RAFAŁ HIRSCH: Czy prezes Belka sugeruje 15osobową RPP ?\no 8/23/2013 04:24:00 PM\nMarek Belka dwa dni temu udział wywiadu w Obserwatorze Finansowym. Media skupiły się głównie na zupełnie niesensacyjnym moim zdaniem wątku o możliwości skupu przez NBP obligacji z rynku. Tymczasem przepadła znacznie ciekawsza część rozmowy. Właśnie ta:\nPrezes Belka nie chce wchodzić w szczegóły, ale ja chętnie wejdę. Zdaniem prezesa NBP sprawy nienaruszalne to długość kadencji członka RPP i to, że za każdym razem muszą być oni powoływani jednocześnie przez trzy różne instytucje. Nienaruszalność długości kadencji oznacza, że od stanu obecnego do stanu pożądanego (zmiana składu RPP każdorazowo dotyczy tylko jednej trzeciej składu) nie da się dojść odpowiednio skracając kadencje niektórym obecnym członkom RPP (zresztą byłby z tym kolosalny kłopot, bo ktoś musiałby zdecydować komu skracać, a komu nie). Pozostaje inna możliwość prawna. Nawet ciekawsza.\n1. Jak najszybciej, najlepiej w tym roku Sejm, Senat i Prezydent powołują do RPP po jednej nowej osobie. W tym momencie RPP składa się z 12 osób + prezes. Tym nowym kadencja kończy się w 2019. (wszystkim obecnym członkom RPP kadencja kończy się w 2016)\n2. W 2014, albo 2015 roku Sejm, Senat i Prezydent jeszcze raz powołują po jednej nowej osobie. W tym momencie RPP składa się już z 15 osób + prezes. Tym nowym kadencja kończy się w 2020, albo w 2021.\n3. W 2016 po zakończeniu kadencji obecnych dziewięciu członków RPP Sejm, Senat i Prezydent powołują tylko po jednym nowym członku. Skład RPP powraca do 9 osób + prezes. Ale wtedy już jednym kadencja się kończy w 2019, innym w 2020, a jeszcze innym w 2022. Gotowe !\nNie jest to wprawdzie odświeżanie składu równo co 2 lata, bo aby to osiągnąć pierwsze powiększenie składu RPP powinno się odbyć już w 2012. Ale myśle, że zwolennicy tego rozwiązania przełknęliby tę niedoskonałość, że pierwsze odświeżenie jest dopiero po 3 latach, a potem dwa razy co roku. Z pewnością sytuacja w której skład RPP zmienia się częściowo, ale częściej jest lepsza niż obecna, w której skład RPP zmienia się raz na 6 lat, ale za to wymieniani są wszyscy.\nA przy okazji prezes Belka ugrałby jeszcze coś. Gdyby teraz poszerzyć RPP o 3 nowe osoby, to można zakładać, że politycy byliby skłonni desygnować tam osoby sprzyjające poglądom ministra finansów, czyli takie, które są zwolennikami niskich stóp procentowych. Obecnie mamy w Radzie zgodę co do tego, że stóp dalej już nie obniżamy, ale też przez jakiś czas jeszcze nie będziemy ich podnosić. Myślę, że prezes Belka może się obawiać, że jeśli w 2014 pojawi się wyraźniejsze ożywienie gospodarcze, to dość szybko przewagę w RPP może uzyskać skrzydło domagające się podwyżek stóp. Sam prezes NBP jest temu przeciwny, a gdyby teraz dorzucić do RPP nowych członków, to automatycznie miałby on w Radzie nowych sprzymierzeńców. W takiej sytuacji zwolennicy szybszego podnoszenia stóp znaleźliby się w zdecydowanej mniejszości.\nMożliwe więc, że prezesowi Belce chodzi przede wszystkim o poprawę konstrukcji prawnej RPP, ale możliwe też, że przy okazji chce on trochę okrężną drogą wpłynąć na kształt polityki monetarnej NBP w 2014 roku.\nCiekawe czy pomysł podchwycą politycy PO. Dla nich to też może być ciekawy temat, bo wg obecnego stanu prawnego całą nową RPP wybierze w 2016 nowy Sejm, nowy Senat i nowy Prezydent. Niewykluczone, że w dużej części będą to instytucje pod kontrolą obecnej opozycji. Prezes NBP podsuwa im pomysł, jak ominąć ryzyko polityczne i zapewnić obsadę RPP na kolejnych kilka lat jeszcze przed wyborami parlamentarnymi.\nEtykiety: NBP, RPP\nObawiam się, że gdyby politycy chcieli, to już by podchwycili ten temat. Pomysł wydłużania kadencji poprzez powoływanie członków Rady co dwa lata (lub z inną częstotliwości) pojawił się w prasie wcześniej - chyba ostatni raz w ubiegłym roku. MF na pewno wie o nim, a mimo to teraz zgłosili projekt zmian w ustawie o NBP, który idzie na skróty. Po co się bawić w takie skomplikowane rozwiązania, gdy można po prostu wybranym członkom RPP wydłużyć kadencję i ma się coś, co może skłonić Radę do trzymania stóp na niskim poziomie?...\n23 sierpnia 2013 18:23


CAE Cambridge English Advanced - fakty, ciekawostki i liczby | FCE.pl\nPopyt na posiadanie umiejętności językowych na wysokim poziomie rośnie z roku na rok na całym świecie. Zdany egzamin Cambridge English: Advanced (CAE) świadczy o sukcesie osiągniętym w trakcie zdobywania kwalifikacji lingwistycznych. Cambridge English: Advanced pokazuje, że kandydat posiada umiejętności językowe do przeprowadzenia kompleksowych badań naukowych, skutecznej komunikacji na poziomie zawodowym – i wyróżnia się z tłumu.\nEgzamin CAE jest jednym z najbardziej znanych i najbardziej cenionych kwalifikacji w języku angielskim, głównie ze względu na to, że egzaminy Cambridge są uznawane przez instytucje komercyjne i akademickie na całym świecie.\nEgzamin CAE – garść ciekawostek\nZ prowadzonej przez Cambridge English analityki wynika, że odsetek najwyżej notowanych ocen z egzaminu CAE wśród Polaków w ostatnim dziesięcioleciu wzrósł aż o 100%. Świadczy to jednoznacznie o istotnym znaczeniu egzaminów językowych w pracy w Polsce i za granicą. Jakie są więc najpopularniejsze metody, jakie stosują Polacy przygotowując się do egzaminów? Ponad 60% kandydatów informuje, że przygotowuje się do nich w szkołach językowych (co w przypadku Austriaków i Niemców stanowi jedynie 6%), natomiast około 20% to osoby , które przygotowują się na prywatnych zajęciach (Niemcy i Austriacy – 1%).\nZ pewnością w obecnych czasach znajomość języka angielskiego z punktu widzenia pracodawcy to podstawa. Atutem z kolei może być posiadanie certyfikatu. W ten sposób pracodawca może w prosty i szybki sposób zweryfikować kompetencje językowe kandydata i to we wszystkich obszarach – pisanie, mówienie, czytanie i rozumienie. Poza tym przygotowywanie się do egzaminu poszerza nasz zakres słownictwa i znajomość gramatyki, a w ten sposób osiągamy wyższy poziom elastyczności i płynności językowej.\nAdvanced C2 CAE Cambridge ciekawostki English fakty liczby


Erotyczna terapia [Vicki Lewis Thompson] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Vicki Lewis Thompson Liczba stron: 160\nISBN: 978-83-276-1970-9 Data wydania: 2016-04-22\nVicki Lewis Thompson Erotyczna terapia Tłumaczenie: Natalia Kamińska-Matysiak\nROZDZIAŁ PIERWSZY Nash Bledsoe wolał poprawiać sobie nastrój, przerzucając nawóz, niż leżąc na kozetce u psychiatry. Natomiast jego była żona nieustannie namawiała go na wizytę u psychoterapeuty. Dziś jednak z Sacramento przyszły papiery rozwodowe i Lindsay nie mogła już dyktować, jak Nash ma sobie radzić z emocjami. Od teraz nie będzie musiał słuchać cytatów jej psychologicznego guru, Bethany Grace, która twierdziła, że „szczęście to wybór”. Nash aż się wzdrygnął. Nienawidził tego tekstu. Skoro tak, to dziś wybrał wściekłość. Czyszczenie stajni było zajęciem zarówno pożytecznym, jak i uspokajającym. Nash nie twierdził, że nie ma problemów, ale na szczęście „Ostatnia Szansa” oferowała wiele końskiego nawozu do wywiezienia. – Lepiej odsapnij, synu, zanim się zaharujesz na śmierć. Nash uniósł wzrok znad łopaty. Emmett Sterling, szczupły i żylasty nadzorca, opierał się o wrota, żując źdźbło trawy. Niedawno przekroczył sześćdziesiątkę. – Ćwiczenie mi służy. – Z pewnością. Słyszałem, że dostałeś papiery rozwodowe. – Tak. Od teraz oficjalnie jestem wolnym człowiekiem – przytaknął. Papiery nie były dla Nasha zaskoczeniem. Lindsay wystąpiła o rozwód prawie rok temu, ale on wytrwale próbował ją odzyskać. Cóż, tylko stracił czas i pieniądze. Jego gniew rozgorzał na nowo. Ze złością wrzucił kolejną porcję nawozu na taczkę. – Kiedyś byłem tak samo wściekły jak ty. To minie – oznajmił Emmett. Nash przypomniał sobie, że przeszło dwadzieścia lat temu Emmetta także porzuciła żona. Teraz spotykał się z Pam Mulholland, właścicielką pensjonatu przy głównej drodze miasteczka. Pam była siostrą Nicole O’Leary, zmarłej matki Jacka Chance’a, właściciela rancza. Kiedy została bogatą, bezdzietną rozwódką, przeniosła się do Jackson Hole, bliżej siostrzeńca. Wkrótce potem straciła głowę i serce dla Emmetta. On jednak nie palił się do małżeństwa. Uważał, że jest dla niego za bogata. Nash doskonale go rozumiał. Pieniądze Lindsay okazały się bombą z opóźnionym zapłonem. Nie myślał o tym, kiedy ją prosił o rękę. – Nie chciałbym odrywać cię od tak przyjemnej roboty, ale jeden z naszych zauważył kolumnę dymu nad ranczem „Triple G”. Ktoś powinien to sprawdzić. Wybór padł na ciebie. – Z chęcią. – Nash potrzebował zajęcia, dlatego nie zaprotestował. Odłożył łopatę na taczkę. – Tylko zostawcie mi trochę gnoju do wywiezienia. – Da się zrobić – obiecał Emmett, wychodząc z Nashem ze stajni. – Wystarczy, że Hank Grace się zapił na śmierć. Szkoda, żeby jakiś intruz puścił jego ranczo z dymem. – Nikt tam nie mieszka? – Nikt. Hank sprzedał zwierzęta już parę miesięcy temu. Zapuścił ranczo i wylądował w szpitalu. Zmarł tydzień temu. Nie wiem, co będzie z ziemią. – Czy on nie miał córki? – Wyjechała do miasta i rzadko tu bywała. Nie sądzę, żeby wróciła. To pewnie jakieś dzieciaki zrobiły sobie ognisko, ale nie można zostawić ognia samopas. – Podał Nashowi kluczyki. – Weź forda, za siedzeniem znajdziesz gaśnicę. Zadzwoń po straż, jeśli nie będzie innego wyjścia. Mam nadzieję, że to nic poważnego. – Pewnie tak. Są wakacje, a dzieciaki się nudzą. Niedługo wrócę – powiedział, nasuwając stetsona głębiej na oczy. W oddali dostrzegł słup dymu. Może ten nietypowy przerywnik wyrwie go z ponurych rozmyślań. Nie udało mu się zbudować szczęśliwego małżeństwa, a nie przywykł do porażek. Przynajmniej rodzina i przyjaciele nie musieli oglądać tego fiaska z bliska. Chociaż wyrósł w Jackson Hole, ostatnie dziesięć lat spędził w Sacramento, z czego dziewięć jako mąż Lindsay. Kiedy kazała mu podpisać przedślubną intercyzę, powinien się domyślić, jak będzie traktowany. Jej rodzice nie pozwolili mu zapomnieć, komu zawdzięcza firmę i dom. Lindsay nigdy go nie broniła. Już po pierwszym roku ich małżeństwo zaczęło się psuć. Dobrze, że na jesieni jego stary przyjaciel Jack Chance dał mu tę pracę, bo żona puściła go z torbami. Została mu tylko stara półciężarówka wymagająca kapitalnego remontu. Zatrzymał ją, choć razem z pracą dostał wikt, mieszkanie i mógł też korzystać z samochodów rancza. Taki układ pozwalał mu inwestować niemal całą pensję, a dzięki dobremu doradcy oszczędności stale rosły. Niedługo zbierze sumę potrzebną na zakup własnego domu. Idąc, poruszał szyją i ramionami, żeby rozluźnić mięśnie. Odkąd dostał list z Sacramento, nie mógł się pozbyć napięcia. Nie lubił myśleć, że jego życie zmierza donikąd, ale był rozgoryczony, kiedy porównywał swoją sytuację z życiem Jacka Chance’a. Jack był jego szefem, ale nigdy nie dał mu tego odczuć. Przyjaźnili się od szkoły, teraz jednak wiele ich dzieliło. Kilka lat temu ojciec Jacka zginął w wypadku. Ranczo przypadło żonie i synom. „Ostatnia Szansa” była nastawiona na hodowlę koni dla hodowców bydła. Jack razem z matką, Sarah, prowadzili ranczo. Środkowy brat, Nick, był weterynarzem. Miał swoją praktykę, ale dbał też o konie na ranczu. Gabe zajmował się układaniem koni i sprzedażą. Sarah i jej narzeczony, Pete Beckett, mieszkali w głównej rezydencji, a każdy z synów otrzymał kawałek ziemi, na której zbudowali domy. Bez wątpienia braciom Chance poszczęściło się w życiu. Nash nie czuł zawiści, ale tęsknił za taką stabilnością, finansową i emocjonalną. Na razie pracował nad zdobyciem domu, dopiero potem poszuka właściwej kobiety, z którą będzie dzielił życie. Potrafił się uczyć na własnych błędach. Wsiadł do forda i wyjechał na polną drogę, która prowadziła do szosy. Wyboisty trakt zawsze stanowił wyzwanie, ale dziś przynajmniej było sucho i koła nie grzęzły w błocie. Jack celowo nie poprawiał dojazdu, by zniechęcić intruzów. Nash, telepiąc się w koleinach, zastanawiał się, jak często mieszkańcy rancza mieli problemy z zawieszeniem w swoich samochodach. W końcu dotarł do bramy. Po lewej stronie leżało miasteczko Shoshone, oddalone o parę kilometrów. Zapewniało ranczerom podstawowe rzeczy, jak jedzenie czy paliwo. Był nawet bar, „Spirits and Spurs”, prowadzony przez żonę Jacka, Josie. Spragnieni bardziej wyrafinowanych rozrywek musieli się wybrać w godzinną podróż do Jackson. Nash skręcił w prawo, w stronę „Triple G”, rancza o wiele mniejszego od „Ostatniej Szansy”. Rodzina Grace’ów trzymała się razem i nie spotykała z innymi. Nie było to typowe zachowanie wśród społeczności ranczerów. Ich nazwisko źle kojarzyło się Nashowi. Jego małżeństwo nie miało szans, skoro rodzice Lindsay go nie aprobowali, ale zupełnie się popsuło, odkąd jego żona zaczęła czytać książki Bethany Grace. W każdej kłótni pojawiało się motto zaczerpnięte z poradnika: szczęście to wybór. Kiedy Lindsay zażądała, żeby przeczytał najnowszy poradnik, zrobił, co w jego mocy. Przebrnął przez pierwsze dwadzieścia stron. Autorka najwyraźniej pochodziła z innej planety i nie miała pojęcia o prawdziwych związkach. Jednak Lindsay uważała, że Bethany Grace to geniusz. Tak zatonął we własnych myślach, że prawie przegapił zjazd do „Triple G”. Podniszczony znak był ledwie widoczny. Nash skręcił w ostatniej chwili, wzbijając fontannę kurzu. Zwolnił, by nie wybić sobie zębów o kierownicę i nie rozbić głowy o dach. Swąd nasilał się w miarę zbliżania się do zabudowań. W końcu Nash zatrzymał forda na podwórzu otoczonym przez chylące się ku upadkowi budynki i uniósł wzrok. Na środku podwórza palił się stary fotel. Na płomienie patrzyła ciemnowłosa kobieta w szpilkach, ubrana w beżowy kostium. W dłoni ściskała zapalniczkę. Najwyraźniej była to miastowa dziewczyna, córka zmarłego właściciela. Nieopodal, w bezpiecznej odległości od płomieni, stał czerwony wóz. Nash potrafił połączyć elegancką kobietę ze sportowym autem, ale z płonącym fotelem? Zapewne chodzi o bardzo skomplikowaną historię. Mebel nie chciał się palić, otaczały go kłęby gryzącego dymu. Kobieta spojrzała na Nasha, ale jej wzrok natychmiast powrócił do dymiącego fotela. Ogień przygasał. Nash pomyślał, że jeśli chciała całkiem zniszczyć mebel, powinna ponownie polać go benzyną albo staranować samochodem. Jęknął w duchu. Miło byłoby dowiedzieć się, o co chodzi, bo pochodnia z fotela była najdziwaczniejszą rzeczą, jaką widział w tych spokojnych stronach. Wysiadł z forda, starając się nie oddychać zbyt głęboko. Nie wiedział, jakie toksyczne substancje mogły latać w powietrzu. Kiedy trzasnął drzwiczkami, znów na niego spojrzała. Przez chwilę miał wrażenie, że kobieta próbuje się pozbierać. Im bliżej podchodził, tym więcej szczegółów dostrzegał. Była ubrana jak do biura. Tyle że rozerwała rękaw dopasowanego żakietu, a białą bluzkę i przód krótkiej spódnicy pokrywały smugi brudu. W pończochach poleciały oczka, cieliste pantofle nadawały się już tylko do wyrzucenia. Żeby dokonać całopalnej ofiary, musiała sama wywlec ciężki fotel z domu. Sądząc po rozmazanym makijażu i śladach tuszu pod oczami, nie było to radosne zajęcie. Spocone włosy przykleiły się jej do czoła i karku. Nash zatrzymał się o krok od niej. Jej szare oczy byłyby piękne, gdyby nie silne zaczerwienienie od płaczu, a może od dymu. Postanowił nieco rozładować sytuację. – Robisz przemeblowanie? Spojrzała na niego, jakby powiedział coś głupiego. Hm, najwidoczniej nie miała poczucia humoru. – Kim jesteś i co tu robisz? – zapytała, trąc oczy wierzchem dłoni. – Nazywam się Nash Bledsoe, pracuję na sąsiednim ranczu. Zobaczyliśmy dym i przyjechałem sprawdzić, co się dzieje. – O! – dopiero teraz zerknęła w niebo. – Przepraszam za kłopot. Nie jestem intruzem, tylko właścicielką. Szczęściara ze mnie, co? Musiała być córką Hanka. Nash powinien pożegnać się i wrócić do pracy, ale dym mógł być toksyczny, a on nadal nie wiedział, o co tu chodzi. – Widzę, że chcesz się pozbyć tego fotela, ale wybrałaś niewłaściwą metodę. W dodatku rozsiewasz trujący dym. – Nie pomyślałam o tym – westchnęła, wpatrując się w poczerniałe, poskręcane od żaru skórzane obicie. – Założę się, że tu nawet nie ma gaśnicy… – Ja mam w samochodzie. Zaraz przyniosę – powiedział i zauważył, że się skrzywiła. – To naprawdę jedyny sposób. Kiedy zdusimy ogień, pomyślimy, jak przewieźć fotel na wysypisko. – Może go zakopać? – To musiałby być wielki dół. – Nie szkodzi. Ćwiczenie dobrze mi zrobi. Nash spojrzał w jej zaczerwienione oczy i odnalazł w nich tę samą złość, frustrację i żal, które skłoniły go do czyszczenia stajni. Domyślił się, że jest na kogoś wściekła. Zapewne na osobę, która dużo czasu spędzała w tym fotelu. Najprawdopodobniej na zmarłego ojca. Nash z doświadczenia wiedział, że połączenie wściekłości i rozpaczy mogło popchnąć człowieka do najdziwniejszych rzeczy. Dziewczyna musiała w nim rozpoznać bratnią duszę, bo wyraźnie się uspokoiła. – Idę po gaśnicę. – Dobrze. Dziękuję – szepnęła z wdzięcznością. Nash uśmiechnął się w drodze do auta. Już dawno nie ratował nikogo z opresji. To było miłe uczucie. Kiedy już ugasi fotel, poszuka jakiejś plandeki i wywiezie go na wysypisko. – Może lepiej się odsuń – powiedział, wracając z gaśnicą. Posłuchała. Mimo wysokich obcasów świetnie sobie radziła na nierównym podłożu. – Pewnie uważasz mnie za wariatkę. – Właściwie nie. Wiem, jak to jest. Czasami złość nas zaślepia, musimy dać jej ujście. – Ładnie opisałeś mój wyczyn, ale i tak zachowałam się dziecinnie. – Skądże znowu. Po prostu masz fantazję – oznajmił, pokrywając dokładnie pianą nadpalony fotel. – Wystarczy – zdecydował i dostrzegł jej uśmiech. Miała piękne, pełne usta. – Lepiej ci? – Zdecydowanie. – Jesteś córką właściciela? – zapytał, a ona pokiwała głową. – Tak myślałem. Wydaje mi się, że chodziliśmy do tej samej szkoły. Zapomniałem, jak ci na imię. – Pewnie i tak byś mnie nie zauważył. Byłam w grupie kujonów. Dopiero później zaczęłam dbać o wygląd – dodała z szerszym uśmiechem. – Za to ja pamiętam cię doskonale. Było z ciebie niezłe ciacho. – No coś ty. – Nashowi nagle zrobiło się gorąco, postanowił zmienić temat. – A ty nadal nazywasz się Grace czy zmieniłaś nazwisko? – Nie mam męża – odparła, przyglądając się mu uważnie. – Czyli nie słyszałeś o mnie? – Nie. Tylko tyle, że wyjechałaś do miasta. – Kiedy wyjechałam, straciłam kontakt ze znajomymi, a rodzice nigdy nie byli zbyt towarzyscy ani wylewni. Jestem dość znaną autorką. Moja ostatnia książka to bestseler. Żołądek Nasha wykonał gwałtowne salto. Nie, to niemożliwe. Takie zbiegi okoliczności nie zdarzają się w prawdziwym życiu. – O czym piszesz? – Książki motywacyjne. Poradniki psychologiczne. – Ty jesteś Bethany Grace? – wykrztusił. – Więc jednak o mnie słyszałeś! – wyraźnie się ucieszyła. – O tak. Słyszałem – przyznał, przez zaciśnięte zęby. – Twoje książki zmieniły moje życie w piekło.\nROZDZIAŁ DRUGI Bethany jęknęła. Spotykała się z różnymi reakcjami na jej książki, ale nikt jeszcze nie powiedział jej nic tak okropnego. Nash wcale nie żartował. Jego błękitne oczy były zimne jak lód, a twarz stężała w grymasie obrzydzenia. A dosłownie przed sekundą pomyślała, jaki to przystojny i uprzejmy mężczyzna. Zmysłowe usta, mocno zarysowana szczęka. Skoro przestała być brzydkim kaczątkiem, zaczęła nawet rozważać delikatny flirt. Zamiast tego odkryła, że jej lekkie, radosne książki wzbudziły w nim dziką furię. Zrobiło jej się przykro. – Jakim cudem? – zapytała, kiedy opanowała nieco emocje. – Wolałbym o tym nie rozmawiać. – Proszę. Nie możesz powiedzieć mi czegoś takiego i odmówić wyjaśnień. Nikt nigdy… Jeszcze w życiu nie słyszałam… – Urwała i westchnęła. – Zachowałeś się, jakbyś mnie nienawidził. Nash potarł szczękę i zapatrzył się w niebo. Potem zaśmiał się niewesoło. – Bethany Grace. Moja żona uwielbia twoje książki. Przyglądał się jej tak intensywnie, że uświadomiła sobie, jaka jest brudna i spocona. I jak głupie musiało się mu wydawać jej zachowanie, biorąc pod uwagę, czym się zajmuje. Była dumna ze swoich sukcesów, jednak tym razem powinna była siedzieć cicho. – Nie pojmuję, dlaczego kobieta, która wmawia wszystkim, że szczęście to wybór, postanowiła spalić stary fotel swojego tatusia. To nie wygląda mi na radość o poranku – wytknął z tajoną satysfakcją. – Nie jestem z tego dumna – odparła, rumieniąc się. – To było godne pożałowania. – Ale za to bardzo ludzkie – zauważył radośnie, jakby jej wyznanie poprawiło mu humor. – Nie musisz tego mówić z takim zadowoleniem. – Muszę – odparł jeszcze radośniej. – Czy o tym wiesz, czy nie, jesteś mi to winna. – Co się stało? To, co powiedziałeś, będzie mnie gryzło, jeśli nic nie wyjaśnisz – wyznała, widząc jego wahanie. – Dobrze, powiem w skrócie. Teściowie uznali, że ożeniłem się z Lindsay dla pieniędzy. W końcu ją też o tym przekonali, bo zaczęła mnie lekceważyć. Dawała mi jasno do zrozumienia, że taki biedak jak ja, żeniąc się z nią, złapał Pana Boga za nogi. Teraz widzę, że jej rodzice od początku sabotowali nasz związek. Byłem coraz bardziej rozdrażniony. Wtedy Lindsay natknęła się na twoje książki i zaczęła mi powtarzać, że szczęście to wybór. – Nie piszę poradników po to, żeby kogokolwiek dręczyć! Nie można niszczyć czyjegoś poczucia wartości i wypominać mu, że nie jest szczęśliwy! – Powiedz to Lindsay i jej starym. – Powiem, jeśli chcesz. Nie mogę znieść myśli, że… – Nie mówiłem poważnie. Nie ma po co dla nich strzępić języka. Cóż, twoje zachowanie poprawiło mi humor. Nawet święta Bethany Grace miewa złe dni. – Nigdy nie twierdziłam, że jestem ideałem! – Lindsay właśnie tak myśli. Ja natomiast jestem twoim przeciwieństwem i mam same problemy. – To śmieszne. Wszyscy je mamy. W każdej książce się do tego przyznaję – oznajmiła i coś jej przyszło do głowy. – Czytałeś którąś z nich? – Jeden rozdział. – Potem przestałeś? – Potem rzuciłem książką o ścianę – powiedział, a ona jęknęła. – Wybacz, ale musisz pamiętać, że była to książka, za pomocą której żona i teściowie poddawali mnie torturom. Nie mogłem znieść więcej tęczy i różowych okularów. – Czyli nie czytałeś w całości żadnej z moich książek. Uwierz mi na słowo, przyznaję się w nich do słabości i wybuchowego temperamentu. Właśnie miałeś okazję obserwować to w praktyce. – To był niezły wybuch – przyznał, patrząc na ociekający pianą mebel. – Te cholerstwa są piekielnie ciężkie. Ile czasu zajęło ci wywleczenie go na podwórze? – Nie patrzyłam na zegarek. Przyjechałam, weszłam do domu, zobaczyłam, co tu się dzieje, i trafił mnie szlag. – Nie wiedziałaś, jak jest źle? – Powinnam się domyślić – przyznała z westchnieniem. – Rodzice kiepsko zarządzali „Triple G”. Odkąd zaczęłam przyzwoicie zarabiać, przysyłałam im pieniądze. Jak widać, nie szły na utrzymanie rancza – powiedziała, żałując, że nie zajrzała tu wcześniej. – Dlaczego nie poprosili o radę albo pomoc sąsiadów? Każdy by im… – To nie było w stylu mojego ojca. Nigdy nie przyznawał się do swoich wad. Między innymi dlatego unikali towarzystwa. Ojciec nie czuł się równy innym ranczerom i wolał siedzieć w domu. Odrzucał każdą pomoc. Nie raz to widziałam. W końcu ludzie przestali próbować. – To smutne. – Bardzo. A rezultat właśnie widać. Po śmierci mamy, półtora roku temu, ojciec zaczął pić. Kiedy zapowiadałam wizytę, zniechęcał mnie do przyjazdu. Jeśli mam być szczera, odkąd zabrakło mamy, wcale nie paliłam się do odwiedzin. To ona miała na nas dobry wpływ. Byłam zajęta pracą, więc łatwo korzystałam z tej wymówki. – Jasna sprawa. Bethany była mu wdzięczna za akceptację. Nie usłyszała też od niego złego słowa po spaleniu fotela. Nash Bledsoe nie był zwyczajnym facetem. Domyślała się, że nie rozpowie o jej zachowaniu, ale musiała się upewnić. – Nie jestem na tyle sławna, żeby uganiali się za mną paparazzi, ale to byłaby smakowita historyjka dla jakiegoś brukowca. Już widzę tytuły: Znana terapeutka pozwala ojcu umrzeć w nędzy. – Boisz się, że na ciebie doniosę? – Masz do mnie żal, więc nie zdziwiłabym się, gdyby ci się coś wymsknęło. – Powiem Emmettowi, że paliłaś śmieci. Porozmawialiśmy i postanowiłaś je odtąd wywozić na wysypisko. On nie wie, kim jesteś. W zasadzie nikt tutaj nie wie. Kowboje raczej nie czytają takich poradników. – Nie muszą. Prowadzą najzdrowszy tryb życia. Dziękuję, Nash. – Co teraz zrobisz? Nie mam na myśli fotela. – Muszę sprzedać ranczo, ale jest w opłakanym stanie. Jeśli media wywęszą, jak żył mój ojciec… Z drugiej strony zatrudnienie kogoś do napraw jest równie ryzykowne. Może nie dochować tajemnicy. – Więc zatrudnij mnie. – Przecież masz już pracę. – Od świtu do zmierzchu. Wieczory i noce mam wolne. Mój ojciec był budowlańcem, często mu pomagałem. Przyda mi się dodatkowy zarobek. – Nie możesz pracować po ciemku. – Wewnątrz mogę bez problemu. A do zewnętrznych napraw potrzebne będą reflektory. To da się zrobić. – Chance’owie nie będą mieli nic przeciwko? – Nie, jeśli powiem, że znamy się ze szkoły i pozwalasz mi dorobić w wolnym czasie. W „Ostatniej Szansie” wszyscy wiedzą, że zbieram na dom. Bethany w milczeniu rozważała jego propozycję. Choć praktycznie nie znała Nasha, czuła, że jest godny zaufania. Ponadto pracował dla Chance’ów, co samo w sobie było wystarczającą rekomendacją. – Jest tu sporo roboty. Dasz radę zrobić wszystko sam? – Potrafię pracować szybko i dobrze. To moja zaleta, chociaż nie doceniła jej ani Lindsay, ani jej rodzice. – Zacznij na zewnątrz, a ja przejrzę rzeczy w domu. – Nie ma sprawy. Na jak długo przyjechałaś? – Na tydzień. Jeśli będziesz czegoś potrzebował, mów od razu. – Czyli jesteśmy umówieni? – Jasne. Dobrze ci za to zapłacę, Nash. – Na to liczę – odparł z uśmiechem. – Myślisz, że są tu jakieś narzędzia? – Na pewno, chociaż nie wiem, w jakim stanie. I tak będziesz musiał kupić materiały budowlane, więc sprawdź, czego jeszcze potrzebujesz. – W porządku. Podjadę dziś wieczorem i rozejrzę się w sytuacji. Może od razu zacznę coś naprawiać. Spiszę też listę potrzebnych rzeczy, żebyś mogła zamówić wszystko w „Shoshone Feed Store”, a potem odbiorę zakupy. – Ja też mogę odebrać – powiedziała Bethany, patrząc w stronę swojego wozu. – Cały się zakurzy. Zresztą półciężarówka jest bardziej pakowna. A! I zostaw już ten fotel. Zajmę się nim wieczorem. – Na pewno? – Jasne. A może kupiłabyś donice z kwiatami na ganek? Dom od razu będzie lepiej wyglądał. – Mama miała kwiaty w donicach przed wejściem – westchnęła z nostalgią. Każdej wiosny sadziły z mamą bratki i petunie, a kiedy kwiaty zakwitły, siedziały ze szklankami lemoniady i podziwiały swoje dzieło. Przełknęła łzy. Po śmierci ojca była w żałobie, ale to odejście matki wstrząsnęło nią do głębi. Nie chciała jednak okazywać słabości przy obcym. – Jeśli dostaniesz reflektory, mogę zacząć choćby dziś po kolacji. – To dobrze – powiedziała i po raz pierwszy od śmierci taty poczuła, że uda się jej dojść ze wszystkim do ładu. – Okazuje się, że płonący fotel to był dobry pomysł. Dzięki temu przyjechałeś. – Fakt. Patrzył na nią tak intensywnie, że znów zaczęła myśleć o nim jak o mężczyźnie. Na chwilę zatonęła w jego błękitnych oczach. Szybko jednak oprzytomniała. Po wstrząsie, jakim była śmierć ojca, łatwo mogła pomylić pożądanie z potrzebą bliskości. Lepiej nie podsycać tlącej się iskry, skoro przyjechała tu tylko na tydzień, a on ma być jej pracownikiem. Niepotrzebne jej komplikacje. – Do zobaczenia wieczorem – rzucił, dotknął ronda kapelusza i z gaśnicą w dłoni ruszył do samochodu. Bethany nie mogła oderwać wzroku od jego barczystej sylwetki. Nash już jako młody chłopak był smakowitym kąskiem, a teraz, jako mężczyzna, stanowił zwieńczenie kobiecych fantazji. Uznała, że jej reakcja może mieć coś wspólnego z niezamierzonym celibatem. Odkąd jej kariera nabrała tempa, nie miała czasu na związki. Nie brakowało jej seksu. Przynajmniej tak myślała, dopóki nie zobaczyła Nasha Bledsoe’a. Przed oczami migały jej coraz gorętsze sceny z jego udziałem. – Nash… – szepnęła, zanim zdążyła ugryźć się w język. Usłyszał i odwrócił się. – Ja… hm… kupiłam parę rzeczy na kolację, więc gdybyś miał ochotę coś zjeść przed pracą, zapraszam. – Świetnie – ucieszył się, błyskając uśmiechem. Jego białe zęby kontrastowały z opaloną skórą. – O której mam być? – Około szóstej? – Przyjdę na pewno. – To do zobaczenia. Bethany zmusiła się do powrotu do domu, zamiast stać i patrzeć za nim jak idiotka. Dopiero teraz uświadomiła sobie, że zaproszenie go na kolację nie było najlepszym posunięciem, skoro miała zachować dystans. Nie uznawała przelotnych romansów, a jej życie i kariera były związane z Atlantą. Tym bardziej że miała szansę na pracę w popularnym programie telewizyjnym „Opal!”. Bethany kilkakrotnie gościła u Opal Knightly, która ją polubiła i zaprosiła do stałej współpracy. Stała się też jej mentorką. Bethany miała też szansę na własny program, o ile nie spadnie oglądalność. Powinna w siebie uwierzyć i dążyć do jasno wyznaczonego celu. Jednak teraz najpilniejszy był prysznic i zmiana ubrania. Wybrała swoją starą łazienkę, bo była najczystsza. Widać było, że nikt jej nie używał od półtora roku, czyli od pogrzebu matki. Kiedy Bethany zobaczyła swoje odbicie w lustrze, zrobiło jej się słabo. Kobieta w lustrze wyglądała niczym aktorka niskobudżetowego horroru i w niczym nie przypominała dyplomowanego psychologa. Na policzkach smugi brudu, przekrwione oczy, zacieki rozmazanego tuszu, świecący nos, włosy przylegające strąkami do czoła i karku. Taką ją widział Nash, a ona z nim flirtowała. Wynajęła go do prac remontowych ubrana w podartą marynarkę, rajstopy z oczkami i brudną bluzkę. Ten szaleniec przyjął nawet jej zaproszenie na kolację. Musiał bardzo potrzebować pieniędzy. Kiedy wyobraziła sobie, co o niej pomyślał, dostała ataku śmiechu. W końcu musiała się oprzeć o umywalkę, żeby nie upaść. Gdyby jej fani mogli ją teraz zobaczyć. Na szczęście nie mogli, a Nash obiecał dyskrecję. Z drugiej strony odczuła ulgę, że Nash widział ją już z najgorszej strony. Pewnie ten widok poprawił mu samopoczucie, skoro dotąd jej nie znosił i miał za złe pisanie nieprzydatnych poradników. Bethany jednak naprawdę wierzyła, że szczęście to kwestia wyboru. Jej pozbawiony wiary w siebie ojciec nigdy się nie uśmiechał. Tymczasem matka starała się zawsze dostrzegać dobre strony każdej sytuacji. Gdyby była silniejsza, być może wybrałaby inne życie. Bethany pisała książki zarówno dla siebie, jak i dla innych. Najczęściej spotykały się z przychylnym przyjęciem. Jak dotąd Nash okazał się jej najsurowszym krytykiem. Pokazał, jak jej słowa mogły zostać przeinaczone i użyte dla osiągnięcia niezbyt szczytnego celu. Teraz powinna wyciągnąć z tego wnioski i rozwinąć tę myśl w swoim programie telewizyjnym. Ponieważ Bethany zaczęto łączyć z Opal Knightly, musiała uważać, żeby niczym jej do siebie nie zrazić. Opal znała sytuację w Jackson Hole i wręcz nalegała, żeby Bethany uporządkowała sprawy. Może Bethany powinna o tym wszystkim powiedzieć Nashowi, żeby zrozumiał jej sytuację. Gdy tylko o nim pomyślała, znów zaczęła fantazjować. Już w szkole cieszył się opinią playboya. Razem z Jackiem Chance’em i Langfordem „Hutchem” Hutchinsonem tworzyli zabójczy dla dziewcząt tercet. Jeśli, mając osiemnaście lat, był świetnym kochankiem, jakie mistrzostwo musiał osiągnąć teraz? Z głębokim westchnieniem zerknęła na budzik, równie różowy co reszta łazienki. Jako czternastolatka uwielbiała ten kolor i tak zostało. Zostało jeszcze sporo czasu do kolacji z Nashem. Zdąży pojechać do Shoshone po reflektory. Najpierw jednak prysznic, zmiana ciuchów i wymyślenie menu na wieczór, zdecydowała. Pomyślała też, że powinna jakoś udekorować salon, żeby stał się bardziej przytulny. Nie powinna była zapraszać Nasha na kolację, ale skoro już to zrobiła, niech to będzie przyjemne doświadczenie.\nTytuł oryginału: I Cross My Heart Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2013 Redaktor serii: Ewa Godycka Opracowanie redakcyjne: Grażyna Ordęga Korekta: Małgorzata Narewska © 2013 by Vicki Lewis Thompson © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2014, 2016 Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin i Harlequin Gorący Romans są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji. HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone. HarperCollins Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN: 978-83-276-1970-9 Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Erotyczna_terapia-ebookRO/p98325i173780" target="_blank" title="Erotyczna terapia [Vicki Lewis Thompson] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Erotyczna terapia [Vicki Lewis Thompson] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


pod-zielonym-niebem: Sernik chałwowy z polewą karmelowo-sezamową\nSerniki to moja pięta achillesowa. Przyznam szczerze, że zmagam się z fatum opadłych, niedopieczony, spalonych, zakalcowatych serników od początku mojej kulinarnej przygody. Z zazdrością patrzyłam na przepięknie wyrośnięte, puszyste i smakowite serniki. Nie poddawałam się i z uporem maniaka serwowałam rodzinie i przyjaciołom serniki do kitu. Aż tu nagle, udało się. Jest pyszny, jest lekki jak chmurka, wilgotny, kremowy, nie za słodki i jest mój. Co więcej nie wymaga dodatku masła, ani długiego ucierania. Można by rzecz cudowny sernik ekspres o smaku chałwy (bo ostatnio tylko chałwa za mną chodzi) z cudownie ciągnąca się polewa karmelowa. Zapraszam. A i jak już mi wyszło to teraz będę serwować sernik przynajmniej raz w tygodniu.\n450 g twarogu dwukrotnie zmielonego\n- Do miski wkładamy ser, cukier, jajka, mąki, proszek do pieczenia i dolewamy 100 ml kremówki. Wszystko razem mieszamy na najniższych obrotach miksera przez 5 minut. Na koniec wkruszamy chałwę i jeszcze raz mieszamy. Wlewamy na tortownicę o średnicy 20 cm.\n- Piekarnik nagrzewamy do temperatury 150 C, na dolną półkę układamy naczynie wypełnione wodą, na środkową układamy tortownicę z sernikiem. Pieczemy przez 50 minut, wyłączamy piekarnik. Lekko uchylamy drzwiczki i studzimy sernik.\n- Do rondelka wsypujemy 4 łyżki cukru i wlewamy 2 łyżki wody. Na niewielkim ogniu podgrzewamy cukier, aby uzyskał jasnobrązową barwę i płynną konsystencję.\n- Lekko podgrzewamy 4 łyżki kremówki z 1 łyżeczką masła. Kiedy cukier staje się brązowy przelewamy kremówkę z masłem do cukru, cały czas mieszają. Chwilkę zagotowujemy i wyłączamy gaz.\n- Na suchej patelni lekko prażymy ziarna sezamu.\n- Na wystudzony sernik wylewamy jeszcze ciepłą polewę i posypujemy prażonym sezamem. Wstawiamy na chwilę do lodówki.\nAutor: Pod zielonym niebem o wtorek, września 15, 2015\ngin 16 września 2015 08:32\nUwielbiam serniki,a Twój kusi niesamowicie :)\nJustyna 16 września 2015 09:07


Szkoła funkcjonuje na osiedlu „Bacieczki”. Budynek jest położony w środku osiedla, z dala od ruchliwych ulic, pośród domów mieszkalnych. Przebiegająca niedaleko ulica Produkcyjna posiada dobrze oznakowane przejścia dla pieszych. W szkole znajduje się 20 sal lekcyjnych oraz inne pomieszczenia: dwie sale gimnastyczne, pracowania komputerowa, biblioteka, centrum multimedialne w czytelni szkolnej, gabinet pedagoga, gabinet logopedy, gabinet profilaktyki, świetlica szkolna i stołówka.\nSzkoła Rozwoju Kompetencji Kluczowych\nW roku szkolnym 2016/2017 nasza placówka przystąpiła do współpracy z Fundacją "Masz Szansę" w zakresie realizacji projektu pn. "System oddziaływań profilaktycznych w Polsce - stan i rekomendacje dla zwiększenia skuteczności i efektywności planowania i realizowania działań profilaktycznych w mikro i makro skali" realizowanego w ramach zadania publicznego "Prowadzenie całościowych badań dotyczących funkcjonowania systemu oddziaływań profilaktycznych w Polsce" na zlecenie Ministra Edukacji Narodowej.\nInformacje o wydarzeniach związanych z projektem www.profilaktycy.pl


Urząd Miejski w Świerzawie: Urząd Marszałkowski Woj. Dolnośląskiego\nZabezpieczenie XIII-wiecznego romańskiego zabytku poprzez rekonstrukcję i konserwację drzwi i bram kościoła św. Jana i św. Katarzyny w Świerzawie\nDotacja została przeznaczona na sfinansowanie zabezpieczenia terenu oraz wnętrza XIII-wiecznego kościoła: rekonstrukcji głównej bramy kościoła, obecnie ze względu na zniszczenia, nieużytkowanej oraz na montaż drewnianej bramy wjazdowej do kościoła, byłej bramy wjazdowej na cmentarz. Obie bramy są elementem XVI-wiecznych murów okalających kościół.\nDotacja umożliwiła oddanie dla ruchu turystycznego zdewastowanej bramy, grożącej użytkownikom. Obok kościoła Gmina zrealizowała inwestycję budowy parkingu (koszt ok. 300.000,- zł). Przez bramę odbywać się będzie ruch turystyczny chcących zwiedzić zabytek. Druga brama stanowić będzie element zamykający przestrzeń wokół kościoła (teren byłego cmentarza), uniemożliwiający wjazd samochodów w bezpośrednie otoczenie romańskiego zabytku. Spaliny samochodowe negatywnie wpływają na XV-wieczne tynki kościoła.\nDruga część dotacji została przeznaczona na rekonstrukcję i konserwację dwóch drzwi kościoła. Drzwi główne od strony zachodniej przeszły proces konserwacji. Drzwi od strony południowej zostały odtworzone i zamontowane w miejsce zamurowanego wejścia wcześniej zakrytego warstwą zniszczonych desek.


Zawiera on wywiad (tak jest napisane, ale trudno czasem odróżnić pytanie od odpowiedzi albo komentarza) niejakiego Edwarda Krzemienia (jest w Wiki), syna tego jegomościa: https://pl.wikipedia.org/wiki/Ignacy_Krzemie%C5%84, z niejaką Aliną Skibińską, znaną tu chyba większości badaczką (https://www.holocaustresearch.pl/index.php?show=325), która m. in. wspólnie z niejakim Libionką, tworzy nową wersję historii Polski...\nPani owa, w kobylastym wywiadzie, opowiada o swoich badaniach nad stosunkiem Polaków do żydów w czasie II wojny na Zamojszczyźnie, ze szczególnym uwzględnieniem powiatu biłgorajskiego. Nie podaje skąd czerpie swoje wiadomości, ale dochodzi do wniosków, które są zawarte w tytule artykułu, żeby każdy, nawet nie czytając tekstu, wyrobił sobie opinię o Polakach. I oczywiście, choć zastrzega się, że wiele danych ma szacunkowych, to jednego jest pewna i to podaje dokładnie:\nPodaje jeszcze kilka innych liczb, dotyczących uratowanych żydów, ale te pomińmy, bo jak już powiedziano, nie znamy źródeł informacji badaczki. Pozostańmy przy tych 190 tysiącach mieszkańców powiatu w okresie okupacji...\nPani Skibińska jest ponoć absolwentką historii UW... Uczennicą prof. Tomaszewskiego.\nPytam więc, czy na Uniwersytecie Warszawskim nie wykłada się już studentom historii wiedzy o pacyfikacji Zamojszczyzny i innych powiatów Lubelszczyzny w latach 1942 – 1943? Czy nie mówi się o tragedii dzieci Zamojszczyzny, którym nawet kiedyś poświęcono przynajmniej jeden odcinek słynnego za komuny serialu „Polskie drogi”?\nPytam, ponieważ w całym wywiadzie badaczka Skibińska Alina nie wspomina o tym nawet słowem, a liczbę ludności polskiej na tych terenach w czasie okupacji traktuje jako constans (patrz: cytat)!\nZa moich studenckich czasów obecność na wykładach nie była obowiązkowa, ale do egzaminu trzeba się było z ich treścią zapoznać. Czyżby więc p. Skibińska miała tak krótką pamięć, że badając sytuację żydów na Zamojszczyźnie w latach 1942/43 nie pamięta (nie wie?) jaki los spotyka wówczas Polaków na tych terenach?\nJa rozumiem, że Raport Pileckiego nie jest dla uczonej Skibińskiej Aliny źródłem wiedzy, podobnie jak dokumenty IPN (a wcześniej Głównej Komisji Badania Zbrodni Przeciw Narodowi Polskiemu). Ale może przystępując do badań zapoznała by się chociaż z tekstami na bratnim portalu Tomasza Lisa?\nI na tym dziś zakończę, apelując do ministra Gowina, żeby lepiej przyjrzał się różnym badaczom i ich badaniom, na które przelewa nasze podatki.\ntagi: żydzi holocaust biłgoraj zamojszczcyzna pacyfikacje dzieci zamojszczyzny informacja wojskowa\n69 2757 6 zaloguj sie by polubić\n26 lutego 2018 10:52\nTak się składa, że pewnym badaczom kalkuluje się trochę odsiedzieć byle zrobić sobie reklamę.\n26 lutego 2018 10:58\nOko.press to propaganda robiona przez głupców dla głupców. Oni takich drobiazgów nie zauważają. Ważne, że teza udowodniona.\n26 lutego 2018 11:10\nNa ziemi biłgorajskiej było wóczas sporo miejscowosci zamieszkałych przez rdzennych Ukraińców. A jeszcze do dzisiaj przez ich potomków.\nNo to jak ci badacze odróżniają kto tam był Polakiem, a kto nim nie był, skoro tego przecież nie ustalii przez zaglądanie do rozporka ? Może rozróżniali po odcieniu podniebienia? Tylko w jaki sposób zdołali zbadać ludzi, którzy żyli 75 lat temu?\nOdnośnie apelu do wiadomego ministra, będzie to zabieg o skuteczności podobnej jak przy wniesieniu skargi na diabła do Belzebuba.\nJSC @stanislaw-orda 26 lutego 2018 11:10\n26 lutego 2018 11:20\nPrzecież są takie rzeczy jak:\n- ówczesne dokumenty\n- dzisiejsi świadkowie historii\n- w ostateczności badanie DNA\nstanislaw-orda @JSC 26 lutego 2018 11:20\njolanta-gancarz @valser 26 lutego 2018 10:42\nTu nie chodzi o oko.press, tylko o badaczy podobnych do Skibińskiej Aliny, której portal w osobie Edwarda Krzemienia, syna pułkownika (a może nawet generała) informacji wojskowej (patrz: link z Wiki), Ireneusza, daje możliwość rozpowszechniania tych kłamstw, zwanych wynikami badań. Ale same badania finansuje jak najbardziej jakaś instytucja, opłacana z naszych podatków. I to jest największy skandal!\nGrzeralts @jolanta-gancarz 26 lutego 2018 11:23\nDemokracja jest. Badaczowi też wolno być głupcem.\n26 lutego 2018 11:26\nPozwoliłem sobie powielić cytat. Przypuszczam, że pani ekspert od holokaustu, powiat biłgorajski, jest po odpowiednim sformatowaniu umysłu. Operuje z właściwym wyczuciem liczbami. 19 oraz 36 mają święte odniesienie. Znawcy z ulicy Twardej 6 czytająć cmokają. 27 i 14 też nie do wzgardzenia.\nW kontekstach polityczno-historycznych 36 wpierw należy odczytywać 'jako constans' okultystyczny. Po sprawdzeniu z bazą danych w Yad Vashem, [wysłałem zapytanie ale wypada czekać aż do trzech tygodni], da się zweryfikować 'okultystyczną tezę roboczą'. Skoro na takim okoltystyczno-sejsmicznym podkładzie badania naukowe wyrastają to i na tłumaczenie na język dominujący w panującej narracji nie będzie badaczka Skibińska Alina długo czekać.\nGabinet, eh tam gabinet, LABIRYNT luster wita.\nA oko.press ma oko na wszystko co miłe bractwu zakonnemu twardzieli z pod numeru szejść a kodu pocztowego 00-105.\njolanta-gancarz @stanislaw-orda 26 lutego 2018 11:10\n26 lutego 2018 11:27\nNo też bym chciała wiedzić, na jakich to źródłach opiera się badaczka Skibińska, oprócz tego pamiętnika, opublikowanego jak mówi, ostatnio. No i jak to jest możliwe, że pacyfikacji Zamojszczyzny otwarcie nie zauaważa, ale nie wiadomo skąd zaczerpnięte przykłady okrucieństwa, czy obojętności Polaków wobec żydów to i owszem?!\njolanta-gancarz @JSC 26 lutego 2018 11:20\nDzisiejsi świadkowie historii (tamtych wydarzeń), żeby cokolwiek rozumieć i pamietać, muszą mieć grubo ponad 80 lat. Ilu jest takich i jak tam u nich z pamięcią? Ale przecież o to w tych badaniach chodzi. Tylko czy my naprawdę musimy za to draństwo płacić?\njolanta-gancarz @stanislaw-orda 26 lutego 2018 11:14\n26 lutego 2018 11:32\nW zasadzie tak, ale może ktoś z jego otoczenia się zastanowi? Zawsze to jakiś sposób na oszczędzenie kasy. Chyba lepszy niż kolejny kredyt od etrusków?\njolanta-gancarz @JSC 26 lutego 2018 10:52\nNie słyszałam, żeby ktoś takiego badacza wsadził. I nie o to chodzi. Za własne pieniądze mogą nawet udowadniać, że Ziemia jest płaska, a sól słodka. Tylko niech się odczepią od naszej kasy. A resztę niech załatwia nowa ustawa o IPN, która za 3 dni wchodzi w życie.\njolanta-gancarz @Grzeralts 26 lutego 2018 11:25\nWolno. Byle za własne pieniądze.\njolanta-gancarz @saturn-9 26 lutego 2018 11:26\nNo tak. To jak owe magiczne szejść milionów... Co się od końca XIX w. przewija.\nJSC @jolanta-gancarz 26 lutego 2018 11:30\nNo zostają jeszcze ówczesna dokumentacja i DNA jako ostateczność.\nAle co ma być badane przy pomocy DNA i jakich dokumentach mówimy, jeśli uczona Skibińska nie podaje żadnych faktów, tylko jakieś szacunkowe hagady?\nA tu tylko z lisiego portalu (linkowany tekst) takie informacje:\n"Ofiarami niemieckich planów padli niebawem mieszkańcy Zamojszczyzny, leżącej w dystrykcie lubelskim Generalnego Gubernatorstwa. Od 27 listopada 1942 roku do 15 sierpnia 1943 roku setki polskich wsi (w powiatach: biłgorajskim, hrubieszowskim, tomaszowskim i zamojskim) zostało brutalnie spacyfikowanych, a ich mieszkańcy - siłą wypędzeni z domów i segregowani jak rzeczy. Na spakowanie „bagażu podręcznego” mieli zaledwie kilka minut. Ładowano ich do nieocieplanych wagonów i przewożono do obozów przejściowych, gdzie decydowano o ich dalszym losie. Ot tak – na podstawie badań pseudomedycznych."\nGrzeralts @jolanta-gancarz 26 lutego 2018 11:37\nZa własne to nie sztuka.\n26 lutego 2018 12:07\nCo ciekawe, to ostatnie zdjęcie ma w grafice gugla dwa podpisy: 1. przy obrobionym komputerowo, wyraźnym, zzumowanym zdjęciu (w grafice umieszczone jako pierwsze) jest to ponoć wywóz ludności żydowskiej z Biłgoraja. 2. przy tym nieostrym (jw.), ale z sygnaturą i pieczątką w lewym górnym rogu, podają, że jest to pacyfikacja wsi Sochy w pow. biłgorajskim 1 czerwca 1943 r. i że zdjęcie pochodzi ze zbiorów IPN! Tak się fałszuje historię na poziomie źródeł! To jak z tym rzekomym zdjęciem z Treblinki na okładce książki Grossa.\nSami osądźcie, czy to jest Biłgoraj, czy raczej wieś Sochy...\nGrzeralts @jolanta-gancarz 26 lutego 2018 12:07\nGwoli ścisłości, Skibińska mówi o wydarzeniach sprzed 1942.\n26 lutego 2018 14:02\nOj ,to Alinkełe z Edziem wywiad przeprowadziła? Sami swoi,wszystko we własnym gronie,koledzy,znajomi ,przyjaciele...małzonką Edzia jest Bogna Świątkowska,znana jako taka mać ''polskiego hip hopu'',''animatorka kultury,wiecie,polskiej''.No,k...\nDYNAQ @DYNAQ 26 lutego 2018 14:02\n26 lutego 2018 14:14\nKiedy cośtam nie będzie wiadome, zapytamy tłustego Danielsa, on nam powie jak było naprawdę.\n26 lutego 2018 14:59\nWg spisu z 1931roku, w powiecie zamojskim w roku 1931 było 149,5 tys. mieszkańców, a w roku 1921 było 129,2 tys mieszkańców. Skad się wzięło 190 tys. w czasie okupacji?\njolanta-gancarz @Grzeralts 26 lutego 2018 13:58\nGwoli ścisłości cytuję:\n"Po akcji Reinhardt w 1942 roku między 1100 a 1500 osób szukało schronienia na wsi i w lasach. Przeżyło 274 osób. Wszyscy praktycznie wyjechali gdy na wyzwolonych terenach zaczęły się mordy Żydów – do stycznia 1945 Polacy zamordowali co najmniej 14 osób, w tym dziecko."\njolanta-gancarz @Wrotycz 26 lutego 2018 14:59\nTe 190 tys. to ma być w pow. biłgorajskim. Tylko, że od poł. 1942 r. trwała już pacyfikacja wsi na Lubelszczyźnie oraz intensywne osadnictwo niemieckie.\njolanta-gancarz @DYNAQ 26 lutego 2018 14:02\nOdwrotnie: Edziu z Aliną.\nGrzeralts @jolanta-gancarz 26 lutego 2018 16:41\n26 lutego 2018 18:21\nCytat trochę wyrwany, ona tam wyraźnie mówi, że chodzi jej o czas, który kończy się akcją Reinhardt (i powstaniem zamojskim, dopisek mój). Potem nie było tam już Żydów. I wielu Polaków.\nTo jest pierwszej klasy badaczka, co rusz spotykam takich w swojej działce, co przeklejają coś z kilku miejsc, scalają i nazywają to metabadaniem…, takich co robią badanie ilościowe na 20 podmiotach…takich co wysnuwają wnioski z wielkimi tytułami w prasie, a potem gdzieś maczkiem dopisują, że w zasadzie to badana była inna populacja, ale przecież inna populacja może paralelna, jak ta wobec której stawiają zarzuty. To się nazywa nauka na służbie kopytkowa…\nPoniżej relacje świadków tego co się działo (http://www.bilgorajska.pl/aktualnosc,993,0,0,0,Byl-czas-gdy-ludziom-zbraklo-lez.html)\n"Będąc małym dzieckiem jak miałam dwa latka już dobrze chodziłam. Kiedy przyjechaliśmy do obozu za druty mama cały czas trzymała mnie na rękach, a to dlatego że nagle nie mogłam chodzić bo spuchłam z głodu. Mama mi tak mówiła, że jak bym umarła to mnie położą w papierową trumnę i z wagonu przez okienko wyrzucą gdzieś do rowu. No Pan Bóg dal że jakoś przetrwałam. Wielu rzeczy nie pamiętam. Jak już przyjechaliśmy do Niemiec to z tej spuchlizny jakoś mnie wyleczyli. Umieszczono nas w budynku w którym wisiał na ścianie duży krzyż z wizerunkiem ukrzyżowanego Chrystusa. Codziennie modliłyśmy się z mamą o powrót do domu. Pamiętam jak chowałyśmy się w takiej piwnicy pod domem. A mimo to w trakcie nalotów od wybuchów bomb i strzelania z dział ze ścian tynk sypał się na nas. Mama myślała że już będzie koniec, modliła się żarliwie odmawiając modlitwę "Kto się w opiekę odda Panu swemu". Pan Bóg wysłuchał nas bo wkrótce z tym krzyżem powróciłyśmy do Polski, do rodzinnego Smólska. (09045) Krzyż do dziś wisi w moim domu na honorowym miejscu. W dalszym ciągu modlę się do niego dziękując Bogu za to ze wysłuchał naszych modlitw i ocalił nas. Moja mama przeżyła 92 lata, krzyż był i jest naszą nadzieją i zwycięstwem".\nainolatak @Wrotycz 26 lutego 2018 14:59\n26 lutego 2018 18:26\nLiczba mogła zbliżać się do tego. 1 kwietnia 1933 było 118 874 mieszkańców w powiecie. Przez kolejnych 6 lat z pewnością wzrosła, do tego jeszcze pewno dodała liczbę mieszkańców z Szczebrzeszyna, gmin Kuryłówka, Cieplic, Dzikowa starego i innych, które władze okupacyjne przyłączyły do powiatu biłgorajskiego zaraz po zajęciu powiatu. Z chęcią poznałabym źródła danych liczbowych, na które powołuje się znawczyni zagłady.\nNie zmienia to jednak faktu, że liczba ta nie była zgodna z rzeczywistością. A rzeczywistość była taka, że we wrześniu powiat biłgorajski na miesiąc zajęli Ruscy i już pozbywali się Polaków, a od końca października przejęli go Niemcy, którzy zaczęli pacyfikacje, więc używanie liczby 190 tys. w tym kontekście jest ordynarną manipulacją.\nGrzeralts @ainolatak 26 lutego 2018 18:21\nOsadzam się tu w roli advocatus diaboli, ale zwlaszcza jak na standardy oko.press ta publikacja jest dosyć rzetelna.\nGrzeralts @ainolatak 26 lutego 2018 18:26\nPacyfikacje zaczęły się na poważnie jesienią 1942. Od wycofania Ruskich Niemcy przesiedlili tam kilkadziesiąt tysięcy Żydów. Żegota powstała w grudniu 1942.\nainolatak @Grzeralts 26 lutego 2018 18:34\n26 lutego 2018 18:43\ndlatego chciałabym poznać źródła na jakie się powołuje, bo z nich może wynikać, że liczba POLAKÓW była zupełnie inna, zmiejszana sukcesywnie jeszcze przed jesienią 42'... to jedno\na drugie chodzi o metodologiczne podejście liczba mieszkańców czy liczba Polaków, na kiedy ustalona data, itp. niestety tego nie ma a pani żongluje liczbami tak, żeby zrobić wrażenie\njolanta-gancarz @Grzeralts 26 lutego 2018 18:21\n26 lutego 2018 19:18\nAkcja Reinhardt zaklończyła się jesienią 1943 r. (listopad), czyli trwała równolegle do pacyfikacji wsi lubelskich (nie tylko Zamojszczyzny). To jest fakt.\nA cytat nie tyle wyrwany z kontekstu, co nawet wytłuszczony przez oko.press.\njolanta-gancarz @ainolatak 26 lutego 2018 18:21\nWybitna badaczka jakoś tych polskich wysiedleń i cierpień nie zauważa. A przecież nawet Raport Pileckiego zawiera informacje o tragicznych ofiarach pacyfikacji Zamojszczyzny, przywożonych całymi transportami do Auschwitz, po wstępnej selekcji na miejscu wysiedlania. I o tych dziesiątkach różańców wśród pozostałych po nich przedmiotach.\nNie przeszkadza też uczonej Skibińskiej, że wiekszość katów z akcji Reinhardt nigdy nie została osądzona:\n"Jednym ze zbrodniarzy biorących aktywny udział w Akcji Reinhardt na Lubelszczyźnie był SS-Obersturmführer Hermann Worthoff. To on odpowiadał m.in. za likwidację getta w Lublinie, przygotował też listy Żydów, według których dokonywano egzekucji 3 listopada 1943. - Worthoff uczestniczył także w ostatniej egzekucji Polaków na Zamku w Lublinie. Nigdy nie został nawet oskarżony o ten mord. Kiedy w 1970 r. został osądzony, skazano go jedynie na siedem i pół roku za współ-udział w zbrodniach - opowiada Robert Kuwałek. Innym nieosądzonym uczestnikiem Akcji Reinhardt był Hermann Höfle, zastępca Otto Globocnika. Höfle sam o sobie mówił, że zajmował się jedynie sprawami logistycznymi. W rzeczywistości odpowiadał za organizowanie ludobójstwa. Höfle przeprowadził przewożenie Żydów z Warszawy do Treblinki i z Lublina do Bełżca. Zachowały się dowody, z których wynika, że polecił przewiezienie Żydów "do stacji końcowej Bełżec", z której mieli już nigdy nie powrócić na teren Generalnego Gubernatorstwa. - Niemcy stosowali taki kamuflaż językowy. Chociaż w tych stwierdzeniach nie pojawiają się nigdzie słowa takie jak zabójstwo czy eksterminacja, to adresaci tych rozkazów doskonale wiedzieli o co w nich chodzi - tłumaczy Robert Kuwałek. Höfle do 1961 r. żył spokojnie nie niepokojony przez nikogo. Gdy w końcu został aresztowany, popełnił samobójstwo, aby nie stawać przed sądem."\nSkibińska Alina woli oskarżać inne ofiary, a to jest już wyjątkowa podłość.\n26 lutego 2018 19:33\nPosiadam kupiony kilka lat temu Baedeker wydany w 1942 r. przez wydawnictwo niemieckie Du Prel pt. Das General Gouvernement. Na stronie 46 jest mapka obszarów osiedlenia mniejszości ukraińskiej i białoruskiej w District Lublin. Jest tam i Biłgoraj. Okazuje się, że wokół Biłgoraja, zwłaszcza na wschód i na południe od miasta procentowy udział Ukraińców sięgał 50% a miejscami przekraczał 50%. W dodatku miasteczko Biłgoraj zostało 11 grudnia 1939 r. podpalone przez niemieckich dywersantów, w wyniku czego spłonęło 500 budynków. Z kolei na stronie 32o jest szczegółowy opis stanu ludnościowego Kreishauptmanschaft Biłgoraj , obejmującego 2 miasta: Bilgoraj i Szczebrzeszyn i 21 Sammelgemeinden. Łącznie szacowano ludność (bez osiedlanych Niemców) na 199.000 osób, w tym 138 tysięcy Polaków i 40 tysięcy Ukraińców oraz 12 tysięcy Żydów.\nW Kreishaupmannschaft Hrubieszów na 210 000 mieszkańców - żyło wg statystyk niemieckich 106.600 Polaków, 94.000 Ukraińców i 11.000 Żydów. W Hrubieszowie Ukraińcy "popierali władzę niemiecką czynem" uczestnicząc w strojach ludowych w różnych uroczystych pochodach. Była to społeczność dobrze pod Niemcami zorganizowana i otrzymująca stanowiska w administracji i policji.\nJak się do tego dorzuci zdjęcie nr 3 między str. 160 i 161 - setek wozów niemieckich osiedleńców tzw. Niemców wołyńskich w obozie przejściowym w "niemieckim Przemyślu" - czekających na rozlokowanie na najlepszych terenach rolniczych po wysiedleniu Polaków, to już wiemy mniej więcej jak wyglądać mógł ten puzel.\nTak się składa, że Pacyfikacja Zamojszczyzny rozpoczęła się w listopadzie 1942 r. - czyli w tym samym czasie kiedy nastąpiła likwidacja getta w Biłgoraju.\nTo kto, gdzie i kogo miał najpierw ratować? Może trzeba spytać rodziny niemieckich sponsorów owych "naukowców", bo może się trafi potomek jakiegoś Kreisleitera np. z Biłgoraja.\nGrzeralts @jolanta-gancarz 26 lutego 2018 19:18\nZgoda, Oko.press go wyrwało z kontekstu. I parę innych zdań też.\nAle my nie możemy kłócić się z faktami. A faktem jest, że tam i w wielu innych miejscach pomoc Żydom była zjawiskiem marginalnym. Bo i ludność miejscowa poważniejsze problemy miała na głowie niż los Żydów. Co trzeba spokojnie przyznać i nie dać się sprowokować do licytowania na cierpienia.\njolanta-gancarz @pink-panther 26 lutego 2018 19:33\n26 lutego 2018 21:19\nFantastyczne uzupelnienie! Wielkie dzięki. Może trzeba badaczce Alinie to źródło podesłać? Miała by przynajmniej na co się powoływać. No i może by tych niemieckich osiedleńców zobaczyła, którzy na odebrane Polakom ziemie tak ochoczo przybywali? I pod właściwy adres pretensje o zagładę żydów skierowała?\nSzydzę oczywiście, ale cóż nam pozostaje? Dopóki nasi ministrowie nie zaprzestaną finansowania z naszych podatków takich badaczy (i ich badań), to żadne Skibińskie, Libionki, Hartmany czy Grossy nie przejrzą na oczy. A radykalne odcięcie od kasy, po tak długim ssaniu, spowoduje wielki lament o giewałt. Ale innego sposobu nie ma i musimy to jak najszybciej wziąć na klatę, mówiąc kolokwialnie. Bo nam za chwilę napiszą, za nasze pieniądze, całkiem nową, jedynie słuszną historię.\njolanta-gancarz @Grzeralts 26 lutego 2018 19:49\n26 lutego 2018 21:23\nFaktów też nie możemy wyrywać z kontekstu. A pacyfikacja Zamojszczyzny i sąsiednich powiatów, niemal równolegle z akcją Reinhardt, jest takim kontekstem, o którym nie chce pamiętać Alina Sibińska, oskarżając Polaków nie tylko o obojętność, ale i współsprawstwo z niskich pobudek. A na to nie ma zgody.\nGrzeralts @jolanta-gancarz 26 lutego 2018 21:23\nByła i akcja Reinhardt, i pacyfikacja, i działania z niskich pobudek, i akty heroizmu. Nie możemy się dawać wpędzać w taką uliczkę rozważań, bo zawsze przegramy. To trzeba przyjąć na godnością i wzruszeniem ramion, jako oczywistą oczywistość. Można ew. zapytać, czy Żydzi ratowali Cyganów...\nstanislaw-orda @jolanta-gancarz 26 lutego 2018 21:23\n26 lutego 2018 22:07\nJestem zdania, że tam aktywni byli głównie Ukraińcy.\nZajmowali się tak Polakami jak i Żydami.\npink-panther @jolanta-gancarz 26 lutego 2018 21:19\n27 lutego 2018 01:50\nMnie już od dłuższego czasu zastanawia takie interesujące zaniechanie. Zaniechanie badania obecności ponad 1 miliona niemieckich osiedleńców na terenie Generalnego Guwernatorstwa, którzy zostali zwiezieni na podstawie jednego z załączników do paktu Ribbentrop Mołotow. Jak również spisu miejsc osiedlenia Niemców, którzy zaczęli się pojawiać w polskich wsiach w latach 30-tych. A na początku września 1939 r. - czynnie uczestniczyli w operacji wspieniania Wehrmachtu na tyłach polskiego frontu. A te miejsca osiedlenia np. wzdłuż linii kolejowych np Warszawa Kraków czy Warszawa Katowice - to dawałoby wyjaśnienie na akcje wyłapywania Żydów uciekających z gett i transportów kolejowych. Ale po co, nieprawdaż.\nJakby wszystkich zamuliło. Ciekawe ile to Niemców kosztowało, żeby te senatorskie głowy z "kręgów naukowych i parlamentarnych" zupełnie oślepli. Dopiero trzeba czytać niemieckie wydawnictwo okupacyjne. Podejrzewam, że jeszcze dzisiaj można to kupić w antykwariacie na Krakowskim Przedmieściu.\npink-panther @Grzeralts 26 lutego 2018 19:49\n27 lutego 2018 02:02\nPo pierwsze "ludność miejscowa" dowiadywała się rano o tym, że np Niemcy przepędzili Żydów z mniejszego getta do większego. I co "miejscowa ludność" mogła zrobić? A rano kwartał kilku ulic otoczony żółtą taśmą z zakazem wchodzenia poza taśmy. A tych chałupkach dosłownie NIC, bowiem zimą Żydzi musieli palić meble, żeby nie zamarznąć. Nie było też środków higieny, więc ilość pcheł, wszy itd - przerażała Niemców, którzy obawiali się tyfusu i innych chorób zakaźnych. O tym nikt nie chce pamiętać a ja dowiedziałam się tego od swojej Matki, która zapamiętała taki poranek z "żółtą taśmą" bo chodziła do 3 klasy szkoły podstawowej. Za zbliżenie do płotu i przerzucenie kromki chleba można było dostać bez ostrzeżenia - strzał w głowę.\nPoza tym nikt absolutnie nie chce przyjąć do wiadomości, że Polacy w Generalnym Gubernatorstwie od samego początku wiedzieli, jak Żydzi zachowują się w zonie okupacyjnej sowieckiej. Kolejarze przywieźli "rewelacje" o bramach powitalnych ale też o uczestniczeniu Żydów w sporządzaniu list Polaków do wywózek. Wywożone były całe wsie w 40 stopniach mrozu. Ludnośc polska w sporych ilościach przenosiła się legalnie lub nielegalnie do niemieckiej zony okupacyjnej i opowiadała o zachowaniu Żydów po tamtej stronie. Jak to mogło wpłynąć na "wzrost współczucia" ludności polskiej?\nSkibińska z Libionką (który już chyba nie żyje) nie muszą sobie męczyć główek takimi wspomnieniami i rozważaniami na temat okupacyjnego życia w małym miasteczku z Ukraińcami i Niemcami (osiedleńcami) na karku. Oni zostali zadaniowani i gorliwie oraz bezkarnie uczestniczą w budowie piramidy kłamstwa.\n27 lutego 2018 03:01\nJacy "nasi" ministrowie? Ktoś, kto z zimną krwią finansuje Żbikowskiego i jego rewelacje o "znajdywaniu schronienia przez Żydów w obozach koncentracyjnych"- nie jest z pewnością "nasz".\nmarek-natusiewicz @stanislaw-orda 26 lutego 2018 11:14\n27 lutego 2018 08:07\nWydawałoby się, że lepiej byłoby napisać, faksymile umiescić w sieci, a dopiero potem "jeździć" po Panu Ministrze. On też ma swego Pana. Więc mozna sprawe rozbujać do granic wytrzymałości systemu!\nNo, ale to trzeba umieć robić! Klepać w klawiaturę każdy potrafi... Podobnie jak pyszczyć na FB czy Twiterze1\nmarek-natusiewicz @Grzeralts 26 lutego 2018 11:25\n27 lutego 2018 08:08\nNo i właśnie na takich głupców jest kij w postaci nowelizacji ustawy o IPN!\nGrzeralts @pink-panther 27 lutego 2018 02:02\n27 lutego 2018 08:12\nJa to wszystko wiem, moja rodzina jest stamtąd, i tego Bedekera też mam. Ale nie wolno nam zapominać, że to nikogo, oprócz nas nie interesuje. I dlatego nie wolno się wdawać w takie dywagacje w dyskusji z Żydami, czy lewactwem wszelkiej maści.\nWarto, natomiast odbić piłeczkę w stronę kategorii dobrze udokumentowanych, tzn. kto w takim razie mordował i wydawał na śmierć Żydów? A na to papiery u Niemców są. I ktoś z naszych historyków mógłby się tym zająć, zamiast idiotycznie oddawać pole tamym i prześcigiwać się z nimi w dewastowaniu emocji.\nGrzeralts @marek-natusiewicz 27 lutego 2018 08:08\n27 lutego 2018 08:13\nTo zdrowia życzę, żeby wykazać w publikacji p.Skibińskiej punkty niezgodne z ustawą...\nmarek-natusiewicz @Grzeralts 27 lutego 2018 08:13\n27 lutego 2018 08:17\nKażdy ma swoją rolę do odegrania w życiu. Pan swoją odgrywa znakomicie...\nGrzeralts @marek-natusiewicz 27 lutego 2018 08:17\nOczywiście, swoją działkę staram się obrabiać najlepiej jak potrafię. Ale nie jestem historykiem, ani politykiem, ani publicystą.\npink-panther @pink-panther 27 lutego 2018 02:02\n27 lutego 2018 15:51\nLibionka chyba żyje:))) Podpisał się pod protestem przeciwko przesunięciu niejakiego dr Puławskiego ( dla Rządu Polskiego na Uchoddźctwie ratowanie Żydów NIE było priorytetem) z działu A do działu B - IPN.\nqwerty @pink-panther 27 lutego 2018 02:02\nWolfram @Grzeralts 27 lutego 2018 08:12\n27 lutego 2018 17:10\nI ktoś z naszych historyków mógłby się tym zająć\nProblem jest w czym innym - w tym, że ta pani pracuje na państwowej posadzie i dostaje pieniądze z naszych podatków - a np. pani Ewa Kurek - nie.\nPytaniem jest, czy ta niemożność wynika z tego, iż jest to zagadnienie z gatunku PiSowi (ogólnie Polsce) nie wolno - czy też z gatunku - a po co miałby to robić? Tzn. mógłby, ale nie chce. Może, ale nie chce, bo po co?\nSkłaniam się ku tej drugiej odpowiedzi.\nTo jest czytelny sygnał dla historyków, co warto w życiu robić - a nie każdy ma tyle talentów, by iść na swoje. Są tacy, którzy może i byliby dobrymi historykami - ale nie ma ani prywatnego, ani państwowego mecenasa dla polskiej narracji.\nJeżeli państwo finansuje tylko część badań - to ich wynik, nawet jeżeli w sensie formalnym jest prawdziwy - to całokształt jest kłamntwem - tym gorszym - iz nie można się przyczepić.\nOczywiście można krytykować pogląd, że powinien to robić państwowy mecenas - ale skoro Państwo potrzebuje narracji chroniącej obywateli i ich interesy (zakładając czysto hipotetycznie, że Państwo PiS potrzebuje) - to nie może wymagać, by, pobierając podatki i płacąc za narracje wrogie i zakłamujące historię poprzez rażące naruszenie proporcji - aby obywatele wytwarzali kontrnarracje we własnym zakresie.\nTu proszę, by nie pojawiał się nikt z tezą, iż państwo nie ma tego finansować - ponieważ w naszych realiach zamieni się to w finansowanie z zagranicy, co i tak ma miejsce - więc tylko pogorszy stan.\nJest różnica pomiędzy zdaniami:\nPolak nie pomógł Żydowi.\nPolak nie pomógł Żydowi, bo groziła za to śmierć, było to niewykonalne - albo Niemiec stał nad nim z karabinem.\nAlbo - nie pomógł Żydowi - bo nawet sobie pomóc nie mógł.\nKażde z tych zdań może być prawdziwe w tej samej sytuacji - ale chodzi o to, by na nagłówki portali i mediów trafiało tylko to pierwsze - i to jest już manipulacja.\nDokładnie to samo jest z "polskimi obozami" - najpierw były polskie geograficznie, obecnie ciężar dyskusji przesunął się na udział w sprawstwie - a dojdzie do tego że bez udziału Polaków nie byłoby Holokaustu - więc był polski w sensie sprawstwa.\nPytają bacę, a w jakim kraju znajduje się Auschwitz? Baca odpowiada - mnie to się widzi, co wy panocku przyśli nie po naukę, ino po wp... .\nW polityce profesjonalista na zdanie oponenta 2+2=4, wypowiadane w kontekście odpowiada - łże, jak pies.\n27 lutego 2018 17:27\nTak byłoby najprościej, gdyby sami historycy sie opamiętali i dali przykąd.\nA wdrukowywane od przedszkola kalki mentalne są następnie powtarzane przez liczne osoby publiczne, bezrefleksyjnie powielające pejoratywne określenia i zbitki słowne.\nJedni czynią tak z lenistwa umusłowego, inni ze strachu, ze zostaną napietnowani jako "nacjonaliści", ale najwięcej jest takich, którzy licytują się, który z nich dokładniej i szybciej "zaaportuje" owe slogany.\nBieda, panie, bieda i nawet wp...l tu nie pomoże.\nmooj @Wolfram 27 lutego 2018 17:10\n1. Polska i przeciętny Polak zrobili wszystko w 1939, by bronić zagrożonych okupacją niemiecką (jak się wydawało w 1939-1940 najbardziej obywateli polskich wykształconych głównie narodowości polskiej; jak się wydawało 3-4 lata później - obywateli wyznania mojżeszowego lub ich potomków)\n2. Polska i przeciętny Polak nie zrobili wszystkiego w 1939, by bronić najbardziej zagrożonych okupacją sowiecką (jak się okazało w 1939-1940 - obywateli Polski, głównie narodowości polskiej, głównie wykształconych lub zaangażowanych w struktury państwowe zawodowo)\n3a. Sojusznicy europejscy w 1939 nie zrobili nic, by bronić obywateli polskich w Polsce od okupacji niemieckiej (co, jak się okazało w 1939-1940 powodowało ludobójstwo Polaków przede wszystkim narodowości polskiej, a 2-3 lata później przede wszystkim obywateli polskich wyznania mojżeszowgo lub ich potomków). Choć byli do tego zobligowani i mogli.\n3b. Nie wszyscy mogli (Rumunia)\n4a. Sojusznicy europejscy w 1939 nie zrobili nic, by bronić obywateli polskich od pozostałych okupacji (sowieckiej, litewskiej) co wymagałoby poświęceń.\n4b. Znów Rumunia jako pewien wyjątek w 1939\n5a. Państwa pozaeuropejskie: w tym te, którym Polska wypowiedziała wojnę w 1941 - Japonia; i te, z którymi się sprzymierzyliśmy (USA) oraz europejscy niesojusznicy (w tym sojusznicy nieprzyjaciół) zrobili więcej dla uratowania obywateli polskich niepolskiej narodowości po 1939 niż polskiej narodowości ("lewe" paszporty przeznaczone głównie dla "ewakuacji" obywateli polskich niepolskiej narodowości), to głównie nie 1939\n5b. Wyjątki nie mieszczące się w 5a (Persja, Węgry, inne państwa zaangażowane w pomoc dla uchodźców - głównie obywateli Polski narodowości polskiej) ale to już nie 1939\nO sprawcach (okupanci) trudno pod listą opisującą grzechy zaniechania lub pomoc (Rumunia, Węgry, Iran, Szwajcaria, Japonia, "płd Ameryka", a także Chiny!) pisać. Jednak nie powinny się razem koło siebie pojawiać.\njolanta-gancarz @pink-panther 27 lutego 2018 01:50\n27 lutego 2018 18:35\nNo i się dzisiaj poniekąd wyjaśniło skąd takie zaniechanie. Mamy kolejnego badacza, który polską historę musi napisać na nowo. Odbrązowiwszy wcześniej kolejnych bohaterów. No i jego 130 obrońców, co to się tylko o prawdę i wolnść badań upominają w tym opresyjnym kraju. Któż w takich okolicznościach miałby głowę do jakichś osiedleńców niemieckich, którzy się w dodatku teraz wypędzonymi , a więc ofiarami, stali. Prędzej ich Erica Steinbach policzy, niż Skibińska zauważy.\njolanta-gancarz @stanislaw-orda 27 lutego 2018 17:27\n27 lutego 2018 18:44\nCo do tej ostatniej metody wychowawczej, to jestem po stronie bacy;-)\nNatomiast jeśli chodzi o inne formy edukacji, to wydaje mi się, że dopóki działa Internet, jest jakaś nadzieja. Przecież my sami też się wciąż (nawzajem) kształcimy, bo nie ze szkoły znaczna część naszej obecnej wiedzy pochodzi. Teraz nam tylko potrzeba polityków z cojones i trochę spokoju. A reszta w rękach Boga.\nGrzeralts @Wolfram 27 lutego 2018 17:10\nI tu jest potrzebna profesjonalna propaganda. Sama prawda nie wystarczy. Nb. dr Kurek do propagandy nie nadaje się kompletnie.\nstanislaw-orda @jolanta-gancarz 27 lutego 2018 18:44\nOrdynacja wyborcza, która aktualnie obowiązuje, nie dajeżadnej szansy na wybór do polityki ludzi o wspomnianych parametrach. Żadnej.\nGrzeralts @stanislaw-orda 27 lutego 2018 22:52\nGorzej, że w dowolnej ordynacji nie mamy obyczaju wybierania takich ludzi. Jak przyjdzie co do czego, to zawsze wybierzemy sukinkota, bo skoro taki zaradny, to może i nam skapnie...\nqwerty @Wolfram 27 lutego 2018 17:10\n28 lutego 2018 09:27\npostawmy problem tak: dlaczego obywatele narodowosci żydowskiej nie bronili współobywateli: przed rozbiorami, przed prześladowaniami, przed egzekucjami po 1.09.1939r., przed wywózkami do Gułagów, przed deportacjami, przed konfiskatami mienia po 1945r., przed wyrokami po 1945r., ..... i ..., i należy domagać się kasy za te zaniechania od państwa Izreal oraz od Gmin;- granice śmieszności zostały przekroczone a 'frajerzy' egzaltują się czy łatwiej było wyciagnąć Żyda z getta czy Polaka z kazamatów ub., i faktycznie proszą sie o w...\nstanislaw-orda @Grzeralts 28 lutego 2018 09:19\n28 lutego 2018 10:40\nTo akurat drugorzędna kwestia (cechy charakterologiczne), z czasem ludzie dorośli by do odpowiedzialności.\nTylko trzeba dać im na to szansę, a nie systemopwo zakładać, że ktoś musi im wskazać, kogo powinni sobie wybrać.\nCzyli okręgi jednomandatowe z wynikiem 50 % plus jeden głos dla wygranego, przy frekwencji (liczonej liczbą oddanych ważnie głosów) powyżej 50 procent uprawnionych do głosowania.\nsaturn-9 @ainolatak 26 lutego 2018 18:43\n..pani żongluje liczbami tak, żeby zrobić wrażenie\nFascynujące jak umiejętnie ta pani liczbami żongluje. Cytuję fragmenty: "... między 1100 a 1500 osób szukało schronienia na wsi i w lasach. (...) Przeżyło 274 osób. (...) do stycznia 1945 Polacy zamordowali co najmniej 14 osób, w tym dziecko."\nZero w konotacjach numerologicznych jest opuszczane ważne są liczby od 1 do 9.\nMamy więc liczbę 11 a po redukcji teozoficznej to 2; 15 = 6 ukazuje się 2 i 6. Rozumiem, że za 11 tyś. i 15 tyś. skryty jest szyfr 26. To jest, jak każdemu bystrzachowi w trzeciej klasie w Polinstanie wiadomo, wartość liczbowa czterech konsonantów YHVH. A szyfr ten wskazuje, że również Polacy wpisują się w "negatywną teologię", bowiem "mordując członków „narodu wybranego” dokona(li) „zamachu na Boga” (Bogobójstwa)."\n274 po pierwszej redukcji to 13, liczba szczęśliwa.\n14 czyli 13 osób dorosłych plus 1 dziecko to znak/kod kabalistyczno-okultystyczny 131. Ten szyfrowy ślad wpisuje się w okultystyczne trojki tak jak: 151; 181...\nTekst o powiecie biłgorajskim w czasach okupacji to nie tyle przyczynek naukowy do historii tego co się było wydarzyło w tamtym czasie i obszarze ale okultystycznie podszyty przekaz w sztuce tkania narracji o winie kozła za grzechy zaniedbania społeczności zza wielkiej wody.\nJSC @jolanta-gancarz 26 lutego 2018 11:27\n(...)No i jak to jest możliwe, że pacyfikacji Zamojszczyzny otwarcie nie zauaważa, ale nie wiadomo skąd zaczerpnięte przykłady okrucieństwa, czy obojętności Polaków wobec żydów to i owszem?!(...)\nA ja mogę dać inne przykłady "ślepoty"\n- nie zauważenie, że przeddzień zamachu w Londynie doszło do zamachu w Strabane co braku póżniejszej wiedzy skłania do podejrzewania IRA zwłaszcza, że zamach był w irlandzkim stylu (wierzcie lub nie ale to skojarzenie było moją pierwszą reakcją na wieść o tym zamachu).\nSwoją drogą na stronie MSZ nie ma ostrzeżeń dotyczących Irlandii Północnej\n- z bałkańskim zbrodnii z lat '90 powszechnie znane są tylko serbskie, a o kosowskiej mafii (zaczęła ona działać w trakcie wojny z Serbią) transplantycyjnej wie mało kto\njolanta-gancarz @saturn-9 28 lutego 2018 14:28\n28 lutego 2018 20:07\nNegatywna teologia to są zdaje się te trzy dziewiątki stojące na głowie. Co się świetnie łaczy z kabałą, okultyzmem i magią. Zaklęcia do przywoływania duchów... Do czasu, do czasu. Cyrograf prędzej czy później zostanie zrealizowany obustronnie. Nawet Pan Twardowski trafił w końcu do Rzymu. Na szczęście żonę miał mało uduchowioną... Albo w innej wersji: dzwony z Mariackiegi kościoła na Jutrznię zadzwoniły i tylko do Księżyca dotarł.\njolanta-gancarz @JSC 28 lutego 2018 20:05\nTa ślepota nosi dziś nazwę politycznej poprawności, której kanony ustala jakiś bliżej nieznany (władza tajna, czyli nie święta) Synhedryn.\nJSC @jolanta-gancarz 28 lutego 2018 20:11\n28 lutego 2018 21:38\nTo dlaczego w przypadku Kosowa Żydzi najbardziej nagłaśniają zbrodnie prawosławnych Serbów, a zbrodnie islamskich Albańczyków przemilczają?\njolanta-gancarz @JSC 28 lutego 2018 21:38\n28 lutego 2018 21:42\nBo spośród gojów najgorsi są chrześcijanie, a z tych oczywiście katolicy. Tako rzecze współczesny Sanhedryn.\nJSC @jolanta-gancarz 28 lutego 2018 21:42\n28 lutego 2018 22:39\nSkoro tak to o IRA powinno być głośno... Ale, że słaby ze mnie talmusta pora kończyć ten eot.


365 dni z książką: czerwca 2015\nAutor: Evik o 22:17 2 komentarze:\nSwego czasu, z pięć lat temu pożyczyłam od koleżanki dwie książki B. Pawlikowskiej - "W dżungli życia" i "W dżungli samotności". "W dżungli niepewności" koleżanka nie miała. Ale, gdy założyłam konto na LC, to dodałam książkę do listy "chcę przeczytać". Chciałam mieć trochę książek na liście, poza tym czytałam dwa tomy i sądziłam, że trzecia książka dopełni obraz.\nKsiążka była w bibliotece, ale przez długi czas wypożyczona. Jakoś nie wiem czemu - nie chciałam jej zamawiać. Pożyczyłam teraz, gdy książka "była wolna". I oto moich kilka przemyśleń.\nKsiążka zawiera zbiór maili Moniki zmagającej się z anoreksją i bulimią do Szamanki Emotikon heart Beaty.\nSpodobała mi się jedna opinia na Lubimy czytać - o ta!\nWprawdzie nie uważam, że jest aż tak źle, jak pisze Firewarrior (dałam jej plusa, niech ma), ale książka od około 150 strony już zaczęła mnie frustrować. Te wahania nastrojów Moniki są denerwujące. Te mega dole Moniki, o tym, jaka jest beznadziejna, itp.\nDrugi raz wymiękłam, gdy czytałam porady z zakresu seksuologii i antykoncepcji.\nBo Monika będąc w Anglii poznała Australijczyka. I zastanawia się, czy nie ma ochoty na bara-bara. I ma ochotę i nie ma ochoty, ale Australijczyk tego od Moniki oczekuje, zresztą uważa, że Polki są łatwe.\nEwentualna randka ma się odbyć przed wizytą u ginekologa, na którą M. się już zapisała. Jedna z rad. Pożyczyć pigułki antykoncepcyjne (jedno opakowanie) od koleżanki. Nie chcę tu rozwijać umoralniającej gadki na temat (bez)sensu brania pigułek. Ale jeśli już to powinny być one indywidualnie dobrane. Po konsultacji z ginekologiem. Nie czyjeś.\nPoza tym pigułka nie zabezpiecza przed HIV, wirusem zapalenia wątroby. A tu pojawiła się aprobata seksu na jedna noc.\nNo i współczuję Monice, jeśli B.Pawlikowska jest jej JEDYNYM autorytetem...\nW jednym przyznaję rację Pawlikowskiej. Bardzo ważna jest akceptacja siebie. Dobre żywienie (za te dwie rzeczy ma plusa).\nEtykiety: 2015, biblioteka, literatura polska\nTłumaczenie: Andrzej Czcibor-Piotrowsk\nTytuł oryginału: Ostře sledované vlaky. Postriziny\nISBN: 83-89651-76-9, 84-9789-724-2\nPostanowiłam udać się na pobliski dworzec w celu zrobienia zdjęcia do książki. Może pomysł banalny, ale...\nTa niewielka książka zawiera dwa opowiadania B. Hrabala - "Pociągi pod specjalnym nadzorem" i "Postrzyżyny".\nChyba B.Hrabal nie zostanie moim ulubionym pisarzem.\n"Pociągi pod specjalnym nadzorem" to opowiadanie o pociągach, ale nie tylko. Druga książka B.Hrabala, w której pojawia się motyw samobójstwa. Zapamiętam jeszcze stawianie pieczątek na pupie telegrafistki.\n"Postrzyżyny". Same postrzyżyny opisane są w ostatnim rozdziale. A wcześniej? Sporo o piwie. Jest też poetycko i ze szczegółami opisane świniobicie, wspomniane jest o wieszaniu kotka, który ukradł kawałek wątróbki. Także o piesku, któremu pani ucięła kawałek ogona.\nNie wiem, czy można uznać to za próbę samobójstwa, ale główna bohaterka Marychna miała epizod z topieniem. Poza tym była właścicielką pięknych dwumetrowych włosów. Po ścięciu ważyły 2 kilo!\nDam jeszcze szansę Hrabalowi. Chcę przeczytać "Obsługiwałem angielskiego króla".\nEtykiety: 2015, biblioteka, Hrabal Bohumil, Literatura czeska\n"Wolę jeść żarcie z puszki, niż dusić się we frakcji..." s.21\nCiekawe, co zrobiłby Tobias,gdyby nie wdał się w pogawędkę z jednym z Bezfrakcyjnych...\nTrochę bałam się tej książki. Książka, mimo, że jest prequelem, została napisana jako ostatnia. Dodatek do trylogii, tom 0.5, prequel, przedwstęp...\nJa czasami posługuję się określeniem wymyślonym przez redaktorów jednego portalu "czwarty tom trylogii" ;)\nBałam się, że to będzie syf, kiła i mogiła. Że książka będzie pisana na siłę. Tymczasem przeżyłam pozytywne zaskoczenie. Książkę czytało się przyjemnie.\nKsiążki czytałam w kolejności, w jakiej zostały napisane. Ktoś mi powiedział, że już po pierwszym tomie można sięgnąć po "Cztery". Nie zaufałam, bałam się spojlerów.\nAle potwierdzam. Akcja "Cztery" tylko w niewielkim stopniu nakłada się na pierwszy tom "Niezgodnej". Książka składa się z czterech rozdziałów:\n- dodatek o Tris (kilka krótkich opowiadań) z perspektywy Tobiasa\nWłaściwie tylko ostatnia część jest wspólna z pierwszym tomem. Tobias odkrywa planowany atak na Altruistów, ale o samym ataku nie ma ani słowa. Ani o użyciu nowego rodzaju serum. Rozdział kończy się. Za to jest tu trochę o Dniu Wyboru Tobiasa, o jego nowicjacie w Nieustraszonych i o zmianach, jakie zaczęli wprowadzać w tej frakcji.\nKsiążkę czytałem jeden dzień.\nAutor: Evik o 19:45 Brak komentarzy:\nEtykiety: 2015, biblioteka, Roth Veronica, USA, Wydawnictwo Amber


Łzy Św. Wawrzyńca spadają na Ziemię | Portal Esanok.pl | Telewizja Sanok - Aktualności - Ogłoszenia - Firmy\nŁzy Św. Wawrzyńca spadają na Ziemię\nPODKARPACIE. Do 200 Perseidów na godzinę będzie można zaobserwować dzisiejszej nocy. Gwiezdne widowisko trwa od połowy lipca, ale jego szczyt przypada na 12 i 13 sierpnia.\nPerseidy to jeden z najbardziej regularnych rojów meteorytów widocznych z naszej planety. Są to spalające się w górnych partiach atmosfery drobiny pyłu pozostawione przez kometę Swifta-Tuttle’a. Powraca ona w stronę Ziemi co 133 lata.\nObserwacja Perseidów fascynuje ludzi od tysiącleci. Pierwsze zapisy dotyczące tego zjawiska astronomicznego pochodzą sprzed 2000 lat z Dalekiego Wschodu. Perseidy nazywane są też „łzami świętego Wawrzyńca”, ponieważ 10 sierpnia jest dniem śmierci tego męczennika, który zginął w połowie III wieku w Rzymie. Według tradycji Św. Wawrzyniec zdążył przed męczeńską śmiercią uratować skarby należące do Kościoła, m.in. Św. Graala.\nMeteory widoczne są na całym niebie, ale najlepiej na półkuli północnej. Zwykle najwięcej Perseidów obserwuje się w drugiej połowie nocy i nad ranem. Można je obserwować nie uzbrojonym okiem.\nNajlepiej podziwiać „spadające gwiazdy” w rejonach, gdzie nie ma „świetlnego smogu”. W naszym rejonie, takie warunki są w Bieszczadach w gminie Lutowiska, gdzie funkcjonuje Park Gwiezdnego Nieba, który jest drugim parkiem, utworzonym w Polsce, po Górach Izerskich. Jest to największy obszar chronionego nieba w Europie. Widać z niego doskonale Drogę Mleczną, a bez teleskopu można zobaczyć około 2000 gwiazd. W miastach widoczne jest ich około 200, a w metropoliach nie więcej niż 20.\nTagi: gwiazdy, gwiezdne widowsko, Łzy Św. Wawrzyńca spadają na z Ziemię, meteorologia, natura, obserwacja, perseidy, przyroda, spadające gwiazdy


Cyberbezpieczeństwo w sekretariacie szkoły - warsztaty szkoleniowe\n21 września 2021 21 września 2021 przez mgr Dominik Spałek\nCzym jest to cyberbezpieczeństwo ...\nPrzez cyberbezpieczeńśtwo rozumie się zarówno zapewnienie bezpiecznej aktywności uczniów w środowisku cyfrowym, ale także i podejmowanie działań mających na celu przeciwdziałanie zagrożeniom odnoszącym się do bezpieczeństwa sieci, serwerów, danych na urządzeniach. Doświadczenia minionego okresu, w którym to nauczanie z wykorzystaniem środków komunikacji na odległość, stało się koniecznością pokazują nam, nie tylko to, jak trudno jest przeprowadzić taki proces, ale także pokazują nam to, jak trudno jest zapewnić bezpieczeństwo cyfrowe podczas jego realizacji. Cyberbezpieczeństwo jednak to nie tylko zagrożenia, które należy minimalizować i eliminować w procesie nauczania. Tego rodzaju zagrożenia powstają także w obszarze działań podejmowanych przez personel administracyjny szkoły.\nNie tylko podczas zdalnej nauki ... Dyrektorzy powinni mieć świadomość tego, iż zagrożenia dla cyberbezpieczeństwa mogą się realizowac nie tylko przy tzw. zdalnym nauczaniu, ale także przy zdalnej pracy, jak i przy pracy stacjonarnej pracowników administracyjnych w placówce.\nTreścią niniejszej publikacji pragniemy wzbudzić Państwa realne zainteresowanie tematem. Pragniemy zasygnalizować konieczność i realną potrzebę podejmowania działań, które służyć będą rozwiązaniu problemu cyberbezpieczeństwa w szkołach. Z naszego doświadczenia płyną niepokojące wnioski – cyberbezpieczeństwo w sekretariacie szkoły praktycznie nie istnieje.\nMariusz Stasiak vel Stasek o szkoleniu ... Podczas szkolenia, jakie przygotowuję dla Państwa wspólnie z portalem PTR, mowa będzie o bieżących zagrożeniach w cyberbezpieczeństwie, które znacząco nasiliły się z uwagi na pandemię i masowy rozwój zdalnej pracy.\nWarto zadać sobie kilka pytań i udzielić odpowiedzi ...\nRekrutacja ... Czy w czasie naboru na stanowisko np. pracownika sekretariatu szkoły lub też inne administracyjne stanowisko, sprawdzane było przygotowanie kandydata / jego doświadczenie do pracy z wykorzystaniem narzędzi cyfrowych? W naszej ocenie biegła obsługa pakietu biurowego, czy mediów społecznościowych, to nie są kwalifikacje gwarantujące bezpieczeństwo cyfrowe w pracy takiego pracownika. Oczywiście nie dyskwalifikuje to takiego kandydata, ale pracodawcy powinni mieć świadomość tego problemu.\nEwidencja naruszeń ochrony danych osobowych ... Czy w ewidencji ruszeń ochrony danych osobowych odnotowane zostały zdarzenia, które powstały w obszarze sekretariatu? Warto jest porozmawiać ze swoim Inspektorem Ochrony danych (IOD) na ten temat.\nRealne umiejętności zapewnienia cyberbezpieceństwa ... Czy kiedykolwiek przeprowadzone były testy pozwalające na sprawdzenie praktycznych umiejętności pracowników administracyjnych szkoły w radzeniu sobie z trudnymi sytuacjami w obszarze cyberzagrożeń, jakie mogą powstać w trakcie ich pracy? Bez tego rodzaju testów ochrona danych w tym danych osobowych może mieć pozorny jedynie wymiar i skuteczność.\nDział IT ... Kiedy po raz ostatni przeprowadzony został Audyt Bezpieczeństwa Informacji KRI? Stosowanie adekwatnych środków organizacyjno - technicznych mających służyć zapewnieniu bezpieczeństwa przetwarzania danych w tym danych osobowych jest obowiązkiem, czy to nam się podoba, cy też nie. Brak ochrony to gwarancja problemów dla jednostki.\nSzkolenia dedykowane dla personelu sekretariacie... Czy kiedykolwiek personel administracyjny (kierownicy jednostek, pracownicy sekretariatów, księgowi, kierownicy gospodarczy, intendenci) został przeszkolony w tematyce praktycznych aspektów bezpieczeństwa cyfrowego? Nie tylko teoretyczna ale i praktycznie przygotowany pracownik sekretariatu będzie w stanie sprostać zagrożeniom, co bezpośrednio chronić będzie pracodawcę.\nJak czytamy w treści opracowania w ramach prac Departamentu Wychowania i Kształcenia Integracyjnego Ministerstwa Edukacji Narodowej „Bezpieczna Szkoła. Zagrożenia i zalecane działania profilaktyczne w zakresie bezpieczeństwa fizycznego i cyfrowego uczniów „.\ncyt.: „(…)Najważniejsze znaczenie dla zapewnienia podstaw bezpieczeństwa cyfrowego w szkole odgrywają działania profilaktyczne (prewencyjne) prowadzone wobec i z udziałem wszystkich członków społeczności szkolnej: uczniów i ich rodziców, dyrektorów, nauczycieli i innych pracowników szkoły (np. psychologów, pedagogów, pracowników sekretariatu). Działania te powinny mieć charakter systemowy, ciągły, wieloletni i skoordynowany, a ich zakres należy wpisać w realizowane w szkole programy: wychowawczo–profilaktyczny i inwestycyjny. (…)”.\nWarsztaty szkoleniowe dla pracowników sekretariatów\nNajciekawsze opracowania dla oświaty\nKategorie Aktualności RODO, RODO w oświacie Tagi Cyberbezpieczeństwo w sekretariacie szkoły, RODO w oświacie Nawigacja wpisu


Sylwester Faustmann - Engage\nMusicProducers.pl › Produkcje › Electronica / Inne\nSoundtrack › Sylwester Faustmann - Engage\nPo prostu, mała próba komerchy.\nPosty: 143 (5)\nPoczułem się jak w kinie Bardzo przekonująco. Świetnie przekazane emocje i dobre brzmienie.\nPunkty reputacji: PureInstinct (+1)\nPosty: 612 (56)\nŁadna muzyka trailerowa, tylko coś mi ona szybko wylatuje z głowy. Nawet dobrze nie zdążają ostygnąć słuchawki po odsłuchu, a tu nic nie pamiętam i słucham po raz trzeci pisząc komentarz. Początek mi się podoba, stonowany i klimatyczny z odrobiną klimatu Vangelisa, dosłownie odrobiną. Potem wchodzi takie typowe epickie granie pokroju Two Steps From Hell i no cóż, brzmi to doniośle i potężnie.\nOstatnio modyfikowane 6.10.2017 o 18:13 przez Mocade.\nPosty: 416 (34)\nByć może powodem wypadania utworu z głowy jest późniejsza aranżacja lekko odbiegająca od apogeum. Od 2:48 prawdopodobnie miało być to stopniowe zejście i wyciszenie głównej melodii, jednak przez głośność strgsów scaliło się to w dość niechciany sposób. Myślę że uwzględnienie motywu przewodniego i skromniejsze obudowanie tej sekcji na jego szkielecie oddałoby właśnie pożądany rezultat. Jednak mimo wszystko to drobiazg, jak dla mnie całość i tak wybrania się po kilku odsłuchach prezentując się epicko, niemalże kolosalnie.\n4 minuty i 20 sekund. Oj, widzę siły wyższe maczały palce w tym utworze. :-)\n(6.10.2017 17:29)Mandalar napisał(a): Poczułem się jak w kinie Bardzo przekonująco. Świetnie przekazane emocje i dobre brzmienie.\nDziękuję Tobie Mandalar\n(6.10.2017 17:33)qnebra napisał(a): Ładna muzyka trailerowa, tylko coś mi ona szybko wylatuje z głowy. Nawet dobrze nie zdążają ostygnąć słuchawki po odsłuchu, a tu nic nie pamiętam i słucham po raz trzeci pisząc komentarz. Początek mi się podoba, stonowany i klimatyczny z odrobiną klimatu Vangelisa, dosłownie odrobiną. Potem wchodzi takie typowe epickie granie pokroju Two Steps From Hell i no cóż, brzmi to doniośle i potężnie.\nChciałem stworzyć maksymalnie prostą, trafiającą prosto w daną emocje melodię, no i ta prostota miała być też łatwo zapamiętalna - no najwyraźniej tutaj eksperyment się nie udał I z resztą Twojego komentarza się zgodzę, o to dokładnie chodziło! Dzięki za odsłuch!\n(6.10.2017 18:11)Mocade napisał(a): Być może powodem wypadania utworu z głowy jest późniejsza aranżacja lekko odbiegająca od apogeum. Od 2:48 prawdopodobnie miało być to stopniowe zejście i wyciszenie głównej melodii, jednak przez głośność strgsów scaliło się to w dość niechciany sposób. Myślę że uwzględnienie motywu przewodniego i skromniejsze obudowanie tej sekcji na jego szkielecie oddałoby właśnie pożądany rezultat. Jednak mimo wszystko to drobiazg, jak dla mnie całość i tak wybrania się po kilku odsłuchach prezentując się epicko, niemalże kolosalnie.\nTo prawda, wydaje mi się, że części utworu zbyt odbiegają od siebie i nie mają wspólnego kręgosłupa - oczywiście masz rację. A stringsy kończące utwór, faktycznie, miałem problem z wyrównaniem ekspresji i głośności przy nich, a aranżacyjnie dosyć ładnie się skleiło - więc tak już zostawiłem.\nDziękuję za odsłuch i komentarz\nA, jeszcze mały pro-tip. Polecam podpisywać plik jeszcze przed uploadem na SC, bo nie korzystają one z nazw nadanych w serwisie i po ściągnięciu zostają nazwy robocze.\n(8.10.2017 13:44)Mocade napisał(a): A, jeszcze mały pro-tip. Polecam podpisywać plik jeszcze przed uploadem na SC, bo nie korzystają one z nazw nadanych w serwisie i po ściągnięciu zostają nazwy robocze.\nO cholera, a o tym nie wiedziałem! Dzięki Mocade!\nPosty: 71 (17)\nNoo nie powiem jest klimat. Dobra kompozycja\nPosty: 5 (1)\nDAW: MuseScore, Reaper\nPodobało mi się, był klimat.\nMomentami tylko talerze mi jakoś nie do końca pasowały, psuły klimat.\nFaktycznie talerze tez mi lekko odbiegają od reszty, brzęczą jak by stały w mniejszym pomieszczeniu i coś e eq ze średnimi pokombinował bym. A po za tym jest moc i siła\nPosty: 47 (4)\nKlimat super - Tutaj muszę przyznać, że obrałeś trudną drogę tworząc taki gatunek. Z własnego doświadczenia wiem, że jest niezwykle ciężko stworzyć coś dobrego i dynamicznego. Były momenty, w których niemal ciarki na plecach się pojawiały, ale później jakoś się to wszystko rozmydlało. Zabrakło mi tu mocnego wejścia całej orkiestry z mocnymi epickimi bębnami lub chociaż akcenty. Talerze powinieneś podbić w wysokich tonach i obniżyć nieco tonację dodając więcej głębokiego reverb. Myślę, że troszkę poprawiło by to ich miejsce w tym świetnym utworze. PS: Powiem szczerze, że mi się jeszcze nie udało stworzyć epickiej dynamicznej powieści. Ale ciągle próbuje i nie odpuszczę dopóki mi się nie uda. Druga sprawa taki gatunek ma spore wzięcie i przy naprawdę dobrych kompozycjach można przytulić parę groszy\n(11.10.2017 16:34)karl323 napisał(a): Noo nie powiem jest klimat. Dobra kompozycja\nDziękuję uprzejmie Karl!\n(14.10.2017 20:36)Illyria napisał(a): Podobało mi się, był klimat.\nFaktycznie, troszkę głębia uciekła i aż nadto są z przodu. Takie rzeczy podczas długiego miksowania totalnie uciekają przed świadomością. Teraz po dłuższym czasie można dopiero z dystansu dobrze wyczuć to\nDziękuję Illyria za odsłuch!\n(15.10.2017 3:04)agro napisał(a): Faktycznie talerze tez mi lekko odbiegają od reszty, brzęczą jak by stały w mniejszym pomieszczeniu i coś e eq ze średnimi pokombinował bym. A po za tym jest moc i siła\nDokładnie, głębia pogłosu uciekła w miksie, źle to wtedy wyważyłem dając naddatek średnich, by wyszły do przodu. I jak wyżej napisałem, już podczas długiego miksowania - miałem ochotę skończyć wreszcie utwór, więc zostało już tak\nDziękuję za opinię i Twój odsłuch.\n(15.10.2017 12:27)Fantasmagorian napisał(a): Klimat super - Tutaj muszę przyznać, że obrałeś trudną drogę tworząc taki gatunek. Z własnego doświadczenia wiem, że jest niezwykle ciężko stworzyć coś dobrego i dynamicznego. Były momenty, w których niemal ciarki na plecach się pojawiały, ale później jakoś się to wszystko rozmydlało. Zabrakło mi tu mocnego wejścia całej orkiestry z mocnymi epickimi bębnami lub chociaż akcenty. Talerze powinieneś podbić w wysokich tonach i obniżyć nieco tonację dodając więcej głębokiego reverb. Myślę, że troszkę poprawiło by to ich miejsce w tym świetnym utworze. PS: Powiem szczerze, że mi się jeszcze nie udało stworzyć epickiej dynamicznej powieści. Ale ciągle próbuje i nie odpuszczę dopóki mi się nie uda. Druga sprawa taki gatunek ma spore wzięcie i przy naprawdę dobrych kompozycjach można przytulić parę groszy\nZ tonacją faktycznie był problem, bo do talerzy akurat miałem w tym momencie tanie sample i musiałem layerować je, by w ogóle było jakieś brzmienie A pogłos to wszystko prawda, już wyżej odpowiedziałem. Muszę następnym razem więcej nad nimi posiedzieć na to wychodzi!\nA co do zarobienia parę groszy, to akurat standardowy epic music do zwiastunów. Nie miałem szansy robić czegoś takiego na zlecenie, jedynie bardziej ambientową do gier. Ale szczerze, nawet nie lubię tego komercyjnego stylu ala Zimmer hahah Ten zrobiłem w ramach eksperymentu, chcąc zobaczyć, czy uda mi się nabrać dużej dynamiki i mocy w komercyjnym/kinowym stylu. Uważam próbę za udaną!\nBynajmniej, dziękuję Tobie za odsłuch, jak i szeroki komentarz!\nPosty: 16 (1)\nSłyszę, że dobrze ci wychodzą takie klimaty filmowe – są wysmakowane i nieprzesadzone. W sam raz do filmowych scen – nie jeden film mógłby skorzystać z takiego materiału. W 1,28 tutaj kawałęk się otwiera i ładnie zbudowałeś wejście w klimat. Tyły może trochę za cicho grają ale numer jako całość jest naprawdę dobry.


Ewa Ledóchowicz - Oferty Pracy | Adzuna\nOferty pracy - Ewa Ledóchowicz\nEWA - ZACHODNIOPOMORSKIE, DARŁOWO\nPraca sezonowa dla kobiety ( 1 osoba) -sprzątane oraz ogóle utrzymanie porządku w ośrodku wczasowym nad morzem, praca od zaraz do 31.08.2020r , możliwość zakwaterowania. tel.601860474\nZatrudnimy na jarmark na tatuaze I warkoczyki\nZatrudnimy dziewczyny na plecenie warkoczykow robienie tatuazy z henny . Do obowiazkow bedzie nalezalo dbanie o stanowisko ,sumiennosc ,punktualnosc. Oferujemy dobre zarobki prace w.mlodym.z zespole . Elastyczny grafik pracy. Informacje o firmie Zatrudnimy na ...4000- 4000\nEWA - ŚWIĘTOKRZYSKIE, OŻARÓW\nWitam zatrudnię osoby do zbioru malin i ogórków od zaraz, bez zakwaterowania. Grochocice Więcej informacji proszę o kontakt. 669602576\nEWA - LUBELSKIE, JANÓW LUBELSKI\nEWA - ZACHODNIOPOMORSKIE, KARNICE\nPraca polegałaby na ogólnej opiece dla 2 Panów : gotowanie , posprzątanie i t.p Osoby są sprawne . Mile widziana osoba zmotoryzowana.\nPotrzebny kafelkarz do położenia płytek w kilku pomieszczeniach w remontowanym pensjonacie Niemcy Bawaria okolice Garmisch-Partenkirchen. Praca na miesiąc. Możliwość dalszej współpracy. Zakwaterowanie bezpłatnie. Stawka 15 Euro /godz.\nEWA - ŁÓDZKIE, DOBRYSZYCE\nSzukam osoby do opieki nad 26 miesięcznym chłopcem. Chłopiec jest jeszcze pampersowy, samodzielnie je, jest ruchliwym i pogodnym dzieckiem. Miejsce pracy Blok Dobryszyce, poszukuje osoby na parę godzin w ciągu dnia, nie codziennie. Preferowana osoba w średnim ...\nEWA - PODKARPACKIE, PILZNO\nAgencja PKO Banku Polskiego poszukuje pracowników na stanowisko: DORADCA KLIENTA Miejsce pracy: Pilzno Wymiar etatu: pełny etat Rodzaj umowy: umowa o pracę Główne zadania: • kompleksowa obsługa klientów • realizacja planów sprzedażowych • pozyskiwanie klientów...\nEWA - MAŁOPOLSKIE, KRAKÓW\nS amodzielnej, uczciwej, sprawnej fizycznie osobie, chetnie rencistce, lub z inna formą ubezpieczenia oferujemy prace z zamieszkaniem i wyzywieniem na miejscu. Prowadzenie domu w Krakowie( gotowanie, sprzatanie, prasowanie itp). Dom bez dzieci i osob ...\nPomoc przy osobie starszej- odpłatnie\nPoszukuję kobiety do opieki nad starszą osobą leżącą na kilka godzin w tygodniu w Gdańsku-Osowa - godziny i dni do uzgodnienia.\n16Oferty pracy - Ewa Ledóchowicz obecnie dostępne\nX Ewa Ledóchowicz