Silnik wysokoprężny Chiny Generator systemu producentów i dostawców - hurtowe ceny - FAWDE\nA co z Sinotruk's demonstracji siły? Skoro po reformie i restrukturyzacji, możemy mieć utrwalone w autentycznych innowacji, energicznie realizowane strategii wiodących w technologii i budować competiviveness core z niezależnej własności intelektualnej, stając się przedsiębiorstwem...\nA co z Sinotruk's demonstracji siły?\nSkoro po reformie i restrukturyzacji, możemy mieć utrwalone w autentycznych innowacji, energicznie realizowane strategii wiodących w technologii i budować competiviveness core z niezależnej własności intelektualnej, stając się przedsiębiorstwem z większości patenty w Chinach auto przemysłu. Centrum rozwoju technicznego SINOTRUK, wśród pierwszej grupy w Chinach krajowe firmy centrum techniczne, ma laboratorium badawcze akredytowane przez Chiny krajowych pokładzie akredytacji laboratoriów, jest zdolny do tworzenia i testowania pojazdów, silnik, części i materiałów procesów, własne zaawansowane przetwarzanie i testowanie sprzęt i ma był maksymalnie standardy w świecie zaawansowanych urządzeń, takich jak silnik, części vebration, pojazd i sprzęt badawczy siły. W 2009 roku, po aprroval przez Państwo krajowe Heavy-duty Truck Engineering Research Center został otwarty w SINOTRUK, które zobowiązuje się funkcje takie jak techniczne D & R, demonstracji aplikacji, popularyzacja osiągnięć i służby techniczne w Chiny na pojazdach użytkowych.\nRównież mamy 3 linie wytłaczania automatyczne ciała, 8 kabin linii spawania, 12 kabina malowania linii i 9 linii montażowych pojazdu, którego wyposażenie zostało do zaawansowanych standardów międzynarodowych.\n(1) możemy skupić się w silnik Diesla i silnik części od ponad 9 lat\n(2) silne w integracji zasobów\n(3) z wolności głęboko usługi\n(4) najtańsza wysyłka\nPara:Różne rodzaje najlepszy Generator silnika dla producentów samochodów Następny:Silnik benzynowy samochód\nGdzie kupić dobre przebudowany typów silników samoch...\nGdzie kupić najlepszy mały silnik Naprawa samochodów\n6dn Generowanie Set Engine


~ Atelier Pejzażu Brygida Rajca ~: Leszczyna - nie taka pospolita (cz.1)\nLeszczyna - nie taka pospolita (cz.1)\nU schyłku zimy w gazetach ogrodniczych i na większości blogów możemy podziwiać urokliwe zdjęcia krzewów, które najwcześniej zakwitają. Zachwycamy się, całkiem zresztą słusznie, wdzięcznymi frędzelkami oczarów, cudownym różem wawrzynków oraz wspaniałym zapachem kaliny wonnej. Postanowiłam zatem pozachwycać się naszą nie-pospolitą leszczyną pospolitą.\nLeszczyna pospolita (Corylus avellana) nie jest traktowana jako krzew ozdobny, choć podczas kwitnienia, od lutego do kwietnia, jest niezwykle urokliwa. Jej gałęzie pokrywają się wtedy niezliczoną ilością żółtych bazi, rozpoczynając tym samym okres przedwiośnia.\nLeszczyna kwitnie bardzo wcześnie, dostarczając pszczołom niezwykle cennego wczesną wiosną pyłku. Kwiaty męskie tworzą charakterystyczne długie kotki, natomiast żeńskie rozwijają się w pączkach i podczas kwitnienia wychylają jedynie czerwone znamiona słupków. Na zdjęciu poniżej doskonale widać etapy rozwoju kwiatów męskich, kiedy kotki wydłużają się niczym harmonijki. Widoczne są już także pręciki kwiatów żeńskich.\nLubicie się przyglądać kwiatom z bliska ? Bo ja owszem. Zatem, voila ! Oto bazie w skali makro.\nI cudowny widok kwitnącego krzewu leszczyny, niczym złoty deszcz na tle błękitu nieba ...\nPoza kwitnieniem walory dekoracyjne mają głównie odmiany ozdobne, takie jak:\n- 'Aurea' o żółtych i żółtozielonych liściach,\n- 'Contorta', której gałęzie, a częściowo i liście są mocno poskręcane i pogięte niczym korkociągi,\n- 'Pendula' o zwisających parasolowato gałęziach,\n- 'Purpurea' (= 'Atropurpurea', 'Fuscorubra') o okrągłych, ciemnoczerwonych liściach.\nStanowisko – tolerancyjna w stosunku do światła, dobrze rośnie nawet w cieniu\nGleba – świeża i żyzna; nie lubi gleb jałowych, suchych i podmokłych\nMrozoodporność – bardzo dobra\nRozmiary – do 5 m, w zależności od odmiany\nW dalszej części opowiem m.in. o symbolice i wierzeniach na temat leszczyny. Zdradzę przesądy i ciekawostki z nią związane. Dlaczego w leszczynę nie uderzają pioruny, oraz czemu w kościołach mogły znajdować się jedynie nieokorowane gałęzie tych drzew - o tym i o wielu innych ciekawostkach dowiecie się już niebawem, w drugiej części postu poświęconego leszczynom. Zapraszam !\nAutor: Brygida Rajca o 20:40\nEtykiety: krzewy kwitnące wiosną , kwiaty leszczyny , kwitnąca leszczyna , kwitnienie leszczyny , leszczyna pospolita , zwiastuny wiosny\nLeszczyna - nie taka pospolita (cz.2)\nZwiastuny wiosny – mali śmiałkowie


Uniwersytet Środkowoeuropejski na Węgrzech pozostaje w ‛próżni prawnej’ po nowelizacji ustawy o szkolnictwie wyższym. · Global Voices po polsku\nNapisane przezFruzsina Katona\nTłumaczenie opublikowane 9 lipiec 2018 16:12 GMT\nProblematyczne ‛lex CEU’ (prawo CEU) skłoniło Komisję Europejską do skierowania Węgier do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Czołowi przywódcy Unii Europejskiej (EU), a wśród nich wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej Frans Timmermans, wyrazili bezpośrednie popracie w sprawie ratowania CEU na Węgrzech:\n„Nadal będę walczyć o wszystko, co dotyczy wolności, otwartości i współpracy europejskiej.” @TimmermansEU #Hungary #CEU\nPomimo uzyskania listu od władz stanu Nowy Jork, wciąż nie jest jasne, czy węgierski rząd jest gotowy podpisać dwustronną umowę edukacyjną ze Stanami Zjednoczonymi. Rektor Ignatieff odniósł się do owego dylematu, jako stanu „próżni prawnej”, który jest daleki od zakończenia.\nEksperci i internauci sądzą, że węgierski rząd może grać z CEU na zwłokę opóźniając swoją decyzję, aby uniwersytet sam się zamknął, unikając przy tym bezpośredniej odpowiedzialności za wyjście CEU z Węgier.\nSorosem, którego organizacja, Fundacja Społeczeństwa Otwartego, przyznała stypendium obecnemu węgierskiemu premierowi Viktorowi Orbánowi w 1989 roku. Stanowi to wyraźny kontrast w stosunku do obecnego prawicowo-populistycznego rządu Orbána, którzy przedstawił Sorosa, jako politycznego wroga Węgier, wydającego miliony euro z pieniędzy podatników na kosztowne oczerniające kampanie przeciwko niemu.\nTeorie na temat szczególnego nacisku Węgier na CEU sięgają freudowskiej interpretacji życia Orbána do jego życzenia, aby zostać zaproszonym do Białego Domu przez prezydenta USA Donalda Trumpa. Jednak najszerzej akceptowaną teorią jest to, że populistyczny przywódca potrzebuje wroga publicznego, a w tym przypadku CEU służy jako kozioł ofiarny. Decyzja CEU o pozostaniu w Budapeszcie zmusza gabinet Orbána do wydania i ogłoszenia ostatecznej decyzji o odnowieniu licencji szkoły. Jeśli nie zostanie ona przedłużona, CEU będzie zmuszone zaprzestać działalności w Budapeszcie. Sądząc jednak po niedawnym oświadczeniu uniwersytety, instytucja jest przekonana o tym, że będzie mogła odnowić licencję.\nTymczasem Węgierska Unia Obywatelska Orbána (znana jako partia Fidesz) ryzykuje „wydalenie z Europejskiej Partii Ludowej, największej grupy w Parlamencie Europejskim, która osłoniła populistycznego lidera od krytyki związanej z podważaniem idei demorkacji”. Wpływowa węgierska strona internetowa Index.hu twierdzi, że nawet przedstawiciele Fideszu nie mają pojęcia o tym, jaki będzie następny krok premiera Orbána.


Asystent ucznia ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w szkołach prowadzonych przez Gminę Miejską Świdnik - Portal - Szkoła Podstawowa nr 5\ndziałania 2.10. Wysoka jakość systemu oświaty\n„Asystent ucznia ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w szkołach prowadzonych przez Gminę Miejską Świdnik” w ramach projektu grantowego\npn. „Asystent Ucznia Ze Specjalnymi Potrzebami Edukacyjnymi – pilotaż”\n58 288,60 - ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego oraz ze środków budżetu państwa.\nProjekt realizowany w oparciu o Umowę o dofinansowanie projektu grantowego\n(nr UDA-POWR.02.10.00-00-1004/20-00) zawartą dnia 5 czerwca 2020 r. pomiędzy Ministrem Edukacji Narodowej z siedzibą w Warszawie, a Fundacją Edukacyjną ODiTK z siedzibą w Gdańsku. Partnerzy projektu: Stowarzyszenie „Sztuka Włączania”, Fundacja Fundusz Współpracy, Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie.\nUmowa o powierzenie grantu nr 044/ASPE/2022 między Liderem projektu a Gminą Miejską Świdnik została zawarta dnia 27.01.2022 r. w wyniku złożenia wniosku nr 1548 w I naborze ogłoszonym na stronie projektu www.asystentspe.pl\nCelem projektu jest poprawa dostępności usług edukacyjnych dla uczniów/uczennic o specjalnych potrzebach edukacyjnych, dzięki wypracowaniu standardów świadczenia usług asystenckich w przedszkolach i szkołach.\nGrant zostanie przeznaczony na sfinansowanie kosztów zatrudnienia dwóch asystentów/asystentek uczniów/uczennic ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi w Szkole Podstawowej nr 5. Do projektu zostało wskazanych dwóch uczniów ze specjalnymi potrzebami, w tym z niepełnosprawnościami ze względu na to, jeden asystent może objąć wsparciem tylko jednego ucznia.\na. przygotowanie osób do pracy w charakterze ASPE poprzez realizację szkoleń, superwizji i doradztwa dla ASPE,\nb. przeprowadzenie pogłębionych badań i ewaluacji wpływu i warunków wprowadzenia ASPE do szkół obejmujących między innymi: ASPE i jego: profil kompetencyjny, standard pracy, zadania oraz sposób ich wykonywania w szkole, przygotowania do pracy, zasady współpracy z pozostałym personelem szkoły poza zajęciami lekcyjnymi i z nauczycielem/ami w trakcie zajęć lekcyjnych, sposób kwalifikowania uczniów/uczennic o specjalnych potrzebach edukacyjnych do objęcia wsparciem ASPE\nc. opracowanie standardów pracy ASPE w oparciu o wyniki badań,\nd. przygotowanie we współpracy z Ministerstwem Edukacji i Nauki, Ośrodkiem Rozwoju Edukacji oraz Instytutem Badań Edukacyjnych:\n● rekomendacji do zmian w przepisach prawa w zakresie roli i zadań asystenta uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi,\n● wkładu do opisu kwalifikacji dotyczącej asystowania uczniowi/uczennicy o specjalnych potrzebach edukacyjnych umożliwiającego dokonanie wpisu do Zintegrowanego Rejestru Kwalifikacji,\ne. prowadzenie portalu wiedzy o usługach asystenckich dla uczniów/uczennic o specjalnych potrzebach edukacyjnych, na którym zamieszczone zostaną wszystkie wypracowane w ramach projektu materiały i wytyczne przydatne dla organów prowadzących szkoły, dyrektorów, kadry szkół i Poradni Psychologiczno-Pedagogicznych, ASPE, rodziców uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych i innych osób zaangażowanych w edukację włączającą.


Wycena cięcia - Robocut\nJeśli chcesz wysłać więcej plików, załącz je w formie spakowanego archiwum ZIP lub wyślij je na info@robocut.pl.\nAdministratorem danych osobowych jest firma TECHJET Zygmunt Cegielski z siedzibą w Malborku, ul. Aleja Wojska Polskiego 48, 82-200 Malbork. Przetwarzane będa one wyłącznie w celu udzielenia odpowiedzi na wysłaną wiadomość, zgodnie z regulaminem.\nWyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych do celów marketingowych przez firmę TECHJET Zygmunt Cegielski z siedzibą w Malborku, ul. Aleja Wojska Polskiego 48, 82-200 Malbork (zgodnie z Ustawą z dnia 29.08.1997 roku o Ochronie Danych Osobowych; tekst jednolity: Dz. U. 2016 r. poz. 922 oraz Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE). Zostałem/am poinformowany/a, że przysługuje mi prawo dostępu do moich danych, możliwość ich poprawiania i żądania zaprzestania ich przetwarzania, a dane przetwarzane są zgodnie z regulaminem.\nCeny cięcia wodą uzależnione są od czasu pracy maszyny oraz skali trudności zlecenia. Do każdego zlecenia podchodzimy indywidualnie, a wyceny przygotowujemy nieodpłatnie. Gwarantujemy wysoką precyzję, konkurencyjne stawki i szybkie terminy realizacji. Realizujemy małe zlecenia, również dla osób prywatnych.\nWyślij zapytanie, to nic nie kosztuje\nWyceny przygotowujemy za darmo.\nWykonujemy pojedyncze elementy, prototypy i tniemy krótkie serie.\nPrzy większych zleceniach oferujemy bardzo atrakcyjne warunki cenowe.\nKażde zapytanie czy zlecenie wprowadzamy do najlepszego na rynku oprogramowania liczącego optymalną ścieżkę cięcia, tak aby uzyskać jak najwyższą jakość krawędzi przy możliwie najkrótszym czasie pracy waterjeta, co przekłada się bezpośrednio na Twoje oszczędności.\nStosujemy także moduł nestingu, który pozwala tak upakować elementy na obrabianym arkuszu, aby wykorzystać każdy skrawek możliwy do wykorzystania.\nAby wycenić zlecenie, potrzebujemy projektu w formacie CAD (rozszerzenia .dwg, .dwx lub .dxf) oraz informacji na temat zlecenia. Wszystko możesz przesłać nam za pomocą poniższego formularza. Jeśli posiadasz rysunek w innym formacie (jak .jpg czy .png), a detal nie jest bardzo skomplikowany, zapraszamy do naszej siedziby. Nasz program spróbuje przełożyć go na format zrozumiały dla waterjeta, ale nie przystąpimy do cięcia dopóki nie zaakceptujesz powstałego w ten sposób projektu.\nUwaga! Nie wykonujemy projektów od podstaw, ale możemy polecić kogoś, kto w odpowiednim programie narysuje dla Ciebie to, co chcesz wyciąć.\n5 jakości cięcia wodą:\nUmowna norma przyjęta na całym świecie\nCięcie wykonujemy w różnych jakościach, zgodnie z umowną normą dla waterjetów przyjętą na całym świecie. Im grubszy arkusz materiału tym bardziej widoczna jest różnica pomiędzy krawędziami detali wyciętych w poszczególnych jakościach. Większe będą także różnice w czasie obróbki i cenach usługi. Oznaczenie Q5 to niemal idealnie gładka i równa krawędź, tak powstają np. gotowe elementy konstrukcyjne, ozdoby czy gadżety nie wymagająca dalszej obróbki. Q1 oznacza najszybszy czas obróbki i najniższą cenę, ale również to, że krawędź może być nierówna, chropowata zwłaszcza przy grubych i twardych materiałach.


Back to the Oldschool Days...: listopada 2012\n1 lipca 1994 roku miało miejsce niecodzienne wydarzenie w muzycznej historii Polski. Po raz pierwszy bowiem odbył się koncert z udziałem Dj'a oraz prawdopodobnie, był to pierwszy koncert rapowy w naszym kraju.\nPolska gościła już legendarnych twórców jak chociażby Miles'a Davisa w 1983 roku podczas Jazz Jambore. W podobnych okolicznościach doszło także do opisywanego wydarzenia - koncertu jazzmana Grega Osby'ego z zespołem Street Jazz.\nWraz z Sopem, zadałem kilka pytań organizatorom występu zespołu Street Jazz, panu Jarkowi Tylickiemu i panu Mariuszowi Adamiakowi.\nW jakich okolicznościach doszło do zorganizowania koncertu Grega Osby'ego & Street Jazz?\nT: Greg przyjechał na festiwal Gdynia Summer Jazz Days '94. Był jedną z atrakcji tego festiwalu. Koncert ten nie był na pewno zamierzeniem stricte rapowym, raczej miał pokazać różne oblicza muzyki jazzowej oraz samej muzyki rap i jednego z najciekawszych w tamtym czasie artystów nowej generacji muzyków jazzowych.\nA: Organizatorem tego koncertu była agencja Akwarium i agencja koncertowa Colosseum. Pierwsze dwie edycje festiwalu były organizowane wspólnie.\nCzy był to pierwszy występ tego wykonawcy w naszym kraju?\nNa jakiej zasadzie przebiegala współpraca miedzy agencjami. Dlaczego Warszawa nie organizowała tych koncertów w ramach Warsaw Summer Jazz Days?\nA: Przyjęliśmy zasadę, że artyści nie powtarzają się na festiwalach. Nazwa podobna, ale były to dwa różne festiwale.\nCzy był to pierwszy artysta rapowy z zagranicy, który wystąpił w Polsce?\nT: Tego nie wiem, Greg Osby nie był muzykiem rapowym. Na tym etapie swojego okresu twórczego, rap był jednym z elementów jego przekazu. Na pewno był to pierwszy koncert w Polsce, gdzie na scenie na żywo wystąpił Mc z Dj i zespołem.\nCzy w późniejszym czasie zapraszał Pan artystów muzyki rap?\nT: Tak, było ich bardzo dużo i jest tak nadal do dnia dzisiejszego. Ja osobiście nie sprowadzałem muzyków stricte rapowych. Za to prezentowałem artystów, którzy wykorzystywali muzykę rap i hip hop: Steve Coleman, US3, Urbanator, Universal Super Session, Courtney oraz artystów, którzy mieli duży wkład w tą muzykę, m.in. : James Brown, George Clinton, Kool & The Gang, Maceo Parker.\nCzy grupa towarzysząca Gregowi, była zawiązana na ten koncert czy w takim składzie koncertowała dłuższy czas?\nT: Zespół Grega Osby'ego Srteet Jazz grał około dwóch lat do czasu wyczerpania się formuły, według odczuć lidera.\nT: Greg Osby - tenor saxophone; Mustafo - rap; Calvin Jones - bass; Bill McLellan - drums; Master T - Dj; Darrel Grant - keyboards.(Master T został zastąpiony przez Dj Corey-Fu, przyp. Dziurawe Sample).\nW jakim miejscu dokładnie odbywał się festiwal Gdynia Summer Jazz Days '94?\nA: Festiwal odbywał się w Teatrze Muzycznym w Gdyni oraz w klubach na terenie miasta. W późniejszych edycjach koncerty odbywały się również w Sopocie.\nA: Trzy dni.\nIle odbyło się koncertów w dniu wystepu Street Jazz?\nT: Koncert Grega odbył się 1 lipca 1994 około godziny 21 w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Oprócz Grega zagrali przed nim New Information (Kulpowicz, Scierański, Poppek). w Teatrze Miejskim w Gdyni o godz 24.00 zagrał Duet Masło (Tymański/Trzaska).\nJak to się stało, że w kraju,w którym muzyka rap była w fazie rozwojowej, na deskach jednego z większych festiwali jazzowych, pojawił się zespół hip hopowy w czystej postaci (Dj i Mc)?\nA: Staraliśmy się przedstawić w ramach budżetu wszystko to co najciekawsze na światowej scenie jazzowej. Greg z tym programem na pewno spełniał ten warunek i do dzisiaj jest jednym z najbardziej twórczych muzyków jazzowych. Chociaż w tej chwili jest w zupełnie innym świecie niż w roku 1994.\nJak publiczność zareagowała na występ Grega?\nT: Był to pierwszy tego typu koncert. Reakcje były różne. Część słuchaczy przyjęła występ z rezerwą, część z dużym entuzjazmem. Klasa muzyków i jakość prezentowanej muzyki spowodowała, że koncert można uznać, za bardzo udany.\nA: Koncert można w sumie uznać za udany. Głównie było to zasługą artystów i jakością ich muzyki. Był to pierwszy tego typu duży koncert w Polsce. Część publiczności przyjęła go jednak z rezerwą. Koncert miał miejsce na festiwalu jazzowym, gdzie spektrum publiczności jest bardzo zróżnicowana, od ortodoksów jazzowych, dla których ta konfiguracja była nie do przyjęcia po przypadkowych widzów. W tym czasie był to bardzo nowatorski koncert. Uważam, że zakończył się sukcesem. Chociaż biletów sprzedało się dużo mniej niż np. na występ Yellow Jackets.\nCzy ludzie z otoczenia jazzowego byli obecni na Street Jazz? Jakie były ich odczucia?\nA: Na koncercie byli przede wszystkim dziennikarze i muzycy. Nikt raczej nie kwestionował jakości muzyków i ich muzyki, bo to pozostawało poza sporem. Różny był odbiór samej muzyki. Ci, którzy byli w głównym nurcie jazzu, podchodzili z dużą rezerwą, inni z dużym entuzjazmem. W tym czasie tych pierwszych wydaję mi się, że było więcej. Nie dotyczyło to tylko tego koncertu. Krytyka przyjęła z dużą rezerwą również płytę, którą on promował - 3D - Life Styles.\nA otoczenie hip hopowe było obecne?\nA: Nie przypominam sobie. Wydaje mi się, że ono się dopiero tworzyło. Dla części był to bardziej koncert jazzowy, tak jak dla części słuchaczy jazzowych, był to koncert rapowy. Ja należę do tych, którzy uważają, że rap to również jazz. Tak jak Michał Urbaniak, który rap porównał do Be Bopu, bardzo ważnemu okresowi w rozwoju jazzu. W tym czasie środowisko hip hopowe było bardzo małe. Moim zdaniem w tamtym okresie, poza nielicznymi wyjątkami środowisko rapowe, było nie przygotowane do tego typu koncertów, bo słuchali tego co aktualnie działo się na scenie rapowej, zapominając zupełnie o korzeniach tej muzyki. Co szczególnie było słychać w pierwszych nagraniach polskich wykonawców muzyki rap.\nCzy artyści zagrali tylko materiał umieszczony na płycie wydanej sumptem Jazz a Go Go? Jest to utwór Street Jazz trwający 34:25.\nA: Na płycie jest tylko fragment koncertu. Całość trwała ponad półtorej godziny.\nInteresował się Pan muzyką rap w tamtych czasie? Jaka istniała wtedy opinia w Pańskim otoczeniu dotycząca rapu, hip hopu?\nA: Ja muzyką interesuję się od 12 roku życia. W różnych okresach słuchałem różnej muzyki, ale nigdy nie byłem jakoś sformatowany. Zawsze słuchałem dużo i bardzo różnej muzyki. Muzyka rap nigdy nie była u mnie muzyka wiodącą. Bardziej mnie interesowali muzycy, którzy wykorzystywali muzykę rap, np.: Herbie Hancock, Bill Laswell, Steve Coleman, Brandford Marsalis, Prince czy ojcowie tej muzyki: James Brown, George Clinton, Gill Scot Heron, Grandmaster Flash, Afrika Bambaataa.\nCzy koncert w akcji promocyjnej był w jakimś stopniu nastawiony na kontekst rapu? Czy był nagłaśniany medialnie?\nA: Raczej nie. Była podkreślana nowość tego projektu, ale promocja była nastawiona na wydarzenie muzyczne w ramach festiwalu muzycznego. Koncert był transmitowany przez TVP2.\nZapytałem Platoon'a (Trials X) o to jak pamięta występ Street Jazz:\nByłem na tym koncercie razem z Bogną Świątkowską. Prawdą jest, że na sali nie było wiele osób kumających rap. Po koncercie zostaliśmy zaproszeni na backstage. Dla mnie niesamowite przeżycie. Miałem okazję poznać ich osobiście, pogadać z Dj. Rozmawialiśmy o początkach hip hopu w Polsce i o fuzji rapu z innymi gatunkami w USA. Pamiętam, że bagaż Grega nie doleciał i ten wystąpił na scenie w dresie.\nTak oto wspomina to wydarzenie Dj Bruno:\nPierwsza połowa lat 90 ubiegłego stulecia to początek mojej fascynacji fuzją hip-hopu z jazzem. Płyty jak np. "Doo Bop" Milesa Davisa, "Jazzmatazz vol.I" GURU, "Hand On The Torch" Us3, "Urbanator" Michała Urbaniaka kształtowały mnie na wielkiego fana wspólnych dokonań didżejów, raperów i muzyków improwizujących. Zasłuchiwałem się w tych produkcjach z wypiekami na twarzy. Pewnego razu natknąłem się na nagranie "Mr.Gutterman" saksofonisty, Grega Osby'ego. Od razu zaliczyłem je do najwybitniejszych w stylu hiphop-jazz. Jakże wielka była moja radość, gdy nasza telewizja wyemitowała koncert tego muzyka. Koncert odbył się w Polsce pod tytułem "Street Jazz". Żywy zespół plus didżej i MC to było to! Jaka szkoda, że nie nagrałem tego na video! Przez ładnych kilka lat próbowałem kupić płytę "3d Lifestyles" Osby'ego, ale bez skutku. Dopiero pewien pan z internetowego sklepu Master Disc mnie uszczęśliwił. Zanim to się stało - czekałem kilka miesięcy, a on w tym czasie szukał dla mnie krążka... na całym (internetowym) świecie! Nie zawiodłem się na płycie. To jedna z obowiązkowych pozycji dla każdego, kto chce zgłębić ten arcyciekawy nurt muzyczny. Polecam bardzo mocno!\nArtur Warzecha a.k.a. BRUNO - didżej, raper, producent muzyczny, gitarzysta.\nSądzę, że ów koncert miał znaczenie bez wszech miar, mimo, że nie odbił się szerokim echem, wśród powstającej rodzimej scenie rapowej (nie hip hopowej).\nPoniższy tekst pochodzi ze wstępu do wywiadu z Gregiem Osbym, umieszczonym w gazecie Jazz a go go, do której dołączona była płyta z nagraniem koncertu.\n"Bezpośrednio po morderczej, 20-godzinnej podróży z Nowego Jorku, pomimo zaginięcia bagaży, koncertem w Teatrze Muzycznym w Gdyni Greg Osby wraz ze swoim zespołem Street Music zainaugurował europejskie tournee promujące jego najnowszy album „3-D Lifestyles". Formacja prowadzona przez najwybitniejszego z „jazz rebels" była gwiazdą pierwszego dnia Gdynia Summer Jazz Days. Osby - jak wszyscy rebelianci - zakochany w nagraniach mistrzów bebopu, zaliczył wielostopniową szkołę jazzu, zanim rozpoczął działalność na własny rachunek. A że uczniem był pilnym i utalentowanym, niech świadczą nazwiska choć kilku jego „nauczycieli": Steve Coleman, Jack DeJohnette, Gary Thomas, Cecil Brooks. „Terminy" opuścił Osby jako artysta dojrzały, jeden z nielicznych, którzy potrafili twórczo przełożyć mowę bopu na język jazzu lat dziewięćdziesiątych — muzyki (a przynajmniej niektórych jej nurtów) coraz bliższej brzmieniu nowojorskiej ulicy, o coraz silniejszym charakterze ludycznym. Tematem do burzliwej dyskusji jest twierdzenie, że przeintelektualizowany jazz skłania się ku hip-hopowi, chcąc pozyskać odbiorców, a hip-hop w poszukiwaniu intelektualnego zaplecza czerpie z jazzu. Faktem jest natomiast, że obydwa nurty zyskują na tym, że, jak to jest w przypadku Grega Osby'ego, zacierają się miedzy nimi granice. O ile „3-D Lifestyles" jest świadectwem zachwytu jazzmana nad siłą przekazu, jaką rap niewątpliwie jest obdarzony, o tyle koncert był spełnieniem się Osby'ego jako - jak mówi o sobie — instrumentalnego rappera. Na scenie wystąpiły właściwie dwa genialnie współpracujące zespoły: rapowy - złożony z wokalisty Mustafo i didżeja Mastera T, oraz jazzowy - sekcja plus saksofon altowy jako instrument solowy. Po raz pierwszy w Polsce wystąpił ciemnoskóry disc jockey, filar każdej formacji rapowej, konstruktor brzmienia i showman w jednej osobie. Po raz pierwszy także mogliśmy podziwiać prawdziwego rapera - potrafiącego opowiadać historie, będącego master of ceremony (MC). Mustafo, lider własnej formacji 100X, posiadł także najwyższy stopień wtajemniczenia rapera: free stylin' czyli sztukę układania rymów z głowy, na poczekaniu. Jego improwizowana opowieść o bobasie, który podczas „Intelligent Madness" wdrapał się na scenę, była fantastyczna. Świetny MC na fali jest właściwie samym rytmem. I samym słowem. Fundamentem, na którym opierali swe dialogi i sola Mustafo i Osby, był podstawowy beat odtwarzany z taśmy przez Mastera T oraz praca perkusisty i basu. Basista Calvin Jones, wtopiony w rytm, rzadko wychodził z cienia kilkoma akordami zagranymi przy użyciu techniki klangu. Nietypowa była także rola perkusji. Bill McLellan posługiwał się właściwie tylko bębnem centralnym, którym podkreślał rytm, oraz talerzami. Podczas koncertów grup stricte rapowych podkład rytmiczny odtwarzany z taśmy zawiera zwykle brzmienia „blachopodobne", bliskie dźwiękowi wydawanemu przez uderzany miotełkami hi-hat, tu jednak żywa perkusja dawała znaczne urozmaicenie. Master T jest jeszcze młodym didżejem, solidnym, chociaż techniką i wyobraźnią znacznie ustępującym takim mistrzom jak chociażby DJ Premier, odpowiedzialny za rewelacyjne podkłady dźwiękowe w duecie Gang Starr, tworzonym wraz z Guru. Mając do dyspozycji specjalny mikser sygnałów z dwóch (polskich) gramofonów i zręczne ręce, Master T dał jednak kilka razy prawdziwy pokaz swych umiejętności. Wbrew pozorom DJ ma duże pole do popisu. Specjalne płyty, zawierające jedynie powykrajane z nagrań partie poszczególnych instrumentów, wokalu, tylko pojedyncze słowa lub dźwięki (tzw. loops), produkowane w małych ilościach przez wydawnictwa typu Zomba Records, Fresh Records czy Sleeping Bag, są dla niego materiałem do produkcji efektów scratch, polegających na błyskawicznym cofnięciu odtwarzanej płyty. Rozwiązania tworzone na bazie tego prostego pomysłu pozwalają niezwykle urozmaicić faktury produkcji rapowych powstających przez wielokrotne miksowanie ścieżek zawierających autorskie sample wytwarzane przez didżejów oraz rozmaite efekty brzmieniowe. Master T nie posługiwał się specjalnymi płytami. Efekty scratch uzyskiwał używając 45-obrotowych singli Michaela Jacksona, soundtracku do filmu „Malcolm X" skomponowanego przez Terence Blancharda oraz ostatniej płyty Gang Starra „Hard to Earn". Sam Greg Osby grał pięknie. Jego saksofon był oszczędny, by naraz wybuchnąć skomplikowanym harmonicznie solem. Punktował opowieści Mustafo, by za chwilę nawiązać z nim wspaniały dialog. Alt Osby'go był fabularny, twardy, bo w hip-hopie nie mówi się o przyjemnościach czy rzeczach błahych. Greg, gdy nie grał, tańczył, a właściwie wibrował w rytm muzyki. To on był Mistrzem Ceremonii tego niezwykłego koncertu. Tego wieczoru Greg Osby & Street Music wykonali „Streetjazz Theolonious" i „Intelligent Madness" z albumu „3-D Lifestyles"oraz kompozycję „Electric Relaxation" znakomitego tria rapowego A Tribe Called Quest z jego ostatniej płyty „Midnight Marauders"i „ItS On" z Nineteen Naughty III, najnowszej produkcji klasyki rapu Naughty By Nature. Utwory te w wersji live to kompozycje wielowątkowe, pełne improwizacji, ale uporządkowane, i oparte na krótkich tematach podawanych przez saksofon, o jazzowej konstrukcji, a jednak nasycone rapem i hip-hopem. Harmonia stylów. Współpraca i zrozumienie. Podczas „Theoloniousa" Mustafa zaprezentował też inną, niezwykle trudną technikę rapu, zaczerpniętą z folkloru karaibskiego - toasting, polegajacy na niesłyszalnie szybkim melodeklanowaniu z zachowaniem rytmu tylko poprzez odpowiednią modulację potoków słów. A Mustafo mówił o publiczności: "... pięknisie, jesteście przyspawani do stołków". Tak właśnie zachowywała się większość widowni. Ponadto była wręcz żenująco nieliczna. Wydawałoby się - sami wybrani, sami zainteresowani. A koncert był wspaniały ..."\nAutor: Dziurawe Sample o 13:37 2 komentarze:\nEtykiety: 90s Rap, CD, Europe, Events, Facts, Grooves Funk and Soul, Interviews, Rare\nAutor: kOOl MiKe o 12:37 Brak komentarzy:\nAutor: kOOl MiKe o 23:25 Brak komentarzy:\nAutor: YabCo o 12:18 Brak komentarzy:\nGraffiti Art to przekaz dla społeczeństwa, a Universal Zulu Nation pełni rolę międzynarodowego pośrednika w przekazywaniu wiedzy, która nigdy nie ma końca - TRUTH IS TRUTH, FACTS ARE FACTS.\nMy jako Oldschoolers Crew jesteśmy głodni waszych nawet kontrowersyjnych komentarzy na ten temat jak sam powyższy przekaz.\nEtykiety: Art, Facts, Zulu Nation\nAutor: Dziurawe Sample o 12:23 Brak komentarzy:\nAutor: Dziurawe Sample o 15:54 Brak komentarzy:\nAutor: Finger o 00:12 Brak komentarzy:\nCiekawa pozycja, która poza udokumentowaniem porno biznesu, uwieczniła również, wizerunki hip hopowców...\nAutor: Dziurawe Sample o 00:23 Brak komentarzy:\nAutor: Finger o 11:30 Brak komentarzy:\nAutor: Dziurawe Sample o 22:02 Brak komentarzy:\nAutor: kOOl MiKe o 14:16 1 komentarz:\nMighty Mocambos & Afrika Bambaataa, Charlie Funk, King Kamonzi - Battle (2012)\nAutor: Dziurawe Sample o 10:18 Brak komentarzy:\nAutor: kOOl MiKe o 18:51 Brak komentarzy:


Dziadek Wawrzyniec i wnuczek Michaś dobrnęli do stromego urwiska niewielkiego jeziora i odszukawszy łagodniejszy stok zeszli do samego brzegu. Wawrzon przygotował wędkę i zarzuciwszy ją, popatrywał jak kolorowy spławik balansuje na drobnych zmarszczkach wody, która w promieniach zachodzącego słońca zdawała się mienić złocisto-seledynowymi barwami. Niedługo czekali, gdy spławik drgnął, a potem szybko zaczął zanurzać się w wodzie. Wawrzon zaciął wędkę i po chwili na piaszczystym brzegu trzepotała się dorodna ryba. - Dziadku, jaka to rybka? – zapytał Michaś i pobiegł odczepić zdobycz z haczyka. - To szczupak, Michałku, ryba drapieżna, która żywi się innymi mniejszymi rybkami. - Tu musi być dużo ryb w tym stawie, prawda dziadku? - Michałku, to nie jest staw, tylko jezioro. I chociaż mniejsze od wielu innych w tej okolicy, jest jednak jeziorem. A ryb w nim rzeczywiście dużo, i to różnych. - A dlaczego ta woda jest taka jakaś złocista? - Bo to jezioro nazywa się Złoty Potok. - Czy tu kiedyś wydobywano złoto? - Nie, ten złotawy odcień wody jest po prostu złudzeniem powstającym podczas wschodu bądź zachodu słońca, ale niektórzy, szczególnie starzy ludzie mówią, że to nieprawda. - Dlaczego, dziadku?\n- Legenda głosi, że w jeziorze Złoty Potok rzeczywiście znajduje się złoto zatopione tu w dawnych wiekach. - Opowiedz, dziadku, bardzo proszę. Powiedz, kto je tu zatopił i dlaczego? - Niewiele o tym wiem, ale skoro bardzo chcesz opowiem ci, chociaż nie jestem pewien, czy potrafię to zdarzenie powtórzyć dokładnie. Wawrzon zaciął wędkę po raz drugi i wyciągnął na brzeg pięknego, srebrzystego okonia. Chłopiec zdjął rybę z haczyka i wrzucił do wiadra z wodą, ponaglając dziadka, żeby opowiedział o zatopionym złocie. - Podobno kiedyś, przed wiekami – zaczął Wawrzon – przez tutejsze ziemie przewalały się różne wojny. Niszczyły kraj, a ludzie po wsiach i miastach tracili domostwa i dobytek, zaś rozbestwione żołdactwo rabowało wszystko co się dało. Wielu ludzi zubożało doszczętnie. Ale byli tacy, co na wojnach bogacili się. Należeli do nich właśnie żołnierze-rabusie, którzy łupili nie tylko bogatych mieszczan i wieśniaków, ale i dworom często nie przepuszczali. Zdarzało się, że niektórzy z nich, ranni lub chorzy, zakopywali w ziemi nagroamdzone bogactwa i znakowali miejsca z myślą, że kiedyś po nie wrócą. Nie zawsze tak się kończyło. Niekiedy rabuś ginął w bitwie lub umierał, a skarby zostawały w ziemi. Zdarzało się, że niektórzy pilnowali swoich skarbów nawet po śmierci, błąkając się po okolicy jako dusze potępione za występki popełnione za życia. - I straszyli tych, co chcieli wykopać złoto? – przerwał Michaś, chociaż bardzo go ciekawiło, co to wszystko ma wspólnego z jeziorem. - Ano, straszyli – odrzekł Wawrzon, majstrując coś przy haczyku i przynęcie. – Tak i tu było. Podobno jakiś wojak-rabuś, czując już bliską śmierć, zakopał w skarpie przy jeziorze zagrabione na wojnie kosztowności i odszedł. Nie umarł jednak, ale ponieważ chorował długo po ranach odniesionych w bitwach, więc poprosił swojego przyjaciela, który razem z nim na wojnę chodził, żeby poszedł i wykopał skarb, a otrzyma za to jego połowę. Przyjaciel poszedł, lecz złota nie znalazł. Jako, że długo chodził wokół jeziora i grzebał w ziemi, ludzie zmiarkowali, że skarbu jakiegoś szukał. I tak poszła po okolicy wieść o bogactwach nad jeziorem Złoty Potok.\nWawrzon przerwał na chwilę, szarpiąc wędką, bo wydało mu się, że jakaś duża ryba wzięła, ale to tylko haczyk zaczepił o coś na dnie i zamiast ryby dzidek wyciągnął wiecheć wodorostów. - I nikt tego złota nie wykopał? - Było wielu śmiałków, którzy próbowali zdobyć to bogactwo, ale nikomu się nie udawało, bo skarbów pilnował ów żołnierz-rabuś, który je tu za życia zakopał, a po śmierci czuwał, aby ich nikt nie wydobył. - Jak to czuwał? - Każdemu, kto się tu tylko pojawił z łopatą, albo i innym narzędziem do grzebania w ziemi, ukazywał się pod postaciami różnych istot demonicznych. A taki strach wokół siebie tworzył, że nawet najodważniejsi uciekali przed nim. - I nikt mu nie mógł nic zrobić? - Znalazł się ponoć taki, co się nie bał, ale na złe mu to wyszło. Był to niejaki Józef kopacz, tak go przezywali, bo prawdziwego nazwiska nikt nie znał, który z Niesulic czy też z Przełaz, a może i z samego Świebodzina pochodził. Ten to właśnie śmiałek postanowił odnaleźć i wydobyć złoto. Przyszedł tedy nad jezioro z łopatą i rozpoczął poszukiwania. Nie od razu znalazł to, czego szukał. Chodził może z miesiąc, aż pewnego razu ostrze łopaty trafiło na skrzynie ze złotem. Skarbnik, który dotąd tylko od czasu do czasu starał się przeszkadzać, teraz zdecydowanie zadziałał. Najpierw więc pojawił się przed Kopaczem w postaci kulawego żołnierza z gwerem na ramieniu, a kiedy Józef zamierzył się na niego łopatą, zmienił się natychmiast w dużego odyńca z kłami wielkimi jak sierpy. Śmiałek nie uląkł się jednak i zaczął mozolić się nad wydobyciem skrzynki. Wówczas odyniec przeistoczył się w diabła, który począł zasypywać wykopany dół z będącym w nim Józefem. Kiedy jednak Kopacz wygramolił się jakoś i przepędził diabła łopatą, dół był już zasypany. - Diabeł zasypał? - Nie wiem, wnusiu – myślę, że to po prostu ziemia się obsunęła, ale Józef na pewno był przekonany, że to uczynił diabeł. Jął tedy od nowa mozolnie odgrzebywać jamę, ale niedługo miał spokój, bo wnet zauważył, że pełznie do niego wąż straszny, ogniem ziejący. Wyskoczył z dołu i ciął węża łopatą przez pół. Teraz już dwa węże atakowały Kopacza. Więc Józef ciął jeszcze raz i jeszcze, i jeszcze, a z każdego kawałka powstawały nowe węże. W końcu było ich tyle, że zmęczony Kopacz zaniechał z nimi walki i poszedł do domu .\nW nocy umyślił sobie sposób na wydobycie skrzynki. Wziął bardzo długą linkę konopną, wymoczył ją w wodzie święconej i nazajutrz, zabrawszy ze sobą jeszcze butelkę tejże wody, poszedł nad jezioro. Wykopany poprzedniego dnia dół był zalany wodą. - To pewnie węże zalały wykop! - Myślę, że woda podsiąkała z jeziora, bo złoto było zakopane u stóp skarpy, ale ludzie mówili, że to skarbnik zalał jamę. Józef wydobył linkę, rozwinął i ułożył na ziemi, zatoczywszy nią spore kolisko, po czym przystąpił do wylewania święconej wody. Nic mu już nie przeszkadzało, bo złe nie mogło przekroczyć granicy zakreślonej liną. Za to po drugiej stronie liny działy się takie rzeczy, że i strach o nich mówić. Kopacz wreszcie wydobył skrzynkę i otworzył ją. Blask aż mu wzrok zaćmił. Brylanty, szmaragdy, topazy, opale i inne drogocenne kamienie błyszczały wśród złotych klejnotów. - „No, teraz jestem bogaty” – rzekł do siebie Józef. Wydobył skrzynkę, ale jak ją tu wynieść? Strażnik stał po drugiej stronie liny, zamieniony w borowego i dął w trąbkę. Wkrótce zjawiła się cała czereda różnych złych duchów, które natychmiast otoczył całe kolisko tak, że nie zostało ani kawałka wolnego miejsca, przez które mógłby przejść Józef Kopacz. Powiadali, że były to złe dusze kamratów strażnika, dawnych żołnierzy-rabusiów, które wspomagały swojego towarzysza. Czekał tedy Józef w tym kolisku pewnie ze dwa dni, zanim zdecydował się pójść. Wziął skrzynkę pod pachę, w drugą rękę butelkę z resztką wody święconej i ruszył przed siebie. - I przeszedł? - Posłuchaj cierpliwie do końca, Michasiu. – Przekroczył linię i kropił wodą z butelki. Brnął brzegiem jeziora i może byłby uszedł, gdyby nie zabrakło mu tej wody. Wówczas złe otoczyło go zewsząd, wię wszedł do jeziora. Złe szło za nim. Cofał się dalej i dalej, aż woda sięgnęła mu pod szyję. Wtedy zaczęły podlatywać do niego nietoperze, wielkie jak kury. Śmiałek po raz pierwszy przestraszył się naprawdę. Cofnął się jeszcze ze dwa kroki i wpadł w głębinę. Jezioro zawarło się nad nim na zawsze, wchłonęło śmiałka i złoto. Od tamtego czasu, podczas zachodu słońca woda przybiera złotawy odcień, a jezioro nazywa się Złotym Potokiem.\nZenon Czarnecki „Złoty Potok” Wydawnictwo Lubuskiego Towarzystwa Kultury, Zielona Góra 1987\nByło to w czasach bardzo, bardzo dawnych. Nie pamiętają ich nawet najstarsi ludzie. Na miejscu dawnego grodziska nad Niesulickim Jeziorem stanął potężny zamek rycerza- rozbójnika. Przystępu do niego broniły wysokie mury, wały obronne, fosa pełna wody oraz rozsiane gęsto na dużej przestrzeni dobrze zamaskowane tak zwane wilcze doły. Nad bezpieczeństwem zamku czuwały ponadto umieszczone na murach wieże wartownicze, górujące nad całą okolicą. Za mostem zwodzonym umieszczona była ciężka krata żelazna, utrudniająca dostęp do bramy zamkowej. W podziemiach ponurej twierdzy znajdowały się lochy, w których więziono pojmanych niewinnych ludzi tak długo, aż nie zostali wykupieni przez swoich bliskich. Panem zamku był raubritter Bodo. W pewną mglistą noc wiosenną zakołatał ktoś do bram zamku, prosząc o gościnę. Podróżnym był możny, bogato ubrany rycerz polski. Towarzyszyło mu dwóch pachołków. Bodo zatarł ręce z uciechy. „Zwierzyna sama lezie w pułapkę! Cha, cha, cha, to ci gratka”- zaśmiał się do siebie. - Proście, proście! - Krzyknął donośnie na straże. – Nie godzi się podróżnemu odmawiać gościny… Zaskrzypiały łańcuchy zwodzonego mostu, powoli rozwarły się bramy, a w ślad za nimi uniosły się ciężkie kraty żelazne. Dwudziestoletni rycerz polski Radosław wjechał na dziedziniec zamkowy. Zdrożone i zgłodniałe konie zarżały radośnie, przeczuwając bliski spoczynek. Gdy po wieczerzy zmęczony podróżny również ułożył się do snu, wpadł Bodo ze swymi pomocnikami do jego komnaty. Zanim Radosław zdołał pomyśleć o obronie, leżał już skrępowany. - Widzisz, ptaszku – szydził Bodo – będzie Ci tu dobrze w mych lochach. - To na pewno jakaś pomyłka – wykrztusił Radosław. – Nigdy was, rycerzu, na oczy nie widziałem. Czego chcecie ode mnie? - On nie wie, czego my chcemy? – Zarechotał Rolad, który był prawą ręką Boda. – Pieniędzy chcemy za ciebie. Wymienimy cię za brzęczące dukaty. - Do lochów z nim! – zakomenderował Bodo. Dwóch zbrojnych pachołków Radosława spotkał ten sam los.\nW wytwornej komnacie dwie niewiasty prowadziły ożywioną rozmowę. Ściszały często głos niemal do szeptu, spoglądając trwożnie w kierunku drzwi. Młodszą była Jadwiga, córka Boda, starszą – jej niania, zastępująca dziewczynie wcześnie zmarła matkę. - Rolad powiedział, że w lochach znowu znalazł się więzień – mówiła Jadwiga do niani. – Przybył w nocy, prosząc o gościnę. W czasie snu go pojmali. Spał tak twardo, że ani się spostrzegł, gdy znalazł się w pętach. Podobno to jakiś młody polski rycerz … Oczy dziewczęcia spochmurniały, zaciskała wargi, które drżeć zaczęły jak u małego dziecka. Niańka zdawał się tego nie dostrzegać. Myślała o uwięzionym młodzieńcu, zastanawiała się, jakby mu przyjść z pomocą. Szeptała teraz cicho do przejętej dziewczyny: - Polski rycerz… Bardzo bym chciała z nim porozmawiać. Żyjemy tu odcięte od świata i ludzi, a już nigdy prawie nie udaje się spotkać rodaka… Trzeba mu pomóc, nie można zezwolić, by marniał w wilgotnych lochach… - Pójdziemy do ojca, może go przekonamy, że rozbójnictwo jest hańbą. Niańka pokiwała głową. Ona lepiej znała prawdę. Postanowiła wyjawić wszystko Jadwidze. - Moje dziecko… Rozbójnictwem trudnił się twój ojciec już w swojej ojczyźnie, tylko mało kto o tym wiedział. Gdy przybył na dwór księcia głogowskiego, robił wrażenie uczciwego człowieka, dlatego zakochała się w nim twoja matka, wywodząca się z polskiego rodu. Były to tylko pozory. Wiele łez wylała ta biedaczka: prosiła, błagała, wszystko na nic. Nieraz przyjeżdżali tu jego opryszkowie, brutalni, hałaśliwi, pijani. Często krew kazali oczyszczać ze swojej odzieży. Ojciec twój znikał potem z nimi na całe tygodnie. Nikt nie wiedział, gdzie się podziewa. Z którejś wyprawy przyniósł do tej komnaty dziecięcą odzież… Matka twoja już wtedy wiedziała, czym trudni się rycerz Bodo. Było to krótko przed twoim urodzeniem… Cierpiała strasznie, płakała rzewnymi łzami, zaklinała męża, aby porzucił rozbój i zajął się uczciwą pracą. Próbowała wreszcie i innych środków. Dwukrotnie wysłała posłańców do swojej polskiej rodziny i do księcia głogowskiego. Bodo miał jednak wszędzie szpiegów. Posłańców ujął i na oczach matki zakłuł mieczem. Cóż więc mogła biedaczka zrobić? W strapieniu nie wychodziła już ze swego pokoju. Posiłki zabierano od niej nietknięte. Pewnego dnia, w oczekiwaniu na śmierć, przywołała mnie do siebie i powierzyła twoje wychowanie. Pamiętam jeszcze jej ostatnie słowa: „Gdy się nadarzy okazja, uchodź z Jadwigą do Polski…” Jadwiga słuchała z zapartym tchem. Twarz jej poważniała, wreszcie zdobyła się na decyzję. - Nianiu – powiedziała – spełnimy polecenie mej biednej matki. Uwolnimy tego rycerza, raźniej nam będzie uciekać. Wybadaj wszystkie tajemnice. Sprawdź wyjście zamkowe, przygotuj, co potrzebne, do drogi … Ja zajmę się więźniem. Dowiem się, jak jest strzeżony, kto ma klucze do lochów … Z tym się rozstały. Jadwiga nałożyła do koszyka różnych smakołyków i w upatrzonej chwili, gdy Bodo siedział przy wieczerzy, pobiegła do lochów. Strażnicy, zajęci grą w kości, nie robili trudności. Pomknęła w ciemny głąb korytarza. Ciężkie, dębowe drzwi, nabijane dużymi gwoździami, oddzielały ją teraz od więźnia. Na wysokości ramienia człowieka znajdował się zakratowany otwór, przez który podawano więźniowi pożywienie. Spojrzała w głąb celi, panowała w nim zupełna ciemność. Wtedy nie opodal spostrzegła pozostawiony przez straże kaganek. Podniosła go szybko i ponownie pobiegła do drzwi celi. - Rycerzu! – zawołała szeptem. – Rycerzu! … - powtórzyła. Po chwili więzień podszedł do zakratowanego otworu. W migotliwym, słabym świetle ujrzała jego twarz. „Jaki on piękny” - pomyślała Jadwiga. Długą chwilę stała wpatrzona w jego oczy, nie mogąc ze wzruszenia wymówić słowa. Wreszcie wyszeptała zdławionym głosem: - Jestem Jadwiga. Razem z niańką chcemy cię uwolnić i odejść stąd daleko. Radosław był zaskoczony. To, że uwolnienie przyjdzie z serca gniazda rozbójniczego, przekraczało jego marzenia... Tymczasem Jadwiga przez okienko w drzwiach prowadzących do lochu zaczęła podawać więźniowi przyniesioną przez siebie żywność. A potem jeszcze długo patrzyła w oczy Radosława. Jakieś dziwne uczucie zaczęło wdzierać się do jej serca. - Muszę już odejść – wyszeptała wreszcie. – Mógłby mnie ktoś zobaczyć... Jutro przyjdę znowu. Bywajcie...\nW komnacie czekała już zaniepokojona stara piastunka. - Musimy jeszcze jakiś czas tu zostać. Furtka w murze jest zamknięta, nie wiem, kto ma do niej klucz. Poczekamy, aż Bodo z Rolandem wyruszą gdzieś na wyprawę. Szpiegów już rozesłali. Wiosna w pełni, drogi obeschły, kupcy ciągną z towarem... - To może długo potrwać – zauważyła Jadwiga. – Ale innej rady nie mamy... Udały się na spoczynek. Tej nocy Jadwiga nie spała. W pamięci przywoływała obraz Radosława, syciła się jego widokiem. O takim rycerzu marzyła zawsze i nuciła w pieśniach smętnych jak jej życie. Jak go uwolnić? Jak mu dopomóc? Zdecydowała się pójść do ojca i prosić go o uwolnienie więźnia. Chyba nie zechce odmówić prośbie swej córki? Równo ze świtaniem była już na nogach. Długo wędrowała po zamku, oczekując stosownej chwili. W nocnych rozmyślaniach rozmowa z ojcem wydawała się łatwa. Teraz brakło jej na nią odwagi. Wreszcie z bijącym trwożnie sercem przystąpiła do drzwi komnaty i nacisnęła klamkę. Bodo siedział przed dzbanem piwa. Niechętnie spojrzał na wchodzącą córkę. - Ojcze, chcę cię o coś prosić – powiedziała nieśmiało. – Nigdy cię o nic nie prosiłam. To jest moja pierwsza prośba. Uwolnij tego polskiego rycerza. Wypuść Radosława z lochów i pozwól mu wrócić do domu. Nalana, czerwona twarz Boda stała się fioletowa. - Zmysły postradałaś? Widzę, że się w tobie odzywa krew matki. Zajmij się lepiej kądzielą. Ten chłystek przyniesie mi dużo pieniędzy. A gdy zbiorę dużo złota, wrócimy nad Ren. Dość mam tych borów i tego pustkowia. Zostaniesz tam żoną możnego pana, może nawet księcia. Dla ciebie potrzebuję pieniędzy. Chcę ci stworzyć lepsze życie niż moje... - Ja nie chcę nad Ren, ojcze. Tu jest grób mojej matki. Tu wyrosłam. Tu bym chciała pozostać. Nie chcę pieniędzy ani bogactwa uzyskanego krzywdą i cierpieniem. Porzuć rozbójnictwo i żyj jak inni ludzie. Odpraw Rolanda, on jest twoim złym duchem... Bodo uniósł się straszliwym gniewem. - Wyjdź stąd natychmiast! Jeszcze słowo, do lochów każę cię zamknąć. Ty... – nie dokończył. Dawno już jej nie było w jego komnacie, a wzburzony Bodo ciągle nie mógł się uspokoić. Nie dla córki wszak pragnął bogactwa. Marzył o sławie, rządach nad Renem, o wielkiej władzy... Tymczasem tutaj ta dziewczyna staje mu na przekór, śmie rad udzielać... - Ale żmije wyhodowałem – powtarzał ze złością, przemierzając komnatę długimi krokami. – Co z nią zrobić? Odpraw Rolanda, powiedziała...Już wiem, już wiem. Taj będzie najlepiej. Wydam ją za Rolanda, on z nią sobie poradzi. Odprzedam mu zamek, mogą tu pozostać z Jadwigą. Przeklęty namiestnik księcia głogowskiego, Jan Karnkowski z Głogowa, coraz bardziej mi się dobiera do skóry. Niedawno kazał stracić Czarnego Krzysztofa... Dobry był kompan... Mieszczanie zniszczyli ostatnio zamek raubrittera Piotra Lossowa w Boczowie. Ledwo sam z życiem uszedł. Lepiej wrócę nad Ren. Starczy mi na życie... Długo tak chodził Bodo tam i z powrotem bez celu. Nagle chwycił młotek leżący na stole i uderzył nim w stalową płytę wiszącą na ścianie. Po chwili w drzwiach stanął pachołek. Kazał mu sprowadzić córkę przed swe oblicze... Długo spoglądał na nią ostro, uważnie. Przywołał wreszcie na usta grymas mający wyrażać uśmiech. - Chcę ci zrobić przyjemność... – powiedział. W oczach Jadwigi pojawiły się ciepłe blaski. „Chce uwolnić Radosława – przebiegło jej przez myśl. – Wysłuchał mojej prośby... Nie jest taki zły, jak o nim mówią...” Tym bardziej ją przeraziły jego następne słowa: - Zamierzałem cię zabrać nad Ren. Nie chciałaś, prosiłaś, bym porzucił rozbójnictwo i odprawił Rolanda. A więc stanie się zadość twej woli. Skończyłem z rozbójnictwem, rozstają się także z Rolandem... - Ojcze, jakże się cieszę!... Dłonią nakazał jej milczenie. - Sam wracam do mej ojczyzny. Zostaniesz tu z Rolandem, któremu oddaję cię za żonę. Za posag otrzymasz Radosława. Roland już będzie wiedział, co z nim zrobić... Jadwiga zbladła jak śnieg. W oczach jej ściemniało. - Nigdy, ojcze! Błagam cię, nie oddawaj mnie Rolandowi, temu oprawcy. Wolę śmierć. Wolę iść do klasztoru... - Do klasztoru? Nie. Zostaniesz tutaj. Roland cię pojmie za żonę. Do klasztoru oddam tę starą wiedźmę, która ciebie ciągle buntuje. Zrobię jej tym wielką łaskę, bo Roland od dłuższego czasu prosił mnie, bym mu pozwolił utopić babę na środku jeziora... Kazałem wszystko sposobić do waszego wesela. Po księdza także posłałem. Ślub odbędzie się jutro w kaplicy zamkowej. A teraz odejdź. Jadwiga wyszła bez słowa. Była oszołomiona i niezdolna do jakiegokolwiek działania. Udała się wprost do swej powiernicy. - Jestem zgubiona – wyszeptała, przestąpiwszy próg. – Mam wyjść za mąż za Rolanda. Ksiądz już wezwany. Ty pójdziesz do klasztoru... Ojciec wyjeżdża nad Ren... Jako posag darowuje mi Radosława... Więcej nie mogła mówić. Z piersi jej wyrwał się długo tłumiony szloch. Stara piastunka przytuliła ją serdecznie do siebie i gładząc po jasnych włosach szeptała cicho: - Uspokój się. Nie płacz. Nie zezwolimy na to. Jeszcze dzisiejszej nocy razem z Radosławem opuścisz zamek. Jutro może być już za późno. Mam jeszcze zaufanych ludzi. Nie zawiodą nas w potrzebie. Otucha wstąpiła w serce dziewczyny. Nie mogła się doczekać nocy, liczyła godziny... Nadchodził wieczór. Na dworze było gorąco i duszno, zanosiło się na burzę. Złowroga cisza zawisła w powietrzu. Powoli noc zaczęła rozpościerać swe czarne skrzydła. Daleko na horyzoncie błyskawice raz po raz rozdzierały niebo. Ruch w zamku zamierał, powoli gasły światła, tylko echo w pobliskim borze odbijało okrzyki straży. Później i one zamilkły. W komnacie niewieściej czuwano. Jadwiga była niespokojna. Piastunka cicho szeptała modlitwy. Naraz dobiegło do nich trzykrotne wołanie puszczyka. Stara kobieta poderwała się z miejsca. - Słyszysz? Idziemy. To znak dla nas. Idź cicho do furtki w ogrodzie, a ja się zjawię tam z Radosławem. Pamiętaj, bądź ostrożna... Niedługo czekała Jadwiga przy furtce. Po chwili dwa cienie oderwały się od zamku, kierując się w jej stronę. - Idźcie, moje dzieci. Niech was Bóg prowadzi – powiedziała piastunka, otwierając wyjście zdobytym kluczem. – Nad jeziorem są łodzie. Zabierzcie jedną i płyńcie w kierunku południowym, w stronę półwyspu leżącego na drugim brzegu jeziora. Po przybyciu na miejsce zepchnijcie łódkę do wody. To zmyli ślady... - A ty nie pójdziesz z nami? Bez ciebie nie ruszę się z miejsca – postanowiła Jadwiga. - Nie mogę. Rano wyruszy pogoń. Ktoś z nas ocaleje na pewno. Idź już. Psy się gotowe pobudzić, straże nas mogą zobaczyć w świetle błyskawicy... Idźcie. Żegnajcie – wypchnęła ich niemal siłą. Zbiegowie nie doszli jeszcze do brzegów jeziora, gdy na dziedzińcu zamkowym rozległo się donośne szczekanie psów. Biegiem dotarli teraz do łódki i zepchnęli ją z brzegu na wzburzone fale.\nW pokoju Boda zabłysło światło. - Co się tym psom stało? Czyżby ktoś przybył? – Nasłuchiwał chwilę, psy od nowa zaniosły się wściekłym ujadaniem. „Coś w tym musi być”, myślał Bodo. Nie wahał się już, narzucił na siebie płaszcz i szybko udał się do komnat niewieścich. Były puste. Zmełł w zębach przekleństwo i stanął niezdecydowany. Zaraz jednak przyszedł mu na myśl Radosław. „Czyżby i on także?” Jak szalony biegł do podziemi. Straż spała twardo. Po kątach walały się nie dopite dzbany z miodem i piwem. Kopnął nogą najbliżej leżącego. Odpowiedział niezrozumiałym pomrukiem i spał dalej. Cela Radosława także była pusta. Nieprzytomny z wściekłości wybiegł na dziedziniec zamkowy. Straże przy bramie czuwały. Tędy więc przejść nie mogli. Może furtka w ogrodzie? Zdyszany dobiegł do niej... W świetle błyskawicy zauważył ciemną postać, rozpoznał starą piastunkę. - Ty wiedźmo! – krzyknął. – Zapłacisz mi teraz za wszystko. W nieprzytomnej wściekłości ściął ją mieczem. Padła, nie wydając jęku. Skrzyknął straże. Wszczął się ruch. Zabrzmiały rogi. Zjawił się Roland. - Co się stało? - Jadwiga uciekła wraz z więźniem. Trzeba ich ścigać. Wyszli za mury, pilnie śledząc okolicę. Było bardzo ciemno, niczego nie mogli wypatrzeć. Roland pobiegł po psy, zwolnił je z uwięzi, nadbiegły całą sforą. Nie rozumiały od razu, czego Bodo od nich chce. Wreszcie węsząc przy ziemi, zaczęły posuwać się śladami zbiegów w kierunku Niesulickiego Jeziora. W krótkim czasie stanęli wszyscy nad brzegiem. Roland zauważył brak jednej z łodzi. Grzmoty przelewały się po niebie. W świetle błyskawicy ścigający ujrzeli maleńką łódź kołyszącą się na falach jeziora. Za chwilę kilkanaście par silnych rąk ujęło wiosła. - Prędzej, prędzej! – przynaglał Bodo. Wioślarze dobywali wszystkich sił. Maleńka łódeczka była coraz bliżej. Bodo dobył miecza. - Wykąpię go w krwi tego chłystka – mruczał przez zaciśnięte zęby. - Radosław przestał wiosłować. Prześladowcy byli tuż, tuż. Widział, że im nie ujdą. Postanowił bronić się wiosłem – miecz jego pozostał w zamku. Bodo pierwszy natarł na Radosława. Ugodzony wiosłem w ramię, wypuścił miecz, który z pluskiem wpadł do wody. Jadwiga krzyknęła, bo w tym samym czasie Roland rzucił się ku niej, chcąc ją porwać. Wymknęła mu się i skoczyła do wody, tylko jej biały welon pozostał, w jego dłoniach. Nad Radosławem uniosły się dzidy, zalśnił czyjś miecz, gdy nagle straszliwa błyskawica rozdarła niebo. Piorun z ponurym grzmotem uderzył w łódź napastników. Jakby pchnięta w dół niewidzialną dłonią, wielka łódź z całą załogą pogrążyła fale. Czas jakiś jeszcze na powierzchni wody widać było zaciśniętą rękę Rolanda z białym welonem Jadwigi. Potem zniknęła. Radosław wciągnął dziewczynę do swej łódki. Jezioro dziwnie szybko zaczęło się uspokajać. Księżyc wypłynął na niebo, rozpraszając ciemności nocy. Młodzi płynęli ku brzegom, ku swym lepszym losom.\nOdtąd w każdą rocznicę tej nocy, w miejscu wypadku – a poznać je łatwo, gdyż widnieje tam ciemna plama na jaśniejszej toni jeziora – dają się zauważyć niesłychane dziwa. Potężny szum niesie się od głębin, szaleją fale, trzciny dygocą jak za podmuchem wiatru, pozostała część wody jest gładka jak lustro. A potem ukazuje się na powierzchni ręka ściskająca biały welon.\nLegaenda pochodzi ze zbioru "Marianna oraz inne podania i legendy lubuskie" Wydawnictwo Poznańskie 1986 r. Wybór z tomu pt. "Złota dzida Bolesława" pod redakcją Jemisza Koniusza wyd. 1970 r.\nOpowiadanie: Dziewięć spotkań z dzikami\nIlekroć Złoty wspominam ja Potok. Znów w mieście siedząc przy Biurku,\nPrzymrozek liście matuje na złoto\nI byka słyszę na wzgórku.\nAch czemuż muszę siedzieć w Warszawie\nI serce swe brać na otok!\nO, Dyrektorze, zezwól łaskawie,\nOdwiedzić znów Zloty Potok.\nNie wiem, czy ten niezbyt oficjalny załącznik do oficjalnego wniosku o odstrzał, wysłany niezbyt urzędową drogą dotarł swego czasu do adresata, ale już cztery kolejne wrześnie dane mi było kroczyć ścieżkami tego łowiska z bronią na ramieniu.\nW tym roku zapragnąłem obejrzeć Złoty Potok w majowej zieloności.\nI oto wynurzam się z lasu nad rozległe pole z niedawno posianą kukurydzą. Tam według informacji miejscowego myśliwego, powinny wychodzić dziki. Dryling co prawda został na kwaterze, gdyż zezwolenie, które mi obiecano gwoli szybkości tu przesłać, utknęło widocznie gdzieś na poczcie, ale jak tu usiedzieć pod dachem w ten cudny majowy poranek, gdy las cały tętni setkami ptasich głosów a promienie słońca przebijają przez welon lekkiej mgiełki. Na polu pustka, postanawiam jednak obejść je, aby sprawdzić tropy i zajrzeć na jego drugi koniec, niewidoczny za lekkim pagórkiem, a dotykający zagajnika następnego lasu.\nPo przejściu stu metrów dostrzegam stary trop potężnego dzika - odyńca niewątpliwie, przecinający na ukos pole, a gdy po dalszych dwustu metrach osiągam ów pagórek, na polu pod zagajnikiem widzę ciemne sylwetki. Lornetka w mig je przybliża. No tak, dziki. Trzy duże sztuki, dwie nieco mniejsze i mnóstwo warchlaków. Dorosłe sztuki pracowicie buchtują, wybierając ziarnka kukurydzy, małe właściwie tylko baraszkują, są w ustawicznym ruchu i nie mogę ich policzyć. Wykorzystując parę przydrożnych drzew i krzewów podchodzę bliżej. Teraz już wiem, że dwie z dużych sztuk są na pewno prowadzącymi lochami, że dwie mniejsze to obecne przelatki (chyba zeszłoroczne warchlaki którejś z tych loch), ale czym jest trzecia duża sztuka, trzymająca się stale nieco na uboczu? Pewnie wycinek albo jałowa locha.\nDziki wolno przesuwają się w moją stronę; jestem zaskoczony, gdyż u tej samotnej sztuki dostrzegam nabrzmiałe sutki. A warchlaki wcale do niej nie podchodziły.\nPiętnaście po piątej, a więc już w pełni dnia, dziki bez pośpiechu schodzą do lasu. Wierząc, że następne spotkanie z nimi nie nastręczy mi trudności, dwie zaś mniejsze sztuki kwalifikują się do odstrzału, wracam pełen entuzjazmu na kwaterę. Wieczorem jestem znów w lesie (ciągle nie mam jeszcze zezwolenia na odstrzał, choć miało przyjść na tutejszą pocztę ekspresem), więc i tym razem dryling został na kwaterze. W sosnowym starodrzewiu z podszytem jest spora wyspa brzeziny stykająca się z polem, mocno i świeżo pobuchtowana przez dziki. Wybierając dogodne dla obserwacji i odpowiednio do wiatru usytuowane miejsce, czekam aż do zupełnych ciemności. Wyszedł tylko młody rogacz.\nRano idę w to samo miejsce. Zatrzymują mnie ciemne plamy wśród zbóż. Dwie duże sztuki, cztery mniejsze i znów mnóstwo warchlaków.\nDziki wolno posuwają się równolegle do linii, ja podążam za nimi, stale obserwując je przez lornetkę. Dwie duże sztuki to prowadzące lochy, cztery mniejsze to przelatki, trzymające się z matką i młodszym rodzeństwem, a więc mógłbym je strzelać, gdybym miał zezwolenie w kieszeni. Pocieszam się jednak, że może jest już na poczcie, a dziki - i te wczorajsze, i te dzisiejsze - są przecież murowane.\nI właśnie pod zagajnikiem, w który weszły wczorajsze dziki, zasiadam wieczorem, nadal bez zezwolenia i broni, jako że to niedziela i poczta nie była czynna.\nSiedziałem długo. Dobrze już szarzało, gdy za plecami usłyszałem chrząknięcie dzika. Powoli zbliżała się locha z warchlakami; słyszałem ich cienkie głosiki. Ale mimo że wiatr miałem dobry, przezorna matka coś podejrzewała i wycofała się cicho.\nW parę minut później o kilkadziesiąt kroków ode mnie wynurzyły się z zagajnika trzy sylwetki. Rozpoznałem przez lornetkę dwie większe stuki, jedną mniejszą i warchlaki. Kiedy sobie w myślach teoretyzuję, czy i co bym teraz strzelał, dziki szybkim kłusem przecinają pole i nikną w zagajniku: za nimi galopuje sarna. Nie wiem, co mogło je spłoszyć.\nRanek był trochę dżdżysty i zamglony. Wychylam się zza rogu zagajnika, przecinając po drodze świeży trop dużego dzika,\npodobny do widzianego za pierwszym razem. Duża sztuka na polu. Jest to niewątpliwie właściciel napotkanych tropów. Obserwuję go dłuższy czas, jak pracowicie wyjada kukurydziane ziarno. Naraz dzik nastroszył się, znieruchomiał na chwilę i szybkim truchtem ruszył przez pole w kierunku załamania zagajnika.\nW drodze powrotnej obserwuję ciekawą zabawę, a może zaloty. Dwa duże dzięcioły siedzą pionowo po przeciwległych stronach pnia topoli, wychylają się do siebie jakby mówiąc "a kuku" i znów wracają do pierwotnej pozycji.\nZezwolenie wreszcie nadeszło, lecz na sąsiedni obwód, co zmusiło mnie do długich marszów i przeznaczenia dwóch dni na poznanie nowego terenu.\nPozostałem wierny kukurydzy i oto wieczorem, gdy księżyc wyszedł już zza lasu, podszedłem do kukurydzianego pola, mocno z buchtowanego, jak uprzednio stwierdziłem, przez dziki. Są! I tu podziwiam mądrość dzików. Żerują pod lasem na tej części pola, którą pokrywa cień drzew. Czasem jakaś sztuka wychyli się na oświetloną przestrzeń, lecz wkrótce znów jest w cieniu. A z odgłosów wnioskuję, że dzików jest sporo i że niewątpliwie są tu również warchlaki. Postanawiam czekać, aż księżyc wzniesie się wyżej, skracając cień, z którego wreszcie wyjdą dziki. Na próżno, gdyż zwierzęta zniknęły nagle bezgłośnie. Chyba i tym razem wiatr jakoś zakręcił.\nTej nocy nie zmrużyłem oka. Było już po północy, gdy wychyliłem się na pole niedawno wzeszłego łubinu, najmniej spodziewając się tam dzików. Po prostu szedłem tędy w kierunku zaobserwowanych buchtowisk. A na łubinie dwie ciemne sztuki. W szkłach lornetki widzę koło jednej z nich warchlaki, druga jest ciągle jakieś 30-40 kroków obok; warchlaki do niej nie podchodzą. Waham się. Dzień odjazdu zbliża się i zainwestowane trudy dobrze by było już zdyskontować, ale warchlaków jest kilkanaście - za dużo jak na jedną, niewielką matkę. Cień wątpliwości zatrzymuje broń na ramieniu.\nW lesie zbliżające się trzaskanie. Następne dziki? A więc może... O jakieś 30 kroków ode mnie, przywartego do telefonicznego słupa, śmiało wychodzi z lasu chmara jeleni. Najpierw łanie, potem młode byki w scypule i całe towarzystwo najspokojniej zaczyna żerować na łubinie, w sąsiedztwie dzików. Aczkolwiek i jedna, i druga zwierzyna nie dla mnie, coś nie pozwala mi się ruszyć, by jej nie spłoszyć. Stoję tak z pół godziny i gdy jelenie pociągnęły głębiej w pole, jak najostrożniej wycofuję się. Fuknięcie lochy, za chwilę tupot jeleni i jakby kurtyna zapadła...\nNiebo zaczyna już blednąc na wschodzie, księżyc zaszedł, gdy od strony lasu podchodzę do kukurydzianego pola, na którym wieczorem widziałem dziki. Daleko - kilkanaście jednakowych sylwetek. Dziki? A może jelenie, bo sztuki są na styku pola i łąki? Chyba jelenie. Ostrożnie podchodzę przy ścianie lasu, aby się upewnić. Ależ to dziki! Stoję za drzewem i obserwuję. Dwanaście jednakowych sztuk, przelatków.\nPonieważ dziki, jak to w dzień stwierdziłem, wychodziły z lasu od tej strony, gdzie teraz jestem, postanawiam czekać, gdyż na razie trochę za daleko i za ciemno. Stoję tak parę minut, gdy wtem szarża! Dziki, uformowane w wachlarzyk, pędzą galopem wprost na mnie i nikną w lesie. O celowaniu przez lunetę nie mogło być mowy. A to ci pech! Coś je spłoszyło.\nZrezygnowany, wracam na kwaterę i zasypiam kamiennym snem.\nJózio towarzysz łowów, tarmosi mnie za ramię, budząc do szukania rogacza, który zrobił rakietę i dał farbę. Leśniczy, pies i my, najpierw jedziemy, a potem idziemy.\n- Gdzie farba? - pyta leśniczy.\nOkazuje się, że na kamiennym sześcianie, zdobiącym wierzchołek kopca granicznego, między chłopską łąką a państwowym lasem. Rzeczywiście, pięć czy sześć krągławych plam wiśniowego koloru. Leśniczy pociągnął palcem po farbie. Pomyślałem: po co - w parę godzin musi być już zaschnięta!\n- To farba, ale... olejna - wyrokuje leśniczy. Wybuchamy śmiechem. Rzeczywiście, olejna. Już mi tylko został wieczór i ranek.\nSłońce jeszcze wysoko, gdy idę leśną drogą w kierunku pól. Cicho, ciepło, bezwietrznie. Kątem lewego oka dostrzegam na linii dzika. Ręce mimo Woli łapią za dryling. Ale... Po pierwsze, co to jest, a po drugie - mnie wolno tylko na polach. A dzik wciąż stoi, tyle że trawy zasłaniają spód brzucha i nie widać ewentualnych oznak macierzyństwa.\n"To już moje ósme spotkanie z dzikami" - konstatuję, ruszając dalej.\nI wreszcie rano. Samotna sztuka na przypolnej łące. Gdy spoglądam przez lornetkę, zza jałowca wychodzi druga i warchlaki. Chyba te dwie sztuki z łubinu, bo to w tej stronie, i znów warchlaki koło jednej, a druga na uboczu. Lecz lornetka nie kłamie - karmiąca matka. O, jakże łatwo o pomyłkę w tym maju i ile trzeba mieć zimnej krwi! Warto to zanotować, by nie żałować poniewczasie.\nKilkunastoma sarnami na tejże łące żegna mnie Złoty Potok, mam nadzieję, że na na krótko.\nStanowczo nie miałem tym razem szczęścia do dzików.\nTak szczęścia, bo w dwa tygodnie później w innym łowisku, na drugim krańcu kraju, maszerującemu szosą przez las na łąki, gdzie miałem nadzieję spotkać rogacza, przecięły drogę już w pełnym rannym świetle trzy przelatki. Trzeciego zdążyłem skutecznie złapać w lunetę.\nGwarno i wesoło było tego września w nadleśnictwie Złoty Potok. W potężnej willi nad pięknym jeziorem zebrali się myśliwi dewizowi, trzej Austriacy i dwaj Belgowie, ich piloci orbisowscy, nadleśniczy z żoną, ich dwaj dorośli synowie oraz adiunkt w spódnicy.\nZ nadleśnictwa tego wywiozłem wiele wspomień myśliwskich, a gdy dostanie odstrzału byka jelenia na rykowisku stało się prawie niemożliwe, nadleśniczy, z którym się zaprzyjaźniłem, namówił mnie, bym wziął w "Orbisie" pilotowanie grupy austriackiej. Tak się też i stało. Bym się nie nudził, szef nadleśnictwa załatwił mi odstrzał dzika i łani na nierykowiskowej części łowiska.\nDuszą całego towarzystwa był Franz O., starszy, grubawy pan, wesoły, jowialny i dowcipny. Nie stronił od kielicha i przypominał mi trochę Zagłobę. W Złotym Potoku strzelił wówczas dwudziestego piątego byka. Jubileusz ten obchodziliśmy hucznie, a finałem było wychylenie duszkiem przez jubilata półlitrowego chyba pucharu, zawierającego mieszaninę wszystkich dostępnych alkoholi.\nPodprowadzającymi myśliwych dewizowych byli leśniczowie, jedynie Franza zabierała już od lat do kniei panna adiunkt. Na któreś z popołudniowych wyjść nie mógł z ważnych przyczyn stawić się leśniczy i nadleśniczy za poradą panny adiunkt powierzył funkcję podprowadzającej jej młodszej koleżance, pannie Teresce, studentce drugiego roku leśnictwa, która na parę dni zawitała do Złotego Potoku.\nZgodnie z dyrektywą nadleśniczego, wysoki i chudy Austriak i panna Tereska mieli iść w kierunku, gdzie nigdy byki nie ryczały, lecz gdzie było poletko z amboną. Droga tam była prosta i to chyba zaważyło na decyzji nadleśniczego, obawiającego się zabłądzenie nie znającej łowiska podprowadzającej. Dla mnie było oczywiste, że miał to być tylko spacer dla wypełnienia gościowi popołudnia.\nSam poszedłem dość daleko na skraj lasu, przed którym widniała kukurydza. Liczyłem oczywiście na dzika. Wróciłem chyba ostatni. Towarzystwo siedziało przy stole, na którym nie brakowało butelek. Nastrój był niecodziennie ożywiony. Okazało się, że podopieczny panny Tereski strzelił byka, którego wieniec wszyscy wstępnie oceniali na brązowy medal, co w Zielonogórskiem było już wiele.\nPanna Tereska w stanie podniecenia, utrwalonego może kieliszkiem szampana, opowiadała piąte przez dziesiąte całe wydarzenie. Jako nowo przybyły siadłem niedaleko niej i poprosiłem, by opowiedziała mi od początku całość, na co chętnie przystała.\n- Szliśmy prosto chyba z kilometr i doszliśmy do poletka, gdy słońce było jeszcze dość wysoko. Oboje dostrzegliśmy na środku poletka leżącego byka. Cichutko weszliśmy na ambonę, a byk leżał dalej. Austriak spojrzał na mnie pytająco. Nie miałam pojęcia, czy to byk odstrzałowy, ale kiwnęłam twierdząco głową. Myśliwy złożył się i strzelił. Byk został na miejscu.\n- To może on był zepsuty? - spytałem.\nPolscy słuchacze wy buchnęli śmiechem, a dziewczę obraziło się śmiertelnie.\nDrugiego dnia znalazłem okazję zapytać ewentualnego zdobywcę brązowego medalu, czy bardzo się natrudził przy patroszeniu, skoro nie miał podprowadzającego, lecz podprowadzającą.\n- Wcale nie - odrzekł. - Ja tylko trzymałem, a ona wzięła ode mnie nóż i byka sprawnie wypatroszyła. To bardzo dzielna i ładna młoda dziewczyna.\nPrzykro mi się zrobiło z powodu mego wczorajszego żartu. By załagodzić sprawę, musiałem Teresce wręczyć bukiet róż, po który jeździłem aż do powiatowego miasta. Gdy już się rozchmurzyła, opowiedziała mi, że jej ojciec jest myśliwym, ona mu nieraz w kniei towarzyszyła i widziała, jak jej rodzic patroszy jelenie i dziki.\nSpytacie, drodzy czytelnicy, co to był za dziwny jeleń, który się nie spłoszył i w biały dzień leżał jak tarcza na poletku. Niechybnie normalny jeleń by się tak nie zachował, lecz żadnych dociekań ze względów dyplomatycznych - nie psuć radości gościowi - nie wszczynano.


Popioły – opracowanie, interpretacja, bohaterowie - streszczenie, opracowanie na wypracowania.pl\nPopioły – opracowanie, interpretacja, bohaterowie\nStefan Żeromski zaczął pisanie „Popiołów” w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku. Celem autora było zarysowanie losów społeczeństwa polskiego w czasach porozbiorowych, aż do końca wojen napoleońskich. Wzorem stała się dlań „Wojna i pokój” Lwa Tołstoja – powieść również opowiadająca o epoce napoleońskiej, która bardziej niż na pojedynczych postaciach, skupiała się na przedstawieniu panoramy okresu.\nPisanie nie szło Żeromskiemu łatwo, a rękopis dzieła był dwukrotnie konfiskowany przez carską policję. Wreszcie utwór został opublikowany w 1902 roku, na łamach prasy (jak większość ówczesnych powieści, ukazujących się najpierw w gazetach, a dopiero później w postaci książki). Całość „Popiołów” liczy trzy tomy.\nPowieść rozpoczyna się w roku 1797 i kończy w 1812 roku, wraz z inwazją Napoleona na Rosję (tak zwana II wojna polska).\nBohaterem głównym jest Rafał Olbromski, szlachecki syn uczący się w Sandomierzu. Zostaje jednak usunięty za szkoły, a wkrótce również z własnego domu. Studiuje w Krakowie, ale przetraca wszystkie pieniądze. Książę Gintułt mianuje go swoim sekretarzem, ale w czasie górskiej wyprawy Olbromski jest pomyłkowo wzięty za rozbójnika i aresztowany. Obwinia się o śmierć ukochanej Heleny, która popełniła samobójstwo po tym, jak została zgwałcona przez zbójców. Po wyjściu z więzienia Rafał dołącza wraz z przyjacielem Krzysztofem do armii napoleońskiej i bierze udział w wielu kampaniach. Rafał Olbromski to utracjusz, uwielbiający zabawę i światowe życie. Jest człowiekiem bardzo honorowym i ceniącym własną godność, nie pozwala się uderzyć służącemu nauczyciela i z tego powodu zostaje wyrzucony ze szkoły. Rafał lubi romanse i w ciągu akcji powieści wiąże się najpierw z Heleną, później zaś wyznaje zakochuje się w siostrze księcia Gintułta, Elżbiecie. Rafał, mimo wad, jest jednak dobrym patriotą.\nKsiąże Gintułt to opiekun Rafała. Potężny magnat jest też gorącym patriotą. Walczy w legionach Dąbrowskiego, udziela się w konspiracjach niepodległościowych. Należy do masonerii i marzy o rozwoju ludzkości – swoje poglądy na świat zamierza zawrzeć w książce o zakonie templariuszy.\nPrzyjacielem Rafała z lat szkolnych jest Krzysztof Cedra. Kiedy Olbromski popada w rozpacz z powodu Heleny, Krzysztof bierze go pod swoje skrzydła. Razem trafią do armii napoleońskiej i biorą udział w licznych kampaniach.\nPowieść Żeromskiego oferuje bardzo realistyczny obraz wojen napoleońskich. Przedstawione zostają zbrodnie na ludności cywilnej – rangi symbolu nabiera scena z jednym z bohaterów, przyglądającym się ciału martwej zakonnicy.\n„Popioły” były dziełem, które zapewniły autorowi olbrzymią popularność. Po latach powieść została przeniesiona na ekrany przez Andrzeja Wajdę. Premiera filmowej wersji opowieści o Olbromskim spowodowała wielką dyskusję w 1965 roku. Publicyści i historycy wykorzystali obecność filmu w kinach, by jeszcze raz podjąć spór o wojny napoleoński i sens powstań narodowych. Wajda zmienił nieco zakończenie dzieła – o ile powieść kończy się inwazją Napoleona na Rosję, to film przedstawia również pokonane wojska cesarza, wycofujące się spod Moskwy.


Leczyć Katar - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » leczyć katar\nArtykuły na temat: leczyć katar\nGdy katar nie mija\nPorzekadło mówi, że leczony trwa tydzień, a nieleczony siedem dni. Co jednak zrobić, kiedy katar nie przechodzi? Nie ignoruj go, może być groźny!\nNa złagodzenie kataru\n...okolice nosa podczas kataru oraz bólu zatok. Pół szklanki świeżych lub suszonych owoców jałowca wsyp do niedużej szklanej butelki i zalej 100-150 ml gorącego oleju roślinnego. Odstaw w ciemne miejsce na...\nOsiem naturalnych sposobów na katar sienny\nAlergia na pyłki roślin i drzew nazywana również katarem siennym dotyczy coraz większej grupy zarówno dzieci jak i dorosłych. Nawet jeśli nie jesteś alergikiem, nie ma pewności, że nie zostaniesz nim tego lata. Katar sienny pojawia się nawet u starszych osób, które nigdy wcześniej nie zauważyły u siebie podobnych objawów. Na rynku dostępnych jest wiele preparatów łagodzących objawy alergii, jej...\n..., a ustępują popołudniu. Mogą nasilać się wraz z poruszaniem głową, szczególnie podczas schylania się. Dodatkowo pojawiają się objawy stanu zapalnego - katar i gorączka. Czy akupunktura jest skuteczna...\n...katar, ważne jest też odpowiednie nawodnienie organizmu. Płyny rozrzedzają wydzielinę, więc łatwiej jest oczyścić nos. Zobacz także:\n...jak ból głowy, katar, zatkane zatoki czy ból gardła" - mówi profesor Helen Stokes-Lampard z Royal College of General Practitioners w rozmowie z "The Independent". Po kilku dniach może pojawić się kaszel(...) profesor Stokes-Lampard. Podobnie jak w przypadku przeziębienia, grypę często można leczyć w domu, odpoczywając i przyjmując dostępne bez recepty leki obniżające temperaturę. Lekarze nie zalecają...\n...brzdąc ma problem z przerośniętym trzecim migdałem? Zazwyczaj świadczą o tym: ● Przedłużający się katar (jego przyczyną jest zaburzenie wentylacji zatok obocznych nosa i zaleganie w nich wydzieliny(...)? Chrapanie może, choć wcale nie musi być spowodowane przerostem migdałka gardłowego. Innymi jego powodami są też krzywa przegroda nosowa i przewlekły katar. W jaki sposób usuwa się trzeci migdał...\nZdjęcia na temat: leczyć katar\nWideo na temat: leczyć katar\nKatar to potoczna nazwa nieżytu błony śluzowej nosa - powiedziała w programie "Studio Active" internistka Beata Neska. Jakie mogą być przyczyny kataru? Jak się go leczy? (Studio Active / TVN Meteo Active//x-news)\nDyskusje na temat: leczyć katar\nNam bardzo pomogły inhalacje plus żelowy oxalin na katar, który szybko zatrzymał chorobę.Do tego probiotyk acidolac, wspierający odporność organizmu i witamina c.\nCo do leczenia sterydami to nie mam zdania. Zamiast internetowych porad wolę leczyć się u sprawdzonego dermatologa. Polecam klinikę na Koszykowej i związanych z nią lekarzy. Nie trzeba na wizyty(...) kliniczny, jak i nauczyciel akademicki. Łuszczyca to nie katar. To coś co będzie nam towarzyszyć przez całe nasze życie, a eksperymentowanie z różnymi terapiami internetowymi może jedynie spowodować\nRe: Jak leczyć katar\nJak zdrowo jesz to wtedy układ immunolog. dobrze pracuje - alergie to stany zapalne z powodu wadliwego ukł. odpornościowego - większość ludzi nie będzie miała kataru jak zastosuje dietę - trzeba wykluczyć z diety zero mleka, nabiału, glutenu, cukru rafinowanego i słodyczy, mało mięsa dobrej jakości zero gotowych szynek, kiełbasy itd. minimalizacja chemii ozacza że nie kupujemy gotowego\nfaktycznie nie ma nic gorszego niż katar. Niestety tak to już z nim jest, że leczony czy nieleczony trwa tydzień... myślę, że ukojenie może ci przynieść właśnie krople do nosa. I jestem podobnego zdania co mój poprzednik, że dobrze jest zapobiegać niż leczyć dlatego warto jest brać suplementy diety wzmacniające odporność, jak na przykład wymieniana juz immulina... ja ją stosuję do dłuższego czau\nw d...... i to głeboko to co powiedziała każdy wie nie trzeba byc internistą lekarzem\nJak rozpoznać i leczyć alergie?\nWłasnie, cały czas mam katar, łzawia mi oczy nie wiem czy to alergia na jakies pyłki czy moze zwykłe przeziebienie?? Jak moge to rozpoznać?\nNo i gdzie artykuł. Filmy sobie wsadźcie w d...\nGdy jesteś chory – leczysz się sam czy idziesz do lekarza?\n. Wolę kupować w aptece środki na bazie ziół i witaminy, ale nie zawsze to pomaga. Gdy widzę, że w ciągu 2 dni nie przechodzi katar bądź przeziębienie to wówczas idę do lekarza, ale proszę żeby antybiotyku mi nie dawał gdy to nie jest konieczne. A Wy chodzicie do lekarza czy wolicie leczyć się na własną rękę? Czy lekarze rzeczywiście zawsze muszą nam zapisywać antybiotyki?\nRe: Grypa i przeziębienie - jak je odróżnić i leczyć?\ni badania, co wyszło Hashimoto już w takim stadium że tarczyca cała zwapniała. Niedoczynność. Teraz też mam taką doktor, wie co to katar i kaszel, ale wypisuje skierowania szybko, nie wróży i to jest ok\nchanel oprawki okularów\nbuty na lato do wszystkiego\nfryzury gładkie krótkie\nantybiotyk i piwo\nbóle w podbrzuszu i pochwy\nco to jest hematologia\ndźwięki w głowie\nniedobór witamin u dziecka\nmoda lata 60 dziewczyny\nbadanie na wykrycie raka\nbakterie w moczu podwyższone\nbóle czynnościowe brzucha\nco na suche gardło\nkaszel z krtani\nleki na c\nplt co to za wynik


Dziennik cwaniaczka. Jak po lodzie - Jeff Kinney - Książka | Gandalf.com.pl\nDziennik cwaniaczka. Jak po lodzie (miękka)\nDziennik cwaniaczka. Jak po lodzie, Część 13 - opis produktu:\nJeff Kinney jest twórcą internetowych gier komputerowych oraz serii książek `Dziennik cwaniaczka`, numeru jeden na liście bestsellerów `New York Timesa`. W 2009 roku czasopismo `Time` umieściło go wśród Stu Najbardziej Wpływowych Ludzi Świata. Jeff stworzył też poptropica.com, jeden z Pięćdziesięciu Najlepszych Portali Internetowych według `Time`. Dzieciństwo spędził w Waszyngtonie. Obecnie mieszka na południu Massachusetts z żoną i dwoma synami.\nDziennik Cwaniaczka. Przykra prawda 20.13 zł\nKsiążka Dziennik cwaniaczka. Jak po lodzie Część 13, pochodzi z wydawnictwa Nasza Księgarnia. Autorem książki jest Jeff Kinney. Należy do gatunków: dla dzieci i młodzieży, literatura dziecięca, literatura młodzieżowa. Książka Dziennik cwaniaczka. Jak po lodzie liczy 224 stron. Jej wymiary to 140x200. Oprawa jest miękka. Dziennik cwaniaczka. Jak po lodzie jest częścią serii Dziennik cwaniaczka.\nRECENZJE - Książka - Dziennik cwaniaczka. Jak po lodzie, Część 13\nZima jak co roku przychodzi po jesieni. Ale żeby aż taka?! Szkoła zostaje zamknięta do odwołania z powodu śnieżyc. A kiedy nie ma szkoły, a jest śnieg to można urządzić bitwy na śnieżki. Okolice domu Grega stają się polem bitewnym. A śniegowa woja jest prowadzona jak prawdziwa wojna. Zawiązują się sojusze, trzeba walczyć o wpływy, a co najważniejsze uważać na szpiegów i spiski. Kolejna część przygód Grega przynosi wiele uśmiechu na twarzy czytelników. Podobnie jak w poprzednich częściach całość opatrzona jest rysunkami w formie komiksowej.\nTytuł pożyczyłem z półki syna i przeczytałem w parę chwil.\nbrak oceny 3-01-2019 10:03\nCwaniaczek jak zawsze, genialny!\nbrak oceny 31-12-2018 13:52\nSerdecznie do lektury, na pewno chwile z nią spędzone, niezależnie od wieku czytelnika wzruszą i rozbawią. Polecam.\nbrak oceny 9-12-2018 22:04\nMamy wszystkie czesci i kazda jest warta polecenia. Tom 13- Jak po lodzie tez nas nie zawiodl. Moja corka czytajac smieje sie w glos i kazda czesc zajmuje Jej tylko 3-4 dni, wiec to chyba najlepsza rekomendacja.\nbrak oceny 7-12-2018 14:48\nJedna z lepszych serii dostępnych obecnie na rynku wydawniczym, która ma niesamowitą właściwość zachęcania dzieci do czytania, tak jak niegdyś robił to "Mikołajek". Ta część cyklu to kolejna porcja zwykłych-niezwykłych przygód Grega (typowe wydarzenia w życiu okraszone niekonwencjonalnymi acz mądrymi przemyśleniami bohatera). Jeśli Twoje dziecko stroni od czytania, podaruj mu Dziennik Cwaniaczka.\nbrak oceny 6-12-2018 22:00\nSwietna seria, mamy cala kolekcje. Ciekawe przygody, humor i zabawa- to powoduje, ze moj syn pochlania kazda czesc:)\nbrak oceny 1-12-2018 07:33\nW poprzednim tomie ?Dziennika Cwaniaczka? mieliśmy Święta, ale bez zimy, bo rodzina głównego bohatera postanowiła wybrać się w cieplejsze rejony na ten czas. Teraz, by nie żałować swoim czytelnikom śnieżnego szaleństwa, Jeff Kinney serwuje nam część skupioną na właśnie na nim. Będzie więc biało, będzie zabawnie i nastrojowo. I jak zwykle na znakomitym poziomie, który dobrej rozrywki dostarczy nie tylko dzieciom.\nWkrótce jednak zima zaskakuje drogowców, nadciąga mróz, zaczyna sypać biały puch? Śnieżyca sprawia, że szkoła zostaje zamknięta, a sąsiedztwo Grega zmienia się w miejsce regularnej bitwa na śnieżki. A przecież mieszkańcu Surrey Street od zawsze są w stanie wojny trwającej między górniakami a dolniakami. Teraz jednak nadchodzi prawdziwy sprawdzian ich mobilizacji i zdolności bojowych. A hasło białe szaleństwo nabiera zupełnie nowego znaczenia?\nTo już trzynasty tom ?Dziennika Cwaniaczka? i jeśli ilość wydanych części świadczy o popularności serii ? a bezwzględnie świadczy ? to zdecydowanie coś musi w niej być. I chyba nie muszę Was przekonywać, że ta rzeczywiście ma w sobie to coś, bo jeśli czytaliście choć jedną z poprzednich książek, sami doskonale o tym wiecie. Co z tymi, którzy Grega, jego rodziny i przyjaciół jeszcze nie spotkali? Ta grupa musi wiedzieć jedno ? jeśli lubi dobre, zabawne i niegłupie lektury dla całej rodziny, przy których doskonale bawić się będą zarówno dzieci, nastolatkowie, ich rodzice, jak i dziadkowie, ?Cwaniaczek? jest dla nich.\nWszystko to jest przy tym lekko, prosto, ale naprawdę świetnie napisane, tak, że nawet dorośli nie poczują się zawiedzenie poziomem książek, a także bardzo ładnie zilustrowane. Owszem, rysunki są proste i dość sterylne w swoim wykonaniu, ale dobrze pasują do samej treści i świetnie ją uzupełniają. Bo ?Cwaniaczek? to udane połączenie powieści i komiksu, które potem z dobrym skutkiem powieli nasi rodacy w świetnym ?Hej, Jędrek!?.\nReasumując, warto ?Cwaniaczka? poznać. Kto lubi książki w stylu ?Mikołajka?, będzie zachwycony ? tak samo, jak wszystkie dzieci lubiące czytać. A skoro o ?Mikołajku? mowa, opowieści o Gregu to bodajże najlepsze obok niego dzieła w swojej kategorii, a to wielkie osiągnięcie. Dlatego polecam gorąco i czekam na kolejny, zapowiedziany już tom.\nbrak oceny 4-11-2018 09:26\nta książka jest super przeczytalem juz 5 czesci\n-31% Dziennik cwaniaczka. Jak po lodzie książka


Jak zahamować wywóz leków: komisja znowu będzie debatować - PRAWO\nJak zahamować wywóz leków: komisja znowu będzie debatować\nAutor: LJ/rynekaptek.pl 17-02-2015, 07:58\nWe wtorek (17 lutego) posłowie będą kontynuować debatę nad poselskim projektem nowelizacji ustawy Prawo farmaceutyczne.\nTo już kolejne posiedzenie sejmowej podkomisji zdrowia, która ma przygotować rozwiązanie zapobiegające wywozowi leków z Polski.\nOd kilkudziesięciu miesięcy farmaceuci informują o brakach leków na rynku i niemożnością zamówienia ich w hurtowniach. Powodem braków jest wywóz produktów przez nieuczciwych przedsiębiorców, którzy zarabiają na różnicy cen leków w Polsce i za granicą.\nW grudniu 2014 roku Sejm przyjął nowelizację ustawy PF, tzw. fałszywkową. Poza określeniem zasad zapobiegania wprowadzania sfałszowanych leków do legalnego obrotu, przegłosowano także przepisy, które mają utrudnić wywóz leków za granicę. Wprowadzono m.in. wyraźny zakaz sprzedaży produktów leczniczych przez aptekę ogólnodostępną lub punkt apteczny do hurtowni farmaceutycznej, innej apteki lub innego punktu aptecznego. Ma to zapobiec uczestniczeniu aptek w tzw. odwróconym łańcuchu dystrybucji. Proceder polega na niezgodnej z prawem odsprzedaży leków z aptek do hurtowni.


Rochdale AFC Millwall wyniki na żywo - SofaScore.com\nRochdale AFC Millwall Wyniki na żywo\nRochdale AFC Millwall wyniki na żywo (oraz wideo transmisja na żywo online*) zaczyna się 21.3.2017. at 19:45 czasu UTC na stadionie Crown Oil Arena, Rochdale, England w League One - England. Na SofaScore wyniki na żywo możesz znaleźć wszystkie poprzednie mecze Rochdale AFC przeciwko Millwall. Odnośniki do Rochdale AFC w Millwall skrótów wideo możesz znaleźć w zakładce Media jak tylko zostaną udostępnione na serwisach typu Youtube lub Dailymotion. Nie ponosimy odpowiedzialności za udostępniane materiały, wszelkie kwestie związane z prawami autorskimi prosimy kierować do właścicieli filmów.\nMożesz obejrzeć Rochdale AFC - Millwall transmisje na żywo, jeśli jesteś zarejestrowanym użytkownikiem bet365, wiodącego bukmachera online udostępniającego transmisje ponad 70 000 wydarzeń sportowych na żywo przez cały rok. Jeśli mecz jest transmitowany w bet365, możesz obejrzeć piłka nożna mecz Rochdale AFC - Millwall na swoim urządzeniu iPhone, iPad, Android oraz Windows Phone. Łatwo znajdziesz także powtórki oraz wiadomości z najpopularniejszych lig na świecie. Aktualne kursy bet365 możesz podejrzeć na SofaScore w sekcji piłka nożna wyniki na żywo. Nie podajemy tutaj transmisji TV. Jeśli chcesz obejrzeć ten mecz w TV, prawdopodobnie znajdziesz tranmisję w najlpopularniejszych kanałach sportowych jak Canal+, nSport, Polsat Sport, Eleven, TVP Sport.\nNAZWA: Rochdale AFC - Millwall\nMIEJSCE: Crown Oil Arena, Rochdale , England\nWyniki na żywo SofaScore dostępne są w App Store, Google Play i Windows Store. Możesz nas znaleźć w sklepach z aplikacjami w każdej wersji językowej pod nazwą "SofaScore". Zainstaluj aplikację SofaScore i śledź Rochdale AFC Millwall na żywo na swoim telefonie!\n*WAŻNA WIADOMOŚĆ - Sofascore.com we współpracy z bet365 oferuje ponad 70.000 transmisji na żywo rocznie. Prosimy jednak zwrócić uwagę na to,że prawa do transmitowania wydarzeń sportowych są własnością innych podmiotów w różnych krajach, dlatego w zależności od miejsca, w którym przebywasz niektóre transmisje mogą być nie dostępne. Zachęcamy do wcześniejszego dołączenia do bet365 aby móc obejrzeć Rochdale AFCMillwall ub każde inne wydarzenie przez kanał serwisu bet365. Zalecamy również sprawdzenie poprzez bet365 czy w miejscu, w którym przebywasz możliwe będzie oglądanie na żywo transmisji z wybranego wydarzenia. Dowiedz się więcej kontaktując się z bet365 tutaj telefonicznie, listownie, email'owo lub poprzez chat.


Zajrzyj do "Baru Pod Zdechłym Psem" - RMF24.pl\nZajrzyj do "Baru Pod Zdechłym Psem"\nWtorek, 7 stycznia 2014 (15:59)\nWieczorem w Teatrze Kamienica w Warszawie odbędzie się premiera spektaklu "Bar Pod Zdechłym Psem". Według pomysłu nieżyjącego, wybitnego aktora - Krzysztofa Kolbergera. Dziś mijają trzy lata od śmierci artysty.\n"Bar Pod Zdechłym Psem" to poetycki spektakl oparty na twórczości Władysława Broniewskiego. Scenariusz sztuki napisał Krzysztof Kolberger, którego marzeniem i jednym z ostatnich planów było wystawienie przedstawienia na deskach Kamienicy. Muzykę specjalnie na potrzeby spektaklu skomponował Włodzimierz Nahorny, na scenie wystąpią: Dariusz Bereski (aktor i poeta) oraz muzycy: Stefan Gąsieniec (fortepian) i Konrad Kubicki (kontrabas).\n"Bar Pod Zdechłym Psem" jest opowieścią o walce z nałogami, które zostają pokonane dzięki prawdziwej miłości. Spektakl należy do rzadko spotykanej dziś formy, w której fabuła opowiadana jest przez wiersze i muzykę. Reżyseruje Emilian Kamiński. Krzysztof wielokrotnie mówił mi o tym, że chciałby w moim teatrze zrobić spektakl z poezją Broniewskiego, którego uwielbiał. I chciał, żeby w nim była muzyka Włodka Nahornego - mówi w RMF FM reżyser. Mam wrażenie, że przez ten spektakl pamięć o wielkim polskim aktorze Krzysztofie Kolbergerze będzie podtrzymywana - dodaje Kamiński. W spektaklu wykorzystano wiersze i fragmenty pamiętników Władysława Broniewskiego oraz wiersze Dariusza Bereskiego.\nKrzysztof Kolberger polski aktor i reżyser teatralny zmarł 7 stycznia 2011 w Warszawie. Zagrał m.in. w "Kontrakcie" Krzysztofa Zanussiego, "Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny" Janusza Majewskiego czy "Panu Tadeuszu" Andrzeja Wajdy (jako Adam Mickiewicz). Występował na deskach m.in. Teatru Narodowego, Współczesnego i Ateneum. Wykreował także wiele ważnych ról w spektaklach Teatru Telewizji. Reżyserował m.in. "Krakowiaków i górali" Wojciecha Bogusławskiego, "Nędzę uszczęśliwioną" Macieja Kamieńskiego i "Żołnierza króla Madagaskaru" Stanisława Dobrzańskiego. Był wybitnym interpretatorem poezji - m.in. Czesława Miłosza, Cypriana Kamila Norwida, Juliusza Słowackiego, Adama Mickiewicza i Karola Wojtyły.\nTagi:Teatr Kamienica, spektakl


Blizzard ujawnia najpopularniejsze tryby w Warsztacie na czerwiec 2019!\nStrona główna » News » Blizzard ujawnia najpopularniejsze tryby w Warsztacie na czerwiec 2019!\nBlizzard podzielił się informacją o najpopularniejszych trybach warsztatowych w tym miesiącu.\nWarsztat przyniósł do Overwatch bardzo duże odświeżenie. Powstało tak dużo przeróżnych narzędzi i trybów, że bardzo trudno je wszystkie śledzić.\nZ pomocą przychodzi Blizzard, który opublikował listę najpopularniejszych trybów, jakie wybierali gracze w ostatnim miesiącu.\nNajpopularniejsze tryby z warsztatu\nPoniżej zestawienie 10 najpopularniejszych trybów ostatniego miesiąca – Czerwiec 2019.\nOverFighter – Z5XK2\n源氏练刀 (Genji Sword)\n혈압마라톤 (Blood pressure marathon)\nSuper Smash Bros – V24YG\nParkour – TC88S\nUNO – WMVZC\n表白房 (White room)\nGenji Heaven – BE8VH\nKody trybów EU\nPewnie zauważyliście, że przy niektórych trybach brakuje kodów. Blizzard z jakiegoś powodu nadal rozdziela Koreę od Europy i nie pokazuje wszystkich koreańskich kodów. Poniżej europejska lista z pełnymi kodami.\nDeveloperzy przy okazji ujawnili, że w sumie gracze stworzyli 290 tysięcy unikalnych kodów. To zasługa w sumie 152 tysięcy osób. Ostatecznie w warsztatowe tryby zagrało 4.64 miliona graczy.\nJa uwielbiam escape tower 🧡🖤 trzeba się trochę wysilić aby dotrzeć do celu 😄\nJa uwielbiam parkour, gdzie kilkoma postaciami trzeba chodzić poza mapą i szukać ukrytych miejsc (wyjścia/celu, które pozwoli Ci przejść na następną postać). Niestety za każdym razem jak tego szukam widzę Hawanę -_-\nSuper, super… Ale co jest nie tak z grą że nagle z dupy wskakuje tobie milion pingu i wywala z gry? Albo podczas grania meczu nagle przerzuca Ciebie na inną mapę z innymi osobami?\nTeż mam 666 pingu, a jak cię przenosi to może coś pisze na chatcie pisemnym\nJa lubię Parkour na King’s Row gdzie szuka się pieniążków ;)\n40 milionów sprzedanych kopii gry, mało kto gra w rankedy ponoć, tylko niecałe 5 milionów graczy pyka w ten cały warsztat, to gdzie te wszystkie casuale? 😏\nJa jetem nerdem na wakacjach, myślę że casuale podobnie są poza domem lub grają w minecraft\nTo ludzie jeszcze wychodzą z piwnic? 😲\nJa wychodzę tylko kiedy muszę c:\n29 czerwca 2019 o 02:14\nPokewatch jest też genialny. Oficjalnie jest to mój ulubiony tryb z warsztatu.\nAle przez to, że pojawił się warsztat, pewna era w overwatchu się skończyła. Kiedyś trzeba było znać glitche, aby wyjść po za mapę, a teraz wystarczy wejść w pierwszy lepszy tryb z press F to tp i można wyjść gdzie się chce. Ahhh, te piękne czasy, gdzie zaraz po wyjściu Paryża jako jedna z niewielu osób znałam solo glitch z Doomfistem na wyjście po za mapę… Aż się łezka w oku kręci.


Suplementacja w sportach walki - Aktywni\n» Suplementacja w sportach walki\nTagi: odżywki w sportach walki, sporty walki, suplementacja w sportach walki Sporty walki\nSporty walki możemy podzielić na takie w których siła statyczna mięśni odgrywa mniejszą rolę, chociażby: karate czy boks w których nie występuje starcie w parterze czy „bezpośrednia" walka, podobnie ma się to np. w Kick boxingu czy tajlandzkiej odmianie boksu Muai Thai.\nW drugim przypadku będziemy mieli sporty walki w których oprócz dużej wytrzymałości oraz wydolności będzie nam niezbędna spora siła połączona z dynamiką. Takie cechy są niezbędne w dyscyplinach typu: MMA, judo czy zapasy. Pamiętajcie jednak że, tutaj duża siła nie oznacza również wielkiej masy mięśniowej która wręcz może przeszkadzać podczas walki.\nW pierwszym przypadku zazwyczaj zawodnicy tych sportów walki nie dysponują dużą masą mięśniową gdyż to w niczym im nie pomaga, drugi przypadek to zawodnicy już o większej muskulaturze ale i tak nigdy w omówionych dyscyplinach nie widzimy fighterów o gabarytach kulturystów.\nJednak i tak u wszystkich zawodników sportów wytrzymałościowo-szybkościowych do których zaliczamy te o których wspomniałem suplementacja wygląda podobnie. Najważniejszym suplementem i składnikiem pokarmowym fighterów są węglowodany. Zawodnik powinien przyjmować je przed i po treningu. W porze przed treningowej najlepiej spożyć węglowodany w większości złożone. Spożyć je należy znacznie wcześniej aniżeli przed samym treningiem. Najlepsza opcją w tym momencie (choć trochę droższą) były by węglowodany typu VITARGO. Po zakończonym treningu w celu uzupełnienia niedoborów energetycznych należy przyjąć węglowodany z przewagą ich prostszej odmiany.\nKolejnym ważnym suplementem fightera jest BCAA - aminokwasy rozgałęzione oraz GLUTAMINA. Produkty te powinny znaleźć się na półce każdego wojownika który do sportu podchodzi profesjonalnie. Suplementy te odgrywają ogromnie ważną rolę w regeneracji organizmu. Proces ten (regeneracja) jest kluczowym czynnikiem w prowadzeniu sportowca pod kątem sportów walki aby mógł on odnosić sukcesy. Dobrym rozwiązaniem jest przyjęcie BCAA przed treningiem ( ok. 30 minut przed) a GLUTAMINE rozmieszać z węglowodanami i spożyć bezpośrednio po zakończonym treningu.\nNastępną grupą suplementów które przysłużą się zawodnikom sportów walki będą produkty podnoszące poziom testosteronu w organizmie. Na rynku w obecnej chwili jest ich sporo o dużej efektywności działania. W zależności od danego producenta suplementy takie najlepiej przyjmować z rana, przed treningiem oraz na noc. Boostery testosteronu bo tak o tych produktach mówimy, mają za zadanie podnieść poziom najważniejszego dla mężczyzny hormonu, poprawić naszą siłę, wytrzymałość. Ważnym aspektem jest aby również zwiększyć „poziom agresji" która w odpowiedniej ilości jest potrzebna na macie i w ringu. W dużym stopniu suplementy te przyczyniają się do polepszenia regeneracji.\nInnym produktem który będzie pomocny przede wszystkim w okresie pracy nad siłą fightera będzie kreatyna. Wiadomo że, dawkowanie w przypadku zawodników sportów walki będzie mniejsze aniżeli u kulturystów czy trójboistów. Tutaj kreatyna ma zwiększać nasz poziom energii, siły a nie powodować duży skok masy ciała i zatrzymywać wodę w organizmie (puchnięcia wodą). W przypadku stosowania kreatyny dawki musimy dostosować do siebie i obserwować aby nie dochodziło do retencji wody (blokowania). Można też wykorzystać jabłczan kreatyny lub najczystszą postać KREALKALYN również pamiętając o dawkowaniu w ilości zmniejszonej.\nW przypadku preparatów białkowych i gainerów korzystamy z nich w zależności na jakim poziomie jest nasza dieta. Jeżeli występują braki kaloryczne to warto się zaopatrzyć w te produkty. Jeżeli jemy nieregularnie i często wypadają nam posiłki spożywanie koktajli węglowodanowo - białkowych pomoże uzupełnić nam braki w diecie.\nNależy poruszyć jeszcze jedną kwestię o której większość fachowców wspomniała by na samym początku. Witaminy!!! Sporty walki należą do dyscyplin w których tracimy dużą ilość minerałów i witamin. Każdy z fighterów powinien zaopatrzyć się w dobry kompleks witaminowy.\nSzczyt formy - trening i suplementacja\nOdżywki - moda czy konieczność\nSuplementacja i dietetyka młodzieży - część 1\nRoy Jones Junior o walce Proksa - Gołowkin\nJuż za kilka godzin, na ring kasyna w Veronie w… więcej\nHenry Armstrong - ringowy wojownik\nDon King skończył 81 lat!\nCunningham w ciężkiej: Rewolucji na pokładzie nie będzie\nKrótka rozmowa z Tomaszem Adamkiem\nZnaczenie sparingu w boksie\nAby uzyskać prawdziwe postępy w boksie, trzeba wy… więcej\nMedyczne aspekty uprawiania boksu\nFrancuskie sporty walki? Tak!


Na Mount Everest zrobił się korek. Jest śmiertelnie niebezpieczny - FocusNauka.pl\nNa Mount Everest zrobił się korek. Jest śmiertelnie niebezpieczny\nTo nie ponury żart. Piękna pogoda na Dachu Świata ściąga na zbocza najwyższej góry świata tłumy śmiałków. W ostatnich dniach aż 10 osób zmarło z powodu zatłoczenia na szlaku.\nalpinista Mount_Everest Mount Everest alpinizm\n< Poprzedni artykuł Te kolaże otwierają oczy. Oto kontrast między konsumpcyjnym Zachodem a ogarniętym wojną Bliskim Wschodem\nNastępny artykuł > Zarabiają więcej niż rodzice i nauczyciele, ale są pełni szacunku dla widzów. Zbadano influencerów\nMuzea pana Messnera


Włamanie do domu w Białej Podlaskiej. 13-letnich złodziei zgubiły papierki po cukierkach | Biała Podlaska Nasze Miasto\nWłamanie do domu w Białej Podlaskiej. 13-letnich złodziei zgubiły papierki po cukierkach\nAgnieszka Ciekot 10 października 2013, 12:19\nPolicja zatrzymała 13-letnich włamywaczy Polskapresse/archiwum\nPolicjanci zatrzymali trzech chłopców, którzy włamali się do domu w Białej Podlaskiej. Nieletni wpadli na stacji PKP. Mieli reklamówkę słodyczy i bilety do Warszawy, które kupili za skradzione pieniądze.\nKolejne włamanie do domu w Białej Podlaskiej. W środę wieczorem 63-latek zgłosił policji, że ktoś okradł jego dom. Z mieszkania zniknęło 700 zł. Złodzieje pozostawali papierki po cukierkach i gumach do żucia.\n- W trakcie penetracji miasta, około godz. 22.40, patrol prewencji zauważył na stacji PKP trzech 13-letnich mieszkańców Białej Podlaskiej, którzy jak ustaliliśmy byli sprawcami zgłoszonego włamania – informuje podkom. Jarosław Janicki z bialskiej policji.\nChłopcy mieli przy sobie reklamówkę ze słodyczami i bilety na pociąg do Warszawy. - Jak oświadczyli mieli zamiar pojechać do restauracji znanej sieci fastfoodowej. Nie potrafili jednak logicznie wyjaśnić skąd wzięli pieniądze na te zakupy – mówi. Jak się okazało bilety i słodycze zakupili za skradzione podczas włamania pieniądze. - Część pieniędzy stracili też grając na automatach – dodaje Janicki.\n13-latkowie są doskonale znani bialskim policjantom. Dokonali ponad 20 włamań i kradzieży na terenie miasta. Zajmie się nimi niebawem sąd.


Notka Zdrowotne wyróżniki wszelkiego rodzaju herbat słynnych na całym świecie\nHerbata jest odwiecznym towarzyszem człowieka. Mnóstwo mityngów kojarzy się właśnie z tym wywarem. Będą to popołudniowe plotki z przyjaciółką, posiłek w strumieniach złocistego słońca, czy wizyta biznesowa. Napój ten pozwala nam zrelaksować się i w zależności od typu, rozkoszować się smakiem.\nZ popularności słyną czarne herbaty, które są właściwe na wszelką okazję. Istnieje legenda mówiąca o chińskim cesarzu, który w ciepły, spokojny dzień odprężał się pod drzewem. Wtedy to gotował także wodę, do której znienacka wpadło parę listków należących do drzewa dzikiej herbaty. W ten właśnie sposób doznał przecudownego aromatu. Opowieść, która została właśnie przybliżona rozmija się z prawdą, aczkolwiek zaprezentowana wonność i wspaniały smak rośliny jest bez wątpienia zgodny z rzeczywistością.\nTymczasem, oprócz tego klasycznego napoju, z biegiem lat popularność uzyskiwały również zielone i czerwone herbaty. Ta pierwsza bardzo dobrze znana jest ze swoich umiejętności oczyszczających, ograniczających ekspansję bakterii w układzie pokarmowym, jak również jako stymulator wydzielania soków trawiennych. Ponadto, obniża ciśnienie krwi i zaradza nowotworom. Następnie, czerwone herbaty, podobnie jak zielone, zwiększają metabolizm, normalizują masę ciała, obniżają poziom niedobrego cholesterolu i ciśnienie krwi. Napar ten świetnie sprawdzi się w okolicznościach potrzebujących uwagi, np. istotny projekt w pracy, lub sesja uczelniana, gdyż poprawia koncentrację, nastrój i pamięć. Aktualna propozycja –\nNaturalnie wszystko zależy od rezultatu, jaki mamy osiągnąć. Jeżeli mamy zapotrzebowanie na dużo energii, a warunki atmosferyczne na zewnątrz zasmucają nas i nie motywują do jakiejkolwiek czynności, odpowiednim rozwiązaniem będzie czarny napój. Natomiast szukając sposobu na ukojenie nerwów i uspokojenie emocji, znakomitym wyjściem jest czerwony wywar. Oprócz tego, wyśmienicie radzi sobie z kłopotami gastrycznymi i wzmacnia organizm. Czarne herbaty, mimo, że sprawiają małe problemy, ponieważ farbują zęby to, za pomocą zawartości fluoru strzegą je przed próchnicą. Bolący brzuch, niestrawność także można ukoić właśnie tym wywarem. Jednak, poszukując triumfatora, pod względem zdrowotnym wygrywa herbata czerwona. Nie oznacza to, że nie możemy pozwolić sobie na klasyczną czarną herbatkę w miłym towarzystwie.\nPosted in Zdrowe odżywianie and tagged Energia, metabolizm, roślina, smak.\nHerbata jest odwiecznym towarzyszem człowieka. Mnóstwo mityngów kojarzy się właśnie z tym wywarem. Będą to poobiednie plotki z przyjaciółką, śniadanie w strumieniach złocistego słońca, czy wizyta biznesowa. Napój ten pozwala nam zrelaksować się i w zależności od rodzaju, delektować się smakiem.