Inícianse as obras de acondicionamento do Mercado Municipal de Tomiño — Xornal21\nInícianse as obras de acondicionamento do Mercado Municipal de Tomiño\nCun orzamento de case 20.600 euros, os traballos servirán para afondar na redución do impacto solar e axeitar o interiorismo da praza.\nO Concello de Tomiño vén de comezar novas obras no Mercado Municipal para o acondicionamento das súas instalacións, motivo que obrigará a pechar o primeiro andar da praza de abastos todas as tardes ata o vindeiro venres 17 de novembro. Estas obras non afectarán ao resto das instalacións na planta baixa, que manterá a súa actividade habitual.\nCun orzamento de 20.589,89 euros, as cobras contan cunha subvención de 10.294,95 euros da Consellería de Economía, Emprego e Industria concedida a través da Dirección Xeral de Comercio e Consumo da Xunta de Galicia ao abeiro da convocatoria de axudas para a consecución de mercados de excelencia nos distintos concellos galegos e para a mellora dos recintos onde se desenvolve o comercio non sedentario.\nAs obras, que comezaron este mesmo luns, contemplan o acondicionamento das instalacións da praza de abastos coa colocación dun pavimento técnico vinílico; a incorporación de elementos de redución do impacto da radiación solar, como un sistema de sombreado na zona de peixaría; a creación e acondicionamento dun espazo multifuncional para actividades que complementen a actividade comercial e a rotulación exterior do edificio.\nAdemais, levaranse a cabo melloras no interiorismo axeitando as instalacións para acadar unha imaxe integral e homoxénea dos postos de venda e áreas comúns, así como na sinalización e na rotulación interior. Por outra banda, tamén se desenvolverán elementos de exposición de identificación de produtos e prezos.\nEsta iniciativa conta ademais cunha partida de máis de 700 euros para desenvolver distintas actividades de formación dirixidas aos praceiros e praceiras que teñen os seus postos no Mercado Municipal.


Boletín Informativo das 13:00 horas do día 27/06/17 | Axega\nDesaloxan varias vivendas en Cangas ao incendiarse un coche nun garaxe\nUn incendio dun coche declarado esta mañá en Cangas obrigou ao desaloxo de seis pisos. O lume declarouse no andar menos tres dun edificio da Rúa de Logán. O vehículo resultou calcinado por completo. Con todo, o lume non afectou a ningún outro ben.\nOs efectivos de Protección Civil de Cangas informaron da situación ás 8:30 horas desta mañá. Segundo indicaron, saía moito fume do interior dun garaxe.\nO persoal do Centro de Atención ás Emerxencias do 112 alertou aos Bombeiros do Morrazo, á Policía Local e á Garda Civil. Urxencias Médicas tamén recibiu unha alerta do 112, que decidiu mobilizar unha ambulancia ata o punto, ainda que polo de agora non hai constancia de ningunha persoa afectada.\nUnha persoa ferida nun choque múltiple en Tomiño\nUnha colisión entre tres coches rexistrada esta mañá en Tomiño deixa unha persoa ferida. A vítima foi evacuada polos efectivos sanitarios a un centro hospitalario.\nUnha persoa particular alertou do sinistro ao 112 Galicia ás 11:15 horas desta mañá.\nDende a central de emerxencias do 112 Galicia informouse a Urxencias Médicas e aos Bombeiros do Baixo Miño. Os feitos tamén foron postos en coñecemento do GES da Guarda, de Protección Civil e da Garda Civil de Tráfico.


Revolta Irmandinha: Non é un rei, é un zoupón!\nNon é un rei, é un zoupón!\nNon lles ficou máis remedio, perante a importancia da operación, informar da viaxe "privada con diñeiro público" do rei a Botswana, accidente incluído. Mentres todos especulaban onde estaba o monarca que non visitaba ao seu netísimo Froilán, resulta que o moi repoludo, en plena crise da "prima de risco" collía o portante e como facía no pasado cos osos bébedos íase a Botswana a cazar. Seguramente o importe da viaxe, os permisos e demais, con operación incluída, custou máis que a raquítica diminución do 2% no salario do seus once traballadores, que non del.\nA Casa Real española mostra, moi ao seu pesar, e máis unha vez, o anacrónico dunha institución opaca, esvanxadora, con mentalidade medieval e cun rei cada vez máis abotargado e unha familia cada vez máis zoupona.\nE as preguntas imponse:\nPor que en plena crise o rei frivolamente vaise de viaxe?\nPor que o Goberno está empeñado en montar unha Marca España con este disparatado Borbón, boneco de lá mundial, de marca de fábrica?.\nPor que o embaixador español en Botswana tivo que facer fronte a ese desatino e ao goberno de Rajoy a oposición non lle podemos preguntar nada?.\nPor que este señor ante os seus achaques e situación familiar, aproveitando que mañá é o 14 de abril, non abdica dunha vez?\nPor que nunca podemos decatarnos de canto custan estas viaxes ?\nPor que cando o Xefe do estado está de ferias a opinión pública non se decata?.\nPor que o goberno tapa todas estas corruptelas?\nPor que alguén do partido socialista non denuncia este cortesanismo?\nUrdangarin, Froilán, cazarías, irse a Dubai e non acudir ao funeral de Miguel Delibes, a infanta Cristina e a infanta Elena, Felipe e Letizia, todos isto dá para unha Zarzuela, mais non para a Marca dun país serio. Que pobre xente!.\nEtiquetas: Áfricas, Botsbwana, democracia, II Restauraçom, Iñaki Anasagasti, mídia, PNV, PP, PSOE, res publica, sociedade


IESCALDASLETRAS: Pasámolo de Medo! Samaín no Mosteiro de Carboeiro. 5 de novembro de 2010. Textos dramatizados por parte dos Clubs de Lectura: CPI Domingo Fontán de Portas; IES Aquis Celenis de Caldas de Reis; IES de Porto do Son; IES García Barros da Estrada; CPI Aurelio Marcelino Rey García de Cuntis. Ademais Celso Fernández Sanmartín obsequiounos cunha contada...


[AS CEN VILAFRANCAS /4] Anónimos na vila. Unha historia sen nomes por escribir – BierzoDiario\nFeira no Campairo do grano\nHÉCTOR M,. SILVEIRO | Unha evocadora imaxe da Praza do Campairo do Grano nun día de feira levounos, antes de dar un paso máis nestas Cen Vilafrancas por desvelar, a reflexionar sobre a importancia dos anónimos da vila e dedicarlles a eles e a elas unha entrega en exclusiva. Referímonos aos centos e centos, aos milleiros de persoas que fixeron posible dende o silencio atronador do anonimato a nosa vila. A Vilafranca do Bierzo que se asenta nos soños, nos feitos e nos sufrires dos primixenios gremios de canteiros e tecedoras, dos labregos indelebles de leiras e viñas e das pastoras labieiriñas, por suposto das vítimas de guerras e pestes que naquela Idade Media peregrina tiveron lugar, das xentes da pé do Antigo Réxime sufridoras dos foros do Marquesado e da veciñanza e dos soldados que viviron e morreron na época da francesada e da fugaz capitalidade, dos xornaleiros e as súas familias que migraron e non volveron a causa da filoxera do XIX, das distintas xeraciois que por forza foron innomeadas a partir de xullo do 36 e tamén das que viviron e viven o declinar do século XX mirando ao século XXI desde dentro ou desde fóra con esperanza, agora eclipsada por unha pandemia. A historia de vida destas persoas incontables, sen nome e sen memoria porque non permaneceu, pero que ofreceron o mellor de seu para facer ao seu xeito realidade a crónica con maiúsculas, chea de títulos e apelidos que, estes si, ecoan ao longo dos tempos entre as rúas de pedra, as igrexas e as casas con escudos de armas desta singular vila berciana. Téñase en conta que debemos sumar aos quefaceres diarios e calados dos habitantes do seu núcleo máis habitado neste afán de enumeración secular, a aportación de milleiros de homes e mulleres que vivindo silentes non sempre nas mellores condiciois posibles tiñan as súas casas de teito nos distintos lugares do antigo partido de Vilafranca, na montaña da Somoza ou seguindo o curso dos ríos cara a Valdeorras, mesmo aqueles que pertencendo hoxe a concellos distintos foron esenciais para erguer a vila. Da boca do pobo escuitábanse cantares como este cuando se segaba o pan en Corullón:\nSi te cayeras,\ny cogieras debajo (bis)\nNon se trata de alentar a destrución ou o silencio, todo o contrario, queremos non esquecer algo que emerxe daquela vella dialéctica propia de calquera vila que houbo quen bautizou como a dos “túzaros e dos señoritos”, é dicir, das diferenzas de clase que a autoridade sempre estivo atenta a marcar. Naceu de estereotipos e prexuízos, remata sempre en discriminaciois crueis, cuando non en actuaciois inconfesables como aconteceu hai ben pouco, no oficialmente distante período da Guerra Civil, que mantén tristemente acesas as brasas ferintes, produto dun incendio aínda mal apagado. Esta fronteira que deseñaron os de arriba para lograr parapetarse nunha situación privilexiada fronte ao resto, vén de lonxe, constitúe unha pesada carga do pasado que dalgún xeito segue estando aí e é difícil de borrar ou de botar abaixo, por máis que estea teoricamente e, a día de hoxe, superada. Algo semellante ao que sucede co clamor do feminismo. Precísase unha conciencia e unha coherencia conxunta demoledora e global á hora de actuar en sociedade para poder erradicar calquera tipo de desigualdade.\nÉ ben certo que en calquera viaxe ao pasado nos podemos sentir máis próximos ás xentes que transitaron pola nosa vila e a súa contorna en determinadas épocas, seguramente as menos afastadas de nosoutros, pero resulta difícil establecer un baremo para definir que xeración foi máis sufrida. Tanto como é inxusto marcar prioridades no recoñecemento e posta en valor de determinados momentos que aos ollos de hoxe semellen como máis significativos, porque todos teñen algo que dicir, aínda que ineludiblemente non podamos lembrar eiquí en detalle cada un deses períodos como quixéramos. Se cuadra resultará máis efectivo fixar a mirada en elementos que foron perdurables. Disque sempre houbo pobres e ricos. Todo un tópico que non é certo (ocorre a miúdo con este tipo de aseveraciois categóricas). Pero durante muito tempo estivo vixente e vigorosa esa división entre “señoritos e túzaros”. Lamentablemente foi visible e puxante grazas a colocar conscientemente no anonimato para a historia a un inmenso número de seres humanos, por iso nós imos rescatar neste texto ás xentes do común de tres momentos distintos e distantes no tempo, tres pequenas calas que agochan todo un mundo por desenmascarar no medio e medio de tantas páxinas escritas pola Historia Local onde esa masa inxente emerxe como sacando a cabeza para tomar aire dun mergullo abafante e permanente no que vive.\nImos logo tentar un imposible como é restaurar en parte esa memoria tan inmensa como rota de aqueles aos que a historia oficial lles roubou a personalidade. Será razoablemente unha memoria colectiva dun número insignificante de descoñecidos, de ignorados e dos que foron habitualmente obxecto de marxinación por parte dos poderosos. Para realizar tan ardua e complexa empresa só hai un medio, narrar unha historia contra corrente, alternativa, fuxindo dos nomes e das maiúsculas, fixándonos nos detalles e recorrendo á tradición, aos costumes orais e a algo aínda máis fráxil, á vez que imprescindible: Os sentimentos do pobo, en especial, os seus sufrimentos que deixaron, estes si, unha fonda pegada, a pesar de querer ser enmudecida polos que ostentan o poder, pouco interesados en recoñecer a evidencia de que a historia escribir, a escriben eles, pero a forxan e a sofren os humildes, os desposuídos, ou mellor dito, a historia escrita é a que se esquece dos sen nome, pero non existiría sen eles. Sendo obxectivos e xustos amantes da verdade imponse lembrar aos eternamente ignorados/as. Sen estas persoas non sería posible Vilafranca. Debemos manter viva a súa presenza paradoxicamente doente, oculta e secular. Ese será logo un compromiso constante nas liñas que de agora en diante escribamos baixo a epígrafe das Cen Vilafrancas.\nComecemos. Alguén dirá que esas persoas das que falamos si que aparecen nos libros vellos parroquiais de bautismos e defunciois. Pero resulta curiosa que esa evidencia do seu existir redunde no seu anonimato. Lonxe de ser de fácil aceso, nunha xestión que responde a tempos remotos e se resiste a democratizar, a Igrexa goza dunha falta de transparencia incualificable que imposibilita unha consulta áxil deste voluminoso arquivo. Quen ten a custodia desta documentación, onde si hai nomes, úsaos máis como un sinal ou produto dunha acumulación de almas que sustentan dita institución, asociados a súa puxanza como institución (como ocorre por igual cos rexistros, notarías, xulgados e administraciois locais interesadas xeralmente no amoreamento de nomes e máis nomes, moreas deles que outorgan aos gobernantes máis e máis poderío). Responden a un trámite tan obvio que acaba por despersonalizar e cousificar a todas as persoas das que se anota un nome sen transcendencia como tal, coma quen di, unha cifra que se murcha como unha flor ventureira e fráxil que morrerá baixo as botas dun exército que avanza. Todo o contrario do que nós perseguimos. Pretendemos rescatar a identidade clara e concisa que nace do recoñecemento concreto e onde cada individuo teña valor en por si, aínda que non saibamos o seu nome. Unha suma de valías que nace da participación do colectivo no fluír do social seguindo o curso dos días como o cachón das augas irrepetibles dos ríos nas que só unha vez nos bañamos.\nTomando como fío condutor algo tan necesario e cotián como o alimento diario, o pan e o viño, e quen o traballa, iniciamos este camiñar entre descoñecidos para a súa xusta dignificación. Recuperamos, permítasenos esta licencia, o sabor do pan consultando un pergameo escrito a mao. Visitamos así un forno compartido por dous veciños que era realmente unha propiedade que o Mosteiro de Carracedo tiña na vila. O documento data do século XII, do ano 1191, estamos a 8 de agosto, cuando o abade afora unha casa “domum apud Villafrancam in vita vestra, cum furno et foro et exitu suo”. Estamos na etapa de consolidación medieval da vila, un retrato documental onde afloran as relaciois de dependencia e de sometemento aos señores por parte da veciñanza dun deses núcleos xacobeos bercianos en auxe. Collido case que ao azar entre os centos de rexistros meticulosos pertencentes ao Cartulario de Santa María de Carracedo (992-1500) destacamos tamén outro aforamento dunha casa e bodega cos seus sobrados que posuía unha muller coas súas fillas, sita en Vilafranca no Camiño Francés e a cerca da ponte da Rigueira, que con data de 1 de xullo do ano 1443 di:\nPor la casa e vodega de Villafranca, deben pagar anualmente ochenta maravedises, dar asiento para una cuba del monasterio, y dar posada al abad, prior, monges, ropa y paja, fuego, sal, agua sempre que vayan.\nNo documento determina a prohibición da súa venda e lévanos á vez aos lugares de produción, outras propiedades do mosteiro citado, en Toral e nunha granxa “su campanas de Sant Martino de Pieros” polas que, claro está, hai que pagar:\nRenta anual por el casal y granja del Castro (de Ventosa) y por la casa heredad de Toral, ocho tegas de pan, medio de trigo, e medio centeno. Y debe hacer dos casas en el Castro, de buenas tapias y maderas, y cubiertas de colmo, e de geniestas.\nNesta mesma fonte documental atopamos centos de referencias máis que non podemos rexistrar eiquí. Rematemos cunha do mes de xaneiro do ano 1445 na que se aprecia como se ataban de por vida a un “vesino de Villafranca cerca de Valcarcel y a outras tres personas” cun pago de foros dunha das súas propiedades neste caso “un terreno donde dicen Valdoneyxe, so campanas de Sant Payo de Valtuylle de Yuso, términos de Carrasedo y Camiño Francés”:\n“Debe darle puesto de viña en seys años, y pasados pagar el y su muger anualmente doze azumbres de mosto y los sucesores diez y siete azumbres…”\nÉ curioso como a tradición oral contradí con ironía a dura realidade, dándolle a volta nun relato coñecido sobre a viña do Castro Ventosa que un labrego traballou toda a súa vida e no seu leito de morte deixa aos frades de Santa María de Carracedo para que estes a poden en marzo e a caven en abril, pero indicando que o viño que dea sexa para os seus herdeiros”.\nTambor e corneta do Exército de Galicia da época das Guerras napoleónicas. Custodiados pola Venerable Orde Terceira Franciscana (Foto Robés)\nSeguindo ese fío do pan e do viño recalamos nun dos peores momentos vividos na vila tanto pola xente con poucos recursos como a acomodada. O pobo denominouna graficamente como “a francesada”. Hai bastantes referencias documentais que describen como nas rúas empedradas os soldados dacabalo ou a pé ían parando nas bodegas para requisar alimentos e que, despois de aprovisionarse a prazer e, antes de seguir a súa marcha, ocasionaban todo tipo de estragos. Por Vilafranca pasaron tropas do exército aliado inglés coa idea de combater aos gabachos, que tras resultar vencidos, volveron sobre os seus pasos, perseguidos polos franceses. Foi nestas datas de frío e neve. Ao exército francés logo lle arrebatarían as tropas do país esta praza que resultou ser estratéxica para as distintas xuntas militares de León e de Galicia, onde fixeron fronte unidas ao exército inimigo, sendo a nosa vila un asentamento destacado en todo este tempo. Uns e outros procuraban impedir que o pouco alimento que quedaba fose a parar ás despensas inimigas. As tropas estragaban así odres de viño, deixaban as bouciñeiras abertas e rebentaban as cubas nas bodegas namentres muita poboación fuxía ás aldeas da montaña como refuxio. Foran da Inglaterra amiga ou de Francia, os soldados inculpados en maior grao foron os franceses. De tanto ruído que xeraron estes movementos de ida e volta de tropas, nunha daquelas continuas escaramuzas habidas, o exército de Galicia deixou esquecido nesta vila un gran tambor e unha corneta que hoxe se conservan, case de milagre grazas a nova funcionalidade que o pobo lles deu como recurso procesional na Semana de Pascua. Foi un período no que a poboación sufriu grandes perdas tanto nos seus bens materiais como nas súas persoas, unha das etapas de maior precariedade e mortalidade da nosa historia recente e polo tanto máis dolorosas para a nosa vila. Singularizamos esta dor nunha testemuña que permaneceu milagrosamente viva na tradición oral. A oralidade capaz de transmitir as emociois do pobo que trouxo ata os nosos oídos un relato da indecencia e cruel vinganza sobre unha pobre muller que sucedeu en Dragonte. Ao estar embarazada non puido fuxir dos soldados porque se puxera de parto e soportou os abusos daqueles homes, tras ser descuberta no seu agocho nunha das casas baleiras polo medo. Estaba alimentando ao seu fillo, dándolle de mamar cuando contan que un soldado sacou o seu sable e despiadadamente lle cortou os peitos.\nNon é menos terrible a longa noite que se viviu tras do golpe de Estado de Franco do ano 1936. Daquela os que reclamaban igualdade, pan e liberdade, foron perseguidos. Do regueiro de represión e de sangue que deixaron (neste caso é determinante que aparezan os nomes dos asasinos) o Comandante Manso e os falanxistas, decretaron o silencio e o racionamento de alimentos como consigna e símbolo da ditadura que aínda hoxe, provocan nas persoas decentes un fondo sentir contra a inxustiza e o esquecemento. Oitenta e cuatro anos despois están pendentes de restituír convenientemente na nosa memoria e sacar dunha vez do anonimato persoas que foron asasinadas nas cunetas dos camiños. Hai que nos saibamos na propia vila unha tumba no medio dun camín que ía cara a Vilela, hoxe oculta entre a maleza que muitos vilafranquinos saben onde está e que agarda poder ser exhumada seguindo os pasos valentes da ARMH que soubo luitar contra a desmemoria.\nCuanta fame de igualdade por conquistar, cuanta sede de xustiza que satisfacer e proclamar contra os abusos, a incomprensión e a ocultación. Miradas agochadas de decenas e decenas de rostros amarelos ou agrisados que aparecen nas primeiras fotografías que conservamos esperan, centos de almas en tumbas sen nome, as máis descansan nos nosos cemiterios, outras aínda agardan ser enterradas neles. Son milleiros de nomes borrados polo paso ineludible dos anos, expostos ás inclemencias da intemperie do tempo que reclaman memoria. Memoria para rachar o silencios e comezar outra historia onde a identidade non estea mutilada ou peneirada, nin sexa unha copia edulcorada e literal do que as elites quixeron contar, memoria democrática e xusta, que evite unha mentira tóxica, envelenada que perpetúe o esquecemento aparentando todo o contrario. Xa se sabe que o que ten fame con pan soña. Soñemos logo con que outra historia é posible, tendo presentes aos tantas veces ignorados/as da nosa vila. Só é imaxinable a dimensión do seu valor se a equiparamos, nun esforzo intelixente e ousado, ao incontable número dos anónimos irrecuperables que existiron. Beizón e agarimos para eles, sufridores artífices dos soños dunha Vilafranca por descubrir, seguramente ben diferente e libre da desmemoria!


Baiona celebra este domingo a Romaría da Virxe da Rocha - ValmiñorTV\n[ 20/09/2019 ] Baiona tramita as axudas ao alugamento de vivendas do Plan Estatal\tBAIONA\n[ 19/09/2019 ] Donas celebra as festas de San Cibrán\tGALEGO\n[ 19/09/2019 ] Lizarte vence pola mínima na contrarreloxo por equipos inaugural da Volta a Galicia en Baiona\tBAIONA\n[ 19/09/2019 ] Baiona homenaxea aos seus clubs de bolos celta polos logros conseguidos no Campionato de España\tBAIONA\n[ 19/09/2019 ] Gondomar celebra unha nova edición de “As Tapas do Conde”\tGALEGO\nInicioBAIONABaiona celebra este domingo a Romaría da Virxe da Rocha\nEste domingo 25 de agosto como vén sendo costume e tradición na Real Vila e coincidindo co último domingo do mes de agosto, terá lugar a Romaría da Virxe da Rocha, que comezará ás doce horas. Á unha do mediodía terá lugar a Misa Solemne ao pé do monumento e acto seguido actuará a Escola de Danza Vila de Baiona, o Grupo de Gaitas A Seneira, e as Pandereteiras de Monte Boi.\nSobre as dúas da tarde está previsto que comece a tradicional comida campestre composta de sardiñas, pan de millo e viño. Degustaranse para a ocasión máis de 300kg de sardiñas, 250kg de pan de millo e 200 litros de viño do país a 4 euros a ración para todos os romeiros que se acheguen este domingo ao Parque Mercedes de la Escalera.\nA Romaría da Virxe da Rocha é organizada pola Concellería de Cultura de Baiona, preservando inalterables os costumes e tradicións da Vila de Baiona que se remontan ao 18 de setembro de 1910, data na que se colocou a primeira pedra do monumento e na que se depositou unha caixiña de zinc contendo dúas moedas de ouro, dous de prata e dúas de bronce, xunto cunha copia da acta de tal acontecemento.\nA súa construción foi posible por subscrición popular e por unha importante colecta de emigrantes españois en Cuba. A escultura foi inaugurada o 14 de setembro de 1930 e ao longo dos anos foi festexada con diversos actos e cerimonias relixiosas e profanas que aínda hoxe en día seguen repetíndose como marca o costume e tradición o último domingo de agosto ao pé do monumento.


LG Optimus Sol, crece a familia LG – Mallando no Android\nLG Optimus Sol, crece a familia LG\nAutor Iago Varela Martínez O día 22 Agosto, 2011 Non hai comentarios\nLG vén de facer oficial a súa última aposta, o LG Optimus Sol, un terminal que segue a completar a familia da súa gama de smartphones con Android e que está pensado para achegar dispositivos cunhas prestacións avanzadas a usuarios de todos os petos.\nCun grosor de apenas 10 milímetros, o Optimus Sol conta cunha pantalla de 3,8 polgadas ultra AMOLED, que dobra a taxa de reflexión habitual das pantallas AMOLED o que mellora a visibilidade en ambientes con moita luz.\nO seu procesador é de 1 GHz con 512 MB de memoria RAM e 150 de memoria interna, aínda que ampliábel mediante tarxetas microSD 32 GB adicionais. Conta con Android 2.3 (Gingerbread) para poñer vida a todo este hardware e unha cámara de 5 megapíxeles.\nAgárdase que a súa saída en Europa sexa arredor de setembro.\nMi A1, o novo terminal de Xiaomi con Android One\nNos últimos días falouse moito do último terminal de Xiaomi, …\nAsí é o novo ZTE Axon 7 Mini anunciado no IFA\nZTE foi outro dos fabricantes que tampouco quixo perderse a cita …\nXiaomi celebra un ano no estado co lanzamento do Mi 8 Pro e Mi 8 Lite\nAproveitando o aniversario da súa presenza no estado español, Xiaomi …


Miranda respalda a decisión das e dos socios do Centro Galego de Bos Aires de preservar o seu patrimonio cultural 28.02.2018 audio\nO secretario xeral da Emigración compareceu no Parlamento galego para expoñer a situación actual da emblemática entidade arxentina. O responsable autonómico asegurou que todas e todos os emigrantes galegos que carezan de protección e pertenzan á entidade teñen garantida a asistencia sanitaria. O secretario xeral da Emigración, Antonio Rodríguez... Máis información\nMiranda renova o seu compromiso cos galegos e galegas maiores do Brasil cun novo convenio de colaboración coa Sociedade Rosalía de Castro de Santos 25.02.2018 audio\nSó nesta viaxe a Brasil o secretario xeral da Emigración rubricou tres acordos socioasistenciais para mellorar a atención dos galegos e as galegas residentes no estranxeiro. O responsable do departamento autonómico asistiu á celebración do 123 aniversario do Centro Espanhol de Santos. O secretario xeral da Emigración, Antonio Rodríguez Miranda,... Máis información\nMiranda inaugura “Paisaxes de Galicia”, unha exposición que achega as e os emigrantes galegos en Brasil aos seus lugares de orixe 24.02.2018 audio\nA mostra, que recala en São Paulo logo de iniciar a súa andadura en Santos, está formada por 30 instantáneas da comunidade autónoma. O secretario xeral da Emigración impartiu a segunda charla informativa sobre as medidas de fomento do retorno en Brasil, o segundo país con maior número de beneficiarias e beneficiarios das Bolsas Excelencia Mocidade... Máis información\nMiranda agradece cun acto de recoñecemento o labor das e dos colaboradores voluntarios que atenden aos maiores galegos e galegas de Salvador de Baía 24.02.2018 audio\nO secretario xeral da Emigración participou nun sentido recoñecemento a administrativas, médicos e farmacéuticos que axudan na tramitación a atención aos beneficiarios e beneficiarias de programas da Xunta de Galicia. O responsable do departamento autonómico asinou un convenio coa Asociación Cultural Cabaleiros de Santiago. A axenda oficial... Máis información\nMiranda exemplifica na figura do centenario José Rosario Rodeiro as mellores cualidades do empresariado galego en Brasil 23.02.2018 audio\nO secretario xeral da Emigración participou nunha homenaxe que recoñeceu a traxectoria deste veciño natural de Fornelos de Montes e asentado en Salvador de Baía. O secretario xeral da Emigración tamén visitou as instalacións do Galícia Esporte Clube, que este ano celebra o seu 85 aniversario. O secretario xeral da Emigración, Antonio Rodríguez... Máis información\nA Secretaría Xeral da Emigración abre o prazo das axudas a entidades galegas, ás que destina preto de 1,6 millóns de euros 23.02.2018 audio\nMáis de un millón de euros destas partidas están dirixidas ao funcionamento e actividades de índole cultural e social en relación con Galicia e as e os galegos. Os 575.000 euros restantes teñen por obxecto achegas para facer fronte a gastos de obras ou de equipamentos. O prazo de presentación de solicitudes remata o 20 de marzo. A Secretaría... Máis información


O Museo Etnolóxico acolle unha exposición sobre San Cipriano o mago - BadalNovas\nInicio Actualidade O Museo Etnolóxico acolle unha exposición sobre San Cipriano o mago\nO secretario xeral de Cultura da Xunta, Anxo M. Lorenzo, e o alcalde de Ribadavia, César Fernández, inauguraron hoxe no Museo Etnolóxico de Ribadavia a mostra San Cipriano o mago. De oracións, ciprianillos e tesouros que expón máis de 150 obxectos vencellados con esta figura do san de Antioquía.\nAta decembro do vindeiro ano poderase ver máis de 150 obxectos sobre o patrón e protector dos practicantes das artes máxicas e contra os maleficios. Deles, máis de 50 son pezas relixiosas vencelladas a San Cipriano e procedentes de diferentes países como España, Portugal, Italia, Francia, Rusia, Grecia, Armenia ou Etiopía.\nAdemais, tamén estarán expostos obxectos máxicos relacionados co culto a San Cipriano en todo o mundo e máis de 60 libros de maxia e sobre esta figura.\nA Deputación e o Clúster da Lousa promoverán un innovador proxecto de turismo industrial nas explotacións de Valdeorras


Programas de Ben Falado\nNa páxina web do meu cole (ceipaseca.com) estou a facer un artigo con tódolos vídeos do programa da TVG "Ben Falado". Dos 92 que ata agora eu coñezo xa teño un primeiro bloque de 35 co seu título e a súa imaxe. Hai algún máis sen a numeración e a imaxe, estóunos a ordenar e preparar para dous bloques maís. Nestes programas curtos de 5 minutos apréndense moitas curiosidades sobre a lingua galega e a súa cultura. Poñemos aquí unha mostra dun deles.\nCategoría: Ben Falado - Publicado o 30-12-2008 19:32\nTeño un bo recordo deste vídeo pola alegría que transmiten estes rapaces/as. Dan forzas e esperanza aos Galefas\nA canción deste vídeo chámase "Eles non poden ver"\nVer todo o disco\nCategoría: Música non lusófona - Publicado o 29-12-2008 23:42\nReceitas dun Galefas para un ano novo\nDéixovos estas ligazóns duns vídeos onde hai algunhas receitas e algunha canción para termos un desexable mellor ano. Acompañámolos cun fermoso poema do célebre escritor inglés Victor Hugo. Este poema podédelo descargas dende ceipaseca.com, en formato presentación, cunhas fermosas imaxes e cunha bonita música. DESCARGAR\n1ª Receita para un ano novo\n"Desexo que acariñes un can,\nalimentes un paxaro e oigas un xílgaro,\nerguer triunfante seu canto matinal,\nporque desta maneira,\nsentirás ben por nada.\nDesexo tamén que plantes unha semente,\npor máis minúscula que sexa, e que a\nacompañes no seu crecemento,\npara que descubras de cantas vidas\nestá feito unha árbore.\nDesexo, ademais, que teñas diñeiro,\nporque é necesario ser práctico,\nE que polo menos unha vez\npor ano poñas algo dese diñeiro\nfronte a ti e digas: "Isto é meu?\nsó para que quede claro\nquen é o dono de quen.\nDesexo tamén que ningún\ndos teus afectos morra, pero que si\nmorre algún, poidas chorar\nsen lamentarte e sufrir sen sentirte culpable.\nDesexo por fin que, sendo home,\nteñas unha boa muller, e que sendo\nmuller, teñas un bo home,\nmañán e ao día seguiente, e que cando\nestean exhaustos e sonrintes,\nfalen sobre amor para recomezar.\nSe todas estas cosas chegaran a pasar,\nnon teño máis nada que desexarte".\nVictor Hugo. s. XIX\nCategoría: Xeral - Publicado o 28-12-2008 10:28\nEsta chegando a tódolos rincóns de Galiza unha tradición de Nadal, a do "Apalpador" ou Pandigueiro de oficio Carboeiro.Polo Nadal baixaba das montañas e tocáballe a barriga aos nenos para ver se estaban mal alimentados; se non era así deixáballes unha morea de castañas.O Apalpador é menos consumista que o Papá Noel. De todos xeitos vaise ser dificil recuperalo porque obriga a pensar e traballar para facer un bo presente. Nós dende aquí axudamos a que se difunda a súa figura.\nOs consellos do apalpador para os agasallos son:\n1: Non o compres, faino.\nNana do apalpador\nDorme meu neno, dorme carabeliño\nque sae o Apalpador, do seu acochiño\ne baixa dos montes, cheiño de frio\ne quere atoparte, no leito dormido.\nDorme meu anxo, que o Apalpador\nquentará ben a lareira\nco seu mouro carbon\ndorme dozura, que e carboeiro\ne quenta as mantiñas\ne amornache o leito..\nDorme que ben, a apalparche\ne aloumiñarche a barriguiña\ne a deixarche para o almorzo\ncastañas ben quentiñas...\nDorme que fora, caen folerpas frias\ne o Apalpador fai o seu traballo\npara encher as barriguiñas\ndos meniños rebuldeiros\ne das fermosas neniñas\ndorme..dorme meu ben\ndorme miña rosiña...\nMáis en Vieros\nEn Pontevedra tamén hai outra figura lexendaria, O DEMO ASUBIADOR\nLer e ver máis\nCategoría: Galego - Publicado o 26-12-2008 21:15\nPáxina web do meu cole\nPara comezar este blog primeiro vou comentar que tamén coordino a páxina web do meu cole (CEIP Isidora Riestra, de Poio, Pontevedra), aínda que eu case sempre lle chamo CEIP A Seca. Nel atoparades un mogollón de artigos. É o traballo que durante un ano estivemos a facer alí. Xa me contaredes se vos gusta. Pódese entrar tamén con este dominio ceipaseca.com\nArtigos de reserva:\nDecepción na elección lingüística\nPréstamo de favor de Citroen\nCategoría: Xeral - Publicado o 26-12-2008 13:22


Este xoves 16 de xaneiro o GDR participou no encontro de diagnose das catro zonas vitivinícolas galegas con Indicación Xeográfica Protexida que tivo lugar no Pazo de Quián, en Sergude (Boqueixón), co obxectivo de elaborar de xeito participativo a Estratexia de dinamización económica, territorial e turística das comarcas vitivinícolas de Galicia e afrontar, entre outros, os seguintes retos: A dimensión dos viticultores e das adegas. O cambio climático e a sostenibilidade. Os novos patróns de consumo e enoturismo. A adaptación a novas tecnoloxías e a innovación. A loita contras as enfermidades. A falta de relevo xeracional dos viticultores. A necesidade…\nO Diario Oficial de Galicia (DOG) ven de publicar a NOVA CONVOCATORIA DE SUBVENCIÓNS 2020/21 para a execución de proxectos da medida Leader do Programa de Desenvolvemento Rural de Galicia 2014-2020, cofinanciadas co Fondo Europeo Agrícola de Desenvolvemento Rural. Trátase das achegas ás que pode optar calquera persoa ou entidade a través dos Grupos de Desenvolvemento Rural do territorio galego para desenvolver proxectos que dinamicen as súas contornas, ben sexan de carácter produtivo ou non. Nesta ocasión, CONCORRERÁN A ESTA CONVOCATORIA AQUELAS SOLICITUDES PRESENTADAS ATA O 31 DE XANEIRO DE 2020. As solicitudes de axuda para proxectos dos concellos das…\nUn ano máis o GDR Pontevedra-Morrazo participou no II Encontro Leader Galicia que tivo lugar na Estrada adicado ao turismo como dinamizador do rural. O evento organizado pola AGADER e a Asociación de GDR de Galicia contou, entre outros, coa presenza do conselleiro de Medio Rural, José González, e coa do director de Agader, Miguel Pérez Dubois. O acto celebrouse nunha carpa aberta na Praza do Concello onde os 24 GDR expuxeron vídeos e imaxes de cada territorio e na que o GDR Pontevedra-Morrazo presentou o novo material promocional de Enoturismo da Indicación Xeográfica Protexida Ribeiras do Morrazo baixo o lema "A emoción de deixarse…\npzfabxnc ¡Ayúdenos a prevenir SPAM!


BELEBLOG: A ratiña feroz. CEIP Lope de Vega\nA ratiña feroz. CEIP Lope de Vega\nEste luns tivemos a visita dun grupo de alumnos de 1º de primaria do CEIP Lope de Vega para representar a súa obra teatral: a ratiña feroz. Demostraron que son uns pequenos grandes artistas! Só hai que ver a cara dos nenos para darse conta de que estaban totalmente enganchados!\nPublicado por Bibliobelesar en 0:40


Vieiros: Galiza Hoxe - Flor Baena: "Pido que se limpe o nome do meu irmán, non quero cartos"\nDIRIXINME AOS POLÍTICOS E O ÚNICO QUE NON RESPONDEU FOI RAJOY\nFlor Baena: "Pido que se limpe o nome do meu irmán, non quero cartos"\nNeste ano da memoria e cando xa pasaron 30 do asasinato de Xosé Humberto Baena Alonso, a súa irmá lembra o procedemento e repasa como continuou a vida despois da morte. Falsas acusacións levaron a un rapaz de 24 anos "a morrer pola causa, xa que el era galeguista e republicano". No que respecta á lei aprobada o pasado día 28 de xullo, Flor Baena agarda que devolva a honra que lle quitaron ao irmán e a toda a familia, malia afirmar que aínda queda moito por facer.\n- 11:41 04/08/2006\nVieiros: O declarado como ano da memoria, estao sendo para Xosé Humberto Baena?\nFlor Baena: Estamos seguindo o ano da memoria e participando activamente. De feito, escribin cartas a Zapatero, á vicepresidenta, a Rajoy, entre outros, e este último foi o único que non contestou. Os que responderon dixeron que van facer o posíbel porque sexa así. Se ben, esta primeira iniciativa lexislatva non foi todo o boa que se puidera agardar, aínda que teño entendido a través do mesmo persidente Zapatero que, de momento, non vai ser unha lei moi forte até o outono. Polo momento cortáronnos as ás por todos os lados e teño esperanza nesta lei, por iso lle pido ao presidente e a todos cos que puiden contactar, que declaren que os xuizos foran inxustos. Non quero indemnizacións pero que si recoñezan que os mataron inxustamente.\nFala do executivo estatal pero recibiu comunicación algunha desde o Goberno galego?\nPolo momento solicitáronme unha carta que nos mandou o Rei en contestación a outra que lle escribira meu pai pedíndolle clemencia para meu irmán. Queren que ese documento participe nunha exposición que vai organizar a Xunta con orixinais producidos desde o 1936 até o 77, mostra coa que pretenden dar a coñecer como sucederon moitos acontecementos.\nCales foron os máis destacados actos de lembranza e procura de recoñemento para o seu irmán?\nNo 76 houbo un congreso dos partidos comunistas e invitáronnos para ver de demostrar a inocencia de meu irmán, aínda que só se falou de política e marchamos desencantados. A partir deso meu pai falou con avogados para reabrir o xuízo porque se lle practicara un consello de guerra e el non era militar. Nunca o conseguimos.\nOutro dos camiños que tomamos foi o que iniciou a plataforma 27 de setembro con membros procedentes e vigo e madrid e doutras partes do estado. Están presentes bandeiras galeguistas e republicanas porque así era meu irmán, e acoden escritores galegos como Ferrin ou Suso Vaamonde, que era moi amigo del. Ao principio actuabamos case na clandestinidade, se ben, no 25 aniversario celebramos unha manifestación moi grande en Pereiró, e agora din que queren facerlle un monolito no instituto Santa Irene, do que se está a encargar Ferrín.\nEstivo preso durante dous meses pero non era a primeira vez que pasou pola cadea, non é?\nDetivérono en madrid, aínda que el estudaba na USC. Participou nunha sentada para reivindicar os dereitos dos estudantes, detivérono nunha carga policial e aplicáronlle antecedentes. Houbo xuizo e saiu absolto pero a pesar diso non llos retiraron. Seguiu estudando filosofía e letras pero non atopaba traballo. Nalgúns postos estaba admintido e ao saber do historial non o contrataban, asi que comezou a traballar como peón de fundición en Fumensa. Nunha manifestación do primeiro de maio, na que non participou, a policía disparou ao aire coa desgracia de que, un vixiante que se asomou para ver como se desenvolvía recibiu ese disparo, que o matou. Trece amigos fixeron unha colecta e puxeron unha esquela no Faro de Vigo co texto "morto por neglixencia da forza pública". Para iso tiveron que presentar os carnés, co que a policía comezou coas detencións ao coñecer as identidades. Meu irmán dixo que non quería pasar polas palizas da policía e levárono uns amigos a portugal, aínda que rematou a súa viaxe en Madrid.\nCal foi o delito polo que condenaron a Humberto Baena?\nAcusárono de ser autor material da morte dun policía e, a pesar de que dixeron que ían 5 e eran de Vigo, el non coñecía a ningún. Cando o detiveron non estaba en Madrid e nin a proba de balística admitiron. Incluso as testemuñas presenciais desbotaron. De feito, unha señora que declarou que veu como mataban o policía afirmou que o que o fixo non se parecía en nada a meu irmán, porque el era delgado e alto e tiña o pelo longo e lentes, case até os ombreiros, e o culpábel era corpulento e co pelo curto. Nin o labor dos avogados puido facer nada.\nPasaron 30 anos de tribunal en tribunal\nAsí é. A lei antiterrorista firmouse cando el estaba detido e non podían xulgalo por iso. Ao morrer meu pai, miña nai fíxolle un poder a Doris Benegas para reabrir o proceso, para o que alegou no tribunal militar de madrid, que rexeitaron por defecto de forma. Logo si o aceptaron pero dixeron que prescribira, asi que fomos ao constitucional e tamén veu rexeitada. Fomos tamén á Haia pero dixeron que como España on tiña firmado os dereitos humanos daquela, fixoo no 77, non podían facer nada e agora vai no de Estrasburgo. Até agora non houbo ningunha sentenza ao seu favor. Todos se desentenden pero é unha morte e como vai prescribir iso! O que queremos é que lle devolvan a honra.\nComo se desenvolveron os feitos do 27 de setembro?\nFoi como un pesadelo. Cada fin de semana saiamos a Madrid en tren e víamolo 20 minutos os sábados ás 12 da mañá sen sentar, a pleno sol, e estivo durante dous meses prendido. O venres 26 meu pai recibiu unha chamada do avogado dicindo que o fusilaban ás seis da mañá do sábado e o consello de ministros fora ese mesmo día, no que firmaron as penas de morte. Dixo que el morría inocente pero que meu pai non se preocupara e que el morría non desesperado senón como galeguista e que morría pola causa. Asasinárono en Hoyo de Manzanares e non deixaron subir os familiares, só o viron algúns periodistas desde lonxe, varios militares e un cura.\nA desinformación houbo agravar o caos que viviron nos últimos días da vida de Xosé Humberto\nMeu irmán mais vello e meu pai estiveron no Porto durante tres días para darlle o pasaporte. Logo el foi para madrid. Cando o acusaron de matar o policía el estuvo en portugal e iso quedou reflctido no rexistro da pensión e no o psaporte. Non sabía por que o ditiveron e pensaba que era polo de vigo. O papa pedíu por el, así como todas as nacións, para que lle conmutasen a pena. Eran un total de 13 detidos procedentes de Madrid, Burgos e Barcelona condenados en varios xuizos. Indultaron a sete, casados e con fillos. Mataron 3 Madrid e 2 en Burgos. A muller dun deles estaba embarazada pero matárono igual para que non dixeran que franco mataba a pais de familia.\nComo realizaron o traslado de volta a Galiza?\nEl estivo 8 días enterrado en Madrid e trouxémolo as agochadas. A policía enterouse e en Puxeiros secuestrárono depois de morto. Meu pai pagou todo o traslado e quedou coa funeraria ás 12 nesa localidade. O conductor chegou antes de tempo e á policía debéronlle avisar desde Madrid, co que se achegaron e un deles apuntouno a punta de pistola dicíndolle que tiña queenterralo inmediatamente cemiterio de Pereiró. Meu irman e miñas tias subían buscar a meus pais e viron un coche fúnebre escoltado pola policía. Chegaron xusto para o soterramento e non querían deixar entrar a meu pai. Dixo que o mataran pero que el entraba. E entrou, pero os demais non puidemos. Até eso nolo quitaron.\nA familia de Xosé Humberto Baena pide a revisión do xuízo que o condenou a mort\nAmnistía Internacional critica o anteproxecto da Lei da memoria histórica


SEMPRENGALICIA: Programa de Radio en Galego. Tódolos sábados de 6h á 8h do serán: 25 de BRIL do2015\n25 de BRIL do2015\nNeste día conmemorativo da "revolução dos cravos" teremos dúas horiñas de emisión, con entrevistas, conversas e música galega. Non podo estar presente nos estudios, por certas obrigas persoais, pero seguro que desfrutaredes coas propostas que levarán adiante os guieiros de hoxe: XOSÉ LAMELA e mais ARMANDO FERNÁNDEZ, acompañados coma sempre polo noso técnico MARC FORT.\nA primeira comunicación é con OSCAR RODRÍGUEZ BLANCO, Presidente do COXGA - Colexio Oficial de Xoieiros de Galicia, que ten moitas e interesantes noticias que comentarnos.\nA segunda conversa-entrevista é con don XOSÉ LOIS VILAR, ARQUEÓLOGO, un grande investigador, escritor e froiteiro (como quere que o describan, posto que o seu oficio é ese) moi interesante, con quen temos falado xa nalgunhas ocasións e sempre nos ilustra, pero que neste caso a súa participación é motivada polo seu traballo relacionado co Instituto de Estudios MINHORANOS. Agradecémoslle a súa amable participación e en vindeiras datas voltaremos a conectar con el para que nos teña ao corrente das moitas novas que se vaian producindo.\nEn terceiro e ultimo lugar conversamos con donXOSÉ MANUEL BARBOSA, mantedor do blog "Desperta do teu sono" e coordinador das "IV XORNADAS das LETRAS Galego-Portuguesas de PITOES das JUNIAS", que nos informa moi amplamente deste evento próximo a celebrar nos días finais do mes de maio. e rematamos esta entrevista, e o propio programa, coa interpretación do himno da "revoluçao" arriba mencionada : Grándola Vila Morena.\nA vindeira semana máis e, se podemos, mellor...\nQue bom que convidedes ao José Manuel Barbosa!


Matavenero - Wikipedia, a enciclopedia libre\nCoordenadas: 42°32′14″N 6°22′17″O / 42.53722, -6.37139 Matavenero é unha localidade do concello español de Torre del Bierzo, na comarca do Bierzo (León, Castela e León). Segundo o padrón municipal (INE 2012) conta con 84 habitantes (46 homes e 38 mulleres), o que supón unha diminución en 3 habitantes en relación ao ano anterior.\nPódese acceder desde a antiga estrada N-VI (A Coruña-Madrid), desviándose cara a vila de San Andrés de las Puentes e de aí a San Facundo. Tras esta vila acábase a estrada e comeza un camiño de montaña non apto para automóbiles. Tamén se pode acceder desde a estrada Astorga-Ponferrada (Camiño de Santiago) nun desvío a través de pista forestal, preto de Foncebadón ou unha vez pasado Molinaseca tomando a estrada de Onamio e continuando cara a Paradasolana e continuando por pista forestal.\nNo século XIX pertenceu ao desaparecido concello de Alvares de la Ribera (hoxe localidade chamada Albares de la Ribera). Quedou deshabitado a finais dos anos 1960, até que en 1989 varias persoas de distintas nacionalidades establecéronse nesta localidade e na próxima de Poibueno, intentando crear o que chamaron aldea ecolóxica ou ecoaldea, organizándose en Xunta Veciñal.\nTras solucionar problemas básicos como a auga potable (subministrada por regos de montaña) e a subministración enerxética (principalmente a través de placas solares), a poboación creceu, creándose unha serie de negocios artesanais e agrícolas (comerciando nas feiras e mercados das vilas e cidades próximas, principalmente Ponferrada e Astorga), á vez que conta con panadería, tenda e un pequeno restaurante.\nDesde a súa recuperación como vila habitada, naceron máis de 30 nenos, polo que ao sumarse os residentes en Matavenero, fíxose necesaria a creación dunha escola, á que chaman “escola libre”.\nA circulación de vehículos de motor está prohibida na localidade e conta con zona de acampada libre, para visitantes.\n↑ INE - Población del Padrón Continuo por Unidad Poblacional\n↑ Red Ibérica de Ecoaldeas\nmatavenero.org (en castelán)\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Matavenero&oldid=5033791"


Asalto 2 das Guerreiras Laranxas na súa dobre saída maña\nSegundo asalto das Guerreiras Laranxas na súa dobre saída maña\nCo Bodegas Sommos Intersala o Pescados Rubén Burela venceu 0-3, agora enfróntase ao AD Sala Zaragoza FS coa intención de reafirmarse no máis alto da táboa\nA 21 das Guerreiras Laranxas do Burela, Leti M. Cortés / PRBFSF\nAs Guerreiras Laranxas do Pescados Rubén Burela saltarán á cancha mañá sábado 20 de febreiro de 2021, con toda a intención de volver sumar de tres e reafirmarse no cumio da táboa. As da Mariña están segundas pero empatadas a puntos coa AD Alcorcón FSF que xa ten xogados tres partidos máis cas galegas. Esta é a súa segunda ocasión de facerse valer no máis alto da clasificación nunha mesma semana e na mesma cidade: Zaragoza.\nTras a vitoria desta semana ante o Bodegas Sommos Intersala (0-3), o Pescados Rubén Burela FS ten a segunda oportunidade da semana, e en terras aragonesas, para reafirmarse no cumio da clasificación do Subgrupo B da Primeira División do fútbol sala Feminino da RFEF. Sala Zaragoza, co Siglo XXI como escenario, esperará as Guerreiras Laranxas, ás 12.00 horas de mañá sábado.\nO conxunto que preparar o adestrador Julio Delgado defenderá a primeira praza en solitario, con 28 puntos, e dous partidos menos que o seu rival máis próximo, AD Alcorcón. Pola súa parte, as alfareiras, con 25 puntos, recibirán o pechacancelas, Xaloc Alacant. Así que todo apunta a que as Guerreiras Laranxas non deberan deixar ir os tres puntos se non queren perder comba coa cabeza.\nAs mariñás terán que facer fronte á esixencia de dúas citas en menos de dous días, tras máis dun mes con tres aprazamentos: “Creo que o que nos gusta é competir. Despois dun mes case sen competir é duro pero tamén moi gratificante. Temos que recuperar ben e ir a por todas mañá para pechar ben a semana”, advertía a 21 das Guerreiras, Leti M. Cortés. A futbolista finalmente non puido participar na xornada 11 de La Granja, por molestias nun xemelgo, pero si agarda entrar na rotación mañá ante o Sala Zaragoza.\nPescados Rubén Burela – Sala Zaragoza | PRBFS\nA valisoletana Leti M. Cortés, consultada polas ás lesións de longa duración dos últimos meses e dando ánimos na súa recuperación a Jenny, Cilene e Cely, apuntaba: “foi complicado, sen partidos e sen poder adestrar ao cento por cento; pero esta semana xa foi diferente. O equipo está ben; estamos a conseguir de novo o ritmo necesario”.\nO Pescados Rubén Burela buscará o décimo trunfo desta primeira fase fronte ao quinto da táboa (18 puntos), que tras encadear dúas vitorias ante Majadahonda (2-4) e Xaloc (7-1) chega á xornada 15 coa derrota fronte ao potencial do Melilla (5-1).\n“Con Sala Zaragoza conseguimos un marcador moi avultado en Vista Alegre (8-3), pero esta vez sabemos que será diferente; é un bo equipo, con boas individualidades, e ten a fortaleza da casa”, advertía a ala-peche Leti M. Cortés.\nA expedición do Burela está conformada polas seguintes Guerreiras:\nEtiquetas Bodegas Sommos IntersalaBurelafútbol salafutsalpescados rubén Burela FSSala Zaragozazaragoza


Huawei abrirá unha tenda propia na Coruña – Mallando no Android\nAutor Iago Varela Martínez O día 6 Novembro, 2020 Non hai comentarios\nHuawei presentou onte a súa estratexia comercial para os próximos meses, un evento online no que a compañía perfilou algúns detalles dos seus últimos lanzamentos, e no que tamén anunciou novidades. Entre elas, a apertura de novas tendas físicas.\nA Coruña contará cunha tenda Huawei a finais deste mesmo mes, situada na Praza de Lugo, e outras cidades como Bilbao ou Barcelona tamén estrearán o seu Espazo Huawei nas próximas semanas. Nestes lugares, as usuarias poderán coñecer todos os produtos da marca chinesa a modo de experience store, e por suposto, tamén mercalos.\nUnha das sorpresas sobre esta nova é que non só haberá produtos de Huawei nestas tendas. Así, a marca chineas tamén anunciou onte o acordo con varios fabricantes para poder amosar e distribuír nelas os seus produtos.\nO máis destacado é o acordo con Cecotec, o fabricante español de robots intelixentes como a aspiradora Conga, polo que as potenciais clientas que se acheguen a estas tendas tamén poderán coñecer os seus produtos. Máis aló deste acordo con Cecotec, nas tendas de Huawei tamén haberá cepillos intelixentes, como o Leboo Smart Sonic, e outros produtos conectados.\nDispoñibilidade e prezo do Huawei Mate40 Pro\nMáis aló da estratexia súa estratexia comercial, Huawei tamén aproveitou a cita de onte para dar información sobre a dispoñibilidade e prezo do Huawei Mate40 Pro, un dos últimos terminais da compañía desvelado hai unhas semanas, e do que tedes máis información nesta ligazón.\nO novo Huawei Mate40 Pro está dispoñíbel na modalidade de pre-compra até o próximo 12 de novembro, puidéndose adquirir en negro (Black) ou prata (Mystic Silver) por 1199 €. A vantaxe que atoparán aquelas usuarias que elixan a pre-compra fronte á compra a partir desa data é que recibirán de regalo uns Huawei FreeBuds Pro en cor branco.\nAdemais, e co ánimo de potenciar os seus servizos (lembremos que o terminal vén sen os servizos e apps de Google nin a Play Store), Huawei tamén agasalla ás compradoras deste terminal con diversas vantaxes dentro dos Huawei Mobile Services. Entre estas vantaxes están os 50 GB de espazo na nube de Huawei Cloud durante 12 meses, 6 meses de balde de Huawei Music e 3 meses de balde de Huawei Video, os servizos de streaming de música e vídeo da compañía, respectivamente.\nEcosistema de produtos conectados\nHuawei tamén fixo un repaso polos diferentes produtos que veñen a completar o ecosistema de dispositivos conectados de Huawei, como os primeiros auriculares profesionais con cancelación de ruído, os Huawei FreeBuds Studio, dispoñíbeis por 299 €.\nPor outro lado temos os Huawei Sound X, un dos altofalantes premium da marca, deseñados en colaboración con Devialet e que se poden mercar por 199 € até o 12 de novembro.\nE por último ,os Huawei Gentle Monster EyeWear II, uns lentes de sol que permite ás usuarias escoitar música, realizar chamadas e recibir notificacións por 329 euros.


A concelleira de Deportes de Foz explica as xestións realizadas para contar cun campo de herba artificial |\nHome Actualidade A concelleira de Deportes de Foz explica as xestións realizadas para contar cun campo de herba artificial\nCalifico de bochornosa e pouca elegante a forma que ten de entrar o candidato do Partido Popular de Foz na política local. Quen tería que estar ofendida sería eu, posto que xa desde principios do ano 2009, estiven en contacto co responsable da Área de Deportes da Deputación de Lugo, D. Antonio Veiga, para xestionar a posibilidade de que Foz contara cun campo de herba artificial. En concreto, desde o Concello rexistrouse a 30 de xaneiro, un escrito* á Area de Deportes da Deputación Provincial, para transmitir a miña preocupación xa que o campo de fútbol municipal sufría un gran desgaste na tempada invernal (adestran varias categorías do C.D. Foz e outros clubs e asociación), o que causaba que ás veces se atopara en malas condicións, que podía conlevar a lesións dos nosos deportistas.\nSupoño que o señor Javier Castiñeira tiña coñecemento desta petición, pois foi moi comentada no noso pobo, entre a xente do deporte. Entenderei que a súa idea, para o seu programa electoral, xurdiu da miña proposta á Deputación Provincial. Dubido, polo tanto, do seu inxenio e imaxinación e aclárolle que, neste Concello, se traballa sobre as necesidades que detectamos e nos transmiten usuarios de instalacións e veciños do noso Concello.\nXa que tanto se preocupa agora polas deficiencias do noso Concello, recomendaríalle que nos botara unha man co seu Partido na Xunta de Galicia, porque foron 2 veces neste ano as que nos denegaron as subvencións que o Concello solicitou en materia deportiva: arranxo pista de skate, arranxo pista polideportiva de Fazouro, porta de pavillón Torques de Marzán e dotación de aparcabicis, así como equipamento dos vestiarios do pavillón Torques de Marzán.\nFai unhas semanas na Comisión do Parlamento da Xunta de Galicia, a unha enmenda presentada polo PSdeG-PSOE, o Partido Popular votou en contra da dotación de herba artificial ao campo municipal de Foz, así como dunha residencia con centro de día no noso Concello. Non entendo, que tendo tanta preocupación polo estado do noso campo municipal, non lles gustara a idea aos do seu Partido.\nO que si lle teño que dicir, é que para o que si obtivemos subvención, cando gobernaba o Bipartito, foi para remodelación integral dos vestiarios e duchas do pavillón Torques de Marzán. E tamén obtivemos subvención, por parte da Deputación, para remodelar integramente os vestiarios e almacéns da pista polideportiva Campo da Cabana.\nPara rematar pediríalle un pouco de respecto para as persoas que si estamos traballando polo noso Concello, sen ningún tipo de electoralismo.\nescrito* á Area de Deportes da Deputación Provincial\nD. Antonio Veiga\nExcma. Deputación de Lugo – Área de Deportes\nDna. ROSA ALONSO RODRÍGUEZ, Concelleira de Xuventude e Deportes do Concello de Foz,\nDiríxese a vostede para comunicarlle que no noso Concello o fútbol é un deporte de fonda tradición e que congrega a un número moi elevado de persoas na súa práctica. A Asociación Deportiva Santiago de Foz (60 alumnos/as), o C.D. Foz (74 xogadores) e a Asociación Deportiva Cultural e Recreativa do C.D Foz (Veteranos do C.D. Foz, sobre 30 xogadores) utilizan durante toda a tempada as diferentes instalacións deportivas das que dispón o Concello de Foz.\nActualmente o noso campo de fútbol municipal, sito en Malates, sofre un gran desgaste polos adestramentos e competicións destes clubes, aumentado polos torneos que se celebran en diferentes épocas do ano (Torneo Costa Nova, Torneo de Infantís,…) Desafortunadamente, o terreo no que está asentado dito campo non é o máis axeitado, polo que a súa rexeneración é moi difícil, sobre todo na época invernal.\nReuníndonos cos clubes de fútbol do noso Concello, barallando opción para que este campo puidese estar en condicións óptimas para a práctica deportiva e non poñer en perigo a integridade física de ningún deportista, chegamos á conclusión de que a substitución da herba por un composto sintético, sería o máis axeitado para o correcto desenvolvemento da actividade deportiva neste campo municipal.\nSomos partidarios da práctica deportiva sobre herba natural, pero neste caso, cremos que a mellor opción para este campo, dadas as súas condicións e o seu deterioro pola grande actividade que soporta, é convertelo nun campo de herba artificial.\nPara o Concello de Foz supuxo unha grande inversión a construción desta instalación, así como o acondicionamento da zona e vémonos imposibilitados a acometer o gasto que suporía a substitución do terreo por herba artificial.\nPor todo isto é que SOLICITAMOS á Excma. Deputación Provincial de Lugo, unha axuda para poder levar a cabo este proxecto do que se beneficiaría unha gran cantidade de persoas na súa práctica deportiva cotiá.\nAgardando contar coa súa implicación neste proxecto, aproveito a ocasión para saudalo moi atentamente e agradecerlle a súa colaboración en anteriores ocasións.\nFoz, a 30 de xaneiro de 2009


1.700 máscaras para sector turístico de “Terra de Celanova-Serra do Xurés” - Deputación Provincial de Ourense\n1.700 máscaras para sector turístico de “Terra de Celanova-Serra do Xurés”\nOurense, 3 de decembro de 2020.- O Inorde está a distribuír un total de 1.700 máscaras entre os autónomos e empresarios do sector de servizos turísticos do xeodestino "Terra de Celanova-Serra do Xurés", iniciativa que se enmarca no convenio asinado entre o Inorde e maila Axencia Turismo de Galicia para a reactivación turística nestes territorios.\nAs máscaras, que se distribuirán en colaboración cos concellos, son ecosostibles, reutilizables e cen por cen galegas. Para a súa identificación están personalizadas co logotipo do xeodestino e inclúen o lema co que se pretende dar a coñecer este destino turístico: "Terra de Celanova - Serra do Xurés: Pedra viva!".\nO presidente do Inorde e vicepresidente primeiro da Deputación de Ourense, Rosendo Fernández, afirmou que os xeodestinos "son entidades esencias para a recuperación do turismo, un dos sectores máis afectados pola pandemia, de aí que procuráramos o seu impulso con este convenio".\nAsí, o acordo asinado coa Axencia Turismo de Galicia inclúe, xunto coa repartición das máscaras, outras catro actuacións: o deseño dun Xeotour Celanova-Xurés, un mapa-guía interactivo, un plan de promoción online e asistencia técnica. O orzamento deste convenio é de 40.000 euros, dos que 22.500 son aportados polo Inorde e o resto pola Axencia Turismo de Galicia, sendo o custo das máscaras de 8.000 euros.\nIntegrado por catorce concellos das comarcas de Celanova e da Baixa Limia, este xeodestino e ten por obxectivo consolidar unha oferta centrada no turismo cultural, activo e de natureza, sen esquecer a súa fortaleza no ámbito do turismo termal.


A Nogueira do país\nA nogueira do país, Juglans regia, é unha espécie que presenta interese productivo pola súa valiosísima madeira e pola posibilidade de aproveitamento de froito. Este último aumenta a multifuncionalidade do monte, xa que o proprietario pode obter así un recurso económico anual independente da renda da madeira no momento da corta.\nEntrevista con Carlos del Alamo, Conselleiro de Meioambiente\nEntrevista con Carlos del Alamo, Conselleiro de Meioambiente. Segundo o conselleiro, as organizacións ecoloxistas son un movimento importante que poden defender pontos de vista distintos, pero quen ten a lexitimidade para aplicar as políticas medioambientais é o governo refrendado polas urnas.\nMinicentrais e outros impactos no río Vilacoba\nOs viciños de Lesende (Lousame) criaron a Plataforma para a Defensa do Río Vilacoba co obxectivo de loitar pola recuperación do rio, estragado xa polos lixiviados dun vertedoiro incontrolado de lixo e os impactos dunha minicentral e dunha piscifactoria. Os viciños apoñen-se á concesión pola xunta dunha nova minicentral.\nResíduos tóxicos e solos contaminados\nOs meios de comunicación recolleron unha vez mais as informacións oficiais sobre o número de solos contaminados (mais de 500).\nDia da Terra: non á república eucalipteira\nCom motivo da celebración do Dia da Terra (22 de abril) ADEGA organizou diversos actos (Lugo, A Coruña e Santiago) de denúncia do grave problema de eucaliptización.\nConservar o Xistral\nA importancia da Serra do Xistral-O Cadramón, tanto desde o ponto de vista ecolóxico (solo, fauna e flora) como científico e docente está fora de toda dúvida, tal como se desprende un extenso estudo realizado por investigadores da Universidade de Santiago, e tamén do artigo sobre as turbeiras da sección de habitat deste número.


A Deputación da Coruña traballa en fórmulas de inclusión dixital para as persoas maiores – O Barbanza\nA Deputación da Coruña traballa en fórmulas de inclusión dixital para as persoas maiores\nMaio 10, 2022 S.P.\nA deputada provincial Ana Lamas debullou este martes 10 de maio as fórmulas nas que traballa a Deputación da Coruña para rematar cos muros de exclusión dixital que afectan ás persoas maiores e facer a administración máis accesíbel para as persoas maiores. Fíxoo co gallo dunha reunión coa plataforma de pensionistas de Cigarreras e Tabaqueros, que demanda medidas para que as entidades bancarias melloren a atención aos maiores.\nAna Lamas dixo que amais dalgunhas medidas que “xa están en funcionamento”, como “o acordo con Correos para facilitar o pagamento de tributos en calquera municipio da provincia a través da súa rede de oficinas ou dos carteiros”, o Goberno provincial traballa nunha serie de iniciativas e de estratexias “que faciliten que a cidadanía poda realizar os seus trámites administrativos coa Administración Electrónica de forma sinxela”, mediante a creación de puntos de inclusión dixital nos que se axude ás persoas a realizar trámites online ou reforzando a atención presencial á cidadanía.\nO colectivo considera que o peche continuo de oficinas bancarias, a falta de atención personalizada, a redución de horarios de atención ao público e a posta en marcha de “servizos exclusivamente electrónicos” dificultan cada vez máis o acceso das persoas maiores aos bancos, “unha situación que se agrava aínda máis mo ámbito rural”, sinalaron na reunión, reclamando un decálogo de medidas a pór en marcha para loitar contra esta exclusión. Por exemplo garantir a atención personalizada e a posibilidade de obter cartos en efectivo, que se eliminen os importes mínimos e as comisións para retirada de cartos no portelo, a gratuidade das contas bancarias dos pensionistas, axudas persoais aos clientes maiores para o manexo da tecnoloxía e que os caixeiros estean localizados en zonas interiores das oficinas bancarias por seguridade.\nAna Lamas comprometeuse a trasladar as súas propostas aos diferentes grupos políticos da Deputación e levalas ao pleno provincial en forma dunha moción ou declaración institucional para mostrar o apoio da institución “a unhas demandas que teñen todo o sentido do mundo”.


NEREA CALVIÑO | 31.03.2019\nTEN A EDUCACIÓN ESPAÑOLA tantos fallos como se pensa? Esta é unha pregunta que moitos, na maioría españois, pensan día a día.\nUltimamente, fálase moito de que a educación empeorou nestes últimos anos; argumentando que os profesores non están ben formados, que os rapaces non se centran nos seus estudos e que os proxenitores non se preocupan porque esta situación se resolva.\nBen é certo que, segundo as estatísticas do INE (Instituto Nacional de Estatística), o nivel educativo español está moi por debaixo doutros moitos (Finlandia, Corea ou Suecia).\nNon obstante, nestes estudos non se analiza a forma de aprendizaxe dos alumnos, senón que se teñen en conta unicamente os resultados obtidos nun período de tempo determinado.\nSe nos centramos no caso de Corea, cabe destacar que os alumnos coreanos pasan a maior parte do seu día estudando pola fomentación da competencia entre eles. Segundo Park Chul (o ex reitor da Universidade Hankuk), a educación excesiva é a culpable de que Corea sexa o país con máis suicidios do planeta; con 11 posibles suicidios por cada 100 estudantes (datos da Oficina de Estatística de Corea do Sur).\nTras o coñecemento destes datos, non sería necesario telos en conta á hora de facer estes estudos? É posible que, debido á idealización da educación deste tipo de países, se acabe por implementar este método (causante de numerosos problemas psicolóxicos e físicos nos estudantes) noutros países como pode ser España? Porén, no caso de Finlandia, a educación é o máis individualizada posible. Foméntase a creatividade e non se lle dan importancia aos exames con resultados numéricos, senón que se fan informes descritivos da evolución do alumno; o que fai que estes teñan unha maior saúde física e psicolóxica debido á menor presión sufrida.\nSegundo a miña experencia, non é boa a preocupación excesiva polos resultados numéricos pero tampouco se debe deixar de dedicar tempo ao cultivo da mente; xa que é totalmente necesario para un correcto desenvolvemento do proxecto de vida.\nFinalmente, como conclusión e baixo o meu punto de vista, deberíanse analizar detalladamente dende diferentes ámbitos (resultados numéricos, formación dos profesionais, saúde mental e física dos estudantes…), comparar os distintos métodos educativos e escoller un común que beneficiara tanto ao nivel cultural do país como aos estudantes.


O servizo de pediatría en Terras toca fondo durante as vacacións\nEn ausencia do profesional médico asignado, algúns nenos son derivados máis de 30 quilómetros // So o 67% dos centros sanitarios de atención primaria dispoñen de pediatra\nGalicia sempre foi pobre en pediatras. O número de profesionais desta especialidade ven sendo reducido dende hai anos, o que imposibilitou que o Sergas puidese cumprir o seu Plan de Mellora do 2009, no cal se establecía un cupo máximo por pediatra duns 800 nenos e nenas de entre 0 e 15 anos de idade.\nDurante o transcurso do ano, esta cantidade máxima de rapaces a seren atendidos polo mesmo profesional é moi próxima a este dato desexable, xa que a media de Terras é de 850 rapaces por pediatra. Cabe salientar que esta cifra baila entre os máis de 1.300 rapaces que o pediatra do centro de saúde de Rianxo ten no seu cupo e os aínda non 400 do cupo do titular do centro de saúde de Bembibre.\nComo datos intermedios, destacan algúns dos pediatras dos centros de Noia, Ordes, Padrón, Pobra do Caramiñal, Porto do Son, Rianxo, Ribeira e Santa Comba cuxos cupos superan os 1.000 nenos. No extremo oposto atópanse o pediatra de Bembibre, un dos de Lalín e o do centro de Rois con cupos que non superan os 500 meniños.\n25 ago 2013 / 19:11


Uxoricidios | Galicia Digital\nFican atrás os días de verán e remanece en min o agradecido saibo da lectura de Senlleiras, a novela coa que a burelense Antía Yáñez gañou o último Premio Illa Nova convocado pola Editorial Galaxia.\nDa autora coñecía algúns relatos e narracións breves publicados aquí e acolá, moitos deles froito de galardóns e, sobre todo, unha narración destinada ao público infantoxuvenil, O misterio de Portomarín, que recuperaba o pulso das máis trepidantes historias de investigación e intriga para o lectorado novo.\nCon Senlleiras Yáñez estréase na narrativa longa institucionalizada e faino pola porta grande: co aval dun prestixioso premio e a acollida nun selo editorial maior, inmellorables compañeiros de aventura para alguén que comeza a andar, con paso firme, os camiños da nosa novelística.\nA historia que aquí se nos propón ten un comezo que pode resultar unha miraxe e que se resume nas liñas iniciais da contracapa do libro: Unha influencer sobe unha foto ás redes sociais onde aparece unha man fantasma. Xusto unha semana máis tarde, a moza é atopada morta. De primeiras, haberá a quen este arranque lle faga supor que está ante unha novela sobre o masivo, espectacularizado e desdensificado mundo das redes sociais e as súas fugaces e imperativas modas, concretado no imantador fenómeno influencer ou, para o caso, it girl. Si pero non. É certo que estas páxinas se abre a unha sutil crítica verbo dos excesos, tiranías e aínda letais perigos que este novo continente dixital encerra, pero non é menos notorio que Senlleiras pretende mergullarse noutras problemáticas de moi outro calado.\nEn realidade, é a lacra da violencia de xénero a que constitúe a cerna da mensaxe deste relato. Dous tempos, o pasado dos finais do XIX e principios do XX e o momento actual, serven como escenarios para o desenvolvemento de dúas historias paralelas, a de dúas mulleres atrapadas no casamento, con maridos feroces que rematan por exercer sobre elas un control extremo que, nunha imparable escalada de tensión, acabará en uxoricidio.\nImbricados nesta trama central figuran outros temas e asuntos igualmente interesantes, como a denuncia do clasismo, a revisión dos roles sociais, a importancia do acceso á formación e a lectura para a igualdade das persoas ou mesmo a cuestión da lingua e a cultura de noso nos seus alicerces históricos recentes.\nEscrita cunha prosa solvente e eficaz, versátil nos seus rexistros e plural nas fórmulas e tipoloxías discursivas, Senlleiras beirea por veces a delgadeza monotonal na caracterización de certos personaxes e aproveita en exceso solucións que resultan lugares de tratamento sobexo, o que non impide que o conxunto resulte ben compensado e a novela gañe no progresar das páxinas cara a un final non por intuíble menos acaído.\nPlausible estrea na narrativa longa para público adulto a de Antía Yáñez con estas súas Senlleiras, relato comprometido cunha causa de todo tempo e do noso tempo, unha cuestión palpitante que todas as persoas debemos axudar a superar e que moi ben espella esta notable novela.


Topoloxía en malla - Wikipedia, a enciclopedia libre\nEn informática, unha topoloxía en malla é unha topoloxía de rede na que cada nodo está conectado a un ou máis dos outros nodos. Desta maneira é posible levar as mensaxes dun nodo a outro por diferentes camiños.\nSe a rede de malla está completamente conectada non debería existir absolutamente ningunha interrupción nas comunicacións.\nCada servidor ten as súas propias conexións con tódolos demais servidores.\n2 Comparación da topoloxía en malla\n3 Algunha aplicación práctica\nO establecemento dunha rede de malla é unha maneira de encamiña-los datos, a voz e as instrucións entre os nodos. As redes de malla diferéncianse doutras redes en que as pezas da rede (nodo) están conectadas unhas con outras por un ou outro camiño, mediante cables separados. Esta configuración ofrece camiños redundantes por toda a rede, de xeito que, se falla un cable, outro se fará cargo do tráfico.\nEsta topoloxía, a diferenza doutras (como topoloxía en árbore ou topoloxía en estrela), non require dun servidor ou nodo central, co que se reduce o mantemento (un erro nun nodo, sexa importante ou non, non implica a caída de toda a rede).\nAs redes de malla son autorrexenerables: a rede pode funcionar aínda cando un nodo desaparece ou a conexión falla, xa que o resto de nodos evitan o paso por ese punto. Consecuentemente, fórmase unha rede moi fiábel. É unha opción aplicable ás redes sen fíos (wireless), ás redes con cable (Wired), e á interacción do software.\nUnha rede con topoloxía en malla ofrece unha redundancia e fiabilidade superiores. Nunha topoloxía en malla, cada equipo está conectado a tódolos demais equipos. Aínda que a facilidade de solución de problemas e o aumento da fiabilidade son vantaxes moi interesantes, estas redes resultan caras de instalar, xa que empregan moita cablaxe. Por estes motivos cobran maior importancia o emprego de wireless, xa que non fai falta cablaxe (a pesar dos inconvenientes do wireless).\nEn moitas ocasións, a topoloxía en malla emprégase xunto con outras topoloxías para formar unha topoloxía híbrida.\nUnha rede de malla estende con eficacia unha rede, compartindo o acceso a unha infraestrutura de rede con maior custo.\nComparación da topoloxía en malla[editar | editar a fonte]\nMenor custo de mantemento.\nElevado custo económico (en caso de empregar cable).\nDuplicado de recursos (cablaxe redundante, cada nodo implica moito máis cable).\nAlgunha aplicación práctica[editar | editar a fonte]\nUn proxecto do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) que desenvolve o "hundred dollar laptops" ("portátiles de cen dólares") para as escolas desvalidas en países en desenvolvemento planea empregar o establecemento dunha rede de malla para crear unha infraestrutura robusta e barata para os estudantes que recibirán os ordenadores portátiles. As conexións instantáneas feitas polas computadoras portátiles reducirían a necesidade dunha infraestrutura externa tal como Internet para alcanzar todas as áreas, porque un nodo conectado podería compartir a conexión cos nodos próximos.\nTopoloxía en árbore.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Topoloxía_en_malla&oldid=4521447»\nA última edición desta páxina foi o 12 de outubro de 2017 ás 12:23.