Agent (reality show): października 2016\nWybieramy najlepsze momenty drugiej edycji "Agenta"\nKilka miesięcy temu wybraliśmy najciekawsze, najlepsze i najbardziej zapamiętane momenty pierwszej edycji "Agenta". Wyniki zostały przedstawione w sześciu odcinkach. Dziś - zgodnie z zapowiedzią - proponuję podobną zabawę związaną z drugą edycją "Agenta".\nAutor: Łukasz o 00:52 8 komentarzy:\nPrzygotowanie wpisu o tym zadaniu zajęło mi więcej czasu niż większość innych zadań. Z prostej przyczyny - wiele zadań pojawiło się w zaledwie dwóch, trzech lub czterech edycjach. Jest jednak kilka, które pojawiały się w większości krajów jako jedno z wyzwań. Jednym z nich jest właśnie Labirynt.\nAutor: Łukasz o 15:44 3 komentarze:\nOpisywane dziś zadanie nie pojawiło się w polskich edycjach, przedstawię więc je na podstawie edycji australijskiej. W Australii pojawiło się ono w drugim odcinku pierwszej edycji.\nAutor: Łukasz o 00:48 2 komentarze:\nO wyjątkowości "Agenta" - część 4\nWpłynęła kolejna opinia będąca odpowiedzią na pytanie, co wyróżniało i nadal wyróżnia "Agenta" na tle wielu różnorakich programów telewizyjnych. Tym razem swoim spostrzeżeniami podzielił się Kamil.\nAutor: Łukasz o 13:58 2 komentarze:\nPorównujemy starego i nowego "Agenta" - część 4: Ogłoszenie wyników\nCzas na czwartą część porównania starego i nowego Agenta. Tematyką dzisiejszej części jest ogłoszenie wyników. W starym "Agencie" tzw. eliminacja odbywała się podczas uroczystej kolacji, a do domu udawał się ten, kto wyciągnął z koperty czerwone piórko. W edycji gwiazdorskiej uczestnicy siedzieli naprzeciwko Kingi Rusin na krzesłach, a o tym, kto wyjeżdżał oznajmiał czerwony kolor monitora komputera. Który sposób był lepszy?\nAutor: Łukasz o 00:31 2 komentarze:\nO wyjątkowości "Agenta" - część 3\nWpłynęła kolejna opinia będąca odpowiedzią na pytanie - co takiego sprawia, że "Agent" mimo upływu lat jest przez wielu z nas oglądany, wspominany i pamiętany jako najlepszy program telewizyjny. Co świadczy o jego wyjątkowości? Tym razem swoje spostrzeżenia przesłała Kasia.\nAutor: Łukasz o 01:55 5 komentarzy:\nWybieramy najlepsze momenty drugiej edycji "Agenta...\nPorównujemy starego i nowego "Agenta" - część 4: O...


Praca Doradca Leasingowy - Hunter, Sosnowiec, Polska - oferta pracy\nPracaOferty pracyFinanse / Bankowość SosnowiecDoradca ds. Leasingu Sosnowiec\nKierownik SklepuGrafik, specjalista ds. drukuKucharzDoradca KlientaPomocnik stolarza\nGliwiceSpecjalista ds. LogistykiPracownik ds. Telefonicznej Obsługi Klientów ObcojęzycznychLidzbarkKrosno OdrzańskieLidzbark WarmińskiLubanowo


Maroko, w poszukiwaniu pracy | Maroko | kraje\nStrona główna | Szukaj Maroko Praca\nSzukaj Maroko Praca\nW poszukiwaniu pracy w Maroku, jeśli chcesz, aby podanie o pracę zostało potraktowane poważnie, musisz wziąć pod uwagę wszystkie różnice narodowe. Wyszukiwanie pracy w Maroku wymaga czegoś więcej niż tylko oczywistego pisania i tłumaczenia w Maroku CV - wymaga to starannego przygotowania.\nBędziesz mieć do czynienia z problemami, które z całą pewnością nawet nie przekraczają swój umysł, kiedy zdecydował się rozpocząć Praca w Maroku. Nie należy lekceważyć wpływu poszukiwania pracy w Maroku na wynik Twojej przygody! Będziesz na przykład doświadczać nieznanych zasad i praktyk imigracyjnych, dziwnych procedur aplikacyjnych, dziwacznych trendów wyboru pracy i dziwnej kultury zarządzania.\nInternet jest obecnie najlepszym miejscem, aby uzyskać dostęp do Maroko informacji w poszukiwaniu pracy. Jednakże, jest to kleszcze do stosowania jako wielu różnych źródeł pracy, jak to możliwe, aby znaleźć pozycji otwartej. Obejmuje krajowym, regionalnym, lokalnym, administracji, uczelni, uniwersytetu oraz na stronach internetowych spółek.\nW Maroku skutecznego poszukiwania pracy, należy uzupełniać poszukiwania pracy w Internecie za pomocą metod, które są bardziej tradycyjne, ponieważ zatrudnienie w Maroku jest reklamowany na różne sposoby, a niektóre miejsca pracy nie są reklamowane w tradycyjnych formach. Ponad połowa wszystkich pracować w Maroku w ogóle nie jest reklamowany i jest wypełniany przez polecenia lub networking. Mówimy o tym jako o "ukryty rynek pracy"I jest to bardzo ważny aspekt w procesie poszukiwania pracy.\nW poszukiwaniu pracy w Maroku dość często nie jest to, co wiesz, ale kogo znasz. Typowym sposobem na znalezienie pracy jest zalecenie przyjaciół, krewnych i kolegów.\nW poszukiwaniu pracy w Maroku użyj najpotężniejszej wyszukiwarki ofert pracy!\nAby uruchomić poszukiwania pracy Maroko, wystarczy wpisać słowa kluczowe, tytuł pracy, nazwę firmy lub do Recherche emploi / Co Skrzynka opisując rodzaj zadania, które ma wprowadzić miasto, region lub kod pocztowy w Localité / Gdzie pudełko. Następnie kliknij Rechercher / Znajdź lub naciśnij przycisk wchodzić klawisz na klawiaturze.\nCareerjet biegnie Maroko poszukiwania pracy na wszystkich największych giełd pracy, niszowych stron gazet, serwisów branżowych i korporacyjnych miejsc pracy. Należą do nich:\nMożesz teraz uruchomić wyszukiwanie pracy w Maroku, ale kiedy znajdziesz pracę, musisz natychmiast zgłosić swoje aktualne CV i list motywacyjny.\nInne Maroko Praca Szukaj Informacje\nAby odnieść sukces w poszukiwaniu pracy w Maroku i znalezieniu pracy, której potrzebujesz, musisz przygotować list motywacyjny Maroka i marokańskie CV, które musisz e-mail natychmiast do potencjalnych pracodawców wybranych podczas poszukiwanie pracy w Maroku.\nPowodzenia w poszukiwaniu pracy Maroko!


Wino Disznoko Aszu 6 Puttonyos Tokaj „Kapi Vineyard” 2011 500 ml | Kondrat Wina Wybrane\n„Kapi”, to ściśle wyodrębniona parcela położona w górnej części południowych stoków należących do Disznókő, na wysokości od 150 do 180 m npm. Unikatowe terroir z wulkanicznymi, gliniastymi glebami zawierającymi elementy żwiru, stanowi wymarzone siedlisko dla przemiany, jaką przechodzi tu furmint. Winogrona dojrzewają dość późno i łatwo przechodzą w „zrodzynkowaną” postać, zachowując przy tym doskonałą kwasowość. Parcela wyraża w sposób najbardziej wyrazisty osobowość furminta aszú, z którą kojarzony jest producent. Ściśle ograniczona produkcja, tylko w najlepszych rocznikach, kiedy winogrona prezentują najwyższą z możliwych jakość. To absolutny top tokajskich win i wizytówka Disznókő. Po kilku latach od zbiorów, barwa rozpoczyna swoją wędrówkę od złocisto-zielonkawej, w stronę coraz to bardziej ciemnej. Bukiet aż kipi od miodu, owoców cytrusowych, gruszek, orzechów, wanilii i przypraw korzennych. W ustach, głębia i harmonia przypisana tylko nielicznym, największym winom tokajskim. Czystość owocu i zespojenie wszystkich niuansów nie pozostawiają wątpliwości, że mamy do czynienia z rocznikiem wybitnym. Na potwierdzenie: 18/20 pkt. przyznane przez Jancis Robinson rocznikowi 2011 oraz 95 punktów od Wine Spectator dla tego samego rocznika.\nSamo w sobie stanowi prawdziwą delicję. Warto też połączyć z ciastem biszkoptowym z migdałami i sałatkami owocowymi. Sprawdzi się również do wyszukanych dań z dzikiego ptactwa, kaczki i serów z przerostem niebieskiej pleśni.\nKolejny zakup wina wyjątkowego. Nie jest to wino na co dzień, nawet od świata, to wino wymaga specjalnej okazji – ślub, narodziny dziecka itp. W mojej kolekcji czeka na okazję – pewnie wnuki ;-).\nDisznoko Aszu 6 Puttonyos Tokaj "Kapi Vineyard" 2011 500 ml


Goleniów. Przeciwdziałanie demoralizacji - relacja z konferencji, cz. II\nWiadomości24 » Cywilizacja » Społeczeństwo » Goleniów. Przeciwdziałanie demoralizacji - relacja z konferencji, cz. II\nData dodania: 2011-06-17 19:28\n15 czerwca 2011 r. w Starostwie Powiatowym w Goleniowie odbyła się druga z cyklu objętych honorowym patronatem Poseł na Sejm RP Magdaleny Kochan konferencji pt. „Przeciwdziałanie demoralizacji – stan aktualny a perspektywy na przyszłość”.\nUczestnikami tej konferencji, podobnie jak poprzedniej, były osoby na co dzień pracujące z młodzieżą z całego pow. goleniowskiego. Prelegenci, wykładowcy, przekazali ważną wiedzę związaną z przyczynami demoralizacji i sposobami jej zapobiegania. Dużo wskazówek płynących z praktycznych działań dotyczyło form walki z tym groźnym zjawiskiem społecznym.\nMałgorzata Figura – z-ca Naczelnika Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Goleniowie – omówiła temat przestępczości nieletnich i działań profilaktycznych podejmowanych na terenie całego powiatu.\nMałgorzata Gruszecka – prokurator Prokuratury Rejonowej w Goleniowie – scharakteryzowała „Procedury postępowania wobec dziecka jako ofiary przemocy w postępowaniu karnym, oraz zasady stosowania środków wychowawczych i kar wobec nieletnich”.\nMonika Gajda – terapeuta i pedagog –wyjaśniała problemy związane z zaburzeniami zachowania w okresie adolescencji i profilaktyką oraz terapią.\nMonika Łupińska-Pędziwiatr – kurator zawodowy, specjalista w Sądzie Rejonowym w Goleniowie, absolwentka studiów podyplomowych z zakresu seksuologii – mówiła o profilaktyce przedwczesnej inicjacji seksualnej jako jednym z elementów przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu młodzieży.\nMagdalena Dudziak-Mużyło – dyrektor Wielofunkcyjnej Placówki Opiekuńczo‑Wychowawczej w Goleniowie z filią w Nowogardzie – przedstawiła zmiany organizacyjne w swej placówce jako jeden z etapów przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu dzieci i młodzieży.\nDr Maria Dąbrowska-Bąk z Zakładu Resocjalizacji UAM w Poznaniu zaprezentowała wstępne wyniki badań przeprowadzonych na konkretnych grupach dzieci i młodzieży z pow. goleniowskiego. Analiza tych wyników wskazuje na wiele przyczyn demoralizacji, które muszą być jeszcze zweryfikowane w toku dalszych badań i analiz.\nTomasz Macul - kierownik Zespołu Kuratorów Zawodowych w Sądzie Rejonowym w Goleniowie zapowiedział następną konferencję we wrześniu. Wskazał na potrzebę spotkań w mniejszych grupach, aby mówić o konkretnych rozwiązaniach.\nPrzypomnę, że była to kolejna konferencja realizowana w ramach projektu innowacyjnego pn. „Wypracowanie programu przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu dzieci i młodzieży w powiecie goleniowskim”. Konferencja inaugurująca tego projektu odbyła się 18 marca 2011 r. Odsyłam do artykułu: Kosztowne przeciwdziałanie czy sensowne zapobieganie?\nCzytaj też: pierwszą część relacji z konferencji.\nTagi: młodzież poseł na Sejm RP Magdalena Kochan wykluczenie społeczne społeczność lokalna demoralizacja Konferencja dzieci "monika łupińska pędziwiatr" gruszecka małgorzata\nPomimo, że jestem jeszcze młoda, to zauważam różne zachowania moich koleżanek i kolegów co najmniej dziwne i chyba podchodzące pod te zagadnienia omawiane na tej konferencji. Ciekawe jaki będzie udział modzieży w tym przeciwdziałaniu.


Dekarz Katowice - firmy i usługi dekarskie - budowa i remont\nDekarz Katowice - firmy i usługi dekarskie\nOkna dachowe VELUX zapewnią poczucie przestrzeni na poddaszu, piękne widoki, dostęp do świeżego powietrza i naturalnego światła. Ich wyjątkowe parametry izolacyjne to gwarancja wysokiej efektywności energetycznej pod warunkiem, że ich montaż zostanie przeprowadzony poprawnie. Skorzystaj ze sprzyjających komfortowi na poddaszu rozwiązań VELUX i znajdź dekarza, który zainstaluje okna dachowe zgodnie z instrukcją producenta.\nDekarstwo - Katowice\nJak znaleźć godnego zaufania fachowca, który podejmie się budowy nowego dachu lub dokona renowacji już istniejącego? Dzięki dostępnej na naszej stronie praktycznej i intuicyjnej wyszukiwarce firm dekarskich to nie będzie problemem. Wśród wielu dekarzy oraz montażystów z łatwością znajdziesz Rekomendowanych Wykonawców VELUX. Korzystając z ich usług możesz mieć pewność, że montaż przeprowadzony będzie poprawnie, z wykorzystaniem wysokiej jakości elementów instalacyjnych VELUX. Jak działa lokalizator? To proste. Wybierz z listy kategorię usług, jakich potrzebujesz i podaj swoje miasto, np. usługi dekarskie Katowice. Jeśli planujesz budowę nowego dachu, zaznacz odpowiednią kategorię. W wyszukiwarce znajdziesz także specjalistów, którzy podejmą się wymiany okien dachowych na produkty VELUX, instalacji elektrycznie sterowanych osłon zewnętrznych i VELUX ACTIVE, montażu okien kolankowych i balkonowych oraz naprawy i serwisu okien dachowych VELUX.\nNaprawa dachów - Katowice\nW naszej wyszukiwarce znajdziesz firmy dekarskie i monterskie, które oferują szeroki wachlarz usług. To ponad 2000 fachowców z całej Polski, gwarantujących m.in. szczelny montaż okien dachowych VELUX w oparciu o rozwiązania marki. Jednym z nich jest system ciepłego montażu, który składa się z kompatybilnych ze sobą produktów, zapewniających trwałe i szczelne połączenie okna z dachem. Decydując się na system ciepłego montażu możesz zwiększyć efektywność energetyczną okien oraz ich trwałość. Skorzystaj z naszej wyszukiwarki, by znaleźć dekarza w Katowicach, który zainstaluje okna dachowe VELUX wraz z systemem ciepłego montażu. Wśród sprzyjających komfortowi termicznemu na poddaszu rozwiązań VELUX warto wymienić także niezawodne kołnierze uszczelniające oraz prefabrykowane wnęki wewnętrzne, będące znakomitą ochroną przed tworzeniem się mostków cieplnych\nFirma dekarska - Katowice\nJeśli szukasz godnego zaufania fachowca w Katowicach, w naszej bazie znajdziesz dane niemal 90 firm dekarskich i montażowych w tej lokalizacji. Ich liczba nieustannie rośnie. Zdecyduj się na montaż okien dachowych VELUX wraz z systemem ciepłego montażu, a Twoja gwarancja na okna ulegnie przedłużeniu o kolejne 10 lat. Masz wątpliwości i nie wiesz, jaką firmę dekarską z Katowic wybrać? Wypełnij dostępny na naszej stronie formularz, a my ułatwimy Ci kontakt z najbliższym wykonawcą w Twojej okolicy. Nie zwlekaj i już dziś zadbaj o klimat panujący na Twoim poddaszu. Poprawnie zamontowane, energooszczędne i funkcjonalne okna dachowe VELUX stanowią gwarancję znakomitej izolacji i komfortu na lata.


Prezes IPN: Nazwa KL Auschwitz-Birkenau to symbol najpotworniejszych zbrodni II wojny światowej | Telewizja Republika\nAS 9:40 27 stycznia 2020\n- Jeżeli myślimy II wojna światowa to jedno z pierwszych skojarzeń to jest Auschwitz, wielka fabryka śmierci ponad miliona osób, większości Żydów z całej Europy. To miejsce ciemności - powiedział prezes Instytutu Pamięci Narodowej Jarosław Szarek.\nW poniedziałek mija 75. lat od oswobodzenia niemieckiego obozu koncentracyjnego i zagłady przez Armię Czerwoną, dziś też obchodzimy Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu.\n- Gdzie to się rodzi? Twórcy Auschwitz, całej machiny zbrodni byli ludźmi wykształconymi i dopuścili się zbrodni - podkreślił szef IPN. - Trzeba jednak pamiętać, że byli Słowianie, byli Polacy, traktowani jak podludzie. Żydzi mieli zniknąć natychmiast w komorach gazowych, likwidacja taki narodów jak polski, narody słowiańskie była rozłożona w czasie - tłumaczył Jarosław Szarek.\nZaznaczył, że choć KL Auschwitz-Birkenau jest symbolem potwornych zbrodni, niesie niezwykle istotne przesłanie, które podkreślał papież Jan Paweł II. - W 1979 roku na to miejsce śmierci zła przybył Jan Paweł II, te słowa które padły w Oświęcimiu miały przesłanie uniwersalne, papież mówi wtedy: "Żaden naród nie może się rozwijać kosztem drugiego narodu" - przypominał prezes Instytutu.\nTAGI: birkenau, świat, Republika, IPN, Auschwitz


Bluza Icebreaker Sphere LS Crewe - test bielizny z merino | 8academy\nHome Sprzęt Testy Bluza Icebreaker Sphere...\nOd razu na początku zaznaczę, że celem poniższej recenzji nie jest próba przekonania kogokolwiek do wełny merino, bo to akurat jest oczywiste jak śmierć i podatki. Będzie to raczej próba zwrócenia uwagi na kilka rzeczy, które pomogą Wam podjąć decyzję, na który produkt się zdecydować i który będzie optymalny.\nSwoją przygodę z bielizną termiczną wykonaną z wełny merino rozpocząłem już kilka lat temu. Pamiętam jak dziś ból w kieszeni, kiedy przyszło mi się pożegnać ze sporą sumką, aby stać się szczęśliwym posiadaczem mojej upragnionej, pierwszej koszulki z tejże wełny. Jednak już po pierwszych wypadach w góry stało się jasne, że warto. Wełna merino jest doskonałym, naturalnym materiałem. Wystarczy spojrzeć na owce, które „od zawsze” doskonale radzą sobie w niemal każdych warunkach pogodowych – od siarczystych mrozów aż po nieznośne upały (i się nie przebierają!). Wełna merino jest niezwykle delikatna i przyjemna w dotyku, a przy tym posiada fantastyczne właściwości – aby nie przedłużać, można powiedzieć że zimą grzeje a latem chłodzi. No a poza tym jeszcze dobrze odprowadza wilgoć, ma właściwości antybakteryjne (nie śmierdzi tak jak syntetyki!) no i zapewnia ochronę przed promieniowaniem UV. Czego chcieć więcej? Jeśli ktoś chce temat bardziej podrążyć, to polecam artykuł na temat zalet tego materiału.\nTermoaktywna bluza Icebreaker Sphere LS Crewe z merino (fot. Piotr Deska)\nNa rynku istnieje wielu producentów ubrań z Merino, wybór produktów jest bardzo duży i dla osoby zaczynającej przygodę z wełną przebrnięcie przez ten gąszcz informacji może stanowić pewien problem. Jeśli chodzi o mnie i o wybór marki, to przyznam, że dużą rolę odgrywało etyczne podejście firmy Icebreaker do biznesu, środowiska i ludzi. I to przez cały proces produkcji – począwszy od farmerów (wieloletnie kontrakty na skup wełny, odpowiednie traktowanie zwierząt), poprzez zakłady włókiennicze i szwalnie (przestrzeganie praw człowieka – odpowiednie stawki czy godziny pracy). Wszystko to sprawiło, że została moją pierwszą marką merino (no i do tej pory jedyną).\nPo kilku latach prób, moim ulubionym produktem w góry jest cienka koszulka merino z długim rękawem. Jest to najbardziej uniwersalny produkt. Dobrze sprawdza się zarówno jako pierwsza warstwa zimą (nigdy nie miałem problemów z marznięciem), jak również jako jedyna warstwa latem. Wbrew pozorom, długie rękawy nie są żadnym utrudnieniem nawet w największe upały (niska gramatura). Wręcz przeciwnie – zapewniają ochronę przed promieniowaniem UV. No i jest mniej smarowania.\nIcebreaker oferuje szeroki wybór produktów (fot. Piotr Deska)\nMoja pierwsza koszulka pochodziła z serii Everyday i posiadała gramaturę 200+. Generalnie sprawuje się dobrze do tej pory i nie mam zbytnich uwag, poza tym, że… jest dla mnie za ciepła. Każda następna to już było 150 g. Wszystkie wykonane ze 100% wełny merino. Dlatego też bardzo się ucieszyłem, że nadarzyła się okazja do testów bielizny z najlżejszej serii Featherlight (130 g), a w moje ręce trafiła bluza Icebreaker Sphere LS Crewe. Efektem tak niskiej wagi jest wyjątkowo delikatny i przyjemny w dotyku materiał. Tak delikatny, że ze względów wytrzymałościowych, niemożliwym stało się utrzymanie składu materiału na poziomie 100% merino (taki materiał zbyt łatwo ulegałby uszkodzeniom). Nie oznacza to jednak, w żadnym stopniu, pogorszenia funkcjonalności czy właściwości produktu, wręcz przeciwnie – tylko na tym zyskał.\nFirma Icebreaker zaprzęgnęła swój dział rozwoju i wprowadziła do swoich produktów kilka nowoczesnych rozwiązań. Pierwsze z nich to technologia Corespun. Polega ona na owinięciu nylonowego rdzenia włóknami wełny. Dzięki temu zabiegowi uzyskujemy zwiększoną odporność na uszkodzenia mechaniczne. Drugą technologią jest Cool-Lite – czyli umiejętnie połączenie wełny merino i TENCEL. Te zestawienie sprawia, że wilgoć jest szybciej odprowadzana i materiał lepiej się sprawdza w okresie letnim. Możemy śmiało włożyć na półkę z bajkami opinię, że wełna nadaje się tylko na zimę. Z tego wszystkiego otrzymujemy ostateczny skład materiału, czyli: 52% wełna merino, 35% Tencel, 13% nylon\nPo tym nieco przydługim wprowadzeniu, pora przejść do konkretów i odpowiedzieć na pytanie jak Icebreaker Sphere s serii Featherlight sprawdza się w praktyce.\nBluza Icebreaker Sphere LS Crewe z technologią Cool-Lite – to połączenie wełny merino i TENCEL (fot. Piotr Deska)\nBluza Icebreaker Sphere LS Crewe – test w terenie\nNa pierwszy ogień poszły góry, gdyż tam najłatwiej wychodzą wszelkie niedociągnięcia i niedoskonałości. Koszulka, jak każde merino jest delikatna i mięciutka. W żadnym wypadku nie należy kojarzyć bielizny termoaktywnej merino z gryzącymi i swędzącymi wyrobami wełnianymi, znanymi z dzieciństwa czy targu w Zakopanem. W dotyku materiał jest niesłychanie przyjemny i zostawia daleko w tyle wszelkie syntetyki czy bawełnę.\nNależę raczej do osób, które się sporo pocą, tak więc odprowadzanie nadmiaru wilgoci jest dla mnie istotną kwestią. I jeśliby tylko ten czynnik brać pod uwagę, to muszę przyznać, że w tym miejscu syntetyki jeszcze w dalszym ciągu przeganiają merino. No ale ta granica się przesuwa i różnica zmniejsza z roku na rok. Między innymi dzięki takim technologiom jak wspomniany wcześniej Cool-Lite. Tylko jeśli piszę, że są gorsze, to proszę tego nie rozumieć, że są złe. Różnica naprawdę nie jest wielka. I absolutnie nie ma co porównywać merino do bawełny, która po namoknięciu daje nam nieprzyjemne uczucie zimna przy najmniejszym podmuchu powietrza. Wełna merino, nawet kiedy jest wilgotna, to w dalszym ciągu zachowuje swoje doskonałe właściwości (brak zimnego kompresu na plecach!) – po prostu schnie nieco dłużej od tkanin syntetycznych.\nJeśli syntetyki miały lekką przewagę w kwestii odprowadzania wilgoci, to tracą ją z kretesem w tym momencie. Każdy wyschnięty syntetyk, z którym miałem do czynienia, po wyschnięciu po prostu śmierdzi. Niezależnie od zastosowanych nitek srebra, jonów i dziesiątek innych wynalazków. Merino po wyschnięciu… po prostu nie ma zapachu. Ubierana rano „wczorajsza” koszulka po prostu wygląda i pachnie jak nowa. Natura w tym przypadku radzi sobie z bakteriami doskonale. Sprawia to, że jest to idealna odzież do krótkich wypadów „na lekko”. Co więcej, do dziś tkwi mi w głowie reklama Icebreakera sprzed paru lat, gdzie jakiś uśmiechnięty Pan polarnik, opowiada że jest bardzo zadowolony z bielizny – ostatni raz zmieniał ją blisko 200 dni wcześniej i dalej sprawuje się wyśmienicie! 🙂\nJeśli chodzi o zapach i długie cieszenie się produktem, to należy zwrócić uwagę, że producent zaleca nie używać żadnych środków zmiękczających podczas prania, gdyż może to obniżyć właściwości.\nBielizna Icebreaker świetnie sprawdzi się zwłaszcza w miejscach, gdzie pogoda potrafi się kilkukrotnie zmienić w ciągu jednego dnia. (fot. autor)\nSzkocja czy Islandia to idealne kierunki na sprawdzenie uniwersalności produktu. (fot. autor)\nBluza Icebreaker Sphere LS Crewe doskonale sprawdza się zarówno jako odzież wierzchnia, jak i pierwsza warstwa (fot. autor)\nMerino należy używać ze świadomością, że jest delikatne i ma pewne ograniczenia. (fot. Piotr Deska)\nJest dobrze. Dużo lepiej niż jeszcze kilka lat temu. Nowoczesne technologie jednak pracują na naszą korzyść. Oczywiście należy produktu używać ze świadomością, że jest delikatny i ma pewne ograniczenia. Łatwo taką koszulkę uszkodzić np. zaciągając gałęzią czy rzepem. Sam sobie w ten sposób bezpowrotnie zniszczyłem jedną bluzę – zahaczając często rzepem kurtki motocyklowej. Równie mocno należy uważać przy ognisku – każda iskra może zakończyć się dziurą. Ale bądźmy szczerzy – ten ostatni punkt odnosi się do większości wypasionych ubrań (czy sprzętu – namiot, śpiwór etc.) outdoorowych. Natomiast nie dostrzegłem w ogóle żadnych problemów, podczas używania koszulki w połączeniu z ciężkim (30-40 litrowym) plecakiem. Nawet po dłuższym okresie użytkowania nie stwierdziłem dużych zmechaceń materiału. Niemniej należy mieć na uwadze, że potencjalnie można w ten sposób łatwo uszkodzić ubranie wykonane z merino. W plecakach również występują różne rozwiązania i materiały i na pewno można trafić na taki pas biodrowy czy szelki, które nie będą przyjazne naszemu merino.\nPo tych wszystkich peanach na cześć firmy Icebreaker i jej produktów muszę wspomnieć również o pewnych wadach. Fajna „góra”, to wydatek około 200-300 zł. Niestety nie jest to mało. Drugą rzeczą jest absorpcja wody – grube merino nie schnie tak szybko jak syntetyk. Pomimo tego, że nawet mokre zachowuje swoje wysokie właściwości, to jednak ma się pewne, chwilowe uczucie dyskomfortu. Trzecią wadą jest jej zaleta – delikatność. Z jednej strony sprawia to, że materiał jest super miły w dotyku i komfortowy, ale z drugiej strony, trzeba niestety mieć to na uwadze podczas aktywności. Łatwo jest merino uszkodzić np. zahaczając o coś – o czym pisałem wyżej.\nBluza Icebreaker Sphere LS Crewe – podsumowanie testu\nOdzież termiczna Icebreaker jest świetna. FAN-TA-STY-CZNA! Poza wszystkimi, opisanymi wcześniej, walorami technicznymi, do jej głównych zalet zaliczyłbym uniwersalność. Obecnie bielizny termoaktywnej używam praktycznie przy każdej okazji (zarówno latem, jak i zimą) – w górach, na rowerze, na motocyklu oraz na co dzień, w mieście, do biura itp. Nigdy mnie nie zawiodła. Z całego serca gorąco polecam każdemu, kto się waha i zastanawia nad kupnem!\nBluzę testował Marek Sosnowski.\nLekka koszulka Icebreaker Cool-Lite - czy wełna merino nadaje się na lato?


Re: Ostatnia ostoja zieleni -\n/ #6 Re: Ostatnia ostoja zieleni\n#5: olechów 12 - Ostatnia ostoja zieleni\nPark "U źródeł Olechówki" zostało utworzony właśnie po to aby zachować zieleń na Olechowie. Pamiętam kilkanaście lat temu wielkie tereny zielone na Olechowie. Wówczas o Parku w ogóle się nie myślało. Ale powstały al. Ofiar Terroryzmu i Józefiaka, Dell, magazyny, nowe bloki komunalne. Wówczas trzeba było chronić zieleń. Nie jest jej już tak dużo. Dlatego w 2010 utworzyliśmy Park. Dziś warto powalczyć o jego integralność. Na nowe bloki w Łodzi jest jeszcze wiele miejsca. Ten teren powinien być miejscem do rekreacji.\n
#6: Tomasz Kacprzak - Re: Ostatnia ostoja zieleni


Kto ma szanse, aby zastąpić Angelę Merkel - Polityka - rp.pl\nAktualizacja: 19.04.2021, 20:12\nKto ma szanse, aby zastąpić Angelę Merkel\nAnnalena Baerbock: – Opowiadam się za odnową, za utrzymaniem status quo są inni\nJuż prawie wiadomo, kto ma szanse, aby zastąpić Angelę Merkel po wrześniowych wyborach do Bundestagu.\nSzansę mają nominaci dwóch partii. W chwili gdy w CDU/CSU trwała w poniedziałek zacięta walka o nominację obu partii na kandydata na kanclerza, drugie najsilniejsze ugrupowanie, Zielonych, przedstawiło swoją kandydatkę.\nJest nią 40-letnia Annalena Baerbock, niezwykle popularna współprzewodnicząca partii. Przyznaje, że fakt, iż jest kobietą, miał wpływ na rozstrzygnięcie. W końcu Zieloni walczą od lat o równouprawnienie płci. Baerbock ma spore szanse na objęcie stanowiska szefowej rządu po wyborach, które odbędą się za pięć miesięcy. Tak będzie w sytuacji, gdyby CDU/CSU nie udało się utrzymać w rządzie. Jest jednak niemal pewne, że Zieloni wejdą w skład przyszłej koalicji, choć możliwe są różne konstelacje.\n– Opowiadam się za odnową, za utrzymaniem status quo są inni – zapowiedziała Baerbock. Nie pozostawiła wątpliwości, że ochrona klimatu będzie jednym z podstawowych zadań przyszłego rządu, gdyby miała stanąć na jego czele. To ona zajmuje się w partii polityką klimatyczną.\nNa konferencji prasowej podkreślała, że jest za silną Unią Europejską oraz przeciwko „siłom autorytarnym" w Europie. W relacjach z Rosją konieczne jest jej zdaniem „zdecydowane" stanowisko, ale przy utrzymaniu dialogu. Zieloni są od dawna zagorzałymi przeciwnikami budowy Nord Stream 2, zarówno z przyczyn klimatycznych, jak i geopolitycznych.\n– Partia dostrzega w administracji Joe Bidena szansę na ożywienie relacji transatlantyckich i wzmocnienie globalnej roli Zachodu, zarówno przy wstrzymaniu Rosji, jak i Chin. Ma to wiele wspólnego ze stanowiskiem Warszawy – mówi „Rzeczpospolitej" Kai-Olaf Lang z rządowego think tanku Wissenschaft und Politik. Zieloni prezentują jednak swój system wartości w sprawach pluralizmu społecznego, praworządności i demokracji.\nWalka w CDU/CSU\nZieloni prezentowali w Berlinie kandydatkę, w Monachium zebrało się gremium kierownicze bawarskiej CSU. – Mam poparcie mojej partii i nie rezygnuję ze swej oferty kandydata na kanclerza – oznajmił po obradach premier Bawarii Markus Söder. Przyznał jednak, że ostateczna decyzja o nominacji kandydata obu partii przynależy „starszej siostrze" – CDU. Jej szef Armin Laschet zwołał na poniedziałek wieczór zebranie zarządu federalnego CDU, na którym miała zapaść ostateczna decyzja. – Podporządkujemy się jej bez reszty – zapewniał Söder.\nW przypadku CDU/CSU prawdopodobieństwo objęcia stanowiska szefa rządu przez kandydata na kanclerza jest bardzo wysokie. Obie sojusznicze partie chadeckie prowadzą we wszystkich sondażach z wynikiem w granicach 28 proc. Zieloni mają 21 proc.\nNie tylko sondaże\nSwoje roszczenia do kandydatury na kanclerza Söder motywuje faktem, iż cieszy się większą popularnością niż Laschet, premier Nadrenii Północnej-Westfalii i od niedawna przewodniczący CDU. Jak wynika z ostatniego sondażu telewizji ARD, 44 proc. obywateli oraz 72 proc. zwolenników CDU/CSU jest zdania, że to Söder powinien stanąć na czele kampanii wyborczej. Za Laschetem opowiada się odpowiednio 15 i 17 proc. Ale to on ma poparcie premierów landów rządzonych przez CDU, to za jego kandydaturą opowiedziało się kilka dni temu prezydium CDU. W skład zarządu partii wchodzi jednak dodatkowo 26 innych członków.\n– Mam wrażenie, że Laschet uzyska większość w tym gronie. W końcu wszyscy zdają sobie sprawę, że zielone światło dla Södera oznaczałoby rezygnację Lascheta z funkcji szefa partii i poważne kłopoty tuż przed wyborami – mówi anonimowo „Rz" jedna z osób z kręgu bliskiego niemieckiemu MSZ. W chwili zamykania tego wydania wynik obrad CDU nie był jeszcze znany.\nLaschet w poniedziałkowych wystąpieniach poświęcał więcej uwagi problemom kampanii po nominacji pani Baerbock niż innym sprawom.\nCDU/CSU zdaje sobie sprawę, że po wyborach Zieloni będą ważnym partnerem do rozmów koalicyjnych. Dalsze rządy z SPD nie wchodzą w grę, a wraz z dawnymi sojusznikami z FDP partie chadeckie mogą nie uzyskać odpowiedniej większości w Bundestagu.\nTeoretycznie Zieloni mogliby stworzyć rząd z udziałem ugrupowań opozycyjnych, a więc z SPD, FDP czy nawet z postkomunistami z Die Linke. Wtedy kanclerzem byłaby Annalena Baerbock. W opinii ekspertów wygrana CDU/CSU sprawi, że lider otrzyma zadanie utworzenia rządu. Będzie gotowy na każdy kompromis, aby tylko partie chadeckie nie utraciły władzy.


Numer telefonu 881773922. Sprawdź kto dzwonił.\nnumery 881 77 39\n881 77 39 22\nNumer telefonu 881773922 - przydatne informacje\nSzukany przez Ciebie numer telefonu 881773922 należy do sieci komórkowej. Oddzwaniając, zapłacisz najprawdopodobniej tylko za połączenie Twojego operatora według obowiązującej taryfy.\nBrak komentarzy do numeru telefonu 881773922. Dodaj pierwszy z nich!\nNikt Ci jeszcze nie pomógł? Nie udało się dowiedzieć do kogo należy numer telefonu 881773922? Spróbuj wrócić później. Codziennie odwiedzają nas tysiące osób, może jutro ktoś odpowie.\nOcena numeru: 881773922\n0048 881773922 - dodaj nowy komentarz\nWiesz lub domyślasz się kto dzwonił i do kogo należy szukany przez Ciebie numer telefonu 881773922? Przyłącz się do zwalczania spamu telefonicznego i rozpoznawania nadawców niechcianych połączeń i wiadomości tekstowych (sms).\nDodaj komentarz do nr tel. 881773922 i pomóż innym użytkownikom!\n881773922 numer telefonu szukano w sumię 2 razy.\nOstatni raz szukano go dnia 2017-11-29 o godzinie 19:11:03 czasu polskiego.\nOstatnio komentowane numery telefonu podobne do 881773922\nNa górze strony znajduje się nawigacja wstecz ("breadcrumb"), która pozwola dotrzeć do obecnie oglądanego numeru telefonu 881773922. Po drodze można zobaczyć najciekawsze komentarze do podobnych numerów telefonicznych (często należą do tej samej firmy lub organizacji).\nWiedziałeś, że "Douglas C-124 Globemaster II" to:


Projekt domu Rubin | Studio Krajobrazy\n167.20m2 + garaż 31.40m2\nRubin - budynek piętrowy, wolnostojący\npowierzchnia użytkowa 167.20m2 + garaż 31.40m2\n2. hall - 14.9m2\n5. korytarz - 2.9m2\n11. hall - 12.2m2\n12. pokój - 7.8m2 (20.7m2)\n13. pokój - 7.9m2 (20.6m2)\n14. pokój - 19.4m2 (20.5m2)\n15. łazienka - 6.4m2 (10.1m2)\n17. antresola - 17.1m2 (17.8m2)\nProjekt dużego domu jednorodzinnego Rubin wyróżnia się oryginalnymi szczytami z uskokiem dachu w elewacji frontowej i ogrodowej. Z przodu niższy dach płynnie przechodzi w zadaszenie nad wejściem. Od strony ogrodu elewacja jest mocno przeszklona i korzystne będzie na pewno ustawienie budynku właśnie tą ścianą na południe. Ten wygodny dom z garażem dwustanowiskowym oferuje aż 5 sypialni i robiącą doskonałe wrażenie strefę dzienną. Salon zostal powiększony optycznie poprzez otwarcie kuchni, a kominek ulokowany pomiędzy dwoma oknami balkonowymi jest główną atrakcją strefy wypoczynkowej. Bezpośrednio nad nią strop jest lekko wycofany i salon widać z antresoli na poddaszu. Będzie ona następnym ciekawym miejscem w domu; można urządzić tutaj biblioteczkę albo wstawić pianino lub stół bilardowy.\nZ zewnątrz użyliśmy naturalne materiały wykończeniowe, a więc drewno i kamień jako uzupełnienie ścian tynkowanych. Dzięki temu dom będzie długo dobrze wyglądał i wyróżniał się w każdym otoczeniu.\nŚciany zaprojektowano z bloczków gazobetonowych ocieplonych styropianem, a strop klasyczny typu Teriva. Drewniana więźba otrzymała pokrycie z dachówki ceramicznej. Można dowolnie zmieniać materiały w trakcie adaptacji. Zgoda na modyfikacje wydawana jest bezpłatnie. Projekt dostępny jest także w odbiciu lustrzanym.\nProjekt należy do kategorii: Projekty Domów, Domy z poddaszem, Projekty dużych domów, Projekty domów piętrowych, Projekty domów wolnostojących, Projekty domów z sypialnią na parterze, Promocja 2019, Projekty domów z kominkiem, Kocia Promocja, Projekty z dachem kopertowym, Projekty domów z otwartą kuchnią, Projekty domów z zamkniętą kuchnią, Projekty domów z kosztorysem, Projekty domów online, Projekty domów promocja, Projekty domów całorocznych, Projekty domów ze schodami w salonie, Projekty domów z lukarnami, Projekty domów z antresolą, Projekty domów z otwartą przestrzenią, Projekty domów ze spadzistym dachem, Projekty domów parterowych z poddaszem użytkowym, Projekty domów jednorodzinnych z poddaszem, Plany domów


System – DRIMM\nDRIM - uzupełnienie schematu IT Operatora\nDRIM powstał jako naturalny element rozwoju Operatora w zakresie automatyzacji podstawowych procesów biznesowych, z myślą o wykorzystaniu potencjału ogromnych ilości danych z inspekcji terenowych. Podstawowe systemy IT Operatora jak ERP, SCADA, GIS, AM, nie pokrywają swoimi funkcjonalnościami wszystkich istotnych procesów, wymagają też ciągłego zasilania danymi wsadowymi oraz aktualizacji danych. DRIM funkcjonalnie uzupełnia te obszary, przygotowując np. paczki aktualizacyjne danych paszportyzacyjnych dla systemów GIS, dane wsadowe do modułów planowania i realizacji eksploatacji systemów AM czy też projekty planów finansowych do systemów ERP. Stanowi on zatem niezbędny element zintegrowanego systemu IT Operatora, wspomagający działanie systemów podstawowych w zakresie przygotowywania dla nich danych wsadowych oraz poprawy jakości danych przetwarzanych przez te systemy.\n– Repozytorium stanu linii\n– Ocena stanu technicznego sieci\n– Zarządzanie wycinkami\n– Aktualizacja danych paszportyzacyjnych\n– Przygotowanie danych wsadowych do systemów AI i ERP dla potrzeb budowy planów rzeczowo – finansowych\n– Priorytetyzacja zadań eksploatacyjnych\nDzięki kolekcji danych z różnych edycji inspekcji sieci oraz dzięki inteligentnemu zarządzaniu danymi z inspekcji, DRIM umożliwia wdrożenie elementów eksploatacji predykcyjnej. To zupełnie nowa jakość, koncentrująca działania eksploatacyjne na tym aby nie dopuścić do awarii na sieci zamiast na optymalizacji usuwaniu skutków tych awarii.\nDla OSD i dla Wykonawcy\nW zależności przyjętego modelu obsługi procesów w obszarze oceny stanu sieci, DRIM może funkcjonować w wariancie implementacji stanowiącym połączenie modelu zakupu gotowych wyników inspekcji z zaletami standaryzacji, masowej kontroli jakości danych oraz budowy centralnego repozytorium o stanie sieci. Nie wszyscy potencjalni wykonawcy inspekcji dysponują narzędziami do masowego przetwarzania danych i opracowania na tej podstawie wyników w postaci np. raportów Oględzin, Wycinek, Odległości, a liczba ich rośnie wraz ze wzrostem skali wykorzystywania dronów w procesach inspekcji. Dla nich DRIM oferuje gotowe narzędzia do przetwarzania danych i generowania odpowiednich wyników. Jednocześnie może być wykorzystywany przez OSD jako centralne repozytorium, do którego mogą trafiać dane z inspekcji od różnych wykonawców, gwarantując ich spójność i jakość. Możliwość jednoczesnego wykorzystywania danych z wielu edycji inspekcji, stwarza dodatkowe możliwości, np. pozwala na wdrożenie elementów eksploatacji predykcyjnej


Fiordaliso Vivace Giardino Dei Sensi perfumy - to perfumy dla kobiet\nFiordaliso Vivace Giardino Dei Sensi dla kobiet\nFiordaliso Vivace marki Giardino Dei Sensi to kwiatowe perfumy dla kobiet. Trwałość\nWięcej o perfumach po angielsku / More in English language about Fiordaliso Vivace by Giardino Dei Sensi.\nFiordaliso Vivace Recenzje Perfum\nTa strona zawiera informacje, recenzje, nuty perfumowe, zdjęcia, reklamy, plakaty i filmy dotyczące perfum Giardino Dei Sensi Fiordaliso Vivace, ale nie gwarantujemy poprawności wszystkich danych. Jeśli posiadasz więcej informacji o zapachu Giardino Dei Sensi Fiordaliso Vivace, możesz o nich nadmienić w recenzji perfum. Fragrantica posiada unikalny system klasyfikowania perfum Fiordaliso Vivace marki Giardino Dei Sensi. Możesz kliknąć na właściwą cechę pod głównym obrazkiem, określającą dany zapach. Dodatkowo znajdziesz odnośniki do stron zewnętrznych / sklepów online, ale Fragrantica nie posiada wpływu na ich zawartość. Nie ponosimy odpowiedzialności za to, co znajdziesz pod tymi linkami, ani za konsekwencje ich odwiedzin. Recenzje użytkowników zapachu Fiordaliso Vivace marki Giardino Dei Sensi reprezentują punkt widzenia poszczególnych osób, a nie opinie redakcji portalu Fragrantica.


Prezentacja idealna - 4 pytania i 1 struktura do sukcesu\nStrona główna » Kariera » Prezentacja idealna – 4 pytania i 1 struktura do sukcesu\nUmiejętność prezentacji jest jedną z cech managera, które nie przeszkadzają, a wręcz bardzo ułatwiają codzienne życie. Nie ważne czy chodzi o prezentację w powerpoint czy w ostatnim czasie prowadzoną online. W pracy managera często przyjdzie ci prezentować przeróżne zagadnienia – czy to podsumowanie osiągnięcia celów rocznych, czy przekonanie gremiów firmowych do nowej inicjatywy, która wiąże się z dodatkowym budżetem und, und, und… 😊\nW dzisiejszym artykule zajmiemy się prezentowaniem zagadnień na zasadzie piramidy. Jest to dosyć nieintuitywny, ale doskonały sposób przekazywania ważnych i złożonych problemów w sposób szybki i zrozumiały. Wspaniale sprawdza się on zarówno, jeśli musisz posegregować swoją słowną wypowiedź jak i w tradycyjnych prezentacjach z foliami.\n1 Akademicka prezentacja\n2 Prezentacja piramidalna\n3 Prezentacja – kto jest twoim odbiorcą\n3.1 Odbiorca na tak!\n3.2 Odbiorca na nie!\n3.3 Odbiorca na być może!\n4 Prezentacja – cel i główne przesłanie\n5 Prezentacja – złota struktura piramidy\n6 Prezentacja – liczą się argumenty\n7 Zakończenie prezentacji\nNiestety często bywa tak, że instytucje odpowiedzialne za coś robią więcej szkody niż pożytku. Tak też jest ze szkołami i uniwersytetami, które w dużej części skupiają się same na sobie zamiast na przygotowaniu ludzi, za których są odpowiedzialne, na prawdziwe życie. Jednym z doskonałych przykładów takiego zachowania jest sposób prezentacji na uniwersytetach. Część z was być może przypomina sobie wszystkie te wykłady, na których przymykało się oko siedząc za filarem w ostatnim rzędzie. Dla tych, którzy nie mieli przyjemności doświadczyć tych pięknych drzemek krótkie streszczenie, jak to wygląda od podszewki.\nTypowa prezentacja wygląda mniej więcej tak: „W swoich badaniach przyjęliśmy tezę X. Wybraliśmy grupę badanych, która miała ją potwierdzić lub nie. W czasie badań sprawdzaliśmy następujące parametry X,Y, Z. Wynik pierwszego z nich wahał się w przedziale takim, drugiego takim, a trzeciego takim. Pozwala nam to dojść do wniosku, że pierwotnie założona teza … teraz krótka przerwa na złapanie oddechu niczym na ceremonii przyznania Oskarów… była nieprawdziwa”.\nPrzyznasz, że od drugiego zdania czekałeś już tylko na wynik. Niestety to jest sposób prezentacji, jaki najczęściej spotyka się na uniwersytetach, a przez to młodzi pracownicy również prezentują tematy w ten sposób .\nKompletnie innym podejściem cechuje się tzw. prezentacja piramidalna. Opisałbym ją prostymi słowami – najpierw strzelasz, a dopiero później zadajesz pytania. Oczywiście jest to pewne uproszczenie jakże skomplikowanej filozofii, ale dosyć dobrze oddaje jej główne założenia. Nie ukrywasz się z główną wiadomością jaką masz do przekazania na ostatnim slajdzie. Nie opowiadasz tysiąca historii, zanim zdecydujesz się powiedzieć o co chodzi.\nPrzypomnijmy sobie teraz na chwilę historię firmy Exportex, małego, lecz dzielnego przedsiębiorstwa z Podlasia. Krystian, szef działu sprzedaży miał niedługo wygłosić prezentację przed potencjalnym klientem, jakie korzyści może przynieść wzajemna współpraca. Oto jak wyglądały jego przygotowania.\nPrezentacja – kto jest twoim odbiorcą\nPierwsze pytanie, jakie musisz sobie zadać, brzmi: kto jest moją publicznością? Czy są to ludzie nastawieni do mojego pomysłu pozytywnie, negatywnie? Może zaskakujesz kogoś twoim tematem i musisz go dopiero poinformować, że istnieje jakiś problem.\nOdbiorca na tak!\nPierwszy przypadek to osoba nastawiona pozytywnie do twojego pomysłu. Hej, nie powiem nic odkrywczego, jeśli zdradzę, że nie powinieneś w takim momencie przynudzać. Fakty zostaw dla szachistów. Tutaj liczą się konkretne kroki, decyzje, cele. Co należy zrobić, aby pomysł stał się rzeczywistością? To są faktyczne pytania, z którymi musisz się zmierzyć. Ważne jest, abyś aktywował swoich zwolenników. Nie daj się zbyć słowami, że to świetny pomysł. Pytaj o konkrety i wymagaj namacalnych działań.\nOdbiorca na nie!\nZ nieba do piekła, czyli od pozytywnego do negatywnego odbiorcy twoich treści. Po pierwsze to absolutnie normalne, że ludzie nie są zachwyceni twoim pomysłem. Okaż im akceptację, pokaż, że rozumiesz ich punkt widzenia, a jednocześnie twoje doświadczenie pokazuje, że… Po drugie bądź realistą. Mam tutaj na myśli faktycznie realne oczekiwania, czyli jeśli ktoś jest na „nie”, to twoim pierwszym celem jest „być może”, a nie „o boże, to najlepsza decyzja mojego życia!”.\nMoże zabrzmieć to brutalnie, ale jeśli ktoś jest nastawiony przeciwko twojemu pomysłowi, albo co gorsza, przeciwko tobie, to w niewielki sposób interesuje go twoja opinia. Przypomina mi się tutaj Ferdek Kiepski, który mówi „bardzo Panu dziękuję za tę garść bezcennych informacji…”. Resztę cytatu już chyba znacie. Dlatego sformułowania „uważam, że” zostaw w kieszeni.\nOdbiorca na być może!\nNastawienie na „być może” może mieć różne przyczyny. Jeśli niezdecydowanie wynika z niedoinformowania to ważne, abyś zadawał pytania – czyli pokazał, gdzie brakuje wiedzy – i odpowiadał na ewentualne pytania, które się pojawią. Drugą kategorią niezdecydowanych są ludzie, którzy „nie mają problemu, o którym mówisz”. To do nich musisz strzelać konkretnymi przykładami. Nie teoretyzuj, nie powołuj się na abstrakcyjne sytuacje. Ostatni typ publiki to ludzie niezdecydowani, ponieważ potrzebują pewne rzeczy przemyśleć. Dla nich ważne jest kilka mocnych punktów, a nie tysiące przykładów. Nie „przegadaj” swojej prezentacji.\nW przypadku Krystiana byli to ludzie chętni do robienia biznesu, dlatego fokus leżał na zmobilizowaniu ich do akcji.\nPrezentacja – cel i główne przesłanie\nKolejnym ważnym punktem na twojej liście jest zdefiniowanie celu prezentacji i dopasowanie do niego głównego przesłania. Jeżeli publiczność jest na tak, to twoim celem jest mobilizacja, wywołanie presji czasu na podjęcie pierwszych decyzji oraz rozlokowanie zadań do wykonania. W przypadku niedoinformowanych przekazanie informacji i przekonanie ich, aby przy kolejnym spotkaniu byli na tak. Jeśli ktoś jest na nie, to chcesz mu pokazać obiektywne fakty, które świadczą na korzyść twojego pomysłu i sprawić by zawahał się w swojej obecnej opinii.\nTeraz możesz przejść do tworzenia twojego powerpoint’a. Jeśli tak jak ja nie masz drygu do design’u, to polecam ściągnięcie jakichś darmowych szablonów, które dodadzą profesjonalizmu twojemu projektowi. Darmowe szablony można znaleźć przykładowo tutaj. Jeśli ktoś dysponuje budżetem, to płatne szablony oferują olbrzymie możliwości w często niewielkiej cenie.\nPrezentacja – złota struktura piramidy\nCzas na złotą strukturę piramidy. Jej początek tak naprawdę sprowadza się do 4 punktów. Najlepsze jest to, że z tej struktury możesz korzystać za każdym razem niezależnie od tego, czy tylko mówisz czy prezentujesz coś w na ekranie. Po pierwsze obiektywny opis sytuacji. Nie wartościujesz tutaj niczego, nie wyrażasz opinii, a jedynie opisujesz, co się aktualnie dzieje.\nDrugi krok to pokazanie problemu i jego negatywnych skutków – tutaj łapiesz ludzi na taką logiczną strukturę, że skoro opis sytuacji jest obiektywny i prawdziwy, to argument czy wniosek z niego wynikający też jest prawdziwy. To takie podprogowe działanie, które w czasie grupowej dynamiki może skierować dyskusję na właściwe dla ciebie tory.\nTrzeci punkt to prostu pytanie, co można z tym zrobić i o dziwo, masz już przygotowaną odpowiedź, czyli twój główny „message” sformułowałeś wcześniej.\nKrystian przygotował następujący wstęp do swojej prezentacji sprzedażowej:\n„Na rynku obecnie panuje niepewność związana z aktualną sytuacją. W związku z tym ludzie nie wychodzą tak często z domu jak dotychczas. Powoduje to spadek frekwencji w lokalach handlowych, a to negatywnie wpływa na sprzedaż. W Państwa przypadku ma to szczególne znaczenie, ponieważ większość filii Państwa firmy znajduje się w centrach handlowych. Jeśli sytuacja utrzyma się do końca roku, to wygenerują Państwo stratę w wysokości kilku milionów złotych. W związku z tym powstaje pytanie, jak mogą Państwo w krótkim czasie zdywersyfikować kanały dystrybucji tak, aby klienci kupowali Państwa produkty bez wychodzenia z domu. I tutaj pojawia się rozwiązanie X, które oferuje nasza firma.”\nTak mniej więcej to wyglądało, bez zdradzania tajemnicy handlowej 😉\nPrezentacja – liczą się argumenty\nKiedy wypowiedziałeś już swoje przesłanie to czas na argumenty, które potwierdzą jego sensowność. Tutaj jest kilka kryteriów, które muszą być spełnione, aby twój odbiorca mógł komfortowo słuchać wszystkiego, co masz mu do powiedzenia.\nArgumenty muszą być tego samego rodzaju tzn. podobna treść, budowa i forma. Każdy argument powinien być od siebie niezależny tzn. wystąpienie jednego nie wyklucza drugiego. Inaczej powstanie logiczny zgrzyt. Nie obejdzie się też bez celności. To muszą być tzw. ciosy w punkt, pozostając przy bokserskiej nomenklaturze (na tekst o sile metafor zapraszam tutaj). Argumenty powinny też wyczerpywać temat i nie zostawiać poczucia, że ujawniono tylko pół prawdy.\nDla optymalnego odbioru twojej prezentacji ważna jest też kolejność podawanych argumentów. Zaczynasz od twojej najmocniejszej karty i to ona ląduje jako pierwsza na stole. Jako drugi argument leci najsłabsze, co masz w garści. Tutaj może nastąpić pewne zdziwienie, bo może oczekiwałeś liniowej kolejności malejącej.\nDlaczego jako drugi argument leci twój najsłabszy kaliber? Słuchacze będą emocjonalnie zajęci pierwszą bombą, którą na nich puściłeś i w tym czasie pomimo, że słuchają, to nie słyszą kolejnego argumentu. W związku z tym dajesz im coś, co możesz spalić i czego nie będzie ci szkoda. I dopiero teraz przyszła pora na kolejny mocny cios.\nDo każdego argumentu podajesz kilka „dowodów” na jego prawdziwość. Podsumowując to, co padło do tej pory, to właściwa kolejność wygląda następująco: wstęp, argument nr 1, dowody do argumentu nr 1, argument nr 2, dowody do argumentu 2, argument nr 3, dowody do wypowiedzianego argumentu i tak w nieskończoność lub maksymalnie 5 argumentów. Twoja prezentacja musi być jednak zwarta i treściwa, a nie trwać 7 godzin.\nSposób w jaki kończysz prezentację zależy od celu, jaki obrałeś sobie na początku. W każdym scenariuszu powtarzasz swoje główne przesłanie, tak aby wręcz zostawiło niezmywalny grawer w pamięci twoich słuchaczy. W przypadku osób „na tak” przechodzisz do omówienia nadchodzących „to-dos”. Jeśli prezentacja miała na celu poinformowanie twoich słuchaczy o danej sytuacji, to jest to idealny moment na rundę pytań i odpowiedzi. Dla sceptyków podkreślenie drzemiącego potencjału może być momentem, w którym zaczną się zastanawiać i przejdą z „nie” w „być może”.\nOdkryj 7 złotych zasad produktywności i pokonaj konkurencję!\nOceń artykuł! [Suma głosów: 2 Średnia ocena: 5] Wysoka produktywność jest celem każdego managera, który chce zapewnić dużą wartość dodaną swojej firmie. […]\nOceń artykuł! [Suma głosów: 2 Średnia ocena: 5] Idealna praca według Polaków, czyli jaka? To pytanie dla każdego będzie miało inną odpowiedź, […]\nOceń artykuł! [Suma głosów: 1 Średnia ocena: 5] Każdego roku w każdej przynajmniej średnio zorganizowanej firmie przychodzi czas na wyznaczanie celów na […]\nPoprzedni wpis Workaround, czyli długofalowe skutki tymczasowych decyzji – 7 cennych porad\nNastępny post Jaki jest idealny szef według Polaków? – 3 różne perspektywy


Pracownik się nie myje? Dowiedz się, jak rozwiązać ten problem.\nStrategie Dla Biznesu / Blog / Śmierdzący problem – co zrobić z pracownikiem, który się nie myje?\nDane są niezbyt optymistyczne i wszystkie w zasadzie potwierdzają śmierdzącą polską rzeczywistość. A jaka ona jest?\nGarść faktów o higienie…\nZ badań Państwowego Zakładu Higieny wynika, że co czwarty Polak myje się tylko raz na tydzień, 4 miliony naszych rodaków nie używają szczoteczki do zębów, a co piąty nie stosuje dezodorantu.\nWedług TNS Polska (badanie z lipca 2016 r.) co najmniej raz dziennie bierze prysznic lub kąpie się 81% Polaków. Co drugi dzień robi to co ósmy Polak (11%). Rzadziej niż co dwa dni myje się 6% badanych.\nBadania jednego z producentów artykułów do higieny jamy ustnej przeprowadzone w 2014 r. wykazały, że 25% Polaków szczotkuje zęby zaledwie raz dziennie, a 90% wierzy, że zjedzenie jabłka zastępuje umycie zębów.\nW wyliczeń producentów dezodorantów wynika, że statystyczna kobieta kupuje tylko dwa antyperspiranty rocznie.\nInstytut Matki i Dziecka na podstawie badań w 2010 r. stwierdził, że 10 proc. Polaków nie myje rąk po wyjściu z toalety.\nJak widać, niewiele zmienia się od 2001 roku, kiedy to Państwowy Zakład Higieny przeprowadził pełne badania na temat czystości Polaków. Wyniki mogły szokować, ale jak widać, konsekwentnie pozostajemy przy dotychczasowych nawykach związanych z higieną. Przypomnijmy zaledwie kilka wniosków z ówczesnego badania:\ncodzienne mycie całego ciała 50% badanych\ncodzienne mycie włosów 40% badanych\nkąpiel kilka razy w miesiącu co 10 badany\nPolacy zmieniali majtki co drugi dzień, ale byli i tacy, którzy robili to raz na kilka miesięcy. Para skarpetek wystarczała wielu naszym rodakom na tydzień.\nWarto zwrócić uwagę na jeszcze jeden fakt – większość przytoczonych badań opiera się na wypowiedziach deklaratywnych. Co to oznacza? Że fakty mogą być jeszcze gorsze, bo wielu respondentów po prostu kłamie.\nJaki ma to związek z Twoją firmą, zapytasz.\nWiększy, niż myślisz.\nBiurowe zapachy spod pachy\nSkoro co najmniej 20% Polaków nie ma nawyku codziennej kąpieli, to prawdopodobieństwo tego, że w Twojej firmie pojawi się tytułowy cuchnący problem jest bardzo duże. I wówczas pracownicy zaczną się skarżyć, że ktoś śmierdzi. Nie – brzydko ani nieładnie pachnie, tylko właśnie śmierdzi. Problem ten ma na imię „pracownik się nie myje”.\nNie dotyczy to tylko osób wykonujących prace fizyczne. Równie często nieprzyjemne wonie rozsiewają także pracownicy biurowi i to bez względu na płeć. Smród potu, niepranych skarpetek czy spoconych nóg w zamkniętych biurowych pomieszczeniach może stać się bardzo poważnym, niezbyt aromatycznym problemem. Może to doprowadzić do podziału w zespole, napięć, narzekania, czasem wręcz chęci złożenia wypowiedzenia przez współpracowników. Albo zaczną chorować, bo ciągle będą wietrzyć pokój, w którym siedzą. Jeśli pracownik się nie myje, to nie ma znaczenia, czy pracuje fizycznie, czy umysłowo. Wonie będzie rozsiewał równie uciążliwe.\nZ badania TNS OBOP wynika, że 40% osób zetknęło się z niezbyt przyjemnie pachnącą osobą w pracy lub szkole. To wskazuje, że problem jest masowy i powszechny.\nJak sobie poradzić z pracownikiem, który śmierdzi?\nNie łudź się – w takiej sytuacji nie zadziałają aluzje, wręczanie w prezencie lub podrzucanie mydełek czy antyperspirantów. Nie poradzi otwieranie okien z komentarzem, że coś tu brzydko pachnie. Nic nie zmieni głośne komentowanie problemu braku higieny w nadziei, że “aromatyczny” pracownik się zorientuje, że to o niego chodzi. Nie zostało niestety zbadane, czy ten ktoś nie czuje swojego zapachu (prawdopodobne) czy też ma w nosie opinie innych.\nChowanie głowy w piasek też nie rozwiąże problemu. A najczęściej nikt nie chce się podjąć zwrócenia uwagi na to, że czyjś zapach jest nie do zniesienia. Traktowane jest to jak wejście z butami w czyjeś intymne sprawy. A temat jest trudny i często brakuje nam po prostu asertywności.\nJeśli Twój pracownik się nie myje, najbardziej sensowna będzie komunikacja wprost, przeprowadzona twarzą w twarz. Któregoś dnia, gdy smród wkurzy już wszystkich, szef musi zebrać się w sobie i powiedzieć mniej więcej coś takiego:\nProszę Pana, mam trudną sprawę. Po prostu Pan śmierdzi. Pański zapach jest nie do zniesienia. Ludzie odmawiają współpracy z Panem. Albo zacznie się Pan myć i nosić czystą odzież, albo zwolnię Pana.\nTaka rozmowa nie może być przeprowadzona na forum publicznym, tylko na osobności. Nie chodzi przecież o to, by kogoś ośmieszyć czy zbić z tropu, lecz by rozwiązać niezwykle delikatną sprawę.\nObyśmy nigdy nie mieli takiego problemu…\nAlebazi Neipets\t2018-10-22T12:45:11+02:00


Middlefork Lake (Red River, Nowy Meksyk) - opinie\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Middlefork Lake\nAtrakcje w pobliżu obiektu Middlefork Lake\nMiddlefork Lake opinie, Red River\nNr 5 wśród 14 atrakcji w lokalizacji Red River\nŁadne proste wycieczka ze wspaniałymi ostatni widok\nTrasa prowadzi w górę na proste i szlak jest bardzo szeroka, aby umożliwić użytkownikom wędrować jako grupa. Jezioro jest piękne i bardzo spokojnie.\nTo dobre, ale dość trudna wspinaczka\nJest to nasz trzeci rok się wędrówka. Jesteśmy w średnim stanie - uruchomić trzy razy w tygodniu - ale to wysokości daje nam wyzwanie. Ale zawsze jesteśmy zadowoleni ze wysiłku. Jeśli podróż w górę, sprawdź, czy widzisz moją kurtkę, po lewej stronie. : - (...go wziąłem się do wykorzystania jako poduszkę i zostawiliśmy go tam. Luu.Więcej\nDo góry przez całą drogę ale jezioro było warto!\nTen szlak nie jest dla początkujących i kto jest na stanie. To jest do góry przez cały czas, więc jest to trudne. Jezioro w góry to jest piękne i trudne wyzwanie więc warto. Jest to jedno z najpiękniejszych jezior jakie kiedykolwiek widziałem. Radzę uruchomieniem wycieczka...do fajne na rano i nie spiesz się.Więcej\nNie łatwe ... ale warto!\nTo jest chyba mój ulubiony kawałek. Choć nie jest to wszystko tak długo w bliskiej odległości, to nie jest łatwe. Nie jest to dobre wyzwanie dla ludzi stanie. Za każdym razem kiedy pojadę się jestem coraz bardziej pod wrazeniem krajobrazy, szczególnie w górnej.\nDość stromy szlak, aby magiczne jezioro\nW lecie, jest to wspaniały szlak dla turystów w dobrym stanie. Nie trudno per se, ale start w ponad 9000 m, w końcu prawie 12 000 m i jest nieco strome w punktach, więc musisz być w przyzwoitym stanie. Piękne wodospady w połowie drogi punkt...w górę. I na jeziorze w górnej czuje się, jakby to był odkryłem magiczne miejsce, które sprawia, że wszelkie wysiłku warto. Może być trochę trudne dla dzieci do lat 10.Więcej\nTo dobre, ale piękne wędrówki. Kiedy znajdziesz się na bieżącej strumienia, trzeba przejść przez pieszo na kłody i kamienie, jesteś\nNieco męczącym ale warte wycieczka! To był nasz drugi wyjazd. To dobre, ale piękne wędrówki. Kiedy znajdziesz się na bieżącej strumienia, trzeba przejść przez pieszo na kłody i kamienie, są prawie w połowie drogi. Weź wodę. Nie wymagają doskonałej turystyka buty!\nSpokojnie i Wysoko w górach\nJedno z najpiękniejszych miejsc na Ziemi. I to prosty kawałek z górnej części doliny Red River. Jeśli jesteś miłośnikiem przyrody osoba, lub nawet jeśli nie, to musi znaleźć się na liście rzeczy do zrobienia!\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Middlefork Lake.


[quote name='Medivh' timestamp='1145301132' post='42584']10 lat i ogląda Miriam... Geez... I z takimi błędami... Są filtry rodzinne (chociaż nie wiem jak działają, bo nigdy nie korzystaem ^^ ) itp. Poza tym jest coś takiego jak historia, a jak nie to pliki tymczasowe. 5 minut i wszystkie podejrzane strony, ktore były przeglądane na kompie są sprawdzone. Bo nie wierzę, że dziecko w wieku 10 lat wykasuje pliki tymczasowe. Ja w tym wieku nawet nie wiedzialem, że coś takiego jest :D (no ale właściwie, to wtedy mialem modem... ;] ). No ale cóż, różni sa rodzice. Jedni pozwalają siedzieć swoim pociechom do 22:00, a inni do 01:00. Jedni zwracają uwagę na dziecko w sieci inni nie...[/quote]


Private Secrets - Piotr Kachny - Ekspresjonizm - Art In House\nStrona główna / Galeria online / Obrazy / Piotr Kachny / Private Secrets\nPiotr Kachny biogram\n"Private Secrets" - obraz jest dziełem z 2017 roku I charakteryzuje się wymiarem 100x150 cm. Autorem jest Piotr Kachny.\n"Private Secrets" wyróżnia się paletą kolorów wśród których występują: czerwony, żółty. Czerwony, który w zależności od kontekstu, kojarzy się z ogniem, krwią, miłością, strachem, śmiercią. Prawdopodobnie jest to najbardziej wieloznaczna barwa w całej kulturze wizualnej. Żółty, który posiada różne oblicza zależne od odcienia barwy. Żółcienie poprawiają Nastroj odbiorcy i rozświetlają przestrzeń, w której są eksponowane bądź też wprowadzają atmosferę spokoju i odprężenia.\nPrace artysty - Piotr Kachny


Anderlecht 1:0 Olympiakos Pireus skrót meczu. Bramki, wideo i wynik (18.02.2016)\nAnderlecht 1:0 Olympiakos Pireus skrót z meczu (18.02.2016)\nAnderlecht - Olympiakos Pireus skrót meczu, wideo, bramki, gole\nObejrzyj już teraz Anderlecht - Olympiakos Pireus skrót meczu. Zobacz jak padły gole, bramki dzięki wideo z meczu który odbył się w dniu 18.02.2016 19:00. Najciekawsze okazje i akcje w meczu Anderlecht - Olympiakos Pireus, a także piękne gole i bramki zobaczysz w skrócie meczu. Skrót meczu &event to jednak nie wszystkie wideo z wydarzeń rozgrywanych w ramach Liga Europejska. Zapraszamy też do obejrzenia innych skrótów z meczów, spotkań i wydarzeń. Oglądaj największą ilość skrótów, wideo, a także materiałów video takich jak bramki, okazje, gole z wydarzeń sportowych a wśród nich między innymi Piłka nożna. Każdego dnia na naszej stronie pojawiają się też skróty Liga Europejska z podobnych wydarzeń które odbyły się w ramach dyscypliny Piłka nożna.


Strona główna: Oferta - Usługi - Modernizacja deszczowni - ODRA NDS\nFirma NDS opracowała koncepcję modernizacji i unowocześnienia czeskich deszczowni bębnowych Odra, Hron i PZT. Zestaw ODRA NDS przedłuża życietym, wydawałoby się, już wyeksploatowanym deszczowniom.\nW skład zestawu ODRA NDS wchodzi turbina wodna o wysokiej sprawności (800W, średnica wirnika 280mm), posiadająca trwałe uszczelnienie kasetowe oraz przepustnicę do bezstopniowej regulacji prędkości zwijania, pasek klinowy z napinaczem do przeniesienia napędu z turbiny na reduktor, bezobsługowy reduktor, przekładnia zębata, napędzająca łańcuch bębna oraz bajpas - przepustnica 65mm zamykająca dopływ wody do bębna. Opcjonalnie można zastosować tłumienie dopływu wody do turbiny po zwinięciu deszczowni oraz zwór stopowy i zawór zrzutowy.\nProponowane rozwiązanie ma szereg korzyści, z których najważniejsze to: całkowicie mechaniczny napęd i obracanie bębnem deszczowni w sposób płynny, możliwość uzyskania większych prędkości zwijania, trzykrotnie mniejsze zużycie energii potrzebnej do zwijania, co daje równocześnie większe ciśnienie wody na zraszaczu. Zainteresowanym właściciel firmy udostępni adresy gospodarstw, w których pracują deszczownie zmodernizowane zestawem ODRA NDS.\nKonsola NDS 32\nOprócz zestawu ODRA NDS NAWADNIANIE poleca także wyposażenie deszczowni w konsole NDS 32 o rozpiętości ramion 32m i szerokości nawadnianego pasa od 32 do 42m. Powierzchnia nawadniania wynosi 1,2ha. Maksymalna prędkość poruszania się konsoli wynosi ok. 80 m3/h, wydatek wody do 18 l/s, a minimalna wielkość opadu 10mm. Konsola przemieszcza się na trzykołowym wózku. W wyposażeniu znajduje się wyciągarka do podnoszenia wózka konsoli.\nWąż PE Ø 75 lub 90 mm długości 400 m wykonany w technologii zabezpieczającej przed degradacją promieniami UV\nRama podwoziowa z obracanym bębnem na dwóch kołach\nBęben malowany z powierzchnią nawijania pokrytą blachą\nPodwozie dwukołowe malowane\nPodpory do zapierania deszczowni\nNapęd bębna od turbiny baj-pasowej o stałym strumieniu wody\nReduktor napędzany przekładnią pasową o czterech lub sześciu przełożeniach\nOcynkowany ogniowo wózek zraszacza oparty na dwóch kołach\nWinda do podnoszenia wózka zraszacza\nDodatkowa regulacja prędkości bezstopniowa baj-pasem wodnym\nMożliwość zwijania węża z WOM ciągnika\nZraszasz sektorowy dalekiego zasięgu lub konsola niskociśnieniowa\nśrednica rury PE[mm]\ndługość rury PE [m]\nODRA ND 75-285\nODRA ND 75-350\nODRA ND 75-400\nODRA ND 90-300\nzakres dysz [mm]


Buty do piłki nożnej Dziecko Nike JR Mercurial Vortex II TF - Sportowe Dziecięce - 651644 650 kolor pomarańczowy - Buty360\nButy360 › Buty dziecięce › Buty sportowe › Buty piłkarskie › Buty do piłki nożnej Dziecko Nike JR Mercurial Vortex II TF - Sportowe Dziecięce - 651644 650 Buty do piłki nożnej Dziecko Nike JR Mercurial Vortex II TF - Sportowe Dziecięce - 651644 650 kolor pomarańczowy\nTe Buty do piłki nożnej Dziecko Nike JR Mercurial Vortex II TF - Sportowe Dziecięce - 651644 650 były tanio do kupienia w www.spartoo.pl. Każde dziecko, któremu znakomitą gratkę sprawia aktywność ruchowa, musi posiadać w swojej garderobie sportowe buty. Marka Nike przynosi dziecku uprawiającemu sport gigantyczną dawkę wygody w czasie ćwiczeń... więcej » Kolor: pomarańczowy Grupa: Dziecko Cena: 100,00 zł\n38 Nike Performance MAGISTA OBRA II FG Korki Lanki rio..\nTe Buty do piłki nożnej Dziecko Nike JR Mercurial Vortex II TF - Sportowe Dziecięce - 651644 650 były tanio do kupienia w www.spartoo.pl. Każde dziecko, któremu znakomitą gratkę sprawia aktywność ruchowa, musi posiadać w swojej garderobie sportowe buty. Marka Nike przynosi dziecku uprawiającemu sport gigantyczną dawkę wygody w czasie ćwiczeń. Planując sportowe obuwie do piłki nożnej Dziecko Nike JR Mercurial Vortex II TF - Sportowe Dziecięce - 651644 650, designerzy kierowali się głównie dynamiką dziecka, dostarczając mu wszystko, czego potrzebuje w trakcie aktywności ruchowej. Szczegółową specyfikację znajdziesz niżej:\nButy do piłki nożnej Dziecko Nike JR Mercurial Vortex II TF - Sportowe Dziecięce - 651644 650 pomarańczowy. Dostępne w rozmiarach dla chłopców: 36, 38, 35 1/2, 37 1/2, 38 1/2, 36 1/2.Prezentowane przez nas buty piłkarskie dziecięce cechują się rewelacyjną wytrzymałością, co jest efektem wykorzystania tworzyw najwyższej jakości do ich wyprodukowania. Jeśli do tej pory nie posiadasz w swojej garderobie buty piłkarskie dziecięce albo obuwie do piłki nożnej Dziecko Nike JR Mercurial Vortex II TF - Sportowe Dziecięce - 651644 650 nie spełnia Twoich oczekiwań - zerknij na nasze pozostałe propozycje.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach do piłki nożnej Dziecko Nike JR Mercurial Vortex II TF - Sportowe Dziecięce - 651644 650 kolor pomarańczowy


Chciałabym, żeby pora deszczowa nigdy się nie skończyła - Pełna Sala\nElementy tradycyjnej estetyki japońskiej w wybranych filmach krótkometrażowych Shinkaia Makoto1\nByć może będzie padał deszcz\nPieśń tanka, Ogród słów\nPrawdziwe piękno może być odkryte tylko przez tego, kto umysłem dopełni to, co niekompletne2. Podstawową cechą kultury Kraju Kwitnącej Wiśni akcentowaną w refleksji estetycznej jest jej heterogeniczność. Uobecnia się ona nie tylko w harmonijnym współegzystowaniu w przestrzeni światopoglądowej Japończyka odniesień do wielorakich, stanowiących efekt selektywnego namysłu nad ideami wydobywanymi na styku kultur, modeli filozoficzno-religijnych. Ujawnia się także w konstruowaniu pojęcia piękna przez różne, często przeciwstawne w rozumieniu ufundowanym na Wielkiej Teorii Piękna, kategorie estetyczne. Choć w powszechnym odbiorze z kulturą japońską łączone są zazwyczaj pojęcia prostoty, pustej przestrzeni i dotykającej Transcendentnego głębi, nie przeszkadza to Japończykowi z podobnym zachwytem kontemplować uśpioną elegancję Srebrnego Pawilonu i onieśmielający dostatkiem wdzięk Złotego Pawilonu. Ten szczególny pluralizm uzupełnia swoista otwartość samego pojęcia piękna. Wyraża się ona nie tylko w potrzebie doświadczenia estetycznego w niemal każdym aspekcie życia3. W przeciwieństwie do klasycznego pojmowania piękna jako nadrzędnej wartości estetycznej lub jednej ze szczegółowych kategorii estetycznych, piękno w refleksji japońskiej postrzega się zawsze w odniesieniu do jego konkretnych przejawów4, do tego jako wartość dodaną powstałą z połączenia sił twórczych z doświadczeniem odbiorczym, w której przenikają się wymiary estetyczny i etyczny. Japońska kultura to przy tym kultura stale wchodząca w dialog z naturą, prowadzony w poczuciu jedności i szacunku do otaczającego świata. Japończyka zachwyca delikatność kwiatu, który właśnie rozłożył płatki, spragniona nektaru pszczoła krążąca nad ogrzewanym pierwszymi promieniami słońca kielichem czy przytulone do zbocza góry samotne drzewo opierające się swawolom wiatru. Zarysowane pokrótce podejście do piękna w japońskiej refleksji estetycznej nie stało jednak na przeszkodzie podejmowaniu prób syntezy jego wyznaczników5. Pozwoliło to na wyróżnienie obok podstawowych wartości estetycznych łączonych z dziełami konkretnych epok (takich jak np. miyabi, mono no aware, yūgen, wabi, sabi) również tradycyjnych kanonów piękna, określanych np. przez reguły sugestii, nietrwałości, prostoty i nieregularności6. Wierność tym regułom przejawia się także w niektórych dziełach współczesnej sztuki japońskiej: plastycznych, literackich, muzycznych, audiowizualnych… Na gruncie kina szczególnie wyraźnie widoczne jest to w anime Shinkaia Makoto, okrzykniętego już jednym z następców innego czerpiącego z tradycyjnej estetyki malarza ekranu, Miyazakiego Hayao.\n"Tōi sekai" (1999)\nChyba najpełniej z tradycyjnych japońskich wartości estetycznych odkrywanych w krótkich metrażach Shinkaia Makoto wybrzmiewa mono no aware. Ta podporządkowana poetyckiej wrażliwości cechującej kulturę Kraju Wschodzącego Słońca kategoria wyraża się w emocjonalnym doznaniu o charakterze bezpośrednim7, nagłym poruszeniu definiowanym jako „urok chwili”, naznaczony jednak melancholią. Ten szczególny nastrój może być budowany w kontakcie z delikatnym pięknem kwiatu śliwy czy uginającym się pod kroplami deszczu pierzastym dmuchawcem, w obrazie sunących po niebie w oddali bezimiennych ptaków lub poruszającym krajobrazie, który na chwilę ukazał się oczom wędrowca za oknem mknącego w dal pociągu. Katalizowane przez przejawy natury doświadczenie piękna jest zatem zawsze podczas tego przypadkowego spotkania naznaczone niewypowiedzianym, ale dojmującym uczuciem smutku, płynącym z uświadomienia sobie ulotności tego, co nas otacza. W tym wypływającym z estetycznego doznania namyśle nad naturą rzeczywistości człowiek zdaje sobie jednak sprawę nie tylko z tego, że zasiedlające jego świat byty minuta po minucie nieuchronnie zmierzają do kresu, ale przede wszystkim z tego, że on sam pozostaje częścią tego świata. Budowane w relacji do otoczenia doświadczenie odbiorcze staje się tym samym niejako „poza” albo „poprzez” obiekt piękna – jako odczucie nietrwałości własnego istnienia. Pozwala to w konsekwencji z większą uwagą przyglądać się światu, doznając zachwytu nad rzeczywistością i przywracając znaczenie nawet pozornie prozaicznym czynnościom. Bez świadomości ulotności tego, co piękne, ten efekt nie byłby możliwy.\nŚwiaty Shinkaia Makoto składane są z takich precyzyjnie komponowanych chwilowych efektów piękna. Budowane w subtelny sposób, choć nierzadko zatopione w codzienności obrazy są wyrazem niezwykłej wrażliwości reżysera. Kilka płatków kwiatu muskających dłoń oczekującego na wiadomość przyjaciela i promyk słońca przez chwilę ogrzewający twarz młodej dziewczyny stającej przed dorosłym wyzwaniem w Głosach z odległej gwiazdy, delikatny kontur stopy i błyszczące na liściu krople deszczu w Ogrodzie słów czy niepewny ruch ręki zakładającej za ucho niesforny kosmyk włosów w anime Ona i jej kot stanowią nie tylko nośniki sensów poszczególnych dzieł. Niemal fizycznie namacalne, stają się również źródłem silnego doznania estetycznego dla odbiorcy, które wraz ze znaczeniami konstruowanymi w warstwie narracyjnej utworów ujawnia zmienną naturę rzeczywistości, jej przemijalność i niemożność pełnego zrealizowania uczucia. Tym, co ważne w kontekście funkcjonowania mono no aware w dziełach reżysera, jest także fakt, że włączane w ten wrażeniowy świat postacie zazwyczaj nie stanowią centrum kompozycji kadru, nie zagarniają uwagi odbiorcy. Są jednymi z wielu równoprawnych obiektów-podmiotów w świecie przedstawionym. Funkcjonują wśród codziennych przedmiotów (często będąc przez nie przysłaniane lub wprowadzane w kadr dopiero w ustanowioną przestrzeń), a nie ponad nimi. Taka relacja człowieka do przedmiotu w świecie przedstawionym przywodzi skojarzenia z twórczością największych mistrzów japońskiego kina, takich jak np. Ozu Yasujirō.\n"Ona i jej kot" (1999)\nKategorię mono no aware wprowadza w światy Shinkaia także sposób budowania dramaturgii. Jego uśpione intrygi, konstruowane przez sugestywne operowanie ciszą i wizualnymi refleksami z przestrzeni pozakadrowej, pozbawione zostały charakterystycznych dla kina popularnego wydarzeń nadających rytm opowieści, rozciągających się od zawiązania akcji, przez podejmowane przez protagonistów wysiłki służące osiągnięciu celu, po przynoszące oddech wybrzmienie. To raczej budowane z serii obrazów i dźwięków wrażeniowe impresje, antystruktury oparte na asocjacjach i doświadczeniach odbiorcy, eksponujące moment zawieszenia. W filmie Ona i jej kot świat przedstawiony został ujęty w perspektywę kota, a wskutek tego ograniczony do niewielkiej przestrzeni dostępnej jego poznaniu: pudełka, mieszkania, ławki pod domem… Poprzez spostrzeżenia zwierzątka, lokowane wewnątrz ram kadru przedmioty, diegetyczne dźwięki i rozwiązania montażowe artysta rozszerza jednak ten świat o opowieść o samotnej kobiecie poszukującej bliskości. Nawet jeżeli czasami rytm historii budowany jest przez reżysera wokół motywu o potencjale dramaturgicznym, np. ryzykownych prób poszukiwania przez uzbrojonych w kosmiczne mechy Ziemian kontaktu z obcymi jak w Głosach z odległej gwiazdy, z przestrzeni dzieła wyrugowana zostaje większość wydarzeń atrakcyjnych z punktu widzenia rozwoju akcji. Ważniejsze od tego, co bohater robi, staje się to, co bohater odczuwa, czym żyje i co definiuje jego status w świecie. Taka strategia jest przy tym głęboko osadzona w dalekowschodnim sposobie budowania dramaturgii, przypominającym kręgi rozchodzące się po wodzie wskutek kontaktu z kamieniem.\nBudowanie intrygi na bazie asocjacji i przypominanych sobie przez figurę patrzącego ważnych dla niego obrazów-wrażeń sprawia, że to, co najistotniejsze, rozgrywa się na uboczu, w tej brzemiennej potencjalnością przestrzeni „pomiędzy” (ma). W drobnych gestach, jakby przypadkowo uchwyconych przez kamerę strzępkach obrazów, kilku wyłapanych z przestrzeni pozakadrowej dźwiękach, mimowolnie rzuconych, często urwanych w pół myśli słowach… Zawsze uciętych, niedopełnionych, rozbitych… Anime Ona i jej kot otwiera stylizowana na nagranie z kasety opowieść kota o pierwszym dniu w mieszkaniu kobiety i sekwencja łączonych pozbawionymi agresji cięciami obrazów odkrywających bez pośpiechu domową przestrzeń. Czajniczek do herbaty na palniku, zimny, jakby zapomniało się, jak go używać, higienicznie uporządkowane przedmioty w łazience zestawione z bielizną porzuconą w nieładzie, intencjonalnie ignorowana słuchawka telefonu, krople deszczu malujące kręgi na balkonowej posadzce… Wszystko niepełne, wykraczające poza ramę kadru, ukazane w części, a wskutek tego otwierające przestrzeń na to, co pozostawione poza wzrokiem odbiorcy. Łączone ze sobą wrażenia przenoszą ciężar znaczenia z płaszczyzny referencyjnej, dostępnej oczom widza, na emocjonalną, budując dojmujący obraz codzienności kobiety, zawieszonej pomiędzy kolejnymi naznaczonymi nadzieją spotkaniami i bolesnymi rozstaniami.\n"Głosy z odległej gwiazdy" (2002)\nPozornie to obecność kota wprowadza w ten świat promienie słońca (przywoływane kadrami odpływających chmur i oświetlonych zabudowań). Jakby na marginesie obecne w sekwencji otwierającej obrazy domowych przedmiotów, przywoływane ponownie w nowych rolach, schnące po deszczu dwie pary butów i czynione przez bohaterkę przygotowania do wyjścia zdają sprawę z pojawienia się w życiu kobiety jeszcze kogoś innego. Jedynie poprzez manipulowanie ciszą i obrazy, których znaczenie do końca pozostaje zwierzątku niedostępne, wygrywana jest również strata. Kilka łez, które nieopatrznie ujawniły się, spadając na stół, przysłonięta stanowczą kreską czarnego krzesła postać niknąca na zaczynającym śnieżyć obrazie i słońce, które dawniej delikatnie ukrywało spokój na twarzy kobiety, a teraz równie delikatnie ukrywa przeżywaną w ciszy rozpacz. Ból rozgrywany poza opowieścią kota, uobecnia się poprzez obrazy stanowiące ekwiwalent głębokich emocji bohaterki. W ten sam sposób zaakcentowana jest również następująca po chwilowym załamaniu zmiana – poprzez początkowo nieporadne próby włączenia światła, skrócenie włosów, czajniczek ogrzewający zimowe powietrze… Kolejno pojawiające się obrazy funkcjonują zatem jako rodzaj odsyłacza do sensów unoszących się gdzieś w przestrzeni poza dziełem. Konfrontują odbiorcę ze świadomością przemijalności ludzkiego życia i budowanych w nim relacji. Z drugiej jednak strony, wzywają do większego skupienia się na otaczającym go świecie i dostrzegania drzemiącego w nim piękna8. W tej kondensacji znaczeń tworzącej tkankę wszystkich omawianych filmów reżysera upatrywać można zgodności z tradycjami podporządkowania dzieła regule sugestii.\nMimo że świat przedstawiony w filmie Ona i jej kot pozornie zostaje wypełniony kotem, twórca zaznaczył zwierzątko jedynie za pomocą kilku kresek. Kot jest białą plamką, pozbawioną ekspresji, detalu i modelunku, wprawdzie stale obecną w warstwie dźwiękowej, ale ustępującą miejsca drugiemu planowi w przestrzeni przedstawionej9. Sama bohaterka, podobnie jak przedmioty, wydobywana jest poprzez fragmenty: gesty, elementy ciała, rozwiane włosy, które mignęły w lustrze. Pozostaje do końca bez twarzy, stając się naturalnym miejscem usytuowania odbiorcy w świecie przedstawionym10. Ten oryginalny zabieg włączania widza w filmowe dzianie się w sferę pozornie drugiego planu, w rolę swoistego znaczenia dla tego, co dane bezpośrednio, stanowi jakby dosłowne przedstawienie efektu mono no aware, owego wkroczenia w kontakcie z obiektem-podmiotem piękna na poziom „poza”. „Zepchnięty” na drugi plan odbiorca, uzupełniający filmowe dzieło swoimi intymnymi doświadczeniami i identyfikujący się z pozornie schowaną bohaterką, niemal namacalnie odczuwa niemożność zbudowania pełnej relacji. Z drugiej strony, uświadamia sobie, że mimo iż kobieta i kot funkcjonują w odrębnych światach, pozostają jednak obok siebie, choć oderwani, w tym oderwaniu stają się sobie bliscy, godząc się na to, że życie toczy się dalej.\n"Dareka no Manazashi" (2013)\nZ mono no aware łączy się również druga kanoniczna reguła tradycyjnej japońskiej estetyki, nietrwałość, wiązana z takimi pojęciami jak przemijalność, cykliczność i zmienność. W obrazach spod ręki Shinkaia przyjmuje ona zazwyczaj postać zmieniających się pór roku, akcentujących cykliczny charakter czasu w myśli japońskiej (w szczególności w ujęciu koncepcji mujōkan). Zmiany pór roku wyznaczają kolejne etapy życia kobiety i kota w anime o tym samym tytule, wpisując w strukturę okręgu następujące po sobie miesiące radości i straty. Przenikanie się pór roku, sugerowane przez przynoszone powiewem płatki kwiatów wiśni, zawodzenie cykad i chłodny wiatr, wyznacza również rytm godzenia się z nieobecnością pierwszej miłości przez Noboru z Głosów z odległej gwiazdy. Najpełniej wybrzmiewa jednak w kreślonej w Ogrodzie słów lirycznej opowieści o rodzącym się między nauczycielką i uczniem porozumieniu dusz. Staje się tam nie tylko konstrukcyjną regułą budującą w nawiązaniu do pory deszczowej konflikt w ramach utworu, ale również wizualnym obrazem dojrzewania bohaterów do konieczności stanięcia na nogi i podążania dalej ze swoim życiem.\nNietrwałość uobecnia się w przestrzeni dzieł Shinkaia również dzięki figurze śmierci. Wprawdzie śmierć pełni niekiedy jedynie funkcję środka posuwającego akcję do przodu (jak choćby w relacjach o inwazji Tarsian w Głosach z odległej gwiazdy), może jednak stanowić regułę konstrukcyjną utworu, wokół której budowane są znaczenia niesione przez tekst. Figura śmierci ustawia narrację Dareka no Manazashi, w którym odchodzenie zwierzęcego przyjaciela staje się przyczynkiem do refleksji nie tylko o samotności w tłumie i wartości, jaką nadają życiu bliskie osoby, ale również projektowanej w duchu buddyjskiego odczuwania świata i akceptacji tego, co przynosi los, nieuniknioności wymiany pokoleniowej. „W dniu, w którym twój tata przysiągł, że będzie cię strzegł, ty też złożyłaś sobie przysięgę: będę strzegła taty (…). Kiedy zadzwonił do ciebie, mówiąc, że jest na pobliskiej stacji kolejowej, tak naprawdę kupił drogie jedzenie na wynos i był niedaleko twojego domu” – słowa kotki obserwującej codzienne radości i niepokoje rodziny zdają sprawę z tego, że stopniowe odchodzenie w cień rodziców wynika z naturalnego porządku rzeczy. Tym bardziej ważne staje się chwytanie tych nielicznych ważnych chwil, które budują między bliskimi sobie osobami porozumienie ponad słowami.\nReguła nietrwałości wyraża się ponadto w warstwie formalnej utworów Shinkaia. Podkreśleniu nieustannych zmian dokonujących się w świecie i nieuchronnego upływu czasu służy ukazywanie przestrzeni przedstawionej w ciągłym ruchu. Obrazy, choć nierzadko ujmują spokojem, prawie nigdy nie są statyczne. W swoisty sposób płyną przez kadry, niczym umykające jedna po drugiej chwile, mimo pozorów stałości cechującej codzienność przypominają o zmianie. Obrazy są konstruowane w taki sposób, jakby były wychwytywane z przestrzeni przypadkowo, wyrywane na chwilę z całościowego kompleksu zjawisk nazywanego rzeczywistością. Podkreślanie przez twórcę różnymi środkami wyrazu substancjonalności obiektów-podmiotów zwraca uwagę na ich „bycie” również niezależnie od biegu historii. Każdy z nich, choć włączony na chwilę w opowieść, rozwija jednak także swoją własną narrację. W tym sensie ekranowe przedstawienie ukazuje jedynie punkt styku wielu przecinających się na moment narracji.\n"Ogród słów" (2013)\nSzczególnie wyraźnie efekt „płynących” kadrów widoczny jest w pierwszym krótkim metrażu artysty, Tōi sekai. Utwór w warstwie stylistycznej przywodzi na myśl fragment amatorskiej kroniki rodzinnej, w której z pieczołowitością i rozczulającą niezdarnością w warsztacie gromadzone są strzępki chwil spędzanych z bliską osobą. Nagrywane na taśmie i odtwarzane z projektora po latach, budzą przeszłe znaczenia: wrażenia, faktury, zapachy, twarze z młodości nieco już przykurzonej codziennymi trudami – szczęśliwe, ważne, drogie sercu. Te intymne kolaże przywołują zatrzymane w pamięci obrazy tego, co już nie może być naszym udziałem, czego nie da się przywrócić. Wzbijający się ku górze jednopłatowiec – znane-nieznane widoki dostrzegane z perspektywy huśtawki – wiatrak dający rozkoszną ochłodę w parny, letni dzień – delikatnie poruszane powiewami wiatru czarne ptaki z origami – dłoń ukrywająca dłoń. „Czy to boli?”. Precyzyjnie komponowane w czerni i bieli, w zgodzie z regułą prostoty kadry, przywodzące na myśl dalekie skojarzenia z monochromatycznym malarstwem tuszowym, przełamywane są białymi tablicami. Wyświetlane na nich słowa o największym w ramach dzieła ładunku emocjonalnym również drgają i pulsują, wciągają i wydobywają percypującego z przestrzeni przedstawionej, z Określonego z powrotem w Nieokreślone. Wprawdzie pozostawione poza ramą sceny, w sferze potencjalności, niedopowiedziane, są jednak obecne pomiędzy bohaterami. Zamykająca dzieło zmiana w kolorystyce na niski klucz sprawia, że to, co najbardziej intymne, rozgrywa się poza spojrzeniem odbiorcy, pozostaje wyłącznie w relacji między bohaterami. Mimo że nie ukazane bezpośrednio, konfrontuje widza ze świadomością, że subtelnie wygrywane przez obraz dłoni dołączającej do dłoni uczucie nie było dane na zawsze, ale w punkcie wyjścia naznaczone stratą.\nPrzywołana reguła prostoty, kolejna z podstawowych zasad tradycyjnej japońskiej estetyki, ujawnia się w filmach Shinkaia Makoto nie tylko na poziomie narracyjnym, pozwalając, w połączeniu z zasadami sugestii, budować głębokie sensy za pomocą napomknięć i skojarzeń. Wyraża się w cechującej zwłaszcza starsze obrazy twórcy oszczędności środków, pozwalającej uzyskiwać pożądany efekt już kilkoma kreskami, sugestywnym operowaniu skalą szarości, eleganckich, często poddanych zasadzie nieregularności kompozycjach kadru oraz odwołaniu do strategii kontrapunktu wizualno-dźwiękowego czy innych form wydobywania sensów przez kontrast (np. kontrastowanie perspektyw bohaterów za pomocą kresek w anime Ona i jej kot).\nW efekcie przedstawionych wyżej starań kino Shinkaia jawi się jako kino czerpiące z tradycyjnej japońskiej poetyckiej wrażliwości, skupione na geście i detalu, a jednocześnie przesuwające znaczenia poza przestrzeń opowieści. Piękne wizualnie, pozostaje kinem bliskim codzienności – dotykającym prawd głęboko ludzkich, dotyczących relacji człowieka ze sobą i otaczającym go światem.\nNawet jeśli deszcz nie nadejdzie\nTōi sekai (1999, Shinkai Makoto)\nOna i jej kot (Kanojo to Kanojo no Neko, 1999, Shinkai Makoto)\nGłosy z odległej gwiazdy (Hoshi no Koe, 2002, Shinkai Makoto)\nDareka no Manazashi (2013, Shinkai Makoto)\nOgród słów (Kotonoha no Niwa, 2013, Shinkai Makoto)\nPraca powstała w ramach programu studiów Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych.\n1 Cytat w tytule pochodzi z listy dialogowej filmu Shinkaia Makoto pt. Ogród słów (Kotonoha no Niwa, 2013).\n2 Okakura Kakuzō, Księga herbaty, Warszawa 1987, s. 54.\n3 Zob. Ching-Yu Chang, Ogólne pojęcie piękna, [w:] Estetyka japońska, tom 1, red. Krystyna Wilkoszewska, Kraków 2006, s. 62.\n4 Zob. Agnieszka Kozyra, Estetyka zen, Warszawa 2010, s. 351.\n5 Z uwagi na przedmiot i format pracy poza jej zakresem pozostawiam rozważania co do zasadności podejmowania prób takiego uogólniania.\n6 Zob. Donald Keene, Estetyka japońska, [w:] Estetyka japońska…, s. 50.\n7 Por. Mikołaj Melanowicz, Historia literatury japońskiej, Warszawa 2011, s. 119.\n8 Ta myśl przenika większość obrazów reżysera, szczególnie wyraźnie wybrzmiewając w sekwencjach zamykających historie. Przykładowo, w anime Ona i jej kot bohaterowie wspólnie wypowiadają jedno z dwóch zdań słyszanych w filmie: „Prawdopodobnie lubimy ten świat”. W Tōi sekai pada zaś pytanie: „Czyż świat nie jest piękny?”.\n9 W kulturze japońskiej jako kulturze tzw. wysokiego kontekstu zgodnie z regułą sugestii ważniejsze od tego, co wyrażone bezpośrednio, staje się to, co nie zostało przedstawione. Zob. Beata Kubiak Ho-Chi, Estetyka i sztuka japońska. Wybrane zagadnienia, Kraków 2009, s. 39.\n10 Kulminacyjny moment tej projekcji-identyfikacji stanowi ujęcie z punktu widzenia postaci w sekwencji sugerującej rozstanie z bliską osobą.\nKategorie Klasyka, Publicystyka Tagi analiza, Anime, esej, Japonia, kino japońskie, Makoto Shinkai, shorty Zobacz wpisy


Trudne nazwy miejscowości w Polsce. Spróbuj nie połamać sobie na nich języka! – JAN – Jeleniogórski Agregator Nowinek\nNajdziwniejsze nazwy ulic w Polsce – chcielibyście tu zamieszkać?\nWielka Lipa, Bagno, Stolec – najdziwniejsze nazwy miejscowości na Dolnym Śląsku. Chciałbyś tam mieszkać?\n← Jelonka.com 23.04.2019 10:50:25 Spotkanie autorskie Wiesławy Siemaszko-Zielińskiej →


Oglądaj na żywo pierwszy kobiecy spacer kosmiczny w dziejach. Astronautki naprawią usterkę - Nauka jest niesamowita\nNauka jest niesamowita » Kosmos » Oglądaj na żywo pierwszy kobiecy spacer kosmiczny w dziejach. Astronautki naprawią usterkę\nOglądaj na żywo pierwszy kobiecy spacer kosmiczny w dziejach. Astronautki naprawią usterkę\n18 października 2019 18 października 2019\nDziś (18.10.2019) dwie astronautki NASA staną się częścią historii wybierając się na pierwszy kobiecy spacer kosmiczny w dziejach.\nPierwszy kobiecy spacer kosmiczny\nAstronautki NASA przebywające na pokładzie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej już dziś przejdą do historii, po tym, jak odbędą pierwszy kobiecy spacer kosmiczny. Christina Koch i Jessica Meir „wyjdą” przed stację, aby zastąpić kontroler zasilania, który uległ awarii.\nTo będzie czwarty spacer Christiny Koch, Jessica Meir jednak w przestrzeni kosmicznej znajdzie się po raz pierwszy. Również będzie to pierwszy raz, kiedy jedynie kobiety znajdą się poza Międzynarodową Stacją Kosmiczną.\nRelacja na żywo rozpocznie się dziś o 10:30 UTC (12:30 polskiego czasu), a sam spacer planowany jest na 11:50 UTC (13:50 polskiego czasu). Całe wydarzenie będziemy mieli okazję oglądać za pośrednictwem NASA TV.\nJak rozróżnić panie? Christina Koch jest członkiem załogi 1 i będzie ubrana w skafander kosmiczny z czerwonymi paskami. Jessica Meir to członek załogi 2 i będziemy ją oglądać w białym skafandrze bez wzorów.\nRelację możecie oglądać poniżej\nChoć pierwszy kobiecy spacer kosmiczny w historii był planowany na 21 października, NASA we wtorek ogłosiła, że został przesunięty na piątek rano. Przyczyny nie do końca są znane.\nSpacer kobiet pierwotnie miał odbyć się w marcu 2019 roku, w chmurze kontrowersji został jednak przełożony ponieważ Międzynarodowa Stacja Kosmiczna nie dysponowała wystarczającą ilością skafandrów dla kobiet.\n.@NASA targets all-female spacewalk for no earlier than Friday to replace a failed power controller. The Exp 61 crew adjusts its schedule to accommodate the new spacewalk plans. Read more… https://t.co/NacxbVx9U7 pic.twitter.com/0CiTn45dB0\n— Intl. Space Station (@Space_Station) October 16, 2019\nAwaria kontrolera mocy, który będą zastępować astronautki, nie ma wpływu na działanie ISS, bezpieczeństwo załogi ani eksperymenty przeprowadzane na pokładzie. Całkowite zasilanie stacji składa się z czterech zestawów akumulatorów.\nDodatkowo, ISS jest wyposażone w panele słoneczne, a cały sprzęt obecnie działa bez zarzutu. Wadliwy kontroler mocy jednak uniemożliwia Międzynarodowej Stacji Kosmicznej zwiększenie mocy, warto go więc wymienić.\nTagi kobiety w nauce, międzynarodowa stacja kosmiczna, NASA, spacer kosmiczny Zobacz wpisy\nZwierzaki mają pozytywny wpływ na rozwój dziecka. Pociechy dorastające z pupilem są zdrowsze\nZobacz niesamowity wynik gwiezdnego starcia i przedwczesną śmierć czerwonego giganta\nBardzo dziwne zdjęcia, które na pierwszy rzut oka mogą każdego zmylić\nTopnienie wiecznej zmarzliny może doprowadzić do odsłonięcia zwłok ofiar czarnej ospy\n10 pytań, które każdy z nas chciał zadać, ale zawsze wstydziliśmy się to zrobić\nTwarze naszych przodków. Zobacz niesamowite rekonstrukcje


cynamon i chilli: Grillowana karkówka w miodowo-musztardowej marynacie\nMięso dokładnie umyłam i pokroiłam w średniej grubości plastry w poprzek włókien. Następnie lekko je rozbiłam, aby poprzerywać włókna (mięso będzie delikatniejsze). Do miski włożyłam wszystkie składniki marynaty wraz z posiekanym czosnkiem. Dokładnie wymieszałam i pokryłam marynatą mięso. Ponieważ karkówka jest dosyć twarda należy ją marynować minimum 3 godziny, tyle potrzeba aby wciągnęła smak przypraw i skruszała. Przyśpieszy to również proces grillowania. Po tym czasie mięso można już układać na mocno nagrzanym ruszcie. Co prawda można to zrobić na patelni grillowej lub w grillu elektrycznym. Ja jednak zdecydowanie polecam prawdziwy a najlepiej jeszcze opalany drewnem owocowym. Mięso nabiera wtedy cudownego dymnego aromatu. Nie podaję czasu grillowania gdyż wszystko zależy od stopnia rozgrzania grilla oraz wysokości rusztu nad paleniskiem. Należy jednak uważać aby mięso nie spaliło się z wierzchu i nie było surowe w środku.\nAutor: Monika Olczak o 22:41


Horror: „Dreszcze” (1975)\nW apartamentowcu postawionym na jednej z kanadyjskich wysp Emil Hobbes zabija młodą kobietę, po czym popełnia samobójstwo. Tutejszy lekarz, Roger St. Luc, dowiaduje się, że Hobbes prowadził badania nad wykorzystaniem w transplantologii stworzonych przez siebie pasożytów. Kobieta, na której przeprowadzał swój eksperyment zanim została przez niego pozbawiona życia zainfekowała kilku innych lokatorów apartamentowca. W ich ciałach również tkwią pasożyty, które zmieniają ich osobowość. Nosiciele stają się rozwiązłymi seksualnie, morderczymi stworzeniami starającymi się wszczepić pasożyty jak największej liczbie ludzi. Roger St. Luc stara się zahamować ten proces, czuwając przede wszystkim nad bezpieczeństwem swojej dziewczyny, pielęgniarki Nurse Forsythe, ale zastraszające tempo rozprzestrzeniania się pasożytów mocno ogranicza mu pole działania.\n„Dreszcze” to pierwszy pełnometrażowy horror Kanadyjczyka Davida Cronenberga, wokół którego w latach 70-tych XX wieku narosło sporo kontrowersji. Budżet filmu oszacowano na 179 tysięcy dolarów kanadyjskich, przy czym część tej sumy pochodziła z kieszeni podatników. Dziennikarz Robert Fulford nie omieszkał w swojej recenzji „Dreszczy” zamieszczonej w magazynie „Saturday Night” przypomnieć opinii publicznej o tym fakcie w trakcie oblewania opiniowanego materiału hektolitrami jadu. Cronenberg wyznał później, że recenzja Fulforda skłoniła właściciela wynajmowanego przez niego mieszkania w Toronto do wypowiedzenia mu umowy najmu. Ten i niezliczone inne słowne ataki na jego debiutancki horror utrudniały mu pozyskiwanie funduszy na kolejne filmowe przedsięwzięcia. Ale Cronenberg się nie poddał, nie porzucił wówczas body horroru dla którejś z powszechnie akceptowanych ścieżek tj. grzeczniejszych (pod)gatunków filmowych. Przez jakiś czas miał pod górkę, ale jego determinacja chyba mu się opłaciła. Chyba, bo nie wiem, czy jest zadowolony z tego, że w historii kina zapisał się przede wszystkim jako twórca krwawych horrorów – wielu fanów gatunku uważa, że miał największy wkład w rozwój body horroru. A ja to zdanie podzielam.\nWes Craven, John Carpenter, Tobe Hooper i George Romero – te nazwiska najczęściej przewijają się w internetowych dyskusjach poświęconych najlepszym reżyserom kina grozy. David Cronenberg nierzadko jest w nich pomijany, nawet przez osoby, które deklarują swoje wieloletnie przywiązanie do filmowego horroru. Ale nie przez wszystkie, nie przez oddanych wielbicieli XX-wiecznych krwawych (czy umiarkowanie krwawych) horrorów. Oni w przeciwieństwie do wspomnianego już Roberta Fulforda rozumieją, że nie należy krytykować body horroru za to, że budzi w nas niesmak. „Najbardziej odrażający film, jaki widziałem”, „pełen krwi, przemocy i zepsutego seksu” - a to wszystko w zamyśle autora tych słów ma przemawiać na niekorzyść „Dreszczy”... Nawet dziś w recenzjach co poniektórych tzw. znawców kina można znaleźć podobne konkluzje. Krwawy horror jest zły, bo zniesmacza, szokuje, wywołuje mdłości etc. To tak jakby powiedzieć, że jakaś komedia jest słaba, bo zmusza do śmiechu... Innymi słowy „Dreszcze” w latach 70-tych były krytykowane również za niesmak, jaki wzbudzały wśród odbiorców (choć pewnie nie wszystkich), a przecież to jeden z głównych celów twórców krwawego kina grozy. Z mojego punktu widzenia największą siłą pierwszego pełnometrażowego horroru Davida Cronenberga nie są odrażające efekty specjalne, chociaż i za nie twórcom należą się niskie pokłony, tylko przeraźliwie zimny klimat, w jakim utrzymano tę produkcję. Zapewniający mieszkańcom wszelkie wygody, nowoczesny apartamentowiec, pomimo swoich imponujących rozmiarów budzi ponadto iście klaustrofobiczne odczucia. Wąskie korytarze i mroczne podziemia nie przyczyniają się do tego w takim stopniu, jak intymna praca kamer – odpowiadający za zdjęcia Robert Saad sprawił, że absolutnie wszystkie pomieszczenia zdawały się zmniejszać wprost proporcjonalnie do rozwoju pasożytniczej choroby. Takie wrażenie odnoszę ilekroć oglądam ten film. Jednocześnie mam poczucie, jakbym powoli wnikała w ciała również tych już zarażonych postaci „Dreszczy”. Najpierw jestem tylko bezstronnym obserwatorem, chłód bijący z ekranu i zdystansowana praca kamer każą mi patrzeć na początkową fazę choroby z zewnątrz, ale w miarę jej rozwoju wzrasta intymność. To tak jakby widz powoli wnikał w ciała zarażonych, a biorąc pod uwagę problematykę tego filmu nie jest to przyjemne uczucie. Nie sądzę, żeby każdy odniósł takie wrażenie, nie wiem, czy Cronenebrg do tego zmierzał, ale chwilami czułam się tak, jakby stawiano mnie w pozycji pasożyta. Jakby moje wyobrażone przenoszenie się do apartamentowca położonego na jednej z kanadyjskich wysp w ciałach (anty) bohaterów miało się niczym nie różnić od żerowania na nich jakichś oślizgłych stworzeń. Czyżby więc w pojęciu Cronenberga więź pomiędzy widzem i bohaterem filmu przypominała tę łączącą pasożyta i jego żywiciela? Może nie, może to nadinterpretacja, ale owe wątpliwości wcale nie osłabiały we mnie tego poczucia, nie kazały mi nawet zastanowić się nad ewentualnością zmiany perspektywy. Nad tym, czy aby nie powinnam przyjąć innego oglądu sytuacji. I w sumie cieszę się, że tego nie zrobiłam, bo takie spojrzenie potęguje dyskomfort. Sprawia, że podczas oglądania „Dreszczy” nie czuję się dobrze we własnym ciele, a od body horroru tego rodzaju niewygodne emocje są jak najbardziej pożądane.\nW 1977 roku ukazał się kolejny horror Davida Cronenberga - „Rabid” („Wściekłość”) - który również traktował o dziwacznej chorobie, choć nie takiej samej, jak w „Dreszczach”. W mojej ocenie „Wściekłość” prezentuje się trochę lepiej niż omawiany film - scenariusz jest bardziej zwarty, a i ukazanie rozwoju choroby wydaje mi się nieco bardziej widowiskowe. Ze szczególnym naciskiem na „trochę” i „nieco”, bo powodów do wielkich narzekań w „Dreszczach” nie widzę. Jako że scenariusz omawianego obrazu autorstwa samego Davida Cronenberga pokazuje nam szerszy przekrój mieszkańców feralnego apartamentowca, skupia się na wielu postaciach, aczkolwiek w największym stopniu na doktorze Rogerze St. Lucu (w którego w bardzo dobrym stylu wcielił się Paul Hampton), to wypadałoby wydłużyć czas jego trwania. Pokusić się o więcej szczegółów na temat portretowanych postaci i spowolnienie rozwoju choroby. U Nicholasa Tudora to ostatnie pokazywano najdłużej – przeprowadzono widzów przez wstępny, środkowy i końcowy etap jego choroby z dużą konsekwencją (ale resztę postaci pod tym kątem zaniedbano), aczkolwiek poskąpiono faktów na temat jego życia u boku żony Janine. Jego osobowość zanim stał się nosicielem pasożyta jest nam znana jedynie w formie ogólników artykułowanych przez jego małżonkę i unaocznionych podczas jego krótkiego pobytu w pracy. Gdy go poznajemy w jego brzuchu tkwi już pasożyt, który znacznie wybrzusza jego skórę podczas pełzania w układzie pokarmowym Nicholasa. Tylko to sobie wyobraźcie – czujecie, jak coś przemieszcza się w waszym organizmie. Ba! Widzicie to gołym okiem, dotykacie tego zgrubienia i również tym zmysłem odbieracie jego ruch. Już samo to sprawia, że czujecie się niekomfortowo we własnym ciele. Ale teraz wyobraźcie sobie oślizgłą, wijącą się istotę, która może w każdej chwili wypełznąć wam z któregoś z większych otworów ciała (a bo jej rozmiary są dosyć spore), cała w waszej krwi i przyssać się do ciała pierwszej napotkanej istoty ludzkiej boleśnie parząc jej skórę. To paskudztwo może wam wypalić dziurę w ciele także od wewnątrz. Rozmnaża się w błyskawicznym tempie, pocałunek bądź stosunek seksualny z zarażonym owocuje kolejnym nosicielem dla następnego pasożyta, ale bezpośredni kontakt człowieka z człowiekiem wcale nie jest niezbędny w procesie rozprzestrzeniania się tej strasznej choroby pasożytniczej. To diabelstwo może wszak swobodnie się przemieszczać poza organizmem człowieka (zwierzęcia pewnie też, ale dla nich miejsca w „Dreszczach” na szczęście zabrakło), pełzać w poszukiwaniu kolejnego osoby wewnątrz której mogłoby wejść. I doprowadzić do całkowitej zmiany jej osobowości. Pasożyty Cronenberga zamieniają ludzi w przebiegłych maniaków seksu (co pewnie stanowi przemyślany komentarz do szybko rozszerzającej się rozwiązłości seksualnej w zachodnich społeczeństwach), dla których zabijanie nie stanowi żadnej przeszkody. To ostatnie nie jest jednak ich celem – chcą zrobić z ludzi żywicieli kolejnych odrażających żyjątek. Tak, odrażających, zgadza się. Twórcy efektów specjalnych zrobili tak realistyczne szkaradzieństwo, że nie zdziwiłoby mnie, gdyby co poniektórzy odbiorcy „Dreszczy” zaczęli baczniej przyglądać się swojemu ciału. Zwłaszcza osoby mające problemy gastryczne przynajmniej chwilami może ogarniać czyste przerażenie. Niesmak jest jednak uczuciem dominującym – patrząc choćby na pasożyta wyłaniającego się z ust mężczyzny, pełznącego w kierunku pochwy leżącej w wannie kobiety, wpijającego się w policzek innej, wpełzającego na rękę staruszki parząc jej skórę, pasożytów kłębiących się na brzuchu, w którym wcześniej wypalili dziurę i... Nie, tej oblanej największą ilością substancji w miarę wiarygodnie imitującej krew nie opiszę – to trzeba zobaczyć na własne oczy. W drugiej połowie „Dreszczy” pojawia się inna godna najwyższej pochwały sekwencja. Nie za efekty specjalne tylko za subiektywną pracę kamery, punkt widzenia przemierzającej podziemia Nurse Forsythe (świetna kreacja Lynn Lowry), który każe trwać przed ekranem w przekonaniu, że zaraz coś na nas (nie na nią) wskoczy, że gdzieś w tych autentycznie napierających na nas ciemnościach kryją się oślizgłe pasożyty i/lub ich żywiciele. A nam zostaje jedynie bezsilność, bierne oczekiwanie na nieuchronne uderzenie. Ewentualnie psychiczne przygotowywanie się na walkę, w której stawką jest nasze człowieczeństwo. W rzeczywistości to Nurse Forsythe, a nie nasze, ale za sprawą genialnie poprowadzonej kamery właśnie takie przeświadczenie powinno ogarnąć obserwatorów tych wydarzeń. (Taka ciekawostka: odtwórczyni roli Janine Tudor, Susan Petrie, nie potrafiła zmuszać się do płaczu, więc posiłkowano się cebulą. A gdy jej zabrakło pozwoliła Cronenbergowi bić się po twarzy, co reżyser czynił tak często, że jej twarz w końcu zrobiła się sina).\nDługoletnich wielbicieli body horrorów, którym obce byłyby „Dreszcze” pewnie nie ma, więc daruję sobie rekomendację tego obrazu najbardziej oczywistej grupie docelowej. Pozwolę sobie jednak gorąco polecić ten obraz wielbicielom horrorów o różnego rodzaju zarazach oraz tym, którzy uważają, że efekty komputerowe przewyższają te praktyczne, i że współczesne kino grozy jest bardziej realistyczne i klimatyczne od XX-wiecznego oraz wychodzą z założenia, że dzisiejsze krwawe horrory prędzej ich zniesmaczą niźli te powstałe kilkadziesiąt lat temu. Moim zdaniem istnieje duże prawdopodobieństwo, że po obejrzeniu „Dreszczy” wielu z nich zmieni zdanie. A jeszcze lepiej by było, gdyby sięgnęli po ten obraz dopiero po zapoznaniu się z „Muchą” z 1986 roku, bo moim zdaniem to tam David Cronenberg osiągnął wyżyny swoich możliwości (a więc to ten film na największą szansę obudzić apetyt na jego horrory). Według mnie nigdy przedtem i nigdy potem nie nakręcił niczego lepszego, chociaż jego pozostałe body horrory stoją na bardzo wysokim poziomie.\nAutor: Anna Plich (Buffy1977) o 16:16