Profil użytkownika Sargybinis\nImię: Sargybinis , syn Lary Rapsodii\nWiek: 28 lat od momentu narodzin\nPysk smokołaka wygląda... dość zwyczajnie. Pomijając fakt, że również jest z tego samego, czarnego kamienia przypomina zwyczajny, smoczy pysk. Jest on trochę wydłużony, pokryty mniejszą łuską niż reszta ciała. Na końcu znajdują się dwie nieduże dziurki nosowe, odpowiadające za zmysł węchu. Nigdy jednak nie widać, by poruszały się, gdy smok oddycha. Mimo iż jest ze skał, nadal oddycha, choć teraz chyba tylko z przyzwyczajenia. Jeżeli otworzy paszczę, można zobaczyć, że jest stworzony z grubych skał również w środku. Nawet jego zęby są niczym oszlifowane, czarne płyty z litej skały. Zaraz za oczodołami znajdują się dość nietypowe, ułożone na sztorc w górę uszy. Nie są to uszy, jakich ktokolwiek by się spodziewał, gdyż dwie płyty odpowiadające za zbieranie dźwięków są tak mocno oświetlone czerwoną poświatą, że w ogóle uszu nie przypominają. Na końcu, z drugiej strony pyska smoka znajduje się duży, bardzo ostry kolec, najpewniej służący za broń.\nPercepcja: Szczątkowy węch, Pozbawiony smaku, Przytępione czucie, Czuły zm.mag,\nUmysł: Niezbyt bystry, Ineligentny, Żelazna wola,\nGłazy, pył, ogień i demon [D] Ciało Sargybinisa jest bardzo nietypowe. Choć posiada kształt, którym przypomina istotę smokopodobną, to jednak nie można powiedzieć, by miał w sobie choć krztynę krwi pradawnych. Po przemianie jego ciało uformowało się na ten wzór ze skał, pyłu i ognia. Ponadto Sargybinis jest w stanie na różne okresy czasu zmieniać swą postać na taką, która całkowicie zrobiona jest z jednego z tych wymienionych wcześniej. W formie skalnej zmienia się najmniej, Sargybinis zachowuje swój zwyczajowy kształt, z tym że wszelkie luki pomiędzy kamiennymi łuskami zasklepiają się, upodabniając go do chodzącej góry głazów. W tej formie łuska smokołaka staje się twarda niczym granit. Drugą formą, w jaką Sargybinis może się przeobrazić, jest ognista. Tutaj również zachowuje poprzedni kształt, lecz wtedy jego łuska zamienia się w magmę, która bucha żywym płomieniem. W tej formie jest bardzo wrażliwy na wodę, która bardzo mu szkodzi. Ostatnią możliwą postacią Sargybinisa jest pył. W tej formie smokołak, lub też jego część dosłownie rozsypuje się w sporą kupkę pyłu, posiadającego świadomość smokołaka, oraz zdolnego do poruszania się. W tej formie smokołak regeneruje swoje rany, oraz energią, co jednak trwa bardzo długo, a ponadto nie może przerwać tego procesu, dopóki się nie zakończy. Oprócz tego w tej postaci jest wrażliwy na wodę, która choć nie robi mu wtedy krzywdy, to znacząco spowania procesy regeneracji. W żadnej ze swoich form nie jest jednak w stanie mówić, co uniemożliwia mu brak ludzkich strun głosowych. Może jednak próbować naśladować odgłosy, które w jego mniemaniu przypominają ludzkie słowa. W praktyce jednak mało kto, z wyjątkiem Powierniczki, potrafi go zrozumieć.\nPowierniczka duszy [D] Wytłumaczenie, czym dokładnie jest ta cecha, może się okazać dość skomplikowane i żeby poznać wszystkie jej aspekty nie wystarczyłby jeden wieczór przy piwie. Tak właściwie, mówiąc najprościej, jest to trwałe, nierozerwalne połączenie pomiędzy dwoma zakochanymi osobami. Jest to jednak bardzo rzadka cecha, która występuje tylko w niewielu przypadkach, nie do końca wiadomo dlaczego. Najprawdopodobniej jest to jakoś związane z naznaczeniem danej osoby magiczną esencją, która w przypadku Sargybinisa kipiała w nim od narodzin. Dopiero po spotkaniu Riveneth i wypowiedzeniu słów wieczystej przysięgi wierności, esencja magiczna zapieczętowała to w postaci tej więzi. Jej siła zmienia się wraz z odległością dwóch osób od siebie. Analogicznie, im dalej, tym jest słabsza. Ta więź pozwala obu osobom na to, by instynktownie wyczuwać w jakim kierunku znajduje się jego lub jej towarzysz. Nie jest to wszystko - więź bardzo bazuje na słowach przysięgi. Sargybinis przysięgał wierność duszy, przez co więź zamknęła jej duży fragment w ciele Riveneth, lecz nie powodując na Obrońcy żadnej ułomności. Z tego powodu, nie można ukraść duszy Sargybinisa, ze względu na to że nie jest kompletna. Żadne zaklęcia nie są w stanie go jej pozbawić. Jednakże jest minus, śmierć powierniczki niemal automatycznie oznacza również jego śmierć. Podział duszy sprawia również, że im obojgu mniej szkodzą zaklęcia z dziedziny umysłu. Mag musiałby jednocześnie rzucić zaklęcia kontroli umysłu na ich oboje, aby osiągnąć normalny efekt. Oprócz tego, więź ta wspomaga komunikację dwóch kochanków, poprzez bezpośrednią wymianę myśli. Niestety, w ich wypadku działa to w tak minimalnym stopniu, że jest niemal nieodczuwalne.\nOgnista plowocina [Z] Sargybinis stosunkowo niedawno odkrył tę cechę. Przypadkowo, kiedy splunął na ziemię, zauważył, że jego ślina jest idealnie czarnego koloru. Nie byłoby to niczym dziwnym, gdyby nie to, że Sargybinis za bardzo zbliżył do tej substancji jedną z ognistych luk w jego łuskach. Wtedy temperatura obok czarnej cieczy wzrosła nieznacznie, ale wystarczyło to do zajścia reakcji. Substancja w momencie zapłonęła cała, wywołując bardzo niewielką falę uderzeniową, która lekko go odepchnęła. Ostatecznie substancję można chyba porównać z bardzo łatwą do podpalenia smołą. Sargybinis jednak nie posiada nielimitowanych zasobów tego surowca. Może je jednak uzupełniać, poprzez spożywanie kamieni. Nie do końca wiadomo, dlaczego kamienie w organizmie smoka zmieniają się w smołę, ale tę kwestię można już pozostawić naukowcom, którzy będą mieli odwagę choćby podejść do skalnego smoka.\nPrzekleństwo potwora [S] Sargybinis jest w pewnym sensie demonem. W sumie w pewnym sensie to trochę mało powiedziane. Jest nieposiadającym nawet szkieletu skalnym demonem. W pewnych aspektach raczej ciężko jest brać to za pozytyw, z uwagi na to, że demony mają swoje słabości. Sargybinis na przykład nie jest w stanie nawet dotykać srebra. Dotyk przyprawia go o ból mniej więcej porównywalny do tego, gdyby człowiek wsadził rękę do ogniska. Broń wykonana z tego metalu dużo łatwiej przebije się przez jego kamienny pancerz. Co ciekawe, odcięcie mu kończyny taką bronią sprawi, że ta rozsypie się w pył, a Sarbyginis odczuje ból z tym związany, podczas gdy zrobienie tego zwykłą bronią nie uczyniłoby na nim najmiejszego wrażenia. Oprócz tego odcięty fragment Sargybinisa będzie potrzebował o wiele więcej czasu na zregenerowanie się i powrót do poprzedniej postaci, jeśli broń będzie wykonana ze srebra. Oprócz tego, Sargybinis jest ogromnie wrażliwy na wodę. Substancja ta nie szkodzi mu tylko wtedy, gdy znajduje się w formie skalnej. W swojej zwyczajowej formie zetknięcie z wodą powoduje przedostanie się jej pod łuski, skąd dociera do płomieni które zasilają jego organizm. Na szczęście gasi ich tylko tyle, ile jest w stanie dotrzeć. W takiej sytuacji Sargybinis nie jest w stanie zmienić postaci, czy choćby poruszyć zgaszoną kończyną. Gdyby zanurzył się w wodzie cały, niechybnie oznaczałoby to dla niego śmierć. W formie pyłu również ma problemy z wodą, która choć nie może go wtedy zgasić, to znacznie utrudnia mu powrót do jakiejś innej postaci. Natomiast w formie ognistej łatwo jest się domyślić, z jakiego powodu nie lubi wody. Jest wtedy czystym płomieniem, który w kontakcie z wodą gaśnie. Gdyby zetknął się w tej formie z wodą, wiele czasu zajęłaby mu regeneracja. To jeszcze nie są wszystkie słabości smokołaka. Sargybinis jest również podatny na święte insygnia. Jako demon nie jest w stanie znieść choćby dźwięków modlitwy, mimo, że jako człowiek dość często się modlił. Nie jest w stanie wytrzymać długo w pobliżu jakiegokolwiek ośrodka wiary, co sprawia mu ewidentny ból fizyczny. Toteż mimo jego pozornej wytrzymałości, jest dość łatwo pokonać skalnego smoka.\nBrak funkcji życiowych [Z] Sargybinis nie ma żadnych funkcji życiowych. Nie potrzebuje powietrza, ani oddychania, by żyć. Za to posiada zmysł powonienia, dzięki któremu jest w stanie tropić. Nie musi jeść, energii do życia dostarczają mu jego wewnętrzne płomienie. Mimo to skalny smok lubi jeść, w szczególności pieczone mięso. Pożywienie zaraz po połknięciu wpada w ogień i zostaje spalone, dzięki czemu Sargybinis nie musi wydalać pochłoniętego pokarmu. Jednak tego jest również wada. Poprzez specyficzną budowę magia życia nie ma na niego żadnego wpływu, przez co nie można sztucznie przyspieszyć na przykład czasu regeneracji smokołaka.\nJeździectwo [W] Za czasów, gdy był człowiekiem, tyczyło się to dokładnie tego, czego możnaby się było spodziewać, czyli jazdy konnej. Teraz jednak ma się to zgoła inaczej - służy za wierzchowca. Przyjmuje wtedy skalną formę, by bijące od niego gorąco nie było problemem. Nie pozwala jednak, by dosiadał go ktokolwiek oprócz jego Powierniczki.\nOdnajdywanie portali oraz magii [W] Od momentu przemiany zmysły Sargybinisa uległy wyostrzeniu. Najbardziej zmienił się zmysł magiczny, dzięki któremu to potrafi lokalizować magię oraz jej źródła.\nOtwieranie zamków [P] W zasadzie można powiedzieć, że to wyważanie, lecz właściwie efekt pozostaje ten sam.\nPolowanie [O] Są to dość podstawowe informacje, oraz umiejętności. Sargybinis wciąż uczy się, jak korzystać ze swoich nowych zmysłów, więc może wkrótce dojdzie do lepszej wprawy\nPrzetrwanie [W] Z łatwością radzi sobie w dziczy.\nTropienie [O] Dopiero zaczyna trenować tropienie, co przy wyostrzonym węchu i słuchu stało się o wiele łatwiejsze.\nUnieszkodliwianie mechanizmów [O] Ogranicza się to raczej do wykonywania poleceń typu: zniszcz, spal itd.\nPolityka [P] Podstawy pochodzące jeszcze ze szkolenia żołnierskiego.\nWładanie mieczem [W] Dzięki dobremu opanowaniu tej umiejętności został przydzielony jako strażnik dla podróżującego maga, mającego do spełnienia ważną misję. Niestety, teraz już raczej do niczego mu się nie przyda\nStrategia [O] Głównie wynik obserwacji dowódców.\nTaktyka [O] Tak jak powyżej.\nUniki [W] Ta zdolność okazała się być mu przydatna w wielu bitwach. Jednak po przemianie nie radzi sobie z nimi już aż tak dobrze.\nWalka wręcz (jako smokołak) [W] Wbrew pozorom walka w tej postaci nie jest bardzo trudna. Skupia się raczej na atakach, niż obronie.\nKaumflaż [M] Smokołak nawet baz żadnego przygotowywania wygląda jak spora, czarna skała. mało kto spodziewa się, że jest to żywa istota (lub też prawie żywa, ciężko to określić)\nDefensywa [W] Poznał wyższe techniki umożliwiające obronę przed nacierającymi przeciwnikami i dobrze je opanował.\nEtykieta [W] Znajomość etykiety to konieczność na dworze Rapsodii VIII wielkiej.\nAch... Rapsodia! Miasto cudów, elfów, czarodziei i ludzi. Nad budynkami z białego i różowego marmuru przepływa czyste, pięknie pachnące, rześkie powietrze. Na skrzyżowaniach ulic skrzą się w słońcu różnorakie fontanny, z których każdą można by podziwiać przez długi czas. Pośrodku miasta jest naturalne jezioro, z którego powierzchni wyłania się wielka wyspa. Na niej stoi Pałac czarów, z murami z białego marmuru, jest idealną siedzibą dla władczyni, oraz dwunastu rządzących czarodziejek. Miasto, będące prawdziwym rajem na ziemi!\nW tych dniach jednak nikt nie świętował. Jedna z członkiń najwyższej rady Rapsodii, siostra Rapsodii VIII Wielkiej, miała siostrę imieniem Lara, która z niewyjaśnionych przyczyn pewnego dnia zemdlała. Z początku nie uznano tego za nic poważnego, jednakże gdy incydent się powtórzył, uzdrowiciele dokładniej zbadali kobietę. Jak się nagle okazało, nie była to żadna choroba. Kobieta po prostu była w ciąży. Kiedy to odkryto, była już w trzecim miesiącu. W zasadzie nie byłoby to niczym nadzwyczajnym, gdyby nie to, że Lara nie miała męża. Nikt też nie zauważył wokół niej żadnego adoratora. Było to dość problematyczne, gdyż kobieta, która utraciła swą cnotę, a przy tym nie była w jawnym związku, musiała liczyć się z konsekwencjami. Co innego, gdyby była chłopką, gdyż wtedy nie byłoby wokół tej sprawy żadnego szumu. Lecz w takim wypadku jej reputacja w Pałacu, oraz w ogóle na dworze została poważnie zszargana. Nie musiała co prawda obawiać się o dziecko, które w cywilizowanej Rapsodii było bezpieczne, lecz sama musiała pożegnać się całkowicie ze wstępem do Pałacu.\nO całej sprawie głośno było po całej Rapsodii. Dowiadywał się o tym każdy, kto choćby w mieście tylko nocował. Gdy sprawa dotarła do pewnego kawalera, będącego wysokim rangą oficerem stacjonujących w mieście oddziałów Rododendronii, postanowił on przyznać się przed radą do postępku, którego w rzeczywistości nie popełnił. Zrobił to, ponieważ znał Larę od dawna i było mu jej żal. To mocno nadszarpnęło również i jego reputacją, jednakże gdy dowiedziano się, że dziecko Lary jednak będzie mieć oboje rodziców, w dodatku będących po ślubie, to cała sprawa mocno przycichła, a tematy rozmów skierowane zostały ku nadchodzącemu weselu Lary, oraz Roana.\nNiestety, przyszła matka dziecka zachorowała mocno w ostatnim miesiącu ciąży. Zaklęcia wspomagające jej organizm niewiele pomagały, gdyż nie chciano zaszkodzić dziecku. Sama Lara mówiła, że woli oddać życie za to, by jej dziecko mogło żyć. Mimo tych zapewnień, czarodzieje i czarodziejki umyślnie raz za razem zwiększali moc używanych zaklęć, bo widziano jak Lara gaśnie z dnia na dzień. Całe miasto wpadło ponownie w ponury nastrój, nie wyłączając Roana. On właśnie cierpiał najbardziej, bo choć w rzeczywistości pokochał Larę, to nie był w stanie zrobić dla niej nic więcej poza powiedzeniem dobrego słowa.\nPewnego dnia nadszedł dla niej czas rozwiązania. Lara po długim czasie narodziła syna, którego jedna z uzdrowicielek trzymała na rękach. Chłopiec płakał głośno, co świadczyło o tym, że jest zdrowy.\n- Daj mi je... - powiedziała Lara słabym głosem. - Chcę je potrzymać.\n- To chłopczyk. - oznajmiła uzdrowicielka, po czym włożyła płaczące dziecko w ręce matki. Lara chwyciła chłopca, po czym ten przestał płakać, rozpoznając matczyny dotyk.\n- Będzie się nazywał... Sargybinis. - oznajmiła Lara, po czym uśmiechnęła się. Imię to znaczyło tyle, co "kamienny", czy też w żargonie "obrońca". Kobieta najwyraźniej chciała, by został żołnierzem. Po ledwie paru minutach okazało się, że to jej ostatnie życzenie - Lara odeszła z uśmiechem na ustach, oraz dzieckiem na rękach. Nie pomogły nawet zaklęcia, które działały z pełną mocą od chwili narodzin dziecka. Lara odeszła na zawsze.\nRycerz został wtedy jedynym prawowitym rodzicem dla małego chłopca. Przez parę pierwszych lat życia Sargybinisa zajmowały się nim piastunki w odpowiednich warunkach, podczas gdy Roan otrzymał do użytku własną niedużą posiadłość w pobliżu. Roan starał się jak mógł, by chłopczyk dobrze się rozwijał. Respektował ostatnią wolę Lary, zamierzał wychować go na wojownika. Co prawda, nie obyło się bez sprawdzenia, czy cała ta magia, której użyto na matce przed porodem, odbiła się w jakiś sposób na chłopaku. Jednak Sargybinis, wbrew wszelkiej logice, przejawiał do magii antytalent, a jedynym, co mu w z nią wychodziło, było jej szukanie. To tylko utwierdzało Roana w postanowieniu odnośnie przybranego syna. Miał być Obrońcą.\nObrońcy to wyspecjalizowana kadra wojowników konnych. Ich zadaniem w bitwie jest nie gruchocząca szarża na przeciwnika, lecz podjazdy i ucieczki spod szeregów wroga, mające na celu prowokowanie do ataku. Natomiast gdy wróg uderza, Obrońcy tworzą szyki defensywne przed swoimi oddziałami dystansowymi. Bowiem zarówno strzelcy, jak i magowie, nie najlepiej radzą sobie, gdy wpada na nich z impetem piechota albo konni.\nObrońcy znani są z tego, że niewiele korzystają z kopii, którą posiadają tylko nieliczni z nich, a zamiast niej noszą ze sobą tarczę, która powierzchnią przewyższa prawie czterokrotnie zwykłe tarcze. Jest doskonała przeciw odpieraniu prawie wszystkich ataków, szczególnie wtedy, gdy Obrońcy ustawią się w żywy mur. Ściana tarcz jest tak skuteczna, że oddziały atakujące przeważnie wycofują się, chcąc znaleźć drogę naokoło. Daje to strzelcom mnóstwo czasu do przeprowadzenia skutecznego ostrzału.\nJednak teraz, gdy nie trwała żadna wojna, Obrońcy, których nie było bardzo wielu, rozjeżdżali się po państwie, do przydzielonych posterunków. Stawali się wtedy zwykłymi konnymi, z normalnymi tarczami i przypasanymi mieczami, lecz gotowymi w każdej chwili zjechać się, aby bronić pierwszej linii w armii. Taki właśnie los przeznaczony był młodemu Sargybinisowi.\nRoan wychowywał chłopca w swojej posiadłości w Rapsodii. Nie była wcale duża, ale nie zabrakło tam służby, więc nie przeszkadzało to bardzo. W końcu chłopak miał być żołnierzem, nie powinien przywyknąć do luksusów. Mimo to w pierwszej kolejności nauczył go zasad dworskich, czyli jak zachowywać się na zamku, jak jeść, jak mówić. W końcu był bliskim krewnym samej Rapsodii VIII. Od tamtej pory chłopak uczył się nie tylko tego, co potrzebne jest wiedzieć wszystkim ludziom, a również i tego co tyczyło się polityki. W końcu był ważną osobą i byłoby nietaktem, gdyby trzeba mu było gdzieś na ważnych spotkaniach tłumaczyć wszystkie polityczne zawiłości.\nW wieku ośmiu lat Sargybinis otrzymał na urodziny sprzęt wojskowy, składający się z broni treningowej, dopasowany do niego rozmiarem. Razem z Roanem zaczęli pierwsze wojskowe ćwiczenia. Chłopcu podobało się to, co robili i tak naprawdę była to pierwsza rzecz, którą robił aż tak instynktownie. Już teraz widać było, że Lara się nie pomyliła. Szczególnie dobrze radził sobie z parowaniem i odbijaniem ciosów mieczem, tarcza jednak nie bardzo przypadła mu do gustu. Roan jednak przyłożył do tego ogromną wagę, gdyż zależało mu, by Sargybinis rzeczywiście został Obrońcą. Chłopak starał się, jak mógł, jednak dalej lepiej radził sobie z mieczem.\nGdy miał lat trzynaście, Roan ofiarował mu młodego rumaka bojowego. Był już po treningach, więc nie było obaw, że chłopiec po prostu z niego spadnie, gdy koń się czegoś wystraszy. Nauczono go, jak obchodzić się z końmi, jak się nimi zajmować oraz jak zdobywać ich zaufanie. Dopiero gdy już to opanował, zaczęto go trenować w jeździe konno. Sargybinis bardzo szybko sobie to wszystko przyswajał, nie było większych problemów z nauką. Gdy miał lat osiemnaście, nauczył się, jak walczyć w siodle tak, by z rumaka nie spaść. Była to niezwykle przydatna umiejętność, bo czasem walka na własnych nogach to za mało.\nMniej więcej tak minęło dzieciństwo Sargybinisa. Osiem następnych lat jeszcze szlifował swoje umiejętności, po czym nareszcie gotów był przyjąć zaszczytny tytuł Obrońcy. Został pasowany na prawdziwego rycerza. Roan był z niego wielce zadowolony. Co prawda, cała ceremonia była mało oficjalna, lecz młodemu wojownikowi to wystarczyło.\nJako że w tych czasach Rapsodia i Rododendronia nie prowadziły żadnych działań wojennych, to Sargybinis miał pozostać w zamku do czasów wojennych, jeśliby miały takie nastąpić, lub dopóki nie przejmie funkcji oficera po swoim ojcu. Czas ten, miał poświęcić całkowicie na naukę dowodzenia, która miała w przyszłości wspomóc go w jego zawodzie. Jednak teraz nauka Sargybinisowi szła bardzo opornie. Marzył o tym, by opuścić mury miejskie i wyruszyć w świat. Po roku nauk zadecydował, że będzie żył jak zwykły Obrońca, czyli pojedzie patrolować obszary wokół jednego z posterunków. Decyzji tej nie przyjęto zbyt dobrze, lecz sam Sargybinis był dostatecznie wysoko urodzony, by móc samemu o tym zadecydować. Najbardziej szkoda było tak naprawdę Roanowi, który nie chciał się rozstawać z synem. Sargybinisa jednak niewiarygodnie ciągnęło do świata, którego jeszcze niewiele widział. Młody wojownik wkrótce wyruszył w świat.\nMiejsce, do którego się udał, wydawało się przechodniom być dość przeciętne. Zwyczajna wieża strażnicza, o grubych murach, stojąca niedaleko granicy terytoriów. Nic szczególnie nadzwyczajnego. Parę komnat, jadalnia i niewielka zbrojownia. Stajnia, w której pasą się dwa konie należące do strażników. W wieży stacjonuje niewielka załoga, licząca sobie ledwie kilku żołnierzy. Wszyscy nie byli szczególnie dobrze wyszkoleni. Ot, ludzie od poboru opłat, straszący tylko wyglądem. Raz na jakiś czas objeżdżali teren, w poszukiwaniu jakichś uchyleń od prawa, czy też jawnego jego łamania. Nie sprawiało to jednak, by cokolwiek znajdywali, bo były to na tyle rzadkie i regularne objazdy, że potencjalni złoczyńcy mogli obrabować całą okolicę, poczekawszy po prostu jeden dzień po patrolu. Na szczęście okolica była nader spokojna, a złoczyńców nie było ani widać, ani słychać.\nTak czy siak, była to pierwsza strażnica, jaką na swojej drodze napotkał Sargybinis. Było to już parę dni jazdy, więc już wcale nie tak blisko Rapsodii. Obrońca zadecydował, że pozostanie w niej przez jakiś krótki okres czasu, przed wyruszeniem w dalszą drogę. Może tydzień, może dwa. W tym czasie zamierzał pełnić funkcję strażnika granicznego, pomagając stacjonującemu tu niewielkiemu Rododendrońskiemu oddziałowi.\nJednakże obrońca został przyjęty tu niezbyt miło. Nie żeby oczekiwał pokłonów, czy czegoś w tym rodzaju, ale zaskoczyło go, gdy ludzie ze strażnicy obchodzili się z nim tak po prostu, tak jakby nic w ich szeregach nie znaczył. Sargybinis nie wyjawiał im swojego pochodzenia, zresztą wcale nie widział takiej potrzeby. Nie miało to większego sensu, choć nie był przyzwyczajony do takiego... normalnego traktowania. Nie zaoferowano mu również żołdu, lecz służbę w zamian za wyżywienie i niewielkie pieniądze. Obrońca wkrótce zauważył, że zwykli żołnierze z tej strażnicy otrzymują nie tylko jedzenie, ale i normalne wynagrodzenie. Być może dlatego, że nie spodziewano się dodatkowych wydatków, lecz w jego opinii było to po prostu wyzyskiwanie go.\nW tej kwestii akurat się nie pomylił. To właśnie jemu wyznaczano najbardziej niewdzięczne zadania. Sprzątanie stajni, czy czyszczenie kuchni jednogłośnie przydzielono właśnie jemu. Oprócz tego, to właśnie jemu kazano jeździć na patrole, dzięki czemu cała reszta żołnierzy mogła nie robić nic.\nSargybinis szybko zechciał wyjechać stamtąd jak najszybciej. Zdecydował jednak zaczekać z tym do czasu, aż otrzyma żołd. Pieniędzy nie miał ze sobą bardzo dużo, a dodatkowe monety na pewno mu się jeszcze przydadzą. Żołd przydzielano akurat tego dnia kiedy tam przyjechał, toteż do następnej zapłaty trzeba było poczekać pełny tydzień.\nObrońca najwięcej czasu spędzał na patrolach. Przeprowadzał je codziennie, przez długie godziny obserwując okolicę. Czasami nawet robił to dwa razy w ciągu jednego dnia, co do tej pory się nie zdarzało. Sargybinis w ten sposób odsuwał się od trudniejszych i mniej przyjemnych zadań, samemu tylko jeżdżąc konno. Było to w sumie najbardziej przyjemne zadanie, które spotkało go podczas tego postoju. Niestety, rzeczywiście okolica była aż nazbyt spokojna i nie działo się zupełnie nic. Sargybinis w ogóle nie miewał okazji by przetestować swoje długo nabywane umiejętności w praktyce. Trochę tego żałował, ale nie rezygnował z zakładania pancerza, który uznał za bardzo potrzebny.\nNa ósmym patrolu, czyli dnia piątego, Sargybinis pojechał dalej niż zwykle. Po zrobieniu normalnego objazdu, Obrońca skierował konia w drugą stronę niż zazwyczaj, czyli w stronę granicy. Sargybinis po prostu nie chciał jeszcze wracać do strażnicy, a wiedział, że i tak nikt go nie sprawdzi. Poza tym, zamierzał pojechać tą drogą ponownie, już po zwolnieniu z czasowej pracy na strażnicy. Uznał, że uprzednie zbadanie terenu nie jest wcale złym pomysłem.\nPo przekroczeniu granicy, Obrońca zdjął tarczę z pleców. Teren, na który wjeżdżał nie należał do nich, więc nie wiedział, czego można się spodziewać. Gdzieś po bokach drogi mogli kryć się rozbójnicy, lub ktoś inny, pragnący obrabować wędrowca. Wolał móc szybko zasłonić się przed atakiem, jeśliby miał on nastąpić.\nJak na razie jednak nie działo się nic. Sargybinis jechał po prostu głównym traktem z wyciągniętą tarczą. Jednak po tej stronie granicy okolica najwyraźniej była równie spokojna, co po tamtej. Obrońca nie do końca wiedział, czego szukał, kiedy tu przyjeżdżał. Może najbliższej wioski, albo strażnicy? Chciał może poznać obyczaje tutejszych? To raczej był zwykły impuls, który sprowokował go do złamania rutyny.\nSargybinis zadecydował o zjechaniu z traktu, jako że obok niego pojawiła się mała, lecz zdecydowanie wydeptana polna dróżka. Obrońca najwyraźniej po prostu świadomie pakował się w kłopoty. Co z tego, że zjeżdżał nie wiadomo gdzie? Coś po prostu zmusiło go do zjechania tam, lecz nie do końca wiadomo co.\nWtem usłyszał cichy szelest, gdzieś dalej. Może było to tylko zwierzę, ale Sargybinis nie miał co do tego pewności. Mogło to być wszystko. Dźwięk powtórzył się, jednak tym razem rozległ się jeszcze cichy dźwięk wyginanego drewna. W sekundę później powietrze przeciął świst, a Obrońca wiedział już, że w jego stronę leci strzała, lub bełt. Wyprostował rękę z tarczą i zasłonił się przed nadlatującym pociskiem. Rozległ się metaliczny brzęk, gdy grot strzały prześlizgnął się po metalowym okuciu.\nObrońca zeskoczył z konia, bo wiedział, że na wierzchowcu dużo łatwiej będzie go trafić. Tarczę ustawił przed sobą, kierując ją w stronę, z której nadleciał pocisk. Upewnił się, że miecz można łatwo wysunąć, po czym szybko ruszył do przodu, z nadzieją na złapanie strzelca. W tej chwili widok jeszcze zasłaniała mu roślinność, poza tym nie wiedział dokładnie gdzie szukać.\nTuż przy drodze, zaledwie parę stóp od miejsca gdzie zostawił konia, była niemal niewidoczna z zewnątrz polanka. Sargybinis patrząc zza tarczy, dostrzegł gdzieś na jej brzegu młodą dziewczynę. Stała w lekkim, ale pewnym rozkroku, ze skupieniem celując w niego ze sporego łuku. Broń sama w sobie wyglądała okazale, wykonana z dużą pieczołowitością, ale Obrońcę najbardziej zaniepokoiły strzały. Groty były z ciemnego, najpewniej twardego metalu, jednak zakończone pięcioma bliźniaczymi końcami. Coś takiego umożliwia strzale na przebicie się głęboko w ciało, a nawet na przejście na wylot. Nawet opancerzony człowiek może w wyniku takiego strzału mocno ucierpieć.\nSama dziewczyna natomiast nie wyglądała groźnie. Była przeciętnego wzrostu, niczym zwyczajna kobieta. Nie miała mocno zarysowanych mięśni, przez co wydawała się trochę wątła. Oprócz tego wydawała się być jeszcze chuda, w porównaniu z innymi kobietami. Miała za to nadzwyczaj długie włosy, które sięgały jej aż do pasa, a były w kolorze ciemnych migdałów. Kształty jej ciała również były nadzwyczaj urokliwe, co najmniej w jego opinii. Miała skupiony wyraz na twarzy, a na widok zbrojnego mężczyzny chyba trochę zagniewany. Obrońca zauważył też, że jej oczy są w różnych kolorach, jedno błękitne, a drugie zielonkawe. Gdy Sargybinis ją zobaczył, postanowił spróbować załatwić tę sprawę pokojowo.\n- Wiesz, że mam prawo by cię aresztować? - zapytał spokojnie, powoli jedną ręką odpinając pas z bronią, po czym rzucił nim na ziemię. - Nie zrobię tego. Po prostu opuść łuk.\nDziewczyna zerknęła najpierw na niego, potem na tarczę. Nie odezwała się do niego ani jednym słowem. Chyba mu nie uwierzyła.\n- Nie jestem groźny. - powiedział, po czym wyjął ukryty sztylet i rzucił za siebie na ziemię. - Widzisz?\nDziewczyna wciąż nie odpowiadała. Widział wahanie w jej oczach, możliwe, że zastanawiała się nad jego propozycją schowania broni. Jej twarz jednak nadal nie okazywała pozytywnych uczuć.\n- Nic ci nie zrobię... - powiedział, po czym zatrzymał się parę kroków od niej. - Ani tobie, ani twoim przyjaciołom, jeżeli takich masz. - oświadczył. Zaczął się poważnie zastanawiać, dlaczego to robi, jednak najwyraźniej nie zamierzał przestać. Z jakiegoś powodu, stojąca przed nim kobieta stała się dla niego nagle bardzo ważną osobą. W zasadzie to był gotów na to, by zdać się na jej łaskę i niełaskę, choć nie znał jej wcale. Sargybinis odrzucił tarczę na bok, a ręce rozłożył na boki, pokazując, że prócz zbroi nie posiada już niczego. - Teraz mi wierzysz?\nŁuczniczka powoli opuściła broń, a chwilę potem zdjęła strzałę z cięciwy i włożyła do kołczana. Sargybinis uśmiechnął się przyjaźnie, po czym usiadł tam, gdzie stał, by nie denerwować dziewczyny.\n- Nazywają mnie Sargybinis, miło mi poznać. Jak ci na imię, piękna niewiasto? - zaczął, stosując występującą w Rapsodii etykietę. Miał nadzieję, że w ten sposób pokaże jej, że jest osobą, której można zaufać. Gdy Sargybinis usłyszał jej piękny, kobiecy głos, ciarki przeszły mu po plecach.\n- Jestem Riveneth.\nSpotkanie z łuczniczką nie trwało długo. Dzień powoli się kończył, a Sargybinis musiał szybko wrócić do strażnicy. Gdyby tego nie zrobił, mógłby zostać ukarany za włóczenie się bez celu. Obrońca zamienił z nią ledwie kilkanaście zdań, opowiedział trochę o sobie i wysłuchał co ona mówiła. Zapytał też, czy będzie tu ponownie, dnia następnego, na co usłyszał odpowiedź twierdzącą.\nJak się potem dość szybko okazało, spotykali się na tej polance codziennie, każdego wieczoru. Rozmawiali tam o różnych sprawach, o swoich zajęciach, czy zainteresowaniach. Sargybinis z jakiegoś "niewyjaśnionego" powodu, po wypłacie żołdu oświadczył, że zostanie tu na dłużej. Wiedział już, na co zamierza wydać pieniądze. Potrzebował ich jeszcze sporo więcej. Żołnierze ze strażnicy zaczynali go tymczasem coraz bardziej brać za swojego. Wyręczał ich w dostatecznie wielu zadaniach, że znacznie zwiększono jego żołd.\nObrońca zaczął jeszcze chętniej wybierać się na patrole, z których nie rezygnował nawet podczas choroby. Niedługo potem zorientował się, że Riveneth zawróciła mu w głowie. Nie było chwili, by nie myślał o ich następnym spotkaniu, o tym, gdy znów usłyszy jej piękny głos. Dziewczyna natomiast każdego dnia przybywała na spotkanie z Obrońcą, ona również nie chciała rezygnować z tych spotkań.\nPo paru miesiącach, Sargybinis nareszcie uzbierał wystarczającą ilość pieniędzy. Nie chciał, by były to monety które mu podarowano przed wyjazdem, a te, które zarobił własnoręcznie. Miał je przeznaczyć na coś dla niego bardzo ważnego. Pożegnał się z Riveneth na dwa tygodnie, oświadczając, że już wkrótce do niej wróci. Zaraz potem, nie zwlekając udał się spiesznie do Rapsodii.\nZajechał tam po pięciu dniach, po czym niemal od razu udał się do najlepszego jubilera w mieście. Bardzo mu zależało, by to co zamówi było jak najwyższej jakości. Na wykonanie zamówienia musiał poczekać cztery dni, lecz gdy zobaczył gotowy wyrób, ani trochę nie wahał się zapłacić z nadwyżką. W czasie oczekiwania odwiedził ojca, któremu opowiedział o swojej podróży, oraz oczywiście o Riveneth. Powiedział mu również o swoich zamiarach na najbliższą przyszłość, oraz wyjaśnił, z jakiego powodu znalazł się z powrotem w Rapsodii. Roan ugościł go, lecz przez te cztery dni Sargybinis nie mógł już doczekać się, aż znowu wyruszy. Gdy już dostał to, po co przyjechał, niezwłocznie wyruszył z powrotem.\nWrócił akurat po upływie dwóch tygodni. Zrobiło się już ciemno, ale Sargybinis o to nie dbał. Miał nadzieję, że Riveneth wciąż jeszcze jest na ich małej polance, że jeszcze czeka.\nRzeczywiście była. Przecudnie ubrana w suknię, która pięknie podkreślała jej kształty, oczekiwała jego powrotu. Sargybinis zeskoczył z siodła, po czym przytulił mocno dziewczynę.\n- Tak bardzo mi cię brakowało...\n- Gdy mnie tu nie było, zrozumiałem, że nie umiem bez ciebie żyć. To nie jest tylko przyjaźń, czuję, jak to rozpiera mnie od środka. - oświadczył Sargybinis. Przyklęknął na jedno kolano, po czym wyciągnął z kieszeni torby mały lśniący przedmiot. Był to srebrny pierścień, zdobiony w motywy liści i winorośli. Obrońca założył pierścień na palec serdeczny jej lewej dłoni, po czym uśmiechnął się promiennie. Spojrzał w niebo, na którym roiło się od gwiazd, a księżyc przyświecał im, nadając całej sytuacji jeszcze więcej romantyzmu.\n- Ja, Sargybinis, od teraz, po całą wieczność, nie zważając na żadne przeciwności, przyrzekam ci wierność. Moja dusza nawet po śmierci nigdy cię nie opuści. Zaś ja obiecuję, że będę chronić cię przed wszelkimi niebezpieczeństwami i zapewnię nam byt. Przysięgam, że na zawsze będę twój i nigdy nie odwrócę się od ciebie. Obiecuję to, a jeślibym miał nie dotrzymać tych postanowień, niechaj moja dusza spłonie. Czy zgodzisz się być moją, na zawsze?\nRiveneth przez dłuższą chwilę stała tak, patrząc raz na podarowany jej pierścień, raz na tego, który go ofiarował, z wyrazem niedowierzania na twarzy. Nie odpowiadała tak długo, że Sargybinis zaczął się nagle zastanawiać, czy go nie odrzuci, jednak wkrótce powiedziała:\n- Tak, po stokroć, tak!\nWtedy, Sargybinis poczuł jakby wstrząs, choć ziemia nawet nie drgnęła. Coś błysnęło jasno, chociaż Obrońca nie zdążył dostrzec co to było. A potem... potem nie wydarzyło się już nic dziwnego. Oprócz tego, że Sargybinis poczuł potężną więź z Riveneth, tak silną, że wątpił, by kiedykolwiek miał ją zostawić. Zauważył, że również i ona to dostrzega.\n- Poczułaś to? - zapytał.\n- Tak. - oświadczyła. - To miłość.\nNiestety, po jakimś miesiącu musieli się rozstać. Wszystko to z powodu jednego, głupiego listu, który nadano wprost do strażnicy. Obrońca miał niezwłocznie opuścić tamto miejsce i stawić się do Rapsodii na wezwanie. Fellarianka nie chciała tam jechać, ponieważ stroniła od większości ludzi. Sargybinnis był od tego jednym z bardzo niewielu wyjątków, lecz rozumiał, że kobieta źle czuje się w tłumie. Przysiągł Riveneth, że nieważne co się wydarzy, to on do niej wróci. Był pewien, że tak będzie, bo czuł wciąż bardzo mocno więź, która łączyła trwale ich serca i dusze.\nPodróż nie trwała długo. Po paru dniach Sargybinis znalazł się przed obliczem swojego ojca który od jakiegoś już czasu nie pełnił funkcji oficera z powodu choroby. To właśnie od niego dostał ten list, który nakazał mu się stawić. Chciał, by wykonał dla niego jedno, niebezpieczne zadanie, aby mógł opowiedzieć o jego wyczynach w radzie i tym samym uzyskać dla niego stopień oficerski. Z początku Obrońca chciał od razu odmówić, zależało mu tylko na tym, by wrócić na strażnicę. Jednak, gdy Roan powiedział mu, że od powodzenia tego zależy życie paru śmiertelnie chorych osób, a w tym jego, Sargybinis zmienił zdanie. Gdy chodziło o czyjeś życie, a już tym bardziej jego ojca, to nie zamierzał ot tak tego zostawić. Strażnica oraz spotkanie z Riveneth mogło poczekać, zwłaszcza że jego zadanie nie było skomplikowane.\nPrzydzielony został do pewnego brodatego czarodzieja z siwizną. Do jego zadań należało przede wszystkim obrona starca przed czymkolwiek, co chciało wyrządzić mu krzywdę. Nie miał być bardzo zaangażowany w to, co czarodziej miał robić. Miał tylko pilnować jego bezpieczeństwa. Wkrótce dowiedział się też, że wysłani zostali w poszukiwaniu niezwykle rzadkich ziół, których znalezienie wręcz wymaga magii. Nie do końca rozumiał dlaczego, lecz jako żołnierz nauczył się by nie zadawać żadnych pytań, tylko wykonywać rozkazy.\nWyruszyli gdzieś na północ, prosto w góry. Czarodziej miał na imię Erin. Na szczęście miał własnego konia, w dodatku nie byle jakiej rasy, przez co dystans jaki mogli pokonać jednego dnia sporo się zwiększył. Drogi wyłożone luźnymi kamieniami wiły się od jednego wzniesienia do drugiego, co po paru dniach zrobiło się już irytujące. Sargybinis miał nieodparte wrażenie, że prawie się nie ruszyli przez cały ten czas, bo szczyty wydawały się być równie daleko.\nSargybinisowi nie zajęło dużo czasu zorientowanie się, że Erin jest niesamowicie roztrzepany i tak oderwany od rzeczywistości, jakby żył w kilku miejscach jednocześnie, a każdemu swojemu bytowi musiał poświęcać mnóstwo uwagi. Był w stanie zapomnieć o tym, że jest głodny i spragniony, przez co okazało się, że trzeba go pilnować nawet w tej kwestii. Sargybinis zastanawiał się nawet, czy nie zdarzyło mu się już kiedyś zapomnieć o wypróżnianiu.\nPo upływie dwóch tygodni zaczęło im powoli brakować zapasów w jukach. Co prawda, czarodzieja wcale to nie martwiło, gdyż zdążył o tym zapomnieć ledwie w ciągu godziny, ale Sargybinis naprawdę się niepokoił, bo nie potrafił łapać pożywienia w dziczy. Oprócz tego, Obrońca zaczął się również zastanawiać, czy na pewno jadą w dobrym kierunku, skoro to właśnie Erin prowadził. Były spore szanse, że wcale nie uda im się wrócić, choćby i teraz zawrócili, chociażby ze względu na skurczone zapasy. Już nie mówiąc o tym, że Sargybinis całkiem zapomniał drogi, a niedawno padający deszcz zatarł wszystkie ich ślady.\n- To tutaj. - usłyszał nagle nieobecny głos Erina i aż podskoczył z zaskoczenia w siodle. Westchnął, będąc szczęśliwym, że jednak nie zgubili się na całkowitym odludziu w górskich szczytach Felarionu.\n- Masz szczęście... - mruknął Sargybinis, z lekką dozą zniechęcenia. Nie chciał marnować tu czasu, chciał tylko wrócić do fellarianki.\nMiejsce nie wyglądało szczególnie nadzwyczajnie. Pokryta trawą prawie okrągła powierzchnia była dość płaska, a od jednej ze stron zasłonięta przez stromy nawis skalny. Dookoła tejże powierzchni rósł sobie las. Nic niezwykłego, zwyczajny górski krajobraz.\n- Dobra, zaczynaj. - oświadczył Obrońca.\n- Ale co? - zapytał Erin.\n- Że jak? Sprawdż sobie w książce, notatniku, czymkolwiek! Miałeś jakichś ziół szukać...\n- Aaa, że to... - mruknął czarodziej, a Sargybinis najchętniej walnąłby go teraz w łeb. Miał zdecydowanie dość tego nierozgarniętego człowieka.\nErin zsiadł z wierzchowca, po czym wyciągnął z juków spore, drewniane pudło. Otworzył je, po czym wyjął różnych rozmiarów przedmioty, w tym drewniane płytki z narysowanymi znaczkami nie do rozpoznania, jakieś naszyjniki, oraz coś przypominające but, a co okazało się być nakryciem głowy. Czarodziej zaczął rozkładać te wszystkie rzeczy w różnych miejscach, a kapelusz z buta założył sobie na głowę. Wyglądało to po części magicznie, a po części komicznie, a Sargybinis nie był w stanie zdecydować się, co bardziej. Nie przeszkadzał jednak w przygotowywaniu tego czegoś.\n- To miało być tu? A może tam... - czarodziej zaczął drapać się po głowie, ale tego co powiedział, Sargybinis nie dosłyszał. Potem Erin pozamieniał ze sobą miejscami kilkanaście ze znaków.\n- Co my właściwie robimy? - spytał Obrońca.\n- Przywołuję ducha. Pomoże nam w poszukiwaniach, a nawet więcej, wskaże nam drogę i trafimy na miejsce o wiele szybciej.\n- Ducha? - spytał Sargybinis z lekkim niedowierzaniem. Wydało mu się mało prawdopodobne, by jakieś latające straszydło miało wskazywać mu drogę do magicznego zielska. Ale trudno, to nie było dla niego, tylko dla jego ojca. Trzeba było tak zrobić...\nNagle krąg eksplodował jasnym światłem. Coś zagrzmiało, jakby burza, choć na niebie nie zapowiadało się by miało choćby kropić. Sargybinis zasłonił oczy przed nagłym rozbłyskiem. Nie zdążył nawet zorientować się, co się stało, bo Erin zdematerializował się gdzieś w tym świetle. Nagle Obrońca zorientował się, że do tego światła jakby coś wciąga. Nie był to wiatr, ale coś ewidentnie mocno przyciągało go w tamtą stronę. Na dodatek zaczęło przybierać na sile, tak że wierzchowiec czarodzieja wpadł do środka i również się zdematerializował. Sargybinis nagle stwierdził, że chyba nie było warto tu przychodzić. Spróbował zejść z własnego konia, lecz ten również mimo wyraźnego oporu przemieszczał się w stronę tego światła. Sargybinis zeskoczył, mając nadzieję że wyjdzie z zasięgu, jednak była to płonna nadzieja. Jego koń również wleciał w środek magicznej dziury i już go tam nie było. Sargybinis próbował łapać się trawy, czy czegokolwiek, lecz magia była silniejsza. Poczuł, że jego również wessie ta nieznana siła. Chwilę potem cała polanka wyglądała dokładnie tak, jak wtedy zanim ktokolwiek tam przybył. Żadnej magii.\nCo się dokładniej stało? Trudno powiedzieć. Miał pojawić się duch. Tymczasem pojawił się magiczny tunel, który wciągnął ich wszystkich nie wiadomo gdzie. Obrońca czuł we wszystkich kończynach piekący ból, a także ogniste zadrapania na plecach.\nOtworzył oczy. Miejsce, w którym się znalazł wcale nie przypominało Alaranii. To było całkowicie szare pustkowie, gdzie nie rosła ani trawa, ani drzewa, ani krzewy. Ziemia wydawała się jakaś szara i jałowa. Nawet niebo było całe w odcieniach szarości.\nWtedy zobaczył czarodzieja. Nie było tam co prawda jego konia, ale nie był sam. Wokół jego osoby stały trzy, wysokie istoty. Nie przypominały ludzi. Wszystkie trzy miały na sobie dziwne, wymyślne pancerze, które wydawały się rozpraszać jego uwagę. Wszystkie miały rogi, ciemną, lub czarną skórę, a u ich stóp odzianych w pancerne obuwie wiła się smolista, czarna mgła. Każda z istot dzierżyła broń: Pierwsza miała miecz, z dziwnymi zębami na klindze, druga dzierżyła włócznię, której szpic wyglądał niczym smoczy ząb, a trzecia miała w ręku ogromny topór.\nWszystkie trzy istoty stały wokół czarodzieja, który rozpaczliwie rzucał zaklęcia, licząc że uda mu się obronić. Sargybinis nawet nie myśląc w momencie rzucił się tam biegiem dobywając tarczy, lecz zabrakło mu dziesięciu stóp. Miecz jednej z istot, dotychczas wiszący tuż przy twarzy czarodzieja, w momencie wbił się w jego czaszkę, wychodząc z drugiej strony. Sargybinis niewiele myśląc rzucił się z mieczem na tego stwora, celując w odsłonięte miejsca. Pierwszy cios nawet się udał. Trafił lekko ponad zbroją, tnąc skórę i rozcinając coś w środku. Z bojowym okrzykiem ciął ponownie, lecz tym razem spotkał się z ripostą przeciwnika. Miecz zgrzytnął, gdy zderzył się z innym ostrzem.\n- Uch... - sapnął, zaskoczony brutalną siłą swojego przeciwnika. Gdyby nie trenował defensywy, najpewniej byłby już przecięty w pół. Odskoczył do tyłu i przygotował do sparowania następnego ciosu. Istota zamiast twarzy miała dziwną maskę, przypominającą smoczy łeb, co dodatkowo utrudniało mu zgadnięcie kiedy nastąpi atak.\nOstrze nagle bez żadnego ostrzeżenia śmignęło ku jego czaszce. Sargybinis musiał się uchylić, bo wątpił, by tak silny cios dało się odbić. Ostrze, zaraz po tym jak minęło go o parę cali zawróciło znów ku niemu. Obrońca zasłonił się tarczą, której metalowa struktura zgrzytnęła ciężko. Poczuł ogromny ból w ramieniu i już wtedy wiedział, że nie ma najmniejszych szans na wygraną. Następny druzgocący cios nastąpił z góry, lecz ten Sargybinis odbił w bok, a sam ciął mocno z prawej strony. Miecz uderzył w pancerz i... utknął. Obrońca nie był w stanie go stamtąd wyciągnąć. Cofnął się, ukrywając za tarczą. Chwilę potem potężny łomot pogruchotał jego tarczę, która złamała się w pół.\nSargybinis upadł na ziemię, łapiąc się za całkiem zdrętwiałe ramię. Stwór stanął nad nim, celując w niego czubkiem ostrza. Obrońca przegrał walkę - teraz zapłaci za to życiem. Wiedział, że za chwilę skończy dokładnie tak samo jak czarodziej, którego nie zdążył ochronić. Zauważył, jak dwie pozostałe istoty podchodzą dopiero teraz, zupełnie tak jakby wynik walki nie był żadnym zaskoczeniem. W sumie, rzeczywiście nie był.\nPoczuł, że demon, bo tym najwyraźniej był ten stwór, zaczyna robić coś dziwnego. Czubek ostrza zaczął drgać. Sargybinis zaczął odnosić dziwne wrażenie, że coś przyciąga go do tego ostrza. Tymczasem jego ciało pozostawało na miejscu. Demon, gdyby chciał, już by z nim skończył. Więc, co teraz robił? "Kradnie mi duszę" pomyślał Obrońca. To było jedyne racjonalne wytłumaczenie. Nie potrafił stwierdzić, jak to się dzieje. Najgorsze jednak było to, że nie potrafił się obronić. Po stokroć bardziej wolał chyba zostać przebity mieczem.\nNagle wszystko się zatrzymało. A Obrońca dalej żył. Darowali mu życie? Tak się czuł ktoś, kto nie miał duszy? Nie czuł niczego szczególnego. Może coś się zepsuło? To przypuszczenie potwierdzał chyba fakt, że demon z mieczem spojrzał na pozostałych.\n- Akaen? - mruknął basowy, chrapliwy głos. - Jego dusza...\n- Co z nią? - zapytał inny demon, lecz o identycznym głosie.\n- Trudno wyjaśnić... Jak dotąd ostrze karmiło się duszami wszystkich napotkanych śmiertelników... Teraz po prostu tego nie robi...\n- Hmm... - mruknął demon zwany Akaenem. - Spróbuj jeszcze raz... Energia zawarta w tym ostrzu będzie nam potrzebna, pamiętaj.\nTym razem kradzież duszy również nie odniosła żadnego skutku, a przynajmniej tak się wydawało Sargybinisowi. Może nie będzie aż tak źle.\n- Po prostu go zabij. - oświadczył trzeci, o równie identycznym głosie co jego towarzysze. - Wtedy się uda.\n- Nie. - oświadczył Akaen. - Nie ma przedmiotu, zdolnego ochronić duszę przed kradzieżą. Takie coś nie istnieje, a nawet jeśli, to nie może tego posiadać zwykły żołnierz. On ma powiernika.\n- Powierniczkę. - poprawił Akaena pierwszy. - to na pewno ona.\n- A co to przeszkadza w zabiciu go? - warknął trzeci.\n- Jak go zabijemy, to stanie się duchem, który pójdzie do swej powierniczki. Przysięgał wierność duszy, tego nie można zerwać ot tak. A wtedy ona o wszystkim się dowie. Nie muszę ci chyba przypominać, że się ukrywamy? - wyjaśnił Akaen.\n- Zostawmy go tutaj, to problem z głowy. - oświadczył pierwszy, nie opuszczając miecza sprzed twarzy Sargybinisa.\n- Może mieć więź z powierniczką. Tego nie da się sprawdzić. A jeśli tak, to ona i tak wkrótce się o nas dowie. - powiedział Akaen, który najwidoczniej znał się na tych sprawach najlepiej.\n- Zobaczy nas jego oczami?\n- Wątpię. - oświadczył pierwszy, po czym wyciągnął dwa palce i zanim Sargybinis zdążył coś zrobić, dźgnął go prosto w oczy. Po otchłani rozległ się głośny krzyk śmiertelnika.\nOślepł. Nie widział niczego. Czuł się tak, jakby ogień tańczył w jego oczodołach. Czuł krew spływającą po jego twarzy razem ze łzami płynącymi ze szczątek oczu. Płakał.\n- Co to da? - Sargybinis już nie umiał rozróżnić kto mówi.\n- Pozbawmy go zmysłów. Wtedy nic nie zobaczy.\n- To i tak nic nie da. Zobaczy wspomnienia. Widział nas już.\nObrońca usłyszał kroki na dziwnej glebie, zmierzające w jego stronę. Drgania w glebie, wiedział, że któryś z nich się zbliża. Nie wiedział, co chce zrobić. Wtem poczuł, jak opancerzony but staje na jego nodze, a potem ogromna siła działa na jego kość. Wrzasnął, lecz nie był w stanie powstrzymać bólu. Noga była złamana, kość chyba wystawała na zewnątrz. Wykrwawi się tu i tyle. Sargybinis przewalił się na ziemię, łapiąc się za nogę. Udał, że stracił przytomność i przestał się poruszać. Wymagało to od niego ogromnej siły woli, ale chyba udało mu się nabrać demony.\nDamy mu wrócić na ziemię. Tak po prostu. Pozbędziemy się wspomnienia z naszym wyglądem. Pozwolimy mu wrócić do powierniczki. Pójdziemy jego śladem. A gdy już ich znajdziemy, zabijemy ją, a wtedy również on zginie. Nikt nie zdąży się o nas dowiedzieć. - powiedział jeden z demonów, prawdopodobnie Akaen.\n- Przecież wszystko wygada...\n- Dopilnuję, żeby tak nie było.\n- A jak on tam dojdzie? To kaleka.\n- Mam na to sposób, choć to skomplikowane. Pamiętacie lekcje Fena?\n- Jeśli zadziała, to może być. - zgodził się któryś.\nPrzez dłuższy czas zostawiono go samemu sobie. Nie słyszał niczego, nic też nie czuł. Nie wiedział, co się dzieje, lecz nadal udawał zemdlonego.\nPo jakimś czasie usłyszał kroki i dziwne szuranie. Któryś z nich złapał go za ramię i pociągnął zmierzając w jakimś kierunku. Po jakimś czasie wciągnął go na jakąś górę kamieni. Coś grzmotnęło mocno. Potem poddźwignął go i przycisnął do drewnianego słupa. Poczuł, jak wiąże jego ręce i nogi sznurem. Czuł się jak skazaniec. Miał dość udawania.\n- Co się tu dzieje? - zapytał słabo.\n- Zobaczysz. - usłyszał tylko i miał nieodparte wrażenie, że demon tam, za maską, perfidnie się uśmiecha.\nSargybinis spróbował się wyrwać, lecz złamana noga skutecznie mu to uniemożliwiała. Zresztą, więzy były zbyt silne.\nWtem usłyszał trzy, identyczne, demoniczne głosy dobiegające z trzech stron. Mówiły równo, bez żadnych zająknięć, w jakimś niezrozumiałym dla niego języku. Trwało to dobrych parę minut, gdy zgodnym chórem demony krzyknęły w jego języku:\n- Niech cię ogień pochłonie!\nDopiero wtedy Sargybinis zrozumiał. Ta góra kamieni, na którą go wywleczono, była stosem. Miał spłonąć, przywiązany do pala, nie mogąc nic zrobić.\nWpierw poczuł nieznośne gorąco u swoich stóp. Jeszcze przez chwilę był w stanie wytrzymać, lecz temperatura gwałtownie wzrosła. Sargybinis zaczął wrzeszczeć, pewien, że jego stopy płoną. Wkrótce ogień rozprzestrzenił się, a Obrońca ledwo oddychał, stojąc w płomieniach. Był pewien, że zaraz zginie. Nagle poczuł rwący ból w klatce piersiowej, w okolicach serca. Nie wiedział dlaczego, ale był pewien, że to włócznia Akaena.\nKonał jednak dużo dłużej, niż przypuszczał. Ale z jakiegoś powodu, im bliżej był śmierci, tym mniej bólu odczuwał. Gdy płomieniami zajęła się również jego głowa, nie czuł prawie nic. Czuł jednak, jak z rany w piersi wypływa obficie jego krew i kapie na płonące głazy. Czy tak czuł się umarły? Widział swoją własną śmierć? Sargybinis miał nawet wrażenie, że umie zobaczyć płomienie, które otuliły i zabiły jego ciało, oraz smolistoczarne kamienie, na których się to dokonało. A potem znów była tylko ciemność.\nZobaczył trawę. Rosła na ziemi i bujała się na wietrze. Kawałek dalej były drzewa. Zwykłe, Alaranijskie sosny, które wyglądały tak, jak jeszcze kiedy żył. Nie miał żadnych wątpliwości, że umarł. Najpewniej był teraz duchem, który rozmyślał o swoim dawnym życiu. Chciał obrócić się, by spojrzeć w inne miejsce, lecz zorientował się, że bycie niematerialną istotą chyba nie jest takie łatwe. Nie drgnął nawet. Spróbował się poruszyć tak, jakby miał ciało, jakby używał mięśni. Udało się.\nPodparł się, a potem uniósł w górę. Właśnie wtedy zorientował się, że jednak nie jest duchem. Naprawdę miał ciało.\nWidział tylko fragment, lecz było czarne, zupełnie niczym kamienie w których spłonął. Pomiędzy tym, co przypominało głazy, były nieduże wyrwy, w których pulsowało czerwone światło. Sargybinis obrócił szyję, dzięki czemu zobaczył, że ma również ogon, z tego samego materiału, z identyczynymi ognistymi przerwami. Miał też łapy, cztery, z czego dwie przednie bardzo przypominały ludzkie dłonie, miały tylko duże szpony.\nSargybinis przeszedł kawałek. Nogi działały, a on był w stanie chodzić. Znalazł małe jeziorko, w którym spojrzał na swoje odbicie. Z wody spoglądał na niego smok, nieduży, o czarnej łusce z ognistymi przerwami pomiędzy pancerzem. Sargybinis prawie się ucieszył. Dalej żył.\nTo znaczyło, że może dotrzymać przysięgi wierności. Słyszał, jak demony mówiły o tym, że chcą zgładzić Riveneth. Mówiły, że ją znajdą. Nie zamierzał pozwolić na to, by cokolwiek jej się stało. Fellarianka nie tylko była dla niego skarbcem, w którym trzymał duszę. Była dla niego miłością, a miłości nie mógł zostawić. Zamierzał nie tylko ją chronić, ale i znaleźć odpowiednią pomoc. Skierował swe kamienne ciało w stronę, w którą coś podpowiadało mu, żeby iść. I poszedł. Obrońca. Czarny smok zrobiony z kamieni. Sargybinis.\nDane gracza: Sargybinis\nNanwe, Skierra, Ferren, Squamea, Morengvarg, Arrisa,\nWt cze 07, 2016 6:11 pm\nŚr lut 20, 2019 2:10 am


Niebiańskie wydarzenia w sierpniu uważaj - Technology News, Firstpost\nNiebiańskie wydarzenia w sierpniu uważaj – Technology News, Firstpost\nF. kierunki02 sierpnia 2021, 10:19:50 rano\nW sierpniu obserwatorzy gwiazd i obserwatorzy nocnego nieba mają przygotowaną dla nich długą listę ekscytujących wydarzeń. Od niebieskiego księżyca do Jowisza Saturn będzie wydawał się większy i jaśniejszy. Niebieskie księżyce są rzadkością, ale w tym miesiącu będą widoczne dla młodych astronomów, którzy uwielbiają je oglądać. Oto lista wszystkich wydarzeń, spójrz:\nŚroda i czwartek 11 i 12 sierpnia: Meteory Perseid wystąpią w pełnej chwale. To najchętniej oglądany deszcz meteorów w roku, ponieważ ludzie czekają na ten wyjątkowy dzień. Najlepszy czas na oglądanie tych szybkich gwiazd to ostatnie godziny północy.\nPiątek 20 sierpnia: Saturn przejdzie blisko Księżyca około 3,8 stopnia na północ od niego. Podczas gdy Jowisz przejdzie w pobliżu niebieskiego księżyca 22 sierpnia w odległości 4,1 stopnia księżyca. Będzie to również widoczne w sierpniu, kiedy trzy ciała niebieskie staną się niezwykle jasne i bliższe. Tymczasem planety te będą widoczne gołym okiem jako duże, jasne gwiazdy.\nNiedziela, 22 sierpnia: Trzecia z czterech pełni księżyca w sezonie astronomicznym to jasne znaczenie niebieskiego księżyca. W tym dniu wzejdzie pełnia księżyca i będzie wyraźnie widoczna. Również sierpniowa pełnia słynie z folkloru. Zainteresowane osoby mogą kliknąć ten link, aby uzyskać wschód księżyca i zachodu słońca w Twojej okolicy. Raporty wskazują również, że następny sezonowy niebieski księżyc będzie widoczny dopiero 19 sierpnia 2024 r.\nJowisz i Saturn będą w tym miesiącu naprzeciw siebie, ale ich pełna jasność pojawi się w dniu niebieskiego księżyca w pełni. Będzie łatwo oglądać Podniebni jazzerzyNie muszą patrzeć daleko, aby zobaczyć Saturna, Jowisza i niebieski księżyc tej samej nocy.\nPrevious Nierównowaga energetyczna Ziemi usuwa prawie wszystkie wątpliwości dotyczące zmian klimatu spowodowanych przez człowieka\nNext Zbliżający się wypadek Nouka wzbudził obawy o przyszłość stacji kosmicznej


Ten duży folder jest poświęcony wystrój Bożego Narodzenia do siebie. Jeśli lubisz ozdoby DIY, zbadać te 75 zdjęć z bardzo oryginalny, aby jodły! Dekoracja choinki jest niewątpliwie jednym z najlepszych tradycji świątecznym.\nJest to okazja dla rodziny, aby się spotkać i wspólnie bawić się wokół drzewa, które symbolizuje radosnego ducha i udostępnianie związanego z Narodzenia. Dziś wielu francuskich rodzin wybrać instalację swoich ozdób choinkowych, w tym choinki, na tyle wcześnie, aby cieszyć się nim dłużej.\n1 Deco Boże Narodzenie do siebie: mały oryginalny jodła w czerwonym papierze\n1.1 Deco Boże Narodzenie do siebie: oryginalny papier jodła\n1.2 Deco Boże Narodzenie do siebie: proste drzewo papier\n1.3 papier ekologiczny model Choinka\n1.4 DIY choinka papier - tanie i ekologiczne rozwiązanie\n1.5 oryginalna dekoracja ścienna DIY Pomysły na Boże Narodzenie drewna\n1.6 Sprawdź resztę naszych idei DIY dekoracji na Boże Narodzenie\nDeco Boże Narodzenie do siebie: mały oryginalny jodła w czerwonym papierze\nIch choinki pod koniec listopada lub na początku grudnia, kilka francuskich gospodarstw domowych również wolą kupować sztuczne drzewo. Za tą decyzją, są często ze względów praktycznych: sztuczne drzewo jest, oczywiście, o wiele bardziej wytrzymałe niż „prawdziwych” choinek; może również pozostać w pomieszczeniu na czas nieokreślony.\nDeco Boże Narodzenie do siebie: oryginalny papier jodła\nJednak pomimo tych zalet, sztuczne drzewa, powszechnie sprzedawane w sklepach, są coraz mniej popularne, ponieważ są one często uważane za mniej estetyczny niż naturalnych drzew. Oryginalny jodła, aby się to przyjazny i niedroga alternatywa dla tych rozwiązań.\nPrzykład ściany choinkę girlandą z pomponami\nW ostatnich latach, oryginalne pomysły drzewa produkujące tego rodzaju są bardzo modne. Występują one w dużych ilościach na płótnie. Papier, drewno, tkaniny lub metalu ... Oni oferują wyjątkowe możliwości projektowe i atrakcyjne dla tych, którzy lubią DIY. Oto poradnik dla projektu tego rodzaju, że szczególnie lubił.\nDeco Boże Narodzenie do siebie: proste drzewo papier\nTen projekt Lisa i blog Sary łyżkę cukru jest produkcja małych papierowych ozdób w kształcie choinek. Jest to łatwe do wykonania i bardzo zabawne, ponieważ wymaga bardzo mało operacje, które są również bardzo proste. Aby to osiągnąć, trzeba będzie stożek styropianu o wielkości do wyboru, Formy papierowe do babeczek (wielokolorowe preferencji lub barwiących) i szpilki.\nDeco Boże Narodzenie, aby siebie: poradnik drzewa papier\nPrzed rozpoczęciem dokonywania choinek, upewnij się, że masz wszystkie niezbędne materiały na rękę. Następnie rozpoczął się w projekcie poprzez usunięcie dno formy do babeczek i powtórzyć ten proces, dopóki masz wystarczającą liczbę małżami gotowych dołączyć do stożka styropianu. Liczba form stosowanych w produkcji małych sosen na zdjęciu powyżej jest dwanaście. Należy również pamiętać, aby zostawić co najmniej jeden lub dwa pełne formy, które będą potrzebne, aby szczyt swojej mini drzewa.\npapier ekologiczny model Choinka\nNastępnie zabezpieczyć każdego stożka formy polistyrenu za pomocą kołków, rozpoczynając od dna i przemieszczania się do góry. Dolna część stożka jest szerszy, trzeba dwa lub trzy kubki papierowe dla pokrywą; dla górnej jeden wystarczy. Upewnij się, że widoczne części stożka i szpilki są całkowicie pokryte papieru.\nDeco idea Bożego Narodzenia do siebie: duże drzewo papier\nAby szczyt swojej mini drzewa, przecięte na pół formy Państwo zachowało w całości, a następnie złożyć na pół. Następnie krotnie wszystkich stron przez naśladowanie kształt stożka i umieścić go z formy, na wierzchu drzewa, zapewniając za pomocą kołków lub kleju. Można również czerpać inspirację z tego projektu, aby utworzyć choinka większe, przy użyciu papieru i tektury stożka prezent, na przykład.\nDIY choinka papier - tanie i ekologiczne rozwiązanie\nModele papier jodła DIY są jednymi z najbardziej popularnych i liczne. A to ze względu na prostej przyczyny: są one bardzo tanie i bardzo łatwo zrobić samemu. Nawet niedoświadczeni Majsterkowicze są coraz wzdłuż bez problemów! Znajdziecie w galerii na końcu tego artykułu, różnorodność modeli papieru jodły spróbować.\nPrzykład choinka papier dla majsterkowiczów oryginalnej dekoracji ściennej\nI właśnie to jest szybki i łatwy projekt DIY. Jest to zrobić choinkę dekoracyjnych z plakatu i wianka. Aby to zrobić, dostać plakat z choinki (drukowanie lub kupić) sznurów samoprzylepnych papierowych, gwiazd i płatki śniegu. Zabezpieczyć post do ściany za pomocą kleju i stworzyć girlandę przez gwintowania gwiazd i płatki śniegu na drucie.\noryginalna dekoracja ścienna DIY Pomysły na Boże Narodzenie drewna\nZłóż oryginalną choinkę ozdobić swoje ściany, może być również wykonane z kilku półek i ściany malowane łupków koloru. Spróbuj tego projektu poprzez zapewnienie Państwu 4 półki, których wielkość przybiera formę klasycznej choinki (patrz przykład powyżej). Następnie udekorować półki girlandami, gwiazdy i korony. Ciesz farbę tablica, aby zakończyć wygląd choinki z kredą!\nDeco Boże Narodzenie zrobić samemu: drewna jodłowego, naturalne i oryginalne\nDIY wystrój jak i naturalnych materiałów? W tym przypadku, to na pewno spadnie na naszą ideą drewna jodłowego DIY Boże! Jest on odtwarzany z trzydziestoma pni drzew. Zaczyna poprzez cięcie pni drzew; następnie pokrycie lakierem, który gwarantuje długą żywotność. Następnie pozostawiono do wyschnięcia przed założeniem pnie na ścianie!\nA jeśli to wszystko nie wystarczy pomysł, należy odkryć kolekcję modeli i dekoracyjnych tutoriali Boże Narodzenie DIY do siebie, w poniższej galerii.\nSprawdź resztę naszych idei DIY dekoracji na Boże Narodzenie\nAktywność instrukcja: oryginalna choinka tektury\nChoinka DIY Turotiel\nChoinki karton: świąteczne dekoracje pomysł, aby zrobić to sam\nOryginalna choinka zrobić samemu\nMałe choinkowe pierze się producenci\nDekoracja: choinka papier\nŚwiąteczne dekoracje do siebie: papier jodła\nDIY dekoracja: Choinka\nDIY dekoracja: Choinka papier\nDIY Pomysł deco i papier drzewo poradnik\nŚwiąteczne dekoracje pomysł, aby zrobić to sam\npapieru świąteczne dekoracje making\nObudowa „domowej roboty”: choinka papier\nDeco Boże Narodzenie do siebie: papier jodła\nDIY wystrój i choinka poradnik\nDekoracyjne choinki making\nDekoracyjne choinki w zielonej księdze\nObudowa i oryginalne mini choinka\nDeco Boże Narodzenie do siebie: jodła konstrukcja z drewna\nDeco Christmas szablonu do siebie: sztuczne drzewo\nDeco Boże Narodzenie do siebie: biały jodły pióro\nDeco idea Bożego Narodzenia do siebie: tekturowe jodły\nDeco Boże Narodzenie do siebie: jasny jodła\n20 exempel och moderna frisyr idéer sommar\nlesena drsna vrata v življenje, zelo dobra ideja\nJak udržovat zelené rostliny?\nserwetka składany: proste idee i modele\n의자 정원 매달려 : 나머지 당신의 동반자


Na cadykowym dworze. Cz. 7 - Kozirynek\nNa cadykowym dworze. Cz. 7\nData : 18 sierpnia 2019 17 sierpnia 2019 Alicja Gontarek\nW świąteczne dni dwór zamienia się w wielkie targowisko. Tuż przy wyłożonej kamieniami ścieżce lokalni i przyjezdni kupcy rozkładają swój towar. Tałesy i jarmułki leżą na przewróconych do góry dnem skrzynkach, ale szczególną atrakcją dla klientów i gapiów są miękkie, płócienne i bardzo kolorowe buty, wkładane w Jom Kipur. Obok nich stoją handlarze owoców. Wystawiają swój najlepszy towar, licząc, że zbiją niemałą sumkę na tłumnie przybyłych chasydach.\nUnoszące się w powietrzu owocowe wonie i zapachy kuszą, pobudzając apetyt. Aromat soczystych, żółtych i lśniących w słońcu kiści winogron, przywiezionych do Radzynia z nad dalekich mórz jest najbardziej nęcący – wszak owoce te pojawiają się tutaj tylko raz w roku, na Rosz ha-Szana i Jom Kipur.\nSpecjalnie importowane na tę okazję winogrona są niezbędne, aby zgodnie z nakazami religijnymi w drugą noc Rosz Haszana zmówić Szehechejanu. Zda się, pełne majestatu kiście winogron leżą czekając na swój czas, jakby świadome doniosłej roli, jaka przypadnie im w udziale. Cieszą oko i nikt nie śmie ich dotykać, aż do specjalnej okazji.\nDo wschodniej ściany bet ha-midraszu w te dni przylega specjalnie na tę okazje zbudowane, wykonane z płótna zadaszenie. Jest potrzebne, ponieważ przybyłe na święta tłumy nie mogą zmieścić się w bet ha-midraszu, i gdyby nie ono, niektórzy zmuszeni byliby modlić się pod gołym niebem.\nNie tylko dwór zmienia się nie do poznania w święta, ale też całe miasteczko. Nie ma już zwyczajnej ciszy, zniknęła gdzieś monotonia i rutyna. Hałas i zamieszanie na dworze oddziaływają na cały sztetł. Nie widuje się już nikogo, kto by niespiesznie przechadzał się uliczkami, bo wszyscy krzątają się i uwijają w pośpiechu. Każdy niemal radzyński Żyd i Żydówka, a nawet dzieci, zajęty jest obsługiwaniem tłumnie przybyłych chasydów. Zdaje się, że szelest ich atłasowych kapot słychać w każdym zaułku i w każdej alejce.\nGromady chasydów wprawiają w zdumienie goja, który przypadkiem trafił do miasta i nigdy nie widział w Radzyniu takich gromad chasydów. Zdezorientowany patrzy na dziwnych brodatych i pejsatych osobników, raz po raz spluwając i mamrocząc coś do siebie, po czym szybko się oddala.\nDla przyjezdnych, wielkomiejskich chasydów przygotowywane są smakowicie pachnące potrawy, których aromat roznosi się po Radzyniu. Z wypiekami na twarzy miejscowe Żydówki cały dzień biegają tam i z powrotem do sklepów, a młode dziewczęta, zalotnie i figlarnie spoglądają na dorodnych chasydzkich młodzieńców. Rumieniąc się, szepczą coś jedna do drugiej, po czym naraz wybuchają nagłym, głośnym śmiechem.\nGdy zapada zmrok, niosące się z cadykowego dworu odgłosy i dźwięki tworzą niepowtarzalną atmosferę w sztetł. Młodzi chasydzi recytują zadany fragment, a ich słodkie głosy, odbijając się echem od ściany bet ha-midraszu, płyną daleko, aż na drugą stronę rzeki.\n Szehechejanu – modlitwa dziękczynna często odmawiana w Rosza Haszana, Jom Kippur oraz inne żydowskie święta.\n24. Międzynarodowe Warsztaty Teatralne za nami


VIII EDYCJA KONKURSU "AMBASADOR BIZNESU - PODLASIE 2006"\nPo raz ósmy Podlaska Fundacja Rozwoju Regionalnego oraz Podlaskie Centrum Euro Info organizują konkurs dla małych i średnich przedsiębiorstw "Ambasador Biznesu - Podlasie 2006". Zasadniczym celem konkursu jest wskazanie na grupę małych i średnich firm,\nktóre mogą poszczycić się dobrymi wynikami działalności gospodarczej. Organizatorzy przyjmują zgłoszenia do konkursu do 30 kwietnia.\nW ubiegłym roku do konkursu zgłosiło się 65 firm z całego województwa. Tytuł "Ambasador Biznesu - Podlasie 2005" otrzymały Zakłady Przemysłu Sklejek Biaform S.A.\nW konkursie mogą uczestniczyć podmioty gospodarcze spełniające następujące warunki:\n· Posiadają siedzibę w województwie podlaskim;\n· Mają kapitał przynajmniej w 51% polski i przynajmniej w 51% prywatny;\n· Nie prowadzą działalności związanej z wyrobami alkoholowymi, tytoniowymi oraz militarnymi;\n· Spełniają kryteria 'mikroprzedsiębiorcy, małego lub średniego przedsiębiorcy' zgodnie z Ustawą o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.04.173.1807 z późn. zm.):\nKonkurs odbywa się w dwóch etapach. W pierwszym zainteresowane firmy przesyłają do dnia 30 kwietnia 2006 r. ankietę (rozsyłaną przez organizatora do lokalnych firm i dostępną na stronie www.pfrr.bialystok.pl). Następnie Podlaska Fundacja Rozwoju Regionalnego dokonuje wyboru grupy ok. 15 firm do drugiego etapu. W drugim etapie uczestnicy poddawani są szczegółowej ocenie na podstawie informacji zebranych przez ekspertów delegowanych przez komisję konkursową. Eksperci oceniają półfinalistów z zakresu public relations, marketingu, zarządzania zasobami ludzkimi, oceniają sytuację finansową firmy i weryfikują złożone przez uczestników ankiety.\nKomisja konkursowa ogłosi laureatów na uroczystej gali, która odbędzie się 10 czerwca 2006 roku.\nZwycięzca otrzyma tytuł i statuetkę: "Ambasador Biznesu - Podlasie 2006" oraz nagrodę pieniężną w wysokości 15 tys. zł ufundowaną przez PFRR. Tradycyjnie- specjalne nagrody przyznają Marszałek Województwa Podlaskiego (firmie, która w 2005 roku osiągnęła największy przyrost zatrudnienia) oraz Wojewoda Podlaski (firmie, która posiadała w 2005 roku największy udział eksportu w sprzedaży). Pozostali laureaci (firmy, które zajęły miejsca 2 i 3) otrzymują tytuł Laureata Konkursu oraz nagrody rzeczowe.\nWięcej informacji udziela dziennikarzom "First Communications".\nTel: 085/ 74 36 856 lub 0602 10 30 35.


Nabór uzupełniający do Akademii Młodych Orłów - Elk.dlawas.info - portal informacyjno - rozrywkowy\n19.09.2019 09:38 | Źródło: UM Ełk\nUrząd Miasta Ełku 21 września zaprasza młodych sympatyków piłki nożnej wraz z rodzicami/opiekunami na testy sprawnościowe w ramach naboru uzupełniającego do Akademii Młodych Orłów na rok szkolny 2019/2020. Nabór dotyczy grupy „skrzatów”, czyli roczników: 2013 i 2014. Zajęcia w AMO są bezpłatne.\nW sobotę 21 września odbędzie się nabór uzupełniający roczników 2013 i 2014 do Akademii Młodych Orłów w Ełku. Testy sprawnościowe przeprowadzone zostaną na boisku Orlik, ul. Szafera 2 (przy SP nr 4 w Ełku) od godz. 10:00 do 12:00.\nW nowym roku szkolnym 2019/2020 w zajęciach piłkarskich uczestniczy łącznie 86 zawodników z roczników 2009 – 2014.\nWięcej o AMO w Ełku:\nAkademia Młodych Orłów w Ełku jest projektem, który powstał przy współpracy samorządu Miasta Ełku z Polskim Związkiem Piłki Nożnej oraz Warmińsko-Mazurskim Związkiem Piłki Nożnej.\nAkademia Młodych Orłów daje możliwość szkolenia piłkarskiego na najwyższym poziomie pod okiem wykwalifikowanych trenerów dla chłopców i dziewczynek w trzech kategoriach wiekowych: 6-7 lat (skrzaty), 8-9 lat (żaki) i 10-11 lat (orliki).\nW treningach uczestniczą dzieci zrzeszone w klubach sportowych oraz dzieci bez przynależności klubowej. AMO nie prowadzi współzawodnictwa między klubami i szkółkami piłkarskimi.\n5 Udany weekend ełckich grapplerów\n1 Udany weekend ełckich grapplerów\n3 Ełczanie na podium Mistrzostw Polski BJJ\n5 Tropem Wilczym - tłumy ełczan Żołnierzom Wyklętym


CTK Acoustics 1.8 M2 /1szt. 25x34cm - mata tłumiąca - car audio sklep ESSA\nCTK Acoustics 1.8 M2 /1szt. 25x34cm - mata tłumiąca\nmata butylowa 1.8mm z aluminiową folią 100µm do wygłuszania karoserii pojazdów, komputerów, sprzętu RTV, AGD - 1 szt. 25x34cm, MLF=0,25\nNr katalogowy: 5565\nCTK Acoustics 1.8 M2 - CENA PROMOCYJNA\nElastyczna, samoklejąca mata antywibracyjna do wytłumiania hałasu, drgań oraz rezonansów akustycznych elementów karoserii i tapicerki samochodowej, jachtów, maszyn, urządzeń przemysłowych, obudów sprzętu komputerowego, RTV i AGD. Najlepsza relacja ceny do jakości i skuteczności. Cena za 1 arkusz o wymiarach 250x340 mm (0,085 m2), grubość maty 1,8 mm, grubość aluminiowej folii 0,1 mm (100 mikrometrów).\nCTK Acoustics, to samoprzylepna, 2-warstwowa mata antywibracyjna o niskiej częstotliwości rezonansowej wykonana na bazie kompozytu gumy kauczukowo butylowej wzmocnionego przetłaczaną aluminiową folią o grubości 100 mikrometrów (0,1 mm). Mata przeznaczona jest przede wszystkim do wytłumiania hałasu, drgań oraz rezonansów akustycznych elementów karoserii i tapicerki samochodowej (drzwi, podłoga, dach, bagażnik, maska silnika, nadkola, plastiki, elementy tapicerki, itp.). Może być także stosowana w pomieszczeniach zamkniętych do wyciszania obudów sprzętu komputerowego, klimatyzacyjnego, RTV i AGD. Produkt charakteryzuje się właściwościami antykorozyjnymi i uszczelniającymi, jest nietoksyczny, niepalny (samogasnący), wodoodporny, nie wchłania wilgoci i nie rozkłada się pod wpływem warunków atmosferycznych. Posiadając wysoki współczynnik stratności mechanicznej (MLF), umiarkowaną wagę o bardzo atrakcyjną cenę, maty tłumiące CTK z serii Acoustics są jednymi z najbardziej efektywnych materiałów służących do obniżania poziomu hałasu w pojazdach. Dobrze sprawdzają się podczas prac, których celem jest poprawa akustyki kabiny samochodu w przypadku montażu i użytkowania sprzętu car audio, podczas wykonywania instalacji ogólnego wyciszania pojazdów lub przy renowacji izolacji akustycznej, np. po naprawach elementów nadwozia.\nmateriał: guma kauczukowo butylowa wzmacniana przetłaczaną aluminiową folią\nMLF - współczynnik stratności mechanicznej przy 200Hz (skuteczność tłumienia): 0,25\nzakres temperatury pracy: -40ºC do +100ºC\nzalecana temperatura montażu: powyżej +10ºC\nwymiary arkusza: 250x340 mm\npowierzchnia arkusza: 0,085 m2\nwaga: 0,28 kg (3,26 kg/m2)\nwyprodukowano na Ukrainie przez CTK Ltd. zgodnie ze standardami ISO 9001\nzastosowanie w samochodzie: całe nadwozie, np. drzwi, bagażnik, dach, podłoga, nadkola, błotniki, maska silnika, klapa bagażnika, plastiki, elementy tapicerki\ncena za 1 arkusz o wymiarach 25x34 cm\nMaty CTK Acoustics są samoklejące, elastyczne i łatwe do nakładania na powierzchniach o płaskim lub skomplikowanym kształcie. Można je montować w szerokim zakresie temperatur bez konieczności podgrzewania, jednak najwyższy komfort pracy uzyskuje się przy temperaturze otoczenia powyżej +10ºC. Oklejana powierzchnia musi być sucha, czysta i bardzo dobrze odtłuszczona. W celu maksymalnego wykorzystania właściwości tłumiących, po naklejaniu matę należy solidnie docisnąć, np. za pomocą wałka (rolki), aby dokładnie przylegała do całej powierzchni wytłumianego podłoża, bez tworzenia przestrzeni z pęcherzami powietrza. Samoklejąca warstwa butylowa posiada właściwości samowulkanizujące, dzięki czemu po pewnym czasie przyczepność materiału do podłoża jeszcze bardziej wzrasta, tworząc spójną całość.\nHollywood HIC-518 - kabel głośnikowy 5x1,0 mm2\nprzewód-kabel głośnikowy 5x18GA (ok. 5x1.0 mm2) do fabrycznych systemów car audio (OEM) - miedź OFC, podwójna izolacja, cena za 1m\nPCV 19/20 - taśma izolacyjna PCV\ntaśma izolacyjna PCV do wiązania i izolowania wiązek przewodów - wymiary: 19mm x 20m x 0,13mm, czarna\nPianka uszczelniająca z klejem 30/3mm\njednostronnie klejąca pianka do uszczelniania podłoża montażu głośników i subwooferów - szerokość: 30mm, grubość: 3mm, cena za 1mb\nFocal ISS-165 - głośniki samochodowe\nzestaw głośników samochodowych o średnicy wooferów 165mm, 2-drożny - 4ohm, 70/140W, 92.6dB, 60-20000Hz, głębokość 50mm\nbardzo lekka, wodoodporna, samoklejąca mata piankowa do wyciszania i termicznej izolacji wnętrza samochodu - grubość 4mm, 1szt. 50x80cm, 0.4m2


Usługi budowlane – kompleksowe budowy domów, hoteli i szkół\nObszerną strefą działalności naszej firmy są usługi budowlane. Zajmujemy się nie tylko budową nowych obiektów, ale też ich przebudową, remontami, montażem czy rozbiórką budynków. Dysponujemy odpowiednim, nowoczesnym sprzętem do przeprowadzania takich prac, a także zespołem wykwalifikowanych i odpowiedzialnych pracowników.\nJeśli budują Państwo dom, rozbudowują go lub chcą postawić np. dodatkowe garaże, zachęcamy do kontaktu z naszą firmą. W ciągu 30 lat doświadczenia na rynku prowadziliśmy niezliczoną ilość prac budowlanych na terenie całego kraju. Posiadamy własny transport, dlatego nie ma dla nas większego znaczenia, gdzie będzie wykonywane zlecenie. Lata działalności sprawiły, że dysponujemy rozbudowaną siecią kontaktów, co daje nam możliwość negocjacji cen materiałów. Korzystając z usług naszej firmy możecie być Państwo pewni, że płacicie za dobrą jakość i pracę najlepszych fachowców.\nJakie usługi budowlane świadczymy?\nNasza firma świadczy usługi budowlane zarówno klientom prywatnym, stawiającym swoje domy, jak i klientom będącym przedstawicielami rozmaitych firm.\nbudowę domów i innych obiektów budowalnych (w tym hoteli, centrów handlowych, szkół),\nprzebudowę domów i innych obiektów budowalnych,\nremonty domów i innych obiektów budowalnych,\nusługi budowalne związane z budową budynków użyteczności publicznej,\nzlecenia instalacji budowlanej,\ninstalacje ogrzewania podłogowego, instalacje c.o., instalacje hydrauliczne,\nbudowę rurociągów przesyłowych, zlecenia budowy sieci rozdzielczych.


Bialczanka doszła do Rzymu – Tygodnik Podlaski\nBialczanka doszła do Rzymu\nKlaudia kilkakrotnie uczestniczyła w Pieszej Pielgrzymce Podlaskiej na Jasną Górę, również na piechotę wędrowała dwukrotnie do grobu św. Jakuba w Santiago de Compostela. Lubi trudne warunki i trochę samotności. Podobnie jak Barbara Pawluk, dlatego przypadkowe spotkanie musiało skończyć się wspólną wyprawą. – Pod jej wpływem odezwała się we mnie potrzeba przeżycia czegoś więcej niż do tej pory. Potem – wierzcie albo nie – ale wszystko samo powoli układało się: zobaczyłam na facebooku informację Magdy, że idzie do Rzymu. Po długim namyśle napisałam do niej, poznałyśmy się i oto jesteśmy – wspomina Klaudia. Bialczanka wyruszyła w trasę 28 czerwca. Przez pierwsze kilkanaście kilometrów odprowadzała ją siostra. W Zasiadkach dołączyły do niej Basia i Magda, która na pytanie „dlaczego Rzym?”, odpowiada: – Powodów jest wiele ale myślę, że najważniejszym jest chęć odkrywania Boga, świata, ludzi i siebie na nowo.\nPo pokonaniu prawie 500 km Klaudia, Magda i Basia 11 lipca przekroczyły granicę z Czechami. Następnie wędrowały przez Austrię i Włochy, a 24 sierpnia weszły do Rzymu. W drodze nocowały na plebaniach, w klasztorach, u życzliwych ludzi, którzy gościli nieznajome przecież dziewczyny jak własną rodzinę, a raz nawet – w czterogwiazdkowym hotelu. We Włoszech dopiero po tygodniu mogły przespać się w łóżku, a po trzech dniach – wykąpać. Wszystkie rzeczy nieodzowne do przetrwania dwóch miesięcy w drodze niosły w plecakach. Spakowały tyle tylko, ile mogły unieść, ciążył każdy dodatkowy kilogram, dlatego często doskwierał im brak wody do picia. Raz, gdy poczuły pragnienie, woda sama do nich przyjechała. – Zatrzymał się przy nas pewien miły pan, proponował podwiezienie, zakupy w sklepie, ale skorzystałyśmy tylko z wody, bo miał w bagażniku 2 zgrzewki – wspominają dziewczyny.\nKrzyż otwiera serca\nNa swojej drodze spotkały wielu życzliwych ludzi. Otrzymały wodę od służby drogowej, czekoladę od starszej pani, w sklepie sportowym sporą zniżkę, gdy sprzedawca dowiedział się dokąd podróżują, na stacji benzynowej turysta wracający z Portugalii ofi arował im trzy puszki tuńczyka. Na Śląsku spotkały chłopaka, który rozpoznał je i śledził na facebookowym profi lu ich pielgrzymowanie. Tego dnia gościły również na imieninach u pani Urszuli, którą poznały kilka godzin wcześniej podczas mszy. Innym razem odwiedziły 14 dziewczyn w ośrodku wychowawczym, do którego zabrał je spotkany podczas drogi dyrektor. W klasztorze kapucynów w St. Vito poznały Krzysztofa, który już po raz kolejny szedł do Rzymu z Wejherowa.\nChwilami było ciężko\nO trudzie pielgrzymowania wspominały często w relacji publikowanej na facebooku. – Przejście odcinka 250 metrów stawało się prawie niemożliwe i sprawiało wrażenie 5 km. Najważniejsze jednak, że udało się – pisały po dotarciu do Kielc. W zamieszczanych postach z trasy bardzo często prosiły o modlitwę, a gdy Austria okazała się zbyt droga – również o wsparcie finansowe. Wspominały o bólu nóg, odciskach, oparzeniu słonecznym, zmęczeniu, braku noclegu. Prawdziwy kryzys przyszedł w Austrii. Magda, Klaudia i Basia miały tam pod górkę – w przenośni i dosłownie. Alpy nie ułatwiały wędrowania, a wysokie ceny żywności pochłonęły znaczną część posiadanych pieniędzy.\nOd pierwszego dnia wędrówki niosły pótorametrowy drewniany krzyż. Z tego powodu w Polsce często były mylone ze Świadkami Jehowy. W Czechach z kolei przywitano je okrzykiem „Spalimy wam ten krzyż”. – Kiedy wkradało się między nas zwątpienie, brak sił, wtedy przychodził Bóg – mówią zgodnie. Dziewczyny przed wyruszeniem w trasę zebrały od znajomych intencje, w których modliły się w trakcie drogi. Doniosły je do Rzymu.


Inicjatywa Mieszkańców chce Warszawy na 100 procent | PolitykaWarszawska.pl\nSpotykamy się na sto dni przed bardzo ważnymi dla wszystkich warszawiaków wyborami samorządowymi – mówił prezes IMW, radny Dzielnicy Białołęka Piotr Basiński. – Z tej okazji chcemy przedstawić sto propozycji naszego stowarzyszenia dla stolicy. Rada Programowa opracowała dokument, który mamy nadzieję, będzie przyczynkiem do konstruktywnych rozmów ze wszystkim, którym na sercu leży dobro Warszawy, nie tylko w kontekście wyborów samorządowych – podkreślił lider stowarzyszenia.\nWiceprezes IMW, Antoni Pomianowski, przedstawił założenia programu „Warszawa na 100 procent”. – Dzisiaj jsteśmy dokładnie na sto dni przed wyborami samorządowymi 16 listopada. Z tej okazji chcielibyśmy przedstawić nasze propozycje – mówił Pomianowski. – To nie jest wielki, całościowy, futurystyczny, ale także surrealistyczny program, jaki widzieliśmy u innych kandydatów. Nie budujemy szklanych domów, ale mamy konkretne, realne propozycje, dotyczące poszczególnych dzielnic i całego miasta - podkreślił.\nPomianowski podkreślił, że dzięki współpracy i strukturom rozwiniętym niemal w każdej dzielnicy, Inicjatywa Mieszkańców Warszawy zna najważniejsze, i najbliższe warszawiakom problemy. – Stworzyliśmy program w formie kalendarza. Na każdy dzień mamy jakiś postulat. Są to zarówno propozycje dzielnicowe, jak i ogólnomiejskie – mówili przedstawiciele stowarzyszenia.\nJako jeden z najważniejszych punktów dotyczących całej Warszawy, Pomianowski wskazał udostępnienie on-line danych służbowych pracowników Urzęd Miasta oraz urzędów poszczególnych dzielnic. – Jest to zgodne z prawem. Chodzi o imię, nazwisko oraz stanowisko. Zarówno NSA, jak i GIODO uznały, że można takie dane udostępniać. Skąd ten postulat? Chodzi przede wszystkim o przejrzystość – podkreślił wiceprezes IMW. – Jest to także związane z ostatnimi wydarzeniami na Placu Zbawiciela – dodał.\nKiedy mowa o tęczy, przedstawiciele stowarzyszenia zwracają uwagę na pomijany często aspekt. – Renowację instalacji wykonała firma JMS Maciej Skrobski. Pan Maciej Skrobski jest bratem Tomasza Skrobskiego, członka zarządu wolskiej Platformy Obywatelskiej. Czy na pewno wszystkie te przetargi zostały przeprowadzone uczciwe, czy też po raz kolejny nie dofinansowujemy znajomych królika – pyta Pomianowski, podkreślając, że IMW stawia na jawność i transparentność działań urzędników.\nŹr. Fanpage Inicjatywy Mieszkańców Warszawy\nDziałacze Inicjatywy zaznaczają, że cały czas spotykają się z mieszkańcami i debatują o różnych sprawach w ich dzielnicach. Podkreślają, że frekwencja na spotkaniach jest dobra, zwłaszcza jeśli dotyczą one ważnych spraw. – Tak było chociażby podczas spotkania ws. Jeziorka Gocławskiego, Galerii Kabaty, czy autobusu na ulicy Myśliborskiej na Białołęce, gdzie zaangażowaliśmy ponad tysiąc mieszkańców, podobnie w sprawie szpitala w tej dzielnicy – mówią działacze IMW.\n„Polityka Warszawska” spytała także przedstawicieli Inicjatywy o to, czy widza pole do współpracy z innymi oddolnymi ruchami (Warszawą Społeczną, WWS, czy też Porozumieniem Ruchów Miejskich). – Rozmawiamy ze wszystkimi, znamy się dosyć dobrze i z każdym, kto chce współpracować na rzecz dobra Warszawy widzimy pole do porozumienia – powiedział na koniec Piotr Basiński.


Bogata oferta ośrodków sportowych w naszym kraju - dekor\nHome » Specjalizacje » Inne Usługi » Bogata oferta ośrodków sportowych w naszym kraju\n2019-05-30|Kategoria: Specjalizacje / Inne Usługi\nPolecane ośrodki szkoleniowe dla drużyn futbolowych znajdziemy na kartach portalu Obóz Piłkarski, dynamicznie rozwijającego swoją propozycję usługową, starającego się indywidualnie podejść do oczekiwań każdego zgłaszającego się klienta. Największy wybór, połączony z konkurencyjnymi cenami i możliwością indywidualnego skompletowania listy usług, z jakich chcemy korzystać, to argumenty na korzyść rekomendowanych obiektów, niejednokrotnie goszczących zawodowe drużyny piłkarskie. Oferta wyróżnionego portalu to nie tylko najlepsze ośrodki, w jakich zorganizujemy obóz futbolowy, ale też możliwość wynajmu samego boiska piłkarskiego, na którym w komfortowych warunkach przygotujemy się do najważniejszych spotkań, w skali całego sezonu. Obóz Piłkarski, jako serwis usługowy, na pewno zaskoczy nas swoim kompleksowym podejściem do naszych potrzeb oraz udogodnieniami, przygotowanymi dla stałych klientów. Wszystkie pojawiające się odnośnie współpracy zapytania ofertowe, zadamy tutaj poprzez kontakt telefoniczny.


Brody. oficyny pałacu Brühla (1680 r.): odnowienie elewacji – Wyniki naborow Programy-MKiDN-2015\nBrody. oficyny pałacu Brühla (1680 r.): odnowienie elewacji\nDodany przez admin123 dnia 6 lutego 2013\t 6 lutego 2013 Dziedzictwo kulturowe / Ochrona zabytków\nStrona główna Dziedzictwo kulturowe Brody. oficyny pałacu Brühla (1680 r.): odnowienie elewacji\nWyposażenie studia nagrań i prób muzycznych w Centrum Kultury w Zambrowie\nFundacja Domu Literatury i Domów Pracy Twórczej: "Warszawa. Dom Literatury – ul. Krakowskie Przedmieście 87/89 (XVII w.); konserwacja elewacji"\nGorem Maciej Jusiel: „Brody. oficyny pałacu Brühla (1680 r.): odnowienie elewacji”\nnumer zadania: 01115/15\nnumer w EBOI: 53368/14\nnazwa wnioskodawcy: Gorem Maciej Jusiel\nnazwa zadania: Brody. oficyny pałacu Brühla (1680 r.): odnowienie elewacji\now2 poczta, ferie dolnośląskie 2019, europa w 1914, imprezy plenerowe 2018 lubuskie, należy symbol, wawel makieta, co to statystyka, rozmiar logo, śląsk historia, miejsce ewakuacji, praca w urzedzie, grunty rolne pomorskie, alicja radzińska, ulga na dziecko uczące się zaocznie 2017, obraz rembrandta, mapa zakażenia koronawirusem, budowa rozporządzenia…


Regulamin – SSM Lutowiska\nPrawo do korzystania ze schroniska młodzieżowego przysługuje młodzieży szkolnej i studenckiej, nauczycielom i wychowawcom oraz członkiem Polskiego Towarzystwa Schronisk Młodzieżowych, jak również obcokrajowcom należącym do macierzystych stowarzyszeń Schronisk Młodzieżowych. Z noclegu w schronisku, w razie wolnych miejsc, mogą korzystać również inne osoby pod warunkiem przestrzegania obowiązującego regulaminu.\nZespoły złożone z co najmniej 5 osób (w zasadzie do 20 osób) składają, przynajmniej na 1 miesiąc przed przybycie do schroniska, zamówienia, załączając znaczek pocztowy na odpowiedź. W zamówieniu podają: nazwisko i imię kierownika zespołu, jego adres i telefon kontaktowy, liczbę i płeć uczestników, nazwę i adres szkoły (uczelni) lub organizacji, czas pobytu w schronisku oraz dzień i godzinę przybycia. Po uzyskaniu zgody na proponowany termin (w ciągu 10 dni), kierownik zespołu przesyła zaliczkę w wysokości 25% należności przekazem pocztowym pod adresem schroniska. Zwrot zaliczki może nastąpić w przypadku nie skorzystania ze schroniska tylko z wyjątkowo ważnych i udokumentowanych przyczyn uznanych przez kierownika/dyrektora schroniska, po potrąceniu poniesionych już przez schronisko kosztów. W razie sporu sprawę zwrotu zaliczki rozstrzyga właściwy (Zarząd Okręgowy PTSM)/organ prowadzący schronisko. W przypadku nie nadesłania zaliczki na 10 dni przed przybyciem do schroniska zespołu wycieczkowego kierownik/dyrektor schroniska może zamówienie anulować. Zamówienia wycieczek są kwalifikowane według kolejności zgłoszeń, z tym, że pierwszeństwo mają zespoły młodzieży szkolnej i studenckiej.\nTuryści indywidualni są przyjmowani na noclegi bezpośrednio w schronisku, jeżeli są wolne miejsca, z tym, że pierwszeństwo ma młodzież szkolna i studencka, a następnie inne osoby.\nMłodzież szkolna nie mająca ukończonych 18 lat przyjmowana jest do schroniska za okazaniem zamówienia podpisanego przez rodziców lub prawnych opiekunów..\nZespoły wycieczkowe i pojedynczy turyści, w miarę możliwości, mogą być przyjmowani do schroniska za ustaloną opłatą także na pobyt dzienny.\nPrzybywający do schroniska (powinno to nastąpić w godz. 17:00 do 21:00), są wpisywani do książki rejestracyjnej schroniska oraz regulują należyte opłaty, według cennika wywieszonego w schronisku na widocznym miejscu.\nTuryści indywidualni mogą korzystać ze schroniska nie dłużej niż przez 3 kolejne noce, chyba, że są wolne miejsca i kierownik/dyrektor schroniska wyrazi zgodę na dłuższy pobyt.\nKwaterowanie dzieci i młodzieży w placówce prowadzone jest w pomieszczeniach noclegowych koedukacyjnych. Opiekunowie zorganizowanych grup kwaterowani są wspólnie ze swoimi wychowankami/podopiecznymi.\nKierownik zespołu wycieczkowego i opiekunowie obowiązani są nocować w schronisku razem z uczestnikami. W przeciwnym przypadku zespół może nie być przyjęty do schroniska.\nKorzystający z noclegu w schronisku, o ile rezygnują ze schroniskowej bielizny pościelowej muszą być zaopatrzeni we własną bieliznę pościelową (2 prześcieradła i poszewkę na poduszkę).\nNocujący powinni przygotować łóżka do snu przed godziną 21:00 tak, aby można było sprawdzić, czy wszyscy mają bieliznę pościelową lub śpiwór. Bez bielizny pościelowej nie można korzystać z noclegu.\nOd godziny 22:00 do 6:00 w schronisku obowiązuje cisza nocna. Turyści, którzy przychodzą późno lub bardzo rano wychodzą ze schroniska, nie mogą zakłócać wypoczynku pozostałym osobom korzystającym ze schroniska. Odchylenia od ustalonych godzin ciszy nocnej są możliwe tylko w wyjątkowych przypadkach za zgodą kierownika/dyrektora schroniska.\nKorzystający ze schroniska powinni najpóźniej o godzinie 8:00 wstać z łóżka i posprzątać pomieszczenia schroniska.\nPrzygotowanie posiłku może odbywać się jedynie w miejscu wyznaczonym. Po spożyciu posiłków należy pozmywać naczynia kuchenne, a kuchnie dokładnie posprzątać.\nOsoby korzystające ze schroniska mają obowiązek oddać powierzone mienie w nienaruszonym stanie lub pokryć koszty zniszczeń w przypadku ich stwierdzenia.\nZgłaszająca się grupa osób ma obowiązek wyznaczenia spośród siebie osoby odpowiedzialnej za rozliczenie i oddania powierzonego mienia w nienaruszonym stanie lub pokrycie ewentualnych szkód w przypadku grup wycieczkowych obowiązek ten spoczywa na kierowniku zespołu wycieczkowego.\nSchronisko nie ponosi odpowiedzialności za pieniądze, przedmioty wartościowe przechowywane lub pozostawione w placówce przez osoby korzystające z noclegów.\nWszelkie zniszczenia i uszkodzenia przedmiotów stanowiących własność schroniska należy zgłosić wychowawcy w schronisku, który w porozumieniu z dyrektorem Zespołu Szkół w Lutowiskach określa wysokość odszkodowania.\nW schronisku obowiązuje spokojne i uprzejme zachowanie. Picie alkoholu i używanie narkotyków oraz prowadzenie gier hazardowych jest zabronione.\nPalenie tytoniu w szkolnym schronisku młodzieżowym jest zakazane.\nW razie przekroczenia regulaminu schroniska lub nieodpowiedniego zachowania wychowawca/dyrektor w schronisku jest uprawniony do usunięcia go ze schroniska, a ponadto zawiadomienia o tym właściwą szkołę (uczelnię, organizację) lub inne organy porządku publicznego.\nKorzystający ze schroniska mogą wszelkie uwagi wpisywać do książki życzeń schroniska lub w ważnych przypadkach kierować się do właściwego organu prowadzącego schroniska, Kuratora Oświaty lub Zarządu Oddziału PTSM.\nObowiązuje bezwzględny zakaz wprowadzania zwierząt na teren schroniska.\nWe wszystkich sprawach nieujętych w regulaminie, a dotyczących toku życia w schronisku jak: zapewnienie porządku, ochrona mienia, przestrzeganie zasad kultury itp., korzystający ze schroniska są zobowiązani stosować się do wskazań wychowawcy schroniska i/lub dyrektora Zespołu Szkół w Lutowiskach.\n© 2022 SSM Lutowiska\nWięcej informacji o plikach cookie, których używamy


Mobilna Stacja Diagnostyczna WITD w Katowicach\nNowelizacja prawa o ruchu drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym dotycząca m.in. kwestii kontroli stanu technicznego pojazdów wejdzie w życie 7 listopada 2019 r. Na podstawie nowych przepisów każdego roku ITD będzie musiało sprawdzić stan techniczny co najmniej 5% wszystkich zarejestrowanych w Polsce ciężarówek oraz autobusów. Oto mobilna stacja kontroli, przy pomocy której przeprowadzane będą badania stanu technicznego aut.\nWskazówki, jak postępować aby uniknąć zarażenia koronawirusem\nMartwe pole w ciężarówce. Aż tyle?\n<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/EHmeEhD-oMA" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe>\nŹródło: ZMPD, Home Office\nWłaśnie w tym celu Polskie Linie Kolejowe S.A. wykonały oznakowanie 14 tys. przejazdów kolejowych odblaskowymi naklejkami zawierającymi indywidualne numery skrzyżowań torów i dróg. Naklejki te umieszczone zostały po wewnętrznej stronie szlabanów lub na krzyżu św. Andrzeja. Jeżeli kierowca z jakichś powodów utknie na przejeździe kolejowym powinien jak najszybciej zgłosić ten fakt pod numer 112, podając jednocześnie numer skrzyżowania. Ma to umożliwić wstrzymanie ruchu pociągów na zagrożonym odcinku. Naklejki te umieszczone zostały po wewnętrznej stronie szlabanów lub na krzyżu św. Andrzeja.\nKrzysztof Piórkowski, prawnik,\nZaświadczenie o zaległościach on-line\nPłace minimalne na terenie UE. Praktyczne wskazówki dotyczące rozliczeń\nOdpowiedzialność przewoźnika i spedytora za szkodę w transporcie\nPostępowanie kontrolne w siedzibie przedsiębiorcy transportowego - jak przygotować się i postępować w trakcie i po kontroli ZUS, PIP, ITD\nŚciąganie należności od kontrahentów w transporcie na etapie polubownym


Nam się te pieniądze po prstu należą! - Człowiek, Etyka, Społeczeństwo - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\noby.watel 14.08.20, 19:30\nGdy w grę wchodzi skok na publiczna kasę zanikają podziały na władzę i opozycję. Nobolszewicy, koalicja populistyczna, narodowi socjaliści wspólnie z chłopami poparli podwyżkę swoich uposażeń i zwiększenie o połowę subwencji dla partii. Za był zarówno Kosiniak-Kamysz Władysław jak i Budka Borys oraz ci, którzy spać po nocach nie mogą tak martwią się losem biednych, ubogich, kobiet, pracujących na śmieciówkach czy wyrzuconych z roboty Czarzasty Włodzimierz, Scheuring-Wielgus Joanna, Żukowska Anna Maria i oczywiście Gdula Maciej, który niedawno na łamach Krytyki Politycznej zastanawiał się dlaczego opozycja stale przegrywa w ogóle, a lewica w szczególności. Właśnie dlatego towarzysze. Przeciw była Wiosna i Konfederacja oraz odsądzana od czci i wiary Klaudia Jachira.\noby.watel Re: Nam się te pieniądze po prstu należą! 14.08.20, 19:52\nErrata. Nie wiosna tylko Razem.\noby.watel Re: Nam się te pieniądze po prstu należą! 16.08.20, 11:30\nMy wdowi grosz szanujemy i nim nie pogardzamy!\ndiabollo Re: Nam się te pieniądze po prstu należą! 16.08.20, 12:45\n1. Termin na podwyżki jest fatalny: kryzys, recesja, rosące bezrobocie.\n2. Opozycja dała dupy, wystarczyło, żeby się wszyscy wstrzymali, podwyżki i tak przeszłyby głosami PISSu. Z taktyki, ba ze sprytu w niewielkiej gierce opozycja dostaje niedostateczny.\n3. Idea podwyżek jest zupełnie słuszna. Urzędnicy państwowi powinni bardzo dobrze zaraciać. Albo jest państwo z paździerza, albo jest państwo z prawdziwego zdarzenia. Kropka.\ndiabollo Re: Nam się te pieniądze po prstu należą! 16.08.20, 12:51\nGdzieś czytałm, że pomysł żeby płacić członkom parlamentu zrodził się w UK dopiero wtedy, kiedy do tego parlamentu weszły partie w stylu Partia Pracy, z co za tym idzie ludzie z ludu. I musieli się z czegoś utrzymać w Londynie.\nWcześniej tylko jaśniepaństwo zasiadało w parlamencie, żeby zabezpieczać swoje interesy, żyli natomiast (dostatnio) ze swoich majątków.\nZatem albo chcemy rządów feudalno-oligarchicznych, albo demokratycznych, W tym drugim przypadku trzeba dobrze płacić parlamentarzystom i urzednikom państwowym.\noby.watel Re: Nam się te pieniądze po prstu należą! 16.08.20, 15:25\nDodatkowe 114 mld zł (+11,7%) do spłacenia. Ale nie ma się czym przejmować, bo przecież dług publiczny nie istnieje, a swój człowiek w banku zrobi co trzeba — sprzeda złoto, dodrukuje pieniędzy. Na podwyżki dla pomazańców bożych będzie.\nUrban miał racje. Rząd się sam wyżywi. Ale tylko egoistyczny, lewicowy. Prawicowy wyżywi siebie i swoich.\ndiabollo Re: Nam się te pieniądze po prstu należą! 18.08.20, 07:53\noby.watel Re: Nam się te pieniądze po prstu należą! 18.08.20, 12:38\nMajor ma rację. Parlament nie może być radą mędrców wprowadzających najlepsze, najrozsądniejsze, rekomendowane przez autorytety naukowe uregulowania, ale populistyczny organ spełniający zachcianki elektoratu.\nElektorat chce, żeby pedały nie afiszowały się na ulicy, żeby nie było żadnych ograniczeń prędkości, żeby były wyższe emerytury i płace, niższe ceny i podatki i wiele, wiele innych rzeczy. Co na to Budka?\ndiabollo Re: Nam się te pieniądze po prstu należą! 18.08.20, 13:20\n"Elektorat chce, żeby pedały nie afiszowały się na ulicy, żeby nie było żadnych ograniczeń prędkości, żeby były wyższe emerytury i płace, niższe ceny i podatki i wiele, wiele innych rzeczy."\nWychodzisz z zupełnie fałszywego założenia, że to postulaty elektoratu/ludu.\nŚmię twierdzić, że przytaczasz hasła i postulaty, które głosiły i głoszą polskie elity, polscy rządzący, polscy wielmoże i biskupi.\noby.watel Re: Nam się te pieniądze po prstu należą! 18.08.20, 14:27\n> Wychodzisz z zupełnie fałszywego założenia, że to postulaty elektoratu/ludu.\nPotrafisz wykazać, że założenie jest fałszywe? Strefa wolna od LGBT to ponad 1/4 kraju.\n> Śmię twierdzić, że przytaczasz hasła i postulaty, które głosiły i głoszą polskie elity,\n> polscy rządzący, polscy wielmoże i biskupi.\nRozumiem, że z elitami jest tak jak z komunistami — do tej kategorii zaliczają się ci, którzy akurat pasują do tezy.\ndiabollo Re: Nam się te pieniądze po prstu należą! 18.08.20, 15:14\n"Strefy wolne od LGBT+" są uchwalane nie przez Lud, tylko przez lokalne elity władzy.\noby.watel Re: Nam się te pieniądze po prstu należą! 18.08.20, 15:22\n> "Strefy wolne od LGBT+" są uchwalane nie przez Lud, tylko przez lokalne elity w\nA te lokalne elity władzy spadły z księżyca czy zostały wybrane przez lud? Jakoś nie widać, żeby lud protestował. A gdy Unia cofnęła fundusz Ziobro natychmiast zaoferował rekompensatę pięć razy większą. Dzięki temu dzieci będą mogły wziąć udział w wymianie między Pipidówka Dolną a Górną.\ndiabollo Re: Nam się te pieniądze po prstu należą! 20.08.20, 07:34\ndiabollo Re: Nam się te pieniądze po prstu należą! 20.08.20, 07:35\nTo Polska była sprawczynią wybuchu II wojny


Cyberpunk 2077 – czego spodziewać się po RPG większym niż Wiedźmin 3? | GRYOnline.pl\nPrzed premierą 26 października 2016, 15:10\nW świecie Cyberpunka można odnaleźć mieszankę kultur z wszelkich zakątków Ziemi.\nNa poletku gier AAA niezmiernie rzadko trafiają się przypadki takie jak Cyberpunk 2077. No bo pomyślcie, jak często zdarza się, by któryś spośród największych deweloperów zapowiedział jakiś projekt, a następnie trzymał go w piwnicy przez lata, ujawniając tylko od czasu do czasu strzępy informacji i zapewniając, że prace nadal trwają? Nawet Mass Effect: Andromeda, o którym też słyszeliśmy stosunkowo niewiele w ciągu tych czterech lat od jego ogłoszenia (co stanowi, notabene, podobną ilość czasu jak w przypadku omawianej gry), pod względem tajemniczości nie może równać się z dziełem studia CD Projekt RED.\nZ perspektywy czasu nieco zabawnie śledzi się pierwsze doniesienia o Cyberpunku. Kilkanaście miesięcy po premierze korytarzowego Wiedźmina 2 wielkie wrażenie zrobiła zapowiedź, że nowe RPG zostanie osadzone w otwartym świecie. Miało to miejsce w październiku 2012 roku, raptem parę miesięcy przed oficjalnym ujawnieniem Wiedźmina 3, który został zaprojektowany w taki sam sposób... i sami wiecie, jak (dobrze) poradził sobie z otwartym światem. Dziś właściwie już nie sposób sobie wyobrazić, by CD Projekt RED wrócił do starego modelu konstruowania wirtualnej przestrzeni – z zamkniętymi lokacjami.\nPierwotne zapowiedzi i niedawne pogłoski – a zwłaszcza podręczniki do oryginalnego systemu RPG – nie pozostawiają wątpliwości, że areną wydarzeń w Cyberpunku 2077 będzie wielkie miasto. I to nie byle jakie miasto, tylko Night City – największa aglomeracja w ponurej rzeczywistości wykreowanej przez Mike’a Pondsmitha, miejsce pełne niebezpieczeństw i technologicznych cudów, tętniąca życiem siedziba brutalnych gangów i megakorporacji, które próbują rządzić pogrążonym w anarchii światem... a raczej tym, co z niego zostało po latach krwawych wojen i katastrof ekologicznych.\nStwierdzenie, co tak naprawdę jest kanoniczne w świecie i mechanice Cyberpunka, bywa kłopotliwe. Na system ten składają się bowiem trzy osobne edycje zasad, przy czym dwie ostatnie z nich – 2020 i 203x (tudzież v3) – zdają się być równie żywe w świadomości fanów. Teoretycznie powinno obowiązywać najnowsze wydanie, ale wszyscy bardzo zżyli się z wersją 2020 (zwłaszcza Polacy, którzy nie dostali żadnej innej)... Tak bardzo, że odwołuje się do niej nawet Mike Pondsmith w tekstach opublikowanych na oficjalnym blogu Cyberpunka 2077 kilka lat temu.\nŚwiat Cyberpunka jest niespecjalnie radosny, ale nadrabia to stylem i barwnością. „Poza jest wszystkim” głosi jedna z tutejszych zasad.\nTrzeba od razu uściślić, że Night City nie jest tradycyjnym miastem. Wprawdzie według podręcznika do Cyberpunka 2020 jest to w miarę „normalna”, 5-milionowa metropolia, ale w edycji 203x mamy już do czynienia z gigantycznym założeniem urbanistycznym, rozciągającym się na prawie całe Zachodnie Wybrzeże USA (skutek działań samoreplikującego się roju zbuntowanych nanobotów budowlanych). Jednak nie wszędzie jest ono zabudowane – występują tu zarówno gęsto zaludnione, wielopoziomowe ośrodki miejskie, jak i tereny, na których mało kto mieszka. Bo np. stanowią wysypisko odpadów. Albo pustkowie służące za strefę wojny między gangami. Lub postnuklearne ruiny.\n5902 ocen czytelników


NÓŻ LUCIE - 24CM - COTE TABLE\nNóż z serii Lucie marki Cote Table. Ciekawy nóż z szarą rączką wykonany ze stali nierdzewnej oraz z tworzywa sztucznego. Dzięki pięknym detalom przy uchwycie zwraca uwagę osób, które doceniają subtelne wzornictwo. Sztućce z tej kolekcji, zapakowane w eleganckie pudełko, to świetny pomysł na stylowy podarek...\nNóż z serii Lucie marki Cote Table.\nCiekawy nóż z szarą rączką wykonany ze stali nierdzewnej oraz z tworzywa sztucznego. Dzięki pięknym detalom przy uchwycie zwraca uwagę osób, które doceniają subtelne wzornictwo. Sztućce z tej kolekcji, zapakowane w eleganckie pudełko, to świetny pomysł na stylowy podarek.\nMarka Cote Table to francuski producent kuchennych akcesoriów i elementów zastawy stołowej. W swoich projektach łączą niepowtarzalny design z użytecznością produktów. W salonie My Honey Home można znaleźć też pozostałe sztućce z serii Lucie.