Historie rodzin, którym bez ważnych i mocno udokumentowanych przyczyn odbiera się dzieci, są szczególnie drastyczne. Tylko ktoś pozbawiony elementarnej wrażliwości może się godzić na dotkliwą krzywdę sprawianą dzieciom i wyjątkowo bolesne cierpienie rodziców, zwłaszcza matek. Bulwersujące przykłady ilustrujące najnowsze skandaliczne postępowanie niemieckich Jugendamtów mocno poruszyły opinię publiczną w Polsce, ale ujawniły też poczucie bezsilności wobec takiej agresji. Świadomość, że w wielu innych krajach, w tym do niedawna także w Polsce, takie praktyki też mają miejsce, nie osłabia szczególnej wymowy tego, z czym mają do czynienia polskie rodziny w Niemczech - nie da się uniknąć bezpośredniej analogii z czasami okupacji w latach 1939/45 i tragicznych losów polskich dzieci wyrywanych z rodzin, selekcjonowanych i poddawanych procesom germanizacji.\nOpis działań przedstawiony przez min. M. Wójcika zajmującego się pomocą dla polskich rodzin, które dotknęła ta krzywda, przyjmuję jako dalece niewystarczający. Po prostu, starania o to, by odebrane dzieci były umieszczane w rodzinach, które posługują się językiem polskim, jest nieporozumieniem, bo niczego nie załatwia w kwestii głównej krzywdy, jaką jest odłączenie dzieci od rodziców. Tę sprawę trzeba postawić o wiele bardziej dosadnie, zwłaszcza że Niemcy zaczynają prowadzić z nami wojnę na wielu frontach, a nawet coraz częściej sami odsłaniają, że tak właśnie postępują.\nRząd Rzeczypospolitej Polski, lub Prezydent RP, a najlepiej wspólnie powinni wydać oświadczenie o treści podobnej do następującego projektu:\nPo blisko trzech dekadach prób ułożenia naszych sąsiedzkich relacji z Republiką Federalną Niemiec, Rząd Rzeczypospolitej Polski z ubolewaniem odnotowuje rażącą asymetrię sytuacji, jaką cieszy się mniejszość niemiecka w Polsce w porównaniu z sytuacją Polaków w Niemczech. W pierwszym przypadku mamy wyjątkowo przyjazne dla mniejszości przywileje, w drugim jest dyskryminacja, a nawet odmowa uznania Polaków za mniejszość narodową. Mimo wysiłków polskiej strony, nie udało się dotąd usunąć tej asymetrii. Dzisiaj jesteśmy świadkami działań niemieckich urzędów, które już trudno nazwać dyskryminacją Polaków - jest to w istocie niewypowiedziana, ale rzeczywista wojna wytoczona polskim rodzinom, którym w okrutny sposób, bez żadnego poważnego uzasadnienia odbiera się dzieci. Urzędy państwa niemieckiego - Jugendamty realizują te haniebne praktyki w sposób całkowicie arbitralny i brutalny, a brak stosownej kontroli i reakcji rządu Niemiec dowodzi, że takie działania są akceptowane, a nawet wspierane. Z czasów niemieckiej okupacji w latach 1939/45 Polacy bardzo dobrze pamiętają te zbrodnie, z koronnym przypadkiem znanym jako „Dzieci Zamojszczyzny” – taka analogia wprost się narzuca i właśnie dlatego Rząd RP nie może biernie przyglądać się rozwojowi takich działań i liczyć na adekwatną reakcję rządu Niemiec.\nW dzisiejszym świecie na wielu frontach toczy się wojna i często obejmuje ona niespotykane wcześniej wrogie działania, które przybierają różne formy, np. takie, jakie wiąże się z nazwą wojny hybrydowej. Przyjmujemy, że wrogie działania urzędów Jugendamt, które skierowane są przeciw polskim rodzinom są jednym z przejawów takiej wojny. Oświadczamy, że każda polska rodzina, która została dotknięta wrogim działaniem niemieckich urzędów Jugendamt, a także każda, która czuje się zagrożona, że takie działania mogą ją dotknąć, może otrzymać od władz polskich status uchodźców i jako uchodźcy zostaną przyjęci w Polsce jeśli polskim przedstawicielom na terenie Niemiec zgłoszą życzenie przeniesienia się do Polski. Wyrażamy przekonanie, że strona niemiecka odda takim rodzinom ich dzieci, a w razie potrzeby polskie władze uruchomią wszelkie prawne procedury w oparciu o prawo do łączenia rodzin i powszechnie przyjęte prawa dzieci do własnej tożsamości, do wychowania we własnej rodzinie, we własnej kulturze i obyczajach.\nInformujemy Komisję Europejską, że Polska jest gotowa przyjąć takich uchodźców bez żadnych ograniczeń.\nTrzeba jednak ostrożnie ważyć słowa, aby nie pozbawiać ich sensu, dla którego pojawiły się w języku polskim. Herbert słusznie przestrzegał przed konsekwencjami zapaści semantycznej. Haniebna działalność Jugendamtów nie ma niczego wspólnego z ludobójstwem, choć mogą być przypadki takich krzywd, które są gorsze od zabójstwa. Słuszny jest Pana postulat depenalizacji porywania własnych dzieci, by bronić je przed krzywdami ze strony niemieckich urzędów. Nie da się też wszystkich przypadków ogarnąć jednym prostym rozwiązaniem, bo często sytuacje są bardziej złożone, a zwłaszcza w rodzinach mieszanych, w których coś się popsuło. Wracając do ludobójstwa przypomnę, że Prezes Federacji Rodzin Katyńskich - Skalski (zginął w Smoleńsku) zdecydowanie protestował przeciw nazywaniu zbrodni katyńskiej ludobójstwem, mimo że trudno znaleźć inny przykład tak jednoznacznie pasujący do tego terminu. To zachowanie częściowo tłumaczy dziwne zachowanie jego córki w związku z tragedią smoleńską, jednocześnie dziwni wybór takiej osoby na przewodniczącą Federacji RK przez rodziny katyńskie.\nRafał Broda / 17, czerwiec, 2017 20:04:14\nNie zamknął Pan cudzysłowu w przytoczonej cząstkowej definicji ludobójstwa, ale przyznaję Panu rację jeśli można wierzyć wiki. Przyznam, że jestem trochę zaskoczony tak szeroką definicją. Tym gorzej dla ludobójców.\nRafał Broda / 17, czerwiec, 2017 23:53:04


Szaleństwo Majki Skowron | Księgarnia Internetowa LoveBooks - z miłości do czytania! O nas | Kontakt | Jak zamawiać | Koszty przesyłki | Regulamin zakupów | Polityka prywatności | Odbiór osobistyw naszej ofercie znajduje się 142436 produktów\nSzaleństwo Majki SkowronAleksander MinkowskiWydawca: Telewizja Polska S.A.Dział: EAN: 5902600064121ISBN: 5902600064121Stron: 0, Format: 13.0x19.0cmData wydania: 2011, Oprawa: plastikowa\njeżeli planujesz zakup tego produktu w przyszłości > dodaj do schowka> poleć znajomemuTelewizyjna adaptacja powieści Aleksandra Minkowskiego. "Szaleństwo Majki Skowron" opowiada o konflikcie pokoleniowym między rodzicami i dziećmi. Stanisław Jędryka pokazał go w dwu wariantach. Między córką i ojcem - dyrektorem Zakładu Chemicznego, oraz synem i ojcem - komendantem posterunku MO. Przyczyny konfliktów są różne. Majka ucieka z domu na znak protestu przeciwko konformistycznej postawie ojca. Jako dyrektor zakładu boi się on zawodowego ryzyka, choć w życiu prywatnym nieraz wykazywał się bohaterstwem. Z kolei Ariel - nastolatek, który pomaga Majce ukrywać się na Mazurach, ma ojcu za złe, że sympatyzuje z miejscową lekarką. Chłopcu o tyle trudniej to zaakceptować, że nie ma matki. Konflikt pogłębia się, kiedy ojciec wszczyna śledztwo przeciwko kierownikowi miejscowej Spółdzielni Rybackiej, którego Ariel uważa za uczciwego człowieka. Podobna sytuacja rodzinna obojga bohaterów zbliża ich do siebie. Rodzi się między nimi uczucie. Nagle świat przestaje być tak prosty, jak im się dotąd zdawało. Uświadamiają sobie jego skomplikowanie i to, że nie zawsze przecie muszą mieć rację.Inne książki tego autora:Czarny granitDolina ŚwiatłaDolina światłaDyrektorzyEncyklopedia nastolatkiGrubyGruby. DVDKrzysztof. Książka audio CD MP3Mała encyklopedia miłościMarta Patton i amulet szczęściaMarta Patton i kapłanka miłościMarta Patton i uzdrowiciel z BombajuMarta Patton i złoty papirusNie bądź PiggySzaleństwo Majki SkowronW niełasce u Pana BogaZABIĆ PTASIDZIOBAZąb NapoleonaZmartwychwstanie PudrycegoPodobne tytuły Szaleństwo Majki SkowronAleksander MinkowskiPasjonująca powieść o potrzebie ideałów, młodzieńczym buncie i konflikcie pokoleń. Tytułowa bohaterka mocno wierzy w swojego ojca. Tymczasem on, nieustraszony himalaista i bohater, boi się ryzyka na gruncie zawodowym. Zbuntowana Majka nie... cena: 19,99 12,93 złdo koszyka Bajki dla MajkiJolanta MireckaŻadna bajka nie lubi, kiedy wpycha się ją do nieprzyjemnej, ciemnej skrzyni i zamyka na siedem zamków. Staje się wtedy smutniejsza i mniej kolorowa. Wiedzą o tym wszystkie dzieci. I właśnie dlatego bajki trzeba często wyciągać i czytać,... cena: 27,00 15,39 złdo koszyka SzaleństwoJohanna Theden"Burza uczuć", czyli codzienność pięciogwiazdkowego hotelu, w którym splatają się ludzkie losy i spotykają najrozmaitsze historie. To wciągająca opowieść o wielkiej miłości i prawdziwym życiu, które przynosi zarówno radości, jak i... cena: 10,00 6,84 złdo koszyka Szaleństwo katalogowaniaUmberto EcoW Iliadzie Homera odnaleźć można dwie metody przedstawiania rzeczy. Z pierwszą mamy do czynienia w opisie tarczy Achillesa: jest to forma pełna i zamknięta, w której Wulkan przedstawił wszystko to, co wiedział i co nam jest wiadome o... cena: 129,00 83,79 złdo koszyka Mroczne szaleństwoMoning Karen Marie?Nazywam się MacKayla, w skrócie Mac. Jestem widzącą sidhe, tą, która widzi elfy. Z tą świadomością pogodziłam się dopiero niedawno i bardzo niechętnie.\nMoja filozofia jest bardzo prosta ? każdy dzień, kiedy nikt nie próbuje mnie... cena: 35,00 25,14 złdo koszyka Szaleństwo elfówKaren Marie MoningSPRZEDAŻ OD 27-07-2012! Kiedy MacKayla Lane dostaje pocztą kartkę wyrwaną z dziennika jej nieżyjącej siostry, zaskakują ją pełne desperacji słowa Aliny. I wie, że zabójca jest blisko. Ale zło jest jeszcze bliżej. Tak oto widząca... cena: 35,00 25,14 złdo koszyka Szaleństwo modlitwyWoodley MattCzy modlitwy można się nauczyć? W jaki sposób rozmawiać z Bogiem zarazem pokornie i śmiało? Dlaczego modlitwa bywa niebezpieczna?\nMatt Woodley przedstawia jedenaście dróg modlitwy, które ? chociaż są zupełnie różne ? mogą się... cena: 29,90 19,39 złdo koszyka Szaleństwo i literaturaMichel FoucaultGdzie kończy się dzieło a zaczyna szaleństwo? Jak możliwy jest język, który w jednym i tym samym dyskursie mówi o poezji i szaleństwie? Kiedy narodziła się literarura i z jakiego doświadczenia? Jak, w jakich warunkach i za pomocą jakich... cena: 42,70 28,73 złdo koszyka Z.M.I.A.N.A. Musze szaleństwoAli SparkesCoś drogocennego zostało skradzione z ogrodu Jacka i Dawida, i to bracia muszą rozwiązać tę zagadkę.\nPotrzebują przebrania i pani Petunia, szalony naukowiec z sąsiedztwa, chętnie ich wspomoże sprejem Z.M.I.A.N.A. Chłopcy dostają... cena: 19,99 12,93 złdo koszyka Szaleństwo marszuJacques LanzmannZnają go wszyscy: Jacques Lanzmann to piechur wszech czasów. Od Andów po Himalaje, od lasów Saint-Germain do Tibesti, od Cévennes do Kilimandżaro, od Borneo do Reunion – przemierzył tysiące kilometrów, bacznie przyglądając się... cena: 29,90 21,47 złdo koszykawięcej...


To dla roślin chyba ciepła lepsza jest. Wodą tej lampy i tak chyba nikt nie będzie polewał, że potrzeba mu tak wysokie IP.\nWysłany: Pią 22:51, 28 Lut 2014 Temat postu:\nchyba bardziej widmo dla roslinek niż barwa, swoją drogą bardziej mi pasuje białe niż żołte, a ip 66 chyba bedzie lepsze do pokrywy, a ip 65 do lampy wiszacej nad zbiornikiem gdzie sie tak nie skrapla para.\nmoze ktoś wklei linki, gdzie są wypowiedzi ludzi ktorzy testuja te ledy i jak im rosna roslinki.\nOstatnio zmieniony przez wodołaz dnia Pią 22:55, 28 Lut 2014, w całości zmieniany 1 raz\nAle barwa jest związana z rozkładem widma.\nWysłany: Sob 2:46, 01 Mar 2014 Temat postu:\nproszę bardzo i zapraszam do lektury\nWysłany: Sob 7:59, 01 Mar 2014 Temat postu:\nNa forum RA do lamp opartych na ledach stosują ciepłe, ziemne, czerwone i niebieskie bo właśnie takie są potrzebne przy fotosyntezie. Samo 6500K nie zapewni odpowiedniego widma. Musisz sprawdzić jaki rozkład ma led. Nawet przy świetlówkach masz specjalne pod rośliny i wtedy one nie mają barwy jak zwykła T5... 460nm i 660nm potrzeba...\nWysłany: Sob 12:52, 01 Mar 2014 Temat postu:\nczesto czytam, ze te ledy do roku wytrzymuja ;/ w 1 poscie slavcia gosc je przerobił , ciekawa jaka skutecznosc tych działan i jaka trwałosc po nich.\nPewnie trzeba policzyc co sie opłaca, czy zostac przy sprawdzonych t5 czy t8 czy rzeczywiscie pójść za nowinkami w swiat ledowych oswietlen.\nTak wyszlifował powierzchnię styku diody z radiatorem i nałożył swoją pastę termo, co skutecznie polepszyło odprowadzanie ciepła i tym samym większą efektywność samej diody.\nCały czas się nad tym zastanawiam, ale wydaje mi się że przy większych zbiornikach trzeba coś takiego próbować jeśli to przyniesie oszczędność na rachunku kilkaset złotych rocznie.\nWysłany: Sob 16:50, 01 Mar 2014 Temat postu:\nDioda ma żywotność 50 000h przy czym aby była tak żywotna trzeba odprowadzić ciepło... I to jest właśnie problem - efektywna temperatura pracy... Dobrać odpowiednio diody(barwa, ilość, jakość, prąd), zrobić efektywne chłodzenie i mamy oświetlenie na lata.\n50 000h to ~5 000dni czyli ponad 13lat.\nCzas zwrotu lampy to jakieś 2-3lata...\nZ tego wynika, że potem mamy przez jakieś 10lat same oszczędności...\nCzy jest sens? Każdy ma swój rozum...\nno ja taki naiwny nie jestem i nie wierze w te 5k godzin pracy\nmasz tu filmik, jak masz rozum to sam ocenisz jaka jest prawda w dzisiejszym swiecie\nWysłany: Sob 18:54, 01 Mar 2014 Temat postu:\nProducent deklaruje 50k godzin pracy w warunkach optymalnych czyli temperatura pracy <30stopni oraz wilgotność <85% oraz prąd nominalny. Nawet przy założeniu 25k godzin(bo to producent to oszust wg Ciebie) to i tak opłaca się zrobić lampę na diodach...\nHistorię o wiecznej żarówce już dawno temu słyszałem. Temat postarzania materiałów znam.\nwodołaz, jakiego teraz oświetlenia używasz i jakie są deklaracje producentów podzespołów a jak jest w rzeczywistości? Co ile wymieniasz świetlówki?\nOstatnio zmieniony przez HUNCO dnia Sob 18:57, 01 Mar 2014, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Sob 19:27, 01 Mar 2014 Temat postu:\nproducent samochodu marki x tez deklaruje okreslone spalanie na 100km, kup sobie nowe auto i sobie pojezdzij, spalanie bedzie znacznie sie rozniło od katalagowego, ale co tam , to pewnie spisek konkurencji, tylko, ze konkurencja tez ma wiele za uszami\ndla ciebie spisek= a dla mnie klamstwo i to kazdego producenta lub sprzedawcy, pokaz mi produkt gdzie jest napisana cała prawda,CAŁA\nwcale nie neguje led, tylko ,ze nie ma najlepszych opini, dzisiaj poszedłem do obi poczytałem o led, zarowkach ledowych i innych najwieksze RA>80są i RA>70\na teraz czytam,ze dla ledow to CRI a nie RA, a tam na niektrych opakowaniach było RA\nOstatnio zmieniony przez wodołaz dnia Sob 20:06, 01 Mar 2014, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: Sob 20:01, 01 Mar 2014 Temat postu:\nSkoro wyrabiasz sobie opinię o ledach w Obi to ja nie mam więcej pytań...\nWysłany: Sob 20:08, 01 Mar 2014 Temat postu:\nPanie Ekspercie skąd Pan czerpie informacje?\ndzisiaj byłem w obi w poniedziałek pojade na rusałke i sie dopytam,\nA mam w jednym ledy z obi , ale tam sa mchy i mi pasuje, pewnie dla roslinniaka z wymagajacymi roslinami moze byc roznie, stosuja ludzie ledy 50w i wieksze.\nJezeli jest Pan tak pewien tych 5tysiecy godzin to z checia te ledy zakupie, a jak sie wczesniej spala to pan mi zwrocisz koszty, mozemy spisac umowe u notariusza, w czym problem\nzacytuje Panu Marszałka Pilsudskiego" racja jest jak dupa, kazdy ma swoja "\nOstatnio zmieniony przez wodołaz dnia Sob 23:01, 01 Mar 2014, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Nie 18:10, 02 Mar 2014 Temat postu:\nJak dla mnie to czy ten chalogenik bedzie swiecil 50k godzin czy 20k godzin to jest bez znaczenia bo led tak czy inaczej zawsze ma wiekszy czas zywotnosci a chodzi nam glownie o rosliny a pozniej mozna sie zajac przedluzeniem zywotnosci. Tak wiec jest ktos kto stosował go do oswietlenia np. trawnika z prevuli itp?\nWysłany: Nie 18:24, 02 Mar 2014 Temat postu:\nto jest jasne, ze chodzi o swiecenie w roslinniaku, tylko po co ktos mi zarzuca gdzie ja ogladam te ledy, bo niby hipermarket to chłam( taka teoria spiskwa według jednego pana co mi zarzuca te same teorie), sa zarowki za grosze i za grube pieniadze, lepiej dotknąc i zaświecic w sklepie, ocenic moc, jasnośc, a nawet jakośc, niz kupic na necie i stwierdzić że towar nadaje sie tylko do śmietnika\nWysłany: Nie 18:43, 02 Mar 2014 Temat postu:\nByłem dzisiaj na giełdzie sam - Elizówka - i widziałem że i tam mają reflektory led zewnętrzne o różnych mocach , to i pewnie barwy światła do wyboru, ceny podobne jak na allegro .\nWysłany: Pon 9:59, 03 Mar 2014 Temat postu:\nRozumiem, że po oględzinach "naocznych" jesteś w stanie stwierdzić, że dany naświetlacz ma odpowiedni rozkład widma dla prawidłowej i efektywnej fotosyntezy. Brawo! Dziwne, że na innych forach jak ludzie robią samemu lampy led to montują zarówno led zimne(i/lub ciepłe) jak i czerwone(660nm) i niebieskie(460nm) właśnie po to aby zapewnić odpowiednie widmo do fotosyntezy...\nPoza tym - nie waty a lumeny są ważne. Przynajmniej tak wynika z tego co czytałem na innych forach... Ale tam pewnie się mniej znają od Ciebie...\nDlaczego w profesjonalnych hodowlach roślin(nie tylko roślin wodnych) stosuje się światło niebieskie/czerwone a nie standardowe białe? Bo taka fanaberia?\nA wracając do jakości OBI - np.grzejniki firmy Purmo sprzedawane w OBI a sprzedawane w hurtowniach hydraulicznych to nie są takie same grzejniki. Dla OBI robione są z cieńszej blachy aby cena była lepsza. I potem taki Wiesiek ze Zdziśkiem pytają "Panie, dlaczego te grzejniki u pana tyle drożej niż w OBI? Przecież taki sam wymiar grzejnika..." Ale ludzie kupują bo taniej a hydraulik zły bo ma droższy grzejnik\nPS.To już ode mnie tyle w temacie. Wiem, że sam dasz sobie radę i dojdziesz do najlepszych wniosków\nOstatnio zmieniony przez HUNCO dnia Pon 10:00, 03 Mar 2014, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 10:45, 03 Mar 2014 Temat postu:\nChłopaki po co te niesnaski\nLumen jest parametrem mierzącym ludzkie postrzegania światła co też tak naprawdę nie ma nic wspólnego z roślinami, ale już więcej nam mówi niż moc danego źródła światła w watach. Najistotniejsze jest bezpośrednie energia światła jaka dociera do rośliny czyli strumień gęstości fotonów i to parametr PAR określa przydatność źródła światła w kontekście przydatności dla roślin. No ale trudno o taki parametr przy tych halogenkach, chyba że ktoś ma urządzenie do jego pomiaru...\nWysłany: Pon 15:30, 03 Mar 2014 Temat postu:\nhunco, czytaj ze zrozumieniem, potem wypisuj jakies komenty pod moim adresem\njest o halogenie led z linka od slavcie i tyle w temacie.\na sklep sprzedajacy 1000 sztuk danego towaru ma inna cene niz jakiś sklepiczek co w miesiacu 5 szt sprzeda, sa produkty gorsze i lepsze, Chiny tez samego chłamu nie robią, bo na tej samej lini produkcyjnej, produkuja towar o kilku klasach jakosci.\nI nie wierze ,ze do pana fachowca idzie towar z najwyzszej pułki, a do hipermarketu syf, bo zaden szanowany producent by syfu nie reklamował, chyba ze firma "krzak".\nA pseudo fachowcow sie narobiło w kazdej dziedzinie i im bedzie tak jak złej baletnicy przeszkadzał rabek u spodnicy\nOstatnio zmieniony przez wodołaz dnia Pon 15:49, 03 Mar 2014, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 18:44, 26 Mar 2014 Temat postu:\nSławek widziałem ten naswietlacz tylko , ze CIEPLEJ BARWY, jego ŚWIATŁO porownał bym do zarowki 40W, a nie do 100w, by dobrze oswietlic akwarium długosci 50cm to ze 3 sztuki by były potrzebne, a dwie swietlowki 15 w daja o wiele wiecej światła.\nczyli 3 ledy to 30W i marne swiatło, a jarzeniowki 2x 15w i wieksza mozliwosc oswietlenia akwa\ndla mnie sprawa jasna, wole pozostac przy swietlowkach.


Quiz jakim był byś głodem wypełnij teraz - quiz, test wiedzy, sprawdzian\nQuiz jakim był byś głodem\ndowiesz się jakim jesteś głodem\n55 x, 2014-04-30 16:00:00\nlubisz serki danio\njak zmienił byś głoda\ndał mu ubranie przeciw serkowe\ndał mu maske\ndał mu spodnie\njak byś uciekał przed danio\nco byś zrobił gdyby ziemia zamieniła się w danio\npoleciał bym na księżyc\nwlazł byś na drzewo\nwlazł byś do somochodu\nWitaj na stronie Quizz.pl. U góry znajdziesz quiz jakim był byś głodem. dowiesz się jakim jesteś głodem. Pytania testowe mają za zadanie sprawdzian Twojej wiedzy z określonej dziedziny, albo po prostu trochę rozrywki przy wypełnianiu ankiety online. Na stronie znajdziesz tysiące innych quizów, testów wiedzy i sprawdzianów na różne tematy. Są to testy wiedzy, ale też quizy rozrywkowe, ankiety z popkultury. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie


S-pl.pl - Podkarpacka uczelnia nagrodzona w ogólnopolskim konkursie na najlepszą kampanię promocyjną\nPodkarpacka uczelnia nagrodzona w ogólnopolskim konkursie na najlepszą kampanię promocyjną\nGenius Universitatis to ogólnopolski konkurs na kreatywną kampanię rekrutacyjną uczelni. W tym roku odbyła się jego szósta edycja. Jednym z finalistów konkursu została Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie, jako jedyna uczelnia z Podkarpacia.\nOgłoszenie wyników konkursu Genius Universitatis miało miejsce podczas XXVII Międzynarodowego Salonu Edukacyjnego 2017 w Pałacu Kultury i Nauki. W tej edycji konkursu zgłoszono ponad 100 prac z kilkudziesięciu polskich uczelni. Kapituła oceniająca składała się ze znanych specjalistów ds. marketingu m.in.: Katarzyny Dragović, założycielki Szkoły Mistrzów Reklamy, Jacka Kotarbińskiego, ekonomisty, eksperta w zakresie marketingu strategicznego, rozwoju innowacji i zarządzania sprzedażą, Pawła Tkaczyka, właściciela agencji brandingowej MIDEA, Jacka Szlaka, redaktora naczelnego portalu Marketing przy Kawie oraz Bianki Siwińskiej, dyrektor zarządzającej Fundacji Edukacyjnej Perspektywy. W tegorocznej edycji konkursu w kategorii „reklama prasowa” wyróżniona została Wyższa Szkoła Informatyki i Zarzadzania w Rzeszowie, która zajęła drugą pozycję. Na pierwszym miejscu we wspomnianej kategorii uplasowała się Politechnika Wrocławska, a trzecie miejsce uzyskała Politechnika Gdańska.\n- Konkurs jest organizowany od sześciu lat. W 2013 nagrodzono informator rekrutacyjny oraz gadżet promocyjny WSIiZ. Rok później, serwis rekrutacyjny. W minionym roku doceniono nasze „Warsztaty graficzne dla maturzystów – (GRA)fika”, przygotowane z myślą o potencjalnych kandydatach na studia na grafice komputerowej i produkcji multimedialnej. Zajęliśmy wówczas trzecie miejsce w kategorii event wspierający rekrutację. W tym roku wysoko oceniono naszą reklamę prasową, promującą elitarne, jedyne takie w Polsce, studia Aviation Management (Zarządzanie Lotnictwem) – informuje Aneta Rozborska, dyrektor ds. Rekrutacji i Marketingu WSIiZ w Rzeszowie\nPaweł Tkaczyk specjalista ds. marketingu i wizerunku, podczas prezentacji nagrodzonego materiału prasowego WSIiZ, podsumował - Czyste, przejrzyste, z jasnym komunikatem i grafiką dopasowaną do tekstu.\n- Genius Universitatis - duch miejsca, opiekuńcza siła wyzwalająca poczucie wspólnoty studentów i ich mistrzów, jest ideą łączącą misje wszystkich liczących się szkół wyższych - mówi Waldemar Siwiński, prezes Fundacji Edukacyjnej Perspektywy organizującej konkurs. - Ta idea buduje wartościowe strategie promocyjne uczelni w warunkach niżu demograficznego, kiedy profesjonalny marketing - dodany do pozycji rankingowej uczelni - rozstrzyga o rekrutacyjnym sukcesie. Nasz konkurs pomaga uczelniom spojrzeć na ich marketingowe działania z pozycji eksperckiej, wskazuje przykłady dobrze prowadzonych kampanii, podpowiada też, w jakim kierunku prowadzić promocję oferty uczelnianej.\nW obecnej edycji konkursu można było przedstawić narzędzia marketingowe wykorzystywane w promocji uczelnianej rekrutacji na studia w roku akademickim 2016/17. Każda uczelnia mogła zgłosić pracę w takich kategoriach jak: reklama prasowa wspierająca rekrutację, event wspierający rekrutację, kampania w mediach społecznościowych, content marketing, rekrutacyjny serwis internetowy oraz video online.\nWyniki konkursu w poszczególnych kategoriach znajdują się pod adresem: http://www.perspektywy.pl/genius/o-konkursie-2016#edycja-2017\nData dodania artykułu: 2017-03-23


Silva Rerum | 29.12.2017\nOd starożytnych czasów znana jest i wykorzystywana przez władców propagandowa moc wizerunków. Posągi, portrety, monety i medale, w późniejszych epokach także drukowane i malowane apoteozy, ilustracje ksiąg czy dekoracje budynków nie tylko były podstawowym źródłem wiedzy o wyglądzie władcy, ale nade wszystko służyły budowaniu jego legendy, podnoszeniu prestiżu i symbolicznemu określeniu granic panowania.\nLegenda i wizerunek władcy rozprzestrzeniały się także mniej oficjalnymi drogami – za to bardziej dostępnymi szerszej publiczności. Ciekawym tego przykładem są dekoracje przedmiotów używanych w grach: kart, planszy, pionków, stolików. Zwłaszcza te dwa pierwsze, wykonywane seryjnie, miały szansę na oddziaływanie na znacznie większą liczbę osób niż kosztowne wizerunki o skomplikowanym i erudycyjnym programie ikonograficznym.\nW grach dekoratorzy sięgali również po inny język – używali dosłowniejszych przedstawień, często nie stronili od karykatury. Boloński rytownik, Giuseppe Maria Mitelli, pozostawił po sobie wiele wizerunków tureckich wojskowych, którzy w XVII wieku prowadzili słynne konflikty zbrojne na terenie Europy. Umieszczał je również właśnie na planszach do gry. Jedna z nich, Il Gioco del Aqvila, była prostą grą w kości. Po jednej stronie planszy znajdował się koronowany orzeł cesarski i osiem wizerunków dowódców europejskich; po drugiej – dwunastu paszów. Każdy z dwudziestu wizerunków oznaczony był jedną kombinacją kości – jeśli wypadała ta odnosząca do Turków, zawodnik przegrywał. Jeśli do Europejczyków – wygrywał.\nOprócz oczywistej funkcji ludycznej, zdarzało się, że dekoracja kart spełniała przy okazji wiele innych zadań: moralizowała, uczyła, przekazywała tradycje i opowiadania, a także upamiętniała wydarzenia historyczne i popularyzowała legendę ich bohaterów. Od końca XVII wieku w dekoracji akcesoriów do gry pojawiały się wizerunki polskiego króla Jana III, zazwyczaj w kontekście bitwy wiedeńskiej roku 1683.\nJeden ze staranniej wykonanych przykładów znajduje się w kolekcji Wien Museum. Jest to talia 36 kart (z których jedna zaginęła) tzw. niemieckich. Ten typ kart stał się bardzo popularny w Europie środkowej u początków nowożytności, o czym świadczyć może nadawanie mu nazw narodowych – w Rzeczypospolitej takie karty nazywano polskimi. Dopiero pod koniec XVIII wieku typ ten został wypierany przez karty francuskie, których najczęściej używa się do dziś. Talia niemiecka składała się z czterech kolorów po dziewięć kart: najwyższy był tuz, potem król, dziesiątka, wyżnik, niżnik, dziewiątka, ósemka, siódemka, szóstka. Również kolory były nazywane inaczej niż w taliach francuskich: żołądź, wino, serce i dzwonki.\nTalia zachowana w Wien Museum wykonana została z tektury i dekorowana w technice miedziorytu, dzięki czemu wizerunki są bogate i precyzyjne mimo małej powierzchni. Technika graficzna pozwalała również oczywiście na wyprodukowanie wielu egzemplarzy. Karty portretują ówczesnych władców Europy i Azji oraz uczestników oblężenia i obrony Wiednia roku 1683 – oczywiście odpowiednio do hierarchii politycznej. Dla przykładu, w talii serc królem jest cesarz Leopold I (podpisany jako: „Der König / Römisch Kaÿser”), zaś wyżnikiem – polski król Jan III („Der Ober / König im Pohlen”). Twórca karty wykorzystał tu jeden z rozpowszechnionych typów ikonograficznych ukazujących Sobieskiego jako triumfującego wodza. Król przedstawiony jest na wspiętym koniu, ma na sobie płaszcz podbity futrem, spięty ozdobną zaponą. W prawej ręce Jan III unosi buzdygan.\nJako jedna z „siódemek” pojawia się hrabia Ernest Rüdiger von Starhemberg, obrońca Wiednia przed tureckim oblężeniem. Ukazany został na klęczkach, wznoszący ręce w błagalnym modlitewnym geście. W tle widoczna jest panorama miasta. „Szóstki” przedstawiają natomiast cztery stany społeczne: chłopa, duchownego, mieszczanina i szlachcica.\nDruga talia zachowana w Wien Museum, młodsza o dwa stulecia, dokumentuje długie trwanie tego typu dekoracji – tym razem już we francuskim typie kart. Litograficzne wizerunki dekorujące karty przedstawiają nie tylko pojedyncze postacie, ale także wydarzenia dobrze znane z ikonografii odsieczy roku 1683. Z Janem III bezpośrednio związane są dwie sceny: jedna sprzed walk (zgromadzenie wojsk „przed bitwą; na Leopoldsbergu”, które błogosławi Marco d’Aviano), druga po zwycięstwie (słynne „spotkanie cesarza z Sobieskim” w Schwechat).\nKarciane figury przybrały natomiast formę znaną nam z dzisiejszych kart: wizerunku popiersiowego zajmującego połowę powierzchni – odbitego lustrzanie na drugiej połowie. Rozpoznać tu możemy między innymi Jana III, Marię Kazimierę, a także hetmana wielkiego koronnego, Stanisława Jabłonowskiego oraz anonimowego „polskiego pikiniera”.


Ogólnie o panelach fotowoltaicznychŚmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę uzyskać dotacje na fotowoltaikę. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Meble eventoweTradycyjne kartki na świętaComarch OptimaWewnętrzny wróg - pasożytySTUDIUM PRZYPADKU Jak Znaleźć Dobrego Prawnika W 4 Dni?Poradnik pacjenta - dobry stomatolog ZabrzeCzy żeby kupić klimatyzację trzeba wydać dużo?Suplementacja białka dla weganPrawo - kilka przydatnych informacjiCo to takiego - Frezarki CNCPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz szkolić z bhp w GorzowieEngineering - electricity and carsOlejki kosmetyczne z Maroka. Krótko i na tematO urządzaniu ogrodów w różnych stylachCzy w 2020 warto poświęcić czas aby korzystać z porad prawnikaAbout cars - does your car is in bad technical condition? Find a solutionHigiena jest kluczowa - o odzieży medycznejNie dla tradycjonalistówElectrical profession and its hazardsDangerous job of an electricianO neurochirurgii- kilka faktów i informacjiO samochodowych myjniachE-dokumentacja medyczna coraz bliżejGdzie kupić taniej części?Zabawy podwórkowe i chodnikowe - jak się kiedyś grało?E-dokumentacja medyczna coraz bliżejWartość tego jak znaleźć dobrego prawnika w 2020Tanie pozycjonowanie


Profesjonalna przeprowadzka – zobacz, jak powinna wyglądać | Ekonomia oraz Biznes!\nYou are here: Home / Pozostałe / Profesjonalna przeprowadzka – zobacz, jak powinna wyglądać\nProfesjonalna przeprowadzka – zobacz, jak powinna wyglądać Reviewed by admin on 7 kwietnia 2022 .\nFachowa przeprowadzka – zobacz, jakim sposobem ma wyglądać Wszystkie te detale można zrealizować na własną rękę. Przeprowadzki są w stanie być zawikłane, lecz nie niemożliwe. Do wykonania takiej przeprowadzki niezbędne są jedynie znaczące samochody, aby…\nWszystkie te detale można zrealizować na własną rękę. Przeprowadzki są w stanie być zawikłane, lecz nie niemożliwe. Do wykonania takiej przeprowadzki niezbędne są jedynie znaczące samochody, aby przewieźć wszelkie rzeczy, a też paru znajomych osiłków, jacy pomogą je przenieś – przeprowadzka Wrocław. Potrzebna jest także, w trakcie przeprowadzki żona lub córka, które spakują oraz rozpakują wszystkie rzeczy. To zgodność z rzeczywistością, iż wszelkie te czynności są niezmiernie męczące. Wymaga to poświęcenia kilku, w pełni wolnych dni, żeby wszystko rozpocząć i do kończyć, nie przedłużając tego momentu na dwa tygodnie. Łączy się to również, z kilkoma dniami spędzonymi w niewygodnych warunkach. Pół biedy, jeśli miejsce, do którego zmierza przeprowadzka, jest już wyposażone w solidne warunki sanitarne oraz w pełni wyremontowane. Gorzej, kiedy tak właściwie nie ma takich możliwości. By było łatwiej, na rynku są firmy profesjonalnie zajmujące się przeprowadzkami. W ofertach można przebierać. Przeprowadzka przebiega błyskawicznie, sprawnie, a w pewnych sytuacjach nawet ekonomicznie.


Minister Szumowski rekomenduje wybory korespondencyjne w dwóch gminach | Telewizja Republika\nAS 17:57 19 czerwca 2020\nMinisterstwo Zdrowia poinformowało, że minister Zdrowia Łukasz Szumowski przekazał do PKW rekomendacje ws. wyborów wyłącznie w formie korespondencyjnej w gminach Baranów (woj. wielkopolskie) i Marklowice (woj. śląskie).\nŁukasz Szumowski przekazał w piątek do PKW swoje rekomendacje w sprawie przeprowadzenia wyborów wyłącznie w formie korespondencyjnej w dwóch gminach. Powodem jest to, że wskaźnik zapadalności na koronawirusa przekracza w nich 100 na 10 000 mieszkańców. Są to gminy Baranów (woj. wielkopolskie) oraz Marklowice (woj. śląskie).\n– Obie gminy należą do powiatów, w których notujemy wysoki wskaźnik liczby aktywnych przypadków, tj. powiatu kępińskiego oraz powiatu wodzisławskiego - poinformowano.\nTAGI: Łukasz Szumowski, MZ, kraj, Polska, Ministerstwo Zdrowia, wybory prezydenckie, wybory prezydenckie 2020


Lowcy wilkow von Curwood, James Oliver\nJames Oliver Curwood to klasyk literatury dzieciecej i mlodziezowej. Jego specjalnoscia byly powiesci o zyciu zwierzat, a takze o przygodach traperow i Indian w puszczach Ameryki Polnocnej. Materialy do swoich powiesci czerpal z ... weiterlesen\nJames Oliver Curwood to klasyk literatury dzieciecej i mlodziezowej.\nJego specjalnoscia byly powiesci o zyciu zwierzat, a takze o przygodach traperow i Indian w puszczach Ameryki Polnocnej.\nMaterialy do swoich powiesci czerpal z obserwacji czynionych w czasie swych podrozy po rozleglych przestrzeniach Stanow Zjednoczonych i Kanady.\nBari, chien-loup (Bibliothèque verte) [Broché] by Curwood, James Oliver


Do druku: KEP_Dzien-Papieski_2012.pdf\nJuż za tydzień, 14 października, będziemy obchodzili kolejny, dwunasty Dzień Papieski, pod hasłem Jan Paweł II – Papież Rodziny. W tym roku błogosławiony Jan Paweł II zaprasza nas do pochylenia się nad chrześcijańską prawdą o rodzinie. Refleksja nad rodziną jest bowiem najważniejszą sprawą w kontekście przemian ekonomiczno-ideowych we współczesnym świecie, które często prowadzą do negowania wartości małżeństwa i rodziny, marginalizowania czy nawet wyśmiewania małżeństwa jako nierozerwalnego związku mężczyzny i kobiety. W publikacjach książkowych, w popularnych czasopismach, w programach radiowych i telewizyjnych pojawiają się treści świadczące o pogardzie dla rodziny. Rodziny chrześcijańskie poddawane są wpływom prądów myślowych „nowego wieku” (New Age) i ostatnio bardzo modnej ideologii gender, która zaciera różnice pomiędzy mężczyzną i kobietą. Nasze rodziny przeżywają zagubienie oraz wątpliwości w odniesieniu do podstawowego znaczenia życia małżeńskiego i rodzinnego. Na nowo pojawiają się próby podważania prawdy o rodzinie i wprowadzenia „związków partnerskich” w miejsce małżeństwa rozumianego jako jedność mężczyzny i kobiety.\nZbliżający się Dzień Papieski stwarza okazję do zastanowienia się nad rodziną, nad jej istotą i misją we współczesnym świecie. Rodzina – jak pisał Ojciec Święty w Adhortacji Familiaris consortio – jest znakiem nadziei dla współczesnego świata, z niej bowiem wywodzą się przyszłe pokolenia, które przekazują wiarę w jedynego Boga i objawiają w pełni miłość Jezusa Chrystusa, naszego Pana i Odkupiciela, do człowieka.\nLiturgia słowa dzisiejszej niedzieli ukazuje nam Boga, który stworzył człowieka jako mężczyznę i niewiastę przekazując im dar życia, dzięki któremu mężczyzna staje się ojcem a kobieta matką (por. Rdz 2,18-24). Mężczyzna i kobieta złączeni węzłem miłości otwartej na życie tworzą rodzinę – podstawową komórkę życia społecznego (por. Familiaris consortio 11).\nDrodzy Bracia i Siostry! W sytuacji kryzysu kulturowego i ideowego budzą nasz niepokój wszystkie ataki na rodzinę i próby przedefiniowania pojęcia rodziny jako luźnego związku. Przejawami tego kryzysu są: osłabienie więzi rodzinnej, przeróżne patologie rodzinne, plaga rozwodów, tak zwane „luźne” czy „wolne” związki praktykowane już od młodości, często za zgodą rodziców, oraz brak otwarcia małżonków na dar życia. Obserwujemy także coraz większe przyzwolenie społeczne na te niewłaściwe zjawiska i często brak jakiejkolwiek reakcji ze strony bliskich osób.\nKonferencji Episkopatu Polski we Wrocławiu\nw dniu 23 czerwca 2012 r.\nList należy odczytać w niedzielę, 7 października 2012 r.


Ponad 1250 paczek z żywnością, środkami czystości i kartkami świątecznymi zawiozą za tydzień na Litwę i Białoruś wolontariusze akcji „Paczka na Kresy”. Dary trafią do polskich rodzin, osób starszych, samotnych oraz kombatantów. Akcję pomocy organizuje dwa razy w roku Fundacja „Kresy w potrzebie – Polacy Polakom” i Polska Fundacja Narodowa.\n– Pomysł organizacji systematycznej pomocy Polakom żyjącym na Kresach zainicjowali ponad 20 lat temu harcerze, my go podjęliśmy i od 2012 roku prowadzimy akcję „Paczka na Kresy” – mówi Artur Wolter, prezes Fundacji „Kresy w potrzebie – Polacy Polakom”. Zaczynali – jak wspomina Artur Wolter – od 150 paczek, potem akcja się rozrastała i dziś do naszych rodaków za wschodnią granicą wolontariusze wysyłają od kilkuset do ponad 1000 paczek.\nAkcja organizowana jest dwa razy w roku – przed Wielkanocą i przed świętami Bożego Narodzenia. Od trzech lat wspiera ją też Polska Fundacja Narodowa. – Dzięki tej akcji możemy pokazać naszym rodakom na Kresach, że Polska i Polacy o nich pamiętają, że są dla nas ważni – tłumaczy Cezary Andrzej Jurkiewicz, członek zarządu PFN.\nDzięki współpracy z polskimi parafiami na Wschodzie fundacje mają rozeznanie, do kogo pomoc powinna trafić. Są to rodziny z polskimi korzeniami z terenów Wileńszczyzny i Grodzieńszczyzny, często wielodzietne, a także osoby starsze, samotne oraz kombatanci żyjący w bardzo skromnych warunkach.\nDary zbierali uczniowie w 220 szkołach województwa mazowieckiego, a także harcerze, Ochotnicze Hufce Pracy. Część produktów przekazały sklepy i osoby prywatne. W akcję włączyło się również Mazowieckie Kuratorium Oświaty, Mazowiecka Wojewódzka Komenda OHP, Poczta Polska i samorządy gmin mazowieckich.\nW niedzielę w jednej ze szkół w podwarszawskim Aninie zebrane produkty zostały posortowane i spakowane w kilkukilogramowe paczki. Darów starczyło do zapełnienia ponad 1250 kartonów. Znalazły się w nich podstawowe produkty spożywcze: kasze, makarony, cukier, olej, puszki, słodycze, kawa, herbata, środki opatrunkowe i środki czystości. – Są to produkty dostępne na Litwie czy Białorusi, ale wielu rodzin nie stać na cukier, kawę czy czekoladę – wyjaśnia Wolter.\nDodatkiem do paczek są kartki świąteczne z życzeniami napisanymi przez uczniów i harcerzy. – Dla naszych rodaków to niezwykle ważny gest, stawiają kartki w widocznym miejscu – mówi jeden z wolontariuszy, Marcin Świderski, komendant Hufca ZHP Wawer.\nZa tydzień 140 wolontariuszy zawiezie paczki na Wileńszczyznę i Grodzieńszczyznę. Odwiedzą domy w wielu miejscowości, m.in. w Ejszyszkach, Szumsku czy Niemenczynie na Litwie. – Dla nas przekazanie tych darów to niewielki gest, a dla nich paczki stanowią konkretną pomoc – podkreśla Zofia Urbanek z 147 Drużyny ZHP „Błękitni”. Dodaje, że równie ważne jak pomoc materialna, jest dla naszych rodaków spotkanie i rozmowa z wolontariuszami. – Odwiedzinom towarzyszą ogromne emocje, Polacy czekają na nas, chcą porozmawiać po polsku, posłuchać co się dzieje w kraju. Dzięki tym spotkaniom widzimy, że nasza pomoc ma dla nich ogromne znaczenie – podkreśla Zofia Urbanek.


Czarny bez jest krzewem pospolitym, który można znaleźć nie tylko w ogrodzie, ale także w lasach, na nieużytkach miejskich, a także może rosnąć wzdłuż poboczy dróg. Wiosną przyciąga uwagę białymi zapachowymi kwiatostanami, a późnym latem i wczesną jesienią czarno-fioletowe jagody dojrzewają na gałęziach. Do celów leczniczych roślina ta była używana od dawna, a poniżej znajduje się opis składu produktu, wskazania i przeciwwskazania do jego stosowania, a także przepisy na przygotowanie różnych leków.\nOwoce i kwiaty czarnego bzu mają cenne właściwości zdrowotne. Ich skład nie jest taki sam.\nKwiatostany kultury zawierają: Czarne owoce z ciemnoczerwoną miazgą zawierają:\npółstały olejek eteryczny antocyjany\nrutyna i cholina kwas askorbinowy\nalkaloidy (sanguinarine i mięso końskie) karoten i rutyna\nsole mineralne i karoten sambucyna i chryzantema\nkwas askorbinowy, jabłkowy, octowy, kawowy i walerianowy aminokwasy i kwasy karboksylowe\ngarbniki i żywice garbniki\nCzasami używa się kory, liści i młodych gałęzi rośliny. Świeże liście są źródłem kwasu askorbinowego i karotenu, a także żywic przeczyszczających i sambunigriny. Kora zawiera olejki eteryczne i cholinę, alkohol cerylowy, różne kwasy organiczne, garbniki i pektyny.\nCzy można jeść czarnego bzu?\nDojrzałe jagody rośliny nadają się do jedzenia. Są przyjmowane na kompotach, sokach i galaretce, dżemie. Kwiatostany można również stosować w gotowaniu do aromatyzowania napojów, w tym alkoholu i robienia syropu. Bogaty sok z czarnego bzu jest naturalnym barwnikiem.\nWażny! Czerwony bez czarny, najbliższy krewny czarnego, jest trujący! Oprócz koloru dojrzałych owoców wyróżniają się szaro-białe dorosłe gałęzie i liliowe młode pędy, w przeciwieństwie do brązowo-zielonych odcieni czarnej odmiany.\nWłaściwości jagód i kwiatów\nZe względu na swój skład jagody i kwiaty czarnego bzu mają następujące działanie lecznicze na ciało ludzkie:\npot i działanie moczopędne;\nlekki środek dezynfekujący;\nTonizujący i regenerujący efekt rośliny stosuje się w kosmetologii, w przygotowywaniu masek i balsamów do skóry i włosów.\nCo stosuje się w medycynie\nOwoce i kwiaty krzewu są znane nie tylko w medycynie ludowej, ale są również częścią niektórych leków przeciwwirusowych i moczopędnych wytwarzanych przez oficjalną farmakologię. Poniżej przedstawiono główne wskazania do stosowania tej rośliny leczniczej.\nOd przeziębienia i chorób wirusowych\nSok z czarnego bzu ma działanie przeciwwirusowe, dlatego zaleca się jego stosowanie w przypadku grypy i SARS. Napar z kwiatów jest doskonałym narzędziem do płukania gardła i bólu gardła, a także w przypadku procesów zapalnych w jamie ustnej. Herbata kwiatowa działa przeciwgorączkowo i przeciwkaszlowo.\nCzy wiedziałeś? W opowieści o H. Elderberry Mother H. K. Andersena wspomniany jest napój z kwiatów czarnego bzu, który tradycyjnie przygotowywano w Danii.\nOdwar z jagód zalecany jako uzupełnienie terapii rekonstrukcyjnej po mastektomii w raku piersi. Dżem jagodowy może być stosowany jako dodatek w raku żołądka, a leczeniu raka skóry towarzyszy wyciąg z czarnego bzu na winie. Wymagana jest konsultacja ze specjalistą przed przebiegiem leczenia.\nZ cukrzycą i jej powikłaniami (nefropatia, dysfunkcje skóry itp.), tradycyjne leczenie łączy się z wywar z korzeni lub czarnego bzu. Według niektórych raportów korzeń rośliny znacznie obniża poziom glukozy, więc nie należy łączyć go z użyciem podobnych leków.\nRoślina może być stosowana zarówno do tymczasowych, jak i przewlekłych zaparć. Młode liście mają działanie przeczyszczające. Pomoże również napar z suchych jagód roślin.\nW leczeniu mastopatii\nTradycyjna medycyna soków z czarnego bzu zaleca się w leczeniu mastopatii. Możesz również zastosować kompresy z kory, co zwiększy skuteczność i korzyść z wykorzystanych środków.\nNajważniejszym warunkiem korzystania z czarnego bzu jest zbiór surowców tylko tego szczególnego rodzaju, podczas gdy jagody powinny być w fazie pełnej dojrzałości (uzyskać kolor czarny i fioletowy). Jednak poprawnie zmontowane części jadalnej odmiany nie mogą być używane dla każdej osoby.\nPrzeciwwskazania do stosowania leków z czarnego bzu to:\nchoroby przewlekłe i wrzody żołądkowo-jelitowe;\nKwiaty czarnego bzu zbierane są zgodnie z tym schematem:\nW słoneczny dzień odetnij całe kwiatostany i ostrożnie złóż je do szerokiego kosza lub umywalki bez miażdżenia.\nUmieść w suchym miejscu na szmatce i pozostaw z dobrą wentylacją, aż gałęzie łatwo się odłamią.\nZbierz suche kwiaty, zmielić na młynku do kawy lub mikserze, jeśli chcesz.\nWlać produkt do zamkniętego pojemnika. Przechowuj do trzech lat.\nJagody do dalszego przygotowania preparatów usuwa się w fazie pełnej dojrzałości i suszy w temperaturze + 60 ... + 65 ° C. Suszone jagody można przechowywać do 6 miesięcy\nZbierz kora Tak, początek ruchu soków, zaraz po zimie. Usunięta górna warstwa kory jest suszona w temperaturach do + 70 ° C, a następnie przechowywana bez dostępu światła słonecznego w suchym miejscu przez okres nie dłuższy niż trzy lata.\nKorzenie są zbierane w połowie jesieni, a młode liście wczesną wiosną. Takie surowce są suszone w takich samych warunkach jak kora.\nWażny! W przypadku kęsów kora jest pobierana tylko z rośliny, która osiągnęła wiek dwóch lat.\nTradycyjni uzdrowiciele używają różnych przepisów do przygotowywania preparatów z czarnego bzu. Aby osiągnąć maksymalny efekt terapeutyczny, surowce należy zebrać w miejscu bezpiecznym dla środowiska i przechowywać w odpowiednich warunkach.\nSok ze świeżych jagód można uzyskać za pomocą sokowirówki lub prasy.\nInnym sposobem na zrobienie soku jest:\nOpłucz i zalej wrzącą wodą przez 6 minut 1 kg jagód.\nNa przykład odsączyć i wysuszyć bzu czarnego na sicie.\nZmiel jagody i wyciśnij sok ręcznie.\nDodaj 0,5 kg cukru i zagotuj mieszaninę.\nWlać produkt do wysterylizowanych butelek i uszczelnić. Przechowywać w chłodnym ciemnym miejscu.\nIstnieje wystarczająca liczba przepisów na wywar i stosuje się różne części rośliny.\nZ suszonych jagód można uzyskać bulion leczniczy w następującej proporcji:\n60 g czarnego bzu;\nMieszaninę gotuje się przez 3 minuty, a następnie schładza i sączy.\nZe świeżo zebranych jagód możesz ugotować aromatyczny i zdrowy dżem. Aby to zrobić:\nWeź czarnego bzu i cukier o tej samej masie.\nWlać czyste jagody z cukrem i podpalić. Mieszając, gotuj mieszaninę przez 5 minut.\nGdy cukier się rozpuści, gotuj przez kolejne 40 minut, od czasu do czasu mieszając.\nCałkowicie ostudź dżem i przygotuj słoiki (sterylizuj). Doprowadzić mieszaninę do wrzenia, wlać do pojemników i zwinąć pokrywki.\nSuszona jagodowa kaszel\nAby przygotować napar leczniczy, potrzebujesz:\n1 łyżka. l suche jagody;\nAby uzyskać infuzję, musisz:\nWlać przegotowaną wodę z czarną jagodą i nalegać przez pół godziny.\nOdcedź mieszaninę, dodaj miód do smaku. Wypij napar przed snem, 1 szklanka.\nCzy wiedziałeś? Bez czarny jest popularnym krzewem ozdobnym do kształtowania krajobrazu. Istnieją odmiany nie tylko z białym, ale także z różowymi kwiatami.\nPrzydatny syrop można przygotować na zimę, zbierając składniki w następującej proporcji:\n500 g świeżego bzu czarnego;\nWysuszyć obrane i umyte jagody na ręczniku. Wlej je na patelnię i zalej wodą.\nGotuj przez 15-20 minut, ostudzić.\nOdcedź płyn, dodaj kwas i cukier. Gotuj syrop przez około godzinę, aż zgęstnieje.\nWlać produkt do wysterylizowanych słoików i uszczelnić. Przechowywać w chłodnym miejscu, bez dostępu do światła.\nJagody i kwiaty czarnego bzu można leczyć i łagodzić stan z wieloma problemami. Aby uniknąć szkody, należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących zbierania surowców i przeprowadzać wstępne konsultacje z lekarzem, jeśli choroby są ciężkie lub przewlekłe (rak, cukrzyca, mastopatia itp.).


2016.04.30 - Gniezno - Abp W. Polak, Homilia podczas złotego jubileuszu profesji zakonnej s. Angeli Józefy | Życie Zakonne\nHome DokumentyPolskie dokumenty o życiu konsekrowanymEpiskopat PolskiEpiskopat Polski - BiskupiHomilie i kazania biskupów 2016.04.30 – Gniezno – Abp W. Polak, Homilia podczas złotego jubileuszu profesji zakonnej s. Angeli Józefy\n2016.04.30 – Gniezno – Abp W. Polak, Homilia podczas złotego jubileuszu profesji zakonnej s. Angeli Józefy\nRedakcja 30 kwietnia 2016\nHomilia podczas złotego jubileuszu profesji zakonnej s. Angeli Józefy\n30 kwietnia 2016 r.. – Gniezno, Karmel\nDrodzy Współbracia w kapłańskim powołaniu,\nDrogie Siostry Karmelitanki,\nKochana Siostro Złota Jubilatko,\nZacznę do jubileuszowego obrazka i słów, która nasza Droga Siostra Jubilatka na nim wypisała: jestem poślubiona Jezusowi. On mój i wszystko moje wczoraj, dziś i na wieki. Profesja zakonna – jak uczy nas Kościół – jest odpowiedzią na łaskę głębokiej zażyłości z Chrystusem, złożeniem Mu całkowitego daru z siebie, przyjęciem do swego serca dziewiczej miłości Jezusa Chrystusa. To szczególny akt zaślubin, wyraz oddania i miłości, którą sam Bóg wzbudza w ludzkim sercu. Osoba tak wezwana, pociągnięta węzłem miłości, doświadczając – jak pisał Efezjanom Apostoł Paweł – że w Jezusie Chrystusie i przez Jezusa Chrystusa, Odwieczny Bóg i Ojciec wybrał nas i z miłości przeznaczył nas dla siebie, oddaje Mu siebie wczoraj, dziś i na wieki. Wchodzi w tę miłosną relację z całą swoją historią, wypełniając ją tym, co Bóg teraz przygotowuje na drodze życia i powołania, jednocześnie ufnie patrząc w przyszłość, by osiągnąć – jak czytaliśmy dziś w Księdze Apokalipsy – wraz z Chrystusem przyobiecane nam zwycięstwo. Zwycięzcy bowiem dam zasiąść ze Mną na moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasiadłem z mym Ojcem na Jego tronie. A wszystko to dzięki temu, że jestem poślubiona Jezusowi. Dlatego w swej homilii na zakończenie Roku Życia Konsekrowanego papież Franciszek zwracając się do osób konsekrowanych prosił: nie zapominajcie, proszę, o waszym pierwszym powołaniu, pierwszym wezwaniu. Pamiętajcie! Pan nadal zwraca się do was z tą samą miłością, z jaką zostaliście powołani! Nie wygaszajcie w sobie tego piękna, tego zdumienia pierwszym powołaniem.\nUczestnicząc dziś w dziękczynieniu za dar i łaskę powołania do życia konsekrowanego Siostry Angeli Józefy od Krwi Chrystusa i od Niepokalanej mamy wszyscy okazję, aby wsłuchując się w Słowo Boże, doświadczyć miłości, z jaką w Jezusie Chrystusie wychodzi do nas Bóg. Przypominając sobie tę prawdę, pewnie kolejny już raz w naszym życiu, mam nadzieję, że coraz bardziej będziemy mogli zrozumieć – jak uczył nas święty Jan Paweł II – że człowiek pozostaje dla siebie istotą niezrozumiałą, a jego życie jest pozbawione sensu, jeśli nie objawi mu się Miłość, jeśli nie spotka się z Miłością, jeśli jej nie dotknie i nie uczyni w jakiś sposób swoją, jeśli nie znajdzie w niej żywego uczestnictwa. Objawienie Miłości, spotkanie z Miłością, dotknięcie Jej i uczynienie swoją, więcej, żywy w niej udział, staje się możliwy tylko wtedy, gdy zaczynamy czytać i rozumieć nasze ludzkie dzieje, naszą osobistą historię, nasze życie i nasze przeznaczenie, jako odpowiedź na Bożą miłość. Wsłuchując się w czytany nam dziś fragment pawłowego Listu do Efezjan mogliśmy dostrzec, że Boża miłość objawia się nam w dziele stworzenia i odkupienia. To pierwsze sięga aż po zamysł Boży przed założeniem świata, w którym ukrywa się już Boży plan miłości względem każdej i każdego nas, z miłości – jak pisał Paweł – przeznaczonych przecież dla Boga. To drugie, z kolei, odsłania przed nami – mówiąc pięknymi słowami papieża Benedykta XVI – miłość w swej najbardziej radykalnej formie, miłość ukrzyżowaną, poprzez którą w Jezusie Chrystusie Bóg niejako dosłownie zwraca się przeciw samemu sobie, ofiaruje samego siebie, aby podnieść człowieka i go zbawić. Nikt bowiem nie ma większej miłości od tej, gdy kto życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Tak umiłowani, i tak obdarowani łaską i życiem, w Nim – jak pisał jeszcze święty Paweł Apostoł – dostąpiliśmy udziału, opatrzeni pieczęcią Ducha Świętego, który był obiecany. Mamy więc udział w Jego miłości. Stąd Chrystusowe wezwanie powtórzone nam w Ewangelii: trwajcie w miłości mojej! Wiemy dobrze, że ostatecznie tylko miłość jest jedynym właściwym powołaniem człowieka – wszystko innej jest jedynie formą, uszczegółowieniem jedynego powołania, jedynej drogi. Wszystko inne jest sposobem realizacji, każda i każdy według własnego daru i powołania, jedynego wezwania do miłości.\nW wydanej niedawno posynodalnej adhortacji apostolskiej Amoris laetititia, czyli radość miłości, papież Franciszek w pewnym miejscu przestrzega, że niczemu dobremu nie służą pewne fantazje o miłości idyllicznej i doskonałej, pozbawionej jakichkolwiek bodźców do rozwoju. Tak przestrzegając, zauważa, że Chrystus wprowadził jako znamienną cechę swoich uczniów nade wszystko prawo miłości i daru z siebie dla innych (…) Owocem miłości – dodaje papież – jest ponadto miłosierdzie i przebaczenie. Janowy fragment Ewangelii przekłada nam te wskazania w bardzo konkretnych kierunkach: pierwszy – jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej; drugi – to jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem; i wreszcie trzeci – Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał. Miłość ukonkretniona w trzech zasadniczych postawach: wierności temu, czego domaga się od nas Jezus, wzajemnej miłości, a więc miłości do drugich i to tak jak Jezus, a zatem aż do końca, aż po miłość nieprzyjaciół, świadectwa miłości, konkretnych uczynków, których źródłem jest miłość. Skoro nasza miłość jest odpowiedzią na dar i łaskę, którą Bóg pierwszy nas umiłował, musi się wyrażać w wierności tej miłości, z jaką on sam do nas wychodzi. Janowa Ewangelia mówi nam wprost o zachowywaniu Jego przykazań. Święty Jan Paweł II odnosząc się kiedyś do tego właśnie fragmentu janowej Ewangelii zauważył, że ten tekst z Ewangelii świętego Jana zaprasza nas, byśmy zrozumieli, że powołanie przez Boga zobowiązuje nas do odpowiedzialności (…) To właśnie otwarcie na Boga jest w istocie prawdziwą godnością człowieka, jest jego wewnętrznym bogactwem, źródłem energii, która umożliwia mu urzeczywistnienie największych wartości indywidualnych i społecznych. Nie degraduje więc i nie redukuje człowieka, nie ogranicza w słusznych aspiracjach i nie krępuje, ale czyni w pełni odpowiedzialnym i twórczym. Wezwanie do wzajemnej miłości wskazuje z kolei na nierozerwalny związek, jaki istnieje między miłością Boga i miłością bliźniego. W swej encyklice o miłości Deus caritas est Ojciec Święty Benedykt XVI ujął tę zasadę, ten związek w bardzo czytelnym i myślę, że również przekonującym i dość prostym sformułowaniu: miłość bliźniego jest drogą do spotkania również Boga, a zamykanie oczu na bliźniego czyni człowieka ślepym również na Boga. Życie w miłości ma wreszcie także swoją wewnętrzną moc ewangelizacyjną. Jest znakiem, że powołanie przez Boga zobowiązuje do apostolstwa, do ewangelizacji. Serce twoje wie – pisał w Evangelii gaudium papież Franciszek – że życie nie jest takie samo bez Niego, dlatego to, co odkryłeś, to, co pomaga ci żyć i co daje ci nadzieję, powinieneś przekazywać innym. Nasza niedoskonałość nie powinna stanowić wymówki. Przeciwnie, misja stanowi stały bodziec, aby nie godzić się z przeciętnością i stale wzrastać, stale się nawracać.\nDroga nam Siostro Jubilatko!\nJestem poślubiona Jezusowi. On mój i wszystko moje wczoraj, dziś i na wieki. 3 maja minie pięćdziesiąt lat od złożenia pierwszych Ślubów Zakonnych w poznańskim klasztorze Sióstr Karmelitanek Bosych pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. Od tego momentu Jezus – Oblubieniec niejako ujął Cię za rękę i prowadził poprzez tworzący się najpierw w Bydgoszczy, a potem w Tryszczynie klasztor p.w. Narodzenia Pańskiego, aż tutaj, do Gniezna, gdzie na zaproszenie ówczesnego Prymasa Polski kardynała Józefa Glempa tryszczyńska wspólnota Karmelu podjęła się fundacji nowego klasztoru w Gnieźnie. I tutaj, pośród nas, w Świętowojciechowym Kościele, obchodzisz swój złoty jubileuszu konsekracji zakonnej. Jest zatem również dziś okazja, by serdecznie podziękować najpierw za Twoją odpowiedź na dar i łaskę powołania zakonnego, za Twoją wierność miłości i odpowiedzialność, z jaką codziennie stajesz przed Twoim Panem i Oblubieńcem, za świadectwo miłość, którą otaczasz współsiostry i nasz Gnieźnieński Kościół, za apostołowanie modlitwą i ofiarą, także znoszonym cierpieniem i doświadczeniem krzyża, ofiarowanym zapewne w tak wielu różnych intencjach. Złoty Jubileusz Życia Zakonnego to także wołanie do Pana, aby – jak wskazywał w Vita consecrata święty Jan Paweł II – ten sposób życia, przyciągający radykalizmem życia oblubieńczego, oddanego całkowicie Bogu, rodził nadal wiele powołań. Aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje. Dziś jest ku temu szczególna okazja i szczególny powód, i szczególne wezwanie do modlitwy, za Karmel, za Kościół Święty, za Kościół zbudowany na męczeńskiej krwi świętego Wojciecha, za każdą i każdego z nas. Dlatego powtarzamy za Tobą, Kochana Jubilatko: wysławiajcie ze mną Pana, za ogrom Jego Miłosierdzia i nieskończoną moc Krwi Chrystusa. W Niej zanurzam siebie, bliskich i wszystkich mi powierzonych. Amen.\nJasnogórskie uroczystości Królowej Polski z udziałem Episkopatu\n„Dzienniczek” św. s. Faustyny rozdawany na ulicach


Embraer KC-390 – Wikipedia, wolna encyklopedia\nTyp transportowy do użytku militarnego\nData oblotu 3 lutego 2015\nNapęd dwa silnik turbowentylatorowe International Aero Engines V2500-E5 o ciągu 75-100 kN każdy\nDługość 35,20 m\nWysokość 12,15 m\nUżyteczna ładunek nominalny 19 ton; ładunek maksymalny 23 tony; ładunek skoncentrowany 26 ton\nPrędkość maks. 870km/h\nPrędkość dopuszczalna 0,8 Ma\nZasięg z 23 tonami ładunku - 2590km, z 19 tonami - 3700km,\nEmbraer KC-390 – dwusilnikowy wojskowy samolot transportowy, projektowany przez brazylijską wytwórnię lotniczą Embraer. Będzie najcięższym samolotem wyprodukowanym przez tę firmę do tej pory. Będzie zdolny przenieść do 23,5 tony ładunku.\n21 października 2014 roku z nowej hali zakładu Embrarera w Gavião Peixoto w Brazylii zademonstrowano największy samolot kiedykolwiek zbudowany w Ameryce Południowej w modelu KC-390.\nPierwszy projekt, wtedy jeszcze z oznaczeniem C-390, miał wiele wspólnych elementów z samolotem komunikacyjnym Embraer E-190. Założeniem było zmniejszenie kosztów projektowania i produkcji. Po wstępnych rozmowach konsultacyjnych z Siłami Powietrznymi Brazylii, w końcu października 2008 r. Embraer otrzymał od FAB formalne zapytanie ofertowe. Projekt podlegał więc modernizacjom tracąc podobieństwo do E-190 i uzyskał nawet możliwość pełnienia roli tankowca powietrznego. 19 kwietnia 2009 r. Embraer podpisał z Siłami Powietrznymi Brazylii kontrakt na zaprojektowanie wojskowego samolotu transportowego, zbudowanie dwóch prototypów i ich przebadania z procedurami certyfikacji. Pierwszy lot zaplanowany był na 2014 rok, a pierwszą dostawę na 2016. Wszystkie koszty etapu badawczo-rozwojowego były finansowane z budżetu państwa, które miały zostać oddane honorariami od każdego sprzedanego egzemplarza.\nOd 11 do 22 marca 2013 r. wspólna komisja FAB i Embraera przeprowadziła obronę projektu i ostatecznie zatwierdziła konstrukcje z podstawowymi instalacjami samolotu. Na międzynarodowej wystawie lotniczej Farnborough International w lipcu 2010 r. dowódca Sił Powietrznych Brazylii Lieutenant-Brigadier Juniti Saito poinformował, że brazylijskie lotnictwo wojskowe składa zamówienie wstępne na 28 samolotów, z których większość ma zastąpić Lockheed C-130 Hercules, a pozostałe pełnić funkcję tankowców. Wstępne zamówienie zamieniono w kontrakt 22 maja 2014 r. Pięć innych krajów podpisało deklarację zakupu łącznie 32 samolotów - Chile 3 szt., Kolumbia 12 szt., Portugalia 6 szt., Czechy 2 szt., Argentyna 6 szt. z możliwością podpisania kontraktów w ciągu 2 lat.\nSpecjalnie do produkcji tych samolotów wybudowano nowy hangar, w którym w maju 2014 roku rozpoczęto budowę pierwszego samolotu. W filii Embraera, znajdującej się tam, koncentruje się produkcja wojskowa. Wszystkie 28 sztuk samolotów dla Brazylii mają zostać dostarczone do 2023 r. Dwa prototypu mają być, jako własność rządowa, po ukończeniu prób doprowadzone do postaci seryjnej. Na pierwszym prototypie namalowane są trzy inne flagi obok brazylijskiej, państw biorących udział w programie: Portugalii, Argentyny i Czech. Portugalska OGMA - Indústria Aeronáutica de Protugal produkuje środkową część kadłuba oraz sponsony i pokrywy podwozia głównego, zaprojektowanego przez portugalską firmę Empresa de Engengaria (EEA). Argentyńska Fabrica Argentina de Aviones (FAdeA) robi przerywacze, pokrywy podwozia przedniego, boczne drzwi rampy tylnej, osłony siłowników klap, stożek ogonowy. Czeska Aero Vodochody robi drugą tylną sekcję kadłuba, tylną rampę drzwi i pokrywy luków. Wreszcie sam Embraer w pięciu zakładach w Brazylii i dwóch w Portugalii robi przednią i jedną z tylnych sekcji kadłuba, skrzydła i usterzenia. Montaż podzespołów i montaż końcowy oraz obloty wykonuje się w Gavião Peixoto.\nSilnik to International Aero Engines V2500-E5 z Airbusa A320, z niewielką adaptacją systemu sterowania do specyficznych zadań. Pomocniczą jednostkę napędową dostarcza Hamilton Sundstrand ze Stanów Zjednoczonych, DRS Defense Solutions zaprojektowała i produkuje systemy obsługiwania ładunku i jego desantowania z powietrza. Brazylijska ELEB Equipamentos robi podwozie, elementy podwozia dostarcza francuska Messier-Bugatti-Dowty. Brazylijska AEL Sistemas robi komputer zadaniowy, wyświetlacze przezierne oraz system samoobrony, w tym system zakłóceń, w podczerwieni. Rockwell Collins dostarcza awionikę i radiostacje, Thales system nawigacyjny Selex Galileo stację radiolokacyjną Gabbiano T-20, BAE Systems elektronikę systemu sterowania samolotem, Goodrich wzmacniacze i silniki elektryczne dla systemu sterowania, Liebherr-Aerospace system kontroli środowiska w kabinie, Safran Hispano-Suiza zapasowy generator elektryczny.\nZałożeniem było stworzenie wydajnej i taniej jednostki alternatywnej dla amerykańskiego C-130J. Szacowanie mówiło o 30% mniejszym koszcie dzięki wykorzystaniu gotowych komponentów z E-Jets. Zmiana promocji dała nowe możliwości dla samolotu. Silnikom odrzutowym i skośnym skrzydłom samolot zawdzięcza wysoką prędkość oraz skrócony start i lądowanie również z przygodnych lotnisk. Udało się również podnieść bezpieczeństwo załogi i zmniejszyć jej obciążenie przy obsłudze samolotu. Embraer KC-390 charakteryzuje się też niskimi kosztami eksploatacji.\n28 kwietnia 2016 roku oblatano drugi z prototypów KC-390. Do połowy 2016 roku wytwórnia otrzymała zamówienie na 28 samolotów dla własnych sił powietrznych oraz ma podpisane listy intencyjne na dostawę tuzina samolotów dla Kolumbii, sześciu samolotów dla Portugalii, Chile i Argentyny oraz dwóch sztuk dla Czech.\n20 grudnia 2017 roku, producent poinformował o osiągnięciu przez KC-390 wstępnej gotowości operacyjnej. KC-390 otrzymał wstępny certyfikat typu po wylataniu przez dwa prototypy ponad 1500 godzin i 40 000 godzin badań naziemnych.\n4 sierpnia w bazie lotniczej Anápolis w pobliżu Brasílii odbyła się uroczystość przekazania brazylijskim siłom powietrznym pierwszego egzemplarza KC-390. Maszyna będzie służyć w 1° Grupo de Transporte de Tropa, czyli 1. Dywizjonu Transportu Wojska, z bazy Campo dos Afonsos pod Rio de Janeiro.\nBrazylijskie Siły Powietrzne - zamówione 2 prototypy C-390, 1 z 28 egzemplarzy.\n↑ Embraer oblatał KC-390, "Lotnictwo", nr 3 (2015), s. 11, ISSN 1732-5323\n↑ Brazylijskie nowości, "Lotnictwo", nr 6 (2016), s. 8, ISSN 1732-5323\n↑ Wstępna gotowość operacyjna KC-390, „Wojsko i Technika”, nr 1 (2018), s. 57, ISSN 2450-1301\nEmbraer KC-390 Piotr Butowski, "Lotnictwo", nr 12 (2014), s. 39, ISSN 1732-5323\nSamoloty wojskowe po 1945\nTę stronę ostatnio edytowano 7 wrz 2019, 17:06.


Pierwsza połowa jak stary film. Potem było już znacznie lepiej - Bialostockie.eu\nPierwsza połowa jak stary film. Potem było już znacznie lepiej\nOpublikowano: poniedziałek, 08/10/2018 - 07:49\nPo kolejne fazie rozgrywek są drużyny piłkarskie ze wschodniej części powiatu białostockiego.\nCo ciekawe, w tym meczu to Wasilkowianie na początku znaleźli się na straconej pozycji. Jeszcze przed gwizdkiem sędziego na przerwę doprowadzili jednak do wyrównania, a w drugiej połowie strzelili dwie bramki.\n- Dosyć długo się rozkręcaliśmy. Pierwsza połowa skończyła się wynikiem 1:1. Bramkę straciliśmy po rzucie karnym, być może trochę sprokurowanym. Graliśmy za wolno, zbyt schematycznie. Dopiero w 45. minucie zdobyliśmy bramkę na 1:1. Ta połowa była trochę jak w starym filmie. Tak na dobrą sprawę wszystko rozstrzygnęło się w pierwszych pięciu minutach pierwszej połowy. Po dobrej akcji oskrzydlającej Jasia Pawłowskiego z Dawidem Ostaszewskim, Dawid Śliwowski wykończył i zdobył bramkę na 2:1. Potem była kolejna niezła akcja zespołowa i Dawid Śliwowski zdobył trzeciego gola i rozstrzygnął losy spotkania. Troszkę możemy mieć pretensje, że było tylko 3:1. Aczkolwiek mamy trzy punkty i z tego się cieszymy - powiedział nam po zakończonym meczu Tomasz Kulhawik, trener KS Wasilków.\nDrużyna tym samym jeszcze bardziej umocniła się na pozycji lidera podlaskiej IV ligi. Druga Warmia Grajewo do Wasilkowa traci już siedem punktów. Kolejne spotkanie podopieczni Tomasza Kulhawika rozegrają na wyjeździe w Śniadowie.\nKS Michałowo - Cresovia Siemiatycze 2:0\nTempa po wygranej w rundzie okręgowego Pucharu Polski nie zwalnia Michałowo. Ekipa awansowała na czwarte miejsce w tabeli podlaskiej IV ligi. Do trzeciego Tura traci tylko jedno oczko.\nNastępny mecz piłkarze zagrają na wyjeździe. Ich przeciwnikiem będzie Biebrza Goniądz.\nPomorzanka Sejny - Czarni Czarna Białostocka 1:1\nRemisem zakończył się wyjazdowy mecz Czarnych. Drużyna zajmuje trzecie od końca miejsce w podlaskiej okręgówce.\nSzansa na pierwszą w sezonie wygraną za tydzień na własnym boisku. Piłkarze z Czarnej Białostockiej podejmą wówczas Polonię Raczki.\nKorona Dobrzyniewo Duże - Kolejarz Czeremcha 4:1\nWysoko z beniaminkiem wygrała w tej kolejce Korona. Zespół jest ósmy w tabeli podlaskiej okręgówki.\nNastępne spotkanie piłkarze zagrają w Jasionówce.\nSporo bramek padło w Gródku. Ekipa po wygranej z Orlą wzbogaciła się o trzy punkty i zajmuje siódme miejsce w I grupie podlaskiej A-klasy.\nKolejnym przeciwnikiem zespołu będzie drugi zespół Cresovii Siemiatycze. Dla zawodników z Gródka będzie to spotkanie wyjazdowe.\nOrzeł Tykocin - Supraślanka Supraśl 2:0\nSłabo radzi sobie jak na razie Supraślanka. Po weekendowej kolejce wciąż plasuje się na samym dole tabeli II grupy podlaskiej A-klasy.\nMoże piłkarze z Supraśla lepiej poradzą sobie na własnym boisku? O tym przekonamy się już za tydzień, kiedy to zespół podejmie Narew Choroszcz.\nJastrząb Knyszyn - KS Grabówka 0:6\nPozycję lidera wciąż zajmuje Grabówka. Nic w tym dziwnego, jeżeli aż sześcioma bramkami pokonuje rywala.\nSzansę na odskoczenie od reszty stawki w II grupie podlaskiej A-klasy ekipa będzie miała w wyjazdowym spotkaniu z Grabem Janówka.


Obraczki.pl - Katalog stron SYLWIAWOJ - moderowany katalog seo\nJeśli szukasz wysokiej jakości pierścionków zaręczynowych oraz obrączek, to serdecznie zapraszamy na stronę obraczki.pl. Znajdziesz tam wiele produktów najwyższej jakości, a w dodatku możesz samemu je zaprojektować wybierając kreator 3D. Wszyscy pracownicy mają wieloletnie doświadczenie i duże umiejętności. Serdecznie zapraszamy!\nSłowa kluczowe: biżuteria, pierścionek zaręczynowe, obrączki\nZapraszamy do zapoznania się z ofertą Dj'a na wesele. Prowadzimy imprezy jako duet ojciec-syn, profesjonalny weselny DJ. Działamy na terenie Warszawy i okolic. W naszej ofercie znajdą Państwo nie tylko muzykę puszczaną przez Dj'a, ale również grę na ...\nDwie sale kameralne na łączną ilość - 100 osób oraz sala bankietowa dla 260 gości z pełną klimatyzacją i miejscem do parkowania to gwarancja realizacji najbardziej wymagających przyjęć weselnych, które w Czerwińsku pragnęłyby przeżyć młode pary i ich ...


Martin Dugard, Zabić Pattona — przeczytaj pełną wersję w LitRes\n© Bettman / Corbis\nMojemu ojcu Williamowi O’Reilly’emu, który służył swojemu krajowi jako oficer marynarki podczas II wojny światowej, oraz mojemu dziadkowi Johnowi O’Reilly’emu, uczestnikowi I wojny światowej\nWygramy tę wojnę, ale tylko walcząc i pokazując Niemcom, że mamy więcej odwagi, niż mają – lub kiedykolwiek będą mieli – oni sami. Nie tylko wystrzelamy tych sukinsynów co do jednego, lecz także wyprujemy z nich flaki, których użyjemy do smarowania gąsienic naszych czołgów.\nGEN. GEORGE S. PATTON\n130. SZPITAL POLOWY ARMII USA\n21 GRUDNIA 1945\nCzłowiek, któremu pozostało czterdzieści pięć minut życia, nie jest w stanie się bronić.\nGenerał George S. Patton jr nie lęka się nikogo. Teraz jednak śpi, leżąc na wznak na szpitalnym łóżku. Górna połowa jego ciała tkwi w gipsowym pancerzu wskutek wypadku samochodowego sprzed dwunastu dni. Pokój 110 był niegdyś schowkiem na szczotki i ma nieco ponad dwadzieścia metrów kwadratowych powierzchni. Nie ma w nim ozdób, obrazów ani eleganckich mebli – wyłącznie wąskie łóżko, białe ściany i pojedyncze okno wysoko pod sufitem. Dla żony Pattona, Beatrice, która do bólu zaciskając dłonie, odbyła długi lot z ich domu w Bostonie, by znaleźć się przy łóżku męża, przyniesiono krzesło. Siedzi na nim teraz, w całkowitej ciszy robiąc szydełkiem i od czasu do czasu na chwilę unosząc oczy, by sprawdzić, czy mąż się obudził.\nPatton słynie z zamiłowania do wygód. W czasie II wojny światowej zakładał swoje stanowiska dowodzenia w dworach, pałacach, zamkach i pięciogwiazdkowych hotelach. Tymczasem teraz jedynym luksusem jest to, że jako czterogwiazdkowy generał nie musi dzielić pokoju z innym pacjentem.\n„Old Blood and Guts”1, jak żołnierze nazywali swojego sześćdziesięcioletniego legendarnego dowódcę, jest człowiekiem zarazem szanowanym i budzącym lęk. Ma wielu wrogów. Dlatego pod drzwiami jego pokoju, na końcu długiego korytarza prowadzącego do szpitalnego lobby oraz przy każdym wejściu do budynku pełnią straż uzbrojeni funkcjonariusze Military Police Corps. „Snowdrops” (przebiśniegi), nazywani tak z powodu swoich białych hełmów, chronią generała przed amerykańskimi dziennikarzami, którzy stadnie pojawili się w spokojnych dotąd koszarach, ignorując trwające w Norymberdze procesy zbrodniarzy wojennych, aby napisać o wypadku oraz rekonwalescencji Pattona. Generał Patton „wraca do zdrowia z szybkością pożaru ogarniającego dom”, ogłosiła przed czterema dniami agencja Associated Press, opierając się na informacjach otrzymanych podczas konferencji prasowej dotyczącej jego stanu, którą jak co dzień, zwołano o szóstej po południu. W artykule napisano również, że Patton siedział na łóżku, otrząsając się z obrażeń „w tempie przypominającym jego wojenne ofensywy”.\nPrawda wygląda jednak zgoła inaczej. Generał George S. Patton jr jest sparaliżowany od szyi w dół. Fragmenty kręgosłupa uległy przemieszczeniu, gdy jego samochód zderzył się z wojskową ciężarówką pełną pijanych żołnierzy. Strzaskany trzeci krąg szyjny poważnie uszkodził rdzeń kręgowy. Dobre wieści są takie, że generał odzyskał odrobinę czucia w kończynach. Niestety, zdaniem lekarzy prawdopodobnie nigdy już nie stanie na nogi.\nReporterzy nie mają o tym pojęcia, dwoją się więc i troją, aby naruszyć prywatność Pattona i na własne oczy przekonać się o jego zdumiewających postępach. Niektórzy próbowali przemknąć się do pokoju 110 w przebraniu pielęgniarek lub sanitariuszek. Inni przekupywali personel szpitala czekoladą i nylonowymi rajstopami. Wartownicy udaremnili jednak wszelkie ich wysiłki. Najbliższy sukcesu był Richard H. O’Regan, dziennikarz Associated Press, ten sam, który wcześniej pisał o zachwycającym ozdrowieniu Pattona. Udając pacjenta, przepytywał pielęgniarkę generała. W nagrodę za swój trud mógł ujawnić światu, że lekarze pozwalają Pattonowi na odrobinę whisky do kolacji.\nDziennikarze są jednak najmniejszym ze zmartwień Pattona. Podczas II wojny światowej przysporzył on sobie wielu wysoko postawionych wrogów w Moskwie, Berlinie, Londynie, a nawet Waszyngtonie. Jego obsesyjne przywiązanie do mówienia prawdy było niewygodne dla wielu ludzi władzy, również po wojnie. Nie tak dawno choćby zasłynął pochwałą niemieckiej sztuki wojennej, jednocześnie twierdząc, że Związek Radziecki jest raczej wrogiem niż sojusznikiem Ameryki. Niektórzy zaczęli postrzegać Pattona jako przeszkodę na drodze do światowego pokoju. A teraz generał stał się łatwym celem dla swoich nieprzyjaciół.\nRok wcześniej Patton toczył najważniejszą bitwę w swojej karierze, gnając przez Francję na czele ukochanej 3. Armii, by uratować siły amerykańskie osaczone w walońskim Bastogne. W armii niemieckiej od dawna uważano Pattona za najwybitniejszego alianckiego generała, ale bitwa o wybrzuszenie2, jak ją później nazwano, zapewniła mu sławę na całym świecie.\nTeraz jednak dumny i nieustraszony weteran, który dawniej grasował na linii frontu w specjalnie zmodyfikowanym samochodzie dowodzenia typu Dodge WC57 wyposażonym w wielkokalibrowy karabin maszynowy Browning M2 12,7 mm, syrenę i dwa rogi mgłowe ogłaszające jego przybycie, został ukryty przed światem. Wielki George S. Patton, śpiący niespokojnie w piątkowy wieczór, podczas gdy zmierzch zapada nad Heidelbergiem, ma niskie tętno i wysoką gorączkę. Na obiad wypił ajerkoniak i przez jakiś czas dopisywał mu humor, lecz energia uszła z niego, nim wreszcie zapadł w sen. Dzień wcześniej jego twarz całkowicie zsiniała z powodu zakrzepu w płucach i lekarze obawiają się, że kolejny zator mógłby utrudnić mu oddychanie.\nWypadek był koszmarny. Głowę Pattona, od nosa po szczyt czaszki, pokrywają siniaki i szwy, znacząc miejsce, w którym lekarze przyszyli oderwany płat skóry. Twarz wychudła mu z powodu utraty wagi, w kościach policzkowych zieją dziury wywiercone przez lekarzy do umocowania stalowych haków unieruchamiających głowę na czas transportu. Generał wykazał się jednak wysoką odpornością na ból, znosząc cierpienie z uśmiechem i charakterystycznym wisielczym humorem. Przekomarza się z pielęgniarkami, które uważają, że jest „uroczy”. Pomimo niespodziewanego pogorszenia swojego stanu w ostatnich dniach wciąż ma nadzieję, że na czas dalszej rekonwalescencji zostanie przetransportowany do bostońskiego Beverly General Hospital.\nBeatrice jest przy nim cały czas, czytając mu i wzywając lekarzy, gdy brakuje mu tchu. Przydzielono jej pokoik na końcu korytarza, rzadko jednak tam bywa. Była dziedziczka rodzinnej fortuny jest prostą kobietą o charyzmatycznej osobowości. Wyszła za Pattona rok po ukończeniu przez niego West Point. W trakcie trzydziestu lat małżeństwa znosiła wiele niedogodności związanych z żołnierskim życiem jej ukochanego Georgiego, nigdy nie szczędząc mu miłości ani wsparcia.\nNagle Patton się budzi. Jego ciemnoniebieskie oczy szukają Beatrice.\n– Wszystko w porządku, Georgie? – pyta Beatrice. Dorównuje mężowi odwagą, jest nieustraszonym jeźdźcem i świetną żeglarką.\nPatton wpatruje się w żonę, jedyną kobietę, którą kiedykolwiek kochał, i matkę trojga ich dzieci. Beatrice pochyla się, aby pogłaskać dłoń męża.\n– Jest tak ciemno – mówi Patton. – Tak późno. – Zamyka oczy i ponownie zapada w sen.\nWkrótce Beatrice wychodzi do szpitalnej stołówki, aby zjeść szybki obiad, zanim powróci czuwać przy łóżku męża. Nie wie, że właśnie usłyszała jego ostatnie słowa.\nO godzinie 18.00 Beatrice otrzymuje pilną wiadomość; natychmiast wraca do pokoju 110.\nGenerał, który wzbudzał w Niemcach większe przerażenie niż jakikolwiek inny oficer, były pięcioboista z igrzysk w Sztokholmie, oficer kawalerii ścigający ongiś niesławnego Pancho Villę po meksykańskich pustkowiach, wreszcie wojownik publicznie oznajmiający, że pragnie pewnego dnia zginąć „od ostatniej kuli wystrzelonej w ostatniej bitwie ostatniej wojny”, nie żyje.\nOficjalny komunikat amerykańskiej armii stwierdza, że generał George S. Patton jr „zmarł o 17.45 21 grudnia 1945 roku”. Zator płucny spowodowany dwunastodniowym bezruchem osłabił jego serce. Zgodnie z raportem adiutanta sztabu generalnego przyczyny zgonu to „pourazowe zapalenie rdzenia kręgowego, przemieszczenie czwartego segmentu odcinka szyjnego, zator płucny i ostra niewydolność mięśnia sercowego”.\nNie przeprowadzono sekcji zwłok. Ciało niezwłocznie przeniesiono do szpitalnej piwnicy, umieszczono w miejscu dawnego boksu dla konia i przykryto osobistą czterogwiazdkową flagą generała. Na prośbę żony Patton został pochowany na cmentarzu amerykańskim w Hamm w Luksemburgu, nieopodal areny swego największego tryumfu. Kilka lat później, gdy Beatrice spadnie z konia i umrze, nie będzie mogła spocząć obok męża. Dzieci potajemnie przemycą jej prochy do Europy i rozsypią je na grobie ojca.\nGrobie, który być może kryje głęboką tajemnicę.\nNie wszyscy wierzą w to, że śmierć Pattona była przypadkowa. Przeżył już kilka „wypadków”, raz nawet, w kwietniu 1945 roku, jego osobisty samolot nieomal został zestrzelony przez brytyjski myśliwiec Supermarine Spitfire, a Patton prawie cudem uniknął obrażeń.\nZderzenie z 9 grudnia 1945 roku, którego skutkiem był paraliż Pattona, to jednak zupełnie inna historia. Ciężarówka wojskowa GMC CCKW o ładowności dwóch i pół tony, która uderzyła w samochód generała, nagle i w niewyjaśnionych okolicznościach skręciła z przeciwnego pasa, zupełnie jakby kierowca celowo starał się go zranić. Zarówno szofer, jak i dwaj jej pasażerowie po katastrofie rozpłynęli się w powietrzu. Nikomu nie postawiono zarzutów. Nikogo nie pociągnięto do odpowiedzialności.\nCo więcej, wkrótce zaginęły również oficjalny raport na temat wypadku i zeznania kilku cennych świadków. Najbardziej złowieszcze było jednak wyznanie byłego agenta amerykańskiego wywiadu, który w październiku 1979 roku przyznał się do uczestnictwa w planowaniu i realizacji zamachu na generała George’a S. Pattona jr.\nTe wstrząsające słowa przeszły niemal bez echa.\nTak oto mężczyzna, który na własne oczy widział wszechobecną śmierć na polach bitew Europy i Afryki, oficjalnie zginął jak zwykły przechodzień.\n1 W wolnym przekładzie „chłop z jajami” – przyp. red. [wróć]\n2 Termin powszechny w historiografii anglosaskiej; inne określenia to bitwa o Ardeny lub ofensywa w Ardenach – przyp. red. [wróć]\n3. Armia Stanów Zjednoczonych\nGen. por. George S. Patton jr\nGEN. MJR MANTON EDDY\n26. Dywizja Piechoty „Yankee Division”\ngen. mjr Willard S. Paul\n101. pułk piechoty\n101. batalion (dywizjon) artylerii\n35. Dywizja Piechoty „Santa Fe Division”\nGEN. MJR PAUL W. BAADE\n80. Dywizja Piechoty „Blue Ridge Division”\nGEN. MJR HORACE L. MCBRIDE\n4. Dywizja Pancerna\nGEN. MJR JOHN S. WOOD\n8. batalion pancerny (czołgów)\n35. bpanc (bcz)\n37. bpanc (bcz)\n10. batalion piechoty zmotoryzowanej\n22. batalion (dywizjon) artylerii pancernej (samobieżnej)\n6. Dywizja Pancerna „Super Sixth”\nGEN. MJR ROBERT W. GROW\n15. bpanc (bcz)\n68. bpanc (bcz)\n69. bpanc (bcz)\nGEN. MJR WALTON WALKER\n5. Dywizja Piechoty\nGEN. MJR LEROY IRVIN\n2. pułk piechoty\n19. batalion (dywizjon) artylerii\n90. Dywizja Piechoty „Alamo Division” – „Tough Ombres”\nGEN. POR. RAYMOND MCLAIN\n343. batalion (dywizjon) artylerii\n95. Dywizja Piechoty „Victory Division”\nGEN. MJR HARRY L. TWADDLE\n10. Dywizja Pancerna „Tiger”\nGEN. MJR WILLIAM H.H. MORRIS\n3. batalion pancerny (czołgów)\n11. bpanc (bcz)\n21. bpanc (bcz)\n21. batalion piechoty zmotoryzowanej\n419. batalion (dywizjon) artylerii pancernej (samobieżnej)\nWZGÓRZA WOKÓŁ METZU, FRANCJA\n3 PAŹDZIERNIKA 1944\nKapral Robert W. Holmlund się boi. Jest przekonany, że jego życie dobiega końca, choć ma trzydzieści dwa lata. Amerykańska nawała trwa dopiero od dwóch minut… a wydaje się, jakby minęło ich dwadzieścia. Kapral to specjalista od materiałów wybuchowych kompanii B 11. pułku piechoty wchodzącego w skład 5. Dywizji Piechoty 3. Armii. Jest studentem, pochodzi z samego serca Ameryki i porzucił szkołę handlową, by wziąć udział w wojnie. Jego najwyższym dowódcą jest najbardziej przerażający spośród alianckich generałów – George S. Patton jr. Holmlund i jego ludzie z kompanii Baker, biegnący właśnie w kierunku silnie bronionego przez Niemców fortu Driant (Feste Kronprinz, grupa ufortyfikowana Driant), zaglądają jednak w oczy śmierci, podczas gdy Patton kieruje swą olbrzymią armią z zacisza sztabu ulokowanego czterdzieści kilometrów za linią frontu.\nPociski niemieckich kaemów ze świstem przelatują tuż obok hełmu Holmlunda, roztrzaskując głowy i piersi jego towarzyszy. Za nimi w oddali dudni amerykańska artyleria kładąca ogień zaporowy. W leśnym powietrzu czuć proch, deszcz i ostrą woń kordytu. Twardą ziemię zastąpiło błocko pokryte grubym kobiercem liści. Wokół wyciągają się kolczaste łodygi jeżyn, czepiając się munduru, plącząc pomiędzy nogami. Na szerokich barkach Holmlund dźwiga blok trotylu, tak zwany ładunek chlebakowy. Granaty dyndają mu u pasa jak dojrzałe kiście winogron. W ramionach trzyma blisko dziewięciokilogramowy, ponadmetrowej długości ręczny karabin maszynowy M1918A2, tak zwany BAR (Browning Automatic Rifle). Piastuje go jak dziecko, ignorując drewniany uchwyt nad lufą. Tyle że to nie dziecko, lecz maszyna do zabijania, zdolna wypluć sześćset pięćdziesiąt pocisków kalibru 7,62 mm na minutę.\nPomimo tej siły ognia Robert W. Holmlund jest przerażony, tak jak każdy mężczyzna w tym śmiercionośnym lesie, choć nie daje tego po sobie poznać.\nNie ma czasu na strach, tęsknotę za domem czy wątpliwości. Fort Driant majaczy w odległości czterystu metrów. Wszystko, co go dotyczy, pozostaje zagadką, od lokalizacji potężnych 150 mm ciężkich haubic polowych, po labirynt tuneli, w których jego niemiecka załoga je, śpi, modli się, czyści broń, planuje walkę, a od czasu do czasu niespodziewanie zabija, wychynąwszy z ukrytych przejść.\nZ rozkazu Pattona kompania Baker ma zająć Driant. Najlepiej wspiąć się na dach schowany pod grubą warstwą ziemi. Tam pozostaje już tylko odnaleźć wejście lub inny ukryty otwór, którym będzie można przeniknąć do środka, by stoczyć bitwę.\nAtak, w którym uczestniczy kompania Baker, ma na celu wzięcie przeciwnika w dwa ognie. Po przeciwnej stronie fortu nacierają żołnierze kompanii Easy. Ociągają się jednak, ponieważ Driant już raz utoczył im krwi.\nStało się to przed sześcioma dniami. Niebo było bezchmurne. Rankiem samoloty myśliwsko-bombowe Republic P-47 Thunderbolt z XIX Tactical Air Command przeleciały nisko z wyciem silników, zrzucając bomby zapalające z napalmem i burzące bomby o masie 454 kilogramów. Następnie Driant zmiękczyła amerykańska artyleria, z piekielną celnością ostrzeliwując Niemców.\nO godzinie 14.15 kompania Easy ruszyła do ataku ramię w ramię z żołnierzami kompanii George, ukryta za grubą zasłoną dymną. Nie zdawano sobie sprawy, że bombardowanie z ziemi i z powietrza nie wyrządziło żadnej szkody niemieckim obrońcom, bezpiecznym za czteroipółmetrowymi ścianami fortu oraz w zamaskowanych bunkrach w lesie.\nKrok po kroku niewidoczni, zdawałoby się, amerykańscy żołnierze postępowali naprzód. Trzymając palce na językach spustowych, wpatrywali się w las i oczekiwali błysków wystrzałów, które zdradziłyby pozycje nieprzyjaciela. Ale Niemcy nie strzelali. Jeszcze nie. Żołnierze kompanii E i G podkradali się coraz bliżej. Każda mijająca chwila utwierdzała ich w przekonaniu, że są niewidoczni za zasłoną dymną. Wciąż maszerowali, a tymczasem ze strony Niemców nie padł ani jeden strzał. Wkrótce przed Amerykanami zamajaczyły grube zwoje drutu kolczastego znaczące najdalej wysuniętą linię obrony fortu. Nie sposób było przedostać się przez ich ostre jak brzytwa sploty. Atak się zatrzymał.\nNiemcy otworzyli ogień.\nJesiennym popołudniem zawładnął przerażający, aż nazbyt dobrze znany Amerykanom odgłos. W swoim żargonie wypluwające 1200 pocisków na minutę niemieckie karabiny maszynowe MG-42 ochrzcili mianem „Hitler’s Zipper” – „zamka błyskawicznego Hitlera”. W Wehrmachcie ich zabójczy dźwięk nazwano po prostu „piłą do kości”. MG-42 otworzyły ogień ze wszystkich stron. Pociski runęły w las, zdolne zabić człowieka z odległości blisko dwóch kilometrów.\nZmasowany ostrzał z broni maszynowej stanowił jednak zaledwie preludium. Wkrótce Amerykanie znaleźli się pod ogniem moździerzy, karabinów, a nawet ciężkich haubic. Ich natarcie się załamało. Żołnierze przylgnęli do ziemi na długie godziny, a niemieccy strzelcy wyłuskiwali ich jednego po drugim z powolną, nieubłaganą precyzją. Dopiero po zapadnięciu ciemności żołnierzom kompanii E i G udało się doczołgać do bezpiecznych amerykańskich linii.\nDwudziesty siódmy września był tragicznym dniem dla kompanii Easy. Bitwa pochłonęła osiemnastu zabitych lub rannych.\nTego dnia miało być jeszcze gorzej.\nKapral Holmlund musi się zatrzymać, podobnie jak reszta kompanii Baker. Drogę blokuje im wał skłębionego drutu kolczastego otaczający fort Driant. Wysoka na dziewięć metrów i równie gruba plątanina gotowa jest uwięzić każdego nieszczęśnika, który zawadzi mundurem lub ciałem o jej sploty. Wycięcie w niej drogi za pomocą ręcznych szczypiec zajęłoby wiele dni – dlatego dowódca kompanii Holmlunda, kapitan Harry Anderson, wydaje rozkaz: wysadzić ten drut w cholerę.\nZa swoimi plecami Holmlund słyszy basowe dudnienie chłodzonego powietrzem benzynowego silnika gwiazdowego Wright (Continental Motors) R-975 C1 Whirlwind o mocy 400 KM. Wkrótce dołącza do niego charakterystyczny chrzęst stalowych gąsienic ogłaszający przybycie czołgu M4 General Sherman. Nic sobie nie robiąc z nieustającego ognia maszynowego, którym Niemcy chłoszczą kompanię Baker, M4 Sherman lawiruje pomiędzy drzewami i starannie wybiera cel. Czołgowa armata M3 L/40 kalibru 75 mm pluje dymem, wystrzeliwując pocisk odłamkowo-burzący M-48 High Explosive wprost w zasieki. Za pierwszym wkrótce podąża kolejny i jeszcze jeden. W mgnieniu oka kłęby drutu rozstępują się na tyle, by kompania Baker mogła przemknąć między nimi.\nKapitan Anderson dzieli żołnierzy na trzy grupy. Drużyna Holmlunda kontynuuje czołowy atak w kierunku fortu Driant, pozostałe dwie uderzają na słabiej bronionym prawym skrzydle. Teren znaczą leje po pociskach, przez co przypomina makietę powierzchni Księżyca. Pojedyncze drzewa i krzewy zapewniają minimalne schronienie przed niemieckimi obrońcami.\nKapral znajduje się w pierwszej fali atakujących. Nurkuje do leja i przywiera do jego krawędzi, a następnie wystawia głowę i strzela ze swojego BAR do wroga. Potem puszcza się sprintem w kierunku szpaleru niedużych wiązów, gdzie znów kryje się, poszukując celu. Ziemia jest zimna i rozmiękła, jego mundur nasiąka wilgocią. Strzela i pędzi naprzód, wciąż naprzód, nie spuszczając wzroku z płaskiego dachu fortu Driant. Choć październik jest chłodny, Holmlund pływa we własnym pocie. Twarz i dłonie umazane ma błotem. Rzuca się do kolejnego leja i rozpłaszcza na ziemi. Przywiera do niej tak mocno, że widzi trzonki grzybów i jasnozieloną pleśń przebijającą się przez opadłe liście. Kule świszczą tuż nad jego głową. Przeładowuje broń i nasłuchuje, wyczekując okazji do strzału.\nZ pola bitwy dobiegają znajome odgłosy: szczekanie karabinów maszynowych, wrzaski umierających, ogłuszający huk granatów ręcznych, krótkie, dosadne rozkazy. Powietrze wypełnia się okrzykami „Sanitariusz!”.\nHolmlund wypuszcza serię i rusza naprzód. Przebiega obok ciał poległych towarzyszy. Zna ich wszystkich. Razem robili pompki w czasie podstawowego szkolenia w Alabamie. Razem płynęli do Europy w ładowni statku transportowego. Kilka godzin przed D-Day siedzieli razem na angielskiej łące, podczas gdy generał Patton wygłaszał najwspanialszą mowę, jaką kiedykolwiek słyszeli. A później, już po D-Day, Holmlund wraz z kompanią Baker walczył we Francji i świętował wyzwolenie kolejnych wiosek, postępując zgodnie z rozkazem Pattona, by bezlitośnie mordować Niemców – aby samemu uniknąć śmierci.\nTeraz koledzy Holmlunda leżą martwi lub umierający. Wraz z nimi odchodzą ich śmiech, gniew, przechwałki, opowieści o wyjątkowych dziewczynach, które zostawili w domach, i wszystkie marzenia o tym, co będą robić, gdy skończy się wojna.\nKapral nawet na nich nie patrzy.\nNie zatrzymuje się też. Stanąć to wystawić się na strzał. Drużyna Holmlunda kurczy się z dwunastu do sześciu ludzi. Gdy dowódcę dosięga kula, kapral bez namysłu przejmuje komendę. Powoli, mierząc postępy raczej w centymetrach niż w metrach, kompania B zbliża się do umocnień bronionego przez Niemców fortu.\nPo dwóch godzinach od rozpoczęcia bitwy kapral Robert W. Holmlund z Delavan City w Wisconsin staje na dachu fortu Driant.\n– Prawdziwy bohater – usłyszał Holmlund zaledwie cztery miesiące wcześniej, podczas przemówienia George’a S. Pattona – to ten, który walczy nawet wtedy, gdy czuje strach. Niektórzy pokonują go już w pierwszej minucie walki. Jednym potrzeba godziny. Drugim – całych dni. Ale prawdziwy mężczyzna nigdy nie pozwoli na to, by strach wziął górę nad jego poczuciem honoru, obowiązku wobec kraju i wewnętrznej, męskiej siły1.\nHolmlund obserwował generała, który wyprostowany demonstrował swoje sto osiemdziesiąt osiem centymetrów wzrostu. Patton miał szerokie ramiona i rumianą twarz o mocno zarysowanej brodzie i orlim nosie. Ubrany był w nieskazitelny mundur, na którego bluzie lśniły cztery rzędy baretek oraz cztery wypolerowane mosiężne guziki, błyszczący hełm z trzema generalskimi gwiazdkami, jasnobrązowe spodnie do jazdy konnej i kawaleryjskie buty do kolan. Uwagę zwracał rewolwer Colt Single Action Army kalibru 11,43 mm z rękojeścią wykładaną masą perłową tkwiący w kaburze na biodrze. Stanowił jasny sygnał, że Patton nie jest biurokratą. Jest wojownikiem i lepiej, by wszyscy o tym wiedzieli.\n– Walka to najwspanialszy rodzaj rywalizacji, w jakiej może wziąć udział człowiek – kontynuował generał. – Wydobywa z nas to, co najlepsze, a uwalnia od tego, co niskie i nikczemne. Amerykanie czują dumę z tego, że są męscy. I mówię wam – są naprawdę. Pamiętajcie, że wróg czuje strach tak samo jak wy, a być może bardziej. To nie są nadludzie.\nGeorge Patton wygłosił tę mowę na brytyjskiej łące wobec żołnierzy swojej 3. Armii 5 czerwca 1944 roku. Nieliczni ze słuchaczy byli weteranami. Dla większości, w tym Holmlunda, wojna była nowością. W słowach Pattona dostrzegli nadzieję. Odnaleźli w nich wiarę we własną odwagę. A przede wszystkim każdy z tych mężczyzn siedzących na pastwisku pod cudownie błękitnym angielskim niebem czerpał siłę ze świadomości, że dowodzi nim najbardziej zuchwały, szczery i błyskotliwy spośród wszystkich generałów po obu stronach frontu.\nAż do tego dnia Holmlund nie miał okazji osobiście ujrzeć Pattona. Słyszał jedynie historie, jakie opowiadano o legendarnym generale – człowieku, który nigdy nie przegrał bitwy, bohaterze Afryki Północnej i Sycylii, który jednak na pewien czas pozbawiony został dowództwa za spoliczkowanie w szpitalu polowym dwóch wracających do zdrowia szeregowców, których uznał za tchórzy.\nAni Holmlund, ani tysiące innych żołnierzy, którzy rozsiedli się na trawie, nie mieli pojęcia, że wkrótce będą darzyć generała uczuciem wahającym się pomiędzy miłością a nienawiścią. Odwaga Pattona, któremu nadano przydomek „Old Blood and Guts”, okupiona była bowiem krwią jego żołnierzy.\n– Nie wszyscy zginiecie – zapewnił Patton mężczyzn, których wkrótce miał powieść do walki. Jego wysoki głos pozbawiony był szorstkich tonów, co zaskoczyło Holmlunda. – W dużej bitwie polegnie może tylko dwa procent z dziś tu obecnych. Nie bójcie się śmierci. W swoim czasie przyjdzie ona po każdego człowieka.\nOsiemset metrów na północ od miejsca, w którym kapral Holmlund i ludzie z kompanii B bronią się na szczycie fortu Driant, śmierć, zgodnie z przewidywaniami, upomina się o ich kolegów z kompanii Easy. Nadzieja, którą wzbudziła mowa Pattona, dawno już została zapomniana.\nInaczej niż podczas pierwszego ataku na Driant przed sześcioma dniami, kompanii E udaje się przedostać przez drut kolczasty. Niemcy obracają jednak tę porażkę na swoją korzyść, przyszpiliwszy Amerykanów celnym ogniem moździerzy. Marsz naprzód staje się niemożliwy. Co gorsza, nieprzyjacielskie pociski rozrywają się również na tyłach, w związku z czym odwrót za zasieki także nie wchodzi w grę. Kompania Easy stara się wydostać z tarapatów, kierując wsparcie artyleryjskie na własne pozycje, jednak to nie powstrzymuje niemieckiej piechoty. Przeciwnie, amerykańskie pociski zabijają w niezwykle makabryczny sposób jednego z żołnierzy: odłamek odcina mu głowę.\nKompania Easy okopuje się. Nie ma innego wyjścia. W ruch idą składane półmetrowe saperki, tymczasem niemieckie karabiny maszynowe nieprzerwanie przeczesują pozycje Amerykanów. Każdy może liczyć tylko na siebie.\nKoszmar nie ustaje. Żołnierze Kampfgruppe Petersen wyłuskują cele za pomocą 81 mm moździerzy Granatwerfer 34 i 7,92 mm karabinów maszynowych MG-42. Amerykanie są bezbronni. Nietrudno ich zabić – wystarczy odnaleźć cel i cierpliwie naciskać spust. Niemcom się nie spieszy. Amerykanie nigdzie się nie wybierają. Chłopcy z kompanii E padają jeden po drugim ścięci u progu życia. Sanitariusze uwijają się, biegając od okopu do okopu. Wkrótce jednak i oni zginą.\nMijają godziny. Zaczyna padać deszcz. Przy akompaniamencie przerażającego szczęku karabinów maszynowych kompania E pogłębia swoje okopy. Wszyscy kulą się, starając się nie wysuwać głowy nad ziemię. Tylko samobójca by się na to poważył. Okopy prędko napełniają się wodą, błotem, krwią i ludzkim brudem. Stopa okopowa, choroba spowodowana długotrwałym oddziaływaniem zimna i wilgoci, wraz z nastaniem jesiennych deszczy stała się tak dotkliwa, że każda kolejna chwila spędzona w kałuży jest katorgą. Ludzie nie zważają jednak na smród i swe nędzne położenie.\nPragną jedynie utrzymać się przy życiu.\n– Amerykanie gardzą tchórzami – mówił Patton kilka miesięcy wcześniej, po swojemu interpretując amerykańską historię. – Zawsze gramy o zwycięstwo. Mam gdzieś los faceta, który przegrał i jeszcze się śmiał. Oto, dlaczego Amerykanie nigdy nie przegrali i nie przegrają wojny. Nie cierpimy samej myśli o klęsce. (…) Przez całą swoją służbę wojskową psioczycie na to, co nazywacie „upierdliwym drylem”. Jak wszystko inne w wojsku ma on określony cel. Chodzi o czujność. Każdy musi ją mieć w sobie. Gówno wart jest facet, który nie potrafi być stale czujny i uważny. Jesteście weteranami, inaczej nie bylibyście tutaj. Jesteście gotowi na to, co nadejdzie. Jeśli chcecie przeżyć, musicie cały czas zachowywać czujność. Jeśli jej zabraknie, w końcu jakiś niemiecki skurwysyn zajdzie was od tyłu i zabije byle czym!