Tęcza (Ania) — Najlepsza Erotyka\nTęcza (Ania)\t3.69/5\t(107)\nNiniejszy tekst jest kontynuacją miniatury „Pizza”, dostępnej tutaj.\nAga, łakomie pochłaniając pizzę z salami, przygląda się koleżankom. Zawsze zastanawiała się, która z nich ma największe doświadczenie. Raczej nie Wiola, zgrywająca ekspertkę; oczywiste też, że nie słodka i niewinna Kamila o złudnie kobiecej urodzie. Czyżby pewna siebie ale chłodna Sylwia? Jakoś nie wyobraża jej sobie w skotłowanej pościeli. Za to Zośka musi chyba uprawiać wyłącznie cyberseks, wiecznie przyssana do komórki. Może zresztą uprawia po mistrzowsku… świntuszenie jest przecież takie przyjemne!\nFantom grzecznie leży, jedynie wzdychając i jęcząc od czasu do czasu, nawet ręce trzyma po bokach, choć wcale nie zabraniały mu się dotykać. Fiut sterczy wyzywająco. Duży, dumny i pewny siebie. Wielu by się pewnie wystraszyło, ten najwyraźniej zamierza stawić im wszystkim czoła. Czy to przypadkiem już nie brawura?\nNasłuchawszy się o bezwstydnych zabawach gimnazjalistów, przecież jeszcze młodszych niż one, umalowały usta na intensywne, wyraziste kolory. Zwykłymi, brudzącymi pomadkami, jakich nie użyłyby na co dzień. W końcu nie mają utrzymać się długo, a jedynie zostawić po sobie ślad. Nie żeby chodziło o rywalizację – no, może odrobinę – ale o zrobienie czegoś szalonego. Niedorzecznego.\nNie wyobraża sobie dwunasto- czy trzynastolatek samodzielnie wpadających na równie absurdalny pomysł. Podejrzewa, że te wszystkie słoneczka czy tęcze to wymysł postarzałych frustratów fantazjujących o lolitkach. Nie zdziwiłaby się, gdyby któryś zatrudnił kilka nieletnich kurewek do podobnych eksperymentów.\nCieszy się, że nie padło na Damiana. Ani na Grzesia. Niewinna rozrywka mogłaby okazać się najbardziej żenującym doświadczeniem seksualnym. Wyszłyby na niezłe szmaty, szczególnie, gdyby chłopaki rozpaplali, co niestety jest bardzo prawdopodobne. Później się jeszcze dziwią, że żadna nie daje się zmacać! Ciekawe, kurna, czemu!\nZ obcym i starszym jest łatwiej, większa też szansa, że nie będzie chlapał jęzorem, a nawet jeśli, może nigdy więcej się nie spotkają. Poza tym, z nie do końca zrozumiałego powodu, czuje, że mają nad nim władzę, że on naprawdę im się oddaje, a nie jedynie przyzwala.\nWiola nieznośnie powoli wsuwa monstrualnego penisa między swoje krwiście czerwone wargi. Mężczyzna wydaje z siebie zdławiony pomruk, gdy cała żołądź zostaje otulona miękkim i ciepłym ciałem, leży jednak nieruchomo, całkowicie posłuszny ich zachciankom. Wszystkie patrzą jak zahipnotyzowane. Ten widok zapiera dech w piersi: mocno rozdziawione usta, rumieniec na policzkach, błyszczące oczy i blond kosmyki niesfornie opadające na blade policzki. Dziewczyna łyka głęboko, krztusząc się, w kącikach oczu zbierają się łzy, ale i tak zaciskając wargi zostawia czerwony ślad ledwie za połową długości. Uniósłszy głowę, kręci nią rozczarowana.\nKolejna podchodzi Sylwia, wysoka szatynka z wyniosłym wyrazem twarzy i ustami pomalowanymi na mroczny, fioletowy odcień. Nie stara się, nie obejmuje fiuta szczelnie, po prostu otwiera szeroko usta i niemal bezdotykowo załatwia sprawę, zamykając je tylko na ułamek sekundy, ciut wyżej niż poprzedniczka.\n– Śmiało – Aga zachęca Kamilę. – Po prostu spróbuj, w zupełności wystarczy jak weźmiesz samą główkę.\nBrunetka o zmysłowych, kobiecych kształtach i pięknych, wyrazistych oczach pochyla się nieśmiało nad mężczyzną. Spogląda mu prosto w oczy, są zamglone, jakby nieobecne, ale ich właściciel uśmiecha się ciepło. Dziewczyna chwyta penisa u nasady i przygląda mu się z bliska. Żółtawa gumka sprawia, że kolor wydaje się mniej żywy, pachnie też sztucznie słodko. Bananowa? W pełni swobodny, nie taki uciśniony, wydawał się bardziej apetyczny. Wręcz smakowity.\n– Jeśli nie chcesz, nie musisz – poucza Sylwia. – W łóżku generalnie nic nie musisz i nie daj sobie wmówić niczego innego. Po prostu ma być dobra zabawa.\n– Ale ja chcę – szepcze Kamila.\n– Gdy tylko liżesz albo bawisz się ręką też jest fajnie – zapewnia Aga, debiutantka jednak już nie słucha, skupiona całkowicie na swojej zabawce.\nJasnoróżowe usta obejmują żołądź, niby niepewnie, ale z entuzjazmem. Doręczyciel pizzy mruczy i zaciska pięści, żeby nawet się nie poruszyć. Skoro właśnie ta dziewczyna jest najmniej doświadczona, przy niej musi wykazać największą samodyscyplinę. Nie wolno ponaglać ani naciskać, bo nic nie wyjdzie z tej ich nieformalnej edukacji seksualnej.\nPusty zbiorniczek prezerwatywy nieprzyjemnie łaskocze w podniebienie, Kamila zmienia więc nieco kąt. Guma nie jest też najmilsza w dotyku. Ani najsmaczniejsza. Sam penis wydaje się natomiast zachęcający. Choć duży. Sprężysty. Jędrny. Jakby ssała dorodną śliwkę. Nigdzie się nie spieszy. Bada. Poznaje. Wśród zduszonych jęków i pomruków. Wolałaby chyba intymnie, we dwoje, brak jej jednak odwagi. Sama nie ściągnęłaby żadnemu chłopakowi spodni. A jest jeden taki…\nZostawia swój ślad znacznie wyżej niż koleżanki, u samej góry trzonu, nieco mniejszego w obwodzie niż kształtne zwieńczenie organu. Fantom drży, gdy wypuszcza tę jakże wrażliwą część jego ciała z gorących ust. Z trudem powstrzymuje się przed poproszeniem o więcej. Wszystkie dziewczyny są piękne, ale z jakiegoś powodu właśnie ta najbardziej przypadła mu do gustu. Może ze względu na szczerość, na nie odgrywanie żadnych ról?\nO dziwo, mimo długiej zabawy, Kamila nie rozmazała szminek koleżanek, po sobie również zostawiając ładny, wyraźny ślad. Początkowo bała się, że wszystko rozpaprze, psując końcowy efekt. Okazało się jednak, że można połączyć zabawę z nauką… z edukacją…\n– Rusz się! – Wiola popędza najmniej zainteresowaną zabawą Zośkę.\n– Zaraz – rzuca znad komórki ponaglana kumpela. Koleś jej nie leży. Typowy samiec alfa. Dyskotekowy amant. Ona zawsze lubiła nieśmiałych chłopców. Szczupłych. Rumieniących się. Przy dziewczynach skromnie spuszczających wzrok. Do tego koniecznie niedoświadczonych! Uwielbia uczyć. Deprawować. Kolekcjonować kolejne pierwsze razy. Ten tutaj nie stanowi żadnego wyzwania i nie ma kompletnie nic do zaoferowania. Pewnie dziwkarz – myśli z niesmakiem.\nOdkłada komórkę, wstaje, demonstrując swój brak zainteresowania, i przygląda się sterczącej pale. Z kpiącym półuśmiechem celuje swoimi ciemnoróżowymi ustami dokładnie między fiolet a jasny róż, niemal idealnie zapełniając powstałą lukę. I choć jedynie lekko muska napęczniały organ, mężczyzna tryska właśnie wtedy, gdy ma go w ustach. Odsuwa się z niesmakiem. Dobrze, że choć był w prezerwatywie i uniknęła kontaktu z jego obmierzłą spermą!\n– No i zepsułaś! – fuka Wiola. – A zamierzałam zrobić zdjęcie naszej pięknej tęczy!\n– Fakt, popatrz – zwraca uwagę Sylwia. – Wyszło idealnie, jedna pod drugą. Czerwony, fioletowy, ciemny i jasny różowy… Jakbyśmy się umówiły, nie wyszłoby równie dobrze.\n– Ale brakuje jeszcze Agi – wtrąca Kamila.\n– Owszem. – Agata podchodzi i bez trudu bierze w usta całego, sflaczałego penisa, odciskając zielony ślad wokół jego nasady. – Mówiłam, że was zdeklasuję. – Śmieje się zadziornie.\nZuchwały dotąd mężczyzna peszy się nagle, jakby pewność siebie uszła z niego wraz z wytryskiem. Sięga nawet po poduszkę, chcąc się choć symbolicznie zasłonić.\n– Zostaw! – Oburza się Sylwia. – Jeszcze z tobą nie skończyłyśmy! Fotkę i tak pstrykniemy.\nSięga po komórkę, ale wtedy fantom odzyskuje rozum, widać ukrwienie mózgu wyraźnie się poprawiło, kiedy maczuga opadła.\n– Nie! – protestuje zdecydowanie. – Żadnych zdjęć!\n– Daj spokój… nikt cię po fiucie nie pozna, aż tak charakterystyczny nie jest. – Wiola popycha go z powrotem na miejsce, gdy tylko próbuje wstać. Sylwia w tym czasie szybko pstryka zbliżenie na pokurcza ubranego w wymazaną szminkami prezerwatywę.\n– Niemal promocja LGBTQ – śmieje się. – Może kolory nie do końca takie, jak powinny być, ale wygląda super.\nZdjęcie wychodzi nieostre, jednak nie próbuje powtarzać, bo gość wygląda na nieźle zirytowanego.\n– Teraz już możesz zdjąć. – Aga trąca palcem penisa, a ten o dziwo nieznacznie drga pod tym dotykiem, przybierając nieco na objętości. – I umyć go.\nGość przygląda im się uważnie. Jakby patrzył na wariatki. Wcześniej podniecenie nie pozwalało się skupić, teraz jednak dostrzega absurd sytuacji. Został zabawką w ręku pięciu ciekawskich gówniar, które najwyraźniej nie zamierzają skorzystać z niego dla własnej przyjemności, a jedynie trochę się pobawić, niczym szmacianą laką. One, w przeciwieństwie do niego, są w pełni ubrane. Opanowane. Licho wie, czy choć trochę podniecone.\nWzdycha. Nie ma chyba dość samodyscypliny, żeby wyjść. A powinien. Nic dobrego z tego nie będzie. Najwyżej odrobina przyjemności, później tylko wstyd. Ładne są, fakt, co do jednej. Mogłyby być spełnieniem mokrych, męskich fantazji, gdyby tylko egoistycznie sięgnęły po swoje. Bezczelnie brały.\n– No, nie mów, że nie masz siły ruszyć dupy – prycha Wiola. – Brudasie.\nJa ci dam brudasa! – myśli, ale jedynie kręci z rezygnacją głową i wstaje. Rozgląda się, sięga po chusteczkę higieniczną i zdejmuje gumkę. Rzeczywiście wygląda zabawnie z kolorowymi pasami szminek, jeden przy drugim. Tylko zielony się nie załapał, cały odbity na skórze jego wzgórka łonowego. Zawiązuje supeł. Kiedy znika na chwilę w łazience, dziewczyny robią małą naradę.\n– I jak? – wypytują Kamilę. – Trzymamy się planu, czy chcesz czegoś innego?\n– Może pobawisz się nim spokojnie, żeby poczuć jak rośnie w dłoni? – proponuje Sylwia.\n– O tak! – Dziewczynie aż świecą się oczy.\n– A co ze mną? – wtrąca się Wiola.\n– Jezu! – Zosia odrywa się od błękitnego ekraniku. – Tobie ciągle mało. Użyjesz go, jeśli szybko się zregeneruje, jak nie, najwyżej za karę wyruchasz kabaczkiem w dupę.\n– Kabaczkiem? – Aga się krzywi.\n– Nie, no tą… – Zośka próbuje sobie przypomnieć. – Oberżyną!\n– Oberżyna jest ogromna. – Z twarzy Agaty nie schodzi wyraz zniesmaczenia.\n– Ale nie od czapy nazywana gruszką miłości…\n– Chyba dla bardzo ambitnych, starych bab. – Zielonousta dziewczyna nie odpuszcza.\n– Porąbane jesteście – krótko podsumowuje Sylwia. – Na szczęście pierwszeństwo ma Kama i zrobi co zechce.\n– Przydałoby się trochę prywatności… – nieśmiało duka sama zainteresowana.\n– Byle nie za dużo – oponuje Wiola.\n– Hmmm… – Agata się zastanawia. – Możecie się przenieść na sofę do gabinetu ojca, ale pod warunkiem, że nie będziecie niczego dotykać. I zostawisz uchylone drzwi, nie chciałabym cię zostawiać całkiem samej z obcym facetem.\n– Koniecznie zabierz gumki. – Sylwia podaje również pudełko chusteczek higienicznych i lateksowe rękawiczki. – Powodzenia – dorzuca, gdy koleżanka bierze od niej wszystkie akcesoria.\nSkołowanemu mężczyźnie wskazują tylko drogę, nie pozwalając dojść do słowa, choć ten zdaje się chcieć zadać jakieś pytanie. Albo coś wyjaśnić.\n– Kamila czeka! – Wiola popycha go w stronę drzwi.\nZmysłowa brunetka wydaje się poddenerwowana. Nie patrzy w oczy. Nie wie, co ze sobą zrobić. Gdzie podziać ręce. On tym bardziej musi zachować spokój, pomóc jej się rozluźnić. Podchodzi więc spokojnie do kanapy i siada. Nagi, z szeroko rozłożonymi nogami. Jaja opadają na ciemnobrązową skórę, a miękki fallus kładzie się na nich. Wystarczy jednak, że dziewczyna rzuca ukradkowe spojrzenie w jego stronę, aby zaczął bezczelnie pęcznieć.\n– Podobno chciałaś poczuć jak rośnie w dłoni, lepiej się pospiesz, bo znów przegapisz ten moment – rzuca wesoło, jednocześnie poklepując miejsce obok siebie.\nZaskoczona dziewczyna wykonuje kilka trudnych do zdefiniowania ruchów, ale po chwili okręca się i ciężko opada na mebel. Skóra trzeszczy. Chwyta jej dłoń i kładzie sobie na przyrodzeniu. Już nie sflaczałym, choć jeszcze nie twardym.\nKamę zaskakuje aksamitność. Pierwszy raz dotyka penisa bez żadnej bariery. Na dodatek w półerekcji, sprężystego, podatnego… pulsującego. Z każdą sekundą rośnie i twardnieje, nie musi nawet nic robić. Gładzi delikatnie to obce, egzotyczne, stworzenie, takie dziwaczne, inne. Jeszcze chwilę temu skierowane w dół, wiotkie, podatne na wyginanie we wszystkie strony, teraz rwące się do góry i po odchyleniu, sprężynujące do swojej pionowej pozycji.\n– Obejmij go – mężczyzna prosi łagodnie. – Całą dłonią.\nJęczy, gdy dziewczyna spełnia życzenie. Niby chwilę wcześniej miał orgazm, silny, niekontrolowany, a jednak nadal reaguje niczym szczyl. Gówniarz niepanujący nad pożądaniem. Fakt, że dawno nie dupczył, ale bez przesady…\n– Trochę mocniej zaciśnij – podpowiada, gdyż dziewczątko jest nader nieśmiałe. – Poruszaj trochęęę… – z trudem kończy, Kamila bowiem zaczyna zgłębiać wspomniane wcześniej przez koleżankę tajemnice napletka.\nDelikatna skórka ją fascynuje. Najdelikatniejsza jakiej kiedykolwiek dotykała. Cieniuteńka, niemal przezroczysta. Podwójna. Przesuwająca się po samej sobie bez tarcia. Nawet kolor jest znacznie przyjemniejszy dla oka: trzonu i napletka brązowawy, żołędzi purpurowy, błyszczący wilgocią leniwie wydostającą się ujściem cewki moczowej. Zaskakująco dużym jak na dziurkę służącą wyłącznie do sikania.\nKropelka gęstego, przezroczystego śluzu przypominającego rosę aż kusi, żeby ją zlizać. Kamila bezwiednie pochyla głowę, przygryza dolną wargę i już ma wyciągać język, gdy uświadamia sobie, że miała dbać o bezpieczeństwo. Obiecała. W końcu to obcy gość z nieznaną historią seksualnych ekscesów. Łatwy. Chętny. Przeleciałby je wszystkie, gdyby wyraziły taką ochotę. Faceci to kurwy – myśli. Cofa się, luzuje nawet uścisk.\n– Pokaż, jak robisz to sam… – mruczy mu prosto do ucha, przytulając się do muskularnego ciała, tak różnego od jej. Ona jest cała miękka, krągła, puszysta, on twardy i żylasty. Ma ochotę badać te różnice, poznawać bliżej, eksplorować. – Proszę. – Uśmiecha się ciepło.\nPodkurcza nogi, jedno ramię opiera o męski bark, dłonią sięgając płatka ucha, drugie prostuje, z penisa przechodząc na jądra. Ugniata delikatnie, pod palcami doskonale wyczuwając obłe kształty. Rzeczywiście w dotyku przypominają nieco jajka. Ugotowane na twardo, obrane ze skorupek, oczywiście mniejsze, ale sprężyste, od góry uczepione dość rachitycznych przewodów.\nMężczyzna chwyta zadziornie sterczący organ, otacza go wszystkimi palcami i zaczyna wykonywać ruchy góra-dół, niespieszne, choć zdecydowane. Kamila czuje, jak skóra pod palcami naciąga się i luzuje na przemian. Zaciekawiona patrzy na żołądź raz po raz wychylającą się spod napletka. W tej rytmiczności jest coś hipnotyzującego. Sama zresztą goniąc własnego króliczka, przekonała się, że powtarzalność ma znaczenie. Złapanie taktu. Jakby łechtaczka była struną…\n– Daj – szepcze. – Teraz ja spróbuję.\nZ pewnym trudem powtarza jego ruchy. Penis, choć twardy, wygina się we wszystkie strony i załamuje, gdy dłoń schodzi z trajektorii.\n– Ostrożnie. – Mężczyzna uśmiecha się łagodnie. – To żyje.\nSkonsternowana Kama na chwilę przerywa. Nigdy wcześniej nie dotykała męskiego członka. Koleżanki oczywiście twierdziły, że jest prostszy w obsłudze niż cep, ale ona ciągle czuje się zagubiona. Przecież może coś zrobić nie tak, sprawić ból albo dyskomfort. Zawstydzić… Ją by zawstydzało, gdyby ktoś równie uważnie przyglądał się jej kuciapce. I jeszcze niezdarnie majstrował przy oprzyrządowaniu. Nazywał fantomem do ćwiczeń.\nDotykanie penisa jest jednak przyjemne, tak po prostu. Przesuwanie napletka w górę i w dół, głaskanie, ugniatanie. Wyczuwalne pod palcami drgania podniecają. Podobnie pęcznienie. Zapach. Nienachalny, może nawet wręcz subtelny, coś między drzewem sandałowym a kadzidłem, jakby przydymiony, senny i jednocześnie pobudzający. Wiercący. Wwiercający się, nie tylko w nozdrza, ale głównie w głowę, w te podatne na łaskotanie, zboczone rejony.\nNie ma doświadczenia, fakt, ale ma fantazje i potrzeby. Pragnienia. Chcice. Żądze. Ciało dopomina się o swoje, nawet jeśli brak jej wiary w możliwość realizacji wymyślnych scenariuszy. Jeden dotyczył zakucia nagiego kolegi w dyby i sprawdzenia jak reaguje na różne rodzaje dotyku, w różnych miejscach. Nawet na zimne ostrze sunące po skórze. Nie zrobiłaby mu krzywdy, chciałaby jednak, żeby przez chwilę się bał, nie mając pojęcia, jak daleko może się posunąć. W marzeniach lęk przyprawiał go o dreszcz, ale bynajmniej nie pozbawiał erekcji, wręcz przeciwnie.\nTeraz, mając swobodny dostęp do swojej pomocy edukacyjnej, ma prostsze pragnienia, mniej w nich finezji i okrucieństwa, więcej ciekawości. Nagie ciało, choć muskularne i potężne, wzbudza tkliwość. Na swój sposób wydaje się bezbronne.\nWcześniej, podczas orgazmu, mogła obserwować jego twarz, wsłuchiwać się w dzikie pomruki. To oczywiście zadziałało na wyobraźnię, ale chciałaby z bliska zobaczyć sam organ, kiedy wypluwa z siebie kolejne porcje nasienia. Popatrzeć, jak kurczy się i opada z sił. Podświadomie wyczuwa, że to uzależniający widok. Kiedy przypadkiem trafiła na projekt Beautiful Agony, godzinami nie mogła oderwać oczu od twarzy szczytujących ludzi. Obojga płci, wszystkich ras. Byli piękni! Co do jednego! Pokazywali swoją intymność, choć nie swoją nagość. Tacy normalni. Grzeczni. Czasem zawstydzeni. Tyle, że jakby nie patrzeć to było zapożyczone, płaskie doświadczenie, mimo poczucia uczestniczenia w czymś wyjątkowym, bezosobowe. Tutaj miała żywego człowieka. Przez chwilę na wyłączność. Gotowego dać jej znacznie więcej. Coś unikatowego, szytego na miarę.\nPulsująca wilgoć między udami przypomina o sobie. Taka żywa, głośna, nachalna. Zapewne głodna kontaktu z tym wielkim, sterczącym palem, chciałaby wybrzmieć, obscenicznie mlaskać, chlupotać, przelewać się…\nNie poprosi obcego faceta o pieszczoty, nie upadła jeszcze tak nisko, ale dzierżąc w dłoni jego berło, zastanawia się, jak by to było, gdyby on swoimi wielkim łapskami, tak sprawnie obrabiającymi penisa, zaczął obrabiać ją, tę czeluść przepastną żyjącą czasami własnym życiem. Teraz. Natychmiast. Bez żadnych ceregieli. Certolenia się.\nZaciska uda na własnej ręce, ociera się, przygryza wargę, by nie pisnąć, bo doznania są aż za przyjemne, odnosi wrażenie, że przez materiał wyczuwa własną wilgoć. Synchronizuje ruchy obu rąk. Tak! To zdecydowanie jest to! Popiskuje cichutko, skupiona na doznaniach, już nie rejestruje jego reakcji, nie patrzy na nic, po prostu egoistycznie bierze.\nOrgazm uderza z potężną siłą, przyprawiając o zawrót głowy i choć przestaje ruszać którąkolwiek z rąk, po chwili czuje na dłoni gorące, gęste nasienie, spływające powoli w dół. Otwiera oczy. On wygląda na równie zmęczonego i zaskoczonego. Dziwnie jest dzielić podobnie intymny moment z zupełnie obcym człowiekiem, opiera jednak głowę na jego ramieniu i pozwala sobie na delektowanie się słodką chwilą rozleniwienia. Rozkosznie błogą…\n– Co tu tak cicho? – Nastrój psuje Wiola. – Pozabijaliście się?\nPrzyjaciółka staje jak wyryta, dostrzegłszy spoczywającą na sofie parę. Nagiego mężczyznę i ubraną dziewczynę, mimo tej dysproporcji sprawiających romantyczne wrażenie. Sielskie. Gdyby nie znała kontekstu, pomyślałaby, że są zakochani.\nPo chwili zawahania uśmiecha się, podchodzi bliżej i siada koło Kamili. Przytula się do jej boku.\n– Podobało się? – wyszeptuje pytanie prosto do ucha, przyprawiając tym koleżankę o przyjemny dreszcz i wywołując gęsią skórkę.\n– Uhm… – Za odpowiedź musi wystarczyć pełen zadowolenia pomruk.\n– A pożyczysz mi go? – Lekko skubie wargami płatek.\n– Moje zdanie się tu nie liczy? – mężczyzna pyta sennie.\n– Ani trochę. – Wiola nie pozostawia mu złudzeń.\n– A mojego kutasa?\n– Też nie! Wątpię zresztą, żeby stawiał opór. – Dziewczyna odchyla się, żeby spojrzeć na naiwniaka wierzącego, że mógłby oprzeć się urokowi świeżych, dziewczęcych ciał. Krzywi się, widząc spermę oblepiającą dłoń Kamili. – Co ci mówiłam o bezpiecznym seksie? – pyta kąśliwym tonem. – Nie masz pojęcia w jakie brudne dziury wkładał. Może jest pasterzem-hobbystą i w wolnym czasie posuwa owieczki… albo nie umył się po brudnym analu… albo… – Bierze głęboki wdech, najwyraźniej zamierzając wymieniać coraz bardziej absurdalne i coraz mniej prawdopodobne przypadki, jednak przerywa jej gwałtownie wstający z sofy mężczyzna.\n– Wypraszam sobie! – po raz pierwszy podnosi głos. – Nigdy nie odbyłem stosunku z żadnym zwierzęciem, nawet jeśli niektóre kochanki nazywałem sukami, a penisa często i dokładnie myję!\n– A badasz się na choroby weneryczne? – Wioli jego tyrada bynajmniej nie uspokaja.\n– Yyyyy… – Za to jej pytanie zbija fantoma z tropu.\n– Tak myślałam. A na lateks pewnie masz alergię, co?\n– Nieee… – Chłopina pąsowieje pod krytycznym spojrzeniem.\n– Antykoncepcja to jedna sprawa, bezpieczny seks druga. Kama, proszę cię nie bierz z niego przykładu i zapamiętaj, że całą masą paskudnych chorób można się zarazić nie tylko przez kontakt genitaliów z genitaliami, ale również oralnie. I oczywiście przez kontakt z krwią, nawet śladową jej ilością, i innymi płynami ustrojowymi, więc trzeba uważać na wszelkie zadrapania. Fisting zawsze robić w rękawiczkach – dorzuca na koniec złośliwie. – Szczególnie analny, bo śluzówka łatwo pęka. A jak gość nie zrobi sobie lewatywy, jeszcze można się gównem upaprać. Rękawiczkę po prostu wyrzucisz, ręki sobie nie odrąbiesz. Ani nie wygotujesz.\n– Wystarczy umyć… – wtrąca nieśmiało Kama.\n– Po swoim gównie, może, ale nie po cudzym! – Wiola próbuje zachować powagę, jednak nie bardzo jej to wychodzi. Obie dziewczyny zaczynają się histerycznie śmiać. Ten śmiech przyciąga pozostałe, nawet Zosię przyklejoną ciągle do komórki.\n– Z czego się śmieją? – pyta mężczyznę skonsternowana Aga.\n– Najwyraźniej ze mnie. – Brzmi na urażonego.\n– Jakby było z czego. – Zosia odrywa na moment wzrok od ekranu i obrzuca go obojętnym spojrzeniem.\nNiezrozumiany przez nikogo samiec wraca do salonu, zaczyna się demonstracyjnie ubierać. Taki zły! Taki wykorzystany! Przez niedojrzałe pannice igrające z jego jakże dojrzałym podnieceniem…\n– Obrażony? – Sylwia pyta z wyraźnym rozbawieniem.\n– Tak! – warczy.\n– Szkoda, bo chętnie bym się jeszcze pobawiła… – Stojąc w kuszącej pozie, powoli odpina kolejne guziki bluzki. Po drugim spomiędzy rozchylonego materiału zaczyna wyzierać cieniutki, koronkowy staniczek okrywający średniej wielkości, jędrne i zawadiacko sterczące w górę piersi. Dorodne grejpfruty.\n– Ale ja nie… – Mężczyzna głośno przełyka ślinę, bo choć jest wściekły, nie potrafi oderwać wzroku od ofiarowywanej mu nagości. Mimo dwóch orgazmów kutas ożywa, drga i unosi się lekko w niezapiętych jeszcze spodniach. – Cholera – mruczy, bezładnie walcząc z paskiem.\n– Zostań jeszcze chwilę. – Do próśb dołącza się Agata z tymi swoimi dziwacznie zielonymi ustami iskrzącymi brokatem. Podchodzi od tyłu i kładzie dłonie na muskularnych plecach. – Jesteś taki śliczny – szepcze. – Nie nasyciłyśmy się tobą. – Sięga w górę do barków i zaczyna je masować. Z zaskakującą wprawą.\n– Nie daj się prosić… – Sylwia również podchodzi bliżej, a jej piersi wypełniają mężczyźnie całe pole widzenia.\n– Nie dam to się obrażać. – Najwyraźniej nie zamierza łatwo ustąpić.\n– Wiola też będzie milsza – obiecują. – Prawda? – Naciskają na złośliwą koleżankę.\n– Jeśli wam zależy… – Ta niezbyt chętnie się zgadza, krzywiąc swoje kurewsko czerwone usta, pasujące zresztą do ciemnych, błyszczących inteligencją i wrednym charakterem oczu.\n– Widzisz. – Drobne dłonie rozpinają pasek, który przed chwilą, nie bez trudu, udało mu się zapiąć.\n– Nie! – Mężczyzna wykręca się i odpycha dziewczynę. – Nie ma mowy! Wyzywała mnie od koprofili i zoofili.\n– Nieprawda… – Wiola mruczy przeciągle. – Po prostu ostrzegałam koleżankę, że musi być ostrożna.\n– A ty nie musisz? – Doręczyciel pizzy wpatruje się w nią uporczywie.\n– Nieee… ja jestem niezłą zdzirą, jak nie od ciebie, zarażę się jakimś paskudztwem od kolejnego, ale przynajmniej wiem, za co płacę, Kami natomiast jest jeszcze niewinna. Nigdy nic.\n– I jaka to, kurwa, różnica? – Gościa wyjaśnienia wydają się bardziej rozdrażniać, zamiast uspokajać.\n– Zasadnicza! – Wiola zaczyna się głośno śmiać.\n– Dajcie spokój… – Sylwia próbuje wszcząć pertraktacje.\nNieskutecznie. Mężczyzna schyla się, zbiera z podłogi swoje rzeczy i półnagi, z rozpiętym rozporkiem, kieruje się zamaszystym krokiem w stronę drzwi.\n– Pieprzcie się! – wrzeszczy. – Dobrze, że ja tego nie zrobiłem! Jeszcze zebrałbym te wszystkie france…\nPrzystaje na chwilę, natrafiwszy na smutny wzrok pulchnej brunetki. Ona akurat od początku wydawała się słodka i ciepła, taka kobieca i rozczulająca. Kręci z rezygnacją głową. Nie ulegnie. Nie będzie dłużej zabawką w ich ręku. Już wcześniej powinien był wykazać się większą siłą woli, ale któż nie uległby pięciu ponętnym nastolatkom? Wszystkim pięknym, choć na różne sposoby.\nWychodzi, z hukiem zatrzaskując za sobą drzwi.\nNiniejszym wyrażam wolę, abyś kontynuowała…. i nie zgubiła uroku w kolejnych częściach (mam nadzieję, że kontynuacja nie będzie zdawkowa).\n2019-06-07 at 14:01\nMiło mi to słyszeć – szczególnie, że jesteś wymagającym czytelnikiem 🙂\nSuper. Zdecydowanie wyróżnia się na tle innych. Napisany z pazurem, na szczęście mało w nim wulgaryzmów. Maczuga… świetne określenie. Pisz więc bo niewiele jest dobrej erotyki.\n2019-06-07 at 14:05\nDziękuję za słowa zachęty, choć skoro na kilkuset czytelników raptem jedenastu wystawiło ocenę, a dwóch wyraziło wolę przeczytania kontynuacji, chyba jednak moja opowieść nie wpasowała się w ich gusta… Niemniej zdarzało mi się pisać dla jednego odbiorcy, więc może napiszę dla dwóch… Ostatecznie sama też dobrze bawiłam się razem z dziewczynami 🙂\n2019-06-07 at 16:33\nNie Smuć się. Po prostu nie Trafiłaś w czas. Ostatni miesiąc przed wakacjami, ludzie dopinają pewnie urlopy, do tego pogoda wyciąga z domu. Napiszesz coś po wakacjach i znów Będziesz miała setki odsłon.\nSęk w tym, że odsłon jest całkiem sporo… brakuje natomiast sprzężenia zwrotnego ;p\nTo masz trzeci głos za kontynuację. Fakt teraz generalnie jest jakiś zastój pisarsko-czytelniczy a i o komentarze coraz trudniej. Co do samej treści . Wyraziście zarysowałaś postacie dziewczyn , koleżanek a jednak różniących się znacznie zarówno doświadczeniem jak i charakterem . Co do zachowania obiektu seksualnego trudno mi sobie wyobrazić co facet w takiej sytuacji może czuć . Poza tym że chyba wyborów za niego , dokonuje jego organ. Pozdrawiam\n2019-06-10 at 15:35\nWłaśnie w tym tkwi sedno: penis przejmuje kontrolę, dopiero później przychodzi refleksja…\nKurczę, tylu kurierów i dostawców żarcia nawiedza każdego miesiąca moje domostwo… Taki zmarnowany potencjał doświadczalny i edukacyjny… 😛\nOczywiście, wyrażam wolę i ochotę na dalszy ciąg 🙂\nKomentarz interwencyjny? ;D ;D ;D\n2019-06-11 at 08:48\nW jakim sensie? 😀\n2019-06-11 at 15:43\n2019-06-11 at 02:48\nDosyć przerażająco zboczone opowiadanie 🙂 Dobra robota!\n2019-06-11 at 15:42\nAni przerażająco, ani zboczone 🙂\not, młodzieżowe eksperymenty z seksualnością. Wszyscy tam byliśmy, w tych czy podobnych okolicznościach 🙂\n2019-06-12 at 14:00\n2019-06-11 AT 02:48 – komentarz dla lansu, powinno się takie usuwać.\nTak na marginesie – mało kolorowa ta tęcza. Jak nie tęcza.


Oferty Pracy: Kierowca Wrocław | Mitula Miejsca Pracy\n593 oferty pracy: kierowca wrocław\nSprzedawca Kierowca, Wrocław, Dolnośląskie\nZakres obowiązków: sprzedaż bezpośrednia produktów ogólnopolskiej spółki na podległym terenie, pozyskiwanie nowych klientów na powierzonym obszarze, budowanie długotrwałych relacji z klientem, efektywne wprowadzanie... Praca.pl - 3 tygodnie temu\tSchowaj\nKierowca, Wrocław, Wrocław, Dolnośląskie\nPełna treść ogłoszenia kierowca, wrocław siódemka s.A. Na rynku polskim działa od 1998 roku. Od 16 lat codziennie doręczamy dziesiątki tysięcy dokumentów i paczek na terenie całego kraju. Kilka tysięcy naszych pracowników... Olsztyn City - 30+ dni temutemu\tSchowaj\nMagazynier – Kierowca Wózka Widłowego, Wrocław, Dolnośląskie\nZaładunek i rozładunek towarów sortowanie, skanowanie przesyłek oraz wszelkie inne prace magazynowe dbanie o powierzony majątek firmy (skanery,wózki,itp.) codzienna kontrola stanów magazynowych i ich raportowanie Praca.pl - 2 dni temu\tSchowaj\nSiódemka s.A. Na rynku polskim działa od 1998 roku. Od 16 lat codziennie doręczamy dziesiątki tysięcy dokumentów i paczek na terenie całego kraju. Kilka tysięcy naszych pracowników w 40 oddziałach codziennie dokłada... Sanok City - 30+ dni temutemu\tSchowaj\nPełna treść ogłoszenia kierowca, wrocław siódemka s.A. Na rynku polskim działa od 1998 roku. Od 16 lat codziennie doręczamy dziesiątki tysięcy dokumentów i paczek na terenie całego kraju. Kilka tysięcy naszych pracowników... LodzStrefa - 30+ dni temutemu\tSchowaj\nPełna treść ogłoszenia kierowca, wrocław siódemka s.A. Na rynku polskim działa od 1998 roku. Od 16 lat codziennie doręczamy dziesiątki tysięcy dokumentów i paczek na terenie całego kraju. Kilka tysięcy naszych pracowników... Gdansk Miasto - 30+ dni temutemu\tSchowaj\nPełna treść ogłoszenia kierowca, wrocław siódemka s.A. Na rynku polskim działa od 1998 roku. Od 16 lat codziennie doręczamy dziesiątki tysięcy dokumentów i paczek na terenie całego kraju. Kilka tysięcy naszych pracowników... Gdynia Miasto - 30+ dni temutemu\tSchowaj\nPełna treść ogłoszenia kierowca, wrocław siódemka s.A. Na rynku polskim działa od 1998 roku. Od 16 lat codziennie doręczamy dziesiątki tysięcy dokumentów i paczek na terenie całego kraju. Kilka tysięcy naszych pracowników... MalborkCity - 30+ dni temutemu\tSchowaj\nSiódemka s.A. Na rynku polskim działa od 1998 roku. Od 16 lat codziennie doręczamy dziesiątki tysięcy dokumentów i paczek na terenie całego kraju. Kilka tysięcy naszych pracowników w 40 oddziałach codziennie dokłada... Czestochowa Miasto - 30+ dni temutemu\tSchowaj\nKierowca Międzynarodowy C+e Wrocław, Wrocław, Dolnośląskie\nFirma professional personal lease oferuje nowoczesne usługi zarządzania personelem, oraz specjalistycznego doradztwa w zakresie human resources. Zespół rekruterów pracujących dla ppl wyróżnia się wszechstronną wiedzą na... Infopraca - 1 tydzień temu\tSchowaj\nPraca Przy Inwentaryzacji Kierowca Zagranica Wrocław\nPełna treść ogłoszenia praca przy inwentaryzacji kierowca zagranica-wrocław szukasz możliwości rozwoju... Osób chętnych do współpracy na stanowisku: pracownik inwentaryzacji zagranica kierowca zakres obowiązków... Gdansk Miasto - 30+ dni temutemu\tSchowaj\nKierowca Kat. C+e Wrocław, Wrocław, Dolnośląskie\nOtto polska sp. Z o.O. Jedna z wiodących firm z branży agencji pracy i doradztwa personalnego oferuje pracę w polsce i za granicą. W związku z dynamicznym rozwojem międzynarodowej firmy logistycznej - dla naszego... Infopraca - 30+ dni temutemu\tSchowaj\nKierowca C+e,wrocław Włochy Północne Wrocław, Wrocław, Dolnośląskie\nFirma omega pilzno poszukuje kierowców z kat. C+e na ruch międzynarodowy, trasa: wrocław-włochy-wrocław, trasa tygodniowa. Typ auta: tandem (zestaw). Zachęcam do przesłania cv na adres email:kinga.Glogowska@omega... Bazaro - 30+ dni temutemu\tSchowaj\nKierowca C+e Wrocław, Wrocław, 50-122, Dolnośląskie\nZatrudnimy kierowców kategorii c+e dla naszego klienta firmy transportowej na terenie niemiec. Wymagania: • prawo jazdy kategorii c+e • karta kierowcy • zaświadczenie o niekaralności • dobry stan zdrowia • gotowość... Infopraca - 30+ dni temutemu\tSchowaj\nKierowca Busa Na Trasie Świdnica Wrocław Wymagana Karta Kierowcy, Wrocław, Dolnośląskie\nPraca w komunikacji międzymiastowej na trasie świdnica - gniechowice - wrocław. Praca na busach volkswagen crafter i mercedes sprinter. Infopraca - 6 dni temu\tSchowaj\nCiekawostki o Kierowca Wrocław\nMamy oferty pracy dla Kierowca Wrocław w Wrocław, Lipsk i Gliwice, w sumie 442 w województwie Dolnośląskie.Oferty pracy dla Kierowca Wrocław w Polska z następującymi warunkami umowy Umowa agencyjna, Inne, Na czas nieokreślony.Mamy 9 ofert pracy dla tego wyszukiwania, zaktualizowanych w ciągu ostatnich 24 godzin, 87 zaktualizowanych w zeszłym tygodniu, 87 zaktualizowanych w ciągu ostatnich 2 tygodni, a 300 w ciągu ostatniego miesiąca.Mamy oferty pracy dla: Kierowca Wrocław w Polska w następujących spółkach i firmach Holbern, Grow Up Polska, Koncepcja.Kategorie pracy bliskie kryteriom Kierowca Wrocław to Kierowca, Kierowca C E, Kierowca Kat C.\nwózka widłowego pruszcz gdańskinauczyciel rypindoradca kredytowy ełkspecjalista ds systemów informatycznych warmińsko mazurskie Więcej o nas


Opłacalność lodówki energooszczędnej - Konkurs Energetyczny\nVademecum konkursu prawo z energią\nGala finałowa konkursu prawo z energią\nOpłacalność lodówki energooszczędnej\nW dzisiejszych czasach ciężko jest się obyć bez lodówki. Potrzebuje jej każda współczesna rodzina. Prócz zwykłych modeli obecnie mamy do wyboru również te energooszczędne. Czy kupno takiego sprzętu jest opłacalną inwestycją? Jakie są różnice cenowe między resztą lodówek?\nJak rozpoznać w sklepie czy dany egzemplarz to akurat lodówka energooszczędna? Każdy sprzęt powinien mieć etykietkę, która oznacza jego poziom zużycia prądu. Mamy tutaj zakres ocen od A do G. “G” to największy pożeracz prądu oznaczony kolorem czerwonym. Natomiast klasa “A” to sprzęt energooszczędny oznaczony kolorem zielonym (czasami żółtym, jeśli dochodzą oznaczenia ponad “A”). Rozróżniamy tutaj jeszcze podział na: A, A+, A++ i A+++. Tutaj intuicyjnie: im więcej plusów tym jeszcze większa oszczędność energii przez dane urządzenie.\nNajczęściej zadajemy sobie pytanie, czy jest duża różnica cenowa między sprzętem energooszczędnym a takim o niższej klasie energetycznej? Lodówka energooszczędna klasy A+++ to koszt minimum 600 zł większy od sprzętu klasy A+. Trudno dokładnie oszacować liczby, bo jest tutaj wiele zmiennych takich jak: różne ceny, marki, możliwości, rozmiary itd. Im gorsza klasa energetyczna tym sprzęt powinien być tańszy w porównaniu do podobnego energooszczędnego. Można ustalić, iż jest tutaj różnica w kosztach na poziomie średnim. Nie jest to mało, ale z drugiej strony nie są to zawrotne kwoty.\nNajważniejszą kwestią jest jednak to czy opłaca się zakup lodówki energooszczędnej. Ciężko jest tutaj odpowiedzieć bez dokładnych danych. Najlepiej jest odrobić matematykę i porównać ile wyjdzie łączny zakup sprzętu oraz pobór prądu przez np. 5 lat. W taki sposób czarno na białym porównamy opłacalność zakupu kilku modeli w dłuższym okresie. Z pewnością większy skok opłacalności jest między sprzętem bardzo niskiej klasy a tym na poziomie np. “A”. Różnica przy zakupie nie jest ogromna, a szybko inwestycja się zwróci dzięki dużej różnicy w poborze prądu. Więc tutaj zdecydowanie warto sięgnąć po lepszy sprzęt.\nJak się ma do kwestii oszczędności lodówka energooszczędna najwyższej klasy? Różnice między sprzętem A+, A++ i A+++ są tutaj znacznie mniejsze. Ceny pomiędzy poszczególnymi modelami różnią się znacząco, a zysk roczny z oszczędności nie jest jakiś porywający. Szacuje się, iż zakup i roczna eksploatacja lodówki A++ to około 3 zł zysku w skali roku. Między sprzętem “A+++” a “A+” jest to rocznie 30 zł. W skali pięciu lat to kolejno 15 zł i 150 zł. Jednak często w klasie wyższej mamy lepszy komfort korzystania ze sprzętu co także jest bardzo istotne podczas dokonywania wyboru lodówki.\nWszystko zależy od wielu czynników\nKażdy musi sam przeanalizować czy opłaca się mu inwestycja w sprzęt energooszczędny. Jeśli obecnie korzystamy z jakiegoś starego modelu np. klasy “G”, to przejście na klasę “A” będzie dla nas znaczną oszczędnością w dłuższym czasie. Tutaj nie trzeba spędzać wiele czasu nad wyliczeniami. Jednak jeśli chodzi o topowe modele klasy “A+”, “A++”, “A+++” i różnice między nimi, najlepiej będzie obliczyć opłacalność matematycznie.\nKuchenka – indukcyjna czy elektryczna?\nprzez konkursowy · Published 28 października 2020\nCzy tradycyjna żarówka jest lepsza od LEDowej?\nEtykieta energetyczna – wszystko co warto o niej wiedzieć\nJak łatwo oszczędzać prąd?\nRekomendowane źródła informacji\nNa naszej witrynie stawiamy przede wszystkim na jakość i rzetelność informacji. Z tego powodu korzystamy tylko i wyłącznie z wiedzy, która została sprawdzona:\n1. Wszystko o lodówkach energooszczędnych\nKonkurs Energetyczny © 2022. Wszelkie prawa zastrzeżone


Description: stara gra rpg stworzona jak byłem mały , opisuje przebieg 3 wojny światowej.\nstara gra rpg stworzona jak byłem mały , opisuje przebieg 3 wojny światowej.\nSHIAGHAJI to pierwsza gra RPG opisująca Wojnę Światową ,widzianą przez jej uczestników.\nSHIAGHAJI – to słowo zostało napisane na wszystkich budynkach rządowych stolic państw świata 6-go marca 2007r. Nie wiadomo kto to zrobił , ale następnego dnia rozpoczęła się 3 Wojna Światowa .Słowo to nie jest skrótem , ani też nie ma określonego znaczenia w żadnym ze znanych języków , za to zostało napisane w każdym alfabecie . Wojna rozpoczęła się od zrzucenia prze Zjednoczone Kraje Mahometa bomby Dahna1 na USA. Miesiąc później wojska ZKM zaatakowały Rosję (ocalał tylko Związek Syberyjski i obwód Kaliningradzki), Izrael ,Turcję i Grecję . Później w ciągu 4 lat podbiły jeszcze :Hiszpanię , Portugalię , Włochy , Bułgarię , byłą Jugosławię ( z 1991 r.), Ukrainę, Rumunię i Finlandię (tylko na 1 rok). Zagrożona Europa musiała się sprzymierzyć , jednak kraje wsch. i środ. Europejskie nie chciały podlegać Anglii i Francji .powstały więc dwa bloki militarne : ENTENTA2 za przewodnictwem Anglii i Układ Kaliningradzki za przewodnictwem Polski (z arsenałem Rosji). ENTENTA to :Wielka Brytania , Francja , Niemcy , Dania , Szwajcaria , Irlandia , Norwegia , Holandia , Belgia , Austria. Układ Kaliningradzki to : Polska , obwód Kaliningradzki , Czechy , Słowacja , Węgry , część Ukrainy, Białoruś , Finlandia , Szwecja , Estonia , Łotwa , Litwa. W 2009r. Chiny zajęły płw. Indochiński i Malajski oraz Nepal. W 2010 r. Zaatakowały Koreę , Mongolię , Związek Syberyjski i Indie (sprzymierzając się z Pakistanem). Przeciwko tej napaści zaatakowane kraje się sprzymierzyły. Japonia między 2007 a 2010 odbudowała swoją armię i rozpoczęła walkę z Australią o tereny wysp Oceanii , Indonezji , Malezji i Filipin. Japonia z Chinami podpisała traktat o neutralności . W Ameryce łacińskiej i środkowej pojawiła się armia „Trimurti”2 wywołująca rewolucje i dążąca do zjednoczenia\nBOMBA DAHNA - od nazwy jej wynalazcy ; zrzucona ze statku stratosferycznego stealh o masie 9 ton wbiła się na głębokość 1 km .Spowodowała ona powstawanie tysięcy nowych wulkanów na kontynencie Ameryki i zrujnowała gospodarkę USA , Kanady i Meksyku. 2 Trimurti – znaczy Święta Trójca.\ncałego kontynentu . W Afryce środkowej walki plemienne przybrały 10 krotnie na sile (rzeź !!!). RPA podobnie jak korporacje z USA i Kanady ,handluje bronią na cały świat . USA i Kanada nie zamierzają przystąpić do wojny gdyż ujarzmiają wulkany . Choć aktualnie jest już 2012 r. To żadna ze stron nie odważyła się użyć broni jądrowej.\nW grze można się wcielić 5 różnych postaci . Każda postać może awansować . Postacie to: 1. CYWIL – każdy musi sobie radzić kiedy świat oszalał. 2. ŻOŁNIEŻ- ten to ma pech albo jest szalony(czyli jest patriotą) 3. OFICER- ten wiedział co się święci , więc poszedł do\nodpowiedniej szkoły . 4. URZĘDNIK PAŃSTWOWY- to taki cywil któremu żyje się bezpieczniej (najwyżej minister lub dyplomata) 5. CZŁONEK WYWIADU- „Stać!! kto tam? E, to tylko wieśniak . Aaaaaa....” ZA postać rzuca się k6 .Przy wyrzucie 6-ciu można wybrać samemu postać . Każda z postaci ma nabyte umiejętności ,które należy uwzględnić podczas robienia karty gracza. Utrata człowieczeństwa może spotkać każdego ,na skutek przeżyć wojennych lub cyber wszczepach .Każdemu żołnierzowi na froncie odejmuje się za każdy dzień walk 1 punkt człowieczeństwa. Można go sobie odbudować u psychologa (ale to jest wojna) ,gdy zejdzie poniżej 0 dostajesz szału.\nCYWIL: Finanse Wykształcenie i wiedza ogólna . Przeszukiwanie baz danych . 3 umiejętności związane z wykonywanym zawodem. OFICER: Dowodzenie Strategia Znajomość uzbrojenia Przesłuchiwanie Wykształcenie I wiedza ogólna\nŻOŁNIERZ: Zmysł walki Karabin. Pistolet . Broń ręczna. Znajomość uzbrojenia. 1 umiejętność związana. ze specjalizacją. URZĘDNIK PAŃSTWOWY: korupcja księgowość obsługa komputera znajomość sieci perswazja języki obce\nCZŁONEK WYWIADU: Szpiegostwo Materiały wybuchowe Walka wręcz Celność, obsługa broni Przeszukiwanie baz danych Urywanie \_ wymykanie się Odporność na tortury \_ narkotyki\nZASADY OGÓLNE POSTACI\nAwansowanie postaci : wartość umiejętności podstawowej danej postaci oznacza jej zaawansowanie. • CYWILE mogą robić każdą sensowną pracę .Umiejętność finanse określa ich zarobki. Najwięcej zarabiają naukowcy • CZŁONKOWIE WYWIADU 0-3 akcje na froncie 4-7 akcje na terenie wroga 8-10 super akcje • ŻOŁNIERZE jeśli jesteś Komandosem patrz wyżej ,A tak to front • OFICEROWIE wiadomo • PRACOWNIK RZĄDU 1-3 urzędnik 4-5 tłumacz na froncie 6-7 dyplomata 8-10 minister 11 marszałek Rzucanie za szansę przetrwania - wykonuje się takie rzuty podczas krytycznych sytuacji (np: naloty ,akcje konspiracyjne, niewypały, zawalające się budynki) na prośbę MG. 1k10 + modyfikator + stopień trudności , wynik musi być większy od zera.\nRIADIOAKTYWNY TEREN – 50 POLE WALKI – 20 OKUPOWANE TERENY – 5 BOMBARDOWANE MIASTO – 10 LEKKI PANCERZ +2 ŚREDNI PANCERZ +4 CIĘŻKI PANCERZ +6 BUNKIER +10 OKOPY +3 CZOŁG \_ BWP +10 SCHRON ATOMOWY +50 DŻIP +/- 0 HELIKOPTER + 5 POLE MINOWE – 20 PIWNICA + 5 Stopnie wojskowe: 1. SZEREGOWY 2. ST.SZEREGOWY 3. KAPRAL 4. ST.KAPRAL 5. PLUTONOWY 6. SIERŻANT 7. ST.SIERŻANT 8. SIERŻNT SZTABOWY 9. ST.SIERŻANT SZTABOWY 10. MŁ. CHORĄŻY 11. CHORĄŻY 12. ST. CHORĄŻY 13. POD PORUCZNIK 14. PORUCZNIK 15. KAPITAN 16. MAJOR 17. PODPUŁKOWNIK 18. PUŁKOWNIK 19. GENERAŁ\nW grze SHIAGHAJI występują wszystkie typy pojazdów z gry Cyberpunk 2020 . Pojazdy krajach Europejskich , Ameryce , Kanadzie , Australii i Japonii są napędzane przez CHOOK, czyli przetworzony olej z pszenżyta. Inne kraje nie mają dostępu do tej technologii lub mają pod dostatkiem ropy(Zjednoczone Kraje Mahometa). Podstawowe pojazdy na wojnie to dżipy ,czołgi ,helikoptery ,bombowce i myśliwce .W Europie korzysta się jeszcze z Aerolotów wektorowych (AV) ,robotów bojowych i Bojowych Pancerzy Wspomaganych (BPW). BOJOWY PANCERZ WSPOMAGANY\nSą to pancerze wspomagane dodatkowo uzbrojone w morderczą broń. Sterowane są przez człowieka bezpiecznie siedzącego w kabinie. Mają humanoidalny kształt . Mogą prowadzić walkę na ziemi i płytkich wodach, a niektóre także w powietrzu do 100m. Najpopularniejsze z nich to Hooden Viper (lekki)oraz Crazy Iwan (ciężki). ROBOTY BOJOWE\nMają funkcje ciężkich BPW, jednak wszystkie mają takie kształty ,aby było wiadomo ,że to są roboty a nie ludzie (podobno konstruktorzy wymyślili je na podstawię jakiegoś filmu sprzed 30 lat „Obcy”, głupota prawda!!!).Ich SI wynosi od 30 do 50 IQ (wiedzą jedynie kogo zabijać i jak, najbardziej humanitarna broń jaką wynaleziono!!!) AEROLOTY WEKTOROWE\nNapędzane są CHOOK . Ruszają się tylko w dwóch kierunkach pionowym i poziomym . Są to najszybsze i z największym udźwigiem maszyny latające. Gdyby nie one Europa by padła. INNE MASZYNY są one znane z czasów XX wieku , chyba niepotrzebny jest ich opis.\nTakże broń jest zaczerpnięta poczęści z Cyberpunk 2020 oprócz tych plastikowy pistoletów (plastikowe pistolety przecież to dla dzieci!) .Najciekawsze bronie to działka akceleratorowe , rakiety naprowadzane z rakietą pilotem (następne trafiają dokładnie w to samo) ,gazy bojowe oddziałujące na psychikę ludzi oraz granaty talerzowe zaostrzone (dopiero gdy w czymś utkną to wybuchną). Niestety im dłużej ta wojna trwa tym broni jest mniej i jest słabiej\nwykonana. Co prawda jajogłowi co chwilę wymyślają nową broń , jednak nic nie może zastąpić ołowianych kul i niezawodnego „kałasza” .\nCyborgizacje to nie są tysiące wszczepów które można sobie wszczepiać do oporu. W zasadzie są to jedynie kończyny czasem za grube pieniądze sztuczne oczy (nie da się synchronizować sztucznego i normalnego oka). Kończyny te zastępują prawdziwe ,są silniejsze 2 razy i mają pancerz 10. Każda cyborgizacja zabiera 3k6 człowieczeństwa. Jako ranny żołnierz masz 10% szans na sztuczną kończynę, jako oficer lub szpieg 100% ,cywil musi zapłacić. Cyborgizacje są dostępne przez żołnierzy ENTENTY i Układu\nKaliningradzkiego , mają do nich dostęp także wyżsi stopniem żołnierze ZKM.\nFront między ENTENTĄ a ZKM. Walki toczą się na terenach zurbanizowanych ,opinie ludności są podzielone. ENTENTA ma lepszy ,nowoczesny sprzęt lecz wojsko ZKM jest liczniejsze.\nFront między UK a ZKM. Walki toczą się na równinach Ukrainy , wojska UK nie są ani o wiele lepsze ani liczniejsze . W zimę wygrywają wojska UK , a w lato wojska ZKM.\nWalki w Ameryce południowej i środkowej. Tutaj walczy jedynie piechota i helikoptery choć paliwa na to drugie zaczyna brakować. Ludność jest po stronie rebeliantów. Wiele oddziałów dezertuje. Kontynent ogarnia anarchia .\nFront środkowo azjatycki . To jest wojna mas , nie używa się innych broni niż karabin i granat (choć mówi się, że związek syberyjski broni swoich granic laserem zasilanym z elektrowni atomowych) .Walki toczą się na każdym terenie , szacuje się ,że zginęło około 500 000 000 ludzi , wszędzie panuje głód , ludzie zjadają się nawzajem.\nWalki w Afryce środkowej. Na początku to były walki plemienne , które przemieniły się w regularną wojnę .Ludzie próbują wyemigrować przez Saharę do ZKM (Zjednoczone Kraje Mahometa) lub przez Kalahari do Republiki południowej Afryki (RPA) , obydwa kraje ich nie wpuszczają . Zapanowała anarchia. (zdjęcia nie posiadamy) Front Japońsko-Australijski. To nie jest wojna w dosłownym tego słowa znaczeniu. Obydwóm krajom chodzi jedynie o nowe terytoria , ten kto zgromadzi liczniejszą flotę przy wyspie , ten ją bierze . Rzadko kiedy dochodzi do starć , jest to raj dla dyplomatów. Jednak gdy już walczą to walczą najlepszym sprzętem na świecie.\nTak wygląda 3 Wojna Światowa po 5 latach walk. Przewiduje się ,że w najbliższym czasie Japonia i Australia podpiszą traktat o podziale wysp ,a w Afryce i Ameryce południowej ucichnął strzały gdyż kończy się im amunicja .W Azji i Europie nikt nie myśli na razie o pokoju , każdy przecież walczy o swój dom ,kraj ,kulturę i język . Teraz najbogatsze kraje Świata to RPA , Japonia i Australia .\nGłównym czynnikiem o jakim należy pamiętać podczas robienia przygód jest klimat. Ten świat ma być brutalny i niebezpieczny. Największym marzeniem mieszkających tu ludzi jest ucieknięcie od wojny , ale wojna jest wszędzie, na każdym kontynencie. Gdy jesteś zdrowym facetem to pracujesz dla wojska, nie masz innego wyboru. Gdy jesteś zdrową kobietą to wyrabiasz broń , też nie masz wyboru. Inną sprawą jest to , że jeżeli przygody nie są związane z akcjami wojskowymi to są nudnymi przygodami. Jeżeli ktoś gra tak swoją postacią aby się nawet nie skaleczyć to od razu możesz go zabić (akurat w tym mamy bardzo dużo możliwości ). Jedzenie ludzie robią sobie sami w domu (syntetyczne oczywiście) . Przed wojną ludzie zdołali odbudować przyrodę ,genetycznie ją zmieniając, teraz znowu jest niszczona (szczególnie napalmem) .W Europie nie używa się już papieru wszystko zastąpiły elektroniczne notesy , a jednostki porozumiewają się przez satelitę kodem który tylko komputery mogą rozszyfrować (oczywiście mowa o krajach europejskich ,Japonii i Australii). Przykładowe pomysły na przygodę to : • Przetestować nową broń lub pojazd. • Przetransportować jakiegoś ważnego cywila • Zrobić rozpoznanie • Przeprowadzić akcję dywersyjną • Spotkać wrogi oddział . • Opis zwykłego dnia na polu walki • Przeżucia z obozu jenieckiego\nW tym rozdziale przedstawiamy jak stworzyć własnego bohatera. Karta którą będziemy wypełniać jest w pliku karta1.xls . Będziemy krok po kroku jak wypełnić tą kartę. Imię i płeć – no problem Punkty postaci – rzucamy 9k10(wynik 1 i 2 się nie liczy) i rozdzielamy te punkty między 9 głównych cech: int ; ref ; tech ; op ; atr ; sz ; szyb ; bc ; emp. INT = INTELIGENCJA REF = REFLEKS TECH = UMIEJĘTNOŚCI TECHNICZNE OP = OPANOWANIE ATR = ATRAKCYNOŚĆ SZ = SZCZĘŚCIE SZYB = SZYBKOŚĆ, BC = BUDOWA CIAŁA – ile masz mięśni . EMP = EMPATIA – twoje człowieczeństwo i poczuci humoru Oraz BIEG – Szybkość * 3 (w metrach na turę) SKOK – Bieg/4 (odległość) UDŹWIG – BC * 10 tyle kilogramów możesz podnieść na chwilę (czyli turę = ok. 3 sec) Jeżeli twoje Punkty Postaci są poniżej 60 pkt , wówczas rzucaj za kategorię zdrowotną k4 (kością 4) . Jeżeli masz kategorię A wtedy twoja rola (postać) jest związana z wojskiem (M na front , K do fabryki lub szpital), nie można być wtedy urzędnikiem państwowym , ani zwykłym cywilem. Zawód / Specjalizacja oznacza jako kto pracujesz lub czym zajmuje się twoja brygada ( np. saperzy). Stopień wojskowy jest określany przez twoją umiejętność główną. WB pancerza – to wytrzymałość balistyczna pancerza czyli ile on wytrzyma. MBC – modyfikator budowy ciała, oznacz jakim pancerzem jest twoja skóra i mięśnie. BC = 1 lub 2 lub 3 MBC = 0 ; BC = 4 lub 5 MBC = 1 BC = 6 lub 7 MBC = 2 ; BC = 8 lub 9 MBC = 3 BC = 10 MBC = 4\nObrażenia – Gdy są ciężkie wtedy masz godzinę na otrzymanie pomocy lekarskiej , a gdy są śmiertelne to co 1 minutę dodaje się 1 punkt oczywiście kiedy nie ma pomocy lekarskiej. W tabelce jest reszta informacji.\nLEKKIE - INT i REF – 1 ŚREDNIE – INT i REF zmniejszone o 1/3 CIĘŻKIE – INT i REF zmniejszone o połowę, możesz się tylko czołgać , masz 1 h życia bez pomocy. ŚMIERTELNE – jesteś rośliną masz parę minut życia bez pomocy. OBRAŻENIA W GŁOWĘ LICZĄ SIĘ PODWÓJNIE. 8 OBRAŻEŃ NA KOŃCZYNĘ POWODUJE JEJ ZNISZCZENIE KOSZT CYBERKOŃCZYN CYBERNOGA – 2000euro CYBERRĘKA – 3000euro CYBEROCZY – 6000euro PROTEZY – 500euro OPERACJE SĄ WLICZONE W KOSZT\nCzłowieczeństwo – 10* EMP opis w innym rozdziale Punkty doświadczenia – te punkty dostajesz po przygodzie , dzięki im możesz podwyższyć swoje umiejętności lub wykształcić nowe . Aby podwyższyć daną umiejętność o 1 pkt musisz poświęcić tyle punktów ile wynosi wartość danej umiejętności, nie da się podwyższyć o 2pkt za jednym razem . Radzę nie dawać więcej niż 8 PD po jednej dużej przygodzie. Zarobki – Cywil i Żołnierz 100euro * głów. umiej. ; Urzędnik i Oficer 200euro * głów. umiej. ; Szpieg 250 * szpiegostwo.\nUmiejętności podstawowe – masz do rozdzielenia między nie 40 punktów. Każda taka umiejętność musi mieć jakąś wartość , trzeba wykorzystać wszystkie punkty. Tylko umiejętność główna na początku może mieć powyżej 6 punktów . Umiejętności dodatkowe – Masz do rozdzielenia tyle punktów ile wynosi INT + REF . Żadna umiejętność dodatkowa na początku nie może mieć powyżej 6 punktów. Uzbrojenie – napisz tam jaką masz broń i jej dane Wyposażenie – napisz tam co nosisz na sobie i ze sobą. Życiorys – Napisz tam jakiej jesteś narodowości ,na jakim froncie walczysz , ile masz mamony , na co jesteś chory , jakie masz sztuczne części ciała , i inne duperele.\nPROWADZENIE SAMOCHODU PIERWSZA POMOC NAPRAWA POJAZDÓW PROWADZENIE POJAZDÓW PILOTOWANIE OBSŁUGA CIĘŻKICH MASZYN MATERIAŁY WYBUCHOWE ELEKTRONIKA EKSPERT W ... SZTUKA PRZETRWANIA WYTRZYMAŁOŚĆ POSTRZEGANIE EMOCJI DIAGNOZA LEKARSKA JĘZYK OBCY PŁYWANIE AKTORSTWO SKRADANIE SIĘ WYKRYWANIE ŁADUNKÓW WYBUCHOWYCH PERSWAZJA UWODZENIE PRZEMAWIANIE ZASTRASZANIE PROWIZORKA SZTUKA WALKI ... FAŁSZERSTWO FOTOGRAFIA I FILM CHARAKTERYZACJA ŁUCZNICTWO OBSŁUGA KOMÓR KRIOTONICZNYCH NAUCZANIE WYTRZYMAŁOŚĆ ZAKŁADANIE PUŁAPEK I INNE ....\nJeżeli ta gra cię wciągnęła to przed przystąpieniem do gry wysłuchaj pliku war.wav i popatrz na następujące dodatki:\nDODATEK A DZIENNIK WOJENNY\n6 marca 2012 Przesyłam ci całusy Mamo . Dokładnie dzisiaj 5 lat temu powstał ZKM , tymczasem u nas w koszarach ukończyliśmy kurs obsługi czołgu . Jestem celowniczym w naszym czołgu T-100 „Zawisza Czarny”. Przyjąłem ksywkę Giman , a mój zespół składa się jeszcze z X-woman , Dignitarza i Klaksona . Jestem zdrowy , nie martw się o mnie tylko wygram wojnę i wracam. Twój syn Morfeusz.\n13 marca 2012 Cześć mamo. Szkoda że poczta elektryczna działa tylko w wybrane dni , inaczej moglibyśmy korespondować codziennie. Jestem zdrowy , jednak wciąż jeszcze z nikim nie walczyłem. Aktualnie nasz oddział stacjonuje pod Mińskiem . Na mieście przyjmują nas bardzo życzliwie . Aż dziwne , że miasto choć tak bardzo zniszczone to nadal funkcjonuje w miarę normalnie. Kupiłem ostatnio parę polskich gazet ,choć są z przed tygodnia to i tak jest to jedyne źródło informacji o świecie. Słyszałem , że gen. Dąbek odniósł zwycięstwo pod Brańskiem . Pewnie teraz nastąpi nasza ofensywa ,aż pod Istambuł. Muszę już kończyć , czas na musztrę. 24 marca 2012 Cześć Mamo. Wczoraj mieliśmy starcie z jakimś helikopterem wroga. Zrzucili na nas granat EMP-a ,wysiadła cała elektronika , zapomnieli jednak że posiadamy jeszcze manualne celowanie. Zestrzeliłem ich pociskiem przeciwpancernym , został tylko popiół. Od tygodnia jedziemy w stronę Sumy. Nasz gen. Górczewski uważa , że tam nastąpi wielka bitwa. Pisałaś ,że Jędrek z przeciwka także wstąpił do wojska , to dobrze zdobędzie w końcu jakieś mięśnie , poza tym już ma 17 lat , najwyższy czas.\n1 kwietnia 2012 Cześć Mamo. Dziś jest dzień świąteczny , dostaliśmy nawet z tej okazji jakieś naturalne jedzenie , smakuje dziwnie ale chyba lepiej od syntetyków.\nCztery dni temu najechaliśmy lewą gąsienicą na minę przeciwczołgową , nieźle trzęsło ale jedynie zerwała się gąsienica i skorodował trochę pancerz. Przejeżdżamy aktualnie przez tereny skażone , więc od dwóch dni nie oddychałem świeżym powietrzem. Do sumy zostało nam zaledwie 400km. Prawdopodobnie dopiero po bitwie będę mógł skorzystać z terminala. 23 kwietnia 2012 Cześć Mamo. To dopiero była bitwa ! Przez 6 godz. Nasze 100 czołgów obstrzeliwało z odległości kilometra ich jednostki. Dopiero po tym czasie do akcji wkroczyła piechota , a my ruszyliśmy swoje gąsienice. Zastosowaliśmy taktykę husarii . Rozpędziliśmy się aby osiągnąć szybkość 145km/h , piechota wroga rozpiechrzała się na boki a my zaatakowaliśmy artylerie. Wróg spanikował i uciekł , a my mieliśmy stosunkowo małe straty. Niestety nasz czołg został bezpośrednio trafiony ze Skorpiona . „Zawisza Czarny „ musi trochę odpocząć w hangarze. My jako załoga zostajemy przy nim w Sumie. O mnie się nie martw jestem zdrowy. P.S. Jeszcze nigdy nie widziałem tyle krwi , wojna jest okrutna...\nCześć Mamo. Nasz „Zawisza” jest już zdrowy. Teraz musimy tylko dogonić nasze oddziały , które aktualnie są w Char’kowie . Pozdrów rodzinę .\n2 maja 2012 Cześć Mamo . Jutro nasze święto narodowe , musimy czcić naszą Polskę. Droga którą jedziemy jest całkowicie pusta , jedynym śladem ludzi są leje po bombac ...............ERROR......................... 17 maja 2012 TO JA . Podczas naszej poprzedniej korespondencji zostałem zaatakowany przez dwa inne czołgi T-89. W pierwszego wpakowałem pocisk o rdzeniu uranowym , aby jego szczątki świeciły po nocach . Dostaliśmy jednak od drugiego pociskiem przeciwpancernym . Na szczęście nasz czołg nie wybuchł , ale rozwaliło nam przód , Dignitarzowi zgniotło nogę i dłoń .Wtedy Klakson wyszedł na wierzch z Hot Shotem . I choć dostał serią po brzuchu , to zdążył odpalić rakietę i załatwić skurwysyna. Ja tyko złamałem sobie rękę ale to nic teraz jesteśmy w szpitalu . Dignitarz stracił nogę i dłoń ale dostał w zamian cybernetyczne. Klakson niestety nie dotrzymał , i nie doczekał AVki medycznej... ZA dwa tygodnie znowu ruszamy na wojnę w nowym składzie i czołgu, musimy się zemścić za Klaksona to znaczy Roberta Jankowskiego. Twój syn Morfeusz\nCześć Mamo. Sorry że nie odzywałem się tak długo, ale miałem swoje sprawy. Znowu wyjeżdżam z Sumy . Dostałem nowy czołg także T-100 , nazwaliśmy go „ Przymierze Śmierci „ . Do drużyny przyłączył się nowy , nosi xywkę Jakobson jest on całkowicie powalony , chyba pochodzi z jakiejś bogatszej rodziny bo ma widoczny przeszczep mięśni (taki paker). Jedziemy tą samą drogą , na której zginął Klakson. Ale nie martw się zemścimy się za niego. Dzień dziecka się skończył choć jutro się zaczyna.\n10 czerwca 2012 Cześć Mamo. Jesteśmy w Char’kowie . Miasto nie zniszczone , choć z sześć razy przechodziło z ręki do ręki . Wszędzie jest pełno barów , pubów i domów publicznych , to chyba jedyne miasto które żyje z turystyki podczas wojny. Nadal szukamy naszego oddziału który tym razem jest w Szebielińce. 12 czerwca 2012 Cześć Mamo. Jesteśmy w Szebielińce . Znowu się spóźniliśmy , teraz droga prowadzi do w stronę Ługańska to około 300km stąd . Ludzie mówią że jesteśmy szaleni skoro chcemy jednym czołgiem pojechać na front , ale ty się Mamo nie martw my nie jesteśmy łatwym celem. Możliwe że nie dostanę pozwolenia na korzystanie z terminala w okolicach frontowo-granicznych. 2 sierpnia 2012\nCześć Mamo. Przez te półtora miesiąca zdążyliśmy połączyć się ze swoim oddziałem i całą eskadrą . Mieliśmy dwie bitwy i parę potyczek, nasz czołg wyszedł z tego cało i zwycięsko . Jesteśmy na terenie wroga , nie mogę ci powiedzieć gdzie dokładnie. Posuwamy się teraz o wiele szybciej na przód. Dołączyła do nas eskadra AV-łek i parę oddziałów piechoty zmechanizowanej , jesteśmy teraz prawdziwą Armią , w sumie około trzech tysięcy jednostek. Jedziemy po starej zniszczonej autostradzie.\n16 września 2012 Cześć Mamo . Teraz już mogę ci powiedzieć , że przejeżdżam przez dawny Dagestan i Czeczenie .Ta autostrada dużo pomaga , nawet jeżeli w połowie jest zaminowana , a po bokach kryją się napastnicy. Mamy takie dwie maszyny co potrafią detonować lub wydobywać miny i inne ładunki wybuchowe. AV-ki likwidują za to wszystkich partyzantów , którzy myśleli że ich sciełły coś dadzą .A my po prostu jedziemy i omijamy dziury i oznaczone miny. Już nie długo podbijemy Tbilisi. 29 października 2012 Tak jak mówiłem nie ma już ani Tbilisi ani Jeriewana teraz prosta droga Istambułu. Mam nadzieję tylko że nawet jak zdobędziemy Istambuł to będzie tam armia Ententy. Nie wiem czy ci pisałem ale już jestem plutonowym. Teraz już muszę kończyć.\n2 grudnia 2012 Jesteśmy 40 km od Istambułu. Jutro nastąpi atak ,wiedz że mogę nie wrócić ponieważ armia Ententy utknęła 400km na zachód w okolicach Sofii , za to od wschodu nadciąga Armia wojska ZKM. Musimy to miasto zdobyć i samemu się w nim bronić. Pozdrów rodzinę niech wiedzą że walczę za Polskę i inne kraje federacji. 20 grudnia 2012 Jest ciężko , jestem w Istambule . Nasz czołg dostał, X-women zginęła , jesteśmy oblężeni , nie mamy jedzenia , nie ma pomocy ,teraz nie różnię się od piechoty , mam Hot Shota , który odziedziczyłem po Klaksonie , swoją drogą ciekawe skąd on go miał i te 9 rakiet, dobrze je wykorzystam. 31 grudnia 2012 Cześć Mamo .Dzisiaj to naprawdę możemy świętować , przyjechali ci zasrani Anglicy i pomogli w wytępieniu muzułmanów. Jestem teraz sierżantem i dostałem rozkaz utrzymania tego miasta. Po pierwsze przywrócę mu nazwę\nKonstantynopola tak dla zgrywu, a po drugie będę się teraz kłócić z tymi z Warszawy aby przysłali tu jakiś sprzęt i oczywiście ludzi, czy oni nie zdają sobie sprawy że to duże miasto. Teraz mam terminal pod ręką i może uda mi się wysłać treść głosową . Tak w ogóle to czuje się dob............ERROR.................................\n31 grudnia 2012 nastąpił zamach bombowy w którym zginął sierżant Morfeusz Kowalski . Składamy kondolencje całej rodzinie Morfeusza . Choć miał on dopiero 19 lat zdążył się zasłużyć całej Polsce i wszystkim krajom Europejskim , dlatego zostanie on pośmiertnie odznaczony krzyżem Virtuti Militare . Morfeusz słynął ze swoich bohaterskich wyczynów i bezgranicznemu patriotyzmowi . Zginął na posterunku wojskowym w Istambule , wiemy że kwota którą przysyłamy Pani nie wynagrodzi straty syna ,ale mamy nadzieję że pomoże ona Pani .\nDowódca XII batalionu gen. Golebowski\nDODATEK C SŁAWNE POSTACIE\n1. ALI AKBAR TALABANI\nCzłowiek o którym powinien słyszeć każdy. Urodził się 24 marca 1965r. w Salaheddin . Jest z pochodzenia Kurdem . W wieku w wieku 27 lat ukończył studia teologiczne w An-Nadżafie w Iraku , zasłynął tam ze swego rewolucyjnego myślenia o religii Muzułmańskiej , i podpadania lektorom . W wieku 29 lat został członkiem Patriotycznej Unii Kurdystanu. W wieku 30 lat został aresztowany i dostał karę dożywocia za walkę przeciw państwu Irackiemu. W roku 1999 wydał książkę „ O należności wobec Allacha”. Zmienił całkowicie swoje poglądy , uważał iż narody muzułmańskie nie powinny się dzielić lecz jednoczyć . Powinno powstać nowe mocarstwo Otomańskie które rozciągało by się od północnej Afryki przez bliski wschód i Kaukaz aż po Pakistan i Kazachstan i jeszcze Indonezja i Malezja także powinny się przyłączyć do federacji . Rządy w takim państwie sprawowali by zarówno szyici jak i sunnici. Akbar pisał także że efekt cieplarniany także jest wolą Allacha , ponieważ gdy ziemia zamienia się w pustynię tylko najtwardsze narody będą w stanie to przetrzymać. Na Amerykę Północną spadną kataklizmy , gdyż to miejsce zbyt bardzo oddaliło się od boga. Po wydaniu książki jego tezy bardzo dobrze były odebrane przez ludność muzułmańską , zaczęto go nawet w niektórych państwach uważać za bohatera religijnego. W styczniu 2000 po fali protestów rząd Iracki zgodził się go wypuścić z więzienia . Gdy pojechał on do swoich rodzinnych stron Kurdowie uznali go za swojego władcę i przestali walczyć , teraz Akbar wyruszył podróżować po krajach muzułmańskich i przekonywać innych. W 2001 roku dostał pokojową nagrodę Nobla . W 2003 poznał Dahna , wspaniałego inżyniera geniusza z fizyki i matematyki chemii i astronomii . Przedstawił on mu plan jak wzmożyć aktywność płyt kontynentalnych na obszarach Ameryki Południowej nawet 10- krotnie. Od tej pory Akbar zaczął wspierać jego projekt finansowo. W 2005 roku cieszył się on już niezwykłym poparciem , kraje muzułmańskie były gotowe złączyć się z dnia na dzień, poza tym rozbudowały one swoje wojsko . Akbar wówczas pojechał do Izraela i wygłosił swoje sławne przemówienie do Żydów , wskazywał tam na podobność kultur i wspólne cele w ich rozwoju , po tym wystąpieniu około 16 tysięcy Żydów zmieniło wyznanie. W 2006 roku Akbar wycofał się z życia\npublicznego , mówi się że zaczął wysuwać plany taktyczne do przyszłej wojny. Aż w 6 marca Dahn odpalił swoje urządzenie zwane bombą Dahna , i powstał Zjednoczone Kraje Mahometa . ZKM stworzył wspólnotę wojskową z Pakistanem (który rozpoczął wojnę z Indiami) i Indonezją i Malezją. Teraz Akbar znów ukazał się ludziom , zmienił się on jednak fizycznie , prawdopodobnie pojechał on wcześniej do Szwajcarii i zcyborgizował swoje ciało. Stał się on teraz władcą ZKM i kierował działaniami wojennymi całej Wspólnoty Wojskowej Krajów Muzułmańskich. Tak się rozpoczęła wojna która została uznana za trzecią wojnę światową. Losy Akbara na wojnie nie zbytnio znane , ponieważ korzysta on często z hologramów i sterowanych klonów , sprawia wrażenie że jest w 20 miejscach na raz.\n2. HUANG CHENG\nUrodził się on w Kaszmirze na terenie Indii. Już w swojej rodzinnej miejscowości miał styczność z trzema odmiennymi kulturami. Hinduskiej , Muzułmańskiej , Tybetańskiej . Jego rodzina uciekła z Tybetu w obawie przed komunistycznym rządzie Chin . Jego ojciec dorobił się w Indiach niezłych pieniędzy. Dlatego wysłał syna na studia do Oxfordu. Huang jest jednym z nielicznych geniuszy na tym świecie. To on opracował jeszcze na studiach w roku 1997 model biochipu . Później go jeszcze poprawił opatentował i w roku 2001 dostał za niego Nobla . Za pieniądze ze sprzedaży technologii biochipów Chang założył własne laboratorium , w którym od tamtego czasu wciąż pracuje wraz z innymi naukowcami z całego świata .Jest on twórcą patentów Aerolotów Wektorowych i Robotów Bojowych , nie miał on jednak w 2002 roku odpowiedniego paliwa dla nich więc sprzedał ich patenty po dosyć niskich cenach. Później gdy opracowano paliwo COOH jego urządzenia mogły być używane , a gdy opracowano system sztucznych nerwów powstały pancerze wspomagane i cybernetyzacje na podstawie jego biochipów. Przez lata 2004-2010 przyczynił się do unowocześnienia wielu broni i stworzeniu nowych . Ostatnie dwa lata spędza nie wychodząc z laboratorium , prawdopodobnie zaskoczy nas kolejnym epokowym odkryciem . Huang Chang jest neutralny jeżeli chodzi o poglądy polityczne , spotykał się już z Ali Akbarem Talabani , popiera Indie w których się urodził a także kraje Europejskie i Japonię gdzie mieszka większość jego kolegów , jest z pochodzenia Tybetańczykiem więc nienawidzi komunistycznych Chin . Sami Tybetańczycy uważają jednak że jego wynalazki służą przeciw ludzkości i nie popierają go w swoich działaniach.\n3. EUGENIUSZ MODREWSKI\nEugeniusz pochodzi z Polski , kraju który jedyne co umiał zaoferować światu to populacje ludzką liczącą ok. 40mln. Gdy w 2005 r wybrali go na prezydenta, sytuacja się ta zmieniła. W ciągu jednego roku potrafił on odnowić nasze stosunki handlowe z krajami bliskiego wschodu, mogliśmy teraz sprzedawać naszą broń , żywność ,maszyny rolnicze i inne, ubrania (głownie militaria) .Poza tym w Izraelu nastała wielka susza wówczas wielu Żydów polskiego pochodzenia popierało Polskę z jej tanimi produktami . Ta sytuacja zdenerwowała przede wszystkim Unię Europejską (z Grecją na czele) która straciła dosyć duży rynek zbytu. Jeszcze bardziej się wnerwiła gdy Polska odeszła z Unii . USA także się wkurwiło bo kupowaliśmy ropę po niższych cenach. Nawet chcieli nas zbombardować pod pretekstem wewnętrznej dyktatury i potajemnych ataków na Białoruś . Ale sprzeciwienie się innych krajów w tym Białorusi (która nie chciała mieć zalewu uchodźców) spowodowało zrezygnowanie z tego zamierzenia. Gdy w 2007 roku ZKM rozpoczęło swoją świętą wojnę . Polska była neutralna , dopiero gdy ZKM zaczęło atakować kraje słowiańskie wówczas Polska się sprzeciwiła i zawiązała sojusz zwany Układem Kaliningradzkim. Polska przyjęła politykę ,że walczymy o siebie ,Europę , kulturę i przyjaciół . Rozpoczęło się powszechne nawiązywanie do tradycji , generałowie znowu mają szable , stare stopnie wojskowe itd. (podobnież nawet w swoim kodzie szyfrującym zastosowali liczby starosłowiańskie, to tylko pogłoski.?!) . Posiadamy dosyć duże poparcie ludności ,ponieważ walki dzieją się poza granicami Polski (najczęściej na Ukrainie). Trzeba dodać ,że polska ma dosyć rozwiniętą zbrojeniówkę, elitarne oddziały posiadają wszystkie najnowsze bronie także broń atomową (tak na wszelki wypadek , poza tym mało kto jej nie ma).\nStopnie wojsk lądowych\n- SZEREGOWY - STARSZY SZEREGOWY - KAPRAL - STARSZY KAPRAL - PLUTONOWY - SIERŻANT - STARSZY SIERŻANT - SIERŻANT SZTABOWY - STARSZY SIERŻANT SZTABOWY - MŁODSZY CHORĄŻY - CHORĄŻY - STARSZY CHORĄŻY\n- CHORĄŻY SZTABOWY - STARSZY CHORĄŻY SZTABOWY - PODPORUCZNIK - PORUCZNIK - KAPITAN - MAJOR - PODPUŁKOWNIK - PUŁKOWNIK\nWSZYSTKIE PRAWA ZASTRZEŻONE KORNEL@ 2,5cm góra 4,25 cm dól Historia gry Prawersja 1998-11-14 plik shiaghaji.txt Wersja 1.0 1998-11-23 plik shiaghajirpg.doc Wersja 2.0 1999-08-29 plik shiaghajigra.doc\nDocuments Similar To SHIAGHAJI\nPolska polityka zagraniczna wobec świata muzułmańskiego\nMarcin Bajko Islam Turcy i Tatarzy w Pismach Tadeusza Micinskiego\nSTANOWISKO POLSKICH ROLNIKÓW I STUDENTÓW\nRyszard Kapuściński- O Islamie\nKonsumenci Swiadomi Spolecznie Nielsen Kwiecien 2012\nKrzysztof Habich - Ostatnich gryzą psy czyli o drodze do bogactwa- 1996 (zorg)\nKarolina Podgórska, Konflikt wokół chust islamskich we Francji\n06 11 2012_Kominek 3 Dni Bez Telefonu_inf Prasowa 2\nThe Light (Polish edition)\nMoralność w zmieniającym się świecie na podstawie liter islamu\nChiński smok na Czarnym Lądzie – początek nowej kolonizacji, czy szansa na wielki skok?\nCywilizacja Islam Hinduizm\nScotland Pl Nr 29\nNA DZISIAJ NA TYLE PDO339 Moralia von Stefan Kosiewski ZECh CANTO DCCXXXI


Magia starego portu i pierwsze w historii utknięcie na trasie czyli Marsylia intensywnie, część II.\nMarsylia to miejsce, w którym chyba nie można się nudzić.\nMimo że większość najpiękniejszych miejsc Marsylii zobaczycie poruszając się wokół Vieux Port, to oferuje ona tyle różnych atrakcji, że każdy znajdzie tutaj coś dla siebie.\nGdy już spotkałyśmy się z Michaelem i poznaliśmy się lepiej, rozmawiając przy pysznych lodach, wspólnie ruszyliśmy na zwiedzanie drugiej strony portu- przeciwnej do tej, w której znajduje się klasztor St. Victor, o którym wspominałam tu.\nMichael, zgodnie z zasadą że: im dłużej mieszkasz w danym mieście tym mniej o nim wiesz, nie był zapalonym przewodnikiem- zdarzyło się, że niektóre miejsca zobaczył tylko dlatego, że my chciałyśmy je odwiedzić.\nBył jednak świetnym towarzyszem w zwiedzaniu- jego obecność zmuszała nas do myślenia po francusku, mówienia, mówienia, i jeszcze raz- mówienia, co często wydaje się być nie lada wyzwaniem- bo o ile z codziennym dogadaniem się nie mamy większego problemu, to wyrażanie wszystkich swoich myśli po francusku i dyskutowanie na różne tematy nie jest już takie proste. Na szczęście Michael okazał się być bardzo cierpliwym, wyrozumiałym facetem i co najważniejsze- chyba rozumiał w większości to, co chciałyśmy mu przekazać, więc komunikacja przebiegała bez większych problemów.\nPierwszym miejscem do którego się udaliśmy była dzielnica La vieille charite, określana przez przewodniki jako jeden z piękniejszych zabytków starej Marsylii.\nPrzechadzając się po uliczkach tego klimatycznego miejsca można poznać zupełnie inne oblicze Marsylii niż w samym centrum portu- jest tu spokojnie, a w bocznych uliczkach toczy się normalne, codzienne życie- ludzie siedzą rozmawiając na schodach, tłoczą się wśród małych kawiarenek aby napić się kawy, wokół widać bawiące się tuż pod oknami swoich domów dzieci.\nVielle Charite - barokowa kaplica\nCharakterystyczne dla tej dzielnicy arkady\nPo spokojnym spacerze wąskimi uliczkami starej Marsylii ruszyliśmy pod górę, aby przyjrzeć się z bliska Cathedrale de la Major, którą mogliście zobaczyć już w poprzednim poście z nieco innej perspektywy. Katedra powstała w drugiej połowie XIX wieku na polecenie Napoleona, zbudowana została w stylu neobizantyjskim. Ku naszemu rozczarowaniu była jednak zamknięta i mogliśmy podziwiać ją jedynie z zewnątrz.\nCathedrale de la Major- zwróćcie uwagę na charakterystyczny, zebrowy wzór!\nSpokojnym krokiem ruszyliśmy w kierunku Muzeum Cywilizacji Europy i Morza Śródziemnego (MuCEM), do którego zamierzałyśmy wybrać się kolejnego dnia. Po zobaczeniu fortu św. Mikołaja i św. Jana, udaliśmy się w długi spacer w przeciwną stronę portu- Michael chyba z uprzejmości dotrzymał nam towarzystwa, bo był to spory kawałek drogi! Uwieńczeniem naszej wędrówki był spacer ogrodami i podziwianie zachodu słońca zza Palais du Pharo.\nWidok na miasto z Palais du Pharo\nAby wynagrodzić sobie długi, aczkolwiek przyjemny spacer, wieczór spędziliśmy w jednym z tutejszych barów, poznając lepiej naszego hosta. Michael okazał się być człowiekiem takim, jakim wydawał mi się być po pierwszej rozmowie- miłym, taktowanym, a jednocześnie- interesującym, mającym swoje zdanie na każdy temat, tolerancyjnym nie oceniającym negatywnie za inne poglądy. Dopełnieniem tego dnia była wspólna kolacja i spacer po marsylskiej, okropnie zimnej nocą, plaży.\nNiedzielę spędziłyśmy już niestety bez Michaela- z racji tego że miał kilka spraw do załatwienia, nie mógł towarzyszyć nam w dalszym odkrywaniu Marsylii.\nNiedzielne zwiedzanie rozpoczęłyśmy od wspięcia się na wzgórze La Garde, aby móc podziwiać już z bliska, wznoszącą się dumnie nad miastem bazylikę Notre Dame.\nBazylika Notre - Dame jest położona na ponad 160 metrowym wzgórzu. Niegdyś stanowiła punkt odniesienia dla statków wpływających do Starego Portu.\nNiezwykle bogate zdobienia sklepienia bazyliki\nW bazylice odbywała się akurat msza święta- nie przeszkadzało to jednak tłumowi turystów (okropnemu zresztą, ale niestety ja także się do niego zaliczałam) w robieniu zdjęć i tłoczeniu się bezmyślnie przy wejściu do bazyliki. Jak ja nie lubię takich tłumów! Najgorsze jest to, że sama jestem ich częścią - to jeszcze bardziej sprawia, że na wzdrygam się na samą myśl o tym,jak bardzo nie pasują one do tego typu miejsc.\nZwróćcie uwagę na charakterystyczne dla francuskich południowych kościołów porozwieszane statki w głównej części świątyni\nWidok na miasto ze wzgórza de la Garde\nKolejnym celem naszego zwiedzania było Muzeum Cywilizacji Europy i Morza Śródziemnego (MuCEM) - jedno z najlepszych, w których dotychczas miałam okazję być.\nMiałyśmy szczęście, bo tej niedzieli wstęp do muzeum był bezpłatny.\nNa dziedzińcu spotkałyśmy pracującą w muzeum Polkę- bardzo sympatyczną dziewczynę, mieszkającą w Marsylii od ponad dziesięciu lat(przygoda z Francją zaczęła się u niej od Erasmusa- więc Walczuś- jest dla nas jeszcze nadzieja na zostanie we Francji!), która podpowiedziała nam, od czego najlepiej zacząć zwiedzanie i jak zwiedzać, aby się nie zgubić (co chyba dla nas jest najcenniejszą wskazówką;)).\nJuż sam gmach muzeum jest zaskakujący - mieści się ono bowiem w ażurowym budynku , który według mnie ze względu na swoją oryginalność zaskakuje na podziw i zwrócenie uwagi. Inspiracją dla takiego wyglądu muzeum były arabskie maszarabije- ażurowe, drewniane przesłony okienne.\nMuzeum to zostało otwarte w połowie 2013- jest więc to miejsce nowe, a co za tym idzie- nowoczesne. Jego misją jest podkreślenie prawdziwej tożsamości Marsylii – miasta francuskiego, ale przesiąkniętego także wpływem innych kultur i religii. Marsylia- Europejska Stolica Kultury w 2013 roku, musiała sprostać kulturowej roli, którą niejako narzuciła jej Europa. Dla mnie to taka nowa, inna Francja, której nie widziałam podczas dotychczasowych podróży. Muzeum łączy w sobie wiele wątków składających się na wspólną historię krajów i narodów śródziemnomorskich.\nJuż nawet nie chodzi o same kolekcje- położenie muzeum jest dla mnie niesamowite.\nDługi na 115 metrów mostek dosłownie przebija fort i wychodzi z drugiej strony, wiążąc w ten sposób muzeum ze starą Marsylią, tworząc trasę spacerową, atrakcyjną nawet dla niezainteresowanych eksponatami turystów.\nJeżeli zaś chodzi o wnętrze muzeum - ekspozycje są niesamowite. Gdy poruszacie się po terenie muzeum oglądając kolejne wystawy wśród ciężkich, starych murów fortu, trudno wyzbyć się poczucia podwójnego spełnienia- kulturalnego- bo wystawy w muzeum są bardzo ciekawe, o ile ktoś jest w stanie wytknąć swój nos poza własny, mały światek i spełnienia typowo podróżniczego- bo kulturowe wrażenia przesiąkają was w przepięknym otoczeniu architektonicznym starej Marsylii. Przeszłość miesza się tu z przyszłością- jak dla mnie jest to świetne połączenie.\nZaś sama historia morza śródziemnego i cywilizacji europejskiej została opowiedziana w tak ciekawy sposób, że w muzeum można spędzić cały dzień, nie nudząc się wcale! Bardzo lubię muzea interaktywne- które oprócz tego, że posiadają ciekawe eksponaty, potrafią wejść w dialog z odbiorcą poprzez wykorzystanie nowoczesnych technologii- dźwięku, obrazu, wirtualnego świata. Znajdziecie tutaj historię ludów morza śródziemnego, historię największych religii świata, historię prawa, początków architektonicznych Rzymu i wiele innych. Nie pozostaje wam nic innego, jak po prostu odwiedzić muzeum, gdy będziecie w Marsylii- jest to wasz punkt obowiązkowy!:)\nA to wszystko do zjedzenia- bo stworzone z chleba!\nHistoria trzech największych religii - chrześcijaństwa, judaizmu i islamu, opowiedziana w formie bajki- nie tylko dla dzieci!\nSala z historią prawa- żeby nie było, że podczas wyjazdów zaniedbujemy studia!\nGilotyna- Rewolucja Francuska\nPo wyjściu z muzeum udało nam się zobaczyć wnętrze Cathedrale de la Major -tego dnia katedra była bowiem otwarta. Wrażenia? Zdziwienie połączone z rozczarowaniem- tak majestatyczna z zewnątrz konstrukcja, w środku okazała się być dla mnie mieszaniną chaosu, niezrozumiałych połączeń - dawno nie widziałyśmy dziwniejszego wnętrza świątyni ( nie widać tego na zdjęciu, bo przedstawia ołtarz główny- uwierzcie mi jednak na słowo, cała reszta to kompletny chaos)\nKolejnym punktem naszej wędrówki był polecany przez spotkaną Polkę Cite Radieuse Le Corbusier – ponoć jeden z bardziej kontrowersyjnych budynków współczesnej architektury. Powstawał w latach 1947 – 1952. Nas jednak nie zachwycił - wydawał się nam być jedynie dziwnym blokowiskiem, którego historia niekoniecznie nas zainteresowała.\nWieczór spędziłyśmy w porcie, napawając się kładącym się do snu słońcem i żegnając się z Marsylią, mając przed sobą perspektywę długiej, poniedziałkowej podróży.\nPrzejażdżka TGV? Tylko w marzeniach!\nW poniedziałek rano, jak zwykle uprzejmy Michael, podwiózł nas pod dworzec, z którego miałyśmy niemalże kilka kroków do wylotówki w stronę Tuluzy. Po pożegnaniu z naszym hostem, ruszyłyśmy na dworzec, aby doładować sobie siły kawą, ufając, że jeszcze tego samego dnia znajdziemy się w swoich łóżkach w Bordeaux.\nStając na wyjazdówce w kierunku Tuluzy, jeszcze nie wiedziałyśmy, co nas czeka. Ale od początku.\nNajpierw stanęłyśmy w zakazanym miejscu (nie zauważyłyśmy znaku zakazu)- tylko dzięki uprzejmości marsylskich policjantów nie poniosłyśmy z tego tytułu żadnych konsekwencji. Gdy przeniosłyśmy się na miejsce tuż obok przejścia dla pieszych, nadeszła chwila ćwiczenia cierpliwości. Czekałyśmy ponad cztery godziny na pierwszego stopa, mimo że miejsce wydawało się być bardzo dobrym- wyjazdówka wprost w naszym kierunku, pobocze do zatrzymania się, mnóstwo samochodów. Czasami to jednak nie wystarczy. Byłyśmy bardzo niepocieszone - gdyby nie to, że miałyśmy do pokonania 645 km, nie martwiłabym się, że pierwszy kierowca zatrzymał się dopiero około godziny 13.30. Pozytywnym aspektem czekania było to, że poznałyśmy kilku sympatycznych ludzi- mega zabawny chłopak, który dotrzymywał nam towarzystwa, śmiejąc się z nas i dając od czasu do czasu jakieś rady (takich ludzi mogłabym poznawać codziennie, bardzo dobrze go wspominam), starszy pan, cały czas ostrzegający nas przed stopowaniem,martwiąc się, że wyglądamy tak młodo, inny autostopowicz, sympatyczny Francuz- podróżnik, pochodzący z okolic Carcassonne.\nPo raz pierwszy natknęłyśmy się na takie typowo autostopowe miejsce- nie tylko my miałyśmy więc problem z wyjazdem z Marsylii! Pocieszające? Pewnie! Don't give up!\nPierwszy kierowca, który ukrócił nasze męczarnie- miły Pan ze staruszką, która okazała się mieć pochodzenie polskie i od której na pożegnanie usłyszałyśmy polskie Do widzenia!\nOddaliłyśmy się jakieś 50 kilometrów od Marsylii. Zawsze to bliżej do celu! Pożegnałyśmy się z chłopakiem autostopowiczem ( na transport załapaliśmy się we trójkę) i ruszyłyśmy w dalszą podróż- po krótkim czasie, w kierunku Montpellier, zabrał nas młody chłopak, student z Marsylii, jadący do Nimes. Godzina 15- do Bordeaux jeszcze tak daleko... Ale nie tracimy nadziei! Kolejny stop- dwójka przyjaciół, chłopak i dziewczyna, pracujący w Zarze (dziwiący się, że w Polsce także są sklepy Zary), podwieźli nas kolejne 50 kilometrów. Gdy minęłyśmy Montpellier- naszym celem stała się Tuluza. Miejscówka okropna do stopowania- duży ruch, niebezpiecznie, brak miejsca do zatrzymania się- ale gdy się nie ma tego, co się lubi, lubi się to, co się ma! Pocieszył mnie widok trzech dziewczyn, autostopowiczek, które spotkałyśmy na trasie. Nie jesteśmy same! Miejsce okropne- ale o dziwo zatrzymały się dwie eleganckie Francuzki, które jechały wprost do Tuluzy. Bardzo szczęśliwe i zaskoczone (taki typ ludzi, że naprawdę nie podejrzewałabym, że zechcą zabrać autostopowiczy), powędrowałyśmy z nimi niemalże do samej Tuluzy, a ja odzyskałam wiarę, że jednak dotrzemy tego wieczora do Bordeaux i jest szansa na nocleg we własnym łóżku. Wtedy jednak nie wiedziałam, jak bardzo się pomyliłam. Francuzki wysadziły nas na stacji benzynowej, kilkanaście kilometrów przed Tuluzą. Byłyśmy ugotowane. Godzina do zapadnięcia zmroku - do Bordeaux około 250 kilometrów, miejsce- tragiczne. I nasze wybory- nieprzemyślane, najgorsze z możliwych.\nW tym momencie rozpoczyna się czarna seria, której nie opiszę Wam ze szczegółami. Wspomnę tylko, że kolejne 12 godzin były godzinami wielu pierwszych razów- jakkolwiek dziwnie to brzmi.\nPierwszy raz strachu, którego nigdy jeszcze nie czułam, pierwszy niemiły kontakt z francuskimi służbami- niestety nie jednorazowy, stopik radiowozem, pierwsze utknięcie na trasie i nieplanowany nocleg w Tuluzie, w miejscu, którego nie można nazwać normalnym. I jak zwykle- więcej szczęścia niż rozumu. Pozytywny akcent- przesympatyczny strażnik, który nie pytając o nic, dał nam w prezencie możliwość noclegu w miarę bezpiecznym i ciepłym miejscu. Poziom abstrakcji- najwyższy z możliwych, Murzyn z obrączką na palcu, kładący się do spania na samym środku dworca, proponujący Ci małżeństwo - pourquoi pas? Amis gare de Toulouse!\nWykończone, niewyspane, we wtorek rano ruszyłyśmy w poszukiwaniu stopa do Bordeaux. Udało się i mały kawałek podwiozła nas młoda, sympatyczna Francuzka. Jednak i tego dnia miałyśmy niesamowitego pecha- mimo że myślałam, że może być już tylko lepiej. Po raz kolejny - służby o poranku, żeby nie było nudno! I stop, gdzie raz pierwszy moja intuicja od samego początku podróży tak bardzo krzyczała: Natychmiast uciekaj!\nUdało się i tym razem, ale.. wcale nie musiało. Wyczerpane wylądowałyśmy na środku wiejskiej drogi, wydawałoby się- prowadzącej donikąd. Zlitował się nad nami miły Francuz (sam nieraz stopował), podwiózł w dobre miejsce i szczęście w końcu do nas wróciło. Spotkałyśmy Steph'a, sympatycznego kierowcę w średnim wieku, tak pozytywnie zakręconego człowieka, dawno nie spotkałam! Mimo że nie jechał bezpośrednio do Bordeaux zaproponował, że nadrobi dla nas kilometrów, bo urzekłyśmy go i tak miłych dziewczyn dawno nie spotkał. Podróż do Bordeaux minęła nam w śmiechu, żartach i młodzieżowej muzyce, bo Steph mimo że młodzieńcze lata już dawno miał za sobą, był człowiekiem młodym duchem- wyobraźcie sobie opalonego, starszego faceta w różowej koszulce uwielbiającego słuchać najnowszych hitów, jednocześnie charakteryzującego się niezwykłą uprzejmością i prostodusznością- taki właśnie był Steph. Przywrócił mi trochę wiarę w autostopa, którego na tamtą chwilę miałam dość. Gdy z ponad 15 godzinnym opóźnieniem dotarłyśmy do Bordeaux, jedyną rzeczą na która miałam ochotę był sen :).\nWtedy zrozumiałam, że nie zawsze musi być tak, jak ja sobie to zaplanuję. Że czasami trzeba mieć trochę pokory i ... rozsądku. Że nie zawsze będziemy miały szczęście. Wzbogacone nowymi doświadczeniami, postanowiłyśmy wyciągnąć z nich wnioski i nauczyć się na własnych błędach - co chyba nam się udało, bo od tamtej pory, mimo że ze szczęściem bywało różnie, to jednak aż tak skrajne sytuacje już nas nie spotkały.\nP.S- Uff, dobrnęłam do końca. Tekst długi, może nie do przebrnięcia- ale obiecałam sobie i Walczusiowi utrwalać wszystko, aby móc pocieszać się tym, co przeżyłyśmy we Francji, gdy już wrócimy do Polski, do podatków i innych takich ciężkich prawnych spraw.\nWczoraj wróciłyśmy z Paryża. Paryżem i całą resztą na pewno podzielę się z Wami niebawem- chciałam jednak na świeżo napisać, że tak świetnego tygodnia nie miałam chyba nigdy wcześniej w swoim życiu. Zakochana w Paryżu- po raz drugi, bardziej intensywny, bardziej niesamowity. Mnóstwo wspaniałych ludzi, historii, uprzejmości- i jak tu nie kochać naszych wyjazdów, skoro tyle piękna nas spotyka?\nWzbogacona o kolejne nowe historie i wspomnienia, zabieram się do pracy- stos nauki czeka i traci do mnie cierpliwość, groźnie kiwając palcem.\nDo następnego napisania, kochani!\nEtykiety: Autostop, Cathedrale de la Major, Couchserfing, La vieille charite, Marseille, Marsylia, MuCEM, muzeum, Notre Dame de la Garde, Palais du Pharo, Port, Tuluza, utknięcie\nŚmiałam się czytając koniec notki, nasza czarna seria była sporą lekcją, ale teraz jest zabawnym wspomnieniem! I zawsze odczuwam nostalgię czytając Twoje notki(bo są one ze sporym opóźnieniem...), a teraz po naszym świetnym weekendzie mam jeszcze większą ochotę na reflechir...\nCzekam na zdjęcia z Paryża :)\n2 listopada 2014 23:51


2. rocznica śmierci Kardynała Józefa Glempa, Prymasa Polski | eKAI\nTemat dnia 2. rocznica śmierci Kardynała Józefa Glempa, Prymasa Polski\n23 stycznia 2015 | 10:09 | mp, tk, bl / br Ⓒ Ⓟ\n23 stycznia przypada druga rocznica śmierci kard. Józefa Glempa, metropolity warszawskiego i Prymasa Polski. Z tej okazji w archikatedralnej bazylice św. Jana na Starym Mieście zostanie odprawiona o godz. 19. uroczysta Msza św. pod przewodnictwem kard. Kazimierza Nycza.\nKardynał Józef Glemp należał do grona wybitniejszych Prymasów Polski doby współczesnej i był godnym następcą takich pasterzy Kościoła – i zarazem mężów stanu – jak kardynałowie August Hlond i Stefan Wyszyński. Jako ostatni z prymasów w naturalny sposób przez wiele lat łączył z urzędu funkcję metropolity warszawskiego i gnieźnieńskiego oraz przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. Jedną z największych zasług kard. Glempa było przeprowadzenie Kościoła w Polsce przez trudny okres stanu wojennego, a później głęboka reforma duszpasterskiej działalności w okresie wolności, w odpowiedzi na zupełnie nowe wyzwania czasu. Był też orędownikiem integracji swej ojczyzny w wielką rodziną narodów europejskich, ma też duże zasługi na polu pojednania polsko-niemieckiego oraz polsko-ukraińskiego.\n– W tych trudnych latach zawsze zadawałem sobie pytane, co w takiej sytuacji zrobiłby prymas Wyszyński. Starałem się jak najdokładniej kontynuować jego linię. Prymas był nieugięty, ale był i elastyczny. Ale tylko do granicy, za którą przejść nie było można – mówił w rozmowie z KAI. Kardynał przypomina, że Prymas Tysiąclecia doskonale wiedział, jak bardzo ideologia komunistyczna jest niebezpieczna i był jej stanowczym krytykiem. Jednakże – mimo tej negatywnej oceny komunizmu – był otwarty na rozmowy z przedstawicielami władz, o ile chodziło o obronę podstawowych interesów Kościoła i ludzi wierzących, także tego wspólnego dobra, jakim jest ojczyzna. „Moja postawa w stanie wojennym oparta była dokładnie na tych samych przesłankach” – przyznawał.\nPo przełomie 1989 r. rozpoczął się w Polsce trudny czas kształtowania demokratycznych struktur. Przed prymasem Glempem stanęło zadanie określenia w demokratycznym państwie miejsca Kościoła. Zadanie bardzo trudne, gdyż szybko okazało się, że są w Polsce siły, które nie widzą dla Kościoła miejsca w życiu publicznym. Dominująca na początku lat 90. opcja liberalno-lewicowa występowała z ostrą krytyką Kościoła, w tym także samego Prymasa. Wystarczy przypomnieć tu głośny spór o wprowadzenie religii do szkół czy o zapis o przestrzeganiu wartości chrześcijańskich w ustawie o radiofonii i telewizji.\nJeszcze przed czerwcowymi wyborami w 1989 r., m. in. dzięki staraniom kard. Glempa, doszło do przyjęcia ustawy o stosunkach między państwem a Kościołem z 17 maja tego roku. Ustawa ta oznaczała dla Kościoła w Polsce uporządkowanie stosunków z państwem, po raz pierwszy od objęcia władzy przez komunistów przyznawała Kościołowi pełną swobodę działania. W kilka miesięcy później doszło do ustanowienia pełnych stosunków dyplomatycznych ze Stolicą Apostolską w formie wymiany przedstawicieli w osobach nuncjusza i ambasadora, który przejął wszelkie uprawnienia należne oficjalnemu przedstawicielowi Ojca Świętego w danym kraju. Wówczas Prymas Polski przestał pełnić nadzwyczajną rolę w zakresie prowadzenia konsultacji związanych z wyborem nowych biskupów.\nO wielkim formacie ludzkim prymasa Glempa świadczy jego reakcja na sprawę ks. Michała Czajkowskiego. Kapłan ten wielokrotnie publicznie krytykował Prymasa. Gdy w maju 2006 r. padły pod jego adresem oskarżenia o współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa, ks. Prymas komentując ten problem, starał się wskazywać na pozytywne aspekty posługi ks. Czajkowskiego. Nie wykluczając, że doniesienia mogą być prawdziwe, podkreślał, że to jest kapłan rzetelny i kochający bliźnich. Taka reakcja wskazuje, że kard. Glemp nie jest człowiekiem małostkowym, noszącym w sobie urazy wobec ludzi, którzy go krytykują, wręcz przeciwnie, potrafi ich bronić, gdy znajdą się w kłopocie, co wskazuje na jego wielkoduszność.\n„Świątynia będzie upamiętniała Boga czuwającego, nie tylko nad Polską, ale także nad Europą. Polska religijność musi mieć już wymiar bardzo europejski. Jesteśmy przecież w strukturach europejskich. Z powstającym ośrodkiem kultu Opatrzności Bożej można też łączyć oczekiwanie wiernych, którzy chcieliby chrześcijaństwa pogodnego, wiernego, nie idącego na łatwiznę, tylko szukającego pogłębienia praktycznej znajomości Ewangelii” – przyznał w rozmowie z KAI.\n„Miałem wątpliwości, czy godzi się podejmować operację w moim podeszłym wieku. Lekarze wątpliwości nie mieli – pisał Kardynał. Następnie zwrócił się do wiernych: „Proszę o dalszą modlitwę, abym umiał dobrze wypełnić wolę Bożą także w tym doświadczeniu. Sam kieruję moje prośby przez wstawiennictwo Błogosławionego Jana Pawła II, Błogosławionego ks. Jerzego Popiełuszkę i Sługę Bożego Prymasa Stefana Wyszyńskiego”.\nW wydanym 23 stycznia 2013 r. rano komunikacie metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz napisał: „W trudnych dla Niego chwilach walki z chorobą polecajmy Księdza Prymasa Seniora Miłosiernemu Bogu w naszych osobistych i wspólnotowych modlitwach, w rodzinach i parafiach. Wołajmy 'Ojcze Przedwieczny, dla bolesnej męki Jezusa miej miłosierdzie nad Księdzem Kardynałem Józefem'”.


Strona głównaStrona główna Blog Jak dbać o agregat chłodniczy? Serwis i konserwacja\nCo powinien robić każdy, kto chce się troszczyć o swój agregat chłodniczy? To proste, urządzenie to trzeba użytkować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli nie będzie się go angażować do prac, które wykraczają poza jego możliwości, to istnieje duża szansa na to, że sprzęt będzie dobrze służył i nas nie zawiedzie. Jednak nawet w sytuacji, w której przestrzegamy wszystkich niezbędnych zasad związanych z użytkowaniem sprzętu, to i tak nie jesteśmy w stanie zapobiec ewentualnym usterkom. Awarie powodują bowiem nawet nie tyle błędy użytkownika, co po prostu upływający czas. Dlatego też raz na jakiś okres należy wykonywać serwisowanie układu chłodniczego. A podczas przeprowadzania tego procesu szczególną uwagą należy obdarzyć agregat chłodniczy – serce całego systemu.\nSpecyfika serwisowania zależy bezpośrednio od tego, na jakim etapie swojego funkcjonowania znajduje się urządzenie. Inne działania muszą zostać podjęte wówczas, gdy serwisu dokonuje się pierwszy raz, a inne wówczas, gdy specjaliści przyjeżdżają do dobrze sobie znanego sprzętu. W tym pierwszym przypadku od serwisu nieodłączna jest instalacja całego układu. O nią również należy zadbać, jeżeli chcemy cieszyć się później niezawodnie działającym sprzętem. Natomiast w sytuacji, w której agregat chłodniczy jest serwisowany już kolejny raz, warto zwrócić uwagę chociażby na taki szczegół jak historia alarmów. Podpowie ona, co też niepokojącego może się dziać z urządzeniem.\nPodsumowując, agregat chłodniczy to urządzenie, które wymaga sporo troski. Warto jednak zadbać o wszystko, co konieczne, żeby móc bez przeszkód korzystać z wszystkich zalet agregatu.


① Dziewiętnastka Zakopane - tanie noclegi w Zakopanem z rezerwacją online\nDziewiętnastka znajduje się w Zakopanem, w odległości zaledwie 4,5 km od centrum miasta i popularnych Krupówek. Obiekt zapewnia bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu.\nKlasycznie urządzone pokoje są wyposażone w telewizor z płaskim ekranem. Obejmują one także część wypoczynkową i łazienkę. Za wszystkich pokoi można podziwiać widok na góry.\nDziewiętnastka udostępnia Gościom sprzęt do grillowania i wspólną kuchnię. Do dyspozycji Gości jest także przechowalnia sprzętu narciarskiego. Na miejscu oraz w okolicy obiektu można spędzać czas aktywnie, na przykład grając w ping ponga.\nObiekt jest oddalony o 1,4 km od wyciągu narciarskiego Harenda oraz o 4,2 km od dworca kolejowego i autobusowego w Zakopanem. Dziewiętnastka znajduje się w odległości 4 km od Tatrzańskiego Parku Narodowego i 5 km od parku wodnego w Zakopanem. Obiekt jest usytuowany w odległości 5,5 km od stacji narciarskiej Nosal.


Strona początkowa ‒ QlikView\nStrona początkowa zawiera kilka sekcji, które zostały wymienione w tabeli poniżej.\nZestaw przykładów, które można analizować w celu nauki różnych sposobów korzystania z programu QlikView.\nNajnowsze Zawiera listę ostatnio otwartych dokumentów i stron WWW. W celu ponownego otwarcia wystarczy kliknąć dowolną z pozycji. Kliknij dokument prawym przyciskiem myszy, aby uzyskać dostęp do menu zawierającego następujące użyteczne polecenia:\nOtwórz „dokument” bez danych\nOtwiera dokument, ale pomija dane tabel i pól. Otwierany jest układ z wszystkimi arkuszami i obiektami arkusza, ale są one puste. Ta funkcja może być użyteczna np. w celu otwierania uszkodzonych dokumentów, a także umożliwia uniknięcie długiego oczekiwania w przypadku otwierania bardzo dużych dokumentów w celu wprowadzenia niewielkich zmian układu (oczywiście w celu ponownego wypełnienia dokumentu po zmianach konieczne jest ponowne uruchomienie skryptu). Do tego celu służy także przełącznik nodata dostępny z wiersza poleceń.\nOtwórz „dokument” i przeładuj dane\nOtwiera dokument i wykonuje natychmiastowe przeładowanie.\nPrzeglądaj dokumenty w folderze\nOtwiera folder zawierający dokument z listy.\nDodaj „dokument” do Ulubionych\nDodaje dokument lub stronę WWW do listy Ulubione.\nUsuń „dokument” z tej listy\nUsuwa dokument z listy ostatnio używanych dokumentów. Rzeczywisty plik dokumentu pozostaje niezmieniony tam, gdzie się znajduje.\nUlubione Zawiera listę dokumentów i stron WWW, które zostały wcześniej dodane do listy Ulubione. Lista Ulubione — w przeciwieństwie do listy ostatnio używanych dokumentów — pozostaje niezmieniona, aż do momentu jawnego dodania lub usunięcia pozycji. W celu ponownego otwarcia wystarczy kliknąć ulubiony dokument albo stronę. Kliknij dokument prawym przyciskiem myszy, aby uzyskać dostęp do menu zawierającego następujące użyteczne polecenia:\nOtwiera dokument, ale pomija zmienne oraz dane tabel i pól. Otwierany jest układ z wszystkimi arkuszami i obiektami arkusza, ale są one puste. Ta funkcja może być użyteczna np. w celu otwierania uszkodzonych dokumentów, a także umożliwia uniknięcie długiego oczekiwania w przypadku otwierania bardzo dużych dokumentów w celu wprowadzenia niewielkich zmian układu (oczywiście w celu ponownego wypełnienia dokumentu po zmianach konieczne jest ponowne uruchomienie skryptu). W tym celu można także użyć przełącznika nodata, który jest dostępny z wiersza poleceń.\nUsuń „dokument” z Ulubionych\nUsuwa dokument z listy Ulubione. Rzeczywisty plik dokumentu pozostaje niezmieniony tam, gdzie się znajduje.\nDodatkowe materiały szkoleniowe Zawiera przewodniki i inne zasoby ułatwiające naukę korzystania z programu QlikView, np. samouczki, szkolenia internetowe, a także zapewnia dostęp do społeczności QlikView Community.\nW celu utworzenia nowego dokumentu należy kliknąć przycisk Nowy dokument.\nProgram QlikView zapamięta, która karta była używana jako ostatnia i przy następnym uruchomieniu otworzy stronę początkową na tej karcie. Aby wyłączyć wyświetlanie strony początkowej w momencie uruchomienia programu, należy usunąć zaznaczenie pola wyboru Pokazuj stronę początkową podczas uruchamiania QlikView.\nStronę początkową można pozostawić jako otwartą i w takim przypadku będzie dostępna jako Strona początkowa w menu Windows. Jeśli strona początkowa zostanie zamknięta, można ją ponownie otworzyć w dowolnym momencie, wybierając opcję Pokaż stronę początkową z menu Pomoc.\nPoprzedni temat Uruchamianie QlikView Następny temat Połącz z serwerem


Polski Związek Ornitologiczny w Warszawie\nPoczątki zorganizowanej działalności hodowców kanarków, papug i ptaków egzotycznych sięgają okresu międzywojennego. Pierwszym stowarzyszeniem, powołanym w 1926 r., był Centralny Związek Hodowców Kanarków (CZHK) z siedzibą w Warszawie.\nPo drugiej wojnie światowej miłośnicy i hodowcy ptaków ze stolicy zrzeszeni byli początkowo w Warszawskim Oddziale Centralnego ZZHK, który reaktywowano 25 września 1952 r. Siedzibę CZHK przeniesiono do Katowic. Oddziały CZHK istniały także w innych miastach, między innymi w Radomiu, Poznaniu i Gliwicach.\nPod koniec lat osiemdziesiątych członkowie Warszawskiego Oddziału CZHK postanowili usamodzielnić się i założyć Polski Związek Hodowców Ptaków Ozdobnych i Śpiewających. W 1990 roku grupa działaczy, w śród, których byli między innymi Teodor Ułan, Jan Mroczek, Stanisław Kawczyński, Leszek Andrzejewski, Marian Skolimowski, Henryk Niewiadomski i Ryszard Darkowski, skierowała do Sądu Wojewódzkiego w Warszawie wniosek o zarejestrowanie związku. Autorem statutu był Stanisław Kawczyński. 20 Listopada 1990 roku, po rozpatrzeniu wniosku, sąd zarejestrował nowo powstały Polski Związek Hodowców Ptaków Ozdobnych i Śpiewających. Ze względów praktycznych 22 czerwca 1997 r. zmieniono nazwę organizacji na Polski Związek Ornitologiczny. Nazwa ta funkcjonuje do dnia dzisiejszego. W dniu 17 kwietnia 2004 r. PZOrn. przyjęty został w poczet Polskiej Federacji Ornitologicznej.\nW najnowszej historii PZOrn. piękną kartę zapisał zarząd działający w latach 1991 – 1999. W jego skład wchodzili:\n1) prezes – Teodor Ułan;\n2) wiceprezes ds. hodowlanych – Romuald Pawlak;\n3) wiceprezes ds. organizacyjnych – Andrzej Pruszewicz;\n4) sekretarz – Leszek Andrzejewski;\n5) skarbnik i zastępca sekretarza – Stanisław Kawczyński;\n6) gospodarz – Tadeusz Wiśny;\n7) członek – Krzysztof Smardzewski;\n8) członek – Dariusz Husarzewski.\nDla tych działaczy był to bardzo trudny okres. Wcześniej byli „tylko” oddziałem CZHK. Teraz musieli samodzielnie i odpowiedzialnie podejmować uchwały i kierować związkiem. Dzięki posiadanej wiedzy i dużemu doświadczeniu oraz wielkiemu zaangażowaniu udało się. Był to czas sukcesów i stałego rozwoju. Młodzi ludzie garnęli się do hodowli kanarków i innych ptaków. Rosły szeregi stowarzyszenia. Zorganizowanie wystaw nie stanowiło problemu, gdyż duża ilość hodowców równała się dużej ilości ptaków. Wystawy były licznie odwiedzane przez społeczeństwo Warszawy. Były także źródłem dochodów, co pozwalało zarządowi na poczynienie rozmaitych inwestycji, w tym na remont siedziby PZOrn. Zarząd działał przez dwie kadencje.\nW 1999 r. wybrano nowy zarząd PZOrn. w następującym składzie:\n1) prezes – Adam Florczuk;\n2) wiceprezes ds. hodowlanych – Tadeusz Nowakowski;\n3) wiceprezes ds. organizacyjnych – Ewa Winiarska;\n4) sekretarz – Marek Żyłkowski;\n5) zastępca sekretarza –Mirosław Łagowski;\n6) skarbnik – Ryszard Wojdak;\n7) gospodarz – Andrzej Deliś;\n8) członek – Kinga Niewiadomska;\n9) członek – Andrzej Konstanty.\nZarząd ten także działał przez dwie kadencje. Pierwsza była powtórzeniem sukcesów poprzedników. Organizowane w tym czasie wystawy były bardzo udane, głównie dzięki koledze, który uświetniał je rzadkimi ptakami importowanymi z zagranicy. Prezentowane papugi, takie jak ary, żako, amazonki, lory, kakadu oraz inne ptaki, wcześniej można było zobaczyć jedynie w ogrodach zoologicznych. Skutkowało to tłumami zwiedzających oraz dalszym wzrostem szeregów PZOrn. Za zarobione pieniądze organizowano kursy i szkolenia z dziedziny ornitologii. Częstym gościem PZOrn., a przez pewien czas także jego członkiem, był dr Andrzej Kruszewicz, specjalista od chorób ptaków, autor wielu fachowych książek.\nTrudny okres dla członków PZOrn. nadszedł w 2004 r. Stało się tak głównie za sprawą wprowadzenia przez Ministerstwo Ochrony Środowiska nowych przepisów dotyczących obowiązku rejestracji ptaków oraz listy ptaków „Citesowych”. Źle poinformowani oraz na początku przestraszeni nowymi przepisami hodowcy, zaczęli masowo likwidować hodowle. Pozostali jedynie najwytrwalsi, najbardziej zaangażowani w hodowlę miłośnicy ptaków. Dziś to właśnie oni są fundamentem i przyszłością PZOrn., która znów zapowiada się interesująco.\nAdres siedziby PZO\nul Lipska 40 lok 7