[Recenzja Książki] Robert Małecki - "Porzuć swój strach" - Wybieram Kulturę\n[Recenzja Książki] Robert Małecki – „Porzuć swój strach”\nAutor Mariusz Majchrzak\t Opublikowano wrz 8, 2021 0\n„Porzuć swój strach” jest to drugi tom serii kryminalnej z Markiem Benerem. Choć w służbie nie pracuje, a jest dziennikarzem, wplątuje się w różne niebezpieczne dla niego sytuacje.\nTrwają dalsze poszukiwania żony Benera, która przed zaginięciem była w 6 miesiącu ciąży. Do tej pory nie wiadomo czy Agata i dziecko żyją. Po za tym do założonej przez Marka redakcji „Echo Torunia”, przychodzi Monika Żelazna z wydrukiem jednej ze stron gazety. Niedługo później jej ojciec zgłasza jej zaginięcie. Benerowi nie zależałoby na odnalezieniu dziewczyny tak bardzo, bo jest to przecież robota dla kryminalnych, lecz dziewczyna jest w posiadaniu czegoś, co należało do żony Marka.\nWraz ze swoją koleżanką Aldoną Terlecką, Marek bierze się za odkrycie prawdy o „zaginięciu” Moniki Żelaznej. Wpycha to ich w świat nielegalnego hazardu, groźnych przestępców, którzy nie cofną się przed niczym. Przy okazji Bener otrzymuje odzyskane pliki z laptopa, będące nagraniami z dyktafonu jego zmarłego teścia, który opowiada mu początek wszystkich problemów, które trafiły w rodzinę Agaty.\nDruga część jeszcze bardziej wciąga od pierwszej. Małecki nie daje chwili wytchnienia i nie pozwala czytelnikowi się nudzić. Wyobraźnia działa na zwiększonych obrotach i szczegółowo prowadzi coraz bliżej do prawdy po brutalnych scenach.\nKryminałLiteraturarecenzja książkiRobert MałeckiWydawnictwo Czwarta Strona\nKoza x Kuba Więcek Niebo nad Berlinem [Recenzja]\nReflektor debiutują singlem „Reisefieber”


Odmieniona drużyna, ambitne cele | TEMI - Piszemy jak jest!\nStrona główna Sport Piłka siatkowa Odmieniona drużyna, ambitne cele\nDrużyna PKCH PWSZ Tarnów rozpocznie zmagania z innym trenerem na ławce i nowymi zawodniczkami w składzie, jednak cel pozostaje niezmienny. – Ponownie walczymy o dobry wynik sportowy, chcemy też pokazać piękno tej dyscypliny i przyciągać kibiców na trybuny – mówi Piotr Górnikiewicz, prezes klubu.\n– To dla mnie ogromny sprawdzian i będę starał się mu sprostać. Zostałem rzucony na głęboką wodę, ale mamy dobry zespół, który stać na bardzo dobrą grę – mówi Marek Skrobot. – Uważam, że nasz potencjał jest zbliżony do tego z poprzednich rozgrywek, choć pod pewnymi względami drużyna została wzmocniona. Kilka zawodniczek przyszło, kilka odeszło. Pozostał więc trzon zespołu, a niektóre pozycje udało się uzupełnić.\nTarnowski klub opuściły Aleksandra Mikołajewska i Ewelina Dyrek, zaś Agnieszka Brzezińska postanowiła zakończyć karierę. Do tarnowskiej ekipy dołączyła za to przyjmująca Aleksandra Kaczyńska, jeszcze niedawno trzykrotnie z rzędu stojąca na najwyższym stopniu podium w mistrzostwach Polski juniorek. Kolejnym nabytkiem jest młodziutka Marta Kutikow, która ma rozwiązać problemy na pozycji libero (z kontuzją nadal zmaga się Barbara Gębiś), mająca za sobą nawet debiut w ekstraklasie w barwach AZS‑u Białystok.\nW „Jedynce” najbardziej liczy się jednak na doświadczenie Joanny Biedy. Choć nowa siatkarka tarnowskiej drużyny ma dopiero 24 lata, to dokonała już sporo – jest doskonale znana na drugoligowych parkietach, gdzie kilka razy ocierała się o zaplecze ekstraklasy, a ostatni sezon spędziła właśnie w I lidze. Bieda ma za sobą dopiero kilka treningów z koleżankami i pierwsze mecze sparingowe, ale już teraz jest dobrej myśli.\nTarnowscy kibice, którzy już w poprzednim sezonie tłumnie pojawiali się w hali PWSZ, pierwszy mecz „Jedynki” będą mogli tam obejrzeć 11 października, gdy gospodynie w ramach 3. kolejki rozgrywek podejmą UKS Sokół Zator (mecze w Tarnowie zwyczajowo będę rozgrywane w soboty o godz. 18). W związku ze zmianą terminarza drużyna PKCH PWSZ dwa pierwsze spotkania sezonu rozegra więc na wyjeździe. W pierwszym meczu 27 września zmierzy się z Szóstką Mielec.


Czy należy się śmiać z durnych dowcipów? | Torla - kamienna wioska\nNapisane przez: torlin | 19/10/2009\nCzy należy się śmiać z durnych dowcipów?\nI znowu temat kontrowersyjny, aktualny, trudny. Czy należy się śmiać z durnych dowcipów? Właśnie nie z głupich, obrzydliwych, seksistowskich, rasistowskich, tylko – ja to nazywam – durnych . Polskę ogarnia moda na dowcipy w stylu TurboDymoMana, wiele jest po prostu znakomitych w stylu „Aleksander Kwaśniewski ma jedną córkę. TurboDymoMan zawstydził poprzedniego prezydenta i ma półtorej córki”, ale są i takie „Simon Mol zaraził HIV-em 16 kobiet. TurboDymoMan zawstydził Simona, zaraził 24”.\nŻeby wiedzieć, o czy rozmawiamy – zajrzyjcie PROSZĘ POD TEN LINK. Ale najbardziej rewelacyjny jest punkt 95.\nCo sądzicie na ten temat? Inna rzecz, że tematyka jest niewyczerpalna.\n« Polski sztandar na wyspie Pacyfiku\nPowstanie ze Stycznia »\nByła Twoja Stara, Chuck Norris, jest TurboDymoMan. Znudzi się, jak wszystko po jakimś czasie. Bardziej mnie martwi to, że zastąpi to coś jeszcze głupszego.\nA rada jest prosta, ignoruj to i po krzyku.\nBy: wydrylowany on 19/10/2009\nMnie to jakoś nie rusza- chwilowa moda podobnie jak z chuckiem, ktora wkrótce przeminie. Chociaż z chuckiem było zabawniejsze\nBy: Napoleonid on 19/10/2009\nciekawe,mimo to wole inne dowcipy:\n-wczoraj widzialem szkota.\n-po czym poznales ze to szkot?\n-jak to?nie kazdy szkot ma wasy\np.s. dowcip z czasow podstawowej szkoly\nBy: rysberlin on 19/10/2009\n1) Śmiech jest dla mnie zasadniczo czymś bardziej elementarnym, niż refleksja nad poziomem etycznym. (Sam uległem, czego tu bywają świadkowie, swoistej głupawce w poprawianiu wyglądu Maurizio Polliniego na dniach.) To zresztą podobnie jak z impulsami erotycznymi — pornografia przyciągnie często wzrok, nawet jeśli uważa się ją za obrzydliwą.\n2) Mimo wszystko, każdy ma jakoś inaczej zestrojoną własną wrażliwość. I na dowcip i na chamstwo. Są rzeczy, które zupełnie mnie nie śmieszą, a budza obrzydzenie — choćby Zalewski i Mazurek, ilekroć mi ktoś zacytuje ich żarty publikowane we Wprost.\n3) Rozróżniłbym śmiech z ‚durnych’ dowcipów od ich rozpowszechniania. To jednak dwie różne rzeczy — mogę się śmiać z dowcipu, który uważam za ohydny, raczej nie będę go jednak rozpowszechniać.\nBy: pak4 on 19/10/2009\nCałkiem zdrowa reakcja na kulturę rankingowo wskaźnikową.\nBy: dana1 on 19/10/2009\nBardzo ciekawe spostrzeżenia PAKu! Przenieść to można na wiele innych określeń i okrzyków uznanych za niemoralne, obrzydliwe, rasistowskie, antysemickie czy seksistowskie. Jak to mówią Żydzi – jeden martwy Żyd w Auschwitz to tragedia, 1.000.000 to statystyka. W takiej masie nie widać nic zdrożnego w opowiadaniu dowcipów, których normalnie nikt by przy zdrowych zmysłach nie opowiadał. Mnie się ciągle wydaje, że różnego rodzaju dowcipy, powiedzenia nie mają żadnego związku z rzeczywistością. Mężczyzna opowiada dowcip o głupiej blondynce, mając za żonę właśnie naturalną blondynkę o bardzo dużej inteligencji. Jakby sam dowcip by niezależny od słów tam zawartych.\nMój Tata ożenił się z Mamą z wielkiej miłości, moja Mama była ładną, wysportowaną, drobną i szczupłą kobietą o bardzo małych piersiach. Tata przez całe życie mówił (i przy Mamie również), że kobieta to powinna mieć czym oddychać i na czym siedzieć. Jaki to miało związek z rzeczywistością? Do końca Mamy dni żyli razem szczęśliwie. Ludzie opowiadający dowcip o Fritzlu nie widzą w tym tragedii córki, jakby to było niezależne.\nUwielbiam dowcipy dziecięce: Facet do kioskarki głośnym tonem „Czy są zapałki?” – ta mu odpowiada „Panie, niech pan tak nie krzyczy, głucha nie jestem. Z filtrem czy bez?”.\nMomentami nasze reklamy są tak głupie, że…\nMój własny pomysł na reklamę – babka siedzi zrozpaczona przy pralce i rozlanej wodzie i mówi „Co ja teraz zrobię?”. Na to wchodzi hydraulik i mówi „Nie brała pani gripexu? On na wszystko pomaga”.\nBo ja wiem. Jest to w tym samym stylu. Ale niektóre są dobre.\nBy: Torlin on 19/10/2009\nedwar trafnie podsumował. Formuła niestety zużyje się szybko bo mało nośna. Czasy takie szybkie, że nawet nie zauważymy, gdy już nie bądzie sensu śmiać się z czegoś innego.\nJa przypominam sobie kilka takich fal. Przed Chuckiem był chyba Stirlitz, przedtem przywędrował z Rosji porucznik Rżewski.\nW ogóle te seryjne anegdoty opierające się na jednej archetypicznej postaci wydają się być rosyjskim wynalazkiem. Narodziło się to wszystko na pograniczu anegdotycznego świata żydowsko-rosyjskiego.\nCiekawe zestawienie tutaj:\nBy: telemach on 19/10/2009\nCo to znaczy: czy można się śmiać? Śmiać się można ze wszystkiego, co najwyżej nie w każdym towarzystwie.\nNiestety, serie dowcipów mają to do siebie, że po dobrym początku domorośli humoryści zaczynają do nich na siłę dorabiać dalszy ciąg, zwykle z marnym efektem. Osobiście nie zmoszę takiego wysilonego humoru. Klasycznym przykładem są niezliczone kawały zaczynające się od „Przychodzi baba do lekarza”, z których średnio jeden na dziesięć jest jako tako dowcipny. To samo widać przy TurboDymoManie.\nBy: Lupin on 19/10/2009\nTurboDymoMan chciał zawstydzić polską reprezentację. Wymiękł, bardziej spie*** się nie dało.\nPamiętacie argumentację starego Jorge z „Imienia Róży”? Że śmiech to największy grzech, bo człowiek jak się śmieje, to przestaje się bać (a jak przestaje się bać, to przestaje się bać, to już nic go nie zmusza do przestrzegania boskich przykazań)?\nDowcipy jak ten o Simonie są paskudne, ale… kto z nas w dzieciństwie nie opowiadał makabrycznych dowcipów o Hansie Żydach? Dowcipy to śmiech, obiekt obśmiany przestaje być tak straszny i przerażający. Śmiech oswaja. Śmiech przełamuje stereotypy.\nDlatego zawsze uważałem, że dla sztuki i satyry nie ma tematów tabu. Stąd taki a nie inny tytuł mojego bloga. Dowcipy o zarażającym Simonie nie uwłaczają przecież jego ofiarom w żaden sposób. Kpią z przerażającego procederu podobnie, jak stare dowcipy o Żydach. Nie opowiadałbym dowcipu o Simonie, bo raczej nikt by się nie zaśmiał, bo jest durny. Ale nie znajduję argumentacji, żeby się oburzać.\nChuck Norris kopnął z półobrotu.\nTurboDymoMan zawstydził Chucka: kopnął z 3/4 obrotu.\nNotabene twórcom reklamy udał się marketing wirusowy. Bo to może i durnota, ale celowa, dokładnie przemyślana, zaplanowana i wykonana.\nBy: Jurgi Filodendryta on 19/10/2009\nCzytanie a opowiadanie dowcipów,to dwa rozne światy,czasami dowcip czytany nie odda tej mysli ,puenty co ten sam dowcip powiedziany przez kogoś .\nNa ogół czyta sie szybko by prędzej dojść do końca i przez to zatraca sie ten smaczek nie tylko dowcipu ale każdej lektury (czy wiersz lub esej mozna czytać szybko?).\nJa lubię też dowcip sytuacyjny. Wczoraj oglądalem film o Chaplinie i najlepsze w tym filmie były wstawki filmów Cheplina i On sam. Dowcip sytacyjny w/mnie ma to ze słowa treść dodajesz sam.\nBy: Zdzisław_1 on 19/10/2009\nWitam Wydrylowanego w swoim blogu, jest na pierwszym miejscu komentarzy, bo dopiero teraz się spostrzegłem, że jest w oczekujących.\nOczywiście, że masz rację. Oczywiście, że dowcip opowiedziany, i to dobrze, jest lepszy od czytanego. Ale trzeba umieć opowiadać dowcipy (A propos, a to znacie? Siedzą trzej Żydzi w pociągu i dwóch z nich mówi do siebie liczby: „Siedem” i obaj się zaśmiewają, drugi mówi „28” i obydwaj pokładają się ze śmiechu. Trzeci w końcu pyta „Co wy robicie?”. „Opowiadamy sobie dowcipy, ponumerowaliśmy je, bo je znamy”. „A ja mogę?” „Oczywiście”. „Dwanaście”. Obydwaj Żydzi siedzą z kamiennymi minami. „O co chodzi? To zły dowcip?” „Nie, dowcip przedni, tylko go trzeba umieć opowiedzieć”).\nMówią ludzie, że ja umiem opowiadać dowcipy, bo je mówię z kamienną miną. Najgorsi są ci opowiadający i jednocześnie się z niego śmiejący.\nBardzo mądre uwagi, dziękuję\nNiektóre są nie tylko dowcipne, ale i mądre.\nPrzychodzi baba do lekarza. „Coś dawno pani nie widziałem!” „Chora byłam, panie doktorze”\n„Panie doktorze, wszyscy mnie ignorują”. „Następny proszę”.\nJak się śmiać? Głośno i zaraźliwie, bo śmiech to zdrowie. A jak dowcip jest żenujący, to i tak nie wzbudza rechotu.\nBy: TesTeq on 19/10/2009\nGość przypomina mi gumę do żucia Turbo czy cuś takiego…\nBy: zeen on 19/10/2009\nJa tam już ze wszystkich kawałów się pośmiałam w młodości. Nowych nie ma. Możecie mi na słowo uwierzyć, albo nie. Tych reklam w ogóle nie oglądam, więc nie mam nic do powiedzenia o nich.\nA tak, jak się śmiałam na „Wakacjach pana Hulot” i po ostatniej scenie z „Pół żartem pół serio”, to już chyba nigdy przedtem, ani potem. 😆\nBy: NELA on 20/10/2009\nw linku wykorzystanie toposu turbodymomana w walce obywateli o wyższe idee 😉\nBy: Napoleonid on 23/10/2009\nA inna rzecz, że kibice mają „słuszną rację” 😀


piątek, 18 stycznia 2013 11:44, odsłon: 982\nPiękne prezenty dla dzieci z Gminy Sułkowice\nNie wiemy, czym sobie zasłużyliśmy na tyle dobra. Gwiazdkowa Niespodzianka spada nam z nieba nie raz w roku, a kilkakrotnie, niosąc dary i piękne prezenty dla dzieciaków, służąc im zabawą, uśmiechem, małą próbką sztuki teatralnej i czekoladowo - owocowo - preclowym poczęstunkiem.\npiątek, 18 stycznia 2013 11:33, odsłon: 878\nKrzywaczka rozpoczęła tegoroczny cykl integracyjnych spotkań opłatkowych mieszkańców naszej gminy w Święto Trzech Króli. Organizatorem spotkania był Ośrodek Pomocy Społecznej przy współpracy z Gminą, Ksiądz Proboszcz Parafii pw. Trójcy Przenajświętszej, Zespół Placówek Oświatowych oraz Ochotnicza Straż Pożarna w Krzywaczce.\nśroda, 16 stycznia 2013 19:01, odsłon: 1419\n24 816,79 zł na WOŚP z Gminy Sułkowice z 2 sztabów\n13 stycznia 2013 r. w Gminie Sułkowice na fundację Jerzego Owsiaka zbierały dwa sztaby. Jeden –ośrodku kultury w Sułkowicach z szefem sztabu Krzysztofem Trojanem, drugi w gimnazjum w Krzywaczce - dowodzony przez Grzegorza Bochenka. W Sułkowicach 16 wolontariuszy zebrało kwotę 16 930,10 zł, natomiast w Krzywaczce (i okolicach) 20 trzecioklasistów gimnazjalistów zgromadziło do puszek 7 886,69 zł.\nśroda, 16 stycznia 2013 17:48, odsłon: 745\nPogryzienie przez psa to najczęstszy wypadek w zawodzie listonosza. Nie pomaga wzajemne ostrzeganie się doręczycieli i zwracanie uwagi właścicielom zwierząt. Poczta Polska S.A. zwróciła się z apelem o pomoc do samorządów, by te przypomniały mieszkańcom o odpowiednim postępowaniu z psami.\nwtorek, 15 stycznia 2013 16:17, odsłon: 477\nw sprawie ogłoszenia otwartego konkursu ofert na wykonanie zadań publicznych w zakresie wspierania i upowszechniania kultury fizycznej, pomocy społecznej, w tym pomocy rodzinom i osobom w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywania szans tych rodzin i osób, przeciwdziałania uzależnieniom i patologiom społecznym, działalności w dziedzinie kultury, sztuki, ochrony dóbr kultury i dziedzictwa narodowego w 2013 r. przez organizacje prowadzące działalność pożytku publicznego.\nponiedziałek, 14 stycznia 2013 21:13, odsłon: 591\nczwartek, 10 stycznia 2013 15:39, odsłon: 988\nczwartek, 10 stycznia 2013 12:53, odsłon: 1180\nKiedy myślą Sułkowice, to…\nUczą się u Kenara w Zakopanem, w liceum plastycznym w Wiśniczu i krakowskim plastyku, studiują na krakowskiej ASP, kierunkach artystycznych UP, na uczelniach prywatnych. Jeśli dalej tak pójdzie, będziemy nazywać Sułkowice "Miastem tysiąca artystów" - prorokował Jan Socha podczas wernisażu wystawy poplenerowej w Izbie Tradycji. Obecnie w artystycznych szkołach średnich i na wyższych uczelniach plastycznych uczy się 26 jego wychowanków z gimnazjum w Sułkowicach.\nczwartek, 10 stycznia 2013 12:26, odsłon: 795\nUroczysta sesja sylwestrowa z honorowym obywatelstwem\nOstatnia sesja Rady Miejskiej w 2012 roku miała charakter uroczysty, podobnie jak w ubiegłych latach. Szczególnego charakteru nadal jej fakt, że podczas niej przyznane zostało pośmiertnie Honorowe Obywatelstwo Gminy Sułkowice Tadeuszowi Czerneckiemu, na ręce jego córki Anny. Zarówno w laudacji RM wygłoszonej przez wiceprzewodniczącą Jolantę Łaski, jak w słowach podziękowania córki Honorowego Obywatela podkreślano jego ogromne zaangażowanie na rzecz rozwoju Sułkowic, awansu cywilizacyjnego i kulturalnego naszego miasta, a także dużej skuteczności podejmowanych przez niego działań.\nWiecej o Honorowym Obywatelu Gminy Sułkowice Tadeuszu Czarneckim\nponiedziałek, 07 stycznia 2013 13:57, odsłon: 1226\nSesja Rady Miejskiej 20 grudnia 2012 r.\nczwartek, 10 stycznia 2013 09:46, odsłon: 808\nBudżet 2013 i ustawy śmieciowe\nNiewiele jest gmin, które mogą jak nasza poszczycić się, że w nowy rok kalendarzowy weszły z uchwalonym budżetem i pełnym pakietem tzw. ustaw śmieciowych. Potrzebne dokumenty przygotowały zespoły pracowników UM, a radni dyskutowali nad nimi podczas posiedzeń w komisjach, a następnie uchwalili je na sesji 20 grudnia.\nZarządzenie nr 2/2013 Burmistrza Gminy Sułkowice w sprawie ogłoszenia konkursu ofert na wyłonienie w roku 2013 realizatora Programu zdrowotnego ...\npiątek, 04 stycznia 2013 10:56, odsłon: 756\nw sprawie ogłoszenia konkursu ofert na wyłonienie w roku 2013 realizatora Programu zdrowotnego "Rehabilitacja lecznicza – fizjoterapia dzieci i młodzieży niepełnosprawnej ruchowo oraz dzieci i młodzieży z wadami postawy z terenu Gminy Sułkowice na lata 2013-2015".\nśroda, 02 stycznia 2013 09:04, odsłon: 860\nRemont strażnicy w Krzywaczce z konkursu „Małopolskie remizy 2012”\npiątek, 28 grudnia 2012 14:03, odsłon: 1083\n35 tys. zł od województwa na remont strażnicy w Krzywaczce\nKolejna, już czwarta remiza strażacka w gminie Sułkowice została wyremontowana dzięki dofinansowaniu ze środków z konkursu Województwa Małopolskiego pn. „Małopolskie remizy 2012”. Sejmik Województwa Małopolskiego przyznał dotację 130 gminom na łączną kwotę 3 528 663 zł, w tym naszej – przekazując nam 35 000 zł wsparcia na remont strażnicy w Krzywaczce. Jest to najwyższe możliwe w tym roku dofinansowanie. Ogólny koszt modernizacji budynku OSP wyniósł 82 022,33 zł, Gmina Sułkowice dołożyła 47 022,33 zł.\nKonkurs potraw wigilijnych w Myślenicach – czyli do czego może służyć bandaż gipsowy\npiątek, 14 grudnia 2012 08:58, odsłon: 940\nBiertowianki zaprezentowały wigilijny stół z choinką i szopką\nPodczas konkursu „Obrzędy, obyczaje i tradycje wigilijne Ziemi Myślenickiej” 9 grudnia 2012 r. można było zobaczyć i spróbować potrawy wigilijne przygotowane przez 12 kół i stowarzyszeń gospodyń z całego powiatu myślenickiego. Do hali „Średniawskiego” przybyły panie w kolorowych ludowych strojach, by zaprezentować swoje umiejętności kulinarne i pokazać, jak wspaniała i bogata jest nasza kuchnia lokalna oraz tradycyjne obrzędy wigilijne. Te panie od lat dbają o zachowanie tradycji nie tylko w swoich domach, ale także prezentują, to co najpiękniejsze, na szerszym forum. By młodsi uczyli się od nich i przejmowali lokalne obyczaje.\nNowa organizacja sportowa w Gminie Sułkowice\n11 Listopada 2012 - gminne uroczystości niepodległościowe\nUchwała Nr XXVII/165/12 z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie podziału gminy Sułkowice na okręgi wyborcze, ustalenia ich granic i numerów oraz liczby radnych wybieranych w każdym okręgu.\nPrzetarg nieograniczony na sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność Gminy Sułkowice, położonej w Krzywaczce\nSzlachetna paczka w Sułkowicach\nPoświęcenie przedszkola w Krzywaczce\nNajpiękniejsze miejsca z terenu gmin Myślenice i Sułkowice


Czersk - pierwsza stolica Mazowsza. Historia, mapa, dojazd, atrakcje. Najważniejsze informacje w jednym miejscu | Kurier Poranny\nCzersk - pierwsza…\nPrzemysław Miller 21 października 2021, 15:08\nCzersk, Zamek. Historia, mapa, dojazd, atrakcje. Najważniejsze informacje w jednym miejscu Przemysław Miller\nCzersk. Na dzisiejszym wzgórzu, na którym stoją imponujące ruiny gotyckiego zamku w I w. p.n.e. chowano zmarłych, którzy wywodzili się z kultury pomorskiej. Natomiast trzy tysiące lat temu u stóp obecnego wzgórza zamkowego ulokowana była osada kultury łużyckiej.\nPatrząc na pozostałości prastarej warowni, trudno sobie wyobrazić, że niegdyś wzgórze zamkowe wyglądało zupełnie inaczej i najpewniej było niższe o kilka metrów. Łagodnie pochylone ku zachodowi a od południowego wschodu ograniczone stromymi skarpami i bagnami, z płynącą u podnóża Wisłą. W tym samym miejscu wiele wieków później, od II w. p.n.e. do III w. n.e., znajdował się rozległy cmentarz ludności kultury przeworskiej.\nCzersk - historia\nCzersk, zamek. Mapa, dojazd, informacje praktyczne\nCzersk. Atrakcje w najbliższej okolicy\nCzersk. Restauracje w okolicy\nCzersk. Noclegi w okolicy\nWiek XII to niezwykle burzliwy okres rozbicia dzielnicowego i bratobójczych walk o dzielnicę senioralną. Na przełomie 1142 i 1143 r. wojska ruskie zostały wezwane przez księcia-seniora Władysława II, aby wesprzeć go w walce z bratem Bolesławem Kędzierzawym, który niepodzielnie władał Mazowszem.\nKsiążę Władysław spotkał się z sojusznikami pod Czerskiem, o czym wspomina kronika ruska „Latopis Ławrientijewski”. Jest to również najwcześniejsza wzmianka o Czersku. Przy tej okazji gród, będący we władaniu księcia Bolesława, został zniszczony. Na nieomal sto lat Czersk znika wtedy ze źródeł pisanych. Pojawia się dopiero w dokumentach księcia Konrada Mazowieckiego nieco pośrednio - jako „terytorium czerskie”. Czersk, jako miejsce wystawiania książęcych dokumentów, pojawia się od 1245 r. Kancelaria zamkowa wystawia liczne książęce dokumenty, zaś urzędnicy czerscy wzmiankowani są jako świadkowie statutów, nadań, przywilejów i zmian prawa.\nW XI w. kolejni mieszkańcy zaczęli w tym miejscu stawiać solidne domy słupowe a potem zrębowe. Prawdopodobnie już w poł. XI w. całą powierzchnię wzgórza starannie zniwelowano i uporządkowano oraz częściowo umocniono wznosząc tu pierwszy nowoczesny jak na tamte czasy gród.\nOdległość kilku wieków i liczne przekształcenia wzgórza uniemożliwiają jednak naukowcom i historykom dokładne uchwycenie-zlokalizowanie przebiegu tych pierwszych umocnień. Wiadomo jedynie, że chaty znajdowały się w wyznaczonej, starannie zorganizowanej przestrzeni, i nawet w razie zniszczenia jednego z domostw, układ zabudowy był odtwarzany. Niektóre domy wyposażone były w kamienne piece, drewniane podłogi a drewnianym moszczeniem wyłożono część ciągów komunikacyjnych.\nNiestety pierwszy gród został szybko zniszczony, na skutek pożaru. Takie wydarzenia zmuszały często tutejszych mieszkańców do zmiany zagospodarowania przestrzeni, która otoczona była wałami. Po każdym takim wydarzeniu porządkowano a równocześnie zmieniano kształt wzgórza.\nNa początku XII w. podjęto kolejny duży wysiłek budowlany, który wiązał się z pracami mającymi na celu umocnienie wzgórza wysokimi ziemno-drewnianymi wałami.\nWe wschodniej części dziedzińca grodu powstał z wapiennych ciosów kamienny kościół w stylu romańskim pw. św. Piotra. Wokół kościoła zaczęto też organizować pochówki znaczniejszych dla tej społeczności zmarłych. Także i ten gród został zniszczony. Na przełomie 1142 i 1143 r. pod Czerskiem miała miejsce koncentracja wojsk polskiego księcia Władysława II i jego ruskich sprzymierzeńców. Gród czerski należał wówczas do jego brata i przeciwnika, księcia mazowieckiego Bolesława Kędzierzawego. Ze strategicznego punktu widzenia nie można było pozostawić wrogiej umocnionej warowni za plecami, dlatego też gród musiał ulec zniszczeniu.\nPo upadku warowni zaczęła na wzgórzu dominować głównie funkcja cmentarna. Osadnictwo zaś przeniosło się na jego peryferia oraz na sąsiednie wzgórza oraz na tereny poniżej wzniesień.\nPoczątkowo zmarłych chowano tylko przy grodowym kościele. Jednym z najstarszych pochówków jest grób Magnusa, który był umieszczony we wnętrzu albo na zewnątrz tuż przy ścianie kościoła. Wewnątrz świątyni pochowani byli także inni ludzie, ale część tych grobów uległa zniszczeniu.\nPo zniszczeniu grodu w XII w. cały obszar wzgórza stał się de facto jednym wielkim cmentarzyskiem. Na przestrzeni 100 lat pochowano tam co najmniej 1200 osób. Archeolodzy odsłonili tu około 800 całych szkieletów oraz ich fragmentów. Zmarłych chowano w jamach, czasem z drewnianą obstawą, czasem w trumnach, w tym także takich zaopatrzonych w okucia, które były zbite gwoździami.\nMimo formalnej chrystianizacji, w trakcie wykopalisk stwierdzono dosyć liczne ślady dawnych pogańskich praktyk. Choć Kościół zakazywał wyposażania zmarłych na dalszą drogę, to część pochówków zawiera rozmaite dary. Były to najczęściej przedmioty codziennego użytku, broń, ozdoby i pożywienie. Różny też był status pochowanych tu osób, z których część mogła sobie pozwolić za swojego życia na zakup drogich wyrobów. Prym wiodły zwłaszcza kobiety, w grobach których znaleziono m.in. kosztowne paciorki ze szkła i kamieni półszlachetnych, kabłączki skroniowe, metalowe zawieszki, pierścionki i bransolety. Jedną ze zmarłych ubrano w pochodzącą z Bizancjum lub Bliskiego Wschodu tkaninę przetykaną złotą nitką. Zarówno w kobiecych jak i męskich pochówkach znaleziono liczne noże, narzędzia rzemieślnicze i domowe - szydła, igły, sierpy, odważniki, grzebienie, przęśliki, klucze do kłódek, osełki i krzesiwa. Niektórzy z pochowanych byli wojownikami - piechurzy dostawali jako wyposażenie grobowe grociki strzał, jeźdźcy ostrogi, zaś w bogatym pochówku Magnusa znajdował się miecz i włócznia.\nZ czasem zrezygnowano z cmentarnej roli wzgórza i książę Konrad Mazowiecki rozpoczął przygotowania do budowy tam nowej warowni. W pierwszej kolejności wyrównano teren i zasypano powierzchnię cmentarzyska oraz powiększono powierzchnię wzgórza, usypując od strony zachodniej skarpę. W trakcie tych prac zniszczono wiele pochówków. Od tego czasu tylko część pochówków, prawdopodobnie osób najważniejszych w tej społeczności, lokowana była w grodowym kościele. Pochówki z okresu wczesnego średniowiecza znajdowano także na innych czerskich wzgórzach - na wzgórzu środkowym, na wzgórzu północnym zwanym Poświętnem lub Kościeliskiem, a także na terenie miasta na południe od rynku. W średniowieczu zmarłych chowano też na wzgórzu północnym i taka sytuacja trwała aż do XVIII w. Jednak jeszcze w czasie potopu szwedzkiego ulokowano na wzgórzu zamkowym pojedynczy pochówek.\nCzersk - pierwsza stolica Mazowsza. Historia, mapa, dojazd, ...\nPodczas wykopalisk archeologicznych przeprowadzonych tu w latach 60. XX w. odkryto bardzo interesujący pochówek. W grobie wykopanym tuż przy fundamencie kościoła, spoczywał starszy i bez wątpienia zamożny mężczyzna. Wyniki badań antropologicznych wykazały, że za życia wyglądał imponująco - wysoki na około 180 cm, potężnie zbudowany. Po śmierci, która nastąpiła w wieku około 60 lat z przyczyn naturalnych, został złożony w drewnianej, okutej żelazem trumnie. Na ostatnią drogę wyposażono go bardzo w żelazny miecz, włócznię, łańcuch, złoty pierścień, dwie brązowe misy i drewniane ozdobnie okute wiaderko. Wydaje się, że to ostatnie mogło być atrybutem wojowników konnych, którzy w czasie wypraw sami musieli zajmować się pojeniem i karmieniem konia. Na szkielecie stwierdzono liczne ślady urazów powstałych w wyniku walk, mężczyzna musiał wychodzić z nich zwycięsko, bowiem wszystkie zdążyły się całkowicie zagoić za jego życia. Historycy uważają, że Magnus synem anglosaskiego króla Harolda II Godwinsona, który zginął w słynnej bitwie pod Hastings w 1066 r.\nO mężczyznach o takim imieniu wspomina także Gall Anonim w swojej kronice z początku XII w. Jednym z nich był Magnus komes Wrocławia, drugim Magnus komes Mazowsza. Za uznaniem mężczyzny za anglosaskiego księcia przemawia, oprócz pasującego datowania grobu, także inna przesłanka. Otóż w godle Czerska pojawia się bowiem wywern – smok o charakterystycznym kształcie, obcy w polskiej heraldyce, ale dobrze znany natomiast na Wyspach Brytyjskich jako mityczny gad o wężowych kształtach.\nNajnowsze badania antropologiczne nie potwierdziły ani nie zaprzeczyły, że mężczyzna ten miał obce pochodzenie. Ustalono też, że dzieciństwo spędził w innym miejscu niż lata dorosłości. W swoim życiu nie zaznał niedostatku pożywienia, wręcz przeciwnie - jego dieta była różnorodna i bogata w ryby słonowodne lub migrujące, więc najpewniej sprowadzane. Należał również do elity społeczno-politycznej.\nW średniowiecznych legendach smoki kojarzą się wyłącznie negatywnie. Pozytywne znaczenie miały jedynie w brytyjskich legendach arturiańskich. Sam król Artur utożsamiany był ze smokiem, a jego ojciec zwany był Pendragonem - głową smoczego rodu. Wydaje się zatem, że znaczenie - tj. władcy utożsamiającego się z bohaterem i smokiem, kierowały czerskimi książętami obierającymi wywerna jako swoje godło. Dwunogi smok ze skrzydłami pojawił się bowiem włąśnie na pieczęciach czerskich książąt Trojdena I, Siemowita III i Kazimierza I, stając się z czasem herbem całej dzielnicy. I chociaż nie wiemy, skąd wziął się ten pomysł, świadczy on o jednym - książęta czerscy znali i podziwiali ówczesną europejską literaturę dworską i rozumieli występującą w niej symbolikę.\nOkres rozbicia dzielnicowego w Polsce w latach 1138-1306 był bez wątpienia czasem, gdy książęta piastowscy zażarcie walczyli między sobą, starając się pozyskać jak najwięcej ziem i tym samym poszerzyć swoją władzę. Przyczyniało się to do ogólnego osłabienia podzielonego państwa, co sąsiedzi bez skrupułów wykorzystywali. Liczne najazdy nękały także Mazowsze - od północy pustoszyły je plemiona pruskie, od wschodu zaś Rusini i Litwini.\nW tak trudnej sytuacji objął rządy młody książę mazowiecki Konrad, od 1200 r. władca Mazowsza i Kujaw. Musiał zmierzyć się nie tylko z niepokojami przygranicznymi, ale także z wewnętrzną sytuacją w kraju. Przy tym rościł sobie prawa do władania również Małopolską ze stołecznym Krakowem, co mógł osiągnąć tylko zbrojnie.\nAby móc swobodnie angażować się w walki o dzielnicę senioralną, musiał zapewnić Mazowszu spokój i ochronę. W tym celu sprowadził na Mazowsze cystersów, którym zlecił misję chrystianizacji Prusów. Gdy zakończyło się to spektakularnym niepowodzeniem, w 1226 r. zdecydował się osiedlić na ziemi chełmińskiej Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie - aby ten bronił skutecznie północnej granicy Mazowsza przed Prusami.\nKonrad I Mazowiecki był typowym przedstawicielem swoich czasów. Dumny i ambitny, traktował każdy sprzeciw jako zbrodnię przeciw majestatowi, bezwzględnie walczył o swoje faktyczne i domniemane władztwo. Według kronik czas właśnie w Czersku książę Konrad więził w 1229 r. księcia Henryka Brodatego, a w 1233 r. małoletniego księcia Bolesława Wstydliwego.\nJego niekwestionowanymi zaletami była niezwykła odwaga granicząca wręcz z brawurą oraz wyobraźnia polityczna, pozwalająca mu na realizację niezwykle śmiałych projektów politycznych. Władca mazowiecki miał też niezwykłe wsparcie osobie swojej małżonki Agafii. Ta ruska księżniczka z dynastii Rurykowiczów, równie śmiała jak jej mąż, niejednokrotnie udowodniła, że jest potomkinią odważnych kniaziów.\nW momencie kiedy Konrad obejmował władzę, wzgórze czerskie zajęte było przez rozległe cmentarzysko, podczas gdy na sąsiednich wzniesieniach istniały zapewne otwarte osady. Ośrodek czerski utracił już wówczas swoje pierwotne znaczenie. W celu przywrócenia mu centralnego statusu książę podjął decyzję o ponownym wzniesieniu umocnionej siedziby w formie warownego grodu. W tym celu zniwelowano teren wzgórza, nie tylko zasypując wszelkie nierówności, ale też nasypując z zewnątrz ziemię pod nowe osiedle, ale też pod istniejące już tam pochówki. Ziemię zmieszaną z ludzkimi szczątkami, gruzem i wapiennym ze zburzonej kaplicy rozrzucono po całym wzgórzu, które w części zachodniej powiększono przywożąc żółtą glinę.\nNowa rezydencja miała funkcje administracyjne i reprezentacyjne. Książę przeniósł tu z Grójca kanoników i osiedlił ich w Czersku, fundując im na terenie grodu kościół. W 1245 r. dokonano konsekracji kolegiaty czerskiej. W 1236 r. jego synowie, Bolesław i Kazimierz, zażądali przekazania im do samodzielnego władania części ziem. Książę oddał im północną część Mazowsza z Płockiem i Kujawy, dla siebie zostawiając rozległe Mazowsze Czerskie oraz ziemię łęczycko-sieradzką. Po śmierci Konrada w 1247 r. jego trzeci syn, Siemowit I, objął władzę nad Ziemią Czerską, a już po roku, po bezpotomnej śmierci brata Bolesława - nad całym Mazowszem.\nOd początku XIV w. ziemią czerską władał Trojden I, od 1313 r. także książę warszawski i liwski - de iure władcą południowego Mazowsza. Był synem księcia mazowieckiego Bolesława II i wnukiem Siemowita I. I ze względów politycznych zawarł związek małżeński z ruską księżniczką Marią.\nTrojden nie był jedynym poszukującym żony na wschodzie. Przyznać mu jednak należy, że były to małżeństwa głównie polityczne. Konrad I Mazowiecki ożenił się z księżniczką Agafią. Syn Konrada i Agafii, Siemowit I, książę czerski, pojął za żonę ruską księżniczkę Perejasławę. Ich z kolei syn Bolesław II, za pierwszą żonę miał Gaudemundę - Zofię litewską, córkę wielkiego księcia litewskiego Trojdena, po którym imię otrzymał jego wnuk, książę czerski i warszawski.\nZnowu smok i dyplomacja\nBadania archeologiczne wskazują, że to książę Trojden I był pierwszym budowniczym grodu w Czersku. Natomiast z księciem Trojdenem związane jest pojawienie się smoka w czerskim godle. Tym również herbem mazowieccy Piastowie posługiwać się będą do czasu śmierci ostatniego z nich i przyłączenia Mazowsza do Korony w 1526 r.\nTrojden I był biegłym w prowadzeniu skomplikowanej polityki wewnętrznej i zewnętrznej. Sam zawarł związek małżeński z ruską księżniczką, zabezpieczając się tym samym od wschodu i zdobywając potężnych sojuszników,\na jednocześnie wpływając na politykę księstwa halickiego.\nZiemie piastowskie od zarania były bardzo rozległe. Dlatego też m.in. w liście skierowanym do papieża z 1325 r. mazowieccy książęta Trojden i jego brat Siemowit II określili ich wschodnią granicę jako sięgającą 2 mile od Grodna.\nPrawdopodobnie z XIII lub XIV w. mógł pochodzić interesujący pochówek z wnętrza tej świątyni. Ciało zmarłego złożono pod kamienną płytą nagrobną z wyrytym mieczem i toporem. Nie był to kościół parafialny, bo ten znajdował się na północnym wzgórzu, zwanym Kościeliskiem i funkcjonował tam do XVIII w.\nWysoka ranga świątyni grodowej utrzymała się do 1398 r., kiedy książę Janusz polecił miejscowym kanonikom zebrać sprzęty, stroje liturgiczne, relikwie i inne wyposażenie, i przeniósł ich do Warszawy do kościoła św. Jana, który uzyskał rangę kolegiaty.\nW XVI w., po przyłączeniu Mazowsza do Korony, kaplicą św. Piotra zajęła się królowa Bona.\nZ lustracji, która miała miejsce w 1660 r., tuż już po szwedzkim potopie wynika jasno, że budynek kościoła był w złym stanie. Znaleziony w rumowisku kościoła podczas badań prowadzonych w latach 1908-1914 misternie wykonany relikwiarz z XVII w. z wyobrażeniami Chrystusa i patrona świątyni św. Piotra, a także liczne fragmenty ścian z polichromiami w żywych kolorach i złoceniami, świadczą o tym, że ich stan musiał być lepszy. Lustracja z 1750 r. przynosi potwierdzenie upadku kościoła św. Piotra, z którego zostały tylko trzy ściany.\nZamek książąt mazowieckich w Czersku, pl. Tysiąclecia 1,\ntel. 516-240-046; 503-928-337,\nDo Czerska 39 km z Warszawy, 3 km z Góry Kalwarii. Parkować można w rynku, na piechotę 3 minuty na zamek.\nOd kilkunastu lat nie ma dogodnych dla turysty połączeń autobusowych do Czerska. Trzeba iść z Góry Kalwarii na piechotę 3,5 km, a tam jeżdżą autobusy ze stacji Metro Wilanowska, w tym ZTM.\nCentrum Informacji Kulturalnej i Turystycznej ul. ks. Z. Sajny 1, 05-530 Góra Kalwaria (budynek Gminnej Biblioteki Publicznej),\nNajbardziej interesującym przedstawicielem stylu klasycystycznego w Górze Kalwarii jest ratusz. Wzniesiony w latach 1829-1834 według proj. Bonifacego Witkowskiego z poprawkami Henryka Marconiego. Spłonął podczas wycofywania się z miasta oddziałów Wehrmachtu. Po zakończeniu remontu w 1951 r. budynek przeznaczono na siedzibę władz miasta i gminy oraz Urzędu Stanu Cywilnego.\nNaprzeciw ratusza znajduje się barokowy kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego zwany też Kościołem na Górce. Wybudowano go w II poł. XVII w. u zbiegu ramion krzyża tworzonego przez główne ulice miasta. Stanowił początkową stację Drogi Pasyjnej, nazywano go „Kaplicą Piłata.\nArchitektoniczną perłą Góry Kalwarii jest również pobernardyński barokowy zespół klasztorny oraz parafialny Kościół pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Pobudowany w latach 17561-1770. Stanął w miejscu drewnianej fary, zniszczonej przez huragan. Spoczywający w podziemiach fundator kościoła - marszałek Franciszek Bieliński powierzył jego budowę Włochowi Jakubowi Fontanie.\nDo cennych pamiątek historycznych należy dawny żydowski Dom Modlitwy, wybudowany w 1901 r. W okresie międzywojennym był miejscem modlitw wyłącznie dla chasydów - Żydów przestrzegających surowych reguł religii mojżeszowej. Obok kilka lat wcześniej wzniesiono dwór cadyka.\nGrill Bar Szpruch, Pęcław 1 Góra Kalwaria, tel.730-875-981, www.grillbarszpruch.pl\nKantyna Restauracja & Bar, ul.Dominikańska 11 Góra Kalwaria, tel.22/375-90-35\nRestauracja Marysieńka, ul.Dominikańska 7 Góra Kalwaria, tel.603-511-117\nWinners Burgers, ul.Dominikańska 24 Góra Kalwaria, tel.536-000-564\nRestauracja Dziki Imbir, ul.Dominikańska 26 Góra Kalwaria, tel.723-762-600\nHotel Podzamcze, ul.Wojska Polskiego 43 Góra Kalwaria, tel.22/726-00-66; 516-868-903; 516-868-709, e-mail: [email protected], www.podzamczehotel.pl\nKoszary Arche Hotel, ul.Dominikańska 11 Góra Kalwaria, tel.22/375-90-35, e-mail: [email protected]; [email protected]\nInformacje o wydarzeniach na Zamku w Czersku warto śledzić na facebooku:\nMateriał oryginalny: Czersk - pierwsza stolica Mazowsza. Historia, mapa, dojazd, atrakcje. Najważniejsze informacje w jednym miejscu - Polska Times\n"Jaćwieskie eldorado". Muzeum Podlaskie zaprezentuje średniowieczne pamiątki po ludzie Jaćwingów\nNa nowej wystawie Muzeum Podlaskiego będziemy mieli okazję obejrzeć eksponaty pochodzące z XI, XII i XIII wieku, które odnaleziono w w podsuwalskim Krukówku na...\n- To chluba i zaszczyt, ale także wielkie zobowiązanie aby dzieło Konstytucji 3 Maja pozostawało wciąż żywą skarbnicą fundamentalnych wartości, którymi...\nW czwartek Senat przyjmie uchwałę w sprawie sądownictwa, w której zagrozi rządzącym odpowiedzialnością sądową – informuje „Rzeczpospolita”. „Jako Senatorowie RP...\nKonflikt Irański, wojny handlowe, polityka ultra niskich stóp procentowych, a ostatnio nawet atak koronawirusa w Chinach – to tylko część z argumentów, które...


Wypożyczalnia Samochodów Prestwick (Tani) GOautos.pl\nTani wynajem samochodów Prestwick\nWypełnij formularz na ulotce i znajdź tanią ofertę wynajmu samochodu w Prestwick. Wynajemsamochodu24.pl umożliwia jednoczesne porównanie cen oferowanych przez kilka firm i znalezienie najlepszej oferty wynajmu auta w Prestwick. Nasza oferta nie uwzględnia żadnych ukrytych kosztów ani opłat z tytułu kart kredytowych.\nWynajem aut Prestwick\nPrestwick to mała miejscowość położona w południowo-zachodniej Szkocji w zatoce Firth of Clyde, w szczególności w regionie South Ayrshire.Miasto położone jest około 50 km na południowy zachód od Glasgow.\nOkoło 3 km na południe od Prestwick jest większe miasto Ayr. Oba miasta są coraz bardziej ze sobą.\nMiasto słynie z pól golfowych, a zwłaszcza „Prestwick Golf Club”. Został założony w 1851, Prestwick jest znany jako miejsce narodzin „The Championship” – Otwarte Mistrzostwa w Golfie najstarszy. Ponadto do klubu golfowego, miasto ma dwa inne pola golfowe.\nJedną z atrakcji turystycznych miasta są ruiny starego kościoła św Mikołaja z 1100, który znajduje się w pobliżu dworca kolejowego w Prestwick. Kościół otoczony jest starym cmentarzu.\nGłówna ulica w Prestwick składa się z wielu sklepów i przyjemnych restauracji i barów, a wzdłuż wybrzeża jest długa promenada – gdzie znajduje się również odkryty basen.\nPrestwick posiada również kilka kortów tenisowych, a także gospodarzem jednej z największych w kręgle. W lecie są dobre w kąpielisku w Prestwick wzdłuż wybrzeża – gdzie można znaleźć wielkie mile-Long Beach.\nTuż za miastem jest Glasgow Prestwick International Airport.Lotnisko to jest stosowane głównie przez tanie linie lotnicze, takie jak Ryanair.


Optymistyczna bajka terapeutyczna - Sessionbordercontroller.info - Magazyn dla kobiet- sessionbordercontroller.info\nOlka nie należy do kobiet wieku rozrodczym, jeszcze czwórka na liczniku wieku z przodu, ale do piątki już blisko. No to co.. Pesel oszukasz jak czytasz go od tyłu. Ważne co w głowie, więc nie ma co się wygłupiać i akceptować. A na zmiany nigdy nie jest za późno…\nRuina w życiu\nOlce w pracy nagle zaczęło się pierniczyć i to grubo.. Ponieważ piastuje dosyć odpowiedzialne stanowisko, tym bardziej czuła presję, ciśnienie i takie tam. Kryzys to mało powiedziane …przeżyła Armagedon z kosmicznym stresem. Dwa miesiące wyjęte z życiorysu – dosłownie. Duża lekcja życia i zawodowego i osobistego, bo ten czas mocno pokazał, kto jest dla niej ważny i dla kogo jest ważna. I tu okazało się, że ludzie o których nigdy by nie pomyślała „stali przy niej’ inni…..poszli sobie.\nPoszli sobie?…no tak, bo układ partnerski w jakim była, też się rozwalił. W fali kulminacji kłopotów w robo ten, który był tzw. bliskim przyjacielem zwyczajnie się oddalił- dosłownie. Powiedział – „Pier**lę to” i przestrzeń go zabrała. Taki life. Tylko, co to kuźwa za niby przyjaźń kiedy zostawia się (niby) bliską osobę w procesie kulminacyjnym rozpierduchy życiowej. No cóż… Fakt jest faktem. Nawet nie chciało jej się dociekać dlaczego, z jakich powodów. Jak „Pier**lisz…to wypad… Pozostała gorycz. Sam przypadek Samca nadaje się do Milionerów – oczywiście przypadek „dlaczego” – rozpisany na punkt A, B, C, D…w podpowiedzi przyjaciela nie wystarczy. Jedyne koło ratunkowe to podpowiedz publiczności … 😉\nW pracy „posprzątała , pozamiatała, ogarnęła”… Poczuła ulgę, a ciśnienie zeszło. Nadchodził urlop. Pierwsza wersja jaką miała…to zwyczajnie odpocząć. Leżeć. Czytać. Nieróbstwo. Ale im bliżej upragnionego wolnego czasu tym stres zaczął się potęgować. Olka pomyślała – Ja do cholery zamęczę się tym nieróbstwem.. Więc …skoro posprzątane\nw pracy….to dlaczego nie w domu…\nI się zaczęło… Malowanie.. Jak Szelągowska może to ja nie?! Odmaluję przedpokój… Hmm poszło, całkiem sprawnie. Czuła relaks….Fizycznie wyżywała się na wałku malarskim.. No to co…jeszcze pokój- ten najbardziej zaniedbany, drugi, trzeci….ehhh…to i sypialnia!!! Totalna metamorfoza – czas pogonić stare demony… I tym sposobem codziennie stawiając sobie nowy cel odmalowała całe mieszkanie!\nOczywiście w sposób koleżeński, przy dwóch pokojach wspomógł ją kolega. Zadeklarował się. Bosko. Kolega, który kiedyś ubiegał się o jej względy- bezskutecznie…teraz okazał się całkiem interesujący… Zaświeciła się kontrolka w mózgu… Niestety to było czerwone światełko ;)- kolega jak się okazało już poukładał sobie swoją przestrzeń. Pomyślała…no cóż Babo- zgubiłaś coś po drodze… Dlatego dalej rolowała swoje ściany (życie) już sama z myślą – „Jak sobie zmalujesz tak masz..” 😉\nNo cóż- jak iść po bandzie to i kuchnię ruszyć trzeba. No i przyszła ekipa, zrobiła rozpierduchę tak, jakby bomba wpadła do kuchni. No tu to już miała łzy w oczach. … „Się chciało się Ma”. Kupiła kuchenkę okap , zmywarkę….meble.etc..\nZbliża się finał. Za chwilę Olka otrzepie łapki. Pozamiatane w pracy, w domu nowa energia….;) Oczywiście jeszcze fryzjer, bo jak zmiany to na full. Może czas obciąć włosy na krótko?….No nie na to chyba nie ma odwagi, chociaż jak ją znam- to czort wie!\nTym oto sposobem, Olka zaczyna Nowy Czas. Po przewrotach w pracy, po remoncie w domu rozpoczyna nowy rok… No może rok szkolny tak to nazwijmy, bo to nie Sylwester! Z nowymi projektami w pracy, pomysłami. To trochę tak jakby zamknąć jedne drzwi i otworzyć nowe.\nJedno jest pewne… W życiu jak na drabinie malarskiej… wspinasz się na kolejne szczeble, czy w życiu zawodowym czy prywatnym i „malujesz” . No cóż – nigdy nie wiesz czy nogi drabiny się nie rozjadą a Ty nie pier***niesz z hukiem. No takie ryzyko. Jak sobie zmalujesz przestrzeń taką będziesz miała. Jedno jest słuszne….Jak już spadniesz, dostaniesz wałkiem w głowę ( czytaj: przejedzie Cię ‘walec życia”) weź wałek (rol(k)ę) i pomaluj sobie życie od nowa. Czy z czyjąś pomocą czy bez – to nie ma znaczenia.\nOlka już pomalowała, teraz zafunduje sobie nowe „kredki’ i zacznie swój świat kolorować. Kolorować na takie kolory jakie będzie chciała.


Amelia Raputa - zbiórka charytatywna | Siepomaga.pl\n138 917,29 zł ( 112,81% )\nWsparło 5657 osób\nProtonoterapia w niemieckiej klinice w Essen – szansa na życie dla Amelki\nGuz mózgu – wyściółczak anaplastyczny III stopnia złośliwości\nRozpoczęcie: 5 Września 2018\n121 857,91 zł ( 76,16% )\nWsparło 2270 osób\n16.07.2015 - 05.08.2015\n63 806,24 zł ( 100,25% )\nWsparło 1339 osób\n21.08.2013 - 13.11.2013\nNasze dziecko umiera na raka, a my umieramy ze strachu przed najgorszym. Walczymy z dwoma potężnymi przeciwnikami – z rakiem i z czasem. Amelka mogłaby rozpoczynać leczenie teraz, bo lekarze z kliniki w Essen już na nas czekają. Niestety razem z kwalifikacją do protonoterapii otrzymaliśmy kosztorys. Poznaliśmy cenę życia naszej córeczki. Musimy ją jak najszybciej zapłacić, żeby córeczka mogła rozpoczynać leczenie!\nAmelka ma za sobą trzecią wznowę, jest wycieńczona długim leczeniem. Jeśli nowotwór wróci znów, nasze dziecko tego nie wytrzyma.\nGrudzień 2012 – wtedy zaczyna się nasz dramat. Któregoś dnia Amelka skarży się, że boli ją główka. Z czasem ból zaczyna być nie do wytrzymania – do tego stopnia, że Amelka kopie nóżkami i głośno płacze. Nie czekamy długo, bo przecież takich objawów u dziecka się nie ignoruje. Pediatra jednak uspokaja, wręcza nam receptę na środki przeciwbólowe i każe wracać do domu. Niestety – za 3 dni jest jeszcze gorzej. Amelka wymiotuje, traci równowagę na prostej drodze, plączą jej się nóżki, myli słowa, zapomina, jak nazywają się przedmioty, które do tej pory znała. Tak naprawdę nie poznajemy własnego dziecka…\nAmelka ma wtedy niecałe 3 latka, a w jej głowie rośnie już wielki guz, który będzie próbował nam ją odebrać. Izba przyjęć, skierowanie na tomografię główki i dokładne badanie – potem wszystko już toczy się bardzo szybko. Kilka chwil w gabinecie lekarza wystarcza, żeby rzeczywistość zamienić w dramatyczną walkę o życie dziecka, w miesiące spędzone na onkologii dziecięcej.\nŻycie ma dla nas najgorszy scenariusz. Dowiadujemy się, że nasze dziecko choruje na raka, że od teraz słowo “nowotwór” będziemy odmieniać przez wszystkie przypadki. Wynik badań histopatologicznych nie pozostawia złudzeń – guz mózgu, wyściółczak anaplastyczny, III stopień złośliwości. Na samej górze kartki z wynikiem imię i nazwisko naszego ukochanego dziecka. Lekarz przedstawia nam plan działania – 18 miesięcy wyczerpującego leczenia.\nZaczyna się chemioterapia. Mamo, bolą mnie włoski… – do żył córeczki płyną litry chemii, która ma zniszczyć komórki nowotworowe, włosy wypadają garściami. Takie dawki potrafią całkowicie wyniszczyć dorosłego człowieka, a co tu dopiero mówić o małej, kruchej trzylatce? Po operacji na główce zostaje “kreseczka” – ślad po spotkaniu lekarzy z najgroźniejszym wrogiem. Resztki guza mają usunąć kolejne chemie i, po kilku miesiącach, faktycznie tak się dzieje. Guz nie odrasta – jest czysto! Wreszcie słyszymy jakieś pozytywne informacje, wreszcie ktoś daje nam nadzieje, a nie ją zabiera. Na ostatni, dwudziesty już, cykl chemii jedziemy w czerwcu 2014. Amelka jest wtedy po 200 kroplówkach z chemią… Wtedy tak bardzo wierzyliśmy, że ten koszmar nie wróci, że opuszczając oddział onkologii, opuszczamy go na zawsze. Od życia dostajemy 3 miesiące spędzone w domu.\nChemia, jak się okazało, blokowała tylko rozrost komórek nowotworowych, ale nie niszczyła ich. Kiedy kończymy jej podawanie, guz zaczyna rosnąć znów. Jest wrzesień 2014 roku. Nasz koszmar wraca .W styczniu 2015 kolejny rezonans, guz dalej rośnie, jest większy o 2 mm. W kwietniu zapada decyzja o kolejnej operacji główki Amelki. Znów znajdujemy się na tym samym ringu – z bardzo złośliwym nowotworem przed sobą. Pęka nam serce na widok rozczarowania w oczach Amelki. Ma już wtedy 5 latek – dużo więcej rozumie. W ciągu roku włoski Amelii ładnie odrosły, a teraz znowu musi godzić się z ich utratą. Dzięki pomocy dobrych ludzi po chemioterapii trafiamy na protonoterapię do Niemiec. Leczenie przynosi skutek. Opuszczamy mury kliniki z informacją, że guza już nie ma. Cały czas kontrolujemy główkę Amelki. Czysto jest przez 3 lata. Aż do czerwca 2018 roku…\nDzisiaj Amelka ma 8 lat. Choruje od pięciu. Jej życiem dyryguje rak, który powraca jak bumerang. W czerwcu tego roku badania wykazują drugą wznowę nowotworu. W głowie Amelki znów tyka bomba, która tak naprawdę w każdej chwili może wybuchnąć.\nNa początku sierpnia Amelka przeszła trzecią już operację usunięcia guza w klinice w Tubingen. Aktualny rezonans z 27 sierpnia potwierdził sukces operacji – czysto. Żeby tym razem nie doszło do wznowy, trzeba jednak kontynuować leczenie.\nKlinika w Essen zakwalifikowała Amelkę do powtórnej terapii protonowej. Chemioterapia byłaby dla nas ogromnym ryzykiem. Nasza córeczka przyjęła już tyle chemii, że każda kolejna jest zagrożeniem, że dłużej już nie wytrzyma.\nPo raz trzeci stajemy oko w oko z rakiem i z całych sił wierzymy, że tym razem nowotwór nie wróci. Prosimy Cię, pomóż nam ocalić życie naszego dziecka...


Potrzebujesz auto a nie stać Cię na nowe?Przedsiębiorstwo WypożyczTej proponuje swoje pomoc w zakresie wypożyczania aut dostawczych i osobowych różnorodnych marek. Przedsiębiorstwo młodych ludzi zaprocentowała pełnym profesjonalizmem we współpracy z zainteresowanym. Oferujemy korzystne ceny oraz warunki najmu,a przede wszystkim zero ograniczeń kilometrów. Jazda z nami nie ma ograniczeń! Dodatkowo podstawimy Ci auto pod wskazane miejsce! Gratis! Oferujemy rozsądne warunki umowy. ponadto każde auto jest nowe, ma bogate wnętrze a przede wszystkim kompletny pakiet ubezpieczenia. Zapraszamy do skorzystania z naszych usług klientów indywidualnych i firm. Nasze biuro mieści się w Poznaniu, ul. Pogodna 82.\nJesteśmy ekskluzywną wypożyczalnią samochodową, posiadającą wieloletnie doświadczenie. Trudnimy się wypożyczaniem zarówno samochodów osobowych jak i dostawczych. Mamy do dyspozycji najlepszą, najbardziej elastyczną ofertę, która umożliwi Państwu wybór samochodu przy najkorzystniejszej dla Państwa cenie. W swojej ofercie posiadamy pojazdy różnorodnych marek, które na pewno zadowolą nawet najbardziej wymagających Klientów. Jesteśmy zawodowcami a także pasjonatami samochodów, dlatego mogą być Państwo pewni, że swoim Klientom oferujemy wyłącznie serwis najwyższej jakości.\nNaszą firmę cechuje urozmaicona oferta samochodów. W swojej gamie posiadamy auta miejskie, rodzinne i dostawcze z konkurencyjnymi cenami. Wypożyczalnia samochodów Kielce, wypożyczalnia Rzeszów Lotnisko Jasionka - oferuje państwu wynajem samochodów krótko i średnio – okresowy znanych marek. Posiadamy samochody praktycznie wszystkich klas i segmentów. Oferujemy: wynajem pojazdów Kielce, wynajem samochodów Kielce. Na życzenie podstawiamy samochód wraz z kierowcą. Zapraszamy\nMisją naszej firmy jest zawieranie transakcji opartych na obustronnych korzyściach, przy wysokich standardach obsługi klienta - car rental Iceland, cheap car rental Iceland, wypozyczlnia samochodow islandia. Dzięki zdobytemu na przestrzeni lat doświadczeniu w prowadzeniu tego typu działalności, posiadamy ogromną wiedzę na temat szeroko pojętej motoryzacji. Jesteśmy w stanie zapewnić naszym klientom fachową obsługę w wysokim standardzie.


Jak poradzić sobie z zaburzeniami depresyjnymi I stresem? | Blog medyczny\nJak poradzić sobie z zaburzeniami depresyjnymi I stresem?\n22 marca, 2021 admin Psychologia 0\nZaburzenia o charakterze depresyjnym to przypadłość, której leczenie może być długofalowe. Wiele przypadków jest na tyle skomplikowanych, że wymagają nawet kilkuletniej psychoterapii. Czas leczenia zależny jest od stadia zaawanosowania tej jednostki chorobowej.\nDobrą praktyką jest sięgnięcie po środki poprawiające nastrój, takie jak chociażby Restilen (https://restilen.pl).\nStyl naszego życia ma ogromny wpływ na nasze samopoczucie psychiczne i fizyczne. Zobacz co zrobić, aby poprawić kondycję organizmu w naturalny sposób. Poznaj 5 sposobów, które sprawią, że poczujesz się lepiej – zarówno pod kątem fizycznym, jak i psychicznym.\nPo pierwsze: dieta, dieta i jeszcze raz dieta.\nOdżywianie w kontekście zdrowego trybu życia jest absolutnie kluczowym elementem. To co jemy, ma bowiem ogromny wpływ na nasze samopoczucie oraz kondycję fizyczną. Wpływa również na nasz wygląd. Dieta powinna być zbilansowana i zdrowa. Wolna od toksyn, kwasotwórczych i zasadotwórczych produktów.\nPo drugie: aktywność fizyczna.\nWiele osób, wraz z upływem lat zaczyna prowadzić coraz mniej aktywny tryb życia. Bardzo szybko przekłada się to na zdrowie tychże osób. Dlatego też, jeśli chcesz dbać o kondycję swojego organizmu nie możesz zaniechać tego elementu. Aktywność fizyczna powinna być realizowana regularnie.\nPodczas snu dochodzi do niezwykle istotnych procesów regeneracyjnych organizmu. Aby nabrać sił na nowy dzień musimy się wysypać. Należy spać minimum 6 godzin na dobę, w dobrze przygotowanej, wywietrzonej sypialni.\nPo czwarte: regularny rytm dobowy\nRegularny rytm dobowy to określenie dnia w którym czas aktywności i snu jest stały. Warto o to zadbać, gdyż organizm bardzo szybko przyzwyczaja się do danego rytmu. W momencie kiedy, owy rytm będzie stały – praca organizmu staje się wydajniejsza.\nPo piąte: uzupełniaj dietę.\nStosowanie suplementów diety to proces, który z całą pewnością może być określany mianem elementu zdrowego trybu życia. Suplementacja niesie za sobą wiele korzyści i potrafi uchronić nas przed wieloma dolegliwościami.\nPamiętaj – zmiany w trybie życia należy wprowadzać stopniowo i powoli, aby uniknąć tzw. szoku organizmu.


Wybierz polskie kasyno online, które jest najlepsze - Narew Plus\nMacie zamiar zdecydować się w najbliższym czasie na polskie kasyno online? Jakie, ten podmiot, ma najważniejsze zalety po swojej stronie? Między innymi o tym dowiecie się z poniższego artykułu. Podpowiemy również, co krok po kroku zrobić, aby zdecydować się na najlepsze kasyno online. Zachęcamy zatem do dokładnego przeczytania wpisu.\nPolskie kasyno online – najważniejsze walory\nCo powoduje, że warto zdecydować się na polskie kasyno online? Dlaczego ta firma nie narzeka na brak zainteresowania? I to już od dłuższego okresu? Między innymi wpływa na to aspekt związany z rodzimym językiem. Tutaj wszystko jest bowiem odpowiednio przetłumaczone. Oczywiście, na język polski. To bardzo ułatwia poruszanie się po stronie internetowej. Tak samo, jak granie oraz wygrywanie pieniędzy. Nie powinno zatem dziwić, że najlepsze polskie kasyno online jest tak chętnie wybierane. Szczególnie wśród naszych rodaków, którzy chcą zmienić swoje życie oraz zacząć regularnie pomnażać własne oszczędności.\nOkazuje się, że polskie kasyno online to również inne zalety. Jakie? Takie rodzime kasyna po polsku gwarantują wyjątkowo hojne promocje. Oczywiście, aby móc na to liczyć trzeba zdecydować się wcześniej odwiedzić ranking kasyn. Tam znajdują się najlepsze – także pod tym względem – firmy aktualnie działające w tej branży. Coś dla siebie znajdą między innymi osoby początkujące. Bonusy powitalne są wyjątkowo atrakcyjne. Co więcej, nie brakuje również ciekawych promocji dla stałych użytkowników.\nKasyna online dostępne z polską walutą\nTo kolejny bardzo istotny powód. Warto zatem zdecydować się na kasyna z polską walutą, aby grać przy pomocy naszych złotówek. Dlaczego jednak jest to kluczowe? Choćby pod kątem oszczędności czasu. Warto na początek wybrać najlepsze, polskie kasyno online. Takie, które ma rozmaite akcenty dedykowane dla użytkowników z naszego kraju. Potem trzeba się tam zarejestrować. W trakcie wykonywania tego procederu należy wybrać naszą walutę. Na skutek tego można grać przy pomocy polskich złotówek. Nie musicie zatem cały czas mieć przy sobie kalkulatora, aby obliczyć, ile rzeczywiście macie na swoim koncie.\nOczywiście, na przewalutowaniach można w pewnych sytuacjach skorzystać. Głównym zadaniem każdego zawodnika jest jednak minimalizowanie ewentualnych strat. Po co zatem utrudniać sobie życie, prawda? Naszym zdaniem lepiej od samego początku wybrać najlepsze kasyna online. Takie, które są polecane oraz rekomendowane. Takie, które zagwarantują Wam po prostu odpowiednie warunki do wygrywania dużych pieniędzy. Najlepsze kasyna z polską walutą bez wątpienia zaliczają się do tego grona.\nPrevious Dlaczego ludzie tak często wybierają darmowe kasyno online? Stoi za tym kilka podstawowych przyczyn.\nNext Warto odwiedzić królewski klejnot – Wawel


Co to Antropologia wizualna. Encyklopedia\nⓘ Antropologia wizualna\nAntropologia wizualna – subdyscyplina antropologii kulturowej zajmująca się interpretowaniem wizualnej części kultury oraz wykorzystywaniem rysunku, malarstwa, fotografii, filmu i innych form wizualnych, w badaniach z zakresu antropologii kulturowej. W jej ramach badane są sposoby postrzegania wizualności przez członków różnych kultur. Antropologia wizualna jest również metodą, dzięki której antropolog może przedstawić treść badań za pomocą nie słów, lecz obrazu. Często metody wizualne są wykorzystywane również w antropologii stosowanej, bądź w badaniach partycypacyjnych.\nAntropologia wizualna jest dobrze dostosowana do zrozumienia, w jaki sposób różnorodne grupy ludzi interpretują wizualne wyobrażenia zgodnie z ich społecznym położeniem i społecznym kontekstem. Tak też można byłoby określić cele socjologii wizualnej, która jawi się w tym kontekście jako socjologia jakościowa.\nWspółcześnie antropologia wizualna obejmuje również badania wszystkich przedstawień wizualnych, takich jak taniec, muzea, materiały archiwalne i wszystkich sztuk wizualnych oraz produkcja i odbiór mediów w różnych kulturach.Tematy badawcze często obejmują malarstwo, tatuaże, rzeźby i płaskorzeźby, sztuka naskalna, scrimshaw, biżuterię, hieroglify, obrazy i fotografie. Do badań w obrębie antropologii wizualnej należy też badanie wzroku ludzkiego, własności mediów, relacja wizualnej formy i jej funkcji, a także zastosowanie przedstawień wizualnych.\nDo najwybitniejszych przedstawicieli dyscypliny należą: Alfred Cort Haddon, Baldwin Spencer, David MacDougall, Margaret Mead, Gregory Bateson, Sol Worth, Franz Boas, a spośród Polaków Bronisław Malinowski i Zofia Rydet.\n1. Rozwój antropologii wizualnej\nFotografia od momentu jej powstania w połowie XIX w. była wykorzystywana przez etnologów przede wszystkim w celach dokumentacyjnych. Utrwalano m.in. życie ludów wymierających lub podlegających szybkim przemianom. Takiej dokumentacji dokonał m.in. Edward Curtis oraz zastosowanie fotografii w badaniach terenowych przełomu XIX i XX wieku, czyli antropologię wizualną Franza Boasa, który zdjęcia tubylców przywiózł i wykorzystał na równi z notatkami terenowymi już w roku 1894, a później bardziej znane fotograficzne relacje z wypraw Bronisława Malinowskiego.\nFotografia była stosowana również przez antropologów fizycznych do pomiaru porównawczego ludzkiego ciała antropometria. W latach 30. XX wieku robiono zdjęcia, by udokumentować warunki socjalne. We współczesnej antropologii wizualnej ważnym momentem jej rozwoju było pojawienie się w latach 60. XX wieku kamery wideo. Jej niewielki rozmiar i możliwość nagrywania obrazu na bardzo małej taśmie magnetycznej video okazały się wielkim ułatwieniem dla badaczy wybierających się w długa podróż. Wybitnym filmem z dziedziny współczesnej antropologii wizualnej jest projekt z roku 1989 pod tytułem Imbalu – rytuał męskiej inicjacji u Gisu. Twórcami są: antropolog Susette Heald, reżyser Richard Hawkins i operator David MacDougall. Do przełomowych filmów etnograficznych należy również film Mellisy Llewelyn – Olamal kobiety z 1984 roku, przedstawiający kulturowe relacje między płciami u Masajów.Od lat sześćdziesiątych XX w. następowała instytucjonalizacja dyscypliny, a antropologia wizualna zaczęła przeżywać burzliwy rozwój. Na licznych uniwersytetach powstały kierunki, instytuty czy pracownie, które specjalizują się w tej gałęzi antropologii. Pojawiły się też specjalistyczne pisma Visual Anthropology Review, Visual Studies zajmujące się tą dziedziną. Antropologia wizualna zajmuje się nie tylko wytwarzaniem obrazów przez samych antropologów, ale również badaniami partycypacyjnymi takimi w których rysunki, filmy bądź fotografie są wytwarzane wspólnie z partnerami badań, antropologią stosowaną i aktywizmem, wywiadami z użyciem środków wizualnych, eksperymentami wizualnymi, i wieloma innymi. Łączy się często również z innymi subdyscyplinami nauk społecznych. Historia antropologicznych filmów przeplata się wraz z historią filmu dokumentalnego i non-fiction. Jako podgatunek filmu etnograficznego wyróżnia się czasami ethnofiction.\nPierwszy krótki film etnograficzny został nakręcony przez oceanografa-antropologa Alfreda C. Haddona w roku 1898 na Wyspach Cieśniny Torresa. Brytyjski biolog i antropolog Baldwin Spencer w roku 1901 filmował tańce australijskich aborygenów. W Europie Zachodniej i w Stanach Zjednoczonych antropologia wizualna rozpowszechniła się po roku 1922, kiedy to amerykański filmowiec Robert J. Flaherty rozpowszechnił film Nanuk z Północy. Kolejnym filmem badawczym był dokument antropolożki Beatrice Blackwood Kukukuku. Wybitnymi antropologami posługującymi się kamerą jako narzędziem badawczym było małżeństwo – Margaret Mead i Gregory Bateson. W latach 30. XX wieku prowadzili oni badania na Bali.\nJak zauważa Gabriela Żuchowska-Zimnal w tekście Socjologia wizualna kluczem do samopoznania, bardziej teoretyzujące i krytyczne odrodzenie zainteresowania fotografią jako charakterystyczną, osobną metodą badawczą w naukach społecznych nastąpił w momencie pojawienia się postmodernizmu w teorii społecznej. Powstały wówczas ważne pisma i stowarzyszenia poświęcone wizualności w naukach społecznych: ”Studies in the Anthropology of Visual Communication”, International Visual Sociology Association i ”International Journal of Visual Sociology”. Dopiero temu momentowi rozpowszechnienia fotografii jako metody badawczej towarzyszy pojawienie się pierwszych ważnych tekstów, które dały początek instytucjonalizacji tej metody, oraz teoretyzowały status zdjęć w nauce oraz w życiu codziennym, współczesnym społeczeństwie i kulturze. Pierwszym teoretykiem, który zajął się fotografią był Pierre Bourdieu, autor ”Un art moyen” z 1965 roku. W tym kontekście Gabriela Żuchowska-Zimnal przywołuje późniejszy tekst Zrozumieć fotografię Johna Bergera 2012 z 1972, który stanowi stanowczy sprzeciw wobec przyznawania fotografiom statusu dzieł sztuki, gdyż brak im "potencjału regulowania dystansów społecznych na mocy prestiżu własności"; co więcej fotografie nie uświęcają wydarzeń na nich uchwyconych ani też samego daru dostrzegania. Częściej wizualne metody reprezentacji i zapisu oraz analizy danych stosowano w antropologii kulturowej, chociaż także istnieje subdyscyplina, zwana socjologią wizualną. W socjologii zaangażowanej pod kontem reformy, używano fotografii jako narzędzia do społecznej analizy. Cywilizacja obrazu, w jakiej obecnie żyjemy, w coraz większym stopniu wymaga metod badawczych, posługujących się obrazem, a w konsekwencji także metod prezentacji i interpretacji danych oraz wniosków badawczych, gdzie role kluczową pełnią określone "wizualne wyobrażenia" pojęć oraz hipotez. Zauważyć trzeba, że rozwój teorii obrazu miał istotny wpływ na zmiany w sposobie naukowego interpretowania materiałów o egzotycznym pochodzeniu – już na jakiś czas przed epoką postmodernizmu, badacze zdali sobie sprawę, że rzeczywistość przedstawiona na fotografii jest wykreowana w znacznie większym stopniu, niż rzeczywistość poddana obserwacji bezpośredniej – zarówno przez prezentowane na obrazie postaci, jak i przez twórcę zdjęcia. Dzięki zdjęciom przywożonym przez antropologów, w socjologii narodziła się fotografia społeczna - wśród prekursorów, którzy dzięki reportażowi fotograficznemu dotarli do materiału o społecznościach trudno dostępnych bezpośredniej obserwacji oraz wykorzystali zdjęcia jako nowy sposób raportowania wyników, trzeba wymienić Josepha Johna Thomsona fotografa między innymi londyńskich dzielnic biedy w cyklu Street Life in London 1876-77, Jacoba Augusta Riisa nowojorskie dzielnice nędzy, Walkera Evansa, Dorothea Lange, czy Bena Shahna który fotografował rolników w czasie Wielkiego Kryzysu na zlecenie Rządu USA.\nW I dekadzie XXI wieku nastąpił wysyp pierwszych podręczników i publikacji dotyczących badań nad wizualnością. Obok publikacji Piotra Sztompki Socjologia wizualna: fotografia jako metoda badawcza 2006, ukazały się Antropologia obrazu Krzysztofa Olechnickiego i Do zobaczenia, Socjologia wizualna w praktyce badawczej pod redakcją Jerzego Kaczmarka. W tym samym czasie przetłumaczono klasyczne podręczniki, wprowadzające w tę metodologię: Materiały wizualne w badaniach jakościowych Marcusa Banksa 2009 i Etnografię wizualną. Sary Pink 2009, oraz wydano dwa zbiory tekstów niepolskojęzycznych pod redakcją Macieja Frąckowiaka i Krzysztofa Olechnickiego 2011 oraz Piotra Sztompki i Małgorzaty Boguni-Borowskiej 2012. Pojawiły się również pierwsze polskie prace przedstawiające konkretne zastosowania tej metodologii wraz z wskazówkami badawczymi.\nGabriela Żuchowska-Zimnal przyznaje, iż trudnością, która spotyka każdego praktyka, czy teoretyka metodologii antropologii wizualnej jest płynność granicy, wynikająca z braku precyzyjnego zdefiniowania, czym socjologia i antropologia wizualna faktycznie są, to znaczy jakie wykorzystanie jakiego obrazu w naukach społecznych jest na tyle wystarczające, aby móc stwierdzić, że mamy z nimi do czynienia. Punkt sporny, dotyczący definiowania tych dyscyplin wynika z tego, że obrazem zajmowano się naukowo w szerokim zakresie od czasów przedstawień naskalnych, czy hieroglifów. Ikonosferą zajmowano się w historii, socjologii sztuki, filozoficznej estetyce czy w archeologii, z czego wymienione są najoczywistszymi dyscyplinami naukowymi.\nLuc Pauwels proponuje zacząć od uświadomienia sobie, że "wykorzystanie obrazów w naukach społecznych nie jest samo w sobie "z natury” techniką miękką jakościową ani twardą ilościową.” Prawdopodobnie w tym drugim typie badań łatwiej jest uniknąć problemów wynikających z niejednoznaczności obrazów i ich podatności na różnorodne i różnokierunkowe interpretacje, które mogą prowadzić do naginania rzeczywistości pod uprzednio przygotowane tezy, a także do nadużyć. Jak jednak pokazuje bogaty dorobek autorów wybierających taką metodykę i poziom czasopism naukowych, w których dominują prace o takim charakterze, to właśnie techniki jakościowe dają szansę na pełne wykorzystanie bogactwa źródła jakim są na przykład fotografie obrazujące artefakty kulturowe, rytuały i instytucje, czy też z pozoru banalne, codzienne interakcje społeczne. Według Gabrieli Żuchowskiej-Zimnal nie warto rezygnować z wykorzystania zdjęć jako źródeł wiedzy, o ile można potwierdzić znaczenie znalezionych w nich treści dzięki zastosowaniu triangulacji np. równoległe badanie techniką wywiadu.\nWedług Krzysztofa Koneckiego, jeśli fotografia jest konstrukcją, a fotografowanie konstruowaniem pewnej rzeczywistości wizualnej, to tylko długie przebywanie z badanymi i użycie wielu metod badawczych umożliwia zrozumienie ich działań oraz działań samego badacza. Badacz jest tutaj odbiorcą – analitykiem\nPodejmowane badania w związku z kategorią, zwaną "kulturą wizualną” nie są zjawiskiem nowym. W tym obszarze można zauważyć pewną fragmentaryczność podejść, co utrudniało definiowanie tej nowej dyscypliny czy formacji badawczej. Agnieszka Ogonowska w publikacji Kultura, komunikacja i kompetencja wizualna w kontekście wybranych zagadnień współczesnej humanistyki opisuje, iż fragmentaryczność tę doskonale można zauważyć na przykładzie tytułów publikacji poświęconych różnym sposobom profilowania problematyki związanej z kulturą wizualną oraz różnym jej aspektom. Autorzy stosują zawężenia czasowe np. skupiają się na analizie wizualności w Średniowieczu, terytorialne np. prowadzą badania w konkretnym kraju czy regionie, czy tematyczne, która według Agnieszki Ogonowskiej elastycznie reaguje na nowe sytuacje polityczne, dylematy etyczne, dokumenty historyczne czy zwroty paradygmatyczne, określające pogląd na współczesną kulturę i jej fenomeny.\nWspółcześnie związane z badaniami nad kulturą wizualną są badania i teksty związane z: malarstwem, rzeźbą, ubiorem, katalogami mody, systemem komunikacji drogowej, pocztówkami, stronami internetowymi, komiksami, afiszami filmowymi i teatralnymi, fotografią, tatuażem czy reklamami zewnętrznymi. Wszystkie te przykłady zastosowań antropologii wizualnej odgrywają istotną rolę w procesach komunikacji i kultury.\nDzięki zyskującym ogromną popularność w nauce technik wizualnych, w przeciągu ostatnich dwóch dekad, niektóre istotne współcześnie problemy badawcze mogą być w pełni wyjaśnione tylko dzięki zastosowaniu tych metod. Głównym wyzwaniem, z jakim zmierza się dziś antropologia wizualna jest zachowanie intersubiektywności przekazu i równowagi wynikającej z unikania popadnięcia w całkiem subiektywną interpretację obrazu z jednej strony oraz banalność wniosków z drugiej. Współczesna fotografia etnograficzna i antropologiczna jako ta, która stanowi źródło wiarygodnej wiedzy o świecie, jest i powinna być traktowana z pewną ambiwalencją. Na podstawie takiego materiału powstają analizy, które mają potencjał na rzucenie nowego światła na tematy, które znajdują się dziś często w centrum zainteresowania nauk społecznych. Są to m.in.: sposoby posługiwania się ciałem i spojrzenie m.in. w studiach kulturowych zorientowanych genderowo i w filmoznawstwie czerpiącym z teorii psychoanalizy.\n4. Krytyka antropologii wizualnej\nW metodologii jaką jest antropologia wizualna, wykorzystanie niearchiwalnych zdjęć jako materiału źródłowego – mimo błyskawicznie rosnącej popularności technik wizualnych – wciąż może się spotkać z zarzutem, jakim jest brak zdyscyplinowania metodologicznego, a wręcz z zakwalifikowaniem tego rodzaju pracy jako raczej publicystycznej i popularnonaukowej niż akademickiej. Ten opór można porównać z oporem naukowego środowiska, który od początku, po okresie powszechnej dominacji twardej socjologii ankietowej towarzyszył stosowaniu na szeroką skalę metod jakościowych. Gabriela Żuchowska-Zimnal zauważa, iż owy sprzeciw w znacznej mierze przeszedł dziś do historii, a nabierający rozpędu rozwój metodologii jakościowej począwszy od lat 60., gdy dużą popularność zaczęły zyskiwać takie orientacje jak etnometodologia czy fenomenologia, osiągnął etap, w którym to badacze stawiający wyłącznie na ilościowe techniki stoją w opozycji wobec dominujących tendencji metodologicznych. Pierwsza krytyka, którą podaje wspomniana badaczka problem "chwilowej mody". Antropologia jak i socjologia wizualna jako metody mogą wydawać się chwilową modą, wynikającą z zachłyśnięcia się przez badaczy dostępem do nowych technologii przetwarzania obrazu, takich jak fotografia cyfrowa i programy do jej obróbki, a także bezkrytycznego stosowania tych możliwości w procesie badawczym, który pozbawiony jest tego, co najistotniejsze - precyzyjnie usystematyzowanej i konsekwentnie stosowanej metodologii. Po drugie, wybór fotografii jako formy raportowania wiedzy może wydać się ubogi erudycyjnie czy niewymagający od autora kreatywności i wysiłku, poza tym traktowanie fotografii jako źródła wiedzy może być postrzegane jako nieobiektywne i niepełne. Po trzecie, kultura wizualna może być narażona na krytykę jako trywialne pole problemowe w studiach nad kulturą, gdzie brak kwestii ważnych społecznie, z którymi powinny mierzyć się akademickie nauki społeczne według powszechnego przekonania. Porównywalnej krytyce poddawane były prace na tematy mieszczące się w subdyscyplinie socjologii życia codziennego.\nWikipedia: Antropologia wizualna


Burgery z prosa (kaszy jaglanej) i warzyw - puszka.pl\n3 filiżanki kaszy jaglanej\n3 łyżki masła orzechowego albo tahini\n1/2 filiżanki zarodków pszennych lub otrąb\nW dużym garnku zagotować 6 filiżanek wody, dodać kaszę jaglaną i gotować pod przykryciem na małym ogniu przez 20-25 minut, aż będzie miękka. W międzyczasie posiekać warzywa.\nOlej podgrzać w rondlu na średnim ogniu, dodać czosnek i cebulę, dusić przez 3 minuty, aż cebula osiągnie złoty kolor. Dodać seler i marchew, gotować przez 4 minuty, aż jarzyny staną się miękkie. Dodać przyprawy: 2 łyżki tamari, 1/2 łyżeczki pietruszki, bazylii, sproszkowanego czosnku i soli morskiej. Ciągle mieszać. Zdjąć z ognia.\nRozgrzać piecyk do 195°C. Posmarować blachę z olejem. W dużej misce zamieszać kaszę z uduszonymi jarzynami. Dodać masło orzechowe, pozostałe tamari i przyprawy. Dla związania masy i uzyskania spójnej konsystencji dodać zarodki pszenne lub otręby. Formować burgery, upiec w nagrzanym piekarniku.\nRobiłam dość dawno, muszę powtórzyć jak zakupię selera naciowego!\nsunflower_ren Mar 22, 2012\nRzeczywiście bardzo dobre, zrobiłam z modyfikacjami. Robiłam na 2 sposoby - piekłam i smażyłam jak kotlety. Pieczone lekko za suche, ale poszło wszystko.\n~mama vege Apr 3, 2001\nbardzo mi smakowały - zrobiłam je na obiad. Tylko uwaga - wychodzi bardzo dużo.\nRena Mar 11, 2001


Kilka słów od autorki - Ogólnopolski Turniej Reportażu im. Wandy Dybalskiej\nZe strachu przed Bladaczką!\nOtrzymałam zadanie, by odświeżyć wpis na stronie turnieju. Bo minęło już osiemnaście lat, bo zaczynamy dziewiętnastą edycję konkursu, bo może się coś zmieniło. Tak, dziś zmieniłabym liczebniki (na prawie trzydzieści lat praktyki nauczycielskiej). Reszta wciąż aktualna!\nLata pracy w szkole, reformy w oświacie i słuchanie o selekcji negatywnej do zawodu nauczyciela; lata wyrzucania do kosza tych samych ściąg i streszczeń lektur, czytania wypracowań wprost z Internetu. Wreszcie po kilku krytycznych wobec siebie uwagach oraz obserwacji, jak Bladaczka „silną osobowością jest” - nie wytrzymałam!\nTurniej Reportażu zrodziło zmęczenie sztampą szkolną; niechęć do rutyny i ogromna ciekawość, jacy są ludzie, których uczę, co naprawdę widzą w otaczającym świecie i co o nim sądzą. Mistrz reportażu Ryszard Kapuściński pisał: Cały humanizm naszego pisania leży właśnie w wysiłku przekazywania prawdziwego obrazu świata. Jakże więc nie sięgać po formę reportażu, formę może trudną, ale tylko trudne zadania wychowują, a łatwe prowadzą do nijaczenia.\nW Słowniku gatunków literackich autorzy sugerują, że klasyczne uprawianie reportażu ogranicza się do pięciu zasadniczych pytań. Nie miejsce i czas, by z tym się zgadzać lub polemizować – można za to pomysł wykorzystać dla potrzeby chwili:\nPiszą uczniowie. Ich teksty oceniają profesjonaliści. Każdy z nich ma swoją pracę i swoje pasje. A uczniowskie teksty czytają bezinteresownie, z potrzeby pomocy i chyba z wiarą, że ten turniej ma sens!\nPrace spływały najpierw do I Liceum Ogólnokształcącego w Oleśnicy. Od 2004 r. główną kwaterą stało się X Liceum Ogólnokształcące we Wrocławiu.\nCo roku do końca listopada oczekujemy na reportaże. Potem przez kilkanaście dni jurorzy czytają, czytają, czytają i kiedy wrocławianie kupują karpie na Wigilię, oni dyskutują o pracach, o istocie reportażu… I wybierają najlepsze teksty.\nA o tym, czym jest reportaż (albo czym mógłby być) mówią na tej stronie dziennikarze – jurorzy, którzy od początku konkursu przeczytali setki prac uczniowskich. Wystarczy zerknąć na teksty w działach Warsztat i Lektura.\nO tym, jak pisać, mówimy również my, nauczyciele. Nie zawsze z powodzeniem, nie zawsze skutecznie. Polecamy naszym uczniom, by czytali klasykę reportażu i współczesne realizacje gatunku. Niektóre z tych działań wieńczą nagrody, chociażby pierwsza poważna publikacja młodego reportażysty na łamach Gazety Wyborczej.\nPo co to wszystko? Bo każdy dzień jest pasjonującą opowieścią o tym, jak ludzie budzą się rano, podejmują trud zwykłych obowiązków, przeżywają swoje radości czy smutki… po prostu żyją (R. Kapuściński) i te chwile warto opisać. I jeszcze przekonać się, że można to robić coraz sprawniej i coraz rzetelniej.\nNie jest dla nas celem, by pokazać teksty doskonałe w formie i wyjątkowo dojrzałe. Konkurs jest przecież dla uczniów… I ideałem będzie, jeśli zaczną od wypełnienia nadrzędnego warunku – napiszą reportaż.\nAutorka Turnieju Reportażu Ewa Obara - Grączewska


Gwiazdy Oriona (6072086) - Aleksander Sowa; - Opinia książki\nTom 1 cyklu Seria astronomiczna\nOcena: 5.39 (18 głosów) 5.39 18\nKryminał retro to jeden z moich ulubionych gatunków. Okazuje się, że napisany przez policjanta i oparty na faktach to dopiero jest coś! Aleksander Sowa bez wątpienia wie, o czym pisze, jest bowiem funkcjonariuszem policji.\nAkcja „Gwiazd Oriona” dzieje się na Śląsku, na początku lat dziewięćdziesiątych, gdy zmienia się w Polsce ustrój, milicja staje się policją, znienawidzeni milicjanci próbują odnaleźć się w zupełnie innej rzeczywistości. Oczywiście, nic nie zmienia się z dnia na dzień – tym bardziej ustrój, dlatego też niełatwo odnajduje się w nowym systemie Emil Stompor – młody policjant, psycholog, który dopiero zaczyna swoją karierę. Nie jest świadomy układów, zależności i tego, jak naprawdę wygląda praca w policji. Stompor zostaje włączony do śledztwa w sprawie seryjnego mordercy, który od dłuższego czasu grasuje na Śląsku, a kiedy ofiarą zabójcy staje się siostrzenica premiera, sprawa nabiera rozpędu i powołana zostaje specjalna grupa operacyjna.\nDość znaczną część powieści stanowią pamiętniki zabójcy, co daje nam możliwość zobaczyć, jak rodzi się morderca, dlaczego zaczyna zabijać, czy można było temu zapobiec. To ważna część powieści – pozwala spojrzeć na świat oczami mordercy i, choć to niezwykle trudne, spróbować zrozumieć jego postępowanie. Nie zawsze wszystko jest czarno-białe i takie, jakim wydaje się na pierwszy rzut oka. Autor pochyla się nad procesem ‘powstawania mordercy’ i , moim zdaniem, robi to znakomicie!\n„Gwiazdy Oriona” to mocna, brutalna powieść kryminalna, sporo w niej krwawych opisów zbrodni, przeklinania i męskich rozmów przy wódce. Autor zwraca też uwagę na sposób pracy policji, na trudności, jakie napotykają na swojej drodze śledczy. Mam nadzieję, że dziś w policji pracuje się lepiej niż wtedy, gdy swą karierę zaczynał Emil Stompor 😉\nPolecam tę powieść fanom dobrego, wyrazistego kryminału, który zostaje na dłużej w pamięci. Naprawdę warto! Ja zaś z przyjemnością już niebawem sięgnę po poprzednie powieści Aleksandra Sowy.\nZobacz opinie o książce Gwiazdy Oriona\nKup książkę Gwiazdy Oriona\nJak to jest wiedzieć, że zaraz się umrze? Fragment powieści „Gwiazdy Oriona"\nNiezwykłe dzieło prekursora i weterana samodzielnego wydawania swoich książek w Polsce. Kompendium wiedzy dla każdego autora zamierzającego publikować...


Switch - karta debetowa\nSwitch karta debetowa – dawna karta debetowa MasterCard- przemianowana obecnie na Maestro. Popularna na kontynencie europejskim. Może być użyta do płatności online z Twojego konta bankowego, ale limit karty nie może być przy tym przekroczony. Przesłanie depozytu jest natychmiastowe (do 10 min), natomiast opłaty od depozytu zależą od opłat ustalonych przez bukmachera, np. bez opłat, 1-2% , czasem więcej.


Cudowna samotność w fesz feszu - Ludzie Kasprowego - Nasz Kasprowy\nDodano: Poniedziałek, 2 marzec 2015 / Ilość wyświetleń: 5105 Co łączy rajd Dakar z Kasprowym Wierchem? Jakie są sekrety zwycięstwa w najtrudniejszym rajdzie świata? Jakie są mocne, a jakie słabe strony zwycięzcy Dakaru? Co je na trasie rajdu, i po co mu na Dakarze czerwone wino? Zapraszamy do lektury wywiadu z Rafałem Sonikiem - zwycięzcą tegorocznego rajdu Dakar w kategorii quadów, twórcą portalu Nasz Kasprowy. Wywiad przeprowadzono w Zakopane, po powrocie Rafała Sonika z Ameryki Południowej.\nWidzę cię pierwszy raz po Dakarze i w oczy rzuca się twoja wychudzona sylwetka :-)\nWychudzona nie jest, bo - o tu, w pasie - mam jeszcze 2 kilo zapasu... Ale rzeczywiście podczas rajdu straciłem nieco ponad 7 kg wagi. Wiedziałem, że tak będzie. Najbardziej humorystyczna wersja opisu Dakaru brzmi zresztą, że są to najdroższe, choć może nie najbezpieczniejsze, wakacje odchudzające na świecie. Jeśli chcesz stracić sporo wagi – jedź na Dakar. Quadowcy tracą najwięcej – bo wykonują najwięcej fizycznej pracy. Tracę średnio 6 – 8 kg wagi podczas rajdu. Jestem z tego bardzo zadowolony, bo dokładnie sprawdza się mój przepis na cykl - skądinąd też nieco humorystyczny – mianowicie „wszystko jedno, gdzie się żyje, raz się chudnie, raz się tyje”, jak śpiewa Kuba Sienkiewicz. Więc przed zawodami nabieram masy – i to nawet nie masy mięśniowej, bo ona nie bardzo się przydaje. Potrzebna jest wytrzymałość mięśnia, a jak wiadomo, mięsień smukły jest wytrzymalszy. Natomiast gromadzę ok. 4-5 kg zapasu tłuszczu, ponieważ on później – jak u wielbłąda – okazuje się być rezerwuarem, z którego czerpię na długich odcinkach.\nFot. Marian Chytka/Webventure\nJak wygląda twoje jedzenie już w trakcie rajdu?\n1 - 2 banany rano przed odcinkiem specjalnym, do tego specjalne energetyczne mleko zawierające dodatkowe składniki odżywcze, guarana, baton – klasyczny powerbar - i dużo wody z elektrolitami. Absolutnie nie wolno pić samej wody, ponieważ po 2 – 3 dniach wypłukuje minerały. Jeśli w połowie rajdu wypijesz dużą butelkę wody, to aż czujesz pustkę w ciele - nic nie zostaje, żadne składniki energetyczne. Dlatego zalecany jest izotonik. Trzeba przy tym pamiętać, że płyny pijemy w temperaturze od 0 do prawie 50 stopni. Słońce pali w plecy, dochodzi jeszcze ciepło od organizmu i pojemnik, który mam na plecach ma temperaturę ponad 50 stopni. Tak jakby jeść gorącą zupę w środku upalnego dnia...Więc płyn musi mieć odpowiedni skład, żeby się to po prostu dało pić przy wysokiej temperaturze, pomijając oczywiście konieczność zachowania właściwości odżywczych takiego płynu.\nCo jest dla ciebie najtrudniejsze w trakcie rajdu? Co ci najbardziej daje w kość?\nZawsze najtrudniejszy jest brak snu. Na moich pierwszych Dakarach spałem 3-4, czasem 5 godzin na dobę. To oczywiście jest fajnie przez 2 – 3 noce, jesteś ciągle pobudzony, masz ciągle podniesiony poziom adrenaliny, ale po 3 - 4 dniach odcina ci prąd. Podobno kokaina coś takiego daje. Nie wiem, bo nigdy nie zażywałem narkotyków. Jesteś nakręcony, nakręcony, a potem padasz. Ten kredyt energetyczny wynikający z braku snu na Dakarze jest takim cichym zabójcą. Bo mało kto, w tym również członkowie teamu – orientują się – że nie śpiąc, jadą na kredycie energetycznym, bo adrenalina utrzymuje cię w fałszywym przekonaniu, że wszystko jest świetnie. A później, po 3 – 5 dniach spania po 3-4 godziny na dobę, jak już siadasz, to bezpowrotnie. Nie możesz tego kredytu jednorazowo odespać. A wcześniej zaczynasz popełniać coraz gorsze i coraz głupsze błędy. Więc moim największym odkryciem na tym Dakarze, do którego długi czas się przygotowywałem, było takie rozplanowanie doby, dzięki któremu spałem o ok. 2 godziny dłużej. Rozpisałem co do minuty wszystkie poprzednie Dakary. Oczywiście nie ma sposobu, jeśli coś się zepsuje na odcinku – musisz to naprawić, przyjeżdżasz godzinę - dwie później, ale jeśli nic takiego się nie dzieje, to trzeba tak zorganizować swój czas między dojazdem do biwaku a zaśnięciem, żeby na nic nie stracić ani minuty więcej niż to jest konieczne. Dlatego że wtedy zostaje 5 – 6 godzin snu, a czasem 6+. A to zupełnie zmienia fizjologię w trakcie rajdu. Oznacza to, że - aby utrzymać się w stanie koncentracji i nie popełniać błędów – nie potrzebuję już tego zastrzyku adrenaliny, który się w pewnym momencie kończy. Jestem w stanie funkcjonować na niewielkim kredycie fizjologicznym, który mogę po kilku dniach spłacić kilkoma dłużej przespanymi nocami. Chodzi o noc przed dniem przerwy - kiedy przyjeżdżam po odcinku i następnego dnia mogę spać nawet do 10; i po dniu przerwy, kiedy mogę pójść spać nawet o 20, by wstać o 5 rano. Dzięki temu, że teraz śpię na Dakarze dłużej, poziom deficytu snu jest kompletnie inny niż podczas poprzednich Dakarów, a to oznacza również, że popełniam dużo mniej błędów, co z kolei spłaca się tym, że mam niższy poziom stresu, a w efekcie mogę utrzymać wyższy poziom koncentracji.\nNie zasypiasz na quadzie?\nNie. Może 2 razy zdarzyło się, że nad dużych wysokościach przy niskich temperaturach wpadłem w taki rodzaj powiedzmy wstępnej hibernacji Poruszałem się na granicy fizycznej i umysłowej hibernacji. Nie chodzi o to, że zamarzasz, ale jesteś w stanie półświadomości, takiego letargu.\nNa jaką największą wysokość wyjechałeś?\n4980 m n.p.m. Nie byłem nigdy wcześniej na takiej wysokości. W tym roku to nie było jedyne ekstremum. W ciągu tego samego dnia kilka razy wyjeżdżaliśmy bardzo wysoko, po czym zjeżdżaliśmy nisko, i ponownie czekały nas kolejne podjazdy i jazdy. Zatem mieliśmy kilkukrotne skoki temperatur, ciśnień, składu powietrza. To było niesamowite. Jedziesz w dół – wpadasz w taki rodzaj naładowania, euforii, po czym kiedy znów jedziesz do góry, czujesz, jakbyś miał na głowie taki rodzaj pończochy. Jakby między tobą a rzeczywistością był rodzaj filtra, przez który rzeczywistość dociera tylko w pewnym stopniu. Zaczynasz patrzeć na wszystko wirtualnie i myślisz: zaraz się pewnie obudzę. Niestety w takich warunkach jeśli popełnisz błąd – to boli. A z kolei nie masz w głowie ostrzeżenia „nie popełnij błędu”. Wtedy wychodzi, jaką dużą dyscyplinę narzuciłeś sobie wcześniej, czyli jak się przygotowałeś do tego okresu świadomościowego snu. Przedziwne reakcje organizmu, zresztą piszą o tym himalaiści.\nA jak jest z samotnością na rajdzie?\nA nie obciążająca?\nDla mnie cudowna. Moi znajomi ciągle zwracają mi uwagę: „jak to jest, że ty nigdzie nie jeździsz sam?” – w tym momencie nie o rajdach mówię, tylko sytuacjach codziennych. „Tu jedziesz z kolegą, tu z koleżanką, tu z rodziną, to z grupą przyjaciół. Nigdzie nie jesteś sam”. Ja specjalnie tak robię. Dlatego wyjeżdżając na rajd jestem - nie chcę żeby to źle zabrzmiało – trochę zmęczony ludźmi. Ale ja to robię z pełną premedytacją. Czuję odmianę, której każdy człowiek potrzebuje. Jak wracam - to znów do ludzi. I jestem za nimi stęskniony. I pierwsze, co robię po powrocie do Polski, wyjeżdżam na Kasprowy i spotykam przyjaciół. Robię tak, by się naładować obecnością ludzi i nacieszyć tym, że będę sam przez dłuższy czas. Dlatego moja samotność jest cudowna. I jest jeszcze coś podczas rajdu, czego nie mam na co dzień – czas do przemyśleń.\nAle pytam o samotność również w takim kontekście, że jesteś sam, zdany na siebie, w ekstremalnych warunkach. Nie boisz się?\nNie, nie boję się. Boję się tylko głupoty. W poprzednich latach chcąc być miłym czy dogodzić komuś rezygnowałem w dużej części ze swojego skoncentrowanego czasu i ze snu. Puknąłem się w końcu w głowę i pomyślałem: jeśli chcesz wygrać Dakar, to musisz się skupić na sobie. Musisz się skupić tylko na tym, co służy tobie i twojemu wynikowi, a nie na tym, żeby jeszcze tego czy tamtego zadowolić, i jeszcze zrobić ileś innych rzeczy. Robiłem tak, nie wyrzucam sobie tego, ale musiałem coś odciąć, żeby móc się skupić wyłącznie na tym, co mnie doprowadzi – prawdopodobnie, bo żadnej gwarancji nie miałem – do wyniku. Zrealizowałem plan i jestem z tego powodu bardzo zadowolony. Zresztą patrząc na ostatnie cztery Dakary – czyli w 12. byłem 4, w 13. - 3, w 14. - 2, w tym roku pierwszy - coś w tym musi być. To nie jest tak, że w każdym z tych rajdów miałem więcej szczęścia, a teraz najwięcej. Oczywiście miałem – ale szczęście sprzyja dobrym.\nCzy wyprowadziło cię coś z równowagi podczas rajdu?\nRaz na metę odcinka specjalnego przyjechałem wzburzony. To był pierwszy etap po Salar de Uyuni, czyli odcinek specjalny Iquique - Calama. Jechałem ze świadomością, że będzie to jeden z decydujących etapów tego rajdu. Taki, gdzie różnice między zawodnikami w czołówce mogą wynosić nie 3 minuty, tylko pół godziny – godzinę. I byłem bardzo dobrze przygotowany mentalnie na ten odcinek, ale nastąpiło coś, co nastąpić niestety musiało. Mianowicie po etapie, w trakcie którego jechaliśmy przez Salar, czyli przez roztwór soli, mechanicy musieli od wieczora do następnego dnia rano rozebrać quad, wypłukać go w słodkiej wodzie, i ponownie złożyć. W takiej sytuacji w warunkach biwakowo – polowych istnieje ryzyko, że coś nie będzie idealnie. I niestety – najpierw w trakcie jazdy odkręcił mi się bak. Wszystko zaczęło fruwać, musiałem trzymać kolanami bak, dotrzymałem tak do tankowania, naprawiłem, ale później zaczęła psuć się instalacja elektryczna, i tak po kolei różne rzeczy. Na szczęście miałem iskrę na świecy, natomiast na pustyni w fesz feszu – strasznym pyle – zaczęła psuć się instalacja elektryczna. Straciłem przewijarkę – musiałem przewijać palcami. Jedną ręką trzymam kierownicę, drugą ręką przewijam, i patrzę przed siebie nawigując, bo przewijarka elektryczna straciła zasilanie. To jeszcze był pikuś. Później straciłem zasilanie pompy, która przepompowuje paliwo z dolnych zbiorników do górnego zbiornika. Więc wyjechałem to paliwo z górnego zbiornika do cna, i jak już troszeczkę na kamieniach mogłem stanąć, żeby nie robić tego w fesz feszu – butelka, wężyk i tak przelałem 40 butelek paliwa, bo miałem półlitrową butelkę - z dolnych zbiorników do górnego zbiornika. Więc możesz sobie wyobrazić jak się czułem, kiedy widziałem, że wszyscy jadą, a ja stoję i jedną ręką trzymam akumulator, a drugą przelewam. No i jak zobaczyłem Ignacio Casale, który też miał jakieś problemy techniczne, to on miał takie oczy, że ja tu stoję, a nie jadę pół godziny przed nim, a był po prostu roztrzęsiony, a ja miałem takie oczy, że on jest tu, a nie pół godziny przede mną. To są momenty, w których musi sprzyjać jakiś rodzaj szczęścia. Bo jak on by mnie wtedy odsadził na te pół godziny, czy 40 minut, gdyby się nie pomylił w nawigacji, to układ sił by się zmienił i cała reszta rajdu mogłaby się potoczyć zupełnie inaczej. Właśnie w tym miejscu trzeba było mieć szczęście, miałem je, i bardzo się z tego powodu cieszę. Były też inne sytuacje, długo opowiadać...\nJakie są twoje mocne strony, które pomagają ci w Dakarze?\nMocną stroną jest to, że jestem Polakiem z lat 70., 80. i 90. Pamiętam bardzo dobrze, jak staliśmy w kolejce po telewizory, albo po pralki, albo ile trzeba było wysiłku, żeby kupić sobie pierwsze adidasy, albo pierwsze dobre narty. Więc żadne proste trudności mnie nie przerażają. Nie przeraża mnie piasek w butach albo lód za kurtką. Właściwie nic nie jest dla mnie większym obciążeniem. Zdaję sobie sprawę z tego, że ciało człowieka jest w stanie wytrzymać wielokrotnie więcej niż nam się wydaje. Cieszę się, że jestem Polakiem i mam te cechy. Proste trudności nas nie przerażają. W Calamie na biwaku tak wieje, że trzeba chodzić w goglach. Ludzie się kulą, chodzą po omacku... A ja zakładam gogle, worek foliowy zamiast majtek, i już! Od tego począwszy przez wszystkie kolejne rzeczy. A jeżeli chodzi o stronę sportową, od 2013 przygotowując się do Dakaru zdecydowanie przesunąłem akcent pomiędzy treningiem a rozciąganiem. Radykalnie więcej się rozciągam niż wcześniej. W trakcie rajdu przewróciłem się 2 razy , i były to konkretne dzwony. Byłem bardzo potłuczony i poraniony, ale praktycznie otrzepałem się i jechałem dalej. Dlaczego? Bo jestem tak rozciągnięty. Rozciąganie to jest największe odkrycie moich 2 ostatnich lat. Niesamowicie wiele daje i jest niedoceniane przez znakomitą większość sportowców! Większości się wydaje, że trenowanie polega na podciąganiu poszczególnych parametrów, a wśród nich nie mieści się w ogóle elastyczność! A elastyczność decyduje m.in. o urazach, w tym również mikrourazach, które kumulując się osłabiają odporność na poszczególnych etapach. Rozciąganie. I sen, sen, sen. A nikomu nie powiem największej tajemnicy, bo się boję, że dostanie się do konkurencji – bo wiadomo, że monitorujemy się nawzajem :-) I oczywiście codziennie porządna dawka dobrego wina – to jest niezastąpiony element odbudowy z dnia na dzień. Najpierw – przy 90 kg – piję 2/3 butelki wina, piję powolutku. Potem coraz mniej i mniej i na koniec rajdu starcza mi w zupełności szklanka. To picie jest rozłożone na ok. 2 godziny. Bo co powoduje taka „kroplówka” z alkoholem? Zwiotczenie mięśni. Czyli wspomaga proces regeneracji – ale nie wolno wypić więcej, bo momentalnie zaczyna wyrządzać szkody, czyli zatruwać. Masażysta, który mnie mechanicznie reanimuje, plus szklanka dobrego wina sprawia, że po 4 godzinach jestem całkowicie zrelaksowany, jeżeli dodam do tego odpowiednią dawkę snu to – oczywiście mając reżim treningowy za sobą – powoduje, że rano wstaję świeży.\nPanika. Na przykład na dużej wysokości, gdy zdarzyło mi się, że łańcuch był za luźny, musiałem bardzo nad sobą pracować – oddychać, liczyć, by uspokoić się, bo nie mogłem, naciągając łańcuch, złapać tego idealnego 2,5-centymetrowego luzu. Złe umocowanie łańcucha skutkuje tym, że albo się urwie, albo się zakleszczy. Czas leci, zaczynasz wpadać w panikę. To jest duże wyzwanie. Gdy pojawia się problem, na naprawę mam maksimum 3 minuty, a wiem, że za minutę powinienem odjechać. Pot zaczyna cieknąć po plecach. Wtedy muszę być w żelaznej dyscyplinie. Muszę odejść na minutę od pracy – nawet jeżeli to jest minuta stracona - pooddychać, złapać inną perspektywę, i wtedy trafiam w idealne miejsce z naciągnięciem łańcucha.\nJak godzisz Dakar i rajdy z pracą – działalnością przedsiębiorcy -\ni „normalnym” życiem?\nKiedyś zapytano założyciela i właściciela południowokoreańskiego koncernu, jak to się stało, że stworzył go w ciągu 30 lat, gdy Amerykanie na to samo potrzebowali 120 lat. Odpowiedział: „po prostu trzeba zap... lać 2 razy więcej”. W praktyce musisz mieć świetną organizację, oraz zespół ludzi, na których się opierasz.


UZ 03.07.2018 17:02\nSkrin z youtu.be/mlxYh8zZHnY\nWrak Franken zagraża Zatoce Gdańskiej. Bomba ekologiczna tyka pod wodami Bałtyku\nEkolodzy i naukowcy związani z Zatoką Gdańską biją na alarm już od kilku lat – wrak Frankena to tykająca bomba ekologiczna, która może wybuchnąć w każdej chwili. Franken jest coraz starszy i ulega powolnej, ale niebezpiecznej erozji. Za kilka lat zawali się pod własnym ciężarem, a to oznacza, że wyleje się z niego nawet 1,5 miliona litrów paliwa. Może to oznaczać katastrofę ekologiczną, ale także ekonomiczną w tym regionie.\nZagrożenie katastrofą ekologiczną w Zatoce Gdańskiej. Nie mamy dużo czasu\n- Jeśli pojawi się wylew na przykład kilkuset ton, nie mamy ani sił ani środków, by sobie z tym poradzić – w rozmowie z TVN24 ocenia dr inż. Benedykt Hac z Instytutu Morskiego w Gdańsku. Jego zdaniem czas na zapobiegnięcie katastrofie ekologicznej, której widmo wisi nad Bałtykiem jest mocno ograniczony – wrak tankowca Franken może zawalić się pod własnym ciężarem za rok, maksymalnie za 10 lat.\nWielka awaria przepompowni w Gdańsku. Straty są ogromne >>>\n1,5 miliona litrów paliwa we wraku Franken. Co zagraża Zatoce Gdańskiej\nRozlanie się paliwa po wodach Zatoki Gdańskiej może oznaczać zaolejenie plaż od Piasków po Hel, które będą musiały zostać zamknięte nawet na kilka lat. To oznacza olbrzymie straty dla gospodarki turystycznej w tym rejonie. Wylew paliwa oznacza też zagrożenie dla Bałtyckiej flory i fauny.\nZagrożone jest m.in. sześć obszarów Natura 2000, chroniona kolonia fok szarych, a także siedliska chronionych ptaków morskich. Naukowcy wskazują kilka rozwiązać, które mogą ochronić rośliny, zwierzęta i ludzi – najpierw należy usunąć znajdującą się we wraku amunicję, a następnie wypompować paliwo. Jak podkreśla dr inż. Hac samo wypompowywanie paliwa nie jest skomplikowaną operacją, ale niestety kosztowną.


Volkswagen Golf GTE – wyrazisty styl, sportowe osiągi - Volkswagen Golf Blog\nOpublikowano 2 stycznia, 2020 przez Redakcja\nSamochody hybrydowe na dobre zagościły na rynku motoryzacyjnym. Producenci stale pracują nad nowymi rozwiązaniami, które będą podążać z duchem czasu i dorównywać konkurentom. Swoje samochody z wymienionym napędem posiada też niemiecki producent. Jednym z nich jest Volkswagen Golf GTE.\nGolf GTE zachwyca efektywnością i sportowym charakterem. Dzięki podwójnemu napędowi i efektywnej technologii hybrydowej plug-in jego moc wynosi 204 KM. Przyspiesza on do 100 km/h w zaledwie 7,6 sekundy. Użyta technologia pozwala na przejechanie nawet 46 km w trybie elektrycznym.\nWygląd zewnętrzny Golfa GTE zachwyca niepowtarzalną stylistyką. Jego przód zdobią reflektory LED, sportowy zderzak oraz czarne wloty powietrza. Boki nadwozia mają poszerzone progi, a na jego tyle świetnie prezentują się chromowane podwójne końcówki rur wydechowych oraz diodowe światła.\nModel posiada szereg systemów bezpieczeństwa, nawigacji oraz asystenta parkowania. Kierowcy korzystać mogą również z aktywnego tempomatu oraz czujnika Blind Spot, który ostrzega przed pojazdami znajdującymi się w martwym polu widzenia kierowcy.\nGolf GTE wzbudza podziw świetnym wyglądem, efektywnym napędem oraz szeregiem nowoczesnych rozwiązań zapewniających pełen komfort jazdy oraz bezpieczeństwo.\nTen wpis został opublikowany przez Redakcja w kategorii Newsy. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n← Previous Previous post: Komfort i bezpieczeństwo w czasie jazdy\nNext → Next post: Volkswagen Golf w ósmej generacji wchodzi na rynek