Ταινίες που βλέπω: Μαρτίου 2013\nΤΟ "ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ", Ο ΚΑΗΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ\nΑν φτιάχναμε μια λίστα με τις 10 γνωστότερες ελληνικές ταινίες από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, το "Ρεμπέτικο" του Κώστα Φέρρη θα καταλάμβανε σίγουρα μια θέση. Γυρισμένο το 1983, έγινε πασίγνωστο όχι μόνο σαν ταινία, αλλά και μέσα από άλλους δρόμους που θα συζητήσουμε παρακάτω.\nΟ Φέρρης είναι βαθύς γνώστης του ρεμπέτικου. Της μουσικής του και του ιδιαίτερου τρόπου ζωής που το συνόδευε. Η ιδέα της ταινίας είναι σίγουρα μεγαλεπήβολη: Να φτιαχτεί κάτι που θα αγκαλιάζει ολόκληρη τη μουσική αυτή, που σημάδεψε και υπήρξε το λίκνο απ' όπου ξεπήδησε όλη σχεδόν η ελληνική μουσική που ξέρουμε, την εξέλιξη, τις φάσεις της και την τελική παρακμή της και, μέσα απ' αυτή τη μουσική οδύσσεια, να σκιαγραφήσει και την ελληνική ιστορία σχεδόν των 2/3 του 20ου αιώνα στην Ελλάδα. Ως ένα βαθμό τουλάχιστον νομίζω ότι τα κατάφερε.\nΛέω "ως ένα βαθμό" διότι ξαναβλέποντας την ταινία μετά από πολλά χρόνια ανακαλύπτω κάμποσα αρνητικά για μένα στοιχεία, με βασικά μερικές κακές ηθοποιίες (αντίθετα κάποιες άλλες είναι εξαιρετικές) και μια ελλειπτικότητα στην αφήγηση, κάποια ξαφνικά άλματα (ή χάσματα) που δεν βοηθούν στην ομαλή πορεία της ιστορίας. Ωστοσο νομίζω ότι έχει πιάσει αυτό το βαθύτερο πνεύμα που χαρακτήριζε έναν περιθωριακό και καθόλου "καθώς πρέπει" τρόπο ζωής, έκφραση του οποίου υπήρξαν τα τραγούδια αυτά. Ας μη ξεχνάμε ότι το ρεμπέτικο άνθησε σε πάμφτωχα στρώματα της τότε ελληνικής κοινωνίας, στις φτωχές εργατικές συνοικίες, στους εξαθλιωμένους πρόσφυγικούς καταυλισμούς αμέσως μετά την καταστροφή και, κυρίως, στα λούμπεν στοιχεία που φυτοζωούσαν στο περιθώριο σημαντικών ελληνικών φαινομένων όπως η (ατελής) ανάπτυξη της αστικής τάξης, η καλλιέργεια του (ολέθριου όπως αποδείχτηκε) μεγαλοϊδεατισμού, η βαθμιαία έξοδος από τη μιζέρια σχετικά μεγάλων τμημάτων του λαού, η πνευματική παραγωγή της "γενιάς του '30" κλπ. Αυτά τα προλεταριακά ή λούμπεν στρώματα δεν είχαν τίποτα να κερδισουν απ' όσα αναφέραμε παραπάνω. Διέθεταν έναν "μποέμικο" θα λέγαμε τρόπο ζωής, λάτρεψαν το αλκοόλ ή το χασίς, εφηύραν έναν δικό τους κώδικα τιμής (ή, αν θέλετε, έναν δικο τους τσαμπουκά), που εκφράστηκε μέσα από την συμπεριφορά του "μάγκα".\nΌλα αυτά τα στοιχεία υπάρχουν στην ταινία, η οποία παρακολουθεί ουσιαστικά τρεις γενιές: Με κεντρική ηρωίδα τη Μαρίκα, μια διάσημη τραγουδίστρια του ρεμπέτικου, ξεκινά από τα χρόνια της μητέρας της, όταν η ίδια ήταν ακόμα παιδί, και καταλήγει στην εποχή που και η δική της κόρη έχει πια γίνει γυναίκα. Παράλληλα με την ιστορία της Μαρίκας ξετυλίγεται, όπως είπαμε, και η ιστορία του ρεμπέτικου, με τις μεταλλάξεις και την τελική υιοθέτησή του από τα "σαλόνια", αλλά και οι βασικές στιγμές της ελληνικής ιστορίας. Σαν χαρακτήρας πάντως η Μαρίκα βιώνει απόλυτα αυτό που οι ρεμπέτες ονομάζουν "καημό". Άτυχη στον έρωτα, αποξενωμένη (με δική της ευθύνη) από την κόρη της, αυτοκαταστροφική ακόμα και στις περιόδους της μεγάλης επιτυχίας, οδηγείται τελικά στον απόλυτα άδοξο θάνατο.\nΣυνολικά νομίζω ότι όλη αυτή η "τοιχογραφία" μιας ολόκληρης εποχής λειτουργεί ως τέτοια, παρά τα επί μέρους αρνητικά στοιχεία.\nΘα ήθελα όμως να επικεντρώσω σε ένα ιδιάιτερο στοιχείο της ταινίας, που είναι σπάνιο γενικότερα στον κινηματογράφο: Πρόκειται κατά τη γνώμη μου για μια από τις λίγες φορές που η φήμη ενός φιλμ οφείλεται περισσότερο στη μουσική του παρά στο ίδιο. Ουσιαστικά το σήμα κατατεθέν του φιλμ είναι η εξαιρετική μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου. Τα σαν-ρεμπέτικα, πλην όμως γραμμένα στη δεκαετία του '80 (όταν το ρεμπέτικο είχε πια προ πολλού σβήσει) τραγούδια του κολλάνε στο μυαλό και, φυσικά παραμένουν πασίγνωστα και τραγουδιούνται μέχρι τις μέρες μας. Σπάνια η μουσική που γράφτηκε ειδικά για μια ταινία υπήρξε τοσο ταιριαστή με το περιεχόμενό της. Τελικά δεν ξέρω αν θα ήταν τόσο διάσημο το φιλμ αυτό αν δεν υπήρχε η συγκεκριμένη μουσική.\nΠέραν αυτών όμως - και των προβλημάτων που προσωπικά τουλάχιστον εντοπίζω - πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα σημαντικό εγχείρημα, που δίκαια κατέχει τη θέση που κατέχει στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.\nposted by vandimir @ 6:49 μ.μ. 2 comments\nΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ ΚΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΣΧΗΜΙΑ\nΒρισκόμαστε στη Λευκορωσία (μέρος τότε της Σοβιετικής Ένωσης) κατά τη διάρκεια του Β' παγκόσμιου πολέμου. Δύο αντάρτες φτάνουν στο σπίτι του ήρωα για να τον εκτελέσουν σαν συνεργάτη των Γερμανών, αφού 3 άλλοι που έκαναν μια δολιοφθορά εκτελέστηκαν, ενώ αυτός είναι ο μόνος που αφέθηκε ελεύθερος. Ο ένας από τους δύο μάλιστα είναι παιδικός φίλος του καταδικασμένου. Τον οδηγούν νύχτα στο δάσος, όταν η εμφάνιση ενός αποσπάσματος της φιλοναζιστικής αστυνομίας ανατρέπει τους όρους, καθώς ο καταδικασμένος γλυτώνει, ενώ ο παλιός του φίλος τραυματίζεται και ο δεύτερος αντάρτης το σκάει. Τι θα κάνει ο άνθρωπος που μόλις τη γλύτωσε κυριολεκτικά από τα δόντια του χάρου;\nΑυτά συμβαίνουν στο "Πρόσωπο της Ομίχλης" (V Tumane) του ρώσου Sergei Loznitsa (κυρίως ντοκιμαντερίστα και σκηνοθέτη ταινιών μικρού μήκους), που γυρίστηκε το 2012. Φυσικά πρόκειται για μια πολεμική ιστορία, δίχως όμως μάχες και εκρήξεις και ό,τι άλλο σχετικό, και κυρίως δίχως ηρωισμούς. Η ταινία εστιάζει στους ανθρώπους, τους ήρωές της, τις σχέσεις τους, τα όσα παθαίνουν, την απελπισία και το αδιέξοδό τους. Στην ουσία κάτω από την πολεμική επιφάνεια κρύβεται ένα βαθύ δράμα, ζοφερό και σκοτεινό. Όπως ζοφερή και σκοτεινή είναι και η όλη ατμόσφαιρα του φιλμ. Φτωχά χωριά με ξύλινα σπίτια, πυκνά δάση, σκοτεινές νυχτερινές σκηνές, η πανταχού παρούσα ομίχλη και μουντοί, συννεφιασμένοι ουρανοί είναι το σκηνικό που ταιριάζει απόλυτα με το δράμα και την απόγνωση στις ψυχές των ηρώων. Τελικά το θέμα του φιλμ είναι περισσότερο υπαρξιακό. Η πορεία των τριών πρωταγωνιστών μέσα στα δάση, με τη σκοτεινιά και την υγρασία που θαρρείς ότι τρυπά τα κόκκαλα, πορεία όλο και πιο δύσκολη και απελπισμένη, μπορεί να ειδωθεί και σαν ένα είδος αλληγορίας μιας κατάβασης σε όλο και βαθύτερα ψυχικά βάθη. Με όσα συμβαίνουν η τελική απόφαση του βασικού πρωταγωνιστή μοιάζει απόλυτα δικαιολογημένη, μοιάζει η μόνη λύση. Τελικά ο πρωταγωνιστής του φιλμ είναι η ανθρώπινη σκοτεινιά των ψυχών. Ηρωισμός και προδοσία, φίλοι και εχθροί, ζωή και θάνατος, όλα μπερδεύονται. Τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο, τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται, όπως ακριβώς συμβαίνει μέσα σε ένα ομιχλώδες τοπίο. Ο χειμώνας της Ρωσίας είναι ταιριαστός με τον χειμώνα στις ψυχές. Φυσικά η αηδία και η απέχθεια για τον πόλεμο, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τις φριχτές αυτές καταστάσεις και την απανθρωποποίηση των ανθρώπων, είναι προφανής. Όπως είπαμε όμως το φιλμ λειτουργεί και συμβολικά, φανερώνοντας τις σκοτεινές αβύσους της ανθρώπινης ψυχής.\nΤαινία βαριά, μουντή, απελπισμένη, με αργούς ρυθμούς και έναν ρεαλισμό που δεν αφήνει τίποτα να εξωραϊστεί, είναι μεν εξαιρετικά προσεγμένη μέχρι τις τελευταιες λεπτομέρειες, πλην όμως βλέπεται δύσκολα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι καλή (κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον).\nΚΛΑΣΙΚΟΙ "ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ": ΝΟΥΑΡ ΚΑΙ ΕΞΠΡΕΣΙΟΝΙΣΜΟΣ\nΟ Μπαρτ Λάνκαστερ, στον πρώτο ρόλο της καριέρας του που θα τον κάνει αμέσως σταρ, είναι ένας ήσυχος άνθρωπος που ζει σε μια μικρή πόλη. Όταν δύο δολοφόνοι φτάνουν εκεί για να τον σκοτώσουν, αυτός δεν θα προβάλλει την παραμικρή αντίσταση, σα να περιμένει ή να εύχεται το τέλος του. Ξέρουμε λοιπόν από την πρώτη στιγμή ότι ο ήρωας της ταινίας είναι νεκρός. Με ένα διαρκές φλας μπακ θα ξετυλιχτεί σιγά - σιγά η ιστορία για το πώς έφτασε μέχρις εκεί και γιατί έδειξε τόση μοιρολατρεία.\nΌλα αυτά συμβαίνουν στους εξαιρετικούς "Δολοφόνους" (The Killers) που γύρισε το 1946 ο Robert Siodmak (1900-1973). Ο τελευταίος ήταν γερμανός, ξεκίνησε εκεί την καριέρα του και μετά τη ναζιστική κατάρα κατέφυγε πρώτα στη Γαλλία και μετά στις ΗΠΑ, όπου έκανε αρκετές καλές ταινίες. "Οι Δολοφόνοι" είναι ίσως η πιο γνωστή του.\nΕδώ θα συναντήσουμε όλα τα γνωρίσματα του κλασικού νουάρ και όλα τα στοιχεία που κάνουν το είδος αυτό τόσο γοητευτικό μέχρι σήμερα.: Την ατμόσφαιρα της πόλης, τα νυχτερινά πλάνα, τον υπόκοσμο, το χρήμα και το κυνήγι του, την μελέτη της απληστίας, την κλασική μοιραία, διπρόσωπη συνήθως, όμορφη γυναίκα, τον άντρα - θύμα (αν και οχι και τόσο αθώο και τον ίδιο), τα καπέλα και τις καπαρντίνες... Κι όλα αυτά, φυσικά, σε μαυρόασπρη φωτογραφία, όπως αρμόζει σε κάθε νουάρ που σέβεται τον εαυτό του. Ταυτόχρονα ο Σιόντμακ, γερμανός γαρ, εμπλουτίζει το νουάρ του με γερή δόση εξπρεσιονισμού: Οι φωτοσκιάσεις στα πρόσωπα, οι σκιές των νυχτερινών πλάνων, η όλη ατμόσφαιρα, όλα παραπέμπουν εκεί και δυναμώνουν το φιλμ.\nΗ πλοκή παρακολουθείται απνευστί, δίχως κοιλιές, με τις ανατροπές της, τους ρόλους πίσω από τους ρόλους, τους διπρόσωπους ήρωες, τα κρυμένα μυστικά. Και, κυρίαρχος μέσα σ' όλα αυτά, ο καταλυτικός έρωτας που κινεί τα νήματα της πλοκής και των καταστάσεων. Δίπλα στον Λάνκαστερ, πανέμορφη και σε έναν από τους σημαντικότερους ρόλους της, η Άβα Γκάρντνερ προσθέτει με τη γοητεία της στην αγέραστη γοητεία της ταινίας.\nΔεν έχω να πω πολλά. Θα επισημάνω ότι όλα σχεδόν τα νουάρ μοιάζουν μεταξύ τους, σα να πρόκειται για δεκάδες παραλλαγές στα ίδια μοτίβα. Ωστόσο τα καλά από αυτά, ακόμα κι αν ξεχάσεις την πλοκή ή την μπερδέψεις με κάποια άλλη παρόμοια, διαθέτουν μια απίστευτη γοητεία και αντέχουν στο χρόνο. Όσες φορές κι αν δεις τις ατελείωτες αυτές παραλλαγές. Κι τούτο εδώ είναι σίγουρα ένα από τα πολύ καλά.\nΥΓ: Οι "Δολοφόνοι" βασίζονται σε ένα διήγημα του Έρνεστ Χέμινγουέι. Η πρώτη δεκάλεπτη περίπου σκηνή με τους δολοφόνους να περιμένουν το θύμα τους σε ένα μπαρ, βγάζει μια εξαιρετική υπόγεια απειλή, δίχως ουσιαστικά να γίνεται κάτι βίαιο. Κι νομίζω ότι υπάρχουν κι άλλες σκηνές ανθολογίας...\nΕΝΑ "ΠΟΛΙΚΟ ΕΞΠΡΕΣ" ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ\nΟ Robert Zemeckis, μετά από σειρά μεγάλων επιτυχιών, στρέφεται το 2004 σε ένα πρωτόγνωρο τότε είδος animation, όπου, με ψηφιακά μέσα φυσικά, τα σχέδια προσαρμόζονται στις αληθινές φιγούρες των ηθοποιών (ή, αν θέλετε, οι κανονικοί ηθοποιοί μετατρέπονται σε animation). Το "Polar Express" είναι μια από τις πρώτες τέτοιες προσπάθειες (ίσως και η πρώτη, αν και δεν είμαι απόλυτα σίγουρος γι' αυτό).\nΠρόκειται για μια καθαρά χριστουγεννιάτικη και καθαρά παιδική ιστορία. Ένα παιδί που αμφισβητεί την ύπαρξη του Santa Claus (του άγιου Βασίλη τέλος πάντων), επιβιβάζεται την παραμονή των Χριστουγέννων σε ένα μαγικό τρένο που οδηγεί κατ' ευθείαν στη Χώρα των Χριστουγέννων. Στη διαδρομή θα γνωρίσει κι άλλα παιδιά - επιβάτες του τρένου, με διαφορετικούς χαρακτήρες το καθένα και, όταν φτάσει στη μαγική χώρα, θα ζήσσει μια σειρά από περιπέτειες, αλλά και τον Santa Claus αυτοπροσώπως.\nΠροσωπικά ποτέ δεν χώνεψα την τεχνική animation που ανέφερα στην αρχή. Μου φαίνεται ότι κάνει τις φιγούρες "πλαστικές", υπερβολικά λείες και δύσκαμπτες. Ο Τομ Χανκς είναι αναγνωρίσιμος, αλλά και τι μ' αυτό; Προτιμώ σαφώς τα κλασικά, ζωγραφισμένα κινούμενα σχέδια ή άλλες, κατ' ευθείαν ψηφιακές τεχνικές. Φυσικά το φιλμ διαθέτει μια σειρά από εντυπωσιακές εικόνες, που βοηθούν στη δημιουργία μαγικής ατμόσφαιρας, αυτές όμως περιορίζονται νομίζω στα τοπία και τα σκηνικά. Οι ανθρώπινες φιγούρες είναι αυτές που με ενοχλούν.\nΑλλά και η ταινία καθεαυτή δεν μου είπε και πολλά πράγματα. Τη βρήκα υπερβολικά παιδική (πράγμα που δεν συμβαίνει με ταινίες της Pixar, ας πούμε, που αν και υποτίθεται παιδικές, παρακολουθούνται με εξαιρετική απόλαυση από τους ενήλικους). Και, βέβαια, νοηματικά είναι πλημμυρισμένη από "χριστουγεννιάτικα" κλισέ: Το παν είναι η πίστη, αν πιστεύεις όλα μπορούν να συμβούν, ενώ η αμφισβήτηση σε "στεγνώνει" εσωτερικά και δεν μπορείς να δεις θαύματα, δώστε μια ευκαιρία στους μοναχικούς και άλλα τέτοια.\nΣυνολικά λοιπόν μου φάνηκε αρκετά αφελής και αναμενόμενη.\nΟπωσδήποτε διαθέτει κάποιο σασπένς, αν και νομίζω ότι το ατού της είναι η εικόνα. Όντως μερικές από τις διαδρομές του τρένου είναι μαγικές, όντως η Χώρα των Χριστουγέννων είναι εντυπωσιακά φτιαγμένη, αλλά αυτά μάλλον δεν μου αρκούν για να με ικανοποιήσουν. Όταν μάλιστα ξέρω καλά ότι προ πολλού έχει βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στην παιδική και την ενήλικη ταινία, και μάλιστα με άριστα αποτελέσματα. Δείτε την αν έχετε παιδιά ή αν, τέλος πάντων, θέλετε για τα καλά να μπείτε στο περίφημο (;) "πνεύμα των Χριστουγέννων". Εκεί ίσως σας βοηθήσει.\nΥΓ: Τρία χρόνια μετά ο Ζεμέκις επανέλαβε την ίδια τεχνική και έφτιαξε το πολύ πιο ενήλικο "Beowolf".\nΕΡΩΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΑΦΡΟΔΙΤΕΣ\nΤο 1963 ο Νίκος Κούνδουρος γυρίζει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες κατά τη γνώμη μου ταινίες του: Τις ασπρόμαυρες "Μικρές Αφροδίτες". Μια ταινία που συνδυάζει ποίηση και έντονο ερωτισμό.\nΗ ιστορία τοποθετείται σε μια μάλλον ακαθόριστη αρχαιότητα (γύρω στο 200 π.Χ. διαβάζω, αν και νομίζω ότι δεν αναφέρεται ρητά). Βρισκόμαστε στα τέλη του καλοκαιριού και μια ομάδα αντρών νομάδων, εξοντωμένη από την ξηρασία, φτάνει με κόπο σε ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό, που διαθέτει και φρέσκο νερό. Οι άντρες του χωριού λείπουν για ψάρεμα, δραστηριότητα από την οποία ζουν. Θα επιστρέψουν με τις πρώτες βροχές. Οι νομάδες θα μείνουν μέχρι τότε εκεί, κατασκηνώνοντας κάπου έξω από τον οικισμό. Σιγά - σιγά κάποιοι απ' αυτούς θα αναπτύξουν σχέσεις με τις γυναίκες του χωριού, που, όπως είπαμε, είναι μόνες.\nΗ ταινία παρακολουθεί δύο παράλληλες ερωτικές ιστορίες: Ένα σχεδον παιδί πολιορκεί μια εξ ίσου μικρή κοπέλα του χωριού. Και οι δύο νοιώθουν τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, καθώς ετοιμάζονται να μπουν στην εφηβεία. Συγχρόνως ένας από τους νομάδες πολιορκεί μια όμορφη παντρεμένη γυναίκα του χωριού, προσπαθώντας να την πείσει να κοιμηθεί μαζί του.\nΤο μεγάλο ατού της ταινίας δεν είναι η πλοκή, αλλά η εικόνα. Ο Κούνδουρος αφήνεται σε ένα χείμαρο ποιητικών εικόνων, οι οποίες όμως, συγχρόνως, είναι πλημμυρισμένες από το ερωτικό στοιχείο και μια άγρια, πρωτόγονη σεξουαλικότητα. Άλλωστε ο αισθησιασμός είναι το σήμα κατατεθέν του φιλμ. Το ενδιαφέρον του δημιουργού περιστρέφεται γύρω από το ερωτικό παιχνίδι, το οποίο δίνεται με αρχετυπικούς όρους: Από τη μία υπάρχει το αρσενικό, περισσότερο επιθετικό, ακατέργαστο, ωμό. Από την άλλη το θηλυκό είναι πιο ευαίσθητο, αναποφάσιστο, παιχνιδιάρικο. Υπάρχουν όμως και άλλα αρχετυπικά στοιχεία στον τρόπο που εμφανίζεται το δίπολο αρσενικού - θηλυκού. Ένα από αυτά είναι και το γνωστό μοτίβο όπου η γυναίκα ζητά από τον άντρα να κάνει κάποιο ανδραγάθημα (πιθανόν και παράλογο) για να αποδείξει την αγάπη (ή τον πόθο του) και μετά θα του δοθεί. Επίσης υπάρχει το μοτίβο της ζήλειας, του τρίτου που θα παρεμβληθεί σχεδόν βίαια στο νεαρό ζευγάρι. Το γεγονός ότι η ομάδα των αντρών είναι βουνίσιοι, κτηνοτρόφοι κυρίως, ενώ οι γυναίκες θαλασσινές, που ζουν από το ψάρεμα, τονίζει τα αρχετυπικά χαρακτηριστικά που προαναφέραμε. Η βροχή που πλησιάζει, φέρνοντας έτσι όλο και πιο κοντά την επιστροφή των απόντων αντρών του χωριού και την υποχρεωτική αποχώρηση των νομάδων, δίνει έναν αγχωτικό τόνο και δείχνει το προσωρινό και εφήμερο όλων αυτών των παιχνιδιών (ή τελετουργιών) του έρωτα. Γενικά το φιλμ παίζει διαρκώς με ερωτικά μοτίβα, πρακτικές φλερτ ή κατάκτησης του άλλου, παιχνίδια αντίστασης ή αποδοχής, πόθου και έρωτα αιώνιου ή προσωρινού.\nΑλλά, το είπαμε, πιο δυνατές από τα αρχέτυπα αυτά (που ίσως και να ενοχλούν κάπως σε μια φεμινιστική ανάγνωση) είναι οι εικόνες. Το παιδί που περιπλανιέται κουβαλώντας το πελώριο, νεκρό πουλί, το γυμνό τοπίο, τα βράχια και οι σπηλιές, τα ημίγυμνα, συχνά προκλητικά σώματα, όλα συμβάλλουν στο να κάνουν την ταινία μια ποιητική οπτική απόλαυση. Ίσως μερικές φορές ο θεατής να μη μπορεί να αποκρυπτογραφήσει κάποια σύμβολα, ωστόσο βρίσκω απολαυστικό το να αφεθεί κανείς στη μαγεία και την ιδιόρυθμη γοητεία της.\nΑπό τις πλέον παράδοξες και αταξινόμητες ταινίες του ελληνικού σινεμά, νομίζω ότι οι "Μικρές Αφρογίτες" αξίζουν τουλάχιστον μια θέαση.\nΥΓ: Κάπο αναφέρεται ότι η βασική έμπνευση είναι το "Δάφνις και Χλόη" του Λόγγου, αλλά το φιλμ ελάχιστα μοιάζει με το βιβλίο. posted by vandimir @ 5:10 μ.μ. 0 comments\nΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΣ (ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ)\nΟ άγνωστός μου βιντεοκλιπάς κυρίως (αλλά και με κάποιες ταινίες στο ενεργητικό του) Louis Morneau γύρισε το "Werewolf: The Beast Among Us" το 2012. Όπως καταλαβαίνετε από τον τίτλο, πρόκειται για ταινία τρόμου που έρχεται να προστεθεί στην μεγάλη οικογένεια ταινιών με λυκάνθρωπους.\nΒρισκόμαστε στον 19ο αιώνα σε μια μικρή ρουμάνικη πόλη. Υποτίθεται ότι στην περιοχή υπάρχουν λυκάνθρωποι, πλην όμως ξαφνικά κάνει την εμφάνισή του ένας διαφορετικός από τους άλλους, δυνατότερος, αγριότερος και νοήμων, σκορπώντας τον τρόμο. Μια ομάδα "κυνηγών λυκανθρώπων" προσφέρεται (με το αζημείωτο φυσικά) να απαλλάξει την πόλη από τον εφιάλτη. Στην ομάδα προστίθεται και ο νεαρός μαθητευόμενος του γιατρού σαν εθελοντής και το κυνήγι αρχίζει.\nΤο φιλμ, που γενικά βρήκα μάλλον αδιάφορο, περιέχει ωστόσο κάποια θετικά για μένα στοιχεία: Πρώτον, διαθέτει αρκετά καλή εικόνα. Είναι μάλιστα γυρισμένο στη Ρουμανία, οπότε υπάρχει και κάποια αυθεντικότητα σ' αυτή. Σε κάποια σημεία (λίγα) η εικόνα μπορεί να γίνει και εντυπωσιακή. Δεύτερον, υπάρχει κάποια σεναριακή πρωτοτυπία: Στο κλασικό θέμα του λυκάνθρωπου προστίθεται, θα λέγαμε, και ένα "αστυνομικό" στοιχείο, με την έννοια ότι ξέρουμε πως ο λυκάνθρωπος είναι κάποιος από το χωριό, αγνοούμε όμως μέχρι τα 2/3 του φιλμ το ποιος. Όταν αυτό αποκαλύπτεται λειτουργεί σαν ανατροπή (αρκετά προβλέψιμη βέβαια).\nΑν όμως το σεναριακό αυτό εύρημα έχει το ενδιαφέρον του, είναι κατά τη γνώμη μου ακριβώς το σενάριο που καθιστά την ταινία τόσο μέτρια (ακόμα και αστεία σε κάποια σημεία). Υπάρχουν κάμποσες τρύπες, αρκετές αφύσικες συμπεριφορές και αψυχολόγητες ενέργειες, πολλοί ρηχοί χαρακτήρες, για τους οποίους ελάχιστα μαθαίνουμε. Υπάρχουν ακόμα και γελοίες καταστάσεις: Σε μια από τις πιο κραυγαλέες οι οπλισμένοι κάτοικοι δολοφονούν άνευ λόγου πέντε - έξι κρατούμενους (επειδή υποψιάζονται ότι ένας απ' αυτούς είναι πιθανώς λυκάνθρωπος), μόνο και μόνο επειδή κάποιος αρχίζει να έχει σπασμούς και νομίζουν ότι έχει αρχίζει να μεταμορφώνεται. Τελικά αποδεικνύεται ότι ήταν αθώος και, απλώς, έπασχε από επιληψία. Τώρα το γιατί σκοτώνουν και τους πεντ' έξι συγκρατούμενούς του, παραμένει μυστήριο. Το πιο αστείο όμως είναι ότι σε επόμενη σκηνή οι ίδιοι κάτοικοι έχουν αιχμαλωτίσει τον αληθινό λυκάνθρωπο, τον έχουν δέσει, παρακολουθούν live τη μεταμόρφωσή του, όμως, αν και οπλισμένοι, ουδείς τον πυροβολεί, μέχρι που αυτός καταφέρνει να απελευθερωθεί και να το σκάσει ανενόχλητος! Άβυσος η ψυχή του ανθρώπου...\nΑδιάφορη λοιπόν ταινία, παρά τα λίγα θετικά της. Νομίζω ότι δίκαια βγήκε κατ' ευθείαν σε βίντεο (και γι' αυτό παραμένει άγνωστη). Δείτε την μόνο αν δεν έχετε τι άλλο να κάνετε και, προφανώς, αν είστε φανατικοί των ταινιών τρόμου (με κάμποσα στοιχεία σπλάτερ μάλιστα).\nΟΖ: ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ\nΦυσικά ο αυθεντικός "Μάγος του Οζ" του 1939, βασισμένος στο βιβλίο του Μπάουμ, είναι μια από τις γνωστότερες ταινίες όλων των εποχών και μέσα στις 10 σημαντικότερες παιδικές (και όχι μόνο, όπως συμβαίνει για πάμπολλες παιδικές ταινίες, βιβλία κλπ.) Στην εποχή μας λοιπόν, όπου το Χόλιγουντ δεν αφήνει τίποτα παλιό να πάει χαμενο (έλλειψη έμπνευσης κατά τη γνώμη μου), ήταν καιρός να (ξανα)πιάσουν και την κλασική αυτή ιστορία - η οποία, σημειωτέον, είχε αποτύχει σε παλιότερες κινηματογραφικές αναβιώσεις.\nΤο "Oz. The Great and Powerful" του 2013 έχει δύο πλεονεκτήματα: Έχει σαν σκηνοθέτη τον αν μη τι άλλο ικανότατο Sam Raimi και διαθέτει τη σοφία να μην είναι ένα ακόμα ριμέικ, αλλά ένα είδος prequel, οπότε δεν είναι εκ των προτέρων τα πάντα γνωστά για την πλοκή του. Πάλι καλά.\nΚατά τα άλλα, πρόκειται για μια πολύ εντυπωσιακή, οπτικά τουλάχιστον, ταινία. Μιλάμε για ένα απόλυτο όργιο φανταστικών τοπίων, πλασμάτων και κυρίως χρωμάτων, που μοιάζουν να ξεπηδούν από την ψθυχεδέλεια του δεύτερου μισού των 60ς. Και, σαν αναφορά στον πρόγονό της, ξεκινά κι αυτή ασπρόμαυρα (πού αλλού, στο Κάνσας) για να καταλήξει σύντομα στο όργιο χρωμάτων που προαναφέραμε. Ο ήρωας είναι ένας μικροαπατεώνας ταχυδακτυλουργός, που το παίζει μάγος και δεν νοιάζεται παρά μόνο για τον εαυτό του. Όταν θα μεταφερθεί κηνυγημένος στη φανταστική (και φαντασμαγορική) χώρα του Οζ με ένα κλεμένο αερόστατο, όλοι εκεί θα νομίζουν ότι είναι ο μάγος που θα τους σώσει από την κακιά μάγισα, όπως λέει μια προφητεία. Η βασίλισσα της χώρας και η αδελφή της, μάγισες αμφότερες, θα τον καλοδεχτούν και θα του υποδείξουν πώς να εξοντώσει την κακιά μάγισα που καταδυναστεύει τη χώρα. Τα πράγματα όμως δεν είναι αυτά που δείχνουν με την πρώτη ματιά και σύντομα θα προκύψουν πολλές ανατροπές.\nΘα χαρακτήριζα το φιλμ χορταστικό. Η Χώρα του Οζ είναι μαι καινούρια Χώρα των Θαυμάτων (όπως η αντίστοιχη της Αλίκης). Η ιστορία έχει το ενδιαφέρον της (με τις τρεις μάγισες και τους διαφορετικούς χαρακτήρες τους, τους αστείους κάτοικους των διαφόρων περιοχών του Οζ κλπ.). Ταυτόχρονα μιλά για τη δύναμη της εικόνας, αφού η "ψεύτικη" εικόνα καταφέρνει να νικήσει ακόμα και την αληθινή μαγεία και, φυσικά, και για μερικές τετριμένες χολιγουντιανές αξίες, όπως η δύναμη της πίστης, η καλοσύνη που κρύβεται ακόμα και μέσα σε έναν φαινομενικά άκαρδο, η νίκη του καλού πάνω στο κακό κλπ. Αυτό που προσωπικά μου άρεσε περισσότερο είναι οι αναφορές στο ίδιο το σινεμά, και μάλιστα στις αρχές του, στο τέλος του 19ου - αρχές 20ού αιώνα. Η επίδραση που έχει μια προβολή στους καλοκάγαθους κατοίκους της μαγικής χώρας είναι ανάλογη με το σοκ που ένοιωθαν οι πρώτοι θεατές του 1896 όταν έβλεπαν ένα τρένο να κινείται στην οθόνη, πράγμα που τους φαινόταν αδιανόητο. Η επίδραση αυτή μάλιστα στο φιλμ δεν δείχνεται απλώς σε κάποιο σημείο του, αλλά παίζει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Για μένα η καθοριστική αυτή αυτοαναφορικότητα είναι γοητευτική.\nΚατά τα άλλα με ξενέρωσε ο Τζέιμς Φράνκο στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Δεν μου πήγαινε καθόλου και έυρισκα την ερμηνεία του κάπως χαζοχαρούμενη. Επίσης επιτρέψτε μου, παρά τον απίστευτο πλούτο του και το "χάσιμο" που προσφέρουν, να χαρακτηρίσω και κάπως κιτς όλο αυτό το όργιο των χρωμάτων και των αντικειμένων ή τοπίων που πλημμυρίζουν ασφυκτικά θα έλεγα την ταινία.\nΔεν πειράζει όμως. Όπως είπα θεωρώ το φιλμ ένα απόλυτα χορταστικό παραμύθι, με τις κλασικές συμβάσεις του είδους βεβαίως. Δείτε το λοιπόν για λόγους φαντασμαγορίας κυρίως.\nposted by vandimir @ 6:13 μ.μ. 4 comments\nΟΙ ΚΑΝΓΚΑΣΕΪΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΙΚΟ ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ\nΤο βραζιλιάνικο σινεμά έχει δώσει κατά καιρούς σπουδαίες ταινίες. Ο σκηνοθέτης Lima Barreto (1906-1982) γύρισε ελάχιστα φιλμ (μόνο δύο fiction μεγάλου μήκους). Το πρώτο από αυτά είναι το "Cangaceiro" του 1953. Πρόκειται για ένα γουέστερν ουσιαστικά, το οποίο όμως έχει μεταφερθεί στη βραζιλιάνικη πραγματικότητα και κουλτούρα.\nΚανγκασέιρος ήταν οι ληστές της Βραζιλίας. Κάτι ανάμεσα σε επαναστάτες και κοινούς ληστές, με δικούς τους κώδικες ηθικής και απέχθεια προς κάθε μορφής εξουσίας, θύμιζαν κάπως τους δικούς μας κλέφτες της τουρκοκρατίας. Οι ίδιες οι πρακτικές τους φαίνεται ότι διέπονταν από διχασμό: Μπορεί να ήταν άλλοτε αιμοσταγείς εισβολείς που λεηλατούσαν και άλλοτε να απέδιδαν δικαιοσύνη στους καταπιεσμένους, πάμφτωχους χωρικούς, οι οποίοι τους αντιμετώπιζαν με ενα μείγμα τρόμου και ευγνωμοσύνης.\nΗ ασπρόμαυρη ταινία του Μπαρέτο είναι μια ιστορία με μια συμμορία κανγκασέιρος. Ο επί κεφαλής τους, αιμοσταγής, βίαιος και ταυτόχρονα με μια ιδιότυπη αίσθηση δικαιοσύνης και προσωπικής ηθικής, θεωρεί την περιοχή δική του και δεν ανέχεται καμιά παρέμβαση από το κράτος και τα όργανά του (στρατό, αστυνομία κλπ.). Όταν όμως απαγάγει τη δασκάλα ενός χωριού, το δράμα θα ξεκινήσει, καθώς ένα από τα πρωτοπαλήκαρά του (και προσωπικός του φίλος) την ερωτεύεται και τη σώζει από τη συμμορία. Η διαφορά των δύο ανδρών θα γίνει πλέον προσωπική, μέχρι τη τελική σύγκρουση.\nΤο ενδιαφέρον της ταινίας έγκειται κατά τη γνώμη μου στο πάντρεμα των δομών του κλασικού αμερικάνικου γουέστερν με το βραζιλιάνικο φολκλόρ, την τότε βραζιλιάνικη πραγματικότητα, τη βραζιλιάνικη κουλτούρα και ιδιοσυγκρασία. Τα τραγούδια που τραγουδούν οι ληστές σε αρκετά σημεία της ταινίας είναι γοητευτικά και χαρακτηριστικά της μουσικής της χώρας. Οι εικόνες γίνονται συχνά υποβλητικές. Συγχρόνως αναπτύσσεται όλη η αμφισημία και οι αντιφάσεις των κανγκασέιρος. Σε μια σκηνή εισβάλλουν σε ένα φτωχό χωριό λεηλατώντας και βιάζοντας. Σε άλλη σκηνή ο βίαιος αρχηγός αποδίδει παραδειγματικά δικαιοσύνη σε μια χωρική, μη διστάζοντας μάλιστα να τιμωρήσει έναν δικό του. Σε μια άλλη σκηνή τιμωρεί σκληρότατα έναν δικό του (ο οποίος μάλιστα μάλλον δεν έφταιγε). Παράλληλα με όλα αυτά διαθέτει έναν βαθύτατα ριζωμένο κώδικα τιμής, τον οποίο δεν πρόκειται να παραβεί ακόμα κι αν απ' αυτό εξαρτάται η ζωή του. Ο αντίπαλος και πρώην φίλος του από την άλλη έχει μια, θα λέγαμε, ρομαντική ιδιοσυγκρασία και, βέβαια, είναι κι αυτός έτοιμος να πεθάνει όχι μόνο για να προστατέψει αυτή που αγαπά, αλλά και επειδή οι δικοί του κώδικες τιμής αναγνωρίζουν ότι η πράξη του αποτελεί προδοσία για την ομάδα, για την οποία προδοσία είναι πρόθυμος να πληρώσει.\nΊσως σήμερα το φιλμ, που είχε κάνει μεγάλη εντύπωση στην εποχή του, είναι κάπως ξεπερασμένο. Ωστόσο θεωρώ πολύ ενδιαφέρουσα και γοητευτική τη μείξη των βραζιλιάνικων στοιχείων (εικόνα, τοπίο, φορεσιές, μουσική και τραγούδια κλπ.) με τη φόρμα του γουέστερν. Γι' αυτό άλλωστε θεωρείται από πολλούς κλασικό φιλμ. Ακόμα όμως κι αν θεωρήσετε υπερβολικό τον χαρακτηρισμό αυτόν, ενδιαφέρον είναι σίγουρα.\nΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ "ΕΠΙΔΗΜΙΑ"\nΤο "Beat the Drum" (στην ελληνική προβολή λεγόταν "Επιδημία") είναι μια νοτιοαφρικάνικη ταινία που γύρισε ο David Hickson το 2003. Έχει σαν ήρωα έναν μικρό μαύρο, τον Μούσα, της φυλής των Ζουλού μάλιστα. Πρόκειται για μια στρατευμένη ταινία, που μιλά για ένα από τα πλέον φλέγοντα προβλήματα της Αφρικής: Το AIDS.\nΣτην αρχή βλέπουμε τις άθλιες συνθήκες ζωής στο μικρό χωριό όπου ζει ο Μούσα. Φτώχεια στα όρια της πείνας, υποτυπώδες σχολείο και, σαν να μην έφταναν όλα, μια κατάρα: Πολλοί από τους ανθρώπους, όπως ο πατέρας του, πεθαίνουν χτυπημένοι απο μια άγνωστη αρρώστεια, που οι μάγοι του χωριού αποδίδουν σε κατάρα και την αντιμετωπίζουν με θυσίες πολυτιμότατων ζώων. Ο Μούσα, μη μπορώντας να επιβιώσει εκεί, φεύγει πολύ μακριά, στο τεράστιο Γιοχάνεσμπουργκ, για να αναζητήσει έναν θείο που ζει εκεί, δίχως να έχει το παραμικρό άλλο στοιχείο. Φυσικά δεν θα τον βρει. Στη συνέχεια παρακολουθούμε τη δύσκολη επιβίωσή του στην πόλη και την σχέση του με έναν οδηγό φορτηγού, που τον πήγε έως εκεί. Το βασικό όμως είναι ότι εκεί θα ανακαλύψει ότι οι θάνατοι δεν προέρχονται από κάποια κατάρα, αλλά από μια ασθένεια με όνομα και τρόπους αντιμετώπισης, το εφιαλτικό AIDS. Τι θα κάνει μετά, έχοντας αυτή τη γνώση και ξεφεύγοντας από τον πρωτογονισμό;\nΗ ταινία είναι αρκετά καλογυρισμένη, πολύ συναισθηματική και με αρκετή πλοκή, ώστε να μη μπορείς να την κατατάξεις σ' αυτό που αποκαλούμε "ντοκιμαντερίστικο" ρεαλισμό. Λειτουργεί όμως και έτσι, αφού μας δείχνει ανάγλυφα (και συχνά με δυνατό τρόπο) την καθημερινότητα τόσο σε ένα εξαθλιωμένο χωριουδάκι της "βαθιάς Αφρικής", που μαστίζεται όχι μόνο από την ανυπόφορη φτώχεια, αλλά και από τις δυσειδαιμονίες που κάνουν το σκοτάδι βαθύτερο, όσο και στη μεγαλούπολη, εξ ίσου εξαθλιωμένη για μια πολύ μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Εδώ η ματιά του σκηνοθέτη θα περιπλανηθει τόσο στις συνθήκες ζωής των παιδιών του δρόμου, που ζουν εκεί σε αγέλες ζητιανεύοντας, όσο και σ' αυτές των πιο "φυσιολογικών" (;) φτωχογειτονιών της. Πέραν όμως από τους αδιανόητους (έστω και σε περίοδο κρίσης) για μας τους δυτικούς τρόπους ζωής που αποκαλύπτει, μιλά κυρίως για την επιδημία. Και, επί πλέον, πανταχού παρόν και κυρίαρχο είναι το μεγάλο, υποβλητικό αφρικάνικο τοπίο, κυρίως στις σκηνές στο χωριό και στο ταξίδι.\nΗ στάση των αφρικανών απέναντι στην αρρώστεια (οι οροθετικοί φτάνουν στα 30 εκατομμύρια!) είναι παράδοξη: Ειτε από καθαρή άγνοια είτε από ντροπή ντρέπονται να μιλήσουν γι' αυτή. Ακόμα κι αν ακούσουν κάτι, πολλοί αρνούνται να χρησιμοποιήσουν προφυλακτικό, πιστεύοντας ότι όλα αυτά είναι σαχλαμαρες. Και η μάστιγα εξαπλώνεται. Οι οργανώσεις που πασχίζουν να βοηθήσουν είναι σταγόνες σε ωκεανούς ανέχειας και δυσειδαιμονίας. Ο στόχος της ταινίας είναι ακριβώς να δείξει την απεγνωσμένη ανάγκη πληροφόρησης.\nΌλα αυτά ακούγονται πολύ διδακτικά, σαν μάθημα. Ωστόσο, επειδή διαθέτει σενάριο, ακόμα και κάποια ανατροπή προς το τέλος, παρακολούθησα το φιλμ με ενδιαφέρον και συχνά συνέπασχα με τον μικρό ήρωα και τις διακυμάνσεις της δύσκολης ζωής του. Φυσικά και μπορεί να κατηγορηθεί για διδακτισμό και αρκετή σχηματοποίηση, ακόμα και για εύκολες σεναριακά λύσεις. Ωστοσο το πρόβλημα είναι τόσο καυτό, τόσο άμεσο, τόσο μέσα στην καθημερινή ζωή των δημιουργών, ώστε μπορώ να τα δεχτώ όλα αυτά, πράγμα που δεν θα έκανα αν επρόκειτο για μια δυτική ταινία. Η συναισθηματική φόρτιση είναι δεδομένη. Ναι, πρόκειται κατά βάθος για μια προπαγάνδα (για καλό σκοπό), αλλά, στο κάτω - κάτω, ενώ εμείς μπορούμε να την δούμε σαν την οδύσσεια ενός μικρού αθώου και να την παρακολουθήσουμε δίχως να κουραστούμε, ουσιαστικά απευθύνεται στους αφρικανούς και έχει σα στόχο να τους μιλήσει για πολύ συγκεκριμένα πράγματα, που αποτελούν γι' αυτούς ζητήματα ζωής και θανάτου.\nposted by vandimir @ 5:20 μ.μ. 0 comments\nΜΙΑ "ΑΠΑΓΩΓΗ" ΟΠΩΣ ΜΕΡΙΚΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΛΛΕΣ...\nΣαφώς και δεν θα πήγαινα να δω την "Απαγωγή" (Stolen, 2012) του ούτως ή άλλως παντελώς ασήμαντου Simon West με τον ακόμα χειρότερο τα αρκετά τελευταία χρόνια (πλην του Kick Ass και ίσως να μου διαφεύγουν και μία - δύο ακόμα ταινίες που βλέπονται) Νίκολας Κέιτζ. Να όμως που βρέθηκα με μια δωρεάν πρόσκληση για την πρεμιέρα και είπα "ας το πάρει το ποτάμι". Και βέβαια τα πραγματα ήταν δυστυχώς όπως τα περίμενα. Ούτε δείγμα "ευχάριστης έκπληξης"...\nΟ Κέιτζ είναι ιδιοφυής ληστής τραπεζών ώσπου σε μια ληστεία στη Νέα Ορλεάνη συλλαμβάνεται και τρώει 8 χρόνια. Όταν βγαίνει ένας πολύ κακός πρώην συνεργάτης του (και με ένα πόδι μάλιστα) απάγει την κόρη του και ζητά σαν λύτρα το ποσό της ληστείας, το οποίο ωστόσο ο ήρωάς μας δεν έχει, Πρέπει λοιπόν σε λίγες ώρες να βρει κάτι εκατομμύρια, ενώ συγχρόνως παρακολουθείται από το FBI. Και μάλιστα στην πλήρως μποτιλιαρισμένη και γεμάτη πλήθη Νέα Ορλεάνη του Καρναβαλιού! Αλλά, μασάνε οι ήρωες;\nΦυσικά τα κλισέ διαδέχονται το ένα το άλλο σε βαθμό κακουργήματος. Ο μπάτσος - διώκτης, που όμως κατά βάθος συμπαθεί τον πανέξυπνο ληστή, ο ληστής που ναι μεν κάνει ό,τι κάνει, αλλά δεν θέλει να χύσει το αίμα κανενός και κάνει τα πάντα για να σώσει την κόρη του, οι απίστευτα δύσκολες καταστάσεις (αδύνατο να λυθούν στην πραγματικότητα), που όμως λύνονται ξαφνικά με πανεύκολο χάρη στην ιδιοφυία του πρωταγωνιστή, τα χιλιοειδωμένα κυνηγητά αυτοκινήτων (το μεγαλύτερο και ηλιθιότερο ίσως φετίχ του mainstream αμερικάνικου σινεμά), τα πάντα που γίνονται ακριβώς το τελευταίο δευτερόλεπτο, η γκόμενα που είναι έτοιμη να θυσιάσει τα πάντα για το Κέιτζ... και άλλα και άλλα. Και το κερασάκι στην τούρτα φτάνει στο τελευταίο πεντάλεπτο με το παντελώς ξενέρωτο τέλος, για να μην αφήσουμε κανέναν απογοητευμένο και να βγάλουμε με το στανιό χάπι εντ...\nΚαλογυρισμένο; Ίσως. Με ρυθμό που σε κρατά; Ναι (και όταν βγεις το ξεχνάς αμέσως, αφού συνειδητοποιείς ότι έχεις ξαναδεί δεκάδες τέτοια). Αλλά, το έχω πει πολλές φορές, το αμερικάνικο σινεμά τα έχει κατακτήσει προ πολλού όλα αυτά. Ακόμα και αδιάφοροι σκηνοθέτες όπως ο Γουέστ (των "Λάρα Κροφτ", "Ghost Rider" και δεν συμμαζεύεται) μπορούν να κάνουν μια γρήγορη, δίχως κοιλιές περιπέτεια. Αυτό όμως έχει πάψει εδώ και πάμπολλα χρόνια να είναι πλέον το ζητούμενο και να έχει το παραμικρό ενδιαφέρον. Εκτός βέβαια αν τη βρίσκετε ξαναβλέποντας τα ίδια και τα ίδια και γουστάρετε τα πιο τετριμένα και αδιάφορα κλισέ. Από τα οποία μάλιστα λείπει ακόμα και το στοιχείο του "τόσο κακό ώστε γίνεται ενδιαφέρον". Εδώ απλώς βρισκόμαστε το βασίλειο του χιλιοειδωμένου. Κι αυτό νομίζω ότι είναι ακόμα χειρότερο.\nposted by vandimir @ 5:38 μ.μ. 0 comments\nΤΟ ΚΟΠΑΔΙ, Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΛΒΑΡΕΖ ΚΕΛΙ\nΟ Edward Dmytryk (1908-1999) υπήρξε ένας ικανός σκηνοθέτης "παντός καιρού", τουτέστιν ασχολήθηκε με πολλά είδη. Έκανε πολύ καλές, αλλά και μετριότερες ταινίες. Το 1966 πάντως, γυρίζει το γουέστερν "Alvarez Kelly", με τον Ουίλιαμ Χόλντεν στον ομώνυμο ρόλο. Λέω γουέστερν, ίσως όμως πρόκειται περισσότερο για μια μελέτη χαρακτήρων και μια κοινωνική ταινία, που διαδραματίζεται στην Άγρια Δύση κατά τη διάρκεια του αμερικάνικου εμφύλιου.\nΣτην ταινία θα λέγαμε ότι πρωταγωνιστεί ένα τεράστιο... κοπάδι από γελάδια. Ο ομώνυμος βασικός χαρακτήρας είναι μισός αμερικάνος μισός μεξικάνος και περίφημος οδηγός κοπαδιών. Αμοραλιστής, δίχως να τον νοιάζει και να παίρνει θέση στον πόλεμο που μαίνεται γύρω του, ενδιαφέρεται μόνο για τα λεφτά. Έχει αναλάβει λοιπόν να μεταφέρει ένα τεράστιο κοπάδι σε μεγάλη απόσταση και να το παραδώσει στην περιοχή των Βορείων. Όμως, ας μη ξεχνάμε, η τροφή είναι το βασικό όπλο του πολέμου. Έτσι απάγεται από στρατιώτες των Νοτίων, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Ρόσιτερ (Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ), ο οποίος προσπαθεί να τον πείσει με κάθε τρόπο να κλέψει το κοπάδι και να το οδηγήσει στο πολιορκημένο και πεινασμένο Ρίτσμοντ. Και γιατί δεν το κάνουν μόνοι τους; Έχετε ποτέ δοκιμάσει να οδηγήσετε ένα κοπάδι πολλών εκατοντάδων γελαδιών; Δίχως τον έμπειρο Κέλι οι άσχετοι μ' αυτό στρατιώτες τα κάνουν απολύτως θάλασσα...\nΗ ιστορία επικεντρώνεται βέβαια στους χαρακτήρες. Από τη μία ο γοητευτικός, αμοραλιστής Κέλι, από την άλλη ο πιστός στο καθήκον και την πατρίδα άτεγκτος συνταγματάρχης. Πέρα από το ιδεολογικό μέρος οι διαφορές τους σύντομα γίνονται και προσωπικές, αφού υπάρχει και η μνηστή του συνταγματάρχη... Η σχέση τους αλλάζει συχνά: Από μίσος μπορεί να μετατραπεί σε (υποχρεωτική ή μη) συνεργασία, ακόμα και σε αμοιβαίο θαυμασμό. Άλλωστε, αμοραλιστής ή μη, ο ήρωας κρύβει και άλλες πτυχές στον χαρακτήρα του...\nΔεν θα το χαρακτήριζα σε καμία περίπτωση ως γουέστερν δράσης. Οι ρυθμοί είναι μάλλον αργοί, οι συζητήσεις συχνές και αρκετές, οι σκηνές δράσης περιορισμένες. Αυτές βρίσκονται κυρίως προς το τέλος, όπου η ταινία κορυφώνεται με τη μάχη για μια γέφυρα και το τελικό ορμητικό, ανεξέλεγκτο και θεαματικό πέρασμα του κοπαδιού, αλλά μέχρι τότε λίγες παρόμοιες σκηνές θα δείτε. Υπάρχουν και κάποια λίγα στοιχεία που θίγουν το ρατσισμό των αμερικάνων προς τους "κατώτερους" μεξικάνους (είπαμε ότι ο ηρωας είναι μισός - μισός), αλλά σε καμία απολύτως περίπτωση το φιλμ δεν επικεντρώνεται σ' αυτά.\nΓενικά δεν νομίζω ότι πρόκειται για μεγάλο γουέστερν, δίχως όμως και να το θεωρώ κακή ταινία. Αν είστε φίλος του είδους πάντως δείτε το. Τα μεγάλα, αχανή τοπία, οι κάου μπόις και τα κοπάδια κυριαρχούν, όπως και σε πολλά άλλα παρόμοια φιλμς. Και θυμηθείτε: Πέρα από τα όπλα και τη γενναιότητα, στους πολέμους τεράστιο ρόλο παίζουν και πράγματα που δεν μας περνούν από το μυαλό με την πρώτη. Όπως το πώς θα τραφούν χιλιάδες πεινασμένοι στρατιώτες ας πούμε...\nΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ\nΑνήκω σ' αυτούς που αρέσουν αρκετά οι ταινίες που έκανε ο Κώστας Γαβράς στην Αμερική. Σε κάποιες, βεβαίως, υπάκουσε περισσότερο απ' όσο συνηθίζει στα χολιγουντιανά πρότυπα, ωστόσο δεν έχασε ποτέ την πολιτικοποιημένη ματιά που τον χαρακτηρίζει. Το "Betrayed" (Το Στίγμα της Προσδοσίας) του 1988 είναι μία από αυτές και σίγουρα περιέχει και κάποιες σεναριακές απιθανότητες. Συνολικά όμως το βρίσκω ένα καλό θρίλερ, με πολιτική άποψη πάντοτε.\nΜια ντετέκτιβ επισκέπτεται ("μεταμφιεσμένη" σε αγρότισα) τον "βαθύ" αμερικάνικο νότο για να ερευνήσει έναν ύποπτο για ρατσιστικά εγκλήματα αγρότη. Θα τον ερωτευτεί όμως και, μοιραία, η αντικειμενική ματιά που οφείλει να έχει θα θολώσει, μέχρι να της αποκαλυφτεί η τρομερή αλήθεια.\nΣτην ταινία ο Γαβράς εξετάζει στην ουσία το ίδιο θέμα με το "Μουσικό Κουτί" της επόμενης χρονιάς: Τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος που αγαπάς πολύ (εραστής, πατέρας κλπ.) αποδεικνύεται κάτι πέρα για πέρα αρνητικό; Όχι απλά αρνητικός χαρακτήρας, αλλά ένας αληθινός εγκληματίας; Πώς αντιδρά κανείς όταν έρθει η στιγμή να καταγγείλει ένα όντως αγαπημένο πρόσωπο; Και πώς τα έντονα συναισθήματα διαστρέφουν αυτό που οφείλει κανείς να κάνει, πώς απειλούν τις ίδιες του τις αρχές και τις ιδέες;\nΣτο "Betrayed" βέβαια, οπως είπαμε στην αρχή, υπάρχουν αρκετές συμβάσεις. Όταν είσαι υποψιασμένη, έχεις πάει κάπου για μια αποστολή και έχεις και εντελώς διαφορετικές ιδέες, είναι απίθανο να ερωτευτείς έναν άνθρωπο που υποψιάζεσαι για κάτι τόσο απεχθές όσο ο ακτιβιστικός, ωμός ρατσισμός, όσο γοητευτικός κι αν είναι. Όπως επίσης και η "θεωρία συνωμοσίας" που αποκαλύπτεται, με την ρατσιστική οργάνωση φανατικών καθαρμάτων να φτάνει μέχρι τα υψηλότερα κλιμάκια της αμερικάνικης εξουσίας, είναι αρκετά τραβηγμένη.\nΩστόσο η ταινία λειτουργεί νομίζω, αν μη τι άλλο, ως ένα αρκετά αγχωτικό θρίλερ, ψυχολογικό και όχι μόνο. Και στο επίκεντρό του βρίσκεται πάντοτε η πολιτική ματιά του Γαβρά, που εδώ βέβαια έχει σαν στόχο τον απεχθή ρατσιμό. Επειδή όμως μιλάμε για Γαβρά και όχι για συνηθισμένο Χόλιγουντ, μπορούμε να ανιχνεύσουμε την διαφορετική προσέγγιση του δημιουργού: Να δούμε δηλαδή ότι στεκεται αρκετά μακριά από το σχηματικό δίπολο "καλών - κακών". Το κτήνος που πρωταγωνιστεί έχει την ανθρώπινη πλευρά του, ερωτεύεται αληθινά και βαθιά, μπορεί να είναι απόλυτα τρυφερό με την οικογένειά του, μπορεί κάλλιστα να διαθέτει τιμιότητα και, γενικότερα, μια ζεστή, γοητευτική πλευρά. Από την άλλη ο προϊστάμενος και πρώην εραστής της ηρωίδας είναι ψυχρός, υπολογιστικός, μάλλον αντιπαθής, κι ας μην διακατέχεται από καμιά ρατσιστική ιδέα, αντίθετα είναι αποφασισμένος να τσακίσει τους ρατσιστές. Αλλά αυτές ακριβώς οι παραδοξότητες, αυτές οι αμφισημίες, είναι που δημιουργούν την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου χαρακτήρα - και την μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου. Και σ' αυτό το μη σχηματικό στοιχείο (το οποίο δημιουργεί βεβαίως πολύ μεγαλύτερο μπέρδεμα στον εσωτερικο κόσμο της ηρωίδας) εντοπίζω την ιδιαίτερότητα της ταινίας σε σχέση με τα εκατοντάδες συμβατικότερα θρίλερ. Ο Γαβράς δεν διστάζει να δείξει το ρατσισμό που υποβόσκει κάτω από την συμπαθητική επιφάνεια των "καλοκάγαθων, τίμιων και δουλευταράδων" νότιων, ποτισμένων βεβαίως μέχρι το κόκαλο με τις "αμερικάνικες αξίες". Και, στο κάτω - κάτω, μια αντιρατσιστική ταινία (έστω και με απιθανότητες) παραμένει δυστυχώς (δυστυχέστατα) επίκαιρη στις μέρες μας...\nposted by vandimir @ 1:18 μ.μ. 0 comments\nΣΙΝΕΦΙΛ "TABU" Ή Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΟΥ (ΠΕΡΙΠΟΥ) ΒΩΒΟΥ ΣΙΝΕΜΑ\nTo "Tabu" είναι μια κλασική ταινία του Μουρνάου του 1931 (την οποία δεν έχω δει, έχω όμως διαβάσει αρκετά γι' αυτή). Το "Tabu" του 2012 ("Χαμένος Παράδεισος" στα ελληνικά) είναι μια πορτογαλική ταινία του Miguel Gomes. Η ομοιότητα των τίτλων δεν είναι καθόλου συμπτωματική. Το "Ταμπού" του Γκομέζ είναι μια άμεση αναφορά στο παλιότερο φιλμ και μια σινεφίλ αναφορά στην εποχή του βωβού γενικότερα. Πέραν αυτών όμως είναι μια πολύ παράξενη στη δομή της ταινία και, κατά την προσωπική μου γνώμη, πολύ γοητευτική επίσης.\nΤο ασπρόμαυρο πορτογαλικό φιλμ διαθέτει δύο εντελώς διαφορετικά μέρη, τόσο διαφορετικά, που πιθανόν να ξενίσουν πολλούς. Στο πρώτο μέρος παρακολουθούμε τη ζωή μιας μόλις συνταξιούχου, μοναχικής γυναίκας στη σύγχρονη Λισαβώνα. Μεταξύ άλλων ενασχολήσεων, η δραστήρια, καθολική ηρωίδα προσέχει και την πολύ μεγαλύτερη, στα όρια της άνοιας, γειτόνισά της, που ζει με την μαύρη υπηρέτριά της. Στο δεύτερο μέρος, μετά το θάνατο της ηλικιωμένης, ένας παλιός φίλος της διηγείται την απροσδόκητη, δραματική της ιστορία που διαδραματίζεται στην Αφρική κάπου στα 60ς, οπότε η ταινία μετατρέπεται απροσδόκητα σε μια πυκνή, δυνατή ιστορία απαγορευμένου έρωτα με εξωτικό φόντο (όπως ακριβώς δηλαδή και το παλιότερο "Ταμπού" του Μουρνάου).\nΣτο δεύτερο αυτό μέρος η σινεφίλ διάσταση κορυφώνεται. Στο κομάτι αυτό η ταινία δεν είναι ακριβώς βουβή: Υπάρχει μια off αφήγηση, οι φωνές των ηθοποιών όμως δεν ακούγονται ποτέ. Σε συνδυασμό με την πολύ καλή ασπρόμαυρη φωτογραφία, το αποτέλεσμα είναι απόλυτα εναρμονισμένο με το κλίμα των 30ς. Το κυρίαρχο στοιχείο είναι πάντως ένας χυμαρώδης ρομαντισμός, που διαποτίζεται από έντονο ερωτισμό. Ο "Χαμένος Παράδεισος" του ελληνικού τίτλου παραπέμπει βέβαια σε μια εξωτική, γεμάτη πάθος και, φυσικά, αποικιοκρατούμενη Αφρική. Πρόκειται για έναν "χαμένο παράδεισο" (σύμφωνα με την οπτική των λευκών βεβαίως), ο οποίος, μετά τα ποικίλα και συχνά αιμοσταγή απελευθερωτικά κινήματα, δεν υφίσταται πλέον (για τους λευκούς πάντοτε). Ωστόσο η σκηνοθετική ματιά δεν επικεντρώνεται στο πολιτικό αυτό στοιχείο (απλώς το βλέπουμε έμμεσα), αλλά στην παθιασμένη, ρομαντική και ερωτική διάσταση.\nΘα έλεγα ότι αυτό που εξέπεμψε κυρίως η ταινία, για μένα τουλάχιστον, είναι ένα εντονότατο νοσταλγικό στοιχείο. Όχι μόνο από τη σινεφίλ διάσταση, που τόνισα επανειλημένα, αλλά και από το δυνατό ερωτικό δράμα (που όμως δεν γίνεται μελό), και από τις εξωτικές εικόνες της Αφρικής. Αλλά ακόμα και από την 60ς - αρχές 70ς ατμόσφαιρα που επικρατεί και που τονίζεται ιδιαίτερα με τη μουσική και τα τραγούδια και με τις συναυλίες και δραστηριότητες εν γένει του άπαιχτου γκρουπ στο οποίο συμμετέχει ο αφηγητής. Έτσι η νοσταλγία του βωβού με τις σινεφίλ αναφορές συναντά τη νοσταλγία του "χαμένου, πρωτόγονου παράδεισου" κι αυτήν των 60ς σε έναν, αν μη τι άλλο, απόλυτα πετυχημένο συνδυασμό.\nΒρίσκω την ταινία πολύ πρωτότυπη και δυνατή, παρά το απόλυτα διαφορετικό στιλ των δύο μερών της. Νομίζω ότι αξίζει να τη δει κανείς, έστω και μόνο για τη δύναμη των εικόνων και των συναισθημάτων που εκπέμπει.\nDESPERADO: Η "ΚΥΡΙΛΕ" ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ EL MARIACHI\nTo 1995 βρίσκει τον Robert Rodriguez εγκαταστημένο πλέον στο Χόλιγουντ, κολλητό του Ταραντίνο και με κάποια τηλεοπτικά να έχουν προστεθεί στο ενεργητικό του. Ο άγνωστος μεξικάνος που το 1992 είχε εντυπωσιάσει με το "από το πουθενά" El Mariachi τα έχει πλέον καταφέρει. Τότε λοιπόν γυρίζει τη δεύτερη ταινία του, που δεν είναι παρά ένα σίκουελ της πρώτης.\nΣτο "Desperado" έχει πλέον περισσότερα λεφτά από τον προκάτοχό του, γνωστότερους ηθοποιούς (Μπαντέρας, Σάλμα Χάγιεκ, Μπουσέμι, Ταραντίνο) και... πολύ περισσότερες συμβάσεις.\nΟ περιπλανώμενος μουσικός του πρώτου φιλμ αναζητά απεγνωσμένα εκδίκηση για τα όσα συνέβησαν σ' αυτόν και στην αγαπημένη του. Όταν λοιπόν θα βρει τα ίχνη του υπεύθυνου για όλα αυτά, η βία θα ξεσπάσει ανεξέλεγκτη, το πιστολίδι θα πέσει σύννεφο και ο απέθαντος ήρωας, παρά τους επανειλημένους τραυματισμούς του, θα αποδείξει ότι πλέον έχει γίνει καλύτερος πιστολέρο παρά κιθαρίστας.\nΦυσικά η εμμονή του σκηνοθέτη με τα βίαια b-movies και τις cult ταινίες είναι και εδώ εμφανέστατη. Η ταινία διαθέτει γοργούς ρυθμούς, αληθινές σφαγές, αίμα, έναν ήρωα που δεν πεθαίνει με τίποτα, έναν πολύ κακό τύπο ως "αρχι-κακό", τον απαραίτητο έρωτα και τη δόση ρομαντισμού που χρειάζεται σε τέτοια φιλμ και μια ανατροπή προς το τέλος. Εξ άλλου, ακριβώς επειδή ο Ροντρίγκεζ δεν παίρνει και πολύ στα σοβαρά αυτό που κάνει, αρκείται δηλαδή στην κινηματογραφική απόλαυση ενός καλοκουρδισμένου b-movie, και επειδή είναι και ικανός σκηνοθέτης, η δική μας (έστω "ένοχη") απόλαυση είναι νομίζω εγγυημένη. Δεν εννοώ ότι έχουμε να κάνουμε με αριστούργημα, κάθε άλλο, αλλά ότι μάλλον δεν πρόκειται να βαρεθείτε. Τουλάχιστον.\nΤο θέμα τώρα είναι ότι προσωπικά προτιμώ το "ακατέργαστο" και φυσιολογικά cult πρώτο φιλμ, το "φτωχό" μεξικάνικο δηλαδή, παρά την πιο πλούσια χολιγουντιανή του συνέχεια. Μου φαίνεται κάπως ξαναζσταμένο φαγητό (ως νο 2 που είναι άλλωστε) και, όπως έγραψα πριν, με περισσότερες συμβάσεις. Τώρα πια ξέρουμε ότι ο ήρωάς μας δεν πεθαίνει με τίποτα, το χάπι εντ βγάζει μάτι (καμιά σχέση με το πρώτο φιλμ), ακόμα και το παιδάκι... αλλά ας σας κρατήσω και λίγο σε αγωνία σχετικά μ' αυτό. Με λίγα λόγια μου φαίνεται ότι εδώ ο Ροντρίγκεζ προσπαθεί πλέον να κάνει ένα cult movie ντε και καλά, προγραμματισμένα, εκεί που το πρώτο του βγήκε φυσιολογικά. Αφειστε που μου τη σπάει και ο όλο στιλ και μαγκιά Μπαντέρας, αλλά αυτό είναι καθαρά προσωπικό και δεν είσαστε καθόλου υποχρεωμένοι να συμφωνήσετε.\nΤέλος πάντων, θα ξαναπώ ότι το φιλμ είναι καλογυρισμένο και πιστό στον καθόλου σοβαρό στόχο του (πράγμα που χαρακτηρίζει και όλο το έργο του Ροντρίγκεζ άλλωστε), μάλλον θα περάσετε δύο ευχάριστες ώρες αν δεν το σκεφτείτε και πολύ, ο δημιουργός θα κάνει μια επίδειξη των ικανοτήτων του, αλλά... Σας είπα τα "αλλά". Πάντως εμένα οι μεταγενέστερες ασκήσεις του Ροντρίγκεζ στα αγαπημένα του b-movies μου αρέσουν περισσότερο από αυτό εδώ το "Desperado".\nEL TOPO: ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ CULT\nΓνωρίζετε τον Alejandro Jodorowsky; Αν όχι σας τον προτείνω, ως μια από τις πλέον πολισχιδείς και παράδοξες προσωπικότητες της τέχνης. Χιλιανός, γεννημένος το 1929, ζει κυρίως στο Παρίσι και, ούτε λίγο ούτε πολύ, συγκεντρώνει τις παρακάτω ιδιότητες: Κλόουν, μίμος (με σπουδές δίπλα στον Μαρσέλ Μαρσό) και κουκλοπαίκτης, ηθοποιός, συγγραφέας μυθιστορημάτων και θεατρικών έργων, σκηνοθέτης του σινεμά και του θεάτρου και, η γνωστότερη ίσως, σεναριογράφος κόμικς με συνεργασίες με τεράστια ονόματα του χώρου, μεταξύ των οποίων και ο Moebius (μαζί έκαναν το περίφημο Incal). Σουρεαλιστής (έχει σχετιστεί με σημαντικά ονόματα του κινήματος), έχει κάνει 6 μεγάλου μήκους ταινίες, παράδοξες όλες και βαθιά συμβολικές.\nΤο "El Topo" (που σημαίνει "Ο Τυφλοπόντικάς"), γυρίστηκε το 1970 και υπήρξε ένα από τα πρώτα cult movies στην ιστορία του σινεμά (παιζόταν για καιρό σε μεταμεσονύχτιες προβολές). Γυρισμένο στο Μεξικό, διαθέτει όλα τα βασικά γνωρίσματα του δημιουργού του και συγχρόνως παραμένει αρκετά ερμητικό ή/και ανοιχτό σε πολλαπλές ερμηνείες. Μοιάζει με ένα είδος γουέστερν, πολύ σύντομα όμως αντιλαμβανόμαστε ότι φεύγει πολύ πέρα από το συγκεκριμένο είδος. Ο ομώνυμος ήρωας (ερμηνεύεται από τον ίδιο τον Jodorowsky) είναι ένας μοναχικός, μαυροντυμένος καβαλάρης, που κυκλοφορεί με ένα επτάχρονο παιδί στο άλογό του (γιος του;). Η ταινία χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο ο ήρωας είναι ο απόλυτος εκδικητής. Αρχικά θα εκδικηθεί κάποια απάνθρωπη συμμορία με επικεφαλής ένα στρατηγό, που αφήνει πίσω της ποτάμια αίματος. Στη συνέχεια, αναθεωρώντας ίσως την αξία της εκδίκησης, θα περάσει από διαδοχικές μυήσεις, νικώντας (σκοτώνοντας για την ακρίβεια) μια σειρά από σοφούς, κάτι σαν γκουρού της ερήμου, και θα γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος. Στο δεύτερο μέρος η προσωπικότητά του αλλάζει πλήρως. Αρνούμενος τον ρόλο του τιμωρού - πιστολέρο ξυρίζεται, φορά ράσο και, υιοθετώντας της περσόνα του (περίπου) τρελού ή "χαζού του χωριού", θα ενωθεί με το πλήθος των κάθε λογής άρρωστων και παραμορφωμένων, που ζουν σαν ζητιάνοι σε υπόγειες σπηλιές, και θα πασχίσει για την απελευθέρωσή τους και την ισότητά τους με τους "κανονικούς" (και ακραία σκληρούς) κάτοικους της κοντινής πόλης (οι οποίοι "απολαμβάνουν" μιας ιδιαίτερα καρικατουρίστικης απεικόνισης από τον σκηνοθέτη).\nΗ ταινία είναι κυριολεκτικά βαρυφορτωμένη με σύμβολα κάθε είδους (αρκετά από τα οποία ανεξήγητα σε μένα τουλάχιστον). Πολλά έχουν να κάνουν με τη θρησκεία, η οποία μοιάζει να απασχολεί σταθερά τον δημιουργό. Ταυτόχρονα είναι βίαιη, σκληρή, γκροτέσκα, με μερικές εκπληκτικές εικόνες και, πάνω απ' όλα, απόλυτα σουρεαλιστική. Είναι σαφές ότι όλα συμβαίνουν σε ένα μέρος "εκτός τόπου και χρόνου", σε μια έρημο κατοικημένη περισσότερο από σύμβολα παρά από αληθινούς ανθρώπους.\nΕίπα και πριν ότι οι ερμηνείες είναι πολλαπλές (διαφορετικές ίσως για κάθε θεατή) ή, ας μην φοβηθούμε να το πούμε κι αυτό, ίσως και ανύπαρκτες (ή, τέλος πάντων, ακατανόητες). Ας μη ξεχνάμε όμως ότι ο Jodorowsky είναι ένας γνήσιος σουρεαλιστής. Πολλές φορές δρα συνειρμικά, οδηγείται ίσως από τις εικόνες καθ' εαυτές και όχι από τα πιθανά τους νοήματα, οπότε πιθανόν να μην εξηγούνται ολα όσα βλέπουμε. Ίσως πάντως η ταινία να μιλά για δύο διαφορετικές όψεις απονομής δικαιοσύνης ή προσπάθειας για ισότητα. Στο πρώτο μέρος με βίαιο τρόπο, στο δεύτερο με ένα είδος χριστιανικής ταπεινότητας και αυτοθυσίας (που θα καταλήξει, ωστόσο, κι αυτή στη βία). Συγχρόνως μιλά, όπως είπαμε, για τη θρησκεία, για τον ρατσισμό και τον αποκλεισμό ανθρώπων, για τη διακαιοσύνη, για την επανάσταση και για άλλα που ίσως ανακαλύψει ο κάθε θεατής. Το σίγουρο πάντως είναι ότι, είτε μπείτε στον κύκλο των φανατικών οπαδών της είτε σας απωθήσει, το φιλμ παραμένει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη λόγω της ιδιαιτερότητας και της παραδοξότητάς του. Είτε βγάλετε συμπεράσματα είτε όχι.\nposted by vandimir @ 9:26 μ.μ. 3 comments\nZEGEN: Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑ... ΜΠΟΡΝΤΕΛΑ\nO Shohei Imamura (1926-2006) είναι ένας από τους "αιρετικούς" γιαπωνέζους σκηνοθέτες. Από αυτούς δηλαδή που δεν κατέγραψαν το ηρωικό ή το τραγικό ή το καθημερινό της χώρας τους (όπως, ας πούμε, ο Κουροσάβα), αλλά από αυτούς που αμφισβήτησαν έντονα τις αξίες της και την βαθύτατα ταξική κοινωνία της. Στο έργο του έδειξε δηλαδή πολύ συχνά τις σκοτεινές πτυχές της ή, δίχως να διστάσει, την απανθρωπιά που συχνά απαντάται σ' αυτή.\nΧαρακτηριστικό παράδειγμα απόλυτης αμφισβήτησης είναι το "Zegen" του 1987. Το οποίο είναι μάλιστα κωμωδία ή, καλύτερα, κοφτερή σάτιρα κυρίως του περίφημου γιαπωνέζικου εθνικισμού. Και, νομίζω, χρειάζεται τόλμη να το κάνεις αυτό, αφού η μιλιταριστική διάσταση είναι από τις ισχυρότερες της κουλτούρας της χώρας. Οφείλω πάντως να προσθέσω, για να σας βάλω στο κλίμα, ότι ο πλήρης, δυτικός τουλάχιστον, τίτλος είναι "Zegen, ο Άρχων του Μπορντέλου".\nΟ ήρωας του φιλμ, αρχικά πάμπτωχος μετανάστης στο Χονγκ Κονγκ στις αρχές του 20ού αιώνα, στρατεύεται σε νεαρή ηλικία με το ζόρι σαν κατάσκοπος στη κινέζικη Μαντζουρία, πριν την γιαπωνέζικη εισβολή σ' αυτήν και τον σινοϊαπωνικό πόλεμο της δεκαετίας του 30. Από τότε "κολλάει" έναν αθεράπευτο εθνικισμό, ο οποίος θα τον συνοδεύει μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Όταν επιστρέφει στο Χονγκ Κονγκ αρχίζει να ανεβαίνει και σύντομα καταλήγει "ζέγκεν", δηλαδή νταβατζής. Μεγαλονταβατζής θα λέγαμε, αφού σιγά - σιγά αποκτά δύναμη και πλούτο και, κυρίως, μια αλυσίδα από μπορντέλα. Το αστείο είναι ότι όλα αυτά τα κάνει "για την πατρίδα", προτείνοντας μάλιστα επανειλημένα στον γιαπωνέζο πρέσβη την... εθνικοποίηση των μπορντέλων ή την ίδρυση ενός "κρατικού μπορντέλου" για την ικανοποίηση των στρατιωτών, που, φυσικά, είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι πρόκειται να κατακτήσουν αν όχι τον κόσμο, τουλάχιστον όλη την ερύτερη Άπω Ανατολή!\nΑντιλαμβάνεστε ότι η σάτιρα σπάει κόκαλα, όταν μάλιστα απευθύνεται σε έναν κατ' εξοχήν μιλιταριστικό λαό, όπως είναι ο ιαπωνικός. Ο Ιμαμούρα κατεδαφίζει σαδιστικά πολλές από τις "εθνικές αξίες" και βάζει στο στόχαστρό του ολόκληρη την βαθύτατα ιμπεριαλιστική πολιτική της χώρας, η οποία την οδήγησε στον Β' παγκόσμιο πόλεμο, στην ήττα και, βέβαια, στη βόμβα. Ωστόσο ο ήρωάς μας, ως άλλος γελοίος Δον Κιχώτης, δεν αντιλαμβάνεται τίποτα απ' όλα αυτά, παραμένοντας πάντοτε σίγουρος για την τελική επικράτηση του λαού του (εις βάρος όλων των άλλων φυσικά). Ακόμα και η συνύπαρξη, ταύτιση σχεδόν στο μυαλό του ήρωα, εθνικισμού και πορνείας είναι, όπως αντιλαμβάνεστε, τολμηρή. Υπάρχουν όμως και συγκεκριμένες λεπτομέρειες που κατεδαφίζουν γιαπωνέζικες αξίες, με κύρια τη σκηνή του χαρακίρι: Σε κάποια φάση ο Μουραόκα, ως απόλυτα παραδοσιακός τύπος, αποφασίζει να κάνει χαρακίρι (παρουσία κοινού). Προετοιμάζει τα πάντα με απόλυτη ακρίβεια και σοβαρότητα, αλλά μόλις το ξίφος μπήγεται ελάχιστα χιλιοστά στην κοιλιά του τινάζεται όρθιος χοροπηδώντας και ουρλιάζοντας "Αίμα! Αίμα!" και εγκαταλείπει έντρομος τον χώρο για να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες!\nΣημειώστε τέλος και δύο άλλα στοιχεία: Πρώτον: Το φιλμ βασίζεται στην αυτοβιογραφία του Μουραόκα, που είναι υπαρκτό πρόσωπο. Ίσως ο σκηνοθέης να πρόσθεσε και φανταστικά στοιχεία, ωστόσο τα βασικά γεγονότα της περιπετειώδους και ταραγμένης ζωής του ήρωα είναι περίπου αυτά που βλέπουμε. Δεύτερο: Δίνεται ιδιαίτερο βάρος στον φριχτό τρόπο που εκπορνεύονταν οι νεαρές γιαπωνέζες: Συχνά απάγονταν από τους άντρες των νταβατζήδων (άνθρωποι του ήρωά μας στο φιλμ) και οδηγούνταν με πλοία εκτός Ιαπωνίας για να γίνουν πόρνες. Φυσικά εκείνος έδινε τις εντολές και ήταν και πολύ περήφανος γι' αυτό, αφού βοηθούσε έτσι στο αξιόμαχο και στη διατήρηση του υψηλού ηθικού του στρατού. Ο άλλος τρόπος ήταν ότι, λόγω φτώχειας, συχνά τα κορίτσια πουλιούνταν από τους γονείς τους σε νταβατζήδες. Η πρακτική αυτή ήταν συνηθέστατη και θα τη συναντήσουμε και σε άλλη ταινία του Ιμαμούρα για την οποία θα γράψω προσεχώς. Πάντως ένα μεγάλο μέρος γίνονταν πόρνες παρά τη θέλησή τους. Τι σημασία έχεουν όμως όλα αυτά; Πάνω απ' όλα το Καλό της Πατρίδας! έστω και αν αυτό περνά από τα μπορντέλα! posted by vandimir @ 9:13 μ.μ. 0 comments


Το Πορτραιτο - Ελληνικη λογοτεχνια (BKS.0196104)\nΜε μια συγκινητική εξιστόρηση, μέσα απ' τα μάτια ενός παιδιού, αναβιώνει τα χρόνια της Κατοχής, της πείνας, του ξενιτεμού. Ζει τον απαγορευμένο έρωτα του Γιώργη για την Καλλιόπη και παίρνει ένα πολύτιμο μάθημα. Ο άνθρωπος είναι εν δυνάμει μετανάστης. Κανένας τόπος και κανένας πόλεμος δεν είναι ικανός να ξεριζώσει από την καρδιά του την αγάπη για ό, τι αφήνει πίσω του. Όλη του τη ζωή επιστρέφει "σπίτι". Γιατί το σπίτι είναι δέρμα. Ξύνεις σοβά και βρίσκεις φλέβες. Φωτογραφίες αγκαλιά με το καρφί στον τοίχο. Χαρές και λύπες στο μπαούλο και λόγια ανομολόγητα στη φυλακή του αίματος.\nΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ (BKS.0196104)\nΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ BKS.0196104 BKS.0196104 ΦΡΑΓΚΙΑΔΟΥΛΑΚΗ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΦΡΑΓΚΙΑΔΟΥΛΑΚΗ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Κατηγορία: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ •ΦΡΑΓΚΙΑΔΟΥΛΑΚΗ ΑΦΡΟΔΙΤΗ στην κατηγορία ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ISBN: 978-618-5307-76-9 Συγγραφέας: ΦΡΑΓΚΙΑΔΟΥΛΑΚΗ ΑΦΡΟΔΙΤΗ Εκδοτικός οίκος: ΠΝΟΗ Σελίδες: 526 Διαστάσεις: 14Χ20, 5 Ημερομηνία Έκδοσης: Ιούλιος 2019 Τα φθινοπωρινά απογεύματα μια παράξενη θλίψη απλώνεται στα βουλεβάρτα. Το νερό της βροχής ξεπλένει ιστορίες και πόθους και όνειρα. Από την πλατεία Μαντελέιν μέχρι τον σιδερένιο Πύργο, ακούγεται αχνά ένα μονότονο τραγούδι. Ποτέ δεν θα θυμόταν τι έγινε ακριβώς στη συνέχεια. Αισθάνθηκε μόνο μια υπόγεια ενέργεια να την τραβάει προς τα πίσω. Την ενέργεια μιας ψυχής που φώναζε: "Κοίτα με, πάμε μια βόλτα μαζί στη βροχή, να πιούμε, να γελάσουμε, ν' αγκαλιαστούμε... Μου λείπεις τόσο κι ας μη σε ξέρω. Ο χρόνος ποτέ δεν φτάνει για ν' αγαπήσεις και ν' αγαπηθείς. Ο χρόνος πάντα υπερβάλλει. Τρέχει με ασύλληπτη ταχύτητα και μένει ακίνητος στο σύμπαν. Ας υπερβάλλουμε κι εμείς. Έλα κοντά μου". Παρίσι. Μια βόλτα στη βροχερή Βαστίλη. Ένα τυφλό τρομοκρατικό χτύπημα. Δυο άγνωστοι που το τέρας της βίας ενώνει για πάντα. Αστράκι. Στην άλλη άκρη της Ευρώπης, σ' ένα μικρό χωριό που δεν υπάρχει στον χάρτη της Κρήτης, η Σοφία, προσπαθώντας να ξεφύγει από τον εφιάλτη, ρίχνεται αντίστροφα στο ρέμα του χρόνου. Ανοίγει τις πόρτες της μνήμης. Με όχημα το πορτραίτο ενός άνδρα, ταξιδεύει στο παρελθόν, και στο καθρέφτισμά του αντικρίζει το μέλλον της. Με μια συγκινητική εξιστόρηση, μέσα απ' τα μάτια ενός παιδιού, αναβιώνει τα χρόνια της Κατοχής, της πείνας, του ξενιτεμού. Ζει τον απαγορευμένο έρωτα του Γιώργη για την Καλλιόπη και παίρνει ένα πολύτιμο μάθημα. Ο άνθρωπος είναι εν δυνάμει μετανάστης. Κανένας τόπος και κανένας πόλεμος δεν είναι ικανός να ξεριζώσει από την καρδιά του την αγάπη για ό, τι αφήνει πίσω του. Όλη του τη ζωή επιστρέφει "σπίτι". Γιατί το σπίτι είναι δέρμα. Ξύνεις σοβά και βρίσκεις φλέβες. Φωτογραφίες αγκαλιά με το καρφί στον τοίχο. Χαρές και λύπες στο μπαούλο και λόγια ανομολόγητα στη φυλακή του αίματος. ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ


Διόδοτος: ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ! [ ΜΑΡΙΟΣ-ΑΓΩΓΗ ]\nΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΑΝΤΟΥ 28 Ιουλίου, 2021 05:04\nΜΙΚΡΕΣ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ, ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΕΡΑΤΩΝ.\nΣυνοχη της κοινωνιας??? Ποια συνοχη της κοινωνιας? Η συγχρονη αναισθητη κοινωνια που αφηνει τα παιδια της να τα δολοφονουν οι σαπιοι βρυκολακες, εχει χασει κάθε συνοχη κε κάθε ισοροπια.\nΙνε ένα ψυχανωμαλο κε διεστραμενο τερατουργημα.\nΤεραστιες καταστροφες θα φερουν την ισοροπια στον εγκληματικο πλανητη που δολοφονει τα παιδια του, ιτε με θανατηφορες εκτρωσεις, ιτε με θανατηφορα εμβολια.\nΑνώνυμος 28 Ιουλίου, 2021 09:05\nΜΕΝΩ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ... ``ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ''\nΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΘΑ ΧΑΘΟΥΝ ΩΣ ΑΔΥΝΑΤΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ, ΙΣΩΣ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΙΓΩΤΕΡΟ, ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥΣ ΕΒΑΛΑΝ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΤΟΡΒΑ.\nΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΑΣΚΕΣ, [Χ]ΕΣΕ ΜΕΣ[Α] 13033 ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΜΥΤΙΣΟΥΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥΣ, ΜΠΑΤΟΝΕΤΤΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΙΦΥΣΗ ΕΤΣΙ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ Ο ΚΛΩΝΟΣ, ΚΑΙ ΧΑΜΕΝΟ ΒΛΕΜΜΑ ΖΟΜΠΙ.\nΚΑΙ ΤΡΥΠΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ.\nΟ ΟΜΗΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΣ.\nΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΧΑΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΡΙΜΑ.\nΟ ΕΝΑΣ, ΝΑΙ, Ο ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ Ο ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΟΣ ΠΟΥ ΣΩΘΗΚΕ.\nΠΟΣΟΙ ΟΙ ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΟΙ ΣΗΜΕΡΑ; ΚΑΙ ΠΟΣΟΙ ΟΙ ΑΜΗΧΑΝΟΙ;\nΠΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΝΤΙΝΟΟ, ΑΛΛΑ ΠΑΝΕ ΧΕΡΙ-ΧΕΡΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.\nΟΤΙ ΤΟΥΣ ΠΕΙ... ΘΕΣΦΑΤΟ.\nΟΤΑΝ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΗΡΙΟ ΔΥΝΑΤΟ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΝΑ ΜΗΧΑΝΕΥΤΕΙΣ ΤΡΟΠΟΥΣ.\nΔΕΝ ΒΑΖΕΙΣ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΗΝ ΛΑΙΜΗΤΟΜΟ.\nVoula sketo 28 Ιουλίου, 2021 09:42\nΜαριε, το μηνυμα εληφθει!!!\nΑΡΙΣΤΟΜΑΧΟΣ 28 Ιουλίου, 2021 12:06\nΕΙΠΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ,ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΓΡΑΦΩ.\nΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ.\nΕΝΑ ΟΧΙ ΖΗΤΗΘΗΚΕ.ΤΙΠΟΤΑ ΆΛΛΟ.\nΚΑΙ ΑΝΤ'ΑΥΤΟΥ ,ΠΟΛΛΟΙ ΠΗΡΑΝ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ.\nΧΩΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ.\nΔΕΙΞΕ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ.\nΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΕΡΑΤΑ ΣΤΑ ΥΠΟΓΕΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ.\nΑΡΑΓΕ ,ΤΙ ΣΟΙ ΤΕΡΑΤΑ ΕΙΧΕ ΑΠΟ ΚΑΤΩ Η ΒΟΥΛΗ ;\nΑνώνυμος 28 Ιουλίου, 2021 12:32\nΑΡΙΣΤΟΜΑΧΕ, δεν είναι εύκολο να βγούν οι φωτογραφίες στη φόρα. Όχι γιατί δεν γίνεται, αλλά γιατί (και χωρίς ίχνος ειρωνίας) ακόμα και εμείς που τα γνωρίζουμε, θα χρειαστούμε ψυχολογική υποστήριξη αφού τις δούμε !!! Δεν χωνεύονται εύκολα απο τους ανθρώπους αυτά !! Εδώ οι Στρατιώτες πάνε σε ψυχολόγο μετά απο μια και μόνο επιχείρηση.\nΑΡΙΣΤΟΜΑΧΟΣ 28 Ιουλίου, 2021 13:53\nΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΕΓΚΡΑΜ ΕΙΝΑΙ\nΤΙΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΑΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΕΙ ΟΛΗ Η ΥΦΗΛΙΟΣ.\nΑνώνυμος 28 Ιουλίου, 2021 14:04\nποια ειναι η διεθυνση στο telegram ?\nΚΩΣΤΑΣ-ΤΑΥΡΟΣ 28 Ιουλίου, 2021 15:31\nΔεν μπορεί να βάλει λινκ στα σχόλια ο Αριστόμαχος. Έχει κάποιο τεχνικό πρόβλημα. Μόλις μπορέσω να το βρώ εγώ, θα το βάλω.\nΑνώνυμος 28 Ιουλίου, 2021 15:59\nΣ ευχαριστώ Κωστα. (ανοιξα και λογαριασμο εκει, αλλα δεν μπορώ το συγκεκριμενο καναλι)...\nκαι αλλη μια ερωτηση...θελω προσωπικη επαφη μαζι σας. εχω πολλες ερωτησεις. που μπορώ να σας βρώ;\nΚΩΣΤΑΣ-ΤΑΥΡΟΣ 28 Ιουλίου, 2021 20:52\nΣτο email μας\nΑνώνυμος 28 Ιουλίου, 2021 12:17\nΠολύ καλός ο Μάριος. Τον παρακολουθώ κάθε μέρα. Τα τελευταία λόγια είναι "όλα τα λεφτά" που λένε. Η φυσιολογική απορία σε αυτά τα λόγια είναι "τί θέλεις να μας πείς Γέροντα ;". Όμως όσοι απο εμάς τον παρακολουθούμε καθημερινά, μάλλον καταλαβαίνουμε τι θέλει να πεί.\nΕκτός απο τον Μάριο όμως, θα ήθελα να ρωτήσω τους συνδαιτημόνες την άποψή τους για την επονομαζόμενη ΟΜΑΔΑ ΥΨΗΛΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗΣ. Φυσικά έχω τη δική μου άποψη, η οποία ΔΕΝ είναι θετική, αλλά θα ήθελα τη γνώμη σας. Ειδικά τώρα που για πρώτη φορά ΕΠΩΝΥΜΟ μέλος αναρτά κάτι εδω :\nΤι θέλει να μας πεί άραγε η .... Γερόντισσα ;\nΚΩΣΤΑΣ-ΤΑΥΡΟΣ 28 Ιουλίου, 2021 12:37\nΚι εγώ πρώτη φορά βλέπω κάποιος από αυτούς να βγαίνει επώνυμα.\nΗ γνώμη μου έως τώρα πάντως γι αυτούς.. ήταν.. "κλούβιο αυγό".\nΑνώνυμος 28 Ιουλίου, 2021 15:47\nδεν νομιζω να ειναι πραγματικό ονομα...το εψαξα....\nεως τώρα...(ΜΗΝ ΜΕ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΤΕ...) μονο κλουβια λογια...λογια λογια...\nμόνο οι πραξεις μιλανε...και δεν βλεπω πραξεις...καμμια.... Θελω εναν κοσμο καλυτερο, ελευθερο...που πραγματικά να αγαπαμε και να σεβομαστε ο ενας τον αλλον...καθε μερα αγωνιζομαι για κατι τετοιο...ομως...οταν βλεπω να δολοφονουν ΚΟΣΜΟ, ΠΑΙΔΙΑ, τα εθνη μας...ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΩ ΜΟΝΟ ΛΟΓΙΑ...ΘΕΛΩ ΠΡΑΞΕΙΣ...ΑΥΤΕΣ ΜΙΛΑΝΕ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ...\nειμαι φανατικη σας,\nDark Sun 28 Ιουλίου, 2021 12:39\nΗ αληθεια ειναι οτι μου το ειπε κι εμενα ο κ. Βαθιωτης πριν βγει στο καναλι, οτι αν δεν του τα ειχε πει ο Μαριος, δε θα τα επαιρνε χαμπαρι.\nΠερα απ'την πλακα, μια χαρα τα ειπε ο Μαριος, για να δουμε τι θα γινει.\nΠροβλεπεται πολυ καυτο διμηνο, που θα κρινει πολλα για τη συνεχεια.\nDark Sun 28 Ιουλίου, 2021 13:32\nΠλασμα βγαινει στον δρομο στην Ινδια ... και τεζα τα Birdie Num Num. Ειναι αληθινο ή CGI ??\nΧαμος στη Ζακυνθο με τον τραγο που ειπε οτι αν ηταν εδω ο Χριστος σημερα θα μας ελεγε να παμε να εμβολιαστουμε. Ξεδιαντροπος.\nΑΡΙΣΤΟΜΑΧΟΣ 28 Ιουλίου, 2021 18:43\nD.U.M.B.S and Undergrounds War\nΑΛΛΑ ,ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΡΤΗΣΗ Ο ΔΙΟΔΟΤΟΣ.\nΟΣΟΙ ΣΚΙΑΖΟΝΤΑΙ ,ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΠΙΣΩ .\nΣΕ ΒΙΝΤΕΟ ΕΙΝΑΙ.\nΑνώνυμος 30 Ιουλίου, 2021 23:11\nΜετά απο ψάξιμο δεν κατάφερα να βρω κάποιο βίντεο.Είναι εύκολο ένα link?\nΕκτός και αν δεν ψάχνω σωστά.\nΚΩΣΤΑΣ-ΤΑΥΡΟΣ 30 Ιουλίου, 2021 23:53\nΤο βίντεο με το ψόφιο ον είναι εδώ:\nΑνώνυμος 31 Ιουλίου, 2021 00:14\nΕυχαριστώ πολύ για την γρήγορη απάντηση.Δεν εννοούσα αυτοτο βίντεο (το έχω δει αυτό),εννοούσα το βίντεο το οποίο αναφέρεται και πιο πάνω για το τι βρίσκουν υπόγεια και αν το δούμε θα "αρρωστήσουμε".Έστω ένα δείγμα που να ψάξω και μετά δικιά μου η ευθύνη..\nΌπως και να 'χει σας ευχαριστώ για όλα και προ πάντων την ενημέρωση!!


Αυτοί είναι οι 10 πιο δημοφιλείς λογαριασμοί στο YouTube | Οδηγός Ξάνθης\nΑρχική==> ΕΙΔΗΣΕΙΣ==> Τεχνολογία==> Αυτοί είναι οι 10 πιο δημοφιλείς λογαριασμοί στο YouTube\nΤετάρτη, 09 Δεκεμβρίου 2015 09:10\nΜε 15,6 εκατ. συνδρομητές, η Jenna Marbles είναι η 10η πιο δημοφιλής YouTuber. Η ίδια έγινε πασίγνωστη το 2010 με το βίντεο "How to trick people into thinking you're good looking", το οποίο και έγινε viral, me 5 εκατ. views σε μία εβδομάδα.\nO 43χρονος ράπερ ο οποίος έγινε παγκοσμίως γνωστός τη δεκαετία του '90 έχει 16,8 εκατ. συνδρομητές στο κανάλι του. Ο ίδιος παραμένει το ίδιο δημοφιλής όπως όταν ξεκίνησε, αν και πέρασαν τόσα χρόνια.\nΜε 40,5 εκατ. συνδρομητές, ο PewDiePie (πραγματικό όνομα Felix Kjellberg) έχει σχεδόν τους διπλάσιους συνδρομητές από τον δεύτερο. Ο ίδιος έβγαλε 7,4 εκατ. δολάρια το 2014 από τα βίντεό του τα οποία είναι συνήθως "Let's Play" όπου παίζει η αντιδρά σε βιντεοπαιχνίδια. Είναι ο μόνος που έχει ξεπεράσει τα 10 δισ. "plays". Παράλληλα, έχει βγάλει και βιβλίο με την αυτοβιογραφία του.\nΠερισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Συνεχίζεται ο κυβερνοπόλεμος των χάκερς με τις ελληνικές τράπεζες\tΜια συσκευή για να εκτυπώνεις φωτογραφίες στον καφέ σου! [video] »\nΈρευνα της Incapsula αποκαλύπτει ότι το 61,5% των ...


Να σταματήσει η προσπάθεια παρεμπόδισης του έργου του Γενικού Ελεγκτή\nΔιερωτόμαστε γιατί κάθε φορά που ο Γενικός Ελεγκτής εντοπίζει και δημοσιοποιεί στοιχεία σε σχέση με τα ευρήματα του που αφορούν υπουργείο ή ανεξάρτητο αξιωματούχο ή επίτροπο, να υπάρχουν τόσες αντιδράσεις. Γιατί ο Γενικός Ελεγκτής να είναι πάντα το κόκκινο πανί για τον κάθε ελεγχόμενο αξιωματούχο;\nΤο Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών θεωρεί ότι ο Γενικός Ελεγκτής πρέπει να αφεθεί να επιτελέσει το έργο του απρόσκοπτα και χωρίς να δέχεται πόλεμο κάθε φορά που εκπονεί μια έκθεση. Όλοι μας ελεγχόμαστε και αυτό είναι πέραν για πέραν θεμιτό και συμβάλει στη διαφάνεια αλλά και στις Αρχές της Δημοκρατίας.\nΣημειώνουμε ότι ως Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών δεν υιοθετούμε πολιτικές προνομίων (νόμιμων και παράνομων). Αυτή η ιστορία με τις λιμουζίνες και τους φρουρούς, ως απαραίτητο αξεσουάρ κάθε αξιωματούχου, αποτελεί πλέον πρόκληση για τους πολίτες αυτής της χωράς.\nΑνάπλαση της λεωφόρου Ομήρου επιδεινώνει την υπάρχουσα προβληματική κατάσταση στην περιοχή της Πλατείας Ελευθερίας\nΠροκλητικές και με ουσιαστικά κενά οι δηλώσεις του Υπουργού Υγείας στη σημερινή διάσκεψη


Νίκη μετά από 15 αγωνιστικές!\nΔημοσιεύθηκε : Τετάρτη, 10 Απριλίου 2019 19:00\nΟ Γρανίτης υποδέχτηκε τη Δόξα Παχιανών για την 30η αγωνιστική της Α’ ΕΠΣΧ και πήρε τη νίκη με 2-0, επιστρέφοντας τις επιτυχίες μετά από 15 σερί παιχνίδια.\nΤο σύνολο του Χρήστου Παπαδογιάννη, έτσι, πήρε τρεις πολύτιμους βαθμούς στην προσπάθεια που κάνει για να κρατηθεί στην κατηγορία, ενώ οι φιλοξενούμενοι δεν μπόρεσαν να βελτιώσουν τη συγκομιδή τους.\nΣτο 7’ ο Κουλούρης άνοιξε το σκορ και στο 71’ ο Καστρινάκης εκτέλεσε το φάουλ, η μπάλα βρήκε σε σώματα, ξεγέλασε τον τερματοφύλακα και έγινε το 2-0. Ο Γρανίτης είχε και δύο δοκάρι, ένα με τον Στρατουδάκη και ένα με τον Κουλούρη.\nΓρανίτης (Χρήστος Παπαδογιάννης): Τερεζάκης, Κουτουλάκης (70’ Τρικουνάκης), Μπεριάδης, Παπαδόπουλος, Κατσαρός, Στρατουδάκης, Μαυρεδάκης (75’ Ζιώγας), Ζανάι, Κρασουδάκης (65’ Πατρικάκης), Κουλούρης, Μαλαμάς (50’ Καστρινάκης).\nΔόξα (Άλκης Δημήτρης): Σκευοφύλαξ, Κουρνιδάκης (73’ λ.τρ. Νταουτάκης), Βόκρι, Γκιόκα, Μαυροδήμος, Καβάτης, Μαρκουλάκης (84’ Ιατρού), Χατζημαρινάκης (31’ λ.τρ. Μαρκάκης), Κορωνάκης, Κουβαριτάκης (66’ Δημήτρης), Βενέτης.


Panathinaikos Press: Μπασινάς: «Ο αγώνας της Ριζούπολης δεν έπρεπε να γίνει ποτέ»\nΜπασινάς: «Ο αγώνας της Ριζούπολης δεν έπρεπε να γίνει ποτέ»\nΟι δηλώσεις του Α.Μπασινά σχετικά με το ματς της Ριζούπολης το 2003:\n«Το έχω πει 100 φορές. Τι να πω παραπάνω… Το παιχνίδι αυτό δεν έπρεπε να γίνει ποτέ. Μόνο ποδόσφαιρο δεν παίχθηκε. Δεν είχε καμία σχέση με το ποδόσφαιρο. Πόλεμος ήταν. Πόρτες σπασμένες, φωνές, μας σημάδευαν συνεχώς με στιλό. Θυμάμαι ότι πηγαίναμε να βγούμε στον αγωνιστικό χώρο και έσβηνα την μπλούζα του Γιούρκα που είχε πιάσει φωτιά. Θυμάμαι να λέω “κάτσε να βγω στο χορτάρι να το δω λίγο” και τότε έριξαν τη φυσούνα.\nΟ Τζόρτζεβιτς μου λέει “πάμε μαζί”, αλλά ακόμη κι εκείνον πήγαν να τον χτυπήσουν. Τότε ναι, πήγαμε ορφανοί. Είναι ευθύνη όλων αυτό. Της Διοργανώτριας Αρχής, της Αστυνομίας. Δεν μπορώ να καταλάβω. Η αστυνομία έβλεπε τι γινόταν και έλεγε ότι δεν παίρνει την ευθύνη να αναβάλλει το παιχνίδι. Ε, δεν γίνεται αυτό. Στα αποδυτήρια οι ξένοι έλεγαν “δεν μας ενδιαφέρει το ματς, θέλω να δω την οικογένειά μου”. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα κίνδυνο.\nΔεν ξέρω που ήταν ο Φιλιππίδης. Κακά τα ψέματα. Δεν μπορούν να υπάρχουν τέτοιες συνθήκες. Εγώ δεν μπορούσα να πω “δεν παίζουμε”. Αν ήμουν γενικός αρχηγός, θα ήταν άλλο. Μας είχαν δύο ώρες στο πούλμαν και περιμέναμε. Εγώ θα έλεγα “πάμε πίσω, δεν κάνουμε αυτό το παιχνίδι. Ας μας τιμωρήσετε…»,\nPosted by Panathinaikos Press at 12:50 μ.μ.\nLabels: Άγγελος Μπασινάς , Ριζούπολη\n▼ Μαρτίου ( 64 )\nΔείτε live τον αγώνα με την Βέροια\nΠροπονητές κατώτεροι των περιστάσεων\nΠαραχαράσσεται με βίαιο τρόπο η ιστορία\nΗ μεγάλη ώρα του Ερασιτέχνη\nΤέλος ο Τζεντίλε\nΤζεντίλε: «Ήταν τιμή μου που έπαιξα στον Παναθηναϊ...\nT.Mπαλτάκος: «Έχω διαφορετική αντίληψη με αυτούς π...\nΣτο 1 εκατομμύριο ευρώ η διαφορά συνεισφοράς μεταξ...\nΜπασινάς: «Έδωσα τα πάντα για τον Παναθηναϊκό και ...\nΜπασινάς: «Ο αγώνας της Ριζούπολης δεν έπρεπε να γ...\nΜπασινάς: «Είχα μιλήσει με τον Ολυμπιακό το 2003»\nΖωντάνεψε ξανά ο εφιάλτης της Ριζούπολης μέσα από ...\n«Xαρίζει» βαθμούς στις ομάδες που παλεύουν για την...\nΓκέλα στην Θεσσαλονίκη πριν το ντέρμπι\nEπέστρεψε με Γκιστ\nAνίκανος ιδιοκτήτης (;), ανίκανα στελέχη, ανίκανη ...\nΔεν θα σε κάνει ήρωα ο Ολυμπιακός\nΖιλμπέρτο Σίλβα: «Δεν έγιναν αυτά που συμφωνήσαμε ...\nAλεξανδρής: «Απέρριψα τον Παναθηναϊκό το 1991 λόγω...\nΕτοιμάζεται να πάρει μεταγραφή στην ΠΑΕ Ολυμπιακό ...\nΗ ωμή παραδοχή του Αλεξανδρή για την παράγκα του Κ...\nΜε σύμμαχο τον οιωνό του Ηρακλή στο ντέρμπι\nΣτα εφημερίδα του Κουρτάκη ο Κώστας Γκόντζος!\nΠαναθηναϊκός: «Να προστατέψουμε το σπίτι μας και ν...\nΑνανέωνει ο Ρίβερς μέχρι το 2019\nT.Mπαλτάκος: «Να μην πέσει ούτε τσιμεντόλιθος από ...\nΠαρατηρητής στην Λεωφόρο ο Σαραϊδάρης!\nΔ.Γιαννακόπουλος: «Είναι καλό όλος ο Παναθηναϊκός ...\nΥφ.Αθλητισμού: «Δεν γκρεμίζεται η Λεωφόρος εάν δεν...\nΔ.Μπαλτάκος: «Συμφωνήσαμε με Δήμο και είμαστε σε π...\nΔήμος Παπάγου-Χολαργού: «Δεν μπορεί να κάνει ο Παν...\nΛύγισε και η Ρεάλ στο ΟΑΚΑ\nΞανά στο προσκήνιο το Γουδή!\nΔ.Μπαλτάκος: «Ο Παναθηναϊκός θα ξεφύγει με το Γουδ...\nΔ.Γιαννακόπουλος: «Χαιρετίζουμε την διπλή ανάπλαση...\nΑναβλήθηκε η κλήρωση του Κυπέλλου - Προστατέψτε τη...\nΔείτε live το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός (19:30)\nO Aλαφούζος φέρνει...Βαρδινογιάννη;\nΘύρα 13: «Κάψτε το λιμάνι»\nΠόσο εύκολο ήταν να μην «καεί» η χρονιά από τον Νο...\nΈτσι είναι η Λεωφόρος καυτή έδρα\nΤα highlights του «πράσινου» ντέρμπι\nΤον κάρφωσε ο Μπεργκ\nΑπίστευτο κι όμως Ολυμπιακό: Κάνουν παράπονα για τ...\nΨάχνει οικονομική βοήθεια για τον Ολυμπιακό ο Μαρι...\nΣαν να είναι παρελθόν\nΟι τρεις αλλαγές του Ουζουνίδη\nΟ Πάοκ στον δρόμο μας για τον τελικό\nΌποτε τον βρίσκει, τον πετάει εκτός\nΜερική επιστροφή στην Παιανία\nΚοντόφθαλμες συζητήσεις για το γηπεδικό\nΚέρδισε τον...εαυτό του και βλέπει τετράδα\nΟΑΚΑ: Η πιο δυνατή έδρα στην Ευρώπη\nΕπίθεση δημοσιευμάτων του Γιαννακόπουλου στον Μπαλ...\nTo πήραν επιτέλους χαμπάρι...\nΜαθήματα ποδοσφαιρικού μάνατζμεντ (και) στην υπόθε...\nΧρ.Παναγόπουλος: «Ο Παναθηναϊκός θα πάρει την άδει...\nΔ.Μπαλτάκος: «Αν θέλει ο Γιαννακόπουλος τον Ερασιτ...\nΜπάσιμο Γιαννακόπουλου στον Ερασιτέχνη υπό τον φόβ...\nΔ.Γιαννακόπουλος: «Να μου δοθούν τα οικονομικά του...


"Ο ΠΑΟΚ μπορεί να κοντράρει τον Ολυμπιακό" - BORO από την ΑΝΝΑ ΔΡΟΥΖΑ - boro.gr\nΑρχική / Επικαιρότητα (old articles) / "Ο ΠΑΟΚ μπορεί να κοντράρει τον Ολυμπιακό"\nΠαλαίμαχος άσος του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ εκτιμά πως του χρόνου θα έχουμε μεγάλη κόντρα για τον πρωταθλητή... Αναλυτικά όσα είπε ο Λουτσιάνο Ντε Σοούζα στον Arena: Για τη “νέα εποχή” του ΠΑΟΚ με το Σαββίδη στο τιμόνι: “Παρακολουθώ από την αρχή την νέα προσπάθεια του ΠΑΟΚ. Ήμουν από τους πρώτους που έλεγα πως είναι η μοναδική ομάδα που μπορεί να κοντράρει τον Ολυμπιακό. Έχει φοβερό κόσμο, θα πρέπει να υπάρξει στήριξη, υπομονή και να σταματήσουν κάποια πράγματα που συνέβαιναν παλιότερα. Υπάρχει ένας άνθρωπος που θέλει να επενδύσει τα χρήματά του και πρέπει να τον στηρίξουν”. Για τις αναμνήσεις του από τη θητεία του στο “Δικέφαλο”: “Όλες τις ομάδες που έπαιξα στην Ελλάδα τις συμπαθώ. Στον ΠΑΟΚ, παρ’ ότι ήμουν απλήρωτος για 7-8 μήνες, ο κόσμος με αγάπησε και μου φέρθηκε άψογα και έχω πολύ καλές αναμνήσεις γενικώς από την ομάδα. Η πιο όμορφη στιγμή ήταν στο παιχνίδι με την Αϊντχόφεν στην Τούμπα που νικήσαμε 3-2. Έσταζε αίμα η μύτη μου από το κρύο και έβλεπα τους οπαδούς να χοροπηδούν χωρίς φανέλα! Ήταν φανταστικό. Μετά, αποκλειστήκαμε αδίκως στο Φίλιπς Στάντιον, μας είχε ακυρώσει κανονικό γκολ ο διαιτητής. Εκείνη η ομάδα του ΠΑΟΚ, με Μπορμπόκη, Καφέ, Γεωργιάδη, Ουντέζε, Εγκωμίτη, Οκκά και όλους τους άλλους ήταν πραγματικά από τις καλύτερες που έζησα όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα. Είχαμε πολύ καλό ρόστερ”. πηγη sportdog.gr\n"Ο ΠΑΟΚ μπορεί να κοντράρει τον Ολυμπιακό"\nΠαλαίμαχος άσος του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ εκτιμά πως του χρόνου θα έχουμε μεγάλη κόντρα για τον πρωταθλητή…\nΑναλυτικά όσα είπε ο Λουτσιάνο Ντε Σοούζα στον Arena:\nΓια τη “νέα εποχή” του ΠΑΟΚ με το Σαββίδη στο τιμόνι:\n“Παρακολουθώ από την αρχή την νέα προσπάθεια του ΠΑΟΚ. Ήμουν από τους πρώτους που έλεγα πως είναι η μοναδική ομάδα που μπορεί να κοντράρει τον Ολυμπιακό. Έχει φοβερό κόσμο, θα πρέπει να υπάρξει στήριξη, υπομονή και να σταματήσουν κάποια πράγματα που συνέβαιναν παλιότερα. Υπάρχει ένας άνθρωπος που θέλει να επενδύσει τα χρήματά του και πρέπει να τον στηρίξουν”.\nΓια τις αναμνήσεις του από τη θητεία του στο “Δικέφαλο”:\n“Όλες τις ομάδες που έπαιξα στην Ελλάδα τις συμπαθώ. Στον ΠΑΟΚ, παρ’ ότι ήμουν απλήρωτος για 7-8 μήνες, ο κόσμος με αγάπησε και μου φέρθηκε άψογα και έχω πολύ καλές αναμνήσεις γενικώς από την ομάδα. Η πιο όμορφη στιγμή ήταν στο παιχνίδι με την Αϊντχόφεν στην Τούμπα που νικήσαμε 3-2. Έσταζε αίμα η μύτη μου από το κρύο και έβλεπα τους οπαδούς να χοροπηδούν χωρίς φανέλα! Ήταν φανταστικό. Μετά, αποκλειστήκαμε αδίκως στο Φίλιπς Στάντιον, μας είχε ακυρώσει κανονικό γκολ ο διαιτητής.\nΕκείνη η ομάδα του ΠΑΟΚ, με Μπορμπόκη, Καφέ, Γεωργιάδη, Ουντέζε, Εγκωμίτη, Οκκά και όλους τους άλλους ήταν πραγματικά από τις καλύτερες που έζησα όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα. Είχαμε πολύ καλό ρόστερ”.


Τα νέα ανοιχτά ουρητήρια που τοποθέτησαν στο Παρίσι θα έχουν φιλοθεάμον κοινό | City Free Press\nΣε διάφορα κατά τόπους σημεία τοποθέτησαν στους δρόμους του Παρισιού, τα νέα οικολογικά δημόσια ουρητήρια, τα οποία όμως είναι εντελώς ανοιχτά, χωρίς καμία ιδιωτικότητα. Γεγονός που έχει προκαλέσει αντιδράσεις και αναστάτωση ανάμεσα στους πολίτες της πόλης του φωτός.\nΤο ένα από τα κατακόκκινα «Ουριτροτουάρ» που τοποθετήθηκε στο Ιλ Σεν-Λουί, κοντά στον Καθεδρικό της Παναγίας των Παρισίων, με θέα στα τουριστικά πλοιάρια που διαπλέουν τον Σηκουάνα προκάλεσε ιδιαίτερη οργή.\nΚάτοικοι της περιοχής με επιστολή τους στον δήμο ζητούν την απομάκρυνση της τουαλέτας και προαναγγέλλουν ότι θα συλλέξουν υπογραφές ώστε να ασκηθεί πίεση για να ικανοποιηθεί το αίτημά τους. «Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τοποθετηθεί κάτι τόσο άσεμνο και άσχημο σε μια τόσο ιστορική τοποθεσία», σχολίασε η Πάολα Πελιτσάρι, 68 ετών, ιδιοκτήτρια ενός καταστήματος βενετσιάνικων έργων τέχνης.\n«Βρίσκεται δίπλα στο ωραιότερο σπίτι του νησιού, το Οτέλ ντε Λοζέν, όπου έμενε ο Μποντλέρ», πρόσθεσε, αναφερόμενη στον Γάλλο ποιητή του 19ου αιώνα. Εξέφρασε επίσης την ανησυχία ότι το ουρητήριο, που απέχει περίπου 20 μέτρα από ένα δημοτικό σχολείο υποκινεί την επιδειξιομανία.\nΟ σχεδιαστής του «Ουριτροτουάρ» (σ.σ. σύνθετη λέξη από τις γαλλικές λέξεις για το «ουρητήριο» και το «πεζοδρόμιο») υποστηρίζει ότι προσφέρει μια οικολογική λύση στη δημόσια ούρηση. Η συσκευή είναι ουσιαστικά ένα κουτί με ένα άνοιγμα στο μπροστινό μέρος και μια λουλουδάτη διακόσμηση στην κορυφή. Περιέχει άχυρα που μετατρέπονται σε κομπόστ το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως λίπασμα σε πάρκα και κήπους.\nΟ δήμαρχος Αριέλ Βάιλ από την πλευρά του επιμένει ότι οι συσκευές αυτές είναι αναγκαίες. Οι αρχές έχουν ήδη τοποθετήσει τέσσερις από αυτές σε σημεία όπου η δημόσια ούρηση αποτελούσε πρόβλημα και σχεδιάζεται η εγκατάσταση και μιας πέμπτης. «Αν δεν κάνουμε τίποτα, τότε οι άνδρες απλώς θα ουρούν στους δρόμους. Αν πραγματικά αυτό ενοχλεί τον κόσμο, θα βρούμε κάποια άλλη τοποθεσία», είπε.\nΜε πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ/ Reuters/ Lifo.gr


Ο Παντελής Καψής τα πήρε όλα στα ΜΜΕ\nΤη συνολική εποπτεία επί των media πήρε ο υπουργός Επικρατείας Παντελής Κάψης σύμφωνα με την απόφαση του πρωθυπουργού για τον καθορισμό των αρμοδιοτήτων του. Ο νέος υπουργός Επικρατείας έχει υπό την ευθύνη του τη γενική γραμματεία ενημέρωσης, το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων αλλά και την ΕΡΤ. Εκτός των αρμοδιοτήτων. Με εξαίρεση τις υπηρεσίες που ασχολούνται με την προβολή της χώρας στο εξωτερικό και τα γραφεία Τύπου εξωτερικού η ευθύνη των οποίων έχουν περάσει απευθείας στον πρωθυπουργό, ο Παντελής Κάψης σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα 73/2011 έχει υπό την εποπτεία του όλες τις υπηρεσίες της γενικής γραμματείας ενημέρωσης, δηλαδή τον έλεγχο του Τύπου, της κρατικής διαφήμισης, του περιφερειακού Τύπου και των ενώσεων του, τα ιδιωτικά ραδιοτηλεοπτικά Μέσα (διεύθυνση εποπτείας ΜΜΕ), το Αθηναϊκό Πρακτορείο ειδήσεων καθώς και τον έλεγχο των κρατικών ΜΜΕ. Στο παραπάνω Προεδρικό Διάταγμα που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως τον Αύγουστο του 2011, αναφερόταν και το Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μέσων. Αυτό όμως πρόλαβε και του έβαλε λουκέτο ο πρώην υπουργός Επικρατείας Ηλίας Μόσιαλος.\nFiled Under: Internet, Εφημερίδες, Περιοδικά, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση Tagged With: ΑΠΕ, ΕΡΤ, ΙΟΜ, κρατική διαφημίση, Παντελής Καψής, περιφερειακός


RILASTIL Progression HD Brightness Intensifier Cream 50ml - ilovepharmacy.gr\n> Γυναίκα>Περιποίηση Προσώπου>RILASTIL Progression HD Brightness Intensifier Cream 50ml\nΠλούσια κρέμα προσώπου με βελούδινη υφή, ειδικά σχεδιασμένη για την θαμπή επιδερμίδα.\nΚερδίζετε 15,97 €\nH κρέμα προσώπου RILASTIL Progression HD Brightness Intensifier Cream 50ml έχει πλούσια βελούδινη υφή και είναι ειδικά σχεδιασμένη για την θαμπή επιδερμίδα. Ειικά σχεδιασμένη για τις ηλικίες άνω των 50.\n- Φωτίζει και αναζωογονεί το πρόσωπο, επαναφέροντας την φυσική ικανότητα της επιδερμίδας να αντανακλά το φως.\n- Η υψηλή συγκέντρωση ενεργών συστατικών που περιέχονται στο προϊόν παρέχει συσφικτική και αντιρυτιδική δράση.\n- Η επιδερμίδα μένει φωτεινή, ομοιόμορφη και χωρίς έντονα σημάδια γήρανσης.\n- Αντιγήρανση και λάμψη (GranactiveHD και ισοφλαβόνες σόγιας)\n- Λάμψη της επιδερμίδας, λείανση των ρυτίδων (Σύστημα SoftFocus)\n- Ενυδάτωση (SodiumPCA, Υαλουρονικό οξύ, Γλυκερίνη και Βεταϊνη\n- Αναγέννηση (Κεραμίδια και Φυτικά Γλυκολιπίδια)\n- Θρέψη (μη εστεροποιημένο εκχύλισμα ελαιολάδου, βούτυρο καριτέ)\nΜετά από καλό καθαρισμό, εφαρμόστε την κρέμα στο πρόσωπο και τον λαιμό πρωί και βράδυ, κάνοντας μασάζ με αργές κυκλικές κινήσεις μέχρι να απορροφηθεί πλήρως.


Σταϊκούρας: Η ελληνική οικονομία έχει ισχυρές αντοχές και επιστρέφει στην ευρωπαϊκή κανονικότητα - Suxnotita.gr\nΑρχική ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ Σταϊκούρας: Η ελληνική οικονομία έχει ισχυρές αντοχές και επιστρέφει στην ευρωπαϊκή κανονικότητα\nΟ Χρήστος Σταϊκούρας προσερχόμενος στη συνεδρίαση του Eurogroup στις Βρυξέλλες, δήλωσε ότι η ελληνική οικονομία έχει ισχυρές αντοχές, με αποτέλεσμα να επιστρέφει στην ευρωπαϊκή κανονικότητα, παρά τα οικονομικά προβλήματα που έχουν δημιουργήσει παγκόσμιες κρίσεις, όπως ο κορονοϊός ή ο πόλεμος στην Ουκρανία.\nΠαράλληλα, ο υπουργός Οικονομικών διευκρίνισε ότι ειδική αναφορά στις αντοχές της ελληνικής οικονομίας κάνει η 14η έκθεση της Κομισιόν, η οποία έδωσε το «πράσινο φως» για έξοδο από την ενισχυμένη εποπτεία στις 20 Αυγούστου.\n«Συζητάμε σήμερα και αύριο στο Eurogroup και το Ecofin εν μέσω νέων κρίσεων, νέων ευρωπαϊκών προκλήσεων, εξωγενών προκλήσεων, το παρόν και το μέλλον των ευρωπαϊκών οικονομιών. Ευρωπαϊκές οικονομίες οι οποίες πλήττονται σημαντικά, από την υγειονομική κρίση, από την ενεργειακή κρίση και κατά συνέπεια από έναν πολύ υψηλό πληθωρισμό. Πλήττεται και η ελληνική οικονομία. Η ελληνική οικονομία όμως επιδεικνύει ισχυρές αντοχές και διαθέτει μεγάλη δυναμική, κάτι που καταδεικνύεται σε όλες τις εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που σήμερα συζητάμε, καθώς και στην 14η έκθεση ενισχυμένη εποπτείας. Αυτές οι εκθέσεις καταδεικνύουν ότι η Ελλάδα θα εμφανίσει υψηλό ρυθμό ανάπτυξης το 2022, θα έχει τον υψηλότερο ρυθμό αύξησης των επενδύσεων το 2022 και το 2023 έχει διπλασιάσει τις εξαγωγές της και συνεχίζει να συρρικνώνει την ανεργία», είπε χαρακτηριστικά.\nΕπίσης, ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι «σε αυτό το περιβάλλον, σ’ αυτό το πλαίσιο δρομολογείται το καλοκαίρι και η έξοδος της χώρας από το καθεστώς της ενισχυμένης εποπτείας. Αυτή η εξέλιξη μαζί με την πλήρη άρση των κεφαλαιακών περιορισμών και την πρόωρη αποπληρωμή του ΔΝΤ, που οφείλονται στην ενδεδειγμένη οικονομική πολιτική από την παρούσα κυβέρνηση την τελευταία τριετία, αναδεικνύουν ότι η Ελλάδα επιστρέφει στην ευρωπαϊκή κανονικότητα. Επιστρέφει έπειτα από πολλές διαδοχικές κρίσεις, με δυναμισμό, με αυτοπεποίθηση και με υπευθυνότητα».\nΠροηγούμενο άρθροΞεκίνησαν οι γεωτρήσεις εντός του Τεμαχίου 6 στην κυπριακή ΑΟΖ\nΕπόμενο άρθροΠΑΣΟΚ: Αυτά είναι τα μέλη της νέας Πολιτικής Επιτροπής – Πρώτος ο Ανδρέας Σπυρόπουλος


PRODUCTS • LOVE GREECE | the Round Button\nstylencritics May 10, 2014 at 1:33 PM\nεπιτέλους ένα ωραίο κατάστημα που αντιπροσωπεύει το τώρα! θα το επισκεφτώ!\nDimitra Decorasylum May 12, 2014 at 1:18 PM\nΛείπουν από την αγορά τέτοια καλόγουστα σουβενίρ! Πολύ ωραίες ιδέες & πολύ ωραία συσκευασία\nAnnastella (Decofairy) May 29, 2014 at 3:39 PM\nΠανέμορφες οι επιλογές σου!!!\nΟι οδηγίες χρήσης στη μπλούζα ολα τα λεφτά ;)


Περιοδεία μου στην Καρυστία – Î’Î±ÏƒÎ¯Î»Î·Ï‚ Î”ÎµÎ¼ÎµÏÏ„Î¶Î®Ï‚\nΠεριοδεία μου στην Καρυστία\nHome/Νέα - Δελτία Τύπου/Περιοδεία μου στην Καρυστία\nΤην Καρυστία επισκέφθηκε ο υποψήφιος Βουλευτής της ΝΔ Βασίλης Δεμερτζής στις 7 και 8 Ιουνίου. Η πρώτη στάση στον ΑΗΣ Αλιβερίου, όπου είχε συνάντηση και ενημέρωση με τα σωματεία των εργαζομένων και την διοίκηση του ΑΗΣ.\nΟ κύριος Δεμερτζής που είναι μέλος του Τομέα Ενέργειας της ΝΔ, πρόσφατα απομακρυνθείς πρόεδρος του ΕΣ του ΔΕΣΦΑ, ενημερώθηκε αναλυτικά για τα θέματα που απασχολούν τους εργαζόμενους και την ΔΕΗ.\nΤους ενημέρωσε αντίστοιχα για τις θέσεις της ΝΔ για την εξυγίανση και την απρόσκοπτη λειτουργεία της ΔΕΗ στο νέο ανταγωνιστικό ενεργειακό περιβάλλον που διαμορφώνεται στην Ελλάδα.\nΣτη συνέχεια επισκέφθηκε τον Αλμυροπόταμο, τα Στύρα και το Μαρμάρι όπου συναντήθηκε με στελέχη της ΝΔ.\nΤην επόμενη μέρα επισκέφθηκε επαγγελματίες της Καρύστου και συζήτησε μαζί τους για τα προβλήματα που δημιουργούνται από τα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα της κυβέρνησης και την βαθιά κρίση που οδηγείται η χώρα.\nΤο απόγευμα συναντήθηκε με τα νεοκλεγέντα κομματικά στελέχη της Δημ Τ.Ο. Καρύστου όπου τους ενημέρωσε για επίκαιρες θέσεις της ΝΔ, την προσπάθεια αναβάθμισης της πολιτικής δράσης του κόμματος, καθώς και τον καθημερινό αγώνα του προέδρου Κυριάκου Μητσοτάκη και των στελεχών της ΝΔ να απαλλάξουν την χώρα από τους δημαγωγούς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.\nΧαλκίδα 11 Ιουνίου, 2014\npontadmin\t2017-02-19T23:43:04+02:00\tJune 11th, 2014|Νέα - Δελτία Τύπου|\nΔραματικές ώρες για την Λάρκο.


Ανακοινώσεις 3-12-2021 – 1ο Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίου\n3 Δεκεμβρίου 2021 - από 1ο ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ\n1. Σας ενημερώνουμε ότι την Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2021, ο Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος και Ρεματιάς Πεντέλης – Χαλανδρίου, σε συνεργασία με τους Συλλόγους Πολυδρόσου και Νέου Αμαρουσίου, του Δασαρχείου Πεντέλης, της Δ/νσης Αναδασώσεων της Αποκεντρωμένης Διοίκησης και δασολόγων, διοργανώνουν την πρώτη μετά από χρόνια δενδροφύτευση στη Ρεματιά.\nΗ δενδροφύτευση θα γίνει στον χώρο δίπλα από την οδό Φραγκοκλησιάς που είναι χαρακτηρισμένος ως δασικός και ανήκει στην Α΄ ζώνη της Ρεματιάς (στη συμβολή της με τη λεωφόρο Πεντέλης), με τη στήριξη των Δήμων Χαλανδρίου και Αμαρουσίου.\n· Σημείο συνάντησης: Στο πάρκο της Φραγκοκλησιάς, στις 9:00 το πρωί.\n· Σε περίπτωση έκτακτων καιρικών συνθηκών, η δράση θα γίνει την Κυριακή 12 Δεκεμβρίου.\n2. Σας ενημερώνουμε, επίσης, ότι το σχολείο μας συμμετέχει στο 1ο Πανελλήνιο Σχολικό Τουρνουά ανακύκλωσης μπαταριών. Σε λίγες μέρες θα έχουμε και τον ειδικό κάδο για τη συλλογή τους. Παρακαλούμε μέχρι τότε να κρατάτε στο σπίτι τις χρησιμοποιημένες μπαταρίες. Όταν θα έχουμε τον ειδικό κάδο στο σχολείο μας, θα ειδοποιηθείτε.\nΜπορείτε να ενημερωθείτε για τη συγκεκριμένη δράση στο ΑΦΗΣ Οι Μεγάλοι Μικροί Κυνηγοί – Tο 1ο Μεγάλο Σχολίκο Τουρνουά ανακύκλωσης μπαταριών! Μια πρωτοβουλία της ΑΦΗΣ και της Οργάνωσης Γης\nΠροηγούμενο άρθρο ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΗ ΡΕΜΑΤΙΑ\nΕπόμενο άρθρο E2-eTwinning\nΣχετικά με 1ο ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ\nΔείτε όλα τα άρθρα του/της 1ο ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ →


Σκανδιναβικές Προτάσεις - Againstbucket.gr\nby Billieve · 9 Μαΐου 2016\nΓια σήμερα έχω ετοιμάσει μια τριάδα από την Σκανδιναβία για την οποία είμαι πολύ αισιόδοξος.\nΞεκινάω με τον αγώνα από την Δανία οπού η Μπρόντμπι υποδέχεται την Νορντζέλαντ. Οι γηπεδούχοι κυνηγούν τις προνομιούχες θέσεις που οδηγούν σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Σήμερα μόνο την νίκη πρέπει να έχουν στο μυαλό τους αν θέλουν να μειώσουν την διαφορά από την Μίντιλαντ. Από την άλλη οι φιλοξενούμενοι έχουν μείνει πίσω στην βαθμολογία χωρίς κάποιους ιδιαίτερους στόχους. Οι προϊστορία μας δείχνει πως η Μπρόντμπι έχει περάσει νικήτρια τέσσερις φορές στα πέντε τελευταία ματς που έχουν δώσει οι δυο ομάδες.\nΘα κινηθώ προς τον άσσο.\n1 στο 1,66 bet365\nΠερνάμε τώρα στην Σουηδία στο αγώνα της Γκέτεμποργκ με την Τζουργκαρντεν. Οι γηπεδούχοι έκαναν επίδειξη δύναμης κόντρα στην Γκέλφε στην προηγουμένη αγωνιστική παίρνοντας νίκη εκτός έδρας με 6-2. Και οι φιλοξενούμενοι πήραν εύκολη νίκη με 3-0 με αντίπαλο την Έστερσουντς την προηγουμένη εβδομάδα και παρέμειναν στην τρίτη θέση. Και οι δυο ομάδες επιθετικά μπορούν να λειτουργήσουν καλά και πέτυχουν γκολ. Το ίδιο ευκολά βέβαια μπορούν και να δεχτούν τέρματα. Προσωπική μου γνώμη είναι πως θα σκοράρουν αμφότερες και από ΄κει και πέρα πολύ πιθανό να ανοίξει αρκετά το ματς.\nΤο Over βρίσκεται σε καλή τιμή για να το ποντάρουμε.\nOver 2,5 1,80 bet365\nΚλείνουμε το σημερινό μας δελτίο με έναν ακόμα αγώνα από την Σουηδία. Η Έρεμπρο υποδέχεται την Χαμαρμπι σε έναν αγώνα που κατά την άποψη μου θα υπερισχύσουν και πάλι τα πολλά γκολ. Οι οικοδεσπότες την προηγουμένη εβδομάδα έδειξαν άσχημο πρόσωπο αμυντικά και δέχτηκαν τρία γκολ. Τελικός απολογισμός 3-2 ήττα από την Καλμάρ εκτός έδρας. Οι φιλοξενούμενοι αντίθετα εκτός έδρας δεν έχουν αφήσει αγώνα που να μην έχουν σκοράρει και νομίζω πως θα το κάνουν και σήμερα κόντρα σε μια κακή αμυντικά Έρεμπρο. Το ίδιο πιθανό σενάριο και με τον προαναφερθέντα αγώνα θεωρώ πως θα ισχύσει και εδώ. Να ανέφερα και κάποιους αριθμούς. Σερί 6 g/g και over για τους γηπεδούχους και 7 g/g για τους φιλοξενουμένους.\nOver 2,5 στο 1,66 bet365\nΜπρόντμπι – Νορντζέλαντ 1 1,66 bet365\nΓκέτεμποργκ – Τζουργκαρντεν Over 2,5 1,80 bet365\nΈρεμπρο – Χαμαρμπι Over 2,5 1,66 bet365\nΣύνολο απόδοσης: 5,00\nNext story Στανταρ ημέρας\nPrevious story Κυριακάτικο Θέαμα


Hurley's of Queenstown, Queenstown, Νέα Ζηλανδία - Σύγκριση προσφορών\n1 Melbourne Street, Queenstown, Νέα Ζηλανδία\nΟι καλύτερες προσφορές για το Hurley's of Queenstown\nΚριτικές για το Hurley's of Queenstown\nΠληροφορίες για το Hurley's of Queenstown\nΤο μοτέλ Hurleys of Queenstown είναι ιδανικά τοποθετημένο στο κέντρο της κωμόπολης Queenstown και παρέχει δωρεάν ασύρματο ίντερνετ και σάουνα. Επιπλέον, διαθέτει ενοικίαση ποδηλάτων, φύλαξη βρεφών /πα...\nΠαροχές στο Hurley's of Queenstown\nΦωτογραφίες από το Hurley's of Queenstown\nΠού βρίσκεται το Hurley's of Queenstown\nHurley's of Queenstown: Συχνές ερωτήσεις\nΠόσο κοντά βρίσκεται το Hurley's of Queenstown στο πλησιέστερο αεροδρόμιο, Queenstown Intl;\nΤο κοντινότερο αεροδρόμιο στο Hurley's of Queenstown είναι το Queenstown Intl, στα 5,9 χλμ. μακριά. Η μέση διάρκεια της διαδρομής από το Hurley's of Queenstown στο Queenstown Intl είναι 7min οδικώς. Μια καλή ιδέα είναι να ενημερωθείτε για τις συνθήκες κίνησης από το ξενοδοχείο σας μέχρι το αεροδρόμιο.\nQueenstown Intl - Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος μετακίνησης στο Hurley's of Queenstown;\nΠοιος είναι ο τηλεφωνικός αριθμός του Hurley's of Queenstown;\nΕάν χρειάζεστε βοήθεια με την κράτησή σας στο Hurley's of Queenstown, καλέστε στο +64 3442 5999.\nΥπάρχει Wi-Fi στο Hurley's of Queenstown;\nΝαι, το Hurley's of Queenstown διαθέτει Wi-Fi για τους επισκέπτες του.\nΥπάρχει γυμναστήριο ή χώρος άσκησης στο Hurley's of Queenstown;\nΝαι, το Hurley's of Queenstown έχει γυμναστήριο για τους επισκέπτες.\nΠότε είναι το check out στο Hurley's of Queenstown;\nΗ ώρα για το check out στο Hurley's of Queenstown είναι στις 10:00. Μπορεί να υπάρχει δυνατότητα για check out αργότερα, αλλά θα πρέπει να έχει προηγηθεί συνεννόηση με το ξενοδοχείο.\nΔιαθέτει υπηρεσίες πλυσίματος ρούχων το Hurley's of Queenstown;\nΤο Hurley's of Queenstown διαθέτει υπηρεσία πλυσίματος ρούχων. Επικοινωνήστε με το κατάλυμα για πληροφορίες. Δεν χρειάζεται να πάρετε μαζί σας σίδερο, γιατί παρέχεται στο κατάλυμα.\nΞενοδοχεία παρόμοια με το Hurley's of Queenstown\nΞενοδοχεία κοντά στο Hurley's of Queenstown\nΚτισμένη στην πόλη Queenstown, το Garden Court Suites & Apartments βρίσκεται σε πολύ μικρή απόσταση από το Frankton και διαθέτει ski pass, τζακούζι και λίμνη. Διαθέτοντας θέα στο βουνό, είναι κτισμένο στην καρδιά της κωμόπολης.\nΑυτό το 4 αστέρων μοτέλ βρίσκεται σε κεντρική τοποθεσία της κωμόπολης Queenstown. Επιπλέον, παρέχει δωρεάν ασύρματη πρόσβαση στο διαδίκτυο.\nΑυτό το 4,5 αστέρων ξενοδοχείο είναι σε κεντρική τοποθεσία της κωμόπολης Queenstown. Επιπλέον, παρέχει δωρεάν WiFi.\nΚτισμένο στην πόλη Queenstown, το JUCY Snooze Queenstown βρίσκεται σε πολύ μικρή απόσταση από το Frankton και διαθέτει δωρεάν ασύρματο ίντερνετ στους κοινόχρηστους χώρους, χώρο αποθήκευσης εξοπλισμού σκι και αποθήκευση αποσκευών. Είναι ειδυλλιακά κτισμένο στο κέντρο της κωμόπολης.\nΣε καλή τοποθεσία και παρέχοντας εξωτερική θερμαινόμενη πισίνα και σάουνα, αυτό το άνετο θέρετρο βρίσκεται σε μικρή απόσταση με το αυτοκίνητο από το Frankton. Παρέχει διαμονή 5 αστέρων και κλιματιζόμενα δωμάτια.\nΚτισμένο στην πόλη Queenstown, το Queenstown House Boutique Bed & Breakfast & Apartments βρίσκεται σε πολύ μικρή απόσταση από το Frankton και παρέχει εσωτερικό πάρκινγκ, δωρεάν ασύρματο ίντερνετ στους κοινόχρηστους χώρους και υπηρεσίες πλυσίματος ρούχων. Διαθέτοντας θέα στο βουνό, είναι τοποθετημένο στην καρδιά της κωμόπολης.


Πότε είναι η χειρότερη ώρα για κάθε είδος γυμναστικής - FITNESS TIPS\nAskmen Greece > Sports & Fitness > FITNESS TIPS > Πότε είναι η χειρότερη ώρα για κάθε είδος γυμναστικής\nΤελικά, αυτή είναι η πιο ακατάλληλη ώρα για τα workouts σου.\nΗ γυμναστική πρέπει να έχει ενεργό στην καθημερινότητά σου, μιας και τα οφέλη της είναι αμέτρητα. Εκτός από το είδος του workout που θα επιλέξεις, σημαντικό ρόλο στα αποτελέσματα παίζει και η ώρα που θα επιλέξεις να το κάνεις.\nΠοια είναι η πιο ακατάλληλη ώρα για να κάνεις το workout σου; Ο Michael Breus, κλινικός ψυχολόγος, δίνει την απάντησή του μέσα από το βιβλίο «Η Δύναμη του Πότε» και τις Εκδόσεις Διόπτρα.\nΗ χειρότερη ώρα για τρέξιμο: 6.00 π.μ.\nΌταν τρέχεις τα ξημερώματα, αυξάνεται ο κίνδυνος τραυματισμών. Η θερμοκρασία του πυρήνα του σώματός σου είναι χαμηλή και οι μύες και οι αρθρώσεις σου είναι ευάλωτοι στην καταπόνηση, τις θλάσεις και τις ρήξεις. Αν μπορείς να περιμένεις 90 λεπτά από την ώρα που θα ξυπνήσεις η θερμοκρασία σου θα είναι υψηλότερη κι έτσι ο κίνδυνος τραυματισμού μειώνεται σημαντικά.\nΤις πρωινές ώρες δεν είσαι αρκετά ζεστός για ανταγωνιστικά ή ομαδικά σπορ και υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος να τραυματιστείς. Τα επίπεδα κορτιζόλης και τεστοστερόνης στο αίμα είναι υψηλά τότε και οι παίκτες μπορεί να βρίσκονται σε υπερδιέγερση και να μην καταφέρουν να χαλαρώσουν και να απολαύσουν το παιχνίδι.\nΗ χειρότερη ώρα για γιόγκα: Πολύ νωρίς το πρωί\nΜπορεί η πρωινή γιόγκα να είναι δημοφιλής, αλλά δεν είναι και η καλύτερη επιλογή. Το σώμα σου δεν είναι αρκετά ζεστό για να κάνεις βαθιές διατάσεις, ενώ υπάρχει κίνδυνος να τραυματιστείς, Κάνε το μόνο όταν δεν θα θεωρείσαι πια αρχάριος.\nΗ συνέχεια στο Miss Βloom.


Πως θα την καταπολεμήσεις την πιτυρίδα στο πρόσωπο - OFF Magazine - Η ΧΑΛΚΙΔΑ ΣΤΟ INTERNET\nΠως θα την καταπολεμήσεις την πιτυρίδα στο πρόσωπο\nΔημοσιεύθηκε 9 Απριλίου, 2022\nΗ ξηρή επιδερμίδα είναι τύπος δέρματος και είναι πολλές οι γυναίκες που «ταλαιπωρούνται» από αυτόν. Στην ουσία, η επιδερμίδα δεν παράγει αρκετά λιπίδια, άρα και δεν μπορεί να συγκρατήσει την υγρασία για να παραμείνει ενυδατωμένη. Ναι μεν αυτό έχει τα θετικά του, καθώς το δέρμα δεν εμφανίζει σπυράκια ή μαύρα στίγματα και ακμή, όμως η όψη του είναι θαμπή και τραχιά μιας και τα νεκρά κύτταρα συσσωρεύονται στην επιφάνειά του.\nΚαι κάπως έτσι, αρχίζει το ξεφλούδισμα της επιδερμίδας και τα δικά σου νεύρα καταλήγουν να γίνονται… τσατάλια. Σκέφτηκες, ωστόσο, ότι μπορεί να μην έχεις ξηρή επιδερμίδα τελικά, αλλά να έχεις έρθει αντιμέτωπη με την πιτυρίδα του προσώπου (γνωστή και ως σμηγματορροϊκή δερματίτιδα); Μην εκπλήσσεσαι! Πιτυρίδα δεν εμφανίζουμε μόνο στα μαλλιά. Υπάρχει πιθανότητα να εμφανίσουμε και στο πρόσωπο και αυτό προκαλείται από την υπερβολική παραγωγή λιπαρότητας του δέρματος με αποτέλεσμα το ξεφλούδισμα και τη φλεγμονή.\nΤι είναι η πιτυρίδα του προσώπου\nΗ πιτυρίδα του προσώπου μπορεί να μοιάζει με άλλες δερματικές παθήσεις, όπως το έκζεμα ή το ξηρό δέρμα, αλλά διαφέρει σε κάποια σημεία. Αυτό που λένε οι ειδικοί είναι ότι αν εμφανίζεις επαναλαμβανόμενα ερυθρότητα και φλεγμονή στο πρόσωπο, αν ξεφλουδίζεις και έχεις «μπαλώματα» στο δέρμα και συγκεκριμένα στο μέτωπο, τη μύτη ή το πηγούνι, τότε έχεις πιτυρίδα προσώπου. Κυρίως η ζώνη Τ (aka μέτωπο, μύτη, πηγούνι), αλλά και τα βλέφαρα και τα αυτιά επηρεάζονται από την πιτυρίδα προσώπου.\nΤώρα όσον αφορά την αιτία πίσω από αυτό το περίεργο δερματικό φαινόμενο, δεν είναι μία, αλλά πολλές. Το άγχος, μια φαρμακευτική αγωγή που ακολουθείς, ορμονικές αλλαγές, αλλά και η εγκυμοσύνη μπορούν να οδηγήσουν στην εμφάνιση πιτυρίδας προσώπου.\nΠώς θ’ αντιμετωπίσεις την πιτυρίδα προσώπου\nΌσο κι αν δεν το πιστεύεις μπορείς να αντιμετωπίσεις την πιτυρίδα προσώπου με… σαμπουάν για πιτυρίδα. Αν έχεις και πιτυρίδα στα μαλλιά, απλά λούσου και άσε το σαμπουάν να τρέξει στο πρόσωπο και τα αυτιά σου. Διαφορετικά, πλύνε το πρόσωπό σου με σαμπουάν για πιτυρίδα όπως θα χρησιμοποιούσες καθαριστικό.\nΕπιπλέον, οι ειδικοί λένε ότι καλό θα ήταν να εντάξεις στη ρουτίνα ομορφιάς σου ένα καθαριστικό προσώπου με κάτω από 2% σαλικυλικό οξύ, αλλά κι ένα serum με νιασιναμίδη. Αν, βέβαια, βλέπεις το πρόβλημα να επιμένεις, δεν έχεις παρά να επισκεφθείς τον δερματολόγο σου.\nΣγουρά μαλλιά: Η κίνηση ματ στο κούρεμά σου\nHooded Eyes: Ο σωστός τρόπος να εφαρμόσετε eyeliner για να αναδείξετε τα μάτια σας\nΈτσι τα μαλλιά σας θα αναδείξουν τον όγκο τους