Dixeron os medios que o rei emérito podería volver a España o pasado 12 de outubro, pola caladiña, e recordei aqueloutro de 1992, en Sevilla, cando no cumio do xoancarlismo clausurou ante 100.000 persoas a Expo 92, cun discurso seguido en silencio e con emoción. Eu estaba alí. Chegara a Sevilla cando faltaban 13 días para a inauguración e o recinto fervía en traballadores que facían xornadas laborais continuadas para rematar as obras na data prevista. Cun pase especial puiden acceder diariamente e vin a transformación do espazo con estruturas que nacían en poucas horas. Traballábase a ritmo frenético e os accidente eran inevitábeis. O pavillón das Illas do Pacífico Sur, de madeira e folla seca, un dos máis humildes pero tamén dos máis exóticos, ardeu en poucos minutos pola imprudencia dun soldador inexperto.\nPero na inauguración, o conxunto lucía coma o xoguete publicitario xamais imaxinado. O pavillón de Galicia promocionaba o Xacobeo 93 cunha espléndida maqueta da catedral e o botafumeiro de 80 quilos que, en 1851, fixera o prateiro compostelán Xosé Losada.\nComo estaba previsto, ás 14.30 en punto entrou o presidente Fraga coma un lóstrego, despois de percorrer media expo baixo unha calor abafante. Con el, tirando do alento, o conselleiro Vázquez Portomeñe e Daniel Varela, o director. E atrás unha comitiva de homes espeluxados, cos colos das camisas abertos e as chaquetas no brazo; mulleres dobradas, agarradas aos homes, os bolsos polo chan, coxeando… Fraga tombáraos a todos e no discurso inaugural case tumba a Aznar, ao falar dunha Galicia plenamente autonómica e da administración única. Aquel día os restauradores do pavillón reproduciron o milagre da multiplicación dos pans e dos peixes porque, de súpeto, os 300 invitados convertéronse en 500 e ningún saíu con fame.\nFraga volveu co seu Goberno para celebrar o Día de Galicia na Expo 92 e, eufórico, anunciou unha Alborada de Gloria na que todos xuntos crearíamos a Galicia moderna sobre os alicerces da nosa historia, da nosa lingua e da nosa cultura. García-Sabell, delegado do Goberno, tivo un leve mareo e houbo de saír á terraza. Fraga interesouse por el e dixéronlle que fumara puro e medio. Fraga sentenciou: «O medio foi o que o fodeu!». E saíu a tomar o aire con el. O deseñador das sillas do Pavillón sabía que as de catro patas coxean e as de tres non, así que as fixo de tres. O que ignoraba é que as de catro patas non caen e as de tres si. Non houbo día en que algún comensal non fose ao chan, e aquel tocoulle ao xornalista Alejandro Outeiriño, que, no esforzo por non caer, agarrouse ao mantel e cando saíu de debaixo da mesa traíao tan ben envolto na cabeza como Yasir Arafat.\nA Expo 92 anunciábase como «El mayor espectáculo de nuestras vidas», e foino. Único e irrepetible. En agosto a prensa falaba de desastre económico e a dirección recoñeceu a imposibilidade de acadar «o balance cero» prometido. A Expo 92 foi un gran espectáculo e unha gran tolería.\nO rei Juan Carlos, aclamado aquel 12 de outubro, tamén empezara os seus; pero poucos o sabían.\nDía de Galicia Familia Real Xacobeo José María Aznar


Carta Xeométrica: Valle Inclán versus Rosalía de Castro\nO 15 de agosto pasado conmemorábanse os 125 da morte de Rosalía de Castro. A AELG celebrou un acto, un cortexo fúnebre con intervencións emocionadas de moitos escritores de hoxe en homenaxe á escritora que recuperou para a literatura a nosa lingua: "125 anos con Rosalía. De Adina a Bonaval"\nO apoio institucional, increible pero certo, foi nulo. Tal e como comentan no Galicia Hoxe, as iniciativas para recordar a Calvalo Calero, tampouco foron atendidas. No entanto o Partido Popular (PP) impulsou onte no Parlamento unha iniciativa para que o Goberno afín de Alberto Níuñez Feijóo conmemore no 2011 o 75 cabodano de Ramón del Valle-Inclán. A iniciativa foi apoiada -non sen críticas irónicas- polo grupo socialista e abstívose o Bloque Nacionalista Galego (BNG) por entender que o PP só se preocupa por "enxalzar" os autores en castelán.\nOs argumentos para esta iniciativa parten da "importancia" da figura dun galego "universal", que expandiu a cultura galega "por todo o mundo"e que o 75 aniversario do seu falecemento é unha data propicia para "profundar" na súa obra.\nPregúntome cal dos dous foi máis importante para Galicia. Ninguén pon en dúbida a calidade literaria de Valle Inclán, como tampouco ninguén pon en dúbida o desprezo da Consellería de Cultura polo galego e os escritores galegos.\nPublicado por Cibrán ás 08:11\nEtiquetas: Cultura, Rosalía de Castro


Anxo F. Saborido, ecoloxista: "A xente que vive no rural é ecoloxista por necesidade e tamén por sentimento"\nAnxo F. Saborido, presidente de Adenco, e unha proxección de homenaxe á asociación. (Adenco)\nA. Escuredo 09/06/20\nA asociación para a defensa ecoloxista do Condado (Adenco) fundouse o 24 de febreiro de 1990. Daquela, nun contexto complicado, xente moza desta comarca do sur da Galiza entendeu que había que loitar polo medio ambiente. Accións simbólicas como solicitar lixeiras nos centros urbanos deron paso a outras máis estruturais que a día de hoxe seguen a pleno auxe como pode ser a correcta xestión do lixo ou a depuración das augas residuais urbanas nos municipios. Agora toca vixiar a pospandemia e as súas consecuencias nun rural cada vez máis despoboado.\nUnha persoa ecoloxista nace ou faise?\nO ecoloxismo está dentro de nós. Outra cousa é que nos tapen os ollos moitas veces vendéndonos unha situación que non é tal. A política quere que vexamos que a nosa relación co medio é cordial e equilibrada e non o é. A xente que decide dar un paso e participar nun movemento social, sexa ecoloxista, estudantil ou dunha asociación veciñal, decátase de que a relación entre os poderes non é nin moito menos igualitaria.\nA sociedade está moitas veces esquecida e en relación á cuestión medioambiental está totalmente apartada. É algo que non dá votos, non interesa a curto prazo. Non interesa facer proxectos a longo prazo que son os que terían sentido a nivel ambiental porque non son relevantes para a sociedade. Moito do que na oposición se defende cando se está no goberno faise dunha maneira contraria.\nCales son os perigos máis grandes que hai hoxe sobre a natureza galega?\nAgora mesmo quen goberna é o brazo executor das forzas capitalistas máis importantes a nivel de destrución ambiental. Estamos falando dunha construción continua de elementos que desestruturan o territorio como poden ser parques eólicos, minas a ceo aberto ou abandonar a xente no rural. A xente que vive no rural é ecoloxista por necesidade e tamén por sentimento, aproveita moito máis os recursos porque sabe o difícil que é obtelos.\nAo tempo que quitan recursos ao rural a todos os niveis como o transporte público que din que existe, mais que ten horarios que non podes usar. Afastar servizos públicos como facenda, servizos médicos ou servizos sociais. Tamén está dificultar o acceso á rede que non che soluciona os problemas. Con esta situación poden entrar con maior forza algunhas empresas a destruír o rural.\nCre que a pandemia mudará esta situación?\nNon, en absoluto. Levo moito tempo e participei en moitos movementos sociais que falaban do mesmo. Tivemos a loita contra a guerra de Iraq, a catástrofe do 'Prestige', para parar os incendios forestais e moitas veces pensamos que ese era o punto de inflexión mais non. É certo que hai unha pequena porcentaxe que muda a súa relación co medio, dáse conta de que a situación non é normal. Despois da pandemia non queremos volver á normalidade porque a normalidade era o problema.\nHai xente á que lle dá igual. Quere que abran as cafetarías, que a roda siga xirando e no fondo é tamén o que queren os políticos, que a xente siga coas súas sinerxías e non pense que a relación co medio debe ser diferente, porque vivimos no e do medio, e iso é algo que se esquece constantemente. Somos algo insignificante neste planeta, e mesmo por un simple virus podemos deixar de habitalo. Pouca xente vai mudar a súa relación co planeta. É triste mais coido que será así.\nTemos cada vez menos “contornas idílicas” no noso país onde a natureza estea protexida e conservada?\nSe existen eses espazos non forman parte de ningunha denominación que poidamos coñecer como son os parques naturais, nacionais, rede natura ou reservas da biosfera. Todos están ao dispor do que exixan plans xerais, de ordenación do territorio, estradas ou autovías que son os auténticos depredadores do territorio. Aínda que pareza paradoxal, ás veces é mellor non dalos a coñecer para que se sigan conservando. Cando se revela nas redes sociais, ao final degrádanse.\nAnxo F. Saborido, ecoloxista: "A xente que vive no rural é ecoloxista por necesidade e...\nUnha praga de pulgas no Hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo provoca o feche da planta 2B


ConArtritis Santiago: marzo 2018\nTrastornos Cardiovasculares en Enfermidades Reumáticas.\nO próximo día 25 de Abril 2018 terá lugar unha charla de Trastornos Cardiovasculares en Enfermidades Reumáticas.\nLugar de celebración, Edificio de docencia, Aula de docencia Nº2 del Hospital Clínico Universitario de Santiago, 1ª planta.\nHorario:18:00 a 20:00.\n1. Mellorar a información e comprensión do que é a enfermidade reumática por parte dos pacientes, familiares e cidadáns en xeral.\n2. Proporcionar aos coidadores, familiares e pacientes información sobre os problemas cardiovasculares asociados ás enfermidades reumáticas.\nO programa constará de catro apartados, cun formato de foro interactivo onde resolver as dúbidas e dar respostas ás preguntas dos asistentes.\n1. Trastornos cardiovasculares nas enfermidades reumáticas..\n2. Cales son as súas características?\n3. Diagnóstico e tratamento.\n4. Coidados e consellos a seguir.\nComo ponente estará con nosco ou\nDr. Antonio Mera Varela, Xefe do Servizo de Reumatoloxía.\nPara asistir a esta actividade é imprescindible estar apuntado polo que rogamos comuníquenos a súa asistencia chamando ao nº de teléfono da Asociación: 659 084 950 en horario de 9:00 a 13:00 de luns a venres, ou confirmando vía email:info@artrite-santiago.org\nSaída Gastronomica e Cultural.\nO próximo día 7 de Abril, teremos a saída anual gastronómica , onde poderemos degustar de dous paseos e unha comida saborosa.\nComezaremos coa Visita ao Mosteiro de Santa María do Sobrado, onde un monxe nos levará pola súa historia, para logo ir degustar un estupendo cocido en Casa Chelo.\nNa tarde daremos un paseo polo Museo Vivente do Mel, en Arzúa, onde poderemos ver como se, trata e conserva o mel, tamén veremos a súa tenda onde temos distintos tipos de produtos efectuados con mel, para a venda. A saída deste evento será do Centro Sociocultural de Santiago, situado en Fontiñas, rúa Berlín, nº 13, ás 10:45 da mañá.\nA invitación esta aberta a todos. Pode reserva praza en seguinte teléfono 659 084 950 ou no email: info@artrite-santiago.org no seguinte horario: de 9:00 a 13:00 de Luns a Venres. Rogamos comuníquenos a súa asistencia chamando ao nº de teléfono da Asociación: 659 084 950 ou ao email: info@artrite-santiago.org en horario de 9:00 a 13:00 de luns a venres. A reserva farase por orde de chamada e con data límite do 02 de Abril 2018, a data límite de pago é o 04 e Abril 2018.\nTrastornos Cardiovasculares en Enfermidades Reumá...


Rede de Mulleres Contra os Malos Tratos: NEGLIXENCIAS QUE SAEN CARAS\nNEGLIXENCIAS QUE SAEN CARAS\nO xoves pasado, Sara, unha nena de 4 anos de Valladolid, falecía vítima de abusos sexuais e dunha vida de maltrato continuado. Se a noticia por se mesma produce horror e repugnancia, a consternación é máxima ó saber que se puido evitar se non fallasen tódolos protocolos debido á incompetencia das administracións.\nO 11 de xullo, case un mes antes, un pediatra privado xa dera a voz de alarma sobre a existencia de posible maltrato e abusos sexuais. 22 días despois, o 2 de agosto, a vítima ingresou nas urxencias pediátricas do Hospital Clínico de Valladolid en parada cardiorrespiratoria, onde morrería ó día seguinte. Por que non funcionaron os protocolos? Quizais ante unha situación tan grave non se pode agardar días e días para actuar, a vida dunha nena estaba en perigo! Como podía unha nena de catro anos defenderse ela soa da súa propia nai e da súa parella?\nPresuntamente a nai e a súa parella son autores dun delito de maltrato continuado e de abusos sexuais, pero hai máis culpables, acaso as Administracións Públicas non tiñan a obriga de protexer a esa nena actuando dunha maneira máis eficaz? A gravidade dos feitos non pode quedar impune, debemos esixir responsabilidades polo que se pode considerar unha neglixencia por parte das institucións, o sucedido evidencia que o sistema foi incapaz de protexela.


A blasfemia non debe ser delito | Esculca\nYou are hereA blasfemia non debe ser delito\nO 1 de marzo de 2006 ao nove e media da noite, un home colocou un explosivo nun palco do teatro Alfil: unha bomba caseira con metralla e pólvora, unida a unha garrafa con gasolina. Deixou a mecha acesa para que explotase unha hora despois, coa sala chea, durante a representación de Revelación, unha obra de teatro de Leo Bassi crítica coa relixión que recibira centos de ameazas por parte de ultras católicos. O atentado fallou por puro acaso: un controlador da sala viu o home escapar e puido apagar a mecha a tempo.\nOnte á noite falei con Leo Bassi sobre aquela bomba. "É aterrador camiñar por unha cidade onde sabes que hai alguén que che quere matar", contoume.\nO terrorista nunca foi detido nin tivo que responder perante a xustiza. Leo Bassi, si. Uns anos despois, en 2011, o cómico foi imputado por disfarzarse de papa Xoán Paulo II e repartir condóns no paraninfo da Universidade de Valladolid. O seu delito? Lean o artigo 525 do Código Penal.\n1. Incorrerán na pena de multa de oito a doce meses os que, para ofenderen os sentimentos dos membros dunha confesión relixiosa, fixeren publicamente, de palabra, por escrito ou mediante calquera tipo de documento, escarnio dos seus dogmas, crenzas, ritos ou cerimonias, ou vexaren, tamén publicamente, quen os profesar ou practicar.\n2. Nas mesmas penas incorrerán os que fixeren publicamente escarnio, de palabra ou por escrito, de quen non profesar relixión ou crenza algunha.\nDespois de varios meses de proceso xudicial, o seu caso foi arquivado. O xuíz e a Fiscalía consideraron que a liberdade de expresión de Leo Bassi estaba por cima da suposta ofensa relixiosa. "A imitación do Papa da Igrexa católica non deixa de ser unha parodia mais sen chegar a conter elementos denigrantes ou humillantes por representalo cun andar escasamente áxil ou como unha persoa de avanzada idade". "O feito de non crer nos dogmas dunha determinada relixión ou pensar que non son certos e manifestalo publicamente, entra dentro da liberdade ideolóxica e da liberdade de expresión, polo que en si mesmo non entraña ningún comportamento censurable penalmente", di unha sentenza que hoxe convén repasar.\nTanto Leo Bassi como Javier Krahe -outro artista procesado por "ofender os sentimentos relixiosos"- libráronse da condena porque triunfou o sentido común. Hai anos que apenas se aplica, mais o anacrónico artigo 525 continúa no Código Penal español, como unha herdanza do vello delito de blasfemia. Continúa a ser unha espada de Damocles sobre a liberdade de expresión que en calquera momento podería volver ser activado. É unha innecesaria sobreprotección para a relixión, sobradamente amparada polo artigo 510 do mesmo Código Penal e que xa castiga os discursos de odio e a incitación á violencia por motivos étnicos, relixiosos ou pola orientación sexual.\nHoxe, cando toda Europa -mesmo o ministro de Interior- defende que a liberdade de expresión é o "corazón da democracia", a que espera o Goberno para abolir este delito medieval da nosa lexislación? Ou é que a liberdade de expresión só é sacra cando a relixión blasfemada non é a nosa?


Tanxugueiras é un trío de pandereiteiras galegas formado por Aida Tarrío e as irmás xemelgas Olaia e Sabela Maneiro. Comezaron a traballar xuntas baixo o nome de Tanxugueiras no ano 2016.\nO grupo traballa co repertorio da música galega tradicional. Con todo, tratan de darlles ás pezas unha sonoridade máis moderna, que a aproximan ao estilo da world music ou mesmo do pop. Así mesmo, o repertorio que empregan trata de enfatizar temas como o empoderamento da muller.\nA mediados de 2019 foron galardoadas co Premio Martín Códax da Música na categoría de Música tradicional galega e folque. En novembro saíu á luz o segundo disco, Contrapunto. O disco foi producido por Isaac Palacín, quen toca tamén a batería. Xunto de pezas máis próximas á música tradicional, como "Perfidia" ou "Miña Nai", outras músicas, como "Malquerenza" ou "Desposorio" teñen sonoridades que se lembran ao pop ou mesmo a música electrónica. Así mesmo, o disco continúa a reivindicar a figura da muller na música tradicional e na sociedade, un aspecto que se ilustra nos vídeos de presentación do disco, que corresponden ás cancións "Desposorio" e "Perfidia".\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Tanxugueiras&oldid=5337453"\nA última edición desta páxina foi o 27 de decembro de 2019 ás 12:24.


A toponimia do Monte do Pindo - Costa da Morte - Que pasa na costa\nMonte Pindo patrimonio natureza historia toponimia\nO pasado día 5 deste mes perdemos a Marcial Martínez Santiago (q.e.d.), un gran colaborador para os meus traballos de campo, xunto co seu veciño Pepe Rodríguez, moi bos coñecedores do territorio onde naceron. Con eles logramos recoller moitos dos nomes das paraxes que estaban condenados a perderse para sempre.\nNon é así polo territorio do sur do monte do Pindo lindante coas aldeas de Caldebarcos, Panchés e Quilmas, onde é difícil encontrar persoas con coñecementos territoriais.\nCando camiño por este territorio, sempre me fago a mesma pregunta: “Quen é o dono do Monte do Pindo?”\nVexamos algo de historia: existen documentos do ano 1640 que falan dun tal Pedro Mariño de Lobeiras como dono deste territorio herdado do seu avó Payo Mariño, Marqués de la Sierra, que tiña a casa solariega na Illa de Sálvora. Estos eran os encargados de cobrar as rendas polo pastoreo dos animais particulares dos veciños como cabras, ovellas, vacas, éguas, e que tódolos anos xuntaban nos curros para administralos e marcalos tendo que dar conta da cantidade para efectuar o cobro anual.\nA convivencia entre os veciños de Mazaricos e os do Pindo era moi mala pola invasión mútua dos seus territorios, que cerraban con portelas nos pasos naturais. Destaca un preito do ano 1740 entre os veciños de O Pindo Domingo Louro e Martín Lamela, pertencentes á feligresía de San Mamede de Carnota. Víronse obrigados a querellarse contra o veciño da feligresía de Santiago de Arcos, Antonio Vermúdez (algo polémico) por non deixarlle pastar ao gando no Monte do Pindo.\nNas declaracions tomadas aos testimuñas reseñamos o seguinte: Agustín Fernández, labrador e veciño do lugar de Pedrafigueira, declaraba que a facenda de machos e cabras de Domingo Louro e Martín Lamela e os demáis veciños labradores do dito lugar do Pindo diariamente pastaban no monte peñascoso e fragoso, que se nombra pinal do Pindo e Pedregal (un documento fala da abundancia de madeira nesta ladeira e vendida para facer barcos en Pontevedra), que serve de pasto de ditos gandeiros e non para outra cousa, e que dito monte está para o servicio dos veciños do lugar do Pindo.\nOs seus dominios eran do Marqués de la Sierra e según o escrito di: “sus pastos pagaban la renta y pensión y sus consortes de dichas cabras y machos que van corriendo en derechura por donde les parezca a la Cova da Barca, Cadoiro do Ézaro hasta la vista de dicha feligresía de Arcos, las toman el pasto sin pastor y no tienen donde hacer daño. Y si en alguna ocasión van con ellas es por temor de los lobos, zorras y teijones y otros animales bravos que las coman. Así mismo dese 10, 20, 30, 40 y siguientes años a esta parte que es el tiempo de acordanza, todo ello con consentimiento de Sueiro Vermúdez, ahora difunto (padre del querellado)”.\nEstos animais eran como “desbrozadores” naturais que facían de catalizadores entre a flora e a fauna. Mantíñan limpa as fontes e os camiños que valían de cortalumes para os incendios. Os seus excrementos eran como un almacén de alimentos para a microfauna creando variedade de insectos e facéndolle a vida moi grata aos reptís e as aves.\nCoa repoboación feita no 1956 pola Forestal do Estado, comenzou a defunción deste monte.\nUltimamente foi incorporado á Rede Natura 2000. Pero seguimos facendo a mesma pregunta: quen é o responsable de estas 2.400 Ha. de monte? Se consultamos o plano catastral, unha grande extensión, polo norte, está como “Monte de Utilidad Pública” e polo sur, coñecido como “Monte de San Mamed,” pertece a M.V.M.C.V. (Monte veciñal mancomunado).\nCo incendio do ano 2013 que arrasou totalmente o pelexo vexetal, desapareceron multitude de plantas e deixou un deserto no mundo da fauna. Pasaron seis anos deste desastre e a flora invasora como os toxos, silvas, fieitos e eucaliptos non tiveron enemigos e compiten entre eles para ver quen máis medra matando á microflora. Os carballos cerqueiros crean pequenas manchas verdes sufrido minusvalías no seu desenvolvemento por falta dunha elemental poda. Moitos dos sendeiros están desaparecidos como o camiño das Pescadeiras.\nEn resumo:.. o Monte está condenado a outra queima calquer verán…


Luis Villares afianza su liderazgo en una asamblea que deja fracturada a En Marea | Galicia Digital\nLuis Villares afianza su liderazgo en una asamblea que deja fracturada a En Marea\nSin la presencia de los alcaldes de A Coruña y Santiago de Compostela, Xulio Ferreiro y Martiño Noriega, respectivamente, y con la oposición del histórico líder nacionalista Xosé Manuel Beiras, la asamblea de En Marea ratificaba el liderazgo de Luis Villares al frente de la formación política gallega. Las tesis políticas de Villares se impusieron a las de Beiras en esta asamblea en la que Villares cree que no hay "perdedores" y tampoco "una fractura de calado" en la formación, sino que habla de victoria de la democracia interna del partido.\nArredor de 500 inscritos acredítaronse para participar nos debates e nas votacións celebradas no Pazo de Congresos de Santiago, uns debates que, segundo explicou o voceiro, Luís Villares, "non tiveron perdedores e si un claro e si un claro gañador, a cidadanía galega que ten en En Marea unha ferramenta de ruptura e de transformación social".\nVillares tamén salientou ao rematar o plenario que este foi "unha demostración de forza democrática e de capacidade de debate". O voceiro de En Marea apuntou na súa comparecencia de valoración final do plenario que ao contrario que nos partidos políticos convencionais "nós entendemos que non ten que ser A ou B, que ten que ser A+B porque a suma de ambas ten que dar no alfabeto completo".\nVotacións e resultados por orde de celebración:\nNota de prensa del Gabinete de Comunicación de Anova:\nDesde Anova queremos parabenizar a todas e todos os cidadáns asistentes pola participación neste Plenario de En Marea. Miramos, iso si, con inquedanza a diferenza entre as previsións e a participación final, o que nos suscita a reflexión de que debemos seguir traballando para conseguir o compromiso activo da maioría social da que somos parte, á que sempre interpelamos e da que En Marea soamente pode ser a súa ferramenta.\nA posición crítica da nosa organización, compartida con moitas outras e outros compañeiros, non foi tratada coa posta en práctica dos princípios de democracia participativa e debate político de ideas que darían un resultado que non fose a confrontación á que conduciu a interpretación da Mesa. O resultado dun debate político real concluiría nunha síntese común se non fose tratada unha emenda á totalidade coma unha simple emenda máis. O debate político non é unha cuestión de orde nin a introducción dun papeliño nunha caixa.\nAlén disto, Anova seguirá contribuíndo a construír a Unidade Popular poñendo todos os seus esforzos no horizonte dun proceso que desemboque no exercicio da soberanía plena en Galiza e nos encamiñe a un proceso constituínte e una República de todas, mediante a creba con este Réxime podre.\nPara isto apelamos a todos os espazos que, desde a orixe, estiveron implicados na construcción da Unidade Popular a un proceso de autocrítica e compromiso para reverter a situación actual e fortalecer e dar azos e continuidade á ferramenta de ruptura que ten que volver ser En Marea.\nSeguimos avante no camiño da Unidade Popular e da ruptura democrática.


Espazo Común critica a tardanza na xestión do Servizo de Axuda no Fogar - BadalNovas\nInicio Actualidade Espazo Común critica a tardanza na xestión do Servizo de Axuda no...\nDende a formación aseguran que despois de incontables rectificacións, xa se tivo que ampliar o día 28 de xullo o prazo fixado en pleno e dende onte día 25 o concurso aparece na Plataforma de Contratación coma anulado. Dende Espazo Común esiximos ó goberno explicacións inmediatas pola nefasta xestión dun contrato que se vai a 4.500.000 €.\nA formación recalca que a situación actual na xestión dun servizo público da importancia do de axuda no fogar, do que dependen un bo número de persoas e familias é unha clara mostra do “desastroso funcionamento do goberno de Fumega”, aseguran.\nA formación explica que despois de manter en precario, co contrato vencido, durante 20 meses, á empresa adxudicataria, no mes de maio o PSOE levou a pleno a aprobación dun novo concurso, afirmando que o alcalde incumplía unha vez máis a súa propia palabra e esquecendo o compromiso de remunicipalizar dito servizo.\nNa sesión do 12 de maio aprobáronse uns pregos que dende Espazo Común xa advertiron que contiñan erros e irregularidades. A pesares dos avisos feitos, afirman que o rexedor decidiu continuar adiante e pasar o rodillo da súa maioría absoluta. Destacan que só un mes despois, o 17 de xuño tivo que voltar a levar os pregos a pleno cun importante número de correccións.\nDende esa data, o único requisito que faltaba era subir os pregos aprobados á Plataforma de Contratación do Sector Público para que as empresas interesadas poideran comezar a presentar ofertas. Dende a formación aseguran que este é un traballo que levaría apenas unhas horas, e critican que vai xa por tres meses e medio para que o Concello do Carballiño complete o trámite.\nA día de hoxe, a páxina para facelo, que leva pendurada da páxina dende o 10 de xullo xa foi rectificada o día 28, o que implicou unha obrigada ampliación do prazo legal para a recepción de ofertas e no día de onte, 25 de agosto aparece o concurso coma anulado.\nDende Espazo Común demandan á concelleira responsable, Guadalupe Sobrado, e ó alcalde Fumega que dean explicacións de xeito inmediato.\nO Carballiño conta con 74 casos activos de covid-19, mentres a provincia reduce a situación


Antony Hewish - Wikipedia, a enciclopedia libre\nAntony Hewish, nado o 11 de maio de 1924 en Fowey (Cornualles, Inglaterra) e finado o 13 de setembro de 2021, foi un astrónomo inglés galardoado co Premio Nobel de Física o ano 1974 xunto con Martin Ryle, sendo os primeiros astrónomos en conseguilo, polos seus traballos sobre radioastronomia e os púlsares.\nastrónomo, astrofísico, físico e profesor universitario\nPremio Nobel de Física, membro da Royal Society, Medalha Albert A. Michelson, Prêmio Holweck, Medalha Hughes, Medalha Eddington e Medalla Karl Schwarzschild\nEstudou na Universidade de Gonville e no Caius College da Universidade de Cambridge, pero o seu doutoramento viuse aprazado pola súa participación na Segunda Guerra Mundial. Durante a súa estancia no exército británico coñeceu Martin Ryle, co cal colaborou na Universidade de Cambridge a partir de 1946 no Laboratorio Cavendish. Finalmente doutorouse en 1952 na mesma universidade.\nMembro da Royal Society desde 1958, entre 1971 e 1989 foi nomeado profesor de astronomía no Laboratorio Cavendish, sendo cabeza do Mullard Radio Astronomy Observatory entre 1982 e 1988.\nXunto a Ryle Hewish realizou avances prácticos e teóricos na observación e a explotación dos escintileos evidentes das fontes de radio debido á súa radiación que afectaba sobre o plasma.\nEstas investigacións conducírono á construción do Interplanetary Scintillation Array, un telescopio que mesturaba as ondas de radio e o escintileo interestelar construído nas instalacións do Observatorio de Astronomía de Mullard en Cambridge. Durante a realización deste proxecto, unha das súas colaboradoras, Jocelyn Bell, conseguiu detectar unha fonte de radio primaria que posteriormente se denominou púlsar.\nEn 1974 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Martin Ryle, pola súa investigación, pioneira, en radioastronomia, e no seu papel decisivo na descuberta dos púlsares, sendo os primeiros astrónomos en conseguir esta distinción. O premio, porén, non estivo exento de polémica posto que se obviou o nome de Jocelyn Bell no recoñecemento do Nobel e foi duramente condenado polo astrofísico Fred Hoyle. En cambio outros autores viron no Premio Nobel concedido o recoñecemento aos traballos en radioastronomia por parte de ambos científicos, facendo unha mención especial na teoría da síntese de apertura por parte de Ryle e nos púlsar por parte de Hewish.\nPáxina do Instituto Nobel, Premio Nobel de Física 1974 (en inglés)\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Antony_Hewish&oldid=5984850»\nÚltima edición o 8 de febreiro de 2022 ás 02:54\nA última edición desta páxina foi o 8 de febreiro de 2022 ás 02:54.


El lancarés que cocinó para la rubia\nM.V.I. / El Progreso 09 abril 2012 18:59 h.\ncocina google maps Beverly Hills Oprah turrón\nXavier Navaza tece en ‘O último amante de Marilyn’ unha arañeira na que a estrela é un leit motiv que engarza vidas de galegos anónimos na América do século XX, nos mesmos escenarios ca Nixon, Kennedy, Al Capone, Elia Kazan ou James Dean.\nUn destes homes que Navaza rescata do esquecemento é Emilio Taboada, nado en Láncara e falecido en 1975 sen ter regresado nunca á súa terra, que foi o xefe de cociña de La Scala de Beverly Hills, o restaurante de moda.\nTaboada chegara a Nova York vía Cuba e alí coñecera a Jean Leon, un cántabro que daquela se chamaba Ceferino Carrión. Os dous arribaron a Los Ángeles, o lancarino, curtido como cociñeiro; León, armado coa súa labia.\nJean Leon inaugurou La Scala en 1955, xa con Emilio Taboada como xefe dos seus fogóns. Relata Navaza que o socio capitalista que atopara o buscavidas santanderino na súa empresa foi outra desgrazada estrela do cine, James Dean, falecido prematuramente antes de ver aberto o negocio.\nLa Scala erixiuse en referente da gastronomía de Hollywood. Taboada sempre permaneceu nun discreto segundo plano, mentres Jean Leon dedicábase a engrosar a mítica do local con historias como que Marilyn e John Fitzgerald Kennedy coñecéronse alí unha noite de xullo de 1960, diante duns fetuccini preparados por un de Lugo.\nAdvirte Navaza de que Jean León era moi dado á fábula e que a «falsa» loura parva e o home máis poderoso de América xa intercambiaran miradas en 1954. Como sexa, aínda tivo Emilio outro papel fundamental na historia de Marilyn e JKF, como autor do menú nunha data fatídica de 1962. Foi cando a actriz entonou o ‘Happy birthday, mister president’ cuberta de brillantes e algún asesor do tal mister president lle recomendou á muller que se olvidase do conto, que só fora «un polvo» para Kennedy.\nJean Leon, quen bautizaba as creacións culinarias de Taboada cos nomes dos actores que as degustaban, acuñou os ‘fetuccini á Marilyn’ e aínda sostería logo do pasamento da actriz que a última chamada de teléfono que realizou antes do fatal desenlace foi a La Scala, para pedir uns fetuccini.\nNavaza non dá creto ás historias do «vendedor de fume» Jean Leon e engade que nunca se soubo a quen ían dirixidas aquelas derradeiras chamadas telefónicas de Marilyn, por moito que se investigou. Entre as hipóteses, por certo, saíra tamén algunha vez o nome de Pepe Bolaños.\nNa galería que bosquexa Navaza en ‘O último amante de Marilyn’ despuntan dous homes e unha muller do Deza, a tiro de pedra da provincia de Lugo.\nUn deles é Pepe Iglesias, de Refoxos, Silleda, que traballou de chófer para as empresas de Al Capone no Chicago da segunda metade dos anos trinta, mentres o capo estaba en Alcatraz, e que tivo como encarga conducir polos mundos da perdición a un Elia Kazan que acababa de coñecer o éxito como autor teatral e estaba a arrepentirse dun pasado comunista. Logo virían o romance de Kazan con Marilyn e o seu papel como delator na caza de bruxas.\nSon os outros dous Manolo Sánchez, de Cadrón (Lalín), e a súa dona, Fina, de Vilariño (Agolada), que traballaron máis de vinte anos como persoal de confianza para Richard Nixon e a súa esposa. Logo na morte do expresidente, en 1994 o matrimonio volveu a Galicia, á Coruña.\nComo Emilio Taboada, Manolo e Flora emigraran primeiro a Cuba, onde traballaron para unha familia italiana, «relacionada coa mafia» e que algunha vez fora anfitriona dos Nixon. Cando Fina e Manolo saíron de Cuba trala Revolución de 1956, fixeron uso da tarxeta que aquel estadounidense -«encantado cos cócteles de Manolo»- lles dera algunha vez e pasaron a ser traballadores do rancho californiano dos Nixon e, logo, persoal de confianza da Casa Branca.\nAlí cociñou Fina caldo de nabizas para John Wayne e Frank Sinatra, e alí Manolo granxeouse a amizade dos xornalistas que cubrían a Ala Oeste, ata o punto de merecer que a revista Time o sinalase como o auténtico «home do presidente». Iso si, os medios de Estados Unidos sempre falaron de Manolo coma «o cubano de Nixon». E conclúe Navaza: «Nunca souberon que era galego».


Os robots humanoides poderán camiñar pola rúa en 10 anos, segundo un experto danés | Parque Tecnolóxico de Galicia\nInicio › Newsletter › Actualidade › Os robots humanoides poderán camiñar pola rúa en 10 anos, segundo un experto danés\nDurante a inauguración de ExpoTic 2012, a primeira feira e congreso internacional de infraestrutura e innovación tecnolóxica que se celebrou en Lima a semana pasada, Scharfe presentou a Geminoid-DK, un robot creado á súa imaxe e semellanza, capaz de imitar os seus movementos faciais e manter conversacións co seu ideólogo.\nNunha conferencia, Scharfe indicou que o seu clon robótico, que de momento está sentado e conectado a un ordenador, poderá camiñar pola rúa e interactuar con outra xente "en tan só unha década, se nese tempo se constrúe infraestrutura avanzada, converxen fontes tecnolóxicas e sacamos os robots dos laboratorios".\nAta agora o seu robot serviu para experimentar a interacción das persoas con el, tomou exames orais aos alumnos de Scharfe e mesmo asistiu a unha festa na súa casa. "Para ver a un humanoide paseando entre nós só se necesita mellorar a tecnoloxía existente, como a autonomía das baterías, os sistemas para evitar obstáculos e os sistemas de navegación", engadiu.\nNon obstante, Scharfe sinalou que "é imposible e irrelevante pensar en que tecnoloxía haberá en 10, 50 ou 100 anos porque do mesmo xeito non podemos saber que historias se contarán nese tempo ou que música se comporá". Por iso, defendeu que a solución aos problemas da humanidade no futuro non será a tecnoloxía, senón que a tecnoloxía será a canle ou a ferramenta a través da cal poderán aplicarse as solucións.\nO profesor danés explicou que este desenvolvemento dará lugar a que os androides ou humanoides ocupen funcións dun asistente persoal, "como por exemplo a xestión do correo electrónico", pero tamén de servizo ao público, "como un manequín que explique ao comprador as características da roupa que está interesada en comprar".\nScharfe sinalou que esta situación será habitual porque "os humanos tratamos a un robot coma se fose outro ser humano se este ten a aparencia dunha persoa, a pesar de que agora resulte sorprendente ver un androide que atende ao público ou que simplemente viaxa en avión". "É moi difícil que as persoas desenvolvamos reaccións emotivas ante un robot dunha fábrica de coches, cun corpo metálico, cadrado, robusto e de aparencia perigosa, pero é moito máis doado se o robot ten un rostro humano e ademais nos axuda na casa, aínda que saibamos que o seu interior é electrónico," continuou.\nNon obstante, o creador de Geminoid-DK constatou que as reaccións dunha persoa ante un androide con aparencia humana varían segundo "a idade, o xénero e a situación onde se dá a interacción". "Así que haberá que ser cautos cando estes androides convivan entre nós e, no momento de fabricalos, haberá que vixiar moi ben cal é a súa función e o público obxectivo ao que se dirixen", agregou.\nA robótica na súa versión máis principiante tamén ten espazo nesta feira cunha competición de escolares, cuxas creacións deben completar un circuíto no menor tempo posible e só coa axuda dos seus detectores.\nAdemais, tamén se presentan as últimas innovacións en videoxogos interactivos e unha plataforma de seguridade cidadá que recibe avisos de feitos delituosos con fotos ou vídeos, a través de teléfonos, celulares, Twitter ou terminais para o pagamento con tarxetas de crédito.


Ofertas Laborales Archives - Facultade de Dereito da Universidade da Coruña\nOferta de emprego: técnico de administración e xestión de proxectos de I+D+i en CETIM\nAccede á nova para ver a oferta.\nConvocatoria de proba para contrato en prácticas na CRTVG\nAccede á nova para ver o documento da oferta\nOferta de bolsa para os titulados recentemente no dobre grao en Dereito + ADE. Duración: 3 meses, prorrogable a outros 3 máis.\nO Servizo de Infraestruturas do Concello da Coruña está disposto a ter algún alumno en prácticas durante o verán.\nA persoa de contacto é Pilar Fernandez Maroño, o seu teléfono é 981 184 237, ext. 33021, e o seu correo é pf.marono@coruna.es\nDespacho de avogados en A Coruña, especializado en materia laboral, familia, penal, civil, administrativo, sucesións e inmobiliario, busca alumnos en practicas.\nInteresados chamar ao 881 247 447.\nOferta de bolsa Nortempo\nBuscamos un/a recentemente titulado/a en o Grao de Dereito e ADE para a realización dunha BOLSA nas nosas oficinas de Servizos Centrais na Coruña. Ver o documento da oferta para saber máis.\nOferta de prácticas CETIM\nDesde el Centro tecnológico CETIM se ofrece una plaza destinada a alumnos del Grado Derecho + ADE o Derecho para el Departamento de Administración y Gestión de Proyectos.


BD no ‘Viralatas’ n.º 3\nE, como dicía no anterior post, este número de agosto-setembro de Viralatas —que, insisto, pode baixarse enteiro en formato pdf desde aquí— tamén inclúe a miña sección de banda deseñada, con catro títulos destacados entre novidades e non só.\nPeeters é moito máis que o autor de Píldoras azules; é dicir, esa —polo demais magnífica— obra deste prolífico suízo non esgota, en absoluto, o seu abano temático, nin ter tocado unha cuestión tan sensíbel en primeira persoa é o único mérito do seu traballo. Peeters sabe narrar de forma maxistral, é un creador de BD nato, excepcional, e iso fica demostrado en Constellation, en Lupus, en Koma, en R. G. ou neste Dándole vueltas, recompilación de traballos publicados previamente en revistas como Bile Noire ou Lapin. É tan extenso o seu rexistro que é probábel que moitos lectores gusten dunhas historias e en cambio non doutras: el non se conforma cos terreos coñecidos, e procura a exploración doutros novos, e vai así do humor negro á fantasía experimental, pasando mesmo pola reportaxe en forma de cómic, e, tamén, pola reflexión autobiográfica. Até hai variación nas técnicas e os estilos visuais. Se os relatos do volume teñen un punto en común, ese é a mestría que destilan. H. T.\nProxecto persoal do seu autor, publicado por el mesmo nunha coidada edición, o último traballo do valisoletano Juan Berrio segue fiel a unha forma de entender o cómic e a ilustración como unha combinación de elementos como o cotián, as pequenas historias, o detalle, a casualidade, certa filosofía da sinxeleza. Neste caso, apostando aínda máis por unha ollada inxenua e amábel, que lembra a de artistas como Raymond Peynet cos seus namorados, sen que esa inxenuidade ou esa amabilidade signifiquen en ningún momento banalidade, senón a reivindicación dun modo de contar as cousas en que caben os xogos de palabras sen segundas intencións e os sketches visuais de ton clásico. O libro componse dunha serie de micronarracións —en secuencia coas páxinas do libro— unidas polo espazo urbano en que se localizan, verdadeiro protagonista da historia. Aínda que non é fácil de encontrar, pode comprarse en librarías especializadas galegas ou pedirse a Berrio a través da rede. Vale a pena o esforzo. H. T.\nQue afortunadamente hai herdeiros para o mellor da escola Bruguera demóstrao a obra de Bernardo Vergara, quen, tanto na súa faceta de autor total como na de guionista, sabe adaptar aos nosos tempos ese tipo de humor característico. E sabe facelo propio, sen caer nunha simple imitación ou pastiche, mesmo cando se trata de facer unha parodia, como é o caso. Vergara acompañouse na serie Harry Pórrez dos debuxantes Enriquecarlos —que a deixou durante a súa publicación na revista Mister K— e Víctor Rivas —galego xa veterano no mundo da BD, que a retomou con acerto—. Dous estilos diferentes, que achegan matices distintos a unha serie que se le con fruición. O brío do primeiro é complementado polo talento na creación de espazos do segundo. Malia ser unha caricatura das historias do celebérrimo mago, os personaxes están tratados con cariño, e as tramas, que seguen inicialmente o modelo de J. K. Rowling, axiña logran camiños propios, sen cansar dentro dun estilo necesariamente reiterativo. H. T.\nA presenza de McCloud no Viñetas desde o Atlántico sérvenos de perfecta escusa para falar sobre o seu libro, que complementa, ao igual que o fixera La revolución de los cómics, o fundamental Entender el cómic: el arte invisible. Naturalmente, non hai por que estar ao cento por cento de acordo coas teorías deste autor, mais as súas obras son sempre unha bafarada de aire fresco. Pensar a BD desde o propio medio: esa é a clave deste estadounidense —asinante tamén da recentemente recuperada obra de ficción Zot!—, que, apoiado nunha estudada narrativa, consegue expor as súas ideas de forma efectiva e clara, e asemade amena e divertida. Esa destreza en mostrar argumentos en forma de cómic fixo que Google lle encargase a BD de presentación do seu navegador Chrome, por exemplo. As súas explicacións sobre como facer un cómic non só servirán a quen queira iniciarse nesta arte de forma activa, senón a toda persoa que procure comprender mellor os mecanismos internos da narrativa secuencial. H. T.\nBD recensións Viralatas


248 especies de fauna e flora galegas ameazadas de extinción\nVostede está aquí: Home Biodiversidade 248 especies de fauna e flora galegas ameazadas de extinción\nPublicado o Luns, 22 Mai 2006 00:00\n248 especies de fauna e flora de Galicia están ameazadas de extinción en maior ou menor medida, segundo os datos recollidos no libro “A Natureza Ameazada 2004”, editado pola Sección de Patrimonio Natural do Consello da Cultura Galega e do que son autores diversos especialistas. 54 delas presentan un risco alto de extinción.Estes datos revelan unha considerábel perda de biodiversidade na nosa terra, que vai moito máis alá da regresión dalgunhas especies emblemáticas de aves e mamíferos. O empobrecemento do noso patrimonio de biodiversidade é un indicador importante de deterioración ambiental. No Día da Biodiversidade, a asociación ecoloxista Verdegaia demanda un maior compromiso institucional e social coa conservación da biodiversidade e, en particular, a implementación dunha política autonómica forte de conservación da natureza.\nOs datos anteriores non son oficiais e están incompletos. Proceden da publicación máis recente que ofrece unha visión xeral do estado de conservación da flora e a fauna do noso país. Verdegaia reclama da Consellería de Medio Ambiente a aprobación inmediata dun Catálogo de Especies Ameazadas e a aplicación de planos de recuperación para todas as especies en maior perigo de extinción antes do 2009. Galicia é unha das poucas comunidades autónomas que aínda non dispón dun Catálogo propio de especies ameazadas, a pesar de ser unha esixencia establecida pola vixente lei estatal de conservación da natureza desde hai uns 15 anos.\nA nosa terra está a sufrir un serio e rápido proceso de perda da diversidade biolóxica. A principal causa é a alteración e a fragmentación dos hábitats, debida a múltiples causas, entre as que podemos destacar a urbanización desordenada, a contaminación, os incendios, a substitución de hábitats de especial interese (fragas, algúns tipos de mato, turbeiras,....) por cultivos forestais ou prados, a construción de parques eólicos en zonas de alto valor ecolóxico ou a proliferación sen límite de infraestruturas de transporte (estradas, portos, pistas...).\nOutras causas importantes de perda de biodiversidade son a pesca e a caza excesivas e a introdución accidental ou provocada de especies exóticas. Por outro lado, o cambio climático global, que xa se iniciou, constitúe unha ameaza moi seria para a biodiversidade, de non se atenuar e ralentizar a través da redución das emisións de gases contaminantes que o provocan.\nÉ necesario deter axiña a perda de biodiversidade, para o cal é prioritario introducir cambios fundamentais en todas as políticas públicas que teñen algún impacto sobre a nosa riqueza natural (ordenamento do territorio, agraria, forestal, transportes, enerxía,....) Alén diso, cómpre tamén desenvolver desde a Consellería de Medio Ambiente unha política forte de conservación da natureza.\nComo o propio conselleiro de Medio Ambiente recoñeceu no Parlamento, “malia ter Galicia tan extraordinarios e paradigmáticos ecosistemas somos unha das comunidades autónomas con menor superficie protexida: pouco máis dun 2 % en Parques Naturais e outras figuras menores, e un 12% en Rede Natura 2000”. Neste senso, cómpre ampliar tanto a rede de espazos de protección especial (Parques Naturais,...), até cubrir o 10% da superficie galega en 2009, como a Rede Natura 2000. Estes espazos poden converterse nunha valiosa ferramenta para o desenvolvemento rural sustentábel se son obxecto dunha boa planificación e reciben un financiamento importante.\nAs dez especies máis_ameazadas de extinción da flora e fauna de Galicia


A VACALOURA: HISTORIA DUNHA FOTO: AS FESTAS DA NOSA SEÑORA por Helena\nHISTORIA DUNHA FOTO: AS FESTAS DA NOSA SEÑORA por Helena\nEsta imaxe é do ano 1937 e foi realizada na Casa de Naia, Antas. Nela podemos ver a sete rapaces que son os fillos de Benito , o carpinteiro da aldea. Comezando de esquerda a dereita vemos a Francisco , despois del vemos a Celia, a continuación a Josefa , a maior dos irmáns da familia e en cuarto lugar a Hortensia. Na parte inferior da foto vemos a Gumersindo , Aurelia , miña avoa, e a Mariano. Hai que dicir que na foto faltan Genaro e José que ó ser xa máis maiores estaban na Guerra Civil formando parte do bando nacional.\nEsta instantánea foi sacada un día da festa do seu pobo e ten gran significado para a familia xa que foi das primeiras na vila xa que ó estar illada dun núcleo urbano importante os adiantos eran menores en comparación con outros lugares de España e por suposto de Europa. Uns bos exemplos do atraso na zona eran a falla medios de transporte ou de alimentos frescos como o pescado xa que ó ser unha zona de interior se chegaba dito produto era enlatado , seco ou salgado.\nAs romarías daquela época eran moi diferentes ás de hoxe en día porque todo o pobo se reunía no mesmo lugar para comer como se dunha gran familia se tratase, cando chegaba a noite a xente íase desprazando ó campo da festa, onde pasaban horas bailando e cantando.\nComo dixen no inicio aquel ano do 37 non toda a familia Gómez Varela estaba vivindo a festa . Dous dos fillos do meu bisavó, Genaro e José foran escollidos xunto con outros rapaces das vilas do redor polo exército franquista para formar parte dos nacionais, e defender a unidade política de España que pensaban ameazada polo aumento dos nacionalismos periféricos propiciados pola constitución republicana. Os dous irmáns foron trasladados a Madrid. Genaro regresará a casa, a José o matárono o penúltimo día da guerra. Cada un dos bandos identificábase coa dereita e a esquerda política.\nPublicado por IES Monterroso en 10:47\nChousa da Alcandra 22 de enero de 2010, 15:27\nAs fotos de familia antigas conteñen unha carga emotiva moi importante. Fíxate ti, Helena, cantas cousas nos contaches desta instantánea. Que tremenda mala sorte a de teu tío-avó José...Canto dano fixo aquela guerra fraticida!!\n(É ben curiosa a pose da fotografía esta. Normalmente daquela sempre miraban á cámara. Debía ser un fotógrafo moi innovador o que fixo)\nA Ulloa en fotos 25 de enero de 2010, 2:47\nA Guerra Civil foi unha das peores desgracia deste pais. A fame e a miseria que trouxo tivémola que arrastrar moitos anos. Ca sangre de aqueles mortos: nacionais ou republicanos xeracións enteiras alimentaron o seu odio.\nDou gracias por non ter que vivir naqueles anos.\n(estou de acordo co Chouso, ben curiosa a pose da fotografía)\nmiguelín 29 de enero de 2010, 3:13\n¡¡¡¡PORCA MISERIA DE GUERRA!!!! A min suxíreme que a familia Gómez Varela está a mirar polo Genaro e polo José... como se agardaran que apareceran polo outeiro e se sumaran á festa.


Created: 20 Febreiro 2010 20 Febreiro 2010\n4.6575342465753 1 1 1 1 1 Rating 4.66 (73 Votes)\nHe aquí outro exemplo da estupidez humana, insondable e infinita: este fin de semana pasado un coñecido articulista de El País, mui progre el por suposto, e tamén moi ecoloxista, ou sexa, o paquete completo, achacaba o feito de que un oso polar macho devorara ao seu propio fillo a cando "enciende uno la calefacción en su casa de Madrid", é decir, ao Cambio Climático que volve tola á natureza, descoñecendo na súa oceánica e atrevida ignorancia que esta é unha conducta normal de moitos animais salvaxes (osos entre eles), contrastada científicamente.\nComo certamente estúpido foi esa iniciativa dos ecoloxistas de ceibar polos montes e bosques españois preto de 3.000 lobos como os que este venres 19 de febreiro devoraban cara as 12 do mediodía unha pobre burriña preñada de catro meses ao noso querido amigo Albito Diéguez Sr. na súa finca situada na Carretera do Faro, o que fai que a historia se repita e por elo Alvito esté bastante desanimado na súa tentativa de seguir criando burriños do país. Unha historia que seguirá repetíndose mentras toda esta ideoloxía ultra-mega-archi-ecoloxista a ultranza siga campando polos seus respetos.\n+7 # RE: Ataques de lobos en Camariñas — lucia018 20/02/2010 17:32\nJoer pobre burriño mima, que escalofríos, meu pobriño...\nO pasado igual joer que cousas.\n-8 # RE: Ataques de lobos en Camariñas — picosacro 20/02/2010 18:09\nA esta noticia llegasteis hasta las carnes..y,si,en lugar del burro devería estar algún politicucho.Bes os.\n+7 # RE: Ataques de lobos en Camariñas — rubiasexy 20/02/2010 18:59\nmi ma non podo ver eso que pena ches impresionante con lobos dios me apartar unha casa ehi morria co medo baiche boa sefa e os pedros\n-9 # RE: Ataques de lobos en Camariñas — picosacro 20/02/2010 20:47\nQuerido director,Creo que esta página tiene una parte demasiado buena, los puntos sobre las ies. Creo que pronto lo visitaré.Un abrazos.\n+8 # RE: Ataques de lobos en Camariñas — LOLO 21/02/2010 12:23\npobre animal os ke meten os lobos no monte devian darlle de comer pa ke non comeran os animales domesticos\n+4 # ataques de lobos en camariñas — TOÑITO 22/02/2010 16:48\nos ecologitas tiñan que darlle de comer os seus animales ,pero xa.\n-1 # critica sen mala intencion — jurjo 24/02/2010 01:15\nporque non poñedes o artigo enteiro do pais?\npor que non poñedes en que consiste o cambio climatico? en que se basea e como afectaria ó planeta e os seus habitantes que non solo son os seres humanos? segun a vosa información e o voso criterio. sería interesante que o puxerades.\ncantos ataques rexistrados no mundo hay de aniamis a persoas e porque se producen?\npor que non poñedes porque se repoblou de lobos os montes galegos e do resto de españa?\nnos estados unidos segun en qe estados, permitese ou e xustificable arremeter, ferir ou incluso matar a unha persoa que entra na sua casa sen consentimento do agresor, e dicir no seu territorio porque se entende que se defendia ó sentirse amenazado dun posible intruso, por un lado é unha burrada matar a alguen pero querido redactor como te sentirias ti se te atopases con alguen descoñecido na tua casa derepente, e mais como te sentirias e cal seria a tua reaccion se te atopases cun rato ou rata, ou serpe, ou lobo, ou gato e can en definitiva unha especie descoñecida ou pouco habitual no teu fogar derepente na tua sala de estar sen previo aviso? aposto a que tentarias votalos ou matalos e non te culpo e instinto de defensa do territorio e da tua integridade fisica, porque no sabes con que intencion esta ahi, realmente somos tan diferentes dos animais? por que atacan ós animais as persoas, nos non somos presa de ningun animal, somos o ser vivo que mais alto esta na cadena alimenticia non temos depredadores, poderiades poñer en que consiste isto tamen, e por ultimo:\nse a ti che meten na isla dos famosos,\na ti e a calqueira.\ne estas vinte dias sen comer, porque algun capullo douselle por arrasar cas palmeiras e cos cocos alimento mais facil de conseguir, porque queria facer un barco xigante para facer viaxes turisticas e ganar cartos a moreas, e chegas ao bungalop famelico perdido, e ves ali nuha chancela ao can do veciño que esta amarrado, sabes unha cousa? non verias un can, aseguroche que verias un cachazo de carne dando voltas nun pau espetado enrriba dunha fogueira.\ne sabes qeu mais? que non seria unha loucura, sería o mais normal, por moito que o can fose para o seu dono o seu mellor amigo.\nun saudo noraboa pola páxina.\n+1 # RE: Ataques de lobos en Camariñas — jurjo 24/02/2010 01:49\nexplicacion, dende o meu punto de vista do que di o do pais.\nsegun a teoría do efecto invernadoiro científicamente comprobado!\na trra reflicte os raios solares ultra violeta que dan calor, como raios infraroxos que tamen conteñen calor cara afora.\nsaen en cantidades tales que a acumulacion de gases natural como vapor de auga dioxido de carbono etc etc,da atmosfera permite a salida duns e outros non por acumulación que volven cara a terra rebotados devolvendo calor, en teoria asi a terra ten e manten unha temperatura estable.\nque pasa se aumentan esos gases da atmosfera? cada vez volven mais raios infra roxos ao non poderen atravesar a atmosfera o necesario para ser estable co cal aumenta a tempreratura, e asi sucesivamente canto mais gases se acumulen na atmosfera.\no calor derrite o xeo vexase arxentina glaciar por exemplo en youtube onde queirades.\nas focas viven no xeo en buratos, non?\nse no teñen xeo para vivir teran que marchar a outro sitio donde o haxa, e seu modo de vida dende antes de que nos aparecesemos non lles queda outra que marchar ou evolucionar e adaptarse, (ley de Darwin vexase na wukipedia.)\npor outra banda os osos alimentanse de focas, se as focas marchan, duas opcions, ou ir detras delas ou morrer coa fame, se nun instante no que o oso non as da atopado e aparece un ser humano por ali facendo un documental que se prepare, todo o que cae na rede e peixe.\na eso é o que se refire o artigo creo eu.\n+3 # Non comparto opinión — jls lsz 08/04/2010 17:12\nEl lobo habitaba España desde hace muchisimos años, y le hemos quitado su terreno, sus bosques, lo hemos matado, a el y a toda su especie, y nadie sacaba entonces fotos de " Pobres Lobos " erradicar a una raza tan noble como el lobo no tiene perdón... pobre burro, si.. por la perdida económica del dueño, a nadie le agrada que le quiten algo que es suyo.. al lobo le quitaron el sustento y la casa.. mataron a sus crias.. en fin... no son demonios, son animales que buscan sobrevivir, y ellos matan a 1 animal entre 3 y son asesinos, galicia exporta millones de terneras muertas y a nadie le molesta... por favor señores.. miremos más allá.. que sin nuestro poder destructivo, tanto lobos, como burros, como miles de animales, poblarian nuestra Galicia, que antes que nuestra... fué suya.


Dálle un coliño: DVD - Os osos amorosos\nDVD - Os osos amorosos\nAtopar video pra nenos en galego é case misión imposivel, espero irvos facendo unha pequena lista por se gostades de facerlles aos pequenos (ou mesmo ós grandes) unha pequena videoteca en galego. Prégovos que non pirateedes estos DVDs, compre xerar demanda pra que se fagan ou traduzan máis películas ó galego.\nOs osos amorosos no país das marabillas\nNo País das marabillas un bruxo malvado quere converterse no rei pra dominar o país e obrigar a todo o mundo a facer o que el queira. O único xeito de evitalo é atopar a unha nena que sustitúa á princesa que anda desaparecida e eiquí e onde entran os Osos Amorosos, que atopan a unha nena que se chama Alicia que está disposta a axudalos no que faga falla.\nAdemáis de en galego está dispoñivel tamén en catalán, éuscaro, castelán e portugués, tamén nos menús.\nTrae varios extras: pinta e da cor, tres quebracabezas, karaoke e trivial con preguntas da aventura que ven no DVD.\nEtiquetas: audiovisuais, lingua


A Mesa de idade, 3 deputados do BNG\nIntervención no Parlamento da Galiza (Foto: Europa Press).\nEuropa Press 19:03 do 4 de agosto de 2020\nA poucos días de que arrinque a X Lexislatura, despéxanse os futuros nomes que estarán na primeira liña de acción. Así, a sexta ficará constituída a futura Mesa da Cámara, na que se situarán a deputada por Pontevedra Montse Prado como vicepresidenta segunda, a proposta do BNG, e Marina Ortega, a proposta do PSdeG, como vicesecretaria segunda.\nEstes serán os nomes, segundo confirmaron a Europa Press fontes dos partidos, que acompañarán aos cargos do PPdeG, que reunirá a vindeira sexta feira -antes da constitución do novo hemiciclo- ao seu grupo.\nAdemais da configuración da Cámara, nos próximos días conformaranse os grupos parlamentarios. No caso do PSOE, Gonzalo Caballero será o portavoz; mentres que Ana Pontón asumirá este mesmo cargo como segunda forza política, acompañada, de novo, por Olalla Rodil na figura de viceportavoz.\nMesa de idade, 3 deputados do BNG\nA constitución do novo hemiciclo terá lugar a sexta geira, nunha sesión que comezará ás 11,00 horas no Pazo do Hórreo e que estará presidida, de forma inicial, por tres deputados do BNG: Xosé Luís 'Mini' Rivas, como os de máis anos da Cámara, asistido polos dous máis novos: Daniel Castro (número dous por Lugo, nacido en 1996) e Paulo Ríos 'Kai', secretario xeral de Galiza Nova (número 6 por Pontevedra, nacido en 1993).\nApenas uns días de diferenza impiden que sexa o número dous do PSOE pola provincia de Pontevedra, Isaura Abelairas, a que presida este esta Mesa de Idade, posto que a veterana política naceu tamén no mes de xuño de 1951, pero pouco despois ao deputado electo coruñés.\nMontse Prado (BNG) e Marina Ortega (PSOE), propostas para vicepresidenta segunda e...


Carta Xeométrica: Entre o barullo e a comunicación\npor Antón Dobao, levando o discurso da normalización polo camiño correcto. Faranlle caso as empresas do audiovisual, e as institucións? . No dixital A Nosa Terra:\nNos arredores dos Premios Goya, o barullo de certos asuntos accesorios gañou protagonismo. Non o barullo físico, que o houbo na cerimonia de entrega dos premios, senón o discursivo e de conceptos, que coincidiu coa iniciativa gobernamental matriz da Lei Sinde, cuxa función, precisamente, é introducir moito ruído en canles de comunicación insistentemente abertas. E perante ese ruído, todos van posando no photo call\ncon bo ánimo de se deixaren retratar. Desde o presidente da Academia do cine español, armado con dignidade intelectual, ata a súa vicepresidenta, presa de afectación oportunista, pasando por innumerables actores, directores, guionistas e produtores. Cada cal vaise orientando conforme se sitúa ante a realidade: comprender ou negar o desenvolvemento das forzas produtivas e os camiños que propician; ancorarse aos modos de produción do pasado ou esculcar os do presente e intervir neles para condicionar os do futuro; distinguir entre produtores, homes de negocios e usuarios ou confundirse nun magma de artistas, executivos e consumidores. E, sobre todo, concibir os produtos cinematográficos como un ben cultural de uso público ou como unha mercadoría destinada ao consumo privado e ao negocio. O valor de uso fronte ao valor de cambio. A comprensión da realidade e a intervención nela para transformala marcan fronteiras entre posicións progresistas e reaccionarias. É a relación co real quen impón lindes entre o compromiso cun pasado que mimetiza as relacións de produción do capitalismo –traballo asalariado, explotación, mercadoría, plusvalía, valor de cambio e lucro– e a implicación nun futuro que invente novas relacións de produción: cooperación, produto cultural, distribución da riqueza, valor de uso, riqueza colectiva.\nPero os Premios Goya foron tamén os dunha película pequena, sen gula mercantil, inzada de actores e actrices que non son masivamente coñecidos, que foxe do grande espectáculo e se refuxia no ordinariamente humano, que dialoga cun texto dun campo literario minorizado e ousa asumir o catalán como lingua de comunicación e expresión, con normalidade, sen máis. O triunfo de Pa Negre rompe tópicos, por iso orixinou explicacións externas: que o enfrontamento entre Álex de la Iglesia e Icíar Bollaín dividiu o voto ou que olobby catalán funcionou con eficacia, a dicir dos osos cavernarios. O mundo audiovisual abrazou a perplexidade: como era posible que triunfase unha película que moi pouca xente puido ver en salas comerciais. Coma se a cantidade determinase a calidade dun produto cinematográfico. Coma se as distribuidoras e empresas de exhibición se movesen por criterios de calidade e as súas barreiras fosen artisticamente xustas e non orientadas polo negocio. Ou coma se non urxisen xa novos modelos de relación entre os filmes e o público receptor libres das aduanas que as multinacionais da distribución e da exhibición impoñen. Pa Negre saíu con poucas copias no Estado español, cuxo mercado detesta por principio os produtos periféricos cando non os dá incorporado como pintorescas mostras de exotismo, pero é moi probable que os premios recibidos lle sirvan para ampliar a súa relación cos públicos potenciais.\nSen o querer, ademais, Pa Negre pode en Galicia crebar cun asubío leve o axioma que determina con norma de ferro o audiovisual galego: o discurso do imposible. É dicir, desmonta coa súa praxe a idea de que aquí todos quererían facer un cine galego en lingua galega e con actores e actrices galegos, pero non é posible. A normalidade imposible. E non é posible, segundo explicita ese discurso, porque o mercado español non o admitiría, porque toda película que queira éxito necesita actores españois, porque o público español non acepta producións noutras linguas nin dobraxes ou subtitulacións, seica. A realidade, por contra, expón que se non existe cine en lingua galega é simplemente porque directores, guionistas, produtores e demais participantes no negocio non queren. Probablemente porque non conciben unha lingua galega que exprese a totalidade, que asuma calquera clase de situación comunicativa e que se somerxa en todo tipo de personaxe real, imaxinario ou fantasmal. Algún actor galego ten recoñecido en entrevista a dificultade que lle ofrece concibir que certos personaxes se poidan expresar en galego, e iso en por si xa xustifica que a lingua estea ausente de case a totalidade de producións cinematográficas de Galicia. No mellor dos casos, hai aproximacións a unha presenza exótica, pintoresca e diglósica. O prexuízo lingüístico máis primario inunda un campo cultural de primeira magnitude. A lingua galega non merece a totalidade. Algúns actores e actrices cataláns teñen máis minutos rodados en lingua galega que certos actores galegos. Vivimos na anomalía constante.\nO discurso do imposible é unha xustificación feble que oculta un desexo en negativo. Pero se non hai películas rodadas e exhibidas en galego é porque non queren; non se considera esa posibilidade cando se arma un proxecto nin se aposta por fortalecer unha dinámica cultural autónoma, arredada da subalternidade. Porque é subalternidade a marca hexemónica do sector, no que o negocio é preponderante en relación co valor de uso cultural. O valor de cambio e o lucro privado sobre o valor de uso e o enriquecemento social.\nO triunfo da película Pa Negre é unha boa noticia para quen desexe un cinema galego, identificado, que dialogue cos nosos campos culturais, fundamentalmente o literario, e que se exprese con naturalidade en lingua galega e non recorra a ela como unha expresión diglósica e de exotismo. Unha utopía. Un desexo e unha necesidade que se deben constituír en proxecto a partir do compromiso artístico dos creadores, do compromiso cultural dos produtores e tamén dunha reorientación das políticas de subvención pública. E cumprirá tamén que algúns sectores de público esixan novas formas audiovisuais.\nO exemplo de Pa Negre demostra que é más que posible un cinema en lingua galega. Só hai que empezar a facelo e parar xa de lle rir as burlas á subalternidade.\nPublicado por Cibrán ás 11:34\nEtiquetas: Antón Dobao, cine, Cultura, lecer, Normalización, Opinión


Tablets - Mr. Turismo, marketing turístico\nMr Turismo, lanza a primeira app nativa dunha cadea hoteleira galega.\nA cadea hotelera galega Pousadas de Compostela lanza a súa propia aplicación para smartphones e tablets. A aplicación é descarga gratuita tanto en Google Play (Android) e AppStore de Apple compatible para máis do 90% dos dispositivos móbiles. Sucedía o pasado verán, a cadea hotelera galega Pousadas de Compostela lanzou Ler máis…\nPor Mr Turismo, fai 9 anos 30 Setembro, 2013\nApp Pousadas de Compostela\nUltimando un dos primeiros desenvolvementos de Mr Turismo. Pousadas de Compostela será das primeiras cadeas galegas, se non a primeira, en dispoñer da súa propia aplicación para dispositivos móbiles e tablets en Android e IOS (Apple store). Unha app de descarga gratuita, coa xeolocalización de todos os negocios da cadea Ler máis…\nPor Mr Turismo, fai 9 anos 19 Febreiro, 2013\nMarketing Dixital para Camping Ría de Arosa I e II.\nEstendemos a clientela cara a un sector ao que lle tiñamos moitas ganas. Un histórico do campismo galaico con clientes de máis de 30 anos no camping Ría de Arosa situado en plena praia de Cabío (Poboa de Caramiñal). Co paso dos anos, complementaron a súa oferta con outro camping, Ler máis…\nPor Mr Turismo, fai 9 anos 18 Febreiro, 2013\nApp Restaurante Pasaje. Apple Store & Android\nUn dos primeiros desenvolvementos de Mr Turismo no área de restauración. Imaxe de restaurante que pon ao servizo dos seus clientes as novas tecnoloxías. Non será o primeiro restaurante coa súa carta en Ipad, pero sen dúbida dos primeiros de Galicia e España cunha aplicación para smartphones e tablets con Ler máis…\nPor Mr Turismo, fai 9 anos 17 Febreiro, 2013


librería_andel | Blog Xerais\nArtigos do blog coa categoría: librería_andel\nPresentación en Vigo de “55” de Xavier Queipo\nPublicado o 1 Setembro, 2014 nas categorías Narrativa, Presentacións\nO xoves, 4 de setembro, ás 20:30 horas, na librería Andel, Avda Camelias, 102 de Vigo, terá lugar a presentación do libro 55 de Xavier Queipo. No acto participarán Xina Vega, Fran Alonso e Xavier Queipo.\nPresentación en Vigo de “A alternativa está aquí” de María Reimóndez\nPublicado o 17 Marzo, 2014 nas categorías LibroX, Presentacións\nO mércores, 19 de marzo, ás 20:30 horas, na librería Andel, avda. Camelias, 102 de Vigo, terá lugar a presentación do libro A alternativa está aquí de María Reimóndez. No acto participarán Emilio M. Martínez Rivas, Manuel Bragado e María Reimóndez.\nCompartir a risa: «Os Gotten», o novo libro de Alfonso Álvarez Cáccamo. Anotacións en Brétemas e Caderno da Crítica\nPublicado o 24 Febreiro, 2014 nas categorías Blogs, Narrativa, Presentacións\nManuel Bragado, director de Xerais, publicou en Brétemas unha anotación sobre a presentación de Os Gotten, de Alfonso Álvarez Cáccamo. Tamén o crítico Ramón Nicolás publicou no seu blog unha anotación sobre a presentación. «Os Gotten» en Andel Na presentación d’ Os Gotten en Andel esmendrellámonos con Alfonso Álvarez Cáccamo e Gonzalo Navaza.\nAlfonso Álvarez Cáccamo: «Nos Gotten quero rendir homenaxe á miña propia familia». Presentación hoxe en Vigo\nPublicado o 21 Febreiro, 2014 nas categorías Narrativa, Presentacións\nFaro de Vigo publica hoxe unha información de E. Ocampo sobre o libro Os Gotten, de Alfonso Álvarez Cáccamo, que será presentado hoxe en Vigo na libraría Andel nun acto no que participarán Gonzalo Navaza, Manuel Bragado e o autor.\nPresentación en Vigo de “Os Gotten” de Alfonso Álvarez Cáccamo\nPublicado o 19 Febreiro, 2014 nas categorías Narrativa, Presentacións\nO venres, 21 de febreiro, ás 20:00 horas, na librería Andel, avda Camelias, 102, terá lugar a presentación do libro Os Gotten de Alfonso Álvarez Cáccamo. No acto participarán Gonzalo Navaza, Manuel Bragado e o autor.\nFacer a historia de Galicia dende Galicia»: «Historia de Galicia» de Anselmo López Carreira. Anotación en Brétemas\nPublicado o 11 Novembro, 2013 nas categorías Historia, Presentacións\nManuel Bragado, director de Xerais, publicou en Brétemas unha anotación sobre a presentación na libraría Andel do libro Historia de Galicia de Anselmo López Carreira.\nPresentación en Vigo de “As vidas de Nito” de Xabier Paz\nPublicado o 11 Xuño, 2013 nas categorías Narrativa, Presentacións\nO venres, 14 de xuño, ás 20:00 horas, na librería Andel, rúa Pintor Lugrís, 10 de Vigo, terá lugar a presentación da novela As vidas de Nito de Xabier Paz. No acto participarán Iolanda Veloso, Manuel Bragado e Xabier Paz.


Venres, 07 Xullo 2017 18:45\nRIANXO> A segunda edición do Trail Pico Muralla chegará a Rianxo o próximo vinte e tres de xullo. Este ano, a proba contará cun percorrido de quince quilómetros fronte ós cinco da pasada edición.\nXoves, 06 Xullo 2017 19:28\nRIANXO A entidade traslada así o seu malestar ante a falla de resposta por parte da Xunta á súa demanda para que se dote á localidade deste servizo. Segundo indicou a Concha Sánchez, a Plataforma estuda agora novas accións de protesta para seguir coas súas demandas. Á campaña de chamadas á consellería de Política Social reclamando a construción do centro de día seguiranlle outras, que agardan poder anunciar xa este próximo domingo durante a convocatoria dunha nova mobilización. Seguramente a última que se celebre nos próximos meses.\nXoves, 29 Xuño 2017 18:24\nO concello de Rianxo colle as rendas da Festa da Xouba\nRIANXO> Rianxo acollerá o día 23 de xullo a festa da xouba. A intención do concello é manter a exaltación dun produto tan típico da vila a pesar do escaso rendemento económico que deixa na confraría. Aínda así, o pósito e a patronal local colaborarán na organización da degustación.\nLuns, 26 Xuño 2017 15:20\nRianxo volve saír á rúa reclamando un centro de día\nRIANXO> para a localidade. A plataforma veciñal constituída para tal fin afirmou que non cesará nas súas protestas ata conseguir un compromiso firme por parte da Xunta. Off Unhas 500 persoas participaron onte domingo en Rianxo, na Praza Castelao, nunha nova concentración para reivindicar a construcción dun centro de día na localidade. A mobilización foi convocada pola plataforma constituída para reclamar este servizo, ó seu entender vital de cara a poder atender as necesidades dos veciños do municipio. Durante a protesta, varios membros da propia plataforma trasladáronlle ós participantes algún dos avances acadados nas últimas semanas. Segundo a súa portavoz, Concha Sánchez, a Xunta, a través da Dirección Xeral de Maiores e Persoas con Discapacidade, informoulles de que vai estudar a viabilidade do proxecto, poñéndose como prazo un ano. Están tamén pendentes dunha próxima xuntanza, que podería realizarse as próximas semanas, á que acudirán cun proxecto real. Dende a plataforma consideran que en Rianxo hai espazos que poderían acoller este servizo como é o caso do antigo ambulatorio. Anunciaron ademais que seguirán coa súa loita ata que non haxa un compromiso en firme, e de non conseguilo, non descartan tampouco levar as súas mobilizacións ata Santiago, á propia sede da Xunta en San Caetano.\nXoves, 22 Xuño 2017 17:53\nLeiceaga pide maior implicación da Xunta no deseño dun Plan de Xestión Marisqueira\nRIANXO> O voceiro do PSdeG-PSOE fixo esta mañá unha visita ós Lombos do Ulla, a onde acudiu en compaña de varios patróns maiores e representantes de Confrarías arousás para analizar a caída da produción nesta zona de libre marisqueo. No encontro mantido en Rianxo, Fernández Leiceaga aludiu tamén á necesidade de que se estremen os controis de contaminación na Ría e que se actualicen os estudos sobre a produtividade marisqueira na zona, xa que os últimos foron realizados hai xa quince anos. Máis duro se mostrou o patrón maior rianxeiro, Miguel Ángel Iglesias, quen xunto as patroas maiores de Vilanova e Cabo de Cruz, María José Vales e Raquel Soto, respectivamente, acompañou ó voceiro socialista na súa visita ós Lombos do Ulla. Iglesias reclamou actuacións urxentes para mellorar a produtividade dos Lombos e por extensión a de toda a Ría, da que viven moitas familias. O patrón maior rianxeiro lamentou tamén que a campaña do ano que vén vai estar condicionada pola escasa produtividade, polo que, segundo el, será novamente un ano perdido.


A LNB chega ao surleste: abertiño en San Xoán de Río | * * * LNB Conferencia Sur * * *\nA LNB chega ao surleste: abertiño en San Xoán de Río\nAtención palanadores e palanadoras do Sur: a billarda non descansa no verán. Afiade as pinchas, porque este sábado 9 en San Xoán de Río, na provincia de Ourense, ábrese unha nova fronte billardeira: chega o Abertiño de San Xoán de Río, o primeiro campionato de billarda no Surleste.\nO encargado de poñer a andar este acontecemento é Xosé Miguel, o palanador omnipresente, que xoga na liga norleste e formou pare do equipo do Sur que conseguiu alzarse co Xerro do Salnés en Xil (Meaño). A cita é este sábado 9 de agosto ás 17 horas no pavillón de San Xoán de Río. E todo dentro dun festival no que non ha de faltar a música: Skarnio, Skacha e Cuchufellos.\nAsí o explica Xosé Miguel no blog do Varal: Xa lles deixei varias billardas para que vaian practicando, o único que se puxeron a xogar no medio da rúa e case rompen os cristais dun bar.Ao final faremolo nun pavillón que na praza do concello queda algo pequena. ….. e de coruña o equipo do Atreu, no que estaba eu cando vivía alí, desprázase case ao completo para este torneio. O queixo, viño e bica que será o premio para o gañador atraen a xente.\nA cousa promete! Apuntádevos xa: abelaido@hotmail.com / 627 780 891.\n« Non volvimos de baleiro Ponteareas súmase á pincha! »\nAnonymous (11:16:00) :\nHola, estiven en San Xoan de Río, dandolle un pouco a billarda, un pouco porque me eliminaron na primeira manga. Pero divertinme moito. Facía moitos anos que non lle daba e andaba un pouco oxidada, pero xa mellorarei para próximas ocasións.\nUnha nova billardeira


Bai.senpulgas recolleu en 2018 un total de 241 animais e suma 70.000 € de gasto - ValmiñorTV\nInicioGALEGOBai.senpulgas recolleu en 2018 un total de 241 animais e suma 70.000 € de gasto\nFOTO: BAI.SENPULGAS // Un dos paseos "perrunos" organizados por Bai.senpulgas.\nA protectora de animais Bai.senpulgas fai balance do 2018. Durante o ano realizáronse un total de 183 adopcións, das cales 121 foron cans e 62 gatos. Desafortunadamente faleceron 38 animais (6 cans e 32 gatos). 14 gatos foron devoltos á súa colonia polo método CES (captura, esterilización e solta) e 3 aos seus propietarios. Todos estes datos fan un total de 238 saídas (127 cans e 111 gatos).\nEn canto ao número de animais recollidos foron un total de 241, 99 cans e 142 gatos, nos municipios de Baiona, Forcarei, Gondomar, Nigrán, O Rosal, Oia, Ourense, Pontecaldelas, Redondela, Tomiño, Vigo, A Guarda e Tui. Na actualidade soamente contan con convenio de recollida en Baiona, onde reciben 3.000 euros, e Oia, que achega 1.800. Con todo, o gasto total en Baiona foi de 12.105,37 euros (200 desparasitacións, 65 vacinas, 45 chips, 55 test, 20 esterilizacións, 5 operacións, 11 marcados), e de 5.197,54 euros en Oia (40 vacinas, 15 chips, 12 esterilizacións, 110 desparasitacións e outras 50 actuacións).\nNo 2016 os gastos totais foron de 21.000 euros, cantidade que se duplicou no 2017, pasando a 47.735,95 euros. O gasto total anual da protectora no 2018 foi de 70.155,74 euros. Bai.senpulgas só conta con ingresos fixos de 83 socios, que achegan 4.980 euros, e 22 empresas colaboradoras, das que recibiron un total de 5.313 euros.\n“Moitas grazas a todos os que no 2018 colaboraron connosco, tanto doazóns de particulares, como colexios aos que fomos a dar charlas, locais que nos cederon espazos para concertos e postos, supermercados como o Carrefour de Sabarís que nos permitiu estar uns días recollendo donativos, aos concellos que contaron connosco para montar os nosos postos, ao Parador de Baiona, ás asociacións que sempre contan connosco en mercadillos, aos grupos de danza e grupos de música que de forma altruísta axudáronnos a organizar eventos… e grazas tamén aos voluntarios que sempre están aí, ofrecéndose para ir axudar en todos os eventos. Grazas a todos!!! Porque sen vós nada disto sería posible”, sinalan desde o colectivo.\nTodo aquel que queira colaborar con Bai.senpulgas pode facelo na conta ABANCA ES30 2080 5015 6130 4002 8917, indicando nome completo e DNI.\nSánchez afirma que a desescalada será gradual, segura e coordinada con todas as administracións\nO presidente do Goberno, Pedro Sánchez, defendeu que para consolidar as tendencias positivas na contención do virus é imprescindible manter o estado de alarma, cuxa extensión ata as 00:00 horas do 10 de maio foi […]\nO PP de Nigrán organiza este venres unha reunión con afiliados e simpatizantes\nO PP de Nigrán manterá un encontro cos seus afiliados e simpatizantes este venres, ás 21:00 horas na sede local do partido. A presidenta local, María José Pino, tratará varios temas de índole municipal, entre […]\nMarine Instruments organiza a Conferencia Internacional de Observadores e Monitoraxe Pesqueira\nAnte a inminente celebración da Conferencia Internacional de Observadores e Monitoraxe Pesqueira (International Fisheries Observer & Monitoring Conference, IFOMC, polas súas siglas en inglés) do próximo xuño en Vigo, os principais membros do seu comité […]


Estratificación social - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Xerarquía social")\nA estratificación social é a conformación en grupos verticais diferenciados de acordo a criterios establecidos e recoñecidos. Dá conta ou é un medio para representar a desigualdade social dunha sociedade na distribución dos bens e atributos socialmente valorados. Dita desigualdade está institucionalizada, e ten unha consistencia e coherencia a través do tempo. Formas de estratificación social, xeralmente citadas, son as castas, estamentos e clases sociais.\nUn estrato social está constituído por un conxunto de persoas, agregados sociais, que comparten un sitio ou lugar semellante dentro da xerarquización ou escala social, onde comparten semellantes crenzas, valores, actitudes, estilos e actos de vida. Caracterízanse pola súa relativa cantidade de poder, prestixio ou privilexios que posúen. Aínda que o punto central da estratificación refírese á distribución de bens e atributos a estratificación social, aínda que tamén se pode considerar sobre a base da etnicidade, xénero e idade.\nO termo estratificación social emprégase ás veces como sinónimo de clase social por algúns economistas, sociólogos e científicos políticos debido a que non posúe a connotación marxista que si ten o termo clase social.\nSegundo Max Weber a estratificación social divídese en tres recoñecementos:\nDistribución da renda\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Estratificación_social&oldid=5500902"\nÚltima edición o 25 de xuño de 2020 ás 09:27\nA última edición desta páxina foi o 25 de xuño de 2020 ás 09:27.


Luís Bará leva ao Parlamento a querela arxentina contra a impunidade dos crimes franquistas - 21 Noticias\nRexistra unha iniciativa para “acabar coa impunidade dos crimes cometidos polo Estado franquista” e resalta que non prescriben “nin deben beneficiarse dunha amnistía”\nO deputado do BNG, Luís Bará vén de rexistrar unha iniciativa para “acabar coa impunidade dos crimes do franquismo” e amosar o apoio do BNG ao proceso xudicial coñecido como “Querela arxentina”.O deputado considera que os crimes cometidos polo Estado franquista “son crimes contra a humanidade” e polo tanto “imprescritíbeis e inamnistiábeis”.\nO nacionalista explica que a lei de Amnistía de 1977 impide a investigación de crimes de lesa humanidade como as desaparicións forzadas, torturas e execucións extraxudiciais, e fronte o veto da xustiza española a investigar estes crimes, o deputado defende a necesidade de aplicar “o principio de xustiza universal e en consecuencia apoiar a vía aberta pola Querela Arxentina”.\nAPOIO DO BNG Á QUERELA ARXENTINA\nA iniciativa nacionalista propón á Xunta apoiar ás persoas e colectivos que presentaron denuncia no xulgado arxentino e instar ao goberno do Estado a derrogar ou modificar a lei de amnistía para que “non impida investigar e xulgar os delitos contra a humanidade”.\nOs crimes cometidos polo Estado franquista, condenado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas na Resolución 39 de 12 de decembro de 1946 como fascista, están claramente definidos polo Estatuto do Tribunal de Nuremberg, 8 de agosto de 1945, como crimes contra a humanidade. Resulta evidente, afirma Bará, que son crimes “imprescritíbeis e debe asegurarse a súa persecución universal, polo que non pode aplicárselles a prescrición da acción penal ou da pena mediante o establecemento de leis de amnistía ou similares”.\nO Estado español ratificou en xuño de 1977 (3 meses antes da aprobación da Lei de Aministía) o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos, e en 1979 o Convenio Europeo para a Protección dos Dereitos Humanos e as Liberdades Fundamentais, sen embargo a realidade é ben diferente xa que “mantén a impunidade e non se fixo nada para investigar e levar a xuízo ás persoas responsábeis dos crimes que se produciron durante a guerra civil e a Ditadura franquista”.\nPor outra banda, engade Bará, a Lei de amnistía aprobada en 1977 non é una lei de amnistía: “é una lei de punto final que contradí a xurisprudencia internacional sobre crimes contra a humanidade e impide a investigación xudicial de crimes como as desaparicións forzadas, as torturas ou as execucións extraxudiciais”.\nAo longo dos últimos anos, tanto a ONU como o Consello de Europa fixeron advertencias ao Estado español por manter un patrón de impunidade dos crimes do franquismo e vixencia dunha lei de amnistía que viola a xurisprudencia internacional sobre os crimes contra a humanidade.\nA pesar do dereito internacional de obrigado cumprimento, a xustiza española dictou numerosas sentenzas que pecharon a posibilidade de investigar e xulgar os crimes do franquismo, aducindo precisamente que eses supostos crimes estaban amnistiados pola lei de 1977. O 27 de febreiro de 2012 o Tribunal Supremo dictou sentenza na causa aberta contra o xuíz Baltasar Garzón na que estableceu que estes crimes non poden ser investigados.\nEste portazo ao exercicio do dereito á xustiza e á tutela xudicial efectiva non foi quen de impedir que se multiplicasen as iniciativas e as demandas a respecto da impunidade dos crimes do franquismo, canalizadas en dúas frontes: “o cuestionamento da Lei de amnistía e da súa interpretación como lei de punto final, e a aplicación da xustiza universal e a conseguinte apelación a instancias xurídicas internacionais”.\nA vía da xustiza universal e a Querela Arxentina\nO 14 de abril de 2010 interpúxose en Arxentina unha querela por xenocidio e/ou crimes de lesa humanidade cometidos no Estado español pola Ditadura franquista, admitida a trámite no Xulgado Criminal número 1 de Buenos Aires. A este proceso xudicial, coñecido como “Querela Arxentina”, sumáronse numerosas querelas e denuncias, até un número aproximado de 500. Ata o momento procedeuse á imputación de máis de vinte persoas acusadas de graves delitos por torturas, homicidios e substración de menores.\nO deputado denuncia que o Estado español incumpre sistematicamente a súa obriga de colaborar con este proceso xudicial e denega a execución de todas as ordes internacionais de detención das persoas imputadas na causa, así como as ordes de extradición.\nParadoxalmente, a Audiencia Nacional abriu anteriormente varios procesos xudiciais sobre crimes cometidos polas ditaduras latinoamericanas aplicando precisamente a doutrina da xustiza internacional.\nPROPOSICIÓN NON DE LEI REXISTRADA POLO BNG NO PARLAMENTO\nO parlamento insta á Xunta de Galiza a:\n1. Apoiar a Querela Arxentina e prestar máxima colaboración ás entidades e persoas de orixe galega na tramitación da causa penal número 4.591/2010 do xulgado criminal e correccional número 1 de Buenos Aires (coñecida como Querela Arxentina), por xenocidio e/ou crimes de lesa humanidade cometidos pola ditadura franquista.\n2. Adherirse á Querela Arxentina e en consecuencia personarse na citada causa penal para que investigue os crimes contra a humanidade cometidos durante a ditadura franquista que afectaron a persoas de orixe galega.\n3. Dar traslado desde acordo ao goberno de España e ao Xulgado criminal e correccional número 1 de Buenos Aires (Arxentina).\nDemandar do goberno do Estado:\n– A tramitación da derrogación da lei 46/1977 de amnistía ou, no seu defecto, a modificación do artigo 9 para que esta lei non impida que os xulgados e tribunais investiguen, xulguen e impoñan as penas correspondentes ás persoas responsábeis de cometer delitos contra a humanidade.\n– Colaboración coas autoridades xudiciais arxentinas na tramitación da causa penal número 4.591/2010 do xulgado criminal e correcional número 1 de Buenos Aires, seguida por xenocidio e/ou crimes de lesa humanidade cometidos pola ditadura franquista.\n« Esquerda Unida denuncia o intento da Xunta de “colar pola porta de atrás” a figura de coordinación parental\nCaballero sinala a “satisfacción da cidade” ante o avance do complexo de comunicacións de Vigo »


As Mariñas: Intercambio matemático\nPublicado por biblioteca en viernes, octubre 07, 2011\nEncantame, é fermoso e maravilloso!! moitas grazas, quedeime con cara de x mirando ao infinito (impresionada)!! a proporción aúrea é a miña preferida,sempre lla explico a todo o mundo, e a máis bonita.A sucesión de Fibonacci tamén se da na reprodución de certos animais como o coello...impresionante!!! para que logo me chamen tola cando digo que a natureza está escrita en matemáticas.\nCon respecto ao problema proposto, espero que os profes de mate no me decepcionen!!!(espero a súa resposta)\nPara no decepcionarla, escribiré la respuesta: si partimos de que dos números son iguales entonces su diferencia es cero por llo que en el proceso de la simplificación se está dividiendo por cero en los dos lados de la igualdad lo cual no es posible.\nMoi ben impresionante!!! jaja pero gustaríame saber quen foi esa mente tan lúcida. Creo que xa sei quen foi, pero...\nAsí me gusta, que no me decepcionen.\nEste problema coma moitos outros forman parte daquelas rutinas que presciden, ou pola contra, utilizan, algunha das propiedades básicas que costa tanto traballo asentar no alumnado de secundaria. Polo tanto agradecemos que sexa precisamente unha ex-alumna quen llo faga chegar ao colectivo do Centro mediante o servizo de biblioteca.\nSería desexable que resultara interesante para alumnado de 2º bacharelato, pero as veces que o tentei, resultou un fracaso de interese: ¡non entraba no exame!\nO teu entusiasmo contaxia.\nA verdade é esa, son propiedades tan triviais, que a xente non se para a pensalas, e ao atoparse con exercicios deste tipo...xurden os problemas, por iso son fundamentais. É a raíz das matemáticas.\nÉ un gran fallo, que alguén ou ninguén se interese...porque as matemáticas son tan incríbles...pero non hai que desistir!!\nEspero mandar máis exercicios.\nUn saúdo, Cristina


Someter o seu testemuño\ncasa Someter o seu testemuño\n¿Estás satisfeito cos nosos produtos ou servizos? Comparte a túa emocionante experiencia con outras persoas enviando o teu testemuño a continuación.\nDespois de enviar o seu testemuño, engadirase ao noso sitio web en liña. Valoramos a súa privacidade e só publicaremos a información co seu permiso. vexa a nosa Política de Privacidade Condicións de servizo para información detallada.\nPublica o nome abreviado no canto do nome completo\nNon publiques o nome da empresa\nNon publiques o enderezo de correo electrónico\nNon publiques a cidade e o país\n* Produtos ou servizos que está a usar: ---DataNumen Access RepairDataNumen Excel RepairDataNumen Word RepairDataNumen PowerPoint RecoveryDataNumen Outlook RepairDataNumen Outlook Drive RecoveryDataNumen Outlook Express RepairDataNumen Outlook Express UndeleteDataNumen Outlook Express Drive RecoveryDataNumen Exchange RecoveryDataNumen BKF RepairDataNumen Zip RepairDataNumen TAR RepairDataNumen CAB RepairDataNumen RAR RepairDataNumen DBF RepairDataNumen PDF RepairDataNumen DWG RecoveryDataNumen PSD RepairDataNumen Office RepairDataNumen Database RecoveryDataNumen Archive RepairDataNumen NTFS UndeleteDataNumen Data RecoveryDataNumen SQL RecoveryDataNumen Disk ImageDataNumen Outlook Password RecoveryDataNumen File SplitterDataNumen Backup\n* Cal é maior, 6 ou 3?


Carne bovina - Wikipedia, a enciclopedia libre\nCostela de boi crúa.\nA carne bovina é a carne extraída dos bovinos, especialmente do gando doméstico. É unha das variedades de carne máis consumidas en Europa, en América e en Australia, e moi importante na alimentación de poboacións de África, Asia Oriental e sueste asiático. A carne bovina é un tabú culinario nalgunhas culturas; o seu consumo está prohibido polo hinduísmo, relixión que reverencia os bovinos, e está desaconsellado polos budistas.\nCarne moída cun 15% de graxa, asada\n1 047 kJ (250 kcal)\nA carne muscular pode ser cortada en filetes, en pezas, desfiada ou moída. O sangue bovino tamén é utilizado nalgunhas das variedades de morcillas. Outras partes que se consomen son o rabo, a lingua, a tripa (do seu estómago), diversas glándulas, como o páncreas, o timo, agás do corazón e do cerebro (prohibido onde existe o risco da encefalopatia esponxiforme bovina, a popular 'doenza da vaca-louca'), o fígado, os riles e os testículos do touro (carne especialmente suave, coñecida nos Estados Unidos como "ostras das Montañas Rochosas" ou "ostras da pradaría"), e até mesmo os intestinos e as ubres. Os ósos bovinos son aproveitados pola medula espiñal e como caldo.\nOs Estados Unidos, o Brasil, o Xapón e a China son os catro maiores consumidores de carne bovina. Os maiores exportadores de carne bovina son Australia, o Brasil, a Arxentina e o Canadá. A produción de carne tamén é importante para a economía do Uruguai, Nicaragua, Rusia e México.\n↑ "Major Countries Beef Production and Consumption" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 30 de maio de 2008. Consultado o 3 de maio de 2008. Departamento de Agricultura dos Estados Unidos da América (PDF)\n↑ "World Beef Overview". Arquivado dende o orixinal o 05 de agosto de 2009. Consultado o 3 de maio de 2008. Departamento de Agricultura dos Estados Unidos da América\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Carne_bovina&oldid=5116976"\nÚltima edición o 12 de abril de 2019 ás 07:51


4.000 rapaces e rapazas participan na edición 2012 do Correlingua na Coruña\nEste ano a carreira pola lingua desenvólvese baixo o lema “En galego todo o que buscas”.\nArredor de 4.000 rapaces e rapazas participaron este venres nunha nova edición do Correlingua na Coruña que este ano se desenvolve baixo o lema “En galego todo o que buscas”. Os/as escolares saíron pouco despois das 11:00 horas do Pavillón de Deportes de Riazor, continuaron polo paseo marítimo, Zalaeta, Campo da Leña e Rúa de San Xoán e Avenida de Navarra até rematar o percorrido diante da Torre de Hércules, onde se deu lectura ao manifesto da edición 2012 e se entregou o premio á mellor faixa.\nPouco máis de unha hora lles levou aos miles de estudantes que este venres se trasladaron dende os colexios e institutos da contorna até a cidade da Coruña, percorrer a distancia que separa Riazor da Torre de Hércules. Alí, ao pé do faro romano e a estatua de Breogán, a actriz Iria Sobrado foi a encargada de conducir o acto festivo que puxo remate a carreira pola lingua e no que houbo tempo para ler o manifesto gañador do concurso (que nesta edición gañou o alumnado de 4º da ESO do CPI de Pontecesures), cantar unha versión particular da canción “Se eu te pego” e bailar ao son do grupo “Nugalla”.\nCorrelingua é a denominación que adoptaron de maneira común as diversas carreiras en prol do idioma que se convocan no país, e é unha proposta de carácter lúdico-educativo que pretende convidar á mocidade e aos centros de ensino a participaren nun acto público de reivindicación do dereito a medrar en galego e tamén a exercer de maneira efectiva como galegos e galegas a través do uso do noso idioma, única forma de garantir o seu futuro.\nO Correlingua, que xa vai pola súa decimo terceira edición, alcanzou ao longo destes anos unha alta participación dos centros de ensino e do alumnado, través das diferentes actividades que se propoñen ao longo do curso (concurso de Banda Deseñada, Manifesto, vídeo …), e a través da implicación directa en todas as actividades que rodean as festas finais do Correlingua.\nA actividade lúdico-educativa está organizado pola Asociación Socio-Pedagóxica Galega, A Confederación Intersindical Galega–Ensino e a Mesa pola Normalización lingüística, xunto cos Concellos de Lugo, Ourense, Pontevedra e Vigo. Cómpre subliñar que na edición 2012, por primeira vez, o Concello da Coruña denegou a colaboración que dende o inicio do Correlingua viña prestando ás entidades organizadoras.\nAs carreiras pola lingua percorrerán un total de 12 vilas e cidades galegas até o vindeiro 16 de maio.\nManifesto 2012 - 4º ESO. CPI de Pontecesures\nBúscase univeritario/a que se queira aloxar nun piso de galego-falantes. Aviso: somos de moitas partes de Galiza e falamos diariamente galego.


Arbo saca brillo aos seus miradoiros fluviais - VigoÉ\nAs pesqueiras, as praias fluviais, os sendeiros repártense ao longo dos ríos Deva, Cea e Miño e atraen a numerosos visitantes\nPonte de San Xoán. / Fotos: Concello de Arbo\nO Concelllo de Arbo ten na ribeira do Miño un dos seus principais atractivos turísticos. As pesqueiras, as praias fluviais e os sendeiros repártense ao longo dos seus ríos e atraen a numerosos visitantes. A finais dos anos 90 o Concello acondicionou o entorno da praia fluvial do Miño, ao carón da ponte internacional, e construíu dous miradoiros sobre río. Actualmente, e tras máis de 20 anos, parte destes miradoiros atopábanse en mal estado e requerían reparacións.\nAsí, leváronse a cabo obras de acondicionamento tras a sinatura do convenio de colaboración entre a Axencia de Turismo de Galicia e o Concello de Arbo. O importe do contrato de obras ascendeu á cantidade de 28.841,22 euros. O obxectivo con esta rehabilitación é a potenciación do turismo como un factor de crecemento económico, a valorización dos recursos turísticos e o fomento do turismo como un instrumento de reequilibrio territorial.\n“Arbo é un lugar de contrastes. A paz, a tranquilidade que lle envolve a Arbo, non son capaces de ocultar que, en realidade, trátase dun municipio dinámico. Os leitos fluviais que discorren polo municipio de Arbo, tamén permiten que o visitante poida gozar, en todo momento de magníficas paisaxes. Sendeiro dá Moura, Roteiro dous Pescadores, Roteiro dás Pesqueiras ou o Paseo fluvial Rio Miño – Deva ou o Roteiro da Lamprea, que mostran os encantos dos nosos Rios e paisaxes”, asegurou o alcalde de Arbo, Horacio Gil.\nMiradoiro e praia\nOs dous miradoiros están separados uns 200 metros e comunícanse por un camiño de terra baixo os árbores da ribeira onde se atopan varias mesas e bancos de pedra, o que da inicio ao sendeiro Rio Miño-Río Deva, que vai dende a Estación a Ponte Románica de San Xoan.\nDeva, Cea e Miño\nOs tres ríos que bañan o municipio, Deva, Cea e Miño, confírenlle un microclima especial que non só permite a práctica de calquera actividade natural no municipio de Arbo, senon que tamén permite aos visitantes gozar da cultura, o patrimonio e magníficas paisaxes en calquera época do ano.\nTags: Concello de ArboRío Miño


Noia e Brión presentan os seus programas de Nadal\nAs actividades están pensadas sobre todo para os nenos. Teatro, monicreques e talleres centran os actos. Os concellos de Noia e Brión presentaron as súas programacións navideño pensadas sobre todo para os máis pequenos. Concertos, talleres, exposicións, monicreques e teatro centran as actividades que desenvolverán ambos os dous municipios.\nEn Noia, o programa iniciouse onte cunha representación a cargo de Teatro do Atlántico e a inauguración dunha mostra de aves exóticas no Coliseo Noela. Para os próximos xoves e venres están previstos senllos concertos do conservatorio da localidade. O primeiro consistirá nun encontro co conservatorio de Vilagarcía e o segundo servirá para recadar fondos para Cáritas. Ambos os dous serán ás 20.00 horas, no Coliseo.\nEntre os talleres que se levarán a cabo destaca un para reparar libros, que se levará a cabo os días 22 e 23 e 29 e 30, de 11.00 a 13.00 horas, tamén no Coliseo. Exposicións, teatro e cuentacuentos completan a programación, na que destacará a Cabalgata de Reis do día 5.\nPola súa banda, o Concello de Brión convocou a décima edición do concurso de tarxetas de Nadal para os escolares do municipio. Os traballos poderanse entregar nos centros educativos ata o día 19 ou ata o 23 na casa de cultura.\nAdemais, os paxes reais visitarán as escolas e celebraranse talleres de Nadal. O XII festival de Monicreques, dúas sesións de teatro e a Cabalgata de Reis completan as actividades.