Poznaj nominowanych w pierwszej edycji „Vogue Polska Beauty Awards” cz. I\nW konkursie „Vogue Polska” najlepsi rywalizować będą w 35 kategoriach. Spośród nich jury złożone z największych autorytetów branży beauty wybierze zwycięzców. Laureatów ogłosimy we wrześniowym numerze magazynu. Zobaczcie, które marki i produkty mają szansę na nagrody!\nSzczoteczka do oczyszczania twarzy Luna FOREO\nDo wykonania zadania potrzebuje jednej minuty. Masująca szczoteczka posiada funkcję anti-aging, która ma zminimalizować niedoskonałości skóry i spowolnić proces starzenia. Występuje w czterech wersjach o różnym układzie wypustek, więc można dopasować ją do indywidualnych potrzeb każdej cery.\nSzczotka do masażu antycellulitowego DR. BARBARA STURM\nWykonana z naturalnych surowców szczotka do masażu na sucho lub mokro. Regularnie stosowana wygładza i ujędrnia skórę, poprawia jej koloryt, zapobiega powstawaniu cellulitu i skutecznie rozprawia się z tym już istniejącym. Występuje w dwóch wersjach: soft i medium\nMasażer Rose Quartz Roller OMOROVICZA\nDwustronny wałeczek z różowego kwarcu do masażu twarzy zwiększa elastyczność skóry, poprawia mikrokrążenie, zmniejsza obrzęk wokół oczu. Można używać go samodzielnie na sucho lub z kosmetykami, np. kremem nawilżającym lub serum, aby poprawić ich wchłanianie.\nRoller Liftingujący Pro BLESS ME COSMETICS\nLista korzyści dla skóry przy regularnym stosowaniu masażera obrotowego z metalu jest długa: poprawa owalu twarzy, pobudzenie krążenia krwi, redukcja obrzęków, zamknięcie porów, poprawa elastyczności skóry, przywrócenie blasku i rozluźnienie mięśnie twarzy.\nZestaw 7 pędzli M Brush Original M BRUSH BY MAXINECZKA\nO jakość tych akcesoriów do makijażu zadbali Japończycy – są robione ręcznie ze starannie wyselekcjonowanego włosia. W skład zestawu wchodzą cztery pędzle do twarzy i trzy do oczu – w teorii, w praktyce można stosować je zamiennie, zależnie od potrzeb i preferencji.\nSuszarka EH-NA98 PANASONIC\nTechnologia nanoe™ wytwarza nanocząsteczki wody, które przenikają w głąb włosów i nawilżają je od środka. Technologia Double Mineral generuje jony minerałów, które redukują uszkodzenia w strukturze kosmyków. Do tego jest tryb pielęgnacji skóry głowy, twarzy, inteligentej kontroli temperatury.\nSuszarka Neuro Halo Dryer PAUL MITCHELL\nPowstała według projektu Karima Rashida, słynnego projektanta wzornictwa przemysłowego. Dzięki jonom turmalinu zmniejsza puszenie się i elektryzowanie włosów, które odzyskują zdrowie i blask. Podświetlany panel dotykowy umożliwia kontrolę przepływu i temperatury powietrza.\nProstownica Hydraluxe Pro S9001 REMINGTON\nStylizuje i pielęgnuje włosy. Specjalna budowa ceramicznej płytki z odżywką Moisture Lock dba o prawidłowe nawilżenie. Innowacyjna technologia mgiełki chroni każde pasmo przed działaniem wysokiej temperatury. Prostownica nadaje się do każdego rodzaju włosów.\nProstownica Corrale™ DYSON\nUrządzenie z pionierską technologią elastycznych mikrozawiasów i płytek, które dopasowują się do włosów i równomiernie dystrybuują ciepło. Stylizacja fryzury nie wymaga użycia wysokiej temperatury. Włosy błyszczą, można ułożyć je szybko, a ryzyko uszkodzenia ich struktury spada o połowę.\nZestaw Golden Boar Hair Spa Brush BALMAIN HAIR COUTURE\nRęcznie wykonana szczotka do włosów jest pokryta 14-karatowym złotem. Oczyszcza włosy, masuje skórę głowy, poprawia krążenie. Występuje w zestawie z eliksirem zawierającym organiczny olejek arganowy oraz z nabłyszczającym sprejem z proteinami jedwabiu.\nNiska zawartość minerałów nie powoduje wysuszenia skóry, nawet tej wrażliwej. Za to bogactwo krzemianów i mikroelementów oraz składniki aktywne I-modulia® i [C+Restore]™ koją, łagodzą podrażnienia, zmniejszają reaktywność skóry i pobudzają jej naturalne mechanizmy obronne.\nSerum pod oczy Ampoule Refresh SVR\nPielęgnuje skórę wokół oczu. Zmniejsza obrzęki, rozjaśnia cienie, poprawia napięcie, nawilża i chroni. Dołączony do ampułki aplikator z metalową końcówką pomaga kosmetykowi wniknąć głębiej, a także zapewnia efekt chłodzenia oraz usprawnia mikrokrążenie.\nKrem Lait-Crème Concentré EMBRYOLISSE\nReceptura kremu została opracowana w 1950 roku przez dermatologa z oddziału patologii skóry w paryskim szpitalu – miała koić i regenerować podrażnioną skórę. I dokładnie to robi. Krem można stosować na co dzień, jako maseczkę regenerująco-odżywczą na noc lub jako bazę pod makijaż.\nKrem Age Reboost® LABORATOIRES VIVACY PARIS\nPrzeciwstarzeniowy krem odbudowujący zawiera kompleks VIVASOME®, a w nim: niskozmineralizowaną wodę mineralną z francuskiej miejscowości Treignac, sorbitol oraz składniki czynne o działaniu biostymulującym aktywność komórek. Są także kwas hialuronowy i stabilizowana witamina C.\nSerum przeciwzmarszczkowe Hyalu B5 LA ROCHE-POSAY\nDermokosmetyk wzbogacony o dwie formy kwasu hialuronowego – nisko- i wysokocząsteczkowy, witaminę B5 oraz madekasozyd. Bazą jest woda termalna z La Roche-Posay, która regeneruje skórę. Skoncentrowana formuła działa przeciwzmarszczkowo i silnie nawilżająco.\nMaseczka Black Rose Cream Mask SISLEY PARIS\nała trójpłaszczyznowo – ujędrnia, rewitalizuje, nawilża. Bazuje na aktywnych składnikach przeciwstarzeniowych pochodzących z ekstraktów czarnej róży, algi Padina pavonica i miechunki rozdętej. Potrzebuje 10-15 minut, by przywrócić skórze świetlistość. Ma aksamitną konsystencję i zapach róży.\nSuchy Olejek Huile Prodigieuse® NUXE\nSwoją pozycję zawdzięcza wszechstronności – można go stosować na skórę twarzy, ciała, włosów, latem i zimą. Składa się z siedmiu olejków roślinnych, które nawilżają i chronią skórę, a także zmniejszają widoczność rozstępów. Olejek ma suchą formułę i pachnie cytrusami.\nPuder Translucent Loose Setting Powder LAURA MERCIER\nUltralekki. Uchodzi za numer 1. wśród pudrów utrwalających. Ulubieniec wizażystów – nie obciąża makijażu, nie podkreśla zmarszczek, nigdy się nie warzy, stapia się ze skórą i utrzymuje na niej do 16 godzin. Poprawia wygląd cery na zdjęciach – zapobiega świeceniu się i niweluje drobne niedoskonałości.\nKorektor Touche Éclat YVES SAINT LAURENT\nJest celebrytą wśród makijażowych produktów – prawie od 30 lat na rynku i wciąż nie doczekał się godnego konkurenta, który tak dobrze tuszuje oznaki zmęczenia i niedostatku snu. Znajduje się w kosmetyczce Zoë Kravitz, Rosie Huntington-Whiteley, Victorii Beckham, Alexy Chung i innych gwiazd.\nW 1982 roku Estée Lauder jako pierwsza firma kosmetyczna wprowadziła pielęgnację nocną i pokazała zależność między uszkodzeniami DNA i starzeniem skóry. Serum zostało zamknięte w szklanej, przypominającej lekarstwo buteleczce, która sprzedaje się na świecie w rekordowym tempie trzech sztuk na minutę.\nSerum redukujące przebarwienia Esteticus BASICLAB DERMOCOSMETICS\nSpecjalizuje się w redukowaniu przebarwień i chroni przed powstawaniem kolejnych. Zawiera 10-procentową azeloglicynę, 3-procentowy kwas traneksamowy i 2-procentową alfa arbutynę. Mimo wysokich stężeń nadaje się do stosowania na dzień i na noc.\nEsencja Face Zone Instant Beauty Boosting Essence DR IRENA ERIS\nJest jak nawilżający zatrzyk dla skóry. Autorski kompleks C-Azelotone rozjaśnia cerę i zmniejsza zaczerwienienia. Wody: żurawinowa, izotoniczna morska i kojąca z orchidei działają odżywczo i pobudzająco, a prebiotyki w połączeniu z ekstraktem z australijskiej śliwki Murunga poprawiają kondycję skóry.\nSerum Affinant Visage EISENBERG PARIS\nModeluje rysy twarzy, przeciwdziała wiotczeniu skóry, przywraca jej jędrność. Wyciąg z kakaowca i kofeina zmniejszają miejscową kumulację tłuszczu, na przykład podwójny podbródek. Glaucyna stymuluje produkcję kolagenu. Pierwsze efekty widoczne są po czterech tygodniach stosowania.\nMaska Pure Golden Mask 18K Soin D’Or SELVERT THERMAL\nŻelowa maseczka dla skóry dojrzałej. Nawilża, odżywia, rozświetla, naprawia szkody wyrządzone niekorzystnymi czynnikami zewnętrznymi. Regeneruje skórę po zabiegach kosmetycznych i medycyny estetycznej. Na jej skuteczność wpływają mikrocząsteczki 18-karatowego złota i kompleks peptydów.\nPłatki Cellular Performance Extra Intensive SENSAI\nDo odświeżenia skóry wokół oczu i ust potrzebują 10 minut. Elastyczne, trójwarstwowe i drobno tkane płatki rewitalizujące z jedwabiem koishimaru oraz kompleksem CPX likwidują oznaki starzenia się skóry – suchość, wiotczenie, zmarszczki i szary koloryt cery. Z sukcesem.\nKrem na noc Resveratrol-Lift CAUDALIE\nZawiera resweratrol, kwas hialuronowy i Wegański Stymulator Kolagenu® – nowy patent marki, który powstał dzięki współpracy naukowców z Harvard Medical School. Regeneruje skórę i zapewnia jej piękny wygląd o poranku. 98 procent składników jest pochodzenia naturalnego.\nSerum z witaminą C na przebarwienia Beauty.lab MIYA COSMETICS\nPotrafi wiele: wzmacnia skórę, zmniejsza widoczność plam pigmentacyjnych, zmarszczek i naczyń krwionośnych, rozjaśnia, rozświetla i nawilża. 91 proent składu pochodzi z natury. Najsilniej działa 5-procentowa witamina C i hydrolat z kwiatów gorzkiej pomarańczy.\nŻel do mycia twarzy Oblepikha C-Berrica NATURA SIBERICA\nJest wegański i ma na to certyfikat. Kwasy AHA wyrównują strukturę skóry, odświeżają ją i rozświetlają. Witamina C wzmacnia procesy obronne skóry i ujednolica jej koloryt. Olejek z rokitnika ałtajskiego stymuluje syntezę kolagenu. Intensywnie pachnie.\nBalsam pod oczy Keep An Eye On It VEOLI BOTANICA\nWarto mieć go na oku, ponieważ zawiera anti-agingową formułę AvenaPLex – kompleks aktywnych kwasów tłuszczowych i naturalnych olejów z pestek malin, jojoby i marchwi, które naprawiają barierę lipidową skóry. Przyspiesza produkcję kolagenu i reguluje syntezę hialuronową.\nOlejek do twarzy Naked Beauty Oil SKIN & TONIC LONDON\nW 100 procentach naturalny i organiczny. Zawiera olejek z dzikiej róży z kwasem trans-retinowym i przeciwutleniającymi karotenoidami. To one chronią skórę przed stresem środowiskowym. Olej z pestek dyni pomaga stymulować regenerację komórek, gojenie blizn i uszkodzeń skóry.\nPantera – od stu lat ikona domu mody Cartier stała się inspiracją do powstania tego zapachu. Kreatorka perfum Mathilde Laurent stworzyła bukiet kwiatowo-animalistyczny – jest w nim kwiat gardenii, akordy szypru, rabrabraru, truskawek i piżma.\nPortrait of a Lady FRÉDÉRIC MALLE\nPortret Damy zawiera prawdopodobnie największą możliwą dawkę esencji róży i paczuli w nucie serca. Mimo to zapach nie jest przesłodzony – słodycz równoważą piżmo, kadzidło i drzewo sandałowe, które dodają mu orientalnego charakteru. Jego twórcą jest guru olfaktorycznej branży – Dominique Ropion.\nL’Ombre Dans l’Eau DIPTYQUE\n„Cień na wodzie” to lubiony zapach Catherine Deneuve. Jest jednym z pierwszych owocowych perfum francuskiej marki, która swoją historię zaczęła przy paryskim bulwarze Saint-Germain w 1961 roku od stworzenia aromatycznej świeczki. Woda toaletowa łączy zapachy liści czarnej porzeczki i róży.\nDymny, drzewny, skórzany i piżmowy. Jak podpowiada nazwa, zapach został zbudowany z 33 składników, z czego kardamon, irys, fiołek i ambroksan wysuwają się na plan pierwszy. Jest uniseksowy, zmysłowy, nieco pikantny. Co nietypowe – nalewany w perfumerii w chwili zakupu.\nNa początku pachnie gruszką, pomarańczą, mandarynką i pieprzem. Później rozwijają się w niej nuty kwiatowe. Na koniec pojawia się aromat kawy. A wszystko to jest zamknięte w czarno-brokatowym flakonie, który dizajnem nawiązuje do pierwszej buteleczki Opium z 1977 roku.\nPremiery Flatformy najmodniejszymi klapkami lata Anna Konieczyńska


Dodane: 25-12-2021 03:35\nKażda firma musi zatrudniać pracowników. Bez nich rozwój nie byłby możliwy. Dlatego tak ważne jest bhp w pracy. Szkolenia bhp są niesamowicie ważne, uczą pracowników jak uniknąć nieprzyjemnych zdarzeń. Pozwalają one chronić ludzkie życie i zdrowie. Przy małej firmie zatrudniającej nie więcej niż 100 pracowników bardzo dobrze sprawdzi się . Polega\nO kancelariach, prawnikach oraz sądachMeble można wypożyczyćPipes are leaking? Better call for helpOdżywic cerę w nowy sposóbOgólnie o stomatologiiKomfort termiczny - fajna sprawaLokalny biznes: geodezjaCzym jest reklama zewnętrznaTaxi- symbol miastaAspekty techniczneImplanty zębów Bytom7 Największych Błędów Na Drodze Aby Tworzyć Strony, Które Szybko Zniszczą Twój Plan.Słów kilka o francuskim stylu wnętrzPielęgnacja naturalnieJak zmniejszyć zużycie energii cieplnej?Gdzie kupić ekspresPowstawanie firmy- biznesplan, prognozy, marketingHow about high pressure cleaning services for you home?Komfort i ciepłoZobacz te 11 ciekawostek o tym jak Zamontować fotowoltaikę w prosty sposóbPrzewozy autokarem, tu i tamEletric a connection that can moveOgólnie o remontachCiekawostki na temat pompRady na temat sprzątaniaKrok Po Kroku Instrukcja Aby znaleźć dentystę w CieszynieKwestie urodowe - jakie pojęcia musisz znaćOrganizacja eventów to nie taka prosta sprawaOtwieranie wjazdu na pilota. Czyli o bramach automatycznychBiałka serwetkowe i inne suplementy


BŁASZCZYKOWSKI OJCEM - Sport.pl - Najnowsze informacje - piłka nożna - F1- tenis - koszykówka - siatkówka\nJakub Błaszczykowski ujawnił ostatnio, że pracuje nad swoją autobiografią. Książka pt. "Kuba" ma być inna niż typowe biografie piłkarzy; ma w niej opowiedzieć o najcięższych momentach swojego życia, m.in. o tym, jak widział swojego ojca mordującego jego matkę.\n- Czas, który upłynął, nie jest w stanie zaleczyć ran. Człowiek im jest dojrzalszy, tym bardziej czuje, co stracił - mówił w programie "Tomasz Lis na żywo" Jakub Błaszczykowski. Piłkarz szczerze opowiadał o tym, co przeszedł po tym, jak jego ojciec zabił matkę.\nJakie są możliwe konsekwencje jednego zdjęcia z piłkarzem w dobie pandemii koronawirusa? Spore. Jagiellonia może dostać grzywnę. Kibicowi, który robił fotografię na murawie stadionu, grozi pozbawienie wolności. Wisła Kraków, która dmucha na zimne, ma wyłączonego zawodnika. Sam Jakub Błaszczykowski, choć chciał dobrze, pewnie następnym razem zastanowi się, nim sprawi komuś przyjemność.\nstoi Adam Buksa, ojciec Aleksandra. Piłkarze często pochodzą z biednych środowisk, ale w przypadku Buksy to się nie sprawdza. Aleksander i jego bracia nie mogli narzekać na dzieciństwo. Mieli wszystko, co sobie mogli zażyczyć. Ich ojciec zbudował im nawet w piwnicy boisko ze sztuczną nawierzchnią\nKacper Sosnowski: Przy jakich zagadnieniach panowie ostatnio współpracowali? Jest jakiś wyraźny podział ról? Dawid Błaszczykowski: Pracujemy razem, ale mamy też podzielone obowiązki - szczególnie w sprawach prawnych. W tych aspektach Maciek jest przodującą osobą ze względu na zawód i doświadczenie\njeden warunek Praktycznie wszystko jest już ustalone. Jedynym warunkiem, który musi zostać spełniony, by ojciec piłkarza złożył podpis pod nowym kontraktem dla Buksy, jest pozostanie Wisły Kraków w ekstraklasie. Ale to wydaje się całkiem realne, bo Biała Gwiazda na cztery kolejki przed końcem sezonu ma\nPiłkarz pierwszy raz opowiada o traumie z dzieciństwa. Gdy miał 11 lat, ojciec zabił mu matkę - Anna Błaszczykowska zmarła na rękach syna. Nie chcę przytaczać fragmentu, w którym o tragedii opowiada sam piłkarz, bo wyrwany z kontekstu nadaje się na łamy brukowców. Nie o samo pokazanie koszmaru\nKosecki w rozmowie z portalem sport.onet.pl . Kosecki uważa, że to cios poniżej pasa dla Jerzego Brzęczka. - Atak na Brzęczka z tej strony to paranoja i cios poniżej pasa. Wiem, o czym mówię, bo też nasłuchałem się komentarzy, że syn gra w Ekstraklasie ze względu na ojca. Odpowiadałem: Co ma zrobić\nprzybyli m.in.: Caroline Wozniacki, Jakub Błaszczykowski, Tomasz Hajto, Jerzy Janowicz i Otylia Jędrzejczak. Zabrakło Angelique Kerber, która ostatecznie nie przyjechała ze względu na kontuzję. - Szkoda, że Andżi nie mogła być. Byłyśmy w stałym kontakcie. Wiem, że robiła wszystko co mogła, ale nie mogła\nma na Instagramie już 581 tysięcy obserwujących. To niewiele mniej niż na przykład Jakub Błaszczykowski, który ma 615 tys. Dopóki Mino Raiola nie dopnie swego, agentem młodego zawodnika będzie jego ojciec - Regillio Simons, były piłkarz holenderskich klubów i trener dzieci w Ajaksie Amsterdam\npozyskaniem pomocnika było także Schalke, jednak klubu z Veltins Arena nie stać na taki wydatek. Dla Borussii, która zarobiła w ubiegłym sezonie ogromne pieniądze dzięki sprzedaży Maria Goetzego do Bayernu i awansowi do finału Ligi Mistrzów, taka kwota nie stanowi z kolei żadnego problemu. Błaszczykowski nie\n, które doktor wysłał na maila. Na razie uciekam na samolot – powiedział nam Rybus, który od kilku dni jest ojcem nowonarodzonego Roberta. Być może niedługo znów wróci do kraju, aby tu rozpocząć rehabilitację. Podobne rozwiązanie Rybus zastosował już kilka lat temu, gdy był piłkarzem innego\nniespodziewanie wygrała wtedy w lidze z Schalke, a Polak był głównym ojcem tego sukcesu. Strzelił dwa gole. Dostał od "Bilda" najwyższą możliwą ocenę - "1", czyli klasę światową . To spotkanie sztab kadry dokładnie analizował. Zadowolony był nie tylko z trafień młodego napastnika, ale też z\njednej zmiany - Di Marię, który właśnie został ojcem i później dołączył do drużyny, zastąpił jednak Modrić. Klopp wystawił możliwie najsilniejszą jedenastkę z trzema Polakami w składzie. Składy: Borussia: Weidenfeller - Subotić, Hummels, Piszczek, Schmelzer - Bender, Gündogan - Götze, Reus\nma przywitać się z ligowymi rywalami. 23-letni Brazylijczyk ma rywalizować o miejsce na prawym skrzydle w drużynie Macieja Stolarczyka, gdzie występuje także Jakub Błaszczykowski . Piłkarz, który do Wisły trafił z Granady, jest wychowankiem Realu Madryt . W jego dorosłej drużynie nigdy jednak nie\nbudzić w polskich kibicach entuzjazmu na niecały rok przed mistrzostwami Europy. Najwięcej radości z meczu, w którym Polska zwyciężyła Gruzję, mieli wczoraj ojcowie. Jakub Błaszczykowski, który mógł zadedykować gola swojej maleńkiej córeczce, i Maciej Szczęsny po raz kolejny podziwiający grę swojego syna\nuzupełnienia. Milik wnosi do gry ważne gole i asysty, Rybus odnalazł się na opustoszałej do niedawna lewej stronie obrony, ponaddźwiękową prędkość, z jaką porusza nogami Grosicki, udaje się Adamowi Nawałce spożytkować dla drużyny. Błaszczykowski odbudowuje się w Fiorentinie liderującej w Serie A, w ostatnim\npomocnik doznał poważnej kontuzji obu stóp! Pierwsza diagnoza? Około rok pauzy! Damian wraz ze swoim ojcem Robertem dotarli jednak do innego lekarza, i przerwa w grze trwała znacznie krócej. W tym czasie zawodnik musiał skupić się na rehabilitacji i ciężkiej pracy na siłowni. - Robert był dla niego zawsze\nDariusz Dziekanowski: Kosecki to nie Błaszczykowski. Do tego poziomu na razie mu daleko\ngóry, i już tak dobrze sobie nie radził. - Podobnie mogłoby być z Koseckim, bo to jeszcze nie jest Jakub Błaszczykowski, do tego poziomu na razie mu daleko. Mecz z Macedonią potwierdził, że potrzebuje czasu, by grać w kadrze równie dobrze jak w lidze - ocenił Dziekanowski. Czy Kosecki może zbliżyć się\nrozmowy z członkami rodziny Brzęczka, a także z innymi postaciami świata piłki. O selekcjonera pytani są m.in. Andrzej Strejlau, Grzegorz Mielcarski, Stefan Szczepłek i Jakub Błaszczykowski. Dostaje się kibicom i dziennikarzom Główny motyw, który przewija się przez całą biografię, to krytyka Jerzego\npraca, chociaż nie robię tego dla pieniędzy. PZP założył Marek Pięta, który znał mojego ojca z Widzewa Łódź. Tata pod koniec grania w piłkę miał jakiś problem z Utrechtem i wtedy pomógł mu VVCS, holenderski związek piłkarzy zawodowych. Kiedyś przy jakiejś okazji opowiedział o tym Pięcie, a ten wpadł na\nwujek - Jerzy Brzęczek. Jednak nawet jeśli wszyscy wiedzą już, że Błaszczykowski zrobił karierę nie dzięki układom, ale dlatego, że Bóg dał mu olbrzymi talent i ludzi, którzy otoczyli go opieką w najtrudniejszych momentach jego życia. Marzył tylko o Olimpii Przygodę z piłką Błaszczykowski rozpoczął 15\nmurawy. Jeśli podtrzyma tak dobrą formę, jak obecnie, to być może w przyszłym roku trafi do ekstraklasy. Wracając do biało-czerwonych. Ojcem sukcesu niewątpliwie jest selekcjoner Adam Nawałka. Co pana zdaniem musi teraz zrobić, by w przyszłorocznych mistrzostwach jego drużyna zagrała o coś więcej? - W 10\nzłoto olimpijskie 2008 z Aguero i Angelem di Marią. Jak Błaszczykowski z Lewandowskim Przyjaciółmi nigdy nie byli i pewnie nigdy już nie będą. W pewnym sensie są trochę jak u nas Kuba Błaszczykowski i Robert Lewandowski. Zaczynali od miłej znajomości, byli nawet kolegami z jednego pokoju na\n- dodawał Ulatowski. Kadrze ubył najbardziej charakterny obok Mariusza Lewandowskiego gracz. - Na boisku będzie komu go zastąpić, bardziej odczujemy stratę w szatni - mówił Błaszczykowski. Wszyscy przypomnieli, jak w poprzednich eliminacjach grał przeciwko Kazachstanowi kilkadziesiąt godzin po śmierci ojca\n. - O swoim pożegnaniu jeszcze nie myślę. Teraz jestem na wakacjach. W ubiegłym tygodniu, gdy byłem jeszcze w Turcji, odebrałem telefon z propozycją przedłużenia umowy z Realem. Więc kto wie... - zawiesił głos 36-latek. W drużynach Europy i Ligi grali m.in. Jakub Błaszczykowski, Andrzej Juskowiak\nWerderu. Boenisch długo się ociągał, wydawało się, że nie ma ochoty na grę dla Polski. Jego ojciec mówił "Gazecie", że przed wyrobieniem paszportu musi mieć pewność, że "o przyjeździe na zgrupowanie decydował będzie klub i Sebastian". - Nic nie wiem o takich ustaleniach, Sebastian\nlidera Bundesligi? - Mam nadzieję, że skład się utrzyma, ale wszyscy zdają sobie sprawę, że czasem przychodzi oferta z klubu, któremu się nie odmawia. Powiększa się polska kolonia w Dortmundzie... - Borussia kogoś kupuje? Nie do końca. Ty i Kuba Błaszczykowski zostaniecie niebawem ojcami. - Moja żona ma\nskuteczności. W 65. minucie na boisku pojawił się Błaszczykowski, który kilkukrotnie zakręcił obrońcami rywali. Tradycyjnie, kilkanaście minut przed końcem meczu trener dał szansę Lewandowskiemu. Polacy spisali się dobrze, a ich akcja mogła sprawić, że wynik meczu byłby zupełnie inny. W 86. minucie Borussia\nKosecki, Teodorczyk i Wszołek nominowani do nagrody Odkrycie Roku\nbardzo utalentowanych zawodników. Czyżby odrodzenie polskiego futbolu zaczynało się w stolicy?" - zastanawia się tygodnik. Tak redakcja uzasadniła swoje nominacje w przypadku trzech piłkarzy z Legii i Polonii: Jakub Kosecki Syn Romana, byłej gwiazdy polskiej piłki, tak jak ojciec jest skrzydłowym. I\nPiszczku. Dziś przedstawicielem ''polskiej Borussii'' został już tylko ten ostatni. Lewandowski drugi sezon reprezentuje barwy Bayernu, a Błaszczykowski latem tego roku na zasadzie wypożyczenia przeniósł się do włoskiej Fiorentiny. Od początku sezonu zbiera we Włoszech pozytywne opinie. Fiorentina może\nnie płacze. Wspólny język Adaptować musiał się nie tylko do sytuacji na boisku, ciągnie się za nim bowiem kawał niełatwej historii. Urodzony w Erewaniu, pierwszych kilka lat życia spędził we Francji, gdzie za piłkarskim chlebem wyjechał jego ojciec, środkowy napastnik Hamlet Mchitarjan. Jonathan\nBoenisch nie będzie grał dla Polski, bo nie było komu do niego zadzwonić?\njesteśmy od ocenienia jego przydatności, a jak mamy ją ocenić, skoro jest on Niemcem? - pyta Dziekanowski. Według ojca piłkarza Sebastian dogada się po polsku. - A przecież trener Beenhakker, Jacek Krzynówek, Jakub Błaszczykowski czy Ebi Smolarek mówią po niemiecku, a reszta po angielsku. Co to za problem\nŁączy ich wiele. Cała trójka została wychowana na Bułgarskiej, każdy z nich wygrał z Lechem ligę, a dziś – występują w Sampdorii. Bereszyński to rodowity poznaniak. Jego ojciec, Przemysław, jest legendą KKS-u, trzykrotnym zdobywcą mistrzostwa Polski. Linetty urodził się w Żninie, a wychował w\nodległości między piłkarzami i formacjami są ogromne. W Bayerze zawsze ktoś Boenischa asekuruje. Nie zapominajmy też, że prawemu obrońcy reprezentacji pomaga Błaszczykowski, a lewoskrzydłowy - ostatnio Waldemar Sobota - nie angażuje się tak w destrukcję - mówi Radosław Gilewicz, były napastnik klubów\n. Piłką żyją tam teraz rzecz jasna wszyscy, "w końcu to syn Kazka biega po francuskich murawach" [58-letni Kazimierz Piszczek to ojciec reprezentanta Polski, przyp.red.]. Miejscowy sport z roku na rok ma się coraz lepiej: ostatnio drużyna LKS-u awansowała do klasy okręgowej, ekipa kobiet\ndoprowadził do półfinału debiutujące w elicie Villarreal, wczoraj sekundy dzieliły go od wykucia trenerskiego arcydzieła z Málagą, choć okoliczności wybitnie mu nie sprzyjały. Za kartki pauzowali kapitan Weligton i pomocnik Manuel Iturre, sam trener ledwie zdążył na mecz z pogrzebu ojca w Chile. Dla\nostatnio pachwinę Jakub Błaszczykowski, którego rajdów bardzo przed tygodniem brakowało. W Maladze zabraknie zawieszonych za kartki kapitana Wellingtona i pomocnika Manuela Iturry, od soboty piłkarze pracują bez trenera. Manuel Pellegrini poleciał do Chile na pogrzeb ojca, do Dortmundu dotrze dopiero we\nksiążce "Kopalnie talentów" » Materiały partnerów Buty piłkarskie NIKE Mercurial Vortex II Sprawdź cenę > Błaszczykowski - Polska - strój komplet piłkarski ze skarpetami Sprawdź cenę > Komplet piłkarski Nike Barcelona Home Kids\nDługo nie mógł się wybić ponad poziom IV ligi. Nie dlatego, że był słaby. Po prostu nikt się na nim nie umiał poznać. Gdy w styczniu 2005 r. za sprawą dyrektora sportowego Wisły Grzegorza Mielcarskiego, przyjaciela wujka piłkarza - Jerzego Brzęczka, Błaszczykowski trafił wreszcie do Krakowa\nsię zawodnicy, którzy grali bądź grają za granicą. Przyjadą Kuba Błaszczykowski, Jerzy Brzęczek, Tomasz Wałdoch, Tomasz Hajto, Radosław Gilewicz, Marek Citko, Andrzej Kobylański, Artur Płatek, który obecnie jest trenerem Cracovii. Zaprosiliśmy też gwiazdy ligi polskiej, w drużynie Rakowa pojawią się\nlat nie wygrała z rywalem ze światowego topu, całkowicie zdominowała czwarty zespół ostatniego mundialu - Portugalię. Bohaterem był Ebi Smolarek, ale nikt inny nie mógł nim być. Ojciec Włodzimierz dał mu imię od Eusebio, najlepszego gracza piłki portugalskiej, a sam był do środy ostatnim polskim\nstworzył plan który uwzględniał równowagę pomiędzy pracą jaką można wykonać po sezonie ligowym, a niezbędną regeneracją. Na zgrupowanie przyjechali zawodnicy którzy rozegrali bardzo dużo spotkań ligowych jak również tacy którzy grali znacznie mniej np. Thiago Cionek czy Kuba Błaszczykowski. Mieliśmy też\nNawałka. Na co Wiśle piłkarz niechciany w II lidze? - Kontuzję leczy Kuba Błaszczykowski i teraz na prawej stronie pomocy nie mamy nikogo poza Hristu Chiacu - tłumaczy Nawałka. W poniedziałkowe południe wicemistrzowie Polski ćwiczyli w Skotnikach przez bite dwie godziny. Najpierw fizjolog, a zarazem drugi\npóźniej, że niemiecki obrońca to jedyny piłkarz na turnieju, który go zachwycił. Stoper jak z La Masii Od miesięcy zachwycaliśmy się, jak w Borussi Dortmund rozwinęli się Łukasz Piszczek, Jakub Błaszczykowski i Robert Lewandowski. Ale trener Jürgen Klopp nie poświęcał się wyłącznie Polakom. W\nPrzez ostatnie osiem lat Robert Nouri obejrzał na żywo setki meczów, widział na boiskach tysiące młodych chłopaków uganiających się za piłką. Jednym z nich jest jego syn. Trzynastoletni Patryk gra w drużynie Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Łodzi. Strzela dużo bramek. Jego ojciec jest pewien, że syn\nwystępował w młodzieżowych kadrach i śpiewał hymn, to reprezentacja zawsze przegrywała. Podobnych ciekawostek jest więcej: przed meczem z Grecją Petr Cech relaksował się grając na perkusji, co chyba nie do końca mu pomogło, choć ostatecznie Czesi wygrali. Z kolei Michał Kadlec odbył ważną rozmowę z ojcem\nTo sukces autorstwa Petrescu i Okuki\nGrecka victoria ma co najmniej dwóch ojców. "Nowa miotła" Wisły, czyli trener Dragomir Okuka ustalił dobrą taktykę na starcie o wszystko, z ułożeniem wyjściowej jedenastki trafił równie dobrze jak ze zmianami (wpuszczenie Marka Penksy i Branka Radovanovicia ożywiło zespół, zaś trzeci\nojca zwycięstwa. 49. minuta - Ebi salutuje szalejącym kibicom po raz drugi. Na prawej flance defensywę Belgów rozrywa wprowadzony w przerwie za Wojciecha Łobodzińskiego Kuba Błaszczykowski. Pomocnik Borussii Dortmund dośrodkowuje, zza pola karnego uderza Jacek Krzynówek, Stijnen "wypluwa"\nhumor i nominować do naszej Ciachowej Jedenastki. Zwłaszcza, ze ciacho z niego niewątpliwie pierwszej kategorii. Jakub Błaszczykowski - nasz człowiek w Bundeslidze, ale nie wiadomo jak długo, bo krążą pogłoski, ze stanie się wkrótce naszym człowiekiem w Premiership. Kuba jest piękny\nkontrakt z francuskim klubem Girondins Bordeaux. Podobnie jak Michał Janota, Grześ gra w polskiej reprezentacji do lat 19. 3. Alan Stulin. Ten niebieskooki blondyn urodził się w Bolesławcu, ale już w wieku 3 lat przeniósł się z rodzicami do Niemiec. Jego pierwszym szkoleniowcem był ojciec - były zawodnik\n, z pańskim ojcem grała z Sampdorią Genua w Pucharze Zdobywców Pucharów. Tata znokautował Manciniego i wyleciał z boiska... - Sprowokowali tatę... Jak będzie trzeba, to też dam w ryj. Co pan wie o obecnej kadrze Włoch? - Nie mam o nich zielonego pojęcia. Nie pamiętam, kiedy ostatnio widziałem ich\nmnie przekonać o swoich umiejętnościach szybkościowych i technicznych. Na takich piłkarzach chcę opierać zespół. Kto będzie pana asystentem? - Zdecyduję w przyszłym tygodniu. Jedzie pan oglądać mecze ligowe? - W sobotę jadę na cmentarz do ojca. Mam parę cmentarzy do objechania. To dla mnie szczególne\nwysunięty pomocnik - raczej defensywnym pomocnikiem. To jam mam odbierać piłki, przycisnąć rywala pressingiem i zagrać do przodu. Od strzelania bramek są: Ludo Obraniak, Kuba Błaszczykowski i Robert Lewandowski. Ja - jak ostatnio - z Rafałem Murawskim i Adamem Matuszczykiem muszę pracować dla nich. Myślę\nNajlepszy strzelec mistrzowskiej drużyny w tym sezonie. Zdobył dla dortmundczyków 16 bramek w 32 spotkaniach, czyli średnio trafiał w co drugim meczu. Jest w połowie Argentyńczykiem (po ojcu), a w połowie Paragwajczykiem (po matce). Rok temu przyjął jednak paszport paragwajski i w reprezentacji\nupora się z kontuzją. "Big Brono", jak mawia o nim Leo, jest nam bardzo potrzebny. Jakub Błaszczykowski - jeśli tylko nie obrazi się na cały świat, a wypada wierzyć, że się nie obrazi, wróci do kadry i będzie stanowił o jej sile. Kuba to żywe srebro. Z nim w składzie nasza drużyna potrafi\nmoim przyjściu do Warszawy przez półtora roku mieszkał ze mną ojciec. Nigdy się tego nie wstydziłem, wyszło mi na dobre. Miałem jasne kryteria: szkoła, dom, praca domowa, obiad, odpoczynek, trening. Nikt nie musiał mnie pilnować, ale obecność taty bardzo mi wówczas pomogła w prowadzeniu domu\nbłagać, bo pamiętam, co mówił "Gazecie" ojciec piłkarza: "Smuda musi zrozumieć, że Werder gra w lidze, Pucharze Niemiec i Lidze Europejskiej, a Polskę do Euro 2012 czekają tylko sparingi. Dlatego o przyjeździe na zgrupowanie decydował będzie klub i Sebastian". Słowa, delikatnie mówiąc\nfinału Pucharu UEFA. - Borussia była w moim życiu od zawsze - wspomina piłkarz. - Razem z ojcem jeździliśmy na wszystkie mecze: m.in. do Mediolanu i Rotterdamu. Ta drużyna była bardzo ważna dla wszystkich członków mojej rodziny. Ja sam miałem cztery lata, gdy pierwszy raz poszedłem na stadion. Droga do


Podyskutujmy o alkoholu. W Toruniu sprzedaż z ograniczeniami czy bez? | Tylko Toruń\nRozpoczynają się konsultacje społeczne dotyczące ograniczenia sprzedaży alkoholu pomiędzy godz. 22 a 6 i spożywania go w przestrzeni miejskiej. W jaki sposób można wyrazić swoją opinię?\nUchwalone na początku roku przepisy pozwalają samorządom wprowadzać zakaz sprzedaży napojów alkoholowych w sklepach między godz. 22 a 6 oraz wskazać miejsca publiczne, gdzie można go spożywać bez obawy, że zostaniemy za to ukarani mandatem. Ta dyskusja przetoczyła się już przez wiele miast. Teraz czeka nas też w Toruniu.\n“Chcemy wspólnie z mieszkańcami omówić kwestię ograniczenia sprzedaży w Toruniu napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży pomiędzy godz. 22 a 6 i zastanowić się, czy obecność alkoholu w przestrzeni miasta jest konieczna i zawsze akceptowalna społecznie” – czytamy na stronie miejskiej. “Jednocześnie chcemy także zapytać torunian o możliwość wyznaczenia w naszym mieście specjalnych stref w przestrzeni publicznej, w których spożywanie alkoholu byłoby dozwolone. Czy takie rozwiązanie jest potrzebne? Czy może przyczyni się tylko do wzrostu liczby interwencji służb miejskich? A może będzie ciekawą alternatywą dla osób chcących spożywać alkohol w otwartej przestrzeni miasta? Opinie i propozycje mieszkańców w tych kwestiach będą stanowić materiał pomocniczy dla władz miasta podczas analizy tego tematu i ew. przygotowywania lokalnych rozwiązań prawnych”.\nJak zatem będą wyglądać konsultacje społeczne? Na zlecenie urzędu miasta zostały przeprowadzone badania społeczne dotyczące dwóch kwestii: ograniczenia sprzedaży, jak i wyznaczenie miejsc publicznych do spożywania alkoholi pod chmurką bez żadnych konsekwencji karnych. Wyniki badań poznamy podczas konsultacji.\n28 listopada (środa) o godz. 17 Instytut Socjologii UMK w Harmonijce (Fosa Staromiejska 1A) we współpracy z toruńskim magistratem organizuje debatę konsultacyjną. Podczas niej zaproszeni prelegenci odpowiedzą na wszystkie pytania i wątpliwości mieszkańców związane z proponowanymi zmianami. W spotkaniu wezmą udział:\ndr Jacek Szczepkowski, kierownik Całodobowego Młodzieżowego Oddziału Leczenia Uzależnień w Toruniu, certyfikowany specjalista psychoterapii uzależnień, terapeuta, członek Polskiego Stowarzyszenia Terapeutów Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach oraz European Brief Therapy Association, adiunkt na Wydziale Nauk Pedagogicznych UMK,\nDo udziału w debacie zostali zaproszeni również przedstawiciele Toruńskiej Izby Przemysłowo-Handlowej, zrzeszającej m. in. lokalnych właścicieli sklepów z alkoholem, przedstawiciele Samorządu Studenckiego UMK, właściciele pubów i restauracji oferujących piwa kraftowe i ważone w małych, lokalnych browarach.\nKonsultacje społeczne potrwają do 7 grudnia. Swoje opinie i uwagi można przesyłać na adres konsultacje@um.torun.pl. Konsultacje społeczne prowadzi wydział komunikacji społecznej i informacji magistratu we współpracy z Fundacją Art Watch.\nTagged alkohol konsultacje społeczne toruń wiadomości toruń


Ceny żywności i napojów bezalk. w I wzrosły o 1,1 proc. mdm - Świetlik, IERiGŻ - 2013-02-13 12:05 | Bezpieczny Dom Maklerski TMS Brokers\nStrona główna » Aktualności » Ceny żywności i napojów bezalk. w I wzrosły o 1,1 proc. mdm - Świetlik, IERiGŻ\nCeny żywności i napojów bezalk. w I wzrosły o 1,1 proc. mdm - Świetlik, IERiGŻ\n13.02. Warszawa (PAP) - Ceny żywności i napojów bezalkoholowych wzrosły w styczniu o 1,1 proc. wobec poprzedniego miesiąca - oceniła dla PAP Krystyna Świetlik z Instytutu Ekonomiki Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.\n"Początek roku to okres kiedy następuje wzrost cen na całym łańcuchu żywieniowym - każdy próbuje ugrać coś dla siebie, dochodzą do tego nowe regulacje w kwestiach podatkowych i inne podwyżki" - powiedziała w środę PAP Świetlik.\n"Oprócz podwyżek regulowanych, także nastąpiły w styczniu wzrosty czysto rynkowe i sezonowe - podrożało m.in. mięso wieprzowe, owoce czy warzywa. Ogólnie oceniam, że w styczniu ceny żywności i napojów bezalkoholowych wzrosły wobec grudnia o 1,1 proc." - dodała.\nDane o inflacji w styczniu GUS opublikuje w piątek, 15 lutego.


Największe sensacje w historii IO. Gdy faworyci przegrywali, a outsiderzy zdobywali medale (część 1) - Kierunek Tokio - weszlo.com\nKierunek Tokio / Historia / Największe sensacje w historii IO. Gdy faworyci przegrywali, a outsiderzy zdobywali medale (część 1)\nBieganie Historia Inne sporty Judo Lekka atletyka Pływanie Szermierka Tenis\nZdarzają się na igrzyskach historie, w które trudno byłoby uwierzyć wcześniej. Oto zawodnik, namaszczony przez wszystkich na złotego medalistę, w spektakularny sposób przegrywa, odnosząc klęskę. Albo ktoś, kogo nazwisko do tej pory nie było zupełnie brane pod uwagę, nagle zdobywa złoto, wyprzedzając wszystkich rywali. W całych dziejach igrzysk takich przypadków było sporo. Wybraliśmy dwadzieścia spośród nich. Najbardziej pamiętnych. Najgłośniejszych. Najmniej spodziewanych. Epokowych. Medialnych. Niesamowitych.\nChoć pewnie moglibyśmy więcej. W najlepszej dwudziestce nie znalazła się na przykład Mary Lou Retton, pierwsza indywidualna złota medalistka w wieloboju gimnastycznym spoza Wschodniej Europy. Na jej niekorzyść zadziałał fakt, że złoto zdobyła w igrzyskach w 1984 roku, zbojkotowanych przez większość krajów, które w jej sporcie się liczyły. Nie ma też Abebe Bikili, który osiągnął coś absolutnie niezwykłego i zwyciężył w maratonie, nie mając na stopach butów. Albo taki Robert Garrett, też mógłby się tu znaleźć. Na pierwszych w historii igrzyskach wystartował w rzucie dyskiem, choć wcześniej nie miał z tą konkurencją do czynienia. Rzucał słabo, rywale się śmiali. Miny zrzedły im jednak, gdy w ostatniej próbie Amerykanin nagle wszystkich wyprzedził. I nikt już go nie pobił.\nSensacyjnie wygrywała też na przykład Kamila Skolimowska. Zaskoczeniem nie było za to złoto Wayde’a van Niekerka na 400 metrów w Rio, ale już jego czas – jak najbardziej. Ustanowił wtedy życiówkę i pobił rekord świata Michaela Johnsona. Nigdy więcej się do tego wyniku nie zbliżył. A przecież biegł wtedy po nielubianym przez lekkoatletów, zewnętrznym torze. Sensacja goni więc sensację. Jednak uważamy, że te, które wybraliśmy, faktycznie są największymi w historii. Zaczniemy od drugiej dziesiątki, ot, dla rozbudzenia waszej ciekawości. Drugiej (i ostatniej) części spodziewajcie się niebawem.\nKipchoge Keino i Pekki Vasala\nKeino w 1968 roku, na igrzyskach w Meksyku, był już znanym biegaczem – ustanawiał między innymi rekordy świata na 3000 i 5000 metrów, był też podwójnym mistrzem Afryki, na 1500 i 5000 m. Na swój wielki moment miał jednak zapracować na najkrótszym z tych dystansów. A tam rządził wówczas inny gość. Zwał się Jim Ryun, był rekordzistą świata (jego wynik przetrwał osiem lat) i, zdaniem magazynu „Track&Field” najlepszym lekkoatletą lat 1967 i 1968 spośród wszystkich zawodników, bez podziału na konkurencje.\nNie dziwi więc, że w biegu na 1500 metrów to jego uznawano za wielkiego faworyta. Keino za to, dla którego były to drugie igrzyska, miał wywalczyć złoto na 5000. Stało się jednak inaczej. Choć zacząć należy od tego, że mało brakowało, by Kenijczyk w ogóle nie wystartował. W trakcie igrzysk mocno bolał go brzuch. Ukłucia przychodziły nagle, poszedł więc do lekarzy, którzy orzekli, że to zapalenie woreczka żółciowego. I doradzili biegaczowi, by ten wycofał się ze startów. Keino ani myślał to zrobić.\nJuż następnego dnia czekał go bieg na krótszym z dystansów. Tyle tylko, że autobus, którym zmierzał na stadion, utknął w korku. Niewiele myśląc, Kipchoge wysiadł z niego po drodze i zaczął biec w kierunku stadionu. Pokonał tak… mniej więcej półtora kilometra. Zdążył. Dobiegł tuż przed swoim startem. A potem kompletnie zmiótł konkurencję, odsadzając ją na dobre 20 metrów. W tym Jima Ryuna, srebrnego medalistę. Sensacja. Potem Kenijczyk zdobył też srebro na 5000 metrów, finiszując z grymasem wielkiego bólu na twarzy. Po igrzyskach poddał się operacji.\nKeino zmienił wtedy obraz biegania. To od tamtej pory zaczęło uchodzić ono za domenę czarnoskórych lekkoatletów z wysoko położonych krajów. Czyli między innymi Kenii. Cztery lata później – na trzecich igrzyskach w historii kraju – Kipchoge miał potwierdzić swą klasę, obronić tytuł i przynieść rodakom wiele radości. Tym bardziej, że Ryun odpadł już w eliminacjach. Wydawało się, że złoto można rozdać przed biegiem.\nTu jednak na scenę wkroczył Pekka Vasala. Finowie zawsze mieli świetnych średnio- i długodystansowców, a on postanowił nawiązać do najlepszych czasów tamtejszego biegania. Vasala obrał prostą taktykę: trzymał się tuż za Kipchoge, który narzucał tempo biegu. Wytrzymał je jako jedyny. I to na tyle dobrze, że na samym finiszu, wyprzedził zmęczonego rywala. I wygrał o pół sekundy.\nPowtórzył tym samym to, co Keino zrobił cztery lata wcześniej – wygrał ze zdecydowanie faworyzowanym rywalem. Tyle że jego triumf był jeszcze większą sensacją. Fin do tamtej pory nie miał bowiem na koncie żadnych znaczących osiągnięć. Nawet na mistrzostwach Europy ledwie mieścił się w dziesiątce. Po igrzyskach? Podobnie. Medal z Monachium z 1972 roku pozostaje jedynym w jego kolekcji z największych imprez mistrzowskich.\nA sam Vasala jest jednym z tych złotych medalistów, o których pamięta się najmniej. Ale to co osiągnął i jaką sensację sprawił zostanie z nim już na zawsze.\nReprezentacja Japonii w softballu\nW 2008 roku softball gościł na igrzyskach olimpijskich po raz ostatni. Obecny był tam od olimpiady w 1996 roku. Przez trzy turnieje zwyciężały w nim wyłącznie Amerykanki, których reprezentacja była zdecydowanie najlepsza na świecie. Przy okazji decyzji o rezygnacji z tej dyscypliny w programie igrzysk mówiło się, że wpływ na to miała między innymi właśnie dominacja USA. Ironicznie więc ostatni turniej zakończył się jej porażką.\nMożna by tak długo. Że Amerykanki miały serię 22 zwycięstw. Że straciły tylko dwa punkty w ośmiu poprzednich meczach turnieju, a zdobyły 58. Że dwukrotnie – w grupie i półfinale – pokonały Japonki. Raz 7:0, raz 4:1. Do finału reprezentantki Kraju Kwitnącej Wiśni weszły tylko dlatego, że zasady przewidywały baraż, w którym zagrały z Australią. Wygrały, więc jeszcze raz zmierzyły się z USA. Wyszło, że do trzech razy sztuka.\nNikt nie dawał im tak naprawdę szans. Nie przeciwko tej ekipie, nie na igrzyskach. Ale wspaniały mecz zagrała Yukiko Ueno, a jej koleżanki również nie odstawały. Amerykanki miały za to swoje problemy. I nagle okazało się, że tę niepokonaną reprezentację, tego potwora, który miażdżył wszystkich rywali na swej drodze, to jednak da się ograć. Zresztą z tej japońskiej ekipy wyrosła potem złota generacja tamtejszego softballa, która zdobywała też złoto mistrzostw świata w 2012 i 2014 roku.\nNajważniejszym momentem był jednak finał igrzysk. To wtedy Japonki uwierzyły, że mogą ze Stanami wygrywać. I to w wyrównanym meczu. Bo to nie tak, że Amerykanki kompletnie tamto spotkanie zawaliły. Nie, one popełniały błędy, ale spokojnie mogły też straty odrobić. Że tak się nie stało, to w dużej mierze zasługa ich rywalek.\nWróćmy na moment do wyrzucenia softballa z igrzysk – tuż po finale tamtych igrzysk zagraniczne media pisały, że jego wynik może skłonić MKOl do przemyślenia tej decyzji. Same zawodniczki też o tym mówiły. Że skoro USA da się jednak pokonać, to może ta dyscyplina nie jest wcale taka nudna. Sami widzicie, jak wielka to była sensacja. – Świat musi wiedzieć, że softball to świetna gra – mówiła jedna z Japonek. Z kolei Jessica Mendoza z USA dodawała: – To interesujące, bo każdy cały czas powtarza, że wygrywamy i nikt nie może się z nami równać. Dziś udowodniono, że inne zespoły mogą wygrać. Softball powinien zostać na igrzyskach. To globalny sport.\nNie został, wypadł z programu. Wrócić miał w Tokio i zrobi to, tyle że z rocznym opóźnieniem. Będzie to zapewne swego rodzaju ukłon w stronę Japonii, gospodarza turnieju. No i ich kadry, która na własnym terenie będzie przecież – po trzynastu latach – bronić mistrzostwa olimpijskiego. Gdyby jej się udało, znów byłaby to sensacja. Bo po porażkach w MŚ w 2012 i 2014 roku, USA wróciły na tron, dwukrotnie ogrywając Japonki w finałach. I nie wygląda na to, żeby chciały abdykować.\nRyoko Tani, Japonka, była jedną z największych gwiazd judo. Choć rodzice, gdy była dzieckiem, niezbyt przychylnie patrzyli na jej treningi, to postawiła na swoim. I już w wieku 15 lat wygrała Fukuokę, jeden z najbardziej prestiżowych turniejów świata, pokonując w nim zresztą Karen Briggs, swoją idolkę. Potem była tam niepokonana przez 13 lat z rzędu. Rok po turnieju zdobyła pierwszy medal mistrzostw świata – jeszcze brązowy.\nW kolejnych latach odnosiła coraz większe sukcesy. Na igrzyskach w Barcelonie była srebrna. W 1993 roku po raz pierwszy została mistrzynią świata, a dwa lata później tytuł obroniła. Łącznie złotych medali na tej imprezie zdobyła siedem, na lata dominując w kategorii do 48 kilogramów. Potem przyszły igrzyska w Atlancie, z których znów przywiozła srebrny krążek. O ile po Barcelonie drugim miejscem się jednak cieszyła, o tyle w USA była tym faktem podłamana. Przyszłość jednak wynagrodziła jej to w pełni.\nPorażka w olimpijskim finale była bowiem jej ostatnią na kolejnych… 12 lat! Czystej rywalizacji było w tym nieco mniej, bowiem wlicza się w ten okres też jej przerwa macierzyńska. Po tej zresztą od razu zdobyła złoto mistrzostw świata w 2007 roku i na powrót wspięła się na szczyty wszelkich rankingów. Na igrzyska w Pekinie jechała jako zdecydowana faworytka. Już wcześniej, zdobywając dwa złota, zrobiła coś historycznego – została pierwszą w historii judo podwójną zwyciężczynią igrzysk. Teraz na celowniku miała olimpijski hat-trick.\nTyle że to właśnie w Pekinie jej seria się skończyła. Stało się to w półfinale, gdy na drodze Japonki stanęła Alina Dumitru z Rumunii. Dumitru wygrała mądrym prowadzeniem pojedynku – kontrolowała go, nie dając się zaskoczyć rywalce, która w końcu straciła punkty za pasywność. I w ten właśnie sposób Japonka przegrała. Tani wywalczyła potem brąz, którym, jak twierdziła, bardzo się cieszyła. Ale dla wszystkich fanów dyscypliny jej porażka była szokiem.\nDumitru? W finale pokonała Yanet Bermoy z Kuby i została mistrzynią olimpijską. – Właśnie spełniłam swoje marzenie. Półfinał? Moja przeciwniczka jest jedną z najlepszych judoczek na świecie. Marzyłam o tym, że kiedyś ją pokonam – mówiła. I wreszcie jej się udało, na największej możliwej scenie. To ona przerwała passę dwunastu lat bez porażki w wykonaniu Tani. Czemu jest więc w tym zestawieniu tak nisko? Cóż… poniekąd sama jest sobie winna. Bo już przed tymi igrzyskami była w światowej czołówce i zdawała się jedną z faworytek do medalu. Na MŚ w 2005 i 2007 roku zdobywała brązowe medale. W Europie w latach 2004-2008 nieprzerwanie okazywała się najlepsza. Po prostu można było spodziewać się, że powalczy o najwyższe cele.\nChoć to, że wywalczyła ten najwyższy z najwyższych, po drodze pokonując właśnie Tani, wciąż pozostaje zaskoczeniem.\nTalent miała ogromny, to nie ulegało wątpliwości. Na igrzyskach w Atenach była jeszcze nastolatką, choć już wtedy zajmowała miejsce w światowej czołówce. Tyle tylko, że do Grecji… w ogóle nie miała jechać. Ale, szczęśliwie, znalazło się dla niej miejsce. A ona skorzystała i sprawiła sensację, przy okazji osiągając coś absolutnie historycznego.\nByła i nadal jest szablistką. Zaczęła co prawda od floretu, ale potem przerzuciła się na drugą z trzech szermierczych broni. Długo też dzieliła czas między piłkę nożną a szermierkę. Tyle że w piłkę grała średnio, więc gdy została mistrzynią świata szablistek po raz pierwszy, po prostu ją rzuciła. Bez większego żalu. Tym bardziej, że – jak mówiła – szermierka odzwierciedlała jej osobowość, temperament. O szabli z kolei opowiadała, że lepiej byłoby o nią zagadywać członków Sex Pistols niż historyków sportu. – By nią walczyć, trzeba być bardzo agresywnym, nieco szalonym – dodawała.\nTrzeba, bo znacznie bardziej niż w przypadku dwóch pozostałych broni, liczy się tu umiejętność atakowania. A tę Zagunis potrafiła wykorzystywać wprost idealnie. Wszyscy podkreślali też, że od zawsze była znakomita technicznie, miała do szermierki naturalne wręcz predyspozycje. A do tego była perfekcjonistką, co tylko jej sprzyjało. Nie sprzyjała za to sytuacja szabli. Gdy Mariel zaczynała przygodę z tą bronią, na igrzyskach nie przewidziano rywalizacji pań w tej konkurencji. Zmieniło się to jednak w 2004 roku, gdy Mariel miała 19 lat.\nPlan był więc taki, że Zagunis pojedzie do Aten i powalczy. Może o medal, może nie – nieważne, wciąż była młoda, to miało być dla niej przede wszystkim wielkie przetarcie, zapoznanie się z atmosferą. Jak i zresztą dla wielu innych Amerykanek. Szermierka nie była w tym kraju bowiem zbyt popularna – dość powiedzieć, że w całej historii igrzysk, zdobyli w niej tylko jedno złoto. W walce na kije, konkurencji, która pojawiła się wyłącznie na igrzyskach w 1904 roku. A i to naciągana teoria – w bazie MKOl Albertson Van Zo Post, ówczesny mistrz olimpijski, figuruje jako Kubańczyk. Choć akurat szablistki mieli jedne z najlepszych na świecie.\nWięc był plan. Tyle że w marcu 2004 roku okazało się, że nie wypali. Na Grand Prix we Włoszech Zagunis musiała wygrać w półfinale z Sadą Jacobson, koleżanką z kadry, by wyprzedzić w rankingu drugą Jacobson, Emily, i dostać się na igrzyska. Przegrała 14:15. – To było straszne. Wierzyłam całym sercem i duszą, że jest mi przeznaczone, by tam pojechać. Nie myślałam, że po prostu spróbuję i zobaczę, co się stanie. Wzięłam sobie rok wolnego od college’u, poświęciłam temu życia. Byłam zdewastowana – mówiła.\nPozostały boczne drzwi i nadzieja, że któreś z państw odda swoje miejsce na igrzyskach. Wtedy na to miejsce wskoczyłaby albo najwyżej klasyfikowana zawodniczka z danego kontynentu, albo najwyżej klasyfikowana zawodniczka ze światowego rankingu spośród tych, które na igrzyska jeszcze nie weszły. Czyli właśnie Zagunis. Walczyła więc dalej, jeździła na zawody. Ba, zrobiono nawet dwa zdjęcia reprezentacji – jedno z nią, jedno bez. Okazało się, że wykorzystać trzeba będzie pierwsze z nich. Ze swojego miejsca zrezygnowała Nigeria, a Afryka nie miała żadnej notowanej w rankingu zawodniczki. Mariel jechała na igrzyska.\nA tam już rządziła. Walczyła agresywnie, napierała na rywalki, zmuszała je do ciągłej obrony. Często jako pierwsza traciła punkt czy dwa, żeby potem zdobyć pięć-sześć z rzędu i wyjść na spokojne prowadzenie. Doszła więc do finału. A w nim pokonała 15:9 Chinkę Tan Xue, osiągając historyczny sukces dla USA. Sukces zaskakujący – głównie dlatego, że na igrzyskach po prostu miało jej nie być. Gdy się cieszyła, podbiegły do niej koleżanki z ekipy. Wyczyn był to odważny, bo Zagunis machała dookoła szablą. Ale udało im się ją opanować i w końcu razem się cieszyły.\nSwoją drogą cztery lata później, w Pekinie, znów nie była faworytką. Bo miała słabszy okres, zmieniły się też zasady, do których nie mogła się do nich dopasować. Sporo było problemów. Treningi często opuszczała we łzach. Aż w końcu poważną rozmowę odbył z nią jej ojciec, były wioślarz. I podziałało. Na igrzyskach znów była najlepsza, obroniła swoje złoto. Paradoks tej sytuacji polega na tym, że gdy w 2012 roku przewodziła światowym listom i wszyscy zgodnie uznawali ją za faworytkę do złota, nie przywiozła z igrzysk żadnego medalu.\nDodajmy jeszcze jedno, bo lubujemy się w wyszukiwaniu polskich wątków – jej trenerem niemal od samego początku jest Ed Korfanty, emigrant z Polski, który wyjechał w 1990 roku. Zaczepił się w Portland, najpierw był tam asystentem trenera, potem już pierwszym szkoleniowcem. Rozwinął tamtejszy klub tak, że liczba członków zwiększyła się z sześciu do ponad stu. Medale z największych imprez przywozili też w jego barwach Becca Ward czy Seth Kelsey. A Zagunis zawsze powtarzała, że jej sukcesy, to właśnie jego zasługa.\nUwaga, pytanie. Na odpowiedź macie minutę. Ilu sportowców z Surinamu jesteście w stanie wymienić? Nie googlujcie, spróbujcie przypomnieć sobie choć jednego. Jest problem, co? Nic dziwnego. Surinam to naprawdę niewielkie państewko – najmniejsze w Ameryce Południowej – z populacją wynoszącą około 600 tysięcy osób. Sukcesów sportowych zwykle po prostu nie odnosi. Ma jednak jednego medalistę igrzysk, zresztą podwójnego – jest nim właśnie Anthony Nesty.\nUrodził się na Trynidadzie, ale już siedem miesięcy później jego rodzina sprowadziła się do Surinamu. Pływać zaczął, gdy miał pięć lat. Zachęcał go do tego ojciec, który był trenerem. Młody Anthony rywalizował w lokalnych zawodach i imprezach rozrzuconych po karaibskich wyspach – podobno niektóre organizowano po prostu w rzekach (w Surinamie mieli jeden 50-metrowy basen). Kraj reprezentowała zresztą też jego siostra, Pauline. Oboje pojechali choćby na igrzyska panamerykańskie w 1983 roku, a rok później Anthony debiutował w innych igrzyskach – olimpijskich. Zajął w nich wówczas 21. miejsce.\nWkrótce przeniósł się do USA na stałe i to tam zaczął trenować. Mówił później dziennikarzom, że w Stanach ma prawdopodobnie więcej fanów niż w Surinamie. Do czasu jednak. Jego wyniki coraz bardziej się bowiem polepszały i w rywalizacji międzyszkolnej pobijał rekordy. A uczęszczał do Bolles Prep School, jednej z najlepszych na świecie, gdy mowa o pływaniu. W 1987 roku wygrał też igrzyska panamerykańskie na 100 metrów motylem, swoim koronnym dystansie. Taki wynik musiał zagwarantować mu wyjazd na olimpiadę do Seulu, zresztą konkurencji w kraju – powiedzmy sobie szczerze – nie miał zbyt dużej.\nPojechał więc do Korei i tam… zachwycił świat. Historyczny sukces osiągnął już samym wejściem do finału – został wtedy pierwszym obywatelem Surinamu, który to zrobił. Choć w rywalizacji o medale raczej nikt na niego nie stawiał, to przez cały finałowy wyścig na 100 metrów motylem trzymał się na miejscu gwarantującym medal. Ale tuż za zwycięzcą. Aż przyszły ostatnie metry. Matt Biondi, wielki faworyt, prowadził, ale źle wymierzył ruchy. Do końca basenu dopłynął między machnięciami, co go spowolniło. Nesty z kolei wszystko miał wyliczone idealnie. I wygrał, o jedną setną sekundy, pobijając przy okazji olimpijski rekord.\n– Jestem dumny. Fani? W Surinamie ludzie mnie szanują, ale nie było mnie tam od roku. Sporo mamy tam zamachów stanów i politycznych wydarzeń. Tata powiedział mi, że jeśli zostanę tam dłużej, to nic nie wyjdzie z mojej kariery – mówił tuż po zwycięstwie. Jego złoto było absolutnie historyczne. Był drugą czarnoskórą osobą – dwanaście lat wcześniej na podium stała Enith Brigitha z Holandii – z olimpijskim medalem z pływalni. To on został jednak pierwszym czarnoskórym mistrzem olimpijskim w pływaniu. Wielu osobom zagwarantował wtedy niezapomniane emocje. Innym – szok.\nGdy wrócił do Surinamu, w stolicy witało go ponad 20 tysięcy ludzi. Jego twarz umieszczono na znaczkach, monetach i banknotach. Nazwano nim też narodowy stadion oraz samolot. Ten ostatni marnie skończył – jeden z jego lotów zakończył się rozbiciem maszyny. A sam Nesty? Ponownie ruszył na Florydę, otrzymał stypendium i zaczął studia na uniwersytecie, odnosząc wiele sukcesów w barwach Florida Gators (część jego wyników pobił dopiero po latach Ryan Lochte). Cztery lata po sukcesie w Seulu osiągnął drugi – zdobył brąz na igrzyskach w Barcelonie. Potem został (i jest do dziś) znakomitym trenerem.\nW momencie, o którym chcemy tu opowiedzieć, miał już na koncie kilkanaście rekordów świata i cztery medale olimpijskie – trzy złote oraz jeden srebrny, o których więcej przeczytacie w tym miejscu. W biegach długodystansowych był w tamtym okresie najlepszy na świecie. Nikt nie mógł się z nim równać. Zwano go „Czeską lokomotywą” i jak lokomotywa wyprzedzał kolejnych rywali, odnosząc swoje sukcesy. Gdzie tu więc sensacja? Gdzie zaskoczenie? Gdzie niespodzianka? I skąd właściwie Zatopek w tym rankingu?\nOdpowiedzmy na wszystkie te pytanie.\nJest rok 1952. Emil Zatopek właśnie został podwójnym mistrzem olimpijskim. W nogach ma 20 kilometrów przebiegniętych na najważniejszych zawodach – bieg eliminacyjny i finał na 5000 oraz finał na 10000 metrów. Już wcześniej przebąkiwał co nieco o tym, że może skusiłby się też na start w maratonie. Ot, dla spróbowania własnych sił i przekonania się, na co właściwie go stać. Z naciskiem na to ostatnie – Czech bowiem nigdy wcześniej w tym biegu nie startował.\nJeśli niewiele wiecie o najdłuższym z olimpijskich dystansów, podpowiemy jedno: w teorii trzeba się przygotowywać konkretnie do niego, by poradzić sobie z tym wyzwaniem i o cokolwiek powalczyć. Start z marszu, bez znajomości jego specyfiki, to wręcz misja samobójcza. I pewnie znaleźli się ludzie, którzy to Zatopkowi mówili. Tyle że on nikogo nie słuchał, a po prostu wierzył w swoje możliwości. Miał też pomysł – postanowił trzymać się na trasie Jima Petersa, rekordzisty świata i faworyta biegu, który na maraton przerzucił się po tym, jak cztery lata wcześniej na 10000 metrów pokonał go… Zatopek.\nPrzenieśmy się na trasę maratonu. Po mniej więcej godzinie biegu do Petersa podbiegł Zatopek. I zadał jedno, jak się okazało: kluczowe, pytanie: „Czy biegniemy dobrym tempem?”. Brytyjczyk, chcąc nieco podpalić rywala, odpowiedział, że nie, biegną zdecydowanie zbyt wolno. Choć tempo już wtedy było naprawdę fantastyczne. Zatopek tylko upewnił się, pytając po raz drugi. Gdy znów usłyszał, że powinni biec szybciej, wyrwał do przodu. Peters liczył na to, że nie wytrzyma takiego rytmu. Przeliczył się jednak podwójnie – nie dość, że Czech wytrzymał trudy biegu bez trudu, to z trasy musiał zejść… sam Brytyjczyk.\nZatopek na metę wbiegł samotnie. Przewagę już wcześniej miał na tyle dużą, że po drodze żartował z fotoreporterami i kibicami. Na stadionie kilkadziesiąt tysięcy ludzi skandowało jego imię. Na rękach nosiła go jamajska sztafeta. Gdy Reinaldo Gorno, srebrny medalista, dobiegł na stadion, Emil rozdawał autografy. W późniejszych wywiadach Czechowi wymsknęło się stwierdzenie, że „maraton jest nudny, ale jeśli chce się zmienić swoje życie, to trzeba go przebiec”.\nWie, co mówi. Sam na trasie maratonu dokonał wręcz niemożliwego. Jego wyczynu nikt później już nie powtórzył. Zatopek jest jedynym gościem w historii, który zdobył trzy medale najdłuższych dystansów na jednych igrzyskach. Wszystkie były złote. Wbrew zdrowemu rozsądkowi i jakiejkolwiek logice, towarzyszącej przygotowaniom czy startom długodystansowców. A co za tym idzie – całkowicie sensacyjnie.\nMiał 22 lata, gdy wystartował na igrzyskach w Rio. We własnej ojczyźnie, przed swoją publicznością. Tej co prawda nie było zbyt wiele, bo stadion zapełnił się może w dwudziestu procentach, ale była za to – jak to w Brazylii – bardzo głośna. Biła brawo, krzyczała, gwizdała na rywali Braza. Zwłaszcza to ostatnie. Renaud Lavillenie, wielki faworyt skoku o tyczce i obrońca tytułu, jeszcze w trakcie zawodów pokazał fanom kciuk skierowany w dół, a po konkursie wyrażał się o nich bardzo niepochlebnie.\n– W 1936 roku publika była przeciwko Jesse’emu Owensowi [dodajmy, że to nieprawda, niemiecka publika oszalała na punkcie Owensa, który zyskał w III Rzeszy mnóstwo fanów – przyp. red.]. Od tamtej pory tego nie widzieliśmy. Musimy się z tym pogodzić. Nie było tu szacunku, nie było fair play. To igrzyska olimpijskie. Jeśli tu nie ma szacunku, to gdzie możemy go otrzymać? Jest mi bardzo, bardzo smutno i czuję się rozczarowany postawą publiki. Lepiej zostać w domu przed telewizorem, niż przyjść na trybuny, by gwizdać – mówił.\nMiał prawo czuć się rozczarowany. Publika go pokonała. Choć, jako doświadczony zawodnik i wielki mistrz, w teorii powinien był sobie z nią poradzić. Nie zrobił tego jednak. A Thiago Braz, miejscowy, czuł się wręcz uskrzydlony. Dosłownie. Swój rekord życiowy poprawił o ponad 10 centymetrów. Skoczył 6,03 m. Do dziś jest to jego jedyny skok powyżej magicznej granicy sześciu metrów. Do dziś medal tamtych igrzysk pozostaje jedynym w jego kolekcji z imprezy światowej.\nChoć niektórzy twierdzili, że wówczas nie był aż tak sensacyjny. I bardziej zdumiewało to, że Lavillenie przegrał, niż fakt, że wygrał Braz. Ten drugi bowiem skakał wspaniale jako junior, cztery lata przed igrzyskami był nawet mistrzem świata z Barcelony w tej kategorii wiekowej. W końcu musiał – tak sądzono – przenieść te wyniki na rywalizację seniorską. Aczkolwiek mało kto spodziewał się, że zrobi to w takim stylu, w takim miejscu i na takiej imprezie.\nTym bardziej, że Brazylijczycy wielkich tradycji w lekkiej atletyce nie mieli i nie mają. Braz został ich piątym mistrzem olimpijskim w tej dyscyplinie. Po czwartym czekali na kolejnego 32 lata. Od razu posypały się opowieści o jego życiu. Choćby ta, że porzuciła go matka, a wychowywali dziadkowie, powtarzana chyba najczęściej. Tak naprawdę jednak jego triumf nie potrzebował żadnych „ozdobników”. Wystarczą same okoliczności.\nBo Lavillenie długo skakał jak faworyt. Do 5,98 m pokonywał każdą wysokość bez trudu. Braz miał na koncie jedno potknięcie. Ale w końcu Francuz się zaciął. Zupełnie niespodziewanie. Życiówkę już wtedy miał przecież – choć z hali – na poziomie 6,16 m. Przeskoczyć miał wysokość o 13 centymetrów niższą. Spodziewano się, że to zrobi. Teoretycznie powinien był to zrobić. Ale mu się nie udało. Strącił dwa razy, przeniósł ostatni skok wyżej. Tam też nie dał rady. Jedynym zawodnikiem, który tamtego dnia osiągnął ponad 6 metrów był Thiago Braz.\n– Niesamowite. To mój pierwszy skok powyżej tej granicy. Moje miasto chciało, żebym wygrał. Tłum dopingował mnie za bardzo (sic!). Musiałem skupić się na technice, zapomnieć o ludziach. […] To było surrealistyczne uczucie. Nie mogę tego wyjaśnić! Nigdy nie spodziewałem się, że ustanowię rekord olimpijski. Wciąż w to nie wierzę – mówił. Jego sukces zdecydowanie jest jedną z największych sensacji w historii skoku o tyczce. Choć nie największą. Na tą w tym zestawieniu przyjdzie jeszcze czas.\nZłoto Braza nie było jedyną sensacją z tamtych igrzysk. Inną sprawiła jego rówieśniczka, Monica Puig. Tyle że jej mistrzostwo olimpijskie było wydarzeniem jeszcze większym (choć Brazylijczycy pewnie by polemizowali). Z kilku powodów. Raz, że to pierwsze złoto w historii Portoryko. Dwa, że pierwsze dla tego kraju, które zdobyła kobieta. A trzy, że Puig w żadnym razie faworytką do triumfu nie była. W turnieju tenisowym kobiet nie była nawet rozstawiona. Przed igrzyskami zajmowała 34. miejsce na świecie.\nAle już na samej olimpiadzie grała wspaniale i demonstrowała swój talent, na czele z potężnym backhandem, którym regularnie karciła rywalki. Przez pierwsze cztery rundy przeszła jak burza. We wszystkich tych spotkaniach łącznie oddała tylko 14 gemów. Już w trzecim meczu musiała mierzyć się z rozstawioną z „3” Garbine Muguruzą, świeżo upieczoną mistrzynią Roland Garros, która rok później zwycięży też w Wimbledonie. Ograła ją 6:1 6:1. Rywalkę z najlepszej piątki rankingu pokonała wtedy po raz pierwszy od trzech lat!\nPotem przyszła kolej na Laurę Siegemund. Znów było 6:1 6:1. Puig znalazła się już w półfinale, a tam mierzyła się z Petrą Kvitovą. Leworęczna Czeszka, dwukrotna mistrzyni Wimbledonu, to zawsze trudna przeciwniczka. I Puig się o tym przekonała. To właśnie z nią straciła pierwszego seta w tamtym turnieju. Ale wygrała 6:4 1:6 6:3. – Awans do finału oznaczał niesamowicie wiele, bo poprzedni rok bardzo mnie zniechęcał. W pewnym momencie przegrałam dwanaście z rzędu meczów w pierwszych rundach turniejów. Zastanawiałam się, czy w ogóle przynależę do tego poziomu. Miałam szczęście, że rodzina i zespół nie pozwoliły mi zgubić nadziei – pisała po igrzyskach na łamach Player’s Tribune.\nBo faktycznie, w 2015 grała bardzo słabo. Na tyle, że do Rio dostała się rzutem na taśmę, osiągając wymagany ranking tuż przed zamknięciem list. – Wszystko zaczęło się zmieniać, gdy zatrudniłam nowego trenera, Juana Todero. Skupiliśmy się na moim psychicznym podejściu, tak, żebym umiała się znajdować w pozytywnym miejscu, gdy gram. W Brazylii do każdego meczu podchodziłam pewna tego, że mogę wygrać. I to działało. W dzień finału starałam się być zrelaksowana tak bardzo, jak to tylko możliwe. Mówiłam sobie, by cieszyć się tą chwilą.\nI się cieszyła. A po meczu – jeszcze bardziej. Bo wygrała. Pokonała Angelique Kerber, osiągając największy sukces w karierze. Niemka z polskimi korzeniami mówiła potem wprost – „ja tego meczu nie przegrałam, to ona go wygrała, była lepsza”. A co mówiła Puig? – Brak mi słów. Tak bardzo tego chciałam. W najśmielszych snach nie wyobrażałam sobie, że zdobędę to złoto. Moje życie się teraz zmieni, wiem to. Ale to niesamowite. Jestem dumna, że stałam się częścią historii.\nDodawała też, że sam wyjazd na igrzyska był dla niej wielkim wydarzeniem. A co dopiero zdobycie złotego medalu. I że następnej nocy budziła się co pół godziny, regularnie sprawdzając, czy aby ten medal to jej się przypadkiem nie przyśnił. Bo bywało już tak, że śniła o zwycięstwie w Wimbledonie po czym budziła się i bolało ją to, że to wydarzyło się tylko w jej głowie. Do tamtych igrzysk o takich sukcesach mogła jednak wyłącznie śnić. Podobnie jak całe Portoryko. W Rio się to zmieniło.\nJej kraj powitał ją żywiołowo. Tysiące ludzi przybyło na ulice, zorganizowana była cała parada, a Monica jechała busem z odkrytym dachem. Zadziwiające, bo tenis nie jest zbyt popularnym sportem w ojczyźnie Puig, a do tego wszystko to ogarnięto naprędce. Bo, powtórzmy, nikt nie oczekiwał, że Monica wygra medal. Bardziej prawdopodobne było nawet to, że odpadnie już w pierwszej rundzie. Jej triumf zresztą jest tym bardziej imponujący, że to nie kwestia jednego skoku czy pchnięcia, a regularnej, bardzo dobrej gry, która pozwoliła jej pokonać kilka zawodniczek ze światowej czołówki.\nCzołówki, do której nigdy tak naprawdę nie weszła. Jej forma w kolejnych latach falowała, nękały ją też kontuzje. Na tyle, że ucieszyła się z przesunięcia igrzysk, bo ma czas, by doprowadzić się do zdrowia. Dziś 26-letnia Puig wciąż mówi, że regularnie przeżywa i przypomina sobie tamten triumf. Ale chciałaby dołożyć do niego kolejne. Kto wie, może uda się w Tokio.\nKról życia, playboy, podrywacz, imprezowicz. Wiele jest słów, którymi można opisać pozasportowe wyczyny Władysława Komara. Sam przyznawał, że to właśnie przez imprezowanie przegrał sobie igrzyska w Tokio. A wtedy wieszczono mu, że może odnieść sukces. Zupełnie inaczej było za to osiem lat później, w Monachium. Na karku miał już 32 wiosny. Wielkich sukcesów w CV raczej brak, jedynie dwa brązowe medale mistrzostw Europy. Jasne, zawsze był w szerokiej czołówce. Ale to tyle. Raczej nie było na co liczyć.\nTym bardziej, że kulę najdalej pchali niezmiennie Amerykanie. Od pierwszych powojennych igrzysk – w 1948 roku – tylko oni wygrywali tę konkurencję wśród mężczyzn. Ba, zdobyli w tym czasie 15 na 18 możliwych medali. To była absolutna dominacja. Mniej więcej taka jak Usaina Bolta w sprintach czy Kenijczyków oraz Etiopczyków na długich dystansach. Na reprezentantów USA po prostu nie było mocnych.\nKomar podszedł więc do sprawy inaczej. Postanowił zagrać psychologicznie, nieco zdeprymować przeciwników. Rozgrywkę z rywalami toczył na kilku różnych poziomach, a w rękawie miał poukrywane asy, którymi regularnie ich straszył. Weźmy pierwszego z nich – treningowego. Komar miał wszystkie swoje kule pomalowane tak samo. Niczym się nie różniły… poza tym, że jedna była lżejsza. Pchał nią właśnie na treningach. I gdy rywale osiągali jakieś 20 metrów, jego pchnięcia lądowały zdecydowanie dalej, nawet za rekordem świata. Wiadomo, jak jest – taka forma rywala budzi niepokój. Podobno Amerykanie nawet sprawdzali, czy z tymi kulami Komara, to wszystko w porządku, a ten im na to pozwalał. Nie dopuszczał ich jedynie do tej jednej, która faktycznie różniła się od reszty.\nAs drugi? Proszę bardzo. Kwalifikacje do konkursu. Wystarczyło pchnąć 19 metrów, by się dostać. Wielu zawodników nawet się nie rozgrzało, żeby to zrobić, a i tak bez problemu weszli do finału. Komar stwierdził, że warto by i przy tej okazji nieco ich nastraszyć. Zgłosił więc dolegliwości żołądkowe, udał się z jednym z arbitrów do toalety, a tam – gdy już zamknął się w kabinie – zrobił niemal bezdźwięczną rozgrzewkę. Na stadion wrócił z grymasem bólu, by jeszcze bardziej podkreślić, że coś jest nie tak. Rywale to widzieli. Widzieli też, jak pchnął 20,60, wygrywając kwalifikacje.\nFaworytem i tak nie był. Zbyt wielu miał przeciwników z najwyższej możliwej półki. Amerykanie mieli u siebie tak zaciekłą rywalizację, że w Stanach został ostatecznie Randy Matson, rekordzista świata. W krajowych kwalifikacjach zajął bowiem dopiero czwarte miejsce. A wchodziło trzech. I to ta trójka – George Woods, Al Feuerbach oraz Brian Oldfield miała decydować między sobą o wynikach konkursu. Z nimi walczyć mieli dwaj reprezentanci NRD – Hartmut Briesenick i Hans Peter Gies. Reszty raczej nie wymieniano.\n– Osiem lat wcześniej, w Tokio zapłaciłem podatek od głupoty! Byłem zbyt zadufany w sobie, w swoje wyniki, a na olimpiadzie trzeba umieć grać i wygrać. Tak skumulować energię, aby w odpowiednim momencie nacisnąć guzik. Wtedy wygrywa się wojnę. Niestety, wtedy byłem słaby psychicznie i wystrzelałem się przed całą rozgrzewką – wspominał wiele lat później Komar.\nW Monachium nie popełnił już żadnego błędu. Trener Janusz Koszewski ostrzegł go nawet, by na rozgrzewce nie przesadzał. Bo Amerykanie lubili się popisywać, pchając nieregulaminowo, przekraczając koło, ale daleko. On miał tego nie robić, a skumulować siły na konkurs.\nI skumulował. W pierwszej kolejce pchnął 21,18 m. To było wszystko, co mógł z siebie dać. Potem czekał. Cały konkurs. Dwie godziny. Wieczność. Raz było blisko porażki. Woods pchnął tak, że kula… trafiła w znacznik, ustawiony w miejscu, gdzie lądowało pchnięcie Komara. Ale sędziowie zmierzyli Amerykaninowi o centymetr mniej. Poza nim nikt do rezultatu Polaka się nie zbliżył. Władysław Komar był mistrzem olimpijskim. Absolutnie sensacyjnym, na którego nikt przed konkursem nie stawiał. Jeśli już o nim mówiono, to jak o sportowym emerycie.\nA przy tym wszystkim został mistrzem, który przerwał dominację Amerykanów. I w nagrodę otrzymał… śniadanie. Następnego ranka do jego pokoju wszedł Włodzimierz Reczek, przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej właśnie z posiłkiem, który postawił mu na łóżku. Komar był kompletnie zbity z tropu. Reczek to zauważył i spytał: – Cóż to, zapomniał pan o naszej umowie? Przyrzekłem przecież, że jeśli będzie złoty medal, to ja pana zaniosę na śniadanie. Ponieważ i tak bym pana nie udźwignął, więc chociaż w części chciałem się zrehabilitować. Muszę przyznać, że w pański medal zupełnie nie wierzyłem.\nJak widać – Komar nie tylko nie był traktowany przez ekspertów jako kandydat do medalu. Nawet rodacy mieli problem, by w taką możliwość uwierzyć.\nGdy biegł po medal, w 1964 roku, dla wielu zjawił się zupełnie znikąd. Dlatego zanim opiszemy jego sensacyjny sukces, warto przyjrzeć się biografii Billy’ego. Urodził się w indiańskiej rodzinie, wśród Siuksów. Atmosfera wokół była raczej przygnębiająca. Rezerwat, w nim alkoholizm i depresja. Jego rodzice się rozwiedli, matka poślubiła wujka. Zmarła jednak, gdy Billy miał dziewięć lat. Ojciec udzielił mu wtedy lekcji, którą Mills zapamiętał do końca życia.\n– Mówił: „w końcu wyleczysz złamane skrzydła i pewnego dnia polecisz jak orzeł”. Narysował na ziemi kółko, kazał mi do niego wejść i zostawić za sobą wszelkie złe emocje – wspominał Billy. Udało mu się. Ale ojciec wkrótce zmarł. Mills miał wtedy 12 lat. Przez kolejne trzy wychowywało go starsze rodzeństwo. Wtedy poszedł do szkoły z internatem. Nie miał lekko. Jako dzieciak z indiańskimi korzeniami często był wyszydzany przez kolegów.\nRaz miał dość. Grupa biegaczy przełajowych ustawiała się w czasie zawodów do wspólnego zdjęcia. Brał w nich udział, więc stanął z nimi. Poproszono go o to, by usunął się z kadru. To znaczy on wspominał, że „poproszono”, można domniemywać, że prośby było w tym niewiele. Usunął się. Po czym poszedł na jedno z wyższych pięter okolicznego budynku, przystawił krzesło do otwartego okna i chciał skoczyć. Powstrzymało go coś, co nazwał „energią, która mówiła mi, żebym tego nie robił”. Dostrzegł w tym głos obojga zmarłych rodziców. I zszedł z krzesła.\nMiał swój cel. Od początku. Od kiedy tylko ojciec mówił mu o skrzydłach. Chciał być mistrzem olimpijskim. W szkole średniej, a potem na uniwersytecie jego talent było widać coraz wyraźniej. Trzykrotnie zostawał uniwersyteckim mistrzem USA w biegach przełajowych. Po opuszczeniu uczelni wstąpił do Marines. Tam dalej mógł trenować. I już jako żołnierz dostał się na tokijskie igrzyska, finiszując w wewnątrzkrajowych kwalifikacjach na drugim miejscu.\nBył więc pierwszy sukces – wyjazd do Tokio. Ale by tam powalczyć o medal musiał się zdecydowanie poprawić. O dobrze ponad minutę. Teoretycznie w biegu na 10000 metrów to nie tak dużo. W praktyce – gdy ma się na to tylko kilka miesięcy – cholernie wiele. Do rywalizacji w Japonii przystępował z życiówką powyżej 29 minut. Najlepsi biegali o minutę szybciej. W eliminacyjnym biegu właśnie o tyle wyprzedził go wielki faworyt – Ron Clarke z Australii. To on miał rywalizować z próbującymi go dopaść rywalami. Wśród nich wymieniano Mamo Wolde z Etiopii, Japończyka Kokichiego Tsuburayę, Piotr Bołotnikowa z ZSRR, Murraya Halberta z Nowej Zelandii czy Mohammeda Gammoudiego, reprezentującego Tunezję (który jednak też rekord życiowy miał powyżej 29 minut). Każdy z nich miał już na koncie jakieś sukcesy, medale czy rekordy. Millsa nikt nie widział w okolicach podium.\nMówi się, że gdy jechał na stadion, jeden z kolegów z kadry nawiązał z nim dialog. I nagle zapytał wprost:\n– Kto wygra wasz bieg? Clarke, Halberg czy Bołotnikow?\nNie było dyskusji. Nie w głowie Millsa. Nastawił się wyłącznie na to, że wygra. I faktycznie, biegł świetnie. Trzymał się, jako jeden z nielicznych, prowadzącego Clarke’a. Dziś mówi się, że mogła mu pomóc… pogoda. Igrzyska w Tokio były ostatnimi, na których nie używało się tartanu na bieżni. Ta nasiąkła wodą po deszczu, biegło się po niej ciężko. Mills był na to gotowy, rywale nieco mniej. W pewnym momencie, mniej więcej w połowie dystansu, Billy wyszedł na prowadzenie. Na jedno okrążenie. Mówił potem, że zrobił to tylko po to, by móc sobie powtarzać, że „przez chwilę prowadził na igrzyskach”.\nPotem oddał to miejsce rywalom, ale cały czas się ich trzymał. Została ich trójka: on, Clarke i Gammoudi. Wzajemnie się wyprzedzali i przepychali. W ruch szły dłonie i ramiona. Biegli już ostatnie okrążenie, wiadomo było, że wszyscy zgarną medale. Pozostało tylko czekać, jak się nimi podzielą. Po drodze dublowali kolejnych zawodników. Część z nich nie odsuwała się im z drogi, utrudniając bieg. Na niecałe kółko przed metą rywale uciekli Millsowi na jakieś 10 metrów. Ale to była część jego strategii. Wymuszonej, ale strategii.\nBilly chorował bowiem na cukrzycę. I poczuł, że właśnie spadł mu poziom cukru w organizmie. Wiedział, że gdyby pokusił się w tej sytuacji o długi finisz, to na pewno by przegrał. Postanowił, że ostatnie sto metrów to będzie jego sprint. Uda się lub nie – wszystko na jedną kartę. Kibice krzyczeli, krzyczeli też komentatorzy, gdy widzieli, jak Gammoudi i Clarke bili się o pierwsze miejsce, tylko po to, by wyprzedził ich Mills. „LOOK AT MILLS! LOOK AT MILLS!” wrzeszczał Dick Bank, pełniący wówczas funkcję “kolorowego komentatora”, cieszący się z sukcesu kolorowego sportowca. Tyle tylko, że nie był przydzielony do tej transmisji, krzyczał w tle, wchodząc w słowo właściwemu sprawozdawcy. Potem został zwolniony. Ale pewnie i po latach uważał, że było warto.\nBo sukces Millsa był zupełnie niespodziewany. Właściwie do ostatniej chwili wszystko mogło pójść nie tak. Billy na prostej biegł po zewnętrznym torze, który jednak zajmował dublowany biegacz z Niemiec. Gdyby Amerykanin miał zmienić tor biegu, przegrałby na pewno. Wszystko na jedną kartę, znów. W pewnym momencie zdawało mu się, że na stroju rywala dostrzegł orła, którego w rzeczywistości tam nie było. W tej samej chwili biegacz… sam odsunął mu się z drogi. I Billy mógł pobiec do mety. Wygrał. Poprawił życiówkę o ponad 50 sekund. Ustanowił rekord olimpijski. Mills osiągnął po prostu coś niesamowitego.\n– Nie ma tu wymówek. Billy zasłużył na to zwycięstwo za swój upór i zmysł taktyczny – mówił Clarke, którego Mills dla pewności pytał, czy ten na finiszu faktycznie dał z siebie wszystko. Z kolei zwycięzcę odpytywał japoński dziennikarz. Zaczął od zwrotu… „kim jesteś?”.\nI pewnie o to samo pytały się wzajemnie tysiące fanów. Bo to była wielka niespodzianka, sensacja, szok. Po prostu.\nTagi: alina dumitru, billy mills, emil zatopek, Kipchoge Keino, mariel zagunis, Monica Puig, softball, thiago braz, Władysław Komar


WORD w Płocku: Wysoka zdawalność - Ministerstwo Nauki Jazdy\nWysoka zdawalność w WORD Płock\nPłoccy kursanci przykładają się do testów na prawo jazdy, bowiem zdawalność egzaminów teoretycznych w WORD Płock wynosi ok 49 % osób, a praktyczny zdaje za pierwszym razem… 52 % kursantów.\nŚrednio do egzaminu na prawo jazdy podchodzi się tutaj od 3 do 7 razy, jednak rekordzista egzamin zdał dopiero za… 50 razem.\nNa czym oblewają?\nEgzaminy w Płocku oblewane są najczęściej z powodu… niedostosowania się do sygnalizacji świetlnej, wymuszenia pierwszeństwa podczas włączania się do ruchu oraz podczas zmiany pasa ruchu. Często dochodzi też do wymuszenie pierwszeństwa na pieszym.\nKurs na prawo jazdy w Płocku to wydatek rzędu 1100-1400 zł. Ceny egzaminu na prawo jazy są takie same jak w reszcie kraju. Za egzamin teoretyczny trzeba zapłacić 30 zł, zaś praktyka to koszt 140 zł.\nBędą dodatkowe obowiązkowe szkolenia\nWkrótce do tych kosztów trzeba będzie dołożyć koszt dodatkowych szkoleń, jakie będą musieli odbyć wszyscy młodzi kierowcy. Szkolenia będą dwuetapowe:\nW WORD – szkolenie teoretyczne\nW ODTJ – szkolenie praktyczne.\nO szkoleniach dla młodych kierowców: Prawo jazdy 2018: Godzina szkolenia 200 zł i inne nieszczęścia.\nNa tej mapie możesz sprawdzić gdzie najbliżej ciebie znajduje się Ośrodek Doskonalenia Techniki Jazdy, w którym będzie można wykonać dodatkowe obowiązkowe szkolenie dla młodych kierowców: Mapa ODTJ.\nTesty na prawo jazdy: Level expert – sprawdź czy ogarniesz egzamin egzamin teoretyczny\nWORDranking word, word płock, zdawalność word\nWORD Warszawa uruchamia działalność po przestoju spowodowanym koronawirusem. Szczegóły dotyczące wznowienia jego działalności miały być znane...\n11 czerwca, 2019 superegzaminator 0\nWczoraj zdająca egzamin na prawo jazdy w WORD Płock zatrzymała się na ogrodzeniu ośrodka potrącając stojącą...\negzamin teoretyczny wznowienie działalności word cepik 2.0 prawo jazdy 2019 znaki drogowe interpelacja poselska przerwanie egzaminu błedy na egzaminie auto holik testy na prawo jazdy zdawalność word zamość najtrudniejsze pytania nauka jazdy okres próbny młody kierowca zielony listek word lublin koronawirus SARS-Cov-2 prawo jazdy 2020 COVID-19 mord kraków egzamin na prawo jazdy egzamin praktyczny zdamyto


Analiza wydatków na Kościoły i wyznania | eKAI\nTemat dnia Analiza wydatków na Kościoły i wyznania\n14 czerwca 2012 | 09:14 | lk / rk Ⓒ Ⓟ\nTo efekt spotkania ministra Michała Boniego z przedstawicielami Kościołów i związków wyznaniowych. Mniejsze wyznania wciąż jednak podkreślają, że proponowana przez rząd kwota 0,3 proc. odpisu podatku jest dla nich niewystarczająca.\nPodczas wczorajszego spotkania ekspertów stron kościelnej i rządowej, minister administracji i cyfryzacji Michał Boni przedstawił proponowany przez rząd harmonogram okresu przejściowego likwidacji Funduszu Kościelnego i zastąpienia go odpisem podatkowym.\nWedług propozycji rządu 1 stycznia 2013 r. ma wejść w życie ustawa umożliwiająca przekazywanie na rzecz wybranego Kościoła lub innego związku wyznaniowego kwoty w wysokości 0,3 proc. podatku dochodowego. Możliwość skorzystania z odpisu ma dotyczyć zeznania podatkowego lub korekty zeznania składanego za rok 2012.\nPaństwo ma wyrównać Kościołom i związkom wyznaniowym różnicę pomiędzy kwotą uzyskaną z odpisu a wysokością dotychczasowej dotacji z budżetu przewidzianą na Fundusz Kościelny w roku 2012, waloryzowaną o wskaźnik inflacji. Podobnie ma być w latach 2014-2016. W trzecim kwartale 2015 r. ma być dokonana ocena funkcjonowania odpisu. Od 2017 r. wyrównania z budżetu państwa już nie będzie.\nPonadto strona rządowa wciąż obstaje przy odpisie podatku na poziomie 0,3 proc. Kościół katolicki, a za nim inne Kościoły i związki wyznaniowe, chce by było to np. 0,5 lub 0,6 proc., przypominając przy tym o istotnej – dostrzeganej także przez stronę rządową i samego min. Boniego – roli społecznej Kościoła w zakresie działalności charytatywnej i pomocowej.\n„Jeśli więc organizacje pożytku publicznego otrzymują 1 proc. odpisu, to dlaczego społeczna działalność Kościoła i związków wyznaniowych ma być tak dewaluowana, że odpis na nią ma wynosić zaledwie 0,3 proc.?” – powiedział KAI po wczorajszym spotkaniu sekretarz Episkopatu Polski bp Wojciech Polak.\nDodatkowym argumentem za zwiększeniem odpisu jest fakt, że w innych krajach europejskich wysokość podobnych odpisów jest znacznie wyższa, sięga od 0,7 do 1 proc.\nPropozycjami rządu po środowym spotkaniu w Kancelarii Premiera nieusatysfakcjonowani są także przedstawiciele mniejszych Kościołów i związków wyznaniowych.\n„Propozycja 0,3 proc. nie satysfakcjonuje Kościołów i minister Boni zdaje sobie z tego sprawę” – powiedział KAI Adam Pastucha, wiceprezes Konsystorza Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. „Wszyscy wyrażali wątpliwość co do tego, czy 0,3 proc. to tyle, ile Kościołom w rzeczywistości wystarcza” – uznał z kolei abp Jeremiasz, reprezentujący na spotkaniu Kościół prawosławny.\nZaplanowaną w rządowym harmonogramie na 2015 rok ocenę funkcjonowania mechanizmu odpisowego Adam Pastucha nazwał „wróżeniem z fusów”. – Czy ktokolwiek z nas może powiedzieć, co będzie po 2015 roku? – dodaje luteranin.\nSceptyczny wobec tej propozycji jest także Piotr Kadlcik, przewodniczący Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich. Zwraca on uwagę, że moment oceny działania nowych przepisów przypadnie na rok podwójnej kampanii przed wyborami prezydenckimi i parlamentarnymi. Kwestia finansowania składek ubezpieczeniowych duchownych może się wtedy stać elementem rozgrywek politycznych. – Gdy padło takie pytanie, min. Boni wydawał się zaskoczony powiązaniem tych spraw – stwierdził Kadlcik.\nPodczas spotkania strona rządowa poinformowała, że przeprowadzi analizy dotyczące realnych kwot, jakie są wydawane z Funduszu Kościelnego na poszczególne wyznania tak, aby wiedzieć, ile każde z nich będzie tracić w okresie przejściowym i ile każdemu z nich wówczas dopłacać. – Zrozumiałem, że rząd nie ma takiej wiedzy, a powinno ją mieć choćby ministerstwo spraw wewnętrznych – powiedział KAI Piotr Kadlcik.\n„Taka analiza jest ważna, byśmy wiedzieli ile rzeczywiście potrzebujemy, by zachować standard dotychczasowej pracy. Sami nie mamy pełnych danych, rząd też nie ma takiej informacji” – dodaje abp Jeremiasz.\nPrzedstawiciele wyznań zwrócili też uwagę na wadliwy sposób działania Funduszu w ostatnich latach: według założenia, oprócz składek ubezpieczeniowych środki z niego miały być przeznaczane także np. na ochronę zabytków i wspomaganie działalności charytatywnej i oświatowo-wychowawczej. – Nie udawało nam się z tego skorzystać. Nie wiadomo, czy kwestia odpisu rozwiąże tę kwestię – mówi przedstawiciel gmin żydowskich.\nNa dzisiejszym spotkaniu nie nawiązano natomiast do pojawiających się spekulacji, jakoby strona rządowa – w przypadku niepowodzenia negocjacji – zdecydowała się zaproponować pozostawienie Funduszu Kościelnego na dotychczasowych zasadach. Z drugiej strony – podkreśla Piotr Kadlcik – nie było też mowy o tym, że w przypadku braku porozumienia „ministerstwo zamierza pójść na skróty” i wprost opracować projekt likwidacji Funduszu (domagają się już tego kluby parlamentarne SLD i Ruchu Palikota).\nObydwie strony deklarują wolę dalszych rozmów i – zdaniem członków Kościołów i związków wyznaniowych – jest to na razie jedyny pewny punkt negocjacji, gdyż wątpliwości co do przyszłego funkcjonowania nowego systemu są po dzisiejszym spotkaniu większe. – Cieszymy się, że rząd z nami rozmawia, ale mamy swoje pryncypia. Będziemy dalej negocjować zwiększenie kwoty odpisu tak, by dawało nam to poczucie jakiegoś ekonomicznego bezpieczeństwa – poinformował Adam Pastucha.\nAbp Jeremiasz ocenia jako pozytywne to, że strona rządowa deklaruje chęć znalezienia porozumienia, tak by „Kościoły nie straciły tych możliwości pracy, jakie mają przy obecnym układzie”, a proponowane zmiany „nie utrudniły im życia”. – Widzę ze strony min. Boniego dobrą wolę poszukiwania rozwiązania, które zadowoli Kościoły, a nie będzie dla nich krzywdzące – stwierdził abp Jeremiasz.


Twoje Dziedzictwo - kulturalnie z Wami i dla Was!\nJesteśmy z Wami już od 2012 roku!\nRazem uratowaliśmy Perłę Żeliszowa\nPiękny, opuszczony obiekt, pełniący niegdyś funkcję sakralną, przeobraził się w wielofunkcyjną arenę kulturalną. Uratowanie dachu, sklepienia i empor przed zawaleniem pochłonęło już przeszło dwa miliony złotych. Artyści z całego świata przybywają do Perły, by w jej wnętrzu tworzyć filmy, teledyski, fotografie. Co roku nowe elementy - podłogi, okna, schody są przywracane do użytku, zwiększając potencjał Perły.\nOstatnio połączyliśmy nasze narzędzie do społecznego zarządzania zabytkami -\nZostań Dziedzicem z projektem\nSprawiło to, że setki osób z całego świata mogą stać się Dziedziczkami i Dziedzicami pięknego założenia obronnego, które od XIII wieku przeszło daleką drogę, zaczynając od małego zamku myśliwskiego, większość swego istnienia działając jako klasztor, ale goszcząc wśród swych murów również sąd, budynki administracji publicznej, szpital dla umysłowo chorych, lazaret w czasach wojen napoleońskich, oraz więzienie. Ty też możesz dołączyć do grona Dziedziczek i Dziedziców i razem nami podjąć się tego ogromnego projektu, jakim jest podniesienie z ruin Klasztoru Dusz!\nProwadzimy dwa projekty dedykowane dla artystów!\nMistrzowie spośród artystów żyli i żyją wśród nas. Wystarczy ich dostrzec. W ramach projektu wspieramy wystawy, wyjazdy i promocję najzdolniejszych. Razem ze zwyciężczynią Art Revolution Taipei - Mają Borowicz, byliśmy ostatnio na Spectrum Miami Art Show na Florydzie, gdzie Maja po raz kolejny święciła triumfy.\nDrugi projekt dedykowany artystom uruchomiliśmy w czasie pandemii COVID-19 pod nazwą:\nObostrzenia związane z pandemią wirusa Sars-CoV-2 bardzo mocno uderzyły w twórców kultury. W ramach projektu otaczamy opieką twórców kultury, pomagamy im finansować ich projekty artystyczne, znajdować mecenasów, poszerzać możliwości wsparcia ze strony ich wielbicieli.\nZachęcamy twórców do ukazywania dóbr kultury poprzez projekt\nSkąd, zarządzając opuszczonym, niszczonym zabytkiem, wziąć wysokiej klasy materiał promocyjny na start? Jak nagłośnić projekt rewitalizacji? Przychodzimy z pomocą! Zapraszając artystów różnych dziedzin tchniemy życie w stare mury i przygotujemy nieodpłatnie materiały graficzne dla każdego zabytku, który tego potrzebuje.\nWięcej informacji, znajdziecie na naszej stronie www i na naszym facebooku.\nWspierając Twoje Dziedzictwo działasz razem z nami i pozwalasz na wprowadzanie nowych, nowatorskich projektów z dziedziny promowania i ratowania dziedzictwa kulturowego i naturalnego.\nZespół Twojego Dziedzictwa


Ruch Narodowy odniósł się do pytań referendalnych - Media Narodowe\nAktualności, PolitykaRuch Narodowy odniósł się do pytań referendalnych\n20 lipca br. o godz. 13 Ruch Narodowy zorganizował w Sejmie konferencję prasową. Na konferencji prezes RN, poseł Robert Winnicki i wiceprezes RN Krzysztof Bosak odnieśli się do propozycji pytań referendalnych.\nDziś rano prezydent Andrzej Duda zaproponował 10 pytań, które miałby znaleźć się w referendum konsultacyjnym. Liderzy RN na konferencji prasowej odnieśli się w pierwszej kolejności do terminu referendum. Prezydent proponuje by odbyło się ono w dniach 10-11 listopada, na co prezes RN odpowiedział:\n11 listopada powinniśmy świętować 100-lecie niepodległości, a nie uczestniczyć w sporze politycznym niskich lotów\nNastępnie liderzy RN skrytykowali prezydenta, ponieważ w większość pytań referendalnych ie dotyczy materii konstytucyjnej, jak np. kwestie socjalne.\nW propozycji prezydenta są pytania, które nie powinny się pojawić np. pytanie o wpisanie chrześcijańskich fundamentów do Konstytucji. Według prezesa i wiceprezesa RN to powinno być poza dyskusją, ponieważ chrześcijańskie wartości muszą być fundamentem państwa polskiego niezależnie od opinii publicznej w danym momencie.\nNajwiększej krytyce zostało poddane pytanie o wpisanie do Konstytucji członkostwa w Unii Europejskiej i NATO. To pytanie budzi wiele kontrowersji, ponieważ wpisywanie do Konstytucji członkostwa w organizacjach międzynarodowych podważa suwerenność państwa. Ponadto to pytanie przywołuje porównania o zapisie z 1976 r. w Konstytucji PRL wiecznej przyjaźni z ZSRR.\nKonferencję zakończył apel posła Winnickiego:\nDlatego będziemy namawiać do głosowania przeciw Unii Europejskiej 10 listopada, a 11 zapraszamy wszystkich prawych Polaków na Marsz Niepodległości! – powiedział prezes RN\nTagi:konstytucjakrzysztof bosakreferendumRobert Winnickiruch narodowySejm


Powiat chojnicki. Tir-em staranował znaki, potem uciekał gubiąc paliwo z uszkodzonych baków | Człuchów Nasze Miasto\nRedakcja 28 maja 2019, 11:45\nZdarzenie miało miejsce w ostatni piatek (24.05). Najpierw policja dostała zgłoszenie o zanieczyszczeniu drogi olejem napędowym na trasie Chojnice-Brusy. W trakcie dojazdu na miejsce doszła do tego informacja, że sprawcą zanieczyszczenia może być nietrzeźwy kierujący samochodem ciężarowym, jadący kierunku Chojnic.\nPolicjanci zauważyli ten samochód pomiędzy Powałkami a Męcikałem i zatrzymali do kontroli. Jak ustalili, jadący od strony Brus kierowca tir-a nie stosując się do ustawionego znaku „zakaz ruchu w obu kierunkach” staranował na remontowanym przejeździe znaki drogowe oraz płyty betonowe położone wzdłuż torów i odjechał z miejsca zdarzenia, gubiąc za sobą na odcinku co najmniej 10 km z uszkodzonych baków paliwo. Chwilę później na zanieczyszczonym olejem odcinku drogi kierowca osobowej toyoty wpadł w poślizg i zjechał na drugą stronę jezdni, po czym wpadł do rowu.\nCiężarowym autem kierował 43-letni mieszkaniec powiatu tucholskiego, badanie alkomatem wykazało w jego organizmie prawie 2 promile alkoholu. Policjanci zatrzymali prawo jazdy oraz dowód rejestracyjny pojazdu. Mężczyzna sposób stracił w ten sposób wszystkie uprawnienia - na 12 kategorii i stanie przed sądem. Grozi kara do 2 lat pozbawienia wolności, poniesie również konsekwencje za spowodowaniem kolizji drogowych.


Apartamenty w Cleon - Oferty apartamentów w Cleon - eSky.pl\nApartamenty w Cleon\nApartamenty - Cleon\nPouilly-sur-Saone, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nRouen, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nElbeuf, 16 kwietnia 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej apartamentów w Cleon\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty w Cleon są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach w Cleon zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w nacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nCleon - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, Cleon charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty w Cleon z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów w Cleon znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty w Cleon?\nDostępne apartamenty w Cleon w kilka minut wyszuka się poprzez eSky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty na terenie Cleon posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę w apartamentach w Cleon?\nUdogodnienia w apartamentach w Cleon są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty w Cleon przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty w Cleon?\nRezerwacja apartamentów w Cleon jest możliwa przez serwis eSky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament w Cleon wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament w Cleon?\nCena apartamentu w Cleon jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty w Cleon są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.\nApartamenty w Le Grand-Bornand\nApartamenty w Tulonie\nApartamenty w Saint Florent\nApartamenty w Sonvilier\nApartamenty w Occhiobello\nApartamenty w Liscannor\nApartamenty w Stana de Vale\nApartamenty w Alaşehir\nApartamenty w Agri\nApartamenty na En'boodhoofinolhu\nApartamenty w Blandford


Ława szklana PIXEL C Signal (przezroczysta) - MeblujDom.pl\nMeble salonowe, pokojowe Ławy i stoliki Ławy szklaneŁawa PIXEL C Signal\n😞 Niestety Ława PIXEL C Signal nie jest już dostępny/e w sprzedaży.\nWitam, interesuje mnie zakup produktu Ława PIXEL C Signal dla firmy którą reprezentuję. Interesuje mnie liczba sztuk: Na jaki rabat mogę liczyć? Pozdrawiam i czekam na odpowiedź zwrotną. Tel: (opcjonalnie)\nOpis ławy szklanej PIXEL\nW każdym domu jest mile widziany kącik, gdzie można napić się kawy, herbaty lub innego napoju. W naszej ofercie posiadamy ławę, która ozdobi każde spotkanie. Ława PIXEL C Signal została wykonana z wysokiej jakości szkła hartowanego i metal. Występuje w kolorze przezroczystym. Posiada dodatkową półkę na drobiazgi. Kolekcja Modern to powiew nowoczesności, który ożywi każde wnętrze. Przede wszystkim charakteryzuje się modernistycznymi kształtami, dużą ilością szkła, elementami chromowanymi oraz błyszczącymi powierzchniami. Estetyka tej kolekcji usatysfakcjonuje nawet najbardziej wymagających klientów. Z nami umeblujesz dom tak jak lubisz.\nKod referencyjny: PIXEL2TCH50\nWaga ~8 kg\nTagi mebla: signal salon ława meble pokojowe pokój dzienny ława szklana kolekcja modern pixel ława pixel pixel c ława pixel c