Акупаваць - лёгка. Але што далей?\nВаўкавыскі інжынер Мікалай Быхаўцаў напісаў кнігу пра паўстанне 1863-1864 гадоў у Ваўкавыскім павеце. Аўтар не прафесійны гісторык, гісторыя гэта яго хобі. Але язык не паварочваецца назваць гэтую кнігу аматарскай. На больш як 300 старонках выкладзены аналіз сотняў архіўных дакументаў. Кніга напісаная для чалавека, простай мовай. І для мяне, як аматара гістарычнай літаратуры, гэта першае сведчанне бездакорнасці працы аўтара. Быхаўцаў займальна распавядае, глядзіць на паўстанне з розных бакоў і не збіваецца ў банальную прапаганду. І не важна, што кніга апісвае падзеі паўстання толькі ў адным павеце. Гэта, акурат, чарговы прыклад таго, што цікавым культурніцкім з’явам у сённяшняй беларускай правінцыі маглі б пазайздросціць і мэтры з вялікіх гарадоў.\nМне вельмі спадабалася, як Быхаўцаў распраўляецца з міфамі. Насуперак закасцянелай думцы пра сонных і цёмных насельнікаў беларускіх земляў у Расейскай імперыі, аўтар любіць здзівіць чытача.\n(Кніга выйшла ў выдавецкай серыі "Гарадзенская бібліятэка")\nНа першых старонках кнігі аўтар апісвае пратэсты сялян у сувязі з невыкананнем царскімі ўладамі сваіх жа законаў пра канец згоннай павіннасці. Сяляне афіцыйна былі вольнымі і хацелі такімі быць у практыцы. Быхаўцаў апісвае выпадак, калі прыстаў загадаў з’явіцца ў земскі суд дзесяці самым "агалцелым" сялянам з маёнтка Бялавічы. Замест дзесяці туды прыбыла цэлая сотня. Яны аказалі супраціўленне паліцыі, лаяліся, шумелі і заявілі, што ніякую павіннасць яны больш адбываць не збіраюцца. Выпадак гэты не адзіны. І гэта толькі уступ да паўстання.\nЯго пачатак у 1863 годзе азначаў увядзенне ваеннага становішча. Насельніцтва павета (а так было паўсюль, дзе грымела паўстанне) зазнала неверагодныя абмежаванні амаль ва ўсім. Але кашмарам гэта адгукнулася і для расейскай улады, якая дэ-факта адмяніла гэтае ваеннае становішча толькі праз 30 гадоў пасля заканчэння паўстання. Тады сасланым паўстанцам дазволілі вярнуцца дадому.\nКалі грымнуў “мяцеж”, рускія пачалі прымалі надзвычайныя меры бяспекі. Раззбройваліся абсалютна ўсе мясцовыя жыхары. Зброю маглі мець толькі рускія і тыя, каго начальства лічыла надзейнымі.\nПаўстанне з самага пачатку было накавана на паразу. Большасць камандзіраў не мелі ў гэтым сымневу. Але ў сітуацыі, у якой яны апынуліся, кожны выбар быў кепскі. Царскія ўлады рыхтаваліся да грандыёзнага вайсковавга прызыву на землях Беларусі, Польшчы і Літвы. І як дасціпна прыкмеціў летась у інтэрв’ю адзін польскі актор, адказваючы на правакацыйнае пытанне пра бессэнсоўнасць паўстання: “Паўстанцы ацанілі страты і прыйшлі да высновы: Х...й з ім, пайду ў лес, мне ўжо нічога не свеціць у гэтым жыцці”.\nБыхаўцаў дае нямала фактаў таго, як некалькі тысяч паўстанцаў на цэлы год пазбавілі спакою ўладу павета і паралізавалі жыццё дзяржаўнай адміністрацыі. Для таго, каб без праблем даставіць казну з Ваўкавыска ў Гародню, яе суправаджалі 150 салдат. Расейцы настолькі баяліся паставак паўстанцам зброі з Францыі, што ўсё лета 1862 года два рускія кліперы кантралявалі Лібаўскае ўзбярэжжа. Баюячыся гневу сялян, улады нават забаранілі прадаваць і дарыць у павеце косы.\nМарнай спробай выкарыстаць у змаганні супраць паўстанцаў сялян было стварэнне каравулаў каля вёсак і мястэчак. Па-за некалькімі выключэннямі, паўстанцы гойсалі праз іх, як па ўласным падворку. А сродкі, якія вылучаліся на ўтрыманне каравулаў, або прагульваліся альбо выкарыстоўваліся сялянамі ў гаспадарскіх мэтах. Больш за тое, калі побач не было рускіх салдат, то сяляне памагалі паўстанцам. За ўвесь час паўстання ў Ваўкавыскім павеце былі напісаныя толькі 2 рапарты пра затрыманне каравулам “мяцежнікаў”.\nПераўзыходзячы паўстанцаў па сіле ў дзясятякі разоў, царская армія не давала сабе рады. Каб хоць неяк ускладніць жыццё паўстанцам у лясах, Мураўёў загадаў сялянам рабіць прасекі, каб “шайкам” (так іх называлі ўлады) цяжэй было схавацца. Працу лесарубаў вымушаныя былі аплочваць сяляне, а драўніну ваенныя прадавалі купцам або вывозілі для ацяплення. Каланіяльны характар сваёй палітыкі расейцы пацьвярджалі на кожным кроку: яны загадалі мясцовым рабіць самую цяжкую працу – выкарчоўваць пні, якія заміналі праезду артылерыйскіх гармат. Смецце трэба было вывезці з лесу цягам тыдня. За невыкананне загаду – штраф.\nБыхаўцаў пералічвае нямала спосабаў расейцаў “насаліць” і паўстанцам, і мясцовым, якіх лічылі “ненадзейным элементам”. Некаторыя формы гэтых перашкодаў наводзяць на думку, што ў тых, хто гэта прыдумаў, “не ўсе дома”. У дамах паўстанцаў было загадана разабраць дахі, печы, вокны, дзверы. За дапамогу паўстанцам Мураўёў загадваў паліць цэлыя вёскі, а насельніцтва перасялялі з сем’ямі ў Сібір.\nЗа нашэнне жанчынамі чорнага жалобнага ўбору пагражаў штраф. За трэцім разам іх трактавалі, як удзельніц паўстання і высылалі на поўнач. Чорны строй дазвалялася насіць толькі з даведкай пра смерць блізкага чалавека. Былі забароненыя медальёны з гербам Рэчы Паспалітай, партрэтамі Касцёшкі, Мікцевіча і зламаным крыжам – сімвалам ганенняў каталікоў у Расейскай імперыі. Дарэчы, за гэта Міхаіла Мураўёва пры расейскім двары празвалі “змагаром з жаночымі брошкамі”.\nЗагрымець у астрог можна было за спяванне паўстанцкіх песен альбо крытыку улады ў лістах. Гэта называлася “разжіганіем ненавісті”.\nУ Ваўкавыску ўлады ўвялі каменданцкую гадзіну. Пасля 21.00 нельга было выходзіць на вуліцу. Калі ўзнікала пільная патрэба, то рабіць гэта можна было выключна з запаленым ліхтаром у руках. Вобыскі ў дамах абывацеляў сталі штодзённай справай. Калі знаходзілі біжутэрыю альбо вопратку чорнага колеру, то лічылі гэта элементам пратэстнай жалобы. А за выяўленне нацыянальнага галаўнога ўбору чамаркі без дыскусій высылалі ў Сібір. Штрафы давалі нават за партрэт Рымскага папы ў доме.\nНа вуліцах салдаты абшуківалі жанчын у краналінах - шырокіх сукенках на тонкіх абручах. Лічылася, што пад суканкай жанчыны могуць хаваць зброю альбо боепрыпасы. Дарэчы, у гэтым расейцы на памыляліся. Адна кабета ўмудрылася пад носам у рускіх салдат правезці на павозцы бочку пораху, прадукты харчавання і абутак.\nСялян прымушалі пісаць клятвенныя паперы на вернасць цару і нават збіраць грошы пацярпелым ад паўстання салдатам і іх сем’ям. Магчыма ўлады спадзяваліся, што паўстанцы будуць караць сялян за здраду. Але Каліноўскі наўмысна выдаў загад, каб сяляне падпісваліся пад такімі лістамі, каб пазбегчы ссылкі і шыбеніцы.\nНе дзіва, што за такое шчыраванне расейскай арміі і Мураўёва асабіста, мясцовыя жыхары аддзячвалі нянавісцю. Аўтар прыводзіць цытату з ліста рускага афіцэра Палявога, які па дарозе ў Вільню падарожнічаў па заходніх беларускіх губернях: “Адразу за Смаленскам, як толькі я заехаў у Магілёўскую губерню, я трапіў у новы свет. З’явіліся палякі, беларусы, габрэі з іх чужымі для мяне мовамі, звычаямі і варожым для ўсяго рускага настроем. Я рускі гвардзейскі афіцэр, формай выяўляў сваю нацыянальнасць і адразу адчуў злосны настрой, варожасць усіх гэтых людзей. Яны абцяжарвалі мяне ва ўсім: у куплі хлеба, баранак, у падліку грошай, а часта і зусім удмаўлялі ва ўсім, кажучы: “не разумеем”.\nАўтар таксама апісвае, як ваеннае становішча працягвалася пасля паўстання яшчэ доўгія гады. Пемешчыкам было забаронена ездзіць адзін да аднаго ў госці без папярэдняга дазволу. Нават для запрашэння на вяселле трэба было браць дазвол у самога губернатара. Каланіяльная палітыка толькі ўзмацянался. Існавалі абмежванні для каталікоў на набыццё зямлі і маёнткаў. А праваслаўным з унутраных расейскіх губерняў наадварот прадстаўляліся ільготы. Колькасць рускіх землеўладальнікаў за шэсць гадоў пасля паўстання вырасла на 770%. Мясцовых жа чыноўнікаў пераводзілі на працу ў Расею.\nПіша Быхаўцаў і пра адваротны бок паўстання. Для пакарання здраднікаў, шпіёнаў, даносчыкаў ствараліся спецыяльныя атрады. Неапраўданаму насіллю аўтар прысвяціў цэлы раздзел. Багата месца ў кнізе прысвечана і кіраўніку паўстання ў Літве і Беларусі Кастусю Каліноўскаму, ураджэнцу Ваўкавыскага павета.\nКнігу Быхаўцава павінны прачытаць не толькі аматары гісторыі нашых зямель, але і тыя, каму пастаяцца карціць пашыраць свой лебэнсраўм.\nАд падзелаў Рэчы Паспалітай да краху Расейскай імперыі кожнае новае пакаленне ў Літве, Польшчы і Беларусі пастаянна паказвала расейцам, што нават калі і ўдаецца захапіць землі суседа гвалтам, то ўтрымаць спакой на гэтых тэрыторыях, нават цаной тэрору, як гэта рабілі расейцы, гэта зусім іншая справа. Нават падавіўшы паўстанне, расейцы не дамагліся лаяльнасці тутэйшых жыхароў. Расейскаму чыноўніку маглі ўсміхацца ў твар, вітацца з ім, нават пагаджацца на паказ, а глыбока ў душы не згасала крыўда і нянавісць, якая толькі ўзмацнялася чарговымі рэпрэсіямі і забаронамі. І дзе ў той Расеі можа быць час на вырашэнне сваіх праблем, калі замест таго, каб займацца сабой, яна толькі і робіць, што спрабуе падавіць няскораных суседзяў.


Галоўныя юбілеі 2020 года (па версіі газеты «Браслаўская звязда») |\nГалоўныя юбілеі 2020 года (па версіі газеты «Браслаўская звязда»)\nЗавяршаецца насычаны 2020 год. І калі адгарнуць назад старонкі календара, бачна, як многа там значных для браслаўчан дат. Гэта не дзіўна, бо не толькі людзі святкуюць гадавіны, якімі можна ганарыцца: яны датычацца таксама ўстаноў, арганізацый і нават знамянальных падзей. Мы сабралі самыя запамінальныя юбілеі сыходзячага года.\nСёлетні 2020-ы прайшоў пад знакам 75-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне. На браслаўскай зямлі сустракалі марафон «Шляхамі памяці» і заключны этап міжнароднай «Эстафеты Перамогі», закладалі ў гонар знамянальнага юбілею сады і алеі, папаўнялі спісы ўвекавечаных салдат. Актывісты БРСМ добраўпарадкоўвалі помнікі, у агр. Опса прадстаўнікі ўлады і грамадскасці ўрачыста адкрылі адноўлены з дапамогай «Маяка Браслаўскага» мемарыял загінулым землякам, а на ўсіх 45 воінскіх пахаваннях раёна адбыліся цырымоніі забору зямлі для перадачы ў Храм-помнік у Мінску. Асаблівай увагай агарнулі ўдзячныя браслаўчане мясцовых ветэранаў.\nБРАСЛАЎСКАМУ РАЁНУ – 80 ГАДОЎ\nРоўна восем дзясяткаў гадоў таму назад Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР быў утвораны наш раён. На працягу гэтага часу браслаўчане, захоўваючы традыцыі продкаў, праслаўлялі свой азёрны край баявымі подзвігамі і працоўнымі дасягненнямі. Пра асноўныя этапы станаўлення і развіцця рэгіёна расказваў праект газеты «Браслаўшчына скрозь дзесяцігоддзі», выстаўка супрацоўнікаў музейнага аб’яднання і краязнаўчыя буклеты, распрацаваныя мясцовымі бібліятэкарамі. Не абмінулі ўвагай значную для раёна дату і многія ўстановы ды арганізацыі: напрыклад, браслаўскія хлебапёкі нават выпусцілі новы від пернікаў з выявай і юбілейным надпісам.\nАДЗНАЧЫЛІ ПАМЯТНУЮ ДАТУ\nАдразу чатыры ўстановы Браслаўшчыны адсвяткавалі сёлета 25-гадовы юбілей. Чвэрць стагоддзя прайшло з моманту адкрыцця Браслаўскай гімназіі, якая за гэты час склалася як інавацыйная ўстанова адукацыі з асаблівай атмасферай і паспяховымі вучнямі. Столькі ж Нацыянальны парк «Браслаўскія азёры» арганізуе рэкрэацыйныя мерапрыемствы, развівае турызм і праводзіць работу па ацэнцы экалагічнай сітуацыі ў раёне, захаванні прыроднай і гістарычна-культурнай спадчыны, вядзе лясную і паляўнічую гаспадарку. У Браслаўскім участку электрычнай сувязі святкавалі юбілей «Белтэлекама» – гэта прадпрыемства, акрамя прадастаўлення стацыянарнай тэлефаніі, цяпер з’яўляецца вядучым лічбавым правайдарам. Разам з РУП «Белпошта» адзначылі дваццаціпяцігоддзе сваёй самастойнай дзейнасці і браслаўскія паштальёны, якія з кожным годам пашыраюць спектр паслуг.\nБОЛЬШ ЯК ПЯЦЬ ВЯКОЎ НА КАРЦЕ БРАСЛАЎШЧЫНЫ\nУ жніўні аграгарадок Опса адзначыў 520 гадоў свайго заснавання. Шэраг мерапрыемстваў з нагоды юбілею пачалі тут з дзіцячага свята, якое наведалі каля 400 чалавек з Опсы і навакольных вёсак. Населены пункт з такой вялікай гісторыяй мае свае славутасці, у ліку якіх касцёл Святога Яна Хрысціцеля, сядзіба Плятэраў, забудова канца ХІХ – пачатку ХХ стст. Калісьці праз Опсу праходзіла чыгунка, і на месцы былой вузкакалейкі ўстаноўлены макет паравоза, зроблены майстрамі Відзаўскага каледжа. Цяпер у аграгарадку працуе амбулаторыя ўрача агульнай практыкі, яслі-сад – сярэдняя школа, цэнтр літаратуры і адпачынку, бібліятэка.\nДАРОГІ – ПАД НАДЗЕЙНЫМ НАГЛЯДАМ\nРаботнікі ДЭУ-34 сёлета адзначылі 20-годдзе з дня заснавання сваёй арганізацыі. Пачынала работу мясцовае эксплуатацыйнае ўпраўленне з абслугоўвання 36 кіламетраў дарогі, 4 адзінак тэхнікі і ўсяго 12 супрацоўнікаў. Сёння ж калектыў прафесіяналаў у складзе 53 чалавек даглядае 228 км дарог рэспубліканскага значэння ў Браслаўскім, Міёрскім і Шаркаўшчынскім раёнах, задзейнічаўшы 8 МАЗаў, 9 трактароў, 3 пагрузчыкі, 6 «Газэляў» і разметачную машыну. З 2004 года дарожнікі ўвялі ў эксплуатацыю вытворчую базу з сучасным адміністрацыйна-бытавым корпусам, більярднай і трэнажорнай заламі, гаражамі, майстэрнямі і заправачнай.\nСТАГАДОВЫ ЮБІЛЕЙ СТАТЫСТЫЧНАЙ СЛУЖБЫ\nУ далёкім 1920 годзе на тэрыторыі рэспублікі былі сфарміраваны статыстычныя ўстановы. У нашы дні невялікі калектыў Браслаўскага раённага аддзела статыстыкі – тут усяго 4 работнікі – збірае і апрацоўвае інфармацыю ва ўмовах развіцця сучасных тэхналогій. Замест папяровых носьбітаў супрацоўнікі аддзела маюць справу з данымі ў электронным выглядзе. Работа гэта складаная і скрупулёзная, бо на аснове сабранай службай інфармацыі прымаюцца важныя рашэнні. Сярод апошніх буйных па маштабе мерапрыемстваў статыстыкаў – перапіс насельніцтва Рэспублікі Беларусь 2019 года.\nПЕРААДОЛЕЛІ ВЕКАВЫ РУБЕЖ\nСапраўдным прыкладам для браслаўчан і гонарам нашай мясцовасці з’яўляюцца доўгажыхаркі Ніна Космач і Софія Кульпа, якія ў гэтым годзе адсвяткавалі 100 гадоў з дня нараджэння. Прадстаўнікі ўлады і грамадскасці шчыра павіншавалі імянінніц з такой знамянальнай датай, а начальнік аддзела па грамадзянстве і міграцыі ўручыла ім новенькія пашпарты. У свае гады сталыя жанчыны выглядаюць проста выдатна, валодаюць добрай памяццю і ахвотна дзеляцца з гасцямі сваімі ўспамінамі, якіх за цэлы век накапілася нямала. ■\nАсаблівы настрой. Як браслаўчане ўпрыгожылі (і не) свой горад\n«Белтехосмотр» за 4 января выдал на треть больше разрешений на допуск к участию в дорожном движении


"Не пакатушкі ва ўгары": пад Гроднам з'явіцца ўнікальны вузкакалейны маршрут | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / "Не пакатушкі ва ўгары": пад Гроднам з'явіцца ўнікальны вузкакалейны маршрут\n"Не пакатушкі ва ўгары": пад Гроднам з'явіцца ўнікальны вузкакалейны маршрут\n07/07/2021 - 20:06\nПадарожжы па вузкакалейках / 750mm.by\nЯк мінскі інжынер па буднях будуе метро, а ў вольны час возіць экскурсіі па вузкакалейках і марыць пра ўласны музей.\n"Гэта не пакатушкі ва ўгары, а знаёмства з прыродай і яе ландшафтамі, а таксама з усімі ледавіковымі працэсамі, якія тут раней праходзілі", — распавядае пра свой новы праект Еўрарадыё інжынер з Мінска Арцём Слізкі.\nЗ 2016 года хлопец возіць экскурсіі па вузкакалейнай чыгунцы Беларусі. Па дарозе вандроўнікі зазіралі на розныя прамысловыя прадпрыемствы, сумяшчаючы актыўны адпачынак з пазнавальным турызмам.\nАрцём Слізкі / 750mm.by\nАле сітуацыя ў краіне такая, што развіваць падобны від забаў, тым больш ператвараць яго арганізацыю ў паспяховы бізнес, няпроста. Таму па буднях Арцём праектуе метро ў "Мінскметропраекце" , а ў вольны час разам з аднадумцамі займаецца новым праектам — "Калейна-эколага-адукацыйным маршрутам" у ландшафтным заказніку "Азёры" ў Гродзенскім раёне.\nВось гэта жыццё / 750mm.by\nПаводле прагнозаў нашага суразмоўцы, нягледзячы на ўсе цяжкасці, ужо гэтым летам беларусы змогуць не толькі дакрануцца да гісторыі вузкакалейных чыгунак краіны, але і здзейсніць неверагоднае падарожжа па ўнікальнай маляўнічай мясцовасці.\nАрцём Слізкі: У 2008 годзе я ўбачыў пазначаную на мапах вузкакалейную чыгунку і мне стала цікава на яе паглядзець. Адправіўся шукаць бліжэйшую да Мінска — знайшоў: убачыў закінутую станцыю, старую тэхніку і рэйкі. Мне стала цікава даведацца, што ж па іх ездзіла і ездзіць.\nЗ тых часоў пачаў вывучаць: нешта чытаў, дзесьці падарожнічаў па Беларусі і іншых краінах, шукаў і адкрываў для сябе новыя дарогі. Мне часам нават даводзілася пакатацца з машыністамі! У нейкі момант зразумеў, што тэма можа быць цікавая не толькі мне, і ў 2016 годзе пачаў вазіць па вузкакалейках экскурсіі.\nТак выглядае вузкакалейка / 750mm.by\nНа экскурсіі / 750mm.by\nЕўрарадыё: Вузкакалейка — чыгунка з шырынёй каляіны менш за стандартную, накшталт "Дзіцячай чыгункі" ў Мінску. Якія трапляліся табе? Ці шмат закінутых?\nАрцём Слізкі: У Беларусі закінутых вузкакалеек няма, таму што іх адразу разбіраюць на металалом. Гэта ў якой-небудзь Літве калі 20 гадоў таму закрылі вузкакалейку, яна да гэтага часу ляжыць, і ніхто яе не чапае. У нашай краіне так не прынята: трэба адразу ўсё разабраць. У нас вузкакалейкі ўсе дзеючыя і належаць торфапрадпрыемствам.\nВы правільна заўважылі, "Дзіцячая чыгунка" — такая ж вузкакалейка. Там дакладна такія ж вагоны і цеплавозы. Але на звычайных вузкакалейках ёсць яшчэ спецыяльныя грузавыя вагоны для торфу, а так усё ідэнтычна. Хіба што там усё больш "стомленае", зарослае і дзікае. Не такое "вылізанае", як у горадзе.\nЯшчэ экскурсіі / 750mm.by\nЕўрарадыё: Наколькі папулярнымі былі вузкакалейкі ў мінулым?\nАрцём Слізкі: Калі паглыбіцца ў гісторыю, першая пасажырская вузкакалейка на тэрыторыі сучаснай Беларусі з'явілася ў 1895 годзе, апошняя закрылася ў 1965-м.\nУ 30-х гадах пры паляках вузкакалейка, якая праходзіла праз Браслаў — "Друя — Дукшты", — была турыстычным маршрутам. Гэта паказана ў даведніку па Усходняй Польшчы — гэта значыць, ужо тады ў гэтай мясцовасці разгледзелі турыстычны патэнцыял.\nЯшчэ адну вузкакалейку "Лынтупы — Кабыльнік", якая праходзіла праз Нарач, называлі "Курортнай", яна працавала да 1965 года, і па ёй вазілі турыстаў на нарачанскія курорты.\nЗараз, дарэчы, сумесна з адміністрацыяй Пастаўскага раёна мы працуем па расчыстцы гэтага насыпу вузкакалейкі і стварэнні маршрута. Магчыма, што аднойчы там можна будзе аднавіць жалязякі і пусціць самы старадаўні вузкакалейны паравоз, які захаваўся ў Беларусі. Ёсць здагадка, што менавіта там ён і хадзіў.\nУ свой час для розных мэт была распрацавана вялікая колькасць рухомага саставу: для барацьбы са снегам, перавозкі лесу, прадуктаў, якія хутка псуюцца. Словам, гісторыя багатая, але ніхто не заклапочаны яе захаваннем.\nПрыгажосць па дарозе / 750mm.by\nУ кабіне машыніста / 750mm.by\nВагон-рэстаран / 750mm.by\nЕўрарадыё: Як развіваўся твой экскурсійны праект?\nАрцём Слізкі: У 2016 годзе я зарэгістраваўся як індывідуальны прадпрымальнік. У першы раз сарваліся на торфабрыкетны завод "Усяж" у Смалявіцкім раёне.\nБыла восень. Мы пакаталіся і зразумелі, што вагоны не прыстасаваныя для халоднага часу года. Наступная паездка адбылася вясной 2017-га. Мы паехалі ў Лідскі раён — на торфабрыкетны завод "Дзітва", з якім цесна супрацоўнічаем па гэты дзень.\nЯ першапачаткова хацеў займацца не проста "пакатушкамі", а пазнавальным прамысловым турызмам. Так што, катаючыся па вузкакалейках, мы заязджалі яшчэ ў якія-небудзь цікавыя месцы.\nБылі на заводзе "БелАЗ", гранітным кар'еры "Мікашэвічы", кінастудыі "Беларусьфільм", заводзе "Лідскае піва" і гэтак далей.\nНа шляху можна ўбачыць паўторна забалочанае наваколле, вельмі шмат птушак. Гэта, вядома, не Ельня, але ўсё роўна цікава. Дарэчы, была вузкакалейка і ў раёне Ельні, але, нягледзячы на мае спробы яе захаваць, дарогу разабралі.\nПрыпынак / 750mm.by\nЛідскі піўзавод / 750mm.by\nЕўрарадыё: Раскажыце пра вашу новую ідэю ў заказніку "Азёры", што гэта будзе?\nАрцём Слізкі: Праз тэрыторыю ландшафтнага заказніка "Азёры" пад Гроднам праходзіць вузкакалейка былога торфапрадпрыемства "Верцялішкі". Летась прадпрыемства ліквідавалі і частку чыгункі, якая трапіла ў межы заказніка, было вырашана перадаць для развіцця турызму.\nТрэба разумець, што на заказніку працуюць эколагі, кандыдаты біялагічных навук, леснікі і іншыя спецыялісты, для якіх чыгунка — цёмны лес. Вось мы сумесна і вырашылі стварыць праект вузкакалейна-эколага-адукацыйнага маршруту і падзяліць зоны адказнасці.\nПрырода заказніка / 750mm.by\nНаша некамерцыйная арганізацыя выступае ў якасці эксперта па рэйка-рухомым саставе: рыхтуем мотадрызіны для арганізацыі паездак, займаемся пошукам і падрыхтоўкай пасажырскіх прычэпаў, каб можна было перавозіць групы хоць бы да 20 чалавек. Таксама мы займаемся эскізным праектаваннем прыпыначных пунктаў, якія пабудуюць на сродкі заказніка.\nСамае галоўнае — гэта экалагічныя маршруты, якія мы будзем развіваць уздоўж чыгункі. Як я сказаў, гэта ландшафтны заказнік.\nТам вельмі насычаны разнастайны рэльеф: і пясчаныя, парослыя лесам, выдмы, і забалочаныя нізіны, і проста вырастаюць з балот 20-30-метровыя пагоркі.\nА яшчэ — шыкоўны маляўнічы вузкакалейны мост праз возера Белае, самы доўгі ў краіне вузкакалейны мост! Увогуле, цікавае месца.\nУ дарозе / 750mm.by\nНа досыць невялікай плошчы спалучаюцца розныя шыротныя зоны, таму там можна сустрэць і букавыя гаі, як у горным Крыме, і чырвонакніжную папараць прыпалярных зон.\nБудзем катацца і спыняцца, каб пагуляць там і бліжэй разгледзець усю гэтую прыгажосць, гаварыць пра прыроду. Таксама мы плануем стварыць экспазіцыю, прысвечаную гісторыі вузкакалеек. Гэта значыць, мэта маршруту — прыехаць і паразумнець.\nПраект мы плануем запусціць ужо гэтым летам.\nЕўрарадыё: Ці патрэбная вам якая-небудзь дапамога?\nАрцём Слізкі: Нам трэба бясконцая колькасць сродкаў. Блакітная мара нашай некамерцыйнай арганізацыі, якая зарэгістраваная як гісторыка-культурная ўстанова, — стварэнне паўнавартаснага музея калейнай чыгункі ў Беларусі.\nДзяржарганізацыі, якія маглі б нам дапамагчы, нас не чуюць. "Беларуская чыгунка" ўжо як быццам бы забылася, што ў іх яшчэ 50 гадоў таму было як мінімум тры вузкакалейкі працягласцю да 100 кіламетраў. Адхрышчваецца ад іх цалкам, калі заводзіш размову пра захаванне гісторыі.\nНе толькі цягнікі / 750mm.by\nАдпачынак на прыродзе / 750mm.by\nПаравоз / 750mm.by\nМожна паехаць кампаніяй / 750mm.by\nАле каб захаваць нейкі вагон, яго трэба выкупіць і займацца аднаўленнем, а на гэта патрэбныя немаленькія грошы. Зараз камісія пры Міністэрстве культуры разглядае нашу просьбу прызнаць гісторыка-культурнай каштоўнасцю адзіны вузкакалейнай паравоз, які захаваўся ў Беларусі. Калі гэта здарыцца, мы паволі адрамантуем яго і будзем катаць турыстаў.\nІх засталося мала / 750mm.by\nАкрамя пасажырскіх цягнікоў па маршруце Мінск-Масква ходзіць хуткасная "Ластаўка" / БЕЛТА\nАўтатранспарт на вуліцах Мінска / onliner.by\nТурфірмы не будуць браць з беларусаў дадатковую плату за ПЛР-тэсты\nБязвіз для замежнікаў пашырылі на аэрапорты абласных цэнтраў\nУ Чарнагорыі будуць патрабаваць ад турыстаў поўнай вакцынацыі\nНа выездзе з Беларусі ў Еўрасаюз стаіць больш за 1100 фураў\nЕгіпет адкрые для турыстаў два новыя гарады


Слова Жыцця, 9 (561) 2021 - Belarusian Internet Library Kamunikat.org\nЕзус – Найвышэйшы Пастыр – параўноўвае нас з авечкамі, якія ідуць за голасам пастуха. Ён як Добры Пастыр клапоціцца пра авечак, даручаных Яго апецы Айцом. Перш за ўсё, дае вечнае жыццё, непакоіцца пра бяспеку. Ён заўсёды побач і ведае нас лепш за ўсіх. Мы атрымліваем гэты надзвычайны клопат як бескарыслівы падарунак. Аднак ёсць небяспека, што мы можам адрынуць такі дар. Хоць гэта і здаецца неверагодным, яно стане магчымым у момант, калі... More »\nКожны чалавек, які прыходзіць у свет, шукае цяпла і любові на працягу ўсяго жыцця. Ён шукае людзей, якія б яго прынялі і палюбілі, у якіх знойдзе прытулак і бяспеку. Мы адкрываемся перад імі, паказваем сваё нутро, запрашаем у яго, быццам у дом, адкрыты для сяброў. Як веруючыя людзі, нам таксама патрэбна блізкасць Бога. Можам адчуць яе асабліва падчас свята Уваскрасення Пана, якое перажываем кожны год. Таму што ў гэтыя дні па-асабліваму ... More »\nМожна абыякава прайсці міма крыжа. Асабліва калі не заўважаеш на ім Езуса. Так робяць мільёны людзей ва ўсім свеце. Аднак, калі ўбачыць пакутуючага Хрыста, крыж перастае быць абыякавым сімвалам, а становіцца люстэркам, у якім чалавек пачынае бачыць розныя вобразы. Перш за ўсё, ён бачыць там уласнае адлюстраванне. Ад яго самога залежыць, наколькі падрабязна разглядае ўбачанае. Можа проста мазнуць вокам і, не робячы ніякіх высноў, спакойн... More »\nЧас Вялікага посту звязаны з рознымі пастановамі. Хтосьці можа на 40 дзён адмовіцца ад піцця кавы ці спажывання салодкага. Некаторыя бяруцца за дадатковую малітву, удзел у штодзённай Эўхарыстыі або здзяйсняюць дадаткова адну добрую справу. Ёсць асобы, якія могуць выключыць прагляд тэлевізара і любімых серыялаў. Знойдуцца і тыя, хто здольны цалкам адмовіцца ад інтэрнэту, у якім мноства непатрэбнай інфармацыі. Такім чынам, можна сказаць,... More »\nУ Папяльцовую сераду пачаўся чарговы Вялікі пост нашага жыцця. Многія з нецярпеннем ча- каюць гэтага часу, калі зможам дадаць уласныя смуткі да смуткаў церпячага Езуса Хрыста, на- шага Пана і Валадара. Часу, калі здолеем глыбей зразумець тое, што не заўсёды можна цалкам зразумець: жыццё, пакуты, страту самай блізкай асобы... Часу, калі зможам падзякаваць за тое, што маем такога добрага Сябра, які палічыў за лепшае памерці сам, каб мы ма... More »\nБог, ствараючы чалавека па сваім вобразе і падабенстве, стварыў яго з любові і дзеля любові. Гэта найважнейшая асаблівасць, якая адрознівае нас ад іншых істот. Любові трэба вучыцца. Дзіця вучыцца ёй у маці і бацькі, якія яго кормяць, песцяць, абдымаюць. Так маленькі чалавек упершыню спазнае любоў, засвойвае яе на ўсё жыццё. Пазней дзіця робіць першыя ўласныя крокі ў напрамку любові. Выражае сваю прыхільнасць, абдымаючы маці за шыю і пры... More »\nЛітургічны ўспамін св. Францішка Сальскага, біскупа і доктара Касцёла, – патранальны дзень і свята ўсіх каталіцкіх журналістаў. Таму дазвольце з гэтай нагоды выказаць удзячнасць за ўсе добрыя словы і пажаданні, якія Вы адрасуеце нам. Як галоўны рэдактар нашай дыяцэзіяльнай газеты ў патранальнае свята я ў чарговы раз усведамляю, што сёння на сродках масавай інфармацыі ляжыць вялікая адказнасць за евангелізацыйную місію. Мы прагнем выконв... More »\nКанец старога і пачатак новага года прымушаюць падвесці пэўныя вынікі і акрэсліць планы на будучы год. Нярэдка задаёмся пытаннем пра мэтазгоднасць таго, што робім, пра сэнс жыцця і існавання. Шукаючы сваю мэту, мы спрабуем спланаваць шлях, па якім павінны ісці па жыцці. Аднак не заўсёды ўлічваем, што, акрамя нас саміх, ёсць Хтосьці, хто прагне паказаць нам самую лепшую і самую дасканалую дарогу. Дарогу, падрыхтаваную толькі для мяне з к... More »\nУсяго праз некалькі дзён у духу веры мы будзем перажываць святыя, радасныя гадзіны свят Божага Нараджэння. Ішлі да іх дарогамі Адвэнту – часам рэкалекцый, споведзі, раратніх набажэнстваў, што скіроўвалі погляд на Марыю – Маці Бога і ўсяго чалавецтва. Святкуючы Божае Нараджэнне, мы павінны яшчэ раз паверыць і з верай прыняць сціплы, убогі і вельмі просты спосаб прыйсця Бога ў свет. Не можам даць сябе ашукаць свецкаму ззянню і міражам сап... More »\nЧас сёлетняга Адвэнту з, яўляецца добрай матывацыяй, каб прадпрыняць канкрэтныя дзеянні і напружана папрацаваць над сабой. Разам з чарговымі днямі чування да нас прыходзіць Любоў, а таму варта і нават неабходна належным чынам падрыхтавацца да гэтай падзеі. Кожны, хто ўспрымае сваё жыццё як падрыхтоўку да самай важнай сустрэчы, не толькі адкажа на пытанне “што мне рабіць у Адвэнце?”, але штодня будзе працаваць над недахопамі. Сваімі неда... More »


14.04.2014 admin404Комментарии on В Бешенковичском районе прошёл республиканский субботник\nЖыхары раёна прынялі актыўны ўдзел у рэспубліканскім суботніку (на здымках), які прайшоў 12 красавіка і быў прысвечаны 70-й гадавіне вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў і 100-годдзю з пачатку Першай сусветнай вайны.\nЯго фармат быў традыцыйным. Людзі працавалі на рабочых месцах, добраўпарадкоўвалі і прыводзілі ў належны стан замацаваныя тэрыторыі, а таксама мемарыяльныя комплексы, помнікі, месцы баявой і воінскай славы, пахаванні часоў Вялікай Айчыннай вайны. Побач з дарослымі працавалі падлеткі і моладзь.\nЯк паведамілі ў аддзеле эканомікі райвыканкама, удзел у рэспубліканскім суботніку прынялі 6874 чалавекі. Да добрай справы былі прыцягнуты 120 навучэнцаў Ульскага прафліцэя і 834 школьнікі. Па папярэдніх падліках, зароблена 123 мільёны рублёў. Аб’ём прамысловай вытворчасці ў бягучых цэнах склаў 54 мільёны рублёў, у тым ліку райпа —40 мільёнаў, КБА – 5, «Бешанковіцкі камунальнік» – 9 мільёнаў. Аб’ём падрадных работ, выкананых сіламі філіяла ДРБУ-110 і ПМК-41, склаў 15,5 мільёна рублёў.\nУсе заробленыя на рэспубліканскім суботніку сродкі ў гэтым годзе пойдуць на стварэнне цэнтра пазітронна-эмісійнай тамаграфіі ў РНПЦ анкалогіі і медыцынскай радыялогіі імя М. М. Аляксандрава. Раней палавіна заробленых грошай заставалася ў мясцовых бюджэтах, а палавіна – накіроўвалася ў рэспубліканскі бюджэт. У гэтым годзе вырашылі не распыляць сродкі, а адправіць грошы на стварэнне аб’екта, які патрэбны ўсім.\nАнкалагічнае захворванне ў Беларусі расце, такі цэнтр нам вельмі патрэбны. Праект па яго стварэнні дарагі. Будаўніцтва пачалося. Згодна з дзяржаўнымі інвестыцыйнымі праграмамі з бюджэту на рэалізацыю праекта ўжо накіравана больш за 100 мільярдаў рублёў. Трэба яшчэ 460 мільярдаў, і сродкі, заробленыя на суботніку, паскораць стварэнне цэнтра.


Яшчэ пра ашуканства | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЯшчэ пра ашуканства\nУладзімір Хільмановіч, 7 дзён таму\nПачаў я апавядаць у мінулым фельетоне пра наш свет татальнага ашуканства. Практычна немагчыма не стаць яго ахвяраю. Нават калі ты разумееш, што цябе падманваюць, а зрабіць нічога з гэтай сістэмай ня можаш. Дык вось чарговая абяцаная гісторыя. Паехаў тыдзень таму адзін мой сябра з Беластоку ў Вільню – меў там справы і мусіў да ўсяго заначаваць. У пошуках начлегу зайшоў на адзін з сама папулярных сайтаў, які аказвае патрэбныя пасярэдніцкія гатэльныя паслугі. Знайшоў гатэльчык ці хостэл і хутка зарэзерваваў сабе начлег. Пры тым здзівіўся, як хутка электронная сістэма спісала з яго карткі грошы. Прыехаўшы ў Вільню, доўга шукаў мой прыяцель патрэбны адрас, урэшце знайшоў і той гатэльчык, які апынуўся нейкай сумнеўнай начлежкай з процьмай людзей падазронага роду заняткаў. Ці трэба далей казаць, што пра ніякую электронную рэгістрацыю там і слухаць ніхто не захацеў, праўда, мясцовы размеркавальнік шмат’ярусных спальных месцаў за грошы прапанаваў пасяліць змучанага дарогай вандроўніка. Сябра мой адмовіўся і на яго шчасце непадалёк знайшоў цалкам прыстойны і недарагі гатэльчык, дзе і атрымаў начлег. Там на рэцэпцыі яму сказалі, што ён не першы такі ашуканы з рэзервацыяй той начлежкі. Але ж калега звяртаўся праз вельмі вядомы і афіцыйны рэсурс! Наступны тыдзень пайшоў у яго на працяглую перапіску з адміністрацыяй таго сур’ёзнага сайту. Пакуль выцягнутыя махлярамі грошы не ўдалося вярнуць. І нешта падказвае, што так і не ўдасца.\nРасказаў я тут вышэй гісторыю наўпроставага махлярства зламыснікаў. Але куды часцей у паўсядзённым жыцці і побыце даводзіцца сутыкацца ўсім нам з, так бы мовіць, прыхаваным ашуканствам, аформленым у прывабную «абгортку» рознага кшталту. Вось, прыкладам, шукаеш, знаходзіш, выбіраеш у маркеце патрэбную табе рэч, цешышся з даступнай прымальнай цаны, але на касе выяўляецца, што тая рэч істотна даражэй, чым напісана на цэтліку. Высвятляецца, што цэннікі нібыта проста пераблыталі, маўляў, тое, што было танней і ляжала на той паліцы, ужо прадалі, а патрэбная табе рэч каштуе больш. Што ў такой сітуацыі зробіць пакупнік – правільна – найчасцей усё ж набудзе выбраную рэч. А цэннікі ў харчовых супермаркетах тым больш «зашыфраваны» так, што галава закруціцца. Асабліва шкада тут людзей у сталым веку, якія як не прыглядаюцца да тых стракатых і хітра напісаных і размешчаных цэтлікаў, усё роўна непазбежна падмануцца. Ды і кожны ў той ці іншай ступені самаашукаецца – бальшыня пакупнікоў не любіць скандаліць і як што пераплаціць лішняе, абы не псаваць сабе настрой яшчэ больш. І сядзяць цэлыя аддзелы маркетолагаў і працуюць над сваімі разнастайнымі «вынаходніцтвамі». Пра фальшывую рэкламу нават і гаварыць ужо не варта – гэта напэўна яшчэ сама «чэсны» спосаб падману.\nУ сферы харчавання і адпачынку іншыя віды прыхаванага, калі не ашуканства, то гэткага «элегантнага» вымантачвання. Змяніліся ранейшыя меркі, ранейшыя звыклыя дзесяцігоддзямі, а то і стагоддзямі падыходы. Раней літар быў літрам, паўлітра – паўлітрамі, кілішкі стограмовікамі, ці напалову ад іх. Такія класічныя ёмістасці. А цяпер замест літра – то 0,90, то 0,95, а нават і 0,97 ужо ёсць. І так далей… І скажу вам, што гадоў 5-7 таму такога яшчэ не было. Прынамсі, на тэрыторыі нашых краін Усходняй Еўропы. Гэта прыходзіла неяк паступова, незаўважна і ўкаранялася, ламаючы і змяняючы звыклыя падыходы і ўклады.\nУсё гэта, канечне, дробязі ў параўнанні з палітычнымі аферыстамі і прафесійнымі ашуканцамі ў грамадскай сферы. Але зараз нават цяжка сказаць, што тут першаснае – гэтыя грамадска-палітычныя махлярскія плыні, ці эканамічна-карпарацыйныя бізнэс-колы з іх ненажэрнай прагай нажывы. Хто задаў кірунак таго, што ашуканства разнастайных відаў і формаў стала чамусьці нормай нашага вар’яцкага часу. І што можа гэта спыніць, навярнуць на нармальнасць. Праўдападобна, што нават жудасная эпідэмія ковіду не схамянула чалавецтва. Далей нават страшна думаць, чым усё скончыцца.


Парламент Кыргызстана адмяніў надзвычайнае становішча\nПарламент Кыргызстсана адмяніў пастанову аб увядзенні рэжыму надзвычайнага становішча ў Бішкеку.\nРэжым надзвычайнага становішча ў Бішкеку прэзідэнт Сааранбай Жээнбекаў увёў з 10 кастрычніка. Улады ўстанавілі асаблівы парадак уезду і выезду з горада, згодна з указам прэзідэнта ў Бішкек былі ўведзеныя войскі.\nУ панядзелак, 12 кастрычніка, прэзідэнт паўторна ўвёў рэжым надзвычайнага становішча на тэрыторыі сталіцы.\nУчора Жээнбекаў падаў у адстаўку.\nУ Гомелі 17-гадовую дзяўчыну затрымалі за бел-чырвона-белы парасон і пагражалі ў аўтазаку


Будзьма беларусамі! » Па-беларуску разам з velcom!\n23.05.2017 | Беларуская мова\nПа-беларуску разам з velcom!\nПраблему мовы ў Беларусі можна абмяркоўваць бясконца, але ў выніку яна застаецца невырашанай. Адзіны верны накірунак – не гаварыць, а рабіць. Відаць, такога меркавання прытрымліваецца і кампанія velcom, якая ўжо дастаткова даўно праводзіць заняткі па-беларуску для вучняў малодшай школы. Што за яны – чытайце далей.\n“Чытаем па-беларуску з velcom” – ініцыятыва, накіраваная на папулярызацыю мовы і літаратуры сярод вучняў, іх бацькоў і настаўнікаў. Асаблівасць падобнага праекту ў наступным: удзел у мерапрыемствах кампаніі прымаюць вядомыя дзеячы Беларусі, якія і расказаць пра культуру могуць нашмат цікавей, і паказаць на сваім прыкладзе, што яе можна і трэба развіваць. Так, напрыклад, 20 траўня ва ўнутраным дворыку БДУ на адкрытым уроку можна было ўбачыць Юрыя Жыгамонта, Раісу Баравікову, Наталлю Бучынскую і Алену Масла, якія, уласна, з’яўляюцца настаўнікамі праекту.\nВядома, каб зрабіць мерапрыемства цікавым і, што галоўнае, не сумным для дзяцей, якія прыехалі ў Менск са шматлікіх рэгіёнаў Беларусі, занятак праводзіўся ў форме квесту, падчас якога школьнікі знаёміліся з выбітнымі прадстаўнікамі краіны. Дзецям расказалі пра Гусоўскага, Цяпінскага, Буднага, а як толькі падышлі да помніка Скарыне, пачулі, што распавядаць пра першадрукара пачалі самі дзеці.\nУвогуле, калі казаць пра тое, як былі ўспрыняты дзецьмі заданні, трэба ўзгадаць эмоцыі. Жывасць, імкненне адказваць на пытанні, гатоўнасць даведвацца новае – гэта ў рабят дакладна было. Галоўнае, што абсалютна станоўчае стаўленне да беларускай мовы ў школьнікаў не проста прысутнічае, яно жыве на ўзроўні “так і павінна быць” і задаецца пытаннем “а што, бывае інакш?”. То бок дзеці не падзяляюць мовы на “рускую – на ёй усе размаўляюць” і “беларускую – буду вучыць, але карыстацца не буду”. І тут заключаецца галоўнае: перад тым як дзіця сапраўды пачне задумвацца, ці варта абіраць беларускую мову як сродак зносін, калі ў яго атачэнні большасць размаўляе па-руску, галоўная роля належыць педагогу. Варта толькі даносіць інфармацыю цікава і тлумачыць, чаму важна абіраць і шанаваць сваё, як у дзіцяці з’яўляецца жаданне гэта зразумець. Прыклад таму – Яна Кароткіна з Воршы. Дзяўчынка расказвае, што беларуская мова ёй падабаецца, але размаўляць на ёй заўсёды было б складана і незвычайна. Вылучацца і быць незвычайным – сапраўды праблема для дзіцяці. І хто лепш, як не педагог, яму дапаможа?\nМерапрыемства было створана для таго, каб паказаць настаўнікам, якім чынам яны могуць зацікавіць дзяцей у чытанні, а галоўнае – веданні беларускага.\nАлена Масла, дзіцячая пісьменніца, праект каментуе так:\n– У такой акцыі, як “Чытаем па-беларуску з velcom”, аб’яднаны намаганні. Гэта спартоўцы, бізнэсоўцы, гэта літаратары, настаўнікі і, натуральна, гэта школьнікі. Мы пабывалі ў розных рэгіёнах Беларусі, і, ведаеце, я не ўбачыла дзяцей, якім было б нецікава, калі з імі працуеш ад душы.\nЯк правіла, нелюбімыя прадметы – гэта тыя, якія выкладаюць сумныя або нецікавыя дарослыя. І калі дзеці адчуваюць, што ты стараешся для іх працаваць, тады і ты адчуваеш водгук.\nМне здаецца, самае галоўнае, што людзі пачынаюць шукаць сваю ідэнтычнасць. Можа, яны не так добра яе разумеюць, як хацелася б, але цікавасць да свайго расце.\nВіктар Пазднякоў, кіраўнік групы па карпаратыўнай сацыяльнай адказнасці velcom, распавядае, як узнікла ідэя стварыць праект:\n– Справа у тым, што ў нас ёсць стратэгія ў галіне КСА. Два асноўныя яе напрамкі – гэта падтрымка праектаў у сферы нацыянальнай ідэнтычнасці, а таксама дапамога дзецям. Гэта як раз той праект, які аб’яднаў абодва напрамкі.\nРаіса Баравікова, беларуская пісьменніца, расказвае і пра сваё ўспрыманне праекту:\n– Дзеці, асабліва тыя, хто нарадзіўся ў суверэннай, незалежнай дзяржаве, ужо адчуваюць сябе беларусамі. Яны ганарацца сваёй краінай, яны любяць мову, яны з задавальненнем вучаць вершы на памяць. Расце новае пакаленне. Пакаленне беларусаў, якім падабаецца быць беларусамі, якія ганарацца сваімі прадзедамі. Мы вельмі ўдзячныя кампаніі velcom, і трэба, каб шмат хто далучаўся да праекту. Тады мы будзем мець сваю Беларусь ва ўсёй, поўнай яе красе, таму што няма краіны без мовы, без культуры, без гісторыі. Краіна тады робіцца магутнай і вялікай, калі ўсё зліваецца ў адно.


Рынак аўтамабільных выхлапных сістэм дасягне 68.45 млрд долараў за шэсць гадоў\nГалоўная » Артыкулы апошніх навін » Націсніце тут, калі гэта ваш прэс-рэліз! » Рынак аўтамабільных выхлапных сістэм дасягне 68.45 млрд долараў за шэсць гадоў\nЧакаецца, што да 68.45 года сусветны рынак аўтамабільных выхлапных сістэм дасягне 2028 млрд. Долараў ЗША, гаворыцца ў новым дакладзе кампаніі Grand View Research, Inc.\nЧакаецца, што рынак пашырыцца з CAGR 6.2% з 2021 па 2028 год.\nЧакаецца, што жорсткія дзяржаўныя правілы, звязаныя з выкідамі аўтамабіляў, разам з павелічэннем пранікнення прылад для ачысткі аўтамабіляў павялічаць попыт на аўтамабільныя выхлапныя сістэмы.\nБольш за тое, чакаецца, што павелічэнне продажаў легкавых і камерцыйных аўтамабіляў разам з ростам попыту на лёгкія сістэмы выкідаў створыць значныя магчымасці для гульцоў, якія працуюць па ўсёй ланцужку стварэння кошту на рынку.


"А сьметніца дзе?", - пытаецца разгублена сябар - Poplavskaja.by\n"А сьметніца дзе?", - пытаецца разгублена сябар\nЯ вельмі люблю бацькоўскую кватэру. Паколькі мая бабуля жыве па прынцыпе "давярай, але правярай", то яна ў мае школьныя гады збірала грошы на платную вышэйшую адукацыю. Матуля таксама пачала капіць, калі я была ў 8 класе. Ня тое, каб яны ня верылі, што я паступлю сама на бюджэт, але на ўсялякі выпадак страхаваліся. А я паступіла. І матуля сабраныя для мяне грошы ўклала ў кватэру. Зрабіла касметычны рэмонт (а калі я была на 4 курсе, яшчэ адзін зрабіла), набыла новую мэблю (у нас вельмі файныя канапы: сядзеш - ня ўстанеш, так прыемна на іх), паставіла новыя дзверы і шклопакеты. Утульна, карацей, у нас.\nАле. Ёсьць у маёй бабулі адзін забабон, якога я не разумею. Гэта сьметніца. Бабуля лічыць, што вядро для сьметніцы, якое выкарыстоўваюць усе - гэта няправільна. Маўляў: навошта сьмецьце зьбіраць, каб яно сьмярдзела! І яна прыдумала. Прыдумала геніяльна. Сьметніцай у бацькоў служаць... картонныя каробкі з-пад сока і малака. А паколькі туды нічога амаль не ўлазіць, то выносяць сьмецьце бацькі па некалькі разоў на дзень.\nСамае цікавае было, калі да мяне прыязджалі госьці. паколькі мае бацькі не любілі гасьцей у доме, то бывалі яны раз на некалькі год. Але калі ўсё ж такі прыязджаў нехта, то чалавеку заўжды была неабходная сьметніца.\nУ іншых дамах працэс выкіданьня госьцем фальгі ад цукерак, напрыклад, праходзіць незаўважна. Але не ў нас. У нас пошукі сьметніцы ператвараліся ў адкрываньне ўсіх шкафчыкаў на кухні, зазіранне пад мойку. А пасьля гучала: "Ася, нешта я сьметніцу не знаходжу!" Я бегла на дапамогу і паказвала на пусты пакет з абрэзанай крышкай з-пад літра сока. "Гэта???" - пытаецца госьць. Я моўчкі ківаю і рыхтуюся патлумачыць, чаму ў нас ТАКАЯ сьметніца... Госьць у недаўменьні чухае патыліцу. Яму дзіўна. Вельмі дзіўна. Мы ідзем за стол.\nЦікава! У маёй бабулі тое ж самае. Так, пакеты з-пад соку, а яшчэ вядзерцы такія пластыкавыя з накрыўкай, але гэта рэдка... Можа, усе бабулі падобныя?.. Можа, і мы такія будзем?.. ;)\n:) дзякуй вам. а то я думала, што толькі мая бабуля такая. а, мо, гэта своеасаблівая форма эканоміі? бо бацькі рэдка выкідаюць пакет разам са сьмецьцем: яны сьмецьце вытрахаюць. а пакет мыюць. для наступнай порцыі :))\nEdited at 2011-05-20 09:40 am (UTC)\nMay 20th, 2011, 10:03 am\nмая таксама нейкі час у кружцы кіпяціла :)\nрабяты, вы разбіваеце ўсе мае думкі, што мая бабуля ўнікум :)))\nMay 20th, 2011, 10:32 am\n...Прыехала да бабулі, размаўляем на кухні, бабуля ўдарылася ва ўспаміны - як замуж выходзіла: "І вось, значыць, ідзём па Віцебску, сонейка, сукенка на мне такая прыгожая - белая ў рамонкі... Дык вось жа яна!" І на маё здзіўленне паказвае на свой самаробны фартушак, а на ім белы прамавугольнічак палатна з кветачкамі! А замуж мая бабуля выходзіла, на ўсялякі выпадак, 55 гадоў таму!\nВось што гэта? Эканомія?..\nМне здаецца, гэта такое ўменне кожную рэч прымяніць да справы, каб нічога не прападала дарма. Не таму, што грошай шкада, а таму што так увогуле, напэўна, павінна быць ва ўсім і ўсюды. Навошта раскідвацца рэчамі, словамі, справамі проста так? Усё павінна мець сваё месца, да чагосьці прылажвацца. І калі ўсё ў нашым жыцці пачынаецца і складаецца з драбязы, (як здорава пісаў, дарэчы, пра тое Андрэй Федарэнка ў сваім апавяданні "Бунін-Марцінкевіч" - нядаўна перачытала і знаходжуся пад яго ўражаннем), то бабуліны "пакецікі" як раз з гэтага кшталту.\nВось, можа быць, гэта такая вялікая бабуліна "мудрость", якой нам трэба вучыцца?..\nгэта дарагія сэрцу ўспаміны. мне так падаецца... гэта я датычна сукенкі\nа наконт прынямення рэчаў да справы - не магу не пагадзіцца. дзякуй за слушныя думкі :)\nIljas Joseph Lopato\nшчыра ад душы пасмяяўся=)\nа мая бабуля, напрыклад, усе прыгожыя абгорткі ад цукерак збірае, каб пасля паміж вокнамі пакласці, як на зіму вокны ўстаўляць трэба)) прыгажэй каб было\nа зімой прыносіць пад прыпечак курэй (адзін час і парсюка малога) -- каб не памерзлі\nале ў вёсцы збольшага, не здзіўляюцца -- не адна бабуля так робіць\nі праўда, а што як памерзнуць?)\nбабулі і дзядулі -- гэта скарб, часам дзіўлюся іх знаходлівасці і мудрасці\nMay 21st, 2011, 05:30 am\nдакладна, скарб :) гляджу на яе знаходкі - дзіўлюся.


Украіна далучылася да СГА\n16.05.2008 / 11:29\nУкраіна далучылася да СГА 3\nСёньня Ўкраіна стала 152‑м членам Сусьветнай гандлёвай арганізацыі (СГА).\nЗа чатырнаццаць гадоў перамоў Украіна прайшла складаны шлях эканамічных і структурных рэформаў трансфармацыі ад адміністрацыйна‑плянавай да рынкавай эканомікі. Давялося правесьці двухбаковыя перамовы з 52 краінамі‑членамі СГА, прыняць больш за 50 законаў для адаптацыі ўкраінскага заканадаўства да вымогаў СГА.\nЦяпер Украіна атрымала спрыяльны гандлёвы рэжым у адносінах з 151 краінай, магчымасьць выкарыстоўваць міжнародныя інструмэнты вырашэньня гандлёвых спрэчак, непасрэдна браць удзел у распрацоўцы й фармаваньні правілаў міжнароднага гандлю.\nСГА — гэта аб’яднаньне дзяржаў, накіраванае на распрацоўку й падтрымку сыстэмы юрыдычных нормаў міжнароднага гандлю. Членамі СГА зьяўляюцца 152 краіны, якія ажыцьцяўляюць больш за 97% сусьветнага гандлёвага звароту. Яшчэ каля 30 краін вядуць перамовы пра ўступленьне ў арганізацыю.\nГалоўнымі задачамі гэтага аб’яднаньня ёсьць лібэралізацыя міжнароднага гандлю, забесьпячэньне яго справядлівасьці й прадказальнасьці, спрыяньне эканамічнаму росту й павышэньню дабрабыту людзей.\nЧым гэта пагражае Беларусі і калі нашая краіна далучыцца да СГА?\nСустрэць Пуціна ў сталіцы Сербіі выйшлі 130 тысяч чалавек ВІДЭА 7\nУ Латвіі пачаліся масавыя бойкі паміж вучнямі рускіх і латышскіх школ 4\n16.05.2008 / 11:39\nУкраіну не спыніць! Наступны крок - НАТО ! У Масквы не засталося рычагоў, каб уплываць на хаду падзеяў ва Ўкраіне.\n16.05.2008 / 18:26\nМой стрыечны брат быў у Кіеве, дык яго ўразіла, што на рынак прыяжджаюць у т.л. на хамэрах\nvaukalak / Адказаць\n16.05.2008 / 20:16\nvos' skinece Lukashenku i na belaruskiia kirmaszy, jakiia zaimuc' badai usiu svabodnuiu terytoryiu Belarusi, sapraudy pryeduc' dzesiatki tysiaczau xamerau, vos' tolki u kabinax ixnyx siadzec'muc' ne belarusy.\nУ Беластоку будуць судзіць беларуса, які падрабіў пасведчанне аб нараджэнні дзеля карты паляка 5\nХлопец збіў маці бейсбольнай бітай. Жанчына ў цяжкім стане 1\nУкраінскаму мастаку не дазволілі намаляваць мурал у Мінску. І ён намаляваў яго ў Тбілісі ФОТЫ\nХацелі б бачыць такое ў Беларусі?\nНасцю Рыбку затрымалі ў Маскве 8\nПрэзідэнт Зімбабвэ прайшоўся па Мінску ў шапцы-вушанцы ФОТАФАКТ 9\nПаслугі па незалежнай ацэнцы маёмасці\nТанны піяр ці стратэгія перамогі? Як Статкевіча вылучалі ў прэзідэнты РЭПАРТАЖ 31\n17.01.2019 / 23:59\nМассовый психоз бывает и в гораздо больших масштабах. …\n17.01.2019 / 23:52\nУ расеі горш, чым у Тайландзе, у расеі алігархі і помсту зладзіц…\n17.01.2019 / 23:45\n// КРЕМЕНЬ пісаў 17.01.2019 / 21:13 Эх, Николай! У Вас есть вол…\n17.01.2019 / 23:41\nПа методыцы падліку мінскай міліцыі - нікчэмная купка ў 200 - 30…\n17.01.2019 / 23:40\nМатёрый, в Литве совсем другая ситуация, там мало русских. В Лат…


2415 11 Born to jump\nСкачы, Форэст, скачы!\nДля тых, хто вучыў у школе нямецкую мову, ropejumping – гэта экстрэмальны від спорту, сутнасць якога ў скачку з высокага аб'екта і наступным свабодным падзенні. У адрозненне ад суіцыду тут выкарыстоўваюць сістэму альпінісцкіх вяровак і рыштунку. Каб высветліць асаблівасці роўпджампiнга па-беларуску, 34 правёў два дні з jump-камандамі Crank і Live2fly і нават скокнуў з самага высока аб’екта Беларусі.\nПакуль падыходзіш да моста на Радыятарнай, з яго ўжо паспяваюць саскочыць некалькі чалавек. Міма мірна праязджаюць электрычкі, а мінакі без асаблівага здзіўлення глядзяць на роўпджампераў. Тут шмат народу: хто скача, хто здымае, хто есць пірог. Усе ўпэўненыя ў сабе, а страх толькі ў вачах дзяўчат, якія скачуць упершыню.\nКалі верыць Арцёму з каманды Crank, то баяцца сапраўды няма чаго: «Рыштунак у нас сертыфікаваны: чэшскія вяроўкі, амерыканскія і французскія абвязкі. Нічога расійскага, ненадзейнага, у нас няма. Кожная вяроўка трымае да 2,5 тон, скачам мы на дубляванай сістэме страхоўкі, гэта значыць, калі адна вяроўка абрываецца, цябе аўтаматычна падхоплівае другая. Сумарна 5 тон атрымліваецца».\nАсаблівых абмежаванняў па здароўі таксама няма. Галоўнае не мець хвароб сэрца ці нервовай сістэмы і прыходзіць са здаровым хрыбетнікам. Зразумела, ніякага алкаголю і наркотыкаў.\nТакія ліберальныя ўмовы зрабілі роўпджампінг у Менску папулярным і масавым. BlackAngel з каманды Live2fly кажа, што на Радыятарнай «ужо палова студэнтаў Менска скакала». Хуткасць росту папулярнасці уражвае, улічваючы, што «пачалося ўсё ў 2001–2002 гадах з фільма “Masters of Stone 5”. Там быў сюжэт пра Дэна Асмана, пра яго шалёныя скачкі. Вядома, людзі, якія ведаюць, што такое альпінізм і вяроўкі, адразу вырашылі паўтарыць. На першых парах былі лёгкія траўмы хрыбетніка, выцятыя месцы. Паступова выпрацавалі сістэму, каб было ўсё бяспечна і надзейна».\nАле гісторыя пра першы скачок BlackAngel’a больш нагадвае ўрывак з рамантычнай камедыі: «Асабіста ў мяне першы скачок быў у Гомелі на побытавай вяроўцы, некаторыя яе яшчэ называюць “бялізнавай”. Гэта быў экспромт такі, жаданне здзівіць дзяўчынку: прывёў яе на мост і сказаў, што хачу скокнуць. Прывязаўся і скочыў. У яе шок, у мяне таксама, але ўсе задаволеныя».\nНіякіх законаў, якія забараняюць ці дазваляюць скачкі, у Беларусі няма. Але родная міліцыя спрабуе данесці святло мудрасці маладым і гарачым. «Нядаўна нас “знялі” з аднаго аб'екта, – абураецца Арцём з Crank, – адвезлі ў РАУС. Правялі “выхаваўчую гутарку” і адпусцілі. Раней нават вяроўкі пагражалі парэзаць. Хоць на розных аб'ектах па-рознаму, на той жа Радыятарны мост ужо два гады ніхто не прыходзіць. Звыкліся».\nТраўматызм ў беларускім роўпджампінгу такі ж, як і ў беларускіх шашках. Нейкіх жахлівых траўмаў і, тым больш, смяротных ахвяраў у камандах не было.\n«Пераважна апёкі рук аб вяроўку, дробныя ўдары і расцяжэнні, – кажа BlackAngel. – На 99% бяспека залежыць ад таго, хто кантралюе скачок і займаецца вяроўкамі. Вось ён павінен быць прафесіяналам, а твой клопат – кайф атрымліваць».\nСкача пераважна моладзь у веку ад 18 да 30 гадоў. Хоць цяпер і больш дарослых людзей прыходзіць. «Ёсць некалькі знаёмых бізнесоўцаў са сваёй сур'ёзнай справай, – дзеліцца назіраннямі BlackAngel, – яны раз на паўгода тэлефануюць і кажуць, што хочуць пас


Канвертаваць Бурундзійскай франкаў (BIF) і Tigercoins (TGC) : Калькулятар абменнага курсу\nБурундзі франк (BIF) і Tigercoin (TGC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Бурундзі франк і Tigercoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 20 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Бурундзі франк. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Tigercoin валюты па змаўчанні. Націсніце на Tigercoins або Бурундзійскай франкаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nБурундзі франк гэта валюта, у Бурундзі (BI, BDI). The Tigercoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал BIF можа быць запісаная FBu. Сімвал TGC можа быць запісаная TGC. Бурундзі франк дзеліцца на 100 centimes. Абменнага курсу Бурундзі франк Апошняе абнаўленне 20 верасень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Tigercoin Апошняе абнаўленне 22 кастрычнік 2018 ад coinmarketcap.com. BIF каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. TGC каэфіцыент мае 2 ўважаецца лічбаў.


Пасля таго, як фотаздымкі фіналістаў былі надрукаваны ў навагоднім нумары газеты (а было гэта 29 снежня), на афіцыйным сайце www.shumilino.by літаральна пад бой курантаў разгарнулася нежартоўнае галасаванне за самы лепшы фотаздымак.\nУ галасаванні прынялі ўдзел 1021 чалавек.\n2 студзеня галасаванне было спынена. Мы падлічылі галасы.\nПераможцай з 230 галасамі стала фотаработа Алены Садохінай «Шчаслівага Новага года!» — фота сюжэтнае, навагодняе, з Дзедам Марозам, Снягуркай і сімвалам 2018 года — сабакам (тут у галоўнай ролі выступіла спаніэль Герда).\nУ чацвер Алена Садохіна з усёй сваёй групай падтрымкі — галоўнымі героямі фота — атрымала галоўны прыз ад спонсара фотаконкурсу — «Зоамагазіна» ІП Святланы Галузы. Гэта стаў сертыфікат на суму 20 рублёў.\nСертыфікат практычна адразу трапіў у лапы Гердзе, якая хутчэй за ўсё вырашыць атаварыцца тут самым смачным кормам.\nДумаем, многім будзе цікава даведацца, як выглядае пяцёрка пераможцаў. Вось вынікі:\n1. «Шчаслівага Новага года!», Алена Садохіна (230 галасоў)\n2. «Б’янка», Святлана Бельская (142)\n3. «На прагулцы», Вольга Лабейка (114)\n4. «Рычы», Таццяна Лявонава (105)\n5. «Мікі», Вольга Масько (95).\nДарэчы, аўтары ўсіх апублікаваных фотаздымкаў атрымаюць у якасці заахвочвання ганарар.\nДзякуй усім за ўдзел, за актыўнасць, за творчасць, за інтарэс, урэшце, за тое, што любіце сабак і даглядаеце іх як след.\nНа здымку: Святлана Галуза, Алена Садохіна і героі фотаздымка — сям’я Логінавых.\nЗ Новым годам, годам Сабакі! Будзем разам!


Генеральны сакратар ААН назваў чатыры вершнікі апакаліпсісу\nГенеральны сакратар ААН Антоніу Гутэрыш назваў чатыры вершнікі апакаліпсісу, што найбольш пагражаюць свету. Паводле яго слоў, гэта геапалітычная напружанасць, змены клімату, глабальны недавер і злоўжыванне новымі тэхналогіямі, піша ТАСС.\nГутэрыш удакладніў, што з-за геапалітычнай напружанасці тэракты забіраюць новыя ахвяры і расце ядзерная пагроза. «Больш людзей вымушаныя пакінуць свае дамы з-за вайны і пераследаў, чым калі-небудзь пасля Другой сусветнай вайны», - адзначыў ён.\nГаворачы аб другім вершніку апакаліпсісу, генеральны сакратар ААН патлумачыў, што мільёнам жывых істот у найбліжэйшы час будзе пагражаць выміранне. «Наша планета гарыць», — сказаў Гутэрыш.\nГлабальны недавер, на думку кіраўніка сусветнай арганізацыі, прывёў да таго, што два чалавекі з трох жывуць у краінах, дзе вырасла няроўнасць.\nЯшчэ адна праблема заключаецца ў злоўжыванні тэхналагічным прагрэсам, лічыць Гутэрыш. Ён адзначыў, што, нягледзячы на велізарныя выгоды, якія нясуць новыя тэхналогіі, некаторыя выкарыстоўваюць іх для здзяйснення злачынстваў, распальвання нянавісці, распаўсюджвання фэйкаў, прыгнёту і эксплуатацыі людзей, а таксама для парушэння прыватнага жыцця.


Памежнікі ня выпусьцілі Януковіча з Украіны\n23 люты 2014, 00:54\nВіктар Януковіч на адкрыцьці Данецкага аэрапорту ў 2012 годзе\nДзяржаўная памежная служба паведаміла ў суботу ўвечары, што не дазволіла вылецець з Данецка за мяжу былому прэзыдэнту Віктару Януковічу і былому міністру ўнутраных справаў Віталю Захарчанку.\nЯк паведаміў памочнік кіраўніка Дзяржаўнай памежнай службы Сяргей Астахаў агенцтву «Інтэрфакс-Украіна», у гэты дзень на аэрадроме Данецка спрабаваў вылецець за мяжу чартэрны авіярэйс без належнага памежнага афармленьня. Паводле зьвестак памежнікаў, у ім быў Януковіч.\nПаводле яго слоў, калі кантралёры прыбылі да самалёта, іх сустрэлі узброеныя людзі, якія прапанавалі грошы за вылет без афармленьня. Калі памежнікі адмовіліся, да самалёта прыехалі браняваныя машыны, і на адной зь іх Януковіч паехаў з аэрапорта.\nГэтыя ж дадзеныя Астахаў пацьвердзіў праз тэлефон і «5 каналу».\nКуды плянаваўся вылет, памежнікам невядома, таму рэйс не афармляўся.\nПа дадзеных памежнай службы, на іншых пунктах пропуску празь мяжу Украіны Януковіч не зьяўляўся.\nГэтаксама Астахаў раней паведамляў, што памежнікі ня выпусьцілі з Данецка і Захарчанку, які таксама спрабаваў вылецець за мяжу чартэрным рэйсам, але ня меў належных дакумэнтаў для гэтага.\nПаводле інфармацыі памежнікаў, Захарчанка таксама не зьяўляўся на іншых пунктах пропуску празь дзяржаўную мяжу.\nВярхоўная Рада ў суботу прыняла пастанову, якой прызнала, што Віктар Януковіч самаўхіліўся ад выкананьня канстытуцыйных паўнамоцтваў прэзыдэнта, і прызначыла датэрміновыя выбары кіраўніка дзяржавы на 25 траўня. За пастанову прагаласавалі 328 дэпутатаў. На такі крок парлямэнт пайшоў пасьля таго, як Януковіч выступіў у эфіры аднаго зь мясцовых харкаўскіх тэлеканалаў і заявіў, што ў Кіеве адбываецца пераварот і што ён ня мае намеру падпісваць законы, прынятыя Вярхоўнай Радай ў мэтах выкананьня пагадненьня паміж уладай і апазыцыяй.\nУ пятніцу Вярхоўная Рада прыняла пастанову, якой вызваліла ад выкананьня абавязкаў міністра ўнутраных справаў Віталя Захарчанку. Пастанова ўступіла ў сілу ў суботу, адначасова з тым, як уступіла ў сілу і Канстытуцыя ў рэдакцыі 2004 года, дзеяньне якой аднавіў парлямэнт сваёй пастановай. Прэзыдэнт не падпісаў прыняты ў чацьвер закон аб аднаўленьні Канстытуцыі 2004 года, як прадугледжвала пагадненьне з апазыцыяй.


Навіны за 6 студзеня 2021\n06.01.2021 "Калі буду скардзіцца і патрабаваць лекара — прышыюць супраціў". Пачалі судзіць палітвязня Савіцкага\nУ судзе Кастрычніцкага раёна Мінска шостага студзеня пачаўся разгляд крымінальнай справы палітычнага вязня, сябра ініцыятыўнай групы Віктара Бабарыка Юрыя Савіцкага. Яму прад'яўленае абвінавачванне па арт. 342 Крымінальнага кодэкса (Арганізацыя ці актыўны ўдзел у групавых дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак) за ўдзел у акцыі пратэсту 9 жніўня. Справу разглядае суддзя Аляксандр Рудэнка.\n06.01.2021 Выкрыкваў лозунгі, пляскаў у далоні: у Мінску пачаўся разгляд справы палітвязня Арцёма Хвашчэўскага\nШостага студзеня суд Фрунзенскага раёна Мінска распачаў разгляд крымінальнай справы ў адносінах да палітвязня Арцёма Хвашчэўскага\n06.01.2021 Парвала міліцыянту куртку. У Брэсце судзяць дзяўчыну за гвалт у дачыненні да супрацоўніка АУС\nСуд Ленінскага раёна Берасця 6 студзеня пачаў разгляд крымінальнай справы паводле арт. 364 Крымінальнага кодэкса супраць 29-гадовай Дар'і Паляковай за гвалт у дачыненні да супрацоўніка міліцыі.\n06.01.2021 Гарадзенку Юлію Аршун засудзілі да двух гадоў "хатняй хіміі"\nЮлія Аршун - маладая жанчына, якая адна выхоўвае малое дзіця. Яна прынесла публічныя прабачэнні міліцыянту на гарадзенскім тэлеканале, што траслявалася яшчэ 3 лістапада мінулага году.\n06.01.2021 Справа Сяргея Рымшы: працэс, які доўжыцца амаль два месяцы\nСуд Ленінскага раёна Гародні 6 студзеня працягнуў разгляд крымінальнай справы мясцовага жыхара Сяргея Рымшы. Яго абвінавачваюць адразу па двух артыкулах Крымінальнага кодэксу: 342 КК РБ і 364 КК РБ.\n06.01.2021 "Астатняе хай будзе на сумленні тых, хто прыдумаў гэтую крымінальную справу": у Мінску вынеслі прысуд Дзмітрыю Галко\nСуд Савецкага раёна Мінска вынес прысуд у дачыненні да 44-гадовага індывідуальнага прадпрымальніка Дзмітрыя Галко.\n06.01.2021 Суды па адміністрацыйных справах праходзяць 6 студзеня\nПасля вечаровых затрыманняў на дваровых акцыях, 6 студзеня ў раённых судах Мінска разглядаюць адміністрацыйныя справы актывістаў.\n06.01.2021 Яшчэ адна крымінальная справа па падзеях 14 ліпеня разглядаецца ў Першамайскім судзе\n06.01.2021 Cлучака пакаралі годам "хіміі" за раскіданыя шрубы каля будынка РАУС\nУ сераду, 6 студзеня, суд Слуцкага раёна вынес прысуд па крымінальнай справы па ч. 1 арт. 339 Крымінальнага кодэкса (хуліганства) у дачыненні да 34-гадовага случака. Суддзя Аляксандр Шутко пакараў яго годам "хіміі".\n06.01.2021 17-гадовага падлетка асудзілі да 6 месяцаў "хатняй хіміі" за спробу спаліць дзяржсцяг у Брэсце\nСуд Ленінскага раёна Брэста 6 студзеня асудзіў па крымінальнай справе па артыкуле 370 Крымінальнага кодэкса 17-ці гадовага кобрынца Арцёма Зелянкова.\n06.01.2021 Ператрусы ў Гомелі і новыя затрыманні. Палітычны пераслед 4 і 5 студзеня\nПятага студзеня "Вясна" працягвае фіксаваць факты палітычнага пераследу ў Беларусі: вобшукі і іншыя формы ціску на грамадзянаў за іх актыўную пазіцыю і незадаволеннасць дзеяннямі ўладаў.\n06.01.2021 Берасцейца асудзілі да двух гадоў "хатняй хіміі" за паклёп у дачыненні да камандзіра АМАПа\nУ Брэсце 6 студзеня асудзілі па артыкуле 188 Крымінальнага кодэкса (паклёп) 28-гадовага берасцейца Максіма Смірнова за рэпост у тэлеграм-канале пра камандзіра атрада АМАП УУС Брэсцкага аблвыканкама Максіма Міховіча.


1-2 (8-9) 2000\nСвята Хрышчэння Гасподняга неадлучна звязанае з абрадам вялiкага пасвячэння вады. У гэты дзень менавiта, калi Iiсус Хрыстос прыняў на Iярдане хрышчэнне ад св. Iаана Хрысцiцеля, усе праваслаўныя людзi стараюцца прынесцi ў хаты асвячаную вaду. Паводле даўняй традыцыi гаспадар пасвячае ёю дом i гаспадарку, а на ўсiх дзверах пiша крэйдаю крыжыкi. Веруючыя ведаюць, што пасвячаная вада захоўвае цудоўныя ўласцiвасцi, лечыць ад хвароб, не псуец... Болей »\n3 (7) 1999\nБельск - 500 гадоў вольнасцяў. У 1499 г. вялiкi князь лiтоўскi Александр Ягелончык па просьбе войта i мешчан надаў Бельску новыя прывiлеi. Акт значна пашырыў правы, заключаныя ў прывiлегii на мейскiя, магдэбурскiя правы 1495 года. З 1499 г. мешчане практычна звальнялiся з-пад залежнасцi старасты i ваеводы бельскага Мiкалая Мiкалаевiча Радзiвiлла i ўсялякiх прац на карысць замка. Якiя дакладней былi гэта вольнасцi? (фрагмэнт) Болей »\nШосты ўжо раз спатыкаемся на..., а дакладней у „Бельскiм Гостiнцёвi”. У гэтым нумары будзем зноў у Бельску, Шасталах, Галадах ды Кнаразах. Заглянем таксама ў Краснэ Сэло, Аўгустово, Бранск i свет казкi пра багатага Марка. Упершыню друкуем, дарагiя чытачы, шмат Вашых рысункаў. Змяшчаем кароткiя бiяграфii некаторых асобаў, якiя стваралi гiсторыю Бельска. У такi спосаб можна прадстаўляць i гiсторыю iншых падляшскiх гарадоў. Наступны нумар ... Болей »\nКазiмеж Барташэвiч гэта выдатная постаць у польскай публiцыстыцы пералому ХIХ i ХХ стагодздзя. Менавiта ён ў 1918 г. выдаў „Łyki i kołtuny. Pamiętnik mieszczanina podlaskiego (1790-1816)”. Aўтарам памятнiка з’яўляецца жыхар Бельска Рох Сiкорскi. Успамiны бельскага мешчанiна падзелены на дзевяць раздзелаў, а пачынаюцца трохкроп’ем. Гэта таму, што першы аркуш рукапiсу загiнуў. Прачытаўшы ўжо некалькi старонак кнiжкi, можам даведацца, што ... Болей »\nХочам, каб „Бельскi Гостiнэць” чыталi не толькi вучнi нашай школы, але i iншых. Каб заахвоцiць да нашага часопiса сяброў з iншых мясцiн, на адну веснавую пятнiцу мы запланавалi сустрэчы з вучнямi ў Клейнiках, Чыжах ды Курашаве. План быў вельмi амбiтны i таму, каб паспець, Дарэк Фiёнiк гнаў „сэткай” па дарозе з Бельска ў Нарву. Было гэта дзiўнае таму, што трабант галоўнага рэдактара свае найлепшыя гады мае ўжо за сабою. Дзякуючы добрай д... Болей »\nБлагавешчанне Прасвятой Дзевы Марыi - свята добрай весткi нараджэння на свет Сына Божага. Гэта першае, вялiкае веснавое свята. Хаця прырода яшчэ не выбухнула зеленню i не заграла спевам птушак, ужо можам сустрэць веснавых прадвеснiкаў. У сонечныя днi над палямi ўзлятаюць жаваранкi... На свае адвечныя гнёзды прылятаюць буслы... Гаспадары выходзяць араць, сеяць ды валачыць. Найбольш любiмым прадвеснiкам вясны ў беларусаў-падляшукоў з’яўля... Болей »\nПасля нялёгкай працы падрыхтоўкi першага нумару, наступiў доўгачаканы момант публiчнага з'яўлення часопiса. I не абы-перад кiм, i не абы- дзе, а на тэатральных Сустрэчах "Зоркi" у Нарве. A дакладна - каб заставiць факт для гiсторыi - трэцяга лютага г.г. Хаця Рэдакцыя не сабралася ў поўным складзе, бо не хапала незаменнага Марка Хмура ды Давiда Рошчэнкi, але Валя Бабулевiч, Iрэна Кулiк, Мiхал Стэпанюк i нiжэйпадпiсаны хiба някепска справ... Болей »\nЯк даўней, так і цяпер у розныя бакі Падляшша — нашай Малой Айчыны ідуць гасцінцы-дарогі па якіх едзем у госці, з якіх чакаем гасцей, па якіх іншым вязем падаркі-гасцінцамі званыя. Некаторыя пстарычныя гасцінцы з'яўляюцца цяпер важнымі дарогамі, як гасцінец з Бельска ў Семятычы ці Клешчэлі. Іншыя-наадварот, сталі месцамі звычайнымі полявымі дарогамі. Такім і ёсць Мельніцкі Гостінэць, старажытны шлях, што спалучаў Бельск з Мельніком. Дар... Болей »\nПершая Папярэдняя [3842-4109] Наступная Апошняя


Ты таксама зможаш! Як ЕС падтрымлівае жаночае прадпрымальніцтва ў Беларусі – RH.by\nПачаць новую справу – заўсёды няпроста. Асабліва калі на тваіх плячах дом, клопат пра дзяцей і бацькоў, калі ніхто цябе не падтрымлівае і часта незразумела, з чаго пачаць.\nІснуе дастаткова шмат міжнародных праграм, якія дапамагаюць жанчынам адкрыць бізнес, атрымаць адукацыю, абараніць свае эканамічныя правы. Як у гэтым разабрацца? Часта бывае складана знайсці патрэбную інфармацыю. ‘EU Neighbours east’ сабраў на картках усе праекты ЕС у Беларусі, якія могуць дапамагчы жанчынам у развіцці ўласнай справы.\nЕўрапейскі саюз актыўна дапамагае развівацца новым кампаніям, асабліва, калі яны належаць жанчынам. Шматлікія праграмы разлічаны на жанчын з рэгіёнаў, якія не мелі папярэдняга досведу вядзення бізнесу.\nУ 2019 годзе запушчаны праект Падтрымкі эканамічнага развіцця на мясцовым узроўні ў Рэспубліцы Беларусь. Ён працуе ў 12 пілотных раёнах: Браслаў і Орша (Віцебская вобласць), Хоцімск і Быхаў (Магілёўская вобласць), Жлобін, Хойнікі і Брагін (Гомельская вобласць), Бяроза і Кобрын (Брэсцкая вобласць), Ліда (Гродзенская вобласць), Маладзечна і Барысаў (Мінская вобласць). Мэта праграмы – дапамагчы малому бізнесу, стварыць інкубатары і распрацаваць сістэму мікрафінансавання.\nПраект Ландшафтна-арыентаванае развіццё сельскіх тэрыторый даліны ракі Ясельда з удзелам мясцовага насельніцтва створыць восем цэнтраў развіцця, дзе мясцовыя жыхары змогуць атрымаць дапамогу ў вядзенні бізнесу.\nНе існуе асобных грантаў для адкрыцця бізнесу. Аднак усе пералічаныя праекты прапануюць навучанне і кансультацыі, якія дапамогуць знайсці фінансаванне – напрыклад аформіць заяўку на грант. Праект Падтрымка эканамічнага развіцця на мясцовым узроўні ў Рэспубліцы Беларусь створыць уласны інструмент мікрафінансавання, каб па меншай меры 200 малых прадпрыемстваў змаглі атрымаць сродкі. У той жа час праект EY4Youth Employability and Stability прадастаўляе фінансаванне самых цікавых бізнес-ідэй, пасля ўдзелу ў трэнінгу для маладых прадпрымальнікаў. Напрыклад, Вольга Каляга і Мілана Леановіч атрымалі гранты на рэалізацыю праектаў, якія яны распрацавалі прама на курсах.\nУ мяне ўжо ёсць бізнес, але мне патрэбна дапамога, каб яго развіваць. На якую падтрымку ЕС я магу разлічваць?\nEU4Business можа дапамагчы з фінансаваннем і навучаннем. Яны падтрымліваюць развіццё прыватнага сектара ва ўсёй Беларусі.\nЗвярніце ўвагу на праграму ЕБРР Women in Business. Яна дае крэдыты, праводзіць трэнінгі і кансультуе кампаніі, якімі кіруюць жанчыны. Мясцовыя партнёры праграмы IdeaBank, BNB Bank і Belinvest Bank прадастаўляюць фінансаванне па гэтай праграме і ствараюць спецыялізаваныя банкаўскія паслугі. Можна скарыстацца персанальным анлайн-інструментам Business Lens. Ён дапаможа ацаніць, на якую падтрымку вы можаце разлічваць.\nФінансаванне ЕС таксама можна атрымаць ад European Fund for South East Europe праз мясцовых партнёраў BNB Bank і Belgazprombank (сярэдні памер крэдыту 22 тысячы еўра). Гэты фонд выдае крэдыты кампаніям, у штаце якіх менш за 10 супрацоўнікаў.\nПраграма Advice for Small Businesses таксама прапануе бясплатныя кансультацыі па стратэгіі развіцця, маркетынгу, вытворчасці, кіраванні якасцю, энергаэфектыўнасці і фінансавым менеджмеце. На сайце ЕБРР (EBRD) можна даведацца, як як падаць заяўку.\nКалі ваша кампанія працуе ў тэкстыльнай або швейнай прамысловасці, то праект Ready to Trade дапаможа вам парадай або падкажа, як выйсці на рынак.\nЛюдміла Чабатар, Тамара Цвярдоўская і Галіна Ермакова ў Слаўгарадскім раёне развіваюць свае невялікія турыстычныя кампаніі з рознай спецыялізацыяй –традыцыйная кухня, выраб сыру і пчалярства. Яны атрымалі дапамогу ЕС у рамках праекта рэгіянальнага развіцця, які падтрымлівае мясцовыя ініцыятывы і культурную спадчыну.\nПраграма MOST аплачвае кароткатэрміновыя (ад 7-мі да 28-і дзён) паездкі ў краіны Еўрапейскага саюза для павышэння кваліфікацыі. Гэта могуць быць:\nазнаямляльныя паездкі ў арганізацыі, кампаніі і навучальныя ўстановы\nТэмы праектаў самыя разнастайныя. Напрыклад, навука і тэхналогіі, бізнес, інавацыі і IT, культура, адукацыя, ахова здароўя, спорт і турызм. Няма ніякіх абмежаванняў з пункту гледжання вашай адукацыі, бягучага вопыту або сферы дзейнасці. Вам проста трэба быць старэйшай за 18 гадоў і мець беларускае грамадзянства. Заяўку можна падаць анлайн. Прыняць удзел можна індывідуальна, а таксама з невялікай групай. Калі ўзнікнуць пытанні, зайдзіце ў раздзел FAQ.\nПраекты EU4Youth Aд працаўладкавання да стабільнасці (EY4Youth Employability and Stability) і Развіццё патэнцыялу для працаўладкавання таксама дапамагаюць палепшыць навыкі прадпрымальнікам да 35 гадоў.\nСтудэнтам ЕС дае выдатныя магчымасці моладзевых праграм Erasmus+. У моладзевых праектах і валанцёрскай дзейнасці ўжо ўдзельнічаюць звыш 3500 маладых беларусаў. Папрацаваўшы за мяжой у Еўрапейскім корпусе салідарнасці, яны здабылі новыя навыкі і досвед.\nЗайдзіце на вэб-сайт Mayors for Economic Growth і даведайцеся, ці ёсць ваш горад сярод удзельнікаў праекта і што робяць мясцовыя ўлады, каб побач з вамі з’яўлялася больш працоўных месцаў і развіваўся бізнес.\nПраграму падтрымкі мясцовага эканамічнага развіцця рэалізуе офіс ПРААН у Беларусі – падпішыцеся на старонку праграмы ў Facebook.\nКалі ў вас ужо ёсць свой бізнес і вы хочаце яго развіць, даведайцеся, якія магчымасці даступныя па лініі EU4Business in Belarus.\nНа вэб-сайце праграмы MOST вы знойдзеце кантакты, водгукі ўдзельнікаў і інфармацыю, як падаць заяўку.\nПраекты EU4Youth рэалізуюць SOS Дзіцячыя вёскі ў Беларусі і Беларускае таварыства Чырвонага Крыжа.\nСачыце за навінамі аб праектах ЕС на Facebook старонцы Прадстаўніцтва ЕС у Беларусі. Падрабязную інфармацыю аб праектах таксама можна знайсці на старонцы https://euprojects.by.\nПапярэдні артыкулГараскоп жаночай прыгажосці\nНаступны артыкулУ Валожыне гарэла гаспадарчая пабудова


Вялiкая гульня пана Пеха - Газета - Туризм и Отдых\nВялiкая гульня пана Пеха\nЯк у ваўкавыскiм музеi з'явiлiся рарытэты з Ленiнграда i МасквыКаля касцёла Святога Вацлава здзiвiў указальнiк: "Вулiца Баграцiёна". Выйшаўшы "па стрэлцы", я ўрэшце ўбачыў сцiплую шляхецкую сядзiбу. На дамку прымацавана ахоўная шыльда, якая сведчыць: будынак пабудаваны ў пачатку XIX стагоддзя. Такiх зусiм мала ацалела ў Беларусi.\nЯк у ваўкавыскiм музеi з'явiлiся рарытэты з Ленiнграда i МасквыВiктар ПЯТРОЎ, фота Сяргея ПЛЫТКЕВiЧАКаля касцёла Святога Вацлава здзiвiў указальнiк: "Вулiца Баграцiёна". Выйшаўшы "па стрэлцы", я ўрэшце ўбачыў сцiплую шляхецкую сядзiбу. На дамку прымацавана ахоўная шыльда, якая сведчыць: будынак пабудаваны ў пачатку XIX стагоддзя. Такiх зусiм мала ацалела ў Беларусi, скажу вам. i гэта ўражвае. Але галоўнае адкрылася, калi я ўвайшоў у сярэдзiну. Тут нiбы дзейнiчае машына часу: сапраўдныя абмундзiраванне i зброя 1812 года, на сценах арыгiнальныя карцiны i гравюры двухсотгадовай даўнасцi. i здаецца, што зараз за спiнай з'явiцца сам Баграцiён - палкаводзец Айчыннай вайны, што спыняўся ў гэтых пакоях у трывожныя днi вайны з Напалеонам...\nЦяпер у будынку размешчаны Ваўкавыскi ваенна-гiстарычны музей iмя Пятра Баграцiёна. Яго сённяшнi дырэктар Ала iванаўна Суята кажа, што турысты, асаблiва расiяне, здзiўляюцца, што ў кунсткамеры сабраны сапраўдныя рэчы руска-французскай вайны. А ўсё дзякуючы заснавальнiку i першаму дырэктару музея Георгiю (Ежы) Пеху. Ён пачаў фармiраваць калекцыю яшчэ за польскiм часам, а ў гады савецкай улады здолеў ажно з Масквы i Ленiнграда прывезцi шмат рарытэтных экспанатаў.Гiсторыя кунсткамеры пачалася ў 1935 годзе. Ежы Пех, хаця i быў ураджэнцам рускага горада Луга, што пад Пецярбургам, трапiўшы на Ваўкавышчыну, адчуў сябе тут, як на сапраўднай радзiме. Уражаны тым, што ў беларускiм мястэчку захавалася тры гарадзiшчы, а вакол паселiшча рассыпаны курганы, Пех пачаў пакрысе падбiраць з зямлi сведчаннi пра мiнулыя эпохi, праводзiць першыя археалагiчныя даследаваннi. Так з'явiлася калекцыя, што стала асновай прыватнага музея даследчыка. Для публiкi свой збор старажытнасцей пан Ежы адкрываў некалькi разоў у тыдзень, а размяшчаўся музейчык на вулiцы Чарнецкага, 55, што цяпер носiць iмя Героя Савецкага Саюза Вiктара Жолудзева, удзельнiка вызвалення Ваўкавыска ад нямецка-фашысцкiх захопнiкаў.\nУ 1939 годзе, калi Ваўкавыск, што належаў Польшчы, быў далучаны да Беларускай ССР, Пеху даручылi стварэнне мясцовага дзяржаўнага краязнаўчага музея. Аднак неўзабаве здарылiся трагiчныя падзеi 1941 года, што прынеслi разбурэннi гораду i знiшчылi ўшчэнт пачынаннi энтузiяста, падтрыманыя дзяржавай.Толькi ў 1946 годзе па даручэннi Якуба Коласа, вiцэ-прэзiдэнта Акадэмii навук, Пеху былi выдзелены першыя сродкi ў памеры 500 рублёў на аднаўленне музея. Зрэшты, ваўка-выскi руплiвец не сядзеў склаўшы рукi. Ён збiраў па наваколлi савецкую i нямецкую зброю, унiформу, узнагароды, дакументы часоў акупацыi. i цяпер гэтыя каштоўныя матэрыялы лепш за любы падручнiк гiсторыi расказваюць, што перажывалi ў горадзе над Ваўкавыяй яго жыхары ў 1941-1944 гадах.\nВялiкая Айчынная вайна, такiм чынам, дала штуршок да развiцця другога, поруч з археалагiчным, кiрунка ў музеi - ваеннага. Георгiй Пех (яго ўжо так, на рускi манер, называюць дакументы) згадвае, што ў былой шляхецкай сядзiбе ў 1812 годзе спыняўся Баграцiён. Прынамсi, такая легенда жыла сярод гараджан. Зважаючы на тое, што аперацыя па вызваленнi Беларусi ад фашысцкiх войскаў таксама называлася "Баграцiён", iмя палкаводца было вельмi актуальнае i запатрабаванае. Пех даводзiць справу да лагiчнага канца. Музею прысвойваюць iмя Пятра iванавiча Баграцiёна, а перад уваходам устанаўлiваюць бюст военачальнiка, выштукаваны славутым майстрам Заiрам Азгурам.Усё гэта было не толькi праявай рамантызму, але i прагматычным крокам. Справа ў тым, што Пеху спярша давялося паваяваць за будынак для музея. Тую самую сядзiбу, дзе спыняўся Баграцiён, пасля вайны занялi некалькi сем'яў мiлiцыянераў ды iншых грамадзян, якiм не ставала жытла. Змаганне за дом, якi мусiў стаць музеем, аказалася справай на мяжы нервовага зрыву. У 1948 годзе Пех нават напiсаў заяву на звальненне: "Сыходжу", - коратка i лаканiчна адзначыў сваёй рукой дырэктар у Кнiзе загадаў. Але ўрэшце астыў i выправiў самога сябе: "Заяву забраў".Тым часам цэнтральныя музеi Савецкага Саюза былi абавязаны дапамагаць музеям на тэрыторыях, акупiраваных у гады вайны, у сувязi з аднаўленнем экспазiцый. iначай кажучы, з маскоўскiх i ленiнградскiх музеяў маглi перадавацца ў Беларусь розныя экспанаты, якiя б зацiкавiлi супрацоўнiкаў нашых кунсткамер. На жаль, большасць айчынных музеяў не скарысталася такой магчымасцю папоўнiць свае калекцыi. А Пех асабiста паехаў у Маскву i Ленiнград i прывёз адтуль безлiч скарбаў. Гэта была вялiкая гульня - тонкая, з разлiкам. Мабыць, дырэктар разумеў, што iншай нагоды стварыць у родным горадзе годную экспазiцыю не трапiцца. i ён сапраўды зрабiў з правiнцыйнай кунсткамеры, "пешкi", салiднае сховiшча старажытнасцей, якое, можна сказаць, выйшла ў "дамкi", лiдэры сярод музеяў краiны па колькасцi унiкальных экспанатаў.У Кнiзе паступленняў усе здабыткi апiсаны i пацверджана законнасць iх перадачы ў Ваўкавыск. А рэчы сапраўды каштоўныя: заходнееўрапейскiя, персiдскiя, турэцкiя, расiйскiя шаблi, мячы, рапiры, шлемы, а таксама вельмi старая кальчуга - гэта прадметы эпохi Сярэднявечча. Яны развешаны ў зале старажытнай гiсторыi Ваўкавыска над стэлажамi, у якiх выстаўлены знаходкi з гарадзiшчаў, сабраныя археолагамi.Найбольш каштоўны здабытак з "экспедыцый" Пеха ў расiйскiя гарады - збор абмундзiравання, зброi, карцiн, гравюр, кнiг, звязаных з вайной 1812 года. У ваўкавыскiм музеi захоўваецца, бадай, адзiная ў Беларусi поўная калекцыя расiйскiх узнагарод таго часу. Калекцыянеры ўсяго свету, мабыць, згадзiлiся б многае аддаць, каб атрымаць гэтыя рарытэты. Аднак рэчы можна толькi разглядаць праз шкляныя вiтрыны. i толькi для навукоўцаў i журналiстаў тут робяць выключэнне i дазваляюць дакрануцца да сведкаў падзей двухсотгадовай даўнасцi...


Гродзенская губерня – Genealogical agency "WENDA"\nГродзенская губерня існавала ў 1801-1921 гг. Адміністрацыйны цэнтр – горад Гродна. Тэрыторыі, якія займала губерня былі далучаны да Расейскай імперыі ў выніку 3-га падзелу Рэчы Паспалітай (1795 год). Пачаткова былі ўтвораны Слонімская і Віленская губерні (намесніцтвы), якія ў 1797 годзе былі аб’яднаныя ў Літоўскую губерню. У 1801 яна была падзелена на Віленскую губерню і Слонімскую, перайменаваную 1802.08.28 у Гродзенскую. Да 1840 на тэрыторыі губерні дзейнічаў Статут ВКЛ 1588. У 1843 годзе Навагрудскі павет быў перададзены Менскай губерні, Лідскі – Віленскай губерні.\nАд 1843 і да 1921 года Гродзенская губерня ўключала 8 паветаў: Беластоцкі (далучаны ў г. са скасаванай Беластоцкай вобласці), Бельскі (далучаны ў 1843 са скасаванай Беластоцкай вобласці), Брэсцкі, Ваўкавыскі, Гродзенскі, Кобрынскі, Пружанскі, Сакольскі (Саколкаўскі) (далучаны ў 1843г. са скасаванай Беластоцкай вобласці), Слонімскі.\nУ 1893 у губерні 39 станаў, 185 валасцей, 9 павятовых і 16 заштатных гарадоў, 62 мястэчкі. Паводле Рыжскай мірнай дамовы 1921 года землі Гродзенскай губерні перададзены Польшчы. Былыя Беластоцкі, Бельскі, Ваўкавыскі, Гродзенскі, Саколкаўскі паветы ўвайшлі ў Беластоцкае ваяводства, Брэсцкі, Кобрынскі, Пружанскі – у Палескае ваяводства, а Слонімскі павет – у Навагрудскае ваяводства.\nУ 1891 на тэрыторыі Гродзенскай губерні дзейнічала 4 праваслаўных манастыры, 490 цэркваў, 2 каталіцкія кляштары, 92 касцёлы, 7 пратэстанцкіх цэркваў, 6 малітоўных дамоў, 57 сінагог і 316 яўрэйскіх малітоўных дамоў, 3 магаметанскія мячэці.


Сэкс з былым: "за" і "супраць" - Адносіны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Адносіны 2017 ⇒ Сэкс з былым: "за" і "супраць"\nРастанне можа быць лёгкім, а можа і цяжкім, у абодвух выпадках яно пакідае след. След у душы, прыемныя або пякучыя болем ўспаміны. Здаецца, усё скончылася, рассеялася, як раптам - званок, смс або выпадковая сустрэча на вуліцы. Сэрца ў пятках, у душы птушка, а ў глыбіні цела нарастае жаданне, зрываючы маску абыякавасці. І вы ўжо гатовыя несціся на ўсіх парах ў мястэчка, знаёмае вам абодвум, сарваць вопратку адзін з аднаго і аддацца жарсці. Стоп. А зараз задумайцеся. Сэкс з былым каханым, нібы парушэнне дыеты. Спачатку вы атрымліваеце задавальненне, а потым згрызоты сумлення. Вам гэта трэба? Зразумела, у парыве пачуццяў "правы розуму» зрушваюцца ў бок асноўным інстынктам. Жаданнем гарачым і несуцішным. Што жt, у сэксу з былым, як і ў медалю, ёсць два бакі.\nГэта дрэнна, таму што:\n- гэта вярэдзіць ўспаміны;\n- дае ілжывую надзею на новае пачатак;\n- адымае час, калі вы павінны займацца пабудовай новых адносін;\n- з'яўляецца асадак, пачуццё, што вас выкарыстоўваюць для задавальнення натуральных патрэбаў;\n- гэта замінае паставіць кропку ў вашым рамане;\n- гэта можа падарваць вашу рэпутацыю.\nПлюсы такой сувязі:\n- задавальненне сваіх патрэбаў;\n- гэта зручна: навошта шукаць каго-то на адну ноч, калі ёсць партнёр, які цалкам задавальняе;\n- гэта свабодныя адносіны, гарачыя, няма забароны ні на жадання, ні на фантазіі;\n- былы малады чалавек вельмі добра вас ведае, у вас няма падставы для сарамлівасці;\n- нагода даказаць сабе і яму, якое скарб ён страціў.\nКалі казаць пра прычыны, якія падахвочваюць на такую сувязь, можна згадаць настальгію па мінулым, жаданне аднавіць адносіны, адсутнасць каля сябе пастаяннага партнёра, элементарная рэўнасць да былога партнёру, асабліва калі ініцыятарам растання быў ён.\nПагаджаючыся на задавальненне, адкажыце сабе на некалькі пытанняў, каб пасля вас не спасцігла расчараванне:\n1. Ці хочаце вы аднаўлення адносін?\n2. Дастаўляюць Ці вам боль гэтыя адносіны?\n3. Што вы адчуваеце да партнёра?\n4. Як зменіцца ваша жыццё, калі вы станеце проста палюбоўнікамі?\n5. Ці мяшае гэта пачаць вам новае жыццё?\nКалі адказы адмоўныя, значыць, вы проста карыстаецеся паслугамі былога каханага, у гэтым няма нічога дрэннага, зараз вы кошка, а ён - мышка. У адваротным выпадку, калі вы абцяжарваецеся сабе адказаць, не варта нават падымаць слухаўку, калі былы каханы зноў патэлефанаваў.\nПапярэдні Тэкст 5 beauty-ідэй для рамантычнага спаткання\nНаступная Артыкул Брутальны мужчына: хто ён?\nМяса, запечанае ў духоўцы - лепшыя рэцэпты\nЯк змагацца з зайздрасцю калег і сваёй уласнай\nЖаночыя восеньскія паліто 2015


Музыка (5) Тэатр (4) Візуальныя мастацтвы (5)\nПленер «Пад знакам Скарыны. Полацк у гравюрах сучасных мастакоў»\nРазвагі ў матэрыяле\n«Паралелі» ў Палацы мастацтва\nПраект «Паралелі» быў прысвечаны адразу некалькім юбілеям вядучых майстрынь габелена: сямідзесяцігоддзю Ларысы Густавай, Людмілы Пуцейка і Людмілы Пятруль, саракагоддзю Вольгі Рэднікінай і сарака гадам творчай дзейнасці Галіны Маркавец-Крываблоцкай.\nМіфалагемы пра Лошыцу\nФотапластычная драматургія Валерыя Вядрэнкі\nПалітра выяўленчых інтарэсаў Валерыя Вядрэнкі даволі шырокая — ад публіцыстычных фотарэпартажаў на тэмы геаграфіі захавання ацалелых артэфактаў да цыклаў пра прыродна-ландшафтныя і архітэктурныя адметнасці краіны, ад разваг пра лёс і культуру фальваркаў беларускай шляхты да рамантычна-ўзнёслых асэнсаванняў старажытнага дойлідства.\nМастак як бар’ер перад няпраўдай\nЗ Сяргеем Братковым я сустрэлася ў Мінску на выставе «Поле кветак» у Нацыянальным гістарычным музеі, зладжанай Балтыйскім філіялам расійскага Дзяржаўнага цэнтра сучаснага мастацтва. Украінскі мастак і фатограф, Браткоў з 2000 года жыве і працуе ў Маскве. У 2007 прадстаўляў Украіну на Венецыянскім біенале.\nУ адрозненне ад эканомікі, «нераскрыты патэнцыял» у мастацтве не становіцца актывам, які зніжаецца. Наадварот, ён павышае кошт, прырастае кантэкстам, выяўляе нечаканыя якасці і сэнсы.\n80-годдзе Беларускай дзяржаўнай філармоніі і 90-годдзе Дзяржаўнага акадэмічнага сімфанічнага аркестра Беларусі\nФілармонія... «Як шмат у гэтым гуку!..»\nАляксандр Гарбар. Класіка як аснова\nКожны дзень Аляксандра Гарбара праходзіць сярод музыкі. Генеральны дырэктар Беларускай дзяржаўнай філармоніі ведае, як у такой вялікай арганізацыі дасягнуць гармоніі з усімі і кожным.\nЁн — унікальная асоба ў беларускім мастацтве. Ураджэнец Масквы, выпускнік лепшых расійскіх музычных ВНУ, ужо амаль 40 гадоў — беспрэцэдэнтны тэрмін! — аддана служыць беларускай культуры.\nПаскораны курс драконазнаўства\n«Дракон» Яўгена Шварца ў Гомельскім абласным драматычным тэатры\nЯўген Шварц не самы папулярны аўтар сучаснага беларускага тэатра. Першымі згадаюцца тэатры лялек з «Чырвоным Каптурком» альбо «Папялушкай», з «дарослых» твораў прыгадаецца мюзікл «Звычайны цуд» Генадзя Гладкова (лібрэта і вершы Юлія Кіма), пастаўлены колькі гадоў таму ў Музычным тэатры. Сёлета шварцаўскі рэпертуар папоўніўся «Драконам». Зварот да гэтай п’есы — напісанай у няпросты час і з няпростым лёсам — здзівіў і зацікавіў.\nВірус «Сірыуса», альбо Панядзелак не канчаецца ў суботу\nШкола юных драматургаў\n«Сірыус» — як 34-я школа з нашай з Андрэем Жвалеўскім кнігі «Я хачу ў школу» і НІІ ЧАВО з аповесці «Панядзелак пачынаецца ў суботу» братоў Стругацкіх. Спалучэнне сучасных тэхналогій з савецкай фантастыкай ХХ стагоддзя.\nВыклік сучаснасці. Вясёлка над Андрэеўскім спускам\nМіжнародны фестываль камерных спектакляў «AndriyivskyFest»\nСваёй назвай гэты фэст абавязаны дзівоснай вуліцы старажытнага Падолу — Андрэеўскаму спуску, які мае асаблівую славу і прыцягальнасць.\nАльманахі дэбютантаў у беларускім кіно — гісторыя і сучаснасць\nВідэастрымы як прадвеснік новага жыцця экрана


Ахоўнае аддзяленьне — Вікіпэдыя\nАхоўнае аддзяленьне (па-расейску: Охранное отделение) — падразьдзяленьне дэпартамэнту паліцыі Міністэрства ўнутраных справаў Расейскай імпэрыі, якое займалася палітычным вышукам. З моманту стварэньня аддзяленьне атрымала выключнае права вядзеньня апэратыўна-вышуковай працы па палітычных злачынствах, як у Расеі, так і за мяжой.\nГрупавое фота супрацоўнікаў Пецярбурскага ахоўнага аддзяленьня. 1905.\nАддзяленьне па ахове парадку і грамадзкай бяспекі было створана ў 1866 годзе ў Санкт-Пецярбургу пасьля замаху на Аляксандра II. У Маскве і Варшаве зьявілася ў 1880 годзе. З 1880 году падпарадкоўвалася непасрэдна Дэпартамэнту паліцыі Міністэрства ўнутраных справаў.\nДа 1914 году ў краіне існавала 26 ахоўных аддзяленьняў у розных губэрнях і абласьцях. У выніку Лютаўскай рэвалюцыі 1917 году ахоўныя аддзяленьні былі скасаваныя. Агульная колькасьць супрацоўнікаў усіх ахоўных аддзяленьняў была меней за тысячу чалавек, зь якіх дзьвесьце працавалі ў Санкт-Пецярбургу. У большай частцы губэрняў было ня больш за 2—3 супрацоўнікі ахоўнага аддзяленьня. Акрамя афіцыйнага штату, ахоўнае аддзяленьне мела спэцыяльную агентуру — філёраў, якія ажыцьцяўлялі зьнешнее назіраньне, і інфарматараў, укаранённых у палітычныя партыі.\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Ахоўнае_аддзяленьне&oldid=1554730»\nАпошняе рэдагаваньне ў 04:09 9 сакавіка 2013\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 9 сакавіка 2013 году ў 04:09.


About Kyūzō Katō: Historian, Anthropologist, Ethnographer, Translator, Professor, Educator (1922 - 2016) | Biography, Facts, Career, Wiki, Life\npeoplepill id: kyuzo-kato\nWas Historian Anthropologist Ethnographer Translator Professor Educator\nBirth 18 May 1922, North Gyeongsang Province, South Korea\nDeath 11 September 2016, Termez, Uzbekistan (aged 94 years)\nКата Кюдза (18 мая 1922, правінцыя Кёнсан(укр.) бел., Паўднёвая Карэя — 11 верасня 2016, Тэрмез) — японскі археолаг, антраполаг, гісторык і этнограф. Ганаровы прафесар Нацыянальнага музея этналогіі(англ.) бел. ў Осацы і ўніверсітэта Сока(англ.) бел. (Осака), кавалер ордэна «Дустлік», ганаровы грамадзянін горада Тэрмез.\nСпецыялізаваўся на вывучэнні азіяцкай культурнай гісторыі, у тым ліку спадчыны, гісторыі, помнікаў архітэктуры Узбекістана(англ.) бел..\nНарадзіўся на тэрыторыі Карэі, якая знаходзілася пад кіраваннем Японіі, цяпер правінцыя Кёнсан(укр.) бел., Паўднёвая Карэя.\nБудучы студэнтам ўніверсітэта быў прызваны ў войска ўлетку 1945 года і служыў у сапёрных войсках. Трапіў у палон(руск.) бел. 21 жніўня непадалёк ад Мудандзяна. У палоне пачаў вывучаць рускую мову. Па вяртанні на радзіму паступіў на трэці курс універсітэта.\nУпершыню пасля палону наведаў СССР ў 1972 годзе на чале першай японскай археалагічнай экспедыцыі Універсітэта Сока для даследаванняў перыяду Кушанскай імперыі, у прыватнасці, тэрыторыі Дальверзін-тэпе(руск.) бел.. Выяўляў вялікую цікавасць да старажытнай гісторыі Узбекістана. Многія гады навуковец цесна супрацоўнічаў з Акадэміяй навук Узбекістана(руск.) бел., удзельнічаў у археалагічных раскопках у Сурхандар'інскай вобласці(руск.) бел. (Дальверзін-тэпе(руск.) бел., Кара-тэпе(руск.) бел., Халчаян(руск.) бел., Фаязтэпа(руск.) бел.).\nКата Кюдза добра ведаў узбекскую мову. Ён з'яўляўся папулярызатарам гісторыі Узбекістана ў Японіі, шмат зрабіў для папулярызацыі узбекскіх традыцый і культуры, арганізаваў пастаянна дзеючыя выстаўкі, экспазіцыі ўзбекскай культуры і мастацтва ў многіх гарадах Японіі. Ва Узбекістане ён стаў ці ледзь не самым вядомым замежнікам, не толькі паважаным, але і любімым і ўшанаваным.\nУ 2016 годзе Ката Кюдза праводзіў ва Узбекістане даследаванні і дакументаванне старажытнага пячорнага комплексу «Кара-тэпе(руск.) бел.» на ўзбярэжжы Амудар'і, які з'яўляецца помнікам будыйскай эпохі. Падчас знаходжання ў краіне захварэў і памёр у горадзе Тэрмезе Сурхандар'інскай вобласці(руск.) бел. Узбекістана ад прастуды, якая перайшла ў запаленне лёгкіх.\nКавалер узбекскага ордэна «Дустлік».\n↑ В Узбекистане скончался известный японский археолог (руск.)\nСолдаты Квантунской армии (руск.)\nBNF: 169394202 · CiNii: DA00228009 · ISNI: 0000 0000 8215 2972 · LCCN: n82091991 · NDL: 00027841 · NTA: 237980983 · VIAF: 30884872\nBaseball player (1995-)


ПРЭС-КАНФЭРЭНЦЫЯ АКТЫВІСТАЎ ТБМ З НАГОДЫ ДНЯ МОВЫ, ЯКІ АДЗНАЧАЮЦЬ НАЦЫЯНАЛЬНЫЯ МЯНШЫНІ\nМіжнародны дзень матчынай мовы адзначаюць найперш тыя народы, мова якіх зьяўляецца моваю нацыянальнае меншасьці. Але ў Беларусі сытуацыя такая, што якраз мова тытульнае нацыі дыскрымінуецца, яна на мяжы фактычнага зьнікненьня.\nПра захады Таварыства беларускае мовы дзеля карэннай зьмены сытуацыі распавяла журналістам старшыня Менскае гарадзкое рады ТБМ Алена Анісім.\n(Анісім: ) "Першы кірунак — культурніцкі. Прапаганда, пашырэньне сфэры ўжываньня беларускай мовы. Другі — прававы кірунак. Гэта абарона права людзей на атрыманьне інфармацыі на беларускай мове, на атрыманьне выхаваньня й адукацыі па-беларуску. Гэта два нашых асноўных кірункі працы".\nІ ў першым, і ў другім кірунку дзейнасьці ТБМ асаблівага эфэкту дасягнуць складана. Цяперашняе заканадаўства моўныя правы грамадзянаў зводзіць да этнаграфічнага ўзроўню. Яскравы прыклад — новы праект "Закону аб адукацыі", супраць прыняцьця якога пратэстуе ТБМ.\nА таксама дзейны "Закон аб сродках масавае інфармацыі", са спасылкаю на які кіраўніцтва Белдзяржтэлерадыёкампаніі практычна вывела беларускую мову з тэлеэфіру гэтак званага першага нацыянальнага каналу.\n13 сакавіка гарадзкая рада ТБМ плянуе каля будынку БТ антырусіфікацыйны пікет. Пра гэта паведаміла журналістам Алена Анісім.\n(Анісім: ) "Мы падалі заяўку на правядзеньне пікету, бо вельмі рэдка гучыць беларуская мова ў эфіры. Робім гэта, каб прыцягнуць увагу грамадзкасьці".\nАктывісты ТБМ распавялі журналістам і пра падрыхтоўку да чарговага зьезду Таварыства, які мае адбыцца 20 траўня. Асноўны дакумэнт, які разгледзяць на зьезьдзе — праект стратэгіі разьвіцьця беларускае мовы ў ХХ стагодзьдзі.\nСваю гатовасьць ўдзельнічаць ў распрацоўцы гэтага дакумэнту выказалі многія навукоўцы й нацыянальна заангажаваныя грамадзкія арганізацыі й некаторыя дзяржаўныя структуры. Сёньня, да прыкладу, сакратарыят ТБМ атрымаў ліст зь Міністэрства абароны краіны, у якім тое пацьвярджае сваё станоўчае стаўленьне да стратэгічных намераў актывістаў беларушчыны.


Сваімі рукамі: вышыўка крыжам - Рукадзелле 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Рукадзелле 2017 ⇒ Сваімі рукамі: вышыўка крыжам\n1 Стварыць схему можна на старонцы, названай пад артыкулам. Для запампоўкі файлаў будучых схем неабходна зарэгістравацца. Выбірайце файлы з невялікім колькасцю кветак і без плыўных пераходаў тоны. Пераважныя файлы вялікага аб'ёму і высокай якасці.\n2 Спампуйце і раздрукуйце гатовую схему. На адной з першых старонак будзе пералік ўсіх колераў, якія выкарыстоўваюцца ў вышыўцы. З ім вы можаце звярнуцца ў любую краму рукадзелля і купіць неабходныя колеру. Звярніце ўвагу, што ў кожнай фірмы ёсць свая сістэма кветак. Для перакладу нумары ў іншую сістэму выкарыстоўвайце адмысловую табліцу, якая ёсць у любым з падобных крам.\n3 Нацягніце канву на пяльцах. Адрэжце нітку даўжынёй 60 см. Звярніце ўвагу, што ў мулінэ шэсць валокнаў у адной нітцы. Як правіла, для вышыўкі выкарыстоўваецца нітка ў тры валакна, таму располовиньте яе і непатрэбную нітку адстаўце ў бок. Яна спатрэбіцца вам пазней.\n4 Устаўце нітку ў іголку з шырокім вушкам. Працягніце іголку з выварату на твар, пакінуўшы невялікі хвосцік (2-3 см.) На выварат. У канве спецыяльна размечаныя дзірачкі, размешчаныя па квадрацікамі. Іголка павінна хадзіць строга па гэтых дзірачку. Назад на выварат іголка праходзіць скрозь адтуліну ледзь правей і вышэй (атрымліваецца, што першы квадрацік вы перакрэслівае дыяганальнай лініяй).\n5 Вярніце іголку праз адтуліну ледзь ніжэй і зрабіце яшчэ адзін шывок. Зрабіце столькі шыўкоў, колькі паказана на схеме. Квадраты павінны прылягаць адзін да аднаго. Затым выведзіце іголку на твар і зрабіце сцежкі ў адваротны бок, таксама па дыяганалі.\nПапярэдні Тэкст Урокі раслінаводства: Арал\nНаступная Артыкул Альбом для пажаданняў сваімі рукамі