It's like a dagger in my heart...: kwietnia 2013\nNastępnego dnia wstałam jako pierwsza, a że nie znam uczucia kaca, zrobiłam dla innych rosół, myśląc że większość nie będzie się czuła tak dobrze jak ja. Nie myliłam się. Każdy narzekał na ból głowy, a dodatkowo Jay był irytujący wypominając wszystkim wczesne padnięcie. Tego dnia wrócili do domu również Siva i Nareesha, których w końcu poznałam i bardzo polubiłam.\nBył początek kwietnia, kiedy obudziły mnie ciepłe promienie słońca wkradające się do mojego pokoju przez okno. Tak się ucieszyłam, że w końcu jest tak piękna pogoda, że niemalże wyskoczyłam z łóżka przesuwając wielkie drzwi prowadzące na balkon. Było cieplutko i wiał lekki wiaterek. Zamknęłam oczy i rozkoszowałam się chwilę ciepłem słońca. Wróciłam do pokoju, wykonałam poranną toaletę, przebrałam się i ze znakomitym humorem zeszłam na dół. W kuchni siedział Max z Nathanem.\n- Hej Wam! - przywitałam się z nimi z wielkim uśmiechem na twarzy\n- Heej, widzę że ktoś od rana ma tu świetny humor - odpowiedział mój niedoszły wujek\n- Świetna pogoda, to i świetny humor\n- Przez te 2 miesiące nie widziałem cię jeszcze takiej uśmiechniętej - dodał Nathan z uśmiechem. Faktycznie. Dzisiaj mój humor był najlepszy ze wszystkich odkąd tu jestem. Już 2 miesiące... Zleciały tak szybko, że nawet nie wiem kiedy. Przez ten okres, poznałam lepiej wszystkich członków zespołu oraz Kelsey i Nareeshe. Ze wszystkimi bardzo się zaprzyjaźniłam. Nawet z Jay'em, który po przeprosinach, nie był aż tak wredny, ale dalej byliśmy dla siebie często złośliwi. Ale stało się to naszym małym hobby i było raczej z sympatii do siebie niż specjalnym dogryzaniem. Najbardziej jednak jak do tej pory zbliżyłam się z Tomem. Był dla mnie kimś w rodzaju starszego brata, na którego mogłam zawsze liczyć i odwrotnie. Jak na razie, tylko jemu powiedziałam coś więcej na temat mojego byłego związku.\nNauczyłam się częściej patrzeć w oczy Nathanowi, który starał mi się w tym pomagać i dawał mi reprymendy, gdy nie patrzyłam w jego patrzałki mówiąc do niego :) Dzięki niemu, baaaardzo powoli udawało mi się zapominać o przeszłości. Co prawda, nie było jeszcze dnia, żebym nie myślałam o NIM, ale zdarzało się, że dopiero pod wieczór wpadał do mojej głowy. Co raz lepiej sobie z tym radziłam i co raz rzadziej oglądałam wspólne zdjęcia, których jeszcze nie byłam w stanie usunąć.\nPoznałam też chłopaka Izy - Steven'a. Ogólnie był bardzo sympatyczny i w sumie go lubiłam, ale moim zdaniem nie pasował do niej. Za bardzo ją wyciszał, a ona zawsze była osobą raczej głośną, towarzyską i lubiącą się dobrze zabawić.\n- Bo przez te dwa miesiące nie było takiej pięknej pogody. Idę dzisiaj na spacer rozkoszować się tym ciepłem póki jest\n- Tylko zjedz najpierw śniadanie. Zrobiłem kanapki, w lodówce są - Max\n- Dobrze, Tato. Dziękuję - powiedziałam z uśmiechem, dotykając jego ramienia, kiedy przechodziłam obok niego kierując się do lodówki. Wyjęłam talerz ze śniadaniem i usiadłam przy stole z chłopakami.\n- Ale dobre - pochwaliłam po przełknięciu pierwszego gryza\n- Widzisz, nie tylko ty jesteś dobra w kuchni - wyszczerzył się Łysy\n- No to oddaję ci moje królestwo i od dzisiaj ty gotujesz, kuchmistrzu!\n- Coś ty narobił?! Nie rób tego, błagam! Ja umrę bez twojego spaghetti! - lamentował Nath\n- No może czasami ci je zrobię, jak zasłużysz\n- Wielbię cię!\n- Nie wątpie - zaśmiałam się\n- Czeeeść - ziewnął ponuro Tom wchodząc do kuchni, siadając obok mnie i sięgając po kanapkę - Nie wiecie, gdzie jest Kelsey?\n- Poleciała gdzieś z samego rana. Mówiła, że jeszcze śpisz, a nie chciała cię budzić - odpowiedział mu Max\n- Mhm... - chyba nie miał zbyt dobrego humoru\n- Tom, pójdziesz ze mną na spacer?\n- Jak zjesz\n- Nie chce mi się za bardzo...\n- No prooooszę, taka ładna pogoda...\n- Nie wiem, nie mam ochoty\n- Proooooszę, Tomuś...\n- No dobra... Zbyt często wykorzystujesz, to swoje 'Tomuś' - powiedział z brytyjskim akcentem i lekko się uśmiechnął. Jak pierwszy raz go tak nazwałam, tak mu się to spodobało, że nie omieszkałam tego nie wykorzystywać ^^\n- To dokończ śniadanie, a ja skoczę po telefon i możemy iść\n- No dobra, to czekam.\nPo 10 minutach szliśmy już ulicami Londynu i cieszyliśmy się dobrą pogodą, a raczej ja, bo mój towarzysz był jakoś dziwnie cichy. Zupełnie to do niego nie pasowało, dlatego zapytałam:\n- Tom, co się dzieje?\n- Nic - spojrzał na mnie - A co ma się dziać?\n- No proszę cię... Przecież widzę, że jesteś jakiś nie swój\n- A tam, zdaje ci się\n- O nieee mój drogi, tak rozmawiać nie będziemy, siadaj - powiedziałam pokazując mu ławkę obok której własnie przechodziliśmy\n- Nadia, proszę cię...\n- Ja też cię proszę. Powiedz mi, co cię tak męczy. Może będę mogła ci jakoś pomóc. Poza tym będzie ci lżej jak się wygadasz, sam tak mówiłeś, pamiętasz? - zapytałam uśmiechając się. Te słowa od niego usłyszałam, kiedy zaczęłam mu się jakiś czas temu zwierzać. Podniósł oczy do góry i usiadł na ławce.\n- Po prostu coś jest nie tak między mną a Kelsey. A ja nie mam pojęcia co...\n- A rozmawiałeś z nią o tym?\n- Próbowałem... Ale obojętnie odpowiadała 'Nic się nie dzieje'. Nie wiem, co się zmieniło... Przecież jest tak jak zawsze. Jestem taki sam, nie zmieniłem swojego stosunku względem jej. Kocham ją jak nikogo innego, chcę z nią spędzić resztę życia, a mam wrażenie, że ona tego nie czuje...\n- Słońce, ona na pewno czuje to samo... Może po prostu ma jakiś gorszy czas?\n- Jakby miała, to by mi o tym powiedziała... Bynajmniej zawsze mówiła... Nie wiem, może jej się znudziłem... Może ma mnie już dość? Nadia... Co jeśli ona mnie zostawi? Przecież ja sobie bez niej nie poradzę... - powiedział załamany\n- Tommy, na pewno jej się nie znudziłeś, no bo jak? Tobą nie da się znudzić! - ścisnęłam go za rękę i uśmiechnęłam do niego pocieszająco - Może wpadliście w jakąś rutynę? W końcu już długo jesteście razem..\n- Nie wydaje mi się... Wiesz jak to u nas w domu jest, zawsze się coś dzieje, cały czas się wszyscy bawimy i jest wesoło, nie ma czasu na nudę i rutynę.\n- No właśnie, Tom. Może ona po prostu chciałaby więcej czasu spędzać TYLKO z Tobą? Kiedy ostatni raz byliście gdzieś tylko we dwoje?\n- Ostatnio byliśmy razem w sklepie... - zaśmiałam się lekko\n- Nie chodzi mi o takie 'tylko we dwoje', gdzie idziecie do sklepu, wracacie i łącznie spędziliście 20 minut sami. Tylko kiedy ostatni raz zabrałeś ją chociaż do kina? Na spacer, kolację? Może ona tego potrzebuje. Może też, Tom, Kelsey chciałaby od ciebie więcej romantycznych gestów, a nie ciągle tylko żarty, śmiech i zabawę. Nie zrozum mnie źle, to oczywiście pozytywne, że masz świetne poczucie humoru, lubisz się bawić itd., tylko że kobiety czasami potrzebują też być zaskakiwane, czuć się doceniane. Potrzebują jakiś romantycznych gestów... - chłopak się zamyślił\n- Może i masz rację... Ale ja nie wiem, czy potrafię być romantyczny...\n- Na pewno potrafisz. W każdym jest choć odrobina romantyka, tylko musisz tę cząstkę w sobie znaleźć.\n- Zaskocz ją. Weź ją na spacer, w końcu dzisiaj taka ładna pogoda, wygląda na to, że cały dzień będzie ładny. Pójdźcie gdzieś razem na kolację. Spędźcie czas tylko ze sobą. Porozmawiajcie. Może powie ci, co konkretnie miało wpływ na jej zachowanie?\n- Masz rację, zaraz do niej zadzwonię i zapytam, o której będzie - powiedział i wyciągnął telefon, wykręcając numer swojej dziewczyny.\n- Cześć, Kochanie, gdzie jesteś? Mhm... A gdzie dokładnie i za ile kończysz? No dobra, to przyjdę po ciebie. No to buziak, pa! - rozłączył się uśmiechnięty i mnie mocno przytulił - Dziękuję!!!\n- Udusisz mnie! - wychrypiałam i chłopak mnie puścił - podziękujesz, jak poskutkuje! I jeszcze jedno, taki uśmiech chcę widzieć non stop, zrozumiano? - posłałam mu groźne spojrzenie\n- Dobrze, dobrze - zaśmiał się - To teraz, czas na ciebie, co taki dobry humor dzisiaj masz?\n- Haha, przez słońce! Tyle czasu go nie było, że się za nim stęskniłam\n- I chyba nie tylko przez nie, co? - spojrzał podejrzliwie\n- Nie wiem, co masz na myśli...\n- No daj spokój, przecież widzę jak patrzysz na Nathana!\n- No jak? Normalnie, jak na wszystkich innych - nigdy nie umiałam dobrze kłamać\n- Haha, na mnie tak nie patrzysz, Słońce, więc mi tu nie czaruj. Widzę, że ci się podoba\n- A tam, nie wiesz co mówisz - wstałam z ławki i zaczęłam iść, lecz chłopak siedział dalej i tylko na mnie patrzył\n- Idziesz, czy sama mam iść?\n- Nigdzie nie pójdę, dopóki nie będziesz ze mną szczera. Obiecałaś mi to!\n- Toooom, proszę...\n- Ja też cię proszę - zaśmiał się, parafrazując mnie sprzed 20 minut. Tym razem ja przewróciłam oczy do góry i opadłam ciężko na ławkę. Ale z uśmiechem na ustach\n- No więc co? - odpowiedziałam patrząc na ludzi przechadzających się po parku i korzystających z promieni słońca.\n- Podoba ci się Nathan?\n- Tom! Nie wiem!\n- To, o co pytasz\n- A, o co pytam?\n- Zaniki pamięci masz? - zaśmiałam się - Nie wiem, czy mi się podoba...\n- Jak można nie wiedzieć, czy ktoś ci się podoba?\n- Normalnie. Tom... nie wiem jak to wytłumaczyć. Wiesz, że ja mam cholernie dużo w głowie i nie zawsze umiem to wszystko ładnie poskładać w całość\n- To powiedz wszystko, co ci tam siedzi - postukał mnie w głowę z uśmiechem\n- Po prostu dobrze się z nim dogaduję... Jest przystojny, lubię jego towarzystwo. Zresztą tak samo myślę i chociażby o tobie...\n- No tak, tylko że na mnie patrzysz jak hmm.. na brata, a na niego jak mężczyznę. If you know what I mean... - dodał ze śmiechem\n- Hahaha, Tom przestań! - klepnęłam go w ramię i zaczęłam się śmiać z nim - No dobra, może i w jakiś sposób mi się podoba, ale to nic nie zmienia, bo po pierwsze, ja w głowie mam cały czas... JEGO, cały czas żyję przeszłością i nie potrafię pstryknąć palcem i wyrzucić go z umysłu i z serca... Po drugie ja nie podobam się Nathanowi. Po trzecie nie szukam żadnych związków, romansów, miłości, itd. A po czwarte, to jestem tylko kobietą i patrzę na Nathana jak każda inna dziewczyna, która uważa go za przystojnego. Tyle w tym temacie. Dziękuję, dobranoc. Możemy już iść dalej?\n- No dobra - wstał - Ale dalej twierdzę, że Ci się podoba, i mam wrażenie, że ty jemu też - uśmiechnął się pod nosem patrząc przed siebie\n- Poczekaj... - złapałam go za ramię - Tom. Nie próbuj mnie swatać, nie kombinuj nic i to, co mówię Tobie, jest tylko dla ciebie, dobrze?\n- Tak, tak - powiedział dalej się dziwnie uśmiechając. Czyli nie zrozumiał, co do niego powiedziałam\n- Tom, ja nie żartuję! - krzyknęłam - Proszę cię... Ja naprawdę mam dość jakichkolwiek związków... - dodałam spokojniej - Daj mi żyć spokojnie i po swojemu, dobrze?\n- No dooobra... - zrobił smutną minkę - Ale za to pójdziesz ze mną na lody!\n- Haha, nie ma problemu! A nie spóźnisz się po Kelsey?\n- Spokojnie, poszła zrobić sobie manicure, więc mam jeszcze jakieś 2 godzinki. Musisz się ze mną trochę pomęczyć\n- Z chęcią się z tobą pomęczę, Tommy - uśmiechnęłam się. Wyjęłam telefon, bo dostałam sms-a. Był od Kasi: "Hej, Misia, złapiemy się dzisiaj na skype? ;*" Odpisałam jej od razu: "Hej, Malutka! No pewnie, za jakieś 3 godziny możemy się umówić. A coś się stało? ;*". Dostałam odpowiedź po minucie: "No dobra, to się słyszymy nie długo. Nie, muszę Ci kilka rzeczy powiedzieć. To do zobaczenia ;*". Zamyśliłam się.\n- Kto tam pisze? - zapytał mój towarzysz\n- Kasia, ta moja przyjaciółka z Polski. Umówiłyśmy się na rozmowę na skype, bo chce mi kilka rzeczy powiedzieć. I mam wrażenie, że coś jest nie tak, tylko jeszcze nie wiem co.\n- Jakoś tak mi mówi kobieca intuicja, no ale nic - uśmiechnęłam się - to gdzie idziemy na te lody?\nWitajcie, moje Ślicznotki! :)\nOto jestem! Kurde, trochę się lenię ostatnio z tymi rozdziałami :P\nAle obiecuję, że teraz postaram się dodawać częściej :)\nZgodnie z obietnicą, przyspieszyłam czas :P Mam nadzieje, że Was nie zanudziłam ;)\nPóki co tylko Strange Sykes rzuciła propozycję, co do zagadki spod poprzedniego rozdziału. Przypomnę, że chodziło o to, co z opowiadania ma odniesienie w rzeczywistości. Więc bawimy się dalej. Na razie nie zdradzę, czy Strange Sykes miała rację, czy nie. Czekam na dalsze propozycje ^^\nWięc do następnego! Mam nadzieję, że szybkiego napisania :)\nMiędzy wygłupami na parkiecie w salonie uzupełnialiśmy braki alkoholu we krwi. Wszyscy byli schlani do upadłego i zaczęli zasypiać gdzie popadnie. W końcu zostałam sama z Maxem. Aczkolwiek i ten był już bliski padnięcia.\n- Max, pomożesz mi czy nie jesteś w stanie?\n- W czym? – wybełkotał i zachwiał się tak, że gdyby nie ściana, to leżałby jak długi.\n- Dobra, nie ważne. Chodź, usiądziesz na chwilę w kuchni, a ja zaraz do Ciebie wrócę, ok?\nPosadziłam go, a sama udałam się do salonu. Zaczęłam od Izy, która leżała na sofie zawinięta w kłębek.\n- Iza - potrząsnęłam nią lekko – Chodź na górę do łóżka.\n- Tu mi doprze…\n- No z pewnością, łóżko masz większe i wygodniejsze, chodź, nie będę Cię dźwigać\n- W szumie masz raczję..- wybełkotała i wstała kołysząc się z lewej na prawą. Swoją drogą, to dość zabawne żeby prowadzić swoją ciotkę pijaną do łóżka ^^ Uśmiechnęłam się i pchałam ją lekko, żeby pokonywała kolejne stopnie. Doprowadziłam ją do pokoju, a ta od razu walnęła się na łóżko w ulubionej – pajacykowej – pozycji i usnęła. Zeszłam na dół i zastanawiałam się za kogo się wziąć. Popatrzyłam na Toma, który chyba miał ‘najlepszą’ miejscówkę ze wszystkich. Leżał samym tułowiem na małym stoliczku, a jego nogi i ręce zwisały aż do ziemi. Rozbudziłam go\n- Tom, chodź położysz się z Kelsey do łóżka, będzie wam wygodniej\n- Tom, nie rozumiem Twojego bełkotu, no już wstawaj, bo stolik połamiesz..\n- Dzie ja jesztem? – boże…\n- W domu, w salonie. Chodź do łóżka\n- Ale ja mam dziewczyne – spojrzał na mnie przerażony. Zaczęłam się śmiać\n- Tom, oszołomie, nie ze mną! Z Kelsey!\n- A dzie ona jeszt? – zapytał i zaczął się podnosić. Uff, przynajmniej sam wstał.\n- Tutaj – powiedziałam i podeszłam do dziewczyny, żeby i ją obudzić. – Kelsey?\n- Chodź, pójdziecie z Tomem spać do siebie, lepiej się wyśpicie, co?\n- Mhm.. – wymruczała nawet się nie ruszając.\n- Tom, dasz radę ją wziąć?\n- Kelsey, szłonko. Chodź, koniecz imprezy, wyganiają nasz… - powiedział i chwycił ją pod pachy i zaczął podnosić. Z racji, że sam nie miał dobrej stabilności zachwiał się i zamiast dziewczynę podnieść, upadł na nią prawie ją miażdżąc.\n- Ała! Czo Ty robisz? Ja nie mam teraz ochoty… - Kelsey\n- A ja raczej nie jestem w sztanie, Kochanie.. Wstawaj, idziemy spać!\n- O taaak! Spać! Do mojego łóżeczka! – powiedziała i wstała razem z Tomem. Chwiejnie, ale dość stabilnie obydwoje poszli za rączki na górę. No dobra, to jeszcze ta dwójka. Wzięłam się za Nathana, bo Jaya bałam się w ogóle dotykać…\n- Nathan..? – potrząsnęłam jego ramieniem zwisającym z fotela. Chłopak od razu otworzył oczy. Odwróciłam od nich wzrok\n- Tak? – zapytał zaspale.\n- Chodź, położysz się u siebie.\n- Ale mi tu wygodnie..- powiedział i poprawił się na fotelu zamykając oczy.\n- No nie wiem.. – powiedziałam patrząc na niego wygiętego w chińskie osiem – Jutro będzie cię bolał kręgosłup. Chodź, proszę cię… Otworzył oczy a ja znów uciekłam od jego wzroku\n- No dobra, masz rację… - powiedział i wstał przeciągając się.\n- Dasz radę sam dojść do pokoju? – zapytałam patrząc na jego bluzkę\n- Dam… Nie jestem aż tak pijany – faktycznie nie był w takim stanie jak reszta – Ale najpierw odpowiesz mi na pytanie\n- Hmm.. słucham? – zapytałam zastanawiając się, co ma na myśli\n- Dlaczego praktycznie w ogóle nie patrzysz mi w oczy jak do mnie mówisz? – zapytał i przyglądał mi się oczekując na odpowiedź. Spuściłam głowę na chwilę i głęboko odetchnęłam\n- Bo… po prostu… Nie umiem.. – wydukałam.\n- Ale innym patrzysz, dlaczego tylko mi nie? – I co ja mam mu powiedzieć? Że jego oczy są tak piękne, jak JEGO? Że jak na nie patrzę, to wszystkie wnętrzności mi się przekręcają?\n- Nathan… porozmawiamy o tym kiedy indziej, ok?\n- Nie, chcę wiedzieć teraz – był uparty. A ja nie wiedziałam, co powiedzieć, dlatego patrzyłam na swoje dłonie przygryzając wargę i myśląc, jak mu przekazać, to co myślę\n- Proszę… chcę wiedzieć i już cię nie męczę. Hm? – powiedział i podszedł biorąc mnie pod brodę tak, żebym spojrzała na niego. Mimo, że skierował moją twarz w kierunku swojej, to jego oczy omijałam, patrząc na jego resztę twarzy.\n- Po prostu Twoje oczy są identyczne jak… jak kogoś, kto mnie zranił… - powiedziałam i przymknęłam oczy. Nie czułam już jego dłoni na swojej brodzie. Spojrzałam na niego.\n- Teraz już rozumiem. Przepraszam, że cię o to męczyłem… Już idę do siebie, dzięki że mnie obudziłaś, do jutra – spojrzał na zegarek – a właściwie do dzisiaj – uśmiechnął się i poszedł w kierunku schodów.\n- Do dzisiaj… - odpowiedziałam cicho. Mimo, że chłopak był już zapewne u siebie w pokoju, dalej miałam wrażenie, że jego dłoń dotyka mojej skóry na brodzie…\n- Czo szie dżeje? – bełkotał Jay, który właśnie podniósł się z podłogi. – ooo… szpąca królewna… Dzie wszyscy?\n- Wszyscy już śpią, Jay. Czas żebyś i Ty poszedł do łóżka.\n- ooo ale czeniasy! Ale będę się ż nich jutro nabijał!\n- Tak będziesz, ale idź już cicho do siebie, ok?\n- doprze, doprze. La la lalala! – zaczął śpiewać zbyt głośno i szedł na góre\n- Jay, miałeś być cicho!\n- Przeczeż jesztem, nie?\n- Nie, nie jesteś! Obudzisz wszystkich! – powiedziałam wlokąc się za nim po schodach, żeby nie zaczął się znów drzeć.\n- Doprze, doprze, królewno, jusz będę cicho – podśmiewywał się\n- zobaczymy… - odpowiedziałam i weszłam za nim do jego pokoju. Syfu jaki tam się znajdował, to jeszcze chyba nigdy nie widziałam. Sterta ubrań na łóżku i podłodze. Kilka brudnych naczyń walających się to tu, to tam. Tylko dokoła jednego miejsca było w miarę schludnie. Wokół terrarium stojącego na komodzie. Nie widziałam, co za zwierzę się tam znajduje, widocznie musiało się schować, ale modliłam się, żeby to nie był żaden pająk. Poczekałam aż chłopak się położy i odwróciłam się, żeby już wychodzić.\n- Szpąca królewno? – wybełkotał Jay\n- Pszepraszam ża wczoraj – czknął. Uśmiechnęłam się, w sumie wyglądał nawet słodko jak to mówił\n- Wybaczę jak pójdziesz grzecznie i cicho spać\n- Doprze, dopranoc – powiedział i odwrócił się na drugi bok, a ja wyszłam z pokoju. Trochę się zszokowałam, że mnie przeprosił, ale zastanawiałam się, czy zrobiłby to również na trzeźwo.\nUdałam się do kuchni i zastałam tam Maxa gadającego ze sobą\n- O, widzę że już naprawdę źle z tobą skoro mówisz sam do siebie - zaśmiałam się, sięgając po wodę i wlewając do szklanki\n- Po prostu rozmawiam z kimś inteligentnym - wyszczerzył się - napijesz się ze mną jeszcze? - wskazał na butelkę i kieliszki leżące na stole\n- A nie starczy ci już?\n- Jeden kieliszek, proszę. Musze zapić smutki\n- No dobra, przekonałeś mnie, zapijemy razem - uśmiechnęłam się - polejesz?\n- Jasne - powiedział. - Wybacz, że ci nie pomogłem, głupio mi teraz...\n- Nie ma sprawy, akurat miałeś czas, żeby dojść trochę do siebie\n- Przyznaj się, omijałaś kolejki jak piliśmy?\n- Bo nie mogę uwierzyć w to, że ty nie jesteś praktycznie w ogóle pijana - zaśmiałam się\n- Zaprawiona jestem, haha! Zawsze miałam mocną głowę. Poza tym wasz, alkohol jest słabszy od naszej polskiej wódki. - uśmiechnęłam się - to co, pijemy?\n- Pijemy! Za lepsze jutro - stuknęliśmy się i wypiliśmy zawartość\n- A tak właściwie, co cię trapi? Jak nie chcesz, to nie musisz mówić oczywiście... - zapytałam Maxa\n- Wiesz, chyba się zakochałem...\n- No to raczej powinieneś być szczęśliwy czy nie?\n- Byłbym, jeśli ona by to odwzajemniała...\n- A skąd wiesz, że nie odwzajemnia?\n- Bo ma kogoś...\n- Uuu... No to już wiem, skąd ta nieszczęśliwa mina... Przykro mi Max...\n- Spoko, jakoś sobie muszę z tym poradzić. Wiesz, na początku myślałem, że Iza jest trochę mną zainteresowana... - powiedział i od razu spojrzał na mnie przerażony a ja zszokowana na niego\n- To Ty zakochałeś się w mojej Izie?\n- Zawsze powiem więcej niż bym chciał... tylko nie mów jej proszę...\n- Spokojnie, możesz mi zaufać - uśmiechnęłam się - Wiesz, nie znam jeszcze tego jej chłopaka, ale myślę, że Iza nie jest zbyt stała w uczuciach. W sensie takim, że lubi wynajdywać różne 'ale' w związkach. Więc może jeszcze masz szanse, wujku - puściłam mu oczko i uśmiechnęłam się. - To co, ostatni kieliszek i idziemy spać? Bo w sumie jestem padnięta - ziewnęłam - i trochę pijana - dodałam śmiejąc się\n- Dzięki... Kochana jesteś - wstał i mnie uściskał - Fajnie byłoby cię mieć w rodzinie - uśmiechnął się, a ja polałam nam alkoholu\n- No to obyśmy stali się rodziną! - ze śmiechem wypiliśmy wódkę i odstawiliśmy kieliszki do zlewu, a następnie udaliśmy się na górę.\n- No to do dzisiaj, Max. głowa do góry - cmoknęłam go w policzek i poszłam do siebie.\n- Dzięki, Nadia. Słodkich snów\n- Tobie też, Wujku - uśmiechnęłam się ostatni raz i zamknęłam za sobą drzwi. Wzięłam szybką, ale gorącą kąpiel i padnięta położyłam się na łóżku, momentalnie zasypiając.\nJestem! To chyba była moja najdłuższa przerwa w pisaniu ! :P\nAle mam trochę na głowie ostatnio i do tego cierpię na bezsenność.\nOd następnego odcinka trochę przyspieszę w końcu czas, wybaczcie, że tak długo trwa ten jeden dzień xD\nChciałam powiedzieć, że ogłaszam konkurs (hahaha) na to, kto zgadnie, co z tego opowiadania ma odniesienie w rzeczywistości? ;D Dodam, że ma 'to' miejsce od samego początku :D\nAlicee, Ty siedź cicho, bo popsujesz zabawę :P Dedykuję Ci ten marny rozdział w nagrodę za rozmowę o 5 nad ranem xD ;**\nSan X - zgadłaś, miałam fazę, wybacz ^^ A co do Toma, to o tych pięciu laskach kiedyś przeczytałam, że ponoć faktycznie tak było ;p ;*\nChciałabym też Wam podziękować za już prawie 1000 wyświetleń! Wow! ;*\nI mam prośbę, żeby KAŻDY, KTO PRZECZYTA NAPISAŁ KOMENTARZ lub chociaż kliknął, że przeczytał :) bo dziwi mnie trochę fakt, że wyświetleń rozdziałów jest kilkadziesiąt, a komentarzy kilka ;P\nTrzymajcie się ciepło! W końcu wiosna, więc korzystajcie z słońca! Do napisania, Śliczne! ;*\nPo kilki następnych kieliszkach, Max wpadł na pomysł, żeby w coś pograć. Tom rzucił propozycję 'nigdy nie', na którą wszyscy się zgodzili. Gra polega na tym, że każdy po kolei mówi, np "Nigdy nie jadłem ananasa", a osoba, która, tą czynność wykonała pije kolejkę.\n- No dobra, to kto zaczyna? - Max\n- Ja! - Jay - No to, nigdy nie całowałem się z osobą tej samej płci. - No to nieźle zaczął. Ja i Iza opróżniłyśmy kieliszki.\n- Ooo, ale te Polki bezpruderyjne! Tylko nie mówcie, że ze sobą? - Max\n- Haha, niieee. Jak się było młodym, głupim i pijanym, to różne rzeczy się robiło - zaśmiałam się\n- No proszę, trzeba cię upić! - Max zatarł ręce\n- No to będziesz się musiał bardzo postarać, ona ma tak mocną głowę, że przepiłaby was wszystkich - Iza\n- Dobra, dobra, Tom teraz ty - powiedziałam\n- No to, żeby wszyscy się napili, nigdy nie uprawiałem seksu\n- Ja przecież jestem prawiczkiem! - zaśmiał się Jay, ale mimo to ze wszystkimi się napił\n- Nikogo by to nie zdziwiło - powiedział Nathan, za co został zdzielony po głowie przez Jay'a. Odwdzięczył się i walnął chłopaka z pięści w ramie. No i zaczęli się szarpać na kanapie śmiejąc się z siebie nawzajem\n- Jak dzieci - Max. - Uspokójcie się, bo dostaniecie karę!\n- Dobra, Jay spokój, bo tata Max, zabierze nam zabawki! - powiedział Nathan dziecinnym głosikiem i usiał potulnie z rękami na kolanach. Jay zrobił to samo, a my zaczęliśmy się śmiać\n- Kelsey, kolej na ciebie - Iza\n- Hmm... nigdy nie zdradziłam swojego chłopaka/dziewczyny - Na samo słowo zdrada poczułam skurcz w brzuchu. Ale starałam się odgonić negatywne myśli. Max i Nathan wypili kolejkę.\n- Bez zbędnych pytań proszę, przejdźmy od razu dalej, teraz moja kolej - Nath - Nigdy nie uprawiałem seksu z więcej niż jedną osobą w ciągu jednej nocy - wszyscy spojrzeli po sobie, aż w końcu Tom nieśmiało pociągnął alkohol. Kelsey wybałuszyła na niego oczy\n- Z iloma? - zapytała\n- Oj tam, stare dzieje, Kochanie\n- Z pięcioma...\n- Coo? - zapytaliśmy wszyscy chórem\n- Chłopie, o to bym cię nie podejrzewał - zaśmiał się Max\n- Oj dobra, koniec tematu. To było dawno - speszył się chłopak\n- Boże, z kim ja jestem - zaśmiała się Kelsey\n- Ze mną! - odpowiedział dumnie Tom i pocałował swoją dziewczynę.\n- Dobra, to teraz ja - Iza - Czas na wszystkich, a więc nigdy nie byłam zakochana - No i wszyscy ponownie opróżnili kieliszki\n- Nadia, czas na ciebie - powiedział Max i się do mnie uśmiechnął\n- Hmm... No to może nigdy nie kąpałam się nago w basenie - Kelsey i Tom się napili\n- No to ładnie, i może jeszcze w tym naszym? - zapytał Jay\n- No pewnie - Tom\n- O fuu, już tam przez ciebie nie wejdę - śmiał się Loczkowaty\n- No na pewno, bo ty w kąpielówkach swoich zarazków tam nie zostawiasz?\n- Oczywiście, że nie. Ja nigdy nie mam zarazków!\n- No szczególnie jak się kilka dni nie myjesz! - śmiała się Kelsey, a wszyscy wybuchnęli śmiechem, po czym chłopak zrobił naburmuszoną minę i jeszcze bardziej nas rozśmieszył\n- Moja kolej! Nigdy nie miałem więcej niż dwóch partnerów seksualnych - powiedział Max i od razu wypił wódkę. Za nim ja, Iza, Tom, Nathan i Kelsey.\n- Oooo Jay, tak mało kobiet leci na Twoje loczki? - śmiał się Tom - Czy po prostu za rzadko się myjesz? - znów wszyscy w śmiech\n- Seks to nie wszystko! - bronił się chłopak\n- Ale ciągła praca na ręcznym chyba jest męcząca, co? - zapytałam ze śmiechem, a reszta miała jeszcze większą polewkę\n- Bycie zdradzonym chyba też, co? - odgryzł się chłopak. A mnie zatkało. Domyślałam się że wszyscy wiedzą od Izy, dlaczego tutaj jestem, ale nie sądziłam, że ktoś o tym wspomni. A już tym bardziej tak chamsko jak zrobił to Jay.\n- Mam nadzieję, że kiedyś się przekonasz. O ile znajdziesz jakąś, która wytrzyma z tobą chociaż godzinę. Zaraz wracam - powiedziałam ze sztucznym uśmiechem i wstałam idąc w stronę pokoju. Musiałam przez chwilę zostać sama. Idąc usłyszałam jeszcze, o czym gada reszta\n- Ale z ciebie dupek, Jay - Iza\n- Ale ona żartowała, idioto, a ty byłeś chamski! - Max\nDyskutowali coś dalej, ale już nie słyszałam, bo byłam na górze. Weszłam do pokoju i od razu podeszłam do łóżka, biorąc telefon do ręki. Weszłam w galerię i przeglądałam zdjęcia ze łzami w oczach. Już myślałam, że udaje mi się o nim zapomnieć, że coś idzie do przodu, ale dalej wystarczy wzmianka o nim, a ja cała się spinam i cholernie mi źle. Usłyszałam pukanie do drzwi. Zrobiłam dwa głębsze oddechy, opanowałam łzy i powiedziałam 'proszę'. Do pokoju wszedł Max\n- Hej... Przyszedłem cię przeprosić za tego idiotę. Nie bierz tego do siebie, on czasami nie myśli, co mówi\n- Nie ty powinieneś przepraszać - uśmiechnęłam się lekko - Poza tym, też nie byłam w porządku\n- Daj spokój, żartowałaś, jak wszyscy zresztą, a on zachował się jak dupek i tyle. Zejdziesz ze mną na dół?\n- Jasne, tylko daj mi minutę ochłonąć.\n- Dobra, to pewnie chcesz zostać sama, to poczekam na zewnątrz\n- Nie musisz - uśmiechnęłam się ponownie - Nie wiem, co w was wszystkich jest, no z jednym wyjątkiem, że ma się wrażenie jakby się was znało od lat. Jeszcze chyba nigdy nie czułam się tak dobrze w czyimś towarzystwie od samego początku...- zastanawiałam się na głos\n- Po prostu jesteśmy wyjątkowi - zaśmiał się chłopak - A tak serio to może dlatego, że jesteśmy bardzo otwarci, co zdążyłaś już chyba zauważyć\n- Żebyś wiedział, że jesteście! Może... To co, idziemy? - zapytałam i wstałam z łózka, zostawiając na nim komórkę\n- No pewnie, panie przodem - powiedział Max i otworzył drzwi puszczając mnie pierwszą\n- Cóż za gentleman - zaśmiałam się\nPo zejściu na dół zobaczyliśmy jak Tom z Nathanem ganiają się po salonie, a Iza z Kelsey śmieją się nich. Jay siedział naburmuszony na fotelu.\n- A tym co? - zapytał Max i zaczął polewać wódkę\n- Tomowi się nudziło i włożył Nathanowi obśliniony palec do ucha, a teraz ten go goni i chce się zemścić\n- O fuuu, nienawidzę jak to robi! - powiedział Łysolek i postanowił pomóc biednemu pokrzywdzonemu złapać bruneta. Kiedy przebiegał mu przed nosem rzucił się na niego. Dosłownie. I oboje polecieli na podłogę z takim hukiem, jakby piorun strzelił kilka metrów od nas.\n- Ała, idioto chcesz mnie połamać? - pieklił się Tom\n- Przynajmniej będziesz miał nauczkę! Może oduczysz się robienia tego świństwa! - powiedział Max, poślinił palca i wsadził mu go ucha.\n- Dokładnie! - dołączył się Nathan i zrobił to samo z jego drugim narządem słuchu, a my lałyśmy ze śmiechu\n- Już zostawcie mojego biedaka! - powiedziała Kelsey. Podeszła do chłopaka, przytuliła i głaskała po głowie.\n- No już dobrze,mój malutki - śmiała się z niego, wtulającego się w jej klatkę piersiową ze smutną minką\n- Piersi lekarstwem na wszystko! - powiedział Tom i wtulił się jeszcze głębiej\n- Hahaha, zazdroszczę ci, że możesz się do jakichś przytulić! - powiedział Max - Iza, chodź przytulę się do twoich! - zaczął iść w jej stronę z szatańskim uśmiechem\n- No na pewno, zbliż się jeszcze na krok, to cię zdzielę\n- Wiem, że tego chcesz!\n- No jasne, pragnę cię Max! - ironizowała\n- Ooo no proszę! No to chodź, Maleńka!\n- Spadaj! - zaczęła przed nim uciekać, bo chłopak nie dawał za wygraną. Ganiali się po całym domu, aż w końcu padnięci i uspokojeni, padli na sofę\n- Czas się napić! - ogłosił Nathan i porozdawał wszystkim kieliszki, oprócz Jay'a - A ty jak chcesz, to rusz tyłek i sam sobie nalej, chamie jeden\n- Nie to nie - odpowiedział tylko naburmuszony. Wzięłam jego kieliszek i mu podałam, bo zrobiło mi się go szkoda, że wszyscy tak na niego naskakują. I to w sumie z mojej winy... Myślałam, że nie weźmie, ale o dziwo zrobił to i jeszcze podziękował pod nosem\n- Jesteś zdecydowanie za dobra! - powiedziała Iza - Pijemy za to, żebyś w końcu pokazała swoje pazurki!\n- Dobrze wiesz, że tego nie chcesz - zaśmiałam się i wypiłam kieliszek razem z innymi\n- Dobra, żeby tak cicho nie było, puścimy jakąś muzykę i może potańczymy trochę, co? - powiedział Tom i podszedł do wieży włączając ją. Złapał swoją dziewczynę i zaczął wirować. Wszyscy się dołączyliśmy i zaczęliśmy się wygłupiać.\nNo! Możecie być ze mnie dumne, bo sama naprawiłam swój komputer! Chyba zostanę informatykiem xD\nW sumie, mało podoba mi się ten rozdział, bo nie miałam na niego pomysłu. Zbierałam się na niego od dwóch dni, ale w końcu musiałam coś napisać ;P\nMam nadzieje, że mi wybaczycie ten chwilowy brak weny :)\nChyba muszę przyspieszyć to opowiadanie, bo już 7 odcinków, a tu minął dopiero jeden dzień xD\nPonownie przypominam, że jestem otwarta na wszelkie zażalenia/pretensje/niezadowolenia itd. :P\nOraz na pogadanie, jeżeli ktoś miałby na to ochotę - kontakt w zakładce 'o mnie' :)\nTakże nie przeciągam i do następnego, Kochane!\n- O cholera, co tak zajebiście pachnie? - spytał Tom wchodząc do salonu. A za nim weszło 3 chłopaków. Dwóch brunetów, z czego jeden miał loczki na głowie, a drugi grzywkę postawioną do góry oraz jeden, który był łysy.\n- Kolacja - odpowiedziała dumnie Iza - Gdzie zgubiliście Sivę?\n- Poszli na kolację z Nareeshą. Ooo nasza śpiąca królewna wstała - powiedział ten loczkowaty szczerząc się szeroko i idąc w moją stronę, a Iza zaczęła się śmiać\n- Jay jestem, najmądrzejszy, najprzystojnieszy i najzabawniejszy z tych wszystkich głąbów - uśmiechnął się szeroko i podał mi rękę całując w policzek\n- Polemizowałabym- uśmiechnęłam się słodko\n- Ooo Jay, właśnie zostałeś zmiażdżony. Max, miło mi - odpowiedział ten łysy śmiejąc się i witając się ze mną podobnie jak poprzednik\n- Nadia, mi również - Ostatni podszedł ten z grzywką.\n- Nathan, miło mi - uśmiechnął się, a ja spojrzałam w jego oczy i o mamo... One były identyczne jak JEGO. W głowie od razu zobaczyłam JEGO twarz i zabolało. Spuściłam wzrok\n- Nadia... Mi też - odpowiedziałam cicho.\n- Hej, mała - przywitał się też i Tom całując mnie w policzek - Wszystko ok? - zapytał cicho do ucha. Kiwnęłam tylko głową, że tak. Wzięłam głęboki oddech.\n- To ja pójdę sprawdzić, czy kolacja gotowa - powiedziałam i poszłam do kuchni. Oparłam się o blat i zamknęłam oczy. Cholera, jak ja mam mieszkać z kimś, kto miał oczy tak podobne, do tych, które oglądałam przez 3 lata i które kochałam ponad wszystko... Oczy które dzień w dzień okłamywały mnie tak dobrze, że uwierzyłam, że widzę w nich, to co chciałabym, aby w nich było.\n- Ktoś mnie już od samego początku znajomości chyba oszukuje, co? - zapytał brunet, podchodząc do mnie\n- Daj spokój, może i jeszcze się praktycznie nie znamy, ale widzę, że coś jest nie tak\n- Tom, ja... nie chcę o tym gadać... Nie umiem...\n- Tak, wiem, nie ufasz mi jeszcze, co? - przerwał mi i się uśmiechnął\n- To jeden z powodów - odwzajemniłam uśmiech - Ale mniej ważny. Ja po prostu nie czuję się gotowa, żeby się przed kimkolwiek otworzyć.\n- Czyli coś głębszego... Słuchaj, jakbyś chciała pogadać, wyżalić się, pośmiać, nie wiem, cokolwiek, to wal śmiało, o każdej porze dnia i nocy - Chciałam już coś powiedzieć, ale chłopak mi nie dał - Tak wiem, jak mi zaufasz - uśmiechnął się ponownie. Ja również\n- Czuję, że w twoim przypadku długo to trwać nie będzie, dzięki Tom.\n- Nie ma sprawy. I co z tą kolacją?\n- Już sprawdzam - spojrzałam do piekarnika. Ser był idealnie spieczony, więc wyłączyłam sprzęt.\n- Zawołasz wszystkich?\n- Jasne - odpowiedział i poszedł. Ja w tym czasie wyjęłam lasagne i zaczęłam nakładać na talerze.\n- O dziewczyno, pachnie bosko. Aż nie mogę się doczekać, aż wsadzę to cudo do ust! - powiedział Max\n- Od razu mówię, że to jak narkotyk! Jak zjesz raz, będziesz chciał więcej! - powiedziała Iza, siadając na swoim miejscu i zacierając ręce.\n- No to cóż... Smacznego, mam nadzieję, że będzie wam smakować - powiedziałam z uśmiechem i również usiadłam do stołu. Wszyscy odpowiedzieli 'nawzajem' i zaczęli jeść. Wzięłam pierwszy kęs i w duchu trochę się uspokoiłam, bo według mnie, wyszła pysznie. Bynajmniej tak jak zawsze. Spojrzałam na wszystkich, każdy jadł zawzięcie i nie powiedział nawet słowa. Przez chwilę pomyślałam, że im nie smakuje, ale jedzą, żeby nie było mi przykro, ale z błędu wyprowadził mnie Tom\n- Cholera, chyba zacznę cię nosić na rękach! To jest przepyszne!\n- Ja też! Możesz robić to częściej? - Max\n- Rewelacja! Najlepsza rzecz jaką w życiu jadłem - Nathan\n- Mówiłam? - szepnęła Kels, siedząca obok mnie uśmiechając się\n- Średnie, jadałem lepsze - powiedział Jay z poważną miną.\n- Zawsze możesz nie jeść. To co, zabrać ci talerz i dać coś innego? - odpowiedziałam z uśmiechem, czując, że chłopak odgrywa się za wcześniejsze\n- Nie, nie, już dokończę.\n- Ależ nalegam, po co masz się męczyć? Daj spokój, na pewno masz coś pyszniejszego w lodówce. Już zabieram ci talerz - odpowiedziałam powoli wstając z miejsca\n- No dobra, żartowałem! To jest najlepsza rzecz jaką jadłem! 2-0 dla ciebie... - odparł cicho chłopak, a wszyscy zaczęli się z niego śmiać\n- No Jay, twardy przeciwnik ci się trafił. Nie będzie tak łatwo, co? - zaśmiał się Max\n- Jeszcze zobaczymy - powiedział pod nosem i kontynuował posiłek\nKażdy zjadł wszystko, co miał na talerzu, a chłopcy wzięli nawet dokładkę, nie zostawiając nic dla pozostałej dwójki, której nie było teraz w domu. Wszyscy rozwalili się na kanapie w salonie odpoczywając, a ja poszłam wstawić naczynia do zmywarki, aby się umyły. Próbowałam właśnie zapoznać się z obsługą maszyny, kiedy do kuchni dołączył jeden z chłopaków\n- Widzę, że nie możesz sobie poradzić z włączeniem zmywarki - uśmiechnął się\n- No jakoś nie bardzo\n- Dlatego przyszedłem, żeby Ci pomóc\n- Mhm... Dzięki - chłopak kliknął dwa przyciski i sprzęt się włączył. Odwrócił się, skrzyżował ręce na piersi opierając się jednocześnie o blat. Spojrzałam na niego i jego oczy. Nie mogłam oderwać od nich wzroku. Naprawdę były identyczne! Z tą różnicą, że odcienie tęczówek Nathana były ciut ciemniejsze od JEGO.\n- Ty mnie nie pamiętasz, prawda? - przerwał me obserwacje chłopak. Przyjrzałam mu się, faktycznie wydawał mi się znajomy, ale wydawało mi się, że musiałam go widzieć gdzieś w internecie, czy w telewizji\n- Hmm.. o czym mówisz? - zapytałam zdezorientowana\n- Wczoraj w parku nie wydarłaś się na jednego chłopaka przypadkiem? - przyjrzałam mu się jeszcze raz. O cholera, to faktycznie on. Wtedy miał inaczej ułożoną grzywkę i czapkę na głowie, dlatego nie skojarzyłam go od razu. Zrobiło mi się głupio...\n- Kurde, faktycznie... Ja uniosłam się za bardzo, cholernie głupio mi się później zrobiło, chciałam się wrócić i cię przeprosić, ale ciebie już tam nie było...\n- Wiem, widziałem - uśmiechnął się szeroko - Odszedłem stamtąd kawałek dalej i zobaczyłem, że się zatrzymałaś i odwróciłaś szukając mnie wzrokiem. Ale powiem ci szczerze, że miałem przeczucie, że jeszcze cię kiedyś spotkam. Także jak zwykle moja intuicja się nie myliła\n- Mhm... - nie wiedziałam, co powiedzieć. Te oczy działały na mnie jak magnes, cały czas się w nie wpatrywałam i przez to traciłam język w gębie\n- No więc teraz masz okazję mnie przeprosić\n- Przepraszam... - przerwałam spojrzenie\n- Miałem na myśli inne przeprosiny\n- To znaczy?- spojrzałam na niego ponownie. Chłopak pokazał policzek. Zirytowało mnie to trochę.\n- Każdej przypadkowej dziewczynie na ulicy każesz się tak przepraszać\n- Tylko tym ładnym - uśmiechnął się cwaniacko\n- I co, całują?\n- Żadna nigdy nie odmówiła\n- No to zawsze musi być ten pierwszy raz. Wybacz, ale nie mam zamiaru całować cię, by podnieść twojego ego. Jeżeli zwykłe przepraszam ci nie wystarczy, to już nie mój problem - zaczęłam iść w stronę salonu, lecz chłopak złapał mnie za rękę\n- Poczekaj, przepraszam, nie chciałem cię urazić... Dlaczego reagujesz tak niemiło na jakikolwiek znak, że się komuś podobasz?\n- Nie ważne, po prostu tak mam. Przepraszam\n- Ok, to może tym razem, żeby znów cię nie urazić, pójdziesz ze mną kiedyś na kawę w ramach tych przeprosin? Ty przeprosisz mnie, a ja ciebie. Dwie pieczenie na jednym ogniu, co ty na to? - uśmiechnął się. Średnio miałam ochotę w ogóle gdzieś wychodzić. Z kimkolwiek, a już tym bardziej z jakimkolwiek chłopakiem. Aczkolwiek, głupio mi było powiedzieć teraz nie, po tym jak się zachowałam...\n- No dobra, ale to ja wybiorę dzień, ok?\n- Ej, dawajcie do salonu, zaczynamy się bawić na cześć nowej współlokatorki! - powiedział Max wchodząc do kuchni i otwierając lodówkę.\n- Nathan weźcie szklanki i kieliszki, ja wezmę jakiś sok i wódkę - tak też zrobiliśmy i zanieśliśmy do pomieszczenia, w którym wszyscy się znajdowali. Tom wziął od Maxa butelkę z czystą i polewał do kieliszków, a z kolei ten drugi lał sok\n- No to moi drodzy pijemy za zdrowie tej o to panienki, oby nam się dobrze z nią mieszkało i nie było tak źle jak z jej ciotką! - powiedział Tom, puszczając do mnie oczko\n- Na zdr... Że co?! - dopiero po chwili załapała Iza, a wszyscy zaczęliśmy się śmiać. Pogroziła palcem chłopakowi i wypiliśmy wszyscy pierwszą kolejkę.\nHej, Piękne! ;*\nJak święta? Brzuszki pełne? :)\nNastępny rozdział miał się ukazać później, a nie dziś, ale że trafiła mi się okazja, to postanowiłam zrobić to teraz, ponieważ, spieprzył mi się komputer i nie wiem, kiedy dodam następny ;/\nMam nadzieję, że to nic poważnego i szybko to ogarnę. Mimo wszystko będę jakoś starała się wchodzić na Wasze blogi i czytać to, co napisałyście! :)\nTrzymajcie się cieplutko i trzymajcie kciuki, żeby mój komputerek ożył :P\nRozdział 9. Następnego dnia wstałam jako pierwsz...\nRozdział 8. Międzywygłupami na parkiecie w saloni...\nRozdział 7. Po kilki następnych kieliszkach, Max ...\nRozdział 6. - O cholera, co tak zajebiście pachni...


Nie zabijaj! Zniszcz komunę! - Tomasz Sokolewicz - NEon24.pl\nPOLITYKA - ŚWIAT 28.11.2012 12:52 1 komentarz\nNa zdjęciu: jeden z procesów, który z pewnością w wolnej Polsce powtórzymy, obserwowany przez KPN. W drugim i dalszych rzędach komunistyczni mordercy: krwawy Kociołek i WRON.\nCo za kraj! Wszyscy grają opozycjonistów. Jacek Karnowski fotografuje się uśmiechnięty na zdjęciu „naniby” policyjnym na reklamie nowej gazety, a reżyser Grzegorz Braun po nieudanej próbie zostania więźniem politycznym ( na facebooku sam widziałem już zdjęcia z podpisem „uwolnić więźnia sumienia Brauna!”) na warszawskich Powązkach, gdy zakłócał jedną z ekshumacji oświadcza, że należałoby kogoś z gaziety lub walterowni zabić. Nie trzeba długo czekać na poparcie dla „dysydentów” z „Rzeczypospolitej” i środowiska reżyserskiego wywodzącego się z TVN.\nNie chce wam psuć zabawy, ale przypominam, że „Rzeczpospolita” powstała jako gadzinówka Jaruzelskiego w okolicach Stanu Wojennego, bynajmniej nie z opozycjonistów.\nCo do Grzegorza Brauna dziwię się, dlaczego nie zrobił do dzisiaj filmu dokumentalnego o „Piłsudczykach” czy innych grupach zbrojnych z lat 80’.\nKara dla Jaruzelskich musi być. Wolna Polska zabierze im i ich kontynuatorom majątek, który ukradli i zapewni uczciwe procesy. Jestem pewien, że kary będą surowe, szczególnie wobec tych, którzy mają na rekach krew. Bardzo chętnie przeznaczę część moich podatków na utrzymanie więzienne komunistycznych morderców i złodziei. Fundusze Europejskie właśnie się kończą. Grupy nacisku przy Sejmikach przestają istnieć. Czas się obudzić i kartką wyborczą zmieść przestępców do więzienia.\nczytaj więcej GOSPODARKA zygmuntbialas04.07.20124\nczytaj więcej POLITYKA - ŚWIAT Tomasz Sokolewicz04.02.20123\nczytaj więcej POLITYKA - ŚWIAT Tomasz Sokolewicz27.01.20122\nKto dokona sprawiedliwości???\nNie przedstawił pan nikogo, na kogo trzeba tą kartkę położyć??? Kto rozliczy, przed sądem zbrodniarzy, zaprzańców, komunistów i złodziei w jednym, jaki sąd tego dokona na swoich mocodawcach??? Nasza opozycja, nie potrafi zdobyć nawet jednego programu w telewizyjnego, który opowie prawdę, a pan chce uczciwie rozliczyć komunizm, kto to ma zrobić???Wszystkie przekaziory, kłamią ironicznie w żywe oczy, wymyślają sondaże i znowu kłamią??? Mają media, sądy, policję, służby specjalne, wojsko, najnowszą technikę inwigilacji, nawet nie pierdniesz, żeby nie wiedzieli??? Kartka wyborcza, uczciwe wybory, a kto ogłasza wyniki, policzą dokładnie, według ich sondaży, Palikot 10%, kpina w żywe oczy??? Przecież większość idzie głosować na tych uczciwych co im reżimowe media pokazują, tak, i głosują uczciwie??? Jak ktoś z opozycji wystąpi pięć minut z prawdą, to eksperci tydzień w każdej telewizji będą na niego pluć??? Już, brak słów...\nbalsam 28.11.2012 17:17:44


Witam w dniu wczoranszym odbyło sie spotkanie w sprawie wyboru nowego zarzadcy.Ludzie wybrali Zarzadzce z Myszkowa,ktory nie ma doswiadczenie w zarzadzaniu istnieje 3 miesiace i zarzadca 3 blokami.poszukałem troche informacji na temat pana prezese i ponizej udostepniam link do gazety Myszkowskiej za...\nOsobiscie uważam,że gorzej niz w MPGKIM juz nie bedzie.Mieszkamy w Porębie ,gdzie kazdy kazdego zna porozmawiajcie z ludzmi,którzy sa we wspólnocie Cztery Katy oni osobiscie sa zadowoleni z tego zarzadcy.Wyprowadza bloki z ogromnego zadłużenia.Spotkajmy sie z nim n iech zaoferuje nam jakas oferte.W ...\nWitam mam pytanie mianowice napewno slyszeliscie o upadłości MPGKIM informacja jest potwierdzona dzwonilem do biora i pani mi to potwierdziła.Teoretycznie ma dzialac do konca marca,ale moze to nastapic wczesniej.Proponuje zebysmy zorganizowali spoykanie i zaprosili zarzadce z Zawiercia z czterech ka...\nZebrania roczne sprawozdawcze zorganizowane przez MPGKiM to chyba kpina? Zawiadomienia wrzucane do skrzynek bez powiadomienia i potwierdzenia odbioru... 7 dni minimum przed zebraniem powinniśmy zostać zawiadomienia.. Bez porządku obrad zebrania... Bez załączników w postaci Sprawozdania finansowego i...\nMasz częściowo rację Tomaszu... Nie powinno się rozliczać w taki sposób centralnego ogrzewania.. Na której wspólnocie tak masz wyliczone? Z jednym się nie zgadzam...czemu twierdzisz że ten sposób rozliczenia jest wymyslem firmy ISTA Polska? Przecież oni rozliczaja na podstawie przedstawionych zalicz...\nSzczury uciekają z tonącego statku. Na Porębie , aż huczy. Były dyrektor MPGKiM pan RM skrócony ma okres wypowiedzenia i podjął pracę na śląsku , zostawiając niespłacone długi centralnego ogrzewania i inne. W związku z powyższym coraz więcej Wspólnot (około 7 budynków) przechodzi pod Zarząd firmy Z...\nDla mnie sprawa jest jasna,pan burmistrz powiesil pismo,wiec kwestią czasu jest jak mieszkancy bloku dostana pismo z podwyszką śmieci.Mam jeszcze jedno pytanie czy władze naszego miasta w tym roku oprucz podnoszenia wszystkich mozliwych opłat otworzą basen,czy też koszty basenu przerosną ich oczekiw...\nTemat: namiary do przedstawicieli wspólnot mieszkaniowych w porebie\nRe: namiary do przedstawicieli wspólnot mieszkaniowych w porebie\nRozumiem, wszystko ok jest. Życzę udanego weekendu Dla wszystkich!\nPod względem jakości Usług Cztery Kąty biją konkurencję\nPrzekonać się można w Zawierciu z opini ludzi zainteresowanych. W Porębie też Zarządzają. Nie jest to Spółka! A to dużo świadczy. MPGKiM niestety tonie...\nTomasz reklamę robisz, a nie wiesz jak jest pod tą firmą, tu liczy się Kasa Kasa Kasa :))) Zamiast siedzieć na forum Idź na świeże powietrze i z ludźmi porozmawiaj. Tu jest wolność "słowa"... A i tak to nic nie znaczy. Jak już reklamujeszmy. Mieszkam w Zawierciu.w Porębie pracuję. Zarządzają Cztery ...\nProponuje zajać się problem FUM Poręba,ktory bankrutuje , ludzie pracujący tam po 40 lat nie dadzą sobie rady w dalszym życiu zawodowym.Fum to wizytówka miasta moze nowy burmistrz coś pomoże.


Jak przygotować nogi na nadejście lata - Świat kosmetyków\nby Agnieszka · 2 czerwca 2015\nNadchodzą upały – czas pokazać nogi! Jednak przed wskoczeniem w mini warto zadbać o to, by nogi były gładkie i piękne. Zobacz jak w paru krokach sprawić, że nogi pięknie będą prezentować się w szortach lub spódnicy.\n1. Peeling do ciała, 57 zł 2. Samoopalacz w kremie do ciała, 149 zł 3. Maszynka Gilette, 19,99 zł\nPrzed wybraniem się na wakacje pamiętaj o peelingu. Dzięki temu skóra będzie bardziej miękka i wygładzona, a Twoja opalenizna równomierna. Po peelingu nie zapomnij o balsamie. Odpowiednie nawilżenie skóry jest szczególnie ważne latem, kiedy skóra szybciej się przesusza.\nTuż przed wyjazdem na urlop lepiej nie ryzykuj i nie próbuj form depilacji, z których wcześniej nie korzystałaś (na przykład wosku). Skutkiem takich zabiegów może być podrażniona skóra. Lepiej postawić na sprawdzone formy depilacji, np. maszynkę oraz żel do golenia.\nLekko opalone nogi będą wyglądać dużo korzystniej. Nasza propozycja do krem, żel lub pianka samoopalająca. Nakładając kosmetyk pamiętaj o kilku zasadach, o których przeczytasz TUTAJ: Jak prawidłowo nakładać samoopalacz.\nPrzed większą okazją możesz zadbać również o delikatne rozświetlenie skóry na nogach. Służą do tego specjalnie, rozświetlające balsamy. Chcesz, by skóra była błyszcząca? Skorzystaj z triku hollywoodzkich gwiazd i rozprowadź na nogach odrobinę oleju kokosowego. Część takich balsamów ma również działanie utrwalające opaleniznę.\nTags: jak przygotować nogi na latoopaleniznapeeling\n5 prostych sposobów na pozbycie się cellulitu\nNext story Domowa henna brwi\nPrevious story Korektor – czyni cuda!


Zdobienie ścian techniką lazerunku - Leinos Polska\n> Porady> Zdobienie ścian techniką lazerunku\nPerfekcyjne zdobienie ścian Techniką Lazerunku\nprzyszłość staje się kolorowa\nCharakter Techniki Stemplowania (zwanej również techniką gąbki) jest odciskanie miejsce po miejscu kolorowych śladów po gąbce. Technika Stemplowania jest prostą techniką, którą łatwo można wykonać używając naturalnej gąbki morskiej. Nadaje się do powierzchni gładkich jak i strukturalnych np. tynk lub tapeta Raufazer.\nZnamienne dla Techniki Przecierania jest harmonijna, trójwymiarowa kompozycja barw w łagodnych światło-cieniach. Kolorowy efekt powstaje dopiero przez optyczne zlewanie się kolorów w oczach widzów.\nWyjątkowość Techniki Przecierania polega na tym, że ostateczny, kolorowy efekt widoczny jest dopiero po położeniu wszystkich warstw lazury. Kolor nie został zmieszany wcześniej, lecz powstaje dopiero na ścianie. Zazwyczaj nanosimy dwie lub trzy warstwy nakładającej się po sobie lazury. Jako podkład nadaje się małochłonna ściana np. gładzony lub szorstki tynk, również tapeta Raufazer.\nodznacza się dynamicznym, wyrazistym charakterem. Bardzo dobrze łączy się z Techniką Przecierania.\nTechnika Rolowania stała się ulubioną techniką dekoracyjną wielu wykonawców. Można ją wykonać w krótkim czasie bez specjalnych narzędzi. Zawiniątko z niestrzępiącego się materiału, irchy lub lnu jest najważniejszym narzędziem pracy. Struktura i wielkość zwiniętego motka decydują o późniejszym efekcie dekoracji.\nGeneralnie obowiązuje zasada, iż: im większy motek tym bardziej pofałdowana i rustykalna jest faktura na ścianie.\nSpoiwo do Lazur LEINOS 646\nTo jak dobrze skutkuje Lazura zależy w dużym stopniu od podłoża. Musi ono być stałe i suche jak również wolne od pyłu i tłuszczu. Dlatego najlepszy efekt uzyskamy na ścianie świeżo pomalowanej Farbą Strukturalną LEINOS 680 lub 685.\nLazurę należy przyrządzić w następujący sposób:\nSpoiwo do Lazur LEINOS 646 rozcieńczyć z wodą w stosunku 1:5 ewent. 1:6.\nNastępnie dodać odpowiednią ilość Pigmentu w Koncentracie LEINOS 668 i rozmieszać np. trzepaczką do jajek. W zależności od oczekiwanej intensywności koloru dodawać mniej lub więcej pigmentu i wymieszać ze Spoiwem do Lazur LEINOS 646.\nDla sprawdzenia koloru należy przeprowadzić próbę na kartce białego papieru. Jeśli rezultat jest zadowalający można przystąpić do zdobienia ściany. W przypadku tapet Raufazer wystarczy 1 litr na ok. 15 mkw powierzchni ściany. Jeśli podłożem jest tynk to potrzeba nieco więcej farby. W trakcie malowania należy często mieszać lazurę gdyż pigmenty osiadają na dnie.\nokreślamy główny kolor.\nOwalnym ławkowcem nanosimy na ścianę główny kolor, który stanowi bazę do dalszej dekoracji ściany. Należy pracować energicznie „mokro w mokro”, tak aby nie powstawały odznaczające się przejścia kolorów lub wyraźne faktury, lecz możliwie łagodna struktura.\nLazurę nanosimy kolistym ruchem w kształcie leżącej ósemki.\nTechnikę Stemplowania można również wykonywać bezpośrednio na białej ścianie.\nŚciana zyskuje pierwszą fakturę.\nDo akcji wkracza gąbka. W tym celu należy ją nawilżyć w wodzie i wycisnąć, poczym zanurzyć w lazurze i znów lekko wycisnąć. Podczas nakładania koloru na ścianę należy zmieniać pozycję gąbki, aby uniknąć powstawania wzoru na podobieństwo tapety.\nDopiero gdy poprzednie warstwy całkowicie wyschną nakładamy kolejną warstwę.\nJeśli nie pracujemy na tym samym kolorze lecz na różnych, to należy gąbkę najpierw gruntownie wypłukać. Zbyt wyraźne przejścia kolorów i obrzeża można dopracować ławkowcem używając głównego koloru.\nŚciany stanowią największą powierzchnię w pomieszczeniu. Dlatego mają duży wpływ na to jak dany pokój wygląda. Jeśli nie jesteście Państwo pewni, że zaplanowana kompozycja wywoła zamierzony skutek, przetestujcie ją Państwo najpierw na kartce białego papieru.\nDopiero potem można przystąpić do dekoracji ściany. Jeśli zechcecie Państwo zmienić dekorację ściany, możecie ją Państwo w każdym czasie przemalować na nowo Farbą Dyspersyjną LEINOS 660 i udekorować na nowo.\nWażny jest czysty i nośny podkład, gdyż Lazura nie przesłania żadnych nierówności. Często niewielkie uszkodzenia lub drobne plamy od tłuszczu są znacznie wyraźniejsze po pomalowaniu ściany Lazurą.\nAby uniknąć różnicy kolorów należy rozrobić wystarczającą ilość lazury za jednym razem.\nJeśli chcecie Państwo dodatkowo chronić ozdobioną ścianę, np. w kuchni przed zachlapaniem wodą, zaleca się pomalowanie ściany nierozcieńczonym Spoiwem do Lazur LEINOS 646.\nw pierwszej fazie pracy powierzchnia ściany utrzymywana jest w bardzo jasnych kolorach.\nOwalnym ławkowcem nanosimy na ścianę główny kolor, który stanowi bazę do dalszej obróbki ściany. Należy pracować energicznie „mokro w mokro”, tak aby nie powstawały odznaczające się przejścia kolorów lub wyraźne faktury, lecz możliwie łagodna struktura.\nLazurę nanosimy kolistym ruchem w kształcie leżącej ósemki. Na tym etapie ściana przeważnie wygląda niespokojnie. Właściwy charakter tej techniki ujawnia się dopiero po nałożeniu kolejnych warstw lazury.\nŚciana zyskuje trójwymiarowy charakter.\nPierwsza warstwa musi całkowicie wyschnąć, zanim przystąpimy do dalszej pracy.\nPoprzez nałożenie drugiej warstwy lazury zyskujemy z jedne strony tą trójwymiarowość, a z drugiej strony wzmocnienie koloru. Toteż nie powinno się zbyt długo pracować w jednym miejscu, ze względu na ryzyko rozpuszczenia się warstw spodnich.\nTeraz wzmacnia się intensywność koloru.\nWłaśnie w Technice Przecierania uzyskujemy wysoce transparentną fakturę, która jawi się szczególnie intensywnie, gdy nakładamy więcej ciemnych i wyrazistych kolorów na siebie nawzajem. W ostatniej fazie możecie Państwo zadecydować o tym czy przejścia kolorów mają wyraziste czy łagodne: im więcej pracujecie Państwo metodą „mokro w mokro” tym łagodniejsze i bardziej miękkie są przejścia kolorów.\nJeśli pracujecie Państwo na szorstkim podłożu (np. tapety Raufazer lub tynk) musicie Państwo zwrócić uwagę na to, aby pigmenty nie odkładały się w zagłębieniach i nie powodowały później plam. Na większych powierzchniach ściany powinny pracować dwie osoby. Aby uniknąć widocznej później różnicy stylu pracy, należy pracować obok siebie i nakładać na siebie warstwy lazury. Ważne jest przy tym aby pracować metodą „mokro w mokro” i zakończyć każdą rozpoczętą ścianę. Po wyschnięciu lazury powstają uskoki i brzegi.\nJeśli życzycie sobie Państwo ciemniejszy i bardziej intensywny kolor, to nie próbujcie nakładać więcej lazury. Jeżeli ściana jest już nasycona to lazura będzie zaciekać.\nDlatego pierwsza warstwa koniecznie musi zawsze wyschnąć, a dopiero potem można nałoży kolejną. Jeśli na zakończenie pracy rezultat Techniki Przecierania nie jest w pełni zadowalający, możecie Państwo umieścić dodatkowe akcenty korzystając z szablonów.\nW tym celu nadaje się znakomicie nierozcieńczone Spoiwo do Lazur LEINOS 646 z dodatkiem Pigmentu w Koncentracie LEINOS 668. Do szablonowania używajcie Państwo okrągłych pędzli z krótki i sztywnym włosiem. Należy przy tym zwrócić uwagę aby pędzel był niemal suchy. Z byt mokry pędzel może spowodować zaciekanie farby pod szablonem. Ładny efekt powstaje gdy na gotowym orderze nakładamy dodatkową warstwę lazury. Jeśli chcecie Państwo dodatkowo chronić ozdobioną ścianę, np. w kuchni przed zachlapaniem wodą, zaleca się pomalowanie ściany nierozcieńczonym Spoiwem do Lazur LEINOS 646.\nŚciana otrzymuję swój pierwszy, podstawowy kolor ławkowcem.\nZanim zaczniecie Państwo używać zmiętą szmatkę, na ścianę nakładamy lazurę ławkowcem.\nLazurę nakładamy zamaszystym, kolistym ruchem w postaci leżącej ósemki. Po nałożeniu pierwszej warstwy ściana ma jeszcze nie wiele wspólnego z oczekiwanym efektem końcowym. Ten zmienia się jednak wraz z nakładaniem kolejnych warstw.\nTechnikę Rolowania można również wykonywać bezpośrednio na białej ścianie.\nPo wyschnięciu podłoża używamy zwiniętej szmatki lub motka.\nWałkujcie Państwo zwiniętą szmatką ze zróżnicowanym naciskiem w naprzemiennych kierunkach po powierzchni ściany na krótkich odcinkach. Aby uniknąć powstawania wzoru podobnego do tapety należy od czasu do czasu zwinąć szmatkę na nowo. Tylko tak powstanie na końcu homogeniczna i łagodnie łaciata powierzchnia. Najlepiej zacznijcie Państwo od środka ściany i przesuwajcie się gwiaździście na zewnątrz. Używając dwóch postępujących po sobie, komplementarnych kolorów uzyskamy już mocno zaakcentowany efekt.\nStopniując kolory odcień w odcień w kolejnych fazach pracy zwieńczamy nasze dzieło.\nCykl aplikacji możemy powtarzać tak długo, aż faktura osiągnie pożądany wygląd.\nMiejsca, w których lazury było mało lub prawie wcale zostaną teraz wyrównane. Jeśli nie życzycie sobie Państwo zbyt mocnych kontrastów na ścianie, lecz harmonijnego obrazu, to możecie państwo w ostatniej fazie nałożyć jeszcze jedną, mocno rozcieńczoną warstwę lazury w użytym poprzednio kolorze.\nNiepożądanych śladów po lazurze na sąsiadującej ścianie możemy uniknąć przez oklejenie ściany papierem. Odważcie się Państwo na użycie w tej technice mocniejszych kontrastów jak tlenek żelaza-mahoniowy i spinel-niebieski. W doborze kolorów bardzo przydatna może okazać się próba na Farbie Strukturalnej LEINOS 680 lub 685 naniesionej na jakąś płytę.\nZwiniętą szmatkę utrzymywać możliwie sucho, aby uzyskać szczegółową fakturę.\nJeśli chcecie Państwo dodatkowo chronić ozdobioną ścianę, np. w kuchni przed zachlapaniem wodą, zaleca się pomalowanie ściany nierozcieńczonym Spoiwem do Lazur LEINOS 464.\ntak różnorodne jak Państwa pomysły.


Zostawiamy w środowisku śmiertelne pułapki dla zwierząt (wideo) : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nZostawiamy w środowisku śmiertelne pułapki dla zwierząt (wideo) 15:35 05-07-2019\nNa początku czerwca Stowarzyszenie Szansa dla Bociana otrzymało telefon od mieszkanki wsi Turka, pod Lublinem z prośbą o interwencję. Poproszono członków Stowarzyszenia o pomoc bocianowi, którego nogi były splątane żyłką wędkarską. Dzięki pomocy właścicielki posesji ornitologom ze Stowarzyszenia udało się złapać bociana w specjalną pułapkę, odciąć żyłkę następnie zaobrączkować i wypuścić na wolność. Jak się okazało para bocianów z Turki wychowuje czwórkę piskląt.\nNiestety nie każdy ptak ma tyle szczęścia. Często giną one w potwornych męczarniach poprzez uduszenie, odcięcie kończyny itd. Same nie są w stanie sobie pomóc. Setki śmieci, sznurków plastikowych, żyłek wędkarskich, pozostających w środowisku staje się śmiertelnym zagrożeniem dla zwierząt.\n– Chcemy tym materiałem zwrócić uwagę na to, jak ogromny wpływ mamy na przyrodę. Bądźmy świadomi tego, że nasze codzienne decyzje odbijają się na niej. Uświadamiajmy także naszych bliskich jakie skutki dla środowiska naturalnego niosą nieodpowiedzialne działania – apeluje Kamil Piwowarczyk.\nKorzystając z okazji, udało się złapać i zaobrączkować samicę, dzięki czemu będzie można lepiej poznać ten gatunek m.in. długość życia, powracania w to samo miejsce w kolejnych latach. Jednocześnie jeżeli widzimy bociana z obrączką, prosimy spisać numer widniejący na niej i zgłosić do stacji ornitologicznej w Gdańsku.\n(fot. wideo YouTube Waldemar Frąckiewicz)\nKrasnal 6 lipca 2019 o 11:06\nSam kiedyś rozplątywałem kaczkę nad zalewem bo jakiemuś wędkarzowi nie chciało się zabrać swojej żyłki która mu się zerwała.


Uznanie wydatku za koszt podatkowy a nierzetelność wystawcy faktury. Obowiązek aktywności dowodowej podatnika w toku kontroli celno - skarbowej. - Kancelaria Adwokacka Florczak - Keller\nAdwokat Łódź » Uznanie wydatku za koszt podatkowy a nierzetelność wystawcy faktury. Obowiązek aktywności dowodowej podatnika w toku kontroli celno – skarbowej.\nW związku z definicją dochodu zawartą w art. 9 ust. 2 Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym) unormowania odnoszące się do kosztów uzyskania przychodów odgrywają bardzo ważną rolę w praktyce opodatkowania. Trzeba jednak zawsze pamiętać, że są to unormowania charakteryzujące się znacznym stopniem komplikacji. W takim stanie rzeczy bardzo często dochodzi między organami podatkowym a podatnikami do sporów, które dotyczą tego, czy dany wydatek jest w świetle przepisów kosztem uzyskania przychodów. W odniesieniu do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, koszty uzyskania przychodu są bez wątpienia najczęściej przedmiotem właśnie takich sporów.\nArtykuł 22 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera ogólną definicję kosztów uzyskania przychodu. Na jej gruncie i w kontekście innych przepisów prawa podatkowego, w doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że dla zakwalifikowania określonego wydatku czy nakładu poniesionego przez podatnika do kategorii kosztów uzyskania przychodu niezbędne jest łączne spełnienie następujących warunków:\nprzede wszystkim wydatek lub nakład muszą być rzeczywiście poniesione. Nie mogą zatem wynikać jedynie z określonej operacji rachunkowej, na przykład z przeszacowania zapasów;\nco do zasady koszty są potrącalne tylko w tym roku podatkowym w którym zostały poniesione.\nDotychczas dominowały interpretacje, iż wydatki faktycznie poniesione, a jedynie nienależycie udokumentowane (np. w sposób wadliwy, czy też niepełny) nie mogły być z tego powodu pominięte, zaś ich rzeczywiste wydatkowanie mogło być udowodnione przez przedsiębiorcę innymi środkami dowodowymi, zasługującymi na wiarę.\nPrzedsiębiorca winien mieć na względzie, iż aktualnie jednak, zdają się dominować restrykcyjne interpretacje powołanych norm.\nMiędzy innymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 lutego 2020 r. w sprawie I SA/Łd 599/19 Sąd usankcjonował, że nie jest wystarczające subiektywne -nawet usprawiedliwione- przekonanie podatnika, że dokonał zakupu od podmiotu wpisanego na fakturze jako sprzedawca jeśli postepowanie dowodowe wskaże że wystawca np. nie prowadził działalności gospodarczej w rozumieniu właściwych przepisów. Oceny tej nie zmieni fakt, że podatnik mógł nawet nie wiedzieć, iż kupuje towar niewiadomego pochodzenia, i że za sprzedażą stoją inne podmioty, niż wynika to z treści wręczanych mu faktur przez podmiot, który jedynie określa się jako sprzedawca towaru. Nie ma żadnego znaczenia czy podatnik w sposób zawiniony (np. na skutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze, bądź w sposób zamierzony), czy też niezawiniony, dokonywał rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie tzw. “pustych faktur”; nie ma znaczenia czy mógł podejrzewać że faktycznym zbywcą jest inny podmiot niż wynika to z treści faktury. Istotny jest dla urzędów jedynie fakt, że faktury nie odzwierciedlają faktycznych transakcji (np. wystawca faktury nie był dostawcą towarów w nich wymienionych nawet jeśli wykreował takie pozory). Dla oceny, że księgi podatkowe są nierzetelne jak również dla wyboru przez organ podatkowy właściwej metody określenia podstawy opodatkowania nieważne są przyczyny tego stanu rzeczy.\nIstotę sporu w powołanej sprawie o sygnaturze I SA/Łd 599/19 stanowiła możliwość zaliczenia przez skarżącego do kosztów uzyskania przychodów kwoty prawie 700.000,00 zł wynikającej z faktur wystawionych przez firmę B Sp. z o.o. jako „sprzedawcy paliwa”.\nPrzeprowadzone postępowanie dowiodło, iż Spółka B nie dysponowała nawet zbiornikami do przechowywania paliw. Spółka B nie posiadała oraz nie dysponowała samochodami ciężarowymi, autocysternami do przewozu paliwa. Organ podkreślił, że w dokumentacji jak i rejestrach brak jest faktur dokumentujących zakupy paliwa na jakkolwiek wewnętrzny użytek spółki. Z analizy ilości paliwa wykazanego w fakturach zakupu wynikało, że wykazana ilość zakupionego paliwa generalnie pozostawała zgodna z wykazaną ilością sprzedanego paliwa (tego samego dnia ilość zakupionego paliwa jest wykazana w fakturach sprzedaży). Brak było jednocześnie jakikolwiek dowodów świadczących o dysponowaniu choćby samochodami do przewozu paliw a także innymi pojazdami.\nZ analizy zgromadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej materiału dowodowego wynikało, że Spółka B nie zamawiała, nie organizowała transportu, nie decydowała o sprzedaży, a także nie dokonywała tego rodzaju płatności. Na żadnym etapie obrotu nie decydowała, nie dysponowała paliwem, a zatem nie dokonywała wewnątrzwspólnotowych nabyć paliwa. Poczyniono ustalenia, że Spółka B nie była ani nabywcą ani sprzedawcą paliwa pochodzącego z WNT, pełniła rolę „słupa”, który jedynie wystawiał faktury na sprzedaż w kraju paliwa ze stawką 23% dając pozory że jest rzeczywistym sprzedawcą.\nDokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzono, że Spółka B stanowiła jedynie ogniwo w łańcuchu podmiotów uczestniczących w transakcjach, mające na celu “papierowe” wydłużenie tego łańcuch, a jej rola polegała jedynie na „wystawianiu faktur pozorujących dostawy”, które nie dokumentowały rzeczywistego obrotu gospodarczego oraz faktycznego przebiegu operacji gospodarczych, gdyż olej napędowy był tylko fakturowo “przerzucany” przez kolejne podmioty, w tym przez spółkę B.\nZ zestawienia nabyć oraz sprzedaży ww. spółki wynikało, że paliwo, które zostało nabyte przez skarżącego podatnika, spółka B nabyła od X Sp. z o.o. oraz Y Sp. z o.o., czyli od podmiotów fikcyjnych, nie prowadzących działalności gospodarczej. Powyższe oznaczało (zdaniem organów), że skarżący nie mógł nabyć paliwa od ww. spółki, zaś wystawione faktury nie odzwierciedlały rzeczywistego obrotu gospodarczego.\nDyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził, że Spółka B nie prowadziła działalności gospodarczej, gdyż nie nabyła faktycznie towarów we własnym imieniu, nie dysponowała towarem jak właściciel, a jedynie brała świadomy udział w „papierowym” jedynie obrocie towarami, stanowiąc kolejne ogniwo obrotu, umożliwiając następnym w łańcuchu podmiotom na odliczenie podatku naliczonego wykazanego w wystawionych fakturach. W rozstrzygnięciu tym organ kontroli skarbowej przesądził, że Spółka B winna zapłacić, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatek wynikający z faktu nie odzwierciedlających rzeczywistych transakcji.\nOrgany kontrolne stwierdziły, że faktury zakupu paliwa od firmy B Sp. z o.o. opisywały czynności, które nie zostały faktycznie dokonane, stąd faktury wystawione przez podaną powyżej firmę (spółkę B) nie mogły być uznane za rzetelne i stanowić podstawy zapisów w księgach podatkowych, a w konsekwencji nie mogły stanowić podstawy do uznania transakcji nimi udokumentowanych za koszty uzyskania przychodów. Wobec skutecznego zakwestionowania przez organ podatkowy rzetelności dowodów księgowych (faktur), które dla podatnika stanowiły podstawę zaliczenia wskazanych w nich kwot do kosztów uzyskania przychodów, to na podatniku, a nie na organach podatkowych, ciążył obowiązek wskazania środków dowodowych pozwalających na ustalenie, co było faktycznym przedmiotem jego zakupów.\nMając na uwadze powyższe, podatnik musi mieć na względnie jak istotne jest rzetelne przekonanie organów podatkowych, że dany koszt w celu uzyskania przychodu został przez przedsiębiorcę\nf a k t y c z n i e poniesiony.\nPodatnik musi prowadzić postępowanie dowodowe przed organami kontroli skarbowej z najwyższą rozwagą i starannością a nadto przedsiębiorca musi potrafić przekonać urząd do własnych racji.\nWracając na grunt analizowanego orzeczenia, Organ podatkowy powołując się na treść art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podkreślił, że nie może budzić wątpliwości, że dokumenty, na podstawie których dokonywane są zapisy, winny stwierdzać fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem, zaś możliwość zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów zależy od posiadanych dowodów na jego poniesienie. Ujęcie w księdze podatkowej zakupów paliw na podstawie nierzetelnych dowodów księgowych, tj. faktur VAT stanowi naruszenie: art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów rozporządzenia Ministra Finansów a powyższe uchybienia mają negatywne konsekwencje z punktu widzenia interesu finansowego podatnika. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zasadnie organ pierwszej instancji stwierdził w firmie skarżącego nierzetelność dokumentów księgowych z uwagi na ujęcie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów zakupu oleju na podstawie faktur wystawionych przez firmę B, które to faktury nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych. Określenie w dowodzie księgowym strony uczestniczącej w operacji gospodarczej, czy też przedmiotu transakcji, których ten dowód dotyczy, w sposób niezgodny z rzeczywistością oznacza, iż dowód taki nie może jako niewiarygodny, stanowić podstawy zapisów w księdze podatkowej, a tym samym nie może być dowodem poniesienia wydatku. Jeśli dana czynność nie przebiega tak jak określa to dokument księgowy to brak jest podstaw do zaliczenia wydatków wynikających z takiego dokumentu do kosztów uzyskania przychodów. Nierzetelnością jest więc nie tylko brak zapisu w księgach, ale również zapis niezgodny z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej. W analizowanej sprawie skarżący – wbrew takiemu obowiązkowi – nie przytoczył w toku kontroli żadnych wiarygodnych dowodów pozwalających na uznanie kwestionowanych faktur i zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów. W sprawie konsekwencją indolencji podatnika na gruncie dowodowym był fakt, iż stwierdzenie nierzetelności faktur implikowało zakwestionowanie wszystkich danych z nich wynikających a w rezultacie odmówiono przedsiębiorcy uprawnienia do zaliczenia danych wydatków jako kosztów uzyskania przychodu.\nPodatnik, który był odbiorcą faktur od spółki B złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.\nWojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że to na podatniku ciążył obowiązek wykazania istnienia faktów, które uzasadniałyby jego twierdzenia, kwestionujące ustalenia organów podatkowych. Jeśli tego nie uczynił należycie i starannie, winien liczyć się z ewentualnymi negatywnymi następstwami swojej bierności (tak m.in. wyrok NSA z dnia 28 października 1996 r., sygn. akt I SA/Ka 836/95).\nSpór jaki zaistniał między stronami w tej sprawie dotyczył tego czy podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zasadnie dokonał zaliczenia do kosztów podatkowych wydatki poniesione w oparciu o faktury VAT, wystawione przez B sp. z o.o. obejmujące zakup paliwa. Zdaniem strony to właśnie ten podmiot – B sp. z o.o.- realizował dostawy oleju napędowego na rzecz podatnika; tak było przynajmniej według świadomości podatnika.\nOrgan podatkowy dowodził natomiast, że Spółka B nie dysponowała żadnymi towarami, a więc nie mogła z kolei nimi zadysponować na rzecz podatnika. Zakwestionowane faktury były nierzetelne podmiotowo. Organ nie kwestionował faktu otrzymania paliwa, ale samo źródło jego pochodzenia zaś podatnik nie wykazał, że organ poczynił nieprawidłowe ustalenia.\nW ocenie sądu w zaistniałym sporze rację przyznać należy organom podatkowym.\nSąd podzielił stanowisko, iż skarżący niezasadnie ujął w kosztach podatkowych prowadzonej działalności gospodarczej wydatki na zakup oleju według faktur zakupu wystawionych przez B. Z akt sprawy wynikało, że spółka B w spornym okresie nabyła paliwo od J sp. z o.o. oraz K Sp. z o.o., według organów podmiotów fikcyjnych tj. nie prowadzących działalności gospodarczej. Pomimo formalnego zarejestrowania w związku z rozpoczęciem działalności gospodarczej oraz rejestracji dla celów VAT, w rzeczywistości Sp. B nie wykonywała faktycznie działalności gospodarczej. Rola tej spółki ograniczona był do określonych czynności (wystawiania i przekazywania faktur). Nie miała realnego wpływu na zawarcie i przedmiot transakcji. Jak wykazały organy spółka B była jedynie „papierowym” ogniwem sztucznie stworzonej struktury podmiotów, której celem było legalizowanie paliwa z niewiadomego źródła. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało też, że B nie dysponowała odpowiednim zapleczem logistycznym ani osobowym potrzebnym do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwem, a jaj rachunki bankowe ze względu na zaległości podatkowe (opłata paliwowa oraz podatek akcyzowy) za wcześniejsze okresy zostały zablokowane. Sąd wyeksponował m.in. brak jakikolwiek dowodów świadczących o dysponowaniu pojazdami do przewozu paliwa – np. z tytułu napraw, przeglądów, etc.\nOrgany podatkowe ustaliły okoliczności funkcjonowania wskazanych na fakturach B rzekomych dostawców paliwa tj. J oraz K. Według zeznań świadków, w ramach tej spółki nie prowadzono żadnej działalności gospodarczej a jedynie za określone kwoty podpisywali dokumenty.\nZdaniem sądu, odnosząc się do ustaleń dotyczących obu tych spółek – które miały sprzedawać paliwo spółce B czyli kontrahentowi podatnika- organy udowodniły, iż firmy te nie prowadziły w rzeczywistości działalności gospodarczej polegającej na obrocie paliwem zaś podatnik zaniechał obrony swoich racji.\nKonsekwencją tej konstatacji było przyjęcie za prawidłową tezy administracji podatkowej, że podatnik nie mógł nabyć paliwa od tej spółki a w rezultacie nie poniósł kosztu w związku z zakupem od firmy B konkretnie.\nSąd wyeksponował, że nie można zgodzić się także z poglądem strony, iż: „ skoro organ nie kwestionuje faktu nabycia oleju lecz przyjmuje, że nie pochodziło ono konkretnie od ww. spółki B. to właśnie Organ powinien wskazać od jakiego podmiotu paliwo skarżący to nabył”.\nOdpowiadając na ten zarzutu Sąd stwierdził, że nie jest rzeczą organów zastępować podatnika w dowodzeniu źródła pochodzenia towaru, który został zakwestionowany w znaczeniu podmiotowym. To podatnik obowiązany jest prowadzić dokumentację w taki sposób ażeby znajdujące się w niej zapisy czynione w oparciu o gromadzone dowody odpowiadały rzeczywistości. Rolą organów jest natomiast weryfikowanie czy owa zgodność ma miejsce. Nie należy zapominać, że to podatnik kwalifikuje zdarzenia do kosztów podatkowych w oparciu o dyspozycję art. 22 ust. 1 pdf, i za to odpowiada. To podatnik ma obowiązek udowodnić że dany wydatek prawidłowo zakwalifikował jako koszt.\nIstotną wskazówką interpretacyjną dotyczącą kosztów podatkowych są np. poglądy zawarte w wyroku z dnia 24 stycznia 2013 r. wydanym w sprawie sygn. akt II FSK 842/11. Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje możliwości dowodzenia faktu poniesienia określonych kosztów innymi niż faktura dowodami, ale stwierdza, że organy podatkowe muszą dysponować takimi dowodami, aby w każdej chwili móc zweryfikować te wydatki z uwzględnieniem art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Dowodami takimi nie mogą być w jakimkolwiek zakresie “puste faktury”. Nie jest bowiem możliwe, zdaniem NSA, aby jedynym dowodem poniesienia kosztu w określonej wysokości były ogólne oświadczenia ponoszącego koszt. Prowadziłoby to do sytuacji, w której podmioty prowadzące działalność gospodarczą wbrew przepisom ustaw podatkowych, zwolnione byłyby z prowadzenia jakiejkolwiek dokumentacji, a ich przychód jak i koszty ustalane byłyby na podstawie zeznań samych podatników a to jest wykluczone.\nStosownie do art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z przepisu tego wynika m.in. konieczność wykazania związku przyczynowego pomiędzy wydatkiem a uzyskanym przychodem. W tym celu niezbędne jest należyte, staranne i przekonujące udokumentowanie poniesienia tego konkretnego wydatku. Nie wystarcza zatem sama formalna poprawność dowodów księgowych, ale konieczne jest by te były zgodne ze stanem rzeczywistym (rzetelne), czyli odzwierciedlały faktyczne zdarzenia gospodarcze. Strona skarżąca była zobowiązana do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Ponieważ Skarżący był zobowiązany prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zgodnie z art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f. spoczywał na nim obowiązek prowadzenia księgi zgodnie z odrębnymi przepisami w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Ze stanu faktycznego wynikało, że Skarżący nie zastosował się do obowiązujących zasad rzetelnego prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, ponieważ za podstawę wpisów przyjął faktury, które nie przedstawiały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Dlatego organy podatkowe w ocenie Sądu zasadnie uznały, że wydatków wykazanych w spornych fakturach nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.\nJeżeli podatnik prowadzący działalność gospodarczą dokonuje określonych płatności, to powinny być one ekwiwalentem za dostarczone mu towary lub usługi, te bowiem bezpośrednio odsprzedane lub wykorzystane do wytworzenia innych towarów lub usług przynoszą mu następnie przychód. Tylko w takim ujęciu można rozważać istnienie związku pomiędzy kosztem a przychodem, czyli poniesieniem kosztów w celu uzyskania przychodów. Jeżeli zatem podatnik dysponuje na potwierdzenie dokonania, np. transakcji zakupu usług – towarów, określonym dokumentem, z którego wynika, iż usługa – towar zostały nabyte od wskazanego w tym dokumencie podmiotu, a postępowanie dowodowe wykaże, iż podmiot taki nie wykonał w rzeczywistości tych usług lub nie sprzedał towar, to w takim przypadku, z omówionych już względów, nie można traktować kwoty uwidocznionej na takim – nieodpowiadającym rzeczywistości dokumencie, w kategoriach kosztów uzyskania przychodów. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest już pogląd, iż do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego sprzedawcy, za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć towar lub usługę i wykorzystać je w działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (np. wyroki NSA z: 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 958/04; 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1438/06; 14 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 1755/06; 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1405/07; 20 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 418/09; 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 462/11; 1 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 49/14; 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1272/15; 1 grudnia 2017 r., sygn. akt II 3169/15; 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 911/16, z 6 lipca 2018 r., sygn. II FSK 1877/16).\nPowyższe oznacza, że ewentualna staranność Skarżącego i działanie w dobrej wierze jest okolicznością nie mającą znaczenia przy ocenie prawidłowości uznania za koszt uzyskania wydatku, jeżeli występuje rozbieżność pomiędzy rzeczywistym przebiegiem transakcji a tym co zostało uwidocznione w dokumencie mającym transakcję tę potwierdzać. Tym samym chcąc skutecznie podważyć zaskarżoną decyzję autor skargi powinien był wykazać, że wbrew temu co przyjęto w zaskarżonej decyzji, faktycznym dostawcą zakupionego oleju napędowego była właśnie spółka B, ponieważ to fakturę przez nią wystawioną podatnik wskazał jako koszt pozyskania przychodu. Na te jednak okoliczności nie ma wiarygodnych dowodów. Strona poza fakturami nie posiada żadnych innych dowodów zaświadczających o tym, że doszło do rzeczywistych dostaw pochodzących od ww. podmiotu tj od konkretnego podmiotu który figuruje na fakturze jako jej wystawca.\nPowyższe należało do podstawowych obowiązków strony w toku kontroli, jeśli podatnikowi zależało na obronie swoich racji.\nPodatnik musi tez pamiętać, że poza koniecznością aktywności w toku postępowania kontrolnego, to on właśnie ponosi ryzyko zawiązywania odpowiednich kontaktów handlowych, których skutki przekładają się na prowadzone przez niego przedsiębiorstwo, także w sferze rozliczeń z budżetem państwa, i którego obowiązkiem jest dysponowanie stosowną wiedzą odnośnie wypełniania tych obowiązków. W związku z powyższym wyraźnie raz jeszcze wyartykułować wypada, że dla możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu konieczne jest rzeczywiste, a więc obiektywne, zaistnienie zdarzenia gospodarczego z konkretnym a nie innym podmiotem. Nie jest wystarczające subiektywne przekonanie podatnika, że dokonał zakupu od podmiotu wpisanego na fakturze jako sprzedawca. Oceny tej nie zmienia fakt, że podatnik mógł nawet nie wiedzieć, iż kupuje towar niewiadomego pochodzenia, i że za sprzedażą stoją inne podmioty, niż wynika to z treści wręczanych mu faktur. Nie ma bowiem znaczenia z punktu widzenia omawianych uregulowań podatkowych to, czy podatnik w sposób zawiniony (np. na skutek braku dbałości o własne interesy gospodarcze, bądź w sposób zamierzony), czy też niezawiniony, dokonywał rozliczenia kosztów uzyskania przychodów na podstawie tzw. “pustych faktur”. Istotny jest jedynie fakt, że faktury te nie odzwierciedlają faktycznych transakcji (ich wystawca nie był dostawcą towarów w nich wymienionych). Dla oceny nierzetelności ksiąg podatkowych oraz wyboru przez organ podatkowy właściwej metody określenia podstawy opodatkowania nieważne są przyczyny tego stanu rzeczy (zob. wyrok NSA z 7 czerwca 2011 r., II FSK 462/11, wyrok NSA z 21 marca 2013 r. sygn. II FSK 1552/11).


Jesteś tutaj: Strona główna / Atrakcje w Karpaczu / Świątynia Wang w Karpaczu – oto jedna z największych atrakcji w Karkonoszach, którą musisz zobaczyć!\nKarpacz jest miastem, które turyści odwiedzają coraz chętniej. Wspaniałe widoki, zaskakująca fauna i flora ale także mniejsze tłumy turystów czy normalne ceny, których próżno szukać w takich miejscach, jak Zakopane i jego okolice. Te i wiele innych powodów sprawiają, że Karpacz zyskuje na popularności. Jedną z największych jego atrakcji – zdaniem wielu obowiązkową, jeżeli odwiedzimy tę część Polski – jest właśnie Świątynia Wang. Czemu jest ona jednak tak niesamowita?\nŚwiątynia Wang jest miejscem cały czas czynnie działającym. Z tego powodu, jeżeli mamy w planach jej zwiedzanie, musimy wziąć to pod uwagę. W każdą niedzielę oraz inne święta odbywają się w niej Nabożeństwa. W takich przypadkach zwiedzanie możliwe jest dopiero od godz. 11:30.\nW przypadku standardowych dni zwiedzanie możliwe jest: - od godz. 9.00 do 18.00 – od 15 kwietnia do 31 października, - od godz. 9.00 do 17.00 – od 1 listopada do 14 kwietnia.\nŚwiątynia Wang – cennik\nZwiedzanie Świątyni nie jest darmowe, jednak ceny są naprawdę symboliczne.\n- Wstęp na plac – 2 zł\n- Uczniowie i studencie do 26 rż. – 5 zł\n- Dzieci do 6 rż. – 5 zł\n- Dorośli – 10 zł\nJest ona naprawdę niesamowita. Sama świątynia pierwotnie nie znajdowała się w Polsce – na to wskazuje już sama jej nazwa. Zbudowano ją w miejscowości Vang, która znajduje się w południowej Norwegii, na przełomie wieku XII oraz XIII. Powstała jako jedna z wielu świątyń klepkowych (było ich blisko 1000), jednak do obecnych czasów przetrwało ledwie kilkadziesiąt – lecz to tylko jeden z powodów wyjątkowości tego miejsca. Świątynia Wang uznawana jest obecnie za najstarszy drewniany kościół w Polsce. Jednocześnie, do jej budowy, zarówno kiedyś, jak i teraz, nie użyto ani jednego gwoździa!\nJak jednak świątynia znalazła się w Polsce? Do wieku XIX cały czas znajdowała się w miejscowości Vang, była również aktywnie wykorzystywana przez lokalną społeczność. Społeczność ta jednak znacznie się powiększała, przez co świątynia stawała się coraz ciaśniejsza. Nie wystarczała już lokalnym mieszkańcom, którzy musieli sobie poradzić z zaistniałą sytuacją. Dobrym rozwiązaniem było wybudowanie nowej, większej świątyni, na to jednak potrzebne były pieniądze. Postanowiono je zdobyć, sprzedając starą świątynię. Pierwotnie miała ona trafić do berlińskiego muzeum, jednak zaprzyjaźniona z królem Fryderykiem Wilhelmmem IV (to on zdecydował się zakupić świątynię) hrabina Fryderyka von Reden z Bukowca przekonała właściciela, że taka właśnie świątynia potrzebna będzie właśnie w Karpaczu.\nŚwiątynia do tej pory składa się z oryginalnych elementów, jednak wiele z nich zostało utworzonych na nowo, ponieważ elementy wykorzystane do budowy nie nadawały się do transportu z Norwegii do Polski.\nCała świątynia jest pięknie zdobiona, co przyciąga do niej liczne grono turystów. Jest to prawdopodobnie jedyny na skalę całego kraju norweski, średniowieczny budynek, który obecnie znajduje się w Polsce, do tego w tak znakomitym stanie. Parafia przez cały rok dba o to, by Świątynia pozostawała w bardzo dobrym stanie technicznym. Całość prezentuje się naprawdę zjawiskowo, nic więc dziwnego, że nie tylko zdaniem wielu turystów, ale również miejscowych mieszkańców, jest to absolutny punkt obowiązkowy dla wszystkich, którzy zdecydowali się odwiedzić Karpacz.\nInne atrakcje w Karpaczu i okolicach\nŚwiątynia Wang to jednak tylko jedna z naprawdę licznych atrakcji w okolicy. Śnieżka, interaktywna wystawa klocków Lego, liczne muzea, skałki idealne do wspinaczki, Kocioł Małego Stawu, Western City, sztolnie, w których wydobywano uran – to i wiele więcej czeka w Karpaczu oraz jego okolicach. To naprawdę znakomite miejsce do odwiedzenia nie tylko w trakcji weekendu, ale również dłuższego urlopu.\n« Starszy wpis Poznaj najpopularniejsze i najbardziej atrakcyjne atrakcje Karpacza! Co warto zobaczyć w Karpaczu?