Прыклад любові, мацнейшай за смерць\nКарані нашай веры\nс. Ірына Руцкая\nПерыяд Вялікага посту з’яўляецца часам пакаяння і навяртання сэрца, часам сталай адданасці Богу. Мы скіроўваем свае позіркі на Укрыжаванага, які дзеля нас адрокся ад усяго і склаў у ахвяру сваё жыццё. Мы прымаем у гэты перыяд розныя пакаянныя практыкі і робім добрыя пастановы, каб ачысціць і захаваць зерне любові, пасаджанае ў нас Хрыстом. Варта таксама ў гэты час пазнаёміцца з гісторыямі святых, якія з’яўляюцца нібы маяком на шляху да паяднання са Збаўцам.\nЯк прыклад трыумфу Божай любові хацелася б прывесці гісторыю адзінаццаці бласлаўлёных сясцёр мучаніц з Навагрудка, 15-я гадавіна беатыфікацыі якіх прыпала на 5 сакавіка 2015 года.\nПершыя назарэтанкі прыбы-лі ў Навагрудак 4 верасня 1929 г. па запрашэнні б-па Зыгмунта Лазінскага, каб заняцца рэлігійным выхаваннем і навучаннем дзяцей і моладзі. Супольнасць з дванаццаці сясцёр служыла шматнацыянальнаму грамадству горада. У Навагрудку жылі палякі, беларусы, яўрэі і татары, якія стваралі маляўнічае, культурна багатае і гарманічна існуючае грамадства. Дэмаграфія гэтай мясцовасці паспрыяла таму, што паслуга сясцёр мела экуменічны характар. †\nСёстры спачатку заснавалі інтэрнат, а затым ад 2 верасня 1930 г. у арэндаваным памяшканні пачала дзейнічаць школа. На працягу васьмі месяцаў намаганнямі супольнасці сясцёр і жыхароў горада была пабудавана ўсеагульная школа. Першай апостальскай справай сясцёр, якая пэўным чынам абумоўлівала адукацыйную дзейнасць, была праца, звязаная з касцёлам Перамянення Пана, называным Белай фарай, які з’яўляўся важным цэнтрам рэлігійнага ўздзеяння на жыхароў горада і ваколіц.\nЗ пачаткам II Сусветнай вайны справы пачалі развівацца трагічна. Спачатку савецкая акупацыя, потым нямецкая. З-за рэпрэсій сёстры былі вымушаны пакінуць кляштар і школу і ўзяцца за аплачваемую працу ў горадзе.\nАкупацыйны тэрор пасля захопу гэтых зямель немцамі распачаўся вынішчэннем яўрэяў, пасля чаго адбылася хваля арыштаў польскага насельніцтва, а затым масавы расстрэл шасцідзесяці чалавек, у тым ліку двух святароў.\nСёстры, якія з самага пачатку прымалі актыўны ўдзел у жыцці навагрудчан, не маглі застацца абыякавымі да інфармацыі пра чарговыя хвалі рэпрэсій, накіраваныя на жыхароў горада і ваколіц. Адкрытыя на патрэбы людзей у мірны час, яны з яшчэ большай стараннасцю служылі іншым падчас ваеннай акупацыі. Сёстры суцяшалі жыхароў Навагрудка, якія трацілі сваіх блізкіх у расстрэлах і ссылках. Навагрудская Белая фара стала месцам нястомнага ўсклікання люду да свайго Бога. Вечарамі перад выстаўленым Найсвяцейшым Сакрамантам вернікі разам з ксяндзом і сёстрамі маліліся Ружанцам. Эўхарыстыя, якую штодзённа цэлебраваў кс. Аляксандр Зенкевіч, і малітвы сясцёр у фарным касцёле сталі для змучанага грамадства прасторай надзеі сярод змроку пануючага зла.\nНямецкія акупанты раз-пораз арганізоўвалі “паказальныя” расстрэлы, каб настрашыць усіх, хто нейкім чынам спрабуе супраціўляцца. Падобная акцыя адбылася 18 ліпеня 1943 г., калі было арыштавана 120 чалавек. Іх намерваліся расстраляць. Менавіта тады сёстры назарэтанкі супольна прынялі рашэнне ахвяраваць сваё жыццё за арыштаваных. Яны шмат часу праводзілі на малітве ў фарным касцёле, а праз два дні пасля чарговых арыштаў настаяцельніца супольнасці маці Стэла Мардасевіч ад імя ўсіх сясцёр прамовіла перад капеланам кс. Аляксандрам Зенкевічам знаменныя словы: “Божа мой, калі неабходна ахвяра з жыцця, няхай лепш нас расстраляюць, а не тых, хто мае сем’і – мы молімся аб гэтым”. Праз некалькі дзён з’явілася чарговая небяспека, што закранула адзінага святара ў ваколіцы, імя якога аказалася ў спіску прыгавораных. Кс. Зенкевіч так успамінаў праз гады: “Праз пару дзён пасля адыходу транспарту з вязнямі, калі я, паглыблены ў смутак, з цяжарам на сэрцы, якому супярэчыла цудоўнае летняе надвор’е, стаяў на парозе закрыстыі, да мяне падышла маці Стэла і зноў з прастатой, годнай вялікіх часоў, сказала мне без прадмоў і падабраных слоў (словы былі тады дастаткова слабым сродкам, каб перадаць свае думкі і перажыванні): «Божа, мой Божа, ксёндз значна больш патрэбны на гэтым свеце, чым мы, таму мы молімся зараз аб тым, каб Бог лепш нас забраў, чым Вас, калі неабходна далейшая ахвяра»”.\nБог прыняў гэтую ахвяру.\n31 ліпеня 1943 г. адзін з гестапаўцаў загадаў сёстрам з’явіцца вечарам у 19.30 у камісарыяце. Пасля ружанцовага набажэнства адзінаццаць сясцёр назарэтанак на чале з настаяцельніцай накіраваліся ў гестапа. Горшым, на што яны маглі спадзявацца, быў вываз на прымусовыя працы ў Германію. Дома засталася дванаццатая з іх, с. Маргарыта Банась, якая працавала ў шпіталі. Вяртаючыся з працы, яна сустрэла сясцёр, што ішлі ў камісарыят. Хацела далучыцца да іх, але настаяцельніца сказала ёй вярнуцца ў кляштар і паклапаціцца пра касцёл і ксяндза.\nСясцёр ні ў чым не абвінавачвалі, не праводзілі ніякае следства. Яны правялі ноч на малітве, замкнутыя ў невялікім падвале камісарыята. У нядзелю 1 жніўня 1943 г. на світанні гестапаўцы вывезлі сясцёр і расстралялі ў невялікім бярозава-сасновым лесе, на адлегласці 5 кіламетраў ад Навагрудка. Перад смерцю сёстры ўкленчылі, маліліся, развітваліся адна з адной. Настаяцельніца блаславіла кожную. Апошні ўдар яны прынялі на каленях.\nАкалічнасці мучаніцтва сясцёр вядомы з фрагментарных выказванняў удзельнікаў расстрэла. Адзін з гестапаўцаў у пэўны момант схапіўся за галаву і сказаў: “Ах, як яны ішлі, трэба было бачыць, як яны ішлі!”. Калі ў яго спыталі, хто ішоў, адказаў: “Сёстры”. Іншым разам ён сказаў: “Так, яны безумоўна былі бязвінныя”.\nЯк кс. Зенкевіч, так і вязні ацалелі. Іх вывезлі на працы ў рэйх, а некаторых адпусцілі.\nПасля адступлення немцаў і заняцця Навагрудка савецкімі войскамі, 19 сакавіка 1945 г. адбылася эксгумацыя сясцёр і пахаванне іх астанкаў у магіле пры Фары. У 1991 г. у Варшаве распачаўся беатыфікацыйны працэс слуг Божых Марыі Стэлы і дзесяці паплечніц.\n5 сакавіка 2000 г. папа Ян Павел II беатыфікаваў адзінаццаць мучаніц з Навагрудка. Падчас гаміліі ён сказаў: “Бог стаў сапраўднай апорай і ўмацаваннем таксама для мучаніц з Навагрудка: бласлаўлёнай Марыі Стэлы – Адэлі Мардасевіч – і дзесяці яе паплечніц з Кангрэгацыі Сясцёр Найсвяцейшай Сям’і з Назарэта – назарэтанак”.\nАдкуль яны мелі сілы, каб ахвяраваць сябе ўзамен за выратаванне жыцця арыштаваных жыхароў Навагрудка? Адкуль чэрпалі адвагу, каб спакойна прыняць такі жорсткі і несправядлівы прысуд? Бог паступова рыхтаваў іх да гэтай хвіліны найважнейшага выпрабавання. Зерне ласкі, кінутае на глебу іх сэрцаў у хвіліну святога хросту, а затым прарошчваемае з вялікім клопатам і адказнасцю, укаранілася глыбока і выдала самы цудоўны плод, якім з’яўляецца дар з уласнага жыцця. Хрыстос кажа: “Ніхто не мае большай любові за тую, калі хто жыццё сваё аддае за сяброў сваіх” (Ян 15, 13). Так, няма большай любові за тую, якая гатова аддаць жыццё за братоў.\nСмерць сясцёр была гераічным жэстам любові, сведчаннем веры ў Бога, які першы нас палюбіў. Мучаніцы з Навагрудка з’яўляюцца самым каштоўным і нятленным скарбам, прыкладам хрысціянскага гераізму і моцы Святога Духа, які слабых, звычайных жанчын робіць здольнымі даваць сведчанне пра Хрыста і ахвяраваць жыццё “за сяброў сваіх” (Ян 15, 13).\nАхвяра жыцця сясцёр актуальная праз многія гады пасля іх мучаніцкай смерці. З верай ва ўсё яшчэ жывы плён іх мучаніцтва, давайце даручым заступніцтву бл. Марыі Стэлы і дзесяці паплечніц – назарэтанак з Навагрудка свае асабістыя і сямейныя праблемы і клопаты, давайце папросім праз іх заступніцтва, каб час Вялікага посту перамяніў нас і паглыбіў у перамогу Хрыста.


Цяпло і святло каляднай батлейкі - Шосты дзеньШосты дзень\nЦяпло і святло каляднай батлейкі\nЗапальваюцца агеньчыкі зоркі, загараюцца свечкі, іграе юны батлеечнік-скрыпач, ціха гучаць калядныя канты — і пачынаецца доўгачаканы калядны паказ! У ім дабро абавязкова пераможа зло. І зараз гарыць святло далёкай Каляднай зоркі, яно нясе нараджэнне новага жыцця, адчуванне свята, надзеі, супакою, радасць, цяпло і дабро. Бярыце гэтае святло і дзяліцеся ім з іншымі, як робяць гэта батлеечнікі. Сёння і мы дзелімся ім з вамі.\nМастацтва родам з мінулага\nТрадыцыі батлейкі ў наш час падтрымліваюць многія лялечныя тэатры краіны, практычна ва ўсіх касцёлах на Каляды, а таксама ў некаторых праваслаўных цэрквах пры нядзельных школах (напрыклад, Свята-Мікалаеўская царква ў Брэсце) можна ўбачыць пастаноўкі ў жанры батлейкі. У апошнія дзесяцігоддзі ідзе працэс адраджэння батлеечнага мастацтва у дзіцячых садах, школах, установах вышэйшай адукацыі. У Мінску Калядны фестываль батлеечных тэатраў праводзіць Свята-Елізавецінскі манастыр. Сёлета форум крыху змяніў фармат і адбыўся адначасова з фестывалем “Радасць” на тэрыторыі сталічнага Палаца мастацтва. Батлейшчыкі могуць выступіць на абласным фестывалі фальклорнага мастацтва “Радавод”. Каб адраджаць традыцыі нашых продкаў, Цэнтр дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі Брэста праводзіць адкрыты гарадскі фестываль тэатраў “Батлейка” для навучэнцаў школ і дзіцячых садоў. Ідэйны натхняльнік і арганізатар — Ніна Мікалаеўна Абрамчык, загадчык аддзела выяўленчага і дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва гэтай установы.\nДоўгі час не было дакладна вядома, ці існаваў тэатр “Батлейка” ў нашым горадзе. Дзякуючы кнізе вядомага краязнаўца Анатоля Гладышчука “Нямцэвічы. Сапраўдныя гісторыі”, гэтая старонка гісторыі прыадкрылася: батлейка існавала і ў Брэсце. У кнізе апісана, як на Каляды з Брэста ў вёску Скокі прыходзілі бедныя вучні з зоркай і батлейкай і паказвалі спектакль пра нараджэнне Ісуса Хрыста. Звычайна гэта адбывалася так: адзін батлеечнік іграў на скрыпцы, другі адчыняў дзверцы, вадзіў на шасце лялек і гаварыў рознымі галасамі герояў.\nПрачытанне з мясцовым акцэнтам\nГісторыя стварэння нашай батлейкі такая. У 2007 годзе настаўніцай беларускай мовы і літаратуры Н.М.Дзенісюк разам з навучэнцамі была створана першая батлеечная аднапавярховая скрыня для ўрока беларускай літаратуры. Паглыбленае вывучэнне батлейкі было пачата са стварэння праекта, з якім пазней мы ўдзельнічалі ў фальклорным фестывалі “Святло каляднай зоркі”, фестывалі дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, у завочным конкурсе майстроў народных рамёстваў з даследчай работай і пастаноўкай драмы “Цар Ірад” (дыплом І ступені, педагогі Н.М.Дзенісюк, В.С.Пяшко). У 2012—2014 гадах пастаноўкай батлеечных спектакляў займалася настаўніца беларускай мовы і літаратуры, кіраўнік аб’яднання па інтарэсах “Рэй” Л.І.Квашэвіч.\nАб’яднанне па інтарэсах “Батлейка” я стварыла ў 2015 годзе, каб пашыраць батлеечнае мастацтва і беларускую народную культуру. Праграма аўтарская, зацверджана на метадычным савеце школы ў 2015 годзе, створана на аснове праграм А.Лазко і С.Маліноўскай, а таксама тыпавой праграмы дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі (мастацкі профіль).\nМетадыстам Цэнтра дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі Брэста Н.М.Абрамчык у 2017 годзе быў арганізаваны выязны семінар для педагогаў Брэста ў Мір Карэліцкага раёна, які мае даўнюю гісторыю і вопыт стварэння і правядзення батлеечных пастановак. Сваім батлеечным вопытам з намі падзяліўся Канстанцін Леанардавіч Петрыман, мастацкі кіраўнік тэатра “Батлейка” пры Мірскім дзяржаўным мастацкім прафесійна-тэхнічным каледжы, даў чарцяжы мірскай батлейкі, ксеракопію кнігі “Беларускі народны тэатр батлейка” і кнігі Г.Барышава і А.Саннікава 1963 года выдання пра ўзаемасувязі беларускай батлейкі з рускім “вертепом” і польскай шопкай. Для нас, удзельнікаў семінара, была пастаўлена п’еса “Салдат ды чорт” на беларускай мове.\nТады ж, натхніўшыся новымі ідэямі, мы вырашылі стварыць новую двух’ярусную батлейку замест старой аднапавярховай. Гэта стала асновай нашага праекта “Беларускі народны тэатр батлейка”. Найперш мы правялі пошукава-даследчую работу, каб вывучыць не толькі гісторыю беларускай батлейкі, але і асаблівасці батлеечнага мастацтва свайго рэгіёна.\nЗа гэты час мы з дзецьмі падрыхтавалі і паставілі спектаклі “Цар Ірад” па драме У.Ціхамірава, “Грушавае дрэва” (сербская народная казка), “Віфлеемская гасцініца”, “Калядная ноч”, “Аповесць пра купца Артабана, Алёнушку і яе брата Іванушку”, “Калядныя гісторыі”, “Легенды Брэстчыны”, “Казкі Берасцейкі” і інш. Рэпертуар мог часам паўтарацца, бо дзеці растуць, склад трупы мяняецца. П’есы, як правіла, з часам ускладняюцца, становяцца больш філасофскімі. Ды і самі юныя батлеечнікі растуць як акцёры. Для навучэнцаў і бацькоў спектаклі паказваем у асноўным у рамках шостага школьнага дня ў актавай зале школы і ў школьным этнаграфічным музеі “Спадчына”.\nПерад пастаноўкай і па ходзе спектакля батлейшчыкі выконваюць калядныя канты, паколькі ў гістарычным мінулым выкананне псалмоў было абавязковым. Музычнае суправаджэнне таксама лічу абавязковым, так яно аказвае вялікае эмацыянальнае ўздзеянне. Наша юная скрыпачка Настасся Лявай радуе гледачоў з шасці гадоў.\nДля кожнага спектакля свае лялькі\nБатлеечнікам можна быць у любым узросце, але не кожная роля будзе пад сілу. Напрыклад, голас цара Ірада не можа быць дзіцячым. Таму спектаклі падбіраем пад тэатральны калектыў, узроставы склад, тэатральныя ўменні дзяцей.\nДля кожнага спектакля ствараюцца новыя лялькі, бо ў кожнай лялькі, як у чалавека, свая жыццёвая гісторыя, свая душа, свой юны стваральнік-дызайнер. У нашых батлейках жыве больш за сто гульнявых лялек. На выступленнях часта выкарыстоўваецца прыём уваходжання ў эпоху і вобраз гульнявой лялькі, калі акцёр і лялькі апрануты амаль аднолькава ў вопратку таго гістарычнага перыяду і народа, пра які апавядаецца (напрыклад, у драме “Цар Ірад”, спектаклі “Віфлеемская гасцініца”). У іх вырабе дапамагаюць зацікаўленыя бацькі ці бабулі (напрыклад, калекцыю лялек для беларускіх казак нам зрабіла Г.З.Масюк, майстар народных рамёстваў, бабуля другакласніцы Тані Масюк). Батлеечныя лялькі цікавыя і юным акцёрам, і гледачам, бо яны незвычайныя, простыя, у вопратцы свайго гістарычнага перыяду. Таксама гледачы, асабліва юныя, з нецярпеннем чакаюць развязкі сюжэта, а пасля спектакля просяць дакрануцца да лялек: паправіць галаву цара Ірада, пакратаць касу ў лялькі Смерці.\nЯ не раз праводзіла майстар класы па вырабе батлеечных лялек для настаўнікаў і педагогаў дадатковай адукацыі, семінары для намеснікаў дырэктараў па выхаваўчай рабоце ўстаноў мікрараёна. На сайце школы на старонцы “Рэсурсны цэнтр па развіцці турызму і краязнаўства” ў раздзеле “Этнаграфія” вы можаце азнаёміцца са сцэнарыямі для батлейкі, сабранымі з розных крыніц. Ёсць артыкулы і кнігі па гісторыі народнага тэатра батлейкі розных аўтараў. У прэзентацыі да майстар-класа “Батлейка як сродак далучэння вучняў да народнай культуры” В.С.Пяшко вы пазнаёміцеся з гісторыяй батлейкі, яе відамі, вырабам лялек і чарцяжамі для вырабу батлейкі.\nДля гэтага перайдзіце па спасылцы або скарыстайцеся кодам: https://33brest.schools.by/pages/etnograficheskoe-napravlenie, або https://clck.ru/SBysn.\nДля фарміравання першапачатковых тэатральных навыкаў я працую па праграме аб’яднання па інтарэсах тэатральнага профілю. З якой пастаноўкі пачаць? Я раю пачынаць з драмы “Цар Ірад” — гэта класіка жанру. Так, яна складаная, затое адразу ўводзіць дзяцей у свет батлейкі. Далей будуйце выступленні па народных казках, літаратурных апавяданнях, уласных сцэнарыях, хрысціянскіх прытчах.\nНаш калектыў знаходзіцца ў стане творчага пошуку, працягвае і захоўвае традыцыі батлеечнікаў, далучаючыся да народнай творчасці, шукае новыя формы ўзаемадзеяння гледача і акцёра. З мэтай папулярызацыі батлеечнага мастацтва і далучэння да народнай культуры дзейнасць батлеечнага тэатра адлюстравана на старонках сайта школы і ў групах “Берасцейцы” і “Батлейка” сацыяльнай сеткі “УКантакце”.\nВыступленні юных батлеечнікаў заўсёды карыстаюцца поспехам у гледачоў. Мы штогод удзельнічаем у гарадскім фестывалі батлеечных і лялечных тэатраў, у праектах абласнога краязнаўчага музея “Выратаваныя мастацкія каштоўнасці”, дзіцячай гарадской бібліятэкі імя А.С.Пушкіна. Спектаклі паказваем падчас правядзення тыдня гісторыі, айчыннай і сусветнай мастацкай культуры, беларускай мовы і літаратуры, для навучэнцаў чацвёртых класаў пры вывучэнні тэмы “Ад батлейкі — да тэатра” па прадмеце “Мая Радзіма — Беларусь”, пры правядзенні музейных заняткаў, для педагогаў і навучэнцаў іншых школ.\nКаб узбагачацца вопытам,удзельнічаем у рознага роду метадычных семінарах, форумах: у III Калядным фестывалі батлеечных тэатраў у Мінску, выязным семінары педагогаў дадатковай адукацыі Брэста ў Мір, фестывалі “Святло каляднай зоркі” ў абласным краязнаўчым музеі, з’яўляемся ўдзельнікамі суполак “Батлейка” ў сацыяльных сетках, дзе можна падзяліцца інфармацыяй і натхніцца новымі ідэямі ад калег.\nУ адукацыйным працэсе з батлеечным мастацтвам знаёмлю на ўроках па вучэбным прадмеце “Айчынная і сусветная мастацкая культура” ў 6 класе пры вывучэнні тэм “Свята ў жыцці людзей”, “Тэатр бачны і нябачны: сродкі мастацкай выразнасці”. У 8 класе спыняюся на ім падрабязней на ўроку пры вывучэнні тэмы “Музыка і тэатр на землях Беларусі ў перыяд Рэчы Паспалітай”. Але асноўная работа ідзе ў шосты дзень.\nЦяпер працую з дзецьмі над праектам “Цені ажываюць”. Ідэяй стварэння ценявога тэатра натхнілася, наведаўшы Калядны фестываль батлеечных тэатраў у Мінску ў Свята-Елізавецінскім манастыры. Ужо стварылі саму скрыню, зрабілі сілуэты персанажаў, рэпеціруем драму “Цар Ірад” на беларускай мове, працую з дзецьмі над стварэннем свайго сцэнарыя “Цені ажываюць на Каляды”.\nКалектыў знаходзіцца ў стане творчага пошуку, працягвае і захоўвае традыцыі батлейшчыкаў, далучае да народнай творчасці дзяцей і дарослых. На нашых выступленнях заўсёды ёсць калядная зорка, якую нам падарылі прыхаджане царквы іконы Божай Маці “Усіх тужлівых Радасць”, размешчанай у мікрараёне Дуброўка. У межах супрацоўніцтва нашай школы з Беларускай Праваслаўнай Царквой праводзім некаторыя сумесныя мерапрыемствы з нядзельнай школай пры храме ў гонар іконы Божай Маці “Усіх тужлівых Радасць”.\nНяхай святло Каляднай зоркі гарыць і дорыць ласку, а нашы батлеечныя пастаноўкі нясуць у свет людзей ідэі дабра, чалавечай цеплыні, спагадлівасці, узаемадапамогі, гуманнасці.\nнастаўніца гісторыі, айчыннай і сусветнай мастацкай культуры,\nпедагог дадатковай адукацыі сярэдняй школы № 33 Брэста.\nПапярэдняя: Загартоўванне характару і цела\nНаступная: У майстэрню да Мароза


28 студзень 2019, 14:46\nДзень Волі ў парку Дружбы народаў, 2013 год\n4. Пляцоўка каля ўваходу ў парк імя Грэкавай (па іншы бераг Чыжоўскага вадасховішча ад заапарку і «Чыжоўка-Арэны»);\n6. Тучынскі сквэр (ля сажалкі на вуліцы Харкаўскай — на захад ад мэтро «Маладзёжная»).\nЦяперашняя рэдакцыя закону «Аб масавых мерапрыемствах» (абнаўленьне якога ўлады называлі «жэстачайшай лібэралізацыяй») дазваляе праводзіць у гэтых шасьці месцах у Менску мітынгі паводле паведамляльнага прынцыпу (у іншых гарадах улады таксама вызначаюць «дазволеныя месцы»).\nГэта значыць, не пазьней як за 10 дзён паведаміць уладам пра жаданьне правесьці акцыю — і мітынгаваць (сплаціўшы міліцыі, мэдыкам і дворнікам за іхныя паслугі на акцыі). Праўда, улады ўсё роўна могуць забараніць акцыю, калі «заяўка не адпавядае заканадаўству» або калі нехта ўжо заявіў мітынг у гэтым месцы ў той жа час.\nБудзе горш ці лепш? Палярныя меркаваньні наконт прапанаваных зьменаў у закон аб масавых мерапрыемствах\nМітынгаваць можна і ў іншых месцах. Але тады трэба загадзя атрымліваць дазвол, а паведамляльны прынцып ня дзейнічае. І ёсьць месцы, дзе адназначна абвешчаная забарона мітынгаваць (але забарона працуе не заўсёды: фармальна нельга ля станцыяў мэтро і на праспэкце Незалежнасьці, але часам дазваляюць ля мэтро «Акадэмія навук» на тым самым праспэкце).\nБывае, што правілы разгляду заявак парушаюцца — так было ў тым ліку з Днём Волі ў 2017 годзе, калі рашэньне аб забароне акцыі агучылі не за 5 дзён, а за 11 гадзінаў, але вінаватых не пакаралі, а акцыю брутальна разагналі.


“Начная аБЛОГа” – 10 жніўня\n10 жнівень 2007, 22:24\nНа форумах парталу Tut.by абмяркоўваюць выказваньні Аляксандра Лукашэнкі: “З 1 студзеня мы зьбіралі ўсе 100 % аплаты за газ, але не плацілі, бо нам быў абяцаны крэдыт на яго аплату. Нас папросту кінулі. Ну кінулі, дык кінулі”. Камэнтары:\n“А па-мойму, нас толькі зьбіраюцца кінуць. Асабліва тых, хто гэтак без аглядкі вырашыў ізноў падтрымаць беларускую стабільнасьць. Няхай пасьля гэтыя скнары ня скардзяцца”;\n“Кінуць Лукашэнку сталася простай справай. Але чаму гэта мусіць адбіцца на простых людзях?”;\n“Сьмешна! Мы не хацелі плаціць за газ, але нас кінулі! Хто кінуў? Напачатку Лукашэнка кінуў тых, хто аплаціў 100 %, ну а пасьля кінулі самога Лукашэнку. Але ён ня надта засмуціўся, бо таксама кінуў”.\nFilosofinja публікуе зварот да сеціўнай грамадзкасьці:\n“На Першым канале дзяржаўнай тэлевізіі дэманстраваўся відэафільм АТН “Белавескае сафары” – частка праекту Аляксандра Зімоўскага “Нацыянальныя паркі Беларусі”. Цягам амаль паўгадзіны тэлегледачоў (сярод якіх былі і дзеці!) знаёмілі з індустрыяй забіцьця дзікіх жывёлін дзеля забавы. (...) Аматары “вострых” адчуваньняў атрымалі цудоўную магчымасьць атрымаць асалоду ад сцэны разрываньня жывёліны паляўнічымі сабакамі. (...)\nЗамест таго, каб спрыяць экалягічнай асьвеце, ...дзяржаўная тэлевізія рэклямуе камэрцыйныя паляваньні ў нацыянальным парку. Ганьба!”\npaul_broom апавядае ў сваім дзёньніку пра выклік у КДБ, дзе ў яго распытвалі аб навучаньні ў ЭГУ (унівэрсытэце ў выгнаньні, які цяпер месьціцца ў Вільні): “На пытаньне, чаму мяне выклікалі, ён адказаў, каб я даў тлумачэньні свайму знаходжаньню ў Летуве”. Далей:\n“Як даведаўся пра ЭГУ? Як паступіў? Хто дэкан? Хто кіруе праграмай? Дзе жывем? З кім жыву? Ці чуў я ад выкладчыкаў ЭГУ антыбеларускія выказваньні і заклікі да зьмены канстытуцыйнага ладу ў Беларусі? (...) Размову са мною вядзе Носаў Уладзімер Анатолевіч, маёр КДБ, у якога заўсёды чамусьці трасуцца рукі. Падчас размовы мае дурную звычку прыжмурвацца, з-за чаго ствараецца ўражаньне, што гэтак па-калгаснаму сьцябецца. Сказаў, каб я падумаў два дні і ўсё ж такі пагадзіўся на “канструктыўны дыялёг”, ад якога я адмаўляюся”. Камэнтары:\n“Трындзец, скажу я вам... Я ў шоку”;\n“Дзякуй, што пішаш пра гэта. Калі да мяне прыходзілі колькі год назад, дык вельмі баяліся, што я ўсім пра сустрэчу раскажу”;\nspadar_ryhor апавядае пра сустрэчы з народам у часе раскіданьня ўлётак супраць суду над моладзевымі актывістамі:\n“Стаім у пад’езьдзе. Залятае гопнік гадоў так 30. Пачынае крычаць: “Х... вы тут раскідваеце?!” У гэты момант я і вырашыў папрактыкавацца ў расейскай. Кажу: “Пацана будуць судзіць!” Пытаецца: “Вы “Малады фронт?” (глядзіць улётку).\n– А чего Дисы тут нету? (Дзіса – мянушка салігорскага грамадзкага актывіста – рэд.)\n– А яго судзіць ня будуць.\n– А я б его вообще расстрелял”.


10 малавядомых фактаў пра Другую ўсясьветную вайну - Заўтра тваёй краіны\n1 верасьня 1939 году з нападу Гітлера на Польшчу пачалася Другая ўсясьветная вайна.\nСвабода сабрала факты, пра якія ня пішуць у беларускіх школьных падручніках.\nСССР ваяваў з Польшчай у верасьні 1939-га, як і Нямеччына. Пра гэта кажа гісторык Ігар Мельнікаў. «Было шмат страт у Чырвонай арміі на тэрыторыі Заходняй Беларусі. 15 верасьня 1939 году быў загад памежным атрадам: «Зьнішчыць польскую памежную ахову». Польскае войска ўспрымалася як варожае, а нямецкае, наадварот, казалі не чапаць».


ЕГУ збіраюцца пашырыць на расейскамоўнае насельніцтва Германіі — Generation.by\nЕГУ збіраюцца пашырыць на расейскамоўнае насельніцтва Германіі\nАдкрыць у Дрэздэне аддзяленне Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэту намагаюцца нямецкія актывісты з арганізацыі EHU-Förderintiative e. V. Яны бачаць будучыню сваёй ініцыятывы ў стварэнні «адзінага ўніверсітэту ў Нямеччыне, дзе б вялося выкладанне на расейскай мове».\n«Сістэма Лукашэнкі будзе падкапаная звонку», — артыкул з такім назовам быў нядаўна апублікаваны ў газеце Dresdner Neueste Nachrichten. У ім распавядалася пра двух немцаў, Майкла Бэхтэра і Максіма Асёму, што рыхтуюцца заснаваць у горадзе на ўсходзе Нямеччыны «невялікі новы ўніверсітэт».\nПраўленне EHU-Förderintiative e.V. Здымак з сайту www.ehu-verein.de\nМайкл Бэхтэр і Максім Асёма ўжо паспелі зарэгістраваць у Нямеччыне некамерцыйную арганізацыю пад назовам EHU-Förderintiative e. V. Мэта, як кажа Асёма, простая: адкрыццё ў Дрэздэне аддзялення Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэту.\n20 гадоў таму Еўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт быў заснаваны ў Менску. Аднак у 2004-м пад ціскам уладаў ён аказаўся зачыненым. Пасля гэтага ўніверсітэт атрымаў статус «у выгнанні» і перабраўся ў Вільню, дзе працягнуў навучаць беларускіх, а таксама замежных студэнтаў.\nНехта ставіцца да ЕГУ як да адной з нешматлікіх магчымасцяў для беларускіх студэнтаў атрымаць пазбаўленую ідэалогіі і рэпрэсіўнага кантролю еўрапейскую адукацыю. Іншыя крытыкуюць універсітэт за вялікую колькасць студэнтаў, што пасля навучання не вяртаюцца ў Беларусь. Вядома, што 103 з 210 выпускнікоў 2011 году жывуць у Беларусі. Астатнія засталіся ў Літве ці перабраліся ў іншую краіну. Напрыканцы мінулага навучальнага году ў ЕГУ вучыліся прыкладна 1 800 студэнтаў, большасць з якіх мела беларускія пашпарты і праходзіла курсы дыстанцыйна.\nГэты метад навучання прадугледжвае навучанне праз Інтэрнэт з удзелам у тыднёвых сэсіях два разы на год. Менавіта на выкарыстанне дыстанцыйнай формы навучання ў Нямеччыне спадзяюцца заснавальнікі EHU-Förderintiative e. V.\nТры мільёны расейскамоўных\n«У Нямеччыне жыве вялікая колькасць расейскамоўных, якія скончылі вышэйшыя ўстановы ў СССР, — заявіў Generation.by адзін з ініцыятараў пашырэння ЕГУ на Нямеччыну, ураджэнец Нямеччыны і выпускнік Карлава ўніверсітэту ў Празе Максім Асёма. — Таму мы лічым мэтазгодным даць ім магчымасць атрымаць еўрапейскую адукацыю ў акрэдытаваным Літвой беларускім універсітэце».\n«ЕГУ быў бы адзіным універсітэтам у Нямеччыне, дзе б вялося выкладанне на расейскай мове. А тут прыблізна 3 мільёны расейскамоўных. Таму мы чакаем вялікі попыт», — дадае Асёма.\nМаксім і ягоны беларускі бацька, які таксама ўвайшоў у лік стваральнікаў арганізацыі, кажуць, што сутыкаюцца выключна са «станоўчымі рэакцыямі» на іх прапанову і «моцную падтрымку» з боку кіраўніцтва беларускага ўніверсітэта ў выгнанні. У тым ліку і рэктара ЕГУ Анатоля Міхайлава. Тым больш, «ён абараніў доктарскую ў Нямеччыне і адчувае сябе моцна звязаным з нямецкай культурай і мовай», — кажа Асёма.\nПрарэктар ЕГУ па развіццю і камунікацыям Дарыюс Удрыс кажа, што дрэздэнская арганізацыя па прасоўванні ЕГУ у Нямеччыне — незалежная арганізацыя, якая мае ўласнае кіраўніцтва і місію.\n«Прадстаўнікі EHU-Förderintiative e. V. прапанавалі ЕГУ прасунуць на нямецкі рынак ягоныя дыстанцыйныя курсы для грамадзян і жыхароў Германіі, у прыватнасці расейскамоўных, што жадаюць атрымаць універсітэцкую адукацыю», — патлумачыў Generation.by магчымую будучыню праекту Дарыюс Удрыс.\n«Калі такі падыход апынецца паспяховым, ён падтрымае ЕГУ фінансава, пашырыўшы магчымасці беларусаў па атрыманні адукацыі ў Літве, Беларусі і Нямеччыне. Можа быць, у будучыні у Нямеччыне паўстане навучальны цэнтр, палепшыцца бачнасць універсітэту сярод фундатараў».\nБеларускія студэнты — галоўная мэта\nАднак пакуль рана казаць аб тым, што дакладна атрымаецца са спробы супрацоўніцтва ЕГУ і дрэздэнскіх актывістаў. Кіраўніцтва ЕГУ спадзяецца на тое, што ў студэнтаў універсітэту з’явіцца болей варыянтаў удзелу ў праграмах абмену, а ВНУ атрымае магчымасці па прыцягненні дадатковага замежнага фінансавання, дзякуючы якому ў асноўным яна існуе апошнія гады.\n«А ўзмацненне фінансавых пазіцый ЕГУ дазволіць пашырыць магчымасці беларускіх студэнтаў. Гэта наша галоўная мэта», — дадае Удрыс.\nАсёма і яго калегіі спадзяюцца, што дрэздэнская філія Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэту пачне працу напрыканцы 2013 году. «У год заснавання філіі мы спадзяемся на 20 студэнтаў. Але абмежаванняў няма».\nЭГУ,\tадукацыя,\tНямеччына,\tстудэнты,\tМайкл Бэхтэр,\tМаксім Асёма,\tДарыюс Удрыс\nНаста Darteco, Алесь Герасіменка 13:19, 26/11/2012 | Артыкулы |


Канвертаваць Ісландская Кроны (ISK) і Ліванскія Фунт (LBP) : Калькулятар абменнага курсу\nІсландская крона (ISK) і Ліванскі фунт (LBP) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Ісландская крона і Ліванскі фунт пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 28 сакавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Ісландская крона. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Ліванскі фунт валюты па змаўчанні. Націсніце на Ліванскія Фунт або Ісландская Кроны канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nІсландская крона гэта валюта, у Ісландыя (ЁСЦЬ, ISL). Ліванскі фунт гэта валюта, у Ліван (LB, LBN). Ісландская крона таксама вядомы як Крона. Сімвал ISK можа быць запісаная IKr. Сімвал LBP можа быць запісаная L L. Ісландская крона дзеліцца на 100 aurar. Ліванскі фунт дзеліцца на 100 piastres. Абменнага курсу Ісландская крона Апошняе абнаўленне 17 Студзень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Ліванскі фунт Апошняе абнаўленне 28 сакавік 2020 ад Yahoo Finance. ISK каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. LBP каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Генпракуратура захвалявалася: падлеткі ходзяць па Менску ўначы\n15 люты 2018, 13:25\nНа сайце Генэральнай пракуратуры Беларусі 15 лютага зьявілася нататка «Аб знаходжаньні непаўналетніх па-за домам у позьні час без суправаджэньня дарослых».\nПаводле беларускіх законаў, людзі ўзростам да 16 гадоў ня могуць хадзіць па вуліцах без суправаджэньня дарослых родзічаў ці знаёмых пасьля 23 і да 6 раніцы. Такі «камэнданцкі час» быў уведзены ў 2012 годзе «дзеля прадухіленьня беспрытульнасьці і бадзяжніцтва, учыненьня імі злачынстваў», а таксама для абароны саміх падлеткаў ад магчымых злачынстваў.\nМіліцыя абяцала, што ня будзе затрымліваць непаўналетніх у «звычайным» сэнсе, а будзе толькі «суправаджаць» іх пасьля выяўленьня асобы (калі па дзіця ніхто ня прыйдзе цягам трох гадзін, могуць накіраваць у прытулак).\nЗа парушэньне «камэнданцкага часу» штрафуюць не дзяцей, а бацькоў — паводле арт. 17.13 КаАП штраф можа дасягаць 2 базавых велічыняў (49 рублёў на момант публікацыі) першы раз і 5 базавых (122,5 рубля) у другі і наступныя разы цягам году.\nГенпракуратура піша, што «асаблівую занепакоенасьць» выклікалі выпадкі, калі непаўналетнія хадзілі па вуліцах у позьні час без дарослых. Поўнай статыстыкі не прыводзіцца, але сьцьвярджаецца, што ў Цэнтральным раёне Менску за 2016 год было 12 такіх выпадкаў, за 2017-ы — 27.\nЯк сьцьвярджае Генпракуратура, найчасьцей на вуліцах лавілі дзяцей 13–15 гадоў, у бальшыні выпадкаў — зь няпоўных, шматдзетных або апякунскіх сем’яў.


Адэнавірусная інфекцыя ў дзяцей - сімптомы лячэнне\nЯк выяўляецца адэнавірусная інфекцыя ў дзіцяці і чым яе лячыць\nПрыкметы адэнавіруснай інфекцыі\nЛячэнне adenovirusnoy інфекцыі\nПрафілактыка інфекцый adenovirusnoy\nАдэнавірусная інфекцыя ў дзяцей - гэта адна з многіх разнавіднасцяў ВРВІ, на якую прыпадае, паводле статыстыкі, не менш 30% усіх вострых вірусных захворванняў. Адэнавірусы дзівіць злучальныя абалонкі вачэй, лімфоідная тканіны і слізістыя дыхальных шляхоў. Да вірусу найбольш ўразлівыя маляняты ад паўгода да трох гадоў, а дыягнастуецца гэта захворванне ў дзяцей дашкольнага ўзросту на працягу ўсяго года. Практычна кожны дзіця хоць раз у жыцці перанёс аденовірусную інфекцыю.\nАдэнавірусы мае больш за трыццаць розных тыпаў, з якіх небяспечнымі для дзяцей з'яўляюцца 1, 2, 5, 6 сералагічныя тыпы. Яны адрозніваюцца асаблівай устойлівасцю да неспрыяльных фактараў навакольнага асяроддзя: абыякавыя да антыбіётыкаў, не баяцца замаразкі, перасушвання, кіпячэння, дзеяння сонечных прамянёў і хлору. Таксама вірусы здольныя існаваць да двух тыдняў у навакольнага асяроддзі без носьбіта.\nАдэнавірусы мае больш за трыццаць розных тыпаў, з якіх небяспечнымі для дзяцей з'яўляюцца 1, 2, 5, 6 сералагічныя тыпы\nНебяспечным для навакольных з'яўляецца хворы чалавек (дарослы або дзіця), які актыўна распаўсюджвае вірусы ў навакольным асяроддзі. Таксама ўзбуджальнікам хваробы можа быць чалавек, у якога захворванне працякае без сімптомаў. Заражэнне адбываецца наступнымі шляхамі:\nкапежна-паветраны. У самым пачатку хваробы вірусы запасяцца на слізістай абалонцы насаглоткі чалавека;\nфекальна-аральны. У разгар хваробы вірусы вылучаюцца разам з калам;\nводны. Адэнавірусы не адчувальныя да hloru, таму дзіця можа яго падхапіць, глотнув ваду ў басейне або з-пад крана.\nЯк да большасці вірусаў, да адэнавірусы ў чалавека фармуецца ўстойлівы імунітэт, але не выключана магчымасць захварэць з-за іншага тыпу адэнавірусу.\nПатрапіўшы ў арганізм чалавека, вірус мігруе па целе, пакуль не дасягае лімфавузлоў, эпітэліяльных клетак і лімфоідных утварэнняў кішачніка. Тут ён пачынае актыўна размнажацца, укараняючыся ў ДНК клетак і парушаючы іх працу. Менш чым за суткі ў разбураных клетках арганізма фармуюцца новыя вірусы. З моманту выхаду новых адэнавірусаў ў крывяны рэчышча сканчаецца інкубацыйны перыяд, з'яўляюцца першыя сімптомы хваробы. Інфекцыя дзівіць слізістую насаглоткі, міндаліны, абалонкі вачэй, распаўсюджваецца па бронх і альвеол. Часам вірус парушае працу кішачніка, печані, селязёнкі. У рэдкіх выпадках інфекцыя дабіраецца да мозгу, правакуе яго ацёк, пасля чаго наступае смерць.\nПасля траплення віруса ў арганізм, інкубацыйны перыяд доўжыцца не больш за 12 дзён, але часцей за ўсё першыя прыкметы з'яўляюцца ўжо праз тыдзень. Праява і працягу адэнавіруснай інфекцыі можа быць розным, у залежнасці ад сіндрому.\nКатар слізістых дыхальных шляхоў. Ён сустракаецца ў дзяцей найбольш часта і выяўляецца ў выглядзе ринофарингита, тонзиллофарингита, laringotraheobronhita. Такая форма захворвання пачынаецца раптам з ўзняцця тэмпературы да 39-40 градусаў. Прысутнічаюць умерана выяўленыя прыкметы інтаксікацыі: боль у цягліцах і суставах, мігрэнь, капрызнасць, раздражняльнасць, млявасць і паніжаны апетыт.\nПасля ўзняцця тэмпературы з'яўляюцца катаральныя сімптомы: дзіцяці цяжка дыхаць носам з-за запалення і ацёку, назіраецца гнойна-слізістыя вылучэнні з носа, прыкметна павялічваюцца падсківічныя і шыйныя лімфавузлы. горла отекает, на міндалінах з'яўляецца светлы налёт, а галасавыя звязкі опухают, гэта прыводзіць да змены тэмбру голасу, яго асіпласць. У некаторых выпадках назіраецца мінучая афанія (часовая страта голасу). Пасля гэтых сімптомаў з'яўляецца сухі надрыўны кашаль, планы ларингоспазм.\nФарингоконъюктивальная ліхаманка. Гэты сіндром з'яўляецца вынікам запалення абалонкі вачэй, слізістай горла і міндалін. Гэта адна з найбольш зацяжных формаў хваробы, сімптомы якой могуць тое слабець, то ўзмацняцца. Часта фебрільной альбо субфебрыльная тэмпература трымаецца каля двух тыдняў, вымотваючы дзіцяці. Лёгка прамацваюцца павялічаныя рэгіянальныя лімфатычныя вузлы. У некаторых выпадках можа назірацца павелічэнне печані і селязёнкі.\nВостры кан'юктывіт і кератоконъюнктивит. Адэнавірусная інфекцыя вачэй - гэта запаленне кан'юнктывы, якое выяўляецца ў адчуванні іншароднага цела, болю і рэзі ў вачах, падвышанай слёзатачывым. Яркае святло пачынае выклікаць дыскамфорт. Як правіла, кан'юктывіт дзівіць спачатку адно вока, а затым і другі. У маленькага пацыента опухают і чырванеюць вякі, на слізістых абалонках з'яўляецца шараваты налёт. Пасля тыдня кан'юктывіту можа пачацца роговичный сіндром - кератыт.\nMezadenit. Ён заяўляе пра сябе вострай раптоўнай болем у раёне пупка, якую часта блытаюць з сімптомамі апендыцыту. У дзіцяці з'яўляецца ваніты і хутка падымаецца тэмпература.\nАдэнавірусная інфекцыя ў дзяцей - гэта адна з многіх разнавіднасцяў ВРВІ, на якую прыпадае, паводле статыстыкі, не менш 30% усіх вострых вірусных захворванняў\nДыярэйныя сіндром часцей за ўсё сустракаецца ў малых, якім яшчэ няма года. Яны можа быць дадаткам мезаденита або самастойным сімптомам. У дзіцяці з'яўляецца панос, у якім няма крыві, але прысутнічае вялікая колькасць слізі, частата апаражнення дасягае 7-9 раз у дзень.\nЧасам пры цяжкім праходжанні хваробы развіваецца адэнавірусная пнеўманія, якая прыводзіць да дыхальнай недастатковасці. Такі стан без своечасовай медыцынскай дапамогі можа прывесці да смерці. нярэдкія выпадкі, калі захворванне ўскладняецца бактэрыяльнай атакай, якая выклікае такія спадарожныя захворванні, як сінусіт, атыт, серозный deskvamativnaya пнеўманія.\nТак як асобныя прыкметы адэнавірусу могуць быць часткай іншых захворванняў, самастойна дыягнаставаць хваробу нельга. Лекар мяркуе аденовірусную інфекцыю на падставе такіх прыкмет:\nкатар органаў дыхання;\nразрастанне і запаленне слізістай тканіны глоткі;\nчарговасць, ў якой з'яўляліся прыкметы.\nДля пацверджання дыягназу лекар прызначае дзіцяці шэраг аналізаў, а менавіта: мазок з носа, мазок кан'юнктывы, RTGA, РСК, IFA, РЫФ, IEM. Такія ж аналізы часам прызначаюць пры грыпе, дыфтэрыі, вострых рэспіраторных захворваннях, розных відах ВРВІ, каб пераканацца, што вірусная інфекцыя аденоврусная.\nЛячэнне звычайна праходзіць дома пасля таго, як педыятр паставіць дыягназ. У некаторых выпадках неабходна наведаць афтальмолага і інфекцыяніста. У рэдкіх выпадках, калі назіраюцца ўскладненні адэнавіруснай інфекцыі, дзіцяці патрэбна шпіталізацыя і амбулаторнае лячэнне. Шпіталізуюць таксама дзяцей без ускладненняў, калі іх узрост менш 5 гадоў, так як абвастрэнне хваробы можа быць раптоўным, і дзіцяці могуць не паспець выратаваць.\nАбавязковай умовай лячэння павінен быць пасцельны рэжым і спакой. Дзіцяці можна ўставаць і праяўляць актыўнасць толькі праз некалькі дзён пасля нармалізацыі тэмпературы. Карміць дзіця неабходна разнастайнай, вітамінізаванай, але лёгкай ежай, багатай вавёркамі. Ідэальна падыходзяць супы і булёны. Багатае пітво дапаможа хутчэй справіцца з інтаксікацыяй. У пакоі, дзе ляжыць хворы дзіця, трэба штодня мыць падлогі і праветрываць памяшканне, нават у халодную пару года.\nЗвычайна лекар прызначае супрацьвірусныя, анцігістамінные прэпараты і вітамінныя комплексы. Часта дзіцяці патрэбныя лекі для палягчэння сімптомаў хваробы: сосудосужающие кроплі для носа, заспакаяльныя кроплі для вачэй. Нос рэкамендуецца прамываць слабым солевым растворам, каб пазбегнуць частага выкарыстання прэпаратаў ад азызласці (яны маюць ўласцівасць выклікаць прывыканне).\nВакцынацыі ад адэнавіруснай інфекцыі не існуе, як і спецыфічнай прафілактыкі, таму адзіны спосаб пазбегнуць захворвання - умацоўваць імунітэт\nУ большасці выпадкаў маляню неабходныя гарачкапаніжальныя сродкі (панадол для палягчэння), а таксама муколитические прэпараты, якія змагаюцца з парушэннем работы органаў дыхання. Калі тэмпература трымаецца доўга, то можна расціраць дзіцяці растворамі воцату і спірту, каб паменшыць дозу гарачкапаніжальных сродкаў і частату іх прыёму. Расцірання таксама дапамогуць пазбегнуць курчаў, якія часта бываюць у дзяцей пры працяглай высокай тэмпературы.\nКаб вылечыць аденовірусную інфекцыю, антыбіётыкі не патрэбныя, але калі да яе далучаецца бактэрыяльная інфекцыя, то іх выкарыстанне будзе неабходна.\nПры нармальным праходжанні хваробы без ускладненняў выздараўленне наступае ў сярэднім праз два тыдні. У лёгкай форме - значна хутчэй.\nВакцынацыі ад адэнавіруснай інфекцыі не існуе, як і спецыфічнай прафілактыкі, таму адзіны спосаб пазбегнуць захворвання - умацоўваць імунітэт і берагчы сябе.\nзагартоўванне арганізма, нават самае лёгкае, падвысіць шанцы дзіцяці справіцца з вірусамі. Акрамя паўнавартаснага харчавання дзецям рэкамендуецца прымаць вітамінныя комплексы кожны сезон. пажадана, каб вітаміны падабраў лекар, так як у аптэках шмат прэпаратаў і дабавак, якасць якіх значна ніжэй іх цэны. Падчас моцных халадоў і эпідэмій грыпу рэкамендуецца даваць дзіцяці імунамадулятары.\nКалі ваш малы кантактаваў з дзіцем, заражаным адэнавірусы, то лекары раяць пачаць прыём дзіцячага анаферона ў якасці прафілактычнага сродкі.\nСпадабалася гэтая артыкул - “Як выяўляецца адэнавірусная інфекцыя ў дзіцяці і чым яе лячыць”? Падзяліцеся з сябрамі і ацэніце запіс:\nОтрубевидный лішай ў чалавека – сімптомы, лячэнне, фота\nкапіраванне старонкі 1 у 1 забаронена. Перапісванне поўнасцю або часткова, старонкі “Як выяўляецца адэнавірусная інфекцыя ў дзіцяці і чым яе лячыць”, - вітаецца, толькі з актыўнай спасылкай на крыніцу © 2022


Навукоўцы раскрылі сакрэт алмазных дажджоў у Сонечнай сістэме - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 7 жнiўня 2020, Пятніца, 12:56\nНавукоўцы раскрылі сакрэт алмазных дажджоў у Сонечнай сістэме\nЭксперымент стаў магчымым дзякуючы спецыялістамі Стэнфардскага ўніверсітэта.\nНавукоўцы высветлілі, чаму на Уране і Нептуне ідуць алмазныя дажджы. Яны ўзнавілі ў лабараторыі ўмовы атмасферы Нептуна на глыбіні блізу дзесяць тысяч кіламетраў. Для гэтага яны выкарыстоўвалі полістырол - вуглевадародны палімерны матэрыял, у хімічным складзе падобны на метан. Варта адзначыць, што менавіта метану газавы гігант абавязаны сваім эфектным сінім колерам, паведамляе lenta.ua.\nЯк падкрэслілі аўтары навуковай працы, іх эксперымент стаў магчымым дзякуючы жорсткаму рэнтгенаўскаму лазеру Linac Coherent Light Source, распрацаванаму спецыялістамі Стэнфардскага ўніверсітэта. З дапамогай гэтага інструмента ўдалося нагрэць полістырол больш чым да 4700 градусаў Цэльсія. Акрамя таго, лазер стварыў унутры матэрыялу ціск, роўны 1,5 мільёна зямных атмасфер. Акурат такое надвор'е і назіраецца глыбока ў атмасферы Нептуна. І наўрад ці варта здзіўляцца, што пры тэмпературы 2400 градусаў, з аблокаў льецца расплаўлены метал.\nУ выніку навукоўцы змаглі паназіраць, як атамы вугляроду з полістыролу злучаюцца ў крышталічную рашотку, якая адпавядае структуры дыямента. Гэта значыць, фактычна, пад дзеяннем лазера ў полістыроле пачаў утварацца алмаз. Атамы вадароду, якія засталіся пасля гэтага, ператварыліся ў газ. Даследнікі параўналі гэты працэс з падзелам маянэзу на алей і воцат.\nГэты эксперымент пацвердзіў даўнюю здагадку планетолагаў пра такія атмасферныя з'явы на Уране і Нептуне. Алмазныя дажджы дапамаглі растлумачыць, чаму ядро Нептуна такое гарачае: газавы шар выпраменьвае больш чым у 2,5 разы больш энэргіі, чым атрымлівае ад Сонца. Цяпер навукоўцы пераканаліся, што гэта праз алмазы: цвёрдыя часціцы ўвесь час прыцягваюцца да цэнтра планеты, ствараюць моцнае трэнне і за кошт гэтага награваюцца.\n12:20 ВПС ЗША ўпершыню ўзначаліў афраамэрыканец\n2.08 Лукашэнка стаў задыхацца на сустрэчы з сілавікамі 136,422\n6.08 Мядзведзеў папярэдзіў Лукашэнку пра смутныя наступствы 91,529\n4.08 «Ты сам надакучыў!»: Жырыноўскі жорстка раскрытыкаваў Лукашэнку 81,785\n4.08 Вадзім Пракоп’еў: Лукашэнка - гэта неразумная малпа з вялікай колькасцю страхаў унутры 75,498\n3.08 Зварот да беларускіх вайскоўцаў і супрацоўнікаў міліцыі 69,514


Уладзімір Караткевіч - Ладдзя Роспачы — Кароткі змест / Краткие содержания\nГлавная → Беларуская літаратура → Уладзімір Караткевіч → Уладзімір Караткевіч - Ладдзя Роспачы\nУладзімір Караткевіч - Ладдзя Роспачы\nГалоўны герой легенды — "небагаты, але добрага роду дваранін" Гервасій Выліваха з горада Рагачова. "Быў ён багаты сябрамі і неабдзелены жаночай увагай. Сабою быў дзівосна гожы і пяшчотны, а паводзін — самых заганных. Хобаль, залётнік, піяка, задзіра, біток, бабздыр несамавіты. Не было на ўсёй зямлі беларускай падобнага яму".\nМногія ашуканыя мужы былі незадаволены Вылівахам, але нічога, на жаль, не маглі з ім зрабіць. I вось тады, калі свае землі аб'язджала Бона Сфорца, жонка Жыгімонта I Старога, яны звярнуліся за дапамогай да яе. Каралева выклікае да сябе Выліваху і імкнецца скіраваць таго на правільны шлях, угаворвае яго кінуць распусту і разгульнае жыццё. Аднак намаганні каралевы засталіся марнымі. У размове з Бонай Сфорца ён сказаў, што нельга рабіць касцёл з усяго свету, што жыццё кароткае і што людзі гавораць пра заўтра, якога не будзе, бо не ўмеюць жыць. Выліваха аказаўся незвычайным жыццялюбам. Ён умеў любіць. За ўсе свае грахі Выліваха папрасіў у каралевы толькі аб адной паслузе: ён жадаў бы паказаць ёй гэты свет... I каралева згадзілася. Яна была ў захапленні. "А потым, — апавядае пісьменнік, — паехала, так і не пахіснуўшы Выліваху ў яго абрыдлівай і закаранелай epаcі і, галоўнае, не пакараўшы яго. Дзіўна, на вуснах яе не было горкай усмешкі, што спадарожнічае паражэнню, а вочы былі прасветленыя, нібы яна ўдастоілася сузіраць святы Грааль, які, як вядома, ёсць вышэйшая ісціна". I тады да Вылівахі прыйшла другая жанчына, вышэй за якую нікога не было на зямлі. Гэта была Смерць. Герой вельмі здзіўлены з'яўленню гэтай міфічнай істоты з касою за спіной. Ды і яна нібы збянтэжылася: "Больш за ўсё я не люблю прыходзіць па такіх, як ты, — урэшце сказала яна. — Яны такія прагныя да жыцця, што я пачынаю думаць: ці не памылілася я са сваёй работай. I яны так любяць гэтую зямлю, што я ў сваіх пячорах пачынаю на хвіліну зайздросціць ім". Пісьменнік, па-майстэрску выкарыстоўваючы ўмоўна-фантастычныя прыёмы жанру фальклорных і агіяграфічных твораў, паказвае далейшыя прыгоды Вылівахі ў падземным царстве.\nАдыходзячы ў свет ценяў, Выліваха захапіў з сабою кветку шыпшыны як адзнаку той зямлі, якую яму балюча пакідаць і якая да апошніх дзён жыцця застанецца з ім. На мяжы быцця і небыцця, у крытычны і адказны момант свайго жыцця пранікнёна і шчыра прамаўляе: "Божа зямлі маёй... Нялітасцівы і жорсткі, калі ты ёсць. Нядбалы і сонны. Што б ні было, як бы ты ні здзекаваўся з яе — я ўсё ж веру табе. Таму што воляй тваёй я нарадзіўся тут, дыхаў яе паветрам, піў яе ваду, еў яе хлеб і цалаваў яе жанчын. Які б ты ні быў — я бласлаўляю гэты твой адзіна разумны ўчынак". Пісьменнік выказаў тут нешта вельмі ўласнае і запаветнае.\nЖыццёвы аптымізм, бадзёрасць і гумар не пакідаюць героя і ў падземным царстве. Ён здзекліва адзываецца пра папа, які і ў ладдзі на стырне сядзіць, абураецца, што і за перавозку ў царства памерлых, як і ў жыцці за ўсё, трэба плаціць, а Перавозчыка параўноўвае з цівуном, пяе цудоўныя песні, напоўненыя радасцю жыцця, любоўю да пакутнага і дзівоснага роднага краю, да ягонага люду, які "ўпарта ўстае над светам нават пасля найцямнейшай ночы". Кветка-шыпшына, ягоная зямля, заўсёды была з Вылівахам, яна давала яму сілы, і яе яркае святло адганяла пачварных уладароў падземнага царства. I таму за жыццярадаснасць сваёй натуры ён павінен паплаціцца перад Смерцю. Але перад тым, як пазбавіць сваю ахвяру забыцця, Смерць вырашыла прынізіць і зняважыць яе, сцвердзіць марнасць чалавечага жыцця. Першае, што яна зрабіла, гэта пасадзіла ў ладдзю побач з Вылівахам Бярозку, дзяўчыну, што была вельмі падобная на адзіную жанчыну, якую ён некалі больш за ўсё кахаў і якая "не аднеслася паблажліва да яго маленняў".\nСмерць зларадна кідае горкія і балючыя словы: "Я ведаю цану ўсім вам. Мужчыны подлы народ, але няма нікога падлейшага за жанчын..." Словы гэтыя былі сказаны тады, калі яна згуляла з Вылівахам у шахматы на ягонае жыццё і выйграла партыю. Выліваха ведаў, што ў Смерці нельга выйграць. I тым не менш гуляў з ёю. Жыццё таксама гульня. I ён хацеў прадоўжыць хоць на некаторы час сваё існаванне. Смерць здзекліва насміхаецца з чалавечага племені, у якім, на яе думку, гатовы кожны, кінуўшы ўсіх астатніх, ратавацца. Аднак Выліваха адмовіўся гуляць на кветку, што ўвасабляла родную зямлю. Аказваецца, не ўсемагутная Смерць. Нягледзячы ні на што, нязломным з'яўляецца людскі дух.\nСмерць прапануе Выліваху згуляць на дваццаць гадоў жыцця ўсіх тых людзей, якія прыйшлі да яе разам з ім. I герой згаджаецца. Хоча выратаваць іх і сябе. Прага да жыцця кіруе ўсімі думкамі Вылівахі: "Рабі нечаканае, рабі, як не бывае, рабі, як не робіць ніхто, — і тады пераможаш... Таму што толькі дурні разважаюць заўсёды па правілах здаровага сэнсу". I Смерць на гэты раз "не магла адолець толькі аднаго: боскай непаслядоўнасці чалавечай думкі". Галоўны герой разам з Бярозкай, са сваімі новымі сябрамі вяртаецца на зямлю. Нельга перамагчы чалавека, нельга перамагчы народ, "які жыў насупор і не так і ўзрошчваў шыпы на сваіх карэннях, а не на сцяблінах", нельга перамагчы жыццё — галоўная думка твора.\nУ вобразе Гервасія Вылівахі ўвасобіўся нацыянальны характар, жывы народны дух, непакорлівы, насмешлівы, невынішчальны і стойкі ў любых нягодах. Трапіўшы ў падземнае царства, Гервасій жыве рэальнымі і зямнымі інтарэсамі. I глядзіць на ўсё аптымістычна. Знешне спакойны ён нават і тады, калі Смерць напамінае, што павук Арахна хутка вып'е з яго жыццё і памяць. Гервасій пры гэтым раіць той абнавіць яе гаспадарку.\nГервасій Выліваха адчувае сваю перавагу над ценямі падземнага царства Смерці, ён над усімі імі насміхаецца, здзекуецца з іх.\nПісьменнік пераканаўча паказаў, што і на беларускай нацыянальнай глебе ёсць постаці тыпу Пантагруэля, Тыля Уленшпігеля ці Кала Бруньёна. Гервасій Выліваха і Юрась Братчык — іх духоўныя браты. Гэта натуры актыўныя і неспакойныя. Яны таксама ўвасабляюць здаровы народны пачатак ва ўспрыманні і ацэнцы жыцця, народны гумар і аптымізм. Уладзімір Караткевіч упершыню ў беларускай літаратуры стварыў такія каларытныя і самабытныя характары.\nТвор вызначаецца раскаванай, лёгкай і гарэзлівай манерай апавядання. Адначасова ён прасякнуты глыбокім роздумам пісьменніка над сутнасцю жыцця і лёсам роднай зямлі. Ладдзя Роспачы — гэта Беларусь, якая, пераадольваючы змрок забыцця, бяспамяцтва і жахі апраметнай, уваскрасае і адраджаецца. Ад смерці і знікнення яе ратуе Гервасій Выліваха — жыццялюб, мастак (ён не расстаецца з лютняй і ў царстве Смерці), абаронца людзей, бунтар і шчыры патрыёт роднай зямлі. Уладзімір Караткевіч сцвярджае, што любоў, цярпенне, смех і жартаўлівасць дазволілі беларускаму народу выстаяць у самых неспрыяльных умовах.\nI яшчэ пісьменнік выкрывае такую ганебную з'яву, як здрада, рэнегацтва. Так, у Перавозчыка (Шолаха), які прадаў Полацк кіеўскаму князю Уладзіміру, пасля песні Гервасія Вылівахі пакаціліся пякучыя слёзы. Яны знішчылі на вачніцах плесню, і з-пад яе з'явіліся вочы. Перавозчык становіцца не толькі фізічна, але і духоўна відушчым. Ён з болем перажывае ўласную здраду, якая прынесла няшчасці Полацку. Апавядаючы пра трагічную гісторыю Рагвалода і ягонай сям'і, ён дае ацэнку кіеўскаму князю Уладзіміру, называе яго страшным чалавекам, заўважае, што "і не апосталам ён быў роўны, а самому Сатаніілу". Палачанін згадвае, што ў пазнейшыя часы Іван Крывавы "выразаў ледзь не ўвесь мой горад". Гальяша-медавара таксама не пакідае трывожная памяць пра знішчаны стральцамі ягоны горад. Гервасій Выліваха думае, "што як Смерць вось зараз не можа перамагчы яго, так ніколі не пераможа яго жывых братоў вялікае каралеўства, у якім уладарыў рагаты ягоным дбаннем Цыкмун", нават калі гэтаму будуць спрыяць некаторыя нягоднікі са знакамітых шляхецкіх родаў.\nПадзеі, што апісваюцца ў "Ладдзі Роспачы", як сцвярджае і сам аўтар на пачатку апавядання, адбыліся чатырыста год таму. Аб гэтым сведчыць і наступны факт. Над ладдзёй з'яўляецца істота цара Івана Крывавага, які на тым свеце не атрымаў забыцця і таму за свае злачынствы павінен пакутаваць да той пары, пакуль, як адказаў некаму з ладдзі Перавозчык, "такія, як ты, не кінуць яго хваліць". Як вядома, цар Іван IV Жахлівы (Крывавы) памёр у 1583 годзе. Аднак Бона Сфорца не магла жыць у 80-я гады XVI стагоддзя (каралева памерла ў 1557 годзе). Магчыма, тут, свядома ідучы на пэўныя зрухі ў часе, Уладзімір Караткевіч хацеў супрацьпаставіць рускі і італьянскі дэспатызм. Аднак несумненна тое, што напісаны твор пра жыццярадаснага чалавека, пра яго духоўнае разняволенне.\nПрататыпамі Гервасія Вылівахі маглі стаць дзядзька Ігар Васільевіч Грынкевіч і ягоныя сябры-рыбаловы. Так, у лісце да Янкі Брыля за 21 жніўня 1959 года Уладзімір Караткевіч, згадваючы свой нядаўні, амаль месяц, побыт у Рагачове, пісаў: "Падабралася ў нас кампанія: я ды дзядзька, ды два яго сябры, Мікола ды Пятро. I што мы нарагаталіся, што разыгралі адзін аднаго, што юшкі насёрбаліся! I галоўнае, кожны дзень — гэта тысячы адкрыццяў".\nВасіль Быкаў → Васіль Быкаў - Мёртвым не баліць\nАлесь Гарун → Алесь Гарун - На смерць\nУладзімір Дубоўка → Уладзімір Дубоўка - Ведаю, што і я памру, як і ўсе...


Педагагічныя “пасядзелкі” — Techkrait . "",\n21.03.2012 73 Анжелика 0 Comment\nНа базе ўстаноў адукацыі горада прайшло планавае выязное пасяджэнне абласнога савета педагогаў-ветэранаў, асноўная мэта яго – абмен вопытам работы. Мерапрыемства, што мела тэму “Супрацоўніцтва Маларыцкай раённай ветэранскай арганізацыі педагогаў з прафсаюзнымі арганізацыямі ўстаноў адукацыі”, пачалося з наведвання “Горада майстроў“ другой школы райцэнтра. Затым у актавай зале адбылося знаёмства-прэзентацыя з работаю пярвічных прафсаюзных камітэтаў СШ №2 і Збуражскага д/с-СШ з ветэранамі педагагічнай працы. Таццяна Смаль і Сяргей Марашчук падрабязна і цікава расказалі пра тую работу, якая праводзіцца з педагогамі і тымі, хто працаваў ва ўстановах адукацыі раней і хто ўжо на заслужаным адпачынку.\n-Ніхто не забыты, — сказаў Сяргей Іванавіч, — мы пра кожнага памятаем і пры магчымасці запрашаем да сябе ў школу. Нашы старэйшыя калегі – людзі з багатым вопытам работы. Іх веды і ўменні яшчэ і сёння запатрабаваны. Настаўнікам-пенсіянерам ёсць пра што сказаць і перадаць нам, маладзейшым, якія працягваюць і памнажаюць традыцыі, закладзеныя ў мінулыя гады.\n-Тых, хто працаваў і ўжо на заслужаным адпачынку, у нашай Збуражскай школе не так і многа, — зазначыла Таццяна Смаль, — але прафсаюзны камітэт ведае іх праблемы, якія патрабуюць увагі. Па магчымасці заўсёды імкнемся дапамагчы іх станоўча вырашыць.\nСёння ў радах раённай ветэранскай арганізацыі педагогаў налічваецца 273 чалавекі. З 15 сакавіка 2006г. яе ўзначальнае Соф’я Якубчык, якая адначасова з’яўляецца і намеснікам старшыні абласнога савета ветэранаў педагагічнай працы. Соф’я Лаўрэнцьеўна – энергічны і ініцыятыўны кіраўнік. Яна ў пастаянным пошуку новых форм і метадаў працы з тымі настаўнікамі, якія ўжо на заслужаным адпачынку. Для іх па ініцыятыве Соф’і Якубчык пастаянна арганізоўваюцца розныя мерапрыемствы, паездкі і экскурсіі, праводзяцца цікавыя сустрэчы. Толькі за апошні час былыя настаўнікі сустрэліся з маладымі педагогамі раёна, пабывалі ў Брэсце, Мінску, Жыровічах, Хмелева, Сынкавічах, рэзідэнцыі Дзеда Мароза… Акрамя таго, рэалізуецца задума напісаць своеасаблівую працоўную біяграфію ўсіх настаўнікаў, якія на сённяшні дзень адышлі ад школьных спраў. 20 такіх гісторый падрыхтаваны ўжо.\n…Пасля наведвання СШ №2 госці пабывалі і ў раённай гімназіі. Тут яны сталі сведкамі правядзення традыцыйных (шостых па ліку) настаўніцкіх “пасядзелак”. Вечар-сустрэча мела назву “Пад дахам дома твайго”. Ала Шабогіна і Віктар Бойка, вядучыя мерапрыемства, разам з самадзейнымі артыстамі – Віктарам Саўчуком, Таццянай Смаль, Галінай Бягеза, Лесяй Уласюк, Таццянай Калеснік, Валянцінай Панчук, Анатолем Ніканчуком, Анатолем Дзямянкам, ансамблем народнай песні “Чарняначка” – стваралі цудоўную атмасферу непаўторнага свята, прыўзнятага настрою. А Соф’я Якубчык і Мікалай Пацяюк парадавалі прысутных мастацкім чытаннем вершаў.\nПадчас правядзення вечара-сустрэчы таксама адбылося ўшанаванне дваццаці чатырох настаўнікаў-юбіляраў. Кожны з іх атрымаў памятны падарунак.\nПадчас мерапрыемства таксама выступілі: Таццяна Лаўрэенка, начальнік РАА; Яўгенія Топчая, старшыня Брэсцкага абласнога Савета ветэранаў педагагічнай працы; Тамара Бурштын, старшыня райкама прафсаюза работнікаў адукацыі і навукі; Соф’я Якубчык, старшыня савета ветэранаў педработнікаў раёна. Усе яны выказалі падзяку педагагічным работнікам за іх самаадданую працу, пажадалі моцнага здароўя і ўсяго толькі добрага.\nНа здымку: педагагічныя “пасядзелкі” ў раённай гімназіі.\n← Па кнігі – у іконную лаўку\nАдваротная сувязь →


Докшицкий вернисаж самобытной мастерицы — Докшицы Бегомль Официальная газета Докшицкого района Родныя вытокi Районная газета Новости Докшиц и региона Реклама в Докшицах Работа в Докшицах Докшицы онлайн Фото и видеоинформация о Докшицах Услуги в Докшицах Объявления в Докшицах\nДокшицкий вернисаж самобытной мастерицы\n08.05.2012 243 Родныя вытокi 0 Комментариев\nЁсць такая думка, што людзям, якія заняты разумовай працай, неабходна ў вольны ад асноўнай работы час знайсці адпачынак, які звязаны з фізічнай нагрузкай. Даводзілася неаднойчы бачыць, з якім захапленнем іншыя корпаюцца на агародзе, вядуць будаўнічыя работы. А таксама вышываюць, пішуць карціны…\nДва тыдні назад у Доме рамёстваў прайшла персанальная выстава работ майстрыхі клуба “Докша” Ядвігі Маліноўскай.\nЯдвіга Іосіфаўна – эканаміст па адукацыі. Не адзін год яна ўзначальвае Докшыцкі раённы аддзел абласнога ўпраўлення фонду сацыяльнай абароны насельніцтва. Скрупулёзная ў рабоце, адказная і дзелавітая. Тое, што стане майстрыхай народнай творчасці, нават і не марыла. Хаця, яе мама некалі была добрай швачкай. Да яе ў Падомхі прыносілі заказы з Докшыц і акаляючых вёсак. Ядвіга дапамагала маці абкідваць швы. Так што іголку ў руках трымала, хоць нічога вялікага не рабіла. Усё здарылася пасля, як у кіно. Хвароба. Бальнічная палата. Чытанне кніг і часопісаў. Размовы з такім ж хворымі людзьмі. Не зусім аптымістычны настрой. Нейкая бессэнсоўнасць. І раптам, убачыўшы часопіс з выявай Маці Божай, узнікае гарачае жаданне: крыжыкамі палажыць абраз “Неўпіваемая чаша” на палатно. І такое жаданне з’явілася вышыць, што ў галаве раіліся адны думкі: дзе знайсці ніткі, канву, іншыя прыналежнасці для работы. Усё знайшлося, паколькі было жаданне. Амаль казачна лёгка і дзіўна пачала свой шлях у мастацтва Маліноўская. За адной іконай была вышытая другая, трэцяя…адзіннаццатая. Затым былі вышыванкі хрысціянскіх храмаў, кветкавыя, пейзажныя… Глядзіш на карціны-вышыванкі і не можаш адарваць позірк ад “Адлюстравання лілей”, “Смаку жыцця”, “Задуменнага погляду”, “Галінкі вішні”, “Царквы Святога архангела Міхаіла”… Стыхія палымнеючых ружовых, чырвоных колераў, спакой блакіту і зеляніны, бляск шэра-белага. Халодныя і гарачыя колеры складаюць агульную песню сапраўды цудоўнай звычайнасці, у якіх хаваюцца самыя высокія дасягненні мастацтва.\n– Гэта работа настолькі захоплівае, – гаварыла на адкрыцці выставы Ядвіга Іосіфаўна, – што забываешся пра ежу, дамашнюю работу. Урэшце, пра час. Можна вышываць да паўночы і далей. Сон не бярэ, пакуль кладзеш на малюнак крыжыкі. Іншы раз здзіўляюся, але часцей дзякую Богу, што муж у мяне добры, разумее маё захапленне. Не перашкаджае ў творчым пошуку і рабоце.\nНа выставу сабралася вялікая колькасць людзей. Па ўсім было бачна, што гэта тыя, у каго гарыць у сэрцы творчы агеньчык. Ім было на што паглядзець, пагутарыць, падзяліцца думкамі і ўражаннямі. Прыродны дар і працалюбства дапамаглі Я.І. Маліноўскай стварыць цудоўныя па выкананні і мастацкай ідэі вышытыя карціны. Вернісаж у правінцыяльным горадзе – гэта падзея культурнага жыцця. Спрыяе таму клуб “Докша”, які аб’ядноўвае самабытных, цікавых і вельмі творчых людзей. Ядвіга Маліноўская вышывае 9 гадоў, а майстрыхай клуба з’яўляецца 5. Па яе словах, тут ажыццяўляюцца надзеі.\n← Семья ветерана из Глинного Докшицкого района живёт хорошо\nА в душе бегомльского ветерана — солдатский май →


Поддержите » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nУзнікла пытанне: чаму мы не шукаем таленты сярод простага народа, не падтрымліваем іх ініцыятыву? А такіх хапае. Я займаюся вырабамі прадметаў малой архітэктуры не адзін год. Некаторыя мае творы ўпрыгожваюць дзіцячыя садкі ў Туркове, Дзісне і Папшулях. І гэта не дзеля набытку, а проста хобі. Вось толькі з году ў год займацца ім становіцца ўсё складаней, бо цэны растуць як на інструменты, так і на матэрыял. Займаюся разьбой рэдка, і ўжо не магу нічога падарыць.\nБольш за год таму прапанаваў свае бясплатныя паслугі ў якасці кансультанта з мэтай навучыць дзяцей свайму майстэрству. Думаю, большасць школьнікаў занялася б такой дзейнасцю з вялікай ахвотай. Маю прапанову прынялі і паабяцалі арганізаваць заняткі ў Дзісенскай школе. Але, на жаль, далей абяцанняў справа не пайшла.\nКожны разумее, што дзеці павінны выхоўвацца на пазітыўных эмоцыях, якія трэба папярэдне стварыць. Грамоздкія металічныя паравозікі даўно надакучылі і з'яўляюцца не самымі надзейнымі з пазіцый тэхнікі бяспекі. Вырабы з дрэва — зусім іншая справа, тым больш што і тэматыку для іх можна выбраць самую розную. Але аднаго жадання мала.\n» Отличницы, активистки и просто красавицы


Хатняя старонка > Не спаць у «спальным»!\nЗ 2 да 22 кастрычніка жыхары мікрараёнаў «Серабранка-2, -3, -4» могуць выказаць сваё меркаванне пра тое, як праводзіць час у спальным раёне. Праз анлайн-галасаванне яны вызначаць, што будзе спраектавана ў пэўных месцах. Для таго каб паўдзельнічаць, неабходна зайсці на сайт , выбраць адну з сямі пляцовак і вызначыць для яе актыўнасці, якімі хацелі б там займацца. Напрыклад, бегаць або глядзець фільмы. На адным месцы можна не спыняцца і галасаваць за ўсё, што падабаецца.\n«Серабранка. Мой спальны» — гэта праект, які дапамагае вырашыць праблемы аднастайнасці, манатоннасці і абмежаванай прапановы паўнавартасных грамадскіх прастораў у спальных раёнах. Праект рэалізуюць Мінская ўрбаністычная платформа, студэнты Беларускага нацыянальнага тэхнічнага ўніверсітэта сумесна з экспертамі па транспарце, ландшафтным дызайне, вопытнымі архітэктарамі ў галіне гарадскога добраўпарадкавання, сацыёлагамі, антраполагамі, мастакамі і ўрбаністамі. На аснове галасавання і вывучэння месцаў будуць распрацаваны архітэктурна-ландшафтныя эскізы.\nГалоўная мэта ўсяго гэтага мерапрыемства — уцягнуць мясцовых жыхароў у працэс праектавання грамадскіх прастораў спальнага раёна і павысіць увагу да пытанняў інклюзіі, камфорту і бяспекі. Каардынатар праекта Надзея ЦАРОНАК пракаментавала: «Мы спадзяёмся, што такая ініцыятыва дапаможа мясцовым жыхарам стаць больш адказнымі за свой раён і далучыцца да яго развіцця».\n http://twitter.com/share?url=http://zviazda.by/be/news/20181008/1539017351-ne-spac-u-spalnym&text=Не спаць у «спальным»!\n http://www.facebook.com/sharer.php?u=http://zviazda.by/be/news/20181008/1539017351-ne-spac-u-spalnym&t=Не спаць у «спальным»!&src=sp


«Ніхто нікому не патрэбны». У Гарадку рабочым не плацяць заробак з лістапада | Новы Час\nРабочыя ПМК-51 у Гарадку Віцебскай вобласці не атрымліваюць заробак з лістапада мінулага года. Людзі выходзяць на працу, але грошай не бачаць, піша «Еўрарадыё».\nАдно з буйных будаўнічых прадпрыемстваў рэгіёна сёння на мяжы закрыцця.\nЕўрарадыё высвятляе, як людзі жывуць некалькі месяцаў без грошай і калі ім нарэшце выплацяць заробак.\n“Хто маладзейшы, дык з’ехалі. Астатнім у Гарадку няма куды ісці”\nГалоўнай прычынай заняпаду ПМК-51 мясцовыя жыхары называюць частую змену кіраўніцтва прадпрыемства.\n“Прадпрыемства развальваюць да апошняга, бардак адным словам, — распавядае Еўрарадыё рабочы ПМК-51. — За лістапад яшчэ не было заробку. Хаця там і зарплата 280-300 рублёў. Сем дырэктараў за апошні час змянілася. Хто расцягваў прадпрыемства, хто распрадаваў, а цяпер нікому справы няма. Адзін з апошніх кіраўнікоў з Віцебска на працу прыязджаў. “Парадак” тут навёў — і ў аблвыканкам на павышэнне”.\nНа прадпрыемстве працавала 300 чалавек. Цяпер засталося каля 70. За апошні год большасць рабочых звольнілася і з’ехала на заробкі за мяжу. Тых, хто застаўся працаваць, перавялі на няпоўны рабочы тыдзень. Каб выжыць у райцэнтры без заробкаў, людзі бяруць пазыкі.\n“Так і жывём, — дадае жыхар Гарадка. — Пазычаем на жыццё. Хто маладзейшы, дык з’ехалі. У Гарадку няма куды ісці. Ніхто нікому не патрэбны. Цяпер выконваючы абавязкі кіраўніка застаўся, але ён нічога не ведае. Прарабаў, майстроў няма. Нават інструменту, каб працаваць, няма. Нядаўна хлопцы прыехалі на аб’ект, а з інструментаў кавадла і лом. Усё было, а цяпер — нічога”.\n“Не дурыце галаву”\nКіраўнік Гарадоцкага райвыканкама Пётр Карабач, да якога звярнулася Еўрарадыё, адмовіўся размаўляць, нават не выслухаўшы пытанне.\n“Не дурыце галаву. Не тэлефануйце мне на гэты тэлефон!” — адказаў кіраўнік райвыканкама і кінуў трубку.\nНамесніца дырэктара ПМК-51 Таццяна Турчанка распавядае Еўрарадыё, што пытанне па запазычанасці будзе вырашанае на працягу двух тыдняў:\n— Чаму вы не хочаце патэлефанаваць у Гарадоцкі райвыканкам? Старшыні райвыканкама ці яго намесніку па будаўніцтве?\n— Адзін не хоча размаўляць, другі не адказвае на званкі.\n— Сітуацыя складаная, нявыплата па зарплаце існуе. Раённыя ўлады нешта спрабуюць зрабіць, да чаго гэта прывядзе, складана сказаць. Паспяховым прадпрыемства было гадоў дзесяць таму. Тады былі аб’ёмы. Цяпер іх няма. Дзесяць гадоў таму працавалі каля 300 чалавек, сёння засталося 65. Казаць, што раённыя ўлады бяздзейнічаюць, нельга. Думаю, што праз адзін-два тыдні па зарплаце павінны разлічыцца цалкам.\n«Цуду» дачакаліся: рабочым з Гарадка пасля скандалу ў СМІ выплацілі заробак за 3 месяцы


Новай тэхнікай папаўняюцца машынныя паркі гаспадарак раёна — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\n23.07.2019 162 Новае Палессе 0 Comment\nСучасныя агрэгаты айчыннай вытворчасці адразу ўключаюцца ў работу.\nТак, хлебаробы КСУПа “Чырвоны Бор” вывелі на палеткі набыты збожжаўборачны камбайн КЗС-2-1218-Т на паўгусенічным хаду. Хутка ў сельгаспрадпрыемства паступіць і трактар МТЗ-892. Уладальнікамі аналагічных трактароў сталі і калектывы КСУПаў “Бялёў”, “Коленскае”, а ў бліжэйшы час два такіх жа прыбудзе ў акцыянернае таварыства “Людзяневічы”. Крыху пазней у гэтыя гаспадаркі паставяць і па адным энерганасычаным “Беларусу-3522”, а таксама па кормаздабываючым комплексе КВК. Да пачатку сяўбы азімых атрымаюць аграрыі згаданых гаспадарак і некалькі глебаапрацоўчых агрэгатаў. Новая тэхніка аграрыямі набыта ў лізінг, але яна дазволіць вяскоўцам больш плённа працаваць на палетках і сенажацях.\n← Черетянка собрала земляков\nУ раёне працягваюцца мерапрыемствы па прафілактыцы афрыканскай чумы свіней →\nВ Житковичах на четыре дня отменили дизель


Перамовы пра адкрыцьцё прадстаўніцтва Эўракамісіі пачынаюцца сёньня\n24 кастрычнік 2007, 16:25\nРадыё Свабода Для вядзеньня гэтых перамоваў у Менск прыехаў каардынатар па сувязях зь Беларусьсю прадстаўніцтва Эўракамісіі ва Ўкраіне Жан-Эрык Гальцапфэль. Зь беларускага боку паўнамоцтвы на вядзеньне перамоваў атрымаў намесьнік міністра замежных спраў Валер Варанецкі.\nНа мінулым тыдні Аляксандар Лукашэнка ўхваліў праект пагадненьня для перамоваў паміж Беларусьсю і Эўракамісіяй аб адкрыцьці прадстаўніцтва Камісіі ў Беларусі.\nПрэсавы сакратар МЗС Андрэй Папоў пацьвердзіў, што рэалізацыя гэтага дакумэнту пачалася, аднак падкрэсьліў, што ня варта вызначаць фармальную дату правядзеньня перамоваў.\nУ верасьні Эўракамісія з прычыны прамаруджваньня з адкрыцьцём яе прадстаўніцтва ў Беларусі адклала на няпэўны тэрмін прызначаную папярэдне на кастрычнік нараду беларускіх і эўрапейскіх экспэртаў па пытаньнях энэргетычнай бясьпекі.\n Я.Айзсалніекс: Да адкрыцьця прадстаўніцтва Эўракамісіі яшчэ некалькі крокаў, 19.10.2007  А.Лукашэнка даў згоду на адкрыцьцё прадстаўніцтва Эўракамісіі, 19.10.2007  Нарада Эўразьвяз-Беларусь па пытаньнях энэргабясьпекі адкладаецца, 13.09.2007


СК: Фігуранты „справы палякаў” выехалі ў Польшчу добраахвотна | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСК: Фігуранты „справы палякаў” выехалі ў Польшчу добраахвотна (абноўлена)\nФігуранты „справы палякаў” выехалі ў Польшчу добраахвотна, МЗС гэтай краіны не мае да гэтага ніякага дачынення, усё адбывалася па лініі спецслужбаў, заявіў старшыня Следчага камітэта Беларусі Дзмітрый Гара на прэс-канферэнцыі ў Менску 14 чэрвеня.\n„Органам крымінальнага пераследу адмененая мера стрымання і адкліканае абавязацельства аб яўцы. Усё гэта адбывалася пры спрыянні польскага боку. Варшава заяўляла пажаданне аб поўнай прыватнасці таго, што адбываецца”, — сказаў Гара.\nПаводле яго слоў, некаторы час таму кіраўніцтва Казахстана на асабістую просьбу прэзідэнта Польшчы Анджэя Дуды звярнулася да Аляксандра Лукашэнкі садзейнічаць выезду гэтых асоб.\nГара паведаміў, што сустракаўся з польскім консулам, пасля чаго быў атрыманы консульскі доступ да зняволеных. Ірэна Бярнацкая, Ганна Панішава і Марына Цішкоўская добраахвотна выказалі згоду пакінуць Беларусь і з’ехаць у Польшчу. Паводле слоў Гары, у некаторых з затрыманых па справе Саюза палякаў акрамя беларускага грамадзянства ёсць і грамадзянства Польшчы.\nНа прэс-канферэнцыі прадэманстравалі відэазапіс сустрэчы Гары з польскім консулам, затым сустрэч консула з Бярнацкай, Панішавай і Цішкоўскай. У прыватнасці консул пытаецца ў іх, ці згодныя яны з’ехаць. Панішава адказвае, што згодная, таму што проста хоча адсюль выйсці (з СІЗА. — БелаПАН.).\nПаводле заявы Гары, ні пра які гвалт адносна выезду гэтых грамадзян з Беларусі „гаворкі быць не можа”.\nНа пытанне БелаПАН, ці ведаў консул Польшчы пра тое, што вядзецца відэазапіс як яго сустрэчы з Гарой, так і з затрыманымі, кіраўнік СК адказаў, што здымка сустрэчы была санкцыянаваная пракурорам. Пры гэтым ён прызнаў, што консул не ведаў пра відэаздымку.\n„Магчыма, ён здагадваўся, але ведаць ён гэтага напэўна не ведаў, — сказаў Гара. — Калі вы намякаеце на тое, што гэта было з парушэннем якіх-небудзь правоў або заканадаўства, магу вам сказаць, што ў дачыненні да ўсіх асоб, якія па гэтай справе прыцягнутыя ў якасці абвінавачаных, маецца санкцыянаваны пракурорам дазвол на правядзенне аператыўна-вышуковых мерапрыемстваў, у тым ліку непублічных, таму ў гэтым выпадку мне не трэба было нікога ні пра што інфармаваць”.\nБярнацкая ўзначальвала аддзяленне Саюза палякаў Беларусі ў Лідзе (Гродзенская вобласць), Цішкоўская — у Ваўкавыску (Гродзенская вобласць), Панішава была дырэктарам польскай грамадскай скаўцкай школы імя Р.Траўгута ў Берасце.\nЗа кратамі застаюцца лідар СПБ Анжаліка Борыс і член праўлення журналіст Анджэй Пачобут. Паводле неафіцыйнай інфармацыі, ім таксама прапаноўвалі з’ехаць у Польшчу, але яны адмовіліся.\nАнджэй Дуда будзе прадстаўляць Польшчу на саміце НАТА\nПрацягваецца пераслед чальцоў Саюза палякаў у Беларусі\nТрох дзяячак „саюзу палякаў” прымусова вывезлі з Беларусі\nПрэзідэнт Польшчы Анджэй Дуда сустрэўся з прадстаўніцамі польскай нацыянальнай меншасці\nПалітвязень Анджэй Пачобут захварэў у СІЗА на каронавірус


Сі Цзіньпін і Д.Трамп правялі размову па тэлефоне\n2018-03-10 14:34:45 cri [ Паслаць сябру ] [ Раздрукаваць ] [ шрыфт : A A A ]\nСтаршыня КНР Сі Цзіньпін 9 сакавіка правёў тэлефонную размову з прэзідэнтам ЗША Дональдам Трампам. Бакі правялі паглыблены абмен думкамі з нагоды цяперашняй сітуацыі на Карэйскім паўвостраве і двухбаковых адносін паміж КНР і ЗША.\nД.Трамп адзначыў, што ў кантактах па ядзернай праблеме на Карэйскім паўвостраве ў апошні час заўважны прагрэс. КНДР дэманструе пазітыўную пазіцыю ў гэтым пытанні. Магчымасць правядзення сустрэчы на высокім узроўні паміж ЗША і КНДР з'яўляецца добрай навіной для ўсіх бакоў. Кіраўнік ЗША выказаў спадзяванне, што сітуацыя на Карэйскім паўвостраве ў канчатковым рахунку будзе вырашана мірнымі сродкамі. Факты пацвярджаюць, што нязменнае адстойванне Сі Цзіньпінам пазіцыі аб разгортванні дыялогу паміж ЗША і КНДР было правільным. ЗША вельмі ўдзячныя за гэта і надаюць павышаную ўвагу важнай ролі, якую Кітай адыгрывае ў сітуацыі вакол Карэйскага паўвострава, і маюць намер і надалей падтрымліваць цесныя кантакты і каардынацыю з Кітаем.\nУ сваю чаргу, Сі Цзіньпін адзначыў, што Кітай нязменна накіроўвае намаганні на ажыццяўленне дэнуклеарызацыі Карэйскага паўвострава і захаванне міру і стабільнасці на Карэйскім паўвостраве, а таксама на вырашэнне праблем з дапамогай дыялогу і кансультацый. У цяперашні час пазітыўныя зрухі, што азначыліся ў сітуацыі на Карэйскім паўвостраве, спрыяюць вяртанню працэсу дэнуклеарызацыі Карэйскага паўвострава на правільны шлях дыялогу, а таксама адпавядаюць пазначанаму ў рэзалюцыях СБ ААН па КНДР накірунку. Сі Цзіньпін ацаніў пазітыўныя намеры Д.Трампа ў вырашэнні сітуацыі вакол Карэйскага паўвострава з дапамогай палітычных сродкаў і выказаў спадзяванне на найхутчэйшы пачатак кантактаў і дыялогу паміж ЗША і КНДР.\nБакі таксама абмяняліся думкамі па кітайска-амерыканскіх адносінах. Сі Цзіньпін падкрэсліў, што з пачатку гэтага года ён падтрымліваў цесныя кантакты з Д.Трампам. Бакі пагадзіліся, што неабходна працягваць дыялог і супрацоўніцтва па шырокім шэрагу галін і падтрымліваць агульныя тэндэнцыі на здаровае і стабільнае развіццё кітайска-амерыканскіх адносін. Кіраўнік КНР выказаў спадзяванне, што бакі сумеснымі намаганнямі будуць на аснове ўзаемапавагі і ўзаемавыгады засяроджваць сваю ўвагу на супрацоўніцтве, кіраваць і ставіць на кантроль рознагалоссі, дамагацца ўзаемавыйгрышнага супрацоўніцтва паміж КНР і ЗША ў сферы эканомікі і стымуляваць дасягненне яшчэ большага прагрэсу ў адносінах паміж краінамі ў новым годзе.


Якая розніца паміж Fender Squier Stratocaster і Fender Stratocaster? 2020\nЯкая розніца паміж Fender Squier Stratocaster і Fender Stratocaster?\nSquier - гэта брэнд, які Fender выкарыстоўвае для замежных гітар вытворцаў, якія маюць кантракт з Fender, але афіцыйна не належаць Fender і выкарыстоўваюць дэталі з-за мяжы. Гітары Fender вырабляюцца на ўласных заводах Fender з частак, якія адносяцца да Fender.\nДля Squier якасць дэталяў можа вар'іравацца ад Fender да дрэннай, а таксама пасадкі і аздаблення, якасці кантролю, канчатковай налады і г.д. Усё залежыць ад фабрыкі, дзе яна была выраблена, уласнай унутранай культуры якасці і кошту гітар. што яны робяць для Fender. Напрыклад, гітары серыі Squier Classic Vibe ўваходзяць у топ-групу серый Squier як па цане, так і па якасці і вырабляюцца надзейнымі фабрыкамі па высокіх стандартах з выкарыстаннем лепшых даступных для іх частак. Серыя Affinity для пачаткоўцаў зараз напрыканцы дыяпазону. Яны збіраюцца на новых (альбо менш надзейных) заводах-партнёрах з частак, якія знаходзяцца "ў межах дапушчальных дапушчэнняў", і збіраюцца з некалькімі дадатковымі дэталямі аздаблення або ўстаноўкі, якія дазваляюць выцягнуць гітару з ніжэйшага цэнавага дыяпазону. Таму, хоць сквары на ўзроўні блізкасці могуць быць добрымі ці нават выдатнымі гітарамі, іх якасць значна больш зменлівая (і наогул ніжэйшая), чым класічная вібрацыя.\nЯкасць тавараў фірмовых Fender яшчэ менш змяняецца. Назва кампаніі, нарэшце, знаходзіцца ў базе. Хоць некаторыя штрыхі могуць адрознівацца ад завода да завода, дэталі і кантроль якасці павінны адпавядаць афіцыйным стандартам Fender для выхаду з дзвярэй.\nУ верхняй частцы пакета знаходзіцца Fender USA. У той час як іншыя заводы Fender прадаюць стратокастры серыі Standard у канфігурацыях, пра якія яны заўсёды былі вядомыя, Fender USA прадае амерыканскі стандарт, які стаў выразам лепшых стратакастраў, якія яны маглі вырабіць у той час. У той час як іншыя стратакандры Fender выглядаюць і дзейнічаюць аналагічна арыгіналам 1954 года, амерыканскія стандарты з часам развіваюцца. Штрыхі, такія як двухкропкавыя масты tremolo, якія больш устойлівыя, чым шэсць-шрубавыя віды старога стылю, поўна экранаваныя пустэчы кіравання, бясшумныя датчыкі, актыўная электроніка і спецыяльны перамыкач "S-1", які прапануе больш варыянтаў гуку. і выпуск прадукцыі ў розны час, і спецыфіка амерыканскага стандартнага Stratocaster змяняецца з года ў год, як густ і магчымасці розных кампанентаў змяняюцца альбо паляпшаюць агульны вопыт.\nУ Інтэрнэце ёсць шмат артыкулаў для тых жа. Але вось некалькі асноўных адрозненняў: -\nWOOD-Fender вырабляецца з некаторых самых экзатычных лясоў у свеце. Сквейры зроблены з лёгкадаступнага лесу. ЦЕНА - Існуе вялікая розніца паміж коштамі, але ёсць выключэнні. Скіеры, вырабленыя ў Японіі, рэдкія і часам даражэйшыя за ўсе крылы MIM (вырабляюцца ў Мексіцы). РАЗМЕЧАННЕ ЗАВОДА - Крылы вырабляюцца выключна ў Амерыцы і Мексіцы. У Японіі таксама ёсць невялікі вытворчы комплекс. Сквайер, аднак, у асноўным вырабляецца ў Інданезіі. ЭЛЕКТРОНІКА - Электроніка большасці сквераў - гэта лайна. Я палічыў серыю CLASSIC VIBE лепшай і супастаўнай з крыламі. У той час як гітары Fender маюць больш характар\nГітару лёгка знайсці ў Squiers, бо я чуў, што некаторыя з CLASSIC VIBES лепш, чым крылы. Кожная гітара іншая. Калі вы хочаце купіць гітару, паспрабуйце яе спачатку. Некаторыя людзі купляюць скіеры і мадыфікуюць іх (маю перавагу), якія могуць лёгка ісці ў нагу з любым крылам. АЛЕ Сапраўдная магія ў вашай гульні! Стратакастары вельмі экспрэсіўныя! :) :)\nНу, Squier - гэта брэнд гітары ад Fender. Але гітары Squier - гітары з нізкім бюджэтам. І Fender, і Squier выглядаюць аднолькава. Але ў некаторых аспектах яны вельмі розныя.\n1) Пікапы на крыле - гэта лепшыя якасці. Сківеры - недарагія гітары, таму для зніжэння кошту яны выкарыстоўваюць пікапы нізкай якасці.\n2) Апрацоўка драўлянага шчыта нашмат лепш пры дапамозе крыла. На Сквер, штангі з металічнага каўняра нязначна выступаюць, таму што яны не адпаліраваныя і добра рэжуцца.\n3) Гук вельмі розны. Відавочна, што канструкцыя крыла лепш, і матэрыял, які выкарыстоўваецца для праводкі ўнутры, нашмат лепш, чым у любога сквера.\n4) кошт. Краншчыкі каштуюць дорага, у той час як скеары - танныя гітары. Я маю на ўвазе, што яны добра для пачаткоўцаў, але ў нейкі момант вы павінны перайсці на крыло. Я, шчыра кажучы, не хлопец Fender, які ўстанаўлівае SSS на дыскамах. Таму я купіў Ibanez GRX55 BKN Limited Edition. Таму што ў яе наладах HSH.


Тишка Гартный - Об авторе - Раман Цішкі Гартнага «СОКІ ЦАЛІНЫ»\nРаман Цішкі Гартнага «СОКІ ЦАЛІНЫ»\nРаман Цішкі Гартнага «Сокі цаліны» — першы беларускі вялікі эпічны твор. Складаецца ён а чатырох квадраў кніг: «Бацькава воля», «На перагібе», «Крыжавыя дарогі» і «Чырвоныя зарніцы».\nПрацу над першай кнігай «Вацькава воля» пісьменнік пачаў у 1914 годзе ў Пецярбурзе, першыя раздзелы трапілі ў друк на старонкі беларускай газеты «Дзянніца» (Петраград, 1 лістапада — 31 снежня 1916 г.). Чацвёртая кніга «Чырвоныя зарніцы» была закончана ў 1929 годзе.\n«Сокі цаліны» Цішкі Гартнага — не проста храналагічна лершы беларускі сацыяльна-бытавы раман. Гэта яшчэ і першы раман, дзе галоўным героем з'яўляецца прадстаўнік рабочага класа, а дзеянне разгортваецца пераважна ў горадзе, сярод рэвалюцыйнага пралетарыяту. Праўда, аўтарская задума прайшла значную эвалюцыю.\nРаман «Сокі цаліны» быў спачатку задуманы як трылогія. 16 студзеня 1922 года Ц. Гартны ў пісьме свайму земляку і сябру М. Марозу адзкачаў: «Я тут пачынаю працяг рамана «Бацькава воля». Трэба яшчэ напісаць дэве часткі, бо гэта трылогія». Ужо ў першым выданні першай часткі «Бацькава воля» (Берлін, 1922), адзначалася на тытульнай старонцы, што раман «Сокі цаліны» складаецца з трох частак.\n3 твора аб жыцці ў глухім местачковым закутку, дзе пануе дамасгроеўская бацькава воля, раман перарос у шырокае эпічнае палатно, у якім адлюстравана нарастанне рэвалюцыйных сіл, паказана, як «новыя і новыя пюрагі ваяк выступаюць на арэну змагання за вялікія ідэі вызвалення працоўных».\nПершая кніга рамана «Сокі цаліны» выйшла ў свет у пачатку 20-х гадоў, калі маладая савецкая проза рабіла першыя крокі ў напрамку шырокага эпічнага адлюстравання рэвалюцыйнай эпохі. Закончаны раман Ц. Гартнага быў тады, калі з'явіліся «Жалезны паток» А. Серафімовіча, «Разгром» А. Фадзеева, перпшя кнігі «Ціхага Дояа» Ы. Шолахава і «Блукання па пакутах» А. Талстога, якія вызначылі магістральныя шляхі развіцця і станаўлення савецкага рамана і вобраза новага чалавека. Гэтая акалічнасць, вядома, не магла не ўплываць на завяршэнне рамана «Сокі цаліны».\nПры жыцці аўтара раман выдаваўся поўнасцю двойчы: першы раз як трылогія (1922—1930), другі раз як раман у чатырох квадрах (кнігах) у 1932 годзе, том трэці і чацвёрты Збору твораў. Тады ж у 1931 годзе, рыхтуючы раман «Сокі цаліны» да гэтага апошняга прыжыццёвага выдання, Цішка Гартны перапрацаваў і дапоўніў першы варыянт кнігі «Бацькава воля».\nУ Дзяржаўным архіве літаратуры і мастацтва БССР і ў аддзеле рэдкай ккігі Дзяржаўнай бібліятзкі імя У. I. Леніна захоўваецца пачаток рукопісу 1-й кнігі раМано «Сокі цаліны» — «Бацькава воля». Гэта — два аб'бмістыя сшыткі, пераплеценыя ў кардон і пранумараваныя.\nПры параўнанні рукапісу і кнігі выдавня 1957 г.1 можна заўважыць, што ў нумарацыі раздзелаў і падзеле на часткі ёсць разыходжанні.\nРукапіс напісаны фіялетавым чарнілам і мае многа паправак алоўкам.\nГ. 3. Жылуновіч\nКаб еучасны чытач меў уяўленне пра першапачатковы варыянт рамана «Сокі цаліны», друкуецца пачатак кнігі «Бацькава воля» па «Дзянніцы», 1916, № 1 і 2.


23 сакавік 2019, 20:02\nЯк раней паведамлялася, старшыня Рады БНР Івонка Сурвіла ўзнагародзіла мэдалём у гонар 100-годзьдзя абвяшчэньня незалежнасьці Беларускай Народнай Рэспублікі групу асобаў зь Беларусі і замежжа.\nУ інтэрвію нашаму радыё Івонка Сурвіла сказала, што «першапачаткова меркавалася ўзнагародзіць сто чалавек — тых, хто спрычыніўся да нацыянальна-дэмакратычнага руху, удзельнічаў у аднаўленьні беларускай незалежнасьці, прасоўваў ідэалы 25 сакавіка, дэмакратыі і свабоды, вызначыўся дасьледваньнямі гісторыі БНР, арганізаваў сьвяткаваньне 100-годзьдзя БНР у Беларусі і ў замежжы».\nАднак, паводле сп. Сурвілы, «колькасьць вартых уганараваньня асобаў, якія працуюць дзеля Беларусі, нашмат большая, і сьпіс быў павялічаны, а бліжэйшым часе будзе дадатковы сьпіс і, адпаведна, дадатковая колькасьць мэдалёў. На вялікі смутак, пасьля падпісаньня дэкрэту пайшлі з жыцьця Юры Туронак і Васіль Сёмуха, узнагароды ўручаныя іх родным».\nПаводле старшыні Рады, поўныя сьпісы ўзнагароджаных ня будуць апублікаваныя, што, па яе словах, тлумачацца ў тым ліку патрэбамі бясьпекі ў дачыненьні да некаторых асобаў. У сьпісе, перададзеным кіраўніцай Рады нашаму радыё, ужо ўзнагароджаныя наступныя асобы:\nвэтэраны беларускага незалежніцкага руху Марыя Бялевіч, Надзея Дземідовіч, Яўген Усюкевіч, Антон Фурс, Леакадзія Шышэя;\nудзельнік дэмакратычнага руху, вэтэран Другой Усясьветнай вайны Фэлікс Шкірманкоў;\nнародная артыстка Беларусі Зінаіда Бандарэнка;\nпісьменьніца, ляўрэат Нобэлеўскай прэміі Сьвятлана Алексіевіч;\nакадэмік Радзім Гарэцкі;\nпісьменьнікі Ўладзімер Арлоў, Вольга Іпатава, Уладзімер Някляеў, Сяргей Панізьнік, Алесь Разанаў;\nпрадстаяцель Беларускае аўтакефальнае праваслаўнае царквы Сьвятаслаў Логін, прасьвітар Эвангельскае царквы і палітычны вязень Эрнст Сабіла, сьвятар Царквы Сьвятога Кірылы Тураўскага і ўсіх сьвятых заступнікаў беларускага народу Сяргей Стасевіч (Лёндан)\nстаршыня Вярхоўнага Савета 12-га скліканьня Станіслаў Шушкевіч;\nзаснавальнік Беларускага Народнага Фронту, старшыня Апазыцыі БНФ у Вярхоўным Савеце 12-га кліканьня Зянон Пазьняк;\nдэпутаты Апазыцыі БНФ у ВС-12-га скліканьня Мікола Аксаміт, Сяргей Антончык, Лявон Баршчэўскі, Юры Беленькі, Валянцін Голубеў, Лявон Дзейка, Уладзімер Заблоцкі, Лявонцій Зданевіч, Мікалай Крыжаноўскі, Віталь Малашка, Мікола Маркевіч, Сяргей Папкоў, Пётра Садоўскі, Алег Трусаў, Алесь Шут;\nдэпутаты Вярхоўнага Савета 12-га скліканьня, былы галоўны рэдэктар штотыднёвіка «Літаратура і мастацтва» Анатоль Вярцінскі і палітык Анатоль Лябедзька;\nчлены Міжрэгіянальнай дэпутацкай групы з'езду народных дэпутатаў СССР, грамадзкія дзеячы Аляксандар Дабравольскі і Віктар Карняенка;\nзаснавальнікі моладзевага нацыянальнага руху 1980-х гадоў палітык Вінцук Вячорка і пісьменьнік Сяргей Дубавец;\nпалітыкі Рыгор Кастусёў і Мікола Статкевіч;\nстаршыня ТБМ Алена Анісім;\nграмадзкія дзеячы Ніна Багінская, Алесь Бяляцкі, Павал Белавус, Францішак Вячорка, Зьміцер Дашкевіч, Алена Макоўская, Аляксандар Мілінкевіч, Ада Райчонак, Павал Севярынец, Ігар Случак, Барыс Хамайда, Ніна Шыдлоўская;\nдабрачынец Павал Падкарытаў (Бераговіч);\nпрафэсар Зінаіда Гімпелевіч – літаратуразнаўца і сузаснавальніца Канадзкага фонду дапамогі дзецям Чарнобыля, шматгадовая старшыня Беларускага інстытуту культуры і мастацтва ў Канадзе.\nАлена Міхалюк – адна з вэтэранак беларускага руху ў Брытаніі, шматгадовая старшыня Згуртаваньня Беларусаў у Вялікай Брытаніі;\nдзеячы беларускай дыяспары Вітаўт Кіпель, Янка Запруднік (ЗША), Ірына Верабей, Віялета Кавалёва, Пётра Мурзёнак, Ірына Тоўсьцік (Канада), Ніна Баршчэўская, Анатоль Міхнавец (Польшча);\nдасьледчыкі Джым Дынглі, Арнольд Макмілін (Вялікая Брытанія), Джон Кунстадтэр, Дэвід Марплз (Канада).\nзаснавальнік і дырэктар гуманітарнага ліцэю Уладзімер Колас;\nмастакі Міхаіл Басалыга, Уладзімер Крукоўскі, Мікола Купава, Генік Лойка, Аляксей Марачкін, Алесь Пушкін, Леў Талбузін, Алесь Шатэрнік:\nмэдыя-мэнеджэры Агнешка Рамашэўска-Гузы, Ірына Віданава, Натальля Радзіна, Андрэй Дынько, Аляксандар Лукашук, Аляксандар Старыкевіч, Іосіф Сярэдзіч;\nграмадзкая дзяячка Ірына Красоўская (ЗША);\nкангрэсмэны Крыстафэр Сьміт і Джон Шымкус (ЗША);\nсэнатарка Рэйнэл Андрэйчук (Канада);\nбылы міністар замежных спраў Чэхіі Карэл Шварцэнбэрг;\nпершы амбасадар ЗША ў Беларусі Дэвід Сўорц,былы амбасадар Швэцыі ў Беларусі Стэфан Эрыксан,\nсьпявакі Багдан Андрусішын (Данчык), Лявон Вольскі, Віктар Шалкевіч;\nрэжысэр Валер Мазынскі і кінарэжысжэр Юры Хашчавацкі,\nпалітычныя вязьні Зьміцер Дашкевіч, Сяргей Каваленка, Вячаслаў Сіўчык;\nгісторыкі Аляксандар Краўцэвіч, Генадзь Сагановіч, Аляксандар Смалянчук, Захар Шыбека;\nдасьледчыкі Адам Мальдзіс (ЗША), Натальля Гардзіенка, Аляксей Каўка (Масква), Алег Латышонак (Беласток), Анатоль Сідарэвіч, Міхась Скобла, Сяргей Шупа (Прага);\nправаабаронца, былы член Канстытуцыйнага суду Міхаіл Пастухоў.\nПаведамляецца таксама, што ўручэньні мэдалёў будуць адбывацца цягам году.


БАТЭ датэрмінова выйшаў у плэй-оф Лігі Еўропы - Telegraf.by\nБАТЭ датэрмінова выйшаў у плэй-оф Лігі Еўропы\nФутбалісты барысаўскага БАТЭ правялі 4 лістапада першы матч другога кола групавога этапу Лігі Еўропы. На полі мінскага стадыёна "Дынама" падапечныя Віктара Ганчарэнкі перамаглі малдаўскі "Шэрыф" з Ціраспалю з лікам 3:1 і датэрмінова забяспечылі сабе выхад у плэй-оф другога па значнасці кантынентальнага турніру.\nУ пачатку першай паловы гульні ініцыятывай адразу завалодалі гаспадары поля. Вынікам іх перавагі стаў гол Віталя Радзівонава, які вызначыўся на 16-й хвіліне матчу. Пасля гэтага госці сталі больш пагражаць браме Сяргея Верамко і на 32-й хвіліне сустрэчы расійскі легіянер «Шэрыф» Аляксандр Ярохін зраўняў вынік — 1:1, паведамляе БелТА.\nПасля перапынку Тыраспальскія футбалісты перахапілі ініцыятыву і стварылі некалькі небяспечных момантаў каля брамы гаспадароў, але не рэалізавалі іх. А гульцы БАТЭ выдатна выкарыстоўвалі свае шанцы ў контратаках — на 70-й хвіліне гол забіў Аляксандр Паўлаў, а яшчэ праз 5 хвілін вызначыўся Рэнан Брэсан, выдатна прабіўшы штрафны ўдар — 3:1.\nСклад БАТЭ: Верамко; Ліхтаровіч (Скавыш, 66), Сасноўскі, Шытаў, Юрэвіч, Брэсан (Радзькоў, 82), Паўлаў (Валадзько, 72), Бардачоў, Радзівонаў, Аляхновіч, Бага.\nУ іншым сённяшнім матчы групы Е кіеўскае «Дынама» на сваім полі абыграла галандскі «Алкмаар» — 2:0.\nТурнірнае становішча пасля чатырох тураў: БАТЭ — 10 ачкоў, «Дынама» — 7, «Шэрыф» — 3, «Алкмаар» — 3.\nУ наступным туры 2 снежня футбалісты БАТЭ будуць прымаць кіяўлян, а галандская дружына згуляе ў гасцях у малдаўскай каманды. У заключны гульнявы дзень 15 снежня барысаўцы адправяцца ў Галандыю, а дынамаўцы ў сталіцы Украіны прымуць «Шэрыф».


Міжнародная краязнаўчая гасцёўня “Сустрэчы ў лістападзе” прайшла на Ашмяншчыне | Новости | Культура и искусство. Гродненская область\nМіжнародная краязнаўчая гасцёўня “Сустрэчы ў лістападзе” прайшла на Ашмяншчыне\nМіжнародная краязнаўчая гасцёўня да дня нараджэння знакамітага вучонага, урача, філосафа, асветніка, сына беларускага, польскага і літоўскага народаў Енджэя Снядэцкага “Сустрэчы ў лістападзе” ў чарговы раз прайшла на Ашмяншчыне.\nНа гэты раз вялікае кола вучоных-біяхімікаў з трох краін і зацікаўленых гісторыяй людзей паклікала ў дарогу значная дата: напрыканцы лістапада спаўняецца 250 гадоў з дня нараджэння вучонага. У юбілейны год мерапрыемствы з гэтай нагоды ладзяцца ў Польшчы, Літве, а таксама ў Беларусі. Спачатку першая беларуска-польска-літоўская навуковая канферэнцыя “Сігналізацыя і метабалізм” прайшла ў Гродне. Затым удзельнікі канферэнцыі, да якіх далучыліся прадстаўнікі адміністрацыі Шальчынінскага раёна Літвы, таварыства “Польшча – Усход” з горада Мінск Мазавецкі (Польшча), дэлегацыі ўстаноў адукацыі Літвы і Польшчы, з якімі ў Кальчунскай сярэдняй школы наладжаны трывалыя стасункі, наведаліся ў Ашмяны.\nНекалькі гадоў назад настаўніца Кальчунскай школы Таццяна Давідовіч вырашыла, адчуваючы ў сабе сілы і дасканала прааналізаваўшы сітуацыю, увекавечыць памяць вучонага на сваёй зямлі. І вось імпрэза, прысвечаная Енджэю Снядэцкаму на Ашмяншчыне, засведчыла: жанчына не толькі клапатліва і прафесійна ўшанавала памяць вучонага, але і сама дастойна любові роднай зямлі.\nСвятая імша ў гонар Енджэя Снядэцкага ў капліцы на могілках ля помніка вучонаму. Музей, прысвечаны яму ў Кальчунскай сярэдняй школе, які носіць званне народнага. Захопленая краязнаўствам намеснік дырэктара па выхаваўчай рабоце Таццяна Давідовіч, гаспадыня музея, і прафесійна падрыхтаваныя юныя вядучыя.\nНарэшце, актавая зала райвыканкама і вядучая Міжнароднай краязнаўчай гасцёўні “Сустрэчы ў лістападзе” – усё тая ж Таццяна Давідовіч. Яна арыентуецца і ў фізіцы, і ў хіміі, і ў праблемах выхавання. Ідзе размова пра высокія матэрыі, а падаецца проста і даступна, з улікам аўдыторыі. Напрацаваны за многія гады матэрыял па тэме, наладжаныя сувязі дазваляюць ашмянцам весці размову на навуковай аснове. У зале шматлікія маладыя людзі, што толькі ўзвышае мерапрыемства, бо каму як не ім ведаць і захоўваць сваю спадчыну. Радуе, што сярод дэлегацый у зале прысутнічалі і прадстаўнікі Варнянаў з Астравеччыны, дзе, дарэчы, пахаваны сваякі Снядэцкага.\nМаштабнасць гістарычных падзей не заўсёды супастаўляльная, але мне асабіста на памяць прыйшлі заснавальнікі і кіраўнікі адзінага ў рэспубліцы музея Алаізы Пашкевіч (Цёткі) ў Астрыне на Шчучыншчыне – Галіна Пугач і Ала Балобан, настаўнікі беларускай мовы. Перадаючы адна адной эстафету, яны сабралі ў школе каштоўнейшы матэрыял пра паэтэсу-зямлячку і такім чынам узвысілі ў краі высакародную ідэю беларускасці, каб ехалі і ехалі госці з усіх куткоў краіны і свету. А колькі такіх апантаных людзей, дзякуючы якім, мы ведаем і памятаем сваё мінулае.\nДа прыкладу, у той асенні дзень не пераставаў здзіўляць сваёй эрудыцыяй яшчэ адзін рупліўца на роднай ніве – доктар біялагічных навук, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі з Гродна Андрэй Майсяёнак. Інстытут біяхіміі – яго калыска па навуцы, толькі вучоны з года ў год знаходзіць час для краязнаўчай працы.\nА на сцэне ўсё тая ж Таццяна Давідовіч кампетэнтна прэзентуе кнігу Енджэя Снядэцкага “Аб фізічным выхаванні”, якую сама пераклала на беларускую мову і якая вельмі актуальная на сённяшні дзень. Вядомыя сучаснікі з Варшавы, Вільні, Гродна шчыра зайздросцілі свайму куміру навукі, бо памяць пра яго жыве на Ашмяншчыне і будзе жыць. Канферэнцыя на навуковай аснове засведчыла важнасць тэорый і высноў вучонага, а галоўнае, сам працэс падрыхтоўкі да яе і этапы правядзення вучылі прысутных, як неабходна ставіцца да сваёй спадчыны. Высокія словы, але яны поўнасцю адпавядаюць гістарычнай ісціне: без мінулага няма будучыні. І мне, аўтару гэтых радкоў, едучы ў адным аўтобусе дадому з польскай дэлегацыяй, было ганарова, што мы не только маем сваё мінулае, а і шануем яго, як тое робяць на Ашмяншчыне.


Помнік архітэктуры — ахвяра “Дажынак” <img src="/img/icon-photogallary.gif" border=0 />\n01 жнівень 2008, 22:04\nУ Воршы рыхтуюцца да зносу помніка драўлянага дойлідзтва 19 стагодзьдзя — будынку карчмы па вуліцы Пралетарскай.\nГэта ўжо ня першая гарадзкая адметнасьць, якая сталася ахвярай падрыхтоўкі да сёлетніх “Дажынак”.\nБудынак былой карчмы да апошняга часу функцыянаваў — у ім мясьціўся гарадзкі Дом рамёстваў. Каля двух месяцаў таму супрацоўнікам было загадана высяляцца.\nПаводле выкладчыцы Натальлі Макаранкавай, новае памяшканьне пад установу пакуль не гатовае, таму рэчы і прылады давялося несьці проста дахаты. Спадарыня Натальля распавяла, што для гістарычнага будынку ўжо быў падрыхтаваны плян рэканструкцыі, аднак яму ўжо ня дадзена ажыцьцявіцца. На месцы старажытнай карчмы з унікальнымі разьблёнымі аканіцамі будзе пабудавана аўтастаянка для міліцэйскага транспарту службы “Ахова”.\nСёньня аканіцы былое карчмы, якія цяпер стануць хіба што экспанатамі мясцовага музэю гісторыі, ратуе аршанскі гісторык Юры Копцік.\n“У Воршы чарговая гістарычная падзея: зносіцца чарговы помнік драўлянага дойлідзтва — будынак былой карчмы па вуліцы Пралетарскай, 12. Воршы ён патрэбны, але аршанскай адміністрацыі ён не патрэбны.\nТакім чынам, да “Дажынак” ужо другі дзясятак помнікаў архітэктуры зносіцца. У гэтым сумным шэрагу — і прывакзальны гатэль, пабудаваны на пачатку 20 стагодзьдзя на вуліцы Дзяржынскага, і драўляны будынак прыстанцыйнай школы 1905 году, зьнесены пад будаўніцтва да “Дажынак” новага аўтавакзалу.\nУ сакавіку быў зьнесены цагляны будынак апошняй чвэрці 18 стагодзьдзя па вуліцы Мінскай, зьнесены практычна ўвесь комплекс драўляных пабудоў па вуліцы Савецкай. Каб, калі прыедуць госьці на «Дажынкі», тут былі толькі плітачка ды асфальт”, — абураецца спадар Копцік.\nНа думку аршанскага гісторыка, грошы, выдаткаваныя на тратуарную плітку ды асфальт, можна было б накіраваць на рэстаўрацыю гістарычных пабудоў. Гэтак, як зрабілі некалі пад “Дажынкі” ў Шклове, адрэстаўраваўшы будынак ратушы і рынкавую плошчу.\nЗрэшты, у Воршы былі ахвотныя ўкласьці ў рэстаўрацыю тае самае карчмы ўласныя, а не дзяржаўныя грошы. Так, аршанскі прадпрымальнік Мікалай Сінякоў прапаноўваў зрабіць у ёй сучаснае прадпрыемства грамадзкага харчаваньня, мажліва, у нацыянальным стылі. Аднак мясцовыя ўлады дазволу не далі: літаральна празь некалькі дзён пасьля таго, як прадстаўнікі грамадзкасьці і аматары гісторыі зьвярнуліся да старшыні гарвыканкаму, каб усё ж захаваць архітэктурную каштоўнасьць, быў дадзены загад рыхтаваць помнік архітэктуры пад знос.\nБаторый і Батура адкрылі ў Магілёве ратушу


Сіндром дыябетычнай ступні. Частка 2. Догляд ног дома і аптэчка пацыента - Здаровыя людзі. Сіндром дыябетычнай ступні. Частка 2. Догляд ног дома і аптэчка пацыента - Здаровыя людзі.\nЗдаровыя людзі. — Кантралюй здароўе — Трывожны сімптом — Сіндром дыябетычнай ступні. Частка 2. Догляд ног дома і аптэчка пацыента