Nigrán abre o prazo de inscrición para unha decena de campus deportivos de verán - ValmiñorTV\nInicioDEPORTESNigrán abre o prazo de inscrición para unha decena de campus deportivos de verán\nO Concello de Nigrán, coa colaboración dos clubes do municipio, organiza dende finais de xuño a inicios de setembro dez campus deportivos orientados a crianzas e adolescentes: patinaxe, baloncesto, tenis, deportes náuticos, multideporte, tenis de mesa, fútbol e ximnasia rítmica.\nO prazo de inscrición aos mesmos está aberto, dispondo os interesados de toda a información na web municipal (datas, mails de contacto e teléfonos, lugar de celebración, prezo, etc). Todos teñen unha duración aproximada de cinco días e un custe entre os 45 € e os 65 €, existindo nalgúns casos descontos para irmáns. Os campus están orientados a un público infantil e adolescente e arrancan con deportes náuticos o 28 de xuño, sendo o último o de surf do 30 de agosto ao 3 de setembro. O Concello aportará a merenda diaria para cada participante e a cobertura do seguro.\n“Trátase, xunto co campamento municipal, dunha iniciativa para facilitar a conciliación familiar mediante actividades saudables ao aire libre, en definitiva, é promover o deporte desde a infancia e dando cabida a disciplinas para todos os gustos”, indica o alcalde, Juan González.\nEl PP de Gondomar pide al ayuntamiento el arreglo del camino de A Barbeira en Couso


Barras de cereais crujientes con arándanos e almendras | 5 minutos\nMellass Grandma (Galego)\nEstas barras de cereal de cranberry e améndoas encher 2 condicións : son fáciles de facer e son nutritivos\nbarras de cereais simple e cranberries crocante e améndoas\nNon sempre é fácil atopar Snacks Health para levar contigo cando camiñadas en raquetas, auto ou en calquera lugar ao final. Tomando unha froita é fácil, pero atopar unhas golosinas agradables, consistentes e desbordantes de ingredientes saudables que os meus fillos adorarán non é nada sinxelo.\nPara cambiar ou adaptar esta receita para a escola, basta con substituír as améndoas cunha mestura de sementes de xirasol e sementes de cabaza. E para facelos aínda máis nutritivos, pode engadir un po de proteínas.\nBares de cereais de cranberry e almendries e améndoas\ndá 18 barras xenerosa\nAutor: Marie-Pierre Lección\n2 cuncas de flocos de avea antigua *\n2 cuncas de cereal de arroz crujiente *\n½ cunca de arándanos secos\n1 cunca de almendras completamente asadas\n⅓ cunca de manteiga\n⅓ Garma de melaza\n⅓ copa marrón escuro, tarefa\n½ c. Extracto de vainilla\n4½ oz (125 g) de chocolate picado aproximadamente\nLiña un molde de 9 “x 9” de papel de pergamino ou engrasado.\nNun bol grande, combina avea, cereais, arándanos e améndoas.\nnun Pasapa, a lume medio, manteiga de manteiga, melaza e azucre marrón. Use ferver baixo e cociña durante 2 minutos. Retirar do lume; Engade a axitación de vainilla (se non, dispersarase en gotas).\nDespeje o xarope quente na mestura de ingredientes secos e mestura para abrilo ben. Cool por un minuto e incorporar chocolate picado. No molde preparado, prema a mestura firmemente en todo o fondo e contra os lados (pesa forte, se non, as barras se librarán de – poñer unha folla de pergamino de papel que axudará a premer a mestura).\nRefrixerar ata que a mestura endurece e corte nunha barra.\nPara unha versión sen glute destes bares, escolla flocos de avea e glute cereal cereal crocante gratis.\nReceita adaptada de alimentos\nRecibir as nosas novas receitas e consellos de cociña de balde!\nSe está a buscar receitas fáciles de preparar, incluída a súa famosa familia, rexístrate nos nosos boletíns semanais e mensuais. Encantaríamos compartir contigo os nosos consellos de cociña, ideas de menú, receitas destacadas e moito máis. Aquí está a ligazón para subscribirse.


Raúl Carballeira - Wikipedia, a enciclopedia libre\n28 de febreiro de 1918\n26 de xuño de 1948\nRaúl Carballeira Lacunza, nado en Coronel Suárez (provincia de Buenos Aires) o 28 de febreiro de 1918 e finado en Barcelona o 26 de xuño de 1948, foi un anarquista e guerrilleiro antifranquista.\nAutodidacta, nunca foi á escola. Sendo mozo percorreu Arxentina escribindo poemas e propagando o anarquismo. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba en Uruguai, de onde partiu a Cataluña. Chegou a Barcelona a finais de 1937 como polisón, con Federico Gerardo Rufinelli e Sergio Chávez. En abril de 1938 incorporouse á fronte de Aragón encadrado na XXVI División. Meses despois dedicouse a tarefas propagandísticas na Federación Ibérica de Juventudes Libertarias (FIJL) e traballou de tramollista nun teatro barcelonés.\nCoa derrota republicana pasou a fronteira francesa e foi internado en Santo Cebrià, Argelers, Barcarès e Bram entre 1939 e 1941. En 1942 marchou a Marsella, onde contactou con Diego Camacho e Liberto Sarrau para preparar o regreso clandestino a España, quedando como contacto en Toulouse. En 1943 participou na resistencia en Bordeos. Despois da Liberación editou o semanario Impulso (1945), portavoz do anticolaboracionismo e defensor das teses anarquistas, con Felipe Alaiz e Diego Franco Cazorla, e interveu na reconstrución da FIJL. Foi secretario de Relacións do primeiro Comité Peninsular da FIJL creado en abril de 1945 en Tolosa. En maio de 1945 participou no I Congreso da Confederación Nacional do Traballo (CNT) en París.\nEn marzo de 1946 deixou o cargo de secretario de Relacións da FIJL para integrarse na resistencia antifranquista. Pasou a Cataluña con Amador Franco e colaborou no lanzamento clandestino de Ruta en Barcelona. Fixo unha xira polo País Valenciá, Andalucía e Madrid con Manuel Fernández Rodríguez para reorganizar a FIJL do Interior. Foi membro do Comité Rexional de Cataluña da CNT, secretario da Federación Local das Juventudes Libertarias de Barcelona e militante do grupo de acción Tres de Mayo, con Liberto Sarrau e Francisco Martínez Márquez. Permaneceu en Barcelona como delegado do Exilio, reorganizou as Juventudes Libertarias barcelonesas logo da caída de decembro de 1946 e despois volveu a Francia. En 1946 participou en mítíns en Montpellier e Saint-Etiève. En 1947 foi delegado por Tolosa no Congreso da CNT e do Movemento Libertario Español (MLE) de Toulouse.\nA finais de 1947 volveu incorporarse á resitencia antifranquista despois de representar a España no Congreso da Federación Anarquista Italiana (FAI). En decembro visitou a Amador Franco na prisión de San Sebastián e en xaneiro de 1948 a Abel Paz na prisión Modelo de Barcelona. O 13 de xuño de 1948 conseguiu salvar a vida e fuxir do cerco policial, pero caeu nunha emboscada montada polo comisario Eduardo Quintela Bóveda, cando ía a unha cita en Montjuic. Caeu morto ou suicidouse para non ser atrapado o 26 de xuño de 1948 nos xardíns de Montjuic. O seu cadáver foi soterrado no cemiterio de Can Tunis e anos despois acabou nunha fosa común.\nLa F.I.J.L. en la lucha por la libertad, 1961 (con Amador Franco).\n↑ Outras fontes sitúan a súa data de nacemento en 1917.\nGarcía, Víctor (1961). Raúl Carballeira : contribución a una biografía. Paris: Solidaridad Obrera.\nRaúl Carballeira Lacunza (1918-1948) (en catalán)\nISNI: 0000 0000 2686 5943\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Raúl_Carballeira&oldid=5280020"\nA última edición desta páxina foi o 20 de outubro de 2019 ás 14:57.


José Ángel Valente | A noite branca\nArquivo por etiquetas: José Ángel Valente\nPoblicado o Novembro 7, 2015 por chiscofernandeznaval\nÁs veces sorprendémonos diante das coincidencias e a forza do casual. Eva Veiga acredita na teoría das Resonancias mórficas, do inglés Rupert Sheldrake. Hai unhas semanas, agardaba eu por Pepe Fernández Ferreiro no bar onde toma café polas tardes. Tardaba en vir e eu xa despachara dunha ollada os xornais todos. Quen entrou, daquela, foi o fotógrafo Manuel Vilariño. Situouse na barra, á miña beira e saudeino. Achegueime a el e enredamos nunha conversa vertixinosa que nos levou dun tema a outro: as súas últimas exposicións, os meus últimos libros ou o albergue de Portaventosa. Nun momento preguntoume por unha fotografía, feita no mes de abril de 1989, na que estamos os dous con José Ángel Valente, quen viñera dar unha conferencia no instituto Eusebio da Guarda, na praza de Pontevedra da Coruña. Aparecemos nela: Xavier Seoane, Claudio Rodríguez Fer, Carmen Blanco, Manuel, Valente, Xulio López Valcárcel e eu. El non tiña copia e quedei en buscala para darlla.\nOs poucos días fun a Ourense e o meu amigo Antonio agasalloume cun libro de Julio López Cid, publicado en agosto deste ano pola editorial Autófagas, en edición de J. M. Bouzas. Pensei en principio que sería un libro de relatos de Julio, pero logo, cando o lin, decateime de que Valente é eixo do libro (velaí o das resonancias). Valente é o centro, xunto cos outros membros do grupo Los silenciosos, do que con el formaban parte o propio Julio, Valentín Estévez, Antón Risco, Manuel Bouzo e José Miguel Valenzuela.\nLogo do limiar de Pepe Bouzas titulado “Tanto lodo”, López Cid tece para nós un pano de lembranzas que teñen como protagonistas os membros do grupo, en especial Valente, pero con eles invoca outras referencias importantes da súa vida, unhas coñecidas e outras que non chegou a coñecer, pero si a querer: Ernesto Gómez del Valle, Cándido Fernández Mazas, Alfonso Costafreda, Claudio Rodríguez ou María Zambrano.\nA primeira frase do primeiro texto é unha proclamación de intencións e de memoria, pois lembra a frase pronunciada por Gómez del Valle: En realidad, casi todo lo que nosotros somos se lo debemos al Dichi. El Dichi non era outro que Cándido Fernández Mazas (1902-1942), o artista e escritor ourensán de vangarda, tan inxustamente esquecido, de quen J. M. Bouzas organizou no ano 2002 a exposición: Vanguardia, militancia y olvido. Mazás mantivo vínculos fortes con boa parte da intelectualidade española da súa época e colaborou en proxectos como As Misións Pedagóxicas. Eu referinme en numerosas ocasións a el, a propósito da relación de amizade mantida con Francisco Luis Bernárdez, a quen retratou, ilustrou libros e para quen deseñou tarxetas de visita, sobres e papel de correspondencia.\nQuizais o texto máis importante de Sombra Tendida é Maleza, no que Julio López Cid desvela a razón da ruptura entre José Ángel Valente e María Zambrano. Tamén singular resulta Ajustes de cuentas, que explica o motivo polo que Valente mantivo sempre un certo distanciamento con Ourense, a pequena cidade sórdida, perdida, municipal, escura. A causa sería o fallo dos Juegos Florales de las Fiestas de Orense, de 1956, onde o xurado concede o premio ao escritor falanxista Carlos Rivero, outorgando o segundo a El Cristo, la ciudad y el tiempo, o poema que el presenta.\nRecomendo con fervor a lectura deste libro de Julio López Cid, por ben escrito, por curioso, polo coidado da edición e, tamén, porque hai nel augas que, con tempo, deron os lodos, dos que fala Pepe Bouzas.\nEngadir, como corolario, que aquel día de 1989, na praza de Pontevedra, tiven ocasión de falar con Valente da novela O bosque das antas, que viña de gañar o premio Xerais e que el lera por recomendación de Julio.\nPublicado en Amigos,Memoria,Poesía\t| Etiquetado Alfonso Costafreda,Antón Risco,Carmen Blanco,Cándido Fernández Mazas,Claudio Rodríguez,Claudio Rodríguez Fer,Ernesto Gómez del Valle,Francisco Luis Bernárdez,José Ángel Valente,José Manuel Bouzas,José Miguel Valenzuela,Julio López Cid,Manuel Bouzo,Manuel Vilariño,María Zambrano,O bosque das antas,Sombra Tendida,Valentín Estévez,Vanguardia militancia y olvido,Xavier Seoane,Xulio López Valcércel\nNO ESTUDIO DO PINTOR XULIO GARCÍA RIVAS\nPoblicado o Xaneiro 24, 2015 por chiscofernandeznaval\nA semana pasada visitamos o estudio de Xulio García Rivas. Digo visitamos, porque alá fomos Maribel e máis eu e dela, claro, son estas fotografías. Nestes últimos meses foron moitos os vínculos que fixeron que os nosos pasos se cruzasen cos de Xulio: amizades compartidas, como Sole Pita, Pedro Ávila Durán ou Antonio García Teijeiro, os espazos e actos aos que acudimos, ou o feito de seren cuñados el, Fernando Alonso Romero e María Castroviejo.\nAscendemos con ánimo, pero sen présa, os cinco andares sen ascensor, que levan ata a atalaia onde nos agarda un mundo, o mundo, diría eu. Pedíranos ir cedo pola luz, quería que vísemos a terraza e o seu ámbito. Polos cadros o da luz do día daba igual, porque el pinta con luz artificial. Tamén os pintores poderían clasificarse así, nos di cando chegamos: os que só pintan con luz natural e os que sempre o fan con luz artificial. El pertence ao segundo grupo.\nSon cativos os espazos do estudio e, malia isto, os cadros dan sensación de infinito, pero tamén están transcendidos de luz, aínda os máis escuros, malia ser pintados con luz artificial.\nXulio vainos amosando as obras que levará á exposición no pazo da cultura de Carballo o día 29 de xaneiro; tamén algúns dos que colgará na galería Atlántica da Coruña no verán. Variados formatos, diversas técnicas e múltiples sensacións. Transitamos por xardíns orientais, escoitamos cantar os xílgaros, contemplamos o voar das andoriñas, paseamos pola beira dun río, sentamos na beirada a contemplar unha treboada na Costa da Morte. O mundo de Xulio é a emoción, pero tamén a auga, a que emprega e destila nos seus cadros e a que suxire, auga que flúe, fertilidade, orixe.\nAdmiro o centro baleiro deses cadros compostos en tons brancos, grises e negros. Lémbranme a Valente e así llo digo, invocando o texto “Segunda variación en lo oblicuo” incluído no libro El fin de la edad de plata, que fala do emperador e pintor Hui-Tsung: ni el ave ni la flor pueden ser centro, sino tan sólo indicación del centro o guía del ojo que los mira para alcanzar la forma no visible en que el ave y la flor no están inscritos.\nPaisaxe para Courbet\nDiscrepamos sobre o que evocamos cada un diante de Paisaxe para Courbet, cadro de gran formato, acrílico sobre madeira, ao que el deu forma a partir dunha paisaxe que cruza cada día, baixando cara Arteixo pola autoestrada de Carballo. Eu dígolle que en min suxire unha paisaxe africana e agora, escribindo isto, podo engadir que nel recoñecín as paisaxes que a miña imaxinación ía construíndo cando lía O caderno dourado de Doris Lessing, en concreto, a parte que recrea a historia de Anna Wulf en Rodesia, durante a Segunda Guerra Mundial. Amósanos, tamén, a primeira saba que pintou, como sen querer, e que foi fonte dun novo proxecto que reúne, xa, catorce obras elaboradas sobre este soporte.\nEscribín eu un poema para o catálogo da exposición de Carballo, que lerei alí, o día 29, na inauguración. Escribino antes de ver os cadros que alumearán a sala e, malia iso, penso que agora, vistos todos, non cambiaría un só verso, porque Xulio é pintor capaz de dar xeito, coas súas propostas, ao soño ou á emoción do espectador, xerándose un fluído e producíndose unha transferencia emotiva que adquire a condición de potencia creadora para quen pinta e para quen mira. Este é o poema:\nA Xulio García Rivas\nSon e non son\nlombos de balea,\nperfil de trebón,\nflor que treme apenas\nsuspendida do baleiro das furnas.\npresaxios, alento de ardentía,\nsaloucos dun océano\nque cada día agoniza\nno ronsel do crepúsculo.\npreludios, esquecidas lembranzas\nno alboio dos días,\ncanto de xílgaros\nque ascende na hora enfebrecida\ndunha mañá de agoiros.\nollos de vento que agarima a caluga\ndo pintor que espreita\ndende a atalaia dos versos\ne dos soños.\na luada que emerxe do corazón alado,\nnimbos que medran\nnos ángulos do infindo,\nnese lugar escuro\nonde o sol se derrama\npara nacer de novo\nnun albor sen sombra.\nesa ansia común de beleza\ne harmonía, a música das augas,\no devezo feliz dun instante sen tempo.\nSon o compás do silencio,\no sorriso de Xulio, o equilibro sutil\ndo que nos é entregado.\nSon o que eu poida sentir,\nchuvia nos meus gromos,\nnunha aperta de luz.\nPublicado en Amigos,Artigos,Pintura,Poesía\t| Etiquetado Anna Wulf,Antonio García Teijeiro,Doris Lessing,El fin de la edad de plata,José Ángel Valente,Maribel Longueira,O caderno dourado,Paisaxe para Courbet,Pedro Ávila Durán,Soledad Pite,Xulio García Rivas\nPoblicado o Xaneiro 9, 2015 por chiscofernandeznaval\nEn Francia hoxe, despois do mediodía, todo rematou e non rematou nada. Sete cadáveres máis, ese é o saldo provisional do día. Pero mantense a fractura, coa conivencia das partes que a alimentan, e nós, a xente de aquí e de acolá, maioritariamente aberta á convivencia, vivimos pendurando sobre o abismo e só nos queda tender pontes de esperanza.\nHai outro poema de José Ángel Valente que fala do tacto, da man que toca, e que acaso sería boa metáfora para o día de hoxe. Titúlase La luz no basta e pertence ao libro Poemas a Lázaro, o único que regresou da morte.\nLa luz… pero no basta;\nno me basta mirar.\nPorque empapado está el mirar de sueño,\ncontagiada la luz por el deseo,\nengañados los ojos hasta el blanco\ncandor de la pupila.\nOjos siempre infantiles,\návidos del engaño\nsobornados por cuanto finge el aire,\ndejadme con el tacto\nservil y la certeza\nsimple de lo que toco.\nNo me basta mirar;\ntantas veces en vano creí ver.\nTacto que no adivina,\ntacto que sabe quiero,\nzafio leal palpando,\npara creer, el tenue\nresiduo del milagro,\nde tosca astucia, viejo\npropicio a la mirada.\nPero tú aquí, conmigo\n-en el umbral de tanta\ncon la simple certeza\nde las cosas que toco\ny me ofrecen su lomo\nmelancólico y manso\nde domésticos canes.\nOutra cousa, hoxe sabemos que a Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica (ARMH) recibiu o premio que outorgan os arquivos da Brigada Abraham Lincoln. A candidatura foi presentada e defendida por Manuel Rivas. O importe do premio é de 100.000 dólares ou 85.000 euros, que permitirán continuar co labor de exhumar fosas. Un milagre ou unha ponte.\nPublicado en Artigos,Músicas,Memoria,Poesía\t| Etiquetado ARMH,Brigada Abraham Lincoln,Francia,José Ángel Valente,La luz no basta,Manuel Rivas,Poemas a Lázaro\nCARTA A FELIPE VI, REI\nPoblicado o Novembro 14, 2014 por chiscofernandeznaval\nDecidín escribirlle unha carta ao Rei. Sentín a necesidade de facelo logo de ler o seu discurso na entrega dos Premios Príncipe de Asturias deste ano. Mandeina certificada o día 3 e foi recibida na Zarzuela o día 6.\nCreo no que lle digo. Non se pode xogar gratuitamente coas palabras. Penso que parte da situación de deterioro da vida social que vivimos, ten a súa orixe na contaminación da linguaxe, no emprego espurio das palabras por parte dos que exercen e ostentan cargos públicos e poder. As palabras cargadas de significados falsos ou equívocos, e baleiras de contido, forman parte da salmodia do cotián e rematan por anestesiar e por xustificar discursos ambiguos sobre asuntos como a corrupción, pero tamén, sobre a falta de satisfacción ás vítimas da represión franquista. Xa no lo advertiu José Ángel Valente, quen no Diario anónimo, que recolle as súas reflexións ata os instantes finais, escribía: … el lenguaje está confiscado: forma parte o es la base de un patrimonio cultural que el sistema no considera alterable. Incluso la crítica puede ser relativamente aceptada si opera con ese lenguaje patrimonial”. A vacuidade do baleiro. Algo así percibo eu nos discursos que elabora a Casa Real, tanto nos de Felipe VI, como nos de Juan Carlos I. Algo así percibo en case todos os discursos da clase política. Velaí vai a carta:\nA FELIPE VI, REI:\nEscríbolle esta carta tras a lectura do discurso pronunciado por vostede o venres 24 de outubro, na cerimonia de entrega dos premios Príncipe de Asturias. Decidín ler o discurso completo por curiosidade, tras comprobar que os tres medios escritos aos que tiven acceso o sábado 25, reproducían con exactitude unha serie de frases que recollo a continuación.\nDebo dicir, antes de nada, e por non enganar a ninguén, que son republicano, tanto por pensamento como por tradición familiar. Non concibo ningún cargo público que ostente a representación dos cidadáns, que se exerza por herdanza e tradición e non por elección libre e democrática dos representados.\nVolvendo ao seu discurso, son varias os fragmentos que destacaban os medios e que chamaron a miña atención. Asegura vostede que España é un estado social e democrático de dereito, inspirado nos principios de liberdade e igualdade, de xustiza e pluralismo. Considera que debemos coidar e favorecer a nosa vida en común e non repetir erros do pasado. Implícase ao afirmar que queremos unha España afastada da división e da discordia, de que non somos rivais os uns dos outros, senón protagonistas dun mesmo camiño e afirma que compartimos intereses e valores.\nConcordo con vostede en que os españois non queremos vivir unha situación como a que fracturou a sociedade de maneira tráxica hai sete décadas, e coido que todos faremos o posible para evitala, incluso renunciando a unha parte das nosas conviccións. Porén, esas palabras sobre igualdade, xustiza, división, rivalidade, semellan baleiras diante da realidade cotián á que asistimos, cunha fractura social que aumenta cada mañá, co resultado de que a maior parte da poboación cada día é máis pobre, e a outra parte máis rica, sen que exista vocación ningunha de repartir a riqueza ou a pobreza, e de superar esa división, máis ben o contrario.\nPorén, non é diso do que lle quero falar. Non é doado superar, transcorridos setenta e catro, os efectos da Guerra Civil e negalo supón, cando menos, falta de atención e de sensibilidade. Hai feridas que, malia as declaracións institucionais, aínda sangran, sen que ningún discurso poida achegar consolo nin alivio a tanta dor. Supoño que coñece o informe elaborado polo Grupo de Traballo das Nacións Unidas, que se fixo público no mes de setembro, en relación coas desaparicións forzadas cometidas durante a Guerra Civil e a ditadura, informe que chama a atención sobre a falta de colaboración de gobernos e tribunais españois, denunciando os obstáculos que o propio Estado pon aos familiares das vítimas para saber a verdade e, se é posible, recuperar os restos dos seres queridos. Aquí, os estamentos do Estado parecen agardar pola morte de familiares e testemuñas, como mellor maneira de sacarse de enriba un problema que os incomoda. É ese o estado democrático de dereito ao que se refire no seu discurso? É este o mellor xeito de garantir e revitalizar a nosa convivencia? Este é un capítulo sen pechar da nosa historia e as palabras baleiras non producen acougo nin contribúen a reparar a inxustiza.\nSe de verdade cre vostede nas súas palabras, e gustaríame pensar que si, que son ditas dende a convición e dende o corazón, podería asumir este asunto como cuestión de Estado e liderar a reparación do dano, axudando aos familiares que desexen recuperar os corpos dos seres queridos, actuando diante dun goberno insensible e belixerante neste asunto. Na miña opinión, isto non suporía abandonar a posición neutral que se lle supón á Monarquía, neutralidade necesaria con respecto do que pode decidirse por canles democráticas e pola ecuación das maiorías. Pero non debera ser esta cuestión de programa partidario, nin de ideoloxía. Máis de cen mil persoas seguen enterradas en gabeas, anexos de camposantos, bosques inzados de eucaliptos e iso é así tanto en territorios que padeceron a guerra e nos que se combateu, como naqueles outros que dende o primeiro día caeron en mans dos insurrectos, como Galicia, onde a represión foi brutal, sen existir outra razón para tanta infamia que o planificado exterminio do rival.\nPodería, tamén, xestionar que exista dotación nos orzamentos do Estado destinada a este fin, que axude a costear as taxas e gastos das exhumacións, evitando que teñan que ser os sindicatos de electricistas noruegueses, entre outros, os que financien esta actividade, cuestión que debería avergoñar aos representantes do Estado español. Quizais podería, incluso, destinar unha parte da asignación da Casa Real a este fin, encabezando, dese xeito, o proceso de reconciliación definitiva e amosando un xeito de ollar a historia con sabedoría, tal e como nos propón no seu discurso. De facelo, se cadra, un día espertamos e descubrimos que vostede é, tamén, o rei dos republicanos.\nPublicado en Artigos\t| Etiquetado Desaparicións forzadas,Diario anónimo,Exhumación,Felipe VI,Grupo de Traballo das Nacións Unidas,José Ángel Valente,Premios Príncipe de Asturias,Rei\nPoblicado o Agosto 25, 2014 por chiscofernandeznaval\nPublicado en Artigos\t| Etiquetado A autoestrada do sur,Antonio Pérez Prado,Arturo Cuadrado,Aurora Bernárdez,Editortial Trifolium,José Ángel Valente,Julio Cortázar,Leopoldo Novoa,Lorenzo Varela,Luís Seoane,María Casares,Mariquiña Valle-Inclán,Musa Pedestris,Nigrán,Rafael Dieste,Ramón Chao,Rayuela,Xosé Neira Vilas\nJULIO CORTÁZAR E JOHN KEATS OU CANCIÓN DA VIDA\nPoblicado o Xaneiro 5, 2014 por chiscofernandeznaval\nEste ano cúmprese o centenario do nacemento de Julio Cortázar. Será para agosto, o 26. Antes e despois serán moitos os xeitos de lembralo. De novo editaranse os seus libros e os libros escritos sobre el; haberá concertos de jazz e gravaranse discos cos temas que saen nas súas historias; inauguraranse exposicións; proxectaranse ciclos cinematográficos coas películas e curtametraxes baseadas na súa obra; desenvolverase programación cultural nun bo número de lugares do mundo con conferencias, recitais, mesas redondas. Galicia, a el vinculada e que custodia unha parte importante do seu legado, non será allea a esta celebración.\nEu levo varias semanas roldando arredor del, pois existe interese nunha nova edición daquel: Respirar polo idioma, os galegos e Julio Cortázar, que publicara no 2006. Será un libro novo, que incorporará novos datos que apareceron entre as cousas que aquí chegaron co legado fotográfico e que xa figuraban na edición castelán, pero non na galega. Quizais sexa outro o título e será outra a maquetación e o deseño de cuberta.\nRepasando, volvín ao seu libro Imagen de John Keats, extraordinario texto arredor do poeta romántico inglés. Escribía eu en Respirar polo idioma, que este era seguramente o libro máis galego de Cortázar, non só por estar escrito no apartamento realquilado a Rafael Dieste e Carmen Múñoz, onde Cortázar vivía en 1949, e en ausencia destes, senón porque polas súas páxinas transitaban Eduardo Blanco Amor, Luís Seoane, Mariquiña Valle Inclán ou Lorenzo Varela.\nPara min John Keats é voz poética fundamental. Na novela A casa dos encontros de Martin Amis, que ten versión galega de Eva Almazán, publicada por Galaxia, nun momento determinado desa longa carta que o protagonista escribe á súa media filla Venus, fálalle de novela e de poesía. Di, por exemplo, que a novela rusa compensa en parte a historia do país que pon os pelos de punta, pero sobre todo, e afirma que ao contrario da novela, a poesía inglesa non tolera o xuízo dos demais, xa que é un corpo poético que non se arreda ante ninguén e dalgún xeito envexa ter esa polis e esa poesía. Cando pasei por esa páxina da novela, pensei, inmediatamente en John Keats.\nJosé Ángel Valente ocupouse del e traduciu dúas das súas odas, as dedicadas á melancolía e a da urna grega. A min a que máis me gusta é a do reiseñor e lamento non ter unha versión galega para compartir. Paréceme un poema extraordinario, dun Keats xa enfermo, pero aínda vital, que soña con vivir gozosamente, elevándose entre as árbores para xuntar a súa voz á do reiseñor, contrapoñendo a fugacidade dos desexos humanos coa eternidade da natureza. Os vinte ou vinte e cinco primeiros versos son marabillosos.\nJohn escoitaba o reiseñor nos anoiteceres de Hampstead, e a súa oda nacerá do entresoño coma unha aperta ao circundante, a un mundo que o canto da ave sensibiliza, volve acorde total. A máis varia de todas, aberta sinfonicamente ao ámbito que John busca aprehender, esta oda é un resumo da xuventude ansiosa e feliz do poeta, triunfo da “desvelada angustia” antes do cercano outono. (Julio Cortázar. Imagen de John Keats. Páx. 314 da edición de Alfaguara de 1996).\nHai dous ou tres anos vin unha preciosa película, Bright Star, de Jane Campion, que narra os últimos anos da vida de Keats. A plasticidade da película recrea, en parte, eses primeiros versos. Obteño ese vídeo en You Tube, quizais elaborado por “santiagosss”. Non sei de quen é a tradución. As imaxes son fotogramas da película. Debaixo, para quen se atreva ou poida, vai o texto en inglés.\nPublicado en Poesía\t| Etiquetado Bright Star,Carmen Múñoz,Imagen de John Keats,Jane Campion,John Keats,José Ángel Valente,Julio Cortázar,Lorenzo Varela,Luís Seoane,Mariquiña Valle-Inclán,Martin Amis,Rafael Dieste\nPoblicado o Novembro 8, 2013 por chiscofernandeznaval\nEstes días, acompañando a Manuel Álvarez Torneiro, entrevistándoo para a revista Tempos Novos, compartindo con el e con Pepe Fernández Ferreiro, o café e o paseo das tardes, lembreime moito de Antón Tovar. Era Basilio Losada quen no limiar do libro de Torneiro As doazóns do incendio, falaba dos poetas amados, os disidentes, os raros, os que non entran no caixón das clasificacións e citaba a Antón Tovar, González Garcés, Luz Pozo, Eduardo Moreiras ou o propio Manuel.\nSi, Antón Tovar, retratado aí arriba por Prego de Oliver, foi desa estirpe. Coñecino cando eu era rapaz que empezaba a mercar os seus propios libros. Sabía que era militante do partido comunista e, daquela, admirábao máis por iso que polos seus versos. Traballaba entón nunha pequena oficina na trasteira da libraría Tanco. Realmente, traballaba nun espazo interior, sen fiestras, que fora no seu tempo almacén de libros prohibidos. Alí fumaba e recibía entre libros e papeis, alí atopei eu o meu exemplar de El libro de las horas, de Vicente Risco, e outras varias xoias bibliográficas. Eu pasei moitas horas alí con el. Levaba a contabilidade da libraría durante media xornada e a outra media ocupábaa coa contabilidade do Ateneo. Cara o final da tarde paseaba con Tucha, a súa amada dos poemas, sempre polos arredores do parque de San Lázaro e eu, moitas veces, falaba con eles na esquina da miña casa. Penso que, daquela, aínda tiñan o can ao que Tovar lle dedicou varios poemas. Coincidimos unha vez na Coruña, cando o convidaron a participar nunha festa da poesía o día inaugural de primavera, alá polo ano 1983 ou 1984. Amosábase anoxado porque o recital era nunha discoteca, baixo a esfera de espellos e coa luz que transformaba o branco en azul, pero tamén estaba feliz por estar entre tantos amigos. Visiteino na casa onde vivía, n barrio de San Francisco de Ourense, xa contra o final, cando dicía de si mesmo que era un vello revoltado, tal e como recolleu no título do diario que lle publico a editorial Galaxia. Ás veces, cando o lembro, volvo aos seus versos. Deles ocupouse Marcos Valcárcel, quen fixo unha magnífica edición publicada polo PEN Club de Galicia. Este poema que segue, corresponde ao libro Calados esconxuros e chámame a atención porque case ten que ver coas crebas:\nComa a buguina que se atopa\nna veiramar perdida,\npegada eterna na que canta a onda\ninmensa do universo,\nasí no colo da montaña\ncanta o meu carrabouxo,\nbuguina alta de terra\nno que han de cantar sempre cara a min\nos vellos e paganos deuses fusilados.\nEscribín varios textos sobre el, un deles foi publicado por El Ideal Gallego, o 4 de xaneiro de 1991. Titulábase: “Antón Tovar, unha voz contra o esquecemento” e aquí o deixo, picado de novo, logo de atopar de casualidade o recorte do xornal, buscando outras cousas no zapateiro dun armario que teño por arquivo. Quizais calquera día destes me anime e copie o outro que conservo en folio, escrito a máquina, nun tempo no que aínda non chegara o ordenador ás nosas vidas.\nPalabra, miga de pan baixo os meus dedos, e resultou que si, que para Tovar a palabra, o verso, foron sempre algo tan necesario e, ao mesmo tempo, tan cotián coma o propio pan. É Antón Tovar un poeta por necesidade, marcado polo signo da lucidez que o condenou a sufrir un pesimismo para el inevitable, moi en consonancia coa filosofía existencial que case sempre agroma nos seus textos.\nEscritor serodio, bo coñecedor da filosofía e tamén el pensador, como ten demostrado non só nos seus versos, senón, e sobre todo, na súa obra en prosa, en particular no Diario sen datas, libro fundamental para coñecer ao autor. Antón Tovar, aínda que controvertido no seu propio país, a pesar da súa proximidade -ou quizais por iso- a D. Vicente Risco, xa era recoñecido e celebrado alén das nosas ás veces insalvables fronteiras, no principiar da década dos 70, tal e como demostra o feito de ser invitado polo goberno mexicano á homenaxe tributada naquel país a León Felipe no ano 1973. Xa para entón publicara obra en castelán, velaí El tren y las cosas, que destaca sobre os outros traballos nesa lingua e La Lanzada, no que inclúe algúns poemas en galego. Tovar chegará ao monolingüismo logo do libro NON, se ben con anterioridade dera ao prelo o poemario Arredores.\nA chegada ao idioma ten en Antón Tovar as características dunha revelación e dunha iniciación. Trátase dun redescubrimento da lingua, pequena patria das palabras, dirá da fala do seu pobo, daquela que sufrira o desprezo dos seus pais: lingua que rexeitaron os meus pais, confesará. Esta iniciación rematará por se converter en amor e, dese xeito, el que abandonara o noviciado, entregarase relixiosamente á redescuberta da fala, exercicio que rematará co libro Calados esconxuros, merecente do premio da Crítica no ano 1981, libro singular na nosa literatura, dunha extraordinaria riqueza verbal, sen traizoar por iso as que son constantes poéticas súas.\nHai en Tovar, como en tantos de nós, unha aparente contradición. Home de vida gris e camiñar fuxidío por ese labirinto existencial que é Ourense, a súa actitude vital e xesto físico convidan a imaxinalo pusilánime, débil, aínda que quizais sexa el mesmo quen alimenta esa imaxe, verbalizando a súa angustia e os seus medos. E, porén, Tovar é un home dun grao de coherencia tal, tan consecuente no compromiso e tan firme nos principios, que toda idea preconcibida en relación co seu carácter fica en suspenso, xa que, ademais, é consecuente dende a dor, non dende a forza.\nEn calquera caso, estamos diante dun home de intimidade, de silencios, de ollar esquivo e murmurios no fuxir da tarde.\nAntón Tovar é o poeta das cousas sinxelas, do devir diario das horas, da infancia, dos seres queridos, dos animais domésticos, dos silencios e das ansias, mais tamén, é escritor de preguntas, desas terribles preguntas sen resposta, do amor, dese amor que coma o sol sae todos os días sen barullo, sen excesos de paixón, pero quentando e confortando o ánimo ferido e,tamén, alimentando a contradición á que antes me refería, porque Tovar é, tamén, o poeta civil capaz de berrar NON! E de se proclamar revolucionario.\nQuizais por deformación e tendencia a simplificar as cousas, sempre sentín a tentación de pensar en dous poetas ourensáns próximos en canto a xeración de pertenza e, sen embargo, tan distintos, tentación gratuíta que non supón comparación, que só pretende unha reflexión. José Ángel Valente, rexeitando o mundo monocorde e gris da provincia e marchando para non regresar máis que de paso e Antón Tovar, o home que se afunde na mediocridade, na tristura dunha pequena cidade preñada de miseria, esquecida e marxinada do resto do país, pero tamén o home que dende ese horizonte pechado e escuro, reaccionou afondando en si mesmo, naquilo que o rodea, dándolle a cada pequeno intre, a cada afecto, o irrenunciable valor humano que teñen.\nSei, non obstante, que Antón Tovar, tal e como acontece coa cidade na que habita, ten sufrido esquecementos, crueis as máis das veces, inxustos sempre. Tenos padecido en silencio, coa resignación do crucificado (por empregar unha imaxe súa). Esquecemento contra o que teñen clamado amigos e lectores e que, quizais, (e estou a formular un desexo), fique para sempre vencido polo recoñecemento que supón o outorgamento do premio Losada Diéguez, que nesta edición, no apartado de creación, correspondeulle ao noso poeta, polo seu libro Berros en voz baixa.\nPublicado en Amigos,Artigos,Poesía\t| Etiquetado Antón Tovar,Basilio Losada,Eduardo Moreiras,José Ángel Valente,Luz Pozo Garza,Manuel Álvarez Torneiro,Miguel González Garcés,Tanco,Tempos Novos\nPoblicado o Setembro 2, 2013 por chiscofernandeznaval\nO venres da semana pasada chegábanos a noticia do pasamento do poeta irlandés e premio Nobel de literatura Seamus Heaney. Sabiamos dende hai tempo da súa enfermidade. Heaney fora nomeado Doutor Honoris Causa pola Universidade da Coruña, o 28 de xuño de 2000. Intensa relación con el mantiña o profesor Raul de Toro Santos, autor da antoloxía Poesía Irlandesa Contemporánea, publicada en 1999 por Espiral Maior.\nHeaney mantiña con Galicia unha singular relación. No seu discurso, o día do nomeamento como Doutor Honoris Causa, falaba el dos vellos vínculos entre Galicia e Irlanda e dicía: Dende neno, dúas das miñas verbas preferidas foron Fisterra e Biscaia. Estas verbas repetíronse vegada tras vegada na radio, a todas as horas, día e noite; eran elementos constantes nas predicións do tempo e advertencias de temporais retransmitidos ppar os barcos no mar. E aínda engadía: Fisterra, que significa “a fin da terra”. Mais a fin da terra só se miraba dende o punto de vista dos que falaban a lingua latina e vivían no centro do mundo coñecido, e foron os primeiros en chamalo finis terrae. Visto dende Irlanda, por exemplo, Galicia non é a fin da terra, se non o seu comezo, a primeira terra que atopamos mentres o globo describe unha curva cara o sur, afastándose de nós cara África e a liña do Ecuador.\nÉ posible ler parte da obra de Seamus Heaney en galego. Amais dos poemas que figuran na antoloxía de Raúl de Toro, está a tradución do libro Traballo de campo, que Vicente Araguas fixo en 1996 e tamén a obra teatral A cura en Troia, tradución de Manuel Outeiriño de 1998.\nQuizais foi Fernando Pérez-Barreiro Nolla, quen primeiro escribiu aquí sobre el, en artigo enviado dende Londres para o Caderno de Cultura de La Voz de Galicia, publicado o 18 de abril de 1985. Hoxe, aquel artigo pódese ler nas memorias de Fernando publicadas este mesmo ano por Edicións Xerais, co título Amada liberdade. Xa Fernando facía referencia a varias das características de Heaney, destacadas estes días: a súa pertenza a dúas realidades culturais, coma Yeats, xa que sendo fondamente irlandés, escribe en inglés; a súa capacidade de harmonizar intelixencia e sentimento e a sabedoría que lle permite ser lírico, sen deixar de prestar atención ás cousas que pasan, de xeito que non satisfacendo a ninguén, en aparencia, finalmente cando o río da Historia, que nunca para, nos leva a pasarmos por diante doutras ribeiras e doutros templos, só fica a voz do poeta que rexeitou o conforto fácil das garatuxas dos beatos da hora, escribía Fernando.\nEntre o meu indicador e o polgar\ndescansa a pluma gastada.\nCavarei con ela.\nCavar coa pluma, iso propoñía no poema Digging do seu primeiro libro Death of a Naturalist, de 1966, no que fai un símil entre o oficio de escribir e o da cavar do pai e do avó, comprometéndose a escribir coa mesma mestría coa que eles cavaban a terra e a turba.\nNos últimos anos, máis alá dos seus versos, a min moito me acompañou e enriqueceu o libro Al buen entendedor -ensayos escogidos- textos seleccionados y traducidos por Pura López Colomé e publicado en 2006 polo Fondo de Cultura Económica, con singulares reflexións sobre o oficio de tradutor, pero, tamén, sobre poetas irlandeses e galeses, entre eles Yeats e Dylan Thomas. O libro inclúe o discurso de aceptación do premio Nobel en 1995. O último libro que lin del foi Distrito y Circular, publicado na colección Visor de Poesía.\nDurante as semanas que pasei en Dublín no ano 2010, fun varias veces á Biblioteca Nacional. Había alí unha gran exposición sobre W.B. Yeats, con imaxes que acompañaban a voz de Yeats recitando os seus versos e, tamén, os que recitaban outros escritores e actores irlandeses, entre eles Heaney. Porén, o vestíbulo acollía unha exposición pequena, arrombada contra a parede, na que non era doado reparar. Nela preguntábase a autores do mundo cal era o seu poema preferido de entre todos os que dan corpo á poesía universal. O material expositivo eran as cartas de resposta dos autores e os poemas elixidos por cada un.\nHeaney respondía, en carta manuscrita, que para el o poema que máis o emocionaba e que máis o desacougaba era Cuchulain Comforted (Cuchulain Consolado), acaso o último que escribiu Yeats, no que este fala da intuición da morte por parte do heroe seis veces ferido, intuición que podía expresar o que el mesmo sentía. Dende entón lin moitas veces este poema e procurei traducións diferentes. Os últimos versos din así:\n“Now must we sing and sing the best we can\nConvicted cowards all by kindred slain\nOr driven from home and left to die in fear”\nTrough all was done in common as before,\nA tradución ao castelán de Antonio Rivero Taravillo sería:\n“Ahora debemos cantar lo mejor que sepamos,\npero antes debes saber quiénes somos:\ntodos cobardes condenados, asesinados por parientes\no expulsados de casa y abandonados a morir de miedo”.\nCantaron, pero sin melodías ni palabras humanas,\naunque todo se hizo en común como antes;\nhabían cambiado sus gargantas y ahora eran gargantas de pájaros.\nProbablemente non está moi lonxe esta imaxe, daquela escrita por José Ángel Valente, tamén nun dos seus últimos poemas: Cima del canto. El ruiseñor y tú ya sois lo mismo.\nPenso que tamén a voz de Seamus Heaney se transformou en canto de paxaro o pasado venres.\nPublicado en Fernando Pérez Barreiro,Poesía\t| Etiquetado Cuchulain Comforted,Fernando Pérez-Barreiro Nolla,José Ángel Valente,Manuel Outeiriño,Raul de Toro Santos,Seamus Heaney,Vicente Araguas,William Butler Yeats


Baixan a 14 os novos contaxios de Covid-19 na Galiza mentres aumentan a 47 os...\nOs casos activos descenden a 502.\nRedacción 12:33 do 11 de outubro de 2021\nGaliza inicia esta semana cun descenso dos novos contaxios de Covid-19 a 14, a menor cifra desde o inicio do outono e da 'nova normalidade', mentres que os pacientes ingresados aumentan a 47 -tres máis-. Os casos activos baixan a 502 e a taxa de positividade cae a un 0,5%.\nSegundo os datos publicados na mañá desta segunda feira pola Consellaría de Sanidade con rexistros até as 18 horas do domingo, mantéñense 10 persoas ingresadas pola Covid-19 en UCI e ascenden a 37 os ingresados noutras unidades -tres máis-, mentres que 455 pacientes permanecen en seguimento domiciliario.\nPor áreas sanitarias, a presión hospitalaria aumenta lixeiramente nas da Coruña e Cee, onde seguen tres pacientes en UCI e soben a 16 os doutras unidades -dous máis-; e Vigo, que continúa cun ingresado en críticos e oito noutras unidades -un máis-.\nGalicia inicia esta semana coa primeira ponte -o do 12 de outubro- sen restricións de mobilidade pola Covid-19 con 502 casos activos, que supoñen 32 menos que a xornada anterior, ao haber máis altas (46) que contaxios (14).\nEn canto aos novos contaxios de Covid-19 caen a 14 no conxunto de Galiza no inicio desta semana, o que supón 15 menos que os 29 cos que finalizou a anterior, e representan a cifra máis baixa desde que entrou na 'nova normalidade'.\nTodos eles foron positivos detectados por Proba de Detección de Infección Activa nas últimas 24 horas, deles sete corresponden á área da Coruña e Cee; dous, á de Santiago e Barbanza; outros dous, á de Vigo; un, á de Pontevedra e O Salnés; outro, á de Lugo; e outro, á de Ferrol, mentres que na de Ourense non houbo. As persoas falecidas diagnosticadas con Covid-19 desde o inicio desta pandemia en Galicia mantéñense en 2.641, ao non notificar este domingo a Consellaría de Sanidade novas vítimas.\nBaixan a 14 os novos contaxios de Covid-19 na Galiza mentres aumentan a 47 os pacientes...


Remata o Cumio do GR-20 - Blog de Celso Delgado\nHome Mariano Rajoy Política Estado Remata o Cumio do GR-20\nRemata o Cumio do GR-20\nFinalizou onte na cidade australiana de Brisbane o Cumio do GR-20.\nLembremos que o Grupo dos 20 é un foro de 19 países, máis a Unión Europea, onde se reúnen regularmente, dende 1999, xefes de Estado (ou Goberno), gobernadores de bancos centrais e ministros de finanzas. Está constituído por sete dos países máis industrializados -Alemaña, Canadá, Estados Unidos, Francia, Italia, Xapón e Reino Unido- (GR-7), máis Rusia (GR-8), máis once países recentemente industrializados de todas as rexións do mundo, e a Unión Europea como bloque económico.\nÉ un foro de cooperación e consultas entre os países en temas relacionados co sistema financeiro internacional. Estuda, revisa e promove discusións sobre temas relacionados cos países industrializados e as economías emerxentes, co obxectivo de manter a estabilidade financeira internacional, e de encargarse de temas que estean máis alá do ámbito de acción doutras organizacións de menor xerarquía.\nAo finalizar este cumio e en rolda de prensa, o presidente Mariano Rajoy dixo que os instrumentos para crecer con máis enerxía e de xeito máis harmónico en todo o mundo son as reformas estruturais e as políticas de apoio ao investimento e o consumo.\nNesta liña sitúase o Plan de Acción aprobado co "ambicioso" obxectivo de engadir un dous por cento ao crecemento conxunto das economías dos países membros ata 2018. Para logralo son necesarias reformas estruturais que animen o investimento, estimulen a creación de emprego, aumenten a competencia e fomenten o comercio.\nA formulación do GR-20 coincide, sinalou Rajoy, coa política económica do Goberno de España, reformas estruturais e reforzo das políticas macroeconómicas en Europa, pois, ao seu xuízo, é preciso que Europa e o conxunto do mundo coordine as súas políticas para saír con forza da crise.\nA experiencia española e as súas reformas, coas que o presidente abriu a primeira sesión plenaria do GR-20, foron vistas en todo o mundo "como un exemplo de superación, como un modelo de sociedade capaz de dar a volta a unha situación moi difícil", dixo Mariano Rajoy, quen engadiu que en "todo o mundo se pon de exemplo o caso de España, e iso é algo que nos debe de encher de satisfacción a todos" e que favorece "a imaxe e no crédito internacional do noso país".\nOutro dos asuntos de "máxima importancia" tratado no cumio foi a cuestión tributaria referida á evasión fiscal. Ao respecto, Mariano Rajoy anunciou que España "será un dos primeiros países en aplicar o intercambio automático de información fiscal previsto no plan elaborado polo GR-20" porque "a loita contra a fraude é un obxectivo moral e un obxectivo económico" e "é máis obrigado perseguir a fraude cando o conxunto da sociedade está a facer tantos esforzos para superar a crise". O fin último, segundo puxo de manifesto, é "que non haxa ningún lugar no mundo onde poida refuxiarse a riqueza que non tributa".\nO Cumio, segundo Rajoy, tamén serviu para dar un impulso ás negociacións comerciais multilaterais, avanzar no reforzo da regulación financeira e na colaboración en materia de enerxía e cambio climático. Ademais, fíxose un chamamento á comunidade internacional para redobrar os medios na loita contra o ébola. En relación co emprego, a redución do desemprego xuvenil se sinalado como obxectivo prioritario,especificóu.\nRemata o Cumio do GR-20 Reviewed by Celso Delgado on lunes, noviembre 17, 2014 Rating: 5


REUNIÓNS – tinofernández\nArchivos de la categoría: REUNIÓNS\nConversas co Club Naval, o Vicerreitor do Campus e homenaxe á compañeira Maruja\nPublicado el marzo 22, 2019 por psoepontevedra — Deja una respuesta\nUnha das obrigas de calquera persoa que aspire a representar ós seus veciños e veciñas e manter o contacto coa xente e, especialmente cos colectivos e asociacións da cidade. Con este obxectivo, os socialistas vemos tendo nos últimos anos numerosas reunións con asociacións de veciños, culturais, deportivas, etc. Nesta ocasión reunímonos co Presidente do Club Naval de Pontevedra, Carlos Paz, e outros membros da súa directiva.\nTras unha productiva conversación, quedounos claro que a Xunta debe por unha data para o inicio das obras de dragado do canal de navegación do río Lérez, dende as inmediacións de Ence ata o porto deportivo, xa que a situación destas instalacións e insostible e debe resolverse dun xeito perentorio. A acumulación de lodos ha inhabilitado un dos tres pantanales que ten o clube naval e cando baixa a marea os barcos quedan varados. Un dragado que, ademais, debe facerse co máximo respecto a tódolos colectivos implicados e sen máis esperas, pois o PP incumpriu xa tódolos prazos e promesas dende o 2009. Tamén propoñemos a firma dun convenio co Concello como contraprestación polo uso gratuíto destas instalacións, o que suporá rebaixas fiscais para o porto deportivo, como se fai noutras localidades, onde os organismos municipais pagan polos amarres.\nDentro deste obxectivo de poder chegar a tódolos colectivos, mantivemos tamén unha reunión co Vicerreitor do Campus Universitario, Jorge Soto, a quen lle presentamos diversas medidas que os socialistas levamos no noso programa para Pontevedra, tales como:\nA mellora da red de transporte público, axustada ás necesidades dos alumnos.\nA dotación dun carril bici que conecte coas estacións de ferrocarril e de autobuses.\nA creación dun área de ocio e deporte fluvial para nenos no contorno da Illa das Esculturas.\nA súa vez, o Vicerreitor manifestounos o seu desexo de que se dote de dous pantalanes e dun espazo de recreo con mesas e bancos para as familias á zona fluvial emprazada na contorna da facultade de Ciencias da Educación e do Deporte. Propostas que recollemos, acordando promocionar e visibilizar os proxectos de investigación do campus de Pontevedra.\nE que mellor remate de semana que poder rendirlle un merecido homenaxe, con motivo do Día Internacional da Muller, á nosa querida compañeira Maruja Avelina Serafín, polo seu compromiso social. Un acto no que moitos militantes puidemos renderlle todo o cariño que se merece polo seu traballo en beneficio dos demais, como veterana dirixente vecinal e portavoz das reivindicacións dos veciños de Estrigueiras, Fontesanta e Campolongo Sur, conseguindo moitos logros para os barrios. A sus 83 anos, Maruja é para todos nós un referente do feminismo e a loita polos dereitos dos cidadáns de Pontevedra. Por iso, se cabe, aínda estamos máis orgullosos por poder contar coa súa presenza para pechar, xunto ó noso Presidente, Benito Gama, a nosa candidatura para as eleccións municipais.\nPontevedra é da xente, da xente cunha traxectoria vital de compromiso cos demais, dos colectivos que enriquecen a cidade. Pontevedra é da xente que quere avanzar.\nPublicado en ACTOS, EDUCACIÓN, REUNIÓNS | Etiquetada Campus de Pontevedra, Club Naval de Pontevedra, Homenaxe | Deja una respuesta


DOG Núm. 122 Luns, 30 de xuño de 2014 Páx. 29394\nRESOLUCIÓN do 19 de xuño de 2014 sobre delegación de competencias en determinados órganos universitarios.\nO artigo 82 dos estatutos da Universidade de Santiago de Compostela (USC) determina as competencias do reitor, o cal, como máxima autoridade académica e de representación de aquela, desempeña a súa dirección, goberno e xestión, así como o desenvolvemento das liñas de actuación aprobadas polos órganos colexiados.\nEsa amplitude de atribucións ao reitor fai necesario que sexan delegadas estas funcións noutros órganos universitarios, principalmente nos vicerreitores e vicerreitoras, os cales deben asumir, en primeira instancia, as decisións e asinar os actos administrativos nas materias da súa competencia, coas excepcións pertinentes, e sen prexuízo do dereito do titular das competencias de avocalas en calquera momento.\nA Lei de réxime xurídico das administracións públicas e do procedemento administrativo común regula a delegación de competencias no seu artigo 13 e establece que os órganos das distintas administracións públicas poderán delegar o exercicio das competencias que teñan atribuídas noutros órganos da mesma Administración. O punto segundo deste artigo determina as prohibicións de delegación, así como a imposibilidade de delegar competencias que xa se posúan por delegación.\nLogo da elección do reitor e o seu nomeamento polo Decreto 62/2014, do 28 de maio, establécese, por Resolución do 9 de xuño de 2014, a estrutura de goberno coa denominación das vicerreitorías.\nI. Delegación de competencias en favor dos/as vicerreitores/as e vicerreitores/as.\nPrimeiro. Queda delegada nos/as vicerreitores/as da universidade, dentro do ámbito da actividade que a cada un deles se lle encomende, a facultade de resolver os expedientes e asuntos con competencia atribuída ao reitor, a de asinaren os documentos necesarios para o efecto, así como a coordinación e dirección dos servizos da súa competencia.\nCuarto. Así mesmo, delégase nos vicerreitores e vicerreitoras a competencia dos seguintes actos:\na) Vicerreitoría de Investigación e Innovación:\n1. A promoción, dirección e avaliación da produción científica e das actividades de I+D+i da Universidade de Santiago de Compostela, impulsando a excelencia e a mellora da calidade da investigación.\n3. A planificación, coordinación e desenvolvemento das infraestruturas e servizos científico-técnicos de apoio á produción científica e á investigación.\n5. A definición, dirección e seguimento dos procesos de rexistro, protección, promoción e comercialización de resultados I+D+i, así como o impulso e apoio á creación de empresas con base en resultados de investigación.\n6. A proposta e formalización de actividades realizadas ao abeiro do artigo 83 da LOU, aprobadas pola Comisión de Actividades e Servizos de I+D de acordo co Regulamento aprobado polo Consello de Goberno da USC do 20 de xuño de 2005, así como a resolución das reclamacións.\n7. A proposta de contratación de persoal investigador ou de apoio á investigación contratado con cargo ás actividades de I+D+i, logo de informe da Secretaría Xeral.\n8. A concesión dos permisos e licenzas do persoal investigador en formación.\n9. O nomeamento do persoal de administración e servizos colaborador nos proxectos I+D.\n10. A autorización de pagamentos dos complementos retributivos establecidos na normativa vixente ao persoal docente e investigador, pola súa participación en actividades e proxectos de I+D+i.\n11. A formalización de pólizas de seguro de investigadores en formación.\n12. A representación legal da universidade nas solicitudes e xestión de proxectos e outras axudas de investigación, calquera que sexa a institución convocante.\n13. A elaboración dos informes necesarios para concorrer a convocatorias de axudas doutros organismos, así como a conformidade nos informes de seguimento e informes finais dos proxectos e accións de investigación con cargo a financiamento externo.\n14. A autorización da participación de investigadores da USC en concursos públicos ou licitación de entidades públicas.\nb) Vicerreitoría de Organización Académica e Persoal Docente e Investigador:\n1. A convocatoria de prazas de persoal docente contratado.\n2. O nomeamento dos tribunais de persoal docente contratado así como a apreciación de causas que impidan a actuación dos membros, coa excepción dos supostos de abstención e recusación.\n3. A aprobación de listas definitivas e provisorias de persoal docente funcionario e contratado.\n4. A presidencia da comisión de revisión.\n5. O nomeamento de profesorado interino e contratado, así como o asinamento dos seus contratos.\n6. A concesión de permisos e licenzas do persoal docente non delegadas aos/ás decanos/as, directores/as de centros ou directores/as de departamentos.\n7. A concesión de permisos e licenzas dos/das decanos/as e directores/as de centros con independencia da súa duración.\n8. Todos os actos derivados da xestión e tramitación dos procedementos de xubilación do persoal docente.\n9. A proposta e informe sobre autorización ou recoñecemento de compatibilidade do persoal docente cando lle corresponda a súa resolución ao reitor.\n10. A comunicación de resolucións reitorais en materia de persoal docente.\n11. O recoñecemento e a comunicación da concesión do complemento específico singular por méritos docentes e a comunicación dos complementos autonómicos.\n12. Todos aqueles actos relativos a situacións administrativas do persoal docente que non figuren atribuídos a outros órganos universitarios, así como a reorganización docente que implique cambio de campus (Compostela-Lugo) do persoal docente universitario.\n13. A xestión e aprobación do Plan docente anual (PDA) dos centros e do Plan de ordenación docente (POD) dos departamentos, así como o Plan de traballo anual (PTA) do persoal docente e investigador.\n14. A resolución de reclamacións en materia de confección do POD, PDA e PTA.\n15. A coordinación e dirección da avaliación docente ao profesorado.\n16. A convocatoria e resolución das bolsas de monitores de clases prácticas.\nc) Vicerreitoría de Oferta Docente e Innovación Educativa:\n1. A coordinación dos procesos de elaboración, modificación e implantación dos plans de estudos de grao e posgrao, e da oferta de formación continua.\n2. A sinatura de convenios para a realización de prácticas en empresas ou institucións dos/as alumnos/as, tramitados pola Universidade de Santiago de Compostela, ou a través do seu Consello Social.\n3. A dirección e coordinación dos procesos para a elaboración das guías docentes no marco do Espazo Europeo de Educación Superior (EEES).\n4. As propostas de elaboración das normas ou documentos sobre adaptacións e recoñecementos e a aprobación das táboas de recoñecementos.\n5. A coordinación do Centro de Posgrao.\n6. A dirección e xestión do cuarto ciclo universitario, sen prexuízo da colaboración do/a vicerreitor/a de servizos universitarios do Campus de Lugo.\n7. A coordinación do Centro de Linguas Modernas.\n8. A coordinación do CeTA.\n9. A convocatoria dos cursos de verán, así como a súa acreditación.\n10. A sinatura dos diplomas e acreditacións dos cursos de formación continua e posgrao.\n11. A representación da universidade nos procesos selectivos de bolsas doutros organismos destinados a estudantes de posgrao.\n12. A coordinación das cátedras institucionais.\nd) Vicerreitoría de Estudantes, Cultura e Responsabilidade Social:\n1. A presidencia do xurado nas bolsas da convocatoria anticipada, xeral e de mobilidade do MEC.\n2. A representación da universidade nos procesos selectivos de bolsas compensatorias da Xunta de Galicia e doutras bolsas de similares características destinadas a estudantes, agás terceiro ciclo e posgrao.\n3. A representación da universidade nos procesos selectivos das bolsas destinadas á comunidade universitaria non atribuídos especificamente a outras vicerreitorías.\n4. A convocatoria e resolución doutras bolsas convocadas por esta vicerreitoría.\n5. A convocatoria e resolución das axudas e subvencións de prezos públicos da Universidade de Santiago de Compostela para todos os seus estudantes de títulos oficiais.\n6. A coordinación do Servizo Universitario de Residencias (SUR), así como as convocatorias e resolucións relativas ao proceso de selección para o aloxamento no SUR e as resolucións de reclamacións.\n7. A convocatoria e resolucións de bolsas de colaboración do SUR.\n8. A dirección das accións do patrimonio histórico e cultural.\n9. A dirección dos servizos de apoio ao emprendemento e ao emprego.\n10. A coordinación e dirección do Servizo de Participación e Integración Universitaria.\n11. A coordinación e dirección da Área de Cultura.\n12. A coordinación e dirección da Oficina de Igualdade de Xénero.\n13. A coordinación e dirección da Oficina de Desenvolvemento Sostible.\n14. A coordinación e dirección do Servizo de Publicacións e Intercambio Científico.\n15. A coordinación da Escola Infantil Breogán, así como a resolución das reclamacións en materia de admisión.\n16. A coordinación das cafetarías e comedores universitarios.\n17. A coordinación e dirección da Área de Deportes e as relacións coa Fundación USC Deportiva.\n18. A coordinación das accións relacionadas co asociacionismo estudiantil.\n19. O seguro escolar.\ne) Vicerreitoría de Comunicación e Coordinación:\n1. A coordinación dos servizos de comunicación e coordinación da universidade.\n2. A coordinación das accións de márketing.\n3. A dirección da organización dos datos e estatísticas.\n4. A organización e dirección da divulgación científica.\n5. A dirección dos programas de coordinación entre os distintos servizos da universidade.\n6. A dirección dos plans estratéxicos.\n7. O desenvolvemento dos programas de calidade.\n8. A dirección da Memoria de Responsabilidade Social.\nf) Vicerreitoría de Internacionalización:\n1. A planificación e coordinación da internacionalización docente, investigadora e de reputación na Universidade de Santiago de Compostela.\n2. A coordinación das relacións internacionais, así como a xestión de convenios con outras administracións, universidades ou institucións estranxeiras, sexan públicas ou privadas.\n3. A planificación e promoción do Campus Vida como campus de proxección internacional, así como das estruturas futuras que melloren a proxección internacional dos grupos de investigación e oferta docente.\n4. A planificación e promoción nas convocatorias internacionais de investigación.\n5. A planificación e promoción de programas de intercambio.\n6. A convocatoria de axudas para mobilidade de estudantes, persoal docente e investigador e persoal de administración e servizos.\n7. A convocatoria de axudas pre e posdoutorais para estudantes estranxeiros e as que correspondan para docentes estranxeiros invitados en programas de doutoramento.\n8. A representación da Universidade de Santiago de Compostela nos procesos selectivos das bolsas relacionadas coa mobilidade de estudantes, docentes e investigadores.\n9. A convocatoria de cursos internacionais, así como a súa acreditación.\ng) Vicerreitoría de Coordinación do Campus de Lugo:\n2. A coordinación do Campus de Lugo en materia de promoción, dinamización, infraestruturas, titulacións, investigación, docencia, tecnoloxías da información e comunicación e xestión administrativa.\n3. A coordinación e o desenvolvemento do plano estratéxico do Campus de Lugo (Campus Terra).\n4. A coordinación dos procedementos respecto do profesorado que, segundo o POD anual, teña a totalidade ou a maioría da súa docencia no Campus de Lugo, en colaboración co/coa vicerreitor/a de Organización Académica e Persoal Docente e Investigador.\n5. A concesión de permisos e licenzas do persoal docente e investigador con docencia no Campus e Lugo non delegada aos/ás decanos/as e directores/as de centro, en coordinación co/coa vicerreitor/a de Organización Académica e Persoal Docente e Investigador.\n6. A dirección da proposta anual do Plan docente anual (PDA) dos centros e do Plan de ordenación docente (POD) dos departamentos con relación ás titulacións que se imparten no Campus de Lugo, así como do Plan de traballo anual (PTA) para o persoal docente e investigador que imparte docencia en dito campus, en coordinación co/coa vicerreitor/a de Organización Académica e Persoal Docente e Investigador.\n7. Así mesmo, son competencias do/a vicerreitor/a de Coordinación do Campus de Lugo, no marco dos orzamentos descentralizados e dos procedementos de contratación xeral establecidos pola Universidade de Santiago de Compostela:\na) A sinatura, logo do procedemento que cumpra aplicar en cada caso, dos contratos administrativos, calquera que sexa o seu obxecto, que afecten exclusivamente o Campus de Lugo e non sexan xestionados de xeito centralizado para toda a universidade, se se trata de:\n– Contratos menores.\n– Contratos que se adxudiquen por procedemento negociado sen publicidade por razón da contía, que non requiren proposta de adxudicación efectuada pola mesa de contratación da Universidade de Santiago de Compostela.\nb) A sinatura dos contratos privados ata un importe máximo de 30.000 euros, nos mesmos termos que os contratos administrativos citados no punto anterior.\n8. A coordinación, o impulso e o desenvolvemento do Campus de Lugo en materia de infraestruturas, sen prexuízo de que os actos executivos derivados da súa actuación correspondan ao reitor ou á Área de Xerencia.\n9. A coordinación dos procesos de elaboración, modificación e implantación dos planos de estudos de grao e posgrao, así como da oferta de formación continua no Campus de Lugo co/coa vicerreitor/a de Oferta Docente e Innovación Educativa.\n10. A colaboración na xestión dos estudos de cuarto ciclo no Campus de Lugo, sen prexuízo das competencias do/a vicerreitor/a de Oferta Docente e Innovación Educativa.\nh) Vicerreitoría de Servizos Universitarios do Campus de Lugo:\n1. A coordinación do Servizo de Normalización Lingüística da Universidade de Santiago de Compostela.\n2. A coordinación de servizos á comunidade universitaria no Campus de Lugo, en particular a Residencia Universitaria Jesús Bal y Gay, as axudas para a escolarización dos nenos e nenas menores de tres anos, as áreas de Autoemprego e Orientación Laboral, de Deportes e de Cultura, e o Servizo de Participación e Integración Universitaria, en colaboración co/coa vicerreitor/a de Estudantes, Cultura e Responsabilidade Social.\n3. A coordinación no Campus de Lugo do Centro de Linguas Modernas e do CeTA, en colaboración co/coa vicerreitor/a de Oferta Docente e Innovación Educativa.\n4. A coordinación da Área de Tecnoloxía da Información e das Comunicación, en colaboración co/coa vicerreitor/a de Comunicación e Coordinación.\n5. A coordinación dos programas de intercambio nacional e internacional que afecten o Campus de Lugo, en colaboración co/coa vicerreitor/a de Internacionalización.\n6. As relacións coas asociacións estudiantís do Campus de Lugo.\ni) Vicerreitoría de Desenvolvemento Científico e Tecnolóxico do Campus de Lugo:\n1. A coordinación dos servizos e as infraestruturas para o desenvolvemento científico e tecnolóxico do Campus de Lugo.\n2. A representación legal da universidade nas solicitudes de proxectos e outras axudas de investigación, independentemente da institución convocante, que sexan solicitados por profesores, estudantes, bolseiros ou calquera outro persoal que desenvolva a súa actividade no Campus de Lugo, agás no caso dunha tramitación unificada.\n3. A representación da universidade nas fundacións, clústers, redes e asociacións que polo seu perfil e actividade teñan relación co Campus de Lugo.\n4. A conformidade dos informes anuais e finais dos proxectos de investigación que se desenvolvan en exclusiva no Campus de Lugo.\n5. A supervisión dos institutos, centros propios de investigación, estacións científicas, plataformas tecnolóxicas, bibliotecas universitarias ou calquera outra estrutura de investigación xestionada desde o Campus de Lugo, en colaboración co/coa vicerreitor/a de Investigación e Innovación.\n6. A coordinación dos procesos de elaboración, modificación e implantación dos programas de doutoramento no Campus de Lugo, en colaboración co/coa vicerreitor/a de Investigación e Innovación.\nQuinto. Delégase no/a secretario/a xeral:\n1. A sinatura dos certificados supletorios dos títulos académicos.\n4. A sinatura das resolucións motivadas que se diten autorizando ou denegando a rectificación das actas académicas.\n5. As competencias relacionadas coas actas académicas.\n6. A certificación e a acreditación de acordos universitarios e dos órganos colexiados xerais da Universidade de Santiago de Compostela, agás o Consello Social.\n7. As resolucións de peticións, reclamacións ou recursos en materia de xestión académica para as que non estea delegada a sinatura noutros órganos ou unidades administrativas.\n8. A resolución de solicitudes de equivalencia de titulacións obtidas no estranxeiro para realizar estudos de grao e posgrao.\n9. As resolucións relativas ao apoio titorial extraordinario.\n10. O desenvolvemento das políticas de protección de datos no seo da Universidade de Santiago de Compostela, así como a coordinación e unificación de criterios nas actuacións dos responsables dos diferentes ficheiros de protección de datos de carácter persoal no marco da normativa aplicable.\n11. A secretaría da Comisión Electoral.\nSexto. En caso de ausencia, enfermidade ou outra causa legal que determine a imposibilidade de actuar do/a secretario/a xeral, este será substituído automaticamente polo/a secretario/a xeral adxunto/a.\nIII. Delegación en favor dos/das xefes/as de unidades administrativas en materia de permisos do persoal de administración e servizos.\nSétimo. Delégase nos/as xefes/as das distintas unidades administrativas a concesión de permisos e licenzas ao PAS nos seguintes casos:\n5. Permisos por asuntos propios, atendendo sempre ás necesidades do servizo.\nOitavo. Os/as xefes/as de unidades terán a obriga de informar sobre os permisos concedidos sempre que así o requira a Xerencia.\nNoveno. As restantes solicitudes de obtención de permisos ou licenzas, retribuídas ou non, deberán formularse ante a Xerencia, cunha antelación mínima de quince (15) días á da data do seu comezo, co obxecto de que poidan ser resoltas en tempo e forma. Exceptúanse aquelas que se poidan producir por circunstancias imprevisibles que se acrediten, que se tramitarán por un procedemento de urxencia. En todo caso, a concesión do permiso será requisito necesario para que o solicitante se poida ausentar do seu posto de traballo.\nA concesión de permisos debe solicitarse mediante os modelos oficiais establecidos para o efecto.\nIV. Delegación en favor dos/as decanos/as directores/as de centros en materia de permisos do persoal docente e investigador.\nDécimo. Os/as decanos/as e directores/as de centros poderán concederlle ao persoal docente e investigador licenzas por estudos ou investigación de ata sete días hábiles, conforme o procedemento establecido.\nV. Delegación en favor do/da xefe/a do Servizo de Xestión Académica e dos/das xefes/as de unidades de Xestión Académica.\nDécimo primeiro. Delégase no/na xefe/a do Servizo de Xestión Académica as seguintes competencias:\n1. A sinatura dos seguintes actos de xestión na tramitación dos procedementos que teña encomendados:\n– Os escritos a que fai referencia o artigo 71 da Lei 30/1992, do 26 de novembro.\n– Os trámites que teñan que efectuar as persoas interesadas, conforme o artigo 76 desta lei.\n– O pedimento de informes que teñan carácter preceptivo e os facultativos cando o determina unha disposición administrativa de carácter xeral, ou se xulguen necesarios para a resolución do procedemento, de conformidade cos artigos 82 e 83 da citada lei.\n– A aceptación da desistencia ou da renuncia da solicitude de matrícula dos alumnos e alumnas.\n– A realización dos trámites que establece o artigo 92 da Lei 30/1992, do 26 de novembro, relativos á caducidade dos procedementos de matrícula ordinaria.\n– Calquera outro acto de xestión que, pola natureza do procedemento, sexa necesario adoptar en virtude da competencia verbal do artigo 55 da Lei 30/1992.\n2. A sinatura das resolucións definitivas dos seguintes asuntos:\n– As solicitudes, en materia de xestión académica, non delegadas nos xefes das unidades de Xestión Académica.\n– As solicitudes, en materia de xestión académica, presentadas fóra dos prazos establecidos na normativa.\n– A resolución das anulacións de matrícula, que non estea delegada nos xefes das unidades.\n– A resolución das admisións para continuar estudos en titulacións con límite de prazas.\n– As resolucións de validacións parciais de estudos estranxeiros.\nVI. Delegación en favor dos/as xefes/as de unidades de Xestión Académica.\nDécimo segundo. Delégase nos/as xefes/as de unidades de Xestión Académica a sinatura das resolucións definitivas dos seguintes asuntos:\n– A admisión de alumnos e alumnas en titulacións sen límite de prazas.\n– As anulacións de matrícula por falta de pagamento.\n– As validacións e adaptacións, agás as validacións de estudos estranxeiros.\n– As autorizacións de simultaneidade de estudos.\n– Pedimento de informes preceptivos e os facultativos cando os requira unha disposición administrativa de carácter xeral ou se xulguen necesarios para a resolución do procedemento; os escritos a que fai referencia o artigo 71 da LRXAP-PAC; calquera acto de trámite ou instrución dos procedementos que sexan competencia da respectiva unidade, así como as resolucións de inadmisión a trámite ou declarativas de desistencias ou renuncias.\nDécimo terceiro. Os actos ditados en virtude desta delegación non poderán exceder os límites desta delegación e declararanse, en caso contrario, nulos de pleno dereito.\nCando se diten actos e resolucións en uso da delegación de atribucións contidas nesta resolución, farase constar así expresamente e consideraranse como ditadas pola autoridade reitoral.\nDécimo cuarto. Exceptúanse da delegación outorgada nos puntos anteriores e, por tanto, continúan a ser competencias do reitor:\n1. Os asuntos que se refiren ás relacións cos órganos e institucións da Administración do Estado e da Administración autonómica galega, agás os de mero trámite.\n3. Os actos que supoñan o exercicio da excepcionalidade da súa eficacia retroactiva, establecida no artigo 57.3 da LRXAP-PAC.\n8. A sinatura dos convenios que non estean comprendidos nas competencias delegadas nos/as vicerreitores/as.\nEn ningún caso poderán delegarse as competencias delegadas nesta resolución, sen prexuízo da posibilidade de delegación expresa de sinatura ou de realización das encomendas de xestión que se consideren pertinentes.\nEn calquera momento o reitor pode avocar para si o coñecemento e resolución de cantos asuntos considere oportunos en relación coas atribucións delegadas.\nEn caso de ausencia ou enfermidade, o reitor será substituído polo/a vicerreitor/a que designe mediante resolución ditada para o efecto. Ante imposibilidade de ditar a resolución reitoral, substituirao o/a vicerreitor/a que figure no primeiro posto da resolución reitoral pola que se nomea os/as vicerreitores/as e, ante a imposibilidade deste/a, o seguinte e así sucesivamente.\nEsta resolución derroga a Resolución do 1 de agosto de 2011 sobre delegación de competencias en determinados órganos universitarios, agás no referido ás competencias da Xerencia.\nSantiago de Compostela, 19 de xuño de 2014


EAPN « Igaxes3\nEAPN é unha agrupación de entidades para a incidencia no deseño de novas políticas e prácticas que contribúan á defensa dos intereses das persoas provocando cambios que optimicen a loita contra a pobreza e a exclusión social en Galicia.\nContribuír a analizar a realidade da pobreza e a exclusión social e reflexionar sobre as súas causas e sobre as propostas para a incidencia nestas, promovendo estudos e investigacións, así como xornadas, seminarios e foros de reflexión e análise.\nPotenciar a transparencia e a mellora da xestión do sector, desenvolvendo unha estratexia de calidade e responsabilidade das organizacións, así como recompilando e transferindo as boas prácticas identificadas.\nSensibilizar ao conxunto da sociedade e corresponsabilizar aos axentes crave (Administracións, Empresas) sobre a responsabilidade social corporativa.\nResolución sobre Participación Efectiva das entidades de acción social nos organos consultivos e de asesoramento\nResolución sobre Cláusulas Sociais na contratación pública e Reserva dos Mercados Públicos\nResolución sobre a posta en marcha da Rede Galega de Centros de Inclusión Social


Resolución de problemas Exercicios, problemas e casos prácticos que se desenvolven o longo do cuatrimestre. Valoración numérica de 0 a 10\t 30\nResolución de casos en relación cos temas e contidos da materia\t 20\nLección maxistral Proba de calificación numérica de 0 a 10 consistente en preguntas de tipo test, preguntas temáticas e caso/s práctico/s 40\nExame de preguntas obxectivas Realización de dúas probas de autoavaliación para cada unha das dúas partes da materia (Xestión pública e servizos públicos)\t 10\nACLARACIÓN PARA A PRESENCIALIDADE:\nA nota acadada en avaliación continua terá un peso do 40% na cualificación global, correspondéndose a nota alcanzada no exame final co 60% da cualificación global. Para poder presentarse ao exame final e que se respecte a nota da avaliación continua será imprescindible que o estudante acade un aprobado nas probas das que conste a avaliación continua. Se non se cumprise ese requisito, o estudante deberá facer a proba final na modalidade que se indica ao final deste apartado. Para que a nota da avaliación continua se poida sumar á nota do exame final será preciso que o alumno alcance un aprobado neste último.\nNORMAS BÁSICAS DE SEMIPRESENCIALIDADE. METODOLOXÍA E AVALIACIÓN DA MODALIDADE SEMIPRESENCIAL.\n1. O alumnado matriculado na modalidade semipresencial comprométese co equipo docente a seguir un réxime de avaliación continua semipresencial que implica a participación presencial ou virtual nas actividades que o profesorado deseñe para dita modalidade.\n2. A modalidade semipresencial supón a avaliación continua da aprendizaxe do alumnado.Realizaranse 6 probas entregables en liña a través da plataforma FAITIC. Todas terán o mesmo valor e no seu conxunto representan o 40% da nota final.\n3. O alumnado que non participe en máis do 80% das actividades “de avaliación continua semipresencial propostas polo profesorado, será avaliado segundo os criterios que estableza o equipo docente en cada materia.\n4. Os estudantes de semipresencialidade terán que facer unha proba final escrita que representa o 60% da nota final. Dita proba final será presencial, e coincidirá coa data e hora fixada no calendario do Centro para o exame oficial previsto para os estudantes de presencialidad.\nACLARACIÓN COMÚN Á PRESENCIALIDADE E Á SEMIPRESENCIALIDADE\nOs estudantes que non superasen a avaliación continua ben na modalidade presencial ou na semipresencial, poderán realizar o exame final pero deberán superar unha parte específica na que se avaliarán as competencias traballadas na avaliación continua que non teñen superada.\nAs cualificacións obtidas na avaliación continua manteranse na segunda convocatoria do curso académico.\nPara superar a materia é preciso obter un aprobado entre o exame final e a avaliación continua. A cualificación máxima que podeobterse no exame final será de 6, sumándose a puntuación obtida no devandito exame á que correspondese na avaliación continua. Para que esta suma teña lugar será requisito imprescindible obter un mínimo de 3 sobre 6 no exame final.\nEn todas as convocatorias o exame final poderá consistir en probas prácticas (resolución de casos prácticos), e/ou probas de resposta curta. Este tipo de probas de resposta curta poderá consistir, no seu caso, no desenvolvemento da explicación dunha materia de forma pormenorizada. O que non se pedirá ao alumnado é o desenvolvemento total e méramente teórico dos contidos dun tema completo do programa.\nAs datas e horarios das probas de avaliación das diferentes convocatorias son as especificadas no calendario de probas de avaliación aprobado pola Xunta de Facultade e publicadas na Web da Facultade


Os mellores queixos galegos para este Nadal\nCebreiro, Arzúa-Ulloa, San Simón da Costa, Tetilla: queixos galegos para as festas do Nadal\nHai cinco ou seis décadas -cando algúns mariscos hoxe tan cobizados como caros se puñan nos bares a puñados como reclamo de balde para acompañar os chiquitos e as purrelas de barril- o Nadal transcorría coma un ensaio gastronómico xeral, no que aparecían na mesa as mellores e máis variadas viandas. Calidade e cantidade. E para os amantes de peixes e carnes, íase incorporando unha terceira vía: a do marisco, que a tradición evitou que nalgúns casos non chegase a ser monográfico no 24 pola noite ou na fin de ano. E nese ensaio xeral, estaba e segue a estar o queixo. Daquela, como sobremesa, esperaba ocasión omnipresente, a 'tetilla', o 'patelo', de ganchete sempre co marmelo. Casualidade ou non, hai uns días, chegaba a referencia dos mellores queixos galegos para 2020, e tamén a dos marmelos.\nGalicia, sen deixar de lado cantidades, mantén esas 'calidades' que este mesmo ano faguerán que peche con máis de cinco millóns de visitantes. E rematou exercicio coa XXII Cata de Queixos, que se celebrou nesta ocasión no moañés Pazo de A Toxeiriña (Pontevedra).\nDeste xeito -nestas datas, nas que se valora especialmente o bo labor do mundo de fabricantes e produtores- os queixos galardoados estarán en moitas mesas, empezando polos que obtiveron o máximo galardón: Queixería don Crisanto (ouro na Denominación de Orixe Protexida -DOP- Tetilla); Arquesán, de Agrodespensa S.L. (ouro na DOP Arzúa-Ulloa); Queixos Castelao de Brañas (ouro na DOP Cebreiro); e Queixerías Prestes (ouro na DOP San Simón da Costa). Dentro da DOP Arzúa-Ulloa, na variedade de curado, o quinto e último 'ouro' foi para Arqueixal.\nHoubo, xa que logo, outros múltiples recoñecementos de prata e bronce para produtores de cada unha das catro Denominacións de Orixe Protexida, con frecuencia gañadores en pasadas edicións de primeiros premios como os dos afortunados deste ano que, sen dúbida, incrementarán vendas. Os mellores queixos da tempada xa están nos andeis de tendas e supermercados. ¡A desfrutalos!.\nQueixaría Don Crisanto, 'ouro' na DOP Tetilla\nArquesán, ganadora do premio de ouro pola DOP Arzúa-Ulloa\nQueixos Castelo acumula un premio de ouro máis polo seu 'Cebreiro'\nQueixería Prestes, ganadora dun 'ouro' pola DOP San Simón da Costa\nArqueixal ganou o premio de ouro polo seu Arzúa-Ulloa curado\nFoto de familia dos ganadores da XXII Cata de Queixos de Galicia e XVIII Cata de Meles\n'Galmesano', queixo galego distinto\nA Queixería Galmesano elabora en Arzúa (A Coruña) un produto sen referentes en España\nOs fabricantes do queixo 'Galmesano' pasan por seren ser hoxe en día os únicos do Estado que elaboran o produto coa súa propia técnica, co que non se encadran en ningunha denominación. Trátase dun queixo curado (semigraxo, de longa maduración) de pasta dura cocida, cuxo proceso de elaboración se desenvolve totalmente no concello coruñés de Arzúa (Lugar de Teiraboa s/n). Faise partir do leite de vacas en réxime de pastoreo seleccionadas pola propia queixería. Empregan unha fermentación indirecta de elaboración, xa se ten como norma non traballar con fermentos industriais.\nOutro aspecto importante do proceso de fabricación é que traballan cun secadoiro propio, con temperatura e humidade controladas. Teñen un afinador que fai volteos e cepillados e o periodo de curación é dun mínimo de 12 meses, aínda que pode acadar os 24 meses.\nUnha nota característica máis deste queixo e que leva ata 16 litros de leite por quilogramo. É, polo tanto, moi láctico, cunha codia natural, sen ningún tipo de parafina nen recubrimento artificial, senón que é o mesmo produto o que vai armando a capa e súa protección. Tampouco hai salgado directo, senón por salmoira, en balsas, durante un período de quince días.\nPolo demais, desde que sae da queixería e chega as mans do consumidor, preséntase como un queixo moi versátil que tanto se pode presentar en táboas, acompañando a un manchego, ou a outros queixos galegos e mesmo a outros de factura internacional.\nE as posibilidades que ten na cociña son moi importantes. Funciona como queixo para fundir, raiar, grellar,para traballar con pastas, risottos, ensaladas, como aperitivo e mesmo en postres. No que refiere á relación cos viños, mantén amplamente a maridaxe, e vai ben con brancos e tintos galegos.\nO 'Galmesano' reforza a marca en Galicia e está abrindo mercados tamén fóra da Comunicade Autónoma, como por exemplo en Asturias e Bilbao -en proxección pola zona do norte español- con incursións ademais en Castela e León, Cataluña, Madrid, na zona da Costa do Sol e incluso en varios países extranxeiros.\nElaboración, calidade e prezo\nEste queixo está feito de forma artesanal Os seus custos de elaboración, as materias primas empregadas -en cantidade e calidade- e a súa longa maduración, fan que o quilogramo ande arredor dos 24-25 euros. E consumidores consultados coinciden en que paga a pena.\nO fabricante traballa moito con establecementos especializados, tendas gourmets, charcuterías e, por suposto, co canal Horeca.\nSon queixos artesanais, con pezas que rondan doce quilogramos, dos que se sacan logo ás cuñas que se poñen a venda en tendas, supermercados e nas propias feiras dos queixos galegos, con prezos, segundo tamaño que poden ir entre os sete e os doce euros.\nÉ este un queixo que se conserva -enteiro- entre os oito e os catro graos e, unha vez aberto, envolveito en plástico fino de cociña no frigorífico. O consumo preferente dos queixos que saen de fábrica de 18 quilogramos é de sete meses -consumo preferente, que non caducidade, resalta Alvaro García, do departamento comercial de 'Galmesano'.\nA empresa que fai o queixo 'Galmesano', recolleu o labor desenvolvido pola queixería La Arzuana, retomando a elaboración dun queixo duro de pasta cocida que xa facían os anteriores fabricantes. Séguese o labor tradicional dos queixos de pasta dura cocida prensada que se preparan en países como Francia, Italia ou Holanda. Non hai esa tradición en España, polo que para os amantes do queixo é unha boa oportunidade para coñecer un producto moi especial, que lle da variedade, prestancia e valor engadido ao todo o que xa se fai en Galicia.\nÁlvaro García, do departamento comercial de 'Galmesano', promociona este queixo arzuano na coruñesa feira anual de Moeche


Son tan bós os resultados da EPA? - guillermo meijón\nXaneiro 31, 2016 guillermomeijonECONOMÍA, EMPREGO, PARTIDO POPULAR, POLÍTICA\nPulsa aquí para acceder ao blog.\nPatricia Blanquer, deputada socialista no Congreso pola provincia de Alicante, ven de escribir no seu blog unha entrega sobre os datos da Enquisa de Poboación Activa (EPA) correspondentes ao IV Trimestre do ano 2015.\nTodos debemos alegrarnos de que a evolución do emprego sexa positiva no noso país, pero o tono de triunfalismo do goberno Rajoy resulta intolerable e incompatible coa realidade das cifras.\nPatricia fai un simple exercicio, comparar os datos do ano 2011 cos do ano 2015. O resultado queda resumido no cadro que acompaña estas liñas, pero convido aos lectores a que disfruten do artigo orixinal e da última entrega relativa á hucha das pensións.\nTagged economía, emprego, EPA, paro, PP, Rajoy, reforma laboral, traballo\n“El día que el triunfo alcancemos”\nRajoy, Pastor e Rojo condenan a Pontevedra a CADEA PERPETUA.


José Ginzo: «A web era un proxecto de antes do covid. Hoxe non se entende unha tenda sen unha potente»\nJosé Ginzo Prieto tomó en 1986 las riendas del negocio que inició su padre. x. ramallal\n«Para nós, cun punto de venta en Ribadeo, é moi importante que se recupere a mobilidade entre comunidades», suliña o xerente de Ginzo Moda en Foz e Ribadeo a agora con ginzomoda.com\nGinzo Moda, con tendas en Foz e Ribadeo, referencia no comercio textil mariñán, estrea web: www.ginzomoda.com. Con ginzomoda.com veu a luz un proxecto de antes da pandemia que neste contexto impulsa a actividade do negocio familiar que leva José Ginzo. Tralo arranque en marzo e pasado un período de proba, «queriamos ter -explica- unha plataforma de pagos de última xeneración. Incluimos a maiores a forma de pago con Bizum que, tal vez, sexa o máis novidoso neste momento, aparte de poder pagar con tarxeta, PayPal ou transferencia. Para moita xente nova ou para a que o usa por primeira vez, Bizum resulta tan cómodo!». «Hoxe en día -continúa- non se entende unha tenda de moda sen un escaparate virtual adecuado. Agora mesmo que está arrancando a campaña, moita da nosa clientela vén cos ‘deberes feitos’ porque xa viron a web e traen claro o que buscan... Antes ías a tal tenda a ver escaparates pero hoxe non, estás na casa e o que fas é entrar na páxina e ver a proposta para esta temporada. Sorpréndeme que estamos facendo ventas en Valencia, País Vasco... É dicir, sitios onde antes era impensable chegar. Por exemplo, encapríchaste dunha prenda, vas ao buscador e nun porcentaxe moi alto aparecemos na primera páxina de Google e iso posiciónate. Por outra parte, antes deixábaslle ao fabricante unha tarxeta de visita; hoxe non, entra en ginzomoda.com e ve o respaldo que hai, os fabricantes e marcas coas que traballas».\n-Están contentos coa estrea da web de Ginzo Moda?\n-Moi contentos! É un respaldo que queremos coidar moito, o produto, a medida que vai chegando á tenda física tratamos de que estea xa visible na tenda online... É unha tenda máis, que nos leva tanto traballo como a física.\n-Precisan para poder ter ao día a web a unha persoa soa ou como traballan para actualizala?\n-Temos case que facer quendas para manter a páxina en condicións, claro! Hai que subir as fotos, as indicacións, estar pendentes constantemente dos pedidos cando entran... Está claro que unha tenda física permite interactuar co cliente doutra forma; no online a operación é ipso facto e quérese a prenda en 24-48 horas pero se chega en 72 horas xa chega ‘tarde’ e non consigues a satisfacción absoluta no cliente, se te retrasas na entrega. Por outra parte, estamos en negociacións para entrar na venta en plataformas de moda.\n-Non é só ter web, tamén toca moverse polas redes sociais...\n-Levamos anos traballando as redes sociais, tanto Facebook como Instagram. Agora aportamos unha posiblidade nova: todas as publicacións que facemos por redes sociais están redirixidas á nosa páxina web.\n-De que forma condicionou a pandemia a súa apertura?\n-Era un proxecto que había antes do covid porque non se entende unha tenda de moda física sen un soporte virtual potente. Que pasa? Que a pandemia trouxo moitas xornadas para poder pensar e redirixir todo isto cara o proxecto final.\n-Como ve que se aveciña a temporada estival en ventas?\n-En festa e ceremonia, o 2021 vai ser un ano de transición. Peor non pode ser que o 2020. Si creo que unha vez empece xuño, imos ter catro meses onde a actividade vai a medrar moito, penso.\n-Polo fin do estado de alarma?\n-Dígoo sobre todo pola vacinación. O fin do estado de alarma, a ver como se presenta... Para nós, cun punto de venta en Ribadeo, é moi importante que se recupere a mobilidade entre comunidades autónomas. É fundamental. Tamén porque necesitamos que a economía de Ribadeo volva a uns parámetros de normalidade. E necesitamos, no tema de Alcoa, saber que vai ocorrer e facerlle fronte ao que sexa; non podemos estar con esta incertidume, mes tras mes. Daña a economía global da comarca. Desexamos que se amañe.\nArchivado en: Ribadeo Internet Foz A Mariña Valencia


DOMINGO II DE CORESMA - CICLO A\nMENOS MIRAR PARA O CEO E MÁIS PARA O IRMÁN E A IRMÁ\n2º Coresma – A - 2014\nPoñemos a segunda pedra por riba do altar, lembrándonos de que no proceso de conversión ao que nos invita a coresma, temos que ir dando paso ao corazón que acolle e acompaña no canto do corazón duro e frío.\nProbablemente o medo a correr riscos é o que máis nos paraliza no seguimento de Cristo. Temos medo ao novo, como se conservar o pasado garantira automaticamente a fidelidade ao Evanxeo. Por medo calamos cando teriamos que falar, desentendémonos cando deberiamos intervir, non debatemos temas importantes para evitar planeamentos novidosos. Temos medo a revisar liturxias e ritos que valeron noutro tempo, pero que na actualidade non din nada. Temos medo a falar de dereitos humanos, a recoñecer o papel da muller dentro da Igrexa. Temos medo a poñer por riba de todo a misericordia..... E, aínda que se di que o medo garda a viña, temos que recoñecer que o de seu da viña non é gardala, senón que dea froito abundante.\nSegundo o relato evanxélico, os discípulos caen por terra cheos de medo.... pero Xesús achégase e dilles –dinos-: Erguédevos, non teñades medo. Porque só o contacto vivo con Cristo nos pode liberar dos pesadelos e do medo.\nQue a celebración deste segundo domingo da coresma nos axude a, como lle ocorreu a Abrahán, quitar a pedra do medo do noso corazón para que poida agromar a confianza que no Señor e nos irmáns.\nPor non prestar atención á chamada na que nos invitas a deixar atrás o corazón de pedra, SEÑOR, ACOLLE A NOSA CONVERSIÓN.\nPor pechar ollos e o corazón aos problemas e necesidades dos que nos tenden a man pedindo axuda, CRISTO, ACOLLE A NOSA CONVERSIÓN.\nPor non ser capaces de facer deste tempo de coresma unha experiencia que nos renove e nos faga mellores persoas, SEÑOR, ACOLLE A NOSA CONVERSIÓN.\nAbrahán é chamado para desenvolver unha misión. E a pesares de que non era novo, de que obedecer cambiaba a súa vida e lle esixía esforzo, di si e ponse en camiño. Nesta actitude podemos resumir o que quere ser en toda a Igrexa para os cristiáns este tempo de coresma: responder á invitación de ser sinceros e realistas con nós mesmos e poñernos tamén en camiño. Esta nova pedra que hoxe poñemos por riba do altar quere lembrarnos que inda temos moito que cambiar, que o esforzo por facer é grande e que, se queremos tomar en serio a relación entre a nosa vida e a nosa fe, necesitamos romper coa pasividade na que moitas veces temos vivido e celebrado esta experiencia coresmal. Coresma é cambio, renovación, transformación … todo menos costume ou pasividade. Deus, como fixo con Abrahán, segue a chamarnos e a ofrecernos unha meta. De nós, con liberdade e sen coaccións, depende que lle digamos si ou non. Se estamos convencidos de que debemos acoller, e como tal levar á vida as consecuencias desta resposta, sentiremos a frescura e o gozo da súa misericordia. Se, pola contra, lle damos as costas á súa chamada, seguiremos camiñando en ermo e baleiro.\nComo o camiño a realizar é longo e moitas veces pouco doado, non podemos facelo en solitario, se non queremos caer no risco de trabucalo ou de non perdernos. Por iso Deus mesmo ofrécenos as lumieiras que, en forma de amigos, testemuños, mestres … van mostrándonos que a luz de Deus pode irradiar -se queremos-, tamén a nosa vida. El, aínda que sempre respecta a nosa petición, nin quere nin deixa que nos perdamos; por iso constantemente nos vai mostrando a forza da súa iluminación e acompañamento nas experiencias antes nomeadas. El chama. Nós somos invitados a responder. Non esperemos moito en dar a resposta, non vaia ser que logo teñamos moito camiño que desandar por mor da nosa tardanza e da nosa equivocación ao non coller o enderezo correcto.\nEn Xesús sempre atopamos, se non nos achegamos a El con predisposición a facerlle dicir o que queremos ou o nos supón menos esforzo e máis comodidade, a referencia fundamental para seguir cara adiante, para caer na conta de que necesitamos cambiar, de que non podemos deixarnos ir con rutinas e costumes, de que as cousas importantes supoñen sempre traballo e convértense en tarefa permanente para nós. Nin podemos mirar para outra parte cando se nos pide implicación nin tampouco debemos deixar que o tempo pase sen máis, como se iso supuxera que as cousas cambian e melloran de por si. Non. Cada pequeno paso que damos para deixar atrás intolerancia, soberbia, egoísmo, inxustiza, corrupción … supón moito esforzo, xa que todos tendemos sempre ao que nos resulta máis fácil e non nos compromete. E aquí está o sentido da coresma: axudarnos a tomar conciencia de que as cousas se queremos que cambien en nós, temos que plantarlle cara e buscar darlle solución, porque se non o facemos así, baleira é a nosa vida e perda de tempo, ou entretemento, sería a nosa fe. Cara Cristo e desde Cristo orientase a vida e aséntase a fe. Dicimos que el é plenitude e meta. A pascua é un adianto do que un día, no seu momento, será, e para sempre esta plenitude. Camiñemos, daquela, con gozo e transformación interior cara ela... pero non esquezamos que toda esta transformación interior ten logo que mostrarse no que facemos no día a día da vida: non calar cando vemos inxustiza, saber dicir -sen molestar pero con sinceridade-, que non queremos políticos corruptos, economistas que nos enganan, bispos e curas que utilizan o seu ministerio para vivir a conta dos demais, e non para transmitir a Cristo...E sempre sabendo que é nos pobres e necesitados onde verdadeiramente se nos manifesta Cristo e desde onde nos pide que fagamos da coresma un tempo de gozo e vida nova.\nBuscando responder a esta chamada que Deus nos fai sempre, pero especialmente neste tempo de coresma, recemos xuntos dicindo:\nQUE CAMBIEMOS ACTITUDES E COMPORTAMENTOS\nPara que en toda a Igrexa descubramos que a coresma esíxenos dar froitos de cambio de actitudes e comportamentos en relación con nós mesmos, cos irmáns e con Deus; non podendo reducila a deixar de comer carne como se fose unha cuestión dietética, OREMOS.\nPara que este tempo de coresma nos axude a achegarnos aos veciños, amigos ou familiares cos que temos relacións tensas ou de enfrontamento, para buscar de cambialas e convertelas en perdón e misericordia, OREMOS.\nPara que nós persoalmente nos esforcemos para que esta coresma nos vaia transformando e facendo mellores persoas, deixando que as palabras de Xesús nos axuden a converter a nosa vida nunha experiencia de cambio e renovación, OREMOS.\nSeñor, que, como Abrahán e Paulo, tamén nós saibamos responder á túa chamada, acolléndoa e facendo dela forza e esperanza na vida de cada día. P.X.N.S. Amén.\nTi, que sobes e acendes a montaña, invítanos a seguirte.\nO aire que respiramos está contaminado pola mentira, o engano,\na corrupción, o abuso dos máis débiles…\nTi, que fixeches da túa vida espello da presenza do Pai,\nacompáñanos para que non fagamos da oración nin ermo nin baleiro,\nsenón experiencia de encontro e acollida.\nTi, que brillas coma o sol,\ndános azos para que saibamos afrontar\na loita contra as tebras,\nque moitas veces crecen no noso corazón.\nTi, que non pasas de largo diante do necesitado,\naxúdanos a tomar conciencia de que non podemos\npasar sen mirar para os lados,\ne recoñecer a tantas persoas caídas que nos tenden a man porque\nesperan de nós acollida, tempo e disposición...\npara ser a súa voz, a voz dos que non lles deixan ser voz.\nTi que non quixeches que se puxeran tendas no Tabor,\nespértanos do soño de crer\nque podemos encher o mundo de tendas e Tabores que nos fagan esquecer\nque temos que poñer os pés no chan\npara ser os ollos, as mans, a palabra e o corazón\ndos irmáns cuxa dignidade é, cada día, esmagada polos poderosos.\nA partir dunha idea do texto de Cáritas para a Coresma, p.52/53)\nCoresma 2- ciclo A\nCoresma Dom2 A - Bene Pagola