[quote="Fav"][b]I. Postać[/b] 1. [b]Imię:[/b] Favreel 2. [b]Płeć:[/b] Samiec 3. [b]Wiek:[/b] 10 m-cy 4. [b]Opis wyglądu:[/b] Nieprzeciętny wilk, o przeciętnym wyglądzie. Na czubku pyska, gdzie mieści się lśniący, wiecznie wilgotny nos, futro jest nieco szarawe, tak jak i na końcach długich, umięśnionych łap samca, co wygląda dość nienaturalnie przy kremowej sierści okalającej resztę ciała. Owa sierść zaś jest tak gęsta, że zdaje się nieznacznie pogrubiać Favreela, mimo to samczyk wciąż zachowuje idealne proporcje, ba, można by nawet rzec, że jego wygląd bardziej wskazuje na dorosłego basiora, a nie prawie rocznego szczeniaka. Szeroki, nienaganny uśmiech prezentujący białe kiełki z pyska praktycznie nie znika, a wtóruje mu puszysta, długa kita, co to powietrze przecina niemalże bez przerwy prezentując tym pozytywne nastawienie do świata właściciela. Błyszczące, szerokie czekoladowe ślepia, skrywane pod firaną długich, czarnych rzęs nadpobudliwie starają się zobaczyć jak najszybciej jak najwięcej. Podobnie jest ze szpiczastymi uszami, które nie pozwalają umknąć nawet najcichszemu szelestowi. Uroczy Fav mimo tak wdzięcznej i męskiej postury jest bardzo delikatny, dlatego wielu nie traktuje go poważnie i nie uważa za godnego przeciwnika i jest to fakt, bo jedyne do czego Żmija się nadaje to ucieczka. 5. [b]Charakter:[/b] Ideał ideałów. Jeśli szukasz przyjaciela/ kompana/ ukochanego co gotów będzie w ogień za Tobą skoczyć, co każdego dnia będzie witał Cię miłym słowem i dawał siłę gdy będziesz chciał się poddać to trafiłeś idealnie. Favreel jest samcem niesamowicie przyjaznym, wrażliwym, z wielkim sercem wystawionym na łapce, coś takiego jak „złość, agresja, nienawiść” dla niego nie istnieją, on jest wilkiem wiecznie uśmiechniętym, szczęśliwym, szukającym przyjaciół, czerpiącym radość z małych rzeczy. Czuły pacyfista, który jest lekarstwem na wszelkie zło tego świata. Dodatkowo… Wspaniały aktor, oszust, kłamca i manipulator. Dwulicowy obłudnik, który wie kogo zagrać byś go pokochał całym sercem. W czasie wyznawania Ci miłości, w duchu będę jak mantrę powtarzał żebyś w końcu zdechł. Jest na tyle dobrym kombinatorem, że nie da Ci po sobie poznać swojej niechęci, będzie grał Twojego najlepszego przyjaciela dopóki mu się nie znudzi i nie wymyśli jakiejś ckliwej historyjki żeby się z Tobą rozstać, rzecz jasna, w przyjaźni. Choć nastawiony z nienawiścią do całego świata, maniakalnie szuka towarzystwa, gdy je znajdzie budzi ono w nim jeszcze większą niechęć do otoczenia i tak w kółko. Fav zawsze trzyma to w sobie, gra kogoś kim nie jest i nie rezygnuje z tego ani na moment, nawet gdy jest sam, w końcu w każdej chwili ktoś może patrzeć. 6. [b]Historia:[/b] Początek. Nie mieli ani swojego terenu, ani hierarchii, swoich imion też nie znali. Był to zbiór wygnańców, sadystów, chętnych do oddawania swego ciała za trochę żarcia samic, po prostu margines. Całe dnie przelatywały im na jedzeniu padliny i spaniu, czego chcieć więcej? To, że trzymali się razem wynikało z potrzeby towarzystwa i nie chodziło o rozmowy, bo niektórzy po dziś dzień nie zamienili ze sobą ani słowa, chodziło tylko o samo „bycie”, czucie się choć trochę potrzebnym. Żyła tam i Verko, samica o czekoladowych oczach, wychudzona, wulgarna i chętna do oddawania się byle komu za byle ochłap. Na początku robiła to bo musiała, chciała przeżyć, teraz była to dla niej rutyna, a zarazem świetna zabawa. Towarzysze jej niedoli zawsze mówili, że wadera żyje miłością.. Miłość ją karmi, zabawia, pociesza. Czarnofutra nie bała się tego co przyniesie jej jutro, mimo iż była łysiejąca, wychudzona, a każda niechciana ciąża kończyła się poronieniem ona i tak nie zmieniała swojego postępowania. Wszystko to jednak trwało do pewnego momentu. Kolejny klient, kolejna nocna przygoda i nieoczekiwany ciężar, niezwykle uparty ciężar, który zamiast jak reszta zniknąć z życia Verko uparcie walczył o swoje odbierając samicy wszelkie przyjemności. Matczyna miłość. Noc rozwiązania była dla wadery bardzo trudna. Utrata przytomności, krew, krzyk i sen, tylko tyle zdołała zapamiętać.. Gdy rano się obudziła u jej boku leżało niewielkie stworzenie, ku jej zaskoczeniu żyło i co gorsza wywołało w niej refleksje, które obróciły życie samicy do góry łapami. Z ladacznicy, stała się dumną matką, dbała o zdrowie malca, o to by był ciągle najedzony i szczęśliwy. Sielanka jednak trwała dopóki szczenię potrzebowało jej mleka i ciepła, gdy samczyk podrósł na tyle by bardziej interesować się otoczeniem jak matką ta znowu postanowiła wrócić do starego trybu życia. Malec niejednokrotnie siedział w wejściu do nory i oglądał swoją rodzicielkę w bardzo przykrych okolicznościach, na początku jeszcze go wyganiała z czasem zaczęła się zachowywać jakby nie istniał, była głucha na jego płacz i prośby, tak samo było z innymi wilkami, dla wszystkich młody był synem łatwej wadery, czemu mieli się nim przejmować? Był zerem, dlatego też tak na niego zwykli mówić, czasem jednak dla żartu okazywali mu zainteresowanie, uczyli głupot, przemocy i zabijania, pokazywali mu świat jako bezkresne gówno, jako miejsce gdzie nic na niego nie czeka dzieciak więc nie próbował uciekać tylko dalej tkwił w tym bagnie. Nowa droga. Na rozświetlonym słońcem niebie zaczynały zbierać się burzowe chmury, wilki nie czekając dłużej poukrywały się w norach by przespać nieciekawą pogodę. Tylko Zero błąkał się w te i z powrotem szukając schronienia i choć z Verko nie chciał mieć nic wspólnego postanowił zaryzykować i schronić się u jej boku. Jednak na widok samczyka proszącego o pomoc samica wpadła w szał, nie myśląc długo zatopiła kły w jego ciałku zadając mu poważne rany. O ile sam uraz nie bolał go, tak świadomość, że zrobiła mu to własna matka była nie do zniesienia, młody wybiegł z nory i najszybciej jak tylko umiał zaczął uciekać, biegł co sił w łapkach i nie rozumiał co mu bardziej utrudnia widoczność czy łzy, czy ulewa. Bieg przerwał mu ból po którym nastąpiła ciemność. Żmija. Po przebudzeniu nad Zerem stało trzech samców, a rany które doznał w lesie i które zadała mu Verko były dokładnie opatrzone. Okazało się bowiem, że młodzik zahaczył łapą o wystający korzeń, przewrócił się i mocno potłukł, na szczęście stało się to na terenie wschodniej watahy, więc zwiadowcy po znalezieniu go od razu postanowili uratować. Obrażenia spowodowane w lesie to jedno, ale ślady kłów? To interesowało obce wilki najbardziej, Zero jednak wiedział, że jeśli powie im prawdę to skończy jak wcześniej obrażany i poniżany dlatego też nie zastanawiał się tylko zaczął opowiadać swoje bajki.. Był w nich ukochanym synkiem, miał rodzeństwo, miał dom, był szczęśliwy, pech jednak chciał, że podczas wspólnego rodzinnego spaceru zostali zaatakowani i biedak musiał się oddzielić od rodziny by przeżyć. Choć historia była bardzo naciągana wilki uwierzyły w to, bowiem czemu taki malec miałby ich oszukiwać? Wiadomość o nowym członku stada i jego przeżyciach rozniosła się bardzo szybko, młody choć był dla wszystkich obcy to lubili go, chętnie spędzali z nim czas i rozmawiali. Zero uradowany sytuacją się zapomniał i podczas rozmowy z jednym z nowych przyjaciół napomniał o swoim prawdziwym, starym życiu na początku nie odczuwał skutków tego błędu, ale coraz częściej inni zaczynali szeptać, krzywo patrzeć, a nawet zyskał kolejny przydomek, dla wilków wschodniej watahy był Żmiją, kłamliwym oszustem, który wykorzystał ich dobroć by się dobrze ustawić. Im gorzej samczyk był traktowany, tym częściej myślał o ucieczce, tak też w końcu się stało, przybierając nowe imię pewnej nocy opuścił watahę. Teraz wiedział jak się musiał zachowywać, kogo musiał udawać i że swojej maski zdejmować nie powinien. To wtedy prawdziwa nienawiść zawładnęła jego sercem, to wtedy zrozumiał, że dopóki będzie sobą będą nim gardzić, a skoro nie potrafią go zaakceptować takim jakim jest będzie grał cudownego wilka, aż po grób, ale w duszy będzie Was wszystkich za to nienawidził. Wspaniały aktor. Tego dnia kończył 8 miesięcy, wszystko mijało tak szybko, że nim się spostrzegł ostatni raz Verko widział 3 miesiące temu, od czasu opuszczenia „wschodniaków” napotkał kilka innym watah, ale były to kilkudniowe pobyty, co by się tylko podszkolić w aktorzeniu. Teraz jednak planował zatrzymać się gdzieś na dłużej, dlatego od kilku dni dzielnie szedł za zapachem jakiegoś stada, dzieliło go od nich coraz mniej i z każdą chwilą miał w łebku coraz więcej pomysłów na nowe historie. Jeszcze tego samego wieczoru dotarł do małej grupy wilków, oczywiście przyjęła ona samca z otwartymi ramionami, już na starcie opowiedział o byciu synem pary alfa, o walce, o porwaniu i straconym rodzeństwie, psowate były wpatrzone w Żmiję jak w obraz, byli oni na tyle łatwowierni, że traktowali młodego niczym Boga, był dla nich objawieniem ideału.. Kulturalny, inteligentny, miły, wrażliwy, ale niestety źle potraktowany przez życie. Członkowie stada byli bardzo prości i nieco opóźnieni, to też szybko Beżowy został mianowany „następcą alfy” imieniem Favreel, ba, nawet już mieli dla niego żonę, a i jedzenie pod nos dostawał, dbali o niego bardziej jak o siebie. Z początku było to dla młodzika miła odmiana, w końcu początków swojego życia dobrze nie wspominał, z czasem zrobiło się to bardzo męczące, w dodatku nie chciał spędzić reszty życia w towarzystwie takich imbecyli. Zasłaniając się rodzeństwem i potrzebą ich odnalezienia opuścił sforę, na pożegnanie jednak otrzymał towarzysza podróży, rówieśnika nieziemsko gadatliwego, którego Fav już drugiego dnia podróży otruł, w końcu zepsułby mu kolejne przedstawienie. Nowa scena. Jeśli szukasz przyjaciela/ kompana/ ukochanego co gotów będzie w ogień za Tobą skoczyć, co każdego dnia będzie… Ble, ble, ble, to już znamy. Favreel z głową pełną nowych, lepszych historii nadchodzi, chętnie zostanie Twoim niezastąpionym towarzyszem, chętnie zagra nowy spektakl na scenie zwanej Konkordią, chętnie zdobędzie serca wszystkich widzów by potem znudzony zapomnieć o ich istnieniu. Gotowi poznać kilka jego kłamstw? [b]II. Gracz[/b] 1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] Nie pamiętam 2. [b]Czy to Twoja pierwsza postać na tego typu forum?[/b] Nie. 3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b] Bo aktualnie nie ma żadnego, ciekawego, wilczego forum.[/quote]\nPost autor: Cedrik1 » 16 lip 2019, 00:23\n1. Imię: Jak zwie się te czarne kundlisko? Cóż bym dał, by usłyszeć prawdziwe miano tego pchlarza-Cedrik\n3. Wiek: Wyrośnięty młodzian, choć jego inteligencja i charakter wskazują, jakby należał do sędziwej starszyzny; istotnie inteligentny i głupi zarazem. Można mu przydzielić około niecałych trzech/czterech lat, mniej więcej.\n4. Opis wyglądu: Samiec to pełny okaz wilka kanadyjskiego o kruczoczarnej, gdzieniegdzie szarawej sierści. Jego aparycja jest wszak dominująca i potężna, zachowując przy tym zharmonizowane proporcje. Warto również zaznaczyć, ze samiec w wyniku heterochronii posiada dwukolorowe ślepia- lewe intensywnie błękitne, prawe w odcieniu zgaszonej żółci, które przybierają nieprzyjemnie mrożący wyraz podczas głębszych rozważań.\n5. Charakter: Charakter tego paskudnika nie należy do najłatwiejszych- zazwyczaj przemawia za nim rozwaga i nieufna postawa, pełna zgryźliwości i zadufania we własnej osobie. Świat go zepsuł, a on tego nie ukrywa; brak mu w pewnych chwilach szacunku, przy czym zerowa moralność jest u niego chlebem powszednim, czymś, czego przez wszystkie lata nie ujrzał w innym zwierzęciu.\n6. Historia: Życie Cedrika jest spowite mgłą- tylko nieliczni są w stanie poznać jego przeszłość, jego dawne życie. Nad wyraz wiadomo, że basior dużo przeżył w latach szczenięcych-w młodym wieku opuścił niewielką rodzimą watahę, aby szukać nowej krainy, która byłaby jego domem. Jedna taka była... przyszedł jednak czas na kolejną podróż.\n1. Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum? Szukałem i znalazłem, chociaż trochę to zajelo\n3. Dlaczego chcesz do Nas dołączyć? Sporo osób kojarzę, forum wydaje sie być ciekawe\n1. [b]Imię:[/b] Jak zwie się te czarne kundlisko? Cóż bym dał, by usłyszeć prawdziwe miano tego pchlarza-Cedrik\n3. [b]Wiek:[/b] Wyrośnięty młodzian, choć jego inteligencja i charakter wskazują, jakby należał do sędziwej starszyzny; istotnie inteligentny i głupi zarazem. Można mu przydzielić około niecałych trzech/czterech lat, mniej więcej.\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] Samiec to pełny okaz wilka kanadyjskiego o kruczoczarnej, gdzieniegdzie szarawej sierści. Jego aparycja jest wszak dominująca i potężna, zachowując przy tym zharmonizowane proporcje. Warto również zaznaczyć, ze samiec w wyniku heterochronii posiada dwukolorowe ślepia- lewe intensywnie błękitne, prawe w odcieniu zgaszonej żółci, które przybierają nieprzyjemnie mrożący wyraz podczas głębszych rozważań.\n5. [b]Charakter:[/b] Charakter tego paskudnika nie należy do najłatwiejszych- zazwyczaj przemawia za nim rozwaga i nieufna postawa, pełna zgryźliwości i zadufania we własnej osobie. Świat go zepsuł, a on tego nie ukrywa; brak mu w pewnych chwilach szacunku, przy czym zerowa moralność jest u niego chlebem powszednim, czymś, czego przez wszystkie lata nie ujrzał w innym zwierzęciu.\n6. [b]Historia:[/b] Życie Cedrika jest spowite mgłą- tylko nieliczni są w stanie poznać jego przeszłość, jego dawne życie. Nad wyraz wiadomo, że basior dużo przeżył w latach szczenięcych-w młodym wieku opuścił niewielką rodzimą watahę, aby szukać nowej krainy, która byłaby jego domem. Jedna taka była... przyszedł jednak czas na kolejną podróż.\n1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] Szukałem i znalazłem, chociaż trochę to zajelo\n2. [b]Czy to Twoja pierwsza postać na tego typu forum?[/b] [Tak/Nie]nie\n3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b] Sporo osób kojarzę, forum wydaje sie być ciekawe\nPost autor: Wyfrin1 » 07 lip 2019, 19:08\n1. Imię: Wyfrin\n3. Wiek: Nieznany jest jego prawdziwy wiek, ale patrząc na jego ciało można stwierdzić, że jest osobnikiem dojrzałym, ale stosunkowo młodym.\n4. Opis wyglądu: Bardzo wyróżnia się na tle wszelkich wilków zamieszkujących tę krainę - można nawet śmiało rzec, że chyba nie jest wilkiem. Przynajmniej nie czystokrwistym. On sam nie zna dokładnie swego pochodzenia, jednakże wielu doszukuje się w nim Szakala. Jego ciało jest smukłe i nieco wydłużone, jest też nienaturalnie wysoki przez swoje długie łapy. Sierść jest krótka, kruczoczarna. Na szyi znajduje się tatuaż imitujący obrożę, który mieni się w ciemności księżycowym blaskiem. Mniejsze takie tatuaż można znaleźć także na jego barkach, grzbiecie oraz żebrach. Ma duże, spiczaste uszy, zdobione tajemniczymi, okrągłymi kolczykami. Pysk z daleka wygląda jak goła czaszka, a przynajmniej jego górna część, jest to jednak specyficzne zabarwienie skóry, gdyż w tym miejscu nie ma futra. Nos ma spłaszczony, a zęby wystające. Oczy wąskie, o delikatnym, turkusowym blasku.\n5. Charakter: Jego szlacheckie pochodzenie narzuciło mu charakter chłodnego narcyza, jednakże pod tym względem Wyfrin nie jest taki nieznośny. Tam skąd pochodził może i miał szacunek, ale tutaj uchodzi za dziwoląga, co skutecznie zmniejszyło jego odwagę do obnażania się swoją "wyższością". Jest małomówny, ceni sobie zasadę, że "milczenie jest złotem", chociaż nie oznacza to, że jest nudziarzem i ponurakiem - historie z jego dzieciństwa i wczesnych lat młodości z pewnością zaintrygują niejednego. Trzeba jednak liczyć się z tym, że chociaż język ma kwiecisty, to nie wykorzystuje swojego mówniczego talentu zbyt często. Kiedyś lubił się bawić w dyplomacje, ale wraz z przybyciem do tej krainy zarzucił ją, głównie z tego powodu, że nie miał jej gdzie praktykować - zresztą szybko zrozumiał, że dyplomacja w Wilczej Krainie ma nikłą wartość przy przemocy i terrorze. Jest typem obserwatora, może nawet i stalkera, który uwielbia obserwować życie innych i tym samym zdobywać nowe informacje o swoich celach. Wiedzę tą oczywiście chce zawsze oględnie wykorzystać, chociaż stara się nie być... Nazbyt okrutny.\n6. Historia: Pochodzi z krainy bardzo odległej Wilczym Włościom. Kiedyś była ona piękna i żyzna, jednakże na ród Wyfrina została rzucona klątwa, w wyniku której ich terytoria zmieniły się w pustkowia. On jako ostatni z rodu miał za zadanie przełamać zły urok, jednakże zadaniu najzwyklej w świecie nie podołał - a widząc, że i tak nie ma czego ratować - opuścił te ziemie i wyruszył w daleką podróż. Zapomniał o swoich szlacheckim pochodzeniu i dziedzictwie jakie pogrzebał w piaskach pustyni. Kiedy trafił na Wilczą Krainę, przez długi czas skrywał się przed tutejszymi mieszkańcami, bacznie ich obserwując. Musiał poznać tutejsze zwyczaje i prawa. W końcu zdecydował, że dołączy do Klanu Potępienia, który najbardziej odpowiadał jego ideom. Czuje się nieco zagubiony, jednakże chce zacząć wspinać się po szczeblach kariery, chcąc udowodnić przede wszystkim sobie, że nadal jest godny szlacheckiej krwi. Ma nadzieję, że to odkupi jego winy wobec rodziny, aby mógł mieć spokojne życie po śmierci.\n1. Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum? Znam je z mf\n3. Dlaczego chcesz do Nas dołączyć? To nie moje pierwsze konto tutaj, ale nie mogę się doprosić aktywacji... :x\n1. [b]Imię:[/b] Wyfrin\n3. [b]Wiek:[/b] Nieznany jest jego prawdziwy wiek, ale patrząc na jego ciało można stwierdzić, że jest osobnikiem dojrzałym, ale stosunkowo młodym.\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] Bardzo wyróżnia się na tle wszelkich wilków zamieszkujących tę krainę - można nawet śmiało rzec, że chyba nie jest wilkiem. Przynajmniej nie czystokrwistym. On sam nie zna dokładnie swego pochodzenia, jednakże wielu doszukuje się w nim Szakala. Jego ciało jest smukłe i nieco wydłużone, jest też nienaturalnie wysoki przez swoje długie łapy. Sierść jest krótka, kruczoczarna. Na szyi znajduje się tatuaż imitujący obrożę, który mieni się w ciemności księżycowym blaskiem. Mniejsze takie tatuaż można znaleźć także na jego barkach, grzbiecie oraz żebrach. Ma duże, spiczaste uszy, zdobione tajemniczymi, okrągłymi kolczykami. Pysk z daleka wygląda jak goła czaszka, a przynajmniej jego górna część, jest to jednak specyficzne zabarwienie skóry, gdyż w tym miejscu nie ma futra. Nos ma spłaszczony, a zęby wystające. Oczy wąskie, o delikatnym, turkusowym blasku.\n5. [b]Charakter:[/b] Jego szlacheckie pochodzenie narzuciło mu charakter chłodnego narcyza, jednakże pod tym względem Wyfrin nie jest taki nieznośny. Tam skąd pochodził może i miał szacunek, ale tutaj uchodzi za dziwoląga, co skutecznie zmniejszyło jego odwagę do obnażania się swoją "wyższością". Jest małomówny, ceni sobie zasadę, że "milczenie jest złotem", chociaż nie oznacza to, że jest nudziarzem i ponurakiem - historie z jego dzieciństwa i wczesnych lat młodości z pewnością zaintrygują niejednego. Trzeba jednak liczyć się z tym, że chociaż język ma kwiecisty, to nie wykorzystuje swojego mówniczego talentu zbyt często. Kiedyś lubił się bawić w dyplomacje, ale wraz z przybyciem do tej krainy zarzucił ją, głównie z tego powodu, że nie miał jej gdzie praktykować - zresztą szybko zrozumiał, że dyplomacja w Wilczej Krainie ma nikłą wartość przy przemocy i terrorze. Jest typem obserwatora, może nawet i stalkera, który uwielbia obserwować życie innych i tym samym zdobywać nowe informacje o swoich celach. Wiedzę tą oczywiście chce zawsze oględnie wykorzystać, chociaż stara się nie być... Nazbyt okrutny.\n6. [b]Historia:[/b] Pochodzi z krainy bardzo odległej Wilczym Włościom. Kiedyś była ona piękna i żyzna, jednakże na ród Wyfrina została rzucona klątwa, w wyniku której ich terytoria zmieniły się w pustkowia. On jako ostatni z rodu miał za zadanie przełamać zły urok, jednakże zadaniu najzwyklej w świecie nie podołał - a widząc, że i tak nie ma czego ratować - opuścił te ziemie i wyruszył w daleką podróż. Zapomniał o swoich szlacheckim pochodzeniu i dziedzictwie jakie pogrzebał w piaskach pustyni. Kiedy trafił na Wilczą Krainę, przez długi czas skrywał się przed tutejszymi mieszkańcami, bacznie ich obserwując. Musiał poznać tutejsze zwyczaje i prawa. W końcu zdecydował, że dołączy do Klanu Potępienia, który najbardziej odpowiadał jego ideom. Czuje się nieco zagubiony, jednakże chce zacząć wspinać się po szczeblach kariery, chcąc udowodnić przede wszystkim sobie, że nadal jest godny szlacheckiej krwi. Ma nadzieję, że to odkupi jego winy wobec rodziny, aby mógł mieć spokojne życie po śmierci.\n1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] Znam je z mf\n3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b] To nie moje pierwsze konto tutaj, ale nie mogę się doprosić aktywacji... :x\nPost autor: Nowhere » 24 cze 2019, 20:56\n1. Imię: Nowhere\n4. Opis wyglądu: Nowhere to wilczyca średniego wzrostu,o dość długich nogach. Jej futro jest bardzo jasno szare.Ma oczy koloru błękitnego. Zorza ma także stojące, dość krótkie uszy. Jej znakiem rozpoznawczym są czarne łapy i uszy.\n5. Charakter: Nowhere ma swoją dobrą i złą stronę. Jej dobra strona jest spokojna, nieufna, opanowana, a jej zła strona jest agresywna, tajemnicza, pełna żądzy krwi.\n6. Historia: tajemnica , jeśli dużo wilków będzie chciało to wam opowie\n3. Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?bo ogólnie lubię wilki...RPG też lubię...\n1. [b]Imię:[/b] Nowhere\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] Nowhere to wilczyca średniego wzrostu,o dość długich nogach. Jej futro jest bardzo jasno szare.Ma oczy koloru błękitnego. Zorza ma także stojące, dość krótkie uszy. Jej znakiem rozpoznawczym są czarne łapy i uszy.\n5. [b]Charakter:[/b] Nowhere ma swoją dobrą i złą stronę. Jej dobra strona jest spokojna, nieufna, opanowana, a jej zła strona jest agresywna, tajemnicza, pełna żądzy krwi.\n6. [b]Historia:[/b] tajemnica , jeśli dużo wilków będzie chciało to wam opowie\n1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] reklama\n2. [b]Czy to Twoja pierwsza postać na tego typu forum?[/b] [[u]Tak[/u]/Nie]\n3.[b] Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b]bo ogólnie lubię wilki...RPG też lubię...\nPost autor: Zhoryia1 » 30 maja 2019, 01:31\n1. Imię: Zhoryia\n4. Opis wyglądu: Smukła wilczyca przyozdobiona w długą, gęstą szatę. Futro, w zależności od światła, ma kolor od srebrzystego grafitu, do przydymionej czerni. Znakiem charakterystycznym jest biała, albinotyczna maska oraz intensywnie błękitne oczy. Włos jest śliski i jedwabisty, dłuższy w dolnej linii ciała, nadaje jej majestatycznego wyglądu. W jej rodzimych stronach szeptano, że dziwaczny wygląd wilczycy to wynik spaczenia magią.\n5. Charakter: Jest istotą niezwykle skrytą i niedostępną. Niewprawny obserwator mógłby uznać ją za dystyngowaną, lecz jest to tylko jedna, z wielu jej masek. Zhoryia odbija świat w krzywym zwierciadle - im dłużej patrzysz w taflę, tym bardziej oczywisty staje się fakt, że nic nie jest takie, jakim się wydaje. Lubi wciągać rozmówców w swoje intelektualne intrygi i rozgrywać nimi swoje własne partie gry. Jaki jest ich cel i jakie przyświecają jej priorytety? To wie tylko ona.\n6. Historia: Należy do rodu Astarii, wywodzącego się z dalekich krain poza granicami Wilczej Krainy. Miejsce to nosiło nazwę Półwyspu Węży. W żyłach jej przodków nie płynie błękitna krew, lecz zasłużyli się dla swego kraju jako wybitni mistycy, doradcy i szpiedzy. Przez lata trwali u boku przywódczej pary, wiernie chroniąc interesy korony, aż do krwawej rewolty, która wybuchła wśród watah-kolonii wcielonych do terytorium. Przewrót zakończył się równie nagle, jak się rozpoczął. Śmierć ponieśli zarówno przywódcy, jak również większość Astarii. Półwysep nie był już bezpieczny. Reszta rodu, w tym również Zhoryia, rozpierzchli się po świecie w poszukiwaniu azylu. Być może nowego domu.\n1. Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum? Gdzieś kiedyś znalazłam w czeluściach googla.\n2. Czy to Twoja pierwsza postać na tego typu forum? [Tak/Nie] Nope.\n3. Dlaczego chcesz do Nas dołączyć? Wracam jak zły bumerang.\n1. [b]Imię:[/b] Zhoryia\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] Smukła wilczyca przyozdobiona w długą, gęstą szatę. Futro, w zależności od światła, ma kolor od srebrzystego grafitu, do przydymionej czerni. Znakiem charakterystycznym jest biała, albinotyczna maska oraz intensywnie błękitne oczy. Włos jest śliski i jedwabisty, dłuższy w dolnej linii ciała, nadaje jej majestatycznego wyglądu. W jej rodzimych stronach szeptano, że dziwaczny wygląd wilczycy to wynik spaczenia magią.\n5. [b]Charakter:[/b] Jest istotą niezwykle skrytą i niedostępną. Niewprawny obserwator mógłby uznać ją za dystyngowaną, lecz jest to tylko jedna, z wielu jej masek. Zhoryia odbija świat w krzywym zwierciadle - im dłużej patrzysz w taflę, tym bardziej oczywisty staje się fakt, że nic nie jest takie, jakim się wydaje. Lubi wciągać rozmówców w swoje intelektualne intrygi i rozgrywać nimi swoje własne partie gry. Jaki jest ich cel i jakie przyświecają jej priorytety? To wie tylko ona.\n6. [b]Historia:[/b] Należy do rodu Astarii, wywodzącego się z dalekich krain poza granicami Wilczej Krainy. Miejsce to nosiło nazwę Półwyspu Węży. W żyłach jej przodków nie płynie błękitna krew, lecz zasłużyli się dla swego kraju jako wybitni mistycy, doradcy i szpiedzy. Przez lata trwali u boku przywódczej pary, wiernie chroniąc interesy korony, aż do krwawej rewolty, która wybuchła wśród watah-kolonii wcielonych do terytorium. Przewrót zakończył się równie nagle, jak się rozpoczął. Śmierć ponieśli zarówno przywódcy, jak również większość Astarii. Półwysep nie był już bezpieczny. Reszta rodu, w tym również Zhoryia, rozpierzchli się po świecie w poszukiwaniu azylu. Być może nowego domu.\n1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] Gdzieś kiedyś znalazłam w czeluściach googla.\n2. [b]Czy to Twoja pierwsza postać na tego typu forum?[/b] [Tak/Nie] Nope.\n3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b] Wracam jak zły bumerang.\nPost autor: Mouner » 18 maja 2019, 17:26\n1. Imię: Mouner\n4. Opis wyglądu: Mouner jest dużym wilkiem o czarno szarej sierści. Jak na przedstawiciela swojej rasy jest wysoki i choć tego po nim nie widać ma dobrze rozbudowane mięśnie. Głowa jest podłużna i bardzo foremna nie za duża, nie za mała. Smukłe, umięśnione łapy zakończone czarnymi pazurami chronią lekko chropowate również czarne poduszeczki. Ciemno brązowe ślepia i czarny nos oraz średniej wielkości uszy i puszysty ogon wskazują na to, że zwierzę jest w dobrej kondycji. Puszyste futro jest miejscami przerzedzone poprzez zęby i pazury innych drapieżników czy też wilków, z którymi stoczył walkę.\n5. Charakter: Jaki jest Mouner? To trudno jednoznacznie stwierdzić. W charakterze tego zwierzęcia jest mnóstwo sprzeczności lecz na pewno można powiedzieć, że do uległych i spokojnych nie należy. Mouner już od szczenięcych lat wykazywał cechy, które u wilków nie są akceptowane. Od małego był wredny, porywczy i gdy tylko kogoś nie polubił podszczypywał go zębami, dotkliwie gryzł, a nawet potrafił strzelić komuś ogonem po pysku, czy też bez ostrzeżenia atakował. Jego porywczość objawiała się głównie wówczas gdy ktoś był dla niego przesadnie miły. Wówczas można było zobaczyć jak kuli uszy i nastrasza sierść, a także warczy ukazując wszystkie zęby, aby wystraszyć swojego oponenta lub przeciwnika. Jednak to nie wszystkie cechy, które drzemią w tym zwierzęciu Ten wilk uwielbia noc i mrok. Wówczas wychodzi na samotne spacery i wpatruje się w gwiazdy, które nie wiedzieć czemu bardzo lubi. Można nawet powiedzieć, że w niektórych wypadkach Mouner jest typem samotnika. Jednak choć może się to wydawać niemożliwe ten czarny basior potrafi też być zabawny. Jednak jeśli nie lubisz drastycznych żartów z opisami wystających flaków nie proś go o opowiedzenie kawału. Mouner bywa też czasem cyniczny i potrafi jedną, celną ripostą zakończyć rozmowę ale czyni to tylko wówczas gdy rozmówca nie przypadnie mu do gustu. Jednym słowem Mouner jest dość nieprzewidywalny w swoich zachowaniach. Podsumowując można powiedzieć, że ten czarny basior jest zwierzęciem o wielu sprzecznościach i gdy ty sądzisz, że znasz go dobrze on będzie potrafił ciebie zaskoczyć przy każdym kolejnym spotkaniu.\n6. Historia: Nasz bohater urodził się w wilczej watasze mieszkającej w górzysto – leśnym terenie. Był najbardziej waleczny z całego miotu i wszędzie go było pełno. Jego rodzice byli przywódcami całego stada, więc szczenię było niejako pod ochroną i wiele mu przechodziło płazem. Od maleńkości Mouner pokazywał, że nie jest zwykłym członkiem stada. Owszem parę razy został skarcony przez ojca, który widział co wyprawia jego syn lecz jego wilcza rodzina jakoś z nim wytrzymywała. Niestety odmienność Mounera dawała o sobie coraz częściej we znaki i gdy osiągnął on wiek półtora roku jego rodzic wygnał go ze stada i przez długi czas nie pozwalał wrócić. W końcu wymęczony walką o powrót młody samiec opuścił rodzinne tereny i ruszył przed siebie szukając dla siebie miejsca. Jego wędrówka nie była usłana różami. Wiele razy musiał uciekać przed czyhającym na niego niebezpieczeństwem nie tylko ze strony zwierząt ale też ludzi. Udawało mu się to jednak gdy skończył dwa lata wpadł w sidła zastawione przez myśliwych w lesie. Lekko wystraszony i skołowany wilk próbował się wydostać z matni i gdy po paru dniach znalazł go jakiś człowiek i uwolnił z wnyków Mouner był tak wycieńczony, że nie mógł walczyć. Dał się zabrać z miejsca do którego należał do dziwnego lasu, gdzie zwierzęta mieszkały w klatkach, a pokarm i jakieś dziwne płyny podawali im ludzie. I tak nasz bohater trafił do ośrodka rehabilitacji dzikich zwierząt. Wilk jednak miał wiele szczęścia, bo kości w łapie nie były złamane, a jedynie lekko pęknięte. Dziwni ludzie w białych kitlach wsadzili mu łapę w usztywnienie i zanieśli do klatki by wydobrzał. Na szczęście pobyt w ośrodku nie trwał długo i po prawie roku pobytu w niewoli Mouner wreszcie został wypuszczony na wolność. Miał wtedy już trzy lata i wreszcie miał dość życia w samotności. Niestety jednak przez kolejny rok szukał miejsca, w którym mógłby się osiedlić, aż wreszcie dotarł do dzikiej krainy, w której już pozostał. Obecnie ma cztery lata i wyrósł na rosłego i silnego basiora, który nie boi się nikogo i niczego, a także jest gotowy na nowe przygody.\n1. Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum? Z Edenu\n3. Dlaczego chcesz do Nas dołączyć? Bardzo lubi grać na zwierzęcych forach, a że nie znalazłem innego forum o wilkach więc przybyłem do was.\n1. [b]Imię:[/b] Mouner\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] Mouner jest dużym wilkiem o czarno szarej sierści. Jak na przedstawiciela swojej rasy jest wysoki i choć tego po nim nie widać ma dobrze rozbudowane mięśnie. Głowa jest podłużna i bardzo foremna nie za duża, nie za mała. Smukłe, umięśnione łapy zakończone czarnymi pazurami chronią lekko chropowate również czarne poduszeczki. Ciemno brązowe ślepia i czarny nos oraz średniej wielkości uszy i puszysty ogon wskazują na to, że zwierzę jest w dobrej kondycji. Puszyste futro jest miejscami przerzedzone poprzez zęby i pazury innych drapieżników czy też wilków, z którymi stoczył walkę.\n5. [b]Charakter:[/b] Jaki jest Mouner? To trudno jednoznacznie stwierdzić. W charakterze tego zwierzęcia jest mnóstwo sprzeczności lecz na pewno można powiedzieć, że do uległych i spokojnych nie należy. Mouner już od szczenięcych lat wykazywał cechy, które u wilków nie są akceptowane. Od małego był wredny, porywczy i gdy tylko kogoś nie polubił podszczypywał go zębami, dotkliwie gryzł, a nawet potrafił strzelić komuś ogonem po pysku, czy też bez ostrzeżenia atakował. Jego porywczość objawiała się głównie wówczas gdy ktoś był dla niego przesadnie miły. Wówczas można było zobaczyć jak kuli uszy i nastrasza sierść, a także warczy ukazując wszystkie zęby, aby wystraszyć swojego oponenta lub przeciwnika. Jednak to nie wszystkie cechy, które drzemią w tym zwierzęciu Ten wilk uwielbia noc i mrok. Wówczas wychodzi na samotne spacery i wpatruje się w gwiazdy, które nie wiedzieć czemu bardzo lubi. Można nawet powiedzieć, że w niektórych wypadkach Mouner jest typem samotnika. Jednak choć może się to wydawać niemożliwe ten czarny basior potrafi też być zabawny. Jednak jeśli nie lubisz drastycznych żartów z opisami wystających flaków nie proś go o opowiedzenie kawału. Mouner bywa też czasem cyniczny i potrafi jedną, celną ripostą zakończyć rozmowę ale czyni to tylko wówczas gdy rozmówca nie przypadnie mu do gustu. Jednym słowem Mouner jest dość nieprzewidywalny w swoich zachowaniach. Podsumowując można powiedzieć, że ten czarny basior jest zwierzęciem o wielu sprzecznościach i gdy ty sądzisz, że znasz go dobrze on będzie potrafił ciebie zaskoczyć przy każdym kolejnym spotkaniu.\n6. [b]Historia:[/b] Nasz bohater urodził się w wilczej watasze mieszkającej w górzysto – leśnym terenie. Był najbardziej waleczny z całego miotu i wszędzie go było pełno. Jego rodzice byli przywódcami całego stada, więc szczenię było niejako pod ochroną i wiele mu przechodziło płazem. Od maleńkości Mouner pokazywał, że nie jest zwykłym członkiem stada. Owszem parę razy został skarcony przez ojca, który widział co wyprawia jego syn lecz jego wilcza rodzina jakoś z nim wytrzymywała. Niestety odmienność Mounera dawała o sobie coraz częściej we znaki i gdy osiągnął on wiek półtora roku jego rodzic wygnał go ze stada i przez długi czas nie pozwalał wrócić. W końcu wymęczony walką o powrót młody samiec opuścił rodzinne tereny i ruszył przed siebie szukając dla siebie miejsca. Jego wędrówka nie była usłana różami. Wiele razy musiał uciekać przed czyhającym na niego niebezpieczeństwem nie tylko ze strony zwierząt ale też ludzi. Udawało mu się to jednak gdy skończył dwa lata wpadł w sidła zastawione przez myśliwych w lesie. Lekko wystraszony i skołowany wilk próbował się wydostać z matni i gdy po paru dniach znalazł go jakiś człowiek i uwolnił z wnyków Mouner był tak wycieńczony, że nie mógł walczyć. Dał się zabrać z miejsca do którego należał do dziwnego lasu, gdzie zwierzęta mieszkały w klatkach, a pokarm i jakieś dziwne płyny podawali im ludzie. I tak nasz bohater trafił do ośrodka rehabilitacji dzikich zwierząt. Wilk jednak miał wiele szczęścia, bo kości w łapie nie były złamane, a jedynie lekko pęknięte. Dziwni ludzie w białych kitlach wsadzili mu łapę w usztywnienie i zanieśli do klatki by wydobrzał. Na szczęście pobyt w ośrodku nie trwał długo i po prawie roku pobytu w niewoli Mouner wreszcie został wypuszczony na wolność. Miał wtedy już trzy lata i wreszcie miał dość życia w samotności. Niestety jednak przez kolejny rok szukał miejsca, w którym mógłby się osiedlić, aż wreszcie dotarł do dzikiej krainy, w której już pozostał. Obecnie ma cztery lata i wyrósł na rosłego i silnego basiora, który nie boi się nikogo i niczego, a także jest gotowy na nowe przygody.\n1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] Z Edenu\n2. [b]Czy to Twoja pierwsza postać na tego typu forum?[/b] Tak\n3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b] Bardzo lubi grać na zwierzęcych forach, a że nie znalazłem innego forum o wilkach więc przybyłem do was.\nPost autor: Priori1 » 06 maja 2019, 14:08\n1. Imię: Priori.\n4. Opis wyglądu: Wilczyca ta jest średniej wielkości, nie jest za niska, ale też i nie dorównuje dorosłemu basiorowi. Mocne kości, twardy szkielet, który ciężko jest złamać. Głowa wilczycy, jest bardzo smukła, podłużna. Bokobrody lekko widoczne, ale nie bardzo gęste, przeciętne. Uszka malutkie, widać blizny po przygryzieniach. Oczy zaś w kolorze bardzo jasnego brązu, o spokojnym, wyrozumiałym, bystrym spojrzeniu. Bije z nich łagodny ton, ale niech to Cię nie zmyli. Duży, świecący się od wilgoci nos, o pokaźnych nozdrzach, które z łatwością wytropią najmniejszą ofiarę. Ciemne plamki na pyszczku, z których wyrastają ciemne wąsy. Zadbane kły, które są jak żyleta. Futro, które okala jej ciało jest w kolorze brudnej bieli, nieco szare, a na samym grzbiecie ma nawet ciemno-szare plamy. Zadbana gęstwina, która daje jej ciepło przy mroźnym klimacie. Ogon twardy, puszty i podobnie jak uszy - w niektórych miejscach przygryziony. Nic nadzwyczajnego, jest to szaro-bury wilk.\n5. Charakter: Priori jest z reguły bardzo spokojnym wilkiem, który lubi obserwować innych, otoczenie. Wykonuje zlecone jej zadania, bez sprzeciwu. Nie kieruje się jednak głupotą, więc jeśli ktoś nakazuje jej, aby sama zabiła niedźwiedzia, to spróbuje zabrać się do tego od innej strony, poprosi o pomoc innych, albo zrobi pułapkę, ale wykona rozkaz. Jest więc przy tym bardzo kreatywna, intuicyjna i zaradna życiowo. O dziwo, sama nie lubi sprzeciwów. Często więc hamuje jakieś nikłe próby łamania zasad, albo podburzania innych. Należy słuchać tego, który rządzi. Nie jest na tym miejscu bez powodu, prawda? Wilczyca posiada dobre serce, które jednak łatwo złamać. Wrażliwa na otaczający ją świat, na cierpienie innych wilków. Chętnie pomaga i nie oczekuje nic w zamian, choć długi należy spłacać. Mimo dobrej duszyczki, potrafi wykrzyczeć swój ból i liczy, że ktoś to dostrzeże. Nie cierpi wilków gruboskórnych, pozbawionych uczuć. Nie każdy musi ciągle się uśmiechać, ani głupkowato śmiać. Jednak odrobina empatii to jest to.\n6. Historia: Priori urodziła się w sporawym miocie, jak u wilków przystało. Pewnego dnia niedźwiedź wytropił ich jamę, a matka była na polowaniu. Ah, wcześniej i sam ojciec został rozszarpany przez te brunatne bydle. Wilczki nie były już takie malutkie, ale do dorosłości miały jeszcze kawałek drogi. Piszczały wściekle ze strachu, ale wołania były na marne. Widziały jedynie rozkopującego niedźwiedzia, a raczej jego łapy i wredną gębę! Ryczał jak szalony, a cuchnący zapach z jego pyska pozostał w jej pamięci, aż do dzisiaj. Rozkładających się resztek jedzenia, a raczej ofiar. Szczeniaki miały tylko jedną drogę ucieczki, mogły szybko wybiec z nadzieją, że ogromna łapa ich nie złapie. Niedźwiedź był wściekły, jeszcze wcześniejsza walka z basiorem dodatkowo utrzymywała jego adrenalinę. Jedno z rodzeństwa postanowiło wybiec, nie czekając na resztę. Udało się, został wykopany (dosłownie) z potężnym kawałkiem gleby, jaką potwór miotał w powietrze. Poleciał, gdzieś w tył... Wtem Priori postanowiła, że to nie jest głupi pomysł! Jednak czasu było mało, a właściwie to ułamki sekundy. Może i by się udało, ale uratowane szczenię piszczało i trzęsło się ze strachu, co nie zostało pominięte przez brunatnego. Gwałtownie odskoczył, cały w piachu, miał go nawet na grzebiecie i pognał w stronę odgłosu. Został rozszarpany, nie trwało to długo... było to malutkie ciałko, białe. Priori wyskoczyła z nory i zobaczyła tylko martwego ojca, oraz leżącego kawałek dalej bliskiego krewnego. Niedźwiedź uciekł... Tylko dlatego, że zaraz zjawił się inny, ale ten był jeszcze większy i starszy, miał dużo blizn i capił niemiłosiernie. Poczuła silny podmuch powietrza, jakiś bełkot... Obróciła się, a za nią stał on, na dwóch łapach, a z pyska ciekła mu strumieniami ślina z resztkami runa leśnego. Tąpnął łapami w rozgrzebaną norę, a tym samym zadusił resztę szczeniaków. Priori zaczęła uciekać, gnała przed siebie ile sił w nogach. Stary niedźwiedź nie miał ochoty, aby ją gonić... Zajął się tymi, które miał pod łapą...\nDwa lata póżniej.\nPriori wyrosła na dzielnego wilka, który świetnie działa w pojedynkę. Chodzi znanymi jej ścieżkami i unika wodospadów z pstrągami, bo wie, że tam pewnie czają się niedźwiedzie. Choć teraz, jako starszy wilk pewnie miałaby jakieś szanse, ale jednak i tak miała jakąś traumę. Nie odnalazła matki, ani matka nie odnalazła jej. Kto wie, może gdzieś jest i żyje, nadal jej szuka... Wilczyca postanowiła, że nie może żyć ciągle schowana i chodzić tylko tam, gdzie zna teren. To bardzo komplikuje i nigdy nie pozna kogoś nowego, jakiejś watahy. Postanowiła, jako trzy letni już wilk, wyruszyć przed siebie. Gdzie trafi? Jakie stado, będzie dla niej łaskawe? Wszystko przed nią.\n1. Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum? Banner.\n3. Dlaczego chcesz do Nas dołączyć? To jedyne aktywne wilcze forum, jakie znalazłam. <3\n1. [b]Imię:[/b] Priori.\n3. [b]Wiek:[/b] 4 lata.\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] Wilczyca ta jest średniej wielkości, nie jest za niska, ale też i nie dorównuje dorosłemu basiorowi. Mocne kości, twardy szkielet, który ciężko jest złamać. Głowa wilczycy, jest bardzo smukła, podłużna. Bokobrody lekko widoczne, ale nie bardzo gęste, przeciętne. Uszka malutkie, widać blizny po przygryzieniach. Oczy zaś w kolorze bardzo jasnego brązu, o spokojnym, wyrozumiałym, bystrym spojrzeniu. Bije z nich łagodny ton, ale niech to Cię nie zmyli. Duży, świecący się od wilgoci nos, o pokaźnych nozdrzach, które z łatwością wytropią najmniejszą ofiarę. Ciemne plamki na pyszczku, z których wyrastają ciemne wąsy. Zadbane kły, które są jak żyleta. Futro, które okala jej ciało jest w kolorze brudnej bieli, nieco szare, a na samym grzbiecie ma nawet ciemno-szare plamy. Zadbana gęstwina, która daje jej ciepło przy mroźnym klimacie. Ogon twardy, puszty i podobnie jak uszy - w niektórych miejscach przygryziony. Nic nadzwyczajnego, jest to szaro-bury wilk.\n5. [b]Charakter:[/b] Priori jest z reguły bardzo spokojnym wilkiem, który lubi obserwować innych, otoczenie. Wykonuje zlecone jej zadania, bez sprzeciwu. Nie kieruje się jednak głupotą, więc jeśli ktoś nakazuje jej, aby sama zabiła niedźwiedzia, to spróbuje zabrać się do tego od innej strony, poprosi o pomoc innych, albo zrobi pułapkę, ale wykona rozkaz. Jest więc przy tym bardzo kreatywna, intuicyjna i zaradna życiowo. O dziwo, sama nie lubi sprzeciwów. Często więc hamuje jakieś nikłe próby łamania zasad, albo podburzania innych. Należy słuchać tego, który rządzi. Nie jest na tym miejscu bez powodu, prawda? Wilczyca posiada dobre serce, które jednak łatwo złamać. Wrażliwa na otaczający ją świat, na cierpienie innych wilków. Chętnie pomaga i nie oczekuje nic w zamian, choć długi należy spłacać. Mimo dobrej duszyczki, potrafi wykrzyczeć swój ból i liczy, że ktoś to dostrzeże. Nie cierpi wilków gruboskórnych, pozbawionych uczuć. Nie każdy musi ciągle się uśmiechać, ani głupkowato śmiać. Jednak odrobina empatii to jest to.\n6. [b]Historia:[/b] Priori urodziła się w sporawym miocie, jak u wilków przystało. Pewnego dnia niedźwiedź wytropił ich jamę, a matka była na polowaniu. Ah, wcześniej i sam ojciec został rozszarpany przez te brunatne bydle. Wilczki nie były już takie malutkie, ale do dorosłości miały jeszcze kawałek drogi. Piszczały wściekle ze strachu, ale wołania były na marne. Widziały jedynie rozkopującego niedźwiedzia, a raczej jego łapy i wredną gębę! Ryczał jak szalony, a cuchnący zapach z jego pyska pozostał w jej pamięci, aż do dzisiaj. Rozkładających się resztek jedzenia, a raczej ofiar. Szczeniaki miały tylko jedną drogę ucieczki, mogły szybko wybiec z nadzieją, że ogromna łapa ich nie złapie. Niedźwiedź był wściekły, jeszcze wcześniejsza walka z basiorem dodatkowo utrzymywała jego adrenalinę. Jedno z rodzeństwa postanowiło wybiec, nie czekając na resztę. Udało się, został wykopany (dosłownie) z potężnym kawałkiem gleby, jaką potwór miotał w powietrze. Poleciał, gdzieś w tył... Wtem Priori postanowiła, że to nie jest głupi pomysł! Jednak czasu było mało, a właściwie to ułamki sekundy. Może i by się udało, ale uratowane szczenię piszczało i trzęsło się ze strachu, co nie zostało pominięte przez brunatnego. Gwałtownie odskoczył, cały w piachu, miał go nawet na grzebiecie i pognał w stronę odgłosu. Został rozszarpany, nie trwało to długo... było to malutkie ciałko, białe. Priori wyskoczyła z nory i zobaczyła tylko martwego ojca, oraz leżącego kawałek dalej bliskiego krewnego. Niedźwiedź uciekł... Tylko dlatego, że zaraz zjawił się inny, ale ten był jeszcze większy i starszy, miał dużo blizn i capił niemiłosiernie. Poczuła silny podmuch powietrza, jakiś bełkot... Obróciła się, a za nią stał on, na dwóch łapach, a z pyska ciekła mu strumieniami ślina z resztkami runa leśnego. Tąpnął łapami w rozgrzebaną norę, a tym samym zadusił resztę szczeniaków. Priori zaczęła uciekać, gnała przed siebie ile sił w nogach. Stary niedźwiedź nie miał ochoty, aby ją gonić... Zajął się tymi, które miał pod łapą...\n1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] Banner.\n2. [b]Czy to Twoja pierwsza postać na tego typu forum?[/b] Tak.\n3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b] To jedyne aktywne wilcze forum, jakie znalazłam. <3\nPost autor: Theluji » 14 kwie 2019, 17:33\nOpis wyglądu:Theluji jest stosunkowo małą samiczką. Jej długie futro, jest zdobione przez białe futro, wyglądające niczym śnieg na pagórkach, podczas zimy. Poduszki na jej łapach, są szorstkie i czarne, tak jak wnętrze jej uszu jak i nosek. Oczy za to ma jak lód, spoczywający na taflach wody, w chłodne dni.\nCharakter:Theluji to mała buntowniczka. Zawsze stawia - a raczej stara się - na swoim, nie pozwalając na to, aby zdanie kogoś innego było ważniejsze od niej. Jest stosunkowo pyskatym szczeniakiem, które nie da sobie w kasze dmuchać. Jak jednak wiadomo, charaktery dzieci często się zmieniają.\nHistoria:A było to tak, że pewnego razu, matka Theluji, postanowiła udać się na polowanie. Mała wilczyca, ciekawa łowów matki, zdecydowała się iść za nią. Szła przez jakiś czas za matką, póki nie dorwała jej zamieć śnieżna, podczas której to zgubiła trop swej rodzicielki. Postanowiła zostać na noc w jednej z dziur pod drzewem. Następnego dnia, wychodząc w poszukiwanie wilczycy, odnalazła ją... martwą. Wiatr, jaki szalał, przewrócił jedno z drzew niefortunnie na samotną samice, która musiała zginać natychmiastowo. I tak Theluji została sierotką, która zawędrowała na terytoria klanów, zupełnie tego nieświadoma.\nSkąd dowiedziałeś/łaś się o forum?Z waszego baneru na innym forum\nCzy to Twoja pierwsza postać na tego typu forum? [Tak/Nie]Tak\nDlaczego chcesz do Nas dołączyć?Ponieważ chciałabym spróbować, jak to jest na innym forum\n[b]Opis wyglądu:[/b][i]Theluji jest stosunkowo małą samiczką. Jej długie futro, jest zdobione przez białe futro, wyglądające niczym śnieg na pagórkach, podczas zimy. Poduszki na jej łapach, są szorstkie i czarne, tak jak wnętrze jej uszu jak i nosek. Oczy za to ma jak lód, spoczywający na taflach wody, w chłodne dni.[/i]\n[b]Charakter:[/b][i]Theluji to mała buntowniczka. Zawsze stawia - a raczej stara się - na swoim, nie pozwalając na to, aby zdanie kogoś innego było ważniejsze od niej. Jest stosunkowo pyskatym szczeniakiem, które nie da sobie w kasze dmuchać. Jak jednak wiadomo, charaktery dzieci często się zmieniają. [/i]\n[b]Historia:[/b][i]A było to tak, że pewnego razu, matka Theluji, postanowiła udać się na polowanie. Mała wilczyca, ciekawa łowów matki, zdecydowała się iść za nią. Szła przez jakiś czas za matką, póki nie dorwała jej zamieć śnieżna, podczas której to zgubiła trop swej rodzicielki. Postanowiła zostać na noc w jednej z dziur pod drzewem. Następnego dnia, wychodząc w poszukiwanie wilczycy, odnalazła ją... martwą. Wiatr, jaki szalał, przewrócił jedno z drzew niefortunnie na samotną samice, która musiała zginać natychmiastowo. I tak Theluji została sierotką, która zawędrowała na terytoria klanów, zupełnie tego nieświadoma.[/i]\n[b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b][i]Z waszego baneru na innym forum[/i]\n[b]Czy to Twoja pierwsza postać na tego typu forum?[/b] [Tak/Nie][i]Tak[/i]\n[b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b][i]Ponieważ chciałabym spróbować, jak to jest na innym forum[/i]\nPost autor: Shivajii » 11 lut 2019, 14:43\n1. Imię: Shivaji\n3. Wiek: nieco powyżej 2 lat\n4. Opis wyglądu: Średniej wielkości, obdarzona ogromną ilością puchatego futra, optycznie ją powiększającego. Dzięki niemu sprawia wrażenie nadmiernie jak na samicę przerośniętej, ale pod grubą warstwą włosów kryje się delikatne ciałko i cienka skóra. Szlachetne rysy, długi pysk, niewielkie uszy i inteligentne, żółte oczy, często przerażające, w pełni oddające intencje samicy, zwykle negatywne. Długie nogi z różowymi poduszkami u spodu, szorstkimi i podatnymi na skaleczenia. Długi, okazały, równie puchaty jak cała postać ogon. Szybkie, starannie wymierzone ruchy, mało elegancki chód. Ze względu na wielkość łatwo pomylić ją z samcem, co jej schlebia.\n5. Charakter: Towarzyska, wybuchowa i entuzjastyczna, stanowi idealny materiał na podparcie duchowe podczas ciężkich chwil. Empatyczna, przepełniona zapałem, szybka i skuteczna w działaniu. Prędka w podejmowaniu decyzji, typ raczej mało bierny. Aktywna i czynna, doskonale odnajduje się w każdej sytuacji i znajduje argument na wszystko. Aż nadto uparta, nie umie przyznać się do błędu. Niepokorna, mało komu przyznaje wyższość, co napawa jej częstych kłopotów. Energiczna i ochocza, nieco niedokładna, lubi załatwiać sprawy "po łebkach". Lojalna i oddana, godna zaufania. Dziecinna na swój wiek, pełna zapału. Bardzo pocieszna i uradowana. Jej zachowanie ulega całkowitej zmianie przy członkach innego klonu. Wesołość i optymizm ulatniają się, a Shivaji staje się agresywna i nieprzewidywalna. Gotowa w jednej chwili bronić bliskich, groźna, mściwa i zatwardziała w działaniu.\n6. Historia: Tajemnica narodowa, jak zasłużycie, to wam powie (a jest o czym opowiadać).\n3. Dlaczego chcesz do Nas dołączyć? Mam potrzebę popisania na innym forum i padło na to. A, że mnie zainteresowało... to jestem :)\n1. [b]Imię:[/b] Shivaji\n3. [b]Wiek:[/b] nieco powyżej 2 lat\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] Średniej wielkości, obdarzona ogromną ilością puchatego futra, optycznie ją powiększającego. Dzięki niemu sprawia wrażenie nadmiernie jak na samicę przerośniętej, ale pod grubą warstwą włosów kryje się delikatne ciałko i cienka skóra. Szlachetne rysy, długi pysk, niewielkie uszy i inteligentne, żółte oczy, często przerażające, w pełni oddające intencje samicy, zwykle negatywne. Długie nogi z różowymi poduszkami u spodu, szorstkimi i podatnymi na skaleczenia. Długi, okazały, równie puchaty jak cała postać ogon. Szybkie, starannie wymierzone ruchy, mało elegancki chód. Ze względu na wielkość łatwo pomylić ją z samcem, co jej schlebia.\n5. [b]Charakter:[/b] Towarzyska, wybuchowa i entuzjastyczna, stanowi idealny materiał na podparcie duchowe podczas ciężkich chwil. Empatyczna, przepełniona zapałem, szybka i skuteczna w działaniu. Prędka w podejmowaniu decyzji, typ raczej mało bierny. Aktywna i czynna, doskonale odnajduje się w każdej sytuacji i znajduje argument na wszystko. Aż nadto uparta, nie umie przyznać się do błędu. Niepokorna, mało komu przyznaje wyższość, co napawa jej częstych kłopotów. Energiczna i ochocza, nieco niedokładna, lubi załatwiać sprawy "po łebkach". Lojalna i oddana, godna zaufania. Dziecinna na swój wiek, pełna zapału. Bardzo pocieszna i uradowana. Jej zachowanie ulega całkowitej zmianie przy członkach innego klonu. Wesołość i optymizm ulatniają się, a Shivaji staje się agresywna i nieprzewidywalna. Gotowa w jednej chwili bronić bliskich, groźna, mściwa i zatwardziała w działaniu.\n6. [b]Historia:[/b] Tajemnica narodowa, jak zasłużycie, to wam powie (a jest o czym opowiadać).\n3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b] Mam potrzebę popisania na innym forum i padło na to. A, że mnie zainteresowało... to jestem :)\nPost autor: Atlantaa » 26 sty 2019, 00:57\n1. Imię: Atlanta\n3. Wiek: Młoda, ok. 2 lat\n4. Opis wyglądu: Wilczyca normalnych rozmiarów o grubym, gęstym i czarnym niczym kruk futrze. Mimo, że nie jest to stworzenie pokaźnych rozmiarów, włosie zdecydowanie sprawia, że wydaje się być grubsza i większa, niż faktycznie jest.\nJej kufa jest stosunkowo krótka, lecz mocna, zwieńczona proporcjonalnym, o równie smolistym ubarwieniu co jej futro i skóra - nosem. Z obu stron pyska widoczne są wysoko osadzone i dość wydatne kości policzkowe, które naciągając skórę wokół oczu sprawiają, że wygląda na przebiegłą bestię o bursztynowym spojrzeniu. A może nie tylko wygląda?\nCałość jej wizerunku dopełniają ostro zakończone, wysokie uszy.\n5. Charakter: Póki co nie do końca ukształtowany, choć wiem jedno - będzie to interesująca istota.\n6. Historia: Atlanta pochodzi z królewskiego rodu północy - stąd jej niestandardowo grube futro, mające zabezpieczyć jej organizm przed mrozem, który w jej stronach nigdy nie przemija. Jest jedynym potomkiem króla, a więc i prawowitą następczynią tronu. Królewskie życie pozostawia jednak wiele do życzenia i mimo, że wszystkiego jej było pod dostatkiem, to zabrakło jednego - przygód.\nWłaśnie dlatego jest Tutaj - po swojej pierwszej podróży w nieznane.\n1. Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum? A było to około 10 lat temu... :)\n3. Dlaczego chcesz do Nas dołączyć? Bo uwielbiam wolva i zebrało mi się na powroty! (Tak tak, sesja)\n1. [b]Imię:[/b] Atlanta\n3. [b]Wiek:[/b] Młoda, ok. 2 lat\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] Wilczyca normalnych rozmiarów o grubym, gęstym i czarnym niczym kruk futrze. Mimo, że nie jest to stworzenie pokaźnych rozmiarów, włosie zdecydowanie sprawia, że wydaje się być grubsza i większa, niż faktycznie jest.\n5. [b]Charakter:[/b] Póki co nie do końca ukształtowany, choć wiem jedno - będzie to interesująca istota.\n6. [b]Historia:[/b] Atlanta pochodzi z królewskiego rodu północy - stąd jej niestandardowo grube futro, mające zabezpieczyć jej organizm przed mrozem, który w jej stronach nigdy nie przemija. Jest jedynym potomkiem króla, a więc i prawowitą następczynią tronu. Królewskie życie pozostawia jednak wiele do życzenia i mimo, że wszystkiego jej było pod dostatkiem, to zabrakło jednego - przygód.\n1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] A było to około 10 lat temu... :)\n3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b] Bo uwielbiam wolva i zebrało mi się na powroty! (Tak tak, sesja)[/i]\nPost autor: Chrystus » 25 sty 2019, 09:50\nPost autor: Meii » 16 sty 2019, 14:44\n1. [b]Imię:[/b] Mei\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] Jest to ciemno kremowa wilczyca posiadająca piękne oliwkowe oczy.\n5. [b]Charakter:[/b] Pewnie każdy wyobraża sobie wilka jako istotę władzy i grozy. Jednak nasza Mei jest przeciwieństwem starych poglądów. Jest miła i stara się być porzyteczna w klanie. Dba o każdego i ma złote serce. Kocha patrzyć na małe wilki gdy bawią się nieopodal. Wręcz jest urodzoną opiekunką do młodych. Szybko się zaurocza, więc miły gest może sprawić, że ta samica będzie bardziej zadowolona niż inni. Pod osłoną dobroci kryje się coś jeszcze, gdy wilczyca się wścieknie to może zrobić komuś niezłą szkodę. Nienawidzi kłamstw więc lepiej zważać na słowa przy tej samicy.\n6. [b]Historia:[/b] Wilczyca nie pamięta wszystkiego. Pamięta tyle, że jej matka zabrała ją jak najdalej od miejsca gdzie się urodziła. Wychowała ją jednak... Nastał dzień w którym jej matka nie wróciła z polowania i mała Mei musiała sama o siebie zadbać. Jej matka ofiarowała jej kukułcze pióro. Miało to symbolizować, że nigdy jej nie opuści. Pióro znajduje się za uchem samicy. Jeszcze nigdy go nie zdjęła i dzielnie wędrowała znaleźć nową rodzinę bądź dom.\n1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] Pewna osoba powiedziała mi, że takie forum istnieje\n3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b] Kocham wilki i myślę, że mogę tutaj spędzić miło czas.\nPost autor: Sacredd » 26 gru 2018, 20:43\n1. [b]Imię:[/b] [i]Sacred[/i]\n2. [b]Płeć:[/b] [i]Samiec[/i]\n3. [b]Wiek:[/b] [i] niecałe 2 lata[/i]\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] [i] Czarny, trochę chuderlawy jak na basiora, ale zgrabny wilk o szmaragdowych oczach. Można by rzec, że ma taką zniewieściałą urodę. Czarny nos, który musi dotknąć wszystkiego i uszy zawsze postawione na baczność. Taki w sumie, zwyczajny wilk. [/i]\n5. [b]Charakter:[/b] [i]Początkowo Sacred jest dosyć nieufny i ostrożny. Jednak przy bliższym poznaniu okazuję się być optymistyczny, ale niecierpliwy; pomysłowy, ale leniwy. Jest też ciekawski i niezwykle lojalny. Pomimo tego że nie ufa od razu, łaknie kontaktu z innymi wilkami. No może mógłby mieć więcej dystansu do siebie.. [/i]\n6. [b]Historia:[/b] [i]Sacred pochodzi z dość licznej watahy. Jako szczenię był dość energiczny i wszędzie go było pełno. Pewnego dnia postanowił, że sam nauczy się polować. Poszukiwanie ofiary okazało się nie być takie proste i szybkie jak przewidywał. Młody wilczek znacznie oddalił się od watahy, zaczął odkrywać nowe tereny. Po wcześniej nieudanych próbach schwytania jakichś ptaków czy wiewiórek, Sacred był już gotów się poddać i szukać drogi powrotnej do domu. Wtedy wypatrzył w zaroślach małego zająca. Wilczek rzucił się w pościg, który ostatecznie zakończył żywot małego stworzonka (zająca, oczywiście). Sacred wyruszył ze swoją zdobyczą w (jak wtedy myślał) drogę powrotną.. Jednak jeszcze wtedy słaba orientacja w terenie, dopiero rozwijające się zmysły i odległość od domu.. To wszystko nie pozwoliło mu odnaleźć odpowiedniej trasy. Tak rozpoczął się nowy etap w jego życiu. Od tamtej pory nieprzerwanie wędrował, aż trafił w to miejsce..[/i]\n1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] [i]Reklama[/i]\n2. [b]Czy to Twoja pierwsza postać na tego typu forum?[/b] [Tak/[u]Nie[/u]]\n3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b][i]Daawno dawno temu grałam na podobnym forum. Trochę się zatęskniło..[/i]\nPost autor: Ruuvyii » 11 gru 2018, 14:49\n1. [b]Imię:[/b] Ruuvyi\n3. [b]Wiek:[/b] 18 miesięcy\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] Choć właśnie przekroczyła swoistą granicę między szczenięctwem i dorosłością, Ruu na pierwszy rzut oka nietrudno pomylić z podrostkiem. Śmiesznie wręcz niska i chuderlawa, mogłaby równie dobrze mieć nieco ponad pół roku. Filigranowa, trochę zbyt koścista sylwetka wznosi się na stosunkowo długich łapach, robiąc wrażenie delikatnej, kruchej niby lustrzane zwierciadło. Wizerunku dopełnia śnieżnobiałe, niezmącone żadnym innym odcieniem futro (no chyba, że się akurat w błocie wytarza, czy innym paskudztwie), oraz osadzone w trójkątnej głowie duże oczęta migdałowego kształtu. Obręcze tęczówek okalające czerń źrenicy wahają się od przejrzystej bieli, poprzez jasne odcienie szarości, aż po bladość srebrzystego księżyca.\n5. [b]Charakter:[/b] Obca światu i świat jej obcy. Niedoświadczona, może troszkę naiwna. Raczej spokojna i pogodna, bezkonfliktowa oraz wycofana. Niezbyt pewna siebie - w końcu to wciąż dość młoda istotka, która dopiero uczy się życia.\n6. [b]Historia:[/b] Trzy miesiące temu opuściła watahę, w której przyszło jej się wychować. Nie, żeby się zgubiła... Wcale. Po prostu odeszła, żeby... ee... Tak, odeszła. Od tego czasu błąka się (ale nie jest zagubiona!) bez większego celu, próbując nie umrzeć z głodu i nie zostać zjedzoną.\n1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] Grałam gdzieś w okolicach 2008.\n3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b] Chyba już ze dwa lata nigdzie nie pisałam, mam dużą potrzebę.\nCytuj Unlogged Asvladur\nPost autor: Unlogged Asvladur » 26 lis 2018, 23:34\n1. [b]Imię:[/b] Asvaldur\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] Czarny basior o dosyć smukłej sylwetce. Szare zabarwienie oczu i permanentnie letargiczne zachowanie powoduje że przypomina raczej cień wilka niźli w pełni funkcjonalnego członka klanu.\n5. [b]Charakter:[/b] Pomijając fakt że wilk jest zdecydowanie powolny w ruchach jak i toku myślenia, wilk ten zdaje się być zafascynowany nocnym niebem i jego zawartością. Wykazuje duży ferwor w swojej wierze jak i w poszukiwaniu odpowiedzi na nieboskłonie, z reguły za pomocą twardej determinacji i konsekwentnym dążeniem do uzyskania odpowiedzi.\n6. [b]Historia:[/b] Myślę że opisywanie historii na dzień dobry jest mało interaktywną formą jej ukazywania. Myślę że wszystko się ujawni podczas rozgrywki.\n1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] Wygrzeb z pamięci (Rhor/Gib/Zvon)\n3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b] Ty pytaj mnie a ja ciebie.\nCytuj Marcepanowe Serduszko\nPost autor: Marcepanowe Serduszko » 25 lis 2018, 16:13\n1. [b]Imię:[/b] Marcepanowe Serce\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] Nie wyróżnia się niczym szczególnym. Ot, typowy szary wilk, żółte oczy. Wielkość odrobinę powyżej średniej dla swojego gatunku, ale nie można nazwać jej gigantem.\n5. [b]Charakter:[/b] Ciekawska świata, wszędzie jej pełno, trudno usiedzieć jej w miejscu. Nie jest osobą, która najpierw pomyśli, a potem zrobi, wprost przeciwnie. Zwykle bywa dość głośna, aczkolwiek potrafi się zamknąć i uważnie słuchać drugiej osoby, jeśli zachodzi taka potrzeba. Empatyczna, dusza towarzystwa.\n6. [b]Historia:[/b] Nie ma w niej nic szczególnego. Dorastała w niewielkiej watasze wilków, otoczona ciociami, siostrami i braćmi, rodziną. To było miejsce przepełnione miłością, chociaż nie brakło i obowiązków. Gdy skończyła parę miesięcy, musiała wykonywać proste zadania, pomagać dorosłym. Nie zabrakło oczywiście czasu na szalone gonitwy, gry w chowanego, "walkę" o pozycję w hierarchii czy kawałek legowiska. I tak dorastała. Rodzinny dom opuściła tylko dlatego, że ciężko było jej usiedzieć wśród znanych kątów - ona chciała iść dalej. Ponadto nie chciała spędzić życia na niańczeniu kolejnych dzieci swych rodziców, sama też chce zainteresować się jakimś kawalerem, przeżyć swoje. Po uzyskaniu zgody odeszła z watahy i ruszyła w nieznane.\n1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] Wymiana bannerów.\n3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b] Wykruszyły się wszystkie fora, na jakich grałam, a nie umiem żyć bez pbfów. Kiedy zaczynałam grę w pbfy nałogowo pisałam na wilczych pbfach, ale porzuciłam je mniej więcej w 2011 roku, bez żadnych szczególnych przyczyn. Stwierdziłam, że powrót do korzeni i odrobina świeżości dobrze mi zrobi.\nPost autor: Raseela » 19 lis 2018, 15:57\n1. [b]Imię:[/b] Raseela\n4. [b]Opis wyglądu:[/b] ciemnobrązowa wilczyca, o krwistych oczach. Nad jej prawym okiem biegnie, duża pojedyncza blizna. Jej gęste futro kamufluje zgrabną sylwetkę. Porusza się elegancko, niczym nimfa.\n5. [b]Charakter:[/b] Charakter Raseeli jest dużym przeciwieństwem jej wyglądu. Czerwone oczy i pamiątkowa blizna, w pewnym sensie sieje grozę. Jednak w środku jest to bardzo spokojną duszą, a nawet i lekko strachliwą. Potrafi spłoszyć ją jeden ruch, jedno słowo. Warczy, czy ukazuje gesty (położone uszy, obnażanie zębów) tylko w sytuacjach, gdy czuje się zagrożona. Walczy również jedynie w samoobronie, nigdy nie atakuje nikogo z własnej woli. Rozważna, żadna jej decyzja nie była podjęta w pośpiechu. Każdy jej następny krok jest dobrze przemyślany. Raczej łatwo nie zdobyć jej zaufania, jednak jeżeli tego dokonasz, poznasz ją całkowicie z innej strony. Pewna siebie, wierna i niezwykle sympatyczna wilczyca, która działa tylko wedle ostrożności i nie miała namyśli nikogo skrzywdzić.\n6. [b]Historia:[/b] Żyła w osamotnieniu przez kilka lat. Porzucona przez rodziców w lesie, wychowywana po jakimś czasie przez starszą wilczycę. Znalazła ona ją wychudzoną i zaniedbaną w środku lasu i postanowiła przygarnąć Raseele. Na początku miała pewne obawy, w końcu jej wygląd nie zachęcał specjalnie ludzi. Jednak poznając ją bardziej, bez wahania stwierdziła, że jej wygląd nie komponuje się z jej kolorową duszą. Trzy lata młoda samica spędziła głównie na beztroskim życiu, bez większej watahy. Jedynie ona i starsza wilczyca, to ona była jej stadem. Gdy jej opiekunka jedna zmarła z przyczyn naturalnych, Raseela postanowiła opuścić dom. Jako, że cztery lata już miała, postanowiła znaleźć nowy dom.\n1. [b]Skąd dowiedziałeś/łaś się o forum?[/b] Tak jak wcześniej, szukałam wilczych forum\n3. [b]Dlaczego chcesz do Nas dołączyć?[/b] uważam, że miło spędza się czas na tego typu forach i postanowiłam stworzyć trzeciego wilczka


Shoo Pom GOA SPART Sandały laser - MODNAPOLKA.pl\npiątek, 18 stycznia 2019 Dzieci Buty Sandały i japonki Shoo Pom GOA SPART Sandały laser\nShoo Pom P0213G00N-D11\nShoo Pom GOA SPART Sandały laser\nShoo Pom GOA SPART Sandały laser Obuwie w Zalando.pl | materiał zewnętrzny: welur, materiał wewnętrzny: skóra, Podeszwa: tworzywo sztuczne, Wyściółka: skóra | Obuwie teraz Darmowa wysyłka\nWyściółka: skóra, materiał wewnętrzny: skóra, Nosek buta: otwarty, Podeszwa: tworzywo sztuczne, materiał zewnętrzny: welur, Zapięcie: rzep\n99.90 zł 149.90 zł Mayoral - Sandały dziecięce 19-25 - srebrny Sandały dziecięce z kolekcji Mayoral. Model wykonany ze skóry ekologicznej. - Regulowane zapięcie. - Zapięcie na rzep. - Gładki materiał. - Okrągły nosek. - Tłoczona podeszwa. - Usztywniony zapiętek. - Skórzana wkładka. - Skórzane wnętrze. - Komfortowe wnętrze. - Ozdobny detal z przodu. Materiał: skóra ekologiczna Skład: Cholewka: 100 % Poliuretan Podeszwa: 100 % Materiał syntetyczny Podszewka: 100 % Skóra naturalna Wkładka: 100 % Skóra naturalna ID produktu: 4921-OBG02H Kod producenta: 41864.75.21B


Polityka prywatności - DX Firma handlowa\nOchrona prywatności Użytkowników jest dla FIRMA HANDLOWA "DX" DZIEWIĘCKI WACŁAW szczególnie ważna. Z tego względu Użytkownicy Serwisu www.dx-tape.pl mają zagwarantowane wysokie standardy ochrony prywatności. FIRMA HANDLOWA "DX" DZIEWIĘCKI WACŁAW jako administrator danych dba o bezpieczeństwo udostępnionych przez Użytkowników danych.\nCelem Administratora jest również należyte informowanie Użytkowników o prawach i obowiązkach związanych z przetwarzaniem danych osobowych, szczególnie wobec treści przepisów o ochronie danych osobowych określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27.04.2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej jako „RODO”). Dlatego też, dbając o ochronę prywatności Użytkowników Serwisu, w niniejszym dokumencie Administrator informuje o podstawach prawnych przetwarzania danych osobowych przekazanych przez Użytkowników w związku z korzystaniem przez nich z Serwisu www.dx-tape.pl (dalej jako „Serwis”), sposobach zbierania, przetwarzania i ochrony danych osobowych, a także o prawach Użytkowników.\nUżytkownikiem jest każda osoba fizyczna, której dane dotyczą, korzystająca z serwisu internetowego www.dx-tape.pl lub usług elektronicznych dostępnych za pośrednictwem Serwisu.\nAdministratorem danych osobowych udostępnionych przez Użytkownika w Serwisie www.dx-tape.pl jest FIRMA HANDLOWA "DX" DZIEWIĘCKI WACŁAW, gen. Józefa Hauke-Bosaka 8, 25-217 Kielce, NIP 6570695410, (dalej jako „Administrator”).\nKorzystanie z Serwisu www.dx-tape.pl przez Użytkownika oznacza, że Użytkownik akceptuje, że Administrator gromadzi oraz wykorzystuje dane osobowe zgodnie z niniejszą Polityką Prywatności.\nPonadto istnieje również możliwość kontaktu drogą pocztową pod adresem: gen. Józefa Hauke-Bosaka 8, 25-217 Kielce.


Bluzy polarowe dla dzieci, modne kolekcje 2021 w Domodi\nSinsay - Bluza polarowa - Różowy Sinsay Sinsay\nDziewczęca bluza polarowa z kapturem Regatta Kacie pomarańczowa - 128 cm Regatta promocyjna cena Aktywnyturysta.pl\nPrzyjemna dziewczęca bluza polarowa z kapturem Regatta Kacie pomarańczowa Regatta Kacie to dziecięca, dziewczęca, wersja damskiego polaru z rozkładanym, obszernym kapturem. Całość oparta jest o przyjemne, poliestrowe włókna, które są bardzo miłe w dotyku dla skóry. Model posiada duży kaptur, który osłoni Twoją głowę w trakcie chłodnego, letniego wieczoru lub podczas jesiennych spacerów. Dla większej wygody posiada dodatkowe ściągacze, które pozwolą go dopasować idealnie do kształtu Twojej głowy. Praktyczne kieszenie na dole sprawią, że wszystko co niezbędne zabierzesz z powodzeniem ze sobą. Jest to również idealne miejsce, by ogrzać dłonie od zimnego, chłodnego wiatru. Polar dziecięcy Regatta Kacie specyfikacja techniczna: wygodny, luźny damski krój miła w dotyku struktura poliestrowa obszerny kaptur ze ściągaczami 2 kolorowy polar o gramaturze 240 g/m2 Zintegrowany kaptur komina owijanym wokół szyi Ozdobny troczek 2 dolne kieszenie Dziewczęcy polar, bluza z kapturem marki Regatta\nADIDAS CREW SWEATSHIRT > FN0933 streetstyle24.pl\nBLUZA ADIDAS CREW SWEATSHIRT FN0933 DZIECIĘCA, RÓŻOWA Modna bluza dla młodzieży marki adidas. Model wkładany przez głowę. Posiada luźny krój. Na przodzie zastosowano wyrazistą taśmę z brandingiem i 3 paski na mankietach. Pluszowy polar daje poczucie ciepłej miękkości. Specyfikacja: Standardowy krój - zaokrąglony dekolt - materiał: polar, 77% bawełna / 23% poliester pochodzący z recyklingu - bluza z polaru z zaokrąglonym dekoltem - dół i mankiety wykończone ściągaczem\nPolar z kapturem chłopięcy 4F\nKONCEPCJA PROJEKTOWA: Chłopięca rozpinana bluza polarowa posiada wewnętrzną warstwę z mikropolaru, dzięki czemu zapewni ochronę przed chłodem podczas użytkowania. ZALETY: zamek na całej długości, wewnętrzna warstwa z ciepłego mikropolaru, technologia 4FWarm zapewnia komfort cieplny, trzyczęściowy kaptur bez regulacji, 2 otwarte kieszenie na froncie, mankiety oraz dół zakończone elastyczną lamówką, taśma na karku kryjąca przeszycie chroni przed podrażnieniami.\nBluza z kapturem z flauszu Champion Peek&Cloppenburg\nBluza z kapturem młodzieżowa Champion, Polar, Luźny krój , Kaptur , Kieszeń kangurka , Wykończenia w kontrastowym kolorze na rękawach i na dole, Logo , Długość tyłu w rozmiarze 140: 53 cm, Długość rękawa w rozmiarze 140: 51 cm\nBluza dziecięca McKinley Skeena II Blue 128 Mckinley wyprzedaż Outdoorlive.pl\nBluza polarowa Skeena II, zachowana , typowo outdoor’owym stylu. Dzianinowy materiał poliestreowy świetnie sprawdza się na co dzień, a przede wszystkim na wymagających szlakach zapewniając praktyczny komfort i lekkość.Dopasowany krój i ergonomicznie poprowadzone płaskie szwy nie krępują ruchów. Ponadto, polar nie pilinguje się, dzięki czemu przez długi czas będzie wyglądał jak nowy.\nBluza dziecięca McKinley Skeena II Red 140 Mckinley Outdoorlive.pl okazyjna cena\nDziecięca bluza Softshell Regatta Avalon Koralowa - 152 cm Develop-free wyprzedaż Aktywnyturysta.pl\nDziecięca bluza Polar Regatta Avalon Koralowa Marka: Regatta Marl Extol - elastyczna dzianina z ciepłym spodem 2 dolne kieszenie Elastyczne wykończenie mankietów\nDziewczęca bluza polarowa z kapturem Regatta Kacie truskawkowa - 116 cm Develop-free okazja Aktywnyturysta.pl\nPrzyjemna dziewczęca bluza polarowa z kapturem Regatta Kacie czerwona - buraczkowa Regatta Kacie to dziecięca, dziewczęca, wersja damskiego polaru z rozkładanym, obszernym kapturem. Całość oparta jest o przyjemne, poliestrowe włókna, które są bardzo miłe w dotyku dla skóry. Model posiada duży kaptur, który osłoni Twoją głowę w trakcie chłodnego, letniego wieczoru lub podczas jesiennych spacerów. Dla większej wygody posiada dodatkowe ściągacze, które pozwolą go dopasować idealnie do kształtu Twojej głowy. Praktyczne kieszenie na dole sprawią, że wszystko co niezbędne zabierzesz z powodzeniem ze sobą. Jest to również idealne miejsce, by ogrzać dłonie od zimnego, chłodnego wiatru. Polar dziecięcy Regatta Kacie specyfikacja techniczna: wygodny, luźny damski krój miła w dotyku struktura poliestrowa obszerny kaptur ze ściągaczami 2 kolorowy polar o gramaturze 240 g/m2 Zintegrowany kaptur komina owijanym wokół szyi Ozdobny troczek 2 dolne kieszenie Dziewczęcy polar, bluza z kapturem marki Regatta\nDziecięca bluza Softshell Regatta Avalon Niebieski - 116 cm Develop-free wyprzedaż Aktywnyturysta.pl\nDziecięca bluza Polar Regatta Avalon Niebieski Marka: Regatta Marl Extol - elastyczna dzianina z ciepłym spodem 2 dolne kieszenie Elastyczne wykończenie mankietów\nDziecięcy Polar Regatta Pira Junior Turkusowy - 152 cm Develop-free Aktywnyturysta.pl okazyjna cena\nDziecięcy Polar Regatta Pira Dziecięcy Polar Regatta Pira to lekki i uniwersalny polar dla dzieci i młodzieży. Sprawdzi się na co dzień , do szkoły jak również na wyprawy w poszukiwaniu przygody. Marka: Regatta Mikropolar w drobne prążki 140 g/m2 Panele z wytrzymałego stretchu Extol po bokach i pod pachami 2 dolne kieszenie zapinane na zamek Streczowe wykończenie kołnierza, mankietów i dołu\nDziecięcy Polar Regatta Pira Junior Różowy - 152 cm Develop-free Aktywnyturysta.pl okazyjna cena\nDziecięcy Polar Regatta Pira Junior Grafitowy - 128 cm Develop-free promocja Aktywnyturysta.pl\nDziecięcy Polar Regatta Loco Granatowy - 128 cm Develop-free Aktywnyturysta.pl wyprzedaż\nDziecięcy Polar Regatta Loco Cienki i lekki polar dziecięcy rozpinany pod szyją Dziecięcy Polar Regatta Loco to lekki polar dla dzieci, wykonany został z przyjemnego w dotyku microfleecu. Nie jest on jedynie szalenie miły dla skóry, ale również posiada właściwości antypilingujące, co sprawi, że nawet po wielu sezonach użytkowania nadal będzie świetnie wyglądał. Elastyczne włókna sprawią, że Twoje dziecko samodzielnie i sprawnie założy go i ściągnie. Nie krępuje on również ruchów podczas wysiłku i tym samym sprawdzi się jako idealna warstwa grzewcza i oddychająca do każdego rodzaju sportu. Model dostępny jest aż w ośmiu kolorach, abyś Ty i Twoja pociecha znalazła idealną wersję dla siebie. Regatta Loco specyfikacja techniczna: marka: Regatta matetriał 140g/m2 microfleece rozpinany pod szyją bardzo przyjemny i delikatny w dotyku elastyczny i oddychający\nPolar dziecięcy Regatta Orbiter - 116 cm Develop-free wyprzedaż Aktywnyturysta.pl\nPolar dla dzieci z kapturem Regatta Orbiter niebieski Marka: Regatta 250gsm 70% polyester /30% bawełna kaptur z regulacją Streczowe obszycie kaptura 2 kieszenie na zamek\nDziecięcy Polar Regatta Loco Szary - 128 cm Develop-free Aktywnyturysta.pl wyprzedaż\nDziecięca bluza Polar Regatta Avalon Szara - 116 cm Regatta okazja Aktywnyturysta.pl\nDziecięca bluza Polar Regatta Avalon Szara Marka: Regatta Marl Extol - elastyczna dzianina z ciepłym spodem 2 dolne kieszenie Elastyczne wykończenie mankietów\nOcieplana bluza hybrydowa dla dzieci Craghoppers Akira niebieska - 34R okazja Aktywnyturysta.pl\nŚwietna dziecięca bluza z kapturem dla najmłodszych Craghoppers Akira Hybrid Jkt niebieska Craghoppers Akira Hybrid Jkt to dziecięca bluza z kapturem wprost do zadań specjalnych. Będzie niezastąpiona zarówno podczas rodzinnych wypadów w góry, jak i również sprawdzi się na mieście. Model powstał jako hybryda – łączy w sobie przyjemny w dotyku, wytrzymały i ciepły polar oraz lekką, syntetyczną ocieplinę. Taka kombinacja sprawi, że Twojemu dziecku będzie zawsze ciepło i wygodnie. Syntetyczna ocieplina na klatce piersiowej. W tej dziecięcej sportowej bluzie z kapturem znajdziesz dodatkową ochronę przed wyziębieniem Twojej pociechy. Na klatce piersiowej umieszczono wytrzymały i lekki poliester, a pod nim syntetyczną ocieplinę. To fantastyczne rozwiązanie sprawia, że płuca dziecka są osłonięte przed wiatrem i dodatkowo dogrzane. W końcu zdrowie tych najmłodszych jest dla nas najważniejsze – prawda? Idealnie dopasowana dziecięca bluza na każdą przygodę. Craghoppers Akira Hybrid Jkt jest świetnie dopasowana. Zawdzięcza to elastycznym lamówkom na mankietach, dole oraz na kapturze. Dzięki temu, od razu po założeniu świetnie przylega i nie wymaga regulacji. Będzie spełniać swoją funkcję od razu po założeniu! Ta dziecięca bluza z kapturem jest nie tylko ciepła, ale bardzo lekka. Twoja pociecha z powodzeniem spakuje ją do swojego plecaka czy torby, by w przypadku pogorszenia pogody mieć ją zawsze pod ręką. Dzięki, że jesteś EKO! Kupując Craghoppersa – jesteś EKO! Ta dziecięca bluza z kapturem powstała dzięki recyklingowi około 15 plastikowych butelek!\nPolar turystyczny dla dzieci Dare2b Witty granatowy - 128 cm okazyjna cena Aktywnyturysta.pl\nPolar turystyczny dla dzieci Dare2b Witty granatowy Ciepły i wygodny dziecięcy polar Dare2b Witty Fleece. Dare2b Witty Fleece to wygodna i uniwersalna bluza polarowa dla najmłodszych. Dzięki niej Twoja pociecha będzie zawsze właściwie dogrzana o każdej porze roku. Ten dziecięcy polar sprawdzi się zarówno do noszenia na wiosnę i lato jako samodzielna bluza, jak i później pod kurtkę. Dzięki temu nie będzie wisiał w szafie i Twoje dziecko będzie mogło go używać przez cały czas! Przyjemny w dotyku materiał – delikatny poliester. Ten dziecięcy polar uszyty został z delikatnego dla skóry poliestru. Tym samym świetnie się nosi, a Twoja pociecha nie będzie chciała go ściągać! Model uszyty jest w gramaturze 170g/m2 . Jest więc nie za cienki i nie za gruby. Idealny również do aktywności fizycznej. Jednym słowem – najlepszy przyjaciel młodego człowieka podczas chłodniejszych dni. Dwie dolne ocieplane kieszenie. Dare2b Witty Fleece to ciepły polar dla dzieci, w którym nie zabrakło również kieszeni. Do dyspozycji są dwie dolne, w których Twoja pociecha nie tylko schowa swoje ulubione drobiazgi, ale również skutecznie ogrzeje zmarznięte dłonie. Sam model zaprojektowany został jako dziecięca bluza polarowa rozpinana na całości. Pozwoli to Twojemu dziecku na więcej wygody i samodzielności w ubieraniu.\nBluzy polarowe dla dzieci - zobacz nasze artykuły


Do Kuncewiczówki i dalej\nSzlak spacerowy do Kuncewiczówki: od komisariatu policji w kierunku południowym, ulicą Małachowskiego - biegnącą wąwozie o tego samego imienia, ulica, tj droga wiodąca przez teren zabudowany tylko w początkowym (dolnym) odcinku, potem, przez większość trasy idziemy przez las - droga jest wiec przyjemna, ale trzeba pamiętać, ze dosyć ostro pod górkę. Po około kilometrowym spacerze na rozwidleniu drogi wybieramy lewą drogę i natrafiamy na nowoczesny gmach Domu Dziennikarza. Za nim schowana jest Kuncewczówka.\nDom Marii i Jerzego Kuncewiczów w Kazimierzu Dolnym (ul. Małachowskiego 19) to jedno z najważniejszych dla kultury miejsc w Kazimierzu Dolnym. Willa "pod wiewiórką" - bo tak ja nazwali właściciele zbudowana została w 1938 roku według projektu Karola Sicińskiego. Powstała na wzgórzu obok wąwozu Małachowskiego w miejscu gdzie przez kilka lat Kuncewicowie przemieszkiwali kolejne lata w chatce w kupionym jeszcze w latach dwudziestych.\nBardzo szybko po zbudowaniu willa stała się kulturalnym centrum miasteczka - bywali tu m.in. Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Konstanty Ildefons Gałczyński, Julan Tuwim, Jarosław Iwaszkiewicz, Antoni Słonimski...\nLosy Kuncewiczówki przypominały losy kraju: willę zajęli najpierw Niemcy, potem sowiecki sztab, a na koniec ubecy przywozili tu swoje dzieci na wakacje... Kuncewicowie powrócili tu z zagranicy dopiero w 1962 roku. Powoli odbudowali wnętrza, a willa wracała do roli salonu kultury, znów zaczęli pojawiać się poeci i artyści. Po śmierci Jerzego Kuncewicza w 1984 i Marii w 1989, ich syn Jerzy założył w 1991 Fundację Kuncewiczów, dzięki której odbywały się tu wernisaże, koncerty, sesje i konferencje naukowe - kontynuowana była tradycja tego miejsca.\nCzas niepewności nastał kiedy z kolei ....postanowił sprzedać wille, obawa, że obiekt przejdzie w ręce osoby obojętnej na sprawy kultury skłoniła grupę przyjaciół Kuncewiczów i miłośników Kuncewcowki do założenia Stowarzyszenia Kuncewiczówka, a przez prasę przetoczyła się dyskusja na temat przyszłych losów zabytku. Ostatecznie willę kupiło Muzeum Nadwiślańskie.\nDziś funkcjonuje tu muzeum literackie poświęcone trojgu pisarzom: Marii i Jerzemu Kuncewiczów oraz bratankowi Marii Kuncewiczowej - Janowi Józefowi Szczepańskiemu. Muzeum przedstawia też dzieje inteligencji polskiej XX wieku a zwłaszcza okresu międzywojennego. Prezentowana jest też w muzeum kultura sąsiednich narodów.\nJeśli zawrócimy do wąwozu Małachowskiego i będziemy kontynuować spacer pod górę po kolejnych kilkuset metrach trafimy na płytę poświęconą hrabiemu Małachowskiemu. W czasie powstania listopadowego, 18 kwietnia 1831, w rejonie Kazimierza dolnego wojska polskie dowodzone przez generała Sierawskiego zostały pobite przez Rosjan. Dzień wcześniej Polacy stawili skuteczny opór pod Wronowem, gdzie dużą rolę odegrał atak odwodów dowodzonych przez pułkownika Juliusza Małachowskiego. Podobny atak pod Kazimierzem zakończył się porażką - Polacy cofnęli się, kiedy zginął ich waleczny dowódca. W miejscu śmierci płk. Małachowskiego stoi dziś pamiątkowa tablica.\nSzlak wkrótce zostawia drogę i skręca pod kątem prostym w lewo, w dół około kilometra od pomnika - płyty szlak dochodzi do ulicy Czerniawy, biegnącej dnem wąwozu o tej samej nazwie - to równocześnie szosa do Wilkowa. Szosa do której doszliśmy prowadzi w lewo, w dół z powrotem do miasta, a w górę, w prawo - do Wilkowa lub Niezabitowa. W obu kierunkach droga prowadzi do cmentarzy.\nCmentarz żydowski, ok 200-300 metrów w dół Czerniaw (licząc od skrzyżowania ze szlakiem) W tym miejscu założony został w połowie XIX nowy cmentarz żydowski (tj drugi z istniejących niegdyś w Kazimierzu). Cmentarz został zniszczony przez Niemców, ale w lesie można znaleźć wiele ocalałych nagrobków. Przy szosie zbudowany został monumentalny pomnik przypominający jerozolimska Ścianę Płaczu. Pomnik wymurowano z kilkuset macew, odzyskanych przez Muzeum Nadwiślańskie po tym jak Niemcy użyli ich do brukowania ulic i placów. W miejscu gdzie dziś stoi pomnik, Niemcy dokonali wielu egzekucji.\nCmentarz żołnierzy radzieckich położony jest na południe od kirkutu, przy tej samej drodze w kierunku na Opole Lubelskie. Cmentarz jest pięknie położony, a jego główna aleja wznosi się powoli w górę masywu Łysej Góry (u podnóża tego samego masywu leży kirkut) Pochowano tu 8676 żołnierzy Armii Czerwonej poległych głownie przy nieudanej próbie forsowania Wisły w lecie 1944 roku.


Teraz jest 23 lis 2017, 20:56\n17877 • Strona 492 z 1277 • 1 ... 489, 490, 491, 492, 493, 494, 495 ... 1277\nprzez elfrid 28 sie 2013, 18:52\nladywind, myślisz, że jak nie zaskoczyła wełna+mirta to zaskoczy SSRI+mianseryna? może spróbuj moklobemidu albo właśnie bupropionu lub reboksetyny. Z drugiej strony mianseryna/mirtazapina to też leki przeciwdepresyjne, więc może warto podnieść dawkę mirty do 30 lub 45mg.\n-- 28 sie 2013, 18:53 --\nMarek1977, chyba lepiej łączyć sertraline z mianseryna, mirtazapina niż pramolanem czy doxepinem\nprzez CórkaNocy 28 sie 2013, 18:56\nladywind, kilka lat czekałam na dobre samopoczucie i szukałam leku, który by mi pomógł i teraz doceniam nastrój dobry, nawet z zamuleniem, byleby bez lęków\nale faktycznie przydałoby ci się wypróbowanie tego wellbutrinu albo moklobemidu\nprzez Dżejmson 28 sie 2013, 18:59\nelfrid, jak tam samopoczucie na nowym mixie?\nprzez Marek1977 28 sie 2013, 19:19\nelfrid miansa i mirta to potężnie silne leki stosowane w ciężkich depresjach endogennych,opipramol przy nich to niewinna zabawka a efekt daje taki jak należy.\nprzez miko84 28 sie 2013, 19:19\nelfrid wpisz w google SSRI+anhedonia\nprzez elfrid 28 sie 2013, 19:34\nDżejmson, na razie nijak, ale dopiero zacząłem. Z reguły wieczorem jest dobrze, gorzej za dnia.\nA w jakich dawkach brałeś sertre i mianse?\nJak tam na lamotrygine?\n-- 28 sie 2013, 19:41 --\nMarek1977, ale pramolan to jednak trojpierscieniowiec, ma swoje uboki. Ja nie namawiam. Ale skoro już brać drugi lek, to chyba lepiej mianseryne (duża rozpiętość dawek). Dobrze robi na sen, apetyt i sex:P i te ssri'owe uboki niweluje. Sam dopiero zaczynam ale pamiętam, że miansa świetnie uzupelniala fluo, czuło się błogo.\n-- 28 sie 2013, 19:43 --\nMarek1977, zwłaszcza na te dolegliwości które opisales czyli pobudzenie i problemy ze snem.\nprzez tahela 28 sie 2013, 20:02\nmi miansa dobrze wspołgrała swego czasu z paro, ale tyłam po niej wiec odstawiłam\nprzez Dżejmson 28 sie 2013, 20:10\nelfrid, brałem 100 sertry i 60 miansy i było świetnie. Jak chodzi o lamo, dopiero wchodzę na ten lek i jestem na 25mg. Na szczęście brak skutków ubocznych.\nprzez freda 28 sie 2013, 20:11\nelfrid nie pierzesz już paro?\nprzez Marek1977 28 sie 2013, 20:27\nDo miansy i mitry mam pewne zastrzeżenie-powodują u mnie koszmary senne.\nprzez elfrid 28 sie 2013, 20:37\nfreda, nie mam siły teraz na paro. Cały dzień jestem zmęczony i wycofany, chyba od tych llęków. Potrzebuje czegoś co doda energii, spowoduje że byle sprawa w pracy nie będzie wydawala się problemem nie do pokonania. Przestane byc taka dupa wolowa. Sertralina z mianseryną wydaje się lepszym wyjściem. Ewentualnie z mirtazapina, jak po miansie będzie tycie. Psychiatre mam dopiero na początku października. Nie będę tyle czekał, skoro mam w domu leki. Po prostu na najbliższej wizycie powiem czy to połączenie się sprawdziło i wtedy albo zostanie albo zmiana.\nprzez Siding Spring 28 sie 2013, 20:54\nPisalem o tym Tobie z dobrego serca.::)\nprzez CórkaNocy 28 sie 2013, 20:59\nelfrid, a twój lekarz nie ma nic przeciwko jak się mu samemu czy to sugeruje czy stawia przed faktem dokonanym, że się bierze to i to? bo wielu lekarzy niestety nie lubi patrzeć na sytuacje, gdy to pacjent uważa co dla niego jest najlepsze\nprzez elfrid 28 sie 2013, 21:05\nDżejmson, Nie chcę krakac, ale oby nie okazało się, że ten stan wywołały u Ciebie leki i na samej lamotryginie wszystko wróci. Swoją drogą lekarz mógł najpierw obniżyć dawki antydepresantow na 50mg sertry i 30mg miansy i zobaczyć jak zareagujesz. Skoro czules się subiektywnie dobrze. Z drugiej strony psychiatra ma doświadczenie wyczucie, więc pewnie się mylę.


SUKIENKANr ref.V6SK06Cena katalogowaNasza cena349,00 zł\nOszczędzasz 29% (100,00 zł). 249,00 zł\nOpisSkład i konserwacjaSposób konserwacji: PRANIE RĘCZNE 30CPRANIE RĘCZNE 30CJak wybrać odpowiedni rozmiar?Sukienka o luźnym kroju ze zwiewnej tkaniny w kolorze pomarańczowym. Z efektownym, głębokim dekoltem i fantazyjnymi rękawami. Tył dłuższy. Na podszewce.Podaj dane kontaktowe, a my damy Ci znać kiedy towar będzie dostępnySUKIENKAKod produktu: V6SK06Rozmiar: Wprowadź swój adres e-mail, na który wyślemy Ci jednorazowe powiadomienie, gdy ten towar będzie ponownie w sprzedaży.\nSklad1:98%POLIESTERSklad2:2%ELASTANTabela rozmiarówRozmiarObwód klatkiuniwersalny80Polecane


ednak osoby, które źle znoszą przebywanie w pomieszczeniach klimatyzowanych. Dla nich korzystnym rozwiązaniem wydaje się wiatraczek i chronienie się w cieniu. Z klimatyzacją rzeczywiście nie ma co przesadzać. Ekspedientki, które m\nNadszedł czas upałów. Nie wszyscy to lubią, więc potrzebujemy chociaż przez krótki czas pobyć w chłodnym miejscu. Świetnym rozwiązaniem jest klimatyzacja. Są jednak osoby, które źle znoszą przebywanie w pomieszczeniach klimatyzowanych. Dla nich korzystnym rozwiązaniem wydaje się wiatraczek i chronienie się w cieniu. Z klimatyzacją rzeczywiście nie ma co przesadzać. Ekspedientki, które mus\nCzy są nowe przepisy jak znaleźć dobrego prawnika?Jak można w 2020 kupić włoską kawę w sieci?O grzaniu ogółemCzy są nowe przepisy jak znaleźć dobrego prawnika?Wybór dentysty i protetyka, czym się kierować?Poradnik pacjenta - wizyta u dentystyAbout cleaning servicesZobacz te 7 ciekawostek o tym jak Wydrukować Reklamę w prosty sposóbSimple matter of printingMateriały drukowane - czy dalej warto w nie inwestowaćRadzimy jak skorzystać z fotowoltaiki skuteczniejJak znaleźć psychologa Natychmiastowo?Czy Wiesz Jak kupić klimatyzację W 8 Dni?Druk. Krótko o etykietach i nie tylkoLubisz uczyć bhp? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!Tarasy w centrum uwagiKilka ogólnych porad o wizycie u dentystyKilka słów o druku i poligrafiiA Co Jeśli Mógłbyś Zamontować fotowoltaikę Już Za 3 Dni?Dentysta ZabrzeMaintenance of property in practiceNaprawa ekspresów do kawyJak uczyć bhp - zmiany w 2020Kancelarie prawnicze od wszystkiego. Czy warto?Should you hire someone to keep you home tidyJak wybrać dentystę?Tłumaczenia z BułgarskiegoKrótko na temat pełnej automatyzacji bramBhp-pulsar.plDruk i drukarnie, coś na temat


Realizuję swoje marzenia str. 1 :: Świat Rezydencji :: Luksusowa strona życia - rezydencje, wnętrza, design, architektura, technologie, ogrody\nSTRONA GŁÓWNA / DESIGN / NAZWISKO Z MARKĄ / Realizuję swoje marzenia str. 1\nWspółtwórca i realizator wystawy głównej Muzeum Powstania Warszawskiego, projektant i wykonawca wystawy głównej Muzeum Historii Żydów Polskich. W dorobku ma też wiele projektów architektury wnętrz, obejmującej biura, obiekty rekreacyjne, obiekty poprzemysłowe i rezydencje prywatne. W 2013 roku Mirosław Nizio uruchomił firmę Nizio Interior, która zajmuje się projektowaniem i produkcją unikatowych mebli – foteli i stołów, które powstają zgodnie z regułą 3 R: recycle, reuse, remake.\nBartosz Kozak: Pamięta Pan swój pierwszy kontakt z drewnem w roli materiału twórczego?\nZacząłem pracować z drewnem jako nastolatek. Ciekawiło mnie, jak wydobyć jego naturalne piękno, jak łączyć je z innymi materiałami, np. ze stalą. Fascynujący wydawał mi się sam proces tworzenia. Przyglądałem mu się w niezwykłym miejscu – zakładzie stolarskim, który prowadził ojciec. To on przekazał mi wiedzę i zaraził pasją do swojej pracy. Zaszczepił we mnie miłość do drewna jako tworzywa oraz szacunek do rzemieślniczego fachu. Efektem tego był wybór liceum plastycznego, zainteresowanie sztuką, rysunkiem, malarstwem. Co ciekawe, wiedzę zdobytą u ojca w warsztacie, stale wykorzystuję w swojej pracy. I to zarówno przy tworzeniu projektów architektonicznych, jak i designerskich.\nKim jako młodych chłopak chciał Pan zostać?\nNie miałem pojęcia, czym się będę zajmował, ale intensywnie poszukiwałem swojej drogi. Dużo malowałem, z czasem tworzyłem scenografie teatralne, poznawałem design i architekturę. Pewnie nie zdecydowałbym się na studia architektoniczne, gdyby nie wpojone mi przez ojca pracowitość i determinacja, a także kreatywność i naturalna ciekawość. Dzięki nim poszukiwałem twórczych wyzwań.\nNowy Jork, rok 1989. Zakłada Pan firmę, która specjalizuje się w designie. Jak ten czas wpłynął na Pana podejście do pracy?\nCzas spędzony w Nowym Jorku to bardzo barwny rozdział mojego życia, który całkowicie mnie odmienił, ukształtował osobowość, podejście do pracy i projektowania. To był świat pełen świeżych inspiracji. Odkrywałem je w zabytkach, sztuce i historii miasta. Studiując w Fashion Institute of Technology poznałem wielu profesorów, od których dostałem ogromne wsparcie i wiedzę. Wziąłem udział w wielu interesujących projektach nie tylko wnętrzarskich, ale także związanych np. z renowacją drewnianych rzeźb. Chciałem się rozwijać, uczyć, pasjonowało mnie to. W Nowym Jorku zdobyłem też cenne doświadczenie biznesowe, bo szybko przekonałem się, że aby osiągnąć sukces, trzeba nie tylko dobrze projektować, ale też umieć swoje projekty sprzedawać. Wyzbyłem się kompleksów, stałem się bardziej otwarty. Swobodnie realizowałem się twórczo.\nTo był idealny ruch. Pozwolił mi odkryć nowe możliwości. Wszystko zaczęło się od... urlopu. Chciałem odpocząć od pracy w Stanach Zjednoczonych i spędzić wakacje w ojczyźnie. Niedługo po tym, jak przyleciałem do Polski poznałem biznesmena, który zaproponował mi zaprojektowanie luksusowej rezydencji. Potraktowałem tę propozycję jako ciekawe wyzwanie. Projekt powstał w dwa tygodnie i od razu został zaakceptowany przez inwestora. To mnie skłoniło do przyjrzenia się polskiemu rynkowi. Zrozumiałem, że jest tu ogromne zapotrzebowanie na ciekawe projekty, na dobry design i architekturę. Uświadomiłem sobie, że mam możliwości i umiejętności, i że nie mogę nie zaryzykować. Przedłużyłem pobyt w kraju na rok. Potem wygrałem konkurs na wykonanie stałej ekspozycji w Muzeum Powstania Warszawskiego, a jeszcze później pojawiły się kolejne ciekawe projekty. I tak z dnia na dzień oddalała się perspektywa powrotu do Nowego Jorku. Pracownia Nizio Design International zaczęła się mocno rozwijać, a wraz z nią kolejne architektoniczne przedsięwzięcia.\nZajmuje się Pan architekturą, rzeźbiarstwem, wzornictwem. W której z tych dziedzin czuje się Pan najlepiej?\nKażdy projekt daje mi dużo satysfakcji – nowy mebel, rzeźba, obiekt architektoniczny czy wnętrze. Jednak z największą pasją i zaangażowaniem podchodzę do realizacji stricte architektonicznych, szczególnie do projektów muzeów narracyjnych. To zadanie, które pozwala na wszechstronny rozwój i na pełne wykorzystanie możliwości – na mierzenie się z samym sobą i stałe wzbogacenie doświadczeń. Dzięki takim projektom zawsze uczę się czegoś nowego, poszukuję innowacyjnych rozwiązań. I dorastam do podejmowania jeszcze większych wyzwań. Nie spodziewałem się, że po realizacji pierwszego tak poważnego zadania, jakim było współtworzenie projektu i wykonanie ekspozycji Muzeum Powstania Warszawskiego, zostanę zaproszony do kolejnych projektów: Muzeum Polaków Ratujących Żydów na Podkarpaciu im. Rodziny Ulmów w Markowej, Gross-Rosen Kamienne Piekło czy też Muzeum Historii Żydów Polskich. Każde z tych przedsięwzięć stawiało przede mną nowe zadania, związane z opracowaniem koncepcji architektonicznej, przygotowaniem scenografii, a nawet stworzeniem obrazów lub mebli. Te zadania sprawiają, że się rozwijam – nie tylko zawodowo. Nie mam czasu żeby stać w miejscu.


Sztuka prezentacji w nauce biznesie i polityce - Wiktor Niedzicki - ebook - epub - Virtualo - Virtualo.pl\nPrzed nami wykład, konferencja, a może wywiad telewizyjny. Już pocą się nam ręce. Już czujemy suchość w gardle. Co robić? Czy wystąpienie publiczne musi się łączyć z wielkim stresem? Jak poradzić sobie z takim zadaniem? Jak się przygotować? Co powiedzieć? Jak się zachować? Przeczytanie tej książki powinno pomóc wszystkim, którzy się boją. Może nie każdy zostanie świetnym mówcą, ale z pewnością może uniknąć licznych błędów. Warto nie tylko skorzystać z tych rad. Niektóre elementy można i należy przećwiczyć samemu. Każdy ma szansę nauczyć się efektownej prezentacji. Autor zdobywał tę wiedzę na własnych błędach, ale także uczył się od najlepszych prezenterów i trenerów medialnych. Książka jest poradnikiem, ale także tekstem do czytania. Dla każdego. Moje życie jest pasją. Pasją poznania i pasją pokazywania świata. W telewizji, w radiu, na wykładach i spotkaniach z młodzieżą. Dla ciekawego doświadczenia lub nowego urządzenia mogę jechać z kamerą na koniec świata. Od 35 lat prezentuję najciekawsze osiągnięcia naukowców i inżynierów. W radiu, telewizji i w prasie. Chcę pokazać, że nauka jest piękna. Barwna, atrakcyjna i porywająca. Polscy naukowcy, inżynierowie i przedsiębiorcy są znakomici i ambitni. Muszą się jednak dobrze prezentować. Staram się w tym pomóc. - Wiktor Niedzicki Sztuka prezentacji to książka, którą czyta się jednym tchem, a potem wielokrotnie wraca do wybranych tematów, znajdując w nich ciągle coś nowego, odkrywając dla siebie nowe wskazówki i prawdy. (…) Zastosowanie podanych w książce wskazówek z pewnością niejednemu przyniesie wiele satysfakcji osobistej, która przełoży się na satysfakcję zawodową i być może finansową. - prof.. Hanna Gulińska Książkę należy przeczytać po raz pierwszy w całości, a potem traktować ją jako podręcznik. Nie ma żadnej wątpliwości, że skorzystanie z rad Autora znacznie zmniejszy prawdopodobieństwo kompromitacji każdego, kto bardzo chce lub musi występować publicznie. - prof.. Andrzej Orłowski Wiktor Niedzicki – popularyzator nauki, dziennikarz, prezenter radiowy i telewizyjny, wykładowca akademicki. Laureat wielu nagród dziennikarskich. Z wykształcenia fizyk i muzyk. Autor setek programów telewizyjnych. Program Laboratorium (ponad 500 wydań) o osiągnięciach polskich naukowców przez 25 lat był emitowany przez TVP1. Życiowym celem Wiktora Niedzickiego jest promocja polskiej nauki. Jego pasją są podróże i związki między nauką, techniką i wielkimi wydarzeniami historii.


Konferencja o naprotechnologii | Niedziela.pl\nNiedziela częstochowska 16/2013, str. 1-2\nNaprotechnologia to temat konferencji naukowej, która odbyła się w sobotę 23 marca w Muzeum Monet i Medali bł. Jana Pawła II w Częstochowie. Gośćmi konferencji byli m.in.: abp Wacław Depo, metropolita częstochowski, poseł Szymon Giżyński (PiS) i dr inż. Antoni Zięba, wiceprezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia.\n- Konferencja nt. naprotechnologii wpisuje się w działalność edukacyjną naszego Muzeum. Bł. Jan Paweł II był wielkim obrońcą godności człowieka i świętości życia. Myślę, że szczególnie w Częstochowie musimy mówić o naprotechnologii - powiedział, witając gości, Krzysztof Witkowski, dyrektor Muzeum i organizator konferencji. W słowie zaś do uczestników konferencji abp Wacław Depo podkreślił, że takie inicjatywy jak ta konferencja „przemieniają nasze miasto”. Metropolita Częstochowski przypomniał o dwóch ważnych dokumentach papieskich nt. ludzkiego życia, a mianowicie encyklikę Pawła VI „Humanae vitae”, która była „znakiem sprzeciwu wobec tego, co służyło śmierci człowieka” oraz encyklikę Jana Pawła II „Evangelium vitae”, która była „wielkim przypomnieniem prawdy Bożej o człowieku i świecie”. - Bez odniesienia do Boga wszelkie metody i manipulacje są kłamstwem i prowadzą do śmierci człowieka - mówił abp Depo. Natomiast poseł Szymon Giżyński wskazał na kontekst społeczny w Częstochowie. Nawiązując do wprowadzenia przez obecne lewicowe władze Częstochowy dofinansowania metody in vitro z budżetu miasta, podkreślił, że „to, co się stało w Częstochowie to arkana współczesnego marketingu politycznego i stało się to na oczach całej Polski”.\nGłówny wykład nt. obrony ludzkiego życia i naprotechnologii wygłosił dr inż. Antoni Zięba. Podkreślił m.in., że we wszystkich dyskusjach nt. obrony ludzkiego życia i promowania metody naprotechnologii „bardzo ważne jest zwracanie uwagi na fakt, że życie człowieka zaczyna się od poczęcia jako na fakt naukowy i medyczny”. Z ubolewaniem zauważył, że w debacie publicznej w Polsce po 1989 r., a szczególnie w mediach „nie było jasnego zdefiniowania m.in. pojęcia aborcji”. - Również, gdy mówi się o procedurze in vitro w mediach praktycznie wcale nie mówi się o tym, że in vitro to niszczenie życia ludzkiego na początkowym etapie rozwoju. Od 60 do 95 proc. dzieci poczętych tą metodą ginie przed narodzeniem - mówił dr Zięba. - Skuteczność metody in vitro waha się od 21 do 26 proc.” - kontynuował. Wiceprezes PFROŻ podkreślił, że „naprotechnologia umożliwia niepłodnym parom poczęcie dziecka z dużym prawdopodobieństwem, sięgającym nawet do ok. 80 proc. w czasie do dwóch lat” - Naprotechnologia to również diagnostyka niepłodności i jej realne leczenie. To diagnostyka przyczyn poronień, w tym nawykowych, oraz dużo niższe koszty niż w przypadku in vitro - mówił dr Zięba. Jego zdaniem „dawanie pieniędzy na in vitro to także zwykła niegospodarność”. - Dla propagowania naprotechnologii konieczny jest ruch obywatelski. Trzeba o niej mówić w szkołach, na katechezie. Trzeba też spróbować przebić się z reklamą o naprotechnologii do mediów - podsumował.\nW czasie dyskusji po wykładzie dr Antoni Zięba zaznaczył, że jako specjaliści w dziedzinie naprotechnologii, jako działacze pro life „musimy dostarczyć nauczycielom, lekarzom, katechetom i kapłanom solidnych materiałów i argumentacji nt. naprotechnologii”. - Bardzo ważny jest też pozytywny lobbing w sprawie naprotechnologii w polskim Parlamencie i w Europarlamencie. Musimy także w pewien sposób zdobyć dla naprotechnologii media - zauważył prelegent. W spotkaniu wzięli udział m.in.: kapłani, dyrektorzy szkół częstochowskich, Rycerze Kolumba.\nW Częstochowie działają dwie Poradnie Rozpoznawania Płodności. W styczniu 2012 r. z inicjatywy Caritas w parafii pw. św. Wojciecha w Częstochowie powstała pierwsza w regionie Poradnia Rozpoznawania Płodności (NaProTechnologii) im. bł. Jana Pawła II. Natomiast druga powstała w lutym 2013 r. w Diecezjalnym Ośrodku Duszpasterstwa Rodzin przy archikatedrze pw. Świętej Rodziny.\nNaprotechnologia jest metodą diagnostyki i leczenia niepłodności opartą na naturalnym cyklu miesięcznym kobiety. Umożliwia zdiagnozowanie i wyleczenie schorzeń, które są przyczyną zaburzeń płodności i braku poczęcia. Powstała ponad 30 lat temu w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Jej twórcą jest prof. Thomas Hilgers, lekarz ginekolog, mieszkający i pracujący w Omaha. W odpowiedzi na opublikowaną przez papieża Pawła VI encyklikę „Humanae vitae” stworzył model rozpoznawania płodności. Naprotechnologia opiera się na tzw. modelu Creightona. Metody stosowane w naprotechnologii odnoszą się nie tylko do kobiety. Są ukierunkowane na małżeństwo.