3 прычыны, чаму я спыніўся пасля Гэры Вайнерчук у Instagram 2020\n3 прычыны, чаму я спыніўся пасля Гэры Вайнерчук у Instagram\nЯ сачу за Гары Вайнерчуком ужо амаль пяць гадоў. За гэты час я вырас велізарная колькасць. Ён выклікаў мноства думак, размоў і дзеянняў у маім жыцці. Але ён дасягнуў пераломнай кропкі, калі мне проста трэба было разрэзаць гальштук.\nХлопец вар'ят. Ён зусім вар'ят. І ён звальняе людзей. Паглядзіце адно відэа пра яго размовы, і яго захапленне цягне вас у тое, як Дуг Болдуін цягне лазерны кідок ад Расэла Уілсана. Як прыхільнік Seahawks, я прашу прабачэння за аналогію. Гэры - фанат жорсткага самалёта. Адна з яго масіўных мараў - стаць уладальнікам гэтай каманды.\nЯ сапраўды думаю, што ён гэта зробіць.\nГэры - звер змест. Яго каманда запісвае яго практычна 24 гадзіны ў дзень. Кожны дзень. Увесь тыдзень. Год за годам Ён стварае масіўны ўтрыманне слупа, які распаўсюджваецца на ўсе яго сацыяльныя медыя.\nІ калі вы назіраеце за ім дастаткова, разумееце, чаму ён гэта робіць. Падкасты, Youtube, Snapchat, Instagram, LinkedIn, Facebook, блогі, блогі, асноўныя запісы, кнігі, артыкулы. Ён літаральна паўсюль.\nЯго праца натхніла мяне дастаткова, каб выйсці на платформы накшталт Medium і пачаць выкладваць змест, які з'яўляецца натуральным для таго, хто я ёсць. Менавіта таму я пачаў асабістую задачу пісаць кожны дзень на працягу 30 дзён. Я хацеў паставіць сябе на выпрабаванне, каб даведацца, ці змагу я штодня выпускаць змест, знайсці задавальненне ад гэтага працэсу і даведацца больш пра тое, пра што я больш за ўсё натхняўся і пісаў.\nЦяпер, калі больш маіх сяброў высвятляе, хто такі Гэры, і пачынае сачыць за ім у Instagram, я сапраўды бачу, якім магутным уплывоўшчыком ён насамрэч з'яўляецца. Раней я б вяртаўся з працы і глядзеў эпізод DailyVee, а потым згадваў пра гэта таму, каго я трэнірую. Яны сказалі: "Я паняцця не маю, хто гэты хлопец". Цяпер мне здаецца, што да мяне падыходзяць людзі і пытаюцца, ці ведаю я, хто ён.\nТаму я нарэшце зрабіў крок назад і заўважыў некалькі рэчаў.\nЯ думаў сабе: «Чаму я ўсё яшчэ сочу за гэтым хлопцам? Яго кніг і каналаў Youtube дастаткова. Чорт вазьмі, я атрымаў больш працы, прачытаўшы Crush It! пяць гадоў таму, чым слухаць любы падкаст альбо чытаць якую-небудзь публікацыю ў Instagram. "\nГэта нарэшце ўдалося пераломным шляхам пасля доўгай думкі. Я не разглядаў наступнае з Гэры Вайнерчук у Instagram. Вось чаму:\n1. Таму што ён сказаў мне (нам)\nЁн літаральна некалькі разоў казаў сваім паслядоўнікам у Instagram, альбо: а) перастаньце чытаць тое, што ён кажа; б) перастаньце ўжываць што-небудзь яшчэ на платформе, і в) перастаць сачыць за ім усе разам.\nПрычына ў гэтым - усё гэта размовы. Людзі проста спажываюць. Яны адрываюць каціроўкі. Гэта робіць іх эга шчаслівым, бо маскіруе сябе як прагрэс, у рэчаіснасці нічога не мяняецца. Дзеянняў няма.\nЁн хоча, каб мы ішлі і рабілі. І ён хоча, каб мы сачылі за яго больш значнай працай. Ён хоча, каб мы слухалі ягоныя падкасты, глядзелі яго відэа ці куплялі яго кнігі, калі мы сапраўды сур'ёзныя. У Instagram ён проста раскідвае самародкі інфармацыі як мікракантэнт. Пілавінне, ён гэта называе.\n2. Тое ж паведамленне і занадта шмат шуму\nГэта добра вядзе да пункту два. Тое, што ён зараз кажа, амаль не змянілася, бо я ўпершыню пайшоў за ім гадоў таму. І ён таксама кажа тое ж самае з значна большай частатой.\nЦярпенне, суперажыванне, падзяка, аблокі і бруд, мітусня, не скардзіцеся.\nЯго адметныя словы. Што яны мне? Проста словы. Гаворка ідзе пра жыццё гэтых рэчаў. Дыхаем ім. Крывацёк іх. Яны павінны стаць тым, хто вы ёсць. Вы павінны ўвасабляць іх.\nШто гэта на самай справе азначала для мяне, каб кожны раз працягваць пракручваць свой канал, бачыць тое ж самае паведамленне, якое перафармулявана крыху па-іншаму, а потым двойчы націсніце яго?\nКалі гэта сапраўды ўплывае на мысленне і змяняе гэтага чалавека да лепшага, то выдатна. Для мяне я не хацеў адчуваць сябе так, як ад гэтага я залежаў. Ці падмануць сябе, думаючы, што гэтага ў мяне ўжо няма. Мы ўсе ведаем гэтыя рэчы ў глыбіні душы, але мы прагнем гэтых матывацыйных паведамленняў ніколі, чым раней.\n3. Стварэнне над спажываннем\nМы праводзім шмат часу, забіраючы інфармацыю. Гэта стварае ілюзію прагрэсу. Калі хтосьці кажа, што веданне - гэта сіла, я ў гэта не веру. У яго ёсць толькі патэнцыял. Што з гэтым ведамі робіцца, усё важна.\nДля мяне ва ўсіх ёсць толькі прынцыпы. І кожная інфармацыя, якую мы спажываем, - гэта сродак, перспектыва і меркаванне большага прынцыпу.\nСродкі мяняюцца, але прынцыпы застаюцца ранейшымі.\nМой прынцып заключаўся ў наступным: рабі працу, якая найбольш важная для мяне, адначасова прадстаўляючы найбольшую каштоўнасць тым, хто вакол мяне.\nЦі атрымала мяне наступнае і даспадобы штодзённаму націску паведамленняў Вайнерчука ў Instagram? Не.\nДзякуй, што прачыталі мой артыкул. Я спадзяюся, што вы палічылі гэта карысным ці, прынамсі, раздражняльным. Калі гэты пост дапамог вам, паспрабуйце падзяліцца ім з чалавекам, які вы думаеце, што гэта таксама дапаможа.\nЯк я магу змяркоўваць каментары да рэкламы ў Instagram, якую я пабег, выкарыстоўваючы свой бізнес-менеджэр Facebook? Звярніце ўвагу, што ў мяне няма ўліковага запісу Instagram.Як сайты, такія як Minter.io, атрымліваюць дэмаграфічныя дадзеныя пра Instagram, якія не прапаноўваюць API Instagram?Як я магу штодня павялічыць неабмежаваную колькасць фанатаў TikTok?Як дабрацца да вядучых блогераў? Ці ёсць група WhatsApp для блогераў?Як людзям атрымоўваецца набраць тысячы і да мільёнаў паслядоўнікаў у Instagram, ці ўсе паслядоўнікі сапраўдныя, альбо яны робяць нешта іншае?Калі Snapchat зніжае $ 3, мусіў Facebook пакласці на стол прапанову па накаўтным удары - скажам, 5 долараў?2 дні таму я прасіў сачыць за маім раздушаннем у Instagram. Ён таксама пайшоў за мной назад, і гэта зрабіла мяне вельмі шчаслівай. Сёння я вырашыў напісаць сваю раздушлівасць, як гэта адбываецца? :) \_ u201d ён прачытаў гэта і неадкладна пайшоў мне па Instagram. Што гэта значыць?Чаму гэта вельмі хутка, калі мы перасылаем паведамленне ў WhatsApp або Facebook, пасля таго, як яно камусьці перадаецца?\nВыява дзяўчынкі на стаўленне да Whatsapp & Boys Download 2019Кароткі даведнік па сучасных правілах, як можна выкарыстоўваць Instagram, каб зарабляць грошы?Пакідаючы сацыяльныя медыя: Instagram ўпалі першымідарослае жыццё: бяспечнае месца х бязмежны свет у інстаграмеІНСТАГРАМ, ДАНЫ І GDPR: ПАДАЎЛЕННЕ АДНАСЛЕННЯ АДНАЙ АБНІЦЫІ ПАЛІТЫКІТэндэнцыі Instagram з 10 лепшых брэндаў, якія хутка растуць3 выдатныя парады па выкарыстанні Instagram, як прафесіянал10 лепшых жанчын у Instagram, якія любяць мужчынскіх жанчын


У Кітаі знайшлі ўнікальныя артэфакты | zviazda.by\nХатняя старонка » У свеце » Весткі з Кітая » У Кітаі знайшлі ўнікальныя артэфакты\nУ Кітаі знайшлі ўнікальныя артэфакты\nУ аўтаномным раёне Унутраная Манголія выяўлена месцазнаходжанне двух пабудоў сяньбі. Аб гэтым паведамілі ў раённым інстытуце культурных рэліквій і археалогіі, перадае «Жэньмінь жыбаа» анлайн».\nСяньбі — гэта саюз старажытных качавых плямёнаў, якія з І па VI стагоддзі засялялі паўночныя раёны Кітая. У 386 годзе адно з яго плямёнаў — тоба — заснавала дынастыю Паўночная Вэй.\nЯк паведамляецца, археалагічнае адкрыццё было зроблена даследчыкамі на тэрыторыі хошуна Хорчын-Цзоічжунцы горада Тунляа. Знаходкі ўяўляюць сабой паўзямлянкі прамавугольнай формы. У іх былі выяўленыя печы і вырабы з керамікі, жалеза і каменя, што сведчыць аб пераходзе часткі сяньбі да аседлага ладу жыцця.\nУ прыватнасці раскапаныя керамічныя вырабы былі ўпрыгожаны геаметрычнымі ўзорамі і выявамі скакуноў, што сведчыць пра тое, што жывёлагадоўля і паляванне былі асноўнымі заняткамі сяньбі. Акрамя таго, у пабудовах таксама знайшлі падкову, якая, паводле ацэнак спецыялістаў, можа быць самай старажытнай з раскапаных аналагаў.\nНовае археалагічнае адкрыццё мае вялікае значэнне для даследаванняў сацыяльна-эканамічнага і культурнага развіцця сяньбі, а таксама культурных абменаў паміж качавымі плямёнамі і жыхарамі раёнаў сярэдняга і ніжняга цячэння ракі Хуанхэ, лічыць старшы навуковы супрацоўнік інстытута Лянь Цзылінь.


Климакс: симптомы и признаки , гормональная терапия при менопаузе\nЦі можа ў дзяцей балець галава ад бацькоў? Тэст\nЗдаровыя людзі — Затрымай маладосць — 30+ Захоўвай прыгажосць\n148 0 12649\nНіводная жанчына не можа думаць пра клімакс абыякава. Хтосьці яго адкрыта баіцца, хтосьці ўздыхае з сумам пры думцы пра няўхільнае, нехта шалёна супраціўляецца часу і ўсімі спосабамі спрабуе яго спыніць. Але так ці інакш, клімакс надыходзіць у жыцці кожнай жанчыны.\nКлімакс (ад грэчаскага climacter – ступень) – фізіялагічны стан арганізма жанчыны, абумоўлены зменай гарманальнага фону, згасаннем функцый яечнікаў і гіпофізу. Асноўная клінічная прыкмета клімаксу – спыненне менструацыі.\nДа гэтага часу ў грамадстве пераважае меркаванне, што менапаўза – гэта пачатак канца. Разам з апошняй кропляй апошняй менструацыі сыходзіць маладосць. Застаюцца ў мінулым жаноцкасць і сэксуальнасць, а наперадзе маячыць доўгая бескаляровая старасць. Прылівы, плаксівасць, раздражняльнасць, эмацыйная лабільнасць, начная потлівасць, пачашчанае сэрцабіццё, бессань, дэпрэсіі, перапады настрою... Вось, што прыносіць з сабой клімакс. І нічога добрага.\nНяўжо гэта сапраўды так і жыцця пасля клімаксу няма?\nГінеколаг-эндакрынолаг кансультатыўнага кабінета паталогіі клімаксу Гарадской гінекалагічнай бальніцы Мінска\nГэта далёка не заўсёды так. Гарманальная перабудова арганізма можа прайсці практычна незаўважна. У тых жанчын, якія вялі здаровы лад жыцця, не былі схільныя да шкодных звычак, займаліся спортам, па магчымасці пазбягалі стрэсаў, больш шанцаў на беспраблемнае праходжанне клімактэрычнага перыяду. Значэнне мае і спадчыннасць. Умоўна кажучы, калі маці «не заўважыла» эстрагеннага дэфіцыту, то з вялікай доляй верагоднасці ў дачкі ўсе таксама пройдзе гладка. Але нават у выпадку паталагічнага працякання клімаксу жанчыне рэальна дапамагчы. А часам зрабіць гэта нават неабходна.\nПрадвеснікі менапаўзы. Якія яны?\nУзрост натуральнай менапаўзы для беларусак – 45-50 гадоў. Першыя прыкметы хуткага пераходу могуць з'яўляцца некалькімі гадамі раней. І тут важна не прапусціць сімптомы, якія могуць прывесці да развіцця цяжкага клімактэрычнага сіндрому. Прадвеснікі менапаўзы нязначныя: стамляльнасць, раздражняльнасць, слабасць, эмацыйная неўраўнаважанасць. Для 90% жанчын на працягу 4 гадоў да наступлення клімаксу характэрныя парушэнні менструальнага цыклу. Уласна, усё гэта лёгка спісаць на нервова-псіхічнае перанапружанне і назапашаны стрэс. А прычына крыецца ў тым, што ў арганізме жанчыны паступова адбываюцца метабалічныя і гарманальныя змены: зніжаецца выпрацоўка эстрагену і прагестэрону. Паступова з павелічэннем гармонадэфіцыту псіхалагічныя сімптомы пагаршаюцца. У перыяд менапаўзы да іх дадаюцца:\nвазаматорныя (прылівы і павышаная потлівасць),\nагульнафізічныя (астэнізацыя, галаўныя і сустаўна-цяглічныя болі),\nурагенітальныя і сэксуальныя (сверб, сухасць, праблемы з мочаспусканнем, дыспарэўнія),\nузрастае рызыка сардэчна-сасудзiстых захворванняў і астэапарозу.\nУсё разам сапраўды здольна ператварыць жыццё жанчыны ў сапраўднае пекла.\nЭстрагены – гармоны першай фазы цыкла – забяспечваюць знешні выгляд, эмацыйны ўсплёск, яркасць, маляўнічасць жыцця. Жанчыны, у якіх іх недастаткова, менш эмацыйныя, у іх горшы стан скуры, валасоў, пазногцяў. Галоўная задача іншага гармону – прагестэрону – забеспячэнне цяжарнасці. Пры яго перавазе ў арганізме жанчына адчувае прымірэнне, спакой, гармонію. Перад менапаўзай звычайна эстрагены яшчэ застаюцца, а прагестэрона мала. Адсюль эмацыйная неўраўнаважанасць, раздражняльнасць, перапады настрою. Узровень мужчынскіх палавых гармонаў часам зніжаецца больш плаўна, чым узровень эстрагену і прагестэрону, тады ўзнікае гіперандрагенія, якая вядзе да павелічэння масы цела. Прыбаўка можа складаць 5-8 кг на працягу кароткага часу і пазбавіцца ад яе вельмі няпроста.\nКаб ліквідаваць непрыемныя сімптомы і павысіць якасць жыцця жанчыны ў перыяд менапаўзы, трэба забяспечыць арганізму гарманальную падтрымку.\nГарманальная тэрапія – цяжкая артылерыя супраць клімаксу\n— Дакладна вызначана, што ЗГТ (замяшчальная гарманальная тэрапія) выдатна вылечвае клімактэрычны сіндром і за кароткі тэрмін прыбірае прылівы як самую яскравую яго праяву, – кажа Ірына Дашкова. – Пры працяглым прыёме прэпаратаў на 35-50% зніжаецца рызыка інфаркту міякарда, на 40% – інсульту, на 50% – пераломаў шыйкі сцягна. На фоне ЗГТ цалкам знікае атрафічны вагініт, у кожным другім выпадку вырашаецца праблема ў жанчын, якія пакутуюць ад нетрымання мачы ў постменапаўзе. Прэпараты паляпшаюць функцыі ЦНС, псіхалагічны стан. Улічваючы той факт, што цяжкасці клімаксу як мінімум напалову абумоўлены праблемамі псіхалагічнага характару з прычыны гіпаэстрагеніі, ЗГТ падобна палачцы-ратавалачцы. Я ўжо не кажу пра касметычны эфект, які дае гармонатэрапія: значна паляпшаецца стан скуры, валасоў, пазногцяў; фізічная і фізіялагічная маладосць жанчыны атрымлівае шанец на некаторы працяг.\nАднак, на думку ўрача, ЗГТ – гэта цяжкая артылерыя ў барацьбе з паталагічнымі праявамі клімаксу. У абавязковым парадку яна паказана толькі пацыенткам з ранняй і заўчаснай менапаўзай, прычынай якой можа быць спадчынны фактар, а таксама шматразовыя аперацыі на органах малога таза, працяглы прыём глюкакартыкастэроідаў, антыдэпрэсантаў, прамянёвая і хіміятэрапія. Акрамя велізарных псіхалагічных пакут дэфіцыт эстрагену ў гэтых выпадках гарантуе праблемы з сардэчна-сасудзістай і нервовай сістэмамі, астэапароз. Такім пацыенткам ЗГТ прапануецца на працяглай аснове аж да наступлення ўзросту натуральнай менапаўзы.\nКалі клімакс праходзіць больш-менш спакойна, але жанчыне хочацца падтрымаць арганізм, падыдуць альтэрнатыўныя метады: фітапрэпараты, гамеапатыя, фізіятэрапеўтычныя працэдуры, ігларэфлексатэрапія, рэгулярныя заняткі спортам, правільнае харчаванне і станоўчыя псыхалягічныя ўстаноўкі. Ужываць іх можа любая жанчына і яны, як правіла, не маюць пабочных эфектаў.\nХрустальны сасуд? Ці трэба абмяжоўваць фізічную актыўнасць і як пазбавіцца ад дыскамфорту ў крытычныя дні?\nНе падстаўляйце свае грудзі. Навошта патрэбны скрынінг раку малочнай залозы?\nКлімакс стройнасці не перашкода\nМенструальная чаша: за і супраць. Модны сродак гігіены вачыма гінеколага\nМіністэрства аховы здароўя: У Беларусі няма выпадкаў заражэння каранавірусам


Да пытаньня пра ўласнасьць (частка 1, тэкст) - Беларусь - наша зямля Беларусь – наша зямля\nДа пытаньня пра ўласнасьць (частка 1, тэкст)\nжнівень 19, 2007\t| Каментары (1)\nПётр Хамякоў (паводле http://ariru.info/doc/?id=2920)\nБліжэйшыя два артыкулы мы друкуем для таго, каб параўнаць наша бачаньне (як беларускіх зьмястоўных дэмакратаў) стратэгіі вырашэньня прынцыповых эканамічных пытаньняў (гл. Д пр-пы 51 і 65) з бачаньнем тых, хто аб’яўляе сябе “рускімі нацыяналістамі”. Натуральна, калі будзе сэнс, ня грэх і тое-сёе пераняць.\nПаважаныя паплечнікі і адзінадумцы!\nПрабачце за сентыментальнасьць, але я быў вельмі расчулены чытаньнем Вашых цёплых слоў. Таму я вельмі прасіў кіраўніцтва сайту насуперак правілам жанру дазволіць мне яшчэ раз адказаць на шэраг самых важных Вашых пытаньняў. Таму што на такія пытаньні, зададзеныя шчырымі адзінадумцамі, адказваць трэба.\nХаця павінен папярэдзіць, у гэтый дыскусіі дадзены матэрыял будзе апошнім. Нельга ўсё ж так доўга мусоліць адну і тую ж тэму [аўтар памыляецца; ёсьць такія тэмы, якія варта “мусоліць” усё жыцьцё; эканоміка, уласнасьць, налогі, сацыяльная справядлівасьць, вытворчая і творчая самарэалізацыя чалавека, а таксама арганізацыя ўмоваў для іх зьдзяйсьненьня, кантроль выкананьня, іншае – да такіх тэмаў належаць. – Рэд.].\nТакім чынам, самым важным пытаньнем, зададзеным у гэтай дыскусіі было пытаньне пра ўласнасьць. І яго трэба дакладна патлумачыць.\nПачну зноў з простага бытавога прыкладу. Калі я працаваў у нафтаразведцы старшы майстра брыгады казаў, падымаючы шклянку за чарговыя 3 альбо 5 кіламетраў праходкі: “Гэта не нафта, гэта наша кроў цячэ па нафтаправодах”.\nІ ён быў правы. Людзі гублялі здароўе катастрафічна. Сем, максімум дзевяць сезонаў і ўсё бруха ў праблемах ад печані да кішок.\nЯшчэ больш паверыў я ў правату словаў старшага майства, калі ляжаў у інфекцыйным шпіталі Нукуса, а побач на суседнім ложку паміраў мой сябра Толік. Падцапілі мы такую злую заразу, што ў мяне печань амаль “згарэла”, а ён памёр.\nЯк Вы лічыце, як я магу ставіцца да той свалоты, якая жыруе на нафце, якую знайшлі тысячы маіх сяброў і калегаў, губляючы здароўе, а зрэдку і жыцьцё?\nТак. Рэзка адмоўна. Скажу больш, я іх ненавіжу!\nГэта крывёй Толіка і тысячаў такіх жа працаўнікоў яны гандлююць. Крывёю, а ня нафтай.\nАле ня толькі крывёй. Бо рэсурсы створаны Богам, альбо Прыродай, як каму хочацца, так і называйце. І воляю Лёсу дадзены нам [не, не вам, а тым народам, з этнічных тэрыторый якіх вы гэтую нафту забіраеце. – Рэд.]. Таму, гандлюючы рэсурсамі, нашы босы гандлююць яшчэ і міласьцю Лёсу. А яна ня любіць такога стаўленьня да сваіх дароў.\nТаму маё цьвёрдае перакананьне: рэсурсы – уласнасьць грамадская. Усе здабываючыя прадпрыемствы павінны быць дзяржаўнымі. І даходы, а тым больш звышдаходы ад здабычы павінны выкарыстоўвацца ў інтарэсах усяго народу. Дзейнасьць гэтых прадпрыемстваў павінна быць празрыстай. І іх кіраваньне павінна знаходзіцца пад строгім грамадскім кантролем.\nІ тут я далучаюся да абсалютнай большасьці – прыватызацыя сыравіннага сектара незаконная. Прадпрыемствы нафтавай і газавай прамысловасьці, а таксама іншыя прадпрыемствы сыравіннага сектара павіны быць нацыяналізаванымі.\nГэта ня значыць, што потым яны так і застануцца дзяржаўнымі [ну, вось і адступаем… – Рэд.]. Бо часта казённыя прадпрыемствы кіруюцца даволі кепска. Але любая далейшая прыватызацыя павінна быць праведзеная па-чэснаму, за рэальную вартасьць. І, паўтаруся, сама гэта новая прыватызацыя і далейшая эксплуатацыя нетраў павінны адбывацца, акрамя ўсяго іншага, пад строгім грамадскім кантролем. Так, каб абсалютная доля звышпрыбыткаў пайшла б народу. Усяму народу.\nНя ведаю, якая мадэль будзе прызнана лепшай. Але мне па душы мадэль арабскіх эміратаў. Кожны рускі [як можна пры гэтым забыць пра якутаў, чукчаў, комі-пермякоў і г.д. – Рэд.] павінен мець свой “пай” у сыравінных звышпрыбытках. І атрымліваць яго проста па праву нараджэньня.\nНа самай справе, нетры ўласнасьць агульнанародная? Агульнанародная. Вось і дай прама і без пасярэднікаў кожнаму прадстаўніку народа яго долю ў гэтай уласнасьці. Паўтаруся. Прама. Без бюракратычных сацыялістычных выкрунтасаў [а на што вы – маскалі – будзеце бараніць тады межы сваёй паганай імперыі? – Рэд.].\nЯк гэтага дасягнуць? Пытаньне палітычнае і тэхнічнае. І адказ на яго, каб пазьбегчы прафанацыі, павінен быць разгорнутым. Тут месца для гэтага проста не хопіць.\nАле ж калегі запыталіся ў мяне пра прынцыпопую пазіцыю, а не пра дэталі? Вось я і адказал прынцыпова.\nАлігархічная ўласнасьць на нетры і прадпрыемствы нетракарыстаньня павінна быць ліквідаваная.\nА што ўвогуле можа быць уласнасьцю – законнай і неаддзельнай? Тое, што створана сваёй працай.\nВось тут мая пазіцыя скрайне жорская. Ніхто ня мае права прэтэндаваць на тое, што запрацавана працай і накоплена. І чалавек мае права бараніць сваю працоўную ўласнасьць самым рашучым чынам. Бабуля неяк распавяла, што ў іх вёсцы зрабілі з пайманым цыганом-канакрадам. Ня буду ўдавацца ў падрабязнасьці. Але лічу, што менавіта такая абарона свайго кроўнага дабра неабходная.\nТут узьнікае адно пытаньне. Пытаньне пра роўнасьць. Зноў жа, не пабаюся падставіцца, скажу, што я супраць роўнасьць. Больш працуеш, разумней працуеш, больш крэатыўна, – атрымлівай больш.\nПерад роўнасьцю я аддаю перавагу справядлівасьці.\nЁсьць у мяне ў горадзе знаёмыя. Выдатныя будаўнікі і аўтамеханікі. Класныя майстры. І што ж, яны павінны атрымліваць “як усе”? Не. Будуеш добра, хутка, кемна – атрымлівай адпаведна шмат. Рамантуеш машыну так, што яна потым бегае як мустанг, таксама атрымлівай шмат.\nІ няма чаго дзяржаве [уладам. – Рэд.] квапіцца на гэтыя, з дазволу сказаць, “звышдаходы”. Яна на іх ня мае ніякага права. Увогуле ніякага.\nВось за адсутнасьць гэтых прынцыпаў, за дэбільную ўраўнілаўку я не люблю савок, усіх левых і чырвоных увогуле. Усіх халяўшчыкаў. Пра што пісаў у папярэднім матэрыяле.\nТут ёсьць яшчэ адна праблема. У працы высокакваліфікаванай разрыў паміж вынікамі працы “майстра” і “сярэднечка” вельмі вялікі. Калі добры будаўнік можа працаваць у 2-3, да 4 разоў, больш внікова, чым яго няўдалы канкурэнт [па-нашаму, калега. – Рэд.], дык старшы геолаг экспедыцыі можа працаваць у 100 разоў выніковей свайго шэрага калегі.\nНя верыце? А дарэмна. Да 40% у сабекошце здабычы нафты займае кошт разведкі. І вось уявіце, тупы шэры кіраўнік бурыць кіламетры скважын, а яго таленавіты калега паглядзіць на аэраздымак, падумае і скажа: “нафта тут”. І яна сапраўды будзе там. Колькі ж сродкаў зэканоміў прафесіяналізм другога? Мільёны даляраў. І што ж, ён ня мае права на значную частку іх? Па справядлівасьці, мае.\nДарэчы, спадары апаненты, не лавіце мяне на дробязях. Я разумею, што прыведзены прыклад гіпатэтычны. У жыцьці ўсё складаней. Але ў гэтым умоўным прыкладзе я дэманструю агульную тэндэнцыю адзнак.\nГеніяльны інжынер, геніяльны ўрач, геніяльны праграміст, геніяльны менэджэр, геніяльны геолаг і г.д. сапраўды толькі за кошт свайго таленту і прафесіяналізму могуць рэальна, сваёй працай запрацаваць у сотні разоў больш сваіх пасрэдных калегаў. Паўтараю, у сотні разоў [ну, напэўна, ня ў сотні, але ў 10-12 можа. – Рэд.]. І па справядлівасьці запрацаванае павінна належыць ім [тут аўтар бачыць толькі адну форму справядлівасьці; а якая ж, напрыклад, “справядлівасьць” у тым, што многім лёс ня даў такіх талентаў? ці ж яны ў гэтым вінаватыя? – Рэд.].\nАднак, і тут ня ўсё так проста. Трэба ведаць меру. Той жа Біл Гейтс (якога я не люблю, але ісьціна даражэй) нядаўна аб’явіў, што ўсе свае велізарныя капіталы завяшчае грамадскім фондам, а дзецям пакіне па мільёну ці па два долараў, плюс асабістую маёмасьць.\nТак, два мільёны таксама сума вялікая з пункту гледжаньня шэраговага чалавека. Але 2 мільёна – гэта не 40 мільярдаў (ці колькі там у яго) [аўтар далёка ня ўсё ведае пра Біла Гейтса, далёка ня ўсе мільярды запрацаваны ім “выключна сваім талентам”; напэўна шмат у чым быў і зговар… – Рэд.].\nТак што рэальна запрацаваць класны сьпецыяліст, калі пашанцуе, можа шмат. Але тут трэба проста мець пачуцьцё меры і такту [вось яна, “зарытая сьвіньня” аўтарскага ідэалізму; больш надзйным інструментам “пачуцьця меры” ёсьць прагрэсіўны налог на ўласнасьць і даход. – Рэд.].\nДарэчы, у многіх эканамічных праграмах рускіх фашыстаў 1930-х гадоў [вось ужо і на фашыстаў спасылаемся… – Рэд.] прысутнічаў прынцып абмежаваньня асабістага багацьця. Часьцей за ўсё фігуравала лічба ў 5 мільёнаў залатых рублёў.\nАле тут таксама ня ўсё так адназначна. Асабіста я аддаў бы перавагу не заканадаўчым, а маральна-этычным прынцыпам рэалізацыі гэтага прынцыпу [зноў ідэалізм; маральна-этычнае ў эканаічнай сьферы лепш пераўтварыць у юрыдычнае, бо першае кіруе другім. – Рэд.].\nНу, на самай справе. Атрымаў ты нейкі звышдаход (ён можа быць ацэнены такім і чыста суб’ектыўна, хаця для іншага ён – капейкі). Ну, чаго ўкладываць яго ў мёртвае багацьце, калі на вуліцы ЗІЛы на восі сядаюць [таму, што ЗІЛ – гэта Завод імя Леніна. – Рэд.]. Трэба вуліцу падлатваць.\nВось мы з суседам Санькам ужо 5 гадоў і ўкладваем тое, што кожны з нас лічыць сваім “звышдаходам” ў нашую дарогу. І вельмі яе палепшылі. А быў бы гэты звышдаход большым? Напэўна б, увесь горад заасфальтавалі.\nХаця, паўтаруся, не ўсё так проста. Бо нават нашыя суседзі, якія езьдзяць па зробленай намі дарозе, лічаць нас прыдуркамі, якім рабіць няма чаго.\nТак што, не бяруся фармуляваць аптымальнае і ўніверсальнае вырашэньне дадзенай праблемы. Але, як кажуць дыпламаты, “прызнаць праблему” гэта ўжо напалову яе вырашыць.\nВось такія агульныя накірункі маіх поглядаў на сацыяльную справядлівасьць. Паўтару іх па пунктах:\n1) Нетры і ўсё, што створана Прыродай, ёсьць агульнанародная ўласнасьць [па-справядлівасьці, яшчэ і агульнапрародная; г.зн., што нельга забываць пра ландшафт, пра іншых жывых істот на Зямлі. – Рэд.] і выкарыстоўваецца ў інтарэсах усяго народу. З дапамогай такіх механізмаў, якія вызначыць сам народ [яго нацыяналная эліта! – Рэд.].\n2) Агульнанароднымі павінны лічыцца і буйныя прадпрыемствы, і аб’екты інфраструктуры, якія былі створаны да 1991 года. Бо ўсё гэта створана далёка ня розумам, працай і талентам тых, хто гэтым цяпер валодае.\n3) З гэтага вынікае неабходнасьць перагляду вынікаў алігархічнай прыватызацыі.\n4) Сказанае не азначае татальнага адмаўленьня буйноў уласнасьці. Яна можа мець месца. Але павінна быць набытая за рэальны кошт. На сродкі, запрацаваныя асабіста нейкім чалавекам, альбо групай асобаў. І, акрамя таго, буйная ўласнасьць павінна кантралявацца грамадствам у той меры, у якой у рамках гэтай уласнасьці прысутнічае непасрэдная эксплуатацыя прыродных рэсурсаў [і, галоўнае, эксплуатацыя людзей… – Рэд.].\n5) Уласнасьць на тое, што створана сваёй працай, зьўляецца сьвяшчэннай і недатыкальнай. Незалежна ад памераў створанага высокапрафесійным адмыслоўцам альбо пасьпяховым прадпрыймальнікам-вытворцам [а тое, што стварыў сьпекулянт? а прадстаўнік шоў-бізнэсу? – Рэд.].\n6) Рускі дробны і сярэдні бізнэсы недатыкальныя [а што рабіць у Расеі з татарскім, чачэнскім, якуцкім і г.д. бізнэсамі? – Рэд.]. І павенен быць пазбаўлены ад рэкету чыноўнікаў, мянтоў і крымінальнікаў.\n7) Разам з тым, у асяроддзі высокапрафесійных адмылоўцаў і прадпрыймальнікаў- вытворцаў неабходна стварыць такую карпаратыўную этыку, якая б прадугледжвала добраахвотную адмову ад асабістага звышбагацьця ў абмен на маральныя стымулы [такое яшчэ так-сяк магчыма ва ўмовах нацыянальнай дзяржавы; ва ўмовах імперыі – не. – Рэд.].\nШто да апошняга пункту ў мяне ёсьць сумневы. Але Вы запыталіся пра маё асабістае меркаванне, і я яго фармулюю. Не баюся прызнавацца ў гэтых сумневах. Веру, што рашэньне будзе знойдзена. Бо розум – добра, а два – лепш. А яшэ больш розумаў, яшчэ лепш [так не заўсёды. – Рэд.].\nА зараз, калегі, пытаньне нашмат больш складанае.\nЯк адабьецца на нашым палітычным змаганьні абвяшчэньне гэтых прынцыпаў? [вось ён, пераход, зь ідэалагічнага ўзроўню на ўзровень палітычны. – Рэд.]\nСкажу адразу: адабьецца кепска. Бо мы, адмаўляючыся, як папракаюць нас шматлікія паплечнікі, ад “замоўчваньняў”, адразу наплодзім сабе дадатковых уплывовых ворагаў, якія да гэтай пары, можа быць, і сумняваліся што да нас.\nПрашу ня блытаць гэтых “наноў набытых ворагаў” з патэнцыйнымі здраднікамі й дурнямі, зь якімі мы так рашуча разьмежаваліся раней. Гэтыя “новыя ворагі” не былі нам паплечнікамі. Таму не маглі быць здраднікамі. Яны проста прытрымліваліся неўтралітэту. А цяпер могуць стаць супернікамі.\nЗ пункту гледжаньня палітычнай наша адкрытасьць ёсьць памылка. І, тым ня менш, з павагі да Вашых запытаў мы вырашалі рызыкнуць. Чаму гэта не глабальная памылка, а толькі рызыка?\nДый таму, што ў асяроддзі патэнцыйных ворагаў ёсьць шмат людзей, якія думаюць. І зь імі можна весьці гульню [“ворагі”, “гульня” – абсалютна неадэкватныя тэрміны для аналізу і апісаньня сітуацыі. – Рэд.]. Добраахвотная падтрымка нацыянальнай барацьбы рускага народу і згода ў далейшым з абмежаваньнем сваіх капіталаў павінна гарантаваць ім палітычную і часткова (толькі часткова!!!) эканамічную амністыю. Папросту, аддай цэлае – захаваеш частку [аўтар, відаць, меў на ўвазе: ададай частку – захаваеш большасць. – Рэд.]. Але аддай своечасова. Хто не пасьпеў, той спазьніўся.\nГэта не новае. Так паступалі нават чырвоныя пасьля 1945 года ў краінах Усходней Еўропы. Іншая справа, што чырвоныя потым часта “кідалі” сваіх партнэраў.\nАле мы ж не чырвоныя. І як казалі раней “рускае купецкае слова непарушнае”. І яно такім было. У такой ступені непарушным павінна быць і наша слова. Бо мы будуем ня толькі новую палітыку, але і новую этыку.\nДалей. Да пытаньня пра ўласнасьць ускосна прымыкае пытаньне пра кіраваньне. Што такое кіраваньне без правадыроў?\nГэта кіраваньне з дапамогай гнуткіх арганізацыйных структур. Гэта не ноўгародскае веча. Гэта цалкам дзеяздольныя кіраўнічыя прынцыпы, якія здавён пасьпяхова прымяняюцца ў шмат якіх сьферах дзейнасьці. Напрыклад, у артэлях, шмат у чым у казакоў да таго, як іх зрабілі дзяржаўнымі, у шукальнікаў золата Аўстраліі й Каліфорніі.\nУ ХХ стагоддзі гэтыя прынцыпы набылі друхое дыханьне са зьяўленьнем адпаведных тэорый. У прыватнасьці, дасьледваньні аперацыяў і сістэмнага аналізу.\nАсобныя прынцыпы пабудовы гнуткіх сістэм кіраваньня выкарыстоўваліся нават у ваенным (!!!) кіраваньні ў час Другой сусьветнай вайны. І ў шматлікіх навукова-тэхнічных і ваенна-тэхнічных праектах. У прыватнасьці ў праекце “Апалон”. І, дарэчы, заўсёды зь назьменым посьпехам.\nРаспаўсюджаньне гнуткіх сістэм кіраваньня на палітычную, а тым больш муніцыпальную сьферу цалкам лагічнае і не супярэчыць ні тэорыі, ні практыцы. Проста ў такіх тэндэнцыях не зацікаўлена бюракратыя – ракавая пухліна сучаснай цывілізацыі [сябрам нашай рэдакцыі было надзвычай прыемна прачытаць гэтую думку. – Рэд.]. Ну, а тым, хто зноў будзе казаць, што гэтыя цьверджаньні галаслоўныя і не прафесійныя, скажу, што гэта яны самі не прафесіяналы.\nНе ўстрымаюся ад самацытаваньня. Сябры зразумеюць, што гэтая мера вымушаная. Такім чынам, мой падручнік “Менеджмент. Экспресс-курс в 18 лекциях. М.: УРСС, 2005 г. – 147 с.”. Лекцыі 8 і 17.\nАдчуваю Вашую падтрымку, за што вельмі ўдзячны.\nГэты запіс апублікаваны: Нядзеля, жнівень 19, 2007 у 07:09\nКатэгорыі: 1.6. Сьвет сёньня, 2.4. Расейская апазіцыя, 3.1. Імпербюракратыя Расеі, 4.1.2. Эканам.пытан. і дэмакратыя. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.\nмай 7, 2008 у 13:31\n“Здабываючыя прадпрыемствы павінны быць дзяржаўнымі”, толькі дзеля таго, каб ушчэнт заваліць сыравінную прамысловасьць ды спрыяць хабарніцтву.\nУрад мусіць ахоўваць уласнасьць, гэта значыць дабрабыт, грамадзянаў войскам ды выведкаю, мытняю ды мяжою, паліцыяй ды судом, для чаго трэба ўмець зьбіраць падаткі “ў інтарэсах усяго народу” ды “пад строгім грамадскім кантролем” у выглядзе наўпрост абранай грамадзянамі дзеля гэтага Рады, але не дамагацца нетраў прыватных кавалкаў зямлі сваіх грамадзянаў, бо тое ставіць пад пагрозу валоданьне імі глебай пад уласнымі нагамі, значыць і дабрабыт, што наўогул ператварае чалавека ва ўцекача без Радзімы.\n“Павінна быць нацыяналізаванай” толькі тая ўласнасьць, без якой не магчыма выкананьне ўрадам сваіх абавязкаў перад грамадзянамі, а менавіта – шляхі зносінаў (“аб’екты інфраструктуры”), калі няма як абмежаваць “бюракратычныя сацыялістычныя выкрунтасы” набыцьцём права карыстаньня.


Лямблии у дарослых - сімптомы, лячэнне, прафілактыка\nШто вядома аб лямбліёз\nМесца паразітавання ў чалавека\nПрафілактыка заражэння лямблиями\nЛямбліёз - цяжкае захворванне, выкліканае протозойные інфекцыямі, - лямблиями. Для прафілактыкі і лячэння хваробы неабходна ведаць, што такое лямблии. Гэта протозоозы - найпростыя мікраарганізмы, паразітуюць у людзей, гаспадарчых і прамысловых жывёл, а таксама ў хатніх улюбёнцаў.\nЛямбліёз - цяжкае захворванне, выкліканае лямблиями\nЯны могуць дзівіць ўсе тканіны і органы, насяляюць у крыві і цэнтральнай нервовай сістэме.\nПерадача ўзбуджальніка чалавеку магчымая рознымі шляхамі:\nАліментарны - трапіць мікраарганізма з ежай\nКантактны - калі грэбаваць дбайным мыццём рук\nПалавой - пры палавых зносінах, ў спалучэнні з кантактным і гемоконтактным\nГемоконтактный - пры правядзенні ін'екцый, напрыклад, пры увядзенні наркотыкаў, а таксама пры неакуратных медыцынскіх маніпуляцыях\nКанкрэтна лямбліёз часцей перадаецца двума першымі спосабамі, дзівіць тонкі кішачнік і адначасна выклікае парушэнні ў працы арганізма, суправаджаюцца неўралагічнымі і алергічнымі прыкметамі.\nГэтым відам протозоозов заражана значная колькасць пацукоў, мышэй, сабак і катоў, сустракаецца ён і ў іншых жывёл.\nЧалавек можа атрымаць лямблии ад іх, а таксама ад хатняй жывёлы - кароў і свінняў. Таксама вельмі магчымая перадача ад чалавека да чалавека - у кале можа утрымлівацца да 25 млн. жыццяздольных цыст паразіта. Для заражэння досыць адной-двух цыст, якія трапілі ў кішачнік.\nнямытыя рукі, заражаная вада, прадукты харчавання могуць стаць шляхам траплення мікраарганізма да чалавека. Акрамя гэтага, пераносіць цысты лямблий могуць мухі і прусакі.\nНаяўнасць цыст выяўлялася нават у школьных і дашкольных установах - у змываючы з рук навучэнцаў, персаналу, ручак дзвярэй і т. d.\nІх жыццяздольнасць неверагодная. Цысты лямблий могуць выжываць нават у вадаправоднай вадзе да 3 месяцаў, у глебе яны жывуць і чакаюць гаспадара да 75 сутак, ў марской вадзе - да 2 месяцаў.\nГінуць пры награванні прадмета або вады да 700 - праз 5-10 хвілін, пры вскипании вады - імгненна. Хутка гінуць у капусным расоле, праз 24 гадзіну, а вось у малочных прадуктах пры тэмпературы 6-70 могуць заставацца жывымі да 120 сутак - гэта значыць больш 3 месяцаў. Пераносяць кароткачасовае замарожванне.\nЛямбліёз ў дарослых можа справакаваць дзіця, калі ў дзіцячай установе недастаткова ўважліва сочаць за мыццём рук дзяцей, Акрамя таго, крыніцай могуць быць і нямытыя рукі самога персаналу. Сельскагаспадарчая прадукцыя можа быць заражаныя цыстыт лямблий з прычыны заражанасці глебы, брудных рук работнікаў агароднінасховішчаў і харчблокаў. Таксама вялікую небяспеку нясе спажыванне нямытых гародніны і садавіны. Наяўнасць насякомых - мух, тараканаў таксама можа быць крыніцай заражэння.\nЯк можна ўбачыць, такое распаўсюджванне гэтых протозоозов і іх жыццяздольнасць могуць быць сур'ёзнай пагрозай здароўю чалавека.\nЛямблии могуць быць сур'ёзнай пагрозай здароўю чалавека\nАсноўнае месца пражывання спелых асобін - верхнія аддзелы тонкага кішачніка, пры гэтым мікрабіёлагамі ўстаноўлена, што яны максімальна прыстасаваныя менавіта да гэтай частцы арганізма чалавека.\nАсноўнае месца пражывання спелых асобін - верхнія аддзелы тонкага кішачніка\nЯны не могуць жыць у печані і жоўцевай бурбалцы, да паразітаванню ўнутры тканін тонкага кішачніка здольнасць надзвычай слабая. Могуць ўкараняцца ў тканіны варсінак кішачніка толькі пры вельмі моцнай інвазіі - адзначаліся толькі адзінкавыя выпадкі.\nЛямблия прымацоўваецца пярэдняй часткай да слізістай паверхні кішачніка, задні канец застаецца свабодным, знаходзяцца на адным месцы некаторы час, затым открепляются, каб зафіксавацца ў іншым месцы. Часам нейкі час могуць правесці ў вольным стане.\nЛямблии прыстасаваліся адпампоўваць пажыўныя рэчывы на тых участках кішачніка, дзе адбываецца максімальна інтэнсіўная выпрацоўка ферментаў. Вынікам гэтага становіцца рэгулярнае парушэнне сінтэзу важных ферментаў - инвертазы, лактазы і іншых.\nНедастатковасць ферментаў прыводзіць да зніжэння засваення тлушчаў, бялкоў, вітамінаў, вугляводаў - паступова парушаецца абмен рэчываў, падае канцэнтрацыя вітамінаў А, З, каратыну.\nПаверхню варсінак кішачніка, здзіўленая паразітамі, становіцца нефункцыянальная - перастае ўсмоктваць патрэбныя чалавеку рэчывы. Пастаяннае прымацаванне і адмацаванне лямблий прыводзіць да яе пашкоджання і раздражненне, асабліва калі ўлічыць, што на 1 см2 паверхні слізістай кішачніка можа адначасова знаходзіцца да мільёна асобін.\nКалі заражэнне доўжыцца больш за два месяцы, то ўчасткі паразы становяцца азызлымі, пачынаецца запаленчы працэс той ці іншай ступені цяжкасці, іншыя дэгенератыўныя змены. На паверхні варсінак з'яўляюцца разоры, адпаведныя па форме присасывательному органу паразіта.\nАкрамя таго, з'яўляюцца сімптомы парушэння працы іншых аддзелаў ЖКТ, якія маюць другасны характар. Часам гэтыя развіваюць паталогіі ўскладняюцца далучэннем інфекцыі, ўвесь арганізма пачынае слабець, губляць імунную супраціўляльнасць.\nНаяўнасць паразіта ў арганізме спрыяе паслаблення імуннай сістэмы\nраздражняльнасць, стамляльнасць, галавакружэнне могуць быць сімптомамі лямбліёз\nПрыкметы лямбліёз у дарослых, асабліва пры наяўнасці хранічных захворванняў сістэмы стрававання, часта выяўляюцца сімптомамі гэтых захворванняў:\nсімптомы нястраўнасці, дуадэніт, enterit, enterokolit. Часта суправаджаецца млоснасцю, зніжэннем апетыту. няўстойлівы крэсла, адрыжкі, пякотка.\nБолі ў вобласці пупка, пад лыжачкай справа, часам прыступы болю суправаджаюцца рэзкай млоснасцю, жывот трохі ўздуты, балючы.\nраздражняльнасць, стамляльнасць, галавакружэнне, парушэнні сну, плаксівасць. Часам з'яўляюцца болі ў вобласці сэрца.\nПадвышанае ўтрыманне эозінофілов ў крыві, што сведчыць аб паразітарных паразе арганізма. эозінофілы, спецыфічныя лейкацыты, павялічваюць лік пры некаторых захворваннях, лямбліёз у тым ліку.\nалергічныя рэакцыі, сімптомы абвастрэння атопіческій дэрматыту. Назіраліся праявы ў выглядзе прыступаў невыноснага свербу, крапіўніцы. Часам алергія выяўляецца ў выглядзе бранхіяльнай астмы і бранхіт. Можа ўзнікнуць невылечны рыніт або ўпарты кан'юктывіт, блефарыт. Таксама сустракаліся сімптомы рэзкага абвастрэння артрозу. Аднак усе гэтыя прыкметы бясследна праходзілі пасля спецыфічнага курсу лячэння лямбліёз.\nперш, чым пачаць разважаць, як пазбавіцца ад лямблий або прадпрымаць самастойныя дзеянні па ўласным выгаенню, варта пераканацца, што гэта менавіта лямбліёз, то ёсць наведаць лекара і здаць матэрыял для правядзення даследаванняў.\nПаколькі лямбліёз не мае спецыфічных сімптомаў і праяўляецца ў асноўным абвастрэннем спадарожных паталогій, для пастаноўкі дакладнага дыягназу неабходна праводзіць лабараторныя аналізы.\nДля правядзення даследаванняў патрэбныя кал і дуадэнальнае змесціва. У фекаліях можна выявіць толькі цысты паразіта, у дуадэнальным змесціве - толькі трофозоіты (актыўная форма лямблий). Калі даследуюцца вадкія вылучэнні з кішачніка, то ў іх можна ўбачыць абедзве формы мікраарганізма.\nПаказаннем да здачы аналізаў могуць быць:\nчастыя абвастрэння хранічных захворванняў ЖКТ\nпрыкметы парушэнняў функцыянальнасці кішачніка\nхранічна падвышаная колькасць эозінофілов ў крыві\nзацятыя алергічныя праявы\nДаследаванні праводзяцца некалькі разоў, з улікам хвалепадобнага вылучэння цысты і невялікія тэрміны жыцця мікраарганізма ў знешнім асяроддзі.\nПры відавочных прыкметах паразы і пры адсутнасці трофозоітов ў дуадэнальным змесціве, можа быць прызначаны плот матэрыялу з дванаццаціперснай кішкі.\nКалі назіраецца хранічны лямбліёз, лячэнне радыкальнымі метадамі немэтазгодна - можна атрымаць ўскладненні спадарожных паталогій, суправаджаюцца алергічнымі рэакцыямі.\nРэкамендуецца правесці паступовае лячэнне лямбліёз у дарослых ў тры этапы\nРэкамендуецца правесці паступовае лячэнне лямбліёз у дарослых ў тры этапы, схема распрацоўваецца і прызначаецца лекарам:\nМерапрыемствы па павышэнню імунітэту\nдыета, якая створыць лямблиям складаныя ўмовы для размнажэння (кашы, сухафрукты, гародніна, раслінныя алею). Скарачэнне спажываных вугляводаў, прыём прэпаратаў, актывізуе працу жоўцевай бурбалкі, анцігістамінные сродкі (для зніжэння иммуноаллергической рэакцыі арганізма), могуць прызначацца ферменты. Таксама варта прымаць полівітаміны і прабіётыкі.\nПраводзіцца з дапамогай прэпаратаў, знішчальных найпростых (метронідазол, тиберал). Пры гэтым неабходна прымаць анцігістамінные прэпараты і сарбенты.\nПры вострай форме лячэнне лямблий у дарослых праводзіцца лячэнне ў адзін этап - курс прыёму супрацьпаразітарнае прэпаратаў, схема можа быць пашырана курсам полівітамінаў і прабіётыкі.\nУ апошні час прымяненне метронідазол становіцца рэдкім - па дадзеных даследаванняў, з'явілася шмат штамаў ўзбуджальніка, якія ўстойлівыя да дадзенага сродку. Таму часцей прызначаюцца іншыя прэпараты:\nкароткі курс, усяго 2 дня. Не назначаецца цяжарным, асобам з парушэннямі функцыі крыватвору, парушэннямі ў працы ЦНС, а таксама пры падвышанай адчувальнасці. даволі эфектыўны, да 80%.\nтиберал (актыўнае рэчыва орнидазол)\nПрызначаецца курсамі ад 1 да 10 дзён у залежнасці ад цяжару паразы. Ёсць пабочныя з'явы, таму лячэнне павінна праводзіцца пад наглядам лекара. Не назначаецца цяжарным, асабліва на ранніх тэрмінах, у перыяд лактацыі. Назіраліся выпадкі індывідуальнай непераноснасці.\nэфектыўны, да 93%.\nэфектыўны, да 96%. Не мае пабочных эфектаў, можа быць прызначаны для лячэння дзяцей.\nСамастойнае лячэнне лямбліёз не рэкамендуецца, улічваючы магчымасць рэзкіх алергічных праяў і значнага пагаршэння стану пры прыёме противопротозойных прэпаратаў. Не варта карыстацца парадамі ў інтэрнэце, як лячыць лямблии - спачатку трэба праверыць, ці ёсць яны ў арганізме.\nПа заканчэнні курса лячэння любым прэпаратам праводзіцца кантрольнае абследаванне, са здачай адпаведных аналізаў, затым праз месяц - яшчэ адно.\nНеабходна весці барацьбу з казуркамі ў доме, асабліва ў месцах знаходжання прадуктаў\nПры з'яўленні няўстойлівага крэсла, іншых зацятых прыкмет парушэнняў працы ЖКТ варта абследавацца на наяўнасць паразітаў.\nНельга піць ваду з вадаёмаў без кіпячэння\nНельга піць ваду, якія папярэдне не пракіпяціце яе\nПрымаючы пад увагу жыццяздольнасць цыст паразітаў і лёгкасць заражэння, нельга гарантаваць збавенне ад іх назаўжды, аднак своечасовыя меры і выкананне правілаў прафілактыкі можа значна знізіць верагоднасць з'яўлення гэтай праблемы.\nСпадабалася гэтая артыкул - “Лямблии у дарослых – як выявіць ўтоеную пагрозу?”? Падзяліцеся з сябрамі і ацэніце запіс:\nкапіраванне старонкі 1 у 1 забаронена. Перапісванне поўнасцю або часткова, старонкі “Лямблии у дарослых – як выявіць ўтоеную пагрозу?”, - вітаецца, толькі з актыўнай спасылкай на крыніцу © 2022


Кацярына Браганская — Вікіпедыя\nКацярына Браганская (порт. Catarina de Bragança; 25 лістапада 1638 — 31 снежня 1705) — партугальская прынцэса з дому Браганса, дачка караля Жуана Аднаўляльніка, з 1662 года — жонка караля Англіі, Шатландыі і Ірландыі Карла II Сцюарта.\nКаралева Англіі, Шатландыі і Ірландыі\n23 красавіка 1662 — 6 лютага 1685\n25 лістапада 1638(1638-11-25)[…]\nDucal Palace of Vila Viçosa[d], Эвара, Партугалія\n31 снежня 1705(1705-12-31)[…] (67 гадоў)\nPalácio da Bemposta[d], Лісабон, Партугалія\nПантэон дому Браганса[d]\nДынастыя Браганса і Дынастыя Сцюартаў\nunnamed son Stuart[d], second stillborn child Stuart[d] і third stillborn child Stuart[d]\nКацярына Браганская на Вікісховішчы\nПаколькі Англія заўсёды падтрымлівала Партугалію на глебе ўзаемнай цікавасці ў паслабленні Іспаніі, пасля аднаўлення Сцюартаў на англійскім прастоле старадаўні саюз было вырашана змацаваць шлюбам. Каб зацікавіць англічан у шлюбе, партугальскі кароль даў за дачкой нечуваны пасаг — гарады Танжэр і Бамбей.\nПа прыбыцці ў Лондан маладая каралева апынулася адрэзанай ад двара падвойным бар'ерам мовы і веры. Яе сваякі былі дбайнымі каталікамі, а сярод продкаў лічыўся Св. Франсіска Борджа, адзін з бацькоў-заснавальнікаў ордэна езуітаў. Нядзіўна, што англіканам заўсёды здавалася за ёй цень папісцкай змовы.\nКацярына пакутавала ад пастаянных здрад мужа і бяздзетнасці: двойчы ў яе здараўся выкідак. З гадамі, аднак, насмешкі над ёй саступілі месца павазе. Пасля Хвалебнай рэвалюцыі, калі Сцюарты былі выгнаны з Англіі, каралеве-ўдаве было дазволена жыць адпаведна з яе высокім становішчам ў Сомерсет-хаусе. У 1692 г. яна вярнулася ў Партугалію. Пахавана ў лісабонскім Манастыры еранімітаў.\nКацярыне прыпісваецца ўвядзенне ў Англіі традыцыі чаяванняў. Лічыцца, што менавіта ў яе гонар атрымаў назву нью-ёркскі раён Квінс, хоць прамыя доказы гэтага адсутнічаюць.\n↑ 1,0 1,1 Catherine Of Braganza // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 2,0 2,1 Catherine of Braganza // SNAC — 2010. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 3,0 3,1 infanta Catherine of Braganza // Kindred Britain\n↑ 4,0 4,1 http://www.englishmonarchs.co.uk/stuart_29.html\n↑ Партугальская Вікіпедыя — 2001.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Кацярына_Браганская&oldid=3723453"\nАпошнія змены 6 лістапада 2020 а 16:29\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 16:29, 6 лістапада 2020.


Культура - “Старыя песні” пра тое ж\nСвятлана Бурак загадвае тутэйшай бібліятэкай з лютага, прыйшоўшы ў яе са школы, дзе працавала сакратаром. “Жыццё такое”, — рэзюмаваў герой кінабаевіка “Бумер”: такое, што да канца года колькасць чытачоў “храма кнігі” павінна дасягнуць чатырохсот сямідзесяці — звыш траціны насельніцтва аграгарадка. “І план я выканаю”, — заяўляе спадарыня Бурак. У дзень у сярэднім ва ўстанову прыходзяць пятнаццаць чалавек. У дзяцей — асноўнай часткі наведвальнікаў — найбольшым попытам карыстаецца літаратура для пазакласнага чытання. А для сябе яны выбіраюць фантастыку і фэнтэзі. Сярод дарослых першае месца трымае жаночая аўдыторыя, якая аддае перавагу любоўным раманам. Пенсіянеры нярэдка просяць беларускамоўныя творы.\n— Але кнігафонд, а ён складае больш за шаснаццаць тысяч найменняў, павялічваецца не гэтак часта, як хацелася б, — шкадуе Святлана Ігараўна. — З моманту майго прызначэння навінак да нас яшчэ не паступала, а апошняе папаўненне надарылася ў студзені. Я неяк пацікавілася ў Цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэме Бабруйска, ці ёсць там нейкі сусветны бестселер, мне адказалі, што не. А бо яго ўжо даўно экранізавалі.\nНа маё пытанне, ці звязвае яна на шмат гадоў наперад далейшы лёс з бібліятэчнай справай, загадчыца сумленна адказвае, што не ведае. Выпрабаваць яго Святлана Бурак як след яшчэ не паспела, але пра акцыі, накіраваныя на папулярызацыю кнігі, у прыватнасці — на прапаганду менавіта беларускай, ужо задумваецца. Аднак і мары аб рэалізацыі сябе ў сельскай гаспадарцы, а канкрэтна ў свінагадоўлі, яе не пакідаюць.\n— Моладзь сёння чытае літаратуру ў інтэрнэце, электронную кнігу больш, чым папяровую, і будучыня звычайных бібліятэк мне бачыцца цьмяна, — дзеліцца яна. — І каму будзе тады патрэбна наша прафесія?\nУ “сваю” ўстанову Святлана Ігараўна мяне не запрасіла: “Не спадабаецца там вам — мэбля старая, кнігі патрапаныя…”\nІ дырэктар сельскага Дома культуры Вольга Цімашэнка карэспандэнта “К” у яго не паклікала, спаслаўшыся на не надта прэзентабельны ўнутраны выгляд установы, што знаходзіцца ў стадыі чакання рамонту, мерапрыемствы ў якім зараз праходзяць... у фае.\n— Я стала дырэктарам СДК у 2007-м годзе, — успамінае Вольга Уладзіміраўна. — Ужо тады ён дастаўся мне не ў лепшым стане. Дах цёк, грыбок па сценах\nпайшоў. А хто з бацькоў, знаходзячыся ў здаровым розуме, аддасць дзіцяці ў Дом культуры, дзе папросту можна падхапіць якое-небудзь захворванне?! Таму шэрагі гурткоўцаў патрошку сталі радзець.\nІ пачалася “бітва” за пастаноўку будынка на рамонт. У 2015-м было скончана яго абследаванне, складзены акт аб прызнанні танцавальнай і глядзельнай залаў аварыйнымі. І цяпер у Вялікіх Бортніках чакаюць, калі ж знойдуцца фінансы на аднаўленне ўстановы.\nТым не менш, артысты СДК у ім выступаюць — у тым самым вестыбюлі. Там дае прадстаўленні легендарны народны ансамбль народнай песні “Вясёлка”, якому “стукнула” ўжо 55 гадоў! На базе калектыву створаны фальклорны гурт, што таксама канцэртуе на вельмі абмежаванай прасторы ўстановы, як і дарослы вакальны гурт. Але не толькі ў фае гэтыя ансамблі нясуць сваё мастацтва ў народ, а часам адпраўляюцца і на выязныя мерапрыемствы — часцяком на маршрутках, за ўласны кошт. А яшчэ ў “ прадбанніку” дзейнічае дзіцячы гурток дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.\n— Сэрца шчыміць, калі думаеш пра тое, як мы маглі б разгарнуцца ў Доме культуры, — уздыхае спадарыня Цімашэнка. — Напрыклад, столькі матэрыялу сабрана для Кутка спадчыны, а мы яго экспанаты звальваем у гэтым нашым “прахадным двары”. А што за дыскатэкі тут праходзілі, па сто чалавек! Тады я галаву не ламала, якім спосабам мне выканаць план платных паслуг.\nАднак, нягледзячы на нятворчыя цяжкасці, Вольга Уладзіміраўна з аптымізмам глядзіць у заўтрашні дзень і прызнаецца:\n— Бывала, я ўпадала ў адчай, нават малілася: “Божа, хай хутчэй пройдуць гэтыя два гады і я адсюль уцяку!” А потым — раз, і ўзнікалі новыя людзі, аб талентах якіх і не здагадвалася, яны і ёсць дапамога бабулям з нашых калектываў. Нікуды я не паеду!\nСпявай, пакуль малады!\nА Ірына Мізгер, кіраўнік вакальнага ансамбля “Жэўжыкі”, якому ад роду дзесяць гадоў, мяне ў філіял Бабруйскай раённай дзіцячай школы мастацтваў дапусціла. Выкладчык харавога аддзялення ўвесь свой калектыў лічыць зорным, бо на яго рахунку мноства перамог на розных фестывалях, у тым ліку міжнародных. Але трох дзяўчат назвала асобна, мяркуючы, што іх чакае цікавы творчы лёс. Гэта Аляксандра Пахвалёная, Настасся Яблонская і Юлія Вяроўкіна.\nБылая Бортнікаўская дзіцячая музычная школа па-ранейшаму спецыялізуецца выключна на музыцы, а ў кожным з класаў установы — фартэпіяна, баяна, цымбалаў, домры, балалайкі... — займаецца па пяць — сем чалавек.\n— Для сельскай мясцовасці гэта вельмі высокі паказчык, — запэўнівае Ірына Васільеўна. — А на маім аддзяленні аж 14 вучняў! Працуй Дом культуры, можа, хтосьці з дзяцей наведваў бы толькі яго гурткі. Аднак і сцвярджаць, што яны ходзяць у філіял ад безвыходнасці, было б у корані няслушным. Вы ж самі чуеце, які гвалт стаіць у актавай зале, дзе мы з вамі размаўляем. Бачыце, як хлапчукі і дзяўчынкі чакаюць, калі ж пачнуцца заняткі.\nШто праўда, то праўда: дзеці гаманілі, але паціху, і крыху дакорліва пазіралі ў мой бок — маўляў, прыйшоў тут, не дае нам паспяваць. Не ўсе яны, зразумела, стануць музыкантамі, але судотык ужо ў юным узросце з прафесійным мастацтвам абавязкова пакіне важны след у іх душах.\n— Ужо, здавалася б, дзецюкоў у хор цяжка прывабіць, — працягвае Ірына Мізгер. — Ім, хутчэй, вуліца патрэбна, дзе можна пагарэзіць. А да мяне двое прыходзяць, і без прымусу бацькоў. Ведаю, што, скажам, Дзіма Даўматовіч хоча стаць дальнабойшчыкам, а зараз ён па-сапраўднаму захоплены музыкай, займае на конкурсах прызавыя месцы па сальфеджыа.\nРазвітваючыся, Ірына Васільеўна папрасіла “К” згадаць у артыкуле Бортнікаўскі вучэбна-педагагічны комплекс яслі — сад — сярэдняя школа Бабруйскага раёна, які некалі прытуліў філіял. І абавязкова яго загадчыцу Таццяну Аляксандраўну Дучкову, чалавека, што шчыра клапоціцца пра дабрабыт кіраванай ёй установы. “Майму аддзяленню так была патрэбная калонка, і тры гады таму нам яе купілі, — заўважае спадарыня Мізгер. — Ноўтбукам ж пакуль абыходжуся ўласным — дзеці любяць спяваць пад інструментальныя фанаграмы. Шнуравые мікрафоны яшчэ б набыць, і тады мы будзем абсалютна шчаслівыя!”\nА рэцэнзент культурнага жыцця Вялікіх Бортнікаў Раіса Мазурэнка пра сябе кажа стрымана: “Ды нічым асаблівым я ў нашым аграгарадку не знакамітая: усе жанчыны на вёсцы займаюцца рукадзеллем — хто больш, хто менш. Мяне да яго ў самым раннім дзяцінстве прызвычаілі старэйшыя сёстры. І цяпер працягваю нешта такое рабіць, а пару тыдняў таму ўнучка ў інтэрнэце паказала, як вышываць бісерам, я паспрабавала і мне спадабалася”. Манетызаваць хобі Раіса Паўлаўна не спрабавала, але работы яе перыядычна выстаўляліся ў мясцовым ДК і ў раёне на розных імпрэзах. Некаторыя з іх былі адзначаны граматамі. Пры гэтым мая суразмоўца наракае, што вучняў у яе няма, маўляў, народныя рамёствы наогул сёння ў моладзі не ў пашане: захопіцца яна імі спачатку, а потым камп’ютары бяруць верх.\nКаментарый Раісы МАЗУРЭНКА:\n— Жыццё тут яшчэ ў пачатку 1990-х бурліла. Столькі гурткоў у Доме культуры было, усе іх і не ўспомніць. Але ў пошуках лепшай долі жыхары паволі раз’язджаліся, ДК стаў пусцець. У дзяцей з’явіліся іншыя інтарэсы, многім з іх прапанаваныя мерапрыемствы сталі без патрэбы, яны без асаблівага задавальнення прымалі ўдзел і ў іх падрыхтоўцы, а ў аб’яднаннях паўсталі праблемы з прыцягненнем людзей. А зараз установа наогул прастойвае, і куды дзявацца тым, хто хоць неяк падтрымліваў яе дзейнасць? Два разы на тыдзень збірацца ў вестыбюлі Дома культуры?\nСкажаце, зноў вам прапанавалі “старыя песні”, і пра тое ж, — што чарговаму Дому культуры неабходны рамонт, моладзь у бібліятэку бясконцым патокам не імкнецца, вёска страчвае жыхароў, а маладых спецыялістаў сюды не даклікацца, і наогул жыццё раней на вёсцы было весялейшым. Але не я пра тое “спяваю”, я транслюю боль тых, хто існуе ў такой рэальнасці штодня. І кожны дзень стараецца размаляваць часам ужо сапраўды шэрыя будні аднавяскоўцаў каляровымі фарбамі творчасці. Атрымліваецца гэта і ў Вялікіх Бортніках, за што работнікам культуры аграгарадка гонар і хвала. Аднак праблемы нікуды не знікаюць, а таму, на жаль, “песням” — усё яшчэ быць…


Дзяржаўны сцяг Рэспублікі Беларусь з’яўляецца сімвалам дзяржаўнага суверэнітэту Рэспублікі Беларусь, уяўляе сабой прамавугольнае палотнішча, якое складаецца з двух гарызантальна размешчаных каляровых палос: верхняй – чырвонага колеру шырынёй у 2/3 і ніжняй - зялёнага колеру ў 1/3 шырыні сцяга. Каля дрэўка вертыкальна размешчаны беларускі нацыянальны арнамент чырвонага колеру на белым полі, які складае 1/9 даўжыні сцяга. Адносіны шырыні сцяга да яго даўжыні - 1:2. Сцяг мацуецца на дрэўцы (флагштоку), якое афарбоўваецца ў залацісты (вохра) колер (Гл. таксама РСТ Беларусі 911-91).\nДзяржаўны герб Рэспублікі Беларусь з’яўляецца сімвалам дзяржаўнага суверэнітэту Рэспублікі Беларусь, уяўляе сабой зялёны контур Рэспублікі Беларусь у залатых прамянях сонца над зямным шарам. Зверху контура знаходзіцца пяціконцавая чырвоная зорка. Герб абрамляе вянок з залатых каласоў, пераплеценых справа кветкамі канюшыны, злева - ільну. Каласы абвіты чырвона-зялёнай стужкай, на якой знізу зроблены надпіс золатам: "Рэспублiка Беларусь".


Гонка за мінулыя рысавых палёў, калі вы едзеце на Bullet Train ўсёй Японіі\nПакуль не апублікавана by Lydia Schrandt, Writer\nЗ цягніка сціснуць у сельскай мясцовасці са хуткасцю да 300 кіламетраў у гадзіну, у Японіі адным з лепшых цягніку-пуле сістэмы ў любой кропцы свету. У адрозненне ад метро сістэмах многіх буйных гарадах, японскія цягніка кулі прызначаныя для пакрыцця вялікіх адлегласцяў паміж гарадамі, у кароткі прамежак часу. Гэта азначае, што вы можаце засноўваць сваё падарожжа ў Асацы і Кіёта і робяць аднадзённыя паездкі ў навакольныя гарады, такія як Кобе і Хірасіма.\nЯк і большасць рэчаў у Японіі, вопыт язды цягніку-кулі можна падсумаваць ў двух словах: зручным і эфектыўным. Цягнікі пунктуальнасць у секунду, а таму, што большасць ліній знаходзяцца ў прыватнай уласнасці, карпарацыі канкуруюць, каб максімальна камфортна і дагледжаныя цягнікоў.Наш цягнік брыз на станцыю ў 10:00 на кропку. Гладкі знешні белы бездакорным. На працягу пяці хвілін, у кожнага ёсць падняліся на борт і цягнік узбіваючы нас. Ветлівы і заўсёды двухмоўны персанал, падобна, ведаюць дакладна, хто мае атрымалі і выключаецца, як яны свой шлях да алтара сабраных квіткоў. Уся сістэма працуе як харэограф выдатна танчыць або добра змазанай машыны. Ён бярэ на сябе ўсе стрэсы і расчараванні з падарожжа.У 45 хвілін патрабуецца, каб хуткасць мінулым рысавых палёў у сельскай мясцовасці паміж японскай Асацы і Кіёта, вы будзеце адчуваць сябе, як быццам вы слізгацення над зямлёй. Паездка гладкай дастаткова, каб прыняць хуткія адтэрміноўкі або чытаць кнігі, але дэкарацыі, як правіла, варта глядзець. Гаворачы аб сотавых тэлефонах забаронена на цягніках, так што вы будзеце ўпэўнены мірнага ездзіць.\nКалі лепш за ўсё ехацьДзякуючы звышхуткасных цягнікоў, Японія зручнымі і даступнымі на працягу ўсяго года. Лепшы час для паездкі цягніку-пуле, калі вы хочаце лепш маляўнічым відам на вёску альбо ўвесну, калі вішні квітнеюць або ўвосень, калі лісце афарбоўваюцца ў колеры. Зіма можа быць даволі холадна, і цягнікі будуць перапоўненым падчас месяцовага святкавання Новага года. Лета таксама гарачая пара падарожжаў у Японіі, і дажджлівае, гарачая, і вільготная надвор'е можа здзейсніць вандраванне па сабе.\nКаэфіцыенты N 'заканчваеццаЯзда цягніка Японіі куля варта дорага. Калі вы плануеце марнаваць больш, чым тыдзень у краіне ці плануюць зрабіць некаторыя падарожжа паміж гарадамі, самы танны варыянт гэта купля Pass Японію чыгуначным або JR Pass, перш чым патрапіць у Японію. Праходзяць даступная толькі для замежных гасцей з "Часовы наведвальнік" штамп ўезду або японскіх грамадзян, якія пражываюць за мяжой, а кошт звычайнага білета класа 28300 ен на адзін тыдзень.Захаваць сябе дадатковыя грошы і нервы пры браніраванні гатэля ў некалькіх хвілінах хады ад станцыі лініі JR.\nJRPass з'яўляецца білет агенцтва, якія могуць дапамагчы Вам забраніраваць Японія Rail Pass, перш чым патрапіць у Японію.\nShinsaibashi з'яўляецца домам для некаторых з лепшых рэстаранаў Осака, у тым ліку знакаміты барабаніў Kuidaore блазна.\nЧаму выгадна браніраваць 2 ці 3 Кампактныя нумары гатэля, калі вы можаце ўзяць у арэнду экспансіўны - і менш дарагі - 2 або 3-пакаёвая кватэра, а не на Weekly Mansion Osaka на Otemae?


Польшча выказала салідарнасьць з Эстоніяй\n30 красавік 2007, 13:40\nАляксей Дзікавіцкі, Варшава Польскія ўлады выказалі салідарнасьць з ўладамі Эстоніі з нагоды апошніх падзеяў у Таліне. Гэтыя падзеі ажывілі і ў Польшчы дыскусію над далейшым лёсам савецкіх помнікаў на тэрыторыі краіны.\nПаводле канцылярыі польскага прэзыдэнта, Лех Качыньскі ў тэлефоннай размове з прэзыдэнтам Эстоніі Тоомасам Хэндрыкам Ільвэсам заявіў, што падтрымлівае эстонскія ўлады што да падзеяў вакол помніка савецкім жаўнерам Таліне.\nУ сваю чаргу МЗС Польшчы, дэпутаты польскага парлямэнту лічаць, што ў гэтай справе за Эстонію павінен заступіцца Эўразьвяз.\nКаліш: “Справа Эстоніі – гэта справа ўсяго Эўразьвязу, і Эўразьвяз павінен выказаць салідарнасьць з Эстоніяй”, – кажа адзін зь лідэраў Саюзу левых дэмакратаў Рышард Каліш.\nА вось меркаваньне дэпутата ад лібэральнай Грамадзянскай плятформы Адама Шэйнфэльда.\nШэйнфэльд: “Кожная краіна, у тым ліку і Эстонія, павінна мець сувэрэннае права самастойна вырашаць, якія сымбалі шанаваць, а якія – не”.\nМіж тым грамадзкая арганізацыя Катыньскі камітэт заявіла, што “надыйшоў час прыбраць савецкія помнікі з вуліцаў і польскіх гарадоў, бо яны зьяўляюцца сымбалямі савецкай акупацыі, няволі і расейскага шавінізму”. “Гэта ганьба, што каля 2 тысяч такіх помнікаў утрымліваюцца за грошы польскіх падаткаплацельшчыкаў”, – гаворыцца ў заяве камітэту.\nУ падобным тоне выказалася і Аб’яднаньне вэтэранскіх і незалежніцкіх арганізацыяў Польшчы, а Фэдэрацыя сем’яў ахвяраў Катыні заявіла, што такія захады “могуць пагоршыць і так дрэнныя польска-расейскія дачыненьні”.\nШто да пазыцыі ўладаў у гэтай справе, дык міністэрства культуры Польшчы падрыхтавала адмысловы закон “Аб месцах нацыянальнай памяці”, які дазволіць мясцовым уладам спрасьціць працэс ліквідацыі “помнікаў камуністычнай дыктатуры”, якія, паводле міністра культуры Міхала Уяздоўскага зьяўляюцца “чужымі для польскай традыцыі”.\nПершы помнік, які паўстаў у паваеннай Варшаве, – “Помнік Братэрства па зброі савецкіх і польскіх жаўнераў”.


Штаб Казуліна патрабуе распачаць крымінальную справу\n21 люты 2006, 22:34\nРадыё Свабода На пытаньні слухачоў “Свабоды” адказваюць: сябра ініцыятыўнай групы Аляксандра Мілінкевіча ў Берасьці Сяргей Вакуленка і кіраўнік штабу кандыдата ў прэзыдэнты Аляксандра Казуліна Мечыслаў Грыб.\n(Спадар: ) “У дзейнай улады ёсьць два такія інструмэнты: першае, праводзяцца так званыя зачысткі, і, другое, што ўлада ўсё трымае, так бы мовіць, пад наглядам, усё адсочвае, трымае пад кантролем. Што ў гэтым пляне апазыцыя і сродкі інфармацыі? Вось “Свабода” паведаміла, што ў Берасьці затрымалі зборшчыцу подпісаў за Лукашэнку, здалі ў міліцыю. І на гэтым усё — лёс гэтага паведамленьня не адсочваецца.\nВось сказалі, што Казулін патрабуе завесьці крымінальную справу супраць нападнікаў. Ужо прайшло два дні, сёньня нагадвалі пра Казуліна, а пра гэты інцыдэнт згадаць забыліся. Што там з гэтым пазовам у пракуратуру?”\nАдказвае сябра ініцыятыўнай групы Аляксандра Мілінкевіча ў Берасьці, удзельнік інцыдэнту Сяргей Вакуленка:\n(Вакуленка: ) “Мы зьвярнуліся ў Цэнтральную выбарчую камісію, Маскоўскую раённую і абласную камісію Берасьця. Але атрымалі адказ, што ў гэтым выпадку мела месца штучна створанае непаразуменьне. На сёньня я таксама зьвярнуўся ў пракуратуру і адміністрацыю Маскоўскага раёну Берасьця прыцягнуць да адміністрацыйнай адказнасьці невядомую нам жанчыну паводле артыкулу 167-3 — за парушэньне Выбарчага кодэксу. Але нам было адмоўлена. На сёньня мы зьбіраемся абскардзіць адказ кіраўніка адміністрацыі Шышка Аляксандра Аляксеевіча ў пракуратуру Маскоўскага раёну, каб ён выконваў закон. Хачу давесьці гэтую працу да канца — чаго б гэтага ні каштавала”.\nАдказвае кіраўнік штабу кандыдата ў прэзыдэнты Аляксандра Казуліна Мечыслаў Грыб:\n(Грыб: ) “Праваабаронца Алег Волчак, які таксама ўваходзіць у нашую каманду, аформіў дакумэнты ў КДБ і пракуратуру. Мы ж выклікалі хуткую дапамогу — яму вочы запырскалі аэразолем і шыю ўдарылі. А пасьля ён яшчэ з адным юрыстам адвозілі двух затрыманых намі ў пастарунак. Але міліцыя ня кажа, што гэта за людзі, якія яны, адкуль — праходзяць як невядомыя. Словам, усе дакумэнты падрыхтавалі, належныя экспэртызы правялі і ўсё накіравалі, і цяпер чакаем, што адкажа ўлада. Павінна быць прынята рашэньне — ці распачаць крымінальную справу, ці адмовіць у яе адкрыцьці”.\nПасьля таго, як у мінулую пятніцу Аляксандар Казулін здолеў, пераадолеўшы супраціў, прарвацца ў Нацыянальны прэсавы цэнтар, у гэтай установе ўзмацняюць прапускны рэжым. Сёньня ў фае прэсавага цэнтру зьявіўся турнікет-“вяртушка”. Для праходу ў будынак цяпер будзе патрэбная адпаведная электроная картка.


Каляндар Google уваходзіць у выбраную групу найбольш загружаных прыкладанняў | Androidsis\nGoogle Calendar уводзіць выбраную групу найбольш загружаных прыкладанняў\nGoogle робіць нам даступнымі шэраг прыкладанняў што мы можам усталёўваць на сваіх прыладах прыкладання, якія, як правіла, у першую чаргу звычайна паходзяць з рук пікселяў. Chrome, Кантакты, Перакладчык, Google Home, Google ... у нашае распараджэнне нават дадатак для кіравання календаром.\nМенавіта гэта апошняе дадатак Google Calendar толькі што перавысіў 1.000 мільярд загрузак, колькасць, якую дасягнула вельмі мала прыкладанняў, і сярод якіх мы можам знайсці шмат такіх ад Google, акрамя Facebook, WhatsApp ... На працягу некалькіх дзён у падрабязнасцях прыкладання мы бачым, як яно дасягнула гэтай лічбы.\nАле раней трэба было перасягнуць яшчэ адзін складаны паказчык: 500 мільёнаў для загрузкі. Google Calendar перавысіў 500 мільёнаў загрузак у лютым 2018 года, таму спатрэбілася крыху больш за год, каб загрузіць яшчэ 500 мільёнаў карыстальнікаў адно з лепшых прыкладанняў для кіравання календаром.\nУ Play Store, у адрозненне ад Apple App Store, мы можам знайсці вялікую колькасць прыкладанняў Google усіх відаў, як я ўжо каментаваў вышэй, большасць з іх настолькі добрыя, што распрацоўшчыкі яны не перашкаджаюць спрабаваць канкураваць з пошукавым гігантам.\nАльтэрнатыў Google Calendar вельмі мала\nУ App Store адбываецца наадварот. Пошта, каляндар і напамінкі - гэта тры прыкладання, якія Apple уключае ва ўсе тэрміналы, але маюць вялікую колькасць функцыянальных прабелаў І, нягледзячы на мінулыя гады, Apple, здаецца, не гатовая марнаваць свой час на яго паляпшэнне.\nГэта дазволіла дадаткі іншых вытворцаў, такія як Каляндары 5 альбо Фантастычны 2 Гэта лепшыя каляндарныя дадаткі, даступныя ў App Store, прыкладанні, якія не зусім танныя, бо кошт у іх складае 7,99 еўра.\nКалі гэта дакладна, што ў Play Store мы маем у сваім распараджэнні розныя альтэрнатывы Google Calendar, большасць з іх, калі не ўсе, яны прапануюць нам тыя ж функцыянальныя магчымасці, што і Google, і ў многіх выпадках вам даводзіцца плаціць.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прыкладанні для Android » Google Calendar уводзіць выбраную групу найбольш загружаных прыкладанняў\nSamsung і Huawei - брэнды, якія найбольш выдаткоўваюць на даследаванні і распрацоўкі\nXiaomi рыхтуе вельмі прэміум-версію Xiaomi Mi 9: з корпусам з 24-каратнага золата!


Композитор Виктор Копытько: Появление запрещенных произведений повлияло на распад «империи зла» — Советского Союза\n28.03.2020 / 13:46 14\nУ Беларускай дзяржаўнай філармоніі адбылася прэм'ера оперы «Прызначаны час», а «Звязда» сустрэлася з яе аўтарам Віктарам Капыцько, якога вы не маглі не чуць — кампазітар вядомы не толькі акадэмічнымі творамі, але і работай у кіно і тэатры. Таму калі вы бачылі фільмы «Анастасія Слуцкая», «У чэрвені 41-га» альбо, з апошняга, «Сляды на вадзе», калі вы аматар дакументальных работ Адольфа Канеўскага альбо калі вы знаёмыя са спектаклямі Валера Раеўскага ў Купалаўскім, то вы наш кліент. Між тым спадар Віктар з'яўляецца аўтарам опер, сімфоній і кантат, яго музыка гучыць у розных кутках свету, а ў Беларусі з ім працуюць найлепшыя выканаўцы. І што галоўнае для нашай размовы — гэта чалавек шырокіх ведаў і ўяўленняў, таму і тэма музыкі дазволіла пагаварыць пра больш шырокія, «прыземленыя» катэгорыі.\n— Такой сувязі няма, ідэя напісаць гэтую оперу прыйшла мне ў галаву гадоў трыццаць таму. Калі я прачытаў «Прызначаны час», я быў ім скароны: цікавы сюжэт, дынамічная, мабільная структура, ды яшчэ галоўнай рухаючай сілай з'яўляюцца дзеці, што мяне заўсёды цікавіла — мая першая опера («Дзяўчынка, што наступіла на хлеб» паводле Андэрсэна. — Аўт.) таксама звязана з дзецьмі. Так атрымалася, гэтыя трыццаць гадоў я займаўся ўсім чым заўгодна, толькі не «Прызначаным часам», а паўтара года таму ён нечакана ўспыхнуў і вельмі хутка напісаўся.\n— Мы з вамі размаўляем пра оперу, а гэта спецыфічны жанр: застаючыся высокім мастацтвам, яна можа быць мастацтвам вулічным. Найлепшую оперу на свеце, «Чароўную флейту» Моцарта, можна насвістаць, бо яна знята з вуліцы, з вуснаў мінакоў. Недарэмна Вердзі перад прэм'ерай «Рыгалета» нават на рэпетыцыях хаваў Песеньку Герцага: ён ведаў, што як толькі яна вырвецца вонкі, яе тут жа заспявае ўвесь горад, а кампазітар хацеў, каб упершыню яна прагучала менавіта ў тэатры. У «Воцэку» Альбана Берга на звычайнай бульварнай мясарубцы будуецца высокая трагедыя. Вазьміце «Аіду» таго ж Вердзі — жудасная вампука ў сюжэце, а з яе атрымліваецца такая боская прыгажосць, як нябесны фінальны дуэт Аіды і Радамеса.\n— Што да мяне, то я працую якраз у рэжыме спрыяння з боку лідараў музычнай культуры і філарманічных інстытуцый — з 1992 года ў мяне прайшло на зайздрасць шмат канцэртаў. У савецкі час амаль нічога майго не выконвалася, але ў постсавецкі ўсё найлепшае, што я пісаў, тут жа ігралася. Удосталь сёння гучаць і маладыя кампазітары, напрыклад Вольга Падгайская, Канстанцін Яськоў. Але парадокс у іншым: у нас знікла беларуская музыка, напрыклад, XX стагоддзя, а ёсць творы, якія абсалютна не правініліся тым, што напісаныя ў савецкія часы. Дагэтуль не пастаўлена найлепшая беларуская опера «Матухна Кураж» Сяргея Картэса, а гэта ганьба для культурнага кіраўніцтва краіны — на такія рэчы, а не на хламавае кіно, трэба выдзяляць мільёны. Да таго ж, калі вы апошні раз чулі са сцэны «Ціля Уленшпігеля» альбо «Выбранніцу» Яўгена Глебава, прычым не ўрыўкі, а ўсур'ёз, як гэта ігралася ў 1970-я? Між іншым, у канцы 1960-х — пачатку 1970-х мінская філармонія прадавала абанементы, дык вось у кожным абанементным канцэрце апроч, напрыклад, Трэцяй сімфоніі Бетховена і нечага з Чайкоўскага абавязкова стаяў твор беларускага кампазітара — добры, сярэдні альбо дрэнны, але ён гучаў. Такім чынам выконваліся сімфоніі Абеліёвіча — я не скажу, што гэта музыка, роўная сімфоніям Шастаковіча, але тым не менш грунтоўнае еўрапейскае пісьмо. Пастаўце сёння сто чалавек і запытайце, хто такі Леў Маісеевіч Абеліёвіч, — вылупяць вочы. За часы савецкай улады ў нас назапашаны вялізны багаж музыкі — бывае, крайне нізкай якасці, але некаторыя творы здольныя ўпрыгожыць любую канцэртную праграму. Здараецца, класікай лічыцца тое, што ёй не з'яўляецца, скажам, кантаты Анатоля Багатырова. Затое «Песні Хірасімы» Дзмітрыя Смольскага маглі б шмат для каго зрабіць пагоду, пры гэтым у яго ж араторыі «Паэт» пра Янку Купалу няма ніводнай жывой ноты, а Аркадзь Гураў, напісаным у тым жа годзе «Апраўданнем Афеліі», жывы назаўсёды. Калі ўсё гэта пачне гучаць, можна будзе паступова пабудаваць правільную, а не скажоную гісторыю беларускай музыкі.\n— Вы думаеце, хто павінен гэта праініцыяваць?\n— Безумоўна, і дзякуй Богу, я тую «імперыю зла» не цярплю. Не дзіўна, што ў ЗША і Англіі бомбасховішчы былі на кожным кроку: там увесь час чакалі, што мы пачнём іх бамбіць, і гэта было не псіхозам, наадварот — цуд, што такога не здарылася… Бліжэй да распаду СССР, у 1989 годзе, я ўпершыню прыехаў у ЗША, а потым трапіў туды ўжо з канцэртамі ў 1992-м: нас успрымалі як сапраўдных герояў, бо, па-першае, убачылі, што ніхто іх не будзе бамбіць, а па-другое, што гэтая адна шостая частка планеты, аказваецца, заселена жывымі людзьмі, з якімі можна размаўляць. Гэта быў вялізны сюрпрыз для ўсяго свету, а мне ўпершыню не было сорамна за сваю краіну. Іншая рэч, што Саюз быў псіхалагічна і ментальна абсалютна не гатовы да развалу, як у свой час Францыя і Англія навукова і драматургічна не падрыхтавалі распад каланіяльных сістэм.\n— Кароткачасовы, але выразны рэнесанс, у якім я меў гонар узяць удзел, калі ўспомніць маю сюіту «Песні Арбацкага Двара» альбо араторыю «Куранты». З аднаго боку, у краіне стала вельмі цяжка жыць, і вялікая колькасць высокакласных музыкантаў з'ехала, таму адразу і на доўгі час, напрыклад, сталі горш іграць аркестры. Але настрой тады быў каласальны, развеяўся савецкі міф, што беларуская прафесійная музыка пачалася ў 1917 годзе: аказалася, што і да 1917-га ў нас існавалі кантавая культура, інструментальная традыцыя, у прыдворных тэатрах ставіліся оперы, напісаныя тут, а не дзе-небудзь у Італіі. Вольга Дадзіёмава стала раскопваць «міжрэгіянальную» спадчыну, якая раней нам і не снілася. Згодна з яе тэорыяй геаграфічнае палажэнне дазваляе лічыць Беларусь паўнапраўнай удзельніцай агульнаеўрапейскага музыкальнага працэсу, адпаведна, многае з таго, што мы лічым, напрыклад, польскай музыкай, лічыцца і беларускай, таму што было створана на адзінай міжрэгіянальнай прасторы. Зборнік «Полацкі сшытак», які называецца так па містыфікацыі, — якраз адзін з такіх помнікаў. У савецкі перыяд лічылася, што ў Беларусі існаваў хіба толькі фальклор, хоць ён сапраўды адзін з самых унікальных у свеце, любы фалькларыст вам скажа, што мы жывем у блаславёнай краіне. Гэта, дарэчы, паказальна для беларускай гісторыі: ствараць аўтарскае ў нас практычна не было часу. Скажам, у XVІІ стагоддзі вы селі пісаць раман, а ў гэты час да акна падыходзяць людзі са зброяй, выбіваюць шкло і кажуць: «Выходзь», — і ўсё. Аўтарскае не магло ўстаяцца, затое фальклор паступова, з пакалення ў пакаленне, захоўваўся. Калі з'явіліся «Песняры», з падачы цяперашніх «легендаў» беларускай музыкі Генадзя Цітовіча і Рыгора Шырмы ўзнік страшны скандал — яны паднялі хай, маўляў, нейкія доўгавалосыя лохі растоптваюць святы беларускі фальклор. Пайшоў сапраўдны ідэалагічны антыпесняроўскі танк, але гурт перамог на Усесаюзным конкурсе артыстаў эстрады ў Маскве, і ўсё крыху сціхла. Усё ж свет запеў беларускія песні дзякуючы Мулявіну, а Валодзя быў геніяльны чалавек…\n— Калі ў кампазітара няма замоў на оперы ці балеты, а ў мяне, напрыклад, іх няма, гэта адзіная магчымасць для сапраўднага заробку. Я з 1978 года працую ў кіно і з канца 1980-х — у тэатры. Гэта мая другая прафесія, але тут зусім іншая музыка, іншыя задачы ды іншыя заканамернасці вырашэння праблем часу і прасторы. Музыка, напрыклад, часта не павінна замінаць выяве, адпаведна яна прыбіраецца на другі план, таму я павінен вырашыць акустычную праблему такім чынам, каб і самому прагучаць, і фільму не перашкодзіць. Гэта спецыфічныя, рамесныя задачы, але імі таксама цікава займацца. Што яшчэ застаецца кампазітару? Існавалі і, здаецца, існуюць да сёння праславутыя дзяржаўныя закупачныя камісіі, якія куплялі ў аўтараў іх музыку. Гэта было вельмі смешна, бо згодна з дзяржаўнымі расцэнкамі, напрыклад, накцюрн Шапэна каштаваў 80 рублёў, у 1970-я вы маглі купіць на гэтыя грошы веласіпед. Я не прадаваў музыку дзяржаве, яна з’яўляецца маёй уласнасцю — спадзяюся, калі-небудзь мае праўнукі будуць атрымліваць за яе вялікія грошы, калі яна настолькі добрая, каб за яе плаціць.\n— На гэты конт ёсць найдалікатнейшая думка ў «Дыялогах з Іосіфам Бродскім» Саламона Волкава: Бродскі кажа, што Сталін так уз’еўся на Мандэльштама не з-за таго, што той напісаў у знакамітым вершы, а таму, што раптам зразумеў, якога ўзроўню гэта паэт і што ён усяго толькі другі Іосіф пасля Мандэльштама. Безумоўна, Сталін жыў у часы Пракоф’ева.\nРепортаж из Малиновки и Юго-Запада — спальников, которые мы знаем по клипам Макса Коржа\nРепортаж с Тракторного — самого душевного района Минска, цепляющего винтажностью СПЕЦПРОЕКТ\nОб этом не напишут в туристических гайдах: культовые места и атмосфера Серебрянки и Чижовки\n29.03.2020 / 10:45\nАлексей минский, муха -\nсранскі, а ты ўжываеш ня толькі пад баярышні ввпі,,але і Капыцько.\n29.03.2020 / 10:50\nя прэзрэннага Пастарнака не чытаў, но рэшыцельна асуджаю?\nСорамна дэманстраваць сваю абмежаванасць.\n30.03.2020 / 07:59\nа дзе на ютубе паслухаць самы лепшы нумар з самай лепшай оперы? інакш беспрадметная размова


ЦІ БЯСЬПЕЧНА ПАДАРОЖНІЧАЦЬ У ТУРЭЧЧЫНУ?\nКожная дзяржава мае сьпіс краінаў, у якія яна з тых ці іншых меркаваньняў ня радзіць ехаць сваім грамадзянам. У Беларусі такога сьпісу няма. Таму нашыя падарожнікі почасту нават не ўяўляюць, якія нечаканасьці могуць напаткаць іх у замежжы.\nУлады Турэччыны робяць усе патрэбныя захады, каб забясьпечыць спакойны і годны адпачынак гасьцям сваёй краіны. Так, з турыстычных зонаў выкрэсьленыя небясьпечныя месцы, у якіх нярэдка здараюцца землятрусы. Усходнія раёны, дзе найбольш актыўна дзейнічалі групоўкі, што дамагаюцца стварэньня незалежнага Курдыстану, афіцыйна абвешчаныя неспакойнымі і падарожнікам радзяць паўстрымацца ад паездак у гэтыя месцы. Калі ж з тых ці іншых падставаў абмінуць гэтыя раёны немагчыма, турэцкія ўлады радзяць трымацца вялікіх дарог, не падарожнічаць ноччу, пазьбягаць месцаў у якіх зьбіраюцца вялікія натоўпы і папярэдне пакідаць інфармацыю пра свой маршрут у пасольстве вашай краіны.\nАпошнім часам, пасьля арышту курдзкага лідэра Аджалана, сытуацыя на ўсходзе Турэччыны супакоілася. І ўсё ж, папярэдні досьвед падказвае, што курдзкія незалежнікі актыўна спрабуюць знайсьці кантакты з замежнымі наведнікамі краіны. Таму не бярыцеся дапамагчы перадаць куды-небудзь лісты, пакеты ці іншыя рэчы. Вас могуць зьвінаваціць у дапамозе тэрарыстам.\nПры пераезьдзе ў міжгародніх аўтобусах будзьце гатовымі да таго, што паліцыя спраўджае багаж турыстаў.\nАпошнім часам у Турэччыне назіраецца рост дробных злачынстваў супраць замежнікаў. У Стамбуле і іншых вялікіх местах расьце колькасьць кішэнных крадзяжоў і крадзяжоў валізак.\nВысьцерагайцеся незнаёмых, якія прапаноўваюць вам пачастункі. Шмат якія рабаўнікі – людзі прыстойна апранутыя, з валоданьнем ангельскай альбо францускай мовы. У пітве і ежы, якія яны вам прапануюць, можа быць снатворнае альбо наркотыкі і тады рабунак непазьбежны. Вядомыя выпадкі, калі даверлівыя турысты паміралі ад завялікіх дозаў атруты.\nДакумэнты, каштоўныя рэчы і вялікія сумы грошай трымайце ў сэйфе гатэлю, а пры сабе майце натарыяльна завераную ксэракопію пашпарту ці іншага дакумэнту, які пацьвярджае вашу асобу.\nЖанчыны мусяць быць асьцярожнымі на турыстычных узьбярэжжах Турэччыны, дзе апошнім часам узрасла колькасьць згвалтаваньняў.\nУ часе побыту ў Турэччыне вам спатрэбіцца мэдычная страхоўка, якая прадугледжвае эвакуацыю хворага па паветры. Пры адсутнасьці страхоўкі з вас могуць запатрабаваць аплаты гатоўкай. Апрача гэтага варта застрахаваць свой багаж, страту крэдытнай карткі, а таксама засьцерагчыся ад іншых магчымых выдаткаў і непрыемнасьцяў.\nІстотны для Турэччыны момант – мэдычныя прышчэпкі. У краіне назіраецца рост інфэкцыйных хваробаў. Апрача гэтага, небясьпеку для здароўя могуць уяўляць ежа і пітво. Таму не карыстайцеся сумніўнымі кавярнямі альбо рэстарацыямі, не набывайце прадукты ў падазроных гандляроў. Пры пакупцы вады набывайце яе цэлымі пляшкамі з завадзкой закаркоўкай.\nНе фатаграфуйцеся ля ваенных аб’ектаў і іншых афіцыйных установаў. Не абражайце турэцкую нацыю і нацыянальны сьцяг, ня брудзьце і ня рвіце грошай. Нецьвярозы стан, у гэтым выпадку, толькі ўзмацняе вашую віну.\nЯкое заўгодна дачыненьне да наркотыкаў у Турэччыне караецца некалькімі гадамі турмы.\nКалі вы вырашылі узяць на пракат чоўнік, набудзьце страхоўку на водны спорт, калі машыну – праверце наяўнасьць страхоўкі на дарожна-транспартныя здарэньні.\nУ часе язды на машыне будзьце асабліва пільнымі. Мясцовыя кіроўцы почасту ігнаруюць правілы дарожнага руху. Чакайце раптоўных спынаў, рэзкіх, без папярэдніх сыгналаў, манэўраў.\nПамятайце, што турэцкія мінакі перабягаюць дарогу без увагі на транспартны рух.\nУ часе начных паездак не забывайцеся, што зламаныя машыны почасту стаяць на дарозе з выключанай “аварыйкай” і без папераджальнага трохкутніка. Дадатковыя фактары рызыкі на дарогах – трактары, конныя павозкі і жывёлы.\nНе перавышайце абмежаваньняў хуткасьці і не кіруйце машынай у нецьвярозым стане. Заўсёды ўжывайце паскі бясьпекі. Дзяцей перавозьце толькі ў адмысловых крэслах.\nА цяпер колькі турэцкіх фразаў і словаў, якія патрэбна ведаць у часе побыту ў Турэччыне:\nГюнай дын – Добрай раніцы!\nІй гюнар – Добры дзень\nІй акшамлар – Добры вечар\nМерхаба або Міраба – Вітаю\nТамам – О кей!\nІкші – кіслы\nАджы – востры\nГюзель – прыгожа, добра…\nЧок – супэр (напрыклад: чок гюзель)\nМюмкюм – Можна?\nНасым Сыл – Як справы?\nЧок тешекю – дзякуй, добра!\nТешекю – дзякуй\nХасап – рахунак\nЛютфэн – калі ласка\nКыс – дзяўчына\nБіра – піва\nБір – адзін\nЭкі – два\nУч – тры\nБюйюк – вялікі\nКучук – маленькі, крышачку.\nАраба – аўтобус\nНередэ – дзе?\nЙок – няма (праблемаў йок – няма праблемаў)\nФейнах – кепскі\nДы шара – пайшоў прэч!\nДжаным – даражэнькі\nСевгилим – каханы\nСэви сэвійорум – Я цябе кахаю.


Дроны ў Менску змогуць лётаць з дазволу службы бясьпекі прэзыдэнта\n24 чэрвень 2016, 11:50\nДэпутаты Палаты Прадстаўнікоў выключылі сёньня з Паветранага кодэксу палажэньне аб выкарыстаньні ў Беларусі авіямадэляў.\nГэта было зроблена на прапанову Міністэрства абароны Беларусі.\nПершы намесьнік міністра Алег Белаконеў спачатку запэўніў дэпутатаў, а пасьля і журналістаў, што выключэньне гэтага палажэньня значна аблегчыць становішча авіямадэлістаў.\nЦяпер яны будуць дзейнічаць, паводле правілаў, якія прыме ўрад. Але на дадзены момант, сказаў першы намесьнік міністра абароны, гэтыя правілы яшчэ толькі распрацоўваюцца ў міністэрстве.\nГэты закон прыняты ў разьвіцьцё ўказу кіраўніка дзяржавы № 81 «Аб выкарыстаньня авіямадэляў і дронаў».\nАлег Белаконеў сказаў журналістам, што хоць цяпер карыстацца дронамі будзе значна прасьцей, авіяаматары ўсё ж павінны ўлічваць і пэўныя патрабаваньні да іх, якія зьвязаныя з вайсковымі аб’ектамі.\nТак, калі маршрут дрона можа пралягаць над вайсковы аб’ектамі, то яго гаспадар мусіць атрымаць адпаведны дазвол у міністэрстве абароны. А калі маршрут будзе пралягаць над некаторымі аб’ектамі ў Менску, то ў гэтым выпадку за дазволам трэба зьвяртацца ў службу бясьпекі прэзыдэнта.\nАвіямадэльлю ва ўказе Лукашэнкі называецца «лётны апарат без чалавека на борце, кіраваньне палётам якога магчымае толькі пры ўмове візуальнага кантакту зь ім, а таксама некіраваны лётны апарат».\nПад такое азначэньне зь невядомай прычыны не падпадаюць бесьпілётнікі, якімі можна кіраваць безь візуальнага кантакту, затое могуць падпасьці любыя лятучыя рэчы — хоць папяровыя самалёцікі.\nРаней у Беларусі рэгулявалася выкарыстаньне бесьпілётных лётных апаратаў, для выкарыстаньня якіх трэба было атрымліваць допуск, узгадняць плян палёту і праходзіць мэдкамісію. Але практычна не рэгулявалася выкарыстаньне авіямадэляў, да якіх можна было аднесьці і дроны, у тым ліку тыя, якія могуць весьці авіяздымку.\nСамы просты кіраваны лётны апарат у Беларусі можна набыць за пару соцень тысяч рублёў, а дрон з камэрай каштуе ад некалькіх мільёнаў да некалькіх дзясяткаў мільёнаў. Сёньня яны прадаюцца вольна, без аніякіх абмежаваньняў.


Алея кіно з’явілася 17 верасня 2016 годзе ў дзень святкаванн\nДом па Савецкай вуліцы, 14 (Гродна)\nⓘ Алея кіно з’явілася 17 верасня 2016 годзе ў дзень святкавання 888-годдзя Гродна і ўключае назвы фільмаў, якія здымаліся ў горадзе. Алея складаецца з гранітных п ..\nⓘ Алея кіно\n"Алея кіно" з’явілася 17 верасня 2016 годзе ў дзень святкавання 888-годдзя Гродна і ўключае назвы фільмаў, якія здымаліся ў горадзе. Алея складаецца з гранітных пліт з назвамі фільмаў і датай іх выхаду, якія размешчаны на пляцоўцы каля моладзевага цэнтра "Гродна" на Савецкай вуліцы. Аўтарам ідэі выступіў журналіст і кіраўнік фотаклуба "Гродна" Аляксандр Ласмінскі. Ідэю па стварэнні першай у Беларусі алеі кіно падтрымалі абласныя і гарадскія ўлады. Алею, па традыцыі кіношнікаў, адкрылі разбіваннем талеркі намеснік старшыні аблвыканкама Віктар Лісковіч і старшыня Гродзенскага гарвыканкама Мечыслаў Гой. На ганаровай цырымоніі гарадзенскія акцёры ўзнавілі кадры з фільмаў. Пліты для алеі выраблены на Гродзенскім камнеапрацоўчым заводзе.\nУ цырымоніі закладкі новых пліт 23 верасня 2017 года прымалі ўдзел старшыня гарадскога Савета дэпутатаў Барыс Фёдараў і намеснік старшыні гарадскога выканаўчага камітэта Зоя Кулеша. Алея будзе штогод папаўняцца новымі кінастужкамі, усяго ў горадзе здымалі эпізоды больш за 50 фільмаў.\n1. Імянныя пліты алеі\n"Я родам з дзяцінства" 1966 - закладзена 23 верасня 2017 года\n"У жніўні 44-га…" 2001 - закладзена 23 верасня 2017 года\n"Мяне завуць Арлекіна"\n"Ясь і Яніна"\n"Сын за бацьку" 1995 - закладзена 23 верасня 2017 года\n"Хрыстос прызямлiўся ў Гароднi" 1967\n"Мiколка-паравоз" 1956 - закладзена 23 верасня 2017 года\n"Раскiданае гняздо" 1981 - закладзена 23 верасня 2017 года\nпрысвечаная праекту "Алея кіно" - закладзена 17 верасня 2016 года\n"Белыя росы" 1983 - закладзена 17 верасня 2016 года\n"Сляды апосталаў" 2013\nЖурналістамі адзначалася, што пераважная большасць сучасных фільмаў з алеі адлюстроўве сам горад у лепшым выпадку ў якасці эпізадычных дэкарацый для постсавецкіх батальных фільмаў выключна на тэматыку II сусветнай вайны. Сапраўды "гарадзенскіх" фільмаў, па якіх можна прачытаць архітэктуру і атмасферу горада, адзінкі.\nWikipedia: Алея кіно


З.Пазьняк: "У грамадзтве ўзмацняецца антыбеларуская палітыка"\n14 травень 2007, 11:37\nРадыё Свабода У Менску адбыўся чарговы сойм Беларускага народнага фронту “Адраджэньне” і Кансэрватыўна-хрысьціянскай партыі – БНФ. Сойм заслухаў выступ старшыні КХП-БНФ Зянона Пазьняка.\nЗянон Пазьняк заявіў, што цяпер у беларускім грамадзтве “ўзмацняецца антыбеларуская палітыка”:\n“Здавалася б, пасьля нафта-газавага канфлікту з Масквой і філіпікаў супраць Пуціна рэжым мусіў бы ўнесьці нейкія карэктывы ва ўнутраную палітыку на карысьць нацыі. Нічога падобнага, якраз з дакладнасьцю да наадварот.\nРэзка ўзмацніўся перасьлед беларускай школьнай і навучэнскай моладзі за беларускую мову і беларускія погляды, выявілася, што ў школах існуе сыстэма сэксотаў сярод настаўнікаў, якія адсочваюць ідэёвых беларусаў і даносяць на вучняў у КГБ.\nМаладых людзей цяпер арыштоўваюць за нацыянальныя патрыятычныя погляды, рыхтуюць суды пад выглядам “за ўдзел у незарэгістраванай арганізацыі”.\n"Дабіваюць найважнейшую сфэру нацыянальнага жыцьця – вялікую беларускую літаратуру і арганізацыю пісьменьнікаў.\nУ гэтым годзе быў ліквідаваны і забаронены Літфонд – важная і апошняя структура, якая трымала пісьменьнікаў. Пазбаўляюць памяшканьняў апошнія беларускія арганізацыі (ТБМ, “Бацькаўшчына” і інш.).\nУ тры разы падвысілі аплату за творчыя майстэрні беларускім мастакам. А гэта значыць, што большая частка зь іх ужо ня зможа займацца творчасьцю.\nНаступ на ўсё беларускае актывізаваўся асабліва за апошняга паўгоду, і мы бачым, што ён мае ня толькі сыстэмны характар як выяўленьне агульнай антыбеларускай стратэгіі, але разьвіваецца таксама па макрашляхах, гаворачы іхнай расейскай тэрміналёгіяй, – “даходзіць да кожнага чалавека”, – заявіў у сваім выступе Зянон Пазьняк.