The Bouble: Νοεμβρίου 2008\nΜε το τεράστιο θέμα της ανθρωποφαγίας, που αποτελεί το σύγχρονο πρόσωπο του Αυριανισμού, την ανίατη, όπως φαίνεται, ασθένεια της ελληνικής κοινωνίας, ασχολήθηκα πρόσφατα στην Φάε Κι Εσύ Έναν Άνθρωπο. Τώρα Μπορείς. και παλιότερα (από σπόντα Ζαχόπουλου) στην Τελικά όλα είναι δρόμος. Το τέλος της "αποκαλυπτικής" δημοσιογραφίας.\nΚαιρό τώρα διαβάζω το εξαιρετικό blog http://roides.wordpress.com/, το οποίο σήμερα αναφέρεται σε ένα άρθρο του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας Σταύρου Τσακυράκη, με τίτλο ΦΑΙΟΚΟΚΚΙΝΕΣ ΦΡΑΣΤΙΚΕΣ ΑΓΡΙΟΤΗΤΕΣ, δημοσιευμένο στην Athens Voice.\nΕπειδή είμαι καθημερινός αναγνώστης της Ελευθεροτυπίας και φρίττω με τον Στάθη, αλλά κυρίως επειδή το ζήτημα της ανθρωποφαγίας καίει το μυαλό μου, απολαύστε το.\nΣημειώνω δε ότι σχετίζεται και με την ανάρτηση του backbencher για το ολοκαύτωμα και την ποινικοποίηση της αντίθετης άποψης.\nΦΑΙΟΚΟΚΚΙΝΕΣ ΦΡΑΣΤΙΚΕΣ ΑΓΡΙΟΤΗΤΕΣ\nΔεν είναι για γέλια η καλλιέργεια τέτοιου μίσους εναντίον των αντιπάλων του, ώστε η εξόντωσή τους να απομένει ως η μόνη λογική κατάληξη\nTου ΣΤΑΥΡΟΥ ΤΣΑΚΙΡΑΚΗ - 20.11.2008\nΕίμαι από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της ελευθερίας του λόγου, γι’ αυτό διαφωνώ με τις διατάξεις που ισχύουν σε κάποιες χώρες της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία), οι οποίες απαγορεύουν το μισαλλόδοξο λόγο. Είμαι αντίθετος με τις απαγορεύσεις, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι σε μια δημοκρατία το μόνο αντίδοτο στον κακό λόγο είναι ο αντίλογος. Ο αντίλογος, όμως, είναι βασικό στοιχείο της θέσης μου, γι’ αυτό θεωρώ ότι δεν πρέπει ο μισαλλόδοξος λόγος να περνά απαρατήρητος ούτε να αντιμετωπίζεται περιπαικτικά.\nΔεν μπορώ, επομένως, να ξεκαρδίζομαι στα γέλια (όπως ο Γ. Γιαννουλόπουλος) όταν διαβάζω κείμενα του Στάθη. Μπορεί η θεώρηση που έχει για τον κόσμο με τους πέντε έξι βασικούς εχθρούς (Αμερικανοί, καπιταλιστές, νεοφιλελεύθεροι, τραπεζίτες, εκσυγχρονιστές, παπαγαλάκια) και το λαό που δεν καταλαβαίνει και πρέπει να αφυπνισθεί να είναι διασκεδαστική. Μπορεί, επίσης, να είναι αστεία η ασυγκράτητη προκατάληψή του που τον κάνει να χάνει κάθε μέτρο, όπως π.χ. συνέβη με τον Ομπάμα, τον οποίο χαρακτήρισε μίστερ Τίποτα και κύριο Κανένα. Δεν είναι, όμως, για γέλια η βιαιότητα του λόγου του και η καλλιέργεια τέτοιου μίσους εναντίον των αντιπάλων του, ώστε η εξόντωσή τους να απομένει ως η μόνη λογική κατάληξη. Θα αναφερθώ σε δύο μόνο παραδείγματα.\nΠαράδειγμα πρώτο: Είναι γνωστή η αντίδρασή του στο βιβλίο Ιστορίας της κ. Ρεπούση. Οι αναφορές του σε αυτή συνεχίστηκαν τακτικά, τις περισσότερες φορές παρεμπιπτόντως και αφού είχε λήξει η διαμάχη για το βιβλίο. Έτσι, η καθηγήτρια κ. Ρεπούση χλευάστηκε επειδή θα προΐστατο «σειράς σεμιναρίων με θέμα πώς να διδάσκεται το Ολοκαύτωμα στο Νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό Σχολείο». Δηλαδή, κατά τον Στάθη, μετά το άθλιο βιβλίο που έγραψε, προφανώς, δεν δικαιούται πλέον διά να ομιλεί για οποιοδήποτε θέμα, πόσο μάλλον να παίρνει μέρος σε σεμινάρια. Με αφορμή το ντοπάρισμα της κ. Χαλκιά στους Ολυμπιακούς Αγώνες ο Στάθης κατέληγε στο σχόλιό του ως εξής: «Σαν αυτός ο τόπος να μην αντέχει πια κανένα πρόταγμα (sic), κανέναν ήρωα, σαν να πρέπει να τα ξεφτιλίζει όλα, ώστε να συνεχίσουν να κάνουν κουμάντο οι «κομιστές», οι νταβατζήδες, τα ρεπουσοειδή… (ω! ναι, στο ίδιο κόλπο της αυτοαπαξίωσής μας είναι και αυτή η ρηχόκαρδη ελίτ». Δηλαδή αν το καλοσκεφθεί κανείς, η κ. Ρεπούση και η ελίτ που είναι μαζί της συνδέονται με όλα τα κακά του τόπου, ακόμη και με το ντοπάρισμα, ακριβώς όπως οι Εβραίοι στη ναζιστική Γερμανία ήταν η αιτία κάθε αρρώστιας και κακοδαιμονίας του γερμανικού λαού.\nΠαράδειγμα δεύτερο: Γράφοντας εναντίον του κ. Εφραίμ, αφού ζήτησε να βρεθεί κάποιος να του «ξυρίσει το τρισάθλιο κεφάλι», κατέληξε ως εξής: «Αν ο άθλιος αυτός πάπαρδος ζούσε στο Βυζάντιο (του οποίου την… οθωμανική κληρονομιά απολαμβάνει), θα τον άλειφαν πίσσα (κι όχι πούπουλα) και θα τον άναβαν να φωτίζει το βράδυ το λιμάνι του Βουκουλέοντα – να φανεί σε κάτι έστω για μια φορά χρήσιμος! Καθότι, παρ’ ότι γενικώς φιλάνθρωπη (sic) στους νόμους της εκείνη η κοινωνία, για τους καταχραστές θεομπαίχτες διέθετε μόνον κάθαρση κι όχι έλεος…» Ο κ. Εφραίμ μπορεί να έχει κάνει πολλά εγκλήματα στη ζωή του αλλά, αν δεν κάνω λάθος, δεν έχει καταδικασθεί ακόμη για κανένα αδίκημα. Προφανώς λίγη σημασία έχει το γεγονός αυτό, αφού έχει καταδικασθεί από το φιλάνθρωπο γελοιογράφο. Ο κ. Εφραίμ είναι τυχερός που δεν ζει στο Βυζάντιο ή στην κοινωνία που οραματίζεται ο Στάθης, όπου οι άνθρωποι μετρούν βάσει της χρησιμότητάς τους και η δική του δεν είναι άλλη από το να γίνει δαυλός για να φωτίζει το λιμάνι.\nΤην κατηγορία του χιτλερικού ο Στάθης την απευθύνει με αφάνταστη ευκολία προς όσους αντιμάχεται. Τελευταία αναρωτήθηκε αν ο Ομπάμα είναι ή όχι Χίτλερ και η επιστημονική του απάντηση ήταν «όχι – τουλάχιστον όχι ακόμα». Δεν του περνά από το μυαλό ότι η μισαλλοδοξία που εκφράζουν τα γραπτά του στην πραγματικότητα δεν διαφέρει σε τίποτε από τον τρόπο που έγραφαν οι υποστηρικτές του φασισμού και του ολοκληρωτισμού. Έβαζαν στο στόχαστρο ομάδες ανθρώπων (Εβραίοι, μουζίκοι) ή και μεμονωμένα άτομα, τους επιτίθονταν με αφάνταστη λεκτική βιαιότητα, τους εμφάνιζαν ως υπανθρώπους, αιτία όλων των δεινών του κόσμου, και ζητούσαν να κρεμαστούν ανάποδα.\nΒεβαίως η φραστική αγριότητα του Στάθη, σε αντίθεση με αυτή των πρώτων διδαξάντων, δεν έχει στην εποχή μας δόντια, είναι απίθανο να συμβάλει στην επικράτηση του ολοκληρωτισμού στην Ελλάδα.\nΑρκεί, όμως, η διαπίστωση αυτή για να μας κάνει να γελάμε με αυτά που γράφει;\nΑναρτήθηκε από Νίκος στις 10:28 μ.μ. 1 σχόλιο:\nΗ Στιγμή της Α(λ)ήθειας\nΈλαβα το παρακάτω mail από τη Λαμπρινή, το οποίο παραθέτω (ελπίζω με την συναίνεσή της, αλλιώς ποιος την ακούει!!!) για περαιτέρω συζήτηση. Αφορά σε ένα θέμα που υποτίθεται πως θα "άνοιγε" από τον Γιώργο. Εμπρός λοιπόν σύντροφε ...\nΣε συνέχεια της μεσημεριανής κουβέντας που είχα με τον Λάμπρο ο οποίος την ξεκίνησε ανάμεσα σε άλλα και για να καθυστερήσει την βάσανο της αντιγραφής σου στέλνω τα παρακάτω.\nΣημ. Μου είπε ότι άκουσε στο σχολείο ότι υπάρχει ένα μηχάνημα που καταλαβαίνει αν λες αλήθεια και ρώτησε αν αυτό συμβαίνει πραγματικά. Επίσης μου ξεκαθάρισε ότι αυτός θα δει το παιχνίδι ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ την Πέμπτη και δεν καταλαβαίνει γιατί είναι κακό να κάνουν σε κάποιον ερωτήσεις και αυτός να πρέπει να πει την αλήθεια.\nΗ στιγμή της αήθειας\nΟ καθένας από μας έχει διαφορετικά γούστα, διαφορετικές αντοχές και διαφορετική αισθητική. Εχουμε τα όριά μας, που λέμε. Παρατηρώ, όμως, ότι με τα χρόνια αυτές οι αντοχές, αυτά τα όρια, γίνονται όλο και πιο θολά. Υπάρχει συγκεκριμένο τηλεοπτικό παιχνίδι που παίζεται αυτή την εποχή, για το οποίο πιστεύω ακράδαντα ότι αν προβαλλόταν πριν από δέκα χρόνια, θα προκαλούσε τεράστιες κοινωνικές αντιδράσεις. Κι όμως, σήμερα παρουσιάζεται στην αγορά ψυχαγωγίας σαν ακόμα μία «επιλογή».\nΜεγάλη παγίδα αυτή η δήθεν «επιλογή». Με τη θέλησή τους πάνε οι παίχτες και ξεπουλάνε (κυριολεκτικά) τη μάνα τους για μερικά χιλιάρικα στην κρεατομηχανή του φιλοθεάμονος κοινού. Με τη θέλησή τους πηγαίνουν και γίνονται ρεζίλι των σκυλιών αδαείς, αγαθοί άνθρωποι, που τους βάζουν να γαβγίζουν στις αρένες των «ζωντανών» τηλε-κολαστηρίων. Με τη θέλησή τους τα βλέπουν οι τηλεθεατές, δεν τους βάζει κανείς το μαχαίρι στον λαιμό!\nΑυτό το επιχείρημα της «ελεύθερης επιλογής» εμένα με τρελαίνει. Στη Ελλάδα δεν έχεις το δικαίωμα, ας πούμε, να επιλέξεις αν θα θαφτείς ή αν θα καείς όταν με το καλό εγκαταλείψεις τα εγκόσμια. Δεν έχεις το δικαίωμα να κατοχυρώσεις νομικά και κοινωνικά τη σχέση σου αν είσαι ομοφυλόφιλος. Δεν θα έχεις το δικαίωμα (από του χρόνου) να επιλέξεις ένα εστιατόριο καπνιστών από ένα μη καπνιστών, αφού («για το καλό σου») όλα θα είναι υποχρεωτικά άκαπνα. Απαγορεύεται να πουλήσεις το αίμα σου για χρήματα, μπορείς όμως άνετα να πουλήσεις την αξιοπρέπειά σου.\nΑν βγαίνει άκρη; Αν βγαίνει συμπέρασμα; Συμπέρασμα; Δύσκολα. Σκόρπιες σκέψεις μόνο, για το πόσο η «στιγμή της αλήθειας» του καθενός μας είναι στην πραγματικότητα μια λεπτή γραμμή ορίων, που τα παραχωρούμε, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, κάθε μέρα και πιο πολύ, στον χειρότερό μας εχθρό: Τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας.\nΑναρτήθηκε από Νίκος στις 8:22 μ.μ. 1 σχόλιο:\nΔΕΛΤΙΟ ΣΥΜΒΑΝΤΟΣ reloaded\nΕκείνο που θυμάμαι καθαρά είναι ...\nΌτι άκουγε τα πάντα. Μου μίλησε για τον φριχτό ήχο που έκανε η σελίδα του βιβλίου της ζωής της καθώς γύριζε. Για το δωματιάκι. Για την πίεση, τη μοναξιά και τις τύψεις. Και για το φόβο.\n- Θα σου πω κι άλλα κάποια στιγμή. Ίσως…\n- Πες μου. Τι σε κράτησε όρθια;\n- Η μουσική μόνο. Η μετάφραση χιλιάδων στίχων, λέξη – λέξη.\n- Μην παραιτείσαι! Συνέχισε!\nΜετά ήρθε το χτύπημα στην πόρτα του δωματίου. Σαν σκηνοθεσία Φαουστική.\nΤο φιλί της ζωής, το χέρι που σε κρατά και δεν κατακρημνίζεσαι.\nΤύχη βουνό, που λένε. Αποτραβήχτηκες μεμιάς από το σκυλολόι της ζωής.\nΗ ευκαιρία που καλοδέχτηκες και που δεν άφησες να πάει χαμένη. Η βουτιά σε έναν κίτρινο κόσμο, σε έναν ωκεανό συναισθημάτων.\nΤο μεγάλο ψέμα, οι ψευδαισθήσεις που δημιουργείς από ικανότητα. Τα μισόλογα.\nΚαι για το τέλος, όταν πλέον βγήκες από το δωματιάκι, ο χορός στην κουζίνα.\nΑναρτήθηκε από Νίκος στις 12:57 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΚάνω το μεταπτυχιακό μου στο εταιρικό δίκαιο, γι’ αυτό εξαφανίστηκα.\nΈτσι όπως το πάω σύντομα θα κάνω εργαστηριακά μαθήματα πτωχευτικού δικαίου (ο νέος πτωχευτικός κώδικας στην πράξη).\nΌπως θα έλεγε ο φίλος και δικηγόρος μου Νίκος, αποδεχόμενος το παράλογο της ύπαρξης, για άλλη μια φορά επέλεξα την εμπιστοσύνη, το ρίσκο, το άγνωστο. Δεν βλάπτει να δίνουμε μια ευκαιρία στους ανθρώπους, αρκεί να ξέρουμε που πάμε ή που μπορεί να πηγαίνουμε.\nΦίλε Νίκο, στα καταστατικά δεν θα σε κουράσω, για τα διαζύγια αμφιβάλλω. Κράτα τις δυνάμεις σου.\nΚαι εκεί που τελείωνα τα της περίληψης για ΦΕΚ, μου ήρθαν κακές σκέψεις: ο Η.Θ. άρχισε να με κατατρέχει (ναι ακούω φωνές).\nΚαταστατικά και Φούσκα; Καπιταλισμός και επανάσταση; Πως ταιριάζουν όλα αυτά;\nDitto: αποδέχομαι το παράλογο της ύπαρξης, συμπλέω με τις αντιφάσεις της.\nΤα καταστατικά είναι για να εξευμενίζουν την (φιλ)ελεύθερη φύση του φίλου Backbencher. Φίλε, Όθωνα, μην ακούς τι λέμε και εμείς μια από τα ίδια είμαστε. Απλά δεν μπορούμε να το ανεχτούμε!\nΒλέπω τον Η.Θ. να γελάει ειρωνικά μαζί μου. Και το χειρότερο, δεν υπάρχει τίποτα να του πω, τίποτα να του αντιτείνω: έχει σε όλα δίκιο!\nΚαι εκεί που ήμουν έτοιμος να παραδώσω τα όπλα εξαιτίας ενός καταστατικού (κάτι σαν το παιδί που το έπιασαν με το βάζο το γλυκό ανοιχτό) είχα κάτι περίεργους επισκέπτες που ήρθαν να με σώσουν.\nΑπό ντροπή δεν αναφέρω τα ονόματα τους. Εγώ δεν θα μπορούσα να τους φτάσω. Σύγκριση δεν υπάρχει.\nΚανένας τους δεν ξεκίνησε φτωχός και πεινασμένος. Όλοι τους κατέληξαν νεκροί.\nΚανένας δεν πέθανε χωρίς σκοπό. Όλοι τους κατάφεραν να αλλάξουν την ιστορία.\nΗγετικές φυσιογνωμίες. Μικροί και μεγάλοι επαναστάτες.\nΔεν υπολόγισαν το βιός τους. Τους ανθρώπους σκέφτηκαν.\nΔεν ξέρω αν στην γενιά μας προλαβαίνουμε να εξιλεωθούμε για αυτές τις λίγες δεκαετίες καλοπέρασης.\nΑν δεν είμαστε εμείς θα είναι τα παιδιά μας. Σε κάθε περίπτωση ελπίζω να μετρήσουν οι άνθρωποι.\nΣτην ατέρμονη ακολουθία της οικογένειας, στατιστικά οι Γιώργηδες ήταν οι «μαζεμένοι» νοικοκυραίοι και οι Παναγήδες τα ατίθασα πνεύματα. Μπορεί ένας Παναγής να μας ξελασπώσει...\nΚι όμως, για άλλη μια φορά ζω τη ζωή μου και εγώ είμαι αλλού...\nΚαι ο καιρός είναι κόντρα. Τρικυμία.\nΥ.Γ.: Παράκελσε: όχι αυτό που έρχεται, το επόμενο!\nΑναρτήθηκε από ΓΙΩΡΓΟΣ στις 11:55 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟι Μεξικανοί πυγμάχοι\nβλέπω στην τηλεόραση αγώνες πυγμαχίας από το Μεξικό\nκαθισμένος στο κρεβάτι\nμια δροσερή νύχτα του Νοεμβρίου.\nσήμερα η μέρα στον ιππόδρομο ήταν καλή, πέτυχα επτά στα εννιά,\nδύο απ' αυτά απροσδόκητα.\nκαι τώρα κοιτάζω τους πυγμάχους να μοχθούν,\nδείχνοντας περισσότερο κουράγιο παρά κομψότητα\nενώ στην πρώτη σειρά δυο παχύσαρκοι άντρες κουβεντιάζουν,\nγράφοντας κανονικά τους πυγμάχους\nπου παλεύουν για την ίδια τους την ύπαρξη, για την επιβίωσή τους.\nκαθισμένος στο κρεβάτι, νιώθω θλίψη για όλους τους ανθρώπους που βασανίζονται σ' αυτό τον κόσμο, πασχίζοντας να πληρώσουν έγκαιρα το νοίκι,\nνα εξασφαλίσουν αρκετό φαγητό, να κοιμηθούν σε κανονικό κρεβάτι.\nείναι εξουθενωτικό και δεν σταματάει μέχρι να πεθάνεις.\nτι τσίρκο, τι θέατρο, τι φάρσα\nαπό τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία μέχρι τον γάλλο-ινδικό πόλεμο, κι από 'κεί μέχρις εδώ, σήμερα.\nτώρα, ο ένας Μεξικανός έχει ρίξει κάτω τον άλλο.\nτο πλήθος κραυγάζει.\nτο αγόρι σηκώνεται, την τελευταία στιγμή, με το εννιά.\nγνέφει στον διαιτητή πως είναι έτοιμος να συνεχίσει.\nοι πυγμάχοι σπεύδουν ν' ανταμώσουν.\nακόμα κι οι χοντράνθρωποι της πρώτης σειράς φαίνονται τώρα ξαναμμένοι.\nτα κόκκινα γάντια γρονθοκοπούν λυσσαλέα τον αέρα, τα πρόσωπα και τα γεροδεμένα, μελαχρινά τους σώματα.\nτο αγόρι ξαναπέφτει.\nτελείωσε, αυτό ήτανε.\nόλα τελείωσαν γαμώτο.\nκανείς δεν μπορεί να ξέρει τι θα κάνει τώρα το ηττημένο αγόρι.\nγια το αγόρι που νίκησε, όλα θα είναι ωραία, πρόσκαιρα.\nακολουθεί τον κόσμο· χαμογελάει.\nσε λίγο ακούω πυροβολισμούς κάπου μακριά.\nο αγώνας της ζωής συνεχίζεται.\nσηκώνομαι, πηγαίνω στο παράθυρο.\nνιώθω αναστατωμένος με τους ανθρώπους και τα πράγματα, με την κατάσταση των πραγμάτων.\nύστερα, ξανακάθομαι στο κρεβάτι, μέσα μου μπερδεύονται συναισθήματα, ακατανόητα.\nπιέζω τον εαυτό μου να πάψει να σκέφτεται.\nμερικά ερωτήματα δεν έχουν απαντήσεις.\nτι διάολο, πέτυχα επτά στα εννιά σήμερα στον ιππόδρομο, κάτι είναι κι αυτό\nέστω και μέσα στο απόλυτο τίποτα.\nαρπάζεις την πρώτη τύχη\nπου θα πετύχεις στον δρόμο και προσποιείσαι πως ξέρεις περισσότερα απ' όσα πρόκειται να μάθεις σ' όλη σου τη ζωή.\nΑναρτήθηκε από Νίκος στις 2:18 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΓια όσους δεν ακούνε...\nΕίναι περίεργο αυτό το μαγικό στοιχείο που κάνει τους ανθρώπους να επικοινωνούν πραγματικά και μάλιστα να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον. Και παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις των μεγάλων γλωσσολόγων και γνωσιοθεωρητικών τελικά ΔΕΝ είναι απλά και μόνο η γλώσσα και η σχέση της με την σκέψη που έχει αυτό τον ρόλο.\nΠέρα από τη γλώσσα και πέρα από το χρόνο που μπορεί να διαθέσει ο καθένας μας για να έρθει σε επαφή με τον άλλο, υπάρχουν επιπλέον ζητούμενα σε αυτό το ενδιαφέρον παιχνίδι της επικοινωνίας.\nΚατ’ αρχήν είναι αυτό που οι ειδικοί της γλώσσας αποκαλούν διακειμενικότητα (intertextuality). Η διακειμενικότητα είναι όλες εκείνες οι κοινές καταβολές που έχουμε πριν μπούμε στην δοκιμασία μιας συζήτησης και μας κάνουν να κατανοούμε τα κωδικοποιημένα μηνύματα της. Έτσι, για παράδειγμα η αναφορά στο «γνωστό επεισόδιο στην βουλή» ή στην «γνωστή δημοσκόπηση της τάδε εφημερίδας» προϋποθέτει ότι ο συνομιλητής μας έχει γνώση του έτερου «κειμένου» ή της πληροφορίας που απαιτείται για να κατανοήσει το δικό μας «κείμενο».\nΩστόσο, η διακειμενικότητα δεν επαρκεί από μόνη της για να καταστήσει την αμφίδρομη επικοινωνία και το αντικείμενο της κατανοητό από τα εμπλεκόμενα μέρη. Αυτό που πάνω από όλα απαιτεί η πραγματική, η ουσιαστική, η βαθιά επικοινωνία είναι να έχει σκοπό, να έχει ουσία, να έχει περιεχόμενο! Χωρίς αντικειμενικό σκοπό κατανοητό από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, καθίσταται ανούσια και εντελώς ανέφικτη. Και επειδή από αυτόν εδώ το δικτυακό χώρο ο όρος «αντικειμενικό σκοπό» δεν έχει ουσιαστικό περιεχόμενο χωρίς περεταίρω προσδιορισμό πρέπει να διευκρινίσουμε ότι ο αντικειμενικός σκοπός της επικοινωνίας δεν είναι τίποτε περισσότερο από την κοινή συνισταμένη των υποκειμενικών και υστερόβουλων στόχων των εμπλεκομένων μερών της. Υπό αυτή την έννοια η επικοινωνία είναι πάντοτε μια μάχη με άγνωστο και συχνά αμφίρροπο αποτέλεσμα. Γιατί, οι υποκειμενικοί στόχοι δεν είναι απαραίτητα ούτε συμβατοί μεταξύ τους αλλά ούτε και ξεκάθαροι για οποιονδήποτε από τους εμπλεκομένους.\nΤελικά, αν λάβει υπ’ όψη κανείς την πολυπλοκότητα, την αβεβαιότητα και το απρόβλεπτο ακόμα και της πιο απλής και καλοπροαίρετης επικοινωνίας, θα πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας τυχερούς αν και όταν καταφέρουμε να νοιώσουμε ότι πραγματικά επικοινωνήσαμε με κάποιον. Όταν αυτό αδυνατούμε να το καταφέρουμε, ίσως ο καλύτερος τρόπος είναι είτε η σιωπή είτε η (τακτική ή άτακτη) υποχώρηση.\nΗ ζωή είναι πολύ μικρή για να την αναλώνουμε έτσι...\nΥ.Γ. 1: Όλα τα ανωτέρω ισχύουν για πάσα μορφή επικοινωνίας: κοινωνική, οικογενειακή, φιλική, ερωτική!\nΥ.Γ. 2: Πειράζει που εγώ δεν συμβιβάζομαι με ημίμετρα στον τομέα αυτό;\nΥ.Γ. 3: Η ανάρτηση προορίζεται για όσους γνωρίζουν το σκοπό της!\nΑναρτήθηκε από ΓΙΩΡΓΟΣ στις 12:09 π.μ. 1 σχόλιο:\nΠοιος ταϊζει ποιον?\nΑπ' όσο ξέρω ποτέ(ας μην είμαι απόλυτος, σχεδόν ποτέ) ο άνθρωπος δεν ξεπέρασε το ένστικτο του για αυτοσυντήρηση. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πρώτα είναι αναγκασμένος από την φυση του να ικανοποιήσει τις βασικές του ανάγκες, να φάει, να πιεί, να βρει στέγη και μετά να ασχοληθεί με το γιατί ο ήλιος πάντα προβάλλει από την ανατολή. Στην αρχαία Αθήνα χτίστηκε ο Παρθενώνας αφού ειχε καλοταιστεί ο πληθυσμός της.\nΕνώ είμαι καλοταισμένος όμως(και με το παραπάνω όπως ξέρει ο Νίκος και ο Otto), γυρνάω να δω και τα προβλήματα του διπλανού μου που μόνο λυμένα δεν είναι(αλλιώς θα ήμασταν όλοι καλοταισμένοι). Και γυρνάω όχι γιατί μου το ζητάει αλλά γιατί "ντριβελίζουν" εμένα.\nΠολλές φορές οι "νοικοκυραίοι" έβλεπαν μια καλή κοινωνία ήσυχη και ειρηνική όπου όλα έβαιναν καλώς και υπήρχε ησυχία, τάξις και ασφάλεια και μόνη παραφωνία μια μερίδα φασαριόζων(ή και προβοκατόρων σύμφωνα με την πανσπουδαστική νουμ. 8) ανακάτευε την ωραία σούπα. Αυτή η μικρή μερίδα όμως κάποιες φορές(ίσως λίγες) έφερνε τον κόσμο τούμπα και ξαφνικά τα βλέπαμε όλα αλλιώς. Νομίζω πως αυτό εννοεί και στην σχετική του φράση ο Εντουάρντο Γκαλεάνο. Γιατί πολλές φορές κάποιοι ειναι/είμαστε καλοταϊσμένοι γιατί κάποιος μας ταϊζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και ψαχνόμαστε αν ξαφνικά αυτός εκλείψει.\nΕπομένως και για να καταλήξω κάπου είναι πολύ σχετικό το αν υπάρχουν προβλήματα, αν είναι λυμένα και κυρίως υπέρ ποιου είναι λυμένα! Βέβαια αυτό δεν αναιρεί την υποχρέωση κάποιων από εμάς (ακούς Νίκο) να μειώσουμε λίγο το...τάισμά μας!\nΑναρτήθηκε από Camileri στις 12:00 π.μ. 1 σχόλιο:\nΑν δεν είσαι μέρος της Λύσης, είσαι μέρος του Προβλήματος\nΩς καθωσπρέπει καλοταϊσμένος, ασχολούμενος με αυτιστική εμμονή, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, με θέματα ήδη λυμένα, πήρα τον Λάμπρο χθες το απόγευμα και πήγαμε στην πορεία για την 17Ν. Αυτονόητο είναι, αλλά το αποσαφηνίζω για σένα Η.Θ., που είσαι δύσπιστος, ότι εκτός από μια καλή ευκαιρία για περπάτημα, έτσι ώστε να πέσει λίγο η καλοταϊσμένη κοιλιά μου, θεώρησα τη συμμετοχή μου στην πορεία αναγκαία. Όχι μόνο ως χρέος απέναντι σε αυτούς που ανέτρεψαν τους άρρωστους συνταγματάρχες, αλλά κυρίως ως αντίδραση απέναντι σε όλους αυτούς που θεωρούν τα προβλήματα λυμένα.\nΤο Σάββατο βγήκαμε με τα παιδιά και συζητήσαμε για λίγο τη φράση της Πέμπτης, ότι η Φούσκα αποτελείται από «μια ομάδα καλοταϊσμένων που ασχολείται με προβλήματα που έχουν ήδη λυθεί» (συγχωρέστε μου την πιθανή αλλοίωση της φράσης, ήταν βράδυ, είχαμε φάει και πολύ!!!).\nΑυτό που μας ενόχλησε ήταν η ταμπέλα: Καλοταϊσμένοι. Χμ, για υποτιμητικό και ειρωνικό ακούγεται, ωστόσο πέρα για πέρα αληθές. Σε αυτό σταθήκαμε, αυτό μονοπώλησε την κουβέντα μας, αυτό σχολιάζει η προηγούμενη ανάρτηση. Κάναμε καλά; Κατά την άποψή μου όχι.\nΧάσαμε το ουσιώδες, το σημαντικό. Ποιο είναι αυτό; Μα η συνέχεια της φράσης, δηλ. τα «προβλήματα που έχουν ήδη λυθεί». Αλήθεια ε; Λύθηκαν τα προβλήματα; Για να δούμε…\nΤο γεγονός ότι εγώ, εμείς, εσύ Η.Θ., έχουμε λύσει τα βασικά μας προβλήματα, δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα λύθηκε και για τον υπόλοιπο κόσμο που ζει στη στέρηση, την πεινά και την αρρώστια που σε μεγάλες περιοχές παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις.\nΗ ψευδαίσθηση ότι ζούμε σε μια κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας και ελευθέριας, αναγνωρίζουμε ότι αφορά μόνον εμάς και όχι μια μεγάλη μερίδα συνανθρώπων μας, που ζουν στα κατώτατα ανεκτά όρια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Για αυτούς βλέπεις το πρόβλημα παραμένει άλυτο.\nΚαι άλλα πολλά παραδείγματα θα μπορούσα να αναφέρω, αλλά το θεωρώ περιττό. Δεν έχω και πολύ χρόνο, πρέπει να πάω για φαί…\nΑναρτήθηκε από Νίκος στις 4:34 μ.μ. 1 σχόλιο:\nΉταν η πρώτη φορά που δεν μπορούσα να καταλάβω αν ο πρωινός πονοκέφαλος οφειλόταν στο ένα ποτήρι παραπάνω (αφού σε χαλάει τι το πίνεις;) ή στην ένταση και στην έκταση λόγων, σκέψεων και αντιπαραθέσεων. Ίσως να ήταν και τα δυο. Ίσως, επιπλέον όλων των άλλων να μην διατηρώ πλέον τις αντοχές της φοιτητικής ζωής μου σε αυτή την ίδια πόλη.\nΣε κάθε περίπτωση όμως, η χθεσινή συνάντηση στην Πάτρα, έχει δύο - τρία χαρακτηριστικά τα οποία της προσδίδουν ιδιαίτερη σημασία και για την Φούσκα. Για σήμερα θα μείνω μόνο σε ένα. Αν καταφέρω θα επανέλθω.\nΜακράν το καλύτερο που άκουσα στο χθεσινό τραπέζι ήταν εκείνη η φράση που αφορούσε εμάς και τη Φούσκα: «μια ομάδα καλοταϊσμένων που αναλώνει το χρόνο της σε θέματα που έχουν ήδη λυθεί» (συγχωρέστε μου την πιθανή αλλοίωση της φράσης, ήταν βράδυ, είχαμε πιεί και λίγο...).\nΞύπνησα με τη φράση στα αυτιά μου και μου ξαναήρθε μερικές ακόμα φορές κατά το τρίωρο ταξίδι στο Ιόνιο. Ο «ποιητής» και φίλος που ευθύνεται για αυτή την κριτική, μάλλον έχει δίκιο, πολύ δίκιο. Το «καλοταϊσμένοι» κανείς μας δεν το αμφισβήτησε. Εξάλλου σύμφωνα με τη χθεσινή ετυμηγορία, αν κοιτάξουμε γύρω μας τον κόσμο (και όχι ψηλά στην πυραμίδα όπως προέτρεπε ο Backbencher) θα διαπιστώσουμε ότι ήμασταν αφάνταστα τυχεροί (ενδεχόμενα, προκλητικά τυχεροί) στη ζωή μας. Ως «καλοταϊσμένοι» αποκτήσαμε την πολυτέλεια να σκοτώνουμε το χρόνο μας με θέματα, λυμένα ή άλυτα.\nΤο κατά πόσο είναι λυμένα τα θέματα με τα οποία κατά καιρούς αναλωνόμαστε, είναι μια ενδιαφέρουσα συζήτηση αλλά θα την προσπεράσω υποθέτοντας ότι ο «ποιητής» βλέπει τα μεγάλα ζητήματα της ζωής «μισο-λυμένα» ενώ εμείς (ως «καλοταϊσμένοι» πάντα) τα βλέπουμε «μισο-άλυτα».\nΑναγνωρίζω την αλήθεια της πρότασης και πραγματικά ντρέπομαι για το «καλοταϊσμένο» της ζωής μου εν μέσω τόσης πείνας και τόσης δυστυχίας γύρω μας. Παρ’ όλα αυτά στον αγαπητό φίλο έχω να θέσω έναν απλό προβληματισμό: από όλους αυτούς που προηγήθηκαν της εποχής μας και φέρονται να έχουν λύσει τα προβλήματα που κατά καιρούς μας απασχολούν, υπάρχει κανένας κακοταϊσμένος; Από τον Μάρξ και τον Ένγκελς μέχρι τον Κέινς και τον Φρήντμαν ή όποιον άλλον «δυνατό λύτη» του σταυρολέξου της ανθρωπότητας θυμηθεί κανείς, μπορείτε να μου υποδείξετε έναν νηστικό, έναν κακοταϊσμένο;\nΌχι, το δικό μου καλοτάισμα δεν μπορεί να φτιάξει Μαρξ ή Φρήντμαν ή κάτι ανάλογου διαμετρήματος. Όμως, το φιλοσοφείν δεν ήταν ποτέ ιδίωμα των κατατρεγμένων, των πεινασμένων και των κολασμένων αυτής της γης. Το φιλοσοφείν, ανεξαρτήτως επιπέδου και αποτελεσματικότητας ήταν πάντα κάτι που ακολουθούσε το φαγητό και δη το επαρκές φαγητό. Αυτό το θεωρώ αυτονόητο αφού η αγωνία για την επιβίωση δεν σου αφήνει πολύ περιθώριο να σκεφτείς τι συμβαίνει γύρω σου.\nΑυτό που δεν θεωρώ αυτονόητο είναι οι σκέψεις που κάνει ο καθένας μας μετά το καλοτάισμα!\nΥ.Γ. 1: Λαμπρινή, συγνώμη για την κωδική ονομασία (αν σε απογοήτευσα), είναι στη φύση μου!\nΥ.Γ. 2: Αν δεν έχω πρακτικογράφο δίπλα μου δεν ξανατρώω εύκολα μαζί σας.\nΑναρτήθηκε από ΓΙΩΡΓΟΣ στις 10:17 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟ αιώνας του εαυτού\nΑγαπητοί φίλοι της Φούσκας,\nστην αναζήτηση μας περί αλήθειας και άλλων "αιθέριων" εννοιών παρακαλώ προσθέστε και το "Ο αιώνας του εαυτού" από το www.tvxs.gr (η νέα προσπάθεια του Στέλιου Κούλογλου και της ομάδας του) στην συζήτηση μας, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον!\nΑναρτήθηκε από ΓΙΩΡΓΟΣ στις 8:23 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΣχολιάζοντας την ανάρτηση του backbencher Όθων, εξέφρασα την άποψη ότι παρά το γεγονός ότι ΔΕΝ είμαι έτοιμος να υποστηρίξω την ανάγκη του κάθε φασίστα να διαδηλώνει τη μισαλλοδοξία του, είναι αναφαίρετο δικαίωμά του να το πράξει (άσε τον τρελό στην τρέλα του…).\nΩστόσο, επειδή, κατά την άποψή μου, η ελευθερία που πρέπει κανείς να (επι)ζητά, είναι η ελευθερία που δεν ταπεινώνει κανένα και δεν μειώνει την ελευθερία του άλλου, σας προέτρεψα να δείτε (ή να δούμε μαζί κάποια στιγμή) την ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ταινία The Last Supper (1995), η οποία πραγματεύεται το ζήτημα της ανοχής στη διαφορετική άποψη, όσο ακραία κι αν είναι αυτή, με απίστευτο τρόπο. Για αυτούς που δεν διάβασαν το σχόλιο (ακούς Λαμπρινή;) αντιγράφω:\nΣε κάποιο σημείο της ταινίας, ένας από τους πρωταγωνιστές θέτει το εξής ερώτημα, στο οποίο εγώ δεν έχω ακόμα απαντήσει:\nΑς υποθέσουμε ότι -με την ιστορική γνώση ενός σύγχρονου ανθρώπου- βρίσκεσαι σε μια μπυραρία του Μονάχου το έτος 1925, όπου συναντάς έναν νεαρό καλλιτέχνη, με το όνομα Αδόλφο Χιτλερ, ο οποίος αρχίζει και αναπτύσσει κάτι περίεργες θεωρίες περί της ζημιάς και του εκφυλισμού, που προκαλούν οι ξένοι (και ειδικότερα οι εβραίοι) στο γερμανικό έθνος, το οποίο βαδίζει σιγά-σιγά την οδό της απωλείας. Σου λέει επίσης ότι η λύτρωση μπορεί να έρθει μόνο με την απελευθέρωσή μας από τους εβραίους ή, αν αυτό δεν καταστεί εφικτό, με την εξολόθρευσή τους.\nΤι κάνεις; Πως αντιδράς; Είσαι διατεθειμένος να κάνεις τα πάντα για να τον αποτρέψεις, να τον σταματήσεις; Θα μπορούσες να φτάσεις ακόμα και στη δολοφονία του;\nΗ΄, στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης, τον αφήνεις να αιματοκυλίσει τον κόσμο;\nΕπαναλαμβάνω ότι πρέπει όλοι να το σκεφτούμε λίγο, δεν είναι απλά τα πράγματα.\nΤώρα θέλω να ασχοληθώ για λίγο και με την αποστροφή του backbencher Όθων σχετικά με το Ολοκαύτωμα (κακώς το έβαλες σε εισαγωγικά αγαπητέ Γιώργο). Προφανώς και το Ολοκαύτωμα δεν τίθεται εν αμφιβόλω για το αν έγινε ή όχι.\nΤα ιστορικά στοιχεία για τις θηριωδίες είναι αδιαμφισβήτητα, έχει χυθεί αρκετή μελάνη για την περιγραφή τους και ο χώρος εδώ δεν επαρκεί ούτε για μια απλή απαρίθμηση.\nΑυτό που νομίζω ότι ο backbencher Όθων είχε στην άκρη του μυαλού του με την προβοκατόρικη αυτή φράση είναι αν ένα γεγονός που είναι εδραιωμένο στη συνείδηση της πλειοψηφίας ως πραγματικό, έχει ο καθένας από μας δικαίωμα να το αμφισβητεί. Και ακόμα περισσότερο, αν μπορεί η πλειοψηφία, δια των κατά τόπους κυβερνήσεων, να ποινικοποιεί την αντίθετη άποψη. Εν προκειμένω ο backbencher Όθων διερωτάται αν είναι ορθή η απόφαση κάποιων Ευρωπαϊκών κρατών να θεσπίσουν ποινικούς νόμους, οι οποίοι επισύρουν ποινές σε όσους ιστορικούς(;) αμφισβητούν το γεγονός του Ολοκαυτώματος;\nΑυτό είναι ένα άλλο εξαιρετικό ερώτημα που τέθηκε από τον backbencher Όθων, στην ιστορική προχθεσινή ανάρτησή του, η οποία κατά πως φαίνεται θα μας απασχολήσει για κάποιες μέρες ακόμα. Στο ερώτημα αυτό επιφυλάσσομαι να απαντήσω - όπως έγραψα – σε εύθετο χρόνο.\nΑναρτήθηκε από Νίκος στις 12:33 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΜέχρι να χαλαρώσει η αλυσίδα σύντροφε...\nΑναρτήθηκε από ΓΙΩΡΓΟΣ στις 11:03 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤα υπόλοιπα σε εύθετο χρόνο...\nΑναρτήθηκε από Νίκος στις 12:17 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΝαζί (κανείς) ή να(μή)ζι\nΕίναι μια από τις μέρες που η σιδερένια μπάλα (που φοβίζει τον Παράκελσο) είναι στο μέγιστο δυνατό βάρος της. Ωστόσο εξαιτίας της προηγούμενης ανάρτησης ξεκλέβω λίγο από το χρόνο της ποινής μου για να γράψω δύο - τρία απλά πραγματάκια:\nΑν αναγιγνώσκω ορθά την ανάρτηση του συνάδελφου Backbencher (εγώ είμαι κρυφός), του οποίου την ανταπόκριση στην πρόσκληση χαιρετίζω με ενθουσιασμό, το θέμα μας είναι η ελευθερία του λόγο, της αλήθειας και σκέτη η ελευθερία σε σχέση με τα όρια της. Τα παραδείγματα του Skokie και της Πάτρας είναι πολύ καλά για να αναλύσουμε το θέμα.\nΑν το ζήτημα μας είναι η νομική - συνταγματική διάσταση της ελευθερίας (με ή χωρίς συνοδευτικά) θα συμφωνήσω με το πνεύμα της ανάρτησης του Backbencher δανειζόμενος τα λόγια του Albert Einstein (για την προπολεμική περίοδο των Ναζί): «Εφ’ όσον δεν γίνονται βίαιοι αφήστε τους να λένε ότι θέλουν».\nΩστόσο θα ήθελα να επισημάνω ότι γύρω από τις ανθρώπινες ελευθερίες έχουν στηθεί κάποια από τα αγριότερα εγκλήματα όλων των εποχών. Γιατί, όταν ζητάμε και διεκδικούμε ελευθερίες ένα πράγμα που θα πρέπει ως πολιτικά όντα να προσέχουμε και να αντιμετωπίζουμε είναι η χρήση τους ενάντια στις ανθρώπινες ελευθερίες και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Στις Η.Π.Α. το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου έχει χρησιμοποιηθεί στο ανώτατο ομοσπονδιακό δικαστήριο από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες για την κατάργηση πολιτειακών νόμων που προασπίζουν τα συμφέροντα των πολιτών και της κοινωνίας γενικότερα (βλ. “Gangs of America” by Ted Nace - http://www.gangsofamerica.com/). Ωστόσο, το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης είναι ατομικό και η διεύρυνση του στις απρόσωπες και αποποιούμενες ατομικής ευθύνης εταιρίες είναι λογικά και νομικά αστήρικτη.\nΤα νομικά δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης, της ελευθερίας του συναθροίζεσθε κλπ είναι αδιαπραγμάτευτα και υπ’ αυτή την έννοια κανένας δεν μπορεί με νομικά μέσα να αποτρέψει τις «τρομοκρατικές αποβάσεις» στην Πάτρα και το Skokie. Όμως δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το πολιτικό περιεχόμενο των «αποβάσεων» εν ονόματι αυτών των ελευθεριών. Κάτι τέτοιο (αν και νομικά ορθό) θα ισοδυναμούσε με πολιτικό έγκλημα. Γιατί μπορεί να απάντησε έτσι όπως απάντησε ο θείος Αλβέρτος αλλά η αδιαφορία, η πολιτική ανικανότητα και η περιρρέουσα κατάσταση σε εσωτερικό και διεθνές επίπεδο άφησε την Ναζιστική ρητορική να γίνει βίαιη πράξη. Και φυσικά οι «αποβάσεις» για τον εκφοβισμό των εβραίων στο Skokie και για την «τακτοποίηση» των μεταναστών στην Πάτρα είναι πολιτικά γεγονότα που αν αφεθούν (μέσα στο πλαίσιο της ελευθερίας) χωρίς απάντηση αποτελούν μέτρο για τα ανακλαστικά και τις τάσεις μιας κοινωνίας.\nΚαι η απάντηση -που σίγουρα δεν είναι ο περιορισμός της ελευθερίας οποιουδήποτε- πρέπει να έχει δύο μορφές. Από τη μία η Πολιτεία οφείλει να «προσέχει» αυτούς που εκπεφρασμένα κινδυνεύουν να γίνουν βίαιοι, όσο τουλάχιστον προσέχει τους εργάτες και τους φοιτητές που κατεβαίνουν σε μία διαδήλωση (είναι τόσο αποτελεσματικά βίαιοι στις απεργίες και τις διαδηλώσεις που μπορούν πιστεύω να υπερασπίσουν μερικούς μετανάστες από τις «λύσεις» μερικών ανεγκέφαλων). Από την άλλη πλευρά αυτό που χρειάζεται στην Πάτρα (δεν ξέρω τι έγινε τελικά στο Skokie), είναι η πολιτική αντίδραση ενός συγκεντρωμένου πλήθους (ελπίζω) μεγαλύτερου σε αριθμό το οποίο θα αναμετρηθεί στο «μπόι» με την «αποβατική δύναμη» και θα αποδείξει ότι τα αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας εξακολουθούν να παραμένουν με το μέρος του αδύνατου, του κατατρεγμένου, του οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά ανίσχυρου. Η απάντηση τότε θα είναι καθαρά πολιτική! Και ελπίζω να υπάρχουν τέτοια αντανακλαστικά γιατί σε αντίθετη περίπτωση είμαστε ένα βήμα πριν την επανάληψη της ιστορίας.\nΗ ελευθερία της έκφρασης, η ελευθερία του συνέρχεσθε, όλες οι ελευθερίες υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται και από τις πλειοψηφίες και την κοινωνία στο σύνολο της, όχι μόνο από εξτρεμιστικές ομάδες.\nΥ.Γ. 1: Αντιαμερικανισμός και αντιφιλελεύθερες φωνές: εγώ διάβασα την ιστορία του τραγουδιού και γνωρίζοντας το ιστορικό υπόβαθρο των γεγονότων που συνδέονται με αυτό δεν θα το θεωρούσα «αντιαμερικανικό». Το να θυμάσαι και να σημειώνεις τα λάθη και τα εγκλήματα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής είναι αρκετά πατριωτικό (ακόμα και με την αμερικανική έννοια του όρου) και proamerican. Αυτό κάνουν άλλωστε εκατομμύρια αμερικανοί πατριώτες, αυτοί είναι οι πηγές μας. Όσο για τον αντιφιλελευθερισμό (που νομίζω ότι με αφορά περισσότερο) έχω φίλε Backbencher να ερωτήσω το εξής: εγώ σαν παλιός (πρώην) μαρξιστής έχω αναγνωρίσει την ασυνέπεια, τις ελλείψεις και την ανάγκη αναθεώρησης της κοσμοθεωρίας μου, εσύ δεν βλέπεις καποια ανάλογη ανάγκη για τον φιλελευθερισμό; Σε παρακαλώ να το σκεφτείς και σε προσκαλώ να μου απαντήσεις.\nΥ.Γ. 2: «επιζώντες του Ολοκαυτώματος -το οποίο σαν ιστορικό γεγονός αμφισβητώ»: διαβάζω σωστά; Μπορείς να επεκταθείς επί του θέματος ώστε να κατανοήσω την άποψη σου; Γιατί εγώ δεν αμφισβητώ το «Ολοκαύτωμα» ή όπως αλλιώς λέγεται η μαζική εξόντωση τόσων εκατομμυρίων εβραίων από τους Ναζί. Αμφισβητώ όμως το Θεό που μας κληροδότησαν (και κυρίως την αγαθότητα του) καθώς και την αποκλειστικότητα του δικαιώματος τους να ζήσουν μόνοι στους Ιερούς Τόπους χωρίς να υπολογίζουν και το ταυτόχρονο και ταυτόσημο δικαίωμα των Παλαιστινίων.\nΥ.Γ. 3: Στα υπόλοιπα σημεία της ανάρτησης θα επανέλθω όταν χαλαρώσει η αλυσίδα μου. Εν’ τω μεταξύ αναμένω παρέμβαση φίλου Νίκου, n’est pas?\nΥ.Γ. 4: Σκεφτείτε να μην υπήρχε και εκείνη η «σιδερένια μπάλα» ...\nΑναρτήθηκε από ΓΙΩΡΓΟΣ στις 2:24 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΜε αφορμή ένα δημοσίευμα τοπικής εφημερίδας που δεν ξέρω αν απλώς κινδυνολογούσε όταν ανέφερε ότι η Γ.Σ. (ακροδεξιά οργάνωση) θα κάνει απόβαση στην Πάτρα για να ξεκαθαρίσει μια και καλή το πρόβλημα των μεταναστών με κάθε πρόσφορο δημοκρατικό τρόπο και μιας και το blog το διακρίνει ένας άκρατος αντιαμερικανισμός (αρκεί μια γρήγορη ματιά στα δεξιά της σελίδας) και οι αντιφιλελεύθερες φωνές συνεχώς πληθαίνουν μέσα στη φούσκα, μου ήρθε στο μυαλό μια παλιά ιστορία η οποία για μένα αφενός καθορίζει κατά ένα μεγάλο μέρος τα όρια της ελευθερίας του Λόγου αφετέρου εμμέσως απαντά σε κάποια από τα ερωτήματα που θέτει ο φίλος μου στην προηγούμενη ακριβώς από τη δική μου ανάρτηση. Για να αρχίσω από το τέλος της ανάρτησης η απάντηση είναι ΟΧΙ, υπό την προϋπόθεση ύπαρξης και εφαρμογής βασικών ατομικών ελευθεριών. Σε μια ελεύθερη πολιτεία δεν είμαστε ικανοί όχι μόνο να «βαφτίσουμε» μια αλήθεια, όπως λες, πόσο μάλλον να την συντηρήσουμε στους κόλπους της ως τέτοια, αν αντιλαμβάνομαι σωστά τον όρο «σερβίρουμε». Ακόμα και στη φερόμενη ως γενέτειρα και έδρα του φιλελευθερισμού τα πανίσχυρα λόμπι. -δεν ξέρω αν ως επαγγελαμτίας λομπίστας θα είχες μέλλον στην Ελλάδα αφού τα συμφέροντα των μερών ικανοποιούνται σε τέτοιο βαθμό λόγω της διαφθοράς που τέτοια επαγγέλματα στερούνται λόγο ύπαρξης- συναντούν σκοπέλους στη διάδοση και στο «σερβίρισμα» θέσεών τους ακριβώς γιατί η ελευθερία του λόγου οδηγεί αργά η γρήγορα στην αποκάλυψη της αλήθειας όπως και αν την βαφτίσανε. Αυτός ο μηχανισμός έχει λειτουργήσει πολλάκις στο παρελθόν στην Αμερική. Στην προσπάθεια μου να απαντήσω μέσω της ανάρτησης στις ερωτήσεις σου που θα δικαιολογεί την αλλαγή του ψευδώνυμου μου από «backσιτερ» σε backbencher, παρασύρθηκα.\nΤο Skokie είναι ένα περίχωρο του Chicago της πολιτείας του Illinois, με μία πληθυσμιακή ιδιαιτερότητα, 30.000 από τις 70.000 κατοίκους του, εν έτη 1978 ήταν Εβραίοι. Όχι οποιοδήποτε Εβραίοι αλλά επιζώντες του Ολοκαυτώματος -το οποίο σαν ιστορικό γεγονός αμφισβητώ- και απόγονοι αυτών. Μια ομάδα Ναζί, μέλη του «National Socialist Party of America (Nazis)» θέλησε να διαδηλώσει στη συνοικία των Εβραίων και όπως ήταν «αναμενόμενο» για κάθε Δημοκράτη και σύγχρονο υπερασπιστή των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το συμβούλιο της πόλης αρνήθηκε να δώσει άδεια. Το δημοτικό συμβούλιο εξαρτούσε την άδεια ακόμα και από την καταβολή εγγύησης ενός τεράστιου χρηματικού ποσού, απαγόρευε τη χρήση του συμβόλου της σβάστικας, επιχειρηματολογούσε υπέρ της απαγόρευσης να διαδηλώσουν οι Ναζί λέγοντας ότι μνήμες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν ακόμα νωπές, οι πληγές που προκάλεσε σε αυτούς ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ήταν ακόμη ανοιχτές, οι οποίες (πληγές) θα «ανάγκαζαν» τους επιζώντες να παρακολουθήσουν μια τέτοια «διαδήλωση» η οποία θα πυροδοτούσε την εβραϊκή κοινωνία της πόλης να ξεσπάσει με βία εναντίον των διαδηλωτών. Την υπεράσπιση των Ναζί, υπέρ του δικαιώματός τους να παρελάσουν, ανέλαβε η μεγαλύτερη αμερικάνικη οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η American Civil Liberties Union (ACLU). Μόνο η ανάληψη της υπεράσπισης κόστισε στην εν λόγω οργάνωση τα μισά της μέλη και είδε τις δωρεές προς αυτή από πολίτες να μειώνονται δραματικά. To Supreme Court της πολιτείας του Illinois ήρε τη σύγκρουση των δικαιωμάτων αποφασίζοντας «ότι κάτοικοι του Σκόκι δεν ήταν αναγκασμένοι να παρακολουθήσουν την παρέλαση ως εκ τούτου το συνταγματικό δικαίωμα της -ελευθερίας- του συνέρχεσθαι (δική μου ελεύθερη μτφ.) δεν ήταν δυνατό να περιοριστεί».\nΤο πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι στην Αμερική δεν κατάφερε να εμποδίσει την εφαρμογή του Αμερικάνικου Συντάγματος (First Amendment, Right of Free Assembly) αφού δεν βρέθηκε ανώτερο ή ανώτατο δικαστήριο των Η.Π.Α, να υποστηρίξει την καθόλα αντισυνταγματική απαγόρευση της διαδήλωσης από μέλη του κόμματος. Μολονότι οι πιέσεις που δέχτηκε τόσο η Δικαιοσύνη όσο και η (ΑCLU) σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα, δεδομένης τόσο της χρονικής στιγμής όσο και της δύναμης του μοχλού πίεσης δεν έκαναν -«αλήθεια» με τεκμηρίωση και αιτιολόγηση οποιαδήποτε θέση “. Τέλος, δεν πιστεύω στις δύο πλευρές όπως λες της αλήθειας αλλά στην μοναδικότητα της. Πιο πολύ όμως πιστεύω στην αναζήτηση της.\nΥΓ (1) : Θέλω να με πληροφορήσει κάποιος αν με την πιο πάνω ανάρτηση έχω διαπράξει ποινικό αδίκημα σε μία τουλάχιστον χώρα της Ε.Ε. καθώς και αν η ποινικοποίηση της πράξης μου είναι ενάντια στο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης?\nΥΓ (2) Ευχαριστώ τον φίλο ΓΠΚ για την πρό(σ)κληση. Ειλικρινά δεν με προσκαλούν συχνά, αντιθέτως με προκαλούν.\nΥΓ (3) Είμαστε έτοιμοι εμείς οι ίδιοι να υποστηρίξουμε το δικαίωμα της να διαδηλώσει στην πόλη μας η Γ. Σ. ή οποιαδήποτε ακροδεξιά οργάνωση?\nSkokieείναι υπό άδεια Creative Commons Αναφορά-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Ελλάδα Άδεια.\nΑναρτήθηκε από Οthon the Backbencher στις 11:41 μ.μ. 1 σχόλιο:\nΕτικέτες OTHON THE BACKBENCHER, skokie\n''Η δυαδικη υποσταση του Χριστου σταθηκε για μενα παντα βαθυ ,ανεξερευνητο μυστηριο.Η λαχταρα ,η τοσο ανθρωπινη ,η τοσο υπερανθρωπη ,να φτασει ο ανθρωπος ως στο Θεο - ή πιο σωστα να επιστρεψει ο ανθρωπος στο Θεο και να ταυτιστει μαζι του ,η νοσταλγια αυτη ,η τοσο μυστικη και πραγματικη ,ανοιξε μεσα μου πληγες και πληγες μεγαλες .\nΑπο τη νεοτητα μου ,η πρωταρχικη αγωνια μου ,απο οπου πηγαζαν ολες μου οι μεγαλες χαρες και οι πικρες ,ηταν τουτη .-η ακαταπαυστη ,ανηλεη παλη αναμεσα στη σαρκα και στο πνευμα .\nΜεσα μου παμπαλαιες ανθρωπινες και προανθρωπινες σκοτεινες δυναμεις του Πονηρου ,μεσα μου παμπαλαιες ανθρωπινες και προανθρωπινες φωτερες δυναμεις του Θεου - και η ψυχη μου ηταν η παλαιστρα οπου οι δυο τουτοι στρατοι χτυπιουνταν κι εσμιγαν .\nΑγωνια μεγαλη-αγαπουσα το σωμα μου ,και δεν ηθελα να χαθει-αγαπουσα την ψυχη μου ,και δεν ηθελα να ξεπεσει ,μαχομουν να φιλιωσω τις δυο αυτες αντιδρομες κοσμογονικες δυναμεις ,να νιωσουν πως δεν ειναι εχθροι ,ειναι συνεργατες ,και να χαρουν ,να χαρω και εγω μαζι τους την αρμονια....''\nAfto einai ,ena tmima apo ton prologo ,enos apo ta agapimena mou vivlia.''O telefteos peirasmos'' tou N.Kazantzaki.\nO prologos aftos graftike polla xronia meta to vivlio,eno theoreitai oti ,eixe simantiko rolo,stin ''epanaprosegisi'' tou siggrafea me tous ekklisiastikous kyklous pou ton eixan aforisei .Peripou tin idia epoxi ,ligo prin to telos tis zois tou ,egine kai h arsi toy aforismou tou siggrafea ,apo tin ekklisia.\nPistevo ,oti, o tropos ,me ton opoio proseggizei o siggrafeas to thema tis yparkxis tou theou einai monadikos .Aristotexnika ,dosmeno ,provlimatizei ton anagnosti ,bazontas ton na apofasisei ,poion apo tous dyo dromoys prepei na dialexei.\nO protos dromos ,einai, oti yparxei mia ypertati dynami ,kapou stous ouranous.Exei ta xaraktiristika pou tou exoun dosei ,kyrios ,oi sixrones megales monotheistikes thriskeies ,kai pou oloi eimaste oikeioi.Mia kentriki morfi(xristos ,boydas,komfoukios ,moameth),h opoia presbebei tin yparxi aftis tis anoteris dinamis ,pou telika yperisxyei ton panton-''oraton te panton ,kai aoraton''.\nO defteros dromos ,einai ,pio..poniros alla kai pio...duskolos ,pio...talaiporimenos.\nO xristos einai enas apo emas .H upertati dynami brisketai krimmeni kapou mesa toy,kai anadyetai basanistika arga ,mesa apo prosopikes anazitiseis tou pneumatos kai toy somatos .\nPistebo ,akkradanta ,stin ''Fouska'' mas ,oxi mono os dexameni skepsis ,opos exo simeiosei polles fores ,alla ,kai os mixani problimatismou .Akrivos gia afto to logo ,tha proteino stous anagnostes na diabasoun to vivlio tou Kazantzaki kai tha simeioso oti ego exo dialexei to dromo mou ;eseis??\nP.S.zito siggnomi gia to akalesthito tis dimosiefsis,alla doulevo se enan ipologisti xoris elliniko pliktrologio,kapou makria apo tin Ellada,exontas proetoimasei to proto meros tis dimosiefsis se Ellinika xomata.\nH empnefsi omos ,den exei oute sunora ,oute patrida.Yposxomai na kallopiso tin selida ,molis mporo grigorotera\nΑναρτήθηκε από παρακελσος στις 9:37 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΜια πρό(σ)κληση για την πρό(σ)κληση...\nΗ Φούσκα μας μεγαλώνει. Η «άνοιξη της Φούσκας» ανέκραξε ο φίλος Νίκος σε ένα σχόλιο του. Οι αναρτήσεις πληθαίνουν, το ενδιαφέρον ανάβει, οι προ(σ)κλήσεις από τον αιρετικό φίλο δίνουν και παίρνουν.\nΩστόσο κάτι που με απασχολεί είναι η μετατροπή του φίλου Όθωνα σε «Backσίτερ» όπως λέει και το ψευδώνυμο του. Αν είναι η φυσική του τάση να λέει κάτι μόνο όταν έχει να πει κάτι, έχει καλώς. Αν όμως μετατράπηκε σε «Backσίτερ» από το πληθωρικό και δεσποτικό των αναρτήσεων τότε μήπως φίλε Όθωνα να κάνω εγώ λίγο «Backσίττινγ» και να σε απολαύσουμε στα προσεχώς με κάτι ενδιαφέρον που σίγουρα έχεις να πεις;\nΗ δική μου πρόκληση προς "he knows whom":\nΔιαβάζω τις προηγούμενες αναρτήσεις μας. Διαβάσω και τις δικές μου θέσεις για τον Φιλελευθερισμό και τα οντολογικά περί Θεού ερωτήματα. Και κάπου απορώ με μένα, απορώ με μας. Και ιδού η απορία μου προς την δικανικής κατεύθυνσης παρέα: με λίγη προσοχή (και τις δέουσες διορθώσεις) οι προηγούμενες αναρτήσεις θα μπορούσαν κάλλιστα να λένε ακριβώς τις αντίθετες «αλήθειες» (σχετικές και ατομικές πάντα) από αυτές που λένε. Η περί Θεού θέση μου με την προσθοαφαίρεση μερικών εδαφίων θα μπορούσε κάλλιστα να διδάσκεται σε κατηχητικό (που λέει ο λόγος). Όπως και οι απόψεις μου περί Μαρξισμού ή Φιλελευθερισμού. Και ερωτώ: μήπως τελικά είμαστε ικανοί να ντύσουμε μια οποιαδήποτε αλήθεια με λόγια και να την σερβίρουμε; Μήπως η συναναστροφή με την παρέα των νομικών (για μένα) και η δικανική παιδεία (για σας) μας επιτρέπει να κάνουμε «αλήθεια» με τεκμηρίωση και αιτιολόγηση οποιαδήποτε θέση; Τι θα εμπόδιζε τον Καρατζαφέρη, τον Ανδριανόπουλο, την Παπαρήγα, τον Alexis, τον Αρχιεπίσκοπο ή οποιονδήποτε άλλο από το να μας προσλάβει ως spokesmen; Τι σχέση έχει η οποιαδήποτε απάντηση σε αυτό το ερώτημα με την ατομική ηθική; Τι είναι αυτό που «νομιμοποιεί» σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο να τοποθετούμαστε από την μία και όχι την άλλη πλευρά της αλήθειας; Τι σημαίνουν οι όποιες απαντήσεις στα ανωτέρω ερωτήματα για μας;\nΑναρτήθηκε από ΓΙΩΡΓΟΣ στις 8:25 μ.μ. 2 σχόλια:\nΔεν υπάρχει Θεός...για την Σάρα\nΑναρτήθηκε από ΓΙΩΡΓΟΣ στις 3:07 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑναρτήθηκε από Οthon the Backbencher στις 9:43 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες OTHON THE BACKBENCHER\nΛίγο Πριν τα Exit Polls Ήρθε η Λύτρωση\nΣε συνέχεια μιας συζήτησης που κάναμε χθές, έλαβα σήμερα από τη Λαμπρινή ένα mail, που περιείχε το παρακάτω άρθρο της Ρίκας Βαγιάνη. Η κουβέντα μας συνοψίζεται στις έξι πρώτες σειρές του άρθρου. Ευτυχώς ένας Καναδός μας λύτρωσε.\nΕνα γέλιο θα τη θάψει;\nΜήνες συμμετέχω στο παγκόσμιο πάρτι με θέμα «πόσο μισώ τη Σάρα Πέιλιν». Σε παρέες, σε διαδικτυακά στέκια, ακόμα και μέσα από τη στήλη αυτή, έπαιζα το παιχνίδι του «γουρουνιού με το κραγιόν».\nΜε μπόλικες τύψεις, ομολογώ. Συχνά φοβόμουν ότι κράζαμε και ξεφτιλίζαμε μια δυναμική γυναίκα που το μόνο της λάθος είναι ότι είναι βαθιά θρησκευόμενη, πατριώτισσα και συντηρητικών αρχών. Τότε, σε τι διαφέραμε εμείς από ένα γουρούνι με στυλό, ένα γουρούνι με μικρόφωνο, ένα γουρούνι με κάμερα;Η ραδιοφωνική φάρσα του άγνωστου σ' εμάς (μέχρι χτες) Καναδού παραγωγού με λύτρωσε από κάθε τύψη. Ο άνθρωπος, μέγας μάγκας, την έκανε να πιστέψει ότι μιλάει με τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας και την άφησε να ξεφτιλιστεί διεθνώς. Δεν ήταν μια σκληρή φάρσα, θα την έλεγες και γενναιόδωρη. Μισό δράμι μυαλό να είχε η κυρία (αν της έχει αφήσει εγκέφαλο η θρησκοληψία και ο πουριτανισμός της), θα καταλάβαινε αμέσως ότι επρόκειτο περί πλάκας. Στη διάρκεια των έξι λεπτών που κράτησε αυτή η ιστορική συνομιλία, ο Καναδός τής έλεγε τέτοιες χοντράδες, που και ο πιο χαζός άνθρωπος του κόσμου θα καταλάβαινε ότι κάτι δεν πάει καλά. («Πάμε να σκοτώσουμε μωρά φώκιας, έχει τόση πλάκα να αφαιρείς μια ζωή»). Το κολακευμένο «θύμα» κακάριζε ασυναισθήτως (και αναισθήτως), πιστεύοντας ακράδαντα ότι έχει μπει πλέον στο «κλαμπ» των ισχυρών του πλανήτη. Ενας καταστροφικός συνδυασμός ημιμάθειας, βλακείας και ψωνάρας. Ο,τι ακριβώς φοβόμαστε σ' έναν άνθρωπο που ελέγχει τις τύχες του κόσμου. Πολλοί Αμερικανοί πολίτες δηλώνουν τρομοκρατημένοι στην ιδέα ότι από αύριο, η κυρία Πέιλιν μπορεί να τους κυβερνάει. Εμείς οι υπόλοιποι πολίτες της Γης, στην προοπτική ότι αυτά τα κρινοδάχτυλα ίσως βρεθούν σε απόσταση επαφής με το «κουμπί» που ελέγχει τα πυρηνικά των ΗΠΑ, πώς πρέπει να νιώθουμε;\nΑνυπεράσπιστοι. Σαν «μωρά φώκιας».\nΑναρτήθηκε από Νίκος στις 1:07 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΙΠΟΤΕ ,ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΤΙΠΟΤΕ ,ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ\nΗ δυαδικη υποσταση του Χριστου σταθηκε για μενα παντα βαθυ ,ανεξερευνητο μυστηριο.Η λαχταρα ,η τοσο ανθρωπινη ,η τοσο υπερανθρωπη ,να φτασει ο ανθρωπος ως στο Θεο - ή πιο σωστα να επιστρεψει ο ανθρωπος στο Θεο και να ταυτιστει μαζι του ,η νοσταλγια αυτη ,η τοσο μυστικη και πραγματικη ,ανοιξε μεσα μου πληγες και πληγες μεγαλες .\nΑγωνια μεγαλη-αγαπουσα το σωμα μου ,και δεν ηθελα να χαθει-αγαπουσα την ψυχη μου ,και δεν ηθελα να ξεπεσει ,μαχομουν να φιλιωσω τις δυο αυτες αντιδρομες κοσμογονικες δυναμεις ,να νιωσουν πως δεν ειναι εχθροι ,ειναι συνεργατες ,και να χαρουν ,να χαρω και εγω μαζι τους την αρμονια.\nΑναρτήθηκε από παρακελσος στις 11:04 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΑν υπάρχει Θεός ...\nΣτη φιλοσοφία, «αφαίρεση» είναι η νοητική διεργασία κατά την οποία οι ιδέες αποστασιοποιούνται από τα αντικείμενα. Στην αφαίρεση ακολουθείται μια διαδικασία απλοποίησης κατά την οποία οι ξεκάθαρες λεπτομέρειες του αντικειμένου γίνονται ακαθόριστες, ασαφείς ή αόριστες προκειμένου στην ουσία της αφηρημένης ιδέας να εναπομείνουν μόνο εκείνα τα ελάχιστα χαρακτηριστικά που την ορίζουν. Έτσι π.χ. η μαθηματική ιδέα της σφαίρας είναι μια αφαίρεση των «σφαιρικών» αντικειμένων: μια μπάλα ποδοσφαίρου είναι ένα σφαιρικό αντικείμενο, αλλά για τον μαθηματικό η έννοια της σφαίρας ενσωματώνει όλα εκείνα τα (μαθηματικά) χαρακτηριστικά τα οποία είναι ανεξάρτητα των συγκεκριμένων υλικών ιδιοτήτων κάθε σφαιρικού αντικειμένου (π.χ. δερμάτινη μπάλα, γυάλινη σφαίρα κλπ).\nΗ οντολογία από την άλλη πλευρά είναι η μελέτη της φύσης του είναι, της ύπαρξης και της πραγματικότητας γενικότερα καθώς επίσης και των κατηγοριών της ύπαρξης και των σχέσεων τους\nΘεωρώ τις ανωτέρω διευκρινήσεις απαραίτητες για να σημειώσω ότι ο φίλος Νίκος προκαλεί μια συζήτηση για την οντολογία της αφηρημένης έννοιας του Θεού. Πριν ανταποκριθώ στην πρόκληση, να επισημάνω μερικά στοιχεία της ανάρτησης του, που θα φανούν χρήσιμα στην πορεία:\nΑν περιοριστούμε στην ΑΕΚ για το οντολογικό ερώτημα της ύπαρξης του Θεού τότε η απάντηση είναι απλή: ΔΕΝ υπάρχει Θεός! Ο κάθε φίλαθλος ας δώσει την δική του ερμηνεία στην ετυμηγορία αυτή!\nΔεν είναι τυχαίο ότι οι δύο συγκλονιστικές ιστορίες που αναφέρει σχετίζονται με την (πολύ συγκεκριμένη σε κάθε περίπτωση) αφηρημένη έννοια του θανάτου.\nΤα ερωτήματα και οι αναφορές του σε Camus και Sartre εντοπίζουν το οντολογικό ερώτημα (κυρίως) στο πεδίο της ηθικής.\nΚαθώς έγραφα τις γραμμές αυτές αισθάνθηκα μια (αρκετά καλή σε ένταση) σεισμική δόνηση. Ελπίζω να μην είναι η άνωθεν διαμαρτυρία για το ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ασχολούνται με το συγκεκριμένο θέμα. Θα συνεχίσω να γράφω αλλά αν γίνει δεύτερη ισχυρότερη θα το πάρω προσωπικά το θέμα!\nΤο οντολογικό ερώτημα για την ύπαρξη του Θεού είναι ίσως ένα από τα δυσκολότερα αλλά και από τα πιο ενδιαφέροντα φιλοσοφικά ζητήματα του ανθρώπου. Και το στοιχείο που το κάνει ιδιαίτερα δύσκολο είναι ότι η αφαιρετική διαδικασία που οδήγησε στην διαμόρφωση της σημερινής έννοιας του Θεού είναι αφ’ ενός μια διαδικασία με διάρκεια ίση τουλάχιστον με την διάρκεια ύπαρξης του ανθρώπου σε οργανωμένες κοινωνίες και αφ’ εταίρου μια διαδικασία η οποία για κάθε συγκεκριμένο άτομο πραγματώνεται σε ένα ορισμένο κοινωνικό, ιστορικό, πολιτισμικό, θρησκευτικό, ψυχολογικό και ατομικό περιβάλλον με συγκεκριμένες επιρροές, εικόνες και παραστάσεις. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι θα δίναμε λιγότερο ή περισσότερο διαφοροποιημένες απαντήσεις αν βρισκόμασταν στο αναπαυτικό σαλόνι ενός ήρεμου και φιλόξενου δυτικοευρωπαϊκού σπιτιού του σήμερα, μέσα σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ή έξω από την πόρτα του θαλάμου αερίων, έξω (ή μέσα) από την πόρτα ενός χειρουργείου, μπροστά από μία αγχόνη.\nΥπάρχει και ένα άλλο πρόβλημα στην αντιμετώπιση του ερωτήματος: οι ίδιοι οι «φορείς» της πίστης στην ύπαρξη του Θεού - προφανώς και για τους λόγους που προανέφερα – αντικειμενοποιούν την αφηρημένη έννοια του Θεού και του προσδίδουν ιδιότητες οι οποίες μεταβάλλονται στο χώρο και στο χρόνο, πολλές φορές αλληλοσυγκρούονται και καθιστούν έτσι την αφηρημένη έννοια ιδιαίτερα εύπλαστη και μεταβλητή. Ίσως να συζητάμε για την ποιο εύπλαστη και ευμετάβλητη έννοια στην ιστορία της ανθρώπινης σκέψης χωρίς αυτό να μειώνει την πλαστικότητα (και ως εκ τούτου κατάχρηση και κακομεταχείριση) άλλων εννοιών (σκεφτείτε για παράδειγμα τα δεινά άλλων εννοιών όπως ελευθερία, δημοκρατία κλπ).\nΓια να αποφύγω όλα τα ολισθηρά μονοπάτια που προδιαγράφουν οι δυσκολίες που περιέγραψα και επιπλέον για οικονομία λόγων θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ όσο πιο λακωνικά γίνεται στα ερωτήματα του φίλου Νίκου:\n«Αυτές οι ιστορίες δίνουν απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει θεός ή όχι;» Σαφώς και δίνουν, αλλά δυστυχώς δεν δίνουν μόνο μία απάντηση, δίνουν πολλές απαντήσεις και μάλιστα διφορούμενες. Και οι απαντήσεις εξαρτώνται από τον ποιόν ρωτάς! Για τους κρατούμενους της πρώτης ιστορίας, ο Θεός κρεμάστηκε στο πρόσωπο ενός μικρού αγοριού γιατί μέσα από αυτό το γεγονός σκοτώθηκαν όλες εκείνες οι άλλες αφηρημένες έννοιες που συνδέονται με την έννοια του Θεού: η αγάπη, ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, όλα αυτά χάθηκαν σιγά - σιγά και βασανιστικά μαζί με την πνοή του μικρού παιδιού. Στην δεύτερη ιστορία ο Θεός καταδικάστηκε για την απουσία του που ισοδυναμούσε με ωμότητα και προδοσία. Και σε αυτή την περίπτωση αυτό που απουσίαζε ήταν οι συνοδευτικές του Θεού αφηρημένες έννοιες. Οι δύο ιστορίες κρύβουν μέσα τους μία αλήθεια που ακόμα και εγώ, ως συνειδητοποιημένος άθεος, δεν μπόρεσα ποτέ να αρνηθώ: αν υπάρχει Θεός τότε αυτός ενυπάρχει μέσα στους ανθρώπους και εκφράζεται μέσα από αυτούς. Είναι κάτι σαν τον «ενυπάρχων Θεό» του Σπινόζα στον οποίο πίστευε και - ο επίσης άθεος - Albert Einstein. Αν θέλεις να τιμήσεις ένα Θεό, αν θέλεις να πιστέψεις σε Θεό τότε κοίτα γύρω σου τους ανθρώπους, υπάρχουν αρκετοί Θεοί για να λατρέψεις, να αγαπήσεις και να τιμήσεις. Με βάση τις δύο ιστορίες, ότι και αν είναι αυτό που αποκαλούμε Θεός, ή δεν υπάρχει (τουλάχιστον όπως το περιγράφουν οι πιστοί) ή πράγματι ήταν τραγικά απών όπως απεφάνθη το δικαστήριο πριν την προσευχή.\n«Υπάρχει ανάγκη να πιστεύουν οι άνθρωποι σε μια ανώτερη δύναμη, να πιστεύουν στον Θεό;» Θυμάμαι τον παπά που μας δίδασκε θρησκευτικά στο γυμνάσιο (ένας πράγματι μορφωμένος θεολόγος που συνήθιζα να προκαλώ αφήνοντας του φιλοσοφικά άρθρα από το Ριζοσπάστη πάνω στο θρανίο μου, έτσι για να ανάψει η συζήτηση) να χρησιμοποιεί ένα επιχείρημα που δύσκολα μπορεί να προσπεράσει κανείς:\nη ύπαρξη τόσων θρησκειών στην ιστορία της ανθρωπότητας, αυτή η αυθόρμητη αναζήτηση της ανθρωπότητας για το θείο είναι απόδειξη ότι υπάρχει Θεός και μέσα μας είναι ενσταλαγμένη η ανάγκη να τον αναζητάμε.\nΠραγματικά, δεν ξέρω πως ακόμα και ένας άθεος μπορεί να προσπεράσει το ερώτημα χωρίς να το αντιμετωπίσει. Αν και οντολογικά και με την τυπική λογική το επιχείρημα του θεολόγου μας δεν είναι «απόδειξη» της ύπαρξης του Θεού, ωστόσο η θρησκεία είναι μια διαχρονική πραγματικότητα. Όσο και αν η μαρξιστική ρήση για τη θρησκεία ως το «όπιο των λαών» δίνει μια ερμηνεία για την χρήση (και κατάχρηση) της θρησκείας δεν ερμηνεύει τη γένεση της. Δύο λειτουργίες της θρησκείας που μπορεί κανείς να μελετήσει για να καταλάβει το φαινόμενο είναι η μεταφυσική της λειτουργία σε σχέση με το θέμα του θανάτου αλλά και της σημασίας και του σκοπού της ύπαρξης και φυσικά η πιο πρακτικά χρήσιμη απ’ όλες που είναι η ηθική λειτουργία. Προσωπικά δεν με πολύ-απασχολεί αν αυτό που αποκαλούμε Θεός είναι κάτι που όντως υπάρχει ή αν είναι ένα ανθρώπινο αφαιρετικό κατασκεύασμα που συμπυκνώνει μια σειρά από άλλες αφηρημένες έννοιες και απαντάει στα μεταφυσικά ζητήματα. Εξάλλου αν ο Θεός έχει τις ιδιότητες που του προσδίδουν οι πιστοί το θέμα αυτό δεν πρόκειται ποτέ να απαντηθεί με ένα επιστημονικό πείραμα. Το μόνο που μπορεί να κάνει η επιστήμη είναι όσο εξελίσσεται και επεκτείνεται να αφαιρεί από το χώρο τις θεότητας «χωράφια» που υπό το καθεστώς της άγνοιας κατείχε (π.χ. πολλά από τα ψυχικά νοσήματα που στο παρελθόν αποδίδαμε σε Θεούς και Δαίμονες έχουν σήμερα αποδοθεί σε χημικές διεργασίες του ανθρώπινου εγκεφάλου). Ενδεχόμενα να μην έχει καμία πρακτική αξία και κανέναν λόγο ύπαρξης η επιστημονική «απόδειξη» ή «διάψευση» της ύπαρξης του Θεού γιατί απλά δεν μπορεί να επιτευχθεί. Εκείνο όμως που έχει αξία και πρέπει να κατανοηθεί και να μελετηθεί και σε επιστημονικό αλλά και σε φιλοσοφικό επίπεδο είναι αυτή καθεαυτή η αλήθεια του επιχειρήματος του καθηγητή μας: θρησκείες υπήρχαν σε κάθε πολιτισμό. Γιατί; Αυτό το ερώτημα δεν πρέπει να ξεπερνιέται από κανέναν επιστήμονα και κανέναν φιλόσοφο χωρίς να υπόκειται στη βάσανο του ελέγχου.\nΓια να απαντήσω και στην ουσία του ερωτήματος: υπάρχει απόλυτη ανάγκη για κάποιους ανθρώπους να πιστεύουν σε μια ανώτερη δύναμη, να πιστεύουν σε κάποιο Θεό ή σε κάτι θετικό. Αν δεχθούμε τον Θεό και τη θρησκεία σαν νοητικό κατασκεύασμα που ενσωματώνει μια συστηματική της μεταφυσικής και της ηθικής τότε μάλλον όλοι μας πιστεύουμε σε κάποιου είδους Θεό. Εγώ το λέω άνθρωπο, το λέω ηθική και πιστεύω σε αυτό. Άλλοι θέλουν να του φορέσουν γένια, μανδύα, πολλή μοχθηρότητα και κακία και να το βάλουν σε εκκλησίες πριν πιστέψουν σε αυτό. Η ουσία όμως είναι ότι η μεταφυσική, η ηθική και οι γενικότερες υπαρξιακές ανησυχίες και θέσεις του καθενός μας είναι κάποιας μορφής θρησκεία, κρύβουν κάποιας μορφής Θεό έστω και αν αυτός δεν έχει οντολογική αλλά γνωσιολογική υπόσταση!\nΣτην ανάρτηση περί Φιλελευθερισμού τόνισα ότι η αποτυχία Μαρξισμού και Φιλελευθερισμού είναι ότι γύρω από αυτές τις οικονομοκεντρικές θεωρήσεις του ανθρώπινου φαινομένου στήθηκαν κοσμοθεωρητικές προσεγγίσεις και έγιναν κοινωνικο-ιστορικά πειράματα από τα οποία απουσίαζε ο ανθρωπισμός και η ηθική. Ε λοιπόν αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι οι θρησκείες και οποιεδήποτε πολιτικο-κοινωνικές κοσμοθεωρήσεις δεν αγνοήσουν αυτά τα δύο στοιχεία, θα είναι μακροβιότερες οποιασδήποτε άλλης κοσμοθεώρησης. Και για τον αναγνώστη που αβίαστα θα πει ότι είμαι εκτός θέματος παραλληλίζοντας Φιλελευθερισμό/Μαρξισμό με τη θρησκεία να υπενθυμίσω ότι δεν υπάρχει καμία θρησκεία απ’ όσες γνωρίζω που να μην έμπαινε στα χωράφια της κοινωνικής ζωής και δεν υπάρχει καμία οικονομικοκεντρική κοσμοθεώρηση που (έστω και αγνοώντας τα) να μην είχε επίδραση στα ηθικά, υπαρξιακά και ανθρωπιστικά ζητήματα.\n«Υπάρχει ανάγκη για τον άνθρωπο να ανατρέχει και να παραμένει προσκολλημένος στο Απόλυτο, που προέρχεται από τον Θεό;» Το ερώτημα ετούτο διαφέρει στην ουσία του από το προηγούμενο και η απάντηση είναι διαφορετική. Το «απόλυτο που προέρχεται από το Θεό» είναι κάτι (που σε όποια σφαίρα και αν αναφέρεται) έχει κατά τη γνώμη μου δύο λειτουργίες: από τη μία βοηθάει τους αδύναμους και αδύνατους να βρουν το δρόμο και από την άλλη βοηθάει τους ισχυρούς να τον επιβάλλουν. Γιατί αν υπάρχει Θεός και αν ήμουν θεοσεβούμενος το μόνο που θα του αρνιόμουν είναι το «Απόλυτο» και αυτό όχι γιατί θα ήταν ξένο με την έννοια του Θεού αλλά γιατί θα ήταν δυσπρόσιτο στην ταπεινότητα μου. Το οποιοδήποτε απόλυτο «προέρχεται» από το Θεό δεν είναι τίποτε άλλο από μια απόλυτη ανθρώπινη (παρ)ερμηνεία, άρα όπλο σε λάθος χέρια. Αν υπήρχε Θεός θα ήθελα να μου επιτρέψει την εξερεύνηση και την αναζήτηση, την απορία και τον έλεγχο. Αν υπήρχε Θεός θα ήθελα να έχω μαζί του την σχέση διερεύνησης και αναζήτησης που είχε ο Καζαντζάκης και πολλοί άλλοι των οποίων η έμφυτη αναζήτηση της αλήθειας βαφτίστηκε από τους ερμηνευτές του «Απόλυτου» ως αθεΐα.\nΣτον άνθρωπο υπάρχει η τάση να απολυτοποιεί, αποδίδοντας στο Θεό πράγματα στα οποία έχει την ανάγκη να παραμείνει προσκολλημένος για να οριοθετήσει την ύπαρξη του, την ηθική του και για να δώσει απάντηση στα προβλήματα που τον απασχολούν.\nΗ χριστιανική θρησκεία αντιμετωπίζει ιδιαίτερα σκληρά και απάνθρωπα (για τα χριστιανικά μέτρα) τους αυτόχειρες. Οι αυτόχειρες δεν δικαιούνται νεκρώσιμη λειτουργία, δεν τους «διαβάζει ο παπάς». Πίσω από αυτή την στάση υπάρχει το δόγμα ότι την ζωή την έδωσε ο Θεός και ακόμα και αν είναι η δική σου δεν έχεις δικαίωμα να την αφαιρέσεις. Αν και θα περίμενα το ίδιο να κάνει η θρησκεία και για τους αιμοσταγείς «προστάτες» της (όπως π.χ. ήταν ο Κωνσταντίνος και η Ελένη που τιμούμε ως Αγίους) στο πρακτικό αποτέλεσμα του δόγματος προσυπογράφω ανεπιφύλακτα. Στην προσωπική μου θεολογία το μεταφράζω ως εξής: ότι σκατά και αν έχει αυτή η ζωή είσαι ως άνθρωπος υποχρεωμένος να τα αντιμετωπίσεις και να αγωνιστείς για να ζήσεις, δεν έχεις ποτέ δικαίωμα να το βάζεις στα πόδια μπροστά στα προβλήματα, ότι και αν είναι αυτά. Και η αυτοκτονία, αν δεν οφείλεται σε ψυχικό νόσημα αλλά σε συνειδητή επιλογή είναι πολλές φορές ο ευκολότερος τρόπος να το βάλεις στα πόδια!\n«Να ερμηνεύει την ηθική απόλυτα; Είναι αυτός ο μόνος τρόπος που μπορεί ο άνθρωπος να αποφύγει στο μέλλον θηριωδίες ναζιστικού τύπου;» Για το να ερμηνεύσει την ηθική απόλυτα νομίζω απάντησα: η θεοποίηση της ηθικής βοηθάει τους αδύναμους ή τους ισχυρούς για διαφορετικούς λόγους τον καθένα. Ωστόσο ακόμα και χωρίς την παραδοχή Θεού η απολυτοποίηση της ατομικής ηθικής δεν είναι τίποτε άλλο από τον καθορισμό των ορίων της ατομική ύπαρξης. Αν αποδέχομαι κατ’ απόλυτο τρόπο ότι δεν θα σκοτώσω για να φάω τον διπλανό μου έστω και αν δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να επιβιώσω, τότε καθορίζω τα όρια της ηθικής και της ύπαρξης μου (το παράδειγμα μου ακραίο αλλά σκεφτείτε τι γίνεται στις ελάχιστες περιπτώσεις που σε ακριβώς αυτό το παράδειγμα δεν τηρήθηκε ο κανόνας). Για αυτό το σκοπό δεν είναι για όλους τους ανθρώπους απαραίτητη η παρουσία Θεού. Με ή χωρίς Θεό η απολυτοποίηση της ηθικής είναι μια μορφής ατομική «νομοθεσία» της ύπαρξης.\nΓια το δεύτερο ερώτημα η ατομική μου απάντηση είναι σαφώς αρνητική. Σκεφτείτε το έθνος (ή την πολιτική εξουσία για να μην μπούμε στα θέματα συλλογικής ηθικής και ευθύνης που έχουν έναν επιπλέον βαθμό δυσκολίας) που εξολόθρευσε έξι εκατομμύρια εβραίους για να εξασφαλίσει την καθαρότητα του, ή τους κανίβαλους εγκληματίες της πολιτισμένης σύγχρονης κοινωνίας. Αυτές τις θηριωδίες καμία θρησκεία, καμία απόλυτη ηθική δεν τις αποτρέπει. Μπορεί η θρησκεία και η απόλυτη ηθική να ενισχύουν (ή άλλοτε να αποδυναμώνουν) κάποιες αντιστάσεις της κοινωνίας συνολικά αλλά η ανθρώπινη φύση είναι απόλυτα σχετική! Στην ταινία Death and the Maiden (Roman Polanski, 1994) η ηρωίδα συναντά και εγκλωβίζει στο σπίτι της τον πρώην βασανιστή της και προσπαθεί με την βία να αποσπάσει την ομολογία του ότι ήταν πράγματι ο βασανιστής της. Όταν τελικά το καταφέρνει αυτό που συγκλονίζει είναι η ομολογία του η οποία δείχνει έναν άνθρωπο που η ισχύς, η εξουσία και η δύναμη «ξύπνησε» μέσα του τα πιο απάνθρωπα και σαδιστικά ένστικτα. Δεν ξέρω αν είμαστε, δεν νομίζω ότι είμαστε, όλοι ικανοί να διαπράξουμε πράγματα που ξεπερνάνε τα «όρια», τα όποια «όρια» θέτουμε στην ύπαρξη μας. Αντίθετα πιστεύω ότι το «καλό» ή το «κακό» το κάνουμε γιατί «είναι στη φύση μας» (την ατομική φύση και ταυτότητα του καθενός) όπως λέει και ο γνωστός μύθος με τον σκορπιό και το βάτραχο. Απλά σε μερικούς ανθρώπους αυτή η «φύση» χρειάζεται ευκαιρίες και πλαίσιο για να εκφραστεί. Η θρησκεία και η απόλυτη ηθική δεν μας προστατεύει από το γεγονός ότι η ανθρώπινη φύση είναι σχετική και δεν μπορεί να εξαλείψει αυτή την αλήθεια. Μπορεί ίσως να επηρεάσει το πλαίσιο και να αποτρέψει την έκφραση της «φύσης» του καθ’ ενός αλλά δεν την εξαλείφει. Πιστεύω ότι μόνο αν κατανοήσουμε την σχετικότητα της ανθρώπινης φύσης, την σχετικότητα της ηθικής και την απόλυτη εξάρτηση τους από τις συνθήκες και το περιβάλλον στο οποίο ενυπάρχουν θα κατορθώσουμε να προλάβουμε, να περιορίσουμε και ενδεχόμενα να αποτρέψουμε θηριωδίες σαν αυτές που έζησε και εξακολουθεί να ζει η ανθρωπότητα. Γιατί η διαφορά μεταξύ αυτού που έγινε τότε και αυτού που γίνεται σε διάφορες γωνιές του πλανήτη την ώρα που εμείς γράφουμε είναι μόνο θέμα αριθμών!\n«Αν υποθέσουμε ότι η αλήθεια δεν υπάρχει, δηλαδή ότι δεν υπάρχει μια βάση απόλυτης ηθικής, τότε έχει αλήθεια και η απόρριψη της βίας;» Είναι διαφορετικό το να μην υπάρχει αλήθεια και διαφορετικό το να μην υπάρχει απόλυτη αλήθεια. Το αυτό ισχύει αν διατυπωθεί και για την ηθική. Υπάρχει αλήθεια, υπάρχει ηθική απλά δεν μπορούν να είναι άκαμπτες και απόλυτες, δεν μπορούν να μη λαμβάνουν υπόψη τους τη σχετικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και της ανθρώπινης φύσης. Από την δική μου ανάγνωση και οπτική το να θέτουμε απόλυτες αξίες (ότι πρέπει να είμαστε τίμιοι, ότι δεν πρέπει να λέμε ψέματα) είναι σαν να αγνοούμε ότι η τιμιότητα και η αλήθεια κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι απόλυτες οντολογικές κατηγορίες της ανθρώπινης φύσης γιατί παρ’ όλα τα ηθικά διδάγματα αιώνων κυκλοφορούν και ψεύτες και άτιμοι. Για να μην πω ότι λίγη ψευτιά και ατιμία υπάρχει μέσα και στους ποιο ενάρετους ανάλογα με το σε ποιο πλαίσιο θα τοποθετηθούν ή από ποια οπτική θα θεωρηθούν. Στην ηθική την οντολογία και τους άλλους συναφείς τομείς που άπτονται του θέματος μας δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα πλήρως η αντίστοιχη «θεωρία της σχετικότητας». Η απόλυτη αλήθεια και η απόλυτη ηθική δεν αποτελούν εγγύηση για την απόρριψη της βίας, αντίθετα μάλιστα η βία πολλές φορές ενδύθηκε απολυτοποιημένα εκτρώματα αλήθειας και ηθικής. Η απολυτοποίηση της αλήθειας και της ηθικής είναι μία μορφή επιβολής τους στην ανθρώπινη φύση. Αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς η ανθρώπινη φύση είναι πολύ σχετική για να μπει σε απόλυτα κουστούμια. Αν η σχετική αλήθεια και η σχετική ηθική προέρχονται από την κατανόηση του ανθρώπου (η θεωρία της σχετικότητας που προανέφερα ότι μας λείπει) τότε έχουμε καλύτερες πιθανότητες να κατανοήσουμε, να προλάβουμε και ενδεχόμενα να αποτρέψουμε την βία που ξεπερνά τα ανθρώπινα όρια.\nΓνωρίζοντας ότι το θέμα παραμένει ανοιχτό και μετά την παρέμβαση μου αποχωρώ...\nΥ.Γ.: Μπορείς να μου εξηγήσεις, φίλε Νίκο γιατί μετά από όλα αυτά, θα πρέπει να δώσουμε εξετάσεις το Σεπτέμβρη;\nΑναρτήθηκε από ΓΙΩΡΓΟΣ στις 10:09 μ.μ. 2 σχόλια:\nΕδώ είναι, νάτος - κρέμεται εδώ σ'αυτήν την αγχόνη\nΤο τελευταίο διάστημα, ειδικά μετά τις επαναλαμβανόμενες αποτυχίες της ΑΕΚ, έχει αρχίσει να με απασχολεί πάλι το οντολογικό επιχείρημα για την ύπαρξη του Θεού.\nΆνοιξα πάλι κάτι βιβλία που αναφέρονται στο θέμα και βρήκα δυο ιστορίες, που στο παρελθόν με είχαν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕΙ. Το ίδιο ακριβώς έπαθα και τώρα.\nΘέλω, λοιπόν, να ξεκινήσω το σχόλιό μου με την παράθεση αυτών των δυο περιστατικών από την εποχή του Ναζισμού και να αποπειραθούμε να κάνουμε μια κουβέντα για το θέμα. Παρακαλώ να διαβαστούν προσεκτικά.\nΗ πρώτη είναι αφηγημένη από τον νομπελίστα συγγραφέα Elie Wiesel.\nΜια μέρα η Γκεστάπο κρέμασε ένα παιδί. Ακόμα και τα Ες – Ες είχαν ενοχληθεί από την προοπτική να κρεμαστεί ένα παιδί μπροστά σε εκατοντάδες θεατές. Το παιδί που, θυμάται ο Βήζελ, είχε το πρόσωπο «θλιμμένου αγγέλου», ήταν σιωπηλό, ζωηρά ωχρό και σχεδόν γαλήνιο καθώς ανέβαινε στην αγχόνη. Πίσω από τον Βήζελ, ένας από τους άλλους κρατούμενους φώναξε: «Που είναι ο Θεός; Που είναι;»\nΤο παιδί έκανε μισή ώρα να πεθάνει, ενώ οι κρατούμενοι ήταν αναγκασμένοι να το κοιτούν στο πρόσωπο. Ο ίδιος άνδρας ξαναφώναξε: «Που είναι ο Θεός τώρα;»\nΚαι ο Βήζελ άκουσε μια φωνή μέσα του να δίνει την απάντηση: «Εδώ είναι, νάτος – κρέμεται εδώ σ’αυτήν την αγχόνη».\nΥπάρχει μια άλλη ιστορία ότι μια μέρα στο Άουσβιτς, μια ομάδα εβραίων πέρασε τον Θεό από δίκη. Τον κατηγόρησαν για ωμότητα και προδοσία. Όπως και ο Ιώβ, δεν έβρισκαν παρηγοριά στις συνήθεις απαντήσεις στο πρόβλημα του κακού και του πόνου εν μέσω αυτής της φρίκης. Δεν μπόρεσαν να βρουν δικαιολογία για τον Θεό, ούτε ελαφρυντικά, έτσι τον κήρυξαν ένοχο και, πιθανότατα, άξιο της ποινής του θανάτου. Ο ραβίνος εξήγγειλε την ετυμηγορία. Ύστερα κοίταξε πάνω και είπε ότι η δίκη τελείωσε: ήταν ώρα για την βραδινή προσευχή.\nΑυτές οι ιστορίες δίνουν απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει θεός ή όχι; Υπάρχει ανάγκη να πιστεύουν οι άνθρωποι σε μια ανώτερη δύναμη, να πιστεύουν στον Θεό; Υπάρχει ανάγκη για τον άνθρωπο να ανατρέχει και να παραμένει προσκολλημένος στο Απόλυτο, που προέρχεται από τον Θεό; Να ερμηνεύει την ηθική απόλυτα; Είναι αυτός ο μόνος τρόπος που μπορεί ο άνθρωπος να αποφύγει στο μέλλον θηριωδίες ναζιστικού τύπου;\nΑν υποθέσουμε ότι η αλήθεια δεν υπάρχει, δηλαδή ότι δεν υπάρχει μια βάση απόλυτης ηθικής, τότε έχει αλήθεια και η απόρριψη της βίας;\nΘέλω να κλείσω το σύντομο σημείωμά μου, με δυο φράσεις, γραμμένες από δυο ασυμφιλίωτα άθεους συγκαιρινούς φιλόσοφους.\nΑν δεν πιστεύουμε σε τίποτα, αν τίποτα δεν έχει έννοια και αν δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε καμία αξία, τότε όλα είναι δυνατά και τίποτα δεν έχει σημασία. Χωρίς υπέρ και κατά ο δολοφόνος δεν έχει ούτε δίκιο ούτε άδικο. Μπορούμε να συνδαυλίζουμε τη φωτιά στα κρεματόρια, όπως ακριβώς θα μπορούσαμε να αφοσιωθούμε στην περιποίηση των λεπρών. Η κακία και η αρετή γίνονται σύμπτωση ή καπρίτσιο (Αlbert Camus «Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος»).\nΜε τον θεό εξαφανίζεται κάθε πιθανότητα να ξαναβρούμε τις αξίες ενός δυσανάγνωστου ουρανού. Δεν μπορεί να υπάρχει ένα καλό δεδομένο, εφόσον δεν υπάρχει καμία συνείδηση απεριόριστη και τέλεια για να το σκεφτεί. Δεν είναι γραμμένο σε κανένα μέρος ότι το καλό υπάρχει, ότι πρέπει να είμαστε τίμιοι, ότι δεν πρέπει να λέμε ψέματα (Ζ.Π. Σάρτρ «L'existentialisme est un humanisme», σχολιάζοντας τη διάσημη φράση του Ντοστογιέφσκι ότι «αν ο θεός δεν υπάρχει τότε τα πάντα ανατρέπονται»).\nΑναρτήθηκε από Νίκος στις 1:44 π.μ. 2 σχόλια:\nΣταμάτα τη "Φούσκα" να κατέβει!\nΥΓ: ... ο οπαδός του Μιχαήλ!\nΑναρτήθηκε από ΓΙΩΡΓΟΣ στις 12:08 π.μ. 2 σχόλια:\nθα προσπαθησω να θεσω ,σε δημοσια θεα ,αυτη την φορα ,καποια θεματα τα οποια τεθηκαν τις τελευταιες μερες ,σε κατ'ιδιαν διαλογο , απο τον νικο ,τον γιωργο και απο εμενα .Θελω να επισημανω οτι οι διαλογοι και οι διαλογισμοι που αναπτυχθηκαν μεταξυ μας ,αυτες τις μερες καλο θα ηταν να τεθουν και σε δημοσια κριτικη και διαλογο απο ολους τους ταξιδιωτες της φουσκας . Και αυτο γιατι πιστευω στην δυναμικη της "φουκας" ως ,οχημα προβληματισμου ,και "δεξαμενη σκεψης ,"think tank" ,για ολους τους συνταξιδευοντες . "ολα τα επαναστατικα κομματα ,που χαθηκαν μεχρι σημερα ,χαθηκαν γιατι ειχαν παρει τα μυαλα τους αερα και δεν μπορουσαν να δουν που βρισκοταν η δυναμη τους και φοβουνταν να ομολογουν τις αδυναμιες τους .μα εμεις δεν προκειται να χαθουμε ,γιατι δεν φοβομαστε να ομολογουμε τις αδυναμιες μας και να μαθουμε να τις ξεπερναμε."-Β.Ι.ΛΕΝΙΝ 11ο Συνεδριο ΚΚΡ . "Συντροφοι!Το συνεδριο μας εδειξε οτι στο σημερινο σταδιο καμπης της κοινωνικης αναπτυξης ,το λενινιστικο κομμα στεκει στο υψος των ιστορικων καθηκοντων του .Εκ μερους των αντιπροσωπων που εκπροσωπουν ολο το κομμα μας ,θελω να πω πισω απο αυτο το βημα ¨εμεις οι κομμουνιστες ,τιμουμε την εμπιστοσυνη πουδειχνει σε μας ο Σοβιετικος λαος .Βαζουμε υπερανω ολων τα συμφεροντα του λαου ,της πατριδας ,του σοσιαλισμου και της ειρηνης .Δεν θα λυπηθουμε δυναμεις και ενεργητικοτητα για να κανουμε ζωντνη πραγματικοτητα τις αποφασεις του 27ου Συνεδριου του ΚΚΣΕ-Μ.ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΟΦ 6/03/1986 παραλληλισμοι με την "φουσκα" και τους "ταξιδιωτες "της ,δεκτοι! το κλιπ της αναρτησης ειναι αφιερωμενο στο Γιωργο και σε ολους τους μοναχικους συνταξιδιωτες τησ "φουσκας" http://www.youtube.com/watch?v=6n6zO_FnnIw,\nΑναρτήθηκε από παρακελσος στις 10:16 μ.μ. 1 σχόλιο:\nΘα ήθελα να ήμουν...\nΕίναι βράδια σαν αυτό που κάτι με τρώει μέσα μου. Κάτι με σπρώχνει για αλλού.\nΘυμάμαι παρόμοια βράδια στο Leeds να κοιτάζω από το παραθυράκι της κουζίνας του Rushdie τα φώτα των αυτοκινήτων που ταξίδευαν για τον M1. Εκείνα τα βράδια ήθελα να ήμουν μόνος ή με παρέα στο Φανάρι στο Αργοστόλι να αγναντεύω το Ιόνιο.\nΑργότερα στην Πάτρα, σε εκείνο το μοναχικό δυάρι στην Πλατεία Πυροσβεστίου, ονειρευόμουν να επιστρέψω στο Santiago de Compostella, να καθήσω στο πάρκο και να αγναντέψω τα φώτα της παλιάς πόλης. Ύστερα σιγά - σιγά να γλιστρήσω στα στενά σοκάκια και να χαθώ ανάμεσα στον κόσμο, και τα φώτα των μαγαζιών ψάχνοντας τον Καθεδρικό.\nΠολλές φορές που η δουλειά με δένει πιεστικά στη σιδερένια μπάλα μου, πίσω από τα κάγκελα του γραφείου μου, ονειρεύομαι ταξίδια πίσω στην πανεπιστημιακή ζωή, την έρευνα και τα αμφιθέατρα (αν και από άλλη πλέον θέση).\nΤα βράδια στο σπίτι ονειρεύομαι ταξίδια στην Ελλάδα και το εξωτερικό, σε μικρά χωριά και άγνωστα μέρη με ένα μικρό μαγνητόφωνο, μία φωτογραφική μηχανή να κυνηγάω εικόνες, ήχους και γεύσεις ζωής που εξαφανίζονται.\nΑπόψε όμως, απόψε, θα ήθελα να ήμουν φοιτητής, όχι όμως οποιοσδήποτε φοιτητής. Θα προτιμούσα να σπουδάζω Φιλοσοφία ή Πολιτικές Επιστήμες στη Αγγλία, την Ισπανία ή σε κάποια ξεχασμένη γωνιά της Ελλάδας. Και φυσικά όχι μόνος! Θα ήθελα συμφοιτητή μου το φίλο Νίκο. Και θα ήθελα συμφοιτητή το φίλο Νίκο για τον ίδιο λόγο (έναν από τους πολλούς) που συχνά απολαμβάνω την φιλία και την παρέα μας. Και εξηγούμαι: Υπάρχει μια διαλεκτική (με τη μαρξιστική έννοια) σχέση ανάμεσα μας που ποτέ δεν έχουμε συζητήσει. Εγώ την κατάλαβα έντονα από μία συζήτηση μας για την Αγγλία και το ποδόσφαιρο: μου έκανε εντύπωση η περιγραφή των εικόνων για την ιεροτελεστία της επίσκεψης στο γήπεδο, σημαντικού κομματιού της Αγγλικής κοινωνικής ζωής. Έζησα τρία χρόνια στην Αγγλία (πτυχίο) και για άλλα έξι την επισκεπτόμουν για τρεις με έξι μήνες κάθε χρόνο (το άτιμο το διδακτορικό). Είδα ελάχιστα πράγματα από την Αγγλία, συναναστράφηκα λίγο με τους ανθρώπους, έκανα λίγες παρέες. Δεν πήγα ποτέ για ποδόσφαιρο! Δεν γνώρισα όσα θα ήθελα να έχω γνωρίσει. Δεν συναναστράφηκα με όσους θα ήθελα να έχω συναναστραφεί. Βλέπετε, για δικούς μου (δικαιολογημένους ή αδικαιολόγητους) λόγους είχα «διαβατήριο» πρόσφυγα και μέτοικου. Οτιδήποτε ξέφευγε από το σκοπό και τον αγώνα ήταν προδοσία.\nΟ φίλος μου ο Νίκος πρέπει να ήταν αλλιώς, ή τουλάχιστον αλλιώς τον έχω ζωγραφίσει στο μυαλό μου μέσα από τις διηγήσεις του. Από αυτά που έχω ακούσει, θα τον ήθελα συμφοιτητή - οδηγό στην Αγγλία να μου δείξει αυτά που δεν είδα και να μου γνωρίσει αυτούς που δεν γνώρισα, θα τον ήθελα συμφοιτητή - συνταξιδιώτη στα στενά του Santiago για να ανακαλύψει τις γωνιές που μου ξέφυγαν ή ως μοναχικός επισκέπτης απέφυγα να εξερευνήσω. Αν ήταν σε μια ξεχασμένη γωνιά της Ελλάδας θα τον ήθελα συμφοιτητή - συνεργάτη για να προσπαθήσουμε να ολοκληρώσουμε (στον Πανεπιστημιακό χώρο) αυτό που αφήσαμε ημιτελές στην πτέρυγα μάχης που συναντηθήκαμε εν μέσω «Παρμενίωνα».\nΦίλε Νίκο, δύο ποτήρια κόκκινο κρασί και το έμφυτο βίτσιο μου να ονειροπολώ οδήγησαν το κείμενο της ανάρτησης ως εδώ. Ξέρω ότι είναι πολλά αυτά που μας κρατάνε από το να φτάσουμε Αγγλία ή Santiago και αρκετά από αυτά είναι πολύ γλυκά για να τα πεις εμπόδια. Ωστόσο οι ξεχασμένες γωνιές τις Ελλάδας είναι εδώ. Η πρό(σ)κληση είναι ανοιχτή (αν και αναγνωρίζω ότι είσαι ο αρχικός εμπνευστής της)! Εγώ απλά φροντίζω να την ενισχύσω έναντι της πραγματικότητας και των δυσχερειών που οσφρίζομαι στον αέρα.\nΑφήνω την πρόσκληση ως φιάλη στο πέλαγο και αναμένω...\nΚάτι που θα 'κανε γοργά να φύγει το κοράκι\nΚι εγώ σ’ αυτές απλά να σε εσύσταινα\nΚάτι που θα ‘κανε τα υγρά παράδοξα σου μάτια\nΠου αβρές μαθητριούλες τ’ αγαπούν και σιωπηροί ποιητές\nΈνα καράβι που πολύ μακριά θα τ’οδηγώ\nΓΠΚ (στο πεζό!), Νίκος Καββαδίας στο έμμετρο\nΑναρτήθηκε από ΓΙΩΡΓΟΣ στις 1:59 π.μ. 6 σχόλια:\nΑν δεν είσαι μέρος της Λύσης, είσαι μέρος του Προβ...\n''Η δυαδικη υποσταση του Χριστου σταθηκε για μενα ...\nΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΙΠΟΤΕ ,ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΤΙΠΟΤΕ ,ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘ...\nΕδώ είναι, νάτος - κρέμεται εδώ σ'αυτήν την αγχόνη...


Το μεγάλο λίφτινγκ που θα κάνει το καλοκαίρι ο Ατρόμητος (pics) | Gazzetta\nΤερματοφύλακες: Εκτός ο Γιαννιώτης, σίγουρα θα αποκτηθεί βασικός στη θέση αυτή\nΞεκινάμε με τους τερματοφύλακες. Πέρσι αγωνίστηκαν 4 (μαζί με τον Σάλτα που έπαιξε ένα ματς ως αλλαγή), με τους Γιαννιώτη και Μανδά να μοιράζονται ουσιαστικά τον χρόνο. Ο 28χρονος είχε 18 συμμετοχές και ο 19χρονος 14, ενώ ο Θεοδωράκης κάθισε κάτω από τα γκολπόστ σε 6 παιχνίδια.\nΑπό την συγκεκριμένη τετράδα αποχώρησε ο Ανδρέας Γιαννιώτης του οποίου ο δανεισμός έληξε και στον Ατρόμητο, παρότι ο Χρήστος Μανδάς έδειξε πολύ καλά στοιχεία, θα κινηθούν για την απόκτηση ενός τερματοφύλακα που θα είναι για βασικός.\nΔεξί μπακ: Θα μείνει ένας από τους Γκάλο, Κιβρακίδη\nΣυνεχίζουμε με τους παίκτες που αγωνίζονται στην δεξιά πλευρά της άμυνας. Πέρσι στη θέση αυτή έπαιξαν ως βασικές επιλογές και όχι περιστασιακά, δύο ποδοσφαιριστές. Οι Ροντρίγκο Γκάλο και Κυριάκος Κιβρακίδης. Ο πρώτος είχε 24 συμμετοχές χωρίς να σκοράρει και ο δεύτερος 21 χωρίς επίσης να στείλει την μπάλα στα αντίπαλα δίχτυα. Και οι δύο έχουν πιθανότητες να μείνουν, αλλά σίγουρα όχι μαζί. Για την ακρίβεια πιο κοντά στο να συνεχίσει στον Ατρόμητο είναι ο 28χρονος Κιβρακίδης, εκτός αν υπάρξει πρόταση στον Ατρόμητο και πωληθεί. Ο Βραζιλιάνος από την άλλη , εκτός από το ότι είναι 34 ετών, δεν είχε και την καλύτερη χρονιά πέρσι και όλα δείχνουν πως είναι εξαιρετικά δύσκολα να παραμείνει. Οπότε εκτός εξαιρετικού απροόπτου τη νέα χρονιά ο Ατρόμητος θα έχει για την θέση του δεξιού μπακ τον Κυριάκο Κιβρακίδη και έναν ποδοσφαιριστή που θα αποκτηθεί.\nΑριστερά μπακ: Πολλά θα εξαρτηθούν από τον Λόπεθ\nΌσον αφορά τους αριστερούς μπακ, πέρσι ο Γιόζιπ Τομάσεβιτς ήταν ο θεωρητικά βασικός, ωστόσο δεν έπεισε με συνέπεια να παίξει σε 17 παιχνίδια και να γίνουν αλχημείες στην θέση αυτή, με τον Νάτσο να είναι ένας από τους ποδοσφαιριστές που κάλυψαν το συγκεκριμένο κενό. Τη νέα χρονιά ο Νάτσος θα προωθηθεί στα χαφ όπου είναι και η θέση του, ενώ ευκαιρίες αναμένεται να δοθούν και στον Νίκο Αθανασίου που στο πρωτάθλημα που ολοκληρώθηκε δεν είχε συμμετοχή. Όσον αφορά τον Τομάσεβιτς, ο Κροάτης ναι μεν έχει ακόμα έναν χρόνο συμβόλαιο, αλλά το αν θα μείνει ή όχι θα εξαρτηθεί από τον Λόπεθ. Ο νέος προπονητής θα δει αν ο Τομάσεβιτς μπορεί να καλύψει την θέση του βασικού αριστερού μπακ και αναλόγως θα κινηθεί ή όχι για παίκτη στη θέση αυτή. Αν ο Κροάτης τον πείσει, τότε το δίδυμο θα είναι Τομάσεβιτς και Αθανασίου, ενώ αν δεν τον πείσει θα είναι ένας που θα αποκτηθεί και ο Αθανασίου.\nΣτόπερ: Πολλά θα εξαρτηθούν από τις πωλήσεις\nΚλείνουμε τις θέσεις της άμυνας με τους στόπερ. Την χρονιά που ολοκληρώθηκε στην θέση αυτή αγωνίστηκαν οι Λούκας Γκαλβάο (18/0), Δημήτρης Γούτας (25/3), Φάνης Μαυρομάτης (4/1) και Στέφανος Στρούγγης (14/0). Από αυτούς σίγουροι θεωρούνται οι Μαυρομάτης και Στρούγγης, ενώ για το πόσοι θα αποκτηθούν θα εξαρτηθούν από τις αποχωρήσεις. Με δεδομένο το ότι οι Γούτας μένει ελεύθερος, θα αποκτηθεί ένας κεντρικός αμυντικός με εμπειρία και προσόντα για βασικός. Από την άλλη και τον Γκαλβάο στον Ατρόμητο δεν «καίγονται« να τον κρατήσουν και αν τελικά αποτελέσει παρελθόν, τότε θα αποκτηθεί ακόμα ένας κεντρικός αμυντικός.\nΑμυντικοί μέσοι: Μετά από χρόνια χωρίς Ούμπιδες\nΠάμε τώρα στην θέση του αμυντικού μέσου, γράφοντας και για 6άρια, αλλά και για 8άρια. Πέρσι στον Ατρόμητο ως αμυντικοί μέσοι αγωνίστηκαν οι Αζέρ Μπουσούλατζιτς (7/0), Χάρης Χαρίσης (25/1), Χαβιέ Οούμπιδες (19/0), Γιάννης Οικονομίδης (1/0), Πάρτικ Σάλομον (22/1), Σπύρος Νάτσος (17/1), Γιώργος Νταβιώτης (7/0). Από τους παίκτες αυτούς σίγουρα εκτός είναι ο μεγάλος Ούμπιδες που στα 39 του αποφάσισε να σταματήσει το ποδόσφαιρο αναλαμβάνοντας το πόστο του συντονιστή ποδοσφαιρικού τμήματος. Από την άλλη ο Μπουσούλατζιτς έχει ήδη αποχωρήσει, ενώ δύσκολα θα παραμείνει ο Νταβιώτης. Οπότε μιλάμε πως και για το κέντρο οι Περιστεριώτες θα κινηθούν για 2 ποδοσφαιριστές το λιγότερο.\nΜεσοεπιθετικοί: Ουσιαστικά μόνο ο Μουνίθ θα παραμείνει\nΗ θέση που θα έχει τις περισσότερες αλλαγές σε σχέση με πέρσι είναι αυτή του μεσοεπιθετικού, είτε από αριστερά, είτε από δεξιά. Πέρσι αγωνίστηκαν εκεί οι Λάζαρος Χριστοδουλόπουλος (20/3), Μπράιαν Ραμπέγιο (15/0), Κλαρκ Ενσικουλού (12/0), Πέτρος Γιακουμάκης (8/0), Αμίρ Αγκάγιεφ (16/3), Αντώνης Τριμμάτης (1/0) και Χουάν Μουνίθ (21/3). Από τους 7 ποδοσφαιριστές θα παραμείνουν μόλις οι 2, με τον Μουνίθ να έχει βασικό ρόλο και τον Τριμμάτη να πάρει τις ευκαιρίες για να δείξει τι μπορεί να κάνει. Ήδη για τους Γιακουμάκη και Αγκάγιεφ υπάρχει η επίσημη ανακοίνωση για την αποχώρησή τους, ενώ θα ακολουθήσουν και οι άλλοι. Αυτό βέβαια σημαίνει πως το καλοκαίρι ο Ατρόμητος θα μπει δυνατά στην αγορά για παίκτες που θα αγωνίζονται ως μεσοεπιθετικοί με τον αριθμό να φτάνει άνετα τους 5.\nΕπιθετικοί: Θα γίνει κίνηση για τον παίκτη με το εύκολο γκολ\nΚλείνουμε με τους επιθετικούς, όπου και εκεί στον Ατρόμητο θα δούμε πολλές αλλαγές σε σχέση πάντα με την ομάδα που αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα που ολοκληρώθηκε πριν λίγες εβδομάδες. Αυτοί που έπαιξαν πέρσι (αγωνιστικά όχι ημερολογιακά) ήταν οι Μπράιτ Εντομβόνγι (6/0), Γιώργος Μανούσος (21/6), Κωνσταντίνος Κουτσόπουλος (21/1) και Μπόγιαν Μάτιτς (15/0). Από αυτούς ήδη έχουν αποχωρήσει και επίσημα οι Εντομβόγνι και Μάτιτς, ενώ ακόμα δεν θεωρείται σίγουρη και η παραμονή του Μανούσου. Για τον έμπειρο επιθετικό είναι δεδομένο πως κανείς στον Ατρόμητο δεν ξεχνάει το τι έχει προσφέρει και δεν θα είναι καθόλου απίθανο να συνεχίσει στους «κυανόλευκους», κάτι που σίγουρα θα κάνει ο Κουτσόπουλος. Όσον αφορά τις μεταγραφές και στην θέση του επιθετικού θα έχουμε πολλές, με τον Λόπεθ να θέλει έναν παίκτη που να έχει το εύκολο γκολ και τουλάχιστον ακόμα δύο σέντερ φορ.\n«Καυτό» καλοκαίρι με πάνω από 10 μεταγραφές\nΕν' κατακλείδι στον Ατρόμητο όσον αφορά τα μεταγραφικά θα περάσουν ένα «καυτό» καλοκαίρι. Και θα είναι καυτό γιατί οι Περιστεριώτες είναι δεδομένο πως θα φτάσουν τον διψήφιο αριθμό ποδοσφαιριστών που θα φέρουν στην ομάδα. Συγκεκριμένα μιλάμε για 10 έως και 13 μεταγραφές, στις οποίες θα προσπαθήσουν να υπάρχουν και παίκτες που όχι μόνο θα κάνουν την διαφορά, αλλά και το κλικ στον κόσμο, έχοντας πάντα ως στόχο η ομάδα του Λόπεθ να έχει σαφώς καλύτερη χρονιά από αυτή που ολοκληρώθηκε πριν λίγες εβδομάδες. Ο Γιώργος Σπανός είναι αποφασισμένος να κάνει ό,τι χρειάζεται για να το πετύχει, φέρνοντας στο Περιστέρι τους κατάλληλους ποδοσφαιριστές.\nΣημείωση: Στην παρένθεση μετά από κάθε παίκτη είναι οι συμμετοχές του στο πρωτάθλημα που μας πέρασε και τα γκολ


Αρχιτεκτονική Μελέτη Εξοχικής Κατοικίας - Στέφανος Βασδέκης\nΑρχιτεκτονική Μελέτη Εξοχικής Κατοικίας\nΟ σύγχρονος τρόπος ζωής στις πόλεις, δημιουργεί την ανάγκη απόδρασης σε χώρους ηρεμίας στην εξοχή. Οι εξοχικές κατοικίες που σχεδιάζουμε εξασφαλίζουν συνθήκες χαλάρωσης και γαλήνης τόσο των οικογενειών των ιδιοκτητών τους αλλά και των φίλων τους. Βασικό χαρακτηριστικό των εξοχικών κατοικιών στην Ελλάδα είναι ότι η καθημερινή ζωή εκτυλίσσεται κυρίως στους εξωτερικούς χώρους. Για το λόγο αυτό οι εξωτερικοί υπαίθριοι άλλα και στεγασμένοι (ημιυπαίθριοι) χώροι χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής όσο και οι εσωτερικοί.\nΠρώτος παράγοντας σχεδιασμού είναι ο τόπος που βρίσκεται το οικόπεδο, το φυσικό περιβάλλον και οι πιθανοί κανόνες της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Δεύτερος παράγοντας ο προορισμός της κατοικίας: αν η κατοικία θα αποτελεί αυστηρά χειμερινό ή θερινό προορισμό ή και τα δύο. Είναι διαφορετικός ο σχεδιασμός μιας κατοικίας της οποίας οι ένοικοι θα περνούν τον περισσότερο χρόνο στους υπαίθριους χώρους όπως σε μια θερινή κατοικία και διαφορετικός ο σχεδιασμός μιας χειμερινής κατοικίας που επειδή τότε νυχτώνει νωρίς και έχει κρύο θα χρειάζεται να μένουν περισσότερο χρόνο στους εσωτερικούς χώρους της κατοικίας συχνά και από νωρίς το απόγευμα. Ο τελευταίος παράγοντας σχετίζεται με τις ειδικές σχεδιαστικές προδιαγραφές που απαιτούνται για ένα σπίτι που κατοικείται για συγκεκριμένους μήνες ή και διήμερα/τριήμερα το χρόνο, και ως εκ τούτου δεν έχει τόσες πολλές απαιτήσεις σε σχέση με μια μόνιμη κατοικία.\nΣτον σχεδιασμό εξοχικών κατοικιών λαμβάνουμε υπόψη τα υλικά και τον παραδοσιακό τρόπο κατασκευής της περιοχής που συχνά διαδραματίζουν πρωταρχικό ρόλο στο αρχιτεκτονικό ύφος και στη κατασκευή. Με τον προσεγμένο σχεδιασμό τόσο των εσωτερικών άλλα και των εξωτερικών χώρων με φυτεύσεις, πλακόστρωτα, υδάτινα στοιχεία και πέργκολες ενισχύουμε την λειτουργικότητα και την αισθητική των κατοικιών.\nΤο αρχιτεκτονικό γραφείο μας έχει σχεδιάσει και επιβλέψει εξοχικές κατοικίες σε όλη την Ελλάδα. Ενδεικτικά σας αναφέρουμε τα Ανατολικά Προάστια της Αττικής, την Αργολίδα (Ερμιόνη, Πόρτο Ύδρα), τα κυκλαδίτικα νησιά (Σύρος, Πάρος, Μύκονος), την Εύβοια (Στύρα, Σκορπονέρι Χαλκίδας), την Ηλεία (Κρέστενα, Πύλος, Κακόβατος) άλλα και τη Μυτιλήνη, τη Λευκάδα και το Αίγιο Αχαΐας. Διαθέτουμε την εμπειρία και την συνεργασία με μηχανικούς σε κάθε μέρος της Ελλάδας για να αναλάβουμε την αρχιτεκτονική μελέτη της εξοχικής κατοικίας σας.


Συζήτηση χρήστη:Avacalop - Βικιπαίδεια\nΠροηγούμενη συζήτηση αρχειοθετήθηκε στη Συζήτηση χρήστη:Avacalop/Αρχείο 1 στις 2021-04-18.\nΈνα σχόλιο • 18:23, 21 Μαρτίου 2022 πριν από 1 μήνα\nΚαλησπέρα. Βάζε σωστά συμπληρωμένο το πρότυπο στις σελίδες συζήτησης.\nΑπάντηση 18:23, 21 Μαρτίου 2022 πριν από 1 μήνα\nΑπαντήστε στο "CEE Spring"\nΈνα σχόλιο • 15:29, 22 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 2 μήνες\nΑπάντηση 15:29, 22 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 2 μήνες\nΑπαντήστε στο "Wikipedia Asian Month 2021 Postcard"\nΈνα σχόλιο • 06:41, 17 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 2 μήνες\nΑπάντηση 06:41, 17 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 2 μήνες\nΑπαντήστε στο "Avacalop"\n2 σχόλια • 18:25, 12 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 3 μήνες\nΑγαπητέ/ή Avacalop, η σελίδα Η μνήμη που δημιούργησες (ή σε ενδιαφέρει) έχει προταθεί για διαγραφή. Μπορείς να συμμετάσχεις καταθέτοντας την άποψή σου και επιπλέον πληροφορίες στη σχετική συζήτηση. Πιθανόν να χρειάζεται να διαβάσεις την πολιτική (π.χ. Εγκυκλοπαιδικότητα) και τις σχετικές οδηγίες πριν σχηματίσεις άποψη.\nΑπάντηση 18:18, 12 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 3 μήνες\n@ΔώραΣτρουμπούκη Καλησπέρα σας και ευχαριστώ για την ενημέρωση. Η σελίδα δεν δημιουργήθηκε από εμένα.\nΑπάντηση 18:25, 12 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 3 μήνες\nΑπαντήστε στο "Πρόταση διαγραφής"\n3 σχόλια • 21:51, 10 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 3 μήνες\nΑπάντηση 14:06, 10 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 3 μήνες\nΚαλησπέρα και ευχαριστώ για την ενημέρωση. Γιατί όμως το λέτε σε εμένα;\nΑπάντηση 14:54, 10 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 3 μήνες\nΘεσσαλονίκη ,Γέννηση1921 https://astrosparalio.gr/2021/10/02/1036/ - 3 Οκτωβρίου 2001) ήταν Έλληνας ηθοποιός, από τους\nC messier βανδαλισμοί ([Επεξεργασία=Φραγή μη συνδεδεμένων χρηστών] (λήγει 15:15, 16 Φεβρουαρίου 2022) [Μετακίνηση=Φραγή μη συνδεδεμένων χρηστών] (λήγει 15:15, 16 Φεβρουαρίου 2022))\nΑπάντηση 21:51, 10 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 3 μήνες\n3 σχόλια • 14:32, 1 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 3 μήνες\nΗ σελίδα Sarah P. που δημιούργησες (ή σε ενδιαφέρει) έχει προταθεί για διαγραφή. Μπορείς να συμμετάσχεις καταθέτοντας την άποψή σου και επιπλέον πληροφορίες στη σχετική συζήτηση. Πιθανόν να χρειάζεται να διαβάσεις την πολιτική (π.χ. Εγκυκλοπαιδικότητα) και τις σχετικές οδηγίες πριν σχηματίσεις άποψη.\nΑπάντηση Επεξεργασμένο 10:42, 1 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 3 μήνες\nΚαλησπέρα @C messier και ευχαριστώ για το μήνυμα. Ενημερωτικά, η σελίδα αποτελεί μετάφραση του αντίστοιχου λήμματος της αγγλικής Βικιπαίδειας.\nΑπάντηση 10:45, 1 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 3 μήνες\nΚαλησπέρα και πάλι @C messier. Τα προβληματικά σημεία διορθώθηκαν και μπήκε παραπομπή εκεί που χρειαζόταν. Επίσης προστάθηκαν και άλλες παραπομπές. Ελπίζω τώρα να είναι ΟΚ. Ευχαριστώ για την επισήμανση.\nΑπάντηση 14:32, 1 Φεβρουαρίου 2022 πριν από 3 μήνες\nΈνα σχόλιο • 14:43, 26 Δεκεμβρίου 2021 πριν από 4 μήνες\nFotis A. (συζήτησησυνεισφορές)\nΚαλησπέρα... μιας και συνεισφέρεις αρκετά σε λήμματα που αφορούν τον κινηματογράφο σκέφτηκα να σου προτείνω να γίνεις μέλος της συγκεκριμένης επιχείρησης.\nΑπάντηση 14:43, 26 Δεκεμβρίου 2021 πριν από 4 μήνες\nΑπαντήστε στο "Βικιπαίδεια:Επιχείρηση Κινηματογράφος"\nΠαραβιάσεις πνευματικών δικαιωμάτων\n5 σχόλια • 05:03, 23 Νοεμβρίου 2021 πριν από 5 μήνες\nΚαλημέρα, κάποια τελευταία λήμματά σου (όπως π.χ. το Κέντρο Νταλιάν Γκρίνλαντ) ήταν πιστές αντιγραφές από σελίδες με πλήρη πνευματικά δικαιώματα, κάτι που αποτελεί παραβίαση. Σε παρακαλούμε μην ακολουθείς αυτή την πρακτική, είναι λάθος, είναι επιζήμια για την Βικιπαίδεια και ξοδεύεις τον χρόνο σου αφού θα διαγραφούν όπως και αν έχει, όποτε και αν εντοπιστεί.\nΑπάντηση 08:30, 19 Νοεμβρίου 2021 πριν από 5 μήνες\nΚαλημέρα, @Γεράκι και ευχαριστώ για το μήνυμα.\nΔεν μπορώ να βρω το συγκεκριμένο λήμμα για να καταλάβω ποια είναι η παραβίαση. Πάντως, θυμάμαι ότι το μετέφρασα από την αγγλική Βικιπαιδεία και στη συνέχεια το επιμελήθηκα, άρα δεν μπορώ να καταλάβω πώς αποτελεί αντιγραφή. Επειδή δεν ακολουθώ ΠΟΤΕ αυτήν την πρακτική, θα σας παρακαλούσα να μου υποδείξετε ποια ακριβώς είναι η αντιγραφή και από πού θεωρείτε ότι έγινε. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τα υπόλοιπα λήμματα, αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν.\nΕπειδή ακολουθώ συχνά την πρακτική μετάφρασης λημμάτων από την αγγλική αντίστοιχη σελίδα, θα μπορούσα να αποθηκεύω τη δουλειά μου την ώρα που γίνεται, αν υποθέσουμε ότι χρειάζεται να αποδείξω ότι αυτά που λέω ισχύουν. Ελπίζω όμως να υπάρχει εσωτερικό σύστημα μα το οποίο να μπορεί να διαπιστωθεί η αλήθεια των λόγων μου και θα το εκτιμούσα αν μου το υποδεικνύατε.\nΣε κάθε περίπτωση, παρακαλώ να μου υποδείξετε ακριβώς την πηγή από όπου υποτίθεται ότι έγινε η αντιγραφή, για αυτό και για τυχόν άλλα λήμματα. Νομίζω είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει κανείς όταν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο.\nΕυχαριστώ πολύ εκ των προτέρων και ελπίζω στη θετική σας απόκριση.\nΑπάντηση 10:19, 19 Νοεμβρίου 2021 πριν από 5 μήνες\nΚαλημέρα και στους δύο. (@Geraki & @Avacalop)\nΗ παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων έγινε στην αγγλική Βικιπαίδεια με την επεξεργασία αυτή, η οποία αντιγράφει τον ισότοπο https://www.skyscrapercenter.com/building/dalian-greenland-center/9672 (ενότητα About) . Ο Avacalop μετέφρασε το λήμμα όπως το βρήκε στην αγγλική βικιπαίδεια (όπως φαίνεται και από το διαγραμμένο ιστορικό) ενώ δεν είχε καμία επεξεργασία στο πρωτότυπο. Νομίζω ότι ο Avacalop εδώ δεν έχει κάποια άμεση ευθύνη. Στη θέση του θα μπορούσε να ήταν ο καθένας μας. Το μόνο που θα πρέπει να μείνει από αυτή την ιστορία είναι ότι ούτε η αγγλική βικιπαίδεια είναι ασφαλής από παραβιάσεις δικαιωμάτων και καλό είναι αν μπορούμε να κάνουμε ένα μικρό έλεγχο καταρχήν στο ιστορικό του λήμματος.\nΑπάντηση 10:32, 19 Νοεμβρίου 2021 πριν από 5 μήνες\nΩ! Ευχαριστώ @Ah3kal, όντως δεν φταίει ο @Avacalop.\nΑπάντηση 10:45, 19 Νοεμβρίου 2021 πριν από 5 μήνες\nΑυτή η ανάρτηση αποκρύφθηκε από τον Ah3kal (ιστορικό)\nΑπαντήστε στο "Παραβιάσεις πνευματικών δικαιωμάτων"\nΈνα σχόλιο • 17:18, 15 Οκτωβρίου 2021 πριν από 7 μήνες\nCan you translate and upload the article en:Baku railway station in Greek Wikipedia?\nYours sincerely, Menikure (συζήτηση) 17:18, 15 Οκτωβρίου 2021 (UTC)\nΑπάντηση 17:18, 15 Οκτωβρίου 2021 πριν από 7 μήνες\nΑπαντήστε στο "Translation request"\nΈνα σχόλιο • 13:09, 9 Οκτωβρίου 2021 πριν από 7 μήνες\nΕξαιρετικό το λήμμα, αν όμως είχε και παραπομπές, θα ήταν ακόμη καλύτερο!\nΑπάντηση Επεξεργασμένο 13:09, 9 Οκτωβρίου 2021 πριν από 7 μήνες\nΑπαντήστε στο "Ρύζι"\nΑνακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/wiki/Συζήτηση_χρήστη:Avacalop"


Μόνος μαζί σε ελεύθερη μορφή: Ακυρώθηκε ή σεζόν 3; (Ημερομηνία κυκλοφορίας) - ακυρώθηκαν + ανανεωμένες τηλεοπτικές εκπομπές - Ρολόι Γύπας | Οκτώβριος 2021\nΑνανεώσεις Τηλεοπτικών Εκπομπών Τηλεοπτικές Εκπομπές Διαγωνισμοί Ρολόι Γύπας Dvd, Βιβλία Και Μουσική Καθημερινές Τηλεοπτικές Βαθμολογίες Podcasts Ακυρωμένες Τηλεοπτικές Εκπομπές Ψήφοι Θεατή Νέα\nΜόνο μαζί: Ακυρώθηκε ή ανανεώθηκε για την τρίτη σεζόν σε ελεύθερη μορφή;\nΜπορούν η Esther και ο Benji να τα κρατήσουν μαζί; Εχει το Μόνος μαζί Η τηλεοπτική εκπομπή ακυρώθηκε ή ανανεώθηκε για τρίτη σεζόν στο Freeform; Ο τηλεοπτικός γύπας παρακολουθεί όλες τις τελευταίες ειδήσεις ακύρωσης και ανανέωσης, επομένως αυτή η σελίδα είναι το μέρος για να παρακολουθείτε την κατάσταση του Μόνος μαζί , τρίτη σεζόν. Προσθήκη σελιδοδείκτη ή εγγραφείτε για τις τελευταίες ενημερώσεις . Θυμηθείτε, ο γύπας παρακολουθεί τις εκπομπές σας Είσαι?\nΜια κωμωδία ελεύθερης μορφής, Μόνος μαζί πρωταγωνιστούν οι Esther Povitsky και Benji Aflalo, οι οποίοι δημιούργησαν τη σειρά με τον Eben Russell. Η κωμική σειρά επικεντρώνεται στην Esther και τον Benji, που ξεχωρίζουν σαν πονεμένοι αντίχειρες στο Λος Άντζελες που έχουν εμμονή στην εικόνα. Παρόλο που όλοι πιστεύουν ότι πρέπει να είναι ζευγάρι, σκέφτονται ο ένας τον άλλον μόνο ως φίλους. Τουλάχιστον δεν είναι μόνοι. είναι μόνοι μαζί .\nΗ δεύτερη σεζόν του Μόνος μαζί κατά μέσο όρο βαθμολογία 0,05 στα δημογραφικά στοιχεία 18-49 με 127.000 θεατές. Σε σύγκριση με την πρώτη σεζόν, αυτό μειώθηκε κατά 53% και 44%, αντίστοιχα. Μάθε πως Μόνος μαζί συσσωρεύεται εναντίον του άλλου Τηλεοπτικές εκπομπές ελεύθερης μορφής .\nΘα ακυρώσει ή θα ανανεώσει το Freeform Μόνος μαζί για την τρίτη σεζόν; Οι βαθμολογίες έχουν μειωθεί και αυτή η σειρά είναι η χαμηλότερη βαθμολογία του καναλιού. Αν δεν εξαρτώνται από τα έσοδα από διαφημίσεις, αυτή η εκπομπή φαίνεται ότι προορίζεται να ακυρωθεί. Θα ενημερώσω αυτήν τη σελίδα με πρωτοποριακές εξελίξεις. Εγγραφείτε δωρεάν Μόνος μαζί ειδοποιήσεις ακύρωσης ή ανανέωσης.\nΕνημέρωση 11/5/18: Το Freeform ακύρωσε τους Μόνος μαζί Τηλεοπτική εκπομπή, ώστε να μην υπάρξει τρίτη σεζόν. Λεπτομέρειες εδώ.\nΜόνος μαζί Σχετικοί σύνδεσμοι ακύρωσης και ανανέωσης\nΟι αξιολογήσεις τηλεοπτικών εκπομπών εξακολουθούν να είναι σημαντικές. Ακολουθηστε Μόνος μαζί Τα εβδομαδιαία σκαμπανεβάσματα.\nΕλέγξτε τις κατατάξεις για άλλες τηλεοπτικές εκπομπές σεναρίου του Freeform .\nΒρείτε περισσότερα Μόνος μαζί Ειδήσεις τηλεοπτικών σειρών ή άλλες ειδήσεις τηλεοπτικών εκπομπών ελεύθερης μορφής.\nΕλπίζατε ότι το Μόνος μαζί Η τηλεοπτική εκπομπή θα ανανεωνόταν για την τρίτη σεζόν; Λυπούμαστε που το Freeform ακύρωσε αυτήν την τηλεοπτική σειρά, αντ 'αυτού;\nπότε ξεκινάει ο άνθρωπος με ένα πλάνο 4ης σεζόν\nτην ημερομηνία κυκλοφορίας του ινδικού ντετέκτιβ σεζόν 2


Θεοδωρικάκος: Η κυβέρνηση θα στηρίξει ολόπλευρα την Αυτοδιοίκηση | The Indicator\nΘεοδωρικάκος: Η κυβέρνηση θα στηρίξει ολόπλευρα την Αυτοδιοίκηση\n24 Ιουλίου 2019 • Ώρα δημοσίευσης: 6:38 μμ\nΌπως είπε ο κ. Θεοδωριακάκος, με τη νομοθετική ρύθμιση θα δίνεται η πλειοψηφία στην παράταξη του δημάρχου και του περιφερειάρχη στην οικονομική επιτροπή, στην επιτροπή ποιότητας ζωής, στα νομικά πρόσωπα και τις δημοτικές επιχειρήσεις. Επίσης θα ενθαρρύνονται συμπράξεις και συνεργασίες μεταξύ των παρατάξεων, υπό την προϋπόθεση ότι θα συμμετέχει σε αυτές η παράταξη του δημάρχου ή του περιφερειάρχη. Ο υπουργός Εσωτερικών υπογράμμισε τη βούληση και αποφασιστικότητα της κυβέρνησης «να αναβαθμίσει τον θεσμό της αυτοδιοίκησης» και να καταστεί «πυλώνας ισχυρής και βιώσιμης ανάπτυξης, να υποδεχθεί επενδύσεις» που θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας. Συναρτώντας μ’ αυτό και το γεγονός ότι «έχουμε τέσσερα καθαρά χρόνια» που δεν μεσολαβεί εκλογική αναμέτρηση έκανε λόγο για «χρυσή ευκαιρία να πετύχουμε την άνοιξη στην αυτοδιοίκηση».\nΟ υπουργός Εσωτερικών προανήγγειλε επίσης ότι σε δεύτερη φάση και μετά από «εξαντλητικό», όπως είπε χαρακτηριστικά, διάλογο με τα θεσμικά όργανα της Αυτοδιοίκησης και τις νέες Δημοτικές και Περιφερειακές Αρχές που θα αναλάβουν την 1η Σεπτεμβρίου, θα προβεί στην επεξεργασία και κατάθεση μιας ολοκληρωμένης νομοθετικής ρύθμισης μέσω της οποίας θα απλοποιείται η λειτουργία της Αυτοδιοίκησης και θα ξεκαθαρίζονται ζητήματα που σχετίζονται με τις αρμοδιότητες τόσο με το κράτος όσο και μεταξύ του Α’ και Β΄ βαθμού της. «Δεν θα αιφνιδιάζουμε. Έχετε μια νέα πολιτική ηγεσία φιλική, αποφασισμένη, με ανοικτούς ορίζοντες για συνεργασία. Οι προκλήσεις είναι μεγάλες και δεν μας ενδιαφέρει η κομματική ένταξη του κάθε δημάρχου. Ο πραγματικός μας αντίπαλος είναι τα προβλήματα, τα οποία δεν έχουν «χρώμα» ανάφερε χαρακτηριστικά ο υπουργός.


SLIPKNOT: Έδιωξαν τον Chris Fehn από το συγκρότημα, ύστερα από μήνυση που έκανε στο γκρουπ | Rockhard - Greece\nSLIPKNOT: Έδιωξαν τον Chris Fehn από το συγκρότημα, ύστερα από μήνυση που έκανε στο γκρουπ\n18 Μαρτίου, 2019 - 16:30\nΟι SLIPKNOT έδιωξαν κι επίσημα τον άνθρωπο πίσω από τα percussions, τον Chris Fehn, ο οποίος φορούσε μάσκα που έμοιαζε με τον Πινόκιο. Ο Chris Fehn, είχε κάνει μήνυση εναντίον των υπολοίπων μελών του συγκροτήματος πριν λίγες μέρες, υποστηρίζοντας ότι δεν είχε πάρει τα χρήματα που έπρεπε, για όλα αυτά τα χρόνια που περιοδεύει μαζί τους.\nΗ δήλωση των SLIPKNOT ήταν η εξής: «Οι SLIPKNOT είναι συγκεντρωμένοι στη δημιουργία του έκτου άλμπουμ μας και των επερχόμενων συναυλιών μας σ’ όλον τον κόσμο. Ο Chris γνωρίζει για ποιον λόγο δεν είναι πλέον μέρος των SLIPKNOT. Είμαστε απογοητευμένοι που επέλεξε να μας κάνει υποδείξεις και να κατασκευάζει νομικές διεκδικήσεις, αντί να κάνει αυτό που είναι απαραίτητο ώστε να συνεχίσει να είναι μέρος των SLIPKNOT. Θα προτιμούσαμε να μην είχε πάρει τον δρόμο που πήρε, αλλά η πρόοδος σε όλα τα πράγματα είναι ένα απαραίτητο μέρος αυτής της ζωής».\nΣύμφωνα με το The Blast, ο Chris Fehn των SLIPKNOT, άσκησε αγωγή εναντίον της μπάντας για διεφυγόντα κέρδη.\nΣτην αγωγή του ο Fehn υποστηρίζει ότι τα έσοδα από το merchandise και τις συναυλίες μοιράζονταν στη μπάντα μέσω μίας τρίτης εταιρείας . Ωστόσο πρόσφατα ανακάλυψε ότι οι SLIPKNOT είχαν δημιουργήσει άλλες εταιρείες σχετικά με τη διαχείριση των κερδών σε άλλες πολιτείες των Η.Π.Α. χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει. Συγκεκριμένα κατηγορεί τους Shawn Crahan και Corey Taylor για αυτές τις επιχειρηματικές συναλλαγές και έχει ζητήσει λογιστικό έλεγχο για όλες τις εμπλεκόμενες εταιρείες και τα περιουσιακά στοιχεία των SLIPKNOT ώστε να αποζημιωθεί.\nΣτη συνέχεια η απάντηση του frontman Corey Taylor ήρθε με ένα tweet:\n"All that is necessary for the triumph of evil is that good men (and women) do NOTHING." -Edmund Burke (paraphrased)\n— confirm: 0-0-0... DESTRUCT... 0 (@CoreyTaylorRock) November 12, 2016\nΑκούστε το "Psychosocial" των SLIPKNOT σε στυλ GOJIRA, MAYHEM, Billy Joel & TOOL