O BNG criticou que presidira a constitución da xestora unha persoa inhabilitada para cargo público - Novas - Bloque Nacionalista Galego das Mariñas - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nO BNG criticou que presidira a constitución da xestora unha persoa inhabilitada para cargo público\nBNG As Mariñas 15 xuño 2013 - 16:38\nbng da xestora criticou presidira constitución\nOza dos Ríos, 14 de xuño de 2013. O BNG denunciou que a xestora do novo concello de Oza-Cesuras queda conformada en exclusiva por representantes do PP e do PSOE. A concelleira do BNG en Oza dos Ríos, Estefanía Busto, acompañada por membros do Consello Comarcal do BNG acudiron á sesión constituínte para amosar o seu desacordo con todo o proceso de fusión.\nAcudimos a esta sesión para mostrar o noso desacordo con este nomeamento, o único grupo que queda excluído da xestora é o BNG, máis de 800 veciñas e veciños quedan sen representación, isto supón un atraco á democracia informou Busto, isto non é casual, o PP exclúe ao BNG premeditadamente. Aínda non sabemos que criterio se seguiu para nomear esta comisión: non se cumpre a proporción de votos das eleccións municipais nin a paridade de xéneros. Isto é o cume dun proceso que desde o comezo estivo repleto de irregularidades, apuntou Busto.\nMembros e simpatizantes do BNG acudiron á sesión portando cartazes con lemas como 150 km de confusión, PP: fusionamos para recortar A fusión non é a solución ou Non é fusión, é PPropaganda. Con este xesto pretendemos mostrar, máis unha vez, o desacordo do BNG coa fusión, que foi feita ás costas da veciñanza, explicou a voceira do BNG en Oza.\nEstefanía Busto: O único grupo que queda excluído da xestora é o BNG, máis de 800 veciñas e veciños quedan sen representación, isto supón un atraco á democracia\nA única información que recibiron as veciñas e veciños de Oza foi por parte do BNG. A proba de que a xente non se sinte partícipe do proceso é que apenas asistiron veciños e veciñas á sesión. Isto é mostra de que o PP non fixo nada para implicar á veciñanza neste proceso, reprobaron os nacionalistas.\nOs nacionalistas criticaron tamén que presidira a sesión José Peón, exalcalde do PP de Oza, inhabilitado para cargo público por unha sentenza xudicial firme. Outra irregularidade a sumar ao carro que xa leva este proceso, conclúen. Por este motivo a sesión rematou entre berros de Isto é unha cacicada ou Esta sesión é ilegal.\nO BNG manterá o seu recursos mentres o PP non modifique o criterio de elección da xestora de Oza\nBusto: O proceso de fusión foi unha sucesión de mentiras e desinformación


A Aula Cemit de Burela organiza un novo curso en liña gratuíto - GALICIAXA\nA Aula Cemit de Burela organiza un novo curso en liña gratuíto denominado Ofimática na nube: Google Drive.\nOs asistentes aprenderán a forma de crear e xestionar dunha maneira correcta todos os documentos que se necesitan para o uso da xestión ofimática na nube de Google. Deste xeito poderán converterse en profesionais do sector xa que adquirirán os coñecementos necesarios para manexar unha ferramenta tan demandada actualmente como é Google Drive.\nO curso desenvolverase do 27 de novembro ao 23 de decembro.\nAs persoas interesadas en acudir poden anotarse chamando á Casa da Xuventude: 982 581 141. Este curso é impartido por Academia A Mariña.\naula CeMITburelacursogoogle drive


A AECC recada fondos para a loita contra esta enfermidade | Canal Rías Baixas\nCAMBADOS> A organización local instalou onte dúas mesas: unha na praza de concello e outra na praza de abastos. Hoxe, a campaña trasladouse ás igrexas.\nCambados acolleu esta fin de semana a campaña de recadación de fondos da Asociación Española contra o Cancro. Unha iniciativa coa que a organización apela á colaboración cidadá para conseguir cartos e poder avanzar na loita contra esta enfermidade.\nNa mañá de onte, a praza do concello e a praza de abastos, foron os puntos escollidos para a instalación de dúas mesas onde os veciños puideron facer as súas doazóns e conseguir información sobre a asociación. Hoxe, a campaña trasladouse ás portas das igrexas, aproveitando a saída das misas. Un traballo que, segundo o presidente local, consegue bos resultados.\nAdemais desta recollida de fondos, que se realiza a nivel nacional, o vindeiro martes a Asociación iniciará unha campaña para previr o tabaquismo. A iniciativa estará centrada na xuventude, por iso se centrarán no instituto cambadés Asorey para informar e tratar de concienciar os alumnos.\nArtigo anteriorRibadumia abre esta semana a súa Oficina de Turismo\nSeguinte artigoOs malos resultados do BNG levan a Nando Casal á dimisión\nZona Centro presenta a campaña de vendas do Día dos...\nO cartel da Cidade Europea, da rotonda de Vilariño ao Museo...\nVigo gaña a Camelia de Ouro na 45 edición da Exposición...\nO PP pide á cidadanía que reclame a ampliación do Hospital...


A Selección de Galicia rematou cuarta no Team Relay do Campionato de España de Ciclocross | Federación Galega de Ciclismo\nO elite Darío Otero foi o elixido para completar a primeira volta e o infortunio cebouse con él. Ata en tres ocasións foise ao chan, o que o arrastrou á última posición cun tempo de 14:11. O seu testemuño colleuno o cadete Miguel Rodríguez, que comezou a achegarse á cuarta clasificada, Madrid, marcando un crono de 14:28. A remonta galega continuou coa sub23 Irene Trabazo, cun parcial de 14:57, e Galicia colocouse cuarta coa entrada en acción do master-30 Luciano Carretero, cun rexistro de13:19.\nAs medallas xa eran inalcanzables e o júnior Carlos Canal consolidou a posición de Galicia realizando a penúltima volta en 12 minutos exactos. Por último, apareceu en escena o sub23 Samuel González, a quen se lle rompeu unha zapatilla ao tocar cun pao nunha curva. Ese contratempo levouno a asinar un tempo persoal de 12:47 e o rexistro global da Selección foise ata 1:21:42. Cantabria venceu detendo o reloxo en 1:16:48 e con tan so cinco segundos de marxe sobre Asturias. Co bronce fíxose Catalunya (1:17:55).\nEste sábado chegará o momento das competicións individuais e dez representantes da Selección de Galicia rodarán polo enlamado circuíto de Legazpi. O programa da xornada empezará coas carreiras Máster-50/60 (9:30 horas) e Máster-40 (10:45), antes de que as 12:00 horas se poñan en marcha os cadetes con sete corredores do combinado galego: Miguel Rodríguez, Jorge Fernández, Xoel Montes, Zoe del Río, Fabián Rodríguez, Martín González e Borja Gómez.\nA actividade reanudarase ás 14:30 horas coa proba Máster-30, na que Luciano Carretero buscará repetir a súa actuacion do pasado ano cando se fixo co bronce. Para rematar este día será a quenda dos sub23 con Galicia presentando a Iván Feijoo, recente gañador da Copa de España nesta categoría, e a Samuel González, medalla de prata no 2017.


A Xunta formaliza o contrato para iniciar nas vindeiras semanas a construción dunha senda peonil entre Fonte Díaz e o Empalme de Vilar, no concello de Touro\nNovedades\t< A Xunta formaliza o contrato para iniciar nas vindeiras semanas a construción dunha senda peonil entre Fonte Díaz e o Empalme de Vilar, no concello de Touro\nA Xunta financia estas actuacións mediante un orzamento que supera os 500.000 euros\nO proxecto prevé máis de 5,5 quilómetros de nova senda e a reparación das xa existentes noutros 650 metros.\nA nova infraestructura pretende fomentar unha mobilidade sostible nas mellores condicións de seguridade\nSantiago. Abril de 2016. A Consellería de Infraestruturas e Vivenda vén de formalizar o contrato que permitirá iniciar nas vindeiras semanas as obras de construción dunha senda peonil entre Fonte Díaz e o Empalme de Vilar, na estrada AC-240, no Concello de Touro. Estes traballos teñen un orzamento de 500. 914,17 euros e contan co cofinanciamento da Unión Europea a través do Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional (Feder) nun 80 %, no marco do programa operativo Feder Galicia 2014-2020.\nO proxecto consiste na execución de sendas de formigón polas dúas marxes da estrada entre Fonte Díaz (p.q. 12+900) e o empalme de Vilar (p.q. 25+800), en treitos descontinuos que complementarán ás beirarrúas e senda xa existentes nalgúns tramos. O seu obxectivo é dotar a este treito da estrada dunha zona diferenciada para o tránsito de peóns. Coa solución prevista a estrada contará cun itinerario peonil continuo pola súa marxe dereita en todo o tramo de actuación e tamén con sendas nos tramos mais consolidados da marxe esquerda. Para isto, construiranse máis de 5,5 quilómetros de nova senda, discorrendo case 1,7 km pola marxe esquerda e preto de 3,6 km pola marxe dereita, e repararanse máis de 650 metros de tramos xa existentes. As obras levaranse a cabo na zona de dominio público do vial, polo que non se precisarán expropiacións.\nA Xunta aposta por este tipo de actuacións, coas que se facilita a circulación en condicións de maior seguridade para o conxunto dos usuarios e ademáis se fomenta unha mobilidade peonil máis respectuosa co medio ambiente, alternativa ao uso do vehículo privado.\nMáis información: http://www.xunta.gal/notas-de-prensa/-/nova/5089/xunta-formaliza-contrato-para-iniciar-nas-vindeiras-semanas-construcion-dunha


2ª rolda Restan 15 días\nEstamos moi contentas da boa acollida que está tendo esta camapaña de micromecenazgo. Entre todas conseguiremos chegar ao obxectivo e dotar a Xaruma de novos equipos informáticos.\nEsta semana pola entidade xa hai máis vida. O tempo pasa...\nQueremos darvos a benvida a esta campaña de micromecenazgo mediante a que pretendemos adquirir novo material informático. Graciñas por colaborar connosco e ser partícipe dos pequenos grandes pasos que vamos dando.\n> Restan 14 unidades


Viva o rei! Deixáramos a Jean-Pierre Léaud sobre un leito de morte, o de Luís XIV, na agonía do Rei Sol filmada por Albert Serra. A morte de Luís XIV era tanto un estudo pictórico sobre un corpo deitado, poderoso e moribundo, como unha celebración ambigua do xenial actor e, por tanto, metáfora sórdida sobre a morte do cinema. Disposición mortífera, museo-cinéfilo-fetichista, un crime de lesa-maxestade que neutralizaba a un Léaud tan maquillado e peiteado como o propio filme. É un pracer volver a Jean-Pierre Léaud n'O león dorme esta noite, onde recupera os seus dereitos como actor, que o devolven en pernas, brazos, sorriso, cabelos, miradas. Porén, o filme de Nobuhiro Suwa abre cunha cuestión terríbel: deitado en pixama, o actor Jean confésalle ao director que ten un problema: non sabe interpretar a morte. A está cuestións cada quen terá a súa resposta. O filme responde coa súa luz, unha luz de verán e vacacións na costa sur francesa, á beira do mar azul que enxergamos ao remate das calexas. Jean, cunha sabiduría inventada por el propio explica que a morte é un encontro; o momento máis importante da vida dun home é entre os 70 e os 80 anos porque é a idade na que se prepara para este encontro. Jean-Pierre Léaud, en palabras de seu pai, o escritor, guionista e dramaturgo Pierre Léaud: «Cómpre camiñar toda a vida, man a man coa morte». Nobuhiro Suwa organiza estes encontros, entre os vivos e os mortos, as pantasmas pequenas e as grandes.\nO león dorme esta noite é un filme sobre a morte mais sen ningunha morbilidade. Tampouco amosa ningún fetichismo cinéfilo, a pesar de que realice unha viaxe polo cinema. A gravación de Jean interrómpese e o actor aproveita as improvisadas vacacións para visitar unha amiga, Marie, que vive na rexión. Esta amiga está encarnada por Isabelle Weingarten, a inesquecíbel Gilberte n'A mamá e a puta (Jean Eustache, 1973). Mais o encontro, se ben é emocionante, é breve, abortado: «Coido que non é a min a quen viñeches ver», dille Marie a Jean. O filme esquiva o mito, desvíase axiña para se mergullar na ficción que o encontro entre os dous queridos actores deixara suspendida. A quen Jean veu ver realmente é unha persoa morta. Vivía nunha gran casa hoxe abandonada onde Jean queda durmido. Ela aparece de súpeto, con toda a súa xuventude, fráxil Ofelia morta hai corenta nos. O diálogo entre o home vivo e o seu amor pantasma interrómpese axiña por unha banda de rapaces que invaden a casa cámara en man para gravar un filme no marco dun curso de verán. A película convértese no guión desta filmación, co intercalado dos diálogos entre o actor e a pantasma. Certo que as intencións e o tema do filme son abondo evidentes, mais iso non importa. O que conta é esa maneira de retomar todo desde cero, ao nivel da infancia, coa torpeza que podemos ter con 9 ou 12 anos. E o tipo de escoita que isto supón, flotante, entrecortada, precaria, que remite nalgún sentido aos primeiros filmes de Nobuhiro Suwa (2 / Dúo, M / Other).\nHai unha emoción verdadeira ao ver a Jean-Pierre Léaud rodeado dun feixe de aprendices de cineastas que, ao descubrir os rudimentos do cinema, afrontan a creación desde cero. O actor, coa súa eterna e inapreixábel estrañeza, encontra unha inesperada pedra de toque cos rapaces axitados (cando gravan o filme) ou fatigados (de volta da expedición no autocar) e evolúe canda eles combinando dozura e distancia, sen xamais ceder a unha tenrura simplificadora. Ademais, é quen de recuperar a pregunta que lle preocupa («como interpretar a morte?») nunha escena á maxestade titubeante, fráxil e sorprendente do actor máis extravagante da historia do cinema. A resposta de Léaud non se di con palabras, senón co seu rostro sobre a cama: para interpretar a morte, para sentir que o encontro con ela se aproxima máis día a día, non hai que pechar os ollos como fan os cineastas sen imaxinación. Compre ollar a cámara que se achega.


Inicio >> Áreas >> Infraestruturas >> Farland >> Instrumentos de xestión >> Lituania\nInstrumentos de xestión de terras nos países FARLAND: Lituania\nRematado o antigo réxime nos anos 90, os países da chamada Europa Central e do Leste comezaron procesos de privatización da terra, nos que as propiedades comunais e do estado pasaron a mans de propietarios privados. Na maioría destes países, a forma de privatización escollida estivo baseada nos procesos de restitución, caracterizados pola devolución da terra aos antigos propietarios ou, no seu caso, aos seus herdeiros. Na maioría dos casos, isto supuxo volver a estrutura existente en 1945 (xusto antes da instauración do réxime).\nComo consecuencia disto, as grandes propiedades comunais e do estado foron divididas ata un nivel de fragmentación tal que son insostibles na Europa actual, impedindo a emerxencia dunha estrutura agraria competitiva.\nNeste sentido, moitos expertos e políticos consideran que a concentración parcelaria pode ser un bo instrumento para mellorar a estrutura agraria. Por este motivo durante os últimos anos, un gran número de países tomaron unha posición moi activa no desenvolvemento da mesma, recibindo o apoio de diversas institucións como a FAO.\nMais existen algúns expertos que consideran que a concentración parcelaria pode non ser o instrumento máis efectivo para loitar contra a fragmentación que se dá nestes países (principalmente unha fragmentación a nivel de explotación) e consideran que sería máis efectivo o emprego en primeiro lugar de bancos de terras que mobilicen a superficie agraria e posteriormente o emprego de concentracións parcelarias.\nA concentración parcelaria en Lituania\nA concentración parcelaria en Lituania está recollida na Lei da Terra, de 1994, na que se define como un complexo proceso de reorganización de parcelas no que se modifican os lindes e a localización das mesmas de acordo a un plan de concentración parcelaria feito para un territorio específico, co obxectivo de incrementar o tamaño das parcelas, constituír explotacións de tamaño racional e mellorar a súa estrutura, establecer as infraestruturas necesarias e implementar outros obxectivos e tarefas das políticas de desenvolvemento agrario e rural e de protección do medio ambiente.\nCo gallo de sentar as bases do proceso de concentración parcelaria no ano 2000, comezaron dous proxectos piloto en cooperación con autoridades danesas que permitiron establecer un regulamento base para a implementación dos plans de concentración parcelaria (Resolución 697, do 27 de xuño de 2005). Hoxe en día son 14 os proxectos que están en marcha.\nAs principais características da concentración parcelaria en Lituania resúmense no seguintes puntos:\nTrátase dun proceso totalmente voluntario.\nOs gobernos rexionais son responsables a nivel de implementación dos plans de concentración parcelaria\nA solicitude é feita polos propietarios, para iso polo menos deben estar de acordo 5 propietarios e abranguer unha zona de 100 ha.\nO proceso é supervisado e organizado polo Servizo Nacional da Terra (servizo gobernamental dependente do Ministerio de Agricultura), que contrata a realización do plan de concentración parcelaria a unha empresa autorizada a través de concurso público.\nOs gobernadores seleccionarán aquela superficie de propiedade estatal que poderá ser incluída no proceso de concentración parcelaria.\nOs plans de concentración parcelaria non inclúen a construción de ningún tipo de infraestrutura; no caso de que se contemplen por exemplo a apertura ou modificación de camiños, son os gobernos rexionais os responsables de buscar financiación para facelos.\nTras a experiencia gañada e cunha base legal ben establecida, Lituania está traballando nunha Estratexia de concentración parcelaria na que defina a súa actuación e prioridades para os vindeiros anos.\nEsta estratexia recollerá tamén o destino da propiedade que tras os procesos de restitución permanece sendo do estado (500.000 ha, dato non oficial). Neste sentido, a súa inclusión nos procesos de concentración parcelaria ou o seu uso a través de bancos ou fondos de terras están sendo considerados.


Rajoy inaugura un anaco da autovía Santiago-Lugo, prometida dende hai máis de 20 anos - Praza Pública\nRajoy intervén na inauguración ante Feijóo e Pastor\nA autovía entre Santiago e Lugo, a A-54, ten xa un carácter practicamente mítico. É unha das estrelas das campañas electorais dende hai máis de vinte anos e os gobernos de quenda ofreceron ciclicamente prazos concretos de finalización (2007, 2010 ou 2015, entre outros), mesmo cando nin sequera se comezara a mover a terra. A orixe da promesa hai que buscala en 1992, cando o daquela ministro de Obras Públicas de Felipe González, Josep Borrell, asegurou que o seu departamento estudaría a posibilidade de unir por autovía ambas cidades, separadas por apenas 100 quilómetros. Este martes, máis de dúas décadas despois, Mariano Rajoy incluíu a apertura dun tramo duns 15 quilómetros desta vía, entre Guntín e Palas de Rei, na súa carreira inaugural previa ás eleccións xerais do 20 de decembro.\nTras aquela primeira e afastada promesa de Borrell esta autovía durmiu o soño dos xustos ata finais daquela década con serias dúbidas sobre cal sería o seu trazado -diversas voces indicaban que a unión de Santiago coa A-6 por Teixeiro era un trazado máis sinxelo, barato e rápido-. En vésperas das municipais do ano Xacobeo de 1999 José María Aznar e Manuel Fraga inauguraban o que despois se confirmaría como primeiro treito da A-54, o que une a capital galega co aeroporto de Lavacolla. Cinco meses despois, o entón mozo deputado socialista José Blanco conseguía a aprobación dunha proposición non de lei no Congreso na que instaba o Executivo "á realización dun estudo informativo" sobre a infraestrutura. O PP aceptou o inicio dese estudo nese mesmo ano e comprometeuse a que, unha vez finalizado, "se proceda á contratación dos proxectos resultantes".\nO proxecto lanzouno por primeira vez o Goberno do PSOE en 1992, e retomouno o de Aznar tras unha iniciativa parlamentaria de José Blanco en 1999\nO gabinete de Aznar chegou a incluír a autovía no seu Plan de Infraestruturas 2000-2007, con Francisco Álvarez Cascos como titular de Fomento. Volveuna sacar pasear tras a catástrofe do Prestige, cando en xaneiro de 2003 Aznar reuniu o seu Consello de Ministros no Concello da Coruña para, con Francisco Vázquez como anfitrión, anunciar a aprobación do denominado Plan Galicia, un amplísimo paquete de obras que en 2004 herdaría o goberno de José Luís Rodríguez Zapatero sen avances significativos. A primeira titular de Fomento do novo goberno do PSOE, Magdalena Álvarez, cualificou o plan literalmente de "merda", e a prometidísima autovía seguiu nun caixón ata que, en 2009, o seu impulsor parlamentario chegou a Fomento.\nCon Blanco no Ministerio a obra recobrou impulso e comezou a realizarse. Na súa etapa foron adxudicados e iniciáronse as obras de varios tramos. Entre eles estaba o que este martes abriu oficialmente Rajoy, que chega ata a vila natal do exministro e actual eurodeputado socialista, que non foi convidado á inauguración malia o costume de incluír nestes actos aos ministros que as impulsaron.\nCoa inauguración deste martes quedan abertos apenas 42 quilómetros, menos da metade do trazado, que non estará rematado ata, cando menos, 2018\nA deste martes é a terceira inauguración que a cúpula do PP organiza no que vai de ano na A-54, cuxo financiamento foi asumido por Ana Pastor tras un comezo de lexislatura con máis dúbidas que certezas. O pasado marzo, no último día no que as inauguracións eran legais antes das eleccións municipais, a ministra e o presidente da Xunta solemnizaban a posta en servizo de 23 quilómetros entre Nadela e Guntín, nas proximidades de Lugo, cuxa apertura, paradoxalmente, supuxo un aumento do tempo de viaxe ao incluír un pequeno desvío. O pasado setembro Pastor e Feijóo cortaban a cinta dunha ligazón con esta vía (Esperante-Vilamoure) de apenas 4 quilómetros.\nEste martes, xa con Rajoy á fronte, quedaron abertos 15 quilómetros máis, o que implica que máis de dúas décadas despois do lanzamento do proxecto a A-54 ten abertos ao tráfico pouco máis de 42. As previsións máis optimistas do Fomento indican que, se non hai cambios orzamentarios ou de ritmo nas obras, a infraestrutura non estará finalizada ata 2018.\nLuns 30, Marzo 2015 | Política


Deteñen en Vigo un home tras roubar nunha tenda 24 horas | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 15/05/2020 14:10\nO delincuente, de 44 anos, accedeu ao local situado na rúa Torrecedeira pouco antes das 12 da noite. Entrou coa cara tapada cunha chaqueta e obrigou o dono a que lle entregara o diñeiro da caixa mentres o ameazaba cun coitelo de grandes dimensións. Foi un veciño da zona o que alertou as forzas de seguridade.\nAta o lugar trasladouse unha dotación da Policía Nacional. Cando chegaron, o home xa fuxira co botín, pero lograron localizalo nas inmediacións. No momento en que baixaron do coche para arrestalo, o atracador pechouse nun portal. Un veciño abriulles e nese momento o home intentou asestarlles varias coiteladas, polo que tiveron que solicitar axuda a outros axentes, que lles levaron un escudo para defenderse.\nFinalmente, o atracador foi arrestado e tamén conseguiron recuperar o botín. Trátase dun vello coñecido das forzas de seguridade que conta con 32 antecedentes policiais.


“Alegrando o día e instruíndo” – Manuel Domínguez – O Barbanza\n“Alegrando o día e instruíndo” – Manuel Domínguez\nNun centro comercial, a moza de caixa pregúntame “bolsa?”, non, enviádesmo vós a casa.\n“Pode darme o seu teléfono'”, boto man ao peto e entrégollo, “non, non, digo o seu número de teléfono”, “xa, como me dixeches se podo darche o teléfono e non o número pensei que o necesitabas”, “non grazas, quero o número”, “pois dixéralo así, o número”, “pois si”, “é o tal e tal”.\nSó tentei alegrarte o día.\n“Sobe arriba”, “desculpa e logo podo subir abaixo?, simplemente dime sube”, “non, sobe arriba”, “tamén me dirías baixa abaixo?”, pódese baixar sen ser abaixo, entrar dentro ou saír fóra a pesar desa redundancia ridícula e carente de sentido, pois a Real Academia Española considérao valido.\nCantar de Mío Cid, cando Rodrigo Díaz de Vivar dille a Alfonso VI: “Muchos males han venido por los reyes que se ausentan.…” e o monarca contesta: “Cosas tenedes, Cid, que farán fablar las piedras“.\nE o profesor en clase di, “etcétera, etcétera”, eu gardo silencio, ao finalizar a clase diríxome a el e coméntolle: “Esqueceu que só se pode dicir unha vez etcétera, e non dous nin tres?”.\n“E logo? Pois é así, de algo me serviría os meus estudos de gramática e lingüística”.\nTamén descoñece para que leva desde tempos afastados eses tres ou catro botóns na manga da chaqueta, levanta o brazo, mira e exclama: “Pois non, nunca me decatara”.\n“Como sabe, hoxe en día son inútiles, pero no seu tempo foron de vital importancia”, “moi interesante” exclama, pois dime ti, outro día cando nunha terraza me convide a un albariño ou unha cervexa fresquita, que o meu saber, o meu coñecemento non é gratuíto.\nTodo o que se dá gratis, non se valora, un fai unha consulta ao avogado, paga 100 euros e agradécese e dáselle mais pompa que aquela resposta do noso amigo, que nola deu sen custo algún.\n“Hai quen vén o mundo como e pregúntanse o porqué soñan mundos impensados e pregúntanse por que non?”, George Bernard Shaw.


Produtora » Novas de Lugo » 2012\nRegina Polín entrega ós participantes nas Xornadas Arredor de Leiras Pulpeiro o DVD que realizou a TIC sobre o autor\nO traballo audiovisual, que gravaron e editaron os bolseiros da Escola de Imaxe e Son para incrementar a súa formación práctica, recolle a vida e obra de Leiras Pulpeiro\n- Polín destaca que “a Fundación TIC ten un labor social. Con este DVD buscamos potenciar no exterior a riqueza cultural, dinamizando a economía e gañando todos”\nA Patrona da Fundación TIC e Deputada provincial, Regina Polín, entregou este venres ós participantes nas Xornadas Arredor de Leiras Pulpeiro, que se celebran esta fin de semana en Mondoñedo, o DVD que recolle a vida e obra do escritor mindoniense, gravado e editado polos bolseiros da Escola de Imaxe e Son de Lugo e persoal técnico da Fundación TIC. Este traballo audiovisual levouse a cabo en colaboración con dito Concello mariñano co obxetivo de poñer en valor a traxectoria do autor e médico Leiras Pulpeiro, cuxa labor foi vital para a Mariña e, en xeral, para toda a provincia.\nRegina Polín salientou que “a Fundación TIC ten un labor claramente social. Traballamos por e para a xente, e por iso elaboramos este DVD, co que buscamos potenciar no exterior a riqueza cultural luguesa, dinamizando a nosa economía e gañando todos. Ó mesmo tempo, este traballo incrementa a formación práctica dos alumnos da EIS, do único centro na provincia que imparte ensinanzas superiores no eido audiovisual, co fin de contribuír a súa inserción laboral”.\nEste material audiovisual fai un repaso pola vida persoal do autor, sen esquencer a súa implicación política: republicano, Presidente do Comité Republicano Federal de Mondoñedo Liberal e anticlerical. Pero, aparte da faceta política, Leiras Pulpeiro faría un oco na Historia grazas á súa obra literal. É por iso, que neste DVD recóllense algúns dos poemas máis importantes do autor, como os de “Cantares Gallegos”. A Mariña, así como o traballos dos mariñeiros ou a Montaña, son algúns dos temas dos seus versos.


Unha finca experimental para a viticultura heroica da Ribeira Sacra - Boisimo\nO predio permite desenvolver labores de docencia e investigación a modo de laboratorio de experimentación\nBoísimo18 Agosto, 20210352\nA finca permite desenvolver tanto labores de docencia como de investigación a modo de laboratorio de experimentación. Imaxe de arquivo (Grupo Viticultura e Sanidade Vexetal)\nA finca de experimentación con viñedo da que dispón a USC no monte Cristo de Portomarín replica dalgún xeito as diversas problemáticas e potencialidades que conforman a singular idiosincrasia da viticultura heroica da Ribeira Sacra. Baixo a coordinación do grupo de investigación Viticultura e Sanidade Vexetal emprazado na Escola Politécnica Superior do Campus de Lugo, esta finca achega a potencialidade dun laboratorio de experimentación que contribúe a satisfacer as necesidades docentes e de investigación e innovación implícitas na propia actividade universitaria.\nO ‘viñedo experimental’ existente en Portomarín e incluído no territorio que abrangue a Denominación de Orixe Ribeira Sacra constitúe unha certa singularidade no contexto da universidade española, aínda que responde a unha necesidade advertida desde o grupo de investigación en Viticultura e Sanidade Vexetal USC. Os investigadores deste equipo, integrado por Cristina Cabaleiro, Antonio Segura Iglesias e Julián García Berrios admiten dicotomías entre os obxectivos científicos e os intereses produtivos ou da propiedade, pero aínda así defenderon sempre que determinadas actuacións dentro do ámbito experimental esixen un mínimo de control e coñecemento das plantas e do territorio, ademais de información de primeira man sobre parcelado e manexo destas condicións, segundo indica Julián García Berrios.\nUnha aventura de dúas décadas\nEste docente e investigador da EPS de Enxeñaría da USC lembra como “unha aventura” o complexo proceso iniciado hai xa máis de dúas décadas para a disposición deste espazo de usos docentes e de I+D no monte Cristo de Portomarín, un recurso pouco menos que necesario para un campus universitario estreitamente ligado coas prácticas agroalimentarias, pero que non goza da tradición nin da sensibilidade suficiente por parte das distintas administracións. Esta realidade, diferente da xestión dun laboratorio, subliña, incrementa as trabas burocráticas e as dificultades de financiamento para manter as instalacións nun estado óptimo para o desenvolvemento de accións de I+D+i.\nNa parcela hai plantacións de alta densidade que rerproducen problemas comunes en toda a Ribeira Sacra\nGarcía Berrios, que deu conta destas reflexións na última reunión do padroado que rexe a propiedade e os usos desta finca de experimentación con viñedo, no que están representados tanto o grupo de Viticultura e Sanidade Vexetal da Universidade de Santiago de Compostela como o Concello de Portomarín, agradeceu o compromiso anunciado polo goberno local de acometer traballos de limpeza e acondicionamento dunha parcela outrora baldía e na que hoxe en día hai plantacións de viñedo de alta densidade que reproducen problemáticas semellantes ás rexistradas en toda a Ribeira Sacra. As características orográficas do territorio e a xestión manual destes viñedos fan precisa a disposición de maquinaria e de solucións tecnolóxicas específicas para garantir a sustentabilidade dunha viticultura condicionada polo relevo e xestionada fundamentalmente de xeito manual.\nA investigadora da USC na EPS de Enxeñaría Cristina Cabaleiro fai tamén un balance moi positivo da disposición deste espazo docente e de I+D+i e estende os beneficios tanto ao ámbito académico como aos propios viticultores e empresas do sector. Daquela, Cabaleiro relata que a finca localizada no monte Cristo de Portomarín posibilitou facer algunhas secuencias de proxectos relacionados con enfermidades de tipo vírico, traballos relacionados coa xestión do viñedo, tanto a nivel de manexo de solos como de vexetación adventicia, novas tecnoloxías de xestión, material vexetal vitícola orixes e combinacións, marcos de plantación e xestión da vexetación da espaldera, dosel foliar… Ademais desta bagaxe científica, este campo de experimentación con viñedo, engade, permite unha observación clara e directa de problemas de tipo fitosanitario e fisiolóxico ou fisiopático que poden rexistrarse na xestión do viñedo Atlántico, de montaña e, en particular, da Ribeira Sacra.\nAs pescudas desenvolvidas polos investigadores da USC na finca de experimentación con viñedo localizada en Portomarín están relacionadas fundamentalmente con variedades de orixe galega, aínda que tamén se abordan outras problemáticas de proxección máis xeneralizada que permiten albiscar por onde vai ir o futuro do sector vitivinícola. Alén de salientar a íntima integración co territorio, García Berrios tamén pon en valor a importancia deste espazo de experimentación cara á formación do alumnado e dos propios docentes, convertidos en cultivadores directos. O grupo de Viticultura e Sanidade Vexetal da USC, engadiu, intenta ademais implicar ao alumnado no ámbito da vitivinicultura a través de procesos de investigación e dos propios TFG, pero tamén coa posibilidade de completar estadías prácticas en empresas.\nA organización de visitas de alumnado de grao e mestrado e tamén procedente doutros centros educativos alleos á USC á finca experimental con viñedo de Monte do Cristo é outra das vantaxes que reporta esta dotación ao estudantado universitario, que pode así participar directamente na xestión da finca, avaliar a evolución climática e fenolóxica e, en definitiva, aprende xeito práctico e sobre o territorio. De xeito parello á formación, aínda que cun menor nivel de intensidade, García Berrios sitúa a divulgación, unha faceta que se desenvolve a través da organización de sesións informativas sobre temáticas específicas e con periodicidade aleatoria e que se complementa coa atención a todos os viticultores que se achegan a solicitar información e mesmo con colaboracións específicas, tal e como a que se mantén coa adega Scintilla.\nCebreiro, o milenario manxar de reis que estivo a piques de desaparecer Artigo anterior\nAlerta, micotoxinas! Ollo con quitar só a parte amofada dos alimentos Seguinte artigo


Un operario de mantemento de estradas, ferido ao ser atropelado por unha furgoneta - Pontevedra Viva\nAtropelo dun operario de mantemento na Autovía do Salnés\nUn operario de mantemento de estradas, ferido ao ser atropelado por unha furgoneta\nVenres 11 de Agosto, 2017 ás 19:10 do Venres 11 de Agosto, 2017\nUn operario de mantemento de estradas resultaba ferido de gravidade na tarde deste venres na Autovía do Salnés ao ser atropelado por unha furgoneta. Os feitos ocurriron na AG-41, concretamente no punto quilométrico 14.\nO accidente rexistrábase ao redor das 15.30 horas, cando o operario aparcaba o vehículo que utiliza para realizar os labores de limpeza da vía e baixaba á calzada baixo a ponte que se atopa nas proximidades da saída a Dena (Meaño).\nNese momento, segundo testemuñas presenciais, debido á sombra da ponte, o condutor dunha furgoneta non lograba ver á vítima e embestía contra o home desprazándoo varios metros e causándolle feridas de gravidade, principalmente na cabeza.\nAta o lugar desprazouse a Garda Civil de Tráfico, unha ambulancia medicalizada na que se lle practicaron os primeiros auxilios á vítima e un helicóptero do Servizo de Emerxencias de Galicia, que finalmente trasladaba ao home ao centro hospitalario Álvaro Cunqueiro para atenderlle das feridas sufridas polo impacto.\nNumerosas persoas apiñáronse nas vías secundarias da contorna para observar a intervención. A Garda Civil de Tráfico reduciu o tráfico a un dos carrís dese tramo. Un particular foi quen deu a voz de alarma ao 112 Galicia pasados uns minutos das 15.30 horas. De inmediato, desde o Centro Integrado de Atención ás Emerxencias 112 Galicia informábase do sucedido aos técnicos sanitarios, á Garda Civil de Tráfico, aos Bombeiros de Ribadumia e aos efectivos do GES de Sanxenxo.\nFalece o operario de mantemento atropelado na autovía do Salnés


Silvia Carnero: «Pedinlle ás clientas que non caian na tentación de tinguir o pelo na casa»\nSantiago: Silvia Carnero: «Pedinlle ás clientas que non caian na tentación de tinguir o pelo na casa»\nDefende o uso de tinturas orgánicas e pide esperar a que remate o confinamento\npadrón / la voz 10/04/2020 05:00 h\nEntre todas as mensaxes que estas semanas inundan as redes sociais hai unha que chama a atención: a dun salón de peiteado de Padrón que se acorda das súas clientas e lles pide que «non vos preocupedes pola cor do pelo: sei que moitas necesitades poñela, pero desexo que non caiades na tentación de comprar a tintura no supermercado e poñela na casa. Anímovos a esperar, xa que, total, non se pode saír da casa».\nEsa mensaxe foi colgada o 22 de marzo e detrás dela está Silvia Carnero Ares (Santiago, 1983), unha profesional que rexenta en Padrón o salón de peiteado e de beleza Silvia’s Look. Para maio fanse cinco anos des que abriu o negocio, e dende a súa casa de Leroño, no concello de Rois, onde reside, a peiteadora explica que «a mensaxe ten a súa lóxica: é difícil volver á mesma cor de pelo, ou máis clara, tendo en conta que eu uso produtos orgánicos».\nNon obstante, o pasado sábado, tras confirmarse que o confinamento se alonga, Silvia colgou outra mensaxe na que explica que, se algunha clienta ten que poñer a cor «realmente por necesidade», pode chamala para axudarlle coa elección da tintura.\nFoi este ano, precisamente, cando o establecemento de Silvia se botou fóra practicamente de todo o químico e introduciu de cheo os parámetros do Eco-salón, con tratamentos orgánicos e un traballo de respecto polo medio natural, de modo que tarefas básicas como lavar, cortar ou poñer a tintura -neste caso a base de plantas- fanse dun modo natural, segundo conta a titular.\nSilvia Carnero relata que estas semanas se acorda moito dos seus clientes (o salón é mixto), que ás veces ten medo de perdelos e tamén «do que tes que facer á volta. Non é o mesmo poñer tintura a unha raíz de pelo dun mes que a unha de dous meses, porque antes do confinamento todo o mundo estaba alongando un pouco de cara a poñela máis preto da Pascua», expón.\nÁs clientas tamén lles manda mensaxes de ánimo, que «fan falla», di. Explica que empezou cos materiais orgánicos hai tres anos, despois de ter uns problemas de saúde e de que lle dixeran que podían estar relacionados coa exposición aos produtos químicos, polo que corría o risco de «ter que deixar de traballar» a longo prazo, explica.\nA partir de aí, Silvia empezou a formarse en Madrid e Barcelona no ámbito da tintura con plantas e «coñecín outro mundo que me encantou, sen contar que eu sempre fun moi respectuosa comigo mesma e, por tanto, tamén quería selo cos demais e co planeta», relata. Deste xeito, empezou a coñecer produtos novos, «respectuosos e máis acordes coa miña forma de pensar», ao tempo que atopou en Padrón unha clientela que o valorou, quizais, sinala, porque se dá conta de que «o estado do pelo é distinto», explica a profesional.\n«Coa cor con plantas non o estragas para nada. É certo que non podes facer tantas cousas, pero tamén está a coloración con aceite, coa que podes aclarar o pelo», engade. A súa mensaxe, por tanto, ía na liña de recordar que as súas clientas usan «produtos nada comparables cos que podes atopar nos supermercados, e se usan estes poden estragar moito o traballo xa feito de antes», en alusión ao coidado do pelo e ás cores das tinturas orgánicas, explica.\nEn canto ao cese da actividade, a peiteadora recoñece que o leva mal. Aínda así, tamén sinala que «téñolle moito medo a esta enfermidade, e prefiro que se sexa un pouco cauto e seguir na casa, para saír con seguridade». Por outra banda, tampouco entende como en principio os salóns de peiteado podían abrir, xa que, explica, «nós tamén nos expoñemos ao estar tan preto do cliente, e temos medo».\nPadrón Rois Coronavirus


Alberto Ruiz Gallardón, ex ministro de xustiza e recentemente saído do Consello Consultivo de Madrid, é o que máis autorizacións conseguiu nesta quenda de fuxida ao privado: será profesor axudante na Universidad Internacional de la Rioja, estará en nómina da consultora especializada en conferencias Thinking Heads e poderá, por último, exercer a avogacía.\nO permiso máis recente para dar o salto ao privado quedouse para o expresidente de RTVE, Leopoldo González-Echenique, que se marcha ao bufete internacional Herbert Smith Freehills. Con todo, desde marzo de 2015, o que fose responsable de boa parte da caída de audiencia de TVE estaba xa en nómina da consultora Everis.\nTamén en setembro obtivo a súa autorización a exdirectora xeral do Instituto de la Cinematografía y de las Artes Audiovisuales (ICAA), Susana de la Sierra. A xurista dimitiu do seu cargo en 2014 pola “falta de vontade política” de Cristóbal Montoro, ministro de Hacienda, de cumprir coas promesas ao sector do cinema. Agora poderá ser membro do consello editorial de Ajenda Pública, a editora del Diario.\nA porta perfecta\nDesde o Ministerio de Defensa, no principio do ano, tivo lugar un salto ao privado que encarna a sublimación da porta xiratoria. O exxefe do Mando del Apoyo Logístico del Ejército del Aire Fernando Sancristán, conseguiu en medio ano fichar por tres empresas: Tecnobit, Bess-Beyond Soluciones y Servicios e Hornet Consulting. As dúas primeiras traballan no ámbito da defensa, e a terceira é unha consultoría especializada en loxística, enerxía, petróleo e derivados, entre outras materias.\nUn dos nomes máis ilustres neste ‘equipo’ é o exfiscal xeral do estado Eduardo Torres-Dulce, que pasou ao despacho de avogados Garrigues sen cumprir o prazo de dous anos de incompatibilidade despois do seu cesamento. Tras coñecerse a decisión da Oficina de Conflitos de Intereses, dependente do Executivo de Mariano Rajoy, de permitir este traballo ao exfiscal, a Asociación Profesional Independiente de Fiscales (APIF) cualificou de enormemente “preocupante” os feitos.\nO ex subsecretario da Presidencia ata xuño, Jaime Pérez Renovales, pasará a traballar para Banco Santander. Tras a familia Botín hai un segundo banco que se fai cun alto cargo en 2015: o Banco Sabadell queda, nin máis nin menos, que coa exconselleira da Comisión Nacional del Mercado de Valores, Ana Isabel Fernández.\nCésar Augusto Miralles, procedente de Industria, dedicará a súa experiencia para asesorar a centros de arte, cultura e turismo do Cabildo de Lanzarote. José Ripoll, expresidente da autoridade portuaria de Alacante, pásase a un despacho de avogados e economistas. Doutra banda, unha nova saída aos despachos xurídicos foi a do exdirector xeral de artes e bens culturais, Jesús Prieto.\nEstas once portas xiratorias súmanse ás 12 que o portal da transparencia publicou o pasado ano. Segundo dita a lei que regula os conflitos de intereses, durante os dous anos seguintes á data do seu cesamento os altos cargos non poden desempeñar os seus servizos en empresas ou sociedades privadas “relacionadas directamente coas competencias do cargo desempeñado”. É dicir, ditáronse resolucións en relación con esas empresas ou interviñéronse en sesións de órganos colexiados nos que se adoptaron esas resolucións.\nAxencias/Prensa. Recollido de Kaosenlared.net


Sete empresas dispútanse a reforma da Rúa do Cruceiro\nO Concello da Estrada celebrou hoxe unha mesa de contratación para adxudicar a reforma da rúa do Cruceiro, que se disputan sete empresas das nove que se presentaran previamente. Na mesa de contratación descartáronse as propostas de dúas empresas; unha por presentar a oferta fóra de prazo e a outra por non presentar a documentación correctamente, segundo explicou o alcalde, José López Campos.\nTras esta valoración da mesa de contratación, os empregados municipais analizarán e valorarán as propostas mediante criterios técnicos e, nun prazo de sete días, elaborarán informes ao respecto de cada unha. Posteriormente, haberá que convocar unha mesa de contratación onde se valorará a oferta económica de cada empresa interesada, xunto cos informes dos técnicos, e de aí sairá a adxudicataria da obra.\nDende o Concello preténdense axilizar os trámites tanto como sexa posible, debido a que consta como data límite para a intervención o 30 de setembro e a dita intervención conta cun prazo de execución de dous meses, polo que tamén se solicitou unha prórroga, que chegará presuntamente autorizada ata finais de outubro ou mediados de novembro, sinalou López.\nEsta intervención conta cun orzamento de 140.000 euros; 40.000 achegados pola Consellería de Presidencia e 100.000 de fondos propios do Concello. Esta obra, xunto coa renovación da iluminación nun convenio xa asinado coa Xunta por valor de 30.000 euros, porá fin á segunda fase de actuación na Zona dos Viños.


O nacionalista iniciou cos sindicatos unha rolda de contactos con diferentes entidades e institucións da cidade para definir medidas que permitan atender ás consecuencias que a crise está a deixar na cidadanía de Vigo. "É importante escoitar aos colectivos para ver de que modo podemos enfocar mellor os recursos", sinalou.\nTras este primeiro encontro, Santi Domínguez asegurou que todos os recursos e accións que se desenvolvan dende a Tenencia de Alcaldía e as áreas da súa competencia teñen o "obxectivo prioritario" de atender ás persoas afectadas pola situación económica, "sobre todo a partir de febreiro cando moitas persoas en paro deixarán de percibir a axuda de 426 euros".\n"Imos desenvolver unha coordinación específica cos tres sindicatos para que todas as persoas saiban con que recursos poden contar", afirmou. Para acadar este obxectivo, o tenente de alcalde avanzou que na xuntanza "emprazámosnos a reunirnos mensulamente para impulsar medidas que axuden a saír desta situación", polo que agradeceu aos representantes de CIG e CCOO o seu "afán de colaboración".\nO nacionalista informou de que na reunión tamén se abordou como afecta á crise ao pequeno e o mediano comercio da cidade e apuntou que os representantes sindicais trasladáronlle a necesidade de continuar coas axudas directas a este sector, que iniciou no 2009 a Tenencia de Alcaldía. O tenente de alcalde comentou que acordaron tamén traballar para fomentar a formación e o emprego.\nPreguntado pola capacidade de destinar máis recursos ás persoas máis desfavorecidas, Santi Domínguez reiterou que faranse recortes "onde faga falta" para manter as axudas sociais e apuntou que "se hai que subilas subiranse dentro dos recursos que ten o Concello". Ao respecto, o tenente de alcalde instou á Xunta a incrementar as axudas que ten que aportar aos concellos "e a non reducilas como está facendo agora". Segundo o nacionalista, o goberno galego "ten que facer algo, porque estamos falando de 30.000 parados en Vigo e 60.000 na súa comarca".\nO secretario comarcal de CIG, Serafín Otero, fixo referencia á situación de Vigo e a súa comarca a partir dos datos dados a coñecer recentemente. Defendeu que dende o Concello é preciso "tratar de buscar saídas a esta situación", dado o número crecente de persoas en situación de paro na cidade. Recoñeceu a "boa disposición" do tenente de alcalde neste sentido, aínda que asegurou que é unha tarefa de todo o goberno, de toda a cidadanía e de todas as entidades sociais.\nO secretario comarcal de CC OO, José Cameselle, destacou que a situación é "moi grave, sobre todo cando se escoita ao presidente da Xunta dicir que a creación de emprego quedará para 2014". Manifestou tamén que o Concello de Vigo ten que contribuír a solucionar os problemas especialmente das persoas que no vindeiro mes de febreiro quedarán sen a axuda de 426 euros. "Os parados estarán nunha situación de maior dificultade económica", dixo, polo que defendeu o incremento das axudas municipais. Falou, por outra banda, da posibilidade de crear emprego dende o Concello, tras o remate do Plan E, que segundo recoñeceu foi unha boa ferramenta para a creación de postos de traballo.


Universidade e Concello de Allariz renovan por catro anos máis a súa colaboración arqueolóxica | Universidade de Vigo\nManuel Reigosa e Mª Cristina Cid asinaron este luns un convenio con este obxectivo\nO Geaat continuará estudando a ‘Cibdá’ romana de Armea e o Castelo de Todea\nManuel Reigosa e Mª Cristina Cid\nSusana Reboreda explicou as características do Proxecto Armea\nImaxe do Castro de Armea\nRosa Tedín DUVI Ourense 20/05/2019\nDesde o ano 2011 o Grupo de Estudos de Arqueoloxía, Antigüidade e Territorio (Geaat) da Universidade de Vigo traballa co Concello de Allariz no estudo e valorización do seu patrimonio arqueolóxico, concretamente do Monte do Señoriño, a ‘Cibdá’ romana ou Castro de Armea e o Castelo de Todea. Este luns, Manuel Reigosa, reitor da Universidade de Vigo, e Mª Cristina Cid, alcaldesa de Allariz, asinaron un convenio específico de colaboración para dar continuidade durante catro anos máis a esta colaboración na que o concello ourensán ten investido arredor de 150.000 euros.\nUnha relación frutífera\nTrala sinatura, Manuel Reigosa quixo dar os parabéns polo traballo feito ata o de agora tanto ao Concello de Allariz como á Facultade de Historia e ao Geaat. “A Universidade ten a obriga moral de estar en todas estas actividades que supoñan desvelar o pasado da nosa cultura e do noso pobo e ademais pór en valor isto”, dixo o reitor amosando a súa confianza en que esta nova etapa do proxecto “sexa un novo éxito tanto para a comunidade científica como a comunidade cultural”. Pola súa banda, Mª Cristina Cid salientou a relación “de moi boa saúde” que une á Universidade con este concello desde o ano 2011. Así, a alcaldesa recalcou como esta colaboración “non fai posible só que coñezamos o noso pasado senón que nos posibilita poñelo en valor e que iso cree dinamización económica”. Amosando a súa confianza en que “o xacemento nos vai a dar moitos anos de relación e de traballo”, Cid adiantou como o obxectivo é continuar as intervencións tanto no Castelo de Todea como no Castro de Armea, indicando neste último caso como están traballando para ter máis terreos para ampliar a zona de escavación.\nComo decana da Facultade de Historia, Susana Reboreda subliñou como esta iniciativa se enmarca no compromiso do centro por interaccionar coa contorna e quixo agradecer especialmente o feito de que Allariz “foi o primeiro concello que confiou en nós para levar a cabo este tipo de tarefas que hoxe en día se estenderon a máis concellos, pero eles foron os pioneiros”. O Proxecto Armea, indicou a decana, “é a día de hoxe o proxecto máis lonxevo da facultade” e “é un referente para a arqueoloxía galega e peninsular”. En nome dos investigadores líderes do proxecto, os profesores da Facultade de Historia Adolfo Fernández e Fermín Pérez, Susana Reboreda lembrou como o proxecto naceu no ano 2011 coa escavación e investigación do xacemento do Monte do Señoriño, continuando ata 2013, o que “permitiu unha escavación de practicamente todo o xacemento e a súa posta en valor”. En 2014, detallou, asinouse un novo contrato, esta vez enfocado á 'Cibdá' de Armea, onde Francisco Conde-Valvís escavara nos anos 50. “Dende aquela vense escavando, conservando e musealizando sistematicamente cada ano a 'Cibdá' romana de Armea”, indicou Reboreda. A estes traballo engadiuse o realizado no Castelo de Todea desde o ano 2016.\nCatro anos de convenio\nO convenio asinado este luns, que ten unha duración de catro anos e renova o asinado en 2015, abrangue o desenvolvemento de proxectos de investigación arqueolóxica (prospección, escavación, analítica e estudo de materiais, conservación-restauración, musealización, difusión e divulgación) na área arqueolóxica do Castro de Armea e a súa contorna (parroquia de Santa Mariña de Augas Santas). Tamén contempla a organización e realización de actividades académicas, labores de coordinación e dirección científica de índole histórico-arqueolóxica ou patrimonial e a asesoría, colaboración e, no seu caso, realización directa, doutras intervencións arqueolóxicas que poidan acontecer no termo municipal de Allariz.\nPara levar a cabo estas actividades e proxectos, a Universidade de Vigo achegará os medios humanos necesarios, preferentemente adscritos ao Geaat, así como tamén aportará os medios técnicos e científicos dos que dispoña. Pola súa parte, o Concello de Allariz comprométese a sufragar os gastos derivados da intervención ou proxecto concreto, achegando asemade os medios materiais e humanos dos que dispoña, segundo o proxecto anual aprobado no primeiro cuadrimestre de cada ano. O convenio recolle o compromiso de, cando menos, levar a cabo unha actividade ou proxecto anual, preferentemente unha campaña de escavación estival no Castro de Armea, durante os catro anos de vixencia.\nMestrado en Enxeñaría Aeronáutica\nA preguntas das xornalistas, o reitor da Universidade de Vigo tamén se referiu na súa visita ao campus de Ourense ao estado da tramitación do Mestrado en Enxeñaría Aeronáutica para a Escola de Enxeñaría Aeronáutica e do Espazo. En primeiro lugar, Manuel Reigosa quixo subliñar como “nós estamos moi contentos coa Escola de Aeronáutica en Ourense. Creo que estamos a dar os pasos precisos para que se consolide o grao e para nós é tamén importantísimo que se consolide un mestrado, que é un mestrado profesionalizante”. O reitor aclarou como neste momento "o que hai enriba da mesa da consellería son dúas propostas: unha feita pola Universidade de Vigo, de 90 créditos, e outra feita pola Universidade da Coruña". “Eu creo que en principio está garantido que a titulación se vai a implantar en Ourense, que se van a dar as clases en Ourense e co liderado da escola, como é lóxico”, afirmou.\nReigosa indicou como “falei coa conselleira e con outros cargos da consellaría e garántenos que en todo caso se a titulación se impartise como unha titulación interuniversitaria impartiríase en Ourense e desde logo Ourense, a nosa escola, tería a coordinación”. O reitor lembrou como “hai un acordo asinado polos tres reitores de hai dous anos e asinado tamén pola consellería polo cal todas as titulacións de mestrado cando unha universidade non propoñente quere entrar nese mestrado ten dereito a entrar”. “Nós defendemos a proposta da Universidade de Vigo pero tamén entendemos que hai unha normativa anterior pola cal predominan as titulacións de mestrado interuniversitarios”, comentou o reitor sobre o feito de que a titulación poida ser interuniversitaria. Apuntando que descoñece a decisión que vai a tomar a Consellaría de Educación, Reigosa amosou a súa confianza en que a Xunta de Galicia non permita que “haxa dúas de titulacións de mestrado semellantes” e recalcou como “estou seguro de que aquí se vai a implantar, que vai ter moito éxito e que vai a proporcionar aos alumnos que a sigan todas as capacitacións técnicas precisas para a súa andaina profesional”.


Axencias 25 junio 2020 18:31 h.\nVigo literatura Cultura feira do libro\nO conselleiro, nun dos postos da feira do libro de Vigo. XUNTA\nRomán Rodríguez chama a apoiar o sector para fomentar a súa reactivación\nA edición número 46 da feira do libro de Vigo abriu os seus postos este xoves cun programa que se estende ata o sábado 4 de xullo e contempla a visita de 50 autores que asinarán exemplares. Están presentes na rúa do Príncipe media ducia de librerías, ademais do Centro de Documentación Feminista de Vigo e a Biblioteca Neira Vilas.\nNese marco, nun evento que correspondeu inaugurar á escritora María Xosé Queizán, o conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez, animou a apoiar a cultura para fomentar a súa reactivación. Subliñou así que este evento ofrece unha actividade "á altura do sector editorial galego" e incidiu en que se adaptou á situación actual para garantir a seguridade sanitaria.\nAsí as cousas, á vez que incidiu na necesidade de que os cidadáns actúen con sensatez e "non baixen a garda", Rodríguez chamou a "devolver" aos profesionais e creadores do ámbito literario "o moito que deron durante o confinamento". Recoñeceu nesa liña o "enorme esforzo, rigor e rapidez" da Federación de Librerías de Galicia para poñer en marcha as feiras do libro, suspendidas durante a pandemia.\nO evento, no que 50 autores asinarán libros, prolongarase ata o 4 de xullo\nAdemais, o conselleiro de Cultura puxo en valor a relación da cidade olívica coa literatura "desde que en 1863 se imprimiu Cantares gallegos de Rosalía de Castro ata que se impulsou o boom da novela negra". De feito, recordou que esta representa "un subxénero recoñecido" na actualidade que conta con miles de lectores.\nA feira do libro de Vigo, apoiada pola Xunta, contará con espazos das librerías viguesas Librouro, Cortizas, Nobel Gran Vía, Pedreira, Hobbit e A Gata Tola.\nAs feiras chegarán despois a Ponteareas (do 9 ao 12 de xullo), Redondela (do 16 ao 19 de xullo) e Rianxo (do 23 ao 26 de xullo), ademais da Coruña (do 1 ao 10 de agosto), Foz (do 20 ao 23 de agosto), Monforte de Lemos e Ourense (entre o 9 e o 12 de outubro).\nMaría Xosé Queizán inaugurará a feira do libro de Vigo este xoves


Tailandia e Cambodia en 17 días: Comunicación – Galicia Alive\nA comunicación en países estranxeiros é moi importante, tanto para nós como para as persoas (familiares e amigos) que non veñen, e así mantelos tranquilos. Por este motivo é importante que estean ó tanto de cando e cando non podemos comunicarnos con eles. En función do lugar onde esteamos actuaremos de distinto xeito.\nEste país está moi preparado para o turismo. O primeiro que debemos plantexarnos é se desexamos unha tarxeta de telefonía móvil ou mercamos un router.\nTarxeta de móbil ou router portátil\nO router portátil, se se viaxa moito ó exterior pode ser moi interesante, metendo a SIM para os dispositivos para compartir con outros:\nTamén pode ser interesante facer tethering dende o teu smartphone para compartir internet con outros smartphones, tablets, portátiles…\nComprobar se o teléfono está bloqueado ou é un terminal libre.\nDesbloquear o noso teléfono para que acepte calquera tipo de SIM card sería a mellor solución. Senón, buscar un móvil alternativo para levar de vacacións.\nCómo obter unha Tarjeta SIM en Tailandia?\nConseguir unha tarxeta SIM é fácil. Nada máis llegar ó aeroporto Suvarnabhumi de Bangkok, na terminal de chegadas ANTES DE SAÍR DE ONDE SE COLLEN AS MALETAS hai diferentes mostradores das 3 compañías principais de telefonía móbil local.\nOs empregados falan inglés e rapidamente, sen tempo que perder, danche a escoller os diferentes paquetes por días das que dispoñen para viaxeiros.\nTeñen o mesmo prezo aquí ou na cidade (7 Eleven ), mais no aeroporto XA CHE FAN ELES O CAMBIO DE TARXETA e disporás de internet se decides ir en Grab (xa falaremos del).\nCompañías de Teléfono en Tailandia A verdade é que calquera das dúas compañías que usamos durante a viaxe funcionou perfectamente. A primeira delas foi un pouco máis cara, pero supoño que debeu a que a mercamos no Aeroporto Internacional de Bangkok e a segunda no Aeroporto de Krabi. O único que tedes que coller é unha tarxeta polo número continuado de días que queredes usala. Hai 4G en casi todas partes, con calquera dos operadores irá ben.\nEsta foi a compañía que usamos os primeiros 7 días en Tailandia. É a 2ª compañía máis grande. Ten boa cobertura, non tivemos ningún problema en ningún lugar. Na web pódese consultar cobertura. Foi máis cara que a seguinte (AIS). Aínda que queda a dúbida de se foi por mercalo nun lugar distinto.\nPrincipal compañía e ten moi boa cobertura. Foi a compañía que usamos durante a segunda estancia en Tailandia. Foi máis barata que a anterior (Dtac). Pódese consultar cobertura na súa web.\nOpera con dúas marcas\nA compañía con boa reputación no tema de cobertura é 12call e moitos dos cidadáns que non viven na capital e zonas alonxadas.\nA 3ª compañía. Pertence á empresa propietaria dos 7-Eleven. É o operador con maior cobertura 4G.\nActivación, servicio e costes\nAs tarxetas SIM tailandesas só funcionan dentro dos límites da fronteira do Reino de Siam, co que non poderemos usalas en Cambodia.\nPara a activación precísase unha fotocopia del pasaporte ou o orixinal para que o poidan escanear.\nA pesar de que nós non precisamos recargar deixámosvos un pouco de información que atopamos en outras webs (en referencias tédelas todas) sobre recargas:\nTrue move – *123*código de recarga de 14 digitos# e chamar\n12call – *120*código de recarga de 16 digitos# e chamar\nDtac – *100*código de recarga*9# e chamar\nRecarga por web para dtac:\nMy Dtac é o link a web que en inglés e é máis ou menos intuitiva.\nRecharge serve para recargar SIMs de calquera país, aínda que se llevan una pequeña comisión.\nComprobar número de teléfono:\n12call – *545# e chamar\nTrue move – *933# e chamar\nDtac – *102*9# e chamar\n12call – *121# e chamar\nTrue move – #123# e chamar\nDtac – *121*9# e chamar\nDurante os 3 días que permanecemos en Cambodia, non precisamos de ningún tipo de comunicación, xa que tiñamos un tuk-tukeiro contratado para toda a estadía. De todos xeitos, pódese contratar unha vez cheguedes ao hotel.\nÁsia, Camboxa, Tailandia, Turismo, Mundocambodia, comunicación, ministerio de sanidad, tailandia, viaxar extranxeiro\nPrevious Post Previous post: Tailandia e Cambodia en 17 días: Curiosidades\nNext Post Next post: Tailandia e Cambodia en 17 días: Información básica


O avó que vai de “manifa" en Ourense\nO colectivo ourensán de emigrantes retornados leva seis anos nunha loita pola igualdade fiscal tras ver como as súas carteiras minguan despois de décadas cotizando na diáspora. Á rúa saen unha vez ao mes."Estamos cansos".\nOs emigrantes retornados pola rúa do Paseo, na manifestación do pasado mércores (MARTIÑO PINAL).\nA Rexión. Elisabet Fernández 15/09/2019\nImaxínense ao seu avó de setenta e pico ou oitenta e pico anos indo cada mes á papelería para imprimir pancartas. Un tipo que en lugar de gozar da xubilación pega carteis pola cidade. Imaxínenllo pensando consignas para logo gritalas polas rúas de Ourense. O avó, quizais con algunha discapacidade ou con achaques da idade, organiza a un equipo de manifestantes (con baixas por falecemento cada certo tempo) para facer presión fronte ao que consideran unha inxustiza. Non fai falta imaxinarllo. Ese avó, xunto a outros 52.000 que se calculan na provincia, é un emigrante retornado que no seu día fixo as maletas a Alemaña ou Suíza . Ao país de destino entregoulle o seu esforzo e ao de orixe mandou diñeiro. Non só á familia. As remesas de emigrantes construíron escolas e camiños públicos. Tras anos cotizando na diáspora, volven a Ourense cunha carteira que mingua porque teñen que volver pagar o pago. Esta é a realidade que esconden os tecnicismos: a Lei 35/2006 obrígalles aos pensionistas retornados a realizar a declaración da renda a partir de 11.200 euros anuais, mentres que para os que só traballaron en España o límite ascende a 22.000. Piden igualdade fiscal.\nA plataforma de retornados da provincia leva seis anos pedindo a derrogación da norma. "Estamos moi cansos, pero seguiremos loitando", di Luís Quintas, presidente da plataforma. Traballou vinte anos de albanel en Suíza. No seu día caeu dunha estada e as feridas deixáronlle cun 50% de invalidez. Esta pensión específica tamén minguou e é parte das reivindicacións do colectivo. As pensións por invalidez recoñecidas no estranxeiro foron diminuíndo en España. No caso de Quintas, o 50% pasou ao 15%.\nCarmen Bolaño é a antiga presidenta, que foi mestra na diáspora. Está afastada por motivos de saúde, pero presente na loita: "Cando empezamos eramos uns 17 a atender á xentiña e axudalos cos papeis, caíasenos a alma aos pés".\nVarias sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) fallaron que as pensións percibidas por emigrantes retornados de Alemaña están exentas de tributar en España. A xustiza dálles a razón a contagotas pero xa se sentiron como "estafadores", din os retornados.\n"Desde o ano 2013 empezáronnos a mandar unhas cartas de Facenda dicindo que tiñamos que pagar a declaración dende o 2008. Catro anos para atrás, cando os emigrantes non estabamos obrigados a declarar as pagas do estranxeiro. Non as declaramos porque ninguén da 1.000 euros a cambio de nada", di Quintas. As multas que sufriron algúns foron devoltas con intereses, pero faltan moitos emigrantes por denunciar. " Na plataforma hai 150 socios de toda a provincia. Uns non poden vir ás protestas por enfermidade ou porque non poden conducir. Tamén hai baixas. Somos da terceira idade", lembra Quintas.\nAlgo conseguiron. O secretario provincial de Emigración do PSOE, Luís Gulín, anota que "o límite para no ano que ven é que vos ingresos sexan de 14.000 euros, polo que se beneficiarán moitos ourensáns". Tamén información. A metade das notificacións da Axencia Tributaria do país de emigración empezan a chegar en español. Gulín apunta igualmente a "unha rede de terceiras xeracións" da emigración galega en países como Alemaña que traballan en Facenda, bancos ou aduanas e que serían de gran axuda.\n" Fomos emigrantes, non defraudadores", di a pancarta. Non é unha tolemia que a suxeiten avós coa vida máis que feita?


O Carballiño sobe tres casos ata os 14 contaxios. Cea iguala esta cifra, rebaixando os casos da súa residencia - BadalNovas\nInicio Actualidade O Carballiño sobe tres casos ata os 14 contaxios. Cea iguala esta...\nO Concello do Carballiño sobe hoxe tres casos, para situarse nos 14 contaxiados. A tendencia á baixa das últimas semanas quedou paralizada cunha subida dos contaxios nos últimos días, duplicando os 7 casos de tendencia da pasada semana. A comarca estabiliza os casos, subindo un caso activo ata os 30 totais.\nO foco preocupante segue na residencia da Virxe da Saleta, en San Cristovo de Cea, co segundo brote rexistrado neste centro que se iniciou xa fai quince días e que a día de hoxe xa baixou ata os 14 casos activos. Nesta fin de semana os casos reducíronse dende o total de 21, co que xa comeza a amosar unha evolución positiva.\nBoborás mantén os dous contaxiados dos últimos días. Piñor pasa de non ter ningún caso a ter un contaxiado. No caso do Irixo, Maside, Beariz, Punxín e San Amaro, mantéñense libres de coronavirus.\nReal Decreto 463/2020, polo que se Declara o Estado de Alarma\nO Carballiño sobe once casos ata os 36 contaxiados. Ribadavia sobe ata os 14 casos activos\nFalecemento de D Rogelio Rodríguez López\nA Deputación deseña o proxecto AcelerOU para facilitar a transición dixital de pemes, autónomos e emprendedores nas zonas rurais


O PPdeG tomba a iniciativa lexislativa popular de ‘A Mesa pola Normalización Lingüística’\nRedacción | Mércores, 20 de Decembro de 2017, 10:22\nARCHIVADO EN | Mesa Pola Normalización Lingüística PPdeG PARLAMENTO GALEGO Marcos Maceira\nA iniciativa de implementar o uso do galego no ámbito socioeconómico levada a debate ao Parlamento de Galicia por ‘A Mesa pola Normalización Lingüística’ foi rexeitada coa única oposición do PPdeG. O proxecto votouse como unha iniciativa lexislativa popular e contou co apoio total da oposición\nEn Marea, PSdeG e BNG ratificaron o seu apoio a iniciativa que cualificaban “de xustiza”. Con todo, o parlamentario popular César Fernández Gil esgrimiu que os dereitos lingüísticos xa están garantidos "en igualdade de condicións" no actual marco normativo para os usuarios, botando para atrás calquera posible implantación deste proxecto. Tamén aludiu a medidas adoptadas polo Executivo autonómico como o impulso do plan de dinamización do galego no ámbito económico e engadiu que, lexislar a maiores, podería ocasionar "un efecto contrario" ao buscado.\nEn concreto, Fernández Gil incidiu en que fixar novas obrigacións pola vía normativa, coa correspondente posibilidade de infraccións e sancións, e a necesidade de incorrer en novos custos "que non todas as empresas estarían en condicións de asumir", podería "favorecer o efecto contrario ao desexado e entender como unha obrigación formal o uso do galego".\nRACCIÓN DE ‘A MESA’\nPreviamente, para defender a iniciativa interviñera na cámara galega Marcos Maceira, presidente da entidade promotora, ‘A Mesa pola Normalización Lingüística’. Maceira lembrou que 28.000 persoas "constataron coa súa firma a vontade ampla" de que os galegos poidan ter "os mesmos dereitos" de calquera lingua oficial no seu territorio. E é que é no ámbito socioeconómico no que os cidadáns "desenvolven as súas relacións de consumo" e "todas aquelas actividades que precisan para vivir e satisfacer gran parte das súas necesidades".\n"Actividades, como case todas, que precisan da lingua para informarse, solucionar dúbidas, reclamar os seus dereitos como consumidores ou dar aviso en caso de emerxencia", resumiu. "Situacións nas que, dunha maneira asfixiante, a nosa lingua está excluída, vetada. Onde o normal é que non estea. Onde non temos liberdade para empregala, simplemente, por non haber opción en galego na atención, documentación ou información", engadiu, a continuación.\nNon en balde, denunciou que "a liberdade no uso do galego é, no mellor dos casos, condicional e limitada", aínda que "formalmente" o galego é a lingua propia cooficial en Galicia e os poderes "teñen a obrigación de promovela".\nMaceira incidiu en que "a realidade é que hoxe en Galicia é practicamente imposible facer en galego" actos "tan simples e habitual" como "abrir unha conta, asinar contratos de diferente tipo ou mesmo trámites obrigatorios en entidades públicas como o alta ou a baixa na Seguridade Social ou determinadas xestións coa Axencia Tributaria". "Querer vivir en galego, con toda normalidade, convértenos en estranxeiros na nosa patria", sentenciou. "A lingua é unha necesidade humana. Recoñecer o dereito á atención en calquera lingua excepto na propia é unha mostra de desprezo ao pobo que a fala. É pretender manter pola forza e pola coacción, un status de subordinación que ben podemos denominar racismo lingüístico", engadiu.\nTras coñecer o rexeitamento do PP, na súa quenda de peche, Maceira deu as grazas aos populares que, segundo revelou, "dentro e fóra da Cámara" trasladaron o seu apoio á entidade e tentaron que o seu partido apoiase esta iniciativa. A continuación, apelou a "saír do armario lingüístico". Tamén ha reprobado o "ataque" ao galego que ligou cos sucesivos mandatos do PP e asegurou que confía en que, "cando non dependa do PP", a defensa do galego poderá ser "unha realidade" na comunidade.


BIBLIOTECA XOÁN FARIAS A biblioteca do CEIP de PAZOS: ...E HOXE, ANXO FARIÑA\n...E HOXE, ANXO FARIÑA\nEstes son os debuxos que fixo ao longo das dúas sesións. Primeiro tocoulles aos máis pequenos, Infantil e o 1º Ciclo; e despois do recreo, ao 2º e 3º Ciclos.\nCos primeiros botamos unhas boas gargalladas, concentrámonos para xuntar a enerxía necesaria para que se producise a maxia e, ao final, aí a tedes. Dani, Lara, Ernesto e Fabio fixeron de modelos para que Anxo nos ensinase como é quen de facer estes marabillosos debuxos nun "pis-pás", pero, coma el di, isto non é cousa de dous minutos como pode parecer; detrás hai o traballo de moitos anos, de moito estudo.\nAos maiores explicounos un pouquiño máis da súa técnica, de como traballa coas texturas, de como lle gusta escribir e ilustrar a partir da súa experiencia, do trato con moitos nenos e nenas de todos os colexios que leva visitado...\nAnxo, agradecemos moito a túa visita e esperamos poder repetir esta experiencia o curso que vén, mentres tanto,\nATA SEMPRE. DESEXÁMOSCHE MOITA SORTE CON "OS MEGATOXOS E A ESPADA ESMERALDA"\nEtiquetas: actividades, Anxo Fariña, Ilustración, Letras Galegas\nGustoume moito a visita de Anxo\n22:35 do 21 de maio de 2008\nAnxo Fariña dixo...\nMoitas grazas pola vosa acollida. Espero que vos gustasen os meus debuxos e as miñas historias. O voso blog esta xenial!\n14:26 do 22 de maio de 2008\nFuches capaz de ter engaiolados aos nenos e nenas durante a túa exposición.Estámosche moi agradecidos Anxo.\nParabéns aos que fan posible que nos visite xente tan importante no mundo da cultura.\n18:20 do 22 de maio de 2008\n¡Qué sorte tedes! No cole da miña filla nunca hai actividades tan atractivas e divertidas. Disfrutade mentras tedes xente que traballa moito para que estas actividades se leven a cabo. Noraboa\n22:15 do 22 de maio de 2008


God Save the Queen - Wikipedia, a enciclopedia libre\n"God Save the Queen" (Deus Salve a Raíña) é unha canción patriótica do Reino Unido cuxo autor é descoñecido (algunhas fontes din que é posible que sexa a adaptación dunha peza do compositor francés Jean-Baptiste Lully) tradicionalmente usada como himno nacional polo Reino Unido e as súas colonias.\nEn galego: Deus salve a Raíña\nGod Save the King (Deus Salve o Rei) naceu durante o reinado de Xurxo II. Pénsase que a primeira interpretación pública da canción ocorreu durante a rebelión dos "Corenta e Cinco". En referencia á rebelión xacobita, engadiuse un verso que inclúe Rebellious Scots to crush (Os rebeldes escoceses, até os esmagar), aínda que se canta raramente na actualidade. "Deus Salve a Raíña" (por mor de que na actualidade a coroa británica a ostenta a raíña Sabela II) é un dos dous himnos nacionais de Nova Zelandia (xunto con "Deus Defenda Nova Zelandia"), e o himno real de Australia e Canadá.\nHai que aclarar que non existe unha versión autorizada no Reino Unido. O himno non foi xamais adoptado oficialmente por Proclamación Real nin Lei do Parlamento. En xeral, cántase só unha (ou de cando en cando, dúas) das estrofas.\nEra polo pasado o himno nacional da maior parte dos países do Commonwealth; aínda que a maioría deles teñan agora o seu propio himno nacional, varios (dos cales Australia, Nova Zelandia e Canadá) o recoñecen en tanto que himno real.\n2 Interpretación no Reino Unido\n2.1 Nos medios audiovisuais\n3 Adaptacións musicais\n3.1 Compositores clásicos\nLetra orixinal en inglés\n(empregada na parte francófona do Canadá)\nDeus salve a nosa gloriosa Raíña,\nLonga vida á nosa nobre Raíña,\nDeus salve a Raíña;\nQue a faga vitoriosa,\nQue teña un longo reinado sobre nós\nDeus salve a Raíña.\nOs mellores presentes;\nQue sexa agradábel darlle\nQue o seu reinado sexa longo;\nQue ela defenda as nosas leis,\nE sempre nos dea motivo\nDe cantar co corazón e a voz\nÓ Deus, noso Deus, veña\nDispersar os seus inimigos\nE fágaos caer.\nConfunda a política deles,\nFustre os seus truques fraudulentos\nEn ti depositamos a nosa esperanza\nNon apenas neste país,\nMais sexa a misericordia de Deus coñecida\nSeñor, faga que as nacións vexan,\nQue os homes deben ser irmáns,\nE formar unha soa familia,\ne a todos os asasinos, afaste,\nDeus salve a Raíña!\nSobre ela, estenda seu brazo,\nPola causa británica, defenda,\nNosa nai, príncipe (princesa), e amigo(a),\nposa, con poderoso auxilio,\ntraer a vitoria.\nPod el silenciar a sedición,\nE como un torrente, varrer,\nOs rebeldes escoceses, até os esmagar.\nCando é un rei, no lugar dos versos (1) e (2) emprégase:\nAs estrofas 4, 5 e 6 están en desuso por considerarse antigas e con ton imperialista\nInterpretación no Reino UnidoEditar\nA versión máis interpretada nos actos oficiais foi proposta polo rei Xurxo V, quen se consideraba como un experto nela (por mor do número de veces que o escoitara). Unha orde do exército foi emitida en 1933, establecendo as normas para o tempo, a dinámica e a orquestración. Estas instrucións inclúense como que o Exército establece o tempo, a dinámica a orquestración.\nAta a última parte do século XX, os asistentes ao teatro e os concertos esperaban de pé, mentres se interpretaba o himno trala celebración do espectáculo. Nos cines, a tendencia do público de saír durante os créditos fixo que se suprimira esta formalidade.\nO himno continua sendo interpretado en eventos tradicionais como o Campionato de Wimbledon e The Proms, entre outros.\nNos medios audiovisuaisEditar\nTradicionalmente interpretábase antes do fin das emisións da BBC (salvo BBC Two que nunca chegou a ter esta tradición), e tras a introdución das cadeas privadas de televisión esta práctica foi adoptada por algunhas filiais de ITV ata a década dos 1980, pero continuou no final das emisións da BBC One ata o 8 de novembro de 1997 cando a cadea comezou a conectar con BBC News pola noite. Hoxe en día esta tradición mantense en BBC Radio Four, que acostuma emitir o himno antes de conectar con BBC World Service.\nO himno tamén se emite antes da Mensaxe de Nadal da Raíña de Inglaterra, salvo en 2007 que foi emitido ao final da mensaxe. Tamén é utilizado para dar avisos sobre a Casa Real, coma a morte dalgún membro, neste caso é interpretado dun xeito máis solemne.\nAo redor de 140 compositores incluíndo Beethoven, Haydn, Clementi, J.C.Bach, Liszt, Brahms, Carl Maria von Weber, Niccolò Paganini, Johann Strauss (pai), e Edward Elgar utilizaron o himno nalgunha das súas composicións.\nAlgúns grupos de rock coma Sex Pistols ou Queen, tamén fixeron adaptacións do God Save the Queen para algúns acontecementos importantes en Inglaterra.\n↑ Cando hai Rei en lugar de Raíña substitúese o Queen por King\n↑ Fred Vermorel, Judy Vermorel (1987) Sex Pistols: the inside story p.83. Omnibus Press. Retrieved 26 February 2011\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=God_Save_the_Queen&oldid=4414611"\nÚltima edición o 27 de xullo de 2017 ás 06:45\nA última edición desta páxina foi o 27 de xullo de 2017 ás 06:45.


O Mintireiro Verdadeiro do 2014 | Galicia Digital\nO Mintireiro Verdadeiro do 2014\nXa está na rúa  O Mintireiro Verdadeiro do 2014. Agasalloume con el o amigo Álvaro Basanta que, cando andaba polo centro de Lugo, escoitou berrar a un home que o vendía en plena rúa.\nO Mintireiro Verdadeiro segue a ser o calendario chusqueiro, escotolido, galego-castelán, profético, enxebre, noticioso artimañeiro e tamén barato que José Regadío empezara a editar nos anos 70. O primeiro que chama a atención é que, sendo creado por un sacerdote, non se defina como relixioso; algo que si fai O Gaiteiro de Lugo, que en primeiro lugar é relixioso.\nO segundo que chama a atención no Mintireiro Verdadeiro do 2014 é a ausencia do Xuízo do Ano, algo que é moi típico en todos os mentireiros e que se bota de menos dado as dificultades que parecen agardarnos o vindeiro ano. Con todo, O Mintireiro Verdadeiro está cheo de curiosidades, empezando por un breve texto que diserta sobre a influenza da lúa no ser humano.\nA continuación temos o calendario litúrxico e as feiras e mercados de Galicia así como as zonas limítrofes de Asturias, León, Zamora e Portugal. Isto marca unha diferenza co Gaiteiro de Lugo,que se limita a informar sobre as feiras e mercados de Galicia.\nAlgo que marca a idiosincrasia dos mentireiros galegos é que case sempre traen unha relación do valor do ferrado nos concellos, mais faino sempre en metros cadrados e non como medida de masa ou volume, que tamén oscila entre os doce e os vinte quilogramos.\nO Mintireiro Verdadeiro semella un calendario moito mais localizado, prescindindo da táboa de mareas que si ten O Gaiteiro de Lugo ou O Novo Seringador portugués. O carácter localista permítelle a  O Mintireiro Verdadeiro facer referencia a lugares típicos da Ulloa, é dicir, que en xaneiro vai ter Pucho o Farelo. Parece que a meteoroloxía do Mintireiro segue o vocabulario requintado do seu creador.\nActualmente este almanaque ten un perfil de Facebook propio onde se informa de diversas efemérides locais, defendendo ademais o rico patrimonio desta comarca.\nHoxe en día, o almanaque segue tendo o valor de condensar unha información que, dalgún xeito, segue sendo básica para o rural galego. Se ben ninguén vai crer nas súas predicións meteorolóxicas (que non se basean no meteosat, aínda que se se basearan ao mellor tamén fallaban), si nos proporcionan unha boa relación de feiras, santorais e curiosidades que como mínimo, van provocar en nós intres de ledicias e gargalladas. Polo prezo, ben paga a pena ter a man un mentireiro.


Taiwán busca unirse á loita contra o quecemento global | Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional (IGADI)\nIGADI 25 de Outubro de 2016 VV.AA.\nTaiwán busca unirse á loita contra o quecemento global\nMinistro Lee Ying-yuan Administración para a Proteción do Medio Ambiente Yuan Executivo, R.O.C. (Taiwán)\nO quecemento global e o fenómeno do Neno contribuíron a que se produzan temperaturas récord e fenómenos meteorolóxicos extremos en todo o mundo. En xullo deste ano, as temperaturas medias globais tomadas tanto sobre superficies terrestres como oceánicas foron as máis altas para calquera mes en 137 anos de rexistros. En xuño, a temperatura en Taipei alcanzou os 38,7 graos centígrados, a máis alta nun século. Outra anomalía recente é unha marcada diminución na frecuencia da choiva constante. En cambio, sufrimos unha serie de chuvascos torrenciais que causaron numerosas inundacións, danando significativamente infraestruturas, ecosistemas e cultivos. Cada vez resulta máis evidente que o cambio climático xa está sucedendo. Si non tomamos medidas para reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro agora, imos terminar pagándoo máis caro despois.\nO crecemento económico sen límites e o exceso de gases de escape conduciron a un cambio climático que ameaza a supervivencia humana. Os gobernos de todo o mundo decatáronse diso, e é por iso que en decembro de 2015 aprobouse o histórico Acordo de París, que conduciu a que todas as nacións, de maneira conxunta e baixo unha causa común, impulsasen accións globais de mitigación con obxectivos a longo prazo. Podería dicirse que o cambio climático é o asunto máis importante que pon en xogo o futuro da humanidade. Como membro da comunidade internacional, Taiwán non pode comportarse como un mero espectador ante este problema e debe propoñer solucións viables para vivir de acordo á súa denominación de Formosa, a "illa fermosa."\nEn xullo do ano pasado, en Taiwán promulgamos a Lei para a Xestión e Redución dos Gases de Efecto Invernadoiro, establecendo os nosos obxectivos a longo prazo para reducir as nosas emisións en polo menos un 50 por cento por baixo dos niveis de 2005 para o ano 2050. Taiwán é un dos poucos países no mundo que implementaron en forma de lei o obxectivo de reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro. Ademais, démonos conta da necesidade de aumentar aínda máis nosa eficiencia enerxética e de promover a conservación da enerxía, de transformar a nosa estrutura industrial, así como de diversificar as nosas fontes enerxéticas recorrendo ás enerxías renovables, tales como a solar, a eólica e a produción de biogás utilizando residuos de granxas de porcos, baseándonos no concepto de economía circular. Prevemos que no ano 2025, o 20 por cento da nosa enerxía provirá da enerxía renovable. Tamén establecemos unha Oficina de Redución de Enerxía e Carbono, subordinada ao Yuan Executivo, cuxa tarefa principal é planificar a política nacional de enerxía e promover a conversión a novas formas de enerxía, así como a redución dos gases de efecto invernadoiro. A oficina coordina os esforzos entre os diferentes organismos gobernamentais e tamén establece asociacións entre os gobernos central e locais para reducir o carbono e desenvolver unha enerxía limpa.\nNo seu discurso de toma de posesión pronunciado o pasado mes de maio, a presidenta Tsai Ing-wen deixou claro que Taiwán non estará ausente dos esforzos globais para mitigar o cambio climático, e que o seu Goberno revisará periodicamente os obxectivos para reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro, de conformidade co Acordo de París. Con esta ambición, promulgamos a Lei para a Xestión e Redución dos Gases de Efecto Invernadoiro, con obxectivos de regulación periódicos cada cinco anos que axudan a mellorar a capacidade de resposta ante o cambio climático, e a promover unha xestión eficiente na redución das emisións de gases de efecto invernadoiro a través das axencias gobernamentais. Este enfoque está en consonancia cos obxectivos do Acordo de París, que anima a todos os países a fortalecer a súa determinación por reducir as emisións co fin de lograr o obxectivo a longo prazo para o ano 2050.\nSó temos unha Terra e só hai un Taiwán. Polo tanto, non podemos tomarnos o asunto do cambio climático a treo, senón responder de xeito proactiva e apoiar as iniciativas internacionais. O cambio climático é un problema mundial que transcende as fronteiras nacionais. As accións que tomemos hoxe poderían ter un profundo impacto na vida das xeracións futuras. O cambio climático require solucións non só nacionais, senón mundiais. É por iso que os gobernos non poden actuar sos. Permítome sinceramente exhortar á comunidade internacional a que recoñeza e apoie a determinación de Taiwán por obter unha participación significativa na Convención Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático (CMNUCC) e por sumarse á rede global para o clima. Estamos dispostos a compartir as nosas experiencias en materia de protección medioambiental e a contribuír aos esforzos internacionais. Xunto coas nacións amigas, axuntaremos os nosos esforzos para protexer a unha terra sostible.


Os docentes homosexuais existimos, o alumnado homosexual, tamén\n“¿Que cres que causou a túa heterosexualidade?, ¿a quen lla desvelaches primeiro?, ¿cómo e cando decidiches que eras hetero?, ¿é posible que todo o que precises sexa un bo amante homosexual?, ¿por que insistes en facer pública a túa heterosexualidade?, a grande maioría das persoas que abusan de menores son heteros. ¿realmente consideras axeitado expoñelos a docentes con esa opción sexual?, tendo en conta a superpoboación mundial. ¿non é a heterosexualidade unha ameaza?”.\nEstas e outras preguntas forman parte dun coñecido formulario que circula pola rede, elaborado por unha parella de mulleres australianas coa pretensión de crear un xogo de espellos que reflictan algúns dos interrogantes cheos de prexuízo (moitas veces buscando unha explicación, cando non unha cura) e que se nos formulan a diario a lesbianas, gais e bisexuais.\nTodas e todos sabemos que o prexuízo sempre ten a súa orixe na falla de coñecemento, e nós como educadoras e educadores temos moito que facer ao respecto.\nA escola pecou e peca de non mirar de fronte a realidade da que forma parte. A transformación social nestes últimos tempos é vertixinosa, pero óbviase a cotío dentro das aulas. E moitas veces estamos servindo de correa de transmisión do “discurso tradicional” no peor sentido da expresión.\nAs persoas somos diversas e diversa é a nosa forma de vida. Non podemos caer no erro de soamente recoñecer e perpetuar un destes modelos e presentalos como o único válido.\nDebemos facer un exercicio de revisión dos nosos prexuízos. Coñecer. Reflexionar.\nCómpre deixar de transmitir a sexualidade dende un punto de vista puramente biolóxico, dende a perspectiva da reprodución. Porque ademais de negar a importancia que a sexualidade e a opción sexual de cada quen teñen no seu desenvolvendo como persoa, estaríamos a lexitimar que todo o que se aparta da heterosexualidade non ten razón de ser.\nCómpre decatarse de que a heterosexualidade ocupa todo o espazo. Debemos construír un espazo novo na diversidade. Por exemplo, non presupoñendo sempre a homosexualidade coma unha realidade allea. Como algo que lle pasa aos demais. Que está fóra dos muros dos nosos centros. Os docentes homosexuais existimos, o alumnado homosexual, tamén.\nDo mesmo xeito que sempre existiron as familias homoparentais, por moito que pareza que a vindeira modificación do código civil que permitirá os matrimonios entre persoas do mesmo sexo vai supoñer un pistoletazo de saída para a creación deste modelo familiar.\nNada máis lonxe da realidade. O que si vai pasar é que estas familias terán, por fin, recoñecemento e protección por parte do Estado.\nTeñámolo claro: a problemática da homosexualidade non a establece a opción sexual en si, senón a resposta que a sociedade lle da a todo o que é diferente.\nE nós debemos escoller: serparte do problema ou da solución.


O Ourense Modernista - Turismo de Ourense\nUn percorrido por algúns dos edificios da Bela Auria de comezos do século XX, na que destacou o xenio do arquitecto Vázquez Gulías, e que hoxe nos lembran a transformación da cidade.\nA mediados do século XIX sopraban ventos de cambio en Ourense. A apertura da estrada Vigo-Villacastín (1861-1863), hoxe rúa do Progreso, supuxo unha auténtica revolución económica que trouxo consigo unha burguesía enriquecida nos almacéns, comercios, fondas e mesóns que se abriron ao redor da nova vía de comunicación. Urbanisticamente, coa nova vía Ourense deixa de ser a cidade medieval pechada sobre si mesma, as rúas prolónganse e ábrense outras novas, como a do Paseo, á vez que se transfórmase a arquitectura dos edificios, inspirada polo aire de modernidade que trouxeron as comunicacións e o diñeiro destes novos comerciantes e industriais: casas de fermosas galerías talladas en madeira e granito labrado.\nEn Ourense, o Modernismo está representados por dous grande arquitectos. Daniel Vázquez Gulías (1869-1937), natural de Beariz, formouse na Escola de Arquitectura de Madrid (ETSAM) para despois viaxar por París, Viena e Berlín. Foi arquitecto municipal de Ourense e tamén arquitecto diocesano. A súa contribución á transformación do Ourense moderno é incontestable coas súas creacións claramente modernistas, aínda que dotadas de certo eclecticismo onde modernidade e tradición dialogan harmonicamente. Tamén destaca a figura de Manuel Conde Fidalgo (1897-1984), arquitecto municipal e da Deputación, ao que debemos obras como a Praza de Abastos ou a igrexa de Fátima.


O mito da superpoboación – A Nosa Voz\nO mito da superpoboación\n14/10/2020 por A Nosa Voz\nSegue sendo común escoitar nos medios de comunicación social (xornais, radios, teles…) e a profesores, políticos, líderes sociais… que camiñamos cara a unha superpoboación mundial que o planeta non pode soportar. Dito doutro xeito, que a superpoboación no seu constante incremento é unha idea de consenso social a día de hoxe. Pero é isto verdade?\nNos comezos de 2018 un alumno meu expuña o libro de Klaus Schwab, A Cuarta Revolución Industrial (2016), e de pasada recollía do texto esta idea literal: “A poboación en idade de traballar caerá ao mesmo tempo que aumente a porcentaxe de anciáns dependentes”. Para el e os seus compañeiros pasou como un tema irrelevante. Díxenlles: “non vos decatades de que esta afirmación vai en contra de todo o que oídes por aí normalmente?” Ademais debedes ter en conta que este señor non está mal informado, pois leva moitos anos organizando o Foro de Davos (fundouno en 1970), onde reúne no inverno a unha “banda” numerosa de xefes de estado e de goberno, ministros, responsables de grandes multinacionais e bancos, intelectuais, etc.\nNo foro de Davos reúnense ao redor de 2000 personaxes e a inscrición por participar xa custaba sobre 20.000 $ no cambio de século, segundo escribían en El País Jean Daniel (11-II-1997) e José Vidal-Beneyto, (31-I-2000). Destacamos este parágrafo de J. Daniel: “…Pero non só se fan negocios. Doutro xeito Raymond Barre non sería un dos elementos clave do club e o único francés de certa altura -Jean-Claude Trichet e Laurent Fabius (para o primeiro supuxo a súa ordenación e para o segundo a súa iniciación) non son membros fundadores-. E aínda que non se fan só negocios, polo menos discútese da filosofía dos negocios e mesmo do destino, ao que se concibe modelado pola economía…”\nA existencia do mito da superpoboación fai que por exemplo se publique esa gráfica do xornal emblemático da multinacional española de comunicación, PRISA (Ver gráfica). Algunha vez ensineina e preguntei: Que vos chama a atención desta gráfica? E responden: “Que está ben”. Hai que dicirlles: “Pero non vedes que é totalmente falsa? Para que se manteña a poboación necesítanse, polo menos, 2,1 fillos por muller, segundo afirman os demógrafos. Aquí con só dous fillos por familia (nin sequera por muller) pon que se duplica a cada paso xeracional Unha gran mentira!!!”\nSe o lector quere ver persoalmente como está arraigado este mito no seu ambiente, pode preguntar aos seus coñecidos: Cuantos fillos de media por muller hai na República Islámica de Irán? E en Chile, Vietnam, Ucraína, Rusia, Brasil, Sudáfrica, India, Arabia Saudita, Corea do Sur, Turquía, Bangladesh…?.\nPara que non teñan que buscar estes datos doulles os do ano 2018: Irán 1,75, Chile 1,6, Vietnam 1,96, Ucraína 1,3, Rusia 1,6, Brasil 1,7, Sudáfrica 2,28, India 2,2 (funcionarios e demógrafos sosteñen sotto voce que está por baixo de 2,1), Arabia Saudita 2,3, Corea do Sur 1,0, Turquía 2,01, Bangladesh 2,0. Os países que non baixaron de 2 avanzan nesa dirección. Incluso o veciño do Sur, Marrocos, está xa en 2,38. En España temos 1,3 e na UE 1,54.\nSe se quere profundar un pouco máis pode acudirse ao libro de Alejandro Macarrón Suicidio demográfico en Occidente e medio mundo?, ou ao de Darrell Bricker e John Ibbitson O Planeta baleiro do que transcribo estas citas: “O gran acontecemento característico do século XXI -un dos grandes episodios definitorios da humanidade- producirase no espazo de tres décadas, máis ou menos, cando a poboación global comece a diminuír. E en canto empece, xa non vai ter fin. Non nos enfrontamos ao desafío dunha bomba demográfica senón a un colapso, un sacrificio implacable, xeración tras xeración, do rabaño humano. Nunca pasara nada igual.” (p. 10) “Se hoxe en día o despoboamento é só un escintileo -un dato estatístico preocupante en certo informe gobernamental cuxa importancia só entende de todo a nomenklatura-, que pasará dentro de medio século, cando este escintileo chegue a ser cegador?” (p.245).\nPenso que é claro que camiñamos cara a un descenso poboacional, aínda que a moi curto prazo aumente algo a poboación polo feito de que hai algunhas sociedades con moita xente nova, pero as pautas de natalidade xa son de descenso poboacional.\nParece evidente que seguir crendo na ameaza da superpoboación é un mito acientífico hoxe en día. Aínda que o futuro previsible podémolo cambiar.\nCategorías OpiniónEtiquetas demografía\tNavegación de artigos


Rosa Quintana súmase á Andaina Solidaria de CONGALSA por segundo ano consecutivo – O Barbanza\nRosa Quintana súmase á Andaina Solidaria de CONGALSA por segundo ano consecutivo\nA conselleira do Mar, Rosa Quintana, percorreu xunto a membros do equipo directivo do seu departamento autonómico un treito da Andaina Solidaria da empresa pobrense CONGALSA, unha iniciativa que este ano volveu ter formato virtual, por mor da situación sanitaria, dando liberdade ás persoas interesadas para participar realizando o percorrido que consideren.\nA conselleira e o seu equipo realizaron o traxecto simbólico comprendido entre o Monte do Gozo, en Santiago (punto ao que se uniu o vicepresidente primeiro da Xunta, Alfonso Rueda), e a praza do Obradoiro. Trátase do segundo ano consecutivo que a titular do Mar realiza a andaina.\nA deste ano é a sexta edición desta iniciativa benéfica que busca recadar fondos para destinar ás familias máis necesitadas do Barbanza (especialmente ás máis afectadas pola pandemia).\nAo finalizar a acción, despois do 30 de xuño, a empresa alimentaria CONGALSA converterá os quilómetros percorridos por todos os participantes en euros e entregarallos a diferentes ONG locais. Até a data, máis de 660 persoas inscribíronse para realizar o percorrido social, unha cifra que xa supera á dos participantes do pasado ano.\nA día de hoxe, entre todos os participantes supérase xa a cifra de 2.500 quilómetros percorridos globalmente.


Grupo Alecrín - Teatro -\n13-06-2018 398 Anonimo\nAlecrín conta cunha grande traxectoria que se remonta ao ano 1995, cando comezaron coas súas representacións teatrais despois de que o concello de Ribadumia apostase pola creación dunha escola de interpretación municipal.\nAlecrín conta cunha grande traxectoria que se remonta ao ano 1995, cando comezaron coas súas represent acións teatrais despois de que o concello de Ribadumia apostase pola creación dunha escola de interpretación municipal. Este espazo deu como resultado o proxecto Alecrín que, malia que comezou con soamente seis integrantes, na actualidade dobra o seu elenco e suma xa doce membros.\nAs obras escollidas por Alecrín mesturan drama e comedia, e adoitan ter un papel protagonista moi marcado: o mundo rural.\nCada ano realizan arredor de dez títulos que os levan a percorrer as comarcas da provincia de Pontevedra, podendo chegar ás veciñas e veciños de Mourente, Tui, Campo Lameiro, Poio, Sanxenxo ou Cambados, por citar unhas cantas vilas.\nEn 2016 levaron a cabo o seu proxecto máis ambicioso: a rodaxe dun filme amateur. “O fillo de Manuel” é a adaptación da obra teatral de mesmo nome e rodouse ao longo da comarca do Salnés. O filme estivo dirixido por José Rodríguez Carro, natural de Cambados, pero para poder ver a luz necesitou da colaboración dun grande número de persoas. O resultado pódese ver na súa totalidade a través de YouTube.\nConvertido nunha asociación cultural desde o ano 2005, o principal obxectivo de futuro de Alecrín é seguir expandíndose por todo o territorio galego para conseguir que cada vez máis xente se afeccione ao teatro afeccionado, á vez que pretenden que os seus espectadores desconecten dos problemas mundanos a través dunha disciplina tan divertida como son as artes escénicas.