Bretema 13 by Lu Le - issuu\nEDLG IES DE TOMIÑO2012/13BRÉTEMA 12/13\nIES DE TOMIÑOBrétema\tEste curso a portadasantes no IES de Tomiño.da nosa revista é negra.\tcacións literarias, benvidas, despedidas... un mundo deSó tedes que fixar-Celebracións, festas, charlas, premios, publi-vos no estado actual dopequenos e grandes acontecementos dos que imos darsector do ensino público, econta nas páxinas seguintes.seguro que o entendedes.\tde todo o que vos imos contar.Neste curso deAs imaxes da páxina anterior serven de lanzadeiraataques ao ensino, de\tprotestas masivas e con-medo... a ver se conseguimos entre todos e todas quexuntas de profesores, paisnon sexa así.e alumnos, das que damos\nconta nunha sección deste\nnúmero, tamén pasaron\ncousas positivas e intere-Brétema negra parece o título dun conto deEDLGIES de Tomiño.\nCURSO 2012/13Puri Ameixide naceu nunha pequena vila da Galicia interior pero sendo nena trasladouse\na unha gran cidade mariñeira e industrial. Desde pequena amosou interese polas letras o que a\nlevou a estudar filoloxía en Santiago de Compostela. Na actualidade é profesora de lingua e literatura galega no IES de Tomiño e coordina a biblioteca do centro. Puri vén de publicar a súa primeira novela “Nada se esquece”.\tEn que momento comezou o teu interese polas palabras e polos libros?\nPois imaxino que a primeira vez que xuntei o “t” co “o” e lin to, despois o “m” co “a” e lin ma, despois o “t” co “e”\ne lin te, o día que entendín que aquilo era un tomate, pareceume maxia.\nNun futuro próximo, vas seguir escribindo? Tes algún proxecto en mente?\nSeguramente si. Xa levo moitos anos dedicándome a iso, o único que cambiou é que agora decidín compartilo e\nHai algún libro ou algún autor en concreto que te influise especialmente para ser escritora?\nSi moitos, desde a miña mocidade de lecturas de aventuras marabillosas de piratas e países exóticos, despois, a\nnovela psicolóxica do século XIX e sobre todo a novela británica; Dickens, as irmás Brontë, Jane Austen,...Dostoiesky,. Todas esas lecturas que faciamos na miña época, que hoxe, xa non se fan tanto. Hoxe mandámoslle aos\nalumnos, ler literatura xuvenil, feita especificamente para eles, que tampouco está mal, pero hai un momento que\ndeberiades dar o salto á literatura máis adulta.\nTes algún libro que leses varias veces e algún que non puideches terminar?\nHai algúns libros que sei case de memoria, por exemplo, estes que acabo de citar da narrativa do século XIX. E\ntamén hai libros que non puiden rematar, incluso algún que é de lectura obrigatoria na carreira, que circulaban\nos apuntes e finxías que o leras, igual que vos cando vos digo : “A ver cóntame o libro...non o liches?” “Si, si que\no lin...” Eu tamén fixen trampas. Hai libros de recoñecido prestixio como o “Ulises” de James Joyce que o intenteivarias veces e que non fun capaz de rematar.\nPorque me gusta que nos libros haxa acción, que haxa algo co que eu me poida identificar, que me sorprenda...\nCando un libro é moi preciosista e se para moito en descricións que logo non van ser útiles na trama, abúrreme e\nQue relación hai entre o teu traballo como profesora e o de escritora?\nCando escollín a carreira de filoloxía, e logo elixín dedicarme a docencia, como profesora de lingua e literatura, era\nporque me gustaban os libros, gústame compartilo co alumnado e falar con vós dos libros que ledes e das opinións\nque me dade. Creo que é moi próximo, eu intentei inculcarvos ese gusto pola lectura.\nXurdiu dunha aposta, a primeira noite do verán, ceando na casa dunha persoa que vos coñecedes, Teresa, a profesora de matemáticas. Empezamos a contar anécdotas do curso e fómonos para atrás e con iso de que era unha\nnoite marabillosa de verán... cando nos demos conta estabamos contando cousas de cando eramos pequenos.\nEstabamos no cole, pero non de profes senón de alumnos. E vimos que había un material moi simpático, non só\ndo que era a nosa vida senón do que era aquela época. A min apetecíame moito recrear os anos 70 porque estaban\nno medio, como perdidos entre os anos 60 a “década prodixiosa” e os 80 que tamén foron idealizados polo tema\nda transición e no medio, nos que eramos dos 70, estabamos alí como senón existiramos. Todas esas lembranzas\nque compartiamos, as cancións que bailabamos, o bocadillo de Nocilla...moitas vivencias de cousas que hoxe xa\ncambiaron moito. Por iso decidín facer unha novela recordando todo aquilo pero en presente, darlle un punto\ndiferente. Non é unha persoa adulta que lembra a súa infancia senón que é a propia nena, en presente, que o conta,\ne iso é un punto diferente e orixinal que ten.\nCanto tempo levou escribila?\nPouco, escribina en tres meses ou así. O que me levou moito tempo foi atreverme a publicala, iso levoume anos.Foi difícil conseguir a súa publicación?\nNon. Fun moi ben acollida, a primeira vez que o intentei xa saíu. Dei cunha xente marabillosa que son\nos artífices de Redelibros, unha rede social na que\ntamén podedes entrar vos, se queredes. Apúntaste e\ncompartes cousas sobre o libro, a literatura, hai posibilidade de debater sobre os libros que che gustaron,\nhai alí escritores, librarías, todo tipo de xente dedicada a isto, un espazo para mensaxes privados, para\nsubir fotos, para facer o teu propio blog. Á xenteafeccionada á lectura ofrécelle uns medios magníficos. Eu alí sentinme moi a gusto e empezamos a\nacudir ás quedadas que son reunións de xente que se\ncoñece só na rede e vin que hai había un sentimento\n, unha empatía forte e atrevinme a compartir este\ntexto con eles, sobre todo con Fran Zabaleta que é o\neditor que lle deu a forma final a esta novela, cousa\nque lle agradezo moito, porque entre outras cousas\ndescubrín que unha novela é un traballo de equipo.Que hai de ti na protagonista da túa novela?\nHai moitas cousas, sobre todo o espazo e o tempo. A protagonista da novela é unha nena de 10 anos que lle\ndin que, cando termine o curso, van ir vivir a unha cidade. Iso era moi típico daquela época, sobre todo\nanos 60 e principios dos 70, aínda había ese punto de éxodo do rural, de pensar que a capital era calidade\nde vida, moita xente tiña esa idea, miña nai aínda a ten, vivir na cidade é bonito e é progreso, vivir no rural\né volver para atrás dalgunha maneira, son anos nos que medraron estas grandes cidades como Vigo. A min\npasoume iso, eu vivía nunha vila moi feliz, subindo polas arbores e tirándome ao río e os meus pais decidiron ir vivir a unha cidade, suponse polo noso ben, porque as nenas tiñan que progresar. A Laura Souto,\npásalle iso, os últimos meses do curso, está pensando que o ano seguinte, xa non estará aí e fíxase máis nas\ncousas, sabendo que é a última vez que celebro esa festa,...alí na vila. Despídese e fai balance da súa vida.\nIso, a min, pasoume nesa época, a mediados dos 70, e nesa vila que describo na novela, e que é a miña vila\nnatal. Ao principio dicía o nome da vila pero un día, decidín borralo, e descubrín que era moi simpático,\nporque a xente gustáballe xogar a adiviñar de que vila se trata.\nPorque lle puxeches ese título ao libro?\nPorque a protagonista non quere esquecer, ela sente que vai perder toda esa vida e fíxase moito nas cousas\nque aínda ten como se xa se fora. Ese é un sentimento que se coñece como saudade e que é moi especifico\ngalego-portugués. Ela fai todo ese esforzo de construírse a si mesma lembrando o que foi o seu pasado in-mediato e deses anos que pasou aí na vila mais ese ano que está vivindo. Non quere esquecer porque\npara ela iso é todo o que coñece, é todo o seu mundo e quere deixalo na memoria para sempre. O\ntítulo é unha oración enteira que me gusta moito, non me gustan moito os títulos dun sintagma\nnominal, gústame algo que rompa e quería algo diferente\nA que tipo de lector recomendarías a lectura de “Nada se esquece”?\nTen que ser un lector un pouquiño experto, no sentido de saber fiar ben a narración porque coa\nescusa de que Laura ten 10 anos fan moitas cousas raras, saltos no tempo, empeza a contar unha\ncousa, parece como que se despista, mete outra polo medio, deixa moitos cabos solto. Un lector moi\nimpaciente ou que quere que lle contén todo de maneira lineal, tal como vai sucedendo cronoloxicamente, igual se perde un pouco, pero polo demais é unha novela apta para todos os públicos e é\nunha novela con moita emoción, creo que a maioría da xente que a leu, se emocionou, riron, choraron, identificáronse con ela , para a xente que en xeral lle guste ese tipo de narrativa, a narrativa\nQue ten que ter unha historia para chegar ao corazón dunha lectora coma ti?\nEmoción, e a emoción está por todas partes, da igual en que época suceda, da igual o argumento, o\ncontido das aventuras. A emoción é sempre universal.Ti pódesme contar a pena dun pirata porque\nlle roubaron o seu tesouro e vale, moi exótico, está no Caribe e todo o que ti queiras pero a emoción,\na maneira en que se describe a tristeza, ou alegría... iso é universal.\nQue consello lle darías a alguén que queira iniciarse como escritor ou escritora?\nPrimeiro ler moito, e ir tomando modelos e tamén empezar imitando. A orixinalidade non xorde da\nnada, vaise aprendendo vendo modelos. Ler moito, moito e participar en todas estas redes sociais e\nen todos estes recursos que hoxe hai en Internet, gratuítos, moitísimos blogs de literatura, espazos\nde autopublicación onde ti podes compartir os teus textos. Primeiro ler, despois empezar a escribir\ne compartir, e despois, darlle certa importancia ás críticas que vaias recibindo e incorporando as\nsuxestións porque o resto da xente tamén son lectores coma ti e danche a medida de ata que punto ti\nestás conseguindo dicirlles exactamente o que lles querías dicir.\nNa escola e no instituto, eras unha alumna que destacaba en lingua e literatura?\nSi que o era. Estaba mal noutras materias pero sempre me salvou a facilidade de palabra, o ben que\nimprovisaba cando non tiña os deberes feitos , eu cun “aplomo” como que estaba lendo e as letras;\nlingua, literatura, historia, filosofía...si que se me daba ben, outras materias..., non tanto. Eu estou\nmoi agradecida a algúns profesores que me consta que me aprobaron algunha asignatura que eu, en\n2º de BUP, non era capaz de sacar, que sería o voso equivalente a 4º da ESO, eles souberon ver que\neu era unha persoa con certas limitacións para esas asignaturas en concreto, pero que ía tirar para\nadiante, apostaron por min e grazas a iso estou aquí hoxe.\nMoitas grazas, Puri, e boa sorte.Entrevista realizada por:\nNuria, Teo, Aida, Gaby, Iria, Marta, Iago e Clara2º ESO CSés\nSés, Blues en estado puro.\nImos falar do novo concerto da cantante Sés en clave de blues que se celebrou\no pasado 20 de Abril. Actuou xunto ao seu guitarrista Jose Calviño “Tito”, interpretando, entre outras pezas, o seu famoso “Tola tras de ti”.\nSés é unha cantante coruñesa licenciada en Filoloxía Galega e Antropoloxía Social, ademais de ter feitos estudios de música e baile tradicional galego.\nAs súas letras están escritas a conciencia e ten una actitude enérxica e independente, tanto enriba do escenario como cando se baixa del.\nSés segue a sumar colaboracións e proxectos artísticos e ultima unha colaboración con Xosé Manuel Budiño e a súa banda para dar varios concertos na\nArxentina.Os seus concertos acostuman abrirse cun monólogo que introduce os temas. Na miña opinión, para\neste tema en concreto foi lixeiramente extenso. Nel vai abrindo paso á temática principal do tema,\ncoa finalidade de facernos partícipes e cómplices da canción.\nO tema ten una temática orixinal, e Sés sabe enganchar e animar ao público. O seu guitarrista desenvolve un moi bo traballo de acompañamento.\nSés interpreta correctamente os seus temas, aínda que ao meu ver ás veces abusa un pouco do súa\nvoz e tende a gritar algo de máis (con esa voz, se eu fose cantante, tamén o faría).Paula Perez, 4º ESONa celebración das letras Galegas deste curso, tocamos un tema do grupo “aCadaCanto” que se chama “Coplas de Estrelas”.\nTes a luz que precisas\nAquela que lembras\nO marco dos soños\nMares de arpexios en roda\nDe cordas que colgan\nAcordes que soan\nTes a voz que namora\nNa terra que fala\nA lingua que canta\nCoplas de estrelas que guían\nNos cantos de antes\nA voz que namora\nNa lingua que canta\nNa man do que a fala\nArpexios en roda\nNas coplas de estrelas\nAianara naO pracer de escribir\nParéceme moi curioso que cando somos nenos o noso desexo é facernos maiores, e a medida que imos\ncrecendo, ese sentimento desaparece e convértese en nostalxia por volver a esa etapa da nosa vida na\nque non había preocupacións.\nPero por que preocuparse da idade se en cada parte da vida hai algo novo que aprender e cousas que\nfan dela algo especial, de maneira que sentes que calquera persoa distinta cunha idade moi diferente á\ntúa non pode entender?\nNa miña opinión, a infancia é a mellor época e a moita xente gustaríalle volver a vivila.\nA adolescencia é máis importante. Todos cambiamos moito, debemos comezar a a tomar decisións,\nsobre que imos facer no futuro… pero por outra parte considero que por riba de todo é a época máis\ninteresante e divertida. Do todas formas sempre haberá alguén que prefira ser máis pequeno ou máis\nDespois veñen os adultos, dos que non podo dicir gran cousa por que non vivín esta etapa, mais seguro\nque escoitastes aos maiores dicir alguna vez que lles gustaría ser mozos outras vez.\nCada una das partes da vida terá cousas peores ou mellores, pero o que eu pensó é que se pasamos a\nvida lembrando o pasado ou pensando no futuro, perderemos o máis importante, que é gozar do presente.\nBeatriz Pereira Expósito 4º AA.D. Tomiño Alevin e Infantil.\nA Asociación Deportiva Tomiño Alevín e infantil naceu o 3 de outubro de 2003 coa fin de poder darlles\naos nenos e nenas da localidade a oportunidade de practicar un dos deportes máis aclamados: o fútbol.\nÉ unha Asociación sen ánimo de lucro, que busca o benestar dos seus xogadores.\nEles son o máis importante, que cada final de tempada sexan mellores deportistas, mellores persoas.\nDende a AD Tomiño deféndense os valores que transmite o fútbol base. Por riba de calquera partido,\nde calquera resultado ou rival, pensan que o fútbol sociabiliza aos nenos, , ensínalles que é o compañeirismo, o respecto aos demais, aprenden a perder, e tamén a gañar.\nTodos os rapaces xogan cada fin de semana, dá igual cal sexa o seu nivel, todos teñen os mesmos minutos ao longo da tempada.\nBuscan adestradores con coñecementos futbolísticos porque queren ensinarlles aos nenos correctamente, pero o que buscan sobre todo e ilusión e vontade.\nEsta Asociación segue una metodoloxía de traballo onde todos os adestradores seguen a mesma liña,\npara que os rapaces non noten cambios bruscos cando cambian de categoría ou adestrador.\nUn dos seus lemas é “Por e para os futbolistas”\nIgnacio Casal Iglesias 4º BA música.\nHai persoas que teñen una característica especial para facer deporte, para a escritura, para a fotografía,\netc, e hai outras persoas que desenvolven una sensibilidade especial para a música.\nÉ un sentimento que aparece dende pequeno, que te fai cantar sen vergoña diante a xente, que te obriga\na recoller información de calquera lugar sobre calquera tipo de música, a interesarte de cada vez máis\npor diferentes estilos e artistas…\nCando te vas facendo maior daste conta de que precisas coñecementos máis teóricos sobre a música e\nque é imprescindible para ti tocar un instrumento musical, sentir que es parte da propia música , percibir como avanzas tocando e como, pouco a pouco, te vas convertendo nun verdadeiro músico.\nPara ser un bo instrumentista non tes que seguir o ritmo ou estilo de vida doutros músicos, o único\nimportante de verdade é que vivas por e para a música, sen importar se che vai mellor ou peor, se tes\néxito ou non. O único que queres é seguir aprendendo e avanzando.\nA música vaiche enganchando, por moito que os estudos sexan cada vez máis complicados, ti só pensas\nen ser mellor e acadar os teus obxectivos.\nAínda que non cumpras os teus soños á primeira,\ndebes tentalo sen renderte e loitando co máximo\nesforzo posible.Un consello que che dá un “proxecto” de\nviolinista: se che gusta algo, loita por acadalo, sen\nimportar o que che digan ou o que che custe.Iria González Romero 4º ADecisións e inseguridade.\nÉ difícil… é unha etapa literalmente agoniante. Falo dos estudos e dos factores que os condicionan. Como\nben sabemos todos, esta etapa das nosas vidas é emocional e interiormente intensa (para incomprensión\ndos demais), e é difícil ser constante e centrarte nun tema aínda que, ás veces, tes que facelo en contra da\nTes que tomar decisión de todo tipo e levalas a extremos nos que renuncias e perdes oportunidades por\naproveitar outras, nas que non tes toda a certeza de que todo sairá ben.\nE logo, aí está a palabra “futuro”, que condiciona todos os teus pensamentos e inquedanzas e te acompaña\nata o fin dos tempos.\nProvoca confusións,e que teñas que planificar posteriores feitos pensando o moito ou pouco frutífero que\nserá o resultado, sempre co peso emocional que te une á túa familia e amigos e que te dificulta á hora de\ntomar decisión, aínda que, en certos aspectos (e en certo modo contraditorio), tamén te axuda noutros.\nPois ben, dita fase da vida pasámola todos os seres racionais e con sentido da responsabilidade, e aquí é\nonde verdadeiramente comezas a coñecerte espiritualmente, onde a organización prima na túa simple e\ncomplexa mente, e na que certos principios e valores son a base da túa existencia e das túas consecuencias.\nAsí é todo… e agardo francamente, que todo saia ben, o que quere dicir…. Non confundirme.\nGonzalo Alvarez Alonso 4º ESO AO Pelegrín.\nOla, son Daniel, un pelegrín de doce anos.\nDespois de varios días camiñando voume achegando ao meu destino: Santiago de Compostela.\nXunto cos meus curmás María e Xoán, que xa fixeran o camino o ano pasado emprendín esta aventura.\nMeu pai levounos ata a porta dos Ferreiros ou porta do Arco para iniciar o camiño en Tui.\nE dende alí comezamos a viaxe.\nO primeiro día foi xenial, eu estaba moi nervioso. Saímos con algo de néboa, atravesando a parte antiga de\nTui. Iamos a bo paso, pero gozando da paisaxe e da xente que se ían uninod ou que se cruzaba con nós.\nAlgúns saudábanos e adiantábanos sen máis e outros acompañábannos un treito contándonos as súas historias.\nAsí, o camino foi indo e sen darnos conta xa era hora de comer. A primeira comida preparáranola miña nai,\nasí que encontramos una boa sombra e alí fixemos o primeiro xantar.\nÁ noitiña chegamos a Porriño, e quedamos a durmir nun albergue de pelegríns.\nAo día seguinte continuamos a viaxe, eu un pouco máis canso, pero igual de ilusionado. Hou bo momentos\nnos que tiven ganas de chamar á casa para que me viñesen buscar, porque xa non podía máis, pero descansábamos un anaco e collía folgos para seguir adiante. Tampouco camiñabamos se ía moita calor, non nos\nimportaba tardar un pouco máis.\nAtravesamos partes medievais e romanas, tamén algún resto de calzada romana e paisaxes maravillosos…\npódovos dicir que nalgúns momentos quedei abraiado de tanta beleza, que fermosa é Galicia!\nPasamos por Redondela, Pontevedra, Caldas de Reis e finalmente Padrón, onde pasamos a última noite.\nNon vos vou negar que xa ía moi canso, pero xa estabamos entrando na cidade do apóstolo… e sinto una\nemoción…! Ao día seguinte adicaremos o día enteiro a ver a catedral e esta fermosa cidade.\nNunca esquecerei estes días e se podo volverei a repetilo, creo que despois disto son capaz de calquera cousa.\nAnímovos a que probedes e vos deixedes levar polo camino, que gocedes de cada paso e sobre todo que non\nperdades os amenceres e solpores da nosa terra.\nDaniel Magallanes Álvarez 1º BEu quero ser chef.\nEu quero ser chef porque me gusta cociñar, pero tamén me gusta crear e adornar os pratos. Cando cociñaba\na miña nai, eu pedíalle para axudala e ela dicíame sempre: “Es moi pequeno”. Eu cabreábame. Sempre que\nnos preguntaban no colexio que queriamos ser de maiores todos me miraban con caras raras e ríanse de\nmin, pero a min dábame o mesmo.\nVou abrir dous restaurantes: un en Tomiño e outro en Italia. Aínda non teño pensado o nome, pero probablemente o chame “Di Brandariz”. “D’Lucas” ou “Luca’s”, xa o pensarei. O importante é a intención, pensades\nque vai ser de pizza, hamburguesa… xa sabedes, comida pouco saudable!\nPois non, vai ser de cinco estrelas.\nPensaredes que o meu soño é ser chef, pero realmente é conseguir una estrela Michelin, o premio máis importante para chefs, ou sexa, como un Balón de Ouro para un futbolista ou o Anel de Ouro para os xogadores de baloncesto.\nAínda que a miña nai quería que fose farmacéutico e a miña madriña POLÍTICO!, máis aburrido imposible,\ntodo o día falando de que cumprirei todo se me votades, e ao final nada, todo una farsa, e despois non nos\ndades diñeiro para comer cos amigos porque hai crise… botádelle a culpa a eles!!\nBen, como ía dicindo, eu non vou ser como eses xefes que só fan mandar,\neu vou ser humilde e amable cos meus compañeiros na cociña,\ne preguntarédevos… que ten que ver un chef cun xefe?\nPois que os chef son os xefes da cociña.\nBen, non hai máis que contar, agardo que vos\nteña gustado e ata outra.\nLucas Brandariz Fernández 1º BMentiras piadosas.\nEstou sentado na mesa do comedor, como calquera outro día,escoitando a miña canción preferida, sempre\nme identifico con ela. Entra a miña nai, mírame como se non me coñecera.\nDecido ir para o meu cuarto, sinto que me están espiando.\nAsí que corro sen tregua, ata estar seguro de que estou s´ó.\nNo colexio din que son raro, antisocial, o caso é que debe ser verdade.\nNo único sitio no que me sinto seguro é no meu cuarto, cos cascos postos e illado do mundo.\nÁs veces escóndome no armario para pensar, e chega a miña nai, coa súa mirada triste de todos os días, e\ndo, e cun sorriso imposto para que non me preocupe.\n“Meu fillo, temos que marchar, que o médico agarda”.\nDecátome de que se minte a ela mesma, pensando que son igual ao resto dos nenos, e que só é una fase\ndespois da separación dos meus pais.\nEu sei que non é certo, pero deixo que o pense.\nEla, así, é máis feliz.\nNoa Iriarte Alonso 3º AO Caldeiro\nUn Instituto calquera\nEstán aí. Seino. Sábeno.Chego coma sempre ao instituto, mesma hora, mesma praza de aparcadoiro. Sexta empezando pola esquerda dende o enreixado. É a única que dá un pouco de sombra a partir das 12, cando cae o sol coma no\ndeserto. Saio e enfilo cara a porta de atrás, a que está xunto á sala de caldeiras.\nAo entrar polo corredor de 2º de Eso véxoos aí, arredor do caldeiro que está fronte as escaleiras que levan\naos departamentos. Un caldeiro ben sinxelo, dos que se empregan para fregar o chan, cheos de auga. Enriba,\nno teito, un burato. Miras para el pero non parece que caia nada.\nPara todos os demais é só un caldeiro, se pasas por diante non verás máis que un cacharro que alguén pareceu deixar por algunha razón lóxica, pero se preguntas con coidado, ninguén sabe porqué está aí, quen o\ndeixou, que fai aí.\nO problema é que este caldeiro non é o que parece.\nLévoos vendo dende que comezou o curso. Hoxe son catro. Onte eran dous. Fan un curro coma se fosen a\nsaltar da man e cantar cancións de nenos. Pero nin se dan a man nin cantan. Só miran cara non sei onde.\nNin sequera fan un intento de querer aparentar outra cousa. Son gardiáns, como o foron os seus ancestros.\nEstán aí só por él. Gardan e protexen. E sei que mentres paso cara o seu lado están atentos. Percíbenme,\ndo mesmo xeito que eu os percibo a eles. Saben que o que quero é destruir o seu obxecto de garda. Quero\nrompelo, esmagalo e sentir como berran, como se esvaecen. Quero ver como sofren sen o seu amo. Velos\nconsumirse pouco a pouco.\nHoxe é o caldeiro, mañá será outra cousa, pero sempre é o mesmo: a escuridade. Gardiáns da nada\nchamábaos o meu predecesor. Pobre iluso!! Buscounos e loitou contra eles. En Ribadavia, en Mondoñedo.\nUn ano nun instituto, outro nun colexio de primaria pero sempre están aí. Non puido facer nada contra eles.\nEngulírono, ou mellor dito, deixouse engulir. Comérono. Se non tes forza, acabas sendo devorado.\nAdoptan formas concretas, rapaces que non destacan, que se deixan levar polo curso. Eles non se dan de\nconta. Un día saen da clase e van en busca do seu caldeiro, do seu monolito e o día seguinte xa son moitos máis e así ata ir converténdose en almas sen pena. Vagan polos corredores, semellan abrir os libros nas\nclases, pero xa están perdidos; non lles queda nada dentro, miran polas fiestras cara fóra pero non saben o\nque ven, o que unha vez foron.\nPor iso quero destruílo, quero que o mal desapareza, que volvan a ser rapaces que rin, que xogan, que brincan nos recreos.O meu predecesor era débil. Profe de Física, gris e sen espírito. Mala elección.\nNunca lle deberon asignar esta misión. Cando se quixo dar conta xa non tiña forza para rematar nin para\nlevala a cabo e o caldeiro devorouno. Literalmente. Un día faltou á clase e pensaron dende a dirección que\npedira unha baixa. Nunca máis se soubo del. Non tivo a mínima oportunidade. Ben sei o que lle pasou. Non\no vou contar. Imaxinádeo.Hoxe ás 11.40 no recreo soou o megáfono. Mentres baixaba as escaleiras que dan ao caldeiro o\nmegáfono renxeu e un son que facía torcer o xesto pasou polos altofalantes do instituto. Os gardiáns\nbotaron as mans á cabeza e botáronse contra a parede con cara de pánico. O son desapareceu e volveron onda o caldeiro. Semellaba que non pasara nada hai só uns segundos.\nQuedei parado. Despois de moito tempo hai un raio de esperanza.\nTeño que destruílo. Vaime custar pero hei de conseguilo. Por eles, por min, polo noso futuro.\nEu sei o que teño que facer. Despois de tantos meses sei como destruilo.Festa das letras galegas. Actos na entrada e nos xardíns.Calor abafante. Dálles o mesmo. Aí seguen,\ncoidando do caldeiro, un cunha zamarra militar subida ata o pescozo, outro cun trebello electrónico\nque desprende unha luz mortecina. Aqueloutro coas mans nos petos e un sorriso parvo mirando á\nNon lles interesa Vidal Bolaño penso para mín. Cáseque me dan ganas de rir. Chistes de profesor de\nA profe de galego está subida nunha tarima robusta que lle da un aire a un mitin político mentres\nle varias composicións do escritor agasallado este ano. Os rapaces pululan polo xardín escoitando\nmentres unha música suave de reminiscencias celtas invade o ambiente.\nTodos, menos eles. Están aí onda o caldeiro. Seino. Síntoo aínda que non os vexa.\nÉntrame unhas coxegas por detrás das costas. O momento é chegado. É agora ou nunca.\nDetrás dos mandos do aparato de audio atópase coma todos os anos, L., o profe de música. Mirada\nextraviada, nótase que estaría mellor na súa casa de Goian tirado na herba e xogando co seu ipad\nque aquí, poñendo música de fondo a todo este rabaño de ovellas descarreiradas.\nAchégome onda el.\n-Chámate o dire - solto de forma casual.\nMira para min coma quen podería ter mirado a un mosquito\n-Estás de coña, non? Quen carallo vai controlar isto, entón?\n-Eu mesmo, veña, que non ten ciencia ningunha - digo como quen non quere a cousa.\nMira pra min, pra a consola de mandos, pra min de novo e segue sen decidirse a moverse.\n-Non sei....- di\n-Parecía importante - dígolle - algo da túa titoría e unha fiestra esnaquizada - invento\n-Caguenlaleche - estoura e o conxuro rómpese. Levanta coma un resorte e dime\n-Deixa a música de seguido. Temos para dez minutos. Non toques nada, eh meu?\n-Está no despacho, non?”\n-Que va. Anda no invernadoiro de forestais. Seguro que o atopas alí\n-Deus que cruz...\nE marcha a fume de carozo pola porta principal.\nSe todo vai ben, teño cinco minutos entre que busca a E., o dire, e volve.\nSaco o meu pen, o pincho do pc, e sento detrás da consola que controla a música.\nMétoo no seu oco e pecho os ollos. O momento é chegado. O que vin facer aquí hai un ano chega ó\nAbro a carpeta que gravei onte na casa e aparece o arquivo que quero . O que vai acabar con eles.\nSegue a música de fondo. Agora as gaitas mestúranse con toques de arpa.\nSen pensalo dúas veces doulle o arquivo do meu pincho.....\nA música desaparece e no seu lugar invade o instituto unha renxedura noxenta, semellante o dunha\nman pasando un anaco de ferro por un encerado. Subo o volume a tope.\nA xente bota as mans os oídos. Inaturable.\nNon teño tempo. Collo a mochila e corro polo pasillo cara o caldeiro. Sei o que vou atopar. Sei o que\nteño que facer.Alí están como eu esperaba, os gardiáns coas mans na cabeza pegados contra a parede, boqueando, sen\nforza, desorientados polo son , o seu obxectivo sen protección.\nNon teño tempo que perder. Saco da mochila un frasco de líquido e bótoo no caldeiro.Gasolina.\nNon me poden parar mentres oen ese son polos altofalantes.\nSon imparable, son inmortal.\nSaco do meu peto un chisqueiro, acéndoo e bótoo no caldeiro.\nAs lapas soben coma a escuma nunha boa onda no mar. Imparables, marabillosas, surfeando maxestuosas.\nA renxedura infernal dos altofalantes segue aí. E xunto a ese son devastador escoito outro son aínda máis\ndesgarrador. O do mal que vive dentro do caldeiro, morrendo, berrando en alto antes de ser consumido.\nMiro os gardiáns retorcerse. Non poden facer nada, non teñen forza, non son ninguén sen a onda que lles\nemite o seu amo.\nO caldeiro xa é unha masa desfigurada. Non me queda máis nada que facer aquí.\nA dirección suporá que será unha baixa. Os meus compañeiros ficarán estranados un tempo. Que foi del?\nDespois esquecerán. Sempre o fan.\nSaio pola porta que da as caldeiras e ó aparcadoiro. Lisco de aquí como lisquei de tantos outros sitios no\npasado. Non miro atrás.\nA miña misión acabou.\nPero aínda me quedan moitas outras. Outros gardiáns. Outros caldeiros.Setembro. Catro meses despois.\nOutro instituto calquera.\nEstán aí. Seino. Sábeno.NIGELO meu bisavó ArturoO meu bisavó Arturo Torreiro\nPérez loitou na Guerra Civil\nespañola no ano 1936 obligado\na loitar no bando franquista,\nxunto co seu irmán Ramón.\nO seu outro irmán Antonio, que\nera o máis pequeño, non estaba\nobrigado a ir de soldado, pero el\npreferiu ir e non quedar na casa.\nAo cabo dun tempo, déronlle\na elexir os pais a cal dos seus\nfillos querían recuperar para\npoder traelo de volta a casa e\nque deixara a perigosa batalla,\npero so podían elixir un. Foi\nunha decisión difícil e moi dura\npara eles, porque debían escoller tan só a un dos seus fillos.\nOs meus tataravós decidiron\ntraer de volta ao meu bisavó,\nposto que era o que mais axudaba na casa, e así foi, o meu bisavó\nregresou antes do previsto.\nCando acabou a Guerra\nCivil, o seu irmán Ramón regresou vivo pero sen a maior\nparte dun das súas coxas,\nporén, o seu outro irmán Antonio non tivo tanta sorte e\nmorreu no enfrontamento.\nO meu bisavó tivo moita sorte\nporque se non fose pola elección\ndos seus pais, pode que tamén\nhoubera morto naquela guerra.\nLUCÍA ALONSO ALONSO\nArturo Torreiro cumprindo cen anos.V Concurso Galego de RobóticaTres equipos de alumnos de 4º ESO do IES\nde Tomiño acadaron o segundo premio ex\naecuo no V Concurso de Robótica, organizado pola Institución Galega da Ciencia en colaboración coa Fundación Barrié.\nA Institución Galega da Ciencia (IGACIENCIA), en colaboración coa Fundación Barrié,\norganizou na Coruña, do luns 25 de febreiro\nao venres 1 de marzo, o V Concurso Galego\nde Robótica A Maxia da Robótica, no cal participaron preto de 1.000 alumnos e 58 profesores de 29 centros educativos de toda\nGalicia.O IES de Tomiño participou neste V Concurso\nGalego de Robótica cun total de 48 alumnos\ne alumnas de 4º de ESO e 1º bacharelato\ntutelados polos profesores de Tecnoloxía,\nacadando un resultado moi bo: 3 equipos\nde 4º ESO empataron no segundo posto da\ncategoría de 4º ESO cos equipos do IES A\nCachada de Boiro e IES Canido de FerrolNORABOA AOS GAÑADORES!Aarón Vicente Pintos\nPaula Vicente Coedo\nAlicia Costa Carrera\nEdna Lestón Filgueira\nMiguel A. Rey dos AnjosEn tan só unha hora,\nconsistentes en probas\ntrazar rotas seguindo\nunha luz, detectar obstáculos, seguir ordes\nen función dos sons\nO interese mostrado\npor todos os participantes foi moi alto e a\nmoi satisfactoria para\ntodos.Rubén Lomba Giráldez\nAdán Otero Duarte\nDiego Álvarez Sobrino\nBeatriz Pereira Expósito\nSandra Cayetano ExpósitoCRÍTICA CINEMATOGRÁFICA\nPódese interpretar que nun futuro próximo, crearanse todo tipo de máquinas electrónicas e dixitais.\nNa película podemos observar moitos destes exemplos, como coches, naves, helicópteros, ata obxectos tan\nsimples como cafeteiras, todo dixitalizado e mellorado.\nTamén podemos ver que se substituirán, para diversas e múltiples función, as persoas polos robots, pero non\nrobots cadrados, con catro paus facendo de extremidades e voz entrecortada, senon robots de apariencia idéntica á dos seres humanos, deseñados para calquera tarefa ou uso, pero sen sentimentos.\nNa película o protagonista é un robot, que se diferencia do resto pola súa capacidade de amar, tal e como esperaban os seus creadores.\nDavid (o protagonista)quérelle á persoa que o activa no mesmo momento en que o fai, como se fose a súa nai\nou o seu pai.\nO que non esperaban era que, no caso da perda do suxeito que o activou, o robot sentiría unha grande culpabilidade e melancolía, polo que quedan asombrados.\nNa historia tamén aparece un personaxe un tanto curioso, como é o que se fai chamar Dr. Know (Doctor Saber), que resulta ser una máquina capaz de proporcionarche toda a información do mundo só con facerlle una\npregunta, aínda que, como é de agardar, non é gratis.\nA película está baseada completamente na tecnoloxía.\nTodos os obxectos, casas, e ata as cidades, dependen dela.\nE, como non, tamén os robots.\nLaura Vaquero Quinteiro 2 ESO D curso 2012/13Fotograma do film de Steven Spielberg “AI. Intelixencia Artificial.CRÍTICA LITERARIA\nQuero contarvos algo dun libro que me gustou moito no seu momento.\nNon é o que máis me gusta, pero sí é un libro moi agradale de ler e que che deixa boas sensación. Titúlase\n"Firmin", e é o primeiro libro do autor estadounidense Sam Savage.\nEn principio este libro gustoume moito porque cando o merquei, á parte da portada, que tiña un rato, que\nrealmente é o protagonista deste libro, chamoume a atención a vida persoal deste autor, porque foi: carpinteiro, mecánico de bicicletas… entón un pouco, ese fondo de manipulador de cousas gustoume moito.\nRealmente, Sam Savage é filósofo.\nO libro conta a vida dun rato un pouco peculiar, porque nace nunha librería en Boston, e vive una infancia un\npouco dura, xa que dende o pricipio foi o irmán máis débil de toda a camada e polo tanto era ao que lle quedaban al últimas gotas de leite… polo que ten que buscar a vida devorando libros para poder sobrevivir, ata\nque acabou devorando libros pero léndoos.\nConta entón a súa vida, que acaba sendo case humana.\nAo fin, Firmin faise amigo do libreiro, pero non vos vou contar todo o argumento...\nO que me gustou foi esa "humanización" de Firmin, e todas as referencias literarias que fai , de modo que á\nxente á que lle guste a literatura, este libro vai chegarlles.\nÁ parte diso, seguro que non ides ver os ratos do mismo xeito que antes.\nFirmin qúedache na memoria, e iso que é un rato...\nMontse Vázquez Meizoso.\nprofesora do Ciclo de ForestaisDvisitaledicia costasO luns 13 de Maio contamos no IES de Tomiño coa presenza da escritora viguesa Ledicia Costas, que veu falarnos do seu último libro\n“Corazón de Xúpiter” ademais de centrar parte da súa intervención\nante os alumnos de 2º e 3º de ESO no uso responsable e axeitado\ndas redes sociais e da prevención do acoso cibernético.\nEn concreto, referiuse ao caso de Amanda Todd, unha rapaza\nestadounidense que se suicidou despois de sufrir acoso a través das\nLedicia Costas traballou no mundo do guión cinematográfico e do\naudiovisual participando no proceso creativo de diversos documentais, labor que compaxina coa participación en diversos recitais, coa\ncreación literaria e co exercicio profesional da avogacía.\nEntre as obras de Ledicia Costas atopamos:\nUnha estrela no vento, 2000 Xerais, narrativa.\nXardín de inverno, 2012, Everest Galicia, poesía.Ledicia Costas no Salón de Actos cos alumnos e alumnas de 2º e 3º de ESODviaxe\nIlla de San Sim贸nILLA DE SAN SIMÓN-CASTRO DA PENEDACASTELO DE SOUTOMAIOR\nO 2 de maio, o alumnado de 2º ESO realizou unha saída que\nse iniciaba na ría de Vigo e remataba no castelo de Soutomaior, pasando pola Illa de San Simón e o Castro da Peneda.\nNesta viaxe fixemos un percorrido onde medio natural,\nliteratura e historia mesturábanse.\nAs illas de San Simón e San Antón, na ría de Vigo, foron\ndesde a antigüidade testemuñas da nosa historia e dos tráxicos sucesos que alí tiveron lugar.\nDurante a Idade Media iníciase na illa de San Simón un\nlongo período de actividade monacal, sendo ocupada por\ndiferentes comunidades relixiosas (templarios, franciscanos,...) Neste tempo xorde o culto ao santo que da o nome á\nilla, realízanse numerosas romarías, e é neste contexto onde\nse enmarca a célebre cantiga de Mendinho do século XIII:\nSedia-me eu na ermida de San Simón\nNa illa puidemos ver un busto deste autor xunto co dos outros grandes trobadores medievais da ría; Xoán de Cangas e\nA Idade Moderna na illa comeza cunha batalla no contexto\ndas revoltas irmandiñas. Nos anos posteriores combinará a\nocupación relixiosa con períodos de abandono e de saqueos\npor parte dos piratas británicos comandados por Sir Francis\nEn 1702, a batalla de Rande enfrontou ás tropas anglo-holandesas cunha coalición franco-española que se refuxiara\nna enseada de San Simón para defenderse do ataque e descargar a prata e outros obxectos de valor chegados de América. Resultaron vencedoras as primeiras, saquearon toda a\ncosta e incendiaron o mosteiro de San Simón. A partir deste\nacontecemento xorde a lenda sobre os tesouros dos galeóns\nafundidos que Xulio Verne reflicte nunha das pasaxes da súa\nobra “Vinte mil leguas de viaxe submarina”.\nA historia contemporánea da illa e despois dun século\nde abandono, comeza cando pasa a ser o Lazareto de San\nSimón, polo que tiñan que pasar os navegantes procedentes\ndoutros países europeos. O lazareto inaugurase en 1841 e\nacolle a miles de enfermos en situación de corentena fronte\nás enfermidades infecto-contaxiosas da época. Clausurase en\n1927 e coa chegada da Guerra Civil convértese en cárcere.\nNela foron recluídos numerosos presos do bando republicano. Como cárcere estivo operativa entre 1939 e 1944,converténdose no maior campo de concentración\nde Galicia polo que pasan cerca de seis mil persoas.\nA partir de 1948 é residencia de verán para os\nmembros da Garda de Franco, pero en 1950 un\naccidente marítimo acabou coa morte por afogamento de 43 membros desta Garda, tras afundirse\na su embarcación. Isto precipitou o peche da illa,\nque tan só volvería a ser utilizada entre 1955 y 1963\ncomo fogar para orfos de mariñeiros.\nNa actualidade e tras unha profunda remodelación\nestas illas son valor patrimonial, ambiental e un\nrecurso da nosa memoria histórica común.\nO castelo de Soutomaior chegou a ser o epicentro\nda actividade política do sur de Galicia durante\no século XV. Separado da costa e polo tanto a\nsalvo dos antigos piratas que asolaban a rexión,\nconstruíuse neste lugar, no século XII, un primitivo castelo que servía de labores defensivos ante\nestas incursións. Pouco a pouco converteuse nun\ngran centro feudal. Distintas personaxes históricas\nhabitaron esta fortaleza, pero ningunha con tanta\nrelevancia como Don Pedro Madruga. Foi quen\nreconstruíu o castelo despois de ser destruído polas\nrevoltas Irmandiñas. Conserva grande parte da\népoca antiga, as súas dúas altas murallas ameadas,\ncos seus corpos defensivos e camiños de rolda,\no patio de armas, antigas portas, restos da ponte\nlevadiza coas súas defensas, a grande torre da homenaxe, o cárcere abovedado nun soto, ... Desde a\nfortaleza divísase, a escasa distancia, o pico piramidal onde se levantou a outra fortaleza, o castelo de\nO monte da Peneda posúe unha forte carga histórica, con grande importancia na Idade Media, cando\nera coñecida como fortaleza de Castrizán e tivo un\npapel fundamental nas revoltas irmandiñas e nos\nconflitos nobiliarios. Foi un castro con materiais\nromanos ata o século IV d.C. En 1477 o arcebispo\nde Santiago, Alonso de Fonseca, aliado de Isabel de\nCastela mandou levantar alí o castelo de Castrizán\npara estorbar ao cercano castelo de Soutomaior,\npertencente a Pedro Madruga que era aliado dos\nportugueses e da Beltraneja. Dous anos despois\no castelo era conquistado e destruído por Pedro\nMadruga. Na actualidade a súa cima está coroada\npor unha ermida.\nDviaxeO seis de maio fomos a Allariz a reunirnos cos\nnosos compañeiros do Barco de Valdeorras, cos\nque estivemos varios meses carteándonos, para\nAínda que xa nos coñeciamos un pouco, as parellas eran bastante dispares, algún tiñan moito en\ncomún mentres que outros non compartían nada.\nEscollemos a vila de Allariz porque está situada\nmía ou menos na metade do camino entre Tomiño\nAlí recibiunos don Francisco García, Alcalde de\nAllariz, ao que lle entregamos un recordo do noso\nDespois dun resumo da historia de Allariz, fixemos\nuna presentación de todos os alumnos, onde cada\nparella se presentou mutuamente.\nFixemosunha actividade por grupos que nos serviu\npara seguir a coñecernos e para aprender un ouco\nsobre a vila. A actividade consistía nunha serie de\npreguntas sobre Allariz, que tiñamos que responder coa axuda dos veciños.\nTras percorrer a vila, deixáronnos un local paracomer, xa que o tempo non nos acompañou nesta\naventura. Mentres comiamos, puidemos interactuar cos nosos compañeiros.\nDespois da comida, e visto que o tempo non melloraba, os profesores decidiron levarnos a un centro comercial a Ourense, onde pasamos o resto da\ntarde, falando entre nós, comprando, xogando, etc.\nTras esta agradable tarde chegou o momento da\ndespedida, onde todos nos apenamos por ter que\ndicir adeus aos nosos novos compañeiros, e coa\nesperanza de volvernos atopar algún día.\nQueremos agradecer de parte de todos os alumnos\nque participamos nesta actividade ao centro e aos\nprofesores que fixeron posible esta experiencia.\nCoa axuda de Lechuga fixemos un vídeo de presentación que enviamos ao IES Marta Guisela, onde\nestudan os nosos compañeiros, e únha semanas\ndepois foron eles os que nos enviaron outro vídeo,\nque tiña como despedida una grata sorpresa.\nAna Sofía, Iria e Marina 4º ADfestaDía da árboreEntroidoDfestaA EXTRAORDINARIA DESPEDIDA\nDE IBN BATUTAAudentes fortuna iuvat\n(a sorte axuda aos audaces)\nVirxilio\tSe ben é case un descoñecido para os occidentais, podería dicirse que Ibn Batuta foi o Marco Polo do\nmundo musulmán. E a casualidade quixo que Ibn Batuta saíse da súa casa en dirección á Meca xusto un ano\ndespois da morte de Marco Polo, coma se decidise substituir a ese outro infatigable viaxeiro cristián.\nFoi así que certo día de 1325 este mozo de 20 anos abandonou a cidade marroquí de Tánxer con intención de cumprir o mandato musulmán de visitar a Meca polo menos unha vez na vida. Era moi probablemente a primeira ocasión na que deixaba a súa casa. Viaxaba sen apenas recursos económicos nin fortuna\npersoal. A única axuda coa que contaba era a rede de hospitalidade que existía entre os musulmáns para\naxudar os peregrinos de tódolos recunchos do mundo que ían á Meca.\nO extraordinario non era saír de peregrinación á Meca, pois miles de musulmáns facíano cada ano\nnesa época. O extraordinario daquel día era que Ibn Batuta non deixaría de camiñar ata 1354, case trinta\nanos despois da súa partida, tras visitar todo o mundo musulmán da época, así como as máis remotas rexións\nde África, Europa e Asia, ata chegar a China. A relixión de Alá atopábase nese século estendida por eses tres\nInfatigable, intelixente, curioso, valente, culto; Ibn Batuta, o gran viaxeiro do século XIV, a época do\ngran esplendor cultural do Islam, fixo tres longos itinerarios: no primeiro, que durou sete anos, percorreu\ntoda a costa Norte de África, pasando por Exipto, Siria, Palestina, Damasco e Medina, ata chegar á Meca.\nAlgunha teima fixo que non regresase ao seu fogar, tal e como facían todos os peregrinos. En lugar diso fíxose\nprofesor de teoloxía e máis tarde decidiu unirse a unha caravana que facía a viaxe de regreso á casa... pero en\nE así, no segundo itinerario, percorreu a Ruta da Seda, cruzando os actuais Irak e Irán, chegando ao\nKurdistán, pasando tamén por Sudán, Yemen, Zanzíbar e Mombasa, desviándose logo en dirección a Asia por\nAnatolia (na actual Turquía), Crimea, Astracán, o estado hindú de Kelara, parando nas Maldivas (ao sur da\nIndia), e establecéndose uns anos en Delhi para logo viaxar a Sumatra, Ceilán, Vietnam e Fuxián, na China.\nNeste segundo periplo tivo varias esposas, concibiu algúns fillos e foi nomeado xuiz, lexislador e embaixador.\nTratou con sultáns e emperadores, viviu en palacios, coñeceu xente humilde, visitou os maiores mercados da\népoca, cruzou interminables desertos, sobreviviu a varios naufraxios e asaltos, escapou da guerra, coñeceu\nvarias epidemias de peste e librouse da morte en inumerables ocasións. Todo iso en apenas catorce anos.\nEn 1349 xa levaba vintecatro anos sen voltar á casa. Foi entón cando debeu sentir saudade do fogar,\ne decidiu emprender viaxe de regreso. A viaxe de volta levaríalle seis anos: non podía ser doutro xeito tratándose dun temperamento para o cal a millor ruta entre dous puntos é a máis longa. O regreso fíxoo por\nDamasco, Cerdeña, Xibraltar, Ronda, Málaga e Granada. De camiño soubo da morte do seu pai e da súa nai.\nAínda así, escolleu desviarse polo interior do continente africano, en dirección a Mali, visitando Tombuctú e\nnavegando o río Níxer, que el pensaba que era o Nilo. Finalmente, en 1354 chegou a Tánxer, de onde partiracase trinta anos antes. Nese intre tiña 50 anos e percorrera máis de 120.000 quilómetros a pé, a cabalo, en carro\nou en barco.\nFoi alí, en Tánxer, onde un sultán lle pediu que escribise a súa vida. O relato da súa viaxe coñecémolo\ngrazas ao libro 'Ao través do Islam', que foi quen de dictar a un sabio da época.\nA vida de Ibn Batuta (1304-1369) é unha das máis extraordinarias e abraiantes da súa época, e probablemente de tódas as épocas. É tamén un exemplo de adaptación, de imaxinación, de intelixencia e de superación.\nProbablemente nin Ibn Batuta fose consciente do que ía facer aquel día de 1325 cando saíu da casa por primeira\nvez para facer a peregrinación á Meca. Xamais saberemos que pulo o empurraba a camiñar sempre nalgunha\ndirección nova. E non parece que a viaxe a tivese programada: máis ben semella que a cada paso que daba improvisaba o seguinte, e que cada problema xurdido era a porta que abría un novo camiño cara adiante.\tIbn Batuta lémbranos que a vida é un resumo de pasos, máis ca unha traxectoria; un camiño\ncheo de curvas e decisións, máis ca unha liña recta, unha improvisación, máis ca unha programación. Ensínanos que o fogar é un lugar ao que voltar, non tanto o lugar no que permanecer. Lémbranos que a adaptación ao cambio é a chave da supervivencia, e que, polo xeral, en todas partes\npode un atopar razóns para vivir feliz, sexa con moito ou sexa con pouco, baixo o Sol ou no medio\nda treboada, e aínda que o camiño se faga, como el mesmo dicía, ''só, sen compañeiro con cuxa amizade aledarme, e sen caravana á que xuntarme''.\nEduardo Fresco, profesor de Filosofía.\nIsabel Nóvoa, profesora de Español.\nActa est fabula.ENFERMERÍA CHEGA\nÁS AULASO meu nome é Graciela Vilariño, son exalumna deste Centro, IES de Tomiño e, actualmente estudante de\n4º Grao de Enfermería. O meu traballo de fin de Grao leva o nome de “Educación sobre hábitos alimentarios saudables nos adolescentes no ámbito escolar”.\nUn dos motivos que me impulsou a realizar este traballo é a situación actual que hai en España, e especialmente Galicia, sobre os niveis de obesidade e sobrepeso infanto-xuvenil. É un dato realmente alarmante\ncon cifras que cada vez máis se asemellan ás de EEUU ou Reino Unido. Nestes intres, segundo estudos\nrealizados, Galicia encabeza os datos de toda España cunha porcentaxe de obesidade infantil do 30%.\nDada esta situación e como futura enfermeira, decidín realizar unha intervención a nivel educativa sobre\na alimentación saudable para reforzarlles coñecementos aos alumnos/as sobre uns hábitos saudables na\nalimentación e tamén a relación existente co exercicio físico.\nA intervención leveina a cabo no IES de Tomiño, cun grupo de 3º de Secundaria, e constou de dúas fases:\n-A primeira fase realizouse no mes de Marzo. Nela repartín dúas enquisas para coñecer os seus\nhábitos alimentarios, e fixen unha breve exposición cunhas nocións básicas de cómo debe ser unha alimentación saudable.\n-A segunda fase tivo lugar no mes de abril. Nela levei a cabo un xogo didáctico para valorar os coñecementos dados na primeira fase. Deilles unhas recomendacións individuais segundo os resultados das enquisas e puxéronse en común os resultados obtidos. Así mesmo, falamos sobre “a pirámide de alimentación\ne exercicio físico da Naos” e entregueilles unha a cada alumno/a.\nOs resultados máis chamativos do estudo son os seguintes:A mostra para o estudo foi de 20 alumnos/as. Cunha distribución do 60% homes e 40% mulleres, e\nunha media de idade de 14’77 años.\nHai un 10% de alumnos dese grupo que veñen ao Instituto sen tomar nada , un 50% non come nada\nno recreo, un 25% non merenda e un 15% non cea.\nEstes datos son un pouco preocupantes xa que se recomenda aos adolescentes realizar cinco comidas\nA incorporación das novas tecnoloxías á vida cotiá dos adolescentes inflúe notablemente nos hábitos\nalimentarios. Unha alta porcentaxe de alumnos/as recoñecen ver a televisión mentres comen, sobre\ntodo aqueles que o fan sós. Está demostrado, que ver a televisión impulsa aos mozos a comer maior\ncantidade de comida.Un dato importante atopado no estudo é o uso do WhatsApp. Moitos dos alumnos/as contactan\nentre eles con esta nova aplicación para os móbiles mentres comen, sobre todo no almorzo.A intervención educativa realizada no instituto, mostra que realizando educación sobre hábitos\nsaudables de alimentación, os adolescentes adquiren novos coñecementos sobre esta. Deste modo,\npoden realizar cambios nas dietas e no nivel de exercicio físico para mellorar o seu estado de saúde.\nEste feito, tamén permite reducir co tempo os niveis de sobrepeso e obesidade, mellorando a saúde\ndos mozos e previndo posibles complicacións na idade adulta.\nComo recomendacións para os adolescentes acerca dos hábitos saudables, dicir que:\nTodos deberían realizar unha inxesta diaria de 5 comidas (almorzo, media mañá, xantar, merenda e\nO almorzo é a inxesta máis importante do día e debería estar composta por:o\tCereais.\no\tDerivados cárnicos.\nHai que ter en conta sempre o nivel de exercicio físico e o sexo\npara realizar unha dieta axeitada.Graciela Vilariño, exalumna do IES de TomiñoDvisita\nNeste curso pasaron polo noso centro expertos\nde diversa índole, para mostrarnos o seu traballo.\nEntre eles están Begoña Davila e Andrés Pose\nque viñeron falarnos das árbores senlleiras\nde Galicia, cunha reportaxe fotográfica que\nmostraba a imponencia e beleza destas árbores., e incidiron na necesidade da súa conservación. O noso concello, Tomiño, é un deses\nlugares con interese en especies singulares\ncoma esta sobreira que se atopa preto da capela de S. Lourenzo.\nA pesar diso ningunha especie desta zona estácatalogada como árbore senlleira, se ti coñeces\nalgunha podes solicitar a súa catalogación entrando na seguinte dirección:\nconservacion/biodiversidade/arbores_senlleiras/Un xardín efémero é aquel xardín concibido coma unha obra de arte e construído\ncoa idea de ter unha vida limitada. En Ponte de Lima (Portugal) e Allariz (Ourense)\nexisten concursos de xardíns efémeros onde o seu tempo de vida é de seis meses, de\nmaio a outubro. A xente que os visita ten a ben de votar polo que máis lle guste, así o\nque máis votos reciba será o gañador e posuirá o honor de prolongar a súa vida ata o\nNos concursos proponse unha temática e sobre ela o paixasista, xardineiro ou arquitecto desenvolve o seu proxecto.\nAllariz xa vai polo cuarto Festival Internacional de Xardíns. Nesta edición o tema\ninspirador é “a beleza que inspira Allariz”. As propostas chegadas son de artistas de\nGaliza, España, Portugal, Holanda, Canarias, Euskadi, Francia e Austria e mostran\nos encantos, beleza e inspiración que Allariz suxire.\nPreto de nós temos aos veciños Portugueses, con máis tradición, soleira e cultura en\nxardinería ca os galegos (xa van pola novena edición). Este ano a temática inspiradora é o “Jardim dos Sentidos”, estes xardíns efémeros realízanse preto do río Lima,\nnun enclave moi pintoresco, con representación de doce paixasistas de diferentes\nPois xa sabedes aproveitade e a preparar unha pequena viaxe, nalgún deses xardíns\nseguro que hai algunha planta producida no Baixo Miño.Dactualidade\nEN VIGO O NOVE\nDE MAIO DE 2013O RADÓN EN\na auga superficial (obtida dos lagos ou ríos) polo xeral\nten moi baixos niveis.¿Que é o radón?\nO radón é un elemento químico\npertencente ao grupo dos gases nobres. En\nestado gasoso é incoloro, inodoro e insípido.\nNa natureza existen tres isótopos , todos eles\nradiactivos e de curta vida, dos cales o máis\nestable (vida media 3,8 días) e abundante é o\nO Uranio-238, presente sobre todo nas rochas,\né o que ao desintegrarse (emitir partículas e\nradiacións) produce o Radón-222 que continuará o seu decaemento remantando no Chumbo-206, que xa é estable.\nA cantidade de gas mídese en Bq/m3\n(becquerel por metro cúbico), sendo o becquerel unha unidade do Sistema Internacional que\nmide a actividade radiactiva.O solo de Galicia, fonte de radón\nGalicia é unha das comunidades máis afectadas do\nEstado polas emisións de gas radón, debido á abundancia de solo granítico fracturado e poroso que\npermite a emanación do gas cara ao exterior.\nActualmente estanse realizando medicións en vivendas de Galicia xa que segundo a Organización Mundial da Saúde (OMS), é o responsable de entre o 3 e\no 14 % das mortes por cáncro de pulmón, a segunda\ncausa despois do tabaco.\nNo estudo tamén colabora Adega (Asociación para a\nDefensa Ecolóxica de Galicia) para colocar detectores\nnos domicilios, para logo dispor dun mapa de radón\ncunha media dun medidor cada 100 km.\nEstes estudos demostran que a súa presenza débese\nao forte illamento que se realiza hoxe en día nas\nvivendas, co que as emanacións do gas (que parte\ndel subsolo) non conseguen escapar facilmente dos\ninmobles, polo que "queda illado aí".Onde se atopa?\nA maioría da exposición ao radón provén do\ninterior das casas, edificios comerciais, escolas e\noutros lugares e os seus niveis dependen das características das pedras e a terra da rexión onde\nEste gas radiactivo, pode entrar nos edificios a\ntravés de gretas no piso ou as paredes, empalmes\nnas construcións ou os espazos que quedan nos\ncementos ao redor das tuberías, varelas ou bombas. Os niveis máis elevados de radón polo xeral\natópanse no soto ou espazo subterráneo.\nTamén é posible que pequenas cantidades sexan\nliberadas do suministro de auga ata o aire, especialmente se a fonte de auga é subterránea. A\nauga que provén dos pozos subterráneos profundos nas rochas pode ter niveis altos, mentres queConsecuenciasQue podemos facer?Segundo un texto da Organización Mundial da\nSaúde: “Polo común, as concentracións de radón ao\naire libre son moi baixas; por termo medio, varían\nentre 5 y 15 Bq/m3. Polo contrario, en interiores as\nconcentracións son máis altas e alcanzan o punto\nmáis elevado en lugares como minas, cavernas e\nplantas de tratamento de augas”.\nPero nas nosas casas, escolas, hospitais, oficinas,\nfábricas… tamén podemos encontrar concentracións\nque, aínda en menores proporcións que en cavernas e\nsotos, poden causar efectos daniños na nosa saúde a\nlongo prazo, como cancro de pulmón.Galicia conta co seu propio organismo especializado\nnesta materia e que leva a cabo proxectos e investigacións sobre o radón e as súas consecuencias na saúde\npública. Trátase do Laboratorio de Radón de Galicia,\nque pertence á área de Medicina Preventiva e Saúde\nPública da Universidade de Santiago. Esta unidade é a\nencargada da elaboración do “mapa de radón de Galicia”.Sábese, polos estudos que se fixeron entre os mineiros do uranio, que as altas concentracións de radón\nque respiran os traballadores de minas, son moi\nnocivas para a saúde. Pero a exposición a baixas\ndoses en vivendas e oficinas, por exemplo, tamén son\nperigosas, porque a exposición é permanente e cotiá.\nOs cancros pulmonares causados por este gas non\nestán relacionados coas concentracións altas senón\ncoas baixas e moderadas, debido ao gran número de\npersoas expostas no interior das vivendas, que é onde\nse alcanzan estas concentracións.Xoan Miguel Barros Dios, membro do Laboratorio e\nprofesor titular de Medicina Preventiva da USC, explica\nque a principal técnica de prevención contra o radón é\na necesidade de “illar o subsolo, que é a zona de entrada\ndo aire cargado de radón, deixando unhas cámaras de\naire” que canalicen as filtracións de radón ao exterior.\nO problema é máis acentuado nas casas xa construidas,\nonde é máis difícil implantar estas técnicas, aínda que\nsempre hai formas de realizalo. Por exemplo, naquelas\nque teñan soto ou bodega é posible abrir unhas pequenas ventás ou orificios para que o aire se poida renovar\ne saia ao exterior no lugar de subir ás demais plantas da\nPero o reto está en implantar estas técnicas na construción de novas vivendas. Deixar un espazo entre a soleira\ne os cementos da casa, que debe estar comunicado co\nexterior, xa é unha medida anti-radón que permite que\nese aire se estea reciclando continuamente. Pero se a\nzona é de alto risco pode que esta medida non sexa\nsuficiente. Tamén hai outras medidas pasivas como o\nemprego de plásticos que illan a soleira da casa para\nimpedir que o radón penetre nela".\nEn definitiva, a exposición a gas radón é un dos factores ambientais que teñen maior influencia na aparición\ndo cancro pulmonar. Aínda así, o experto quere deixar\nclaro que se trata dunha circustancia “que se pode\nprevir totalmente” se todos, tanto particulares como\nadministracións, poñemos un pouco da nosa parte. A\nventilación das vivendas, mañá e noite con corriente de\naire debe ser un costume obrigado.\nSe queremos controlar a cantidade de radón nún lugar\ndeterminado, existen aparatos distribuídos comercialmente que miden a súa cantidade en Bq/m3, o que se\nPatricia Diz Alonso. 1º BBEstruturasNeste proxecto debiamos construír unha\nestrutura capaz de resistir algúns dos\nesforzos de compresión, tracción, flexión\ne torsión estudados, podendo aplicar o\ntriángulo como figura indeformable que\nAs solucións concretáronse na construción de pontes, torres, catapultas e como\ncaso singular un castro (estrutura de\nmuros de carga).\nAlgúns dos proxectos máis resistentes,\ncomo se pode ver na proba de carga, foron os construídos unicamente con papel\nConclusión: non só a nobreza do material\nou a cantidade achegan rixidez e estabilidade a unha estrutura, se non que tamén\na forma de colocalo inflúe e permítenos\naforrar en material!AMODIﾃ前...\nCARLOSISABELCONCHIIGNACIOLUISAALICIAANA RUTHCRUZIRIAMIGUELPALOMAPATRICIAPURISONIARAIMUNDORAQUELSANTIFIN DE CURSO\nBoas tardes a todos, alumnos, familiares, profesores,\netc. Hoxe celébrase que por fin acabamos un ciclo\ndas nosas vidas e que en breve comezaremos outro\nnovo e diferente. Celébrase que tras seis anos aquí,\nalgúns máis e outros menos, ímos deixar atrás o centro educativo no que convivimos con descoñecidos\nque remataron por ser amigos, no que pasamos bos\ne malos momentos, horas sen durmir, nervios antes\ndun exame, notas que nos alegraron o día, outras que\no estropearon, choques con compañeiros, riñas con\nprofesores, éxtase ó descubrir que caíu o único tema\nque estudaches, repasos de última hora, levar o libro ó\nrecreo sabendo que non se vai estudar… e mil cousas\nPero deixando a un lado o estritamente académico,\ntodo o relacionado con notas, deberes e exames, este\ncentro supuxo un cambio en todos nós dende que\nentramos ata o día de hoxe. Gústenos ou non, admitámolo ou non, todos cambiamos, maduramos, aceptamos responsabilidades e só somos unha sombra do\nrapaz ou rapaza que entrou seis anos atrás pola porta\nde clase, fascinado polo enorme que era este novo sitio\ncomparado coa escola primaria. Recordo que eu temía\nperderme con tantas plantas, pasillos e portas e ahora\nparéceme un lugar moi pequeno que reduce o seu\nespazo cada ano. Supoño que crecemos física e mentalmente, fixémonos maiores, xa somos adultos e non\nporque necesitemos selo senón porque queremos selo.\nPero aínda así parecemos estar nunha burbulla\nchamada Tomiño, A Guarda ou Tui e que fóra de aquí\no mundo estase desmoronando, píntase o futuro moi\nnegro e o único que apetece é refuxiarse nun “para\nqué estudar se o fin non ímos ter traballo?”, considérannos a nivel xeral unha xeración desganada, que non\nten aspiracións, nin desexos, nin intención de facer\nnada, pero iso non é certo e na nosa man está cambialo. Hai que pensar algo e é que pese a estar vivindo\nun momento difícil, as cousas nunca foron realmente\nfáciles, así que… por qué non ser inxeniosos, ambiciosos, marcar un obxectivo e perseguilo, contra todo\npronóstico, contra todo obstáculo, contra todo aquel\nque diga que non o podemos facer, ir contra todo loitando por algo, loitando por un hoxe e por un mañá,\nloitando por un mesmo? Podemos cambiar de rumbo\nas veces que sexa necesario, podemos tardar o tempo\nque precisemos, pero temos que ter presente un destino e o máis importante, debemos sempre disfrutar da\ntravesía. Iso foron para min estes seis anos no instituto,\nunha longa travesía que coa perspectiva do tempo\nnon o será tanto, na que aprendín cousas que esquecerei (como os tipos de rocha do período peleozoico)\ne outras que sempre terei presente (como o custo de\noportunidade, que quedará na miña memoria de por\nvida), na que coñecín outros puntos de vista, outras\nformas de ser, outras maneiras de vivir que formarán\nparte por e para sempre de min, que me conformaron\ncomo persoa, que me abriron a mente e me axudaron a\ninterpretar a realidade que agora vou ter diante.A educación é un ben que sen dúbida algunha nos\nda liberdade de opinión e de escolla, sen o cal non\npoderíamos ser as persoas que queremos ser nin a\nsociedade que queremos conformar. Non só se trata\nde memorizar datas, de saber que “hoxe comín carne\npero mañá comerei peixe” é unha coordinada adversativa, de aprenderse que todos os verbos en inglés tras\nunha preposición levan –ing, ou de coñecer a atolada\npero curiosa vida de Nietzsche. A educación implica\nalgo máis ca todo iso. Implica algo máis que formar\na alumnos capaces de deixar en bo lugar ó centro do\nque veñen en selectividade, implica formar a personas\níntegras e con criterio, que aporten algo, que sexan\ncapaces de lograr o éxito, non entendido como unha\ngran casa, cun bo traballo e unha situación económica\nestable, senón un éxito personal e propio de cada un\nde nós, o éxito de lograr realizarnos como persoas, de\natopar o noso sitio e ser felices nin menos nin máis.\nEsta tarefa conleva moita responsabilidade, e só co\ntempo valoraremos o traballo que fixeron con nós\nalgúns profesores, o moito ou pouco que nos influíron\ne agradeceremos que foran capaces de cumprir con esa\nMoitos de nós, por non dicir todos, estamos desexosos\nde deixar atrás esta etapa, este centro e a estes profesores, pero tede por seguro que nunca volveremos\nestar aquí, nunca coma agora, con 17, 18 ou 22 anos\ne unha vida enteira e sen planificar por diante. Así\nque sede conscientes de que este é o último recordo\nque teredes deste lugar, mirade ós vosos compañeiros,\ncos que quizais compartades piso o ano que vén, ou\nque quizais non volveredes a ver. Pensade que isto\nremata xa, que seis anos da vosa vida son agora parte\nda historia deste centro, e por iso eu quero marchar de\naquí lembrando os bos momentos que pasei grazas a\nestas catro paredes: a excursión sublime a Londres e os\nviaxe a Paris en cuarto, a de xente incríble que coñecín,\nos recreos que se me facían tan curtos, o cheiro a libros\nnovos en setembro e o ambiente veraniego de fin de\ncurso, todas as risas e as bágoas e tantas tantas outras\ncousas que deixo recollidas nun longo etc para non\nE tras todo este intento de discurso crítico e alentador,\npensei e pensei en cómo rematar e lembreime dunha\nfrase de American History X, película que por certo\nvin no instituto por primeira vez: “Sempre ven ben\nterminar un traballo cunha cita, Dereck di que sempre\nhai alguén que o fixo mellor ca ti e que se non podes\nsuperalo, rouballo e aproveitate”.\nAsí que escollín unha de Charles Chaplin que creo\nque recolle todo o que quero dicir e serve como consello para ter sempre presente: “aprende como se foras\nvivir toda a vida, e vive como se foras morrer mañá”.\nIso é o que debemos facer ahora, aquí déronnos as\nferramentas, a partir de hoxe de nós depende seguir\nClaudia Alonso Alonso 2º BacharelatoBRÉTEMA\nEdición realizada polo Equipo de Dinamización da Lingua Galega, coa colaboración\ndos Departamentos de Historia, Bioloxía e Xeoloxía, Física e Química, Forestais,\nGalego, Español, Filosofía, Tecnoloxías, Plástica, Música.\nTextos: Cruz Garrido, Montserrat Vázquez, Eduardo Fresco, Isabel Nóvoa, Miguel\nGonzález, Rocío Veiga, Paloma Romero.\nImaxes: Cruz Garrido, Luis Lechuga, Paloma Romero, Mariló Fernández, Angeles\nVelázquez. Montserrat Vázquez.\nMaquetación: Luis Lechuga\nCorreción: Sonia Torreiro, María Xosé García\nEsta revista foi editada en Xuño do ano 2013 no IES de TomiñoEDLG IES de Tomiño\nCurso 2012/2013All pages:567891011121314151617181920212223242829303637383940414344455053InfoStackLikeShareDownloadMoreBretema 13 Published on Jun 17, 2013 Revista do EDLG do IES de Tomiño do curso 2012/1366lechugaFollowRead moreRead moreSimilar toPopular nowJust for youGo explore


Chega este sábado a Burela “O Xardín de Vila Gris”, unha obra de teatro para público familiar |\nHome Concellos Burela Chega este sábado a Burela “O Xardín de Vila Gris”, unha obra de teatro para público familiar\nBurela, 19 de mairo, 2022. Chega a Burela “O Xardín de Vila Gris”, unha obra de teatro para público familiar. O vindeiro sábado, 21 de maio ás 18:00 horas, no auditorio da Casa da Cultura. A entrada será de 2,5 euros.\nO Xardín de Vila Gris e unha obra que convina o traballo actoral e a manipulación de obxectos e siluetas con cancións ao vivo e música orixinal.\nAo longo da peza, os máis pequenos irán descubrindo, da man do noso tenro personaxe Martín, a maxia da natureza e o amor por ela.\nE como “non hai historia sen vilán”, neste caso, D. Nefasto Funesto encarnará a cobiza e a falta de empatía co mundo que nos rodea\nMANUEL POMBAL (TRAXECTORIA PROFESIONAL)\nManuel Pombal, actor e creador do Xardín de Vila Gris posúe unha longa traxectoria de máis de trinta anos como profesional en diversos eidos do mundo da cultura nete caso destacaremos a sua faceta no universo infantil.\nComo Actor: Teatro Artello, Teatro alla Scala, Educa Teatro.\nComo director e compositor musical, realizou bandas sonoras orixinais, para Artello, TBO teatro, ou o mesmo Centro Dramático Galego. Asi como cancions para distintas compañias, CDs educativos, ou DVDs didácticos.\nComo guionista: conta no seu haber coa creación de diversos textos dramaticos para teatro e televisión asi com adaptación de obras inéditas ao galego.\nConta tamén coa dirección e creación orixinal do programa infantil “O Campo de Atrás” para a TVG.\nNo eido da dobraxe, do que forma parte desde o ano 86,é especialmente valorado polas suas recreacions de personaxes de animacion,(Bugs Bunny, Doraemon, Bullwinkell, o gato Isidoro…) asi como pola voz do programa Larpeiros.\n“O Xardín de Vila Grís”\nMartín vive nun dos últimos rercuchos verdes da cidade, coñece apaixonantes historias da natureza, e quere preservar, para os seus e para os que veñan no futuro, o seu fermoso espazo cheo de vida.\nPero non todo é tan sinxelo nin tan doado: En Vila Grís, unha cidade ateigada de edificios, onde a xente corre sen parar e sen pensar, unha seria amenaza voa sobre el: Don Nefasto Funesto, un cobizoso construtor de monstruosos edificios, quen adora o diñeiro máis ca nada no mundo, pretende apropiarse dese recanto, arrancar todas as arbores, e construír nel unha torre de cemento tan alta que non deixe ver a luz do sol.\nMartín, de ningunha maneira esta disposto a perder o seu pequeño paraíso. E Don Nefasto de ningunha maneira esta disposto a perder todo ese diñeiro. Martín non cede pero Don Nefasto tampouco.\nNo entanto, mentres as historias acontecen, o último lugar verde de Vilagís corre un grave perigo.\nInaugurouse en Barreiros a exposición “Amar a Mar, Mariñas, Marosas e Maruxainas”\nAta o día 15 de xullo permanecerá aberto o prazo de matrícula para novos alumnos na Escola Municipal de Música de Burela


Dotación de saneamento en Peiro de Abaixo e de Arriba | Concello de Culleredo\nInicio » Contido » Dotación de saneamento en Peiro de Abaixo e de Arriba\nDotación de saneamento en Peiro de Abaixo e de Arriba\n16 Febreiro, 2017. 20:09\nO Concello de Culleredo continúa coas súas actuacións de ampliación da rede de saneamento, dotando do servizo básico aos veciños. Na actualidade está a executar obras en Peiro de Arriba e Peiro de Abaixo para que as numerosas vivendas unifamiliares da zona dispoñan da rede.\nTrátase dun proxecto cun investimento de 52.626 euros. En Peiro de Abaixo instálase un colector xeral de 446 metros de lonxitude, con once pozos de rexistro. En Peiro de Arriba instálase outro, de 210 metros de lonxitude con cinco pozos de rexistro.\nO Concello tamén dota o servizo en Pozo da Cruz, en Celas, onde se instala a rede de recollida de fecais cunha contía de 20.000 euros.\nO departamento de Obras que dirixe José Ramón Rioboo ten programadas novas actuacións de ampliación do saneamento en 2017. En concreto prevese un investimento de 275.000 euros.\nRioboo explica que as obras tratan de responder a demandas veciñais. Neste sentido, entre outros puntos, executaranse traballos en Vinxeira Pequena, Boedo, Os Condes, Conduzo, Outeiro, Souto, Cillobre e de Confurcos a Orro.\nO alcalde de Culleredo, Julio Sacristán, destaca que os proxectos en servizos como o saneamento ou abastecemento son continuos en Culleredo polo seu "carácter fundamental" para o veciño.


Unha ponte para a historia, unha ponte para un patrimonio para o futuro | O Patrimonio\nUnha ponte para a historia, unha ponte para un patrimonio para o futuro\nNa mañá deste luns Ponte…nas ondas!, en colaboración coa Eurocidade Salvaterra do Miño e Monção, celebrou o seu 20 aniversario coa participación dos centros educativos dos Concellos de Salvaterra e de Monção que fixeron parte dunha xornada de convivencia e de intercambio entre o alumnado das dúas beiras do Miño dentro das conmemoracións dos vinte anos do proxecto e da inauguración da ponte internacional João Verde-Amador Saavedra. A xornada comezou ás 10.30 hs. coa realización dunha cadea humana na ponte na que ao son da canción Máis perto (composta por Uxía e Segundo Grandío para Meniños Cantores) as mozas e mozos das dúas beiras uníronse e soltaron globos co lema “1 PATRIMONIO PARA O FUTURO“ co que lembraron a iniciativa das escolas de Galicia e do Norte de Portugal para a inscrición do patrimonio inmaterial galego-portugués na Lista Representativa da UNESCO.\nA xornada tiña como obxectivo fomentar a convivencia entre o alumnado dos dous concellos e ao mesmo tempo lembrar a demanda dos centros educativos de Galicia e do norte de Portugal para que o patrimonio inmaterial galego-portugués sexa inscrito na Lista Representativa da UNESCO, iniciativa que está de novo a ser impulsada desde Ponte…nas ondas! en colaboración con institucións galegas e portuguesas.\nSobre as 10.30 hs. unha cadea humana composta por alumnado de ambas beiras do Miño uniuse cantando o tema musical Máis perto, que xa é un himno de unión para os xoves desde a súa edición no disco Meniños Cantores publicado en 2005; e soltando a continuación globos co lema “1 patrimonio para o futuro “.\nPosteriormente desprazáronse ao parque de A Canuda para realizar unha práctica de xogos tradicionais galego-portugueses, para o intercambio e a comunicación entre os xoves galegos e portugueses. Ao longo da mañá houbo sesións de Photocall con xoguetes e imaxes de apoio ao patrimonio común galego-portugués. E como remate, no auditorio ao aire libre do parque, a actuación de Teatro Ghazafellos.\nA Câmara Municipal de Monção e o Concello de Salvaterra colaboraron na organización da xornada.


Sargadelos suma atractivos para o turismo cultural\n10 marzo 2020 14:00 h.\nCervo sargadelos Isaac Díaz Pardo\nVisita de Román Rodríguez a Sargadelos. JOSÉ Mª ÁLVEZ\nO conselleiro de Cultura destacou o proxecto do conxunto museográfico\nO conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez, visitou este luns a fábrica de Sargadelos, en Cervo, onde está previsto poñer en marcha un conxunto museográfico ao redor da figura de Isaac Díaz Pardo e o seu legado.\nDurante a súa estancia destacou que este novo proxecto funcionará "como un motor para impulsar o turismo cultural dentro da Mariña lucense, xa que permitirá ampliar a oferta da que poderán gozar todos os visitantes nesta zona ao mesmo tempo que se pon en valor algo tan característico da cultura e creación artística de Galicia como é a cerámica de Sargadelos".\nDurante a súa visita o conselleiro estivo acompañado do director xeral de Políticas Culturais, Anxo M. Lourenzo; polo alcalde cervense, Alfonso Villares e a edil de cultura, Dolores García Caramés; o ata agora delegado da Xunta en Lugo, José Manuel Balseiro, e o conselleiro delegado da firma, Segismundo García.\nRodríguez puxo en valor que o espazo museográfico vaia permitir promocionar e divulgar o legado de Sargadelos, así como a vivenda de Isaac Díaz Pardo.\n"Uns dos elementos máis destacados deste novo proxecto museográfico é a casa de Isaac Díaz Pardo, unha vivenda que forma parte do conxunto e que está incluída na declaración de Ben de Interese Cultural", aseguraron desde a consellería. "Tratar dunha iniciativa que coincide coa celebración do centenario do seu nacemento, unha efeméride que a Xunta de Galicia ten previsto conmemorar cunha exposición na Cidade da Cultura".\nPROXECTO. Hai unhas semanas que Segismundo García pechou a adquisición da casa de Díaz Pardo, entre outras propiedades, coa idea de desenvolver este proxecto.\nA idea é que este espazo permita ao visitante vivir unha experiencia completa cun guía incluído. Tamén está previsto que conte con bar e restaurante, presidio por un mural orixinal de Seoane, no que se poderán degustar pratos tan típicos como o polbo ou o caldo.\nNestes momentos xa están en marcha as obras.


O Concello e Kalandraka convocan un premio internacional de álbum ilustrado pioneiro en Galicia - Noticias. Concello de Santiago de Compostela\nO Concello e Kalandraka convocan un premio internacional de álbum ilustrado pioneiro en Galicia\nXosé Ballesteros, Xosé A. Sánchez Bugallo e Guadalupe Rodríguez na presentación do premio.\nCartaz do certame.\n08/10/2007 No marco da IX Campaña de Animación á Lectura, que cada ano organiza a Concellería de Educación, convocarase o I Premio Internacional "Compostela" para álbums ilustrados, en colaboración coa editorial Kalandraka. A iniciativa está dirixida a aoutres e ilustradores do ámbito internacional.\nPoderán optar a este premio todas as obras que se poidan incluír na categoría de álbum ilustrado: un libro no que o relato se conta a través de imaxes e textos, de tal xeito que ámbolos dous se complementen. As obras poderanse presentar en calquera das linguas oficiais da península e deberán ser orixinais e inéditas.\nO alcalde valorou a importancia deste certame, así como o traballo que vén desenvolvendo Kalandraka, que en 2008 cumpre dez anos, oito deles colaborando estreitamente co Concello. Tamén a concelleira de Educación, Guadalupe Rodríguez, estimou o carácter internacional do concurso.\nPola súa parte, o director de Kalandraka, Xosé Ballesteros, apuntou que este certame nace para converterse nun premio de referencia, que viaxará por todo o mundo. Así, o premio será publicitado en breve en lugares como Frankfurt (Alemaña), Gualaxara (México) ou Bolonia (Italia). Lembrou tamén que se trata do primeiro premio deste tipo en Galicia, dedicado a recoñecer estas "pequenas obras de arte por páxinas".\nO fallo, o 2 de abril\nUnha vez se publiquen as bases, o prazo de presentación de traballos rematará o 31 de xaneiro de 2008. O fallo do xurado farase público o 2 de abril de 2008, coincidindo co Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil. O premio será de 12.000 euros, en concepto de adianto polos dereitos de autor. A obra galardoada será publicada en tódalas linguas oficiais peninsulares (galego, catalán, vasco, castelán e portugués) pola editorial Kalandraka.\nA convocatoria enmárcase na Campaña de Animación á Lectura, que as dúas entidades celebran cada ano e que en 2008 cumpre a súa oitava edición. As actividades programadas –sesións de contos e música, obradoiros, actos nas librarías, charlas para docentes e familias- chegan a uns 5.000 escolares da bisbarra compostelá.\nNesta ocasión, a Campaña terá como preámbulo un curso de formación impartido polo narrador Federico Martín Nebras, que se celebrará os días 24 e 25 de outubro na Galería Sargadelos.


A Axencia Galega de Innovación (GAIN) organiza unha Xornada de dinamización de proxectos de I+D e de innovación\nA Xornada ten como obxectivo apoiar ás empresas galegas a conseguir financiamento para os seus proxectos e iniciativas de I+D e de innovación\nA Axencia Galega de Innovación organiza xunto co Centro para el Desarrollo Tecnológico Industrial (CDTI) unha Xornada de dinamización de proxectos de I+D e de innovación os próximos días 23 en Santiago de Compostela.\nO día 23 de abril, de 10:00h a 12:00h terá lugar a presentación das liñas de financiamento para a innovación no marco do CDTI, na que participarán Manuel Varela Rey, Director da Axencia Galega de Innovación, e Nabil Khayyat Khury, Xefe de División de Promoción e Coordinación do CDTI.\nA continuación, durante os días 23 e 24 de abril, desenvolveranse as reunións bilaterais entre os técnicos de CDTI e as empresas interesadas, que terán a oportunidade de expoñer as súas ideas de proxecto e recibir o asesoramento correspondente.\n10:00h – 12:00h Presentación das liñas de financiamento para proxectos de I+D e innovación no marco de CDTI\nNabil Khayyat Khury, Xefe de División de Promoción e Coordinación\nManuel Varela Rey, Director da Axencia Galega de Innovación\n12:00h – 15:00h\tReunións bilaterais CDTI – empresas\n16:30h – 19:30h\tReunións bilaterais CDTI – empresas\n09:30h – 20:00h\tReunións bilaterais CDTI – empresas\nÉ precisa a inscrición no correo electrónico difusion.gain@xunta.es, sinalando as persoas que asistirán e o seu cargo. No caso de estar interesado en manter unha reunión bilateral con técnicos de CDTI, deberá indicalo e remitir cumprimentada a Ficha de Información da Idea de Proxecto ó correo difusion.gain@xunta.es antes do día 19 de abril. Informaráselle sobre o día e hora da reunión bilateral.\nA través destas xornadas, a Axencia Galega de Innovación busca incrementar o aproveitamento dos diversos fondos dispoñibles por parte das empresas galegas, aumentando o impacto do potencial innovador existente en Galicia e a capacidade dos axentes galegos para articular proxectos competitivos.\nAquí mesmo pode descargar tanto o programa das xornadas como a ficha de ideas de proxecto


Ocultacións interesantes para as vindeiras semanas.\nAutor Tema: Ocultacións interesantes para as vindeiras semanas. (Leído 1547 veces)\n« en: 17 de Agosto de 2016, 12:23:53 »\nAquí vos deixo unhas ocultacións interesantes para os vindeiros días e semanas:\n-noite do 13 de setembro:\nEstrela de magnitude 10.3 por 372-Palma:\nEsta é a mellor ocultación en moito tempo. A estrela é brillante, a unha altura razonable e a predicción é moi precisa e segura en toda Galicia e gran parte do N peninsular. O único inconvinte é que está a uns ~20º da lúa, que estará moi crecida. A ocultación ideal en moitos aspectos.\n-noite do 15 de setembro:\nEstrela de magnitude 11.2 por 1093-Freda:\nAfecta sobre todo ó E de Galicia e Asturias, ainda que con sorte podería chegar ata Ourense city.\n-noite do 23 de setembro:\nEstrela de magnitude 11.3 por 45-Eugenia:\nEsta ocultación é importante porque o asteroide é binario e podería producirse unha dobre ocultación con poucos segundos de diferencia. A banda de ocultación ten algunha incerteza pero é case seguro que afecte, polo menos, a Coruña e Lugo. Podería ser que tamén afectara a case toda Galicia pero non é seguro.\nRe:Ocultacións interesantes para as vindeiras semanas.\n« Respuesta #1 en: 20 de Agosto de 2016, 09:45:23 »\nÉstas parecen mais sinxelas que a de Plutón. Anotamos na axenda a ver si pode ser.\n« Respuesta #2 en: 15 de Septiembre de 2016, 15:53:10 »\nNublado na primeira e a misma pinta ten a desta noite. A ver si fai millor tempo o 24.\n« Última modificación: 15 de Septiembre de 2016, 15:56:52 por hugogr »\n« Respuesta #3 en: 18 de Septiembre de 2016, 00:00:55 »\nDebido á publicación da release 1 do catálogo astrométrico de Gaia este día 14, actualizáronse as prediccións das ocultacións das vindeiras datas. Supónse que a precisión das novas prediccións é algo maior pero aínda hai que ter en conta que hai incertezas, a veces grandes, nas órbitas dos asteroides. A consecuencia desto, actualizouse a predicción para a seguinte ocultación:\nA banda de ocultación desprazouse lixeiramente ó N de xeito que afecta ás provincias da Coruña e Lugo. Atentos á sombra do satélite Petit Prince que tamén pasa por ahí. As observacións negativas tamén son importantes neste caso.\n« Respuesta #4 en: 23 de Septiembre de 2016, 20:03:29 »\nHoxe despexado. A ver si pillamos a de 45 Eugenia\nXa se pode acceder a datos de Gaia?\n« Respuesta #5 en: 24 de Septiembre de 2016, 11:34:57 »\nSí, pero non sei como e non tiven tempo de miralo.\nPor curiosidade acabo de miralo. Pódese consultar na páxina de Gaia:\nou no VizieR:\n« Última modificación: 24 de Septiembre de 2016, 11:39:49 por rimarzoa »\n« Respuesta #6 en: 24 de Septiembre de 2016, 12:13:11 »\nAparte de outros problemas, nublado unha vez mais en Forcarei. Xusto por esa zona empezóuse a nublar con nubes altas e estivo medio aguantando ata uns minutos antes que xa rematóu de nublar cunha brétema que non se vía nada.\n« Respuesta #7 en: 24 de Septiembre de 2016, 13:00:09 »\nPor aquí estuvo despexado, pero por despiste empecei uns minutos tarde\n« Respuesta #8 en: 24 de Septiembre de 2016, 13:08:31 »\nSí. Desde Aladin xa se pode acceder. Hai unha pestaña na ventana de servidores de datos.\nA precisión astrométrica dos datos é acojonante: inferior ó milisegundo de arco. As cordenadas aparecen con 10 decimales de grado e hasta a magnitud 20 aprox.\nEn cambio, en fotometría sólo hai unha banda, o campo Gmag.


Conclusión de Curso con Don Quixote\nE Audiovisual Concerto coñecer a vida de Pau Casals, protagonizado por Deborah Vivo violenchelo Yamak e Danza Contemporánea con Emilio Cervello.\nTiTiRiMiusiK Tales Musicais presenta dúas novas producións audiovisuais:\nDon Quixote, a famosa serie de animación sincronizada TV española con música do compositor alemán Richard Strauss. Unha fusión de música e imaxe é presentada por Olmo, o noso boneco xigante árbore que explican paso a paso e vai Deliciosos os máis pequenos.\nLogo tras a documentado para atender máis famoso violoncelista da vida na historia, Pau Casals concerto audiovisual. Coa presentación en directo de Deborah Yamak, violoncelo solista da Orquesta de Córdoba, que vai xogar os dous primeiros conxunto de JS Bach, xunto co bailarín extraordinario de danza contemporánea, Emilio Cervelló.\nDurante esta mostra nenos van gozar os xogos divertidos playground con Olmo e un monitor.\nUnha tarde agradable para toda a familia\nVeña para a música clásica dun xeito que nunca vai esquecer.


ONDACERO RADIO | Achan o cadáver dun home nunha piscina termal de Ourense\nAchan o cadáver dun home nunha piscina termal de Ourense\nTrátase dun veciño habitual do casco vello da cidada\nTermas As Burgas / Onda Cero\nO corpo dun home falecido foi achado este mércores flotando na piscina termal das Burgas, na cidade de Ourense. O cadáver foi localizado polo encargado da instalación poucos minutos logo da súa apertura.\nO propio técnico, Francisco Sotelo, explicou que achou o corpo no vaso da piscina urbana, aproximadamente ás 7,20 minutos, tras comezar os labores de preparación e mantemento e onde antes, á súa chegada ás 7,00 horas, non había ninguén.\nAxentes da Policía Nacional desprazáronse ao lugar tras un aviso do encargado, retiraron o corpo do auga e cubrírono ata que o xuíz decretó o levantamiento do cadáver, momento no que unha funeraria transportouno ao Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHOU), para practicarlle a autopsia.\nFontes policiais explicou que o falecido era un veciño habitual do casco vello da cidade, onde se atopa a piscina, e protagonista habitual de altercados relacionados co seu alcoholismo.\nAdemais, fontes municipais apuntaron que a piscina permanecerá pechada ao público mentres se completan as tarefas de limpeza e mantemento, que se realizan con numerosas testemuñas debido á expectación orixinada polo achado do corpo e a presenza policial na zona.


| Mércores, 1 de Febreiro de 2017, 16:44\nARCHIVADO EN | Angrois Alvia Renfe Rajoy Yak-42 Víctimas Alvia investigación De la Serna Pastor\nAs vítimas do accidente do tren Alvia ocorrido en xullo de 2013 en Angrois, polo que morreron 80 persoas e máis de 100 resultaron feridas, pediron unha reunión ao presidente do Goberno, Mariano Rajoy, despois de que este recibise aos familiares da traxedia do 'Yak 42'.\n"Connosco aínda está vostede a tempo", dille a plataforma de afectados o xefe do Executivo en unha carta aberta na que lle reprochan que, co 'Yak 42', "chegou un pouco tarde", ao transcorrer 14 anos da traxedia.\nA misiva engade, con todo, que, "como di o refrán, 'máis vale tarde que nunca". "Os momentos en que se fan as cousas teñen a súa importancia: débese investigar no seu momento, debe haber transparencia no seu momento, débese facer xustiza no seu momento, débese castigar aos responsables no seu momento e débese pedir perdón no seu momento", subliña a plataforma.\nAs vítimas advirten no texto de que "cando as cousas chegan demasiado tarde, as condutas non teñen o mesmo significado para os afectados".\nLembran a Rajoy que "no luctuoso asunto" do Alvia "non comezou moi ben". "O mesmo día do accidente dirixiu a mensaxe de condolencias aos chineses, concretamente aos habitantes de Gansu, polo terremoto que se produciu naquel lugar", apuntan.\nProseguen indicando que o 25 de febreiro de 2014 Rajoy interveu no debate do estado da nación referente ao ano 2013.\n"Lembra vostede canto tempo dedicou á traxedia no seu discurso inicial de 1 hora e 35 minutos?", pregúntanlle. "Nin un só segundo. Tívollo que lembrar a deputada do BNG, a sra. Fernández Dávila", repréndeno.\nNeste "desgraciado asunto", segundo inciden os afectados do sinistro ferroviario da curva da Grandeira, "pasaron cousas moi graves, como que a Axencia Ferroviaria Europea ditaminou que o informe realizado polo organismo público español encargado da investigación de accidentes ferroviarios (CIAF) non cumpría as directivas europeas". "Porque non era independente e porque non investigaba as causas profundas/raíz do accidente", destacan.\nPASTOR "ENGANOU" E DE LA SERNA "PADECE DE AMNESIA"\nTamén aluden na carta á exministra de Fomento, a popular Ana Pastor, actual presidenta do Congreso, que consideran que os "enganou" ao asegurarlles "que si que era independente".\nNesta liña, as vítimas piden unha reflexión a Rajoy "no que respecta á elección dos membros do seu Goberno", pois o actual titular do ministerio, Íñigo da Serna, "que fai cinco meses, como alcalde de Santander, solicitaba con entusiasmo a creación dunha comisión técnica independente e dunha comisión de investigación parlamentaria, padece dunha amnesia repentina".\nEUROCÁMARA E PERITAXE\nNa misiva resaltan que a semana pasada, na Eurocámara, a presidenta da comisión de peticións, a liberal sueca Cecilia Wikström, sentenciou que "o deber de investigar o accidente non se cumpriu de maneira adecuada" e por iso debe haber unha "investigación independente" e o máis "rápido" posible.\nTamén chaman a atención ás conclusións do perito independente na instrución xudicial, que afirma que, "de realizarse unha análise integral da liña, o perigo concreto da curva de Angrois e o seu risco asociado resultaría máis que evidente".\nPor todo iso, solicitan que Rajoy os reciba "agora" e "se comprometa a crear a comisión técnica independente que reclama Europa", así como a impulsar a creación dunha comisión de investigación parlamentaria "onde se depuren as posibles responsabilidades políticas dun accidente no que están implicados o ministerio de Fomento, Renfe e Adif".