przepraszał, a jednocześnie dokuczał łaskotaniem ust. W finale najczęściej się kochali, chociaż nie pozwalała mu płynąć delikatnie ku najpierw jej, a potem jego orgazmowi.\nLubiła mocne bodźce, więc kochanie zamieniało się w coś, co określają jako ostre rżnięcie. Termin w początkach jego internetowej aktywności na portalu towarzyskim dość popularny, często zaznaczany przez regularnych bywalców na formularzu rejestracyjnym jako upodobana forma seksu. Prosta ankieta dawała do wyboru odpowiedzi: nielubiana, dopuszczalna, preferowana. Gwiazdka – niepotrzebne skreślić. Zaskakująco wiele użytkowniczek zaznaczało ostatnią opcję.\nCiekawe, do jakiego wniosku doszedłby seksuolog, biorąc pod lupę zwyczaje sado-maso pary naszych kochanków. Może uznałby, że Piotr co rusz próbuje karać Elżbietę za sugestywny wygląd jej warg sromowych. Że to jakaś forma fobii homoseksualnej. Albo że odgrywa się za to, iż Pomorzanka nie dorasta do stóp jego dawnej ukochanej – małej. Albo za to, że brak rudogłowej uroku, który skłoniłby mężczyznę do wypowiedzenia choćby raz słów o największym uczuciu. Te „albo” można by mnożyć. Szukając przyczyn zaszytych w prostych człowieczych atawizmach i przechodząc stopniowo do bardziej skomplikowanych teorii.\nTo właśnie jednej z ich pierwszych nocy, Ela opowiedziała mu o swojej codziennej rowerowej katordze. Ale nie przypuszczał, że trasa wiodąca do szkoły miała iście górski charakter. Na dodatek musiała pokonywać dystans bez korzystania z przerzutek, których brakowało w lada jakim rowerze, kupionym w wiejskim sklepie z mydłem i powidłem. Wyrobiła sobie znakomicie mięśnie regularną jazdą pod górę.\nZabudowania gospodarstwa nie budziły żadnych skojarzeń, gdy podjeżdżali w stronę domu ziemistą dróżką ubitą przez koła do twardości, wiodącą pośród przystrzyżonego trawnika. Dopiero, gdy kierowca skręcił w prawo wedle wskazówek dziewczyny i potem pogłębił zakręt, aby wjechać na podwórze, pojął, gdzie się znajduje. Z pachnącego i idealnie nagrzanego wnętrza samochodu, rozbrzmiewającego przestrzennie koncertową muzyką, oglądał przez panoramiczną szybę niemy film. Miał przed sobą poniemieckie zabudowania bauera, naruszone tu i ówdzie przez upływ czasu, bez śladu powojennych napraw czy modernizacji. Jak zasiedlone, tak trwające i niszczejące. Dziedziniec był niewielki, wybrukowany na całej powierzchni, ale nierówny i w zapadnięciach gruntu stały kałuże brudnej cieczy. Nawet pomyślał przez chwilę, że to gnojowica przesiąka w zagłębieniach – tak niechlujne wrażenie stwarzało podwórze, a jemu zaraz pootwierały się asocjacje z dzieciństwa. Ileż takich niechlujnych, śmierdzących gnojem obejść widział za komuny. Aż nie chciało się wysiadać. Przez głowę przemknęła głupia myśl, aby wycofać auto i uciec.\nKameralność, szarość starych murów, małe okienka w mieszkalnej części, zwartość obejścia: domu, chlewa (jak się później okazało), kurnika, garażu, stodoły, może czegoś tam jeszcze – to było kolejne wrażenie. Jednocześnie nadal lśniły mu w oku jaskrawe lakiery nowych ciągników oraz innych maszyn rolniczych, stojących w korytarzu szop przyległych do podwórkowych zabudowań, które minęli. Park maszynowy gospodarstwa tworzył swoją nowoczesnością kontrast z powojennym zestarzeniem centralnej części wiejskiego obejścia.\nMłody chłopak w drelichu krzątał się przy wypucowanym modelu mercedesa, na oko całkiem-całkiem przyzwoitym egzemplarzu auta, które widać było w szeroko uchylonych wrotach garażu. Pomagała mu dziewczyna odziana odświętnie w sukienkę. Przyczepiali baloniki, wstążki. Przystrajali samochód do ślubu, domyślił się Piotr.\nPyknęły drzwi po stronie pasażera. Elżbieta wypadła witać młodych. Ściskali się. Później okazało się, że chłopak to Waldemar, brat przytulanki. A dziewczyna w sukni to jego przyszła narzeczona. Odległa krewniaczka, ale dozwolona przez obyczaj i kościelne kanony kandydatka do uświęconego związku. Tyle, że przyszła bratowa Elki była innej wiary, czego też się dowiedział i dziwił, że takie te wiejskie towarzystwo tolerancyjne. Obraz liberalizmu, i to do tego religijnego, całkiem nie przystawał do obowiązującego schematu wsiowego konserwatyzmu. Stereotypu pełnego uproszczeń i fałszu, jak się okazuje, który wbiły mu w mózg media, rozmowy w rodzinnym i biurowym gronie, a także literatura. Ale nie dziwota tym zaskoczeniom. O Podhalu też kiedyś myślał jako o ostoi ciemnoty, a wyszło, że górale mogliby czasem i wielkomiejskich mieszczan z dziada pradziada uczyć otwartości.\nTwarz mignęła w oknach jak zjawa, na tyle przelotnie, że nawet płci nie dało się określić. Ot, ruch za szybą i nagły bezruch, który nie zmącił odbicia nieba i budynków na szkle.\nDwa małe kundle zamarły ostrożnie w kącie podwórza i nawet nie szczekały, węsząc i oceniając sytuację. Kiedy opuszczał auto, gdakanie kilku kur wałęsających się wśród bruku i podekscytowane spotkaniem głosy młodzieży dobiegły do uszu, jakby nagle puszczono nową taśmę z fonią, bo dotąd tylko samochodowa muzyka i klatki z obrazem się przewijały. Uderzył go brak psiego jazgotu.\nW drzwiach stanęła para ludzi. Rodzice Elżbiety zapewne. Witał się bezwiednie ze wszystkimi, ale cały czas miał wrażenie jakby pomylono rekwizyty i umieszczono współczesnych bohaterów w dekoracjach z innej epoki. Zaniedbane zabudowania mocno kojarzyły mu się z pruskim wzorcem gospodarstwa. Natomiast parę niestarych ludzi przypasowywał do wiejskiej, zapóźnionej współczesności. Kobieta wyszła w krótkiej spódnicy do pół kolana (nogi kształtne). Była rozdęta nieco za mocno w pasie, co razem dawało pretensjonalny obraz średniolatki, która mimo upływu lat nadal ubiera się i czuje jak młoda dziewczyna. Wrażenie pretensji pogłębiała staranna i wyraziście podkreślona jednolitą farbą trwała, co równocześnie potęgowało dysonans między zadbaną aktorką i zapuszczoną sceną. Facet miał pucołowatą twarz, nosił dżinsy i sprawiał wrażenie pogodnego człowieka, a nie jakiegoś tyrana. Ale mógł być uparty, skoro Elżbieta tak ojca zawsze opisywała.\nPrzez mgnienie oka miał wrażenie, że zderzyły mu się dwa czasy: dzisiejsi ludzie i przedwojenny krajobraz ówczesnej architektury. Rodzina zajęła się na chwilę sobą, a on pogrążył się w myślach.\nKiedyś z kumplem, fotografem Markiem, wędrowali po terenach bliskiej Litwie rubieży. Często zbaczali na pustkowia, omijali ludzkie szlaki, wybierali skróty, penetrowali okolice. Pewnego razu z lasu i gęstych chaszczy, plątaniny maliniaków i jeżyniaków, które kaleczyły nogi, wyszli nagle na otwarte. Wprost na mały ceglany kościółek z zardzewiałym, omszałym zadaszeniem, otoczony niskim płotkiem, stojący na wybrukowanym dziedzińczyku, gdzie spomiędzy kamieni bujnie wyrastał bajeczny mech, trawa i pokrzywy, a na obrzeżach swojsko plenił się łopian i inne zielsko. Jakby tylnym wyjściem szafy przeleźli do krainy baśni.\nCzęść zjawiska stała w pełnym słońcu, część w głębokim cieniu. Kurz drgał i lśnił w bezruchu powietrza. Błysnęło mu w głowie skojarzenie. Ilustracje Andriollego. Mickiewicz. Tadeusz. Zaraz zza muru wyjdą wąsate szlachciury ze łbami ostrzyżonymi pod garnek, z palcami zatkniętymi za pasy albo wspartymi na karabelach, a w ich gromadzie koniecznie Robak w habicie. Wrażenie było niesamowite i zawsze czuł wdzięczność do losu za tę sekundową podróż w czasie, którą go obdarowano. Kolega miał identyczne wrażenie, a więc obaj doznali tej samej łaskawości: przeskoczyli o prawie dwieście lat w przeszłość. Potem wystarczył ruch głowy w bok, rzut oka na niedalekie chałupy w cieniu drzew i widok kabiny traktora wystającej ponad sztachetami, aby wrócić do rzeczywistości. Cyt, iskierka zgasła.\nTeraz przez moment znowu miał poczucie skoku przez dziesięciolecia do przedwrześniowego spokoju zapyziałej wsi.\nMężczyźni jeszcze zostali na chwilę, podziwiając skrycie samochód gościa, kiedy on z trzema kobietami wszedł do wnętrza domu, które nie raziło nowoczesnością, ale już tak daleko nie odbiegało od współczesnych standardów. Czasu do wyjazdu nie było wiele, ale jeszcze zdążył wypić gościnną kawę, skosztować dobrego, domowego ciasta, podczas, gdy gospodarz z synem przebierali się na uroczystość, aby po dłuższej chwili pokazać się w białych koszulach i ciemnych, odświętnych ubraniach.\nOjciec mruknął, że gdyby wiedzieli, iż gość przyjedzie z Elżbietą takim wypasionym samochodem, prosiliby, aby to Piotr wiózł młodych do urzędu i kościoła. Pojazd ślubny ma symboliczne i prorocze znaczenie. Merc był co prawda najlepszym samochodem w rodzinie, ale jeszcze lepszy wcale by nie zaszkodził. Warto młodym dać szansę, zasugerować losowi dobrą dla nich przyszłość.\nCzasu do rozpoczęcia uroczystości nie było wiele. Rodzina zaraz wsiadła do limuzyny i ruszyła, a on z jaskrawogłową w ślad za nimi.\n– Pójdziemy na wesele? Jesteś zaproszony. Rozmawiałam z ciocią i kuzynką. Bardzo nalegały – zapytała Elżbieta bez przekonania, bo już wcześniej uzgadniali, że ona jak chce to proszę bardzo, niech idzie balować, ale on przyjechał nawdychać się jodu, a nie oparów alkoholu.\n– Wolałbym nie. Tak jak ci wcześniej mówiłem – mruknął szczerze Piotr zapatrzony w podrygujące od pędu powietrza baloniki i wstążki samochodu przed nimi. Nie miał ochoty na towarzystwo. – Przyjechałem tu tylko w charakterze twojego prywatnego kierowcy i chłopaka. Nie było mowy o udziale. Ale jeśli ci zależy… Tylko nie mam garnituru. Nie brałem pod uwagę udziału w uroczystych imprezach. Na pewno będą pić. Pić to mało powiedziane… będą chlać. Mnie namawiać bez ustanku. Zrażę wszystkich do siebie odmową albo się skuję do nieprzytomności. Raczej to pierwsze. Naprawdę tego chcesz? – zapytał pojednawczo, gotowy do ustępstw.\nNa końcu języka miał stwierdzenie, że nie lubi tak od razu wskakiwać komuś w środek zabawy, między gromadę krewnych i ziomków znających się jak łyse konie. Że będzie na to niejedna okazja w przyszłości. Że jeszcze się wspólnie w rodzinnym gronie zabawią, zatańczą. Ale zagryzł język. Nie wolno tak sugestywnej deklaracji składać. Nie powinien wypowiadać słów, z których ona może wyciągnąć pochopne wnioski. Na chwilę ogarnęło go poczucie winy i własnego tchórzostwa. „Jesteś, kurwa, wyrachowanym gnojem.”\n– Dobrze. Złożymy życzenia i zaraz potem zmykamy. I tak musimy dziś jeszcze pojechać, klucze do pokoju odebrać. Nie nastawiałam się na udział. Tak tylko zapytałam, bo prosili – Elżbieta nie wydawała się rozczarowana odpowiedzią mężczyzny, uśmiechała się do swoich myśli, ale on wiedział, że sprawił jej zawód.\nCo jakiś czas napotykali ozdobione kolorowo samochody oczekujące na poboczu drogi, przy rozstajach i wyjazdach z mijanych gospodarstw. Brat Elżbiety siedzący za kierownicą merca wciskał klakson na powitanie i pojazd dołączał do ich małej karawany. Jechali bardzo urozmaiconą trasą, widocznie zbierali po drodze wszystkich umówionych weselników. Piotr szybko stracił poczucie kierunku. Poczuł się zagubiony w istnym labiryncie: dróg gruntowych biegnących przez pola, duktów w iglastych młodnikach, szutrowych alejek i odcinków asfaltu, na który wjeżdżali przelotnie, aby za chwilę znowu zanurkować w kolejną poboczną dróżkę. Kawalkada rosła, wzmagała się też kakofonia samochodowych dźwięków, radosna i kiczowata zarazem. Skręcili w boczną aleję wyścieloną liśćmi, wiodącą wśród ogołoconych już drzew. Piotr, jadąc na szarym końcu konwoju, wtoczył się na wielkie podwórze przed nieco zdewastowanym domem (a przecież nie wszystko w okolicy było ruiną, przykładowo naprzeciw gospodarstwa rodziców Elżbiety wyrosła nowa rezydencja, elegancko ogrodzona, z dobrze zaprojektowanym i utrzymanym ogrodem). Dom, przy którym stanęli, sprawiał wrażenie dawnego szlacheckiego dworku, czy raczej jego miniaturki. Dziedziniec zapełniali odświętnie ubrani ludzie, szarańcza dzieci oraz pojazdy. Te, które już wcześniej dotarły i czekały przed klasycznym, choć zaniedbanym gankiem oraz nowe, które dojechały w kawalkadzie, co chwila donośnie trąbiąc i oznajmiając okolicy o radosnym wydarzeniu.\nNie zabawili długo, bo z domu wyszedł pan młody w małym tłumie krewniaków. Trudno było rozpoznać, kto jest głównym bohaterem wydarzenia, choć Elżbieta próbowała mu wskazać winowajcę całego zamieszania. Nastąpiły przetasowania wśród pasażerów. Wszyscy zapakowali się do pojazdów. Nawet Piotrowi przydzielono do auta dwoje ubranych na ciemno starszych ludzi oraz dziewczynkę, gdyby miał oceniać na oko, nastolatkę bliżej dziesięciu niż piętnastu lat.\nTeraz trzeba się udać pod dom panny młodej i wspólnie już ruszyć do miejsca ceremonii.\nRozmawiał z Elżbietą, jadąc w środku niezmiernie hałasującej kawalkady, wywierającej na nim kompletnie egzotyczne wrażenie. Zachwycał się, że odbicie starych ludowych zwyczajów nadal przetrwało pośród ludzi. Zachowało się może jeszcze z czasów pogańskich bogów, opiekuńczych demonów lasów i całej ówcześnie panującej hierarchii złego i dobrego. Dziękował, że go zabrała ze sobą i dała szansę na oglądanie z bliska owego żywego folkloru, o którym dotąd tylko wzmianki w mediach napotykał.\nPo ekspresowej wizycie w urzędzie stanu cywilnego ślub w kościele trwał może i dwie godziny. Kapłan był ponoć bardzo zaprzyjaźniony i rodzina się z nim perfekcyjnie domówiła, aby uroczystość przebiegła imponująco. Piotr czekał w samochodzie cierpliwie, trochę drzemał, słuchał muzyki. Cały tłum ze ślubnego orszaku zassało do świątyni. Tylko jeden mężczyzna spośród weselników, zapewne innowierca z rodziny przyszłej narzeczonej brata Elżbiety, pozostał na zewnątrz i wałęsał się smętnie pośród dziesiątków opustoszałych samochodów, aby w końcu z nudów zapukać do Piotra w szybę. Przesiedzieli wspólnie do końca ceremonii, porozmawiali trochę o życiu. Krewniak okazał się zaopatrzeniowcem z lokalnej firmy, dużo jeździł po kraju, więc rozmowa potoczyła się wartko, zwłaszcza, że akcent dalekiego koligata Elżbiety brzmiał bardzo nietypowo i zaciekawił Piotra, który z lubością wsłuchiwał się w głos rozmówcy i prowokował go do długich wypowiedzi, sam starając się ograniczyć gadanie do minimum. Znowu inny świat, inna rzeczywistość pokłoniła mu się do stóp. Nadstawiał ucha urzeczony, mimo że krewniak opowiadał o rzeczach najprostszych, codziennych udrękach zaopatrzeniowca, o swoich przygodach w podróżach po Polsce, na szczęście omijając politykę i krytykę stanu rzeczy w kraju, co by najprawdopodobniej słuchacza zniechęciło.\nDom, w którym Elżbieta zaaranżowała im kwaterę, nie wzbudził entuzjazmu Piotra. Willa stała tuż przy głównej uliczce nadmorskiego miasteczka, o tej porze roku, owszem, mało ruchliwej, ale jednak oczekiwałby choć ściany żywopłotu, pasa zieleni, ogródka oddzielającego dom od traktu, dającego pozór, iż są bliżej łona natury, niż cywilizacji. Miał już nawet wymruczeć z wyrzutem pytanie, czy nic lepszego w okolicy nie dało się znaleźć, ale powstrzymał pretensję, aby nie sprawić rudogłowej przykrości. Już i tak czuł, że rezerwa jaką wykazał wobec propozycji wzięcia udziału w rodzinnej uroczystości nieco ją przygasiła. Przeszli wąski pas zastawionego samochodami, wybetonowanego podwórka i czekali, aż ktoś zareaguje na dzwonek u drzwi.\nZaprowadzono ich na górę do wielkiej, kilkudziesięciometrowej sali wyłożonej kamieniem. W kominku dopalały się szczapy drewna, wkoło stały sofy i fotele, na ścianie wisiał spory telewizor. Ani chybi salon dla gości, sala bawialna, brakowało tylko stołu z piłkarzykami albo bilardowego. Za rzędem wygodnych, wyłożonych skórą mebli, skierowanych w stronę dogasającego ognia, zamocowano ażurową kratkę, po której pięły się rośliny, a za tym altanowym przepierzeniem rzucono na kamień długi chodnik wiodący pasem korytarza ku rzędowi drzwi do pokoi gościnnych. Aranżacja piętra wyglądała dużo lepiej niż mało reprezentacyjne podwórko pensjonatu.\nNatomiast wizyta w pokoju, który im przydzielono, zaskoczyła Piotra kompletnie. Gdy otworzyli drzwi, huk, który słyszał już od momentu, kiedy zaparkowali pod hotelikiem, ale na który nie zwrócił wtedy uwagi, wdarł się w uszy ze zdwojoną siłą. Wystarczyło podejść do okna by uzyskać pełny obraz sytuacji. Niemal pod nogami – tak blisko brzegu stał budynek pensjonatu – kotłowało się morze w jesiennym sztormie. Stał oszołomiony, podziwiając ciemniejącą w zapadającym mroku wodną nieskończoność i nieco jaśniejsze plamy piany lub odbitych w morzu ostatnich przebłysków gasnącego światła.\n– Jak my tu będziemy spać? W takim hałasie? – rzucił odruchowo. Małostkowymi słowami maskował podziw, jaki wzbudził w nim widok groźnego żywiołu tuż pod nosem. Otworzył okno, chłonąc obraz i z zimnym podmuchem powietrza niemal poczuł na twarzy wilgoć rozbełtanej wiatrem wody. On, człowiek nizin i miłośnik gór, dawno takiej demonstracji sił natury nie oglądał.\n– No, przecież chciałeś jak najbliżej morza, Piotruś – broniła się w poczuciu winy Elżbieta, nie podchodząc bliżej, zostając na środku pomieszczenia.\nPokój jakby momentalnie się wyziębił, napełniony bałtyckim wiatrem. Mężczyzna zamknął okno, ale huk wcale się nie zmniejszył, tworzył hałaśliwe tło krótkiej rozmowy, którą odbyli lustrując pokój.\nGdy odwrócił się ku zmarkotniałej dziewczynie, widok jego twarzy wystarczył by poprawić towarzyszce nastrój. Niepotrzebnie martwiła się, że ma jej za złe wybór hałaśliwego miejsca noclegu. Piotr skinął na Pomorzankę głową z uśmiechem, co znaczyło: „chodź do mnie” i sam wykonał krok. Mocno przytulił chudy tułów do piersi, sapiąc z aprobatą. Klepnął z przyjemnością jędrną pupę.\n– Eluś, głuptasie, lepszego miejsca nie mógłbym sobie wymarzyć. Cudnie tu jest. Prawie jakbyśmy byli w rejsie. Sam czysty jod! Dziękuję, Eluś. Świetny miałaś pomysł. Dziękuję. Pal licho spanie. Będziemy żeglować całą noc – wygłaszał pochwały i zawiesił znacząco głos. – Chyba nie dam ci spokoju do rana.\nElżbieta pokraśniała na twarzy, co rzadziej się jej zdarzało ostatnimi czasy. Spotkali się wzrokiem na chwilę, a pocałunki posmakowały zupełnie inaczej niż zazwyczaj, obiecując udany wieczór.\nMusieli jeszcze wrócić do samochodu po resztę rzeczy, ale skoro już wyszli na zewnątrz nie mogli zmarnować okazji, by nie pójść nad morze na krótki spacer. Prawdopodobnie nadeszła akurat, obok sezonu sztormów, pora przypływu. Woda wdzierała się głęboko w ląd, zalewając plażę tak, że pozostawał wąziutki pasek suchego piasku, ledwo pozwalający na odbycie przechadzki. Szybko ze spaceru zrezygnowali, bo przejmujący wiatr błyskawicznie pozbawił obojga resztki ciepła zachowanego w warstwach ubrania.\nPensjonat, mimo martwego sezonu, zdawał się mieć wielu weekendowych gości, o czym świadczyło zastawione samochodami podwórko. Piotrowy pojazd musiał pozostać na chodniku, bo już miejsca na parkingu hoteliku nie starczyło. Kiedy wrócili na górę, okazało się, że ktoś dołożył drew do kominka, a po salonie ganiała trójka dzieciaków, wrzeszcząc coś w nieznanym języku, pewnie po niemiecku.\nWśród huku Bałtyku jedli symboliczną kolację w pokoju. Elżbieta podała na stół oliwki. Pamiętała, że Piotr je lubi, kupiła przed wyjazdem. On nie był gorszy. W rewanżu wyjął puszkę ananasów i przeżył moment satysfakcji, gdy dziękowała. Pomorzanka opowiadała o ślubie, o zdenerwowaniu pana młodego, który lapsusem przed ołtarzem wywołał lekką konsternację uczestników uroczystości, a Piotr uśmiechał się do dziewczyny, mrużąc znacząco oczy. „Zerżnę cię, cipko. Mam ochotę. Szykuj się na wielkie rżnięcie, moja Elusiu” – pożerał ją wzrokiem i zakłócał wątek wypowiedzi, bo Pomorzanka trafnie odczytywała znaczenie spojrzeń partnera.\n– Idziemy spać? – zaproponowała pytająco głośnym szeptem poprzez huk fal, gdy skończyli jeść. Skinął głową potwierdzając. – Szykuj się. Zaraz przyjdę.\nGdy Elżbieta obmywała się pod prysznicem, stał chwilę przed oknem, gapiąc się w ciemność. Horyzont był ledwie o pół tonu jaśniejszy od mroku morza. Albo tylko mu się zdawało, że widać linię styku wody i nieba. Istnienie granicy dwóch żywiołów w rzeczywistości mogła podpowiadać obserwatorowi wyobraźnia.\nWyjrzał na chwilę do salonu. Ponieważ królowała tam pustka, niemieckie dzieciaki zniknęły w swoich pokojach, usiadł w fotelu najbliższym kominka i wpatrywał się chwilę w ogień. Trzaskanie polan, huk morza, mozaika tańczących plam płomieni i żaru spowodowała, że na chwilę zapomniał o problemach w pracy, o mieście i swojej wsi, o swojej przeszłości. Z zamyślenia wyrwała Piotra dłoń przytulanki, gładząca go po głowie.\nPodniósł się posłusznie.\n– Zamyśliłem się, patrząc w ogień. Przepraszam.\nKiedy już wymasował i nasmarował balsamem całe ciało rudogłowej, przyszła pora na składanie męskich hołdów.\nPiotr przeniósł się dla wygody na podłogę i bez ceremonii ściągnął rozanieloną dziewczynę na brzeg łóżka. Wiedziała, że ją pierwszą czeka rozkosz, dopiero potem miała być jego kolej. Chwilę zajmował się stopami, kadził, że są ciepłe i miłe w dotyku. Nagle odgrywał pantomimę skrzywionego nosa, że niby zalatują (ale zaraz ze śmiechem prostował, że ładnie pachną, że to tylko jego głupi, szczeniacki żarcik, a na dowód może je ucałować, i to oczywiście uczynił kilkukrotnie). W końcu umieścił stopy daleko jedna od drugiej, żeby mieć dobry dostęp.\nLeżała bezwolna, podniecona. Całe krocze mocno różowiało na tle bieli ciała, a na tle zdrowej różowości wyrastały dwie pokaźne, grube wargi sromu, pomarszczone niczym skóra ciemnej moszny. Już był przyzwyczajony do niezwykłej brzydoty krocza przytulanki, a w zasadzie nowo zaakceptowanego kanonu piękna, który rozpychał się pośród galerii dotąd poznanych, spenetrowanych lub tylko podziwianych cipuszek, cipek, cip.\n– Eluś, pachniesz mi coraz lepiej. Każdego dnia. Twoja cipka to prawdziwa pułapka na facetów – pochwalił szczerze i pociągał aktorsko nosem, jakby miał katar. Jedynie zapach świeżo użytego balsamu psuł mu pełnię doznań konesera dojrzewających serów i takiegoż wielbiciela woni kobiecego ciała. Elżbieta zamruczała zadowolona i droczyła się z Piotrem bez słów, próbując przekornie zacisnąć kolana, ale na to nie pozwolił. Chwilę się ze śmiechem poszamotali, aż uległa i ponownie zamarła w oczekiwaniu.\n– Prawie nie używam soli. Uzupełnię zapas – zażartował. Nazywał czasem jej cipę „lizawką”, a siebie jeleniem, który przychodzi do ulubionego miejsca. Nie obywało się wtedy bez dowcipkowania o własnej osobie – rogaczu oraz o obcych jeleniach – swoich rywalach, a także o męskiej obawie o wierność Elżbiety. Padały niewymyślne zwierzęco-ludzkie metafory. Pogodnego błaznowania i świntuszenia nigdy dość. Dzisiaj skoro morze huczało im o krok, szeptał gromko o foczce, którą będzie obwąchiwał i lizał. Spoglądał nad płaskim brzuchem, chcąc sprawdzić reakcję, ale widział tylko dziewczęcą brodę i trudno było zgadnąć, co ona na to, bo milczała.\nJeszcze nic nie zrobił, jeszcze Eli nie dotknął, celowo omijając erogenną metropolię. Jednak wystarczyło tych kilka chwil nieśpiesznych przygotowań i żarcików, a już zaczął z dziewczyny parować silniejszy zapach pożądania, a wydatne, ciemne wargi rozbłysły wilgotniejąc. „Kurwa, ale z ciebie brzydulka. I taka przynętka jednocześnie. Lubię lizać twoje specjały, Eluś. Sam nie wiem, skąd to się we mnie bierze. Coś tam w sobie masz. Budzisz niesamowity apetyt, dziunia. Będę cię lizał jak dzikus na głodzie.”\nOdnawianie przyjaźni z udami, najpierw prawym – starannie, a lewym tylko dla symetrii, zaczęło się od muskania skóry włosami skroni. Starał się nie dotknąć ciała policzkiem, zanim nie odbył powoli trasy wspomnianego miziania, zawsze w jedną stronę, w górę od okolic kolana do pełniejszej części uda. Twarz zatrzymywała się za każdym razem tuż przed genitaliami. Podróżował w ten sposób wielokrotnie. Zdarzało się, że Elżbieta protestowała podczas wstępnych pieszczot, ale nie dzisiaj. Tej nocy się zawzięła i tylko drżała momentami. Wzdychała zawieszona między irytacją i niecierpliwością.\nKiedy już skończył pierwszy etap podróżowania, mógł cieszyć się gładkością ciała, jadąc policzkiem po nodze tą samą trasą, co przed chwilą, tylko, że nie jednostronnie, a w obie strony. Starał się nie przerywać kontaktu ze skórą ani na chwilę, bo fajny i przyjazny był dotyk ciepłego uda. Zaczynał mruczeć podczas jazdy pochwały. Czynił je cicho pod nosem dla siebie, zwłaszcza gdy był blisko cipy i czuł mocno jej świeży zapach. Burczał głośniej i wyraźniej (z powodu huczącego morza), kiedy się zatrzymywał na moment przy kolanach, aby i przytulanka mogła usłyszeć prymitywne komplementy: o aksamicie, jedwabiu, cudzie i pragnieniu.\nKlęcząc w ciepłym, przeznaczonym do intymnych czynów kącie, który tworzyły uda, droczył się ze swoją partnerką dalej. Wykonał kilka ostentacyjnie głębokich wdechów jak przed nurkowaniem, aby wiedziała, co gość jej kącika zamierza, i kilka powolnych wydechów przez ściśnięte usta, aby ją połaskotać strużką powietrza. Chciał w beznadziejnej próbie zdmuchnąć woń kobiecej chcicy, która sprawiała, że sam doznał erekcji. Elżbieta drgnęła, czując łechtanie powietrza, ale zacisnęła zęby i nie wyjęczała zwyczajowego protestu: „no, przestań”. A on, nauczony doświadczeniem, na wszelki wypadek trzymał mocno jej obie nogi w kostkach, bo nigdy nie wiadomo, co biedaczce przyjdzie do głowy. Czasem potrafiła nieźle bryknąć jego jaskrawowłosa suczka.\n– Wylizać ci tylko cipkę, czy ciemne słoneczko też? – zapytał głośno. Huk morza powodował, że szept był bezużyteczny, a pełnym głosem wypowiadane słowa zatracały pieszczotliwy ton, stawały się nadmiernie rzeczowe. To znowu była tortura. Znała go już, bo nieraz ten scenariusz przećwiczyli. Piotr nie przejdzie do następnego kroku, nie dokończy pieszczot, póki mu dziewczyna nie odpowie. Nie miała wyjścia.\n– Ładnie się wygoliłaś. Ani jednego włoska, ani jednego zadrapania – chwalił. – Czyściutka, gotowa do lizania cipka. Słoneczko też ładnie przygotowane. Może tam chcesz? To jak będzie?\n– Cipkę – sapnęła z frustracją.\n– Co „cipkę”? Co masz na myśli? – znęcał się rzeczowym tonem.\n– Pieść mi cipkę! – poddała się.\n– A słoneczka nie? Nie lubisz jak całuję twoje słoneczko? – podrwiwał sobie z Elżbiety.\nZnowu dmuchnął na tak zdawałoby się nieskomplikowany kącik, a przecież oferujący tyle ciekawych opcji. Musnął ustami ciemne, pomarszczone wargi, które wydawały się mięsiste i grube, a w rzeczywistości cienkie i długie z nich listki, słone w smaku.\n– Oj, lubię. Piotruś. Przecież wiesz – wypowiedziała imię mężczyzny proszącym tonem, aby jej już nie męczył. – Wyliż mi cipkę i słoneczko. I wycałuj. A potem zerżnij kutasem. I cipę i dupę. Bardzo proszę! – Niemal bezbłędnie wyrecytowała formułkę, której wiedziała, że będzie się domagał do skutku, a już słów „kutas”, „cipa” i „dupa” to na pewno. Taki z niego słodki zbok.\nSkoro czarodziejskie zaklęcie padło, wziął się powoli do dzieła. Pomagając sobie rękami, rozwierał czarne wrota, całował sucho lub mokro, badał i penetrował językiem. Stawiał na ciele kreski, krzyżyki, kółeczka i esy floresy, jakby język był pędzlem, a ciało tworzyło przestrzeń wewnątrz blejtramu. Potem pisał na cipie tekst. Pisanymi, a nie drukowanymi literami. „Eluśśśśśśśśśśśśś iiiiiiiiixxxnnnniiiiiiiiiiii sexiiiiiiiiiiiiiiiii”, albo jakoś tak. Kropki stawiał lekkim stuknięciem języka w łechtaczkę. Lub króciutkim machnięciem pędzla przez ten czuły groszek. Potem pomagając palcami obnażył powoli, tyle ile się dało jej stwardniałe ziarenko i znowu pisał, tylko teraz używając znaków przestankowych i małych liter „o” i „o”-kreskowane. Znaki przestankowe były bardziej wyraziste i skuteczniej wydzierały jęki z ust dziewczyny. Gdy tak się z zaangażowaniem trudził, ściany przytulnego, gorącego kąta zawężały się i rozchylały. Całkiem rozdygotane i spocone były od wrażeń uda, grające rolę ścian, jakby cały pokój miał się zawalić, o czym ostrzegał huk morza wchodzący w rezonans z dudnieniem krwi w skroniach obojga.\nPodgryzał płatki warg sromowych, co się w ich słowniku nazywało „tarmoszeniem myszki”.\n– Odgryzę ci te zabaweczki, Eluś. Wezmę je sobie na pamiątkę. Ale z ciebie leci. Chyba mi nie sikasz ukradkiem, co? Takie te soczki słone, he he he – oderwał się na chwilę i dokuczał, ale to już nie była pora odpowiednia na żarty, zresztą wcale go nie słuchała. Dziewczyna chwyciła głowę partnera, dwie garście silnie zacisnęły się na męskich uszach i nie miał wyboru – musiał rudogłową szybko doprowadzić do orgazmu. Nie mógł już używać żadnych pędzelków i pędzli. Nie pozwoliła mu. Największe pędzliska i wałki malarskie były w robocie, bo mocno Piotra przyciskała. Pocierał krocze ustami, nosem, nawet policzkami, brodą i czołem – totalnie obmywał twarz w powodzi jej soków. Coś krzyczała podczas szczytowania, ale huk morza, wycie suki, jęki kobiety zlały się w jedno, może tylko własne imię w tym wszystkim wyłowił i to, że biedna suczka prawie umiera z rozkoszy. Gdy była w największej ekstazie, wbił jej nagle ośliniony palec w odbyt – taki z niego złośliwy skurwysyn.\nBawili się w podobny sposób jeszcze długo, aż się utrudzili i poczuli senność, a potem nagle, ni z tego ni z owego, zasnęli przytuleni, choć wydawało się, że nie sposób nawet drzemać pośród przeraźliwego huku morskiej wody. Spali twardo do rana. Gdy się zbudził, poduszka i jaskrawe włosy przytulanki, o które wycierał się twarzą we śnie, oraz samo oblicze mężczyzny pachniały intensywnie Elczyną cipą. „Miło. Wyspałem się jak cholera. Wcale mi, o dziwo, morski hurgot nie przeszkadzał. Mam maseczkę z soków kobiecych na twarzy. Będę śliczny. Powabny i jedwabny.”\nPiotr, nadal głodny seksu, spróbował „powolutku, powolutku” posiąść przytulankę we śnie. Leżała na boku, w pozycji, którą czasem udawało mu się w ten niecny sposób wykorzystać z małą. Ale niestety. Elżbieta nie poczuła bluesa, nie miała tej cierpliwości, tego lotnego zrozumienia intencji partnera. Przytulanka nie zrozumiała, co poranna chuć każe mężczyźnie uczynić. Nie wykazała ni krzty wytrwałości, by dotrwać do momentu penetracji. Jak czapla polująca na węgorza sama łyknęła w głąb pochwy członka szukającego po omacku miejsca do parkowania. Ani się obejrzał. Znienacka. A oczekiwał opanowania i chociaż udawania, że śpi i jest jego prób nieświadoma. Najwidoczniej tylko mała potrafiła…\n„Oj, mała, głupia pizdo, siebie i mnie skrzywdziłaś, głupia” – boleśnie przemknęło przez głowę potępienie małej.\nWspominał… Obrazy, emocje, zapachy…\nTo było dawno temu. Obudził się. Może to świt, a może późny poranek. Nie wiedział. Nawet mu się oczu nie chciało otworzyć. Przez powieki coś jakby jaśniało, ale bez ich rozwarcia nie mógł zgadnąć, która jest, mniej więcej, godzina. Przekręcił się ostrożnie na lewy bok. Tak ostrożnie i powoli, aby jego partnerka w zabawie, niczego nieświadoma i śpiąca, nie usłyszała najmniejszego szmeru, ani nie poczuła najlżejszego drgnienia materaca. W owej chwili, gdy przyszedł czas na poranną grę, mała to śmiertelny przeciwnik.\nZaplanował zabawę spontanicznie, nie pierwszy już raz zresztą. Powolutku i subtelnie zerżnie dziewczynkę, nie przerywając małej snu. A przynajmniej spenetruje Cyganeczkę tak delikatnie, aby obudziła się dopiero wtedy, gdy kutas znajdzie się już głęboko w cipie. Podaruje małej słodkie przebudzenie-zaskoczenie na początek dnia. Lubili oboje jak dzieciaki czynić sobie takie niespodzianki.\n„Ciiii.” Manewr obrotu ciała trwał wieki całe.\nMała spała. Słyszał miarowe sapanie, gdy się mocno wsłuchał. Ciche. Jego hulajfiutka zawsze spała niczym anioł.\nPrzez chwilę ogarnęła go fala roztkliwienia, które go często napadało w podobnych sytuacjach. Czuł wdzięczność, że mała oddycha obok niego. Za tak wiele chciałby dziewczynce podziękować, że nie dało się dziękczynienia ubrać w słowa.\n„Dzięki małej”, pomyślał, „głęboko przynależę do życia.” Tylko tyle zdołał podsumować i szybko zwalczył wzruszenie.\nZaczął się wolno do Ewy przysuwać. Centymetr po centymetrze, a raczej milimetr po milimetrze, żeby jej nie obudzić. Skradał się ostrożnie niczym indiański wojownik w dzieciństwie albo harcerz na podchodach. Uważał, żeby nie dotknąć żadnego skrawka ciała dziewczyny (jakiej dziewczyny? Zawsze wolał i zawsze używał na myśl o małej określenia dziewczynka!) Wykazywał ostrożność w staraniach wodza Apaczów, bo jak się jego pizdka zbudzi, całe poranne przedsięwzięcie weźmie w łeb.\nJuż czuł cieplną geografię drobnego ciała. Tu jakby cieplej i wilgotniej, a tam jedwabiściej lub cokolwiek piaszczysto. Mimo, że jeszcze nie doszło do najmniejszego dotyku, czuł. Rozpoczynał się proceder wiklinowej różdżki różdżkarza szukającego skarbu, który każdy mężczyzna pragnie odnaleźć. Żaden z niego radiesteta, ale dziś przy użyciu męskiej twardej różdżki, która jakby nowej wrażliwości dostała, która jakby otworzyła szeroko swoje jedyne, ślepe dotąd, oko, chciał dokonać znaleziska. Zdobyć skarb.\nZaczynał powoli szukać, wysuwać różdżkę. Na ślepo, na pamięć, na odwieczną intuicję. To-o-o-o trwało wieki.\nW nozdrzach uchwycił zapach włosów małej. Znajomą nutę taniego, owocowego szamponu, do którego góraleczka była przyzwyczajona i nie chciała, gdy się poznali, zmienić kosmetyku na nic lepszego, szpanerskiego. Zaciągnął w płuca jeszcze bardziej znajomy i pamiętany zapach naturalnego łoju, który wydzielają cebulki włosowe. Słaby i bardzo kochany. Tęsknił za łaskotaniem włosów dziewczynki, tego jej nieco szorstkiego jedwabiu, który rzadko traktowała zmiękczającymi balsamami. Ale teraz nie dotknie włosów, bo tym Cyganeczkę zbudzi. Tylko niezbędne dotknięcia są dozwolone i dadzą zwycięstwo. Piotr tylko w jeden sposób chce dziewczynkę dotknąć. Tylko Tym. I tylko Tam.\nGeometria ciała ma swoje prawa. Nie da się wykonać podstępu idealnie. Skradającemu się harcerzowi przeszkadzają małe, podkurczone pięty śpiącej, a potem już całe stopy. Blokują dostęp do skarbu nieświadomie, tkwią na wysokości męskich kolan. Piotr ostrożnie przywiera, jednoczy się z żywymi stopami Ewy. Może się pizdka nie obudzi.\nStopy są ciepłe, drobne. Zna je prawie tak dobrze jak swoje. Tyle się dziecięcymi stopami małej bawił. „Och. Nadal śpi. Jak to dobrze!”\nMilimetr po milimetrze stópki dziewczynki odchodzą pod naciskiem męskich kolan. „Oj, tylko mi się nie obudź, głupia. Nie chcę!”\nW rozgorączkowanej ocenie Piotra teraz już chyba droga wolna. Na chwilę skupia się całym jestestwem w swoim jedynym czubku – ślepym organie, który wyprężony nic nie widzi pod okryciem pościeli. Czub dotyka śpiącego ciała, muska je właściwie, bo należy zachować szczególną ostrożność. Rozmazuje męską wilgoć na skórze wewnątrz uda dziewczynki. Czub i Piotr, oceniają własne położenie względem szukanego skarbu. Kutas pospołu z mężczyzną próbują dokonać lokalizacji celu. Trzeba nieskończonej cierpliwości krawca nawlekającego igłę. I nieskończonej determinacji, bo przecież dziewczynka sama by rozchyliła swoje uda, gdyby ją obudził. Niepotrzebne byłyby wszystkie ceregiele. Ale Piotr nie pójdzie na łatwiznę. To, co zaplanował, musi się udać. Zrobi swojej dziewczynce niespodziankę. Choćby miał próbować całe dziesięć minut.\nCzy można męskim czubem poczuć gęsią skórkę? Drobne wybrzuszenia włosowych mieszków? Nie wiadomo. Raczej nie. Ale Piotrowi wydaje się, że je czuje. „No, jak się bardzo chce, wszystko w bajce jest możliwe.”\nOna nie drgnęła. Nie zmienił się rytm oddechu. Ale nie śpi. Już nie. Nie wiadomo, skąd Piotr to wie, ale jest pewien. Może przez tę gęsią skórkę. „Kurwa, mała, nie spieprz mi tego. Śpij. Albo udawaj, że śpisz. Ani mi drgnij, mała pizdko. Proszę.”\nBłądzenie trwa już wieki. Szukanie skarbu. Słodka tortura. Odwlekanie, przeciąganie gry.\nPiotrowi robi się coraz przyjemniej. Jego wilgoć powlekła już chyba wszystkie okoliczne gładkości, zmoczyła każdy włosek hulajfiutki, którego Cyganeczka nie pozbyła się podczas depilacji. Już otarł się nie raz o przedsionek i chybił w wielu próbach. Przynajmniej tak mu się zdawało. Ale nie! Nagle trafił na wilgotniejsze miejsce, przesunął się po delikatnie ustępującej na boki bruździe. „Więc dopiero teraz się…” Chyba jest w domu. Chciałby powoli, nieskończenie powoli wślizgiwać się do jej gniazda. Przecież już jest od niego o milimetry. Ale się nie udaje. „Cholera jasna!” Ześlizguje się. Pełznie śliską od kobiecej śmietany płycizną i nie trafia na głębinę pochwy. To wręcz niemożliwe. „Przecież wiem, że tam jest. Ta cholerna cipa!” Ale wcale nie!\nZastanawia się, czy nie wziąć różdżki do ręki. Byłoby łatwiej. Ale niehonorowo – jeśli w tej zabawie istnieją honorowe zasady. Nie weźmie, nie pomoże sobie ręką.\nWykonuje motyle ruchy bioder, napędza krew do penisa zaciskaniem mięśni. Po wielekroć próbuje. Nie pomaga! W Piotrze pojawia się cień irytacji, ale ręce nadal trzyma za plecami. I jest mu coraz, coraz przyjemniej…\nHulajfiutka nie drgnęła, choć nie śpi z całą pewnością. Jest jak czapla czekająca na zdobycz. Ale mądra czapla. Domyśla się, o co chodzi w tej grze.\nOddycha rytmem mocno pobudzonym. „Wiem, że wiesz, że wiem, że nie śpię, bez słów.” Nawet jęk i westchnienie byłoby z jej strony faux pas. Mała pizdka to wie i nie popełni żadnego błędu. A przecież jej ciężko, bo już ocieka z podniecenia. Śmietanowo, gęsto płynie sokami na płyciźnie koło skarbu i na ciepłej miękkości lewego uda.\n„Ale z niej podnieciuszka” – stwierdza mężczyzna.\nPiotr wie, że Cyganeczka już nie może się doczekać tak jak on, ale jednak wytrzymuje. Jest jej straszliwie wdzięczny za matczyne zrozumienie. Jeszcze się przecież nie połączyli, a już są jednością, bo rozumieją się bez słów.\nPo kolejnej z prób Piotr przeczuwa, że uda mu się trafić w cel. Odbywa milimetrową drogę tam i z powrotem. Mikroskopijny schodek w górę i w dół. Czuje drżenie hulajfiutki: niekontrolowane i wybaczalne. Cieszy się. Wie, jak bardzo Ewa go teraz pragnie. „Moja mała dziewczynka. Dziewczyneczka. Kobieteczka.” – Mężczyznę przepełnia kolejny napad tkliwości.\nGra. To jest zabawa niczym nieskończone podnoszenie rąbka dziewczęcej sukni. Z dzieciństwa. Ciągle widać więcej i coraz więcej oczekuje na odkrycie. Piotr porusza się bardzo wolno, nadal na lewym boku. Jest to cudownie niewygodna pozycja. Nie jest w stanie uderzyć i wbić się do dna. Nie jest w stanie niczym zaskoczyć swojej małej pizdki. Nie jest w stanie dotrzeć na dno do jędrnej wysepki macicy i pukać w nią miarowo.\nMała pęka. W końcu zaczyna mężczyźnie pomagać, choć początkowo poddaje się w ciszy – ani jęknie, ani sapnie. Porusza się razem z nim. Czasem wychodzi naprzeciw jego zagłębianiu, a czasem uciekając miednicą, robi mu na przekór aż do bólu. Przy tak wolnych ruchach, które oboje wykonują, taka przekora na przemian ze współpracą jest możliwa. Nie pada żadne słowo, ale Ewa mówi do Piotra coraz szybszym oddechem (słaba jest jego malutka), pomrukiem, westchnieniem, nawet śmietaną płynącą w cipie, z której nie tak, jak to teraz robią, powinno się ubijać masło. Może opowiada mu historię wszechświata, a przynajmniej historię ewolucji, tymi swoimi drobnymi ruchami bioder, jakby była kopulującą muszką sprzed milionów lat. Choć on, podniecony ich zbyt płytką kopulacją, nie jest w stanie cierpliwie słuchać. Wie o tym wszystkim tylko kątem myśli, bo cały jest skupiony w środku ciała małej.\nIle to już trwa? Pół godziny czy pięć minut? Piotr nie wie. Już nie może tego dłużej ciągnąć. W jednej chwili bezceremonialnie przewraca dziewczynkę na brzuch i przygniata, bo tak jest wygodniej niż na boku. Obejmuje Ewę udami. Pościel zjeżdża z kochanków i przestaje krępować ruchy. Piotr jakby się upewniał przez mgnienie, że naprawdę tkwi wewnątrz pochwy małej, czuje chwilę żalu, że brak mu cierpliwości, by pieścić swoją dziewczynkę tak, jak na to jej piękno i kruchość zasługuje. A potem zaczyna się jazda po szaleństwo. Czy małą boli, czy krzyczy z bólu, nie wiadomo. Piotr galopuje z zamkniętymi oczyma byle prędzej, byle mocniej, do dna. Materac pomaga, oddaje ruchy. „Jak wspaniale mieć swoje miejsce na ziemi. W mokrej cipce.”\nPotem Piotr szepce małej wiele słów. Tych, które wydają mu się najpiękniejsze, najbardziej wdzięczne, których nikomu innemu nie powiedział i nie powie. Że już z nim wytrzymała tyle czasu. Że to i że tamto. I patrzą sobie z miłością prosto w oczy. A on się uśmiecha i do oczu i do jej małych sterczących z podniecenia suteczków.\n2013-05-06 at 21:48\nOpowiadanie Karela wieńczące cykl "Elżbiety" jest jednocześnie 150 tekstem opublikowanym na naszej stronie. Mamy więc powód do odkorkowywania szampana i cieszenia się tym, co jak dotąd udało nam się osiągnąć. Oczywiście świętować chcemy z naszymi wiernymi Czytelnikami, którzy są z nami od samego początku, albo też dołączyli w późniejszym okresie. Słowem – radujmy się i zakasujmy rękawy, bo jeszcze mnóstwo pracy przed nami! Pracy, dodajmy, niezwykle przyjemnej, bo zarówno pisanie, jak i czytanie tych opowiadań sprawia naprawdę wiele frajdy.\n2013-05-10 at 07:35\nBardzo udany cykl, świetnie napisany. Padały tu już różne zarzuty wobec głównego bohatera, szczególnie w pierwszych częściach nie wzbudzał raczej sympatii. Ja postrzegałam go trochę inaczej i byłam skłonna mu to i owo wybaczyć.\nWydaje mi się być kimś, kogo dotknęła wielka strata, której nic nie potrafi już zrównoważyć. A żyć dalej trzeba.\nTen cykl jest wprawdzie oficjalnie o Elżbiecie, ale dla mnie było to również opowiadanie o Ewie, czyli o małej, która w tej historii jest cały czas obecna.\nHistoria, w którą się wierzy, od początku do końca, włącznie z różnymi małymi dziwactwami bohatera. Serdeczne gratulacje, Karelu!\nHmm… bez odbioru 😛\n2013-05-10 at 23:36\nJa również uważam, że cykl jest bardzo udany.\nZamknąłeś go natomiast w sposób mocno zaskakujący. Rozumiem, że cała "Elżbieta" to fragment wycięty z większej, nieerotycznej całości, tym niemniej spodziewałem się, że spuentujesz choćby jakąś sugestią co do dalszych losów Piotra i Elżbiety.\nCo dostajemy w zamian? Retrospekcję wybitnie wskazującą na to, że Piotr nigdy nie wyzwoli się z pamięci o małej. A Elżbieta zawsze już będzie co najwyżej jej nieudanym cieniem. Skazanym na ciągłe sprawianie mu zawodu. Wielce to smutne i szczerze powiedziawszy, czytając poprzednie części nie spodziewałem się takiego zamknięcia. Ale chyba musiało takie właśnie być.\nZ zainteresowaniem będę czekał na Twoje następne dzieła.\n2013-05-11 at 05:36\nCzyżby to było zaproszenie do „intelektualnego hasania”? 😉\nTak, naprawdę, z lotu ptaka patrząc na opublikowane fragmenty, nie widzę powodu, by bohater wzbudzał antypatię. Bo cóż on takiego zrobił? Nic. Co mu trzeba wybaczać? Może tylko to, że wziął sobie kobietę bez miłości (acz z nadzieją, a nie z wyrachowaniem). Przytulankę. Sama się zastanów?\nTy podobne zastrzeżenia wysuwasz, niechęć podkreślasz.\nJa wiem albo się domyślam, czemu budzi antypatię. Bo różnica statusu między partnerami, bo nielubiany, nadal potępiany w polskim grajdole układ: stary – młoda.\nOtóż zdradzę Wam coś. Powody, że zacząłem pisać.\n1. Ktoś dawno temu napisał króciutki tekst o smutnym mężczyźnie na cmentarzu, przy grobie ukochanej.\n2. Ktoś dawno temu napisał króciutki tekst o, sprawiającej wrażenie szczęśliwej, parze w kawiarni: starej, pomarszczonej (popękanej jak oryginalna chińska porcelana) kobiecie i młodym kochanku.\n3. Dawno temu wezbrała fala nietolerancyjnej krytyki, która przewaliła się przez kraj po ślubie byłego premiera i dużo młodszej kobiety.\nPierwsze i drugie wzbudziło emocję, że ja potrafię niegorzej napisać od wspomnianego ktosia. Zachciało mi się tak, jak to czynił ktoś, wzbudzać emocje czytelnika.\nDrugie i trzecie było powodem z tej samej parafii – komentarze społeczeństwa/czytelników wzbudzały sprzeciw, że ludzie tak stereotypowo oceniają i potępiają innych, którzy odstają od standardu (zresztą nie tylko na tym polu, każde odstępstwo budzi u większości niechęć, a już w polskim grajdole szczególnie).\nChciałem coś z tym fantem zrobić, chciałem „walczyć” z ograniczeniami grajdoła. I skoczyłem do „walki z wiatrakami”.\nPierwsze i trzecie – łącznie dało inspirację, by coś napisać. I tak się męczę od tamtej pory \nJak widać, ciężko obalić przywiązanie czytelników do stereotypów.\nZakończenie jest dość przypadkowe, Megasie. Bez intencji szczególnych. Ot, tak wyszło. A czy „Piotr nigdy…”? Bądźmy jednak dobrej myśli. Czas i przypadki chodzące po ludziach, leczą prawie wszystkie rany.\nDzięki za komentarz, Moi drodzy. Ot, „pohasałem” sobie troszkę.\nPiotr wzbudza antypatię niektórych z nas bo… po prostu tak jest. Nie musimy mieć racjonalnych ku temu przyczyn. To zresztą niczyja inna, lecz Twoja wina, bo takim go napisałeś :-)Po prostu dzięki Tobie mogliśmy zajrzeć do jego głowy. I ujrzeliśmy gościa, który – jak zauważyła bodajże Rita – zawsze wszystko wie najlepiej, a przynajmniej tak mu się wydaje. Traktuje "Przytulankę" dość instrumentalnie, jest z nią chyba tylko po to, by zapomnieć o małej, bez wielkich nadziei na głębszą relację. Nie popełnia jakichś wielkich grzechów, co to, to nie. Ale też nie jest jakiś oszałamiająco sympatyczny.\nRóżnica wieku między Piotrem i Elżbietą nie przeszkadza mi zbytnio. Natomiast nie da się ukryć, że pod każdym (materialnym, pozycji społecznej) względem Piotr ma przewagę. To z pewnością utrudnia budowanie partnerskiej relacji. Myślę, że tego typu relacja mogłaby być przyjęta z trudem przez otoczenie nie tylko w, jak to piszesz, "polskim grajdole", ale także na Zachodzie. Dzisiejsza epoka ma bowiem swoje wymagania, a jej hymnem jest egalitaryzm. Związki takie jak Piotra i Elżbiety były zapewne łatwiej akceptowalne w dawnych wiekach, gdy nie wymagano równości między partnerami. Dziś z pewnością wywoływałby uśmieszki i zjadliwe komentarze.\nNiestety, każdy czas narzuca pewne normy i ograniczenia i od tego nie da się uciec. Walka z tymi ograniczeniami, nawet zwieńczona sukcesem (czytaj: rewolucją obyczajową), zakończy się tylko ustanowieniem innych. Pełna wolność jest niestety złudzeniem, a chęć uwolnienia się od sądów innych – niespełnialnym marzeniem.\nTo tyle z mojej strony. Pohasałeś i chwała Ci za to. Z tego, co czytałem z Twoich nowych "hasań" wnioskuję, że młody Piotruś znacznie bardziej przypadnie mi do gustu 🙂\n2013-05-16 at 18:45\nChyba nie oceniałem tekstów, biorąc pod uwagę sympatię do bohatera. Wydaje mi się to dość infantylne. Unikam słowa "nigdy", bo aż tak pewny nie jestem.\nNiemniej rozumiem czytelnika, który pragnie sympatyzować z postaciami tekstu. Jeśli nie może, rzuca opowieść i zajmuje się czymś innym, czyta coś bardziej odpowiedniego.\nMoja finalna konstatacja jest taka, że łatwizną jest uczynić bohatera sympatycznym. Łatwizna nie zawsze mnie kusi:)\n2013-05-16 at 19:44\nNo i widzisz, Karelu, że wciąż mnie nie rozumiesz 🙂\nPrzecież ja lubię Twój cykl! Zwłaszcza ostatnie rozdziały, którym dawałem najwyższe noty. I bohater, który budzi moją antypatię nie wpływa na moją ocenę, bo podoba mi się co innego: sposób prowadzenia narracji, realizm opisu.\nA co do antybohaterów, to niech Kassander mówi w mym imieniu – i stanowi dowód, że ja też nie lubię postaci w stylu Mary Sue 🙂\n2013-05-17 at 12:07\nTak się droczę, Megasie 🙂\nA co do Kassandra… nie uważam go za antybohatera. Człowiek swoich czasów.\nNo to inaczej… jedną z moich ulubionych powieści są "Łaskawe" Jonathana Littela 😀\nI wszystko jasne, Megasie 🙂\n2015-10-01 at 13:51\nNiestety nad tym odcinkiem nie rozsypię pochwał. Byłoby lepiej gdybym go nie przeczytała i zakończyła na poprzednim. Wymazuję z pamięci i będę udawać, że go nigdy nie było. Piotr tu jest kontynuacją zmiękłego, zwyczajnego facia z Terapeutki.\n2015-10-03 at 20:55\nA ja lubię ten odcinek. Nie za „męskie hołdy”, nie za „huk morza”. Lubię go za cztery zdania:\n„Poranny, skrajnie bezmyślny i samolubny seks miał swoje niepowtarzalne walory. Jeszcze nie otwierałeś oka, a już rodziła się świadomość bliskości kobiety i jej dostępnego ciała. Dziarski członek nie pytając o zgodę właściciela, sterczał oczekując na właściwe spozycjonowanie bioder. Żadna refleksja nie mąciła prymitywnej radości ruchania.”\nI za „hulajfiutkę”.\nI za zakończenie, które bardzo mnie boli.\nArtimar, też lubię. Z publikowanych fragmentów najbardziej lubię cząstki z czwartego i powyższego – piątego. A pojęcie „hulajfiutka” narodziło się podczas rozmowy bohaterów: Piotra i jego ukochanej małej; wywiodła tę nazwę w logicznym ciągu skojarzeń właśnie mała na podstawie opowieści Piotra o przedszkolnych hulajnogach 🙂\nZooza, wiem już teraz, w której części światów panują klimaty, które lubisz.\nZawszeć to jakaś wskazówka,\nUśmiechy dla Czytelniczek,\n2016-07-05 at 17:25\nWybacz karelu, że nie na temat, ale nie wiem jak inaczej skontaktować się z Tobą. Daj jakiegoś aktywnego maila cy cóś.\n2016-07-05 at 21:43\nStarski, mój drogi\nPodaj jakiegoś maila na adres redakcji z prośbą o przekierowanie do mnie i jakoś się skontaktujemy.\n2016-07-05 at 22:00\nodezwij się, jeśli możesz, na leeski@hotmail.it\n2016-07-07 at 11:14\n2016-07-07 at 12:15\nAle tak na początku czy pod koniec przyszłego tygodnia? Bo mam spotkać się z Królową Wielkiej Brytanii i nie wiem jak ustawić to spotkanie, żeby nie wypadło akurat w dzień nadejścia Twojego maila karelu 😀


blog-bridget.blogspot.com: września 2014\n- Co jest trendy?\n- Twoje must have na jesień 2014.\n- Co nosić w tym sezonie?\n- Co musi znaleźć się w Twojej szafie?\nTo przysięgam, ale scyzoryk mi się w kieszeni otwiera. Zawsze kupowałam to, co mi się podoba i nigdy nie zastanawiałam się nad tym czy będzie to modne w tym sezonie, czy raczej niekoniecznie.\nTym razem przedstawiam kilka nowości, które pojawiły się w mojej szafie. Przyznam, że jak dla mnie jest ich baaaardzo dużo, bo nigdy nie zdarzyło mi się kupić tyle rzeczy w jednym miesiącu. Wiem, że dla większości może wydać się to śmieszne, ale człowiek czuje się lepiej, kiedy się trochę uzewnętrzni.\nA co nowego znalazło się w Waszych szafach?\nOd dnia dzisiejszego, aż do odwołania - wszystkie moje książki będą opatrzone moimi ulubionymi cytatami. Bardzo często spisuje jakieś ulubione zdania bądź sformułowania gdzieś na kartkach, które później lądują w szufladach albo pudłach. Od dzisiaj koniec, ulubione cytaty będę wpisywała do książek.\nA jakie są Wasze jesienne postanowienia?\nKupowanie i tworzenie nowych rzeczy do domu sprawia mi tak niesamowitą radość,\nże postanowiłam podzielić się z Wami kilka starymi, jak i nowymi drobiazgami,\nktóre umilają mi czas spędzony w domowym zaciszu.\nŚwieczniki ze starych butelek po winie znalazły swoje miejsce na balkonie,\nnatomiast ich miejsce zastąpiły błękitne z Empiku (które udało mi się\ndorwać za jedyne 15 zł).\nświeczniki z butelek po winie - DIY\nO świeczkach Wood Wick już kiedyś pisałam. To moje ulubione! Mają drewniany knot,\ndzięki czemu imitują dźwięk iskrzącego się drewna - rewelacja na jesienne wieczory :)\nświeczniki - Empik %\nUdało się! Przejrzałam, posegregowałam, wybrałam i wywołałam\nnajciekawsze wakacyjno-zimowe zdjęcia z naszych wypadów.\nMatko, ile z tym zeszło!?\nOd teraz obietnica - segreguję\nzdjęcia na bieżąco!\nPudełka i pojemniki na biżuterię - teraz tylko trzeba zapamiętać, co w którym jest :)\npojemnik muffinek - Home&You\nświeczka - IKEA\nPS Jeżeli ktoś jest zainteresowany rzeczami z Empiku (z poprzedniego postu), to przypominam,\nże obecnie jest na nie promocja - 50% :)\nWszystkim, którzy podobnie jak ja, spędzają tę niedzielę\nw domowym zaciszu życzę spokojnego wieczoru.\nTablica korkowa służy mi od niepamiętnych czasów, przeszła ze mną wszystkie szkolne etapy, począwszy od podstawówki, a skończywszy na studiach. Na początku przypinałam na niej plany lekcji, rysunki, później zdjęcia ze znajomymi, a obecnie ciekawe wycinki z gazet i tzn. przypominajki, czyli ważne informacje, o których nie powinnam zapomnieć.\nZ racji tego, że moja tablica lata świetności ma już za sobą, postanowiłam zapewnić jej małą metamorfozę.\nJeżeli jesteście ciekawe jak owe odrodzenie przebiegało i jak wygląda efekt końcowy, zapraszam na relację z jej przebiegu :)\n- ulotki albo gazety,\n- szeroka taśma klejąca,\n- biała bejca do drewna (w moim przypadku IKEA).\nNa początku starannie zabezpieczamy krawędzie tablicy, aby ochronić korkowy\nwkład przed zabrudzeniami od farby. Następnie papierem ściernym\ngładzimy powierzchnie drewnianej ramy.\nTeraz możemy przejść do malowania - gąbką nakładamy farbę i delikatnie gładzimy\nramkę posuwistymi ruchami, wtedy farba rozprowadza się idealnie, a wygląd\nramki idealnie wpasowuje się w klimat prowansalski.\nI na koniec całość wykleiłam różowym wkładem do szuflad w delikatne róże i kropki,\nktóry kupiłam w Biedronce, w promocji za 1 zł.\nA Wy, co ostatnio zmieniłyście w swoich domach?\nNadszedł czas podsumowań. Wiele razy podkreślałam, że nad założeniem bloga zastanawiałam się ponad cztery lata, teraz z perspektywy czasu żałuję, że zwlekałam aż tak długo. Bałam się, że przez nadmiar obowiązków nie będę miała czasu, aby regularnie dodawać posty, że nikt tu nie będzie zaglądał, że przyczepią się do mnie jacyś anonimowi czytelnicy, którzy będą mnie nękać i wytykać mi wszystko, co się tylko da, ale ku mojemu zaskoczeniu - nic z tych rzeczy się nie stało.\nOczywiście były miesiące, w których byłam bardziej aktywna, ale rozumieją to na pewno wszyscy, dla których blog to hobby, odskocznia od życia codziennego, a nie praca czy sposób na życie.\nChcę serdecznie podziękować wszystkim, którzy w tym miejscu pozostawali po sobie ślad. Nawet nie wiecie, jaką radochę sprawia mi każdy komentarz, szczególnie w te dni, kiedy z nadmiaru niepowodzeń i rozczarowań mam ochotę zawszyć się pod kołdrą i z niej nie wychodzić.\nW życiu bym nie przypuszczała, że ten wirtualny świat mnie tak wciągnie! Dziękuję, że jesteście!\nOby na świecie było więcej takich ciepłych dziewczyn z pasjami, które udało mi się poznać dzięki temu, że zdecydowałam się pokazać reszcie światu swój mały świat.


Blythe Municipal Golf Course (Kalifornia) - opinie - TripAdvisor\nBlythe — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Blythe Municipal Golf Course\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Blythe Atrakcje w pobliżu obiektu Blythe Municipal Golf Course\nBlythe Municipal Golf Course opinie\nStany Zjednoczone Kalifornia California Desert Blythe Atrakcje w Blythe Blythe Municipal Golf Course\nLiczba recenzji: 10 Nr 3 wśród 5 atrakcji w lokalizacji Blythe Pola golfowe, Wypoczynek na świeżym powietrzu 3480 Quail Run Rd, Blythe, CA 92225-9584+1 760-922-7272+ Dodaj witrynę\nDziękujemy za przesłaną ocenę. Zrecenzowano: 11 września 2016 starvingfortravel\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 10Doskonałe0%B. dobre90%Średnie10%Złe0%Okropne0%LOKALIZACJA 3480 Quail Run Rd, Blythe, CA 92225-9584\nKONTAKT +1 760-922-7272Ulepsz to ogłoszenieCzy polecisz tę atrakcję pasjonatom historii?Tak Nie Nie wiem Czy to miejsce jest odpowiednie dla miłośników sztuki i architektury?Tak Nie Nie wiem Czy warto polecić to miejsce lub tę atrakcję miłośnikom ciszy i spokoju?Tak Nie Nie wiem Czy warto polecić to miejsce lub tę atrakcję entuzjastom dzikiej przyrody?Tak Nie Nie wiem Czy warto polecić to miejsce lub tę atrakcję smakoszom?Tak Nie Nie wiem Czy warto polecić to miejsce lub tę atrakcję amatorom zakupów?Tak Nie Nie wiem Czy ta atrakcja to obowiązkowy punkty programu?Tak Nie Nie wiem Czy ta atrakcja to ukryta perełka lub przykład podróży z dala od utartych szlaków?Tak Nie Nie wiem Czy ta atrakcja to dobre miejsce na piknik?Tak Nie Nie wiem Czy ta atrakcja jest odpowiednia na podróż poślubną?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzjęRecenzje (10)Oceny podróżnych Doskonałe0B. dobre7Średnie0Złe0Okropne0Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (7)angielski (9)japoński (1)Język polski (7)angielski (9)japoński (1)Zobacz opinie podróżnych: Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNiestarvingfortravel238Zrecenzowano 11 września 2016 z urządzeń przenośnych Świetne tacos!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieDlit99Los Angeles8136Zrecenzowano 14 czerwca 2016 To jest trochę przy autostradzie, ale to świetna przygodaWięcejJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieSlegrand1012West Jordan, Utah92Zrecenzowano 30 maja 2016 Kto znaJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieSurfpro98Irvine, Kalifornia215Zrecenzowano 9 maja 2014 3 dni golfJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieKathi KLa Grande, Oregon, United States117Zrecenzowano 13 lutego 2014 Ciepła pogodaJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNierocklvr03Turlock, Kalifornia292208Zrecenzowano 3 grudnia 2013 Ładne poleJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTa recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieJaja392Athol5726Zrecenzowano 10 stycznia 2013 Ładne pole golfoweJak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTrwa aktualizowanie listy... W okolicy Pobliskie restauracjeGarcia's RestaurantLiczba recenzji: 83 w odległości 7,43 km A&R BakeryLiczba recenzji: 70 w odległości 7,21 km Rebel BBQLiczba recenzji: 239 w odległości 7,35 km La Casita DosLiczba recenzji: 53 w odległości 7,43 km Pobliskie atrakcjeBlythe IntagliosLiczba recenzji: 32 w odległości 21,82 km Hi Jolly's TombLiczba recenzji: 48 w odległości 36,56 km Desert Bar and Nellie E SaloonLiczba recenzji: 86 w odległości 73,89 km T-RocksLiczba recenzji: 13 w odległości 36,05 km Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Blythe Municipal Golf Course.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlij


Co zrobić ze zwierzakami podczas wyjazdów? | Keko.pl\nCo zrobić ze zwierzakami podczas wyjazdów?\nOczywiście najprostszym rozwiązaniem byłoby po prostu zabranie zwierzaka ze sobą, jednak nie wszyscy są zainteresowani takim wyjściem. Dla wielu osób zwierzę podczas wyjazdu jest dodatkowym problemem, ale zdarzają się również sytuacje, w których wyjazd ze zwierzakiem jest po prostu niemożliwy. Zobaczmy zatem, jakie mamy opcje na czas wyjazdów.\nWybierz dobry hotel\nDla psów czy kotów dobrą opcją wydaje się być hotel dla zwierząt, zwłaszcza jeśli leży niedaleko naszego miejsca zamieszkania czy na trasie naszej podróży. Hotel powinien działać legalnie i cieszyć się dobrymi opiniami wśród dotychczasowych klientów. Warto przed jego wyborem zorientować się, czy prowadzące go osoby mają stosowne wykształcenie kierunkowe oraz doświadczenie. Co jeszcze jest istotne? Na pewno ilość przyjmowanych zwierząt w odniesieniu do ilości pracowników, warunki, które oferuje placówka oraz dodatki w stylu stała opieka weterynaryjna, całodobowa obecność pracownika w hotelu czy możliwość podawania leków zwierzętom przewlekle chorym. Hotel sprawdzi się zwłaszcza w przypadku zwierząt mniej wrażliwych na zmianę otoczenia, dobrze znoszących zapachy innych zwierząt.\nPetsitter jest opcją alternatywną dla hotelu. Jeśli wybierzemy petsittera, który zwierzę zabiera do siebie, mamy możliwość zyskania całodobowej opieki nad zwierzakiem. Warunkiem jest jednak zazwyczaj jego akceptacja dla innych zwierząt – albo zapłacenie wyższej stawki za opiekę indywidualną. Ta opcja dobrze sprawdzi się w przypadku psów, u których wizyty i tak musiałyby być częstsze. W przypadku wrażliwych na zmianę warunków kotów lepiej wybrać petsittera, który będzie dochodził do domu w określonych godzinach i na określony czas. W tym okresie będzie m.in. zajmował się zmianą żwirku, pielęgnacją kota, przygotowaniem mu posiłków czy po prostu zabawą i pieszczotami. Jeśli nasze zwierzę kiepsko reaguje na nowe osoby w otoczeniu, warto aby petsitter przyszedł wcześniej na wizytę zapoznawczą. Z takim opiekunem podpisujemy umowę; warto również sprawdzić jego wykształcenie, kwalifikacje do opieki nad zwierzętami oraz opinie klientów.\nMoże ktoś z rodziny?\nOpcją często wybieraną, bo darmową, jest poproszenie o opiekę nad zwierzętami kogoś z rodziny. Takie rozwiązanie jest mniej stresujące dla zwierzaków, bo często znają swojego opiekuna i lepiej go dzięki temu akceptują. Z drugiej strony jednak ryzykujemy, że dana osoba do tematu opieki podejdzie raczej po macoszemu i nie zapewni zwierzakom odpowiedniej ilości i jakości ruchu czy innych rzeczy, które są dla nas istotne. Z tego powodu dobrze jest wybrać osobę, której ufamy i która zna się na danym gatunku zwierząt, aby w razie niepokojących objawów mogła wybrać się do weterynarza. Dobrze jest też upewnić się, że do opieki nad gadami, ptakami czy gryzoniami wybierzemy kogoś, kto… nie boi się ich.\nZabierz zwierzę ze sobą!\nW przypadku niektórych zwierzaków pozostaje nam opcja zabrania pupila po prostu ze sobą. To wygodne rozwiązanie zwłaszcza w przypadku psów, które dobrze odnajdują się w różnych warunkach i których obecność na smyczy w środkach komunikacji czy hotelach nie wzbudza zdziwienia. Warto wcześniej wybrać miejsce noclegowe, które pozwoli nam na obecność czworonoga, a także o dodatkowym lokatorze poinformować właścicieli. Na takie wyjazdy warto wybierać się w miejsca, które są otwarte na turystów z psami.


WOMEX – World Music Expo 2017\nOd 25 do 29 października Katowice będą gospodarzem jednego z najbardziej prestiżowych europejskich wydarzeń muzycznych – Targów Muzyki Świata WOMEX (World Music Expo). WOMEX należy do ścisłej czołówki wydarzeń o charakterze branżowym, obok MIDEM w Cannes czy Jazz Ahead w Bremie. Co roku przyciąga do jednego wybranego miasta w Europie tysiące wielbicieli world music oraz setki artystów i przedstawicieli sektora muzycznych przemysłów kreatywnych. WOMEX to koncerty, konferencja oraz targi dedykowane specjalistom. Całość otwarta jest również dla miłośników muzyki. Katowice będą pierwszym miastem w Polsce, w którym odbędzie się to wydarzenie.\n11. Międzynarodowy Festiwal Artystów Ulicy Ulicznicy\nJuż jutro rusza w Gliwicach jedenasta edycja Międzynarodowego Festiwalu Artystów Ulicy Ulicznicy. W tym roku organizatorzy postanowili skupić się na widowiskach teatralnych, przeplatanych spektaklami z nurtu kuglarstwa i raczkującego dopiero w Polsce tzw. "nowego cyrku".\nW weekend pierwszy (w całości będzie ich pięć) Park Chopina zamieni się w oazę kuglarskiego relaksu. Ukłonem w stronę cyrkowych tradycji będą sobotnie warsztaty z Hapijamą. Po nich zaprezentowany zostanie "Punch & Judy", spektakl grany w konwencji komedii dell'arte.\nPod wieczór na gliwickim Rynku pokazany zostanie "Cyrk bez Przemocy" Teatru Klinika Lalek. Będzie to lalkowe widowisko cyrkowe, w którym w rolach zwierząt występują gigantyczne "nadmarionety".\nTrzecia Inwazja Sztukmistrzów\nNa jeden dzień w centrum Katowic stanie cyrkowe miasteczko. Artyści z Polski i Europy będą przedstawiać swoje umiejętności na dwóch scenach oraz na samym placu. Akrobaci, żonglerzy, tancerze ognia, iluzjoniści i artyści uliczni i inni artyści cyrkowi 6 lipca opanują katowicki Rynek. Nic w tym dziwnego – kolejna edycja Inwazji Sztukmistrzów przed nami. Wśród zaproszonych gości znajdzie się niemiecka grupa Omnivolant oraz włoski duet La Sbrindola.\nKatowice odwiedzi również w tym dniu kolektyw LŁ ze spektaklem "Spektrum". Pojawi się także artysta ukrywający się pod pseudonimem Just Edi. Dodatkowo wystąpią m.in.: Kreators, Śpiewające Trampki, Krystian Minda i Rympau Duo.\nXXVII Dni Bogucic\nJuż po raz dwudziesty siódmy, tuż przed wakacjami, rozpocznie się (zapoczątkowane przez byłego wiceprezydenta Katowic Józefa Kocurka) święto najstarszej z dzielnic Katowic. Mowa o Dniach Bogucic, które w tym roku potrwają od 23 do 25 czerwca.\nW programie obchodów przewidziano wydarzenia niemal dla każdego, niezależnie od wieku i zainteresowań. Będą zatem koncerty, wystawy, animacje, turnieje, warsztaty etc. Wydarzenia towarzyszące odbywać się będą już od jutra (21 czerwca), a zwieńczy je festyn w Parku Bogucickim.\nDni Bogucic będą także okazją do udziału w nowym projekcie Muzeum Śląskiego "Konstelacje miejskie", którego pierwsza odsłona nazwana została "Bogucice. Sztuka wzajemności".