ramón_caride « Xerais\n29 Maio 2012\tCríticas,Infantil,Sopa de Libros\tBrabádegos, o portal de literatura infantil e xuvenil publica unha recensión sobre Catro amigos pillabáns, de Ramón Caride.\nEtiquetas: brabádegos, catro_amigos_pillabáns, lix, ramón_caride\tComentarios desactivados en «Catro amigos pillabáns», unha historia tenra de Ramón Caride. Crítica en Brabádegos Parlamento das letras: Entrevista de Armando Requeixo con Ramón Caride\n23 Maio 2012\tAutores,Blogs,Entrevistas\tO blog Criticalia, de Armando Requeixo, publica unha entrevista con Ramón Caride. Reproducimos a primeira pregunta. A entrevista pode lerse completa aquí.\nRamón Caride Ogando é o noso miglior fabbro, o máis cómpito mestre de tafona literaria desta banda do Padornelo. E é que nacer en Cea imprime carácter, por máis que un, no mezzo del cammin della sua vita, ande xa afeito aos caldos de acios dourados do albariño cambadés.\nPorque os de Cea cocen o que sexa mester e sempre con calidade de denominación de orixe literaria: tanto amasan o levedo poético en paisaxes de verde chuvia como enfariñan todo de novela negra e crónicas de sucesos, igual fermentan futuros de soños eléctricos que fantasían con pezas históricas de fríos azuis, o mesmo roxan o forno infantoxuvenil de aventureiros Saids e Sheilas que se lles dá polas roscas articulísticas defrontadas ao gume dos espellos todos.\nCon Caride Ogando aprendemos das xeografías de sal e o cerne das labaradas, das criptografías que nos habitan e as complexas máscaras de Cronos que van configurándonos, pero tamén soubemos do lumefrío, do sangue que imos deixando polos camiños e dos infindos ollos da noite. Porque no universo de Sarou/Louzós todo é posible, incluso que un rapaz de Cea diga a súa palabra e un mundo abroche.\nPubliquei o meu primeiro libro, Paisaxe de verde chuvia, en 1986, o mesmo ano no que naceu Uxía, a miña primeira filla, un ano moi especial para min, como ves. Foi unha autoedición, duns poucos centos de exemplares. Fíxeno nunha imprenta pequena do Porriño, e debeu ser un dos últimos libros da historia nos que a composición se fixo a man, tipo a tipo, con caixas metálicas. Daquela non pensaba facer máis libros, entre outras cousas porque o soldo non daba para moito máis e xa pateara unhas cantas editoriais, sen resultados. Ao cabo de tres anos, Isaac Alonso Estravíz deume a oportunidade de publicar outro libro de poesía, na normativa reintegracionista, que se chamou Tudo quanto hà no mundo, o título era unha cita de León Felipe, poeta agora moi esquecido, pero que daquela era un dos meus favoritos. Fixeron trescentos exemplares que non chegaron a distribuírse. Estes dous poemarios ían ilustrados polo meu amigo o pintor Miguel Karballo. Non os considero obras ben rematadas e por iso non os recompilei en As mascaras de Cronos (1992-2005), a miña poesía reunida no 2005.\nAs dúas primeiras recensións de prensa que conservo apareceron unha en La Voz de Galicia de Ourense, asinada por Camilo Franco, e outra en El Correo Gallego, nas páxinas culturais coordinadas por Helena Villar e Xesús Rábade. Esta segunda reproducía dous poemas. Falo de Paisaxe… pois Tudo… pasou desapercibida.\nEn paralelo xa publicaba cousas soltas, poemas ou contos no suplemento Revista das Letras de El Correo Gallego, na revista Animal de Positivas, en Dorna, no suplemento Mes a Mes da edición do Ribeiro de La Voz de Galicia etcétera. Nos oitenta, do que publiquei en prensa, hai pouca cousa que valla, pero seguramente me serviron para aprender. Unha escolla destes textos, xa dende os 90, ou sexa omitindo os primeirísimos anos, está no libro O gume dos espellos (2010) da editorial Toxosoutos, cousa que sempre lle agradecerei ao meu paisano David González Couso.\nNo 1990 publiquei o meu primeiro libro de contos, Os ollos da noite, relatos convictos e confesos de serie negra en Ir Indo. Modesto Hermida, paisano meu das terras de Cea e daquela profesor en Vigo coma min, foi quen fixo de embaixador na editora. E por fin entrei nun mercado editorial “normal”, dentro do que cabe. Este libro, Os ollos…, é moi irregular, pero nel hai algún conto interesante, que recuperei en libros máis recentes. Os ollos… tivo certo éxito durante dous anos, convidáronme á Semana Negra de Xixón e reeditouse. Isto facilitoume seguir publicando.\nO meu cuarto libro, Crónica de Sucesos (1991) —que ti coñeces e valoras ben, Armando—, é sen dúbida o mellor dos meus libros iniciais e o primeiro no que realmente atopei a miña voz. Aínda o libro que teño arestora no prelo en Xerais, para saír neste 2012, Sarou/Louzós, ten moito de Crónica…\nCuriosamente, este libro, Crónica…, no que tiña tantas esperanzas, pasou novamente desapercibido, en parte polo éxito de Soños eléctricos (1992), a miña primeira novela. Perdoa a extensión da resposta, pero é moi difícil resumir anos en poucas liñas.\nEtiquetas: armando_requeixo, criticalia, parlamento_das_letras, ramón_caride\tComentarios desactivados en Parlamento das letras: Entrevista de Armando Requeixo con Ramón Caride Ramón Caride: «Publicarei en breve “Sarou Louzós”, recompilación de serie negra con dous topónimos que marcan espazos míticos»\nEtiquetas: a_pomba_dona_paz, as_aventuras_de_saíd_e_sheila, caderno_da_crítica, catro_amigos_pillabáns, exogamia_0.3, que_leer, ramón_caride, ramon_nicolás, sarou_louzós\tComentarios desactivados en Ramón Caride: «Publicarei en breve “Sarou Louzós”, recompilación de serie negra con dous topónimos que marcan espazos míticos» Auténticas aventuras en «Catro amigos pillabáns», de Ramón Caride. Crítica de María Navarro\n9 Abril 2012\tCríticas,Infantil,Sopa de Libros\tMaría Navarro publicou no Faro da Cultura, de Faro de Vigo, unha recensión crítica sobre Catro amigos pillabáns, de Ramón Caride.\nO gusto polos sucesos estraños e perigosos leva a pequenos e maiores a inventar realidades nas que é posible vivir fantásticas aventuras, similares ás que representan os actores da gran pantalla ou as que cadaquén crea no seu maxín. Todas válidas e todas apaixonantes se conseguen basicamente o obxectivo de disfrutar dos que nos acompañan o/ou do que temos ao noso redor.\nE isto é o que lle sucede aos catro amigos que Ramón Caride lles presenta aos lectores mozos para que fagan dos seus días unha auténtica aventura. Manporquiño, Murrigato, Caracol Col e Murrato, isto é, un bacoriño,un gato, un caracol e un rato, respectivamente, aproveitan cada momento que poden para xogar ao aire libre ou para acudir ao cine. E de tanto intentalo un día grazas a aparición dun bastón máxico emprenden unha aventura que os leva a Australia,que lles permite traballar no circo ou surcar os mares xunto a unha balea e todo nun tempo elástico que non distorsiona en absoluto o seu quefacer cotiá.\nDe volta a casa contemplan a riqueza que lle outorga a imaxinación de explorar lugares descoñecidos e a fortuna de poder entablar relación con outros seres semellantes, botando man, iso si, de comportamentos humanos.\nManuel Uhía, pola súa parte, interpreta o texto e crea uns personaxes divertidos que, sen dúbida, acapararán a atención do público infantil.\nEtiquetas: catro_amigos_pillabáns, faro_da_cultura, faro_de_vigo, maría_navarro, ramón_caride\tComentarios desactivados en Auténticas aventuras en «Catro amigos pillabáns», de Ramón Caride. Crítica de María Navarro Educar para a paz. Crítica de Paula Fernández sobre «A pomba dona Paz», de Ramón Caride\n23 Marzo 2012\tÁlbums,Críticas,Infantil\tPaula Fernández publicou no suplemento Faro da Cultura, de Faro de Vigo, unha recensión crítica sobre A pomba dona Paz de Ramón Caride. Educando para a paz\nEtiquetas: a_pomba_dona_paz, faro_da_cultura, faro_de_vigo, paula_fernández, ramón_caride\tComentarios desactivados en Educar para a paz. Crítica de Paula Fernández sobre «A pomba dona Paz», de Ramón Caride Os libros infantís de Ramón Caride. Recensión de Armando Requeixo\nEtiquetas: a_pomba_dona_paz, armando_requeixo, catro_amigos_pillabáns, diario_de_arousa, diario_de_bergantiños, diario_de_ferrol, el_ideal_gallego, ramón_caride\tComentarios desactivados en Os libros infantís de Ramón Caride. Recensión de Armando Requeixo «Catro amigos pillabáns», de Ramón Caride, novidade en Sopa de Libros\n14 Febreiro 2012\tInfantil,Novidades,Sopa de Libros\tCatro amigos pillabáns, de Ramón Caride, é unha das novidades infantís da colección Sopa de libros.\nEtiquetas: catro_amigos_pillabáns, ramón_caride\tComentarios desactivados en «Catro amigos pillabáns», de Ramón Caride, novidade en Sopa de Libros «A pomba dona Paz», de Ramón Caride»: unha mensaxe de esperanza. Anotación en Trafegando ronseis\n30 Xaneiro 2012\tÁlbums,Blogs,Críticas,Infantil\tO blog Trafegando ronseis publica unha anotación sobre A pomba dona Paz, de Ramón Caride, ilustrado por Pepe Carreiro. O libro será presentado hoxe luns 30 de xaneiro, Día Escolar pola Paz, ás 12 horas na Escola Infantil A Pastora de Cambados.\nVén de saír do prelo este libro publicado por Xerais na súa colección “merliño” moi axeitado para o Día que todos os centros conmemoranos ano tras ano: o Día da Paz. Este é de Ramón Caride con ilustracións de Pepe Carreiro, a quen nos alegramos ver outra vez en activo. O libro é, ante todo, unha mensaxe de esperanza dirixida aos máis pequenos e pequenas, posto que só eles e elas serán quen de cambiar este presente desolador que vivimos sen protestar: diferenzas sociais, pobreza versus riqueza, guerras, nenos traballadores, mulleres maltratadas, falta de respecto polo medio-ambiente… Os cartos mandan, de aí que a pomba da esperanza se apoie na infancia.\nEtiquetas: a_pomba_dona_paz, merliño, ramón_caride, trafegando_ronseis\tComentarios desactivados en «A pomba dona Paz», de Ramón Caride»: unha mensaxe de esperanza. Anotación en Trafegando ronseis «A pomba dona Paz», de Ramón Caride e ilustrado por Pepe Carreiro, unha novidade da colección Merliño, que se presenta o Día Escolar pola Paz\nEtiquetas: a_pomba_dona_paz, diario_de_arousa, merliño, ramón_caride\tComments (1) “Exogamia 0.3” de Ramón Caride, presentación en Allariz\nEtiquetas: alberto_canal, allariz, exogamia_0.3, fundación_vicente_risco, jorge_emilio_bóveda, manuel_busto, novela, ramón_caride\tComments (1) Anotación sobre «Exogamia 0.3», de Ramón Caride, en Trafegando ronseis\n2 Decembro 2011\tBlogs,Críticas,Fóra de Xogo,Xuvenil\tTrafegando ronseis publica unha anotación sobre Exogamia 0.3, de Ramón Caride.\nEtiquetas: exogamia_0.3, ramón_caride, trafegando_ronseis\tComentarios desactivados en Anotación sobre «Exogamia 0.3», de Ramón Caride, en Trafegando ronseis Crítica de Ramón Nicolás sobre «Exogamia 0.3», de Ramón Caride\nEtiquetas: culturas, exogamia_0.3, la_voz_de_galicia, ramón_caride, ramon_nicolás\tComentarios desactivados en Crítica de Ramón Nicolás sobre «Exogamia 0.3», de Ramón Caride «Exogamia 0.3», de Ramón Caride, por Dolores Vilavedra\nEtiquetas: dolores_vilavedra, el_país, exogamia_0.3, luces, ramón_caride\tComentarios desactivados en «Exogamia 0.3», de Ramón Caride, por Dolores Vilavedra Entrevista con Ramón Caride: «En “Exogamia 0.3” está a clonación, a enxeñería xenética, a rede…»\nEtiquetas: el_país, exogamia_0.3, luces, óscar_iglesias, ramón_caride\tComentarios desactivados en Entrevista con Ramón Caride: «En “Exogamia 0.3” está a clonación, a enxeñería xenética, a rede…» Crítica de Manuel Rodríguez Alonso sobre «Exogamia 3.0», de Ramón Caride\n20 Xuño 2011\tCríticas,Fóra de Xogo,Xuvenil\tO crítico Manuel Rodríguez Alonso publica no seu blog Bouvard e Pécuchet unha recensión sobre Exogamia 0.3, de Ramón Caride. Reproducimos os principais parágrafos:\nEtiquetas: bouvard_e_pécuchet, exogamia_0.3, manuel_rodríguez_alonso, ramón_caride\tComentarios desactivados en Crítica de Manuel Rodríguez Alonso sobre «Exogamia 3.0», de Ramón Caride Crítica de Armando Requeixo sobre «Exogamia 0.3», de Ramón Caride\n9 Xuño 2011\tCríticas,Fóra de Xogo,Xuvenil\tO suplemento Faro da Cultura, de Faro de Vigo, publica unha recensión crítica de Armando Requeixo sobre Exogamia 0.3, de Ramón Caride. Reproducímola integramente:\nBallard entre nós\nRamón Caride Ogando volve ao relato curto no recente Exogamia 0.3, volume breve no que reúne media ducia de historias que moi ben poderiamos encadrar nese particular subxénero da ficción científica, singular modalidade do arquixénero da ciencia ficción. Malia a súa esperable diversidade argumental, todos os contos do libro coinciden na denuncia implícita dos desastrosos abusos e perversións aos que conduce a negación do ecolóxico e o desenvolvemento sostible, amais de amosar os perigos da perpetuación do clasismo social feroz e da cada vez máis acusada bipolarización entre mundo rico e mundo pobre. Por descontado, as modulacións que tales distopías presentan en cada relato son ben distintas e,se en“Reciclado” a crítica se centra no neoescravismo da explotación polo Primeiro Mundo dos nenos do Terceiro Mundo como man de obra barata na extracción de materias primas e a elaboración de produtos manufacturados, en“Natural”o cuestionado é a obsesión cinexética que fai desaparecer especies; se en“Mnemotécnica” se pon de relevo a manipulación agochada tras a evasión farmacolóxica, en“Heteroxénico” é o aberrante da manipulación xenética sen límites o recreado; se, en fin, en“Observador” o que se reduce a espectáculo é o duro drama da inmigración do Estreito, en “Aleatorio” é a trata de corpos a que nos lembra o aberrante dalgunhas condutas. No ronsel do mellor J.G. Ballard, Exogamia 0.3 de Ramón Caride Ogando convida á reflexión sobre o presente suicida, agora que aínda estamos a tempo de evitar o témero futuro polo que, parece, nos empeñamos en chamar.\nEtiquetas: armando_requeixo, exogamia_0.3, faro_da_cultura, faro_de_vigo, ramón_caride\tComments (2) Crítica sobre «Exogamia 0.3», de Ramón Caride, no Atlántico Diario\n26 Abril 2011\tCríticas,Fóra de Xogo\tO Atlántico Diario publicaba a pasada semana unha pequena valoración crítica sobre Exogamia 0.3, de Ramón Caride. Reproducímola integramente:\nEtiquetas: atlántico_diario, exogamia_0.3, ramón_caride\tComentarios desactivados en Crítica sobre «Exogamia 0.3», de Ramón Caride, no Atlántico Diario Crítica de Francisco Martínez Bouzas sobre «Exogamia 0.3», de Ramón Caride\n25 Abril 2011\tBlogs,Críticas,Fóra de Xogo\tFrancisco Martínez Bouzas publica no seu blog Novenoites unha recensión sobre Exogamia 0.3, de Ramón Caride. Reproducímola integramente:\nRecolle Ramón Caride neste pequeno volume, que acaba de saír dos prelos de Edicións Xerais, seis relatos breves nos que o autor, un dos narradores galegos que máis achegas ten feito no eido de ficción científica, debuxa, dun xeito enxeñosamente crítico, o momento presente. E faino mediante a anticipación dun porvir que será a irrevogable consecuencia da consumación das actuais tendencias que imperan no noso mundo. Son, pois, relatos nos que a ciencia ficción, a anticipación do futuro nos mergullan nos grandes inquéritos e inquedanzas que a tecnociencia e os imperativos comerciais proxectan sobre o presente da especie humana. Xa hai tres décadas que G. Rophol conectaba a pregunta kantiana que debo facer? a aquilo “do que son quen de facer”. No noso tempo o ámbito do quefacer humano atópase de tal maneira agrandado que mesmo a morte esencial da nosa especie é un perigo específico dos nosos días.\nNalgúns dos relatos de Ramón Caride podemos verificar as consecuencias desas tendencias do presente, cando a tecnociencia está gobernada polos imperativos comerciais e o home tecnolóxico, como no seu día dixera Teller, un dos pais da bomba nuclear norteamericana, debe producir todo o que lle sexa posible e debe aplicar os coñecementos acadados sen ningún límite. Esta ausencia de lindes escraviza os mesmos desexos dos cativos do primeiro relato. Para que o rapaz galego posúa o último modelo da vídeo – consola, outros rapaces no Sur son vítimas dun traballo de escravos, aínda que tamén eles soñan coas vídeo – consolas, porque soñar é de balde.\nPorén, este futuro preñado de aglaios e anticipado ao presente, amósase con maior claridade nos outros relatos. Desde esa utilización dos desastres nucleares da rexión de Chernóbil, convertida agora nunha fabulosa rexión de caza, para satisfacer a cobiza dos dirixentes das transnacionais e políticos destacados por matar as pezas senlleiras, ata esa aleatoriedade da lotaría de Nad.Al do último relato, cuxo premio consiste nunha biotransformación. A trama deste relato amosa dun xeito nidio ese futuro que estamos inzando desde o presente: o incremento da temperatura do planeta, a mediados do presente século, acaba cos casquetes polares. A elevación do mar arrasa coas instalacións industriais, militares e atómicas, liberando contaminantes letais. Daquela, a tecnociencia tivo que acelerar a evolución da especie humana coas armas da biotecnoloxía. O resultado é a biotransformación dos seres humanos. O único problema é o seu elevado custo económico. Endalí que só acontecementos como as lotarías agraciaban a alguén do inframundo coa oportunidade de ingresar na caste dos privilexiados. Mais o proceso implicaba tamén unha psicotransformación. Deste xeito, e aínda que a ciencia non acadara a inmortalidade, permitía que os poderosos mudasen o envoltorio corporal como quen fai un transplante (páxina 89).\nSaliento finalmente outro relato, “Observador”, porque, desde a ficción, Ramón Caride anticipa as solucións coas que, nestas datas, matina algún dirixente político da vella Europa. O relato amosa un mundo de novo pechado, restrinxido, con visados para circular por Europa tras a anulación dos acordos Shengen de libre circulación na U.E. Seguramente que cando o lector lea este relatorio de esquilmacións do Sur, da renacida presión da inmigración clandestina, agora en pateras con motores solares, e a anulación en 2045 do convenio Shengen coa reaparición das fronteiras interiores, decatarase de que Ramón Caride non fai unha prospección no futuro. Retrata o presente.\nEtiquetas: exogamia_0.3, francisco_martínez_bouzas, novenoites, ramón_caride\tComentarios desactivados en Crítica de Francisco Martínez Bouzas sobre «Exogamia 0.3», de Ramón Caride «Andanzas de Xan Farrapeiro», de Ramón Caride, Premio Frei Martín Sarmiento\nAndazas de Xan Farrapeiro conta a historia dun home moi pobre que vivía nunha aldea da montaña e era tan pobre que non tiña nada, nin eidos, nin casa, nin sequera roupa, vestíase con farrapos, por iso lle chamaban Xan Farrapeiro. Pero a historia de Xan non é unha historia triste, trabucariamonos se pensasemos iso; Xan era pobre pero alegre, animoso e valente e ben espelido, por iso as cousas cambiaron para el un día que estaba a procurar guizos e apañar piñas no monte e atopou a dona dos penedos, unha moza fermosa de pel alba como o leite, que levaba un vestido ricamente bordado. Andanzas de Xan Farrapeiro é a reinvención que Ramón Caride realiza dun conto marabilloso ben coñecido, aquela historia dun Xanciño pobre que se facía pobre por arte de maxia e logo o esquecera todo. As ilustracións de Marisa Irimia axudan a brotar as cores dunha historia de noites escuras, altos penedos e paisaxes de verde intensidade. Etiquetas: andanzas_de_xan_farrapeiro, premio_frei_martín_sarmiento, ramón_caride\tComentarios desactivados en «Andanzas de Xan Farrapeiro», de Ramón Caride, Premio Frei Martín Sarmiento «Exogamia 0.3», de Ramón Caride, novidade do mes de abril\n4 Abril 2011\tFóra de Xogo,Novidades\tO libro Exogamia 0.3, de Ramón Caride, na colección Fóra de Xogo, é unha das novidades do mes de abril.\nJohn Brockman sostén que a ciencia é a única noticia, o único verdadeiramente novidoso que hai hoxe sobre a Terra. Na ciencia sempre hai algo novo: a internet, as células-nai, as vacinas contra a SIDA, as probas de ADN, os avances contra o alzhéimer, a loita contra o cambio climático. Ningunha empresa ten o monopolio dos números. Ningunha nación ten a soberanía sobre a adenina e a guanina. Ningún imperio goberna as ondas cuánticas, a astrofísica ou o cálculo diferencial. Hoxe debe haber sitio para todos na celebración do coñecemento, unha verdade que non se pode vender nin mercar nin impoñer pola forza, nin conter nin evitar. A ciencia é imparable. Exogamia 0.3 reúne media ducia de relatos, non estritamente literarios, suxestivos e non pechados, que permiten abrir un debate necesario sobre algúns dos temas candentes do noso tempo, cuestións nas que a ciencia é protagonista, problemas decisivos para a humanidade aos que ninguén pode quedar alleo. Etiquetas: exogamia_0.3, ramón_caride\tComentarios desactivados en «Exogamia 0.3», de Ramón Caride, novidade do mes de abril Longa entrevista con Ramón Caride: «escribir para rapaces é un privilexio»\n15 Novembro 2010\tAutores,Entrevistas\tManuel Vidal Villaverde publica no Galicia Hoxe unha longa entrevista co escritor Ramón Caride. Reproducimos algúns fragamentos da longa entrevista, que pode ser lida completa aquí.\nRamón Caride Ogando (Cea, Ourense, 1957) é autor dunha extensa obra literaria, con máis de corenta libros individuais e múltiples colaboracións. A súa narrativa, recoñecida pola crítica e os lectores, conta con novelas tan destacadas como a triloxía De sombras e de lume, integrada por Soños eléctricos (Premio Blanco Amor, 1992), Sarou (Premio Café Dublín, 1997) e O Sangue dos camiños (Premio Risco de Literatura Fantástica, 2003); ou a histórica O frío azul (Premio Lueiro Rei, 2007). Como autor de relatos publicou, entre outros, os volumes: Dedre (2004), Boca da noite (2004), Escáner (2002), A incerteza dos paraísos (2000) ou Lumefrío (1994) .\nNa súa produción infantil e xuvenil, aparecen títulos como Xan Farrapeiro (2009), Bertiño Rompetodo (2008), O bastón dos desexos (2008), O tareco de Sara e Do A ao Z con Ramón Cabanillas (2010), O cabo da serpe (2004) ou a peza teatral Historia dunha sobreira (2001); destacando a serie As aventuras de Said e Sheila, ilustrada por Miguelanxo Prado, iniciada con Perigo vexetal (Premio Merlín, 1995), e culminada con A negrura do mar (Premio Frei Martín Sarmiento 2006).\nVarias destas obras foron traducidas e publicadas en castelán, portugués, francés, éuscaro e outros idiomas. Perigo vexetal totaliza ata agora vinte edicións en tres idiomas. Unha escolla da súa actividade xornalística, recóllese na escolma O gume dos espellos (2010), de recente publicación.\nA andaina literaria de Ramón Caride principiou como poeta, sendo o seu primeiro libro publicado Paisaxe de verde chuvia (1986); este e outros poemarios publicados na década dos oitenta son considerados polo autor obras de aprendizaxe, non retomando a poesía ata mediados dos noventa. Os seus últimos poemarios son Flor no deserto (Premio Cidade de Ourense 1994), Xeografías do sal (accésit González Garcés 1998) e o volume recompilatorio As máscaras de Cronos (Poemas 1994-2005). Criptografías (2009), o seu último poemario publicado mostra a pegada das viaxes e a viaxe mesma. Unha viaxe poliédrica, entre a partida e o retorno, entre as paisaxes internas e as alleas.\n—Ramón Caride e a poesía… Ultimamente, Ramón, parece que a tes abandonada, ou cecais fuches abandonado por ela; pero talvez exerces o teu labor poético nun silencio moderato, tal que un exercicio reflexivo, espiritual, pero espero que non haberá tardanza en ler as túas novas poéticas. Fálame do anterior e do novo, que creo que axiña leremos. Non, Ramón?\n—Eu comecei como poeta xa hai moito tempo, falamos do 1986, cun libro autoeditado, a este seguiron outros dous de difícil publicación e edición escasa, que eu, á volta dos anos, considero obras máis ca nada de aprendizaxe, non estou moi certo delas. Por iso estes tres primeiros poemarios non as incluín en ‘As máscaras de Cronos –Poemas 1994-2005-’, que se publicou hai catro anos. Este é un volume de máis de dúas centas cincuenta páxinas de poesía, o cal para min xa é case excesivo, pois eu son máis de obras intensas que de libros extensos; así que quedei moi satisfeito desa obra poética, e sen intención de facer máis poesía. Pero como un non é dono da poesía, como ti ben dixeches, a poesía non ten dono, pois tres anos máis tarde publiquei ‘Criptografías’ en Libros da Frouma, que se presentou neste ano aquí en Compostela, e axiña tirarei do prelo ‘A Chuvia Humana’ en Toxosoutos, un novo poemario. A verdade é que me dá un chisco de vertixe publicar dous poemarios tan consecutivos, e non acabo de entendelo eu mesmo, pero non quero parar a pensalo moito. Como digo neste último libro, que é en grande parte de micropoemas:”A poesía non se explica / revélase / ou non é tal”. Seguramente, a esencia da poesía é o misterio. E ríome dos canonizadores, catalogadores e clasificadores: ” O taxonomista / nunca pode ollar / o voo da\n—Poderías definir in extemsum, a túa viaxe narrativa?\n—Uff! Isto vaiche ser como contar a miña vida en trescentos caracteres. Fixen ciencia-ficción en 1992 e en galego, gañei un Blanco-Amor, e seguramente gañar ese premio cunha primeira novela fíxome moi feliz por uns anos. Pero daquela as barreiras entre o que chamaban “subxénero” e A Outra Literatura, a presuntamente seria, aínda eran máis definidas do que son hoxe. Así que foi un arma de dobre gume, rachei polo novidoso e paguei polo mesmo. O tempo deume a razón, malia todo, hoxe achéganse a min moitos mozos e mozas, que me din que ler cousas coma esa novela miña en galego abriulles os ollos a novos camiños. Así que non me queixo, non se pode perder o tempo chorando cando hai tanto por facer. Logo, seguindo esta liña, mais para os lectores mozos, fixen a serie de aventuras de Sheila e Said (‘Perigo Vexetal’, ‘Ameaza na Antártica’, ‘O futuro roubado’, ‘A negrura do mar’) que foi o que me deu máis recoñecemento e máis alegrías, máis quilómetros percorridos e máis miles de lectores, e moitísimos actos en colexios e institutos, do país e de fóra.\nCreo que tiven moita sorte, e moito traballo tamén, cousa que moitos compañeiros escritores aínda non tiveron; pero eu tiven a fortuna inmensa de experimentar o éxito con varios libros, e ademais con lectores novos, lectores sen prexuízos, lectores que non se preocupan do teu lugar no sistema literario, nin das listas de vendas, nin se paran a analizar o estilo… lectores gozosos, lectores lúdicos, lectores agradecidos. Escribir para rapaces é un privilexio.\nManuel Vidal Villaverde Etiquetas: galicia_hoxe, manuel_vidal_villaverde, ramón_caride\tComments (1) XXV Premios Merlín\nEtiquetas: _sireno!, ¡sireno, a_expedición_do_pacífico, a_filla_do_ladrón_de_bicicletas, a_princesa_lúa_e_enigma_de_kián, agustín_fernández_paz, an_alfaya, antonio_garcía_teijeiro, as_flores_radioactivas, carlos_lópez, dúas_bágoas_por_máquina, fafarraios, fina_casalderrey, gloria_sánchez, helena_pérez, jacobo_fernández, mar_guerra, marilar_aleixandre, mil_cousas_poden_pasar, minimaladas, na_fogueira_dos_versos, palmira_gonzález_boullosa, perigo_vexetal, ramón_caride, teresa_gonzález_costa, xenaro_e_o_misterio_da_mochila_verde\tComentarios desactivados en XXV Premios Merlín Xerais, novidades do mes de xuño\n5 Xuño 2009\tCrónica,Fóra de Xogo,Infantil,Narrativa,Noticias,Poesía,Sopa de Libros,Teatro,Universitaria,Xuvenil\tXerais publicará catorce novidades ao longo deste mes de xuño.\nEtiquetas: a_vida_do_outro, águeda_gómez_suárez, andanzas_de_xan_farrapeiro, aquilino_iglesia_alvariño, caderno_do_profesorado, caderno_do_profesorado_de_educación_primaria, carlos_negro, carlos_reigosa, cartas_de_republicanos_galegos_condenados_a_morte, enrique_vázquez_pita, fernández_paz, lúa_do_senegal, luciano_rodríguez_gómez, luís_rei_núñez, makinaria, maría_reimóndez, marina_seoane, marisa_irimia, monte_louro, novela, o_po_dos_días, pingueiras_e_tarteiras, pirata, premio_blanco_amor, premio_manuel_maría, premio_torrente_ballester, prostitución, ramón_caride, rodrigo_chao, sansón_troleyro, silvia_pérez_freire, teresa_gonzález_costa, xesús_alonso_montero\tComentarios desactivados en Xerais, novidades do mes de xuño "Andanzas de Xan Farrapeiro", novo libro de Ramón Caride\n1 Xuño 2009\tInfantil,Noticias,Sopa de Libros\tA vindeira semana poñerase á venda Andanzas de Xan Farrapeiro, o novo libro infantil de Ramón Caride, ilustrado por Marisa Irimia. Unha fermosa reinvención do conto marabilloso do Xanciño.\nHai moitos, moitos anos, vivía nunha aldea da montaña un home moi pobre, moi pobre, tan pobre que non tiña nada, nin eidos, nin casa, nin sequera roupa, vestíase con farrapos, por iso lle chamaban Xan Farrapeiro. Pero a historia de Xan non é unha historia triste, trabucariamonos se pensasemos iso; Xan era pobre pero alegre, animoso e valente e ben espelido, por iso as cousas cambiaron para el un día que estaba a procurar guizos e apañar piñas no monte e atopou a dona dos penedos, unha moza fermosa de pel alba como o leite, que levaba un vestido ricamente bordado. Andanzas de Xan Farrapeiro é a reinvención que Ramón Caride realiza dun conto marabilloso ben coñecido, aquela historia dun Xanciño pobre que se facía pobre por arte de maxia e logo o esquecera todo. As ilustracións de Marisa Irimia axudan a brotar as cores dunha historia de noites escuras, altos penedos e paisaxes de verde intensidade. Etiquetas: andanzas_de_xan_farrapeiro, marisa_irimia, ramón_caride\tComentarios desactivados en "Andanzas de Xan Farrapeiro", novo libro de Ramón Caride «Bertiño Rompetodo», primeira crítica\n18 Setembro 2008\tCríticas,Infantil,Merlín,Poesía,Xerais_nos_medios\tPaula Fernández publica no Faro da Cultura a primeira crítica de Bertiño Rompetodo, o álbum escrito por Ramón Caride e ilustrado por Chus Ferrín, publicado na colección «Merliño».\nEtiquetas: bertiño_rompetodo, chus_ferrín, faro_da_cultura, paula_fernández, ramón_caride\tComentarios desactivados en «Bertiño Rompetodo», primeira crítica «O Libro en rede» de Xerais\tCategorías\t2011 (50)