Podróże, Australia 2016/2017, Sydney, Blue Mountains, Ku-ring-gai Chase National Park\nW okresie między Świętami Bożego Narodzenia, a Sylwestrem wybraliśmy się na dwie jednodniowe wycieczki. Po spędzeniu kilku tygodni w mieście stęskniliśmy się za dziką naturą i brakiem ludzi. Na pierwszą wycieczkę wybraliśmy się do Parku Narodowego Ku-Ring-Gai Chase, druga była do Gór Błękitnych.\nPark Narodowy Ku-Ring-Gai Chase\nNazwa parku pochodzi od plemienia aborygeńskiego, które kiedyś zamieszkiwało te ziemie. Znajduje się on na północ od Sydney, można powiedzieć rzut beretem od nas. Jest w nim kilka szlaków do pieszych wycieczek. Po trudnym wyborze, postanowiliśmy przejść się szlakiem zwanym szlakiem aborygenów, który miał 6 km.\nTrasa szlaku zaczyna się punktem widokowym, z którego rozpościera się piękna panorama na zatokę Broken Bay. Są to wody, w których migracja zwierząt przebiega bardzo intensywnie. Z tego powodu trasa ta zwana jest "Autostradą Oceanu Spokojnego". Podobno wieloryby i pingwiny migrują tymi wodami regularnie. Wyprawę rozpoczęliśmy od zjedzenia obiadu na skale z niezapomnianym widokiem. Obiad kupiliśmy po drodze w tajskiej knajpce.\nPoniżej filmik z punktu widokowego:\nPo chwili spędzonej na punkcie widokowym ruszyliśmy w trasę. Celem wyprawy było zobaczenie węża:D Co ciekawe w jednym momencie na szlaku wyprzedził nas biegnący mężczyzna. Po chwili zatrzymał się i zaczął czegoś wypatrywać w krzakach. Zapytałam go, czy widzi tam coś fajnego. Od razu podekscytowałam się, że zobaczymy jakieś fajne stworzenie. Na co on odpowiedział, że właśnie wąż przeciął mu drogę, ale już uciekł. Powiedział, że często biega tą trasą i nigdy nie widział żadnego węża i że ten był niejadowity. I pomyśleć, że wyprzedził nas tylko chwilkę wcześniej, gdyby nie to, ten wąż byłby nasz!:)\nJedną z aborygeńskich atrakcji na tym szlaku jest skała, na której są "odciski" dłoni aborygenów. Według oficjalnych informacji mogą one mieć do dwóch tysięcy lat. Powstały przy pomocy gliny, motywy ich powstania są nieznane. Oboje nie byliśmy pewni, czy rzeczywiście są to oryginalne malunki. Odcisk, którego zdjęcie wrzuciłam, był bardzo wyraźny. Co wzbudziło nasze podejrzenia, czy rzeczywiście jest on bardzo stary.\nIdąc dalej, dotarliśmy do plaży Resolute. Przypomniała mi ona trochę Tajlandię, ponieważ jest to plaża otoczona lasem. Tam też zobaczyliśmy warana!:) Nie był to co prawda waran z komodo, ale też duży. Jak później sprawdziłam był to waran zwany po angielsku Lace Monitor Lizard, który jest drugim co do wielkości największym waranem w Australii i może osiągnąć wielkość dwóch metrów.\nFilmik z waranem:\nPo plaży musieliśmy wspiąć się na wzgórze, aby wrócić do naszego auta. Kończąc naszą wyprawę ponownie pięknymi widokami.\nBlue Mountains - Góry Błękitne\nKolejnym miejscem, które chcieliśmy zobaczyć i które wszyscy nam polecali były Góry Błękitne. Jest to najpopularniejsze miejsce wypadowe z Sydney. Większość turystów przyjeżdżających do Sydney wybiera się tam na jednodniowe wycieczki. Zazwyczaj problem z takimi miejscami jest taki, że bardzo nas odrzucają, bo są zatłoczone. Jednak prawda jest taka, że nie bez przyczyny każdy tam jeździ i pomimo fali turystów często są to bardzo piękne miejsca. Cóż, trzeba było to sprawdzić.\nNazwa Góry Błękitne ma swoje uzasadnienie w tym, że nad górami unosi się błękitna poświata. Jest to spowodowane unoszącymi się olejkami z drzew eukaliptusowych, które po wymieszaniu z wodą i kurzem powodują załamywanie promieni słonecznych w taki sposób, że powstaje błękitny kolor. Góry te jednak, nie należą do zbyt wysokich, najwyższy szczyt ma ok. 1000 metrów.\nNasza pieszą wycieczkę po Górach rozpoczęliśmy od punktu widokowego - The Echo Point. Z tego miejsca jest piękny widok na Góry i na najsłynniejszą skałę zwaną Three Sisters - Trzy Siostry.\nPoniżej filmik z tego punktu widokowego. W okół nas było mnóstwo turystów, co słychać na filmiku :)\nPóźniej wybraliśmy się jednym ze szlaków na sześciokilometrowy spacer po górach, co chwilę zatrzymując się na różnych punktach widokowych. Widoki były piękne, a ludzi na szlaku już niewiele. W górach tych jest wiele szlaków i najlepiej spędzić tam kilka dni. Będąc tam tylko jeden dzień, mogliśmy zobaczyć tylko namiastkę tego miejsca.\nTa wyprawa przypomniała nam, że dawno nie byliśmy w Polskich górach i musimy się tam niedługo wybrać!\nOba Parki były warte wizyty. Aktualnie jesteśmy pochłonięci akcją "kupno samochodu" i nie mamy czasu na dłuższe wyprawy. Niedługo napiszę, jak skomplikowane było nasze poszukiwanie wymarzonego auta w Australii!\n!!! Sylwester !!!


Alkoholizm Torsunov mąż - Prezentacja na temat narkomanii alkoholizmu\nZa winy męża - Sprawa dla reportera Kodowanie alkoholizmu w sowieckiej\nJak zrobić, że rodzice przestać pić Czy homeopatia pomocy dla alkoholizmu, koszty leczenia alkoholizmu w Dovzhenko jak prowadzić męża alkoholu moim domu. Zespół odstawienia wycofanie teksty statystyki dotyczące leczenia alkoholizmu, akupunktura hipnozy kodowania z alkoholizmem Wpływ alkoholu na narządy.\nChciała dobrze, ale mąż pił... Kodowanie alkoholików Krasnojarsku\nPalenia i alkoholizm dzieci który skutecznie pomaga w leczeniu alkoholizmu, ośrodek rehabilitacyjny dla leczenia alkoholowego w sprawie zapobiegania paleniu uzależnień alkoholizm. Free Line alkoholizm zespół odstawienia alkoholu, zalecenia psychiatry pozbyć alkoholizmu kodowanie z kodowaniem ceny alkoholizm.\nThe Man From U.N.C.L.E. (2015) lekarz na wezwanie z Jekaterynburga alkoholizmu alkoholizm Torsunov mąż\nAlkofinal kupić lek w leczeniu alkoholizmu cenie Modlitwa św Matrona alkoholizmu, Obowiązkowe leczenie alkoholików charytatywne leczenie alkoholizmu. Leczenie alkoholizmu YANAO Krople ludowej do leczenia alkoholizmu, Jak przestać pić wideo Allena Carra Jak żyć z mężem do picia.\nDlaczego ŻONA ALKOHOLIKA kupuje mu ALKOHOL? – 7 metrów pod ziemią #37 czy mieć dziecko, jeśli napojów mąż\nPijaństwo i alkoholizm Prawosławie Wkładanie fiolki alkoholizmu, NLP i alkoholizm Murmańsk anonimowy leczenie alkoholizmu. Jako osobę psychicznie dostosować rzucić picie twierdzą z obowiązkowego leczenia alkoholizmu, cena MCPFE narkotyków kodowanie z alkoholizmem Syktyvkar cenie.\nTrudne życie agnieszki kotulanki. ojciec alkoholik, były mąż lekkoduch, nieszczęśliwa miłość Muzułmańskie modlitwy, że jej mąż nie pił alkoholizm Torsunov mąż\nAlkohol kodujący adres Sarańsk lekarstwem na alkoholizm w ampułkach, jak rozmawiać z alkoholikiem przestać pić Kwestionariusz dotyczący nikotynizmu i alkoholizmu. Obowiązkowe leczenie uzależnienia od alkoholu uzależnienie alkoholizm wideo, kiedy mają prawo do przymusowego leczenia alkoholizmu cena leczenie alkohol w Moskwie.\nAlkoholizm wysokofunkcjonujący oglądać online Mamenko alkoholizmu\n3 etap przewlekłego alkoholizmu powiedzeń o alkoholizmie, Leczenie szpitalne alkoholizmu Swierdłowsku regionu szyć torpedę z alkoholizmem w Tiumeń. Efekty po psychozy alkoholowej apteki MCPFE Samson Pharma, alkoholizm i niewierność mężczyzn Maloyaroslavets kodowania z alkoholizmem.\nKs Piotr Pawlukiewicz - Mąż Pije Jak odzwyczaić moją żonę do picia bez jej wiedzy\nStreszczenie psychologiczny cechą uzależnienia od alkoholu ośrodków leczenia alkoholizmu dla kobiet, Skutki alkoholizmu palenia narkomanii Klinika dla uzależnienia od alkoholu Biełgorod. Matki karmiące pije konsekwencje jak pomóc synowi alkoholowym przestać pić, jeśli nie chce, dzieci alkoholizm jako problem społeczny i pedagogiczny czy alkohol zashitsya.\nFlight Kodowanie alkoholizmu w młodości alkoholizm Torsunov mąż\nNiż można przestać pić alkoholizm rodzina, alkoholizm projekt częstą przyczyną jeśli mąż nie chce być traktowany na alkoholizm. Kodowanie uzależnienia alkoholowego w Karagandzie czy możliwe jest kodowanie z alkoholizmem, książki naukowe alkoholizm jak nagle przestał pić na zawsze.\nDotyk Boga 31: Uwolnienie od alkoholizmu kodowane przez działanie alkoholu\nBiełgorod centrum miasta, kodowanie alkoholu Co zrobić, aby jej mąż przestał pić, Skuteczność leczenia alkoholizmu leków Kodowanie alkoholizmu w Nowomoskowsk. Kodowanie alkoholizm Ivanovo- żona pitnej z mężczyznami, spisek ludzi do zaprzestania picia alkoholu szkodliwy alkohol na nastolatka.\nSławomir Bauer: zmarnowałem życie... - Alkoholizm jak zrobić picia osoby zatrzymane, jeśli nie chce\nJako kody uzależnienia od alkoholu Chigladze leczenie alkoholizmu, Ceny dla kodowania z alkoholizmem w pana Kirowa Kaliningrad alkohol kodujący. Ciemiernik korzeń i alkoholizm obowiązkowe leczenie alkoholików w Wołgograd, spisek z babki alkoholu gdzie zadzwonić, gdy osoba psychoz alkoholowych.\nJak przejść z mężem alkoholu


Grudzień, 2008 | Skorpion nie do pary\nOpublikowano 18 grudnia 2008 Autor: skorpiorena\nTen tydzień miał wyglądać zupełnie inaczej. Zastanawiałam się nawet jak ja się z tym wszystkim wyrobię, jak zdążę z zakupami i czy dam radę uwziąć udział na dwóch spotkaniach opłatkowych odbywających się niemal w tym samym czasie.\nMiło być intensywnie i od rana do późnego wieczora.\nOdpocząć miałam dopiero w święta.\nTymczasem stało się coś, czego nie uwzględniłam w swoich planach, czego kompletnie się nie spodziewałam. Rozchorowałam się i dostałam 5 dni zwolnienia.\nCzwarty dzień siedzę już w domu z temperaturą i bolącym gardłem, z którego z trudem mogę wydobywać dźwięki. Biorę antybiotyk i ciągle czuję się kiepsko. Bywa.\nZłapałam jakąś kolosalną infekcję.\nOminęły mnie zakupy, przedświąteczny ruch i nerwówka. Ominęły mnie spotkania opłatkowe i „śledziki” w gronie znajomych. Życzenia i uściski, śpiewanie kolęd. Trudno…\nJest jednak w tej sytuacji też i aspekt pozytywny. Myślę, że jest to wręcz znak mający mi uświadomić, że zawsze może być inaczej. Ja, niepoprawna gaduła zostałam wyciszona dosłownie i w przenośni. Przestałam więc latać, gadać i przeżywać. Zupełnie „bezgłośna” siedzę przed monitorem opatulona w ciepły szlafrok frotee.\nParadoksalnie, dzięki tej chorobie zyskałam czas dla siebie i szansę na refleksję, na którą przeważnie w takich momentach brakuje czasu i sił.\nMogłam więc zatopić się w rozważaniach i dokonać przedświątecznych podsumowań.\nTrochę tego jest, bo jak wspomniałam, czasu miałam wiele, ale generalnie nie jest mi smutno, ani źle, że tak wygląda ten mój przedświąteczny tydzień.\nW każdej sytuacji można odnaleźć pozytywy i można się dostosować.\nZnam wiele osób, które nie lubią świąt. Ze mną osobiście też różnie z tym bywało.\nPamiętam, że rok temu o tej porze do oczu wciąż cisnęły mi się łzy. Czekałam (bezskutecznie, jak się okazało) na życzenia od jednej konkretnej osoby i z całego zalewu kartek, listów, e-maili i SMS-ów próbowałam wyłowić tylko jedną wiadomość, tą, która nie nadeszła w żadnej postaci.\nDziś już nie czekam… i tak jest lepiej. Na nic i na nikogo nie czekam. Nie spodziewam się cudu, ani w święta, ani w nowym roku.\nNie uzależniam tego jak będzie w święta i jak się będę podczas nich czuła od nikogo i niczego poza mną samą.\nZnam parę osób, które nie lubią świąt i świątecznej atmosfery, bo oczekują, że ten czas przyniesie im jakąś nadzwyczajna odmianę. Spodziewają się, że stanie się to ot tak samo z siebie i tylko dlatego, że są święta i „to taki cudowny czas”. Niestety przekaz, który płynie z ekranów i głośników wszechogarniających nas mediów nakręca i utwierdza w wielu takie nastawienie.\nPotem przychodzi rozczarowanie.\nTymczasem wszelkie cuda i przemiany należy zacząć od siebie.\nKażdy z nas ma w sobie ogromną siłę. Niestety nie wierzymy w nią i nie wykorzystujemy w swoim życiu nawet w jednym procencie. Wciąż oczekujemy pomocy z zewnątrz, oglądamy się na innych, czekamy na sprzyjające okoliczności, nastrój i atmosferę i na coś co spadnie na nas jak grom z jasnego nieba. A to wszystko mamy w sobie. Tylko nie chce nam się przebudzić. Boimy się wejrzenia w głąb siebie i uświadomienia sobie co jest nie tak i co chcielibyśmy zmienić.\nRzeczywistość jest jaka jest. Trudno z nią walczyć.\nPozostaje więc zmiana nastawienia, zmiana postrzegania tego co dookoła i samego siebie w tym wszystkim.\nNie zawsze warto być w centrum uwagi i w samym wirze dziejących się wydarzeń, czasami warto nieco się wycofać, zająć pozycję, z której można uzyskać lepszą perspektywę na swoją osobę.\nZawsze uważałam, że mam prawo do wyrażania swoich poglądów, ujawniania swoich emocji.\nUznaję fakt istnienia wszystkich moich myśli, odczuć i emocji, nawet gdy komuś z zewnątrz, a nawet mnie samej się one nie podobają. Moje lęki, cierpienie, błędy, łzy, samotność czy niepewność nie stanowią sedna mojej osoby.\nTo ja sama, nikt inny, jestem odpowiedzialna za swoje życie, za realizację swoich pragnień i za swoje szczęście.\nJeśli ktoś nie odwzajemnia moich uczuć, jest to bolesne i rozczarowujące i nie mogę się tego wypierać, udawać, że jest inaczej, ale nie świadczy to o mojej wartości i nie przekreśla prawa do bycia szczęśliwą.\nMam prawo popełniać błędy. W ten sposób uczę się i poznaję samą siebie w różnych sytuacjach. Błędy nie są powodem do potępienia ani siebie, ani kogokolwiek.\nPotrafię wyciągać wnioski i podnosić się po porażkach.\nWażne jest aby nie trwać w żadnym stanie zbyt długo. Nie pozwolić sobie na to, aby zarówno przedłużająca się euforia, jak i smutek odbierały ostrość widzenia i niszczyły tkwiący we mnie potencjał.\nMam prawo do smutku i żalu tak samo jak do radości, szczęścia i spełnienia. Ale zadbam, o to aby istniała równowaga pomiędzy tymi stanami. Harmonia jest we mnie. Nie znajdę harmonii w świecie zewnętrznym, zwłaszcza w jego współczesnej formie.\nNie mam wpływu na rzeczy ostateczne więc nie będę się nimi zawczasu przejmować.\nTak jak napisała E. Gilbert w „Jedz, módl się, kochaj”: „Poznałam daremność udręki..”\nI to zdanie stało się dla mnie mottem mijającego roku i przesłaniem na rok nadchodzący.\nPo raz już nie wiem który, w czasie gdy piszę ten tekst, słyszę z radia, że oto nadchodzą wspaniałe święta, święta rodziny i dla rodziny, i że nikt w tym czasie nie powinien być sam.\nI domyślam się co w takich chwilach czują single i singielki na całym świcie.\nCzuję tę podchodzącą do gardła i dławiącą gulę i inne symptomy goryczy…\nWiem jak to jest, bo przerabiałam to nie raz przed niemal każdymi świętami, dopóki nie uświadomiłam sobie, że to tylko pusty slogan.\nKochane single i singielki te święta nie są ani dla rodziny, ani dla dzieci, one są dla każdego!\nDla każdego z nas z osobna i wszystkich razem, nie zależnie czy jesteśmy sami czy mamy rodziny.\nTen mały Jezus, który przyszedł do nas ponad dwa tysiące lat temu przyszedł z nadzieją dla każdego z nas. Nie dla jakiejś instytucji czy ideologii, przyszedł, aby obudzić w nas światło.\nJakoś nie mówi się za często i zbyt głośno, ani w kościele, ani w telewizji, ani w radio, że ten mały Jezus wyrósł potem na wielkiego człowieka, który odrzucił wszelkie schematy i przez to pchnął ludzkość na nowe tory. Jakoś nie wspomina się zbyt często o tym, ba w ogóle się o tym nie mówi, bo chyba jakoś nie wypada, że ten Jezus był… singlem.\nJeśli rodzina jest chora i ludzie w niej się nie kochają i są nieszczęśliwi, to żadne święta tego nie uzdrowią, żadna choinka, żaden prezent, żadna kolęda…\nNie ważne więc czy jesteś żoną czy mężem, nie ważne czy jesteś singlem czy singielką,\nte święta są dla ciebie, o ile będziesz chciał i umiał sprawić, aby w tym czasie być szczęśliwym i dać innym powód do zadowolenia i szczęścia.\nMoże wystarczy jeśli poświęcisz komuś swój czas, wysłuchasz zwierzeń, uściśniesz dłoń.\nTo nie prezenty i choinka sprawią, że będzie to dobry i wartościowy czas, ale to jak ty będziesz się zachowywać i odnosić sam do siebie i do innych.\nNie pytaj więc co te święta dadzą tobie i czy odmienią twoje życie, zapytaj sam siebie co ty możesz zrobić dla tych świąt, aby były piękne i wartościowe…\nKochani życzę Wam wszystkim, singlom i nie singlom, chociaż singlom szczególnie bo wiem jak to jest czasami ciężko - w te święta, ale nie tylko, przede wszystkim mocy i wiary w siebie. Czasu na refleksję. Umiejętności spojrzenia w głąb siebie i akceptowania swojej tożsamości. Nie bójcie się obalać mity i wychodzić poza schematy. Brońcie słuszności swoich wyborów. Można być szczęśliwym singlem trzeba sobie tylko na to pozwolić a nie pozwolić innym tego zniszczyć\nI już tak całkiem tradycyjnie: zdrowia (wiem co mówię!), spokoju, pogody ducha i radości!\nP.S.: I błagam was, niech wasze święta nie wyglądają tak sztywno jak w telewizyjnej reklamie, bądźcie sobą i pozwólcie innym poczuć się swobodnie…\nU mnie w domu w święta panuje luz, lenistwo i jest mnóstwo pyszności do jedzenia do czego walnie sama się przykładam i nie wyobrażam sobie aby mogło być inaczej…\nI oby mogło tak być jak najdłużej…\nWyjątkowa niefotogeniczność życia\nOpublikowano 12 grudnia 2008 Autor: skorpiorena\nWyjątkowa niefotogeniczność życia czyli „33 sceny z życia” M. Szumowskiej.\nByłam w kinie i nie podobało mi się…\nPostanowiłam zobaczyć nagradzany i okrzyknięty wydarzeniem filmowym mijającego roku film naszej reżyserki.\nJakoś nie dostrzegłam w tym obrazie niczego nadzwyczajnego, godnego nagrody czy chociażby polecenia.\nOczywiście, zawsze warto zobaczyć samemu, aby mieć swoje zdanie. Nikomu więc nie odradzam, ale też nie polecam.\nJa wyszłam z kina zawiedziona i zdegustowana.\nNie boję się obcowania z trudnymi życiowymi tematami, takimi jak śmierć, choroba, miłość, zdrada.\nUważam, że są to kwestie warte podejmowania w sztuce. Są to bowiem, najbardziej życiowe i najbliższe nam zagadnienia. Problemy, z którymi borykamy się na co dzień.\nTematy te z powodzeniem były podejmowane w filmie przez Almodovara, Bergmana, Zanussiego czy Kieślowskiego. I tam, w tamtych filmach miały swój właściwy wymiar, pokazane bez zbędnego patosu, ale interesująco i z klasą.\nW „33 scenach z życia” M. Szumowskiej wszystko jest jakieś takie płaskie i (przepraszam za określenie) spsiałe.\nParadoksalnie film nie jest nawet nudny, ogląda się go z zapartym tchem.\nTyle tylko, że w gruncie rzeczy rozwój pokazanych sytuacji jest przewidywalny, a żadna z postaci nie wzbudza sympatii czy współczucia, a ten „zaparty dech” wynika chyba raczej z oczekiwania, że może wreszcie w następnej scenie coś się okaże i coś będzie wiadomo.\nJak już wspomniałam film wywołał u mnie niesmak. Najbardziej nie do przyjęcia był niezwykle wulgarny język bohaterów. Było to o tyle rażące, że wszyscy używali , a wręcz nadużywali, tych samych wulgarnych słów w zupełnie nieodpowiednich momentach.\nNie sądzę aby był to język i sposób zachowania ludzi ze środowisk artystycznych, a takich właśnie bohaterów pokazuje Szumowska. Mamy tam do czynienia z rodziną artystów z różnych dziedzin: z matką pisarką, ojcem reżyserem, zięciem muzykiem i córką artystką malarką. I wszyscy oni w swoich rozmowach posługują się tą samą rynsztokową polszczyzną. Nie wydaje mi się to wiarygodne.\nJeśli nawet, to jest coś takiego jak indywidualizacja języka. Każdy z nas ma swój specyficzny sposób wysławiania się, doboru słów. W tym filmie wszyscy mówią tak samo. Tak samo wulgarnie i źle.\nNie wyobrażam sobie, aby inteligentna, wykształcona kobieta, pisarka zresztą, leżąc w szpitalu po operacji onkologicznej mogła użyć określenia „ch**owo się jakoś czuję”…\nDla mnie ta scena i ta wypowiedź były najbardziej rażące i nieprawdziwe.\nByło parę momentów (bo momenty też były!) naprawdę dobrych – duże uznanie dla operatora, ale ogólnie źle odebrałam ten film. I nie pomogła tu doborowa obsada, a zwłaszcza gra mojego ulubionego aktora Macieja Sztura. No niestety…\nŻycie w „33 scenach z życia” M. Szumowskiej okazało się być bardzo niefotogeniczne…\nI właściwie to nie wiem „co autorka miała na myśli” i o co chodziło Pani reżyser.\nAle może nie poznałam się na tym dziele, może nie byłam w nastroju.\nNiewątpliwie dostrzegłam wpływ i nawiązanie do twórczości Kieślowskiego, ale bardzo, bardzo odległe.\nOpublikowano 11 grudnia 2008 Autor: skorpiorena\nZbliżają się święta, wiele osób pyta mnie o ciekawe przepisy na ciasta.\nW minionych miesiącach zaniedbałam nieco mój blog kulinarny.\nMimo braku czasu postanowiłam coś z tym zrobić.\nZaczęłam od zmiany szablonu.\nUmieściłam jeden nowy przepis, na razie, ale będzie tego więcej, o ile dam radę.\nPolecam przepis na ciasto o egzotycznie brzmiącej nazwie „Revani”, jest naprawdę warte spróbowania.\nPlanuję też wrzucić przepis na „panią Walewską”. Swego czasu była moda na ten wypiek. Ostatnio został trochę zapomniany, ale ja postanowiłam, że tegoroczne święta w moim domu uświetnię właśnie między innymi tym ciastem. Jest może trochę czasochłonne, ale warto…\nPolecam więc wizytę na moim blogu kulinarnym: www.kuchniaskorpiona.blog.onet.pl\nZ tego blogu można drukować.\nNie wiem tylko co się tam dzieje z albumem. Utworzyłam album z przykładowymi zdjęciami niektórych moich ciast i tortów. Niestety album jest, widać miniaturki, ale nie można wyświetlić poszczególnych zdjęć, nie działa też opcja „więcej zdjęć” i nie mogę sobie z tym poradzić. Nie wiem jak to uruchomić. Na tym blogu (tym, który właśnie czytasz) albumy ze zdjęciami z wakacji działają bez zarzutu, a tam nie i nie wiem co jest grane. Podejrzewam, że zrobiło się tak po tym jak dałam się namówić Onetowi na uruchomienie jakichś dodatkowych opcji na blogu.\nJakoś nie widzę tych nowych możliwości, a za to na blogu kulinarnym nie działa mi album. Może jakoś się z tym uporam, a może ktoś, kto to czyta ten tekst, będzie wiedział co z tym zrobić. Proszę o pomoc.\nW mojej kuchni już przedświąteczny ruch. Na razie robię zakupy i gromadzę składniki: mak, bakalie itd.\nMniej więcej od 19 grudnia biorę się ostro do pracy.\nMam jak co roku, dużo zamówień na ciasta od znajomych i koleżanek, a i moja rodzina ma spore wymagania i potrzeby w tym zakresie. Nowych zamówień więc już nie przyjmuję.\nOczywiście wyrobię się z tym wszystkim na czas i nikogo nie zawiodę, ale pewnie tradycyjnie już, przy wigilijnym stole padnę na nos ze zmęczenia…\nŻyczę udanych wypieków, świątecznych i nie tylko i smacznego!\nZnowu na diecie\nOpublikowano 8 grudnia 2008 Autor: skorpiorena\nNo, to znowu jestem na diecie. Po raz nie wiem już który w tym roku, i w życiu w ogóle…\nZaczęłam tydzień temu. Stosuje tę samą dietę co na wiosnę. Pisałam o tym w poście „Experyment dieta” z 03 marca 2008 r.\nIdzie mi nieźle, w tym sensie, że nie cierpię i nie czuję uciążliwości tego przedsięwzięcia.\nW końcu nie raz już to przerabiałam…\nNie jest więc źle, choć na razie widocznych efektów brak.\nWaga zdecydowanie jest moim wrogiem. Omijam ją szerokim łukiem. Wierzę raczej w paski spodni i spódnic i ich „uciskowość”.\nPo tygodniu niejedzenia pieczywa i ziemniaków, wyeliminowaniu słodyczy, spożywaniu małych porcyjek nie częściej niż co 2 godziny, „uciskowość” niektórych elementów mojej garderoby nieco się zmniejszyła. Daje się to odczuć, ale wiem, że przede mną jeszcze daleka droga.\nMuszę też trochę więcej się ruszać. Większość dnia spędzam przed jakimś ekranem, jeśli nie komputera to telewizora. Wszędzie podjeżdżam samochodem.\nAle co zrobić kiedy pogoda nie sprzyja spacerom. Wczoraj było tak jakoś paskudnie, że spacer zamiast mi pomóc i wzmocnić, doprowadził mnie niemal na skraj zwątpienia. Wszędzie jest tak ponuro i brzydko, błoto, wilgoć brrr…\nJak nie lubię zimy i śniegu , tak nagle zatęskniłam za białym puchem – przynajmniej przykryłby te śmieci i inne trawnikowe paskudztwa.\nStaram się jednak (co prawda resztkami sił !!!) myśleć pozytywnie. Może uda mi się choć trochę schudnąć przed świętami. Mogłabym wtedy założyć te rzeczy, które bezużytecznie zalegają od jakiegoś już czasu w mojej szafie.\nTo bardzo ważny i stymulujący powód.\nA tym czasem zbliża się godzina 14 czyli czas na „małe co nieco”, tym razem będzie to jabłko. (I oby do 16-tej…!, do soku pomidorowego)\nWszystkim tym, którzy mają w planach schudnąć jeszcze przed świętami życzę powodzenia\nIle się trzeba namęczyć, żeby dobrze odpocząć…\nOpublikowano 5 grudnia 2008 Autor: skorpiorena\nW miniony wtorek miałam okazję przekonać się, że aby odpocząć i zrelaksować się trzeba się najpierw nieźle namęczyć i napocić.\nZapragnęłam zażyć nieco relaksu na niedawno udostępnionym nowym, pięknym basenie Uniwersytetu Przyrodniczego.\nObiekt jest piękny, owoczesny i oferuje kilka basenów, jest więc w czym wybierać.\nTak się złożyło, że od początku października nie miałam czasu wybrać się na basen.\nOstatnio zaś miałam sporo pracy, szkolenie goniło szkolenie i w ogóle jakoś tak szaruga i zmęczenie nadwątliły moje siły witalne, postanowiłam więc pozwolić sobie na odrobinę luksusu i relaksu.\nPonieważ we wtorki kończę trochę wcześniej, już rano tego dnia wrzuciłam do bagażnika samochodu torbę z niezbędnym ekwipunkiem i będąc w pracy z niecierpliwością odliczałam minuty do wyjścia.\nOkazało się jednak, że nie tak szybko zanurzę się ożywczych wodach pływalni UP w Lublinie.\nDroga z miejsca gdzie pracuję, na miasteczko akademickie (wcale nie taka długa) miała znamiona „drogi przez mękę” i nieźle się musiałam napocić i namęczyć aby dotrzeć do upragnionego obiektu.\nMimo iż było samo południe stałam w trzech korkach. Zła i bezsilna siedziałam jak zapuszkowana w samochodzie, a przez szybę przypiekało mnie słoneczko, które w innych okolicznościach zapewne sprawiło by mi radość.\nSamochód poruszał się z dosłownie żółwią prędkością. A wokół było tyle spalin, że lepiej było siedzieć w szczelnie zamkniętym pojeździe niż próbować opuszczać szybę.\nNawet więc nie próbowałam…\nKiedy już ścierpły mi nogi i rozbolała głowa wreszcie coś się odetkało i po prawie godzinie dotarłam na miejsce. Tam z kolei okazało się, że nie tak łatwo jest zaparkować. Przed budynkiem pływalni stało bowiem morze samochodów pięknie lśniących w słońcu i rzucających oślepiające „zajączki”. Zaczęłam już tracić nadzieję, kiedy w końcu gdzieś się wcisnęłam.\nWysiadłam z samochodu spocona, mokra (mimo, że jeszcze nie pływałam) i wściekła.\nCiągle myślałam o tym ile czasu straciłam stercząc w tych koszmarnych korkach.\nUdało mi się zrelaksować się i odprężyć w wodzie. Tu już nic nie zakłócało mojego szczęścia.\nWoda była przyjemnie cieplutka, nie było żadnych korków ani zatorów. Wszędzie czyściutko.\nLudzie uprzejmi, zrelaksowani, zadowoleni…, ja też.\nTak sobie jednak ciągle myślę o tych korkach na Zakopiance w zimie, kiedy tłumy rodaków ruszają w góry by zażyć sportu i odpoczynku na świeżym (czy rzeczywiście ?) powietrzu. Myślę o tych tłumach ciągnących latem nad morze aby tam wraz tysiącami innych smażyć się na zaśmieconych plażach.\nTo chyba jeden z największych paradoksów współczesnego świata, że wypoczynek musi być poprzedzony trudem i stresem. Czy są jeszcze miejsca gdzie nie ma tłumów? Chętnie bym się tam wybrała… (oczywiście z grupą znajomych i samochodem…, ha, ha!)\nOpublikowano 4 grudnia 2008 Autor: skorpiorena\nWłaściwie nie zajmuję się polityką, staram się nie wypowiadać na tematy polityczne bo mało się znam i niewiele rozumiem z tego co się w tej dziedzinie dzieje. Nie da się jednak zupełnie od polityki uciec.\nJadąc dziś rano do pracy usłyszałam w radio słowa naszego premiera, który związkowców protestujących pod sejmem i domagających się poszanowania praw najsłabszych obecnie w naszym kraju grup zawodowych, nazwał KIBOLAMI i powiedział, że nie ugnie się pod ich naciskiem\nJeżeli dla naszego premiera zdesperowani ludzie walczący o godne życie, o emerytury, to zwykli uliczni awanturnicy, to ja jestem załamana. Tym bardziej, że głosowałam na Donalda Tuska. W trakcie kampanii wyborczej, gdy potrzebował głosów nauczycieli, lekarzy, pielęgniarek itd. naobiecywał nam CUDÓW.\nOczywiście nie wierzyłam w te wszystkie jego obietnice i nie spodziewałam się cudów, ale wydawał mi się rozsądnym i mądrym człowiekiem. Kimś na poziomie, z pewną klasą i kulturą – przynajmniej w sposobie wysławiania się. Tymczasem po roku rządów okazało się, że zniżył się do poziomu swojego poprzednika. Przejął od braci Kaczyńskich bezczelny sposób wyrażania się i stosunek do zwykłych ludzi. Czyli mamy kontynuację poprzednich rządów.\nOto co robi z ludzi polityka…\nA zwykłym śmiertelnikom i tak zawsze wiatr w oczy.\nOpublikowano 1 grudnia 2008 Autor: skorpiorena\nBroniąc się przed jesienną chandrą i zwątpieniem sięgnęłam po raz drugi po książkę „Nowa singielka” autorstwa E. Kay Trimberger, którą nabyłam i przeczytałam jeszcze w wakacje.\nWtedy poczułam się bardzo podniesiona na duchu i dowartościowana tym czego dowiedziałam się o współczesnych amerykańskich kobietach, których życie nie potoczyło się według utartych społecznych schematów.\nJa osobiście bardzo nie lubiłam kiedyś terminu „singiel”, a zwłaszcza „singielka”, uparcie myślałam i mówiłam sama o sobie „stara panna”. Nawet kiedy zaczynałam pisać ten blog (to już chyba ponad 2 lata temu; jak ten czas szybko leci!!), uparcie obstawałam przy tym, że nie jestem żadnym nowomodnym singlem, a poczciwą naszą, polską stara panną i nie chodziło mi tylko i wyłącznie o kwestie nazewnictwa.\nTymczasem książka amerykańskiej socjolożki Trimberger przekonała mnie, że ja też zaliczam się do kategorii „singielka”. Spełniam bowiem wszelkie warunki charakterystyczne dla tego stanu.\nTrimberger podaje nową, bardzo szeroką, definicję singielki i do jednego worka wrzuca wszystkie kobiety niezamężne, niezależnie od przyczyn i powodów, dla których nie wstąpiły w związek małżeński.\nSingielkami w rozumieniu Trimberger nie są więc tylko młode (do 35 roku życia), ambitne, wyzwolone kobiety, zatrudnione w firmach o charakterze korporacyjnym, ale wszystkie kobiety pozostające w stanie wolnym, niezależnie od wieku czy zwodu.\nTak więc według amerykańskiej pani socjolog singileki to także wdowy, rozwódki, samotne matki czy lesbijki do 60, nawet 70 roku życia.\nTrimberger jako kobieta, która nigdy nie wyszła za mąż, ale zdecydowała się na samotne macierzyństwo, sama siebie zalicza również do grona singielek. Swoje badania naukowe dotyczące tej grupy społecznej rozpoczęła w dużej mierze z pobudek osobistych – chciała lepiej zrozumieć swoją własną sytuację życiową.\nPonieważ nie czuła się najlepiej jako pięćdziesięcioletnia samotna kobieta z dzieckiem, postanowiła porozmawiać o tym z innymi kobietami będącymi w tym samym co ona położeniu. Wyniki jej pierwszych badań, przeprowadzonych na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku nie były zbyt optymistyczne i budujące. Nie znalazła wówczas ani jednej zadowolonej ze swojego losu kobiety pozostającej bez partnera czy partnerki.\nPowtórzenie badań po 10 latach, na progu nowego stulecia, dało zaskakujące wyniki.\nSytuacja kobiet samotnych w USA zmieniła się diametralnie, a ponad połowa (ok. 60 %) badanych kobiet stwierdziła, że mimo braku życiowego partnera wiedzie szczęśliwe, harmonijne i satysfakcjonujące życie.\nOkazuje się, że w nowoczesnym społeczeństwie życie w pojedynkę może być pełnowartościowe i spełnione.\nTrimberger dochodzi do wniosku, że to co najbardziej przeszkadza samotnym kobietom odczuwać satysfakcję ze swojej sytuacji jest powszechny brak społecznej akceptacji ich wyborów i stylu życia.\nZmiana nastawienia społecznego, odrzucenie stereotypu samotnej nieporadnej starej panny jest kluczem do sukcesu zarówno w wymiarze osobistym jak i społecznym.\nNa podstawie przeprowadzonych badań i wywiadów z singielkami, Trimberger udowadnia, że obecnie kobieta pozostająca w stanie bezżennym nie jest, ani jednostką dysfunkcyjną społecznie, ani stworzeniem słabym, nieporadnym i nieszczęśliwym w wymiarze osobistym.\nPokazuje liczne przykłady kobiet spełnionych zawodowo, dobrze sytuowanych i wbrew wszystkiemu, a zwłaszcza społecznemu odbiorowi: szczęśliwych !\nI mimo tego, iż Trimberger pokazuje zupełnie inną niż nasza rzeczywistość i nam, tu w Polsce, daleko jeszcze do Ameryki, lektura „Nowej singilki” wlała w moje serce otuchę i sprawiła, że poczułam się nieco lepiej.\nUtożsamiłam się z bohaterkami tej książki i samą autorką.\nPoczułam się częścią większej całości, składnikiem procesów zachodzących we współczesnym świecie.\nSpojrzałam na swoje życie z szerszej, bardziej globalnej perspektywy.\nKobiet takich ja, co pokazuje Timberger, obecnie jest na świecie coraz więcej.\nAmeryka jest krajem specyficznym, o czym zresztą miałam okazję osobiście przekonać się będąc tam jakiś czas temu. Społeczeństwo amerykańskie oparte jest na nieco innych zasadach niż nasze, czy chociażby nawet krajów Zachodniej Europy. Można jednak znaleźć wiele elementów wspólnych w zachodzących zjawiskach. Po prostu w nowoczesnym społeczeństwie singli i singielek jest i będzie coraz więcej.\nBierze się to między innymi ze zmiany warunków ekonomicznych, ale chyba przede wszystkim ze zmian o charakterze mentalnym i kulturowym.\nTrudno mi się porównywać do przykładów kobiet pokazanych w książce, bo dzieli mnie od nich, dosłownie i w przenośni, OCEAN…, ale w wielu momentach odczuwam powinowactwo motywacji i postaw życiowych.\nI choć przyczyn bycia singielką jest tak wiele jak samych singielek, to można jednak wyłonić kilka charakterystycznych wspólnych rysów.\nOdrzucenie tradycyjnego modelu rodziny.\nU podstaw wielu decyzji kobiet o pozostaniu w stanie bezżennym jest świadome odrzucenie tradycyjnego modelu rodziny, zaobserwowanego w dzieciństwie na przykładzie własnych rodziców. W USA w latach 50 i 60 lansowany był i obowiązywał powszechnie tzw. model rodziny nuklearnej. Przeciwko takiemu schematowi buntowała się Trimberger i większość jej respondentek.\nI chociaż w większości, tak jak i w moim osobistym przypadku, nie były to rodziny dysfunkcyjne, rozbite czy niewydolne, ale obserwowane w dzieciństwie wzory i normy życia rodzinnego nie stały się na tyle pociągające, aby wzbudzić pragnienie powielania tego wzorca w przyszłości.\nW moim domu nigdy nie było „ani picia, ani bicia”. Rodzice ciężko pracowali i dorabiali gdzie i jak tylko można było , aby zapewnić mnie i mojej siostrze jak najlepsze warunki. Nigdy nam się nie przelewało, ale też nigdy nie byliśmy „pod kreską”.\nA mimo to, małżeństwo i założenie rodziny nie stało się dla mnie szczytem marzeń czy priorytetem.\nMoja mama często powtarzała, wzdychając przy tym ciężko i wymownie, że czuje się „jak w kieracie”.\nZ tym powiedzeniem zaczęło mi się kojarzyć pojęcie małżeństwa i rodziny.\nJa o tym kieracie nie tylko słyszałam, ale też mogłam go obserwować na co dzień, a wraz z procesem dorastania i rozumienia dziejących się wokół spraw, moje spojrzenie stawało się coraz bardziej krytyczne.\nWidziałam jak moja mama rezygnowała ze swoich zainteresowań, marzeń, aspiracji, jak z braku czasu i środków musiała odkładać swoje potrzeby na dalszy plan i podporządkowywać się potrzebom innych, męża, dzieci, starzejących się rodziców i teściów.\nPamiętam, że ojciec potrafił jej wypomnieć każdą minutę wolnego czasu przeznaczoną na zrobienie czegoś tylko i wyłącznie dla siebie. Jak musiała walczyć o drobne przyjemności wyłącznie dla siebie, jak walczyła o prawo do własnych poglądów, niezależnych od poglądów męża.\nI właśnie tego życiowego kieratu i podporządkowania innym, chciałam uniknąć w swoim przypadku.\nCena wolności i niezależności – piętno starej panny.\nI być może udało mi się to, ale też nie bez kosztów.\nZa wszystko bowiem w życiu trzeba wcześniej czy później zapłacić.\nJest też cena za wolność i niezależność. Tą ceną, co podkreślały również respondentki Trimberger, jest brak społecznej akceptacji i ciągłe upominanie otoczenia. Życie z piętnem starej panny, której się nie powiodło, istoty słabej, nieporadnej, niewydolnej pod każdym względem.\nOsobisty kryzys emocjonalny i egzystencjalny jaki przeżywałam przez co najmniej kilka lat (między 34 a 40 rokiem życia), spowodowany był u mnie właśnie tym, że ciągle i z różnych stron byłam wypytywana, a czasami wręcz atakowana zarzutami o to, że nie mam męża i dzieci, że zmarnowałam sobie życie…(?)\nByło to dla mnie trudne i długo nie potrafiłam sobie z tym poradzić. Czułam, że jestem kimś gorszym, niepełnym. Nie potrafiłam odpowiadać na tego typu „ubolewania” nade mną i często pogrążałam się w zwątpieniu.\nNajgorzej „rozwaliłam się” emocjonalnie po tym jak na rekolekcjach w kościele usłyszałam, że kobieta bez męża to taka, o której Bóg zapomniał, której Bóg nie pobłogosławił. Wybór kobiety dokonany przez mężczyznę, dla księdza wygłaszającego naukę, był równoznaczny z wybraniem i uświęceniem przez samego Boga.\nZaczęłam wtedy postrzegać samą siebie jako istotę zapomnianą i niechcianą nawet przez Boga. Stanęłam na krawędzi poważnego kryzysu egzystencjalnego i kryzysu wiary.\nPróbowałam zrozumieć co jest ze mną nie tak. Oczywiście winy szukałam w sobie, a nie w głupocie i absurdalności takich twierdzeń i ludzi, którzy je wygłaszają.\nZresztą stosunek Kościoła Katolickiego do osób bezżennych, zwłaszcza w naszym kraju, to zupełnie inna kwestia, zasługująca na odrębne rozpatrzenie.\nFaktem jest, że w Kościele nie otrzymałam (i nadal nie otrzymuję) oczekiwanego wsparcia i jest to dla mnie, jako osoby wierzącej i przywiązanej do wartości religijnych, kolejnym powodem do rozterek.\nKościół nie akceptuje i nie bardzo znajduje miejsce dla osób takich jak ja.\nW Kościele Katolickim są tylko dwie uznawane za słuszne drogi dla kobiety: małżeństwo lub służba zakonna.\nInnej opcji nie przewiduje się, a kobiety stanu wolnego przedstawia się jako leniwe, niechętne założeniu rodziny, egoistyczne, zagubione, takie, które nie odczytały swojego właściwego powołania.\nPamiętam, że całkiem niedawno podczas wizyty duszpasterskiej (popularnie zwanej kolędą) ksiądz dając mi obrazek (jak dziecku), grożąc mi palcem powiedział: „Ale w końcu przecież się opamiętasz i wyjdziesz za mąż!” No cóż, chyba jednak się nie opamiętam, nie jest to bowiem kwestia opamiętywania się, (a tak w ogóle, to kto tu bardziej powinien się opamiętać, ja czy ksiądz?!)…\n[Innym razem polecił mi modlić się do św. Judy Tadeusza- patrona spraw beznadziejnych (!)].Nic nie pomogło…, strasznie jakaś oporna, widac, jestem, że nawet święty nie dał rady.\nNie taki celibat straszny\nOsobną i bardzo złożoną sprawą, którą bez skrępowania (i bardzo dobrze!) zajmuje się Trimberger w „Nowej singielce” jest kwestia seksualności kobiet bez męża.\nBez męża bowiem nie musi oznaczać bez mężczyzny.\nWiększość kobiet badanych przez Trimberger, odrzucając instytucję małżeństwa nie odrzucało mężczyzn jako takich oraz seksu i miało na swoim koncie wiele (przeważnie nieudanych) wolnych związków.\nSporo jednak spośród jej respondentek niezależnie od orientacji seksualnej, deklarowało celibat.\nPrzyznanie się do celibatu jest, paradoksalnie, w obecnych czasach, trudniejsze i bardziej kontrowersyjne niż przyznanie do rozwiązłości czy jakichś specyficznych upodobań seksualnych.\nPrzez szereg lat lansowano na Zachodzie pogląd, że seks jest najważniejszą funkcją życiową dorosłego człowiek. Czasami wręcz czymś ważniejszym i bardziej niezbędnym do funkcjonowania niż oddychanie.\nWiele się mówiło o tym jak to seks jest potrzebny do zachowania zdrowia i równowagi psychicznej i tak dalej.\nNajlepszym przykładem takiego podejścia do zagadnienia są postawy bohaterek popularnych amerykańskich seriali takich jak „Seks w wielkim mieście„, ”Przyjaciele” czy „Gotowe na wszystko”.\nTymczasem jak wykazują ostatnie badania (oczywiście amerykańskich) lekarzy i uczonych przytaczane przez Trimberger, życie bez seksu jest udziałem sporej części populacji, z przewagą jednak kobiet, i nie jest ani niczym nadzwyczajnym, ani szkodliwym.\nŚwiadomie wybrany i akceptowany przez człowieka (niezależnie od płci) celibat nie jest dewiacją, dysfunkcją ani chorobą. Wcale nie jest też czymś trudnym czy niemożliwym do udźwignięcia.\nNiekiedy może być wręcz twórczy, inspirujący i pełen pasji.\nWszystko zależy od cech indywidualnych, osobowościowych, temperamentu, stanu zdrowia i świadomości.\nSpore znaczenie mają też względy religijne i wpojone wzorce kulturowe.\nRównież dla mnie życie bez seksu nie było nigdy i nie jest żadnym problemem. Doskonale sobie z tym radziłam przez lata i nadal radzę.\nW moim przypadku zbiegło się wiele przyczyn, które zadecydowały o latach celibatu.\nOdrzucając instytucję małżeństwa odrzuciłam również mężczyzn (i w ogóle i poszczególnych).\nPonadto przykre doświadczenie przemocy seksualnej z lat wczesnej młodości pozbawiło mnie prawie zupełnie zainteresowania dla tej sfery życia i stało się powodem wyparciai odrzucenia własnej seksualności.\nPrzez wiele (kilkanaście) lat trzymałam się z dala od mężczyzn, bo po prostu bałam się ich i wręcz fizycznie brzydziłam. (Co jest typową reakcją emocjonalną po doświadczeniu takim jak moje, problem jednak w tym, że ja dość długo to w sobie pielęgnowałam i nie dążyłam do zmiany nastawienia).\nPrzez te wszystkie lata celibatu bardziej jednak brakowało mi zrozumienia, ciepła, miłości i czułości niż seksu jako takiego. Po tym co przeżyłam, nie wyobrażałam sobie jednak, abym mogła otrzymać to wszystko (zrozumienie, ciepło, miłość i czułość) od jakiegokolwiek mężczyzny.\nPrzekonanie takie zaowocowało krótkim, aczkolwiek bardzo burzliwym i emocjonującym związkiem z kobietą, po którym zostało mi wiele miłych wspomnień…i spore, pozytywne zmiany w postrzeganiu siebie jako istoty seksualnej.\nNa moje relacje z mężczyznami rzutuje jednak „syndrom ofiary”.\nNie jestem w stanie do końca zaufać i pozbyć się dystansu. Moja strategia opiera się na zasadzie: „oddam ci się, ale ci się nie poddam”.\nUparcie, a czasami wręcz przesadnie, bronię swojej niezależności i integralności.\nWchodząc w bliską relację z mężczyzną, zawsze zostawiam uchylone drzwi, przez które łatwo można go będzie wypchnąć i pozbyć się, jeśli poczuję się zgrożona lub coś pójdzie nie po mojej myśli.\nBoję się wszelkiego „na zawsze”. A poczucie bezpieczeństwa daje mi świadomość, że panuję nad sytuacją i w każdej chwili mogę się z układu wycofać.\nOczywiście po wszystkim bywa mi przykro i żal. Skarżę się na niemożność dogadania się itd. Tak więc targają mną sprzeczności: „I chciałabym i boję się!”. Z przewagą: „boję się”.\nTo czego oczekuję od mężczyzny to zrozumienie i zainteresowanie moją osobą. Trimberger określa to mianem „poszukiwania bratniej duszy”.\nJednak moje przekonanie o tym, że za seks „kupię” sobie właśnie takie zrozumienie i zainteresowanie o jakie mi chodzi, że będzie to następny etap w relacji z drugą osobą, okazało się błędne.\nMężczyźni, z którymi dotychczas miałam do czynienia byli zainteresowani jedynie seksem ze mną, inne aspekty mojej osoby (jak na przykład moje zainteresowania, poglądy, pasje) zupełnie ich nie obchodziły…Może zresztą sama nie dałam im na to szansy…?\nPrawdopodobnie, podświadomie pakuję się w kontrowersyjne relacje, bez rokowania na przyszłość.\nAle dosyć o mnie, powróćmy do Trimberger i jej singielek.\nPowodów satysfakcji może być wiele.\nGłównym źródłem życiowej satysfakcji dla amerykańskich niezamężnych kobiet jest praca zawodowa, własne osiągnięcia, a przede wszystkim stabilizacja materialna. Większość singielek po czterdziestym roku życia w USA posiada własny dom i ma zabezpieczenie finansowe na starość.\nNiestety w tym miejscu istnieje spora rozbieżność między warunkami amerykańskimi i polskimi.\nWiem, że i u nas jest już sporo kobiet, które stać na zakup własnego mieszkania, ale na pewno nie jest to zjawisko tak powszechne jak w Stanach.\nJa niestety, nie mogę sobie nawet pomarzyć o własnym, choćby najmniejszym mieszkanku, a o moim braku zadowolenia z pracy i wybranego zawodu pisałam już w postach „Syndrom wypalenia” z 13 listopada 2008 i „Zawód bibliotekarz – gorąco odradzam !” z 26 listopada 2008.\nPowodów satysfakcji może być jednak wiele.\nMożna poświęcać się najprzeróżniejszym pasjom, na przykład podróżowaniu, czytaniu, uprawianiu ogrodu itp.. Czerpać radość z drobnych, codziennych przyjemności – Trimberger nazywa to „cyzelowaniem życia w pojedynkę”.\nBardzo ważnym aspektem życia singielek jest budowanie rozległej sieci przyjaciół i pielęgnowanie relacji przyjacielskich z szerokim kręgiem osób, na które można liczyć w różnych okolicznościach.\nWspółczesna singielka nie jest ani samotna, ani osamotniona, a jej relacje z otoczeniem są bogate i urozmaicone. Można się realizować i czuć potrzebnym w kręgu przyjaciół i znajomych. A także w szeroko rozumianej rodzinie: wśród rodzeństwa i jego dzieci, kuzynów oraz bliższych i dalszych krewnych.\nPosiadanie dziecka czy dzieci jest ważnym aspektem życia kobiety\nWiele singielek decyduje się na samotne macierzyństwo.\nSą jednak i inne sposoby oraz formy zaspokojenia potrzeby macierzyństwa.\nJedną z nich jest włączenie się w życie dzieci z najbliższej rodziny, kręgu znajomych lub dzieci, z którymi kontakty warunkuje wykonywany zawód (np. przedszkolanka, nauczycielka, pielęgniarka itp.)\nMożna się włączyć w życie swoich siostrzeńców czy bratanków.\nW moim przypadku jest to wielka miłość do moich 2 siostrzenic.\nDziewczynki obecnie mają 6 i 8 lat, a ja towarzyszyłam im w ich życiu od samych narodzin.\nBardzo kocham dzieci, przepadam za moimi siostrzenicami, a one za mną.\nCzuję się potrzebna mogąc pomagać mojej siostrze i mojej mamie czyli ich babci.\nNigdy jednak nie miałam potrzeby urodzenia własnego dziecka.\nZresztą o tym też już kiedyś pisałam w poście z 13 marca 2008 „Baby boom czyli moda na ciążę”.\nDecyzja o macierzyństwie jest sprawą bardzo osobistą. Często powodem, dla którego singielki nie decydują się na posiadanie własnego dziecka jest obawa przed odbiorem społecznym (piętno panny z dzieckiem) oraz lęk przed odpowiedzialnością i kłopotami materialnymi.\nNiezależnie od tego czy ma się dzieci czy nie bardzo ważne jest budowanie więzi z nowymi pokoleniami, poczucia przynależności i ciągłości. Można to osiągnąć również poprzez relacje przyjacielskie, rodzinne i zawodowe i nie ma w tym nic gorszego.\nNie jest to słabsza czy niepełna forma zaspokojenia potrzeb macierzyńskich.\nDzieciom przydaje się ciocia. Wiem to z własnego doświadczenia.\nJedna z moich siostrzenic podczas występów artystycznych w przedszkolu z okazji Dnia Matki, stojąc na scenie, z mikrofonem w dłoni głośno zapytała: „A kiedy będzie dzień cioci?”. Wzbudziło to powszechną wesołość i musiałam się pokazać zebranym rodzicom, którzy dziwili się, że dziecko jest tak związane z ciocią, że aż domaga się specjalnego święta dla niej; przy okazji Dnia Matki ciocia dostała brawa…\nDla mnie miłość i bliska relacja z moimi siostrzenicami to sprawa oczywista. Jesteśmy kumpelkami i przyjaciółkami. Ciocia to ktoś trochę inny niż mama, bardziej na luzie..\nCiocia może sobie pozwolić na rozpieszczanie siostrzenic i robienie rzeczy, na które ich mama często nie ma ani siły, ani czasu.\nWielokrotnie musiałam zastępować moją zapracowaną i zabieganą siostrę i uważam, że było to z pożytkiem dla wszystkich stron.\nNic na siłę czyli dlaczego nie chodzę na randki.\nWiele singielek świadomie odrzuca możliwość poznania partnera poprzez biura matrymonialne, portale randkowe czy ogłoszenia w prasie.\nJa zresztą też! Nie znoszę robienia czegoś na siłę, a właśnie poszukiwanie partnera za pomocą tych metod uważam za przejaw skrajnej desperacji.\nNie jestem typem randkowiczki. A aranżowane spotkania z obcymi mężczyznami w kawiarniach czy innych lokalach rozrywkowo-gastronomicznych uważam za beznadziejne i stresujące. Przeżyłam parę (na szczęście niewiele) takich sytuacji i wiem, że absolutnie się do tego nie nadaję. Na randkach zawsze byłam spięta, przerażona, sztywna, nie miałam więc szansy na zrobienie dobrego wrażenia. A faceci, z którymi się spotykałam wcale nie ułatwiali mi zadania. Robili wszystko aby mnie do siebie zniechęcić czyli nie robili nic. Siedzieli sztywni i małomówni – prawdopodobnie przerażeni jeszcze bardziej niż ja.\nInternet i poznawanie kogoś w ten sposób to również nie dla mnie. Jeśli mam być z kimś to\ng o p o p r o s t u k i e d y ś s p o t k a m i będę wiedziała, że to TEN…\nNie chcę być z kimś „ściągniętym z sieci”, czy wytypowanym dla mnie przez komputer w biurze matrymonialnym, na postawie jakichś nie przeze mnie ustalonych kryteriów!\nNa szczęście nie jestem w swoich poglądach odosobniona. Wiele respondentek Trimberger ma podobne podejście do tego zagadnienia. Wolą być same niż robić coś na siłę, a potem żałować.\nJa na wszelkie zachęty do logowania się na portalach dla singli zawsze stanowczo odpowiadam: „Nie!”. I koniec.\n„Nowa singielka” poruszyła we mnie wiele czułych strun. Mogłabym jeszcze długo rozpatrywać i rozwijać wątki, które są mi bliskie. Ale i tak za bardzo się rozpisałam.\nPozwolę sobie zakończyć cytatem z „Nowej singielki”:\n„Mam więc nadzieję, że losy kobiet będących przedmiotem mojej analizy, wpiszą się w dialog kulturowy, a tym samym wzbogacą nasze możliwości wyboru prowadzącego do satysfakcjonującego życia. Podejmując ważne decyzje życiowe, kobiety nie będą się już kierować lękiem przed samotnością i życiem w pojedynkę. Poradzą sobie bez stałego partnera, bez pokrewnej duszy – niezależnie od problemów i ograniczeń, jakie z tego wynikają - mając miłość, szacunek, wytyczony cel, bogate życie duchowe, żyjąc z godnością i ciesząc się tym, co niesie każdy dzień”.\nE. Kay Trimberger „Nowa singielka” Wydaw. W.A.B., 2008.- s.359\nKsiążka Trimberger uświadomiła mi jak wiele jednak zależy od nas samych. Ode mnie i kobiet takich jak ja.\nJak wiele zależy od tego jaką twarz pokazujemy światu. Jeśli będzie to twarz uśmiechnięta i zadowolona, osoby szczęśliwej i pewnej swoich racji, przekonanej o słuszności dokonanego wyboru, ludzie zaczną nas inaczej postrzegać.\nPodejście do tematu naszych bliskich, znajomych, ale również mediów może się zmienić dzięki naszej postawie. Jeśli pokarzemy na własnym przykładzie, że można cieszyć się życiem i być szczęśliwą nie posiadając męża czy dzieci, jeśli pokażemy innym, że takie życie może być pełne pasji i wartościowych chwil, łatwiej będzie żyć również nam samym.\nNie dajmy sobie wmówić, że czegoś nam brakuje, że coś z nami jest nie tak. Miejmy odwagę wyrazić swoje niezadowolenie z odbioru społecznego naszej sytuacji i udowodnić, że to nieprawda i szkodliwy stereotyp.\nWbrew utrwalonemu przekazowi kulturowemu stwórzmy obraz szczęśliwej, spełnionej singielki, nie dajmy się piętnować jako istoty nieporadne i zagubione bo pozbawione oparcia środowisku rodzinnym. Nie jesteśmy produktem ubocznym nowoczesnego społeczeństwa i zachodzących w nim zmian. Jesteśmy raczej pionierkami nowej rzeczywistości i nowego świata. Być może aktualnie jest nam czasami jeszcze trudno, ale miejmy świadomość, że przecieramy szlaki dla nowych pokoleń kobiet. Zbyt długo tkwiłyśmy w niewoli snu o drugiej połówce, o spełnieniu u boku męża. Miejmy odwagę wyjść poza zaklęty krąg kulturowych uprzedzeń i nauczmy cieszyć z nowej tożsamości!


Światła w Ciemności – Sprawiedliwi wśród Narodów Świata - Kalendarium - Teatr NN\nTematyka Sprawiedliwych wśród Narodów Świata stanowi dziś szczególnie ważne ogniwo w stosunkach polsko-żydowskich. Historia mówiona jest wyjątkowym materiałem edukacyjnym, który pozwala na poznawanie przeszłości w możliwie szerokim kontekście problemowym.\nChcemy zachęcić jak najszersze grono nauczycieli oraz osób pracujących z młodzieżą do podejmowania działań edukacyjnych mających przybliżyć młodym ludziom historie osób, które – często kierując się odruchem serca, ryzykowały własne życie, ratując innych.\nW ramach spotkania miały miejsce następujące prezentacje: - monety kolekcjonerskich „Polacy ratujący Żydów”, wyemitowanych przez Narodowy Bank Polski - publikacja Światła w Ciemności – Sprawiedliwi wśród Narodów Świata. Relacje historii mówionej w działaniach edukacyjnych - multimedialna strona edukacyjna ww.sprawiedliwi.teatrnn.pl - prezentacja scenariuszy warsztatów edukacyjnych poświęconych tematyce „Sprawiedliwych wśród Narodów Świata” - inauguracja cyklu warsztatów edukacyjnych dla młodzieży szkół ponadgimnazjalnych Projekt został zrealizowany we współpracy z Narodowym Bankiem Polskim - Oddział Okręgowy w Lublinie.\nSprawiedliwi Wśród Narodów Świata uczestniczący w spotkaniu inaugurującym działania edukacyjne "Światła w Ciemności - Sprawiedliwi wśród Narodów Świata"\nInauguracja działań edukacyjnych "Światła w Ciemności – Sprawiedliwi wśród Narodów Świata"\nUczestnicy spotkania inaugurującego działania edukacyjne "Światła w Ciemności - Sprawiedliwi wśród Narodów Świata"\nDominika Majuk podczas prezentacji serwisu internetowego www.sprawiedliwi.teatrnn.pl\nMarzena Baum przedstawia historię projektu "Światła w Ciemności - Sprawiedlwi wśród Narodów Świata"


Jak i kiedy dawać dzieciom zioła » Only You - portal dla kobiet (uroda, moda, zdrowie)\nBy Renata Uncategorized, Uroda i zdrowie 14 marca 2019\nJak i kiedy dawać dzieciom zioła\nNiektóre zioła ze względu na wyjątkowo łagodne, ale skuteczne działanie polecane są szczególnie w łagodzeniu dolegliwości u dzieci i niemowląt. Nie każda roślina jednak sprawdza się jako środek zaradczy. Rodzic powinien dokładnie zapoznać się ze specyfiką wybranych ziół, a przed ich podaniem nawet skonsultować się z pediatrą.\n– Lecznicze napary można samemu przygotować w domu, zalewając wrzątkiem torebkę lub łyżkę stołową danego ziela. Rumianek zaparzać należy pod przykryciem około 15 minut, natomiast koper i anyż nieco dłużej – do pół godziny – mówi Katarzyna Barwińska General Manager marki Holle, producenta ekologicznej żywności dla dzieci i niemowląt. Napar z rumianku należy rozcieńczyć tak, by uzyskał on jasnożółtą barwę. Tak przygotowane wywary podajemy dziecku kilka razy dziennie za pomocą małej łyżeczki lub dodajemy do mieszanki mlecznej, jeśli dziecko karmione jest sztucznie. Warto skorzystać także z gotowych mieszanek zielarskich w formie herbatek komponowanych specjalnie dla niemowląt. Zawierają one mieszanki ziół dobrane proporcjonalnie, aby łączyć działanie rozluźniające, regulujące i przeciwwzdęciowe. – Najlepiej, jeśli wszystkie składniki preparatu pochodzą z upraw ekologicznych, a sam produkt nie jest oczywiście w żaden sposób dosładzany – dodaje Katarzyna Barwińska z firmy Holle.\nkiedy dawac dzieciom ziołazdrowie dziecizioła dla dzieci\nPrevious articleŚluz ślimaka w kosmetykach\nNext articleUrlop macierzyński po poronieniu


jszafranska | Dzienny Dom "Senior - WIGOR" w Zgierzu jszafranska – Dzienny Dom "Senior – WIGOR" w Zgierzu\nAuthor Archives: jszafranska\nŚniadanko inne od poprzednich\nPosted on 19 maja 2022 20 maja 2022\nW dniu 19.05.2022 r. spotkała nas miła niespodzianka. Na śniadanie wigorowe otrzymaliśmy pyszne naleśniki z serem, rodzynkami i brzoskwinią. Smakowały i wyglądały tak apetycznie, że chciałoby się więcej i więcej … Biały ser podarowała Pani Maria, a potem wystarczyła odrobina chęci i są …\nW dniu 13.05.2022 r. ukwieciliśmi nasz ogród. Nasadzeń roślin jednorocznych ( begonie, gipsówka, starzec, pelargonia, surfinie i petunie, dalie, gradiole ) dokonaliśmy w nowych skrzyneczkach specjalnie przygotowanych na bieżący sezon ogrodniczy, zaś rośliny wieloletne zostały posadzone na rabatach. Mamy nową hortensję, azalię, róże pnące i krótką, pigwowca oraz oleander. Całość wygląda kolorowo i radośnie. Miło… Czytaj dalej Warsztaty ogrodnicze\nPosted on 13 maja 2022 16 maja 2022\nW dniu 12.05.2022 r . wzięliśmy udział w pikniku pod hasłem „Sami o Sobie – wkład osób niepełnosprawnych w kulturę Miasta Zgierza”. Spotkanie w Parku Miejskim było okazją do zaprezentowania twórczości osób niepełnosprawnych i pochwalenia się własnymi osiągnięciami. Podopieczni DDS-W w Zgierzu również wystawili swoje prace i wzięli udział w części artystycznej. Pan Marek wykonał… Czytaj dalej Dzień godności\nPrzyszła i pozostała w naszym ogrodzie. Słoneczko świeci, kwiaty kwitną a nawet pachną. Korzystając z wiosennej, wyczekiwanej aury wyszliśmy do ogrodu. Pan Marek zadbał o oprawę muzyczną a wszystkim zrobiło się miło i radośnie.\nw dniu 06.05.2022 r. przypomnieliśmy sobie jak ważna jest dla zdrowia każdego człowieka higiena, a w szczególności higiena rąk. Poznaliśmy zagrożenia wynikające z zaniedbań i utrwaliliśmy zasady prawidłowego mycia rąk. W trakcie spotkania wykonaliśmy także eksperyment obrazujący jak środki myjące „odstraszają” bakterie. Każdy uczestnik spotkania otrzymał paczkę nawilżonych chusteczek i słoiczek płynu dezynfekującego do rąk.\nCzwartki są dla nas dniami spotkań z panią pielęgniarką, wspólnego śniadania i oczywiście gimnastyki. W dniu 05.05.2022 r. zainaugurowaliśmy ćwiczenia na łonie natury. Po bardzo długiej jesieni i zimie miło było spotkać się w naszym ogrodzie. Zajęcia poprowadził Pan Marek.\nStaż pożarna dawniej straż ogniowa to zorganizowana formacja zajmująca się prewencją, walką z pożarami oraz innymi zagrożeniami dla zdrowia i życia ludzkiego, dobytku oraz środowiska naturalnego. My także uczciliśmy Dzień strażaka wspominając różne niebezpieczne sytuacje, z których ratowali na strażacy jak również i te radosne najczęściej związane z piknikami i obchodami rozmaitych świąt. Udało nam… Czytaj dalej Dzień strażaka\nWspólnie spożyliśmy wigorowe śniadanko (28.04.2022 r. ). Było nie tylko smacznie ale i na talerzu kolorowo. Miło jest zjeść posiłek w doborowym towarzystwie i z u śmiechem rozpocząć dzień.\nPosted on 27 kwietnia 2022 28 kwietnia 2022\nTechniką decoupagu zdobimy drewniane pudełka, które w przyszłości ozdobią nasze wnętrza. Wiosenne, kolorowe motywy zamieniają smutne pudełka w cudeńka, które każdy z nas chciałby mieć na wyłączność. Praca, która przynosi tak wymierne efekty wszystkim daje wiele przyjemności.\nW ramach Światowego Dnia Ptaków odbyły się zajęcia o tej tematyce polegające na pracy z książką, przypomnieliśmy polskie gatunki ptaków, poznaliśmy ciekawostki z ich życia. Na podstawie fotografii odbył się trening umysłowy. Dodatkowo naszą pamięć usprawnialiśmy wykorzystując zagadki i wiersze o zawodach.


Czy pan nie rozumie? To pomyłka! Teatr sensacji Kobra - Film - Tania Księgarnia Lideria.pl\nCzy pan nie rozumie? To pomyłka! Teatr sensacji Kobra (Film)\nSeria / cykl: TEATR SENSACJI KOBRA\nReżyser: Bogdan Augustyniak\nObsada: Borowiec Anna, Czyż Henryk, Kociniak Marian, Machulski Jan, Maciejewski Zygmunt, Meres Kazimierz, Mickiewicz Rafał, Milecki Mieczysław, Milewska Anna, Młodawski Jan, Piszczatowski Andrzej, Press Włodzimierz, Szmit Jerzy, Terlecka Katarzyna, Wrzesińska Barbara\nScenarzysta: Harry Carmichael\nMuzyka: Jan Zawierski\nCzas trwania: 1:16:00\n54,64 zł 59,99 zł\n54,92 zł 59,99 zł\n23,67 zł 29,99 zł\n54,66 zł 59,99 zł\n45,77 zł 49,99 zł\nKanał Polska Klasyka\n7,44 zł 9,96 zł\n31,85 zł 49,99 zł\n70,60 zł 100,86 zł\n18,76 zł 29,99 zł\nKoszyk pełen szczęścia Część 2 nie...\nLippy & Messy 21-31\n13,77 zł 20,91 zł\nMiś Fantazy 2\n11,57 zł 20,00 zł\nLokalność i mobilność kulturowa teatru\nTeatr, będąc narzędziem wytwarzania obrazu określonej kultury, uczestniczy w dyskursywnym procesie konstruowania związków artystów i odbiorców z miejscem i wspólnotą. Związek ten, jak staram się pokazać, domaga się jednak sp...\n46,26 zł 48,00 zł\n„Naukowy dorobek Ryszarda Mączyńskiego od lat zwraca uwagę i inspiruje badaczy różnych specjalności. Autor ten bowiem – z wykształcenia historyk sztuki – traktuje pojęcie sztuki w sposób bardzo szeroki, włączając w...\nKrystyna Miłobędzka jest jedną z największych poetek piszących w języku polskim – to fakt rozpoznany, szeroko opisywany, problematyzowany. To także jedna z najważniejszych rodzimych autorek piszących dla teatru dla dzieci oraz o teatrze młodego w...\nMysi domek Sam i Julia w teatrze\nW kolejnej odsłonie Mysiego domku dwie małe myszki, przyjaciele Sam i Julia, przeżyją nowe, wspaniałe przygody. Przede wszystkim wybiorą się do zapierającego dech w piersiach teatru, gdzie Sam da prawdziwy koncert. Zorganizują przyjęcie urodzinowe, zaj...\nNajnowsza książka ks. Skwierawskiego jest pomocą w obcowaniu ze Słowem Bożym, zawiera homilie – przeważnie w dwóch wersjach – na niedziele i święta roku liturgicznego A oraz sześć mów okolicznościowych.\n44,55 zł 69,00 zł\nU lekarza Słucham i rozumiem Materiały do nauczania języka polskiego medycznego\nU lekarza. Słucham i rozumiem! – to książka, która na rynku wydawniczym wypełnia lukę w zakresie języka specjalistycznego medycznego na poziomach A2-B2. Została przygotowana z myślą o wszystkich rozpoczynających naukę języka polskiego medy...\nWKRACZACIE W ŚWIAT ZMROCZY – PRZESYCONY MAGIĄ, POSĘPNY I FASCYNUJĄCY.Polska fantasy doczekała się kilku znakomitych uniwersów, a świat stworzony przez Agnieszkę Hałas właśnie się do nich zalicza. Żyje, oddycha i krwawi, a my wraz z n...


Dobre filmy na wieczór – 9 propozycji - sklep MediaMarkt.pl\nFilmy na wieczór – 9 nietypowych pomysłów –\nWydaje ci się, że wszystkie fajne filmy na wieczór już za tobą? Postanowiliśmy więc stworzyć ranking filmowy zawierający 9 nietypowych propozycji. To prawdziwy kinowy miks! Znajdziesz tutaj między innymi lekki film na wieczór, dramat, film oparty na faktach, sensację oraz prawdziwą klasykę! Zapraszamy do szybkiego przeglądu dobrych filmów na wieczór!\nTęsknisz za filmami o Dzikim Zachodzie, w których nieustraszeni kowboje przemierzają pustkowia, w poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi? „Nomadland” to film dla ciebie… nawet jeśli do tematu podchodzi w nieco inny sposób! Główna bohaterka, której życie w jednej chwili wywróciło się do góry nogami, postanawia wyruszyć przed siebie. Prowadząc życie nomada, natrafia na trudności oraz na ludzi, którzy dają jej siłę do przetrwania. „Nomadland” to film, który każdy zinterpretuje po swojemu. Dramat reżyserii Chloé Zhao zdobył 3 Oscary, ponad 50 innych nagród na całym świecie i niezliczoną liczbę nominacji!\nW filmie Macieja Barczewskiego Piotr Głowacki wcielił się w rolę nieznanego dotąd bohatera – więźnia numer 77, osadzonego w obozie zagłady Auschwitz-Birkenau. Tadeusz „Teddy” Pietrzykowski, będący przedwojennym cenionym pięściarzem, w obozie będzie walczył nie o medale i tytuły, ale o własne życie i godność. Dramat sportowy osadzony w tak tragicznym miejscu i czasie wywołuje wiele emocji.\nTen ciekawy film na wieczór to gratka dla fanów Clinta Eastwooda, który w obrazie własnej reżyserii wciela się w rolę emerytowanego hodowcy koni oraz utytułowanego niegdyś zawodnika rodeo. Przed nim jednak kolejne zadanie: sprowadzenie do USA z Meksyku syna swojego szefa. Podczas podróży przez kraj główny bohater mierzy się z zewnętrznymi trudnościami, a także demonami własnej przeszłości.\n4. Władca pierścieni – cała trylogia\nNajlepszy film na wieczór we dwoje? Trzy filmy! A konkretnie kultowa trylogia filmowa na podstawie największego dzieła J.R.R. Tolkiena, której nikomu nie trzeba przedstawiać. Opowieść o wielkim bohaterstwie małych ciałem istot. Historia Drużyny Pierścienia, która za wszelką cenę przeciwstawia się złym siłom. Wszystko to okraszone wzruszającą muzyką i pięknymi obrazami.\nTrzeba jednak przyznać, że trylogia „Władcy Pierścieni” to propozycja „na wieczór” wyłącznie dla najwytrwalszych. Obejrzenie całości zajmie ponad 9 godzin. Jest to więc świetny materiał na domowy maraton filmowy!\n„Luca” to animowana komedia przygodowa reżyserii Casarosy Enrico, współpracującego z wytwórnią Pixar. „Luc” jest opowieścią o parze nietypowych przyjaciół, którzy w pięknej Włoskiej Rivierze przeżywają lato pełne ciekawych przygód! To lekki film na wieczór, przy którym doskonale bawić będą się nie tylko dzieci. Rozrywka dla całej rodziny, z której każdy, niezależnie od wieku, może wynieść pewną naukę.\nPrawdziwy klasyk, który otwiera większość zestawień i rankingów filmowych (pierwsze miejsce między innymi w serwisie Filmweb oraz IMdB). Doskonała adaptacja filmowa jednego z opowiadań Stephena Kinga. Choć podczas kinowej premiery nie zdobył licznej widowni, przez wielu uznawany jest dziś za najlepszy film wszech czasów. To opowieść o przyjaźni, pragnieniu wolności i ludzkiej umiejętności przetrwania za wszelką cenę. Obraz Franka Darabonta wzrusza, wywołuje uśmiech i w bezpośredni sposób pokazuje uniwersalne wartości, przyświecające większości z nas.\n7. Szybcy i wściekli 9\nDziewiąta już część jednej z najbardziej rozpoznawalnych amerykańskich franczyz. To film na wieczór dla fanów akcji – jest bowiem pełen rywalizacji, szybkich samochodów, nieprzewidywalnych zwrotów akcji i zadań niemożliwych do wykonania. Justin Lin, kontynuując sukces poprzednich filmów serii, stworzył po prostu dobry film na wieczór i prawdziwy hit kinowy. Najnowsza odsłona „Szybkich i Wściekłych”, podobnie jak poprzednie, już stała się filmem kultowym, który warto obejrzeć. W głównej roli (Dominic Toretto) po raz kolejny wystąpił Vin Diesel, będący twarzą franczyzy.\nCzy filmowe adaptacje literackich klasyków muszą być nudne? Absolutnie nie! Andrzej Wajda zdecydował się przenieść na ekran jedno z najbardziej znanych dzieł Władysława Reymonta – „Ziemię Obiecaną”. Film z 1974 roku opowiada o trudach ówczesnego biznesu, intrydze, przyjaźni oraz miłości i jej praktycznej stronie. Na ekranie zobaczycie prawdziwą śmietankę polskiego kina lat osiemdziesiątych. W filmie wystąpili między innymi: Bożena Dykiel, Anna Nehrebecka, Daniel Olbrychski, Franciszek Pieczka i Andrzej Seweryn.\n9. Kosmiczny Mecz: Nowa Era\nKontynuacja kultowego filmu „Kosmiczny Mecz” z 1996 roku, w którym u boku animowanego Królika Bugsa wystąpił legendarny Michael Jordan. W nowej części filmu pojawia się kolejna koszykarska legenda, czyli LeBron James! Tym razem bohaterowie muszą stoczyć nierówną walkę w świecie sterowanym przez sztuczną inteligencję. „Kosmiczny Mecz: Nowa Era” to ciekawy film na wieczór dla całej rodziny!


G. Lenartowicz: Ten Fundusz jest bez pokrycia – Radio Vanessa FM\nStart / Wiadomości / Praca i biznes / G. Lenartowicz: Ten Fundusz jest bez pokrycia\nFundusz Inwestycji Samorządowych, mający wspomóc miasta i gminy w realizacji przede wszystkim projektów z unijnym dofinansowaniem to fikcja – mówi poseł Gabriela Lenartowicz. Jej zdaniem są to jedynie obietnice wyborcze składane przez obecny rząd.\nW ramach Funduszu miasto Rybnik będzie mogło otrzymać ponad 22 miliony złotych, powiat raciborski blisko 4 miliony, a miasto Racibórz prawie 4 i pół miliona. Środki te będą mogły być spożytkowane tylko i wyłącznie na cele inwestycyjne.\nPowiązane artykułyFundusz Inwestycji SamorządowychGabriela Lenartowiczhomesamorząd\n← Poprzedni Robią co mogą by otrzymać dofinansowanie\nNastępny → Burmistrz sięga po środki z programu LIFE


Strona główna / Wiadomości / Polska / Jasna Góra: Ogólnopolska Kongregacja Duszpasterstwa Powołań\nPod hasłem „Troska wspólnot życia konsekrowanego i kapłanów o powołania” na Jasnej Górze rozpoczęła się Ogólnopolska Kongregacja Duszpasterstwa Powołań. W ciągu dwóch dni około stu osób odpowiedzialnych za powołania na szczeblu diecezjalnym i zakonnym podsumowuje wymiar powołaniowy przygotowań do synodu nt. młodzieży oraz zapoznaje się z nowym dokumentem o podstawowej formacji kapłańskiej „Ratio Fundamentalis”.\nJak podkreśla bp Marek Solarczyk, delegat KEP ds. powołań, głównym celem kongregacji jest wspólna modlitwa i wymiana doświadczeń. – W tym roku chcemy szczególnie zastanowić się nad tym, co my, w swoich wspólnotach, w których żyjemy, kapłańskich czy zakonnych, wśród naszych najbliższych, możemy zrobić, by zaprosić młodych do podjęcia drogi powołania – powiedział bp Solarczyk.\nDuchowny podkreślił, że to „niezwykle ważne, by zacząć od siebie”. Jego zdaniem młodzi nie tyle potrzebują np. tzw. akcji powołaniowych, ile pragną obecności i świadectwa. – Dlatego obecności z młodzieżą nie można sprowadzać do lekcji religii, ale konieczne jest bycie z nią w różnych sytuacjach ich życia – podkreśla biskup.\nBp Solarczyk powiedział o swoim powołaniu, które zrodziło się poprzez spotkanie z księżmi, którzy swoim przykładem pokazywali zakochanie w Chrystusie i Kościele i byli gotowi na podejmowanie wielu czasem trudnych wyzwań. – Jedyną odpowiedzią na to jak przysłużyć się dziełu odczytywania powołania przez młodych ludzi jest nasze świadectwo – podkreślił.\nJak podkreśla ks. Emil Parafiniuk, sekretarz Krajowej Rady Duszpasterstwa Powołań, dokument akcentuje łączność między wszystkimi etapami formacji. – On ukazuje, że odpowiedzialność referentów powołaniowych nie kończy się w momencie pójścia młodego człowieka do seminarium czy zakonu, ani w momencie ukończenia seminarium, ona ciągle trwa – zauważa ks. Parafiniuk. Dodaje, że wielką wartością tego dokumentu jest jego świeżość i dostosowanie do nowych czasów i tego co dzieje się w świecie.\nSporo miejsca referenci poświęcą omówieniu przygotowań w Polsce do przyszłorocznego synodu biskupów nt. młodzieży. O tym rozmawialiśmy już na naszym portalu z biskupem Solarczykiem. Zaprezentowane zostaną dwie ankiety, które stanowią istotny element przygotowania. – Jedna ankieta dotyczy pracy z młodzieżą i ona została rozesłana do diecezji, druga stanowi pytanie o sytuację współczesną młodego człowieka i jest skierowana bezpośrednio do młodych. Przetłumaczona na język polski umieszczona jest stronie: synod2018.pl – wyjaśnia kapłan.\nJak podkreślił bp Solarczyk, ankietę dla młodych wypełniło już ponad 5 tys. osób, 10 tys. wypełnia ją teraz. – Te kwestionariusze to szansa, by zobaczyć pewne wnioski w wymiarze krajowym, by zobaczyć pewne tendencje i wyciągnąć wnioski „przedsynodalne” na temat tego, co jest potrzebne i powinno się znaleźć w naszych wspólnotach kościelnych – twierdzi delegat Episkopatu ds. powołań. Temat XV Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów brzmi „Młodzież, wiara i rozeznanie powołania”.\nZdaniem ks. Emila Parafiniuka Światowe Dni Młodzieży, które odbyły się w Krakowie miały wielkie znaczenie dla młodych Polaków. – Odkryliśmy na nowo naszą narodową wartość duchową, zobaczyliśmy, że wiele możemy dać światu, że możemy nieść nadzieję, że w kościołach w Polsce sakramenty sprawowane są bardzo „porządnie”, że widać odrodzenie sakramentu pokuty, że księża chodzą w koloratkach, a zakonnicy w habitach zachowując wierność wartościom i pozostając znakiem nadziei – powiedział kapłan.\nOgólnopolskie Kongregacje Referentów Powołaniowych odbywają się dwa razy w roku – jesienią i na wiosnę. Biorą w nich udział odpowiedzialnych za powołania na szczeblu diecezjalnym i zakonnym z całego kraju. Problematykę spotkań ustala Krajowa Rada Duszpasterstwa Powołań, która też przygotowuje każdą kongregację.\nKrajowa Rada Duszpasterstwa Powołań (KRDP) jest organem przy Konferencji Episkopatu Polski i działa na jej zlecenie. Jej głównym zadaniem jest inspiracja działalności duszpasterskiej na rzecz powołań kapłańskich, zakonnych, misyjnych oraz powołań do świeckich instytutów życia konsekrowanego, a także koordynacja działań powołaniowych i promowanie współpracy na polu powołaniowym między duchowieństwem diecezjalnym i osobami konsekrowanymi.\n#JasnaGóra duszpasterstwo Kościół Misje Polska powołania\nKomentarz do Ewangelii, 21 października 2017


Nieudany podryw na ubogi drift. W BMW najpierw odpadło koło, potem było tylko gorzej\nDo kłopotliwej sytuacji doszło kilka dni temu w Olsztynie. Kierowca „bawary” przyuważył na przystanku piękną dziewczynę. Nie myśląc zbyt długo postanowił przekuć leciwy samochód w atut i dać popis swoich umiejętności przed niewiastą. Zapomniał tylko, że nie umie jeździć. Drift poszedł gorzej, niż źle.\nTypowy Casanova mlecznych barów\nTa – trzeba to wyraźnie podkreślić – żenująca akcja, miała miejsce na przystanku w okolicach Polmozbytu w Olsztynie. Pewien kierowca BMW dostrzegł siedzącą na przystanku dziewczynę, która najwyraźniej bardzo wpadła mu w oko. Zauroczony jej urodą postanowił więc zastosować nietypową metodę podrywu – na tzw.”biedny drift”.\nJak twierdzi naoczny świadek zdarzenia, szpan nie wyszedł, bowiem brak jakichkolwiek umiejętności prowadzenia samochodu w poślizgu kontrolowanym sprawił, że niedoszły absztyfikant urwał koło o krawężnik. W następstwie tego zdarzenia samochód przeleciał przez trawnik i wylądował na chodniku.\nChciał ją poderwać, a mógł zabić. Ten podryw „na drift” okazał się kompletnym niewypałem.\nSzczerze powiedziawszy, nie chcielibyśmy być w skórze tej dziewczyny. Musiała być tym cyrkiem ostro zażenowana. Kierowcy nie pozostało zaś nic innego, jak spalić buraka i wrócić do domu.\nbmw drift, nieudany podryw, Podryw na drift, wypadek


Europa na widelcu 2017: „Smaki Wrocławia to są też ludzie, którzy tu mieszkają”. Wywiad z Pawłem Gołębskim i Mariuszem Dziubkiem - Smaki Wrocławia\nSmaki Wrocławia: Czym jest Wroclaw Respect Orchestra?\nPaweł Gołębski: Wielu wrocławskich muzyków przyjechało do stolicy Dolnego Śląska z innych rejonów Polski, Europy i świata. My też należymy do tej grupy. Dlatego Wrocław pod względem muzycznym jest naczyniem, do którego dodaje się wiele składników. To taki melting pot, czyli tygiel narodów. Gdy zadzwonił do mnie Mariusz, który uwielbia dęciaki, wiedzieliśmy, że chcemy stworzyć coś na bazie mieszania się muzyków, a najlepszym sposobem na to jest powołanie orkiestry. Pomyśleliśmy, że to powinna być taka reprezentacyjna orkiestra miejska – orkiestra z miasta spotkań, bo żadne miasto w Polsce tego nie ma. Są oczywiście zespoły reprezentujące gminy, orkiestry ludowe czy wojskowe.\nMariusz Dziubek: Te, o których mówi Paweł, składają się zazwyczaj z instrumentów dętych w tym tradycyjnym rozumieniu, czyli są to orkiestry marszowe, amatorskie lub zawodowe, natomiast rozrywkowych, dętych orkiestr koncertowych w Polsce nie ma.\nPG: Obaj bardzo lubimy Wrocław i dobrze się tu czujemy. Angażujemy artystów związanych z Wrocławiem, dlatego nie mogło go zabraknąć w nazwie WROrkiestry. Pomyśleliśmy, że fajnie by też było, gdyby Wrocław, który słynie z gościnności, otwartości i jest nazywany miastem spotkań, był miejscem, w którym najważniejszym elementem jest wzajemny szacunek. Chcieliśmy więc, w jakiś sposób spiąć ten wspólny pomysł muzyczny w jedną całość. I tak powstał projekt oraz jego nazwa – Wroclaw Respect Orchestra.\nMD: A jaka dziedzina sztuki łączy, jak nie muzyka? Jesteśmy więc nie tylko orkiestrą grającą, ale też orkiestrą z przesłaniem.\nSW: WROrkiestra to w dużej mierze instrumenty dęte. W czym mają wyższość nad innymi instrumentami?\nMD: Paweł też bardzo często zadaje mi to pytanie. To jest moja pasja od dzieciństwa. Będąc dzieckiem, zacząłem interesować się muzyką, a moim pierwszym instrumentem był akordeon, który jest instrumentem dętym. Później poszedłem do szkoły, w której były tylko instrumenty dęte i siłą rzeczy musiałem nauczyć się grać na jednym z nich. Był to puzon. Wtedy odkryłem, że instrument ten ma moc i piękną barwę, dlatego można go wykorzystać w muzyce rozrywkowej, popularnej, w utworach, które mamy w świadomości jako grane przez orkiestry smyczkowe czy instrumenty elektroniczne. Po drugie, studiowałem kierunek, który raczej preferował muzykę symfoniczną i instrumenty smyczkowe. Przekornie chciałem pokazać ludziom, że orkiestry dęte można kojarzyć nie tylko z pokazów marszowych czy różnego rodzaju happeningów. Na scenie może usiąść profesjonalna, zawodowa orkiestra dęta i wykonać największe przeboje właśnie w aranżacji na dęciaki.\nSW: Dlaczego wrocławianie powinni przyjść na Państwa koncert podczas Europy na widelcu?\nMD: Odpowiedzią jest muzyczna idea Wroclaw Respect Orchestra, czyli przeboje, które słyszymy w radiu czy w telewizji, zagrane w nietuzinkowych, oryginalnych aranżacjach, przy których będzie można się świetnie bawić. Ilekroć rozmawiam z ludźmi, którzy przed przyjściem na koncert nie znali brzmienia naszej orkiestry, słyszę po występach, jak z wielkim entuzjazmem i pozytywną energią wypowiadają się o naszym muzykowaniu.\nPG: Wszyscy lubimy być na Rynku, tym bardziej, gdy dzieje się coś takiego, jak Europa na widelcu. W tej atmosferze wspólnego jedzenia, picia i rozmawiania, powinno się spędzać miło czas, poznając różnych ludzi, różne kultury i przybyszów z innych krajów i kontynentów. Fajne jest to, że możemy poznać i zasmakować ludzi, którzy też gdzieś byli, coś widzieli. Tu chodzi o takie spotkanie jak przy stole, w oprawie muzycznej.\nSW: Kto wystąpi z WROrkiestrą 3 czerwca na Rynku?\nPG: Ludzie, którzy przynajmniej od kilku lat mieszkają we Wrocławiu. Są to osoby znane wrocławianom. Zacznę od Brytyjczyka, Philipa Fairweathera, który jest – śmiem postawić odważna tezę – najbardziej znanym obcokrajowcem w naszym mieście. Philipa kojarzą wszyscy, którzy chociaż raz byli na rynku, a on stał pod DH Feniks i śpiewał. To jest ten facet, który zawsze stoi w garniturze, z brodą, z jego magnetofonu leci swing, a on śpiewa.\nMD: Wiesz, jakiego dostał pozytywnego kopa na wiadomość, że wystąpi z orkiestrą? A przed chwilą Keelah wysłała mi smsa w odpowiedzi na listę utworów, które zagramy podczas Europy na widelcu. Również czeka na ten występ z niecierpliwością i jest bardzo szczęśliwa, że z nami wystąpi.\nPG: Będzie na pewno dowcipnie. Keelah jest znakomitą komediantką. To bardzo energiczna i żywiołowa dziewczyna, która dużo mówi, żartuje. Wystąpi też Sam Alty, czyli chłopak, który parę lat temu trafił do Wrocławia z Nowej Zelandii. Przejechał cały świat i dotarł do Wrocławia. Parę miesięcy temu wpadł na genialny pomysł. Skomponował muzykę, którą nagrał na płytę wraz z bezdomnymi mężczyznami, którzy współpracują z ośrodkiem dla bezdomnych. Namówiono ich do zrobienia czegoś artystycznego i w efekcie powstała płyta Nowozelandczyka tworzącego z bezdomnymi. Zaprosiliśmy również João de Souse, czyli Portugalczyka znanego z Mam Talent, The Voice of Poland. Promuje w Polsce fado, czyli muzykę wywodzącą się z Lizbony, opowiadającą o losie, o przeznaczeniu. Na scenie pojawi się też Ukrainka, która reprezentuje pokaźną grupę Ukraińców we Wrocławiu. Polskim akcentem będzie młody talent ze szkoły Natalii Lubrano – Agata Gołemberska. Wokaliści będą śpiewać nie tylko solo, ale też w duetach.\nMD: A kulminacją koncertu będzie wspólna zabawa przy wrocławskiej piosence.\nPG: Na finał chcemy zagrać piosenkę Marii Koterbskiej “Mkną po szynach niebieskie tramwaje” w nowej aranżacji. Przez lata nie była wykonywana, jest trochę zapomniana, ale Mariusz zaaranżował ją w nowej, szybkiej, dynamicznej wersji właśnie na orkiestrę dętą.\nSW: Rok temu podczas jednego z wywiadów powiedzieli Panowie, że życzą sobie, żeby koncert na Europie na widelcu nie był ostatnim występem Wroclaw Respect Orchestra. To życzenie się spełniło. A o czym marzą Panowie teraz?\nMD: Życzymy sobie, żebyśmy następnym razem spotkali się na koncercie na stadionie przy 40-tysięcznej publiczności.\nPG: Marzą nam się duże rzeczy na dziesiątki tysięcy ludzi. Liczymy na to, że pomogą nam życzliwe osoby, które zainteresuje nasza idea będąca kwintesencją Wrocławia. Właśnie w taki sposób chcemy pokazać i reklamować to miasto. Bo wiesz, co to jest smak Wrocławia? To jest nie tylko to, co jemy i pijemy. Smaki Wrocławia to są też ludzie, którzy tu mieszkają. Bo największą wizytówką miasta są właśnie jego mieszkańcy: Polacy i obcokrajowcy, bo to oni mówią dobrze o mieście, to oni wymyślają idee, z których potem Wrocław słynie. Chodzi o to, żeby czerpać z tych ludzi, którzy są dookoła, a nie szukać gdzieś na końcu świata.


praca w Bystrzycy Kłodzkiej – Praca na Dolnym Śląsku\nTag: praca w Bystrzycy Kłodzkiej\n11/01/2019 Adam Leave a comment\nProwadzenie biznesu w Bystrzycy Kłodzkiej może wydawać się nieoczywistą decyzją. Wiele osób uważa, że mniejsze miasta gorzej nadają się do takiej działalności. Istnieje przekonanie, że największe pieniądze zarabia się w dużych miastach. W praktyce jednak duże firmy przenoszą swoje oddziały do mniejszych miast. Pozwala to znacznie obniżyć koszty działalności. Jest\nSpecjalne strefy ekonomiczne to wydzielone tereny w różnych częściach Polski, które dają przedsiębiorcom liczne przywileje zachęcające do inwestowania właśnie w tych okolicach. Strefa taka znajduje się również w Bystrzycy Kłodzkiej. Co powoduje, że przestrzenie te są tak atrakcyjne dla inwestujących? Przedsiębiorcy, którzy decydują się inwestować na terenie specjalnej strefy ekonomicznej\nDlaczego warto wziąć urlop?\nBez względu na to, czy pracujemy w Bystrzycy Kłodzkiej, na wsi w czy w bardzo dużym mieście, co jakiś czas powinniśmy wybrać się na urlop. Większość pracowników o nim marzy, jednak są tacy, którzy unikają wyjazdów z pracy. Boją się, że coś ich ominie lub stracą szansę na otrzymanie ciekawego\nJak się pracuje w Bystrzycy Kłodzkiej?\n29/06/2017 Adam Leave a comment\nBystrzyca Kłodzka to niezwykle malownicze miasto położone przy ujściu Bystrzycy do Nysy Kłodzkiej. Historycznie jest jedną z ważniejszych miejscowości na całym Dolnym Śląsku. Jak żyje się w nim ludziom współcześnie? Czy można znaleźć tam satysfakcjonującą pracę? W jakich obszarach istnieje największe zapotrzebowanie na pracowników? W całej gminie aktualnie prowadzone są


Dziesięć regat w dziesięciu klasach i sześćset łódek na wodzie - tak można podsumować Grand Prix Jezior Konińskich. Koniński Okręgowy Związek Żeglarski wręczył najlepszym żeglarzom puchary i nagrody.\nUczestnicy regat i miłośnicy żeglarstwa spotkają się w sobotę w Koninie. To będzie podsumowanie Grand Prix Jezior Konińskich i wręczenie pucharów dla najlepszych żeglarzy.\n50 załóg rywalizowało na jeziorze pątnowskim w 20. Regatach Barbórkowych. Co roku, na przełomie listopada i grudnia przyjeżdżają do nas żeglarze z całej Polski.\nOkoło 50 jachtów ma się pojawić w sobotę na 20. Regatach Barbórkowych na jeziorze pątnowskim.\nRegaty otwarcia sezonu w sobotę\nRegaty Otwarcia Sezonu Nawigacyjnego 2014 w najbliższą sobotę, 17 maja. Zapraszają Klub Żeglarski ,,Energetyk’’ przy ZE PAK S.A. i Koniński Okręgowy Związek Żeglarski.\nŻeglarze z Konińskiego Okręgowego Związku Żeglarskiego podsumują regaty w ramach Grand Prix Jezior Konińskich.\nRegaty Barbórkowe, koncert szant i turniej palenia fajki. To już w piątek i w sobotę w Koninie, a regaty oczywiście na Jeziorze Pątnowskim.\nJutro na jeziorze Pątnowskim - Mistrzostwa Konińskiego Okręgowego Związku Żeglarskiego o Puchar Prezydenta Konina.\nW Kosewie powitali wakacje\nTrzynaste Regaty na Powitanie Wakacji o puchar Starosty Słupeckiego za nami.\nPopłyną o puchar starosty\nMiłośnicy żeglowania wystartują w sobotę w regatach o Puchar Starosty Konińskiego.\nRegaty, turniej szachowy i żeglarska zabawa to wszystko składa się na tegoroczne 18. Zimowe Regaty Barbórkowe o Puchar Prezesa PAK KWB Konin. Impreza rozpocznie się w sobotę na przystani w Pątnowie.\nTradycyjne regaty barbórkowe w tym roku odbędą się 24 listopada.\nKlub Żeglarski przy KWB Konin organizuje regaty na zakończenie sezonu.\nRegaty żeglarskie na zakończenie sezonu organizuje Koniński Okręgowy Związek Żeglarski i Klub Żeglarski Bryza. Wszystko będzie się działo na jeziorze Mikorzyńskim w sobotę, 13 października.\nRegaty o Mistrzostwo Okręgu\nKoniński Okręgowy Związek Żeglarski zorganizował Mistrzostwa Okręgu GPJK o Puchar Prezydenta Miasta Konina. Regaty odbyły się na Jeziorze Mikorzyńskim, a gospodarzem był Klub Żeglarski ,,Bryza’’ w Ośrodku Magnolia – czyli dawny Hutnik.\nBędą rywalizować o mistrzostwo okręgu\nKoniński Okręgowy Związek Żeglarski i Klub Żeglarski Bryza organizują Mistrzostwa Okręgu. Regaty odbędą się na jeziorze Mikorzyńskim w sobotę, 22 września.\nWyniki regat na jubileusz Klubu Żeglarskiego Energetyk\nZa nami regaty z okazji 55-lecia Klubu Żeglarskiego Energetyk. Odbyły się na przystani w Gosławiach. Oto wyniki:\nŻeglują z tradycją\nMiłośnicy wiatru i wody spotkali się na Przystani w Gosławiach, by rywalizować o puchar Prezesa Zespołu Elektrowni Pątnów Adamów Konin. Regaty odbywają się tradycyjnie z okazji Dnia Energetyka, a w tym roku okazja do świętowania była jeszcze jedna – to jubileusz 55-lecia Klubu Żeglarskiego Energetyk.\nRegaty na jubileusz Klubu Żeglarskiego Energetyk\nPrzystań w Gosławicach znów zapełni się jachtami i żaglówkami. 1 września odbędą się tam regaty z okazji 55-lecia Klubu Żeglarskiego „Energetyk”.\nRegaty "Między Mostami", które są jednocześnie memoriałem Stanisława Dobrzyńskiego odbędą się w najbliższą sobotę na Jeziorze Pątnowskim.\nŻeglarze walczyli o puchar\nW ramach żeglarskiego Grand Prix Jeziora Powidzkiego odbyły się regaty o puchar Ośrodka Żaglowo-Wypoczynkowego Horn w Kosewie.\nRegaty w Kosewie już w sobotę\nO puchar Ośrodka Żaglowo-Wypoczynkowego Horn w Kosewie będą w sobotę rywalizować miłośnicy żeglowania.\nIII Spływ kajakowy „Szlakiem Śluz Wielkiej Pętli Wielkopolski” na starcie zgromadził ponad 130 uczestników. Na miejscu rozpoczęcia imprezy, czyli na „Przystani Gosławice” pierwsi kajakarze pojawili się już na blisko pół godziny przed planowaną rejestracją.\nSzermierka Piłka ręczna Inne Koszykówka Sporty walki Historia Siatkówka Kolarstwo Sport szkolny Piłka nożna


Anita Lipnicka na falach + zdjęcia - medleyland.pl\nAnitę Lipnicką widziałam na żywo podczas ubiegłorocznej edycji Spring Break. Patrząc na tamten koncert z perspektywy wczorajszego muszę przyznać, że albo coś się przez ten rok w Anicie zmieniło, albo występ na Spring Break wydarzył się w gorszym dla niej dniu. Anita Lipnicka & The Hats zainaugurowali #NaFalach na Maltańskiej Scenie Muzycznej w Poznaniu i zrobili to w wyśmienitym stylu.\nDużo tutaj ostatnio odwołań do Varius Manx, ale tak się złożyło, że oni wydali nowy album, a o Anicie trudno pisać nie wspominając o Varius Manx. Być może byłoby to możliwe, gdyby nie wracała do starszych utworów wydanych właśnie z zespołem. Bardzo mnie te powroty cieszą, bo Tokyo, Zanim Zrozumiesz czy Piosenka Księżycowa to przecież piękna historia polskiej muzyki. Aż żałuję, że nie wybrałam się na koncert Anity, gdy wyruszyła w trasę podsumowująca działalność artystyczną. Nie byłam też na jej koncercie, gdy promowała album Miód i dym. Płytę, którą zamieściłam na liście ulubionych polskich albumów wydanych w 2017 roku i o której wspominałam w Muzycznych Szortach.\nNa szczęście wczorajszy koncert nad deszczową i przyozdobioną chmurami poznańską Maltą był z jednej strony ukłonem w stronę przeszłości, z drugiej podróżą wgłąb krążka Miód i dym. Anita & The Hats zagrali osiemnaście utworów, w tym jeden cover. Nie przestraszył ich deszcz, choć część widowni zdezerterowała. Taki jednak urok koncertów pod gołym niebem. Dobrze zaopatrzyć się w parasol, kurtkę przeciwdeszczową i wyrozumiałość.\nKoncert rozpoczął się około 20:30. Padać zaczęło chwilę przed wejściem Anity na scenę, później rozpadało się jeszcze na moment, ale ostatecznie koncert odbywał się nad wodą, nie w strugach deszczu. Stęskniłam się za Maltańską Sceną Muzyczną. Charakterystyczne są tamtejsze koncerty, specyficzna jest atmosfera. Z jednej strony zawsze znajdzie się grupa osób, która doskonale zna repertuar i artystę, który ma wystąpić na scenie. Z drugiej strony jest to pewien rodzaj pikniku, chociaż bez jedzenia, ale jednak z biesiadną atmosferą, gdzie przychodzi się posłuchać kogoś, kogo niekoniecznie się zna. W każdej z opcji jest coś świetnego – ja cieszyłam się, że mogę posłuchać Anity na żywo po raz drugi. Za kilka tygodni będę się cieszyła, że posłucham na żywo kogoś, kogo nie znam.\nPrzeczytaj: Letnia scena koncertowa w Poznaniu\nAnita sprytnie rozpoczęła koncert grając piosenki, których nie sposób nie znać. Na pierwszy ogień rozbrzmiało Wszystko się może zdarzyć i Tokyo. Później nadszedł czas na utwory z płyty Miód i dym. Był singiel Z Miasta, piosenka, którą uważam za jedną z najciekawszych z tego albumu. Było też Jak Bonnie i Clyde, wykonane niestety bez Tomka Makowieckiego, który śpiewa na albumowej wersji, co nieco osłabiło moc i piękno tego utworu, i Tęczowa, kolejny duet z Miód i dym. Tutaj Anita wykonała partie śpiewane na albumie przez Ralpha Kamińskiego samodzielnie.\nPojawiło się też… przaśne? Nie jestem pewna, czy to odpowiednie określenie dla utworu muzycznego, ale w Whiskey Song jest coś przaśnego. Średnio przepadam za tym utworem, nie jest to mój faworyt z albumu, ale na żywo sprawdza się dobrze, jako taka piosenka rozluźniająca atmosferę, zagrana pomiędzy lirycznym Let It Rest i wspomnianą już Tęczową.\nNa zakończenie zabrzmiały trzy piękne starocie, które poprzedzono zmodyfikowaną wersją singla Ptasiek. To piosenka, która ukazała się na długo przed albumem Miód i dym, była nowością podczas trasy koncertowej Na Osi Czasu, jaką Anita zagrała w 2016. Do studyjnej wersji utworu dodano dyskotekowe outro, które pozwala zamknąć koncert z przyjemnym przytupem. Po tym przytupie Anita Lipnicka & The Hats zagrali jeszcze trzy utwory – Zanim Zrozumiesz, Mosty i Piosenka Księżycowa. Chyba nie muszę mówić, że było to piękne zakończenie wieczoru?\nWracając jeszcze na moment do środkowej części koncertu. Pojawił się w niej cover. Cover nie byle jaki i niezbyt łatwy – zarówno od strony muzycznej, jak i samego faktu popularności piosenki. Zagrano kultowe Wish You Were Here zespołu Pink Floyd. Jak im wyszło? Czy dali radę? Ocenę pozostawiam Wam.\nBardzo przyjemny był to start Maltańskiej Sceny Muzycznej i cyklu koncertowego #NaFalach. Wczoraj Anita Lipnicka wydała mi się osobą inną niż zapamiętałam ją z koncertu na Spring Break. Była bardziej wyluzowana, chętniej żartowała. Być może wtedy, rok temu, odebrałam jej występ w zły sposób. Może tylko mi się wydawało, że była wtedy zestresowana. A może faktycznie była? Nie wiem. Cieszę się, że tamto wrażenie zostało zastąpione przez nowe – lepsze i korzystniejsze. Wokalnie i muzycznie nic się jednak nie zmieniło – Anita Lipnicka & The Hats są na żywo bardzo dobrzy.\nAnita Lipnickamaltańska scena muzycznaNa Falachpoznańvarius manx\nPrevious Letnia scena koncertowa w Poznaniu\nNext Tomb Raider. Nie róbcie tego w domu!


Scenariusz nr 16 zajęć edukacji wczesnoszkolnej - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "Scenariusz nr 16 zajęć edukacji wczesnoszkolnej"\n1 Scenariusz nr 16 zajęć edukacji wczesnoszkolnej 1. Metryczka zajęć edukacyjnych Miejsce realizacji zajęć: sala szkolna Temat zajęć: Mam dzisiaj urodziny! Grupa dydaktyczna: uczniowie klasy I SP Czas przewidziany na realizację zajęć: 65 min. 2. Cele zajęć 2.1 Cele ogólne Celem ogólnym zajęć jest rozbudzenie wrażliwości uczniów na temat świętowania urodzin 2.2 Cele szczegółowe Edukacja językowa Uczeń śpiewa w języku angielskim Happy Birthday oraz poznaje słowa związane ze świętowaniem urodzin: hat, balloon, cake, present etc Edukacja społeczna Uczeń wie, że świętowanie urodzin powinno odbywać się w przyjaznej i radosnej atmosferze, bo jest to uroczystość podniosła i ważna dla jubilata Edukacja muzyczna Uczeń śpiewa proste melodie i rymowanki: Happy Birthday Zajęcia komputerowe Uczeń zna zasady bezpiecznej pracy z komputerem 2.3 Cele wychowawcze\n2 Uczeń pracuje w mini grupie i w kulturalny sposób współpracuje z innymi uczniami Uczeń potrafi razem z rówieśnikami cieszyć się i wspólnie świętować uroczystość urodzin Uczeń zna zasady regulaminu klasowego 3. Metody (według Okonia) 3.1 Metoda samodzielnego dochodzenia do wiedzy giełda pomysłów mikronauczanie 3.3 Metoda praktyczna ćwiczebna 3.4 Metoda waloryzacyjna metoda ekspresyjna 4. Formy pracy Praca jednolita zbiorowa Praca w mini grupie 5. Środki dydaktyczne Komputer Projektor Rekwizyty: balonik, kawałek ciastka-sztuczny lub z modeliny, czapeczki papierowe (takie jak na imprezę urodzinową- ilość zgodna z liczbą uczniów + jedna dla nauczyciela), serpentyny, pudełko zapakowane jak prezent woreczek nieprześwitujący komputer dla każdego ucznia Karta pracy (Karta pracy nr 16)\n3 Nagranie dźwiękowe (Nagranie nr 6) Nienapompowane baloniki do rozdania uczniom na koniec zajęć jako nagroda za dobre zachowanie 6. Przewidywane efekty Uczeń po zakończeniu zajęć wie, jak ważne jest święto urodzin i jak je celebrować Uczeń po zakończeniu zajęć potrafi zaśpiewać po angielsku Happy Birthday Uczeń zna słownictwo związane z urodzinami: hat, cake, balloons, etc. 7. Przebieg i podsumowanie zajęć 7.1 Część wstępna 10 min./ rekreacyjna część sali Nauczyciel wita uczniów i zaprasza ich na dywan. Uczniowie wesoło witają się ze sobą po angielsku oraz pytają o samopoczucie. Nauczyciel rozpoczyna od uzdolnionego ucznia, który następnie wybiera ucznia, z którym się wita. Powitanie trwa do czasu, aż wszyscy uczniowie przywitają się po angielsku. Nauczyciel dziękuje uczniom i wyjaśnia, że tematem zajęć będzie wspólne świętowanie urodzin, oraz, że nauczyciel będzie zwracał szczególną uwagę na to, jak uczniowie potrafią wspólnie cieszyć się i celebrować tak ważne święto 7.2 Część główna Etap 1 5 min./ rekreacyjna część sali Nauczyciel przed lekcją chowa w worku następujące przedmioty: balonik, czapeczkę papierową, zapakowany prezent, kawałek ciastka (może być z modeliny). Nauczyciel spaceruje po sali i prosi wybranych uczniów, aby wylosowali po jednym przedmiocie.\n4 Nauczyciel pyta uczniów, z jakim świętem kojarzą im się przedmioty z woreczka. Chętni uczniowie odpowiadają na pytanie Etap 2 20 min./ rekreacyjna część sali Nauczyciel przechodzi do części językowej zajęć. Nauczyciel podnosi balonik i mówi: This is a balloon, uczniowie powtarzają kilkakrotnie za nauczycielem. Nauczyciel podnosi kolejno: czapeczkę, prezent, ciastko i mówi: This is a hat/a present/ a cookie/a cake - uczniowie powtarzają. Nauczyciel prosi uczniów, aby uruchomili komputery. Nauczyciel przypomina zasady bezpiecznej pracy z komputerem. Nauczyciel zadaje pytanie do całej klasy, jak należy włączać komputer w bezpieczny sposób oraz posługiwać się komputerem w bezpieczny sposób, np. nauczyciel zwraca uwagę, że nie należy szarpać i ciągnąć kabli, zbyt mocno wciskać guzików na klawiaturze, że należy wyłączać komputer po uprzednim zamknięciu plików z grami lub innych aplikacji, etc. Ćwiczenie interaktywne: Nauczyciel prosi uczniów, aby kliknęli na ikonkę tortu urodzinowego (ikona przekierowuje do aplikacji, na której są widoczne grafiki: tort urodzinowy, czapeczka, balonik i prezent - gdy uczeń klika na grafikę, lektor wymawia angielską nazwę tego przedmiotu). Uczniowie klikają na każdą z grafik i powtarzają słowa raz jeszcze za lektorem; nauczyciel chodzi po sali i monitoruje uczniów. Etap 3-10 min./ rekreacyjna część sali Nauczyciel pyta uczniów, czy chcą zainscenizować przyjęcie urodzinowe - mówi: Let s make a birthday party! i zaprasza uczniów do kółka. Następnie rozdaje każdemu czapeczkę papierową i serpentyny. Nauczyciel pyta uczniów, jaką piosenkę\n5 śpiewa się zazwyczaj jubilatowi. Nauczyciel odtwarza nagranie nr 6: lektor śpiewa na tradycyjną melodię piosenkę: Happy Birthday! (Happy birthday to you, happy birthday to you, happy birthday dear fellow, happy birthday to you!). Nauczyciel wyjaśnia polecenie: wybiera spośród uczniów jednego jubilata i prosi go na środek kółeczka, nauczyciel odtwarza kolejny raz nagranie i prosi, aby uczniowie powtarzali melodię i słowa. Nauczyciel zmienia osobę w środku koła i raz jeszcze śpiewa z uczniami Happy Birthday Etap 4-10 min./ część sali ze stolikami Nauczyciel rozdaje uczniom karty pracy. Uczniowie pracują indywidualnie- rysują po śladzie 2 baloniki, następnie malują w nich swoje wymarzone prezenty urodzinowe 7.3 Część końcowa 10 min./ rekreacyjna część sali Nauczyciel dziękuje uczniom za pracę na zajęciach. Nauczyciel rozdaje uczniom baloniki w nagrodę za ciężką pracę i za dobre zachowanie. Uczniowie opowiadają czego nauczyli się na zajęciach. Uczniowie dziękują sobie wzajemnie oraz nauczycielowi. Uczniowie żegnają się po angielsku.


Błogosławiona Maria Bolognesi. Mistyczka cierpienia, Robert Kowalewski | kmt.pl\nformat: 140x200, stron: 80, oprawa: miękka\nBłogosławiona Maria Bolognesi (1924 - 1980) była mistyczką i stygmatyczką, doświadczoną licznymi cierpieniami zarówno duchowymi, jak i fizycznymi. Pochodziła z ubogiej, patologicznej rodziny, musiała ciężko pracować fizycznie od najmłodszych lat. W młodości doświadczyła tajemniczego diabelskiego opętania. W 1954 roku została obdarzona stygmatami. Przez niemal całe życie zmagała się z licznymi chorobami. Mimo to bezustannie niosła pomoc innym. Opiekowała się dziećmi z ubogich rodzin i sierotami, odwiedzała chorych, czuwając przy nich nocami. Służyła także każdemu potrzebującemu pomocą duchową. Mimo iż jej edukacja skończyła się na kilku klasach szkoły podstawowej, jej duchowe porady i wskazówki zmieniły życie wielu ludzi.\nPierwszą wizję Chrystusa miała w roku 1942 i od tego momentu mistyczne spotkania i rozmowy z Nim stają się nieodłączną częścią jej życia. Jej zapiski z tych doświadczeń obejmują prawie dwa tysiące stron. Mimo swych mistycznych darów błogosławiona Maria zachowywała niezwykłą pokorę. Prowadziła proste życie wypełnione pomaganiem innym. Nie miała wielkiej wiedzy religijnej, znała tylko najprostsze modlitwy. Ale potrafiła w piękny sposób zwracać się do Boga własnymi słowami. Modlitwą dla niej stawały się też zwyczajne, codzienne czynności, które wykonywała z pełnym oddaniem. Całe jej życie było niezwykłym świadectwem umiłowania Boga i bliźniego. Została beatyfikowana przez papieża Franciszka 2 maja 2013 roku. Książka ukazuje życie i duchowość zwyczajnej, a przecież tak niezwykłej kobiety.\nJezusowi muszę powiedzieć tylko jedno słowo. Dziękuję. I od teraz nie poproszę Go o nic więcej. Niech On niesie swój krzyż na moich barkach, a ja pójdę za Nim bez lęku. Bł. Maria Bolognesi\nRobert Kowalewski jest autorem książek o tematyce religijnej, m.in. Walka świętych i mistyków z demonami, Błogosławionego Pawła VI i Kwiatków Jana XXIII.


Autor:\tPIM\tśroda, 22 lipiec 2020 20:42\t469\n- Podolany to szybko rozwijająca się dzielnica, w której przybywa dzieci, a zbudowana w latach 80. ubiegłego stulecia szkoła dysponuje dość skromną jak na obecne potrzeby bazą lokalową. W rozbudowanej, trzykondygnacyjnej części znajdzie się 16 sal lekcyjnych, pomieszczenie biblioteki szkolnej oraz pokój nauczycielski. Parter zostanie przystosowany do ewentualnych potrzeb lokalowych przedszkola – mówi Marcin Gołek, wiceprezes zarządu spółki Poznańskie Inwestycje Miejskie.\nNa przeprowadzenie robót związanych z rozbudową istniejącego budynku wybrany w postępowaniu przetargowym wykonawca będzie miał 425 dni od podpisania umowy.\nW ciągu najbliższych 8 miesięcy okaże się, czy Miasto znajdzie pieniądze na realizację drugiego etapu rozbudowy szkoły: budowę wolnostojącego, parterowego budynku auli szkolnej z pomieszczeniami przeznaczonymi na potrzeby biblioteki Raczyńskich. Jeżeli w tym czasie Miasto zdecyduje o zwiększeniu puli środków finansowych na tę inwestycję, to budowę gmachu auli będzie mógł zrealizować również wybrany w ogłoszonym właśnie postępowaniu przetargowym wykonawca.\nPodmioty zainteresowane udziałem w przetargu swoje oferty mogą składać do 7 sierpnia.


Przelicz PHz na mHz (Petaherc na Miliherc)\nPetaherc ile to Miliherc\nIle Miliherc ma 1 Petaherc?\n1 Petaherc [PHz] = 1 000 000 000 000 000 000 Miliherc [mHz] - Przelicznik jednostek miary, za pomocą którego można przeliczyć np. Petaherc na Miliherc\nPrzelicz Petaherc na Miliherc (PHz na mHz):\nKalkulator ten pozwala na wprowadzenie wartości do przeliczenia wraz z oryginalną jednostką miary; na przykład '157 Petaherc'. W ten sposób można użyć pełną nazwę jednostki lub jej skrótna przykład 'Petaherc' lub 'PHz'. Następnie kalkulator określa kategorię, do której należy jednostka miary, która ma zostać przeliczona, w tym przypadku 'Częstotliwość'. Po tym przelicza wprowadzoną wartość na wszystkie znane mu odpowiednie jednostki. Na liście wyników można również odnaleźć początkowo wyszukane przeliczenie. Ewentualnie wartość do przeliczenia może zostać wprowadzona w następujący sposób: '48 PHz na mHz' lub '83 PHz ile to mHz' lub '33 Petaherc -> Miliherc' lub '31 PHz = mHz' lub '63 Petaherc na mHz' lub '98 PHz na Miliherc' lub '16 Petaherc ile to Miliherc'. Dla tej opcji kalkulator również natychmiastowo odnajduje, na jaką jednostkę ma konkretnie zostać przeliczona początkowa wartość. Niezależnie od tego, która z możliwości zostanie wykorzystana, pozwala to uniknąć niewygodnego wyszukiwania stosownej pozycji na długich listach wyników z miriadą kategorii i nieskończoną liczbą obsługiwanych jednostek. We wszystkim wyręcza nas kalkulator, który załatwia całą sprawę w ciągu ułamka sekundy.\nPonadto kalkulator umożliwia stosowanie wyrażeń matematycznych. W rezultacie można nie tylko wyliczać liczby pomiędzy sobą, jak na przykład '(37 * 8) PHz', ale też różne jednostki miary można łączyć ze sobą bezpośrednio w przeliczeniu. Może to wyglądać na przykład tak: '157 Petaherc + 471 Miliherc' lub '13mm x 75cm x 51dm = ? cm^3'. Oczywiście jednostki miary połączone w ten sposób muszą pasować do siebie i mieć sens w danej kombinacji.