Samochód pancerny wz. 28 - weu1918-1939.pl\nDowództwo Broni Pancernych, Samochody pancerne\nPo zakończeniu wojny 1919-1920 niezależnie od eksploatacji zdobycznych, półgąsienicowych samochodów Austin-Kregresse – w Wojsku Polskim, w latach dwudziestych ponownie znalazły się pojazdy tego rodzaju, nadto stały się one przez parę lat typem podstawowym. W dodatku twórcą tej konstrukcji był znany już Francuz, Adolphe Kegresse. Po rewolucji październikowe opuścił on Rosję i powrócił do Francji. Po zakończeniu I wojny światowej zainteresował swoim wynalazkiem przemysłowca M.Hinstina, przy jego współudziale opracował udoskonalony model mechanizmu gąsienicowego, który z miejsca zakupił producent samochodów Andre Citroen, właściciel zakładów S.A. Andre Citroen, Paris. Zakłady Citrone rozpoczynały właśnie masową produkcję popularnego samochodu osobowego 10 CV/B2. W 1921 roku na bazie modelu B2 zbudowany został pierwszy powojenny, tzw. "turystyczny" półgąsienicowy samochód osoby wyposażony – w miejsce tylnej osi ze zwykłymi kołami – w mechanizm gąsienicowy systemu Kegresse. Zimą 1921/1922 wpróbowano jego właściwości trakcyjne podczas jazdy po głębokim śniegu w Alpach, w rejonie m.Chamonix oraz Mont Revard. Prace nad nowym modelem nabrały tempa. Jeszcze pod koniec tego roku, od 18 grudnia 1922 do 7 stycznia 1923 roku 5 wozów tego typu odbyło szeroko reklamowany rajd przez Saharę przebywając w sumie trasę długości około 3600 kilometrów. Następny ulepszony model półgąsienicowego samochodu (8 wozów) wziął udział w tzw. "Black Expedition" – rajdzie przez całą Afrykę. Od października 1924 do lipca 1925 wyprawa kierowana przez G.M.Haardta i L.Audouin-Dubreuile'a przebyła trasę od Algieru do przylądka Horn. W ciągu następnych dwudziestu międzywojennych lat była udoskonalana zarówno konstrukcja samego mechanizmu gąsienicowego Kregresse'a (modele K1, P4, P4T, P7, P7bis, P7t, P10, P14, P16, P17, P19, P29, P26, P26A, P28, P104, P107 z bardziej znanych) jak też zbudowano cały szereg odmian i wersji samochodów dla armii francuskiej. Były to pojazdy o różnym przeznaczeniu (osobowe, sztabowe, sanitarne, transportowe, ciągniki dla dział, pancerne), mocy i wyposażeniu.\nWedług patentów i licencji Kregresse, pojazdy półgąsienicowe budowały we Francji inne firmy – Pangard, Delahaye, Somua i Unic. Licencje systemu Kegresse zakupiły także liczne firmy zagraniczne. W wielkie Brytanii firmy Crossley i Burford, we Włoszech Alfa-Romeo, w Belgii fabryka FN w Herstal. W stanach Zjednoczonych firmy Cunningham oraz GMC, bazując na licencji Kegresse, zbudowały kilkanaście prototypów półgąsienicowych samochodów ciężarowych. Stopniowo ulepszając te modele, doprowadzono do skonstruowania półgąsienicowego transportera opancerzonego, tzw. Half-track, który w czasie II wojny światowej był najliczniej produkowanym pojazdem tego typu użytkowanym przez wszystkie armie koalicji antyhitlerowskiej, a potem znalazł zastosowanie bojowe w różnych rejonach świata, aż do lat dziewięćdziesiątych. W 1922 w mechanizm gąsienicowy wyposażono eksperymentalnie jeden z samochodów pancernych Peugeot. Ponieważ próby wypadły pomyślnie zbudowany został następny całkowicie opancerzony model, półgąsienicowego samochodu pancernego, w którym uzbrojenie umieszczono w wieży obrotowej. Samochód (zwany w fabryce "Autochenille"), badany został przez Komisję Doświadczeń armii francuskiej w Vincenness i odrzucony. Zażądano silnika większej mocy i innych udoskonaleń. Następny model, zwany AMC (Automitarailleuse de Cavalerie) M23 zdał pomyślnie egzamin i w 1925 zamówiono serię 16 takich wozów. Kolejny prototyp na podwoziu P7T również nie został przyjęty. Po nim zbudowano model M28 (4 pojazdy) przyjęte do uzbrojenia armii francuskiej jako AMC M29 (inna nazwa AMC Schneider P16), zbudowano serię 100 wozów uzupełnionych następnie jeszcze 12 pojazdami w 1934 roku.\nCitroen przedstawił też prototypy półgąsienicowych transporterów opancerzonych N.K.M oraz Q. Żaden z nich nie był produkowany seryjnie, ale model N przebudowano, wyposażono w wieżę obrotową i tak powstał półgąsienicowy samochód pancerny AMR P28, który armia francuska przyjęła do uzbrojenia i zamówiła seię 50 wozów. Jeden z ostatnich półgąsienicowych pojazdów pancernych, wóz konstrukcji firmy Somua, badany był w końcu lat trzydziestych przez kawalerię francuską. Wiadomości o francuskich samochodach półgąsienicowych, które przebyły Saharę skłoniły polskie władze wojskowe do wysłania do Paryża w 1923 roku specjalnej komisji (przwodniczył jej gen. S.Wróblewski, a w skład weszli płk. M.Żymierski, mjr. K.Meyer, kpt. T.Trzeciak oraz inż. K.Groniowski), mającej za zadanie przeprowadzenie badań i ewentualny zakup tych pojazdów lub licencji. Próby samochodów wypadły pozytywnie wobec czego zdecydowano się na zakup tych pojazdów wyłącznie w wersji "gołej" tj. bez nadwozi. W latach 1924-1925 sprowadzono do Polski 108 podwozi najnowszego typu Citroen-Kegresse B-10 z udoskonalonym mechanizmem gąsienicowym typu Kegresse P4T; część z nich miała być używana jako samochody ciężarowe lub specjalne, natomiast część podwozi przeznaczono do budowy samochodów pancernych własnej konstrukcji. Projekt opancerzenia dla samochodu Citroen-Kegreese opracował inż. R.Habeau z BK WIBI przy współpracy inż. J.Chacińskiego z CWS. Pancerz wykonany z płyt cementowanych grubości do 8 mm, kształtem przypominał ulepszoną konstrukcję francuską. Ustawienie tego nadwozia wymagało pewnych przeróbek podwozia.\nDwa prototypowe samochody pancerne z polskim modelem opancerzenia zbudowano w 1925 roku brały udział w ćwiczeniach na Wołyniu w tym samym roku. W wyniku doświadczeń KSUS na posiedzeniu 17 października 1925 roku podjął decyzję zatwierdzającą ten typ opancerzenia – według tego wzoru należało opancerzyć 90 z posiadanych podwozi. W styczniu 1926r. komisja pod przewodnictwem mjr Romiszowskiego dokonała dalszych prób pojazdów m.in. porównując na trasie Ursus-Warszawa-Ożarów półgąsienicowe samochody pancerne Citroen-Kegresse oraz zwykłe ciężarowe z ciągnikami kołowymi Pavesi, sprowadzonymi do Polski w 1924 roku. Sprawa opancerzenia utknęła jednak w miejscu bowiem brak było funduszy na ten cel. Dopiero 18 sierpnia 1926 roku zawarto z Hutą "Bismarck" umowę nr 15860/26/Sam na wykonanie prawdziwego opancerzenia dla 60 podwozi Citroen-Kegresse. Płyty pancerne miały być dostarczane do CWS w Warszawie i tu miał następować ostateczny montaż gotowych pojazdów oraz ich uzbrajanie. Ustalono następujące terminy oddawania skompletowanych pojazdów do jednostek: 1 lipca 1927 – 15 wozów, 1 sierpnia 1927 – 20 wozów, 1 września 1927 – pozostałe 25 wozów. Latem 1927 roku 20 samochodów pancernych Citroen-Kegresse użytow w ćwiczeniach w składzie szwadronów samochodów pancernych. Przebieg szkolenia obserwowali płk R.Dreszer, płk W.Orlik-Ruckeman i mjr L.Rahden: we wnioskach – na ogół pozytywnych – postulowano przyspieszenie dostaw 40 pozostałych wozów. W wyniku kolejnych prób dokonanych w Komisji Doświadczalnej zażądano dokonania pewnych przeróbek i ulepszeń. Ostatecznie w następnym roku pojazd został przyjęty do uzbrojenia Wojska Polskiego jako "samochód pancerny wz. 28". Następną serię samochodów wykonano z pewnymi zmianami w opancerzeniu (różnice w kształtach detali, w liczbie otworów obserwacyjnych w wieży), w konstrukcji jarzma dla broni, uchwytu dla przeciwlotniczego karabinu maszynowego, konstrukcji "hełmu" nad otworem wentylacyjnym, typie gąsienicy, wyposażeniem itdp.\nPrzyjmowanym do uzbrojenia samochodom pancernym wz. 28 nadawano numery rejestracyjne głównie w pięciu blokach serii 5000 a mianowicie: 5215-5299, 5301-5310, 5415-5480, 5570-5599, 5625-5690. W końcu 1929 opracowane zostałe ulepszone opancerzenie dla ostatniej serii samochodów pancernych wz.28; modelowy pancerz ustawiony został na samochodzie nr rej. 5294. 29 stycznia 1930 roku zawarto umowę z PZInż. na opancerzenie 15 dalszych pojazdów (9 z armatami, 6 z karabinami maszynowymi). 15 lipca 1930 roku w PZInż. nastąpił odbiór trzech pierwszych gotowych pojazdów (nr rej. 5573, 5579, 5594), które ponadto wyposażono w koła z ogumieniem pneumatycznym firmy Michelin. Odbiór pozostałych 12 wozów dokonano 4 sierpnia 1930r. Otrzymały one następujące numery rejestracyjne: 5449, 5572, 5580, 5584, 5586, 5589, 5591, 5596, 5599, 5628-5630.\nWedług sprawozdań o stanie wyposażenia z jesieni 1930 roku w 1 dywizjonie samochodów pancernych w Brześciu znajdowało się 16 samochodów pancernych wz.28 (nr rej. 5247, 5253, 5257, 5264, 5275, 5278, 5279, 5282, 5421, 5423, 5427, 5428, 5439, 5433, 5439, 5466); 2 dywizjon samochodów pancernych w Żurawicy miał 15 samochodów pancernych wz.28 (nr rej. 5256, 5268, 5271, 5285, 5288,5290, 5296, 5302, 5303, 5304, 5305, 5412, 5325, 5435, 5444);w Grupie Pancerno-Motorowej w Modlinie było 6 samochodów pancernych wz.28 (nr rej.5283, 5289, 5436, 5573, 5579, 5594) przy czym samochód 5389 miał zamontowaną dla doświadczeń radiostację RKD. W 1931 roku Wojsko Polskie dysponowało 90 samochodami pancernymi wz.28 z czego 30 było używane do szkolenia, a w zapasie mobilizacyjnym znajdowało się 60 wozów; nadto w zapasie znajdowało się jeszcze 45 nieopancerzonych podwozi. Część samochodów uzbrojona była tylko w karabin maszynowy, część zaś w 37 mm armatę. Od roku 1934 samochody pancerne wz.28 poczęto przebudowywać na pojazdy kołowe – samochody pancerne wz.34.\nMasa 2-2.3 t\nWymiary długość 343-350 cm, szerokość 135-140 cm, wysokość 210-220 cm, prześwit 28 cm\nUzbrojenie 1 armata 37 mm Puteaus SA 1918 lub 1 katabin maszynowy 7.92 mm wz. 25, kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej 360 stopni, w płaszczyźnie pionowej 10 + 30 stopni\nPrzyrządy celownicze i obserwacyjne celownik optyczny, lunetowy, 5-7 otworów obserwacyjnych w wieży, 4 otwory obserwacyjne w kadłubie\nAmunicja 96 naboi do działa lub 4200 naboi do karabinu maszynowego\nPancerz nitowany z płyt walcowanych o grubości 3-8 mm\nNapęd silnik gaźnikowy, 4-suwowy, rzędkowy, 4-cylindrowy, Citroen B14, średnica cylindra 68 mm, skok tłoka 100 mm, stopień sprężenia 1:5, 4, pojemność 1452 ccm, moc 20 KM przy 2100 obr. /min., chłodzony cieczą\nPaliwo benzyna, pojemność zbiorników paliwa – zasadniczy 42 l, dodatkowy 17 l, zużycie paliwa od 20 do 45 l/100 km drogi\nUkład napędowy sprzęgło jednotarczowe suche, skrzynia przekładniowa mechaniczna z reduktorem 6 biegów do przodu, 2 biegi do tyłu\nPodwozie konstrukcja ramowa, przednie koła zawieszone na resorach płaskich,skrety przy pomocy skrętu kół oraz przyhamowania jednej gąsienicy, koła metalowe tarczowej z ogumieniem pełnym Ducasble o rozmiarach 710×90 lub 750×90 (ostatnie serie pneumatyki Michelin), gąsienice gumowe szerokości 275 mm\nOsiągi moc jednostkowa 7 KM/T\nPrędkość maksymalna 22-28 km/h\nPokonywane przeszkody wzniesienia 35 stopni, brody głębokości 50 cm\n"Samochody pancerne Wojska Polskiego 1918-1939", Janusz Magnuski, WiS; Warszawa 1993\nJednym z poważnych czynników ograniczających działania samochodów pancernych nawet po drogach, były coraz szerzej stosowane zapory wielu odmian, w tym...


Ryszard Petru: każda "jedynka" ma obowiązek wpłaty 30 tys. zł na kampanię - WP Wiadomości\n- Każda osoba, która u mnie startuje z 1. miejsca, ma obowiązek wpłaty 30 tys. zł na kampanię ogólnopolską - powiedział w "Kontrwywiadzie" RMF FM lider Nowoczesnej Ryszard Petru, pytany o finansowanie kampanii swojego ugrupowania.\nPetru powiedział, że głównym źródłem pieniędzy na kampanię są wpłaty przez internet. - Nie ma możliwości, żeby jedna osoba wpłaciła więcej niż 43 700 złotych - zaznacza.\n- Jeśli rozliczyć tę kampanię, to jest najtańsza ze wszystkich - podkreślił. - To nie są miliony, to są dużo mniejsze pieniądze. Robimy wszystkie konwencje nieporównywalnie taniej niż Platforma i PiS - dodał.\n- Nie szastam pieniędzmi państwowymi, tak jak szastają duże partie, bo nie mam takich pieniędzy - powiedział Petru. - W Polsce są bardzo jasne i przejrzyste zasady finansowania na tym etapie. Nie mam żadnych pieniędzy z budżetu. Tamci powinni się wytłumaczyć, jak wydają te pieniądze z budżetu - stwierdził Petru.\nPetru dodał, że jestem zwolennikiem jawnego finansowania kampanii wyborczych. Nie zdradził jednak, kto sfinansował kampanię Nowoczesnej. - Nie wiem do końca na tym etapie, kto przelał - podkreślił. Dodał, że do tej pory sprawdzane jest tylko to, czy wpłacający nie przekroczyli limitu. - Musi być to wszystko zgodne z prawem. Ale to wszystko będzie rozliczone w ramach kampanii wyborczej - wyjaśnił.\nKORWiN oskarża Nowoczesną o łamanie prawa. "Mikropłatności dopuściła PKW"


Lotnisko Camfield Camfield - Tickets.pl\nCamfield Camfield (Australia) - Port Lotniczy\nBilety lotnicze / Australia / Camfield / Port lotniczy Camfield\nBilety na samolot na Camfield\nZarezerwuj tanie loty na Camfield. Za pomocą usługi wyszukiwarki lotów Tickets.pl możesz łatwo znaleźć najlepszą ofertę przelotu do Camfield. Musisz tylko wskazać kierunek lotu, datę, liczbę dorosłych pasażerów i dzieci. Wygodna forma wyników wyszukiwania oferuje harmonogram lotów z/do Camfield i wszystkie możliwe opcje przelotu. Pozostaje wybrać najbardziej odpowiednią opcję i kupić bilet na żądany lot. Bardzo łatwo jest zamówić bilety online samodzielnie i bez pomocy postronnych osób!\nInformacja o lotnisku Camfield\nKod IATA -CFI. Camfield obsługuje zarówno loty krajowe, jak i międzynarodowe. Przyjazny personel pomoże pasażerom w procesie kontroli celnej i paszportowej, odprawie bagażu i bagażu podręcznego. Poczekalnie z wygodnymi fotelami, bary, restauracje, sklepy wolnocłowe, bezpłatny Wi-Fi pomogą Ci wygodnie czekać na swój lot. Większość głównych lotnisk posiada salon biznesowy, w którym można skorzystać z telefonu, przesłać faks lub zorganizować spotkanie biznesowe. A dla pasażerów z małymi dziećmi - pokój dziecięcy.\nDostać się na/z lotniska Camfield, Australia najwygodniej jest taksówką lub można skorzystać ze specjalnego autobusu lub pociągu.\nUnikalny identyfikator Twojej sesji. Wykorzystaj go w wyniku jakichkolwiek trudności podczas korzystania z portalu: 2101908715


15 listopada br. polska młodzież przystąpiła do sakramentu bierzmowania. Przygotowanie, za które byłam odpowiedzialna, oprócz katechezy, miało element praktyczny i wychowawczy. We współpracy z siostrami franciszkankami Poor of Jesus Christ z Brazylii, które na co dzień posługują ubogim, udaliśmy się na ulice Hamilton, by ludzi potrzebujących, nierzadko bezdomnych i uzależnionych, obdarować pożywieniem, dobrym słowem i modlitwą. Dla kandydatów do bierzmowania było to wielkie przeżycie. Przed wyjściem ks. proboszcz Michał Kruszewski dokonał poświęcenia krzyży, które młodzi ludzie założyli na szyję, by – dzieląc się z potrzebującymi swoim czasem i jedzeniem – świadczyć o Chrystusie, który mieszka w każdym człowieku.\nSzafarzem sakramentu bierzmowania był ks. bp Wiesław Śpiewak, zmartwychwstaniec, który – specjalnie na tę okoliczność – przybył z Bermudów. Młodzież i rodzice zaangażowali się w liturgię, która odbyła się w całości w języku polskim.\nOd stycznia planujemy rozpocząć w parafii spotkania formacyjne grupy młodzieżowej, którą – w dużej mierze – tworzyć będą bierzmowani.


Menu działuAktualności główneDla studentaDla doktorantaDla pracownikaNauka i badaniaWspółpraca międzynarodowaProgram ErasmusBiuro karierCentrum prasoweCentrum Rekrutacyjne\nDSW była w grupie pierwszych 6 uczelni w kraju, które uzyskały prawo do prowadzenia tego kierunku w ramach studiów I stopnia (licencjackich). Obecnie DSW jest jedną z dwóch uczelni niepublicznych, które posiadają uprawnienia do kształcenia na kierunku bezpieczeństwo narodowe na poziomie studiów II stopnia (magisterskich).\n- Studia adresowane są do absolwentów studiów I lub II stopnia takich m.in. kierunków, jak: administracja, bezpieczeństwo narodowe, bezpieczeństwo wewnętrzne, dziennikarstwo i komunikacja społeczna, ekonomia, europeistyka, historia, nauki wojskowe, politologia, prawo, socjologia, stosunki międzynarodowe, zarządzanie. W trakcie nauki studenci zapoznają się z różnymi aspektami bezpieczeństwa narodowego i międzynarodowego oraz zarządzania kryzysami – informuje prof. dr hab. Piotr Mickiewicz, Dyrektor Instytutu Bezpieczeństwa i Spraw Międzynarodowych DSW.\n- O atrakcyjności naszej propozycji decyduje przede wszystkim specyfika postrzegania problematyki bezpieczeństwa. Staramy się, by program studiów obejmował nie tylko zagadnienia z zakresu bezpieczeństwa militarnego. Duży nacisk kładziemy na rolę tak zwanych pozamilitarnych zagrożeń bezpieczeństwa, szeroko staramy się zaprezentować takie sfery bezpieczeństwa, jak: zarządzanie kryzysami, organizowanie akcji i działań ratowniczych, budowa lokalnych programów zwalczania zagrożeń bezpieczeństwa. Nowością na tym kierunku studiów będzie jedyna w Polsce specjalność – zarządzanie bezpieczeństwem lotnictwa cywilnego, którą zamierzamy uruchomić w tym roku akademickim dzięki uzyskanemu wsparciu w ramach funduszy strukturalnych UE. Ponadto, co podkreślam z satysfakcją, zajęcia w naszym Instytucie prowadzą wysokiej klasy specjaliści, osoby czynnie uczestniczące w budowie systemu bezpieczeństwa narodowego oraz zarządzający poszczególnymi jego ogniwami. Są to znani także z występów w mediach pracownicy naukowi Instytutu, jak i praktycy, którzy pełnili lubi pełnią różne funkcje w instytucjach związanych z systemem bezpieczeństwa państwa – dodaje Dyrektor IBiSM DSW.\nAbsolwenci studiów II stopnia na kierunku bezpieczeństwo narodowe będą przygotowani do pracy w instytucjach cywilnych oraz mundurowych, związanych z funkcjonowaniem sektora bezpieczeństwa na poziomie krajowym i międzynarodowym, w tym w ramach NATO i UE. Absolwent tego kierunku będzie potrafił kompetentnie kierować pracą zespołów ludzkich i organizować operacje reagowania kryzysowego. Absolwent zostanie przygotowany do pracy na stanowiskach kierowniczych w: administracji rządowej i samorządowej, instytucjach oraz podmiotach gospodarczych działających na rzecz bezpieczeństwa narodowego i międzynarodowego, Siłach Zbrojnych RP, Policji i innych służbach mundurowych, redakcjach środków masowego przekazu, instytucjach naukowo-badawczych i oświatowych zajmujących się problematyką bezpieczeństwa.\nStudia trwają 2 lata (4 semestry), kończą się obroną pracy magisterskiej i uzyskaniem tytułu magistra bezpieczeństwa narodowego.\nWięcej na: http://www.ibism.dsw.edu.pl/index.php?id=2112\nWrocławski Licealista 2010 >\n< Fotorelacja z uroczystej inauguracji roku akademickiego


siedmiogród - Podroze.gazeta.pl\nSiedmiogród, czyli Transylwania - kraj za lasami\nObronne kościoły, chłopskie zamki i wszędzie ślady Drakuli ...\nUrszula Sławiec, licealistka\nSerce zostało w...... Rumunii, którą zwiedzałam przez miesiąc latem ubiegłego roku. Urzekły mnie monastyry Bukowiny pokryte freskami i prześliczne miasteczka w Siedmiogrodzie, gdzie każdy dom ma inny dach i kolor. Są tu setki warownych kościołów i chłopskie twierdze, fenomen na skalę światową\nUcztowanie, zwiedzanie i trochę ciekawostek\nzaprawiona aromatem do ciast. Alkoholi, a czasem i jedzenia można próbować w cramach - rodzinnych szynkach. Wiadomo, że będzie dobre i tanie, bo to przecież dla sąsiadów. Trzy języki Siedmiogrodu Na ulicach miast i miasteczek Siedmiogrodu (Transylwanii) usłyszeć można kilka języków. Oprócz rumuńskiego\nRumuni zwykli rozpoczynać biesiadę od aperitifu. Najczęściej będzie to śliwowica lub owocowa brandy - ţuică na Wołoszczyźnie i w Mołdawii, palincă w Siedmiogrodzie, horincă w Marmaroszu; trunki domowej roboty zawierają od 40% alkoholu, czasem dochodząc nawet do 60-70%. Wraz z karafką i kieliszkami\nZapomnij o egzotyce i odkryj ciekawe kierunki idealne na wypoczynek - Armenia, Albania i Rumunia czekają!\nzapewnić tyle atrakcji! Zwiedzanie Rumunii zaczniesz od Alba Julii, jednej ze stolic Siedmiogrodu słynącej z doskonałych win. Następnie czeka cię przejazd do Sybinu, gdzie znajdują się charakterystyczne budynki z "oczami", XVI-wieczny ratusz, kościół Jezuitów, żelazny Most Kłamców, a także słynne Muzeum\nludzie nadal mówią po niemiecku. Najbardziej charakterystycznymi zabytkami Siedmiogrodu są unikatowe, kilkusetletnie kościoły służące dawniej także do celów obronnych. Obecnie siedem z nich wpisanych jest na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Nawet na pobieżne poznanie Transylwanii\nRumunia: Polana z Draculą w tle\n, Busteni i Sinaia. Prym wiedzie ta ostatnia. Swoją pozycję zawdzięcza nie tylko świetnym stokom, ale i architekturze. Miejscowość należącą już geograficznie do Wołoszczyzny (granica Siedmiogrodu z Wołoszczyzną przecina Bucegi wpół) obrał sobie za letnią rezydencję pierwszy król Rumunii Karol I z pruskiej\nokradziony przez wojska Rakoczego (książę Siedmiogrodu). Próbę ratowania tego miejsca przekreślił kolejny najazd Szwedów (1707 r.). Był to najgorszy moment dla zamku, to właśnie na ten czas datuje się upadek słynnej warowni. Zamek w Chęcinach - długo oczekiwana renowacja i plan filmowy W trakcie I wojny\nsam raz na trzy wolne dni w maju. Canon IXUS 145 Ricoh THETA biały Sigma DP2 Porównaj ceny ? Sprawdź ceny ? Sprawdź ceny ? źródło: Okazje.info Majówka 2015: Siedmiogród, Rumunia Położony w Rumunii Siedmiogród, znany też jako Transylwania, to wciąż jeden z najbardziej tajemniczych regionów turystycznych Europy\nNajlepsze miejsca na Halloween w Europie. Tu poczujesz się strasznie\nTransylwania, Rumunia Transylwania, czyli inaczej Siedmiogród, to najpiękniejszy region Rumunii i idealne miejsce na Halloween. To kraina nadal zatopiona w swojej przeszłości i starych tradycjach, której mrocznego klimatu dodają legendy o Drakuli, stare zamki i małe wioseczki ukryte pośród gór\nróżnych wyznań i narodowości, pozostawiając po sobie zabytki i różnojęzyczne cmentarze. Odnowiona starówka, cytadela i mury miejskie Braszowa zachęcają do spacerów, a mnóstwo kawiarni, barów i restauracji zaprasza do delektowania się przysmakami wszystkich narodów Siedmiogrodu i... niemal całego świata\nWybieram sie na spotkanie z Siedmiogrodem. Poszukuje wszelkich informacji na temat tej miejscowości i jej okolic.\nopowieściach o Siedmiogrodzie, czyli o Siebenbürgen. W pewnym okresie Sibiu był najważniejszym miastem Siedmiogrodu, ale nie jednym z tych siedmiu, bo nazwę regionowi dały wcale nie miasta tylko warownie (łac. Septem Castra = siedem obozów wojskowych(*)). Więc może ten Sybin jest od Sieben? O tym\nZe Siedmiogrodu Ze Siedmiogrodu Batory był Łon Polsce wiela dołożoł siył. -- Ruda Śląska - stolica fraszki\nSiedmiogród - pytania\nWitam wszystkich, to mój pierwszy post. Planuję krótki, ale intensywny wypad do Siedmiogrodu, a konkretnie Sighisoary i Tirgu Mures. Jak jest z komunikacją między tymi dwoma miastami ? Czy w 2,5 dnia zdążę zobaczyc coś jeszcze ? Czy ktoś zna jakieś noclegi godne polecenia ? Z góry dziękuję za\nPomniki księcia Siedmiogrodu Frenca (Franciszka) Rakoczi'ego w Tokaju, Sárospatak i Koszycach.\nTemat rzeka: Węgrzy i Rumuni w Siedmiogrodzie. Niektórzy z was odwiedzając ten region je zauważyli, inni może nie interesowali się tym zbytnio. Problem ma kilkaset lat: obie grupy narodowościowe uważają, że byli tam pierwsi: jedni to prawowici gospodarze, a ci drudzy to przybłędy i okupanci. Miało\nAmbona w warownym kościele w Biertanie w Siedmiogrodzie. -- Popil, Poruhal a Smutny...\nrazie) miasta. No i Tczewa, który jest ciut za daleko. Niemniej na pewno będziemy się rozrastać. Czyli na razie Siedmiogród. A i złośliwym nieżyczliwcom będzie się ładnie rymować\nSiedmiogród a potem Bułgaria\nWitam Planuję w II połowie sierpnia wyjechać z żonką i 2 dzieci 6-8 lat do Rumunii pozwiedzać trochę Siedmiogród, a potem pobyć nad M.Czarnym w mniej popularnych miejscowościach w Bułarii. Czy jadąc bez rezerwacji - jak zawsze - znajdę kwaterę lub dobry kemping w cenie do 100 zł od naszej czwórki za\nAno wlasnie - nie tak prosto znalezc aktualne mapy Siedmiogrodu. Trudniej niz dziewietnastowieczne :-)) Zatem pare linkow dla poszukujacych: ---- generalna informacja o dostepnych mapach Rumunii (linki): ---- Link z powyzszej strony: dokladne mapy Siedmiogrodu DIMAP: lub od razu formularz do


Nosidełka turystyczne dla dziecka - sklep ekoMaluch.pl\nAktywne uprawianie turystyki wcale nie jest zarezerwowane jedynie dla osób, które nie mają dzieci. Współcześnie, gdy na rynku dostępnych jest coraz więcej interesujących i przydanych rozwiązań, piesze wędrówki po górach nie stanowią problemu dla rodzica z dzieckiem. Znakomitym wsparciem w tej kwestii jest nosidełko turystyczne! Uwielbiasz aktywnie spędzać czas, ale obawiasz się o komfort malucha? Już teraz nie musisz! Sprawdź, jakie modele nosidełek są dostępne w tej kategorii i ciesz się górskim, a nawet i morskim powietrzem!\nNosidełko turystyczne dla dziecka, czyli świat z perspektywy dorosłego\nNie ulega wątpliwości, że dzieci uwielbiają być noszone. Dzięki temu znajdują się blisko rodziców, a więc czują się bezpieczne i kochane. To, na co warto zwrócić uwagę w tej kwestii, to fakt, iż noszenie dzieci wpływa bardzo pozytywnie na ich rozwój fizyczny i psychiczny, maluchy wówczas rzadziej płaczą i są znacznie spokojniejsze. Poza takimi aspektami, nosidełko turystyczne dla dziecka posiada jeszcze szereg innych zalet, stricte związanych z pieszymi wędrówkami.\n· możliwość dotarcia tam, gdzie nie da się wjechać wózkiem;\n· ulga dla malucha, gdy jest już zmęczony spacerowaniem;\n· bezpieczny sposób na całodniową wycieczkę;\n· dorosły może cieszyć się z wolnych rąk;\n· dziecko widzi świat z innej perspektywy;\n· zapewnia maksymalny komfort dorosłemu oraz dziecku podczas wycieczki.\nNosidło turystyczne w ofercie skelpu ekomaluch.pl\nW ofercie sklepu internetowego ekomaluch.pl dostępne są różne modele nosidełek. Są to między innymi: Nosidło turystyczne LittleLife Ranger Premium, Nosidełko turystyczne LittleLife Freedom S4, model LittleLife Cross Country S4. W kategorii tej znajdują się również przeróżne akcesoria, a mianowicie strzemiona do nosidełek, osłonka przeciwsłoneczna, osłonka przeciwdeszczowa, a nawet poduszka.\n710,30 zł / szt.


Matka, która wyszła z siebie i… stanęła obok – PRACOWNIA ŚRODKA\nPoszło o trzecią mandarynkę. A. zjadła dwie mimo alergii i wychładzających właściwości cytrusów. Mało, kolejna musi być. Nie alternatywa, MANDARYNKA. Więc na moje „nie” rozpacz i histeria. Żadne noszenie, przytulanie. Żadne rozśmieszanie i odwracanie uwagi. MANDARYNKA.\nIm dłużej to trwa, tym bardziej kotłują się we mnie emocje. Nosidło, spacer, wyciszenie – to jedyny ratunek dla nas obu. Ciągle jeszcze (resztką sił) mam emocje na wodzy, cierpliwie ją ubieram. Mimo szlochu, mimo że wszystko jest na nie. Pozostaje znaleźć moje skarpetki. Wtedy A. trzaska drzwiami od szafy uderzając mnie w głowę. Zaskoczona nagłym bólem wybucham. Podnoszę głos, mam dość.\nWieczorem nad tym dumam. Jest mi przykro, że emocje wzięły górę, to ja powinnam je mieć, nie one mnie. Ech. Na całe szczęście udaje mi się ominąć szerokim łukiem poczucie winy, to jedno z moich największych życiowych osiągnięć.\nSiedzę z kubkiem herbaty i zaczynam rozumieć. Swoje zachowanie, zachowanie A. Myślę językiem potrzeb. Jestem spokojna. Z dystansu (także czasowego) obserwuję cała sytuację i nazywam zdarzenia krok po koku. Jestem uważna. Bardzo ważny to czas dla mnie. Dumanie, oddech, refleksja… Ten przyjemny stan bycia matką rozumiejącą… Wiem, że A. NAPRAWDĘ chciała tą mandarynkę i dotkliwie doświadczyła mojej odmowy. Była zrozpaczona, cierpiała całym ciałem, każda jej kończyna wyrażała emocje. Rozumiem też siebie: potrzebę zadbania o jej brzuszek, potrzebę spokoju w końcówce intensywnego dnia i zaskoczenie, kiedy mnie uderzyła niechcący. Jutro będzie lepiej, może uda mi się skorzystać z tego nowego rozumienia i włączyć je w działanie.\nA. ściąga z suszarki mokre pranie. Nie podoba mi się to. Podchodzę i łagodnie tłumaczę, odwieszam bluzkę. Historia powtarza się drugi i piąty raz, a ja potrzebuję pędzić do garów, w których coś się gotuje. Znów przychodzi moment, kiedy wyczerpuje mi się zasób cierpliwości, przestawiam ją (A.) spod tej suszarki i krzyczę, że nie chcę, żeby tak robiła. A gdzie mój rozumiejący Obserwator? Przychodzi tuż po. Pff, też mi pomoc – myślę. Ale, o dziwo, przychodzi, reflektuję, dwa wdechy i próbuję nowych sposobów. To dla A. ciekawe i atrakcyjne. Znajdujemy alternatywę. nakrętki od butelek i słoiczek po kawie załatwiają sprawę. Po fakcie, nie liczy się. Nie mogłeś przyjść wcześniej, zanim wybuchłam? – pytam z wyrzutem Obserwatora? Przyszedłem wcześniej niż ostatnio – odpowiada. Przyznaję mu rację, dobrze, że się nie obraził.\nI znowu te emocje!\nUsypiamy się. A. wierzga nogami i potem rozchichotana ucieka z materaca. Pozwalam jej na to, cierpliwie czekam aż sama poczuje, że to jest jej moment na spanie. Spoglądam na zegarek: 21. A za ścianą czeka na mnie zabawkowe pobojowisko i sterta garów. No i laptop z pracą. Zaczynam się niecierpliwić, czuję jak spinam całe ciało i jestem o krok przed wybuchem. Widzę jak A. biegnie znowu do drugiego pokoju. Czuję, że zaciska mi się gardło i już mam ochotę podnieść głos, robię nagły ruch w stronę A. I wtedy zjawia się mój Obserwator. To już, to ten moment. Jesteś o krok– mówi. A. potrzebuje rozładować energię zanim zaśnie. Ty potrzebujesz czasu na pracę. Rozumiem, rozumiem, rozumiem! Nie wybucham. Zaczynam sprzątać, co się da póki A. jest na nogach, obie jesteśmy ok. No ale… – znów zaczynam marudzić – czy ja muszę tak dotkliwie doświadczać tych emocji? – pytam Obserwatora. To takie trudne! One są Ci potrzebne, to dzięki nim wiesz, że potrzebujesz czegoś, czego w danej chwili nie dostajesz. Mądrala, jak zwykle ma rację.\nMała mistrzyni bałaganu otwiera moją szafkę. Obserwator przystępuje do mnie natychmiast zanim zdążę się zjeżyć. To potencjalna katastrofa, bądź uważna na siebie. A dziękuję – odpowiadam. I zanim dochodzę do szafy mam już parę pomysłów, jak uszanować potrzeby A. – eksploracji, odkrywania i rozrzucania przedmiotów i moją potrzebę porządku. Umawiamy się, że może dowolnie otwierać i zamykać drzwi do szafy i że może rozrzucić apaszki. Leżące obok bluzki mają pozostać złożone. Działa! Zamiast zdenerwowania czuję satysfakcję i spokój. To miłe. Jestem wdzięczna Obserwatorowi, jestem wdzięczna sobie.\nJestem perfekcjonistką i często sama się z tego śmieję. Bo marzyłabym od razu o stanie samadhi – medytacyjnym nieporuszeniu- w którym emocje płyną jak chmury, a ja nie daję im uwagi. Moje emocje płyną z prędkością wprost proporcjonalną do narastającej kreatywności mojej córki. Żaden tam ze mnie mistrz buddyjski, za to jestem matką z krwi i kości. Praktykuję macierzyństwo dalekie od doskonałości, uczę się to doceniać. I widzieć te małe kroki – dawać sobie drugą szansę. Wzmacniać zamiast oskarżać mojego Obserwatora. Wtedy jego (moje) małe kroki stają się wielkim osiągnięciem godnym docenienia i wdzięczności. Idąc jestem u celu.\nZobacz, co się dzieje (stało). Bez oceniania. Nazwij to. Poszukaj potrzeb swoich i dziecka. Nazwij je – podpowiada mi Obserwator. I kiedykolwiek to będzie – przed, w trakcie czy po wybuchu – robisz tyle, ile potrafisz w tym momencie, w tej sytuacji. Może następnym razem może wyłączysz mleko zanim się rozleje. Dziś tyle, może jutro więcej. Byle to uszanować.\nUczniowie Śri Ramana Maharishiego pytali, jak praktykować, by osiągnąć Oświecenie. Odpowiadał najczęściej „rób to, co dotąd” wierząc, że prędzej czy później doprowadzi ich to do samo-wglądu (podstawową praktyką RM była medytacja świadka – „kim jestem”). Zaczynam rozumieć, czemu akurat teraz wpadł mi w ręce tekst o jego życiu i nauczaniu. Uważne macierzyństwo to nic innego, jak zapraszanie Obserwatora (świadka), który podpowiada, co się aktualnie dzieje, nazywa emocje i tym samym je studzi. Pozwala znaleźć konstruktywne rozwiązanie sprawy. Chodzi o to, żeby Obserwatora zaprosić i ugościć, nawet jeśli ma w ofercie niewygodna prawdę. To oznacza pożegnanie z różnymi projekcjami: że dziecko jest niegrzeczne, że próbuje zrobić na złość i że jestem złą matką. Są konkretne fakty, emocje i potrzeby. Są konkretne sposoby, które pozowalają te potrzeby zaspokoić. A dla najdzielniejszych jest jeszcze jeden krok – samoobserwacja. Ciągła uważność na siebie, która pozwala wypatrzeć irytację, kiedy jest jeszcze ledwo dostrzegalną kropką na horyzoncie: lekko zaciśniętą szczękę, nieznaczne pochylenie do przodu. To mi daje czas i wybór. Ugościć, czy pożegnać od razu? Co mi to mówi o mnie, o dziecku i o tej sytuacji?\nŹródło zdjęcia: http://www.camelcitydispatch.com/wp-content/uploads/2014/05/Meditation.jpg


Strona głównaRolnictowo-GalvetRolnictwo-Galvet /opakowania/folie/siatki/sznurki/ akcesoriaRolnictwo-Galvet /folie/ akcesoriaRolnictwo-Galvet/folie/ściółkowanie/sterowanie wegetacją/ akcesoHORTIVIT folia do ściółkowania szklarniowego 4,2x300m\nfolia do ściółkowania i sterowania wegetacją roślin\nCzarno-biała folia ściółkowa stosowana głównie w ogrodnictwie w uprawach pod osłoną. Idealna przy uprawie między innymi truskawki i pomidora. Wykorzystywana również w procesach sterowania długością dnia i ilością światła w produkcji np. chryzantemy.\nzapewnia znakomite odbicie i zatrzymanie światła ok. 95%\ngwarantuje 100% zacienienia przed światłem\nogranicza parowanie gleby\nbardzo wysoka elastyczność oraz odporność na rozdarcia\nstosując szerokie folie ściółkowe (8,20 m, 8,40 m) ograniczasz ilość łączeń pomiędzy płachtami gdzie tworzy się pleśń i grzyb, dzięki czemu rośliny są mniej narażone na choroby


Technostres - jak pokonać nowy rodzaj stresu - Pracownia Życia\nCzym jest technostres?\nTechnostres to napięcie i niepokój wywołany trybem “always on” oraz “przedawkowaniem” technologii.\nWraz nastaniem pandemii większość czynności i aktywności przenieśliśmy online. Wcześniej połączenie obu światów (tzn realnego i wirtualnego) było mieszanką, która dawała nam umiarkowany komfort psychiczny (spotkania na żywo z przyjaciółmi, integracje firmowe, wyjazdy itp) oraz wystarczającą dawkę technologii. Tymczasem ograniczenie relacji face-2-face z jednoczesnym włączeniem trybu “zawsze podłączony i zawsze dostępny” wywołuje niezwykle wysoki poziom pobudzenia, aktywacji psychofizjologicznej oraz przytłoczenia. Człowiek nie jest przystosowany do tego, aby żyć w trybie online 24/7 i być otwarty jak stacja benzynowa 24 h.\nNowa rzeczywistość VUCA jak doskonałe podłoże dla techostresu\nZa nami „stary” świat, przed nami „new normal”. Nie ma już tego, co było, a to, co będzie dopiero się tworzy. Obecna rzeczywistość powoduje jeszcze wyższy niż dotąd poziom technostresu i brak poczucia bezpieczeństwa. Bycie w ciągłej zmianie wiąże się z ogromnym poczuciem niepewności i niepokoju.\n“Nie ma chyba drugiego pojęcia, które w ostatnich latach zrobiło w biznesie taką karierę jak VUCA. Ukuty przez amerykańskich wojskowych akronim pochodzący od słów: volatility (zmienność), uncertainty (niepewność), complexity (złożoność) i ambiguity (niejednoznaczność) niezwykle trafnie opisuje naszą aktualną rzeczywistość. Brak przewidywalności, chaos, nadmiar danych i informacji, brak jasnych uwarunkowań. Funkcjonowanie w rzeczywistości VUCA wymaga ciągłej pracy nad nowymi modelami biznesowymi, ciągłej zmiany ról, projektów i strategii oraz dostosowywania się do zmieniających się warunków. To, czego nauczyliśmy się do tej pory, przestaje mieć znaczenie. Liczy się nasza zdolność do ciągłego uczenia się nowych rzeczy, eksperymentowania, sprawdzania różnych hipotez, poszukiwania sensu w chaosie i zdolność adaptacji. Dla wielu z nas oznacza to wyższy poziom stresu, niepewność, brak poczucia bezpieczeństwa oraz duże obciążenia poznawcze.*\nZmiana modelu zatrudnienia\nNew normal to także daleko idące przeobrażenia w strukturze pracowniczej. Zmieniają się modele zatrudnienia, charakter i środowisko pracy. W nowej rzeczywistości praktycznie całe środowisko pracy zostało zastąpione środowiskiem wirtualnym. Niektóre firmy co prawda przygotowują się nieśmiało do powrotu do biur, ale z deklaracji większośc z nich wynika, iż dominującym stylem pracy będzie praca zdalna lub hybryda.\nCoraz więcej osób pracuje dorywczo, przybywa freelancerów. Praca, która jeszcze kilka lat temu była wykonywana w biurze, może być teraz wykonana z dowolnego miejsca na świecie.\nNowy model zatrudniania czasowo-projektowego oprócz swoich ewidentnych korzyści ma także i ciemne strony. Pracownicy tacy często nie czują się częścią zespołu, nie mają dostatecznego wsparcia pracodawcy, benefitów ani prawdziwych relacji z firmą i współpracownikami. Do tego dochodzi niepewność o jutro, gdyż każde zlecenie kiedyś się kończy. Stałe poszukiwanie zleceń jest jednak dla większości osób niezwykle niekomfortowe, gdyż nie mają oni kompetencji sprzedażowych. A każda sprzedaż (w tym sprzedaż swoich usług czyli siebie) rodzi możliwość odrzucenia i frustracji. To tak jakby aplikować o nową pracę co 3 miesiące. Wzrasta więc niepokój, a tym samym chroniczny stres.\nKompetencje miękkie stają się kluczowe\nNiezwykle szybko zmieniają się także wyzwania, z jakimi przychodzi nam się mierzyć zarówno w domu jak i w pracy. Nasze zadania stają się coraz bezpieczniejsze i mniej wymagające pod względem fizycznym, rosną natomiast obciążenia psychiczne, którym musimy sprostać. Dzięki automatyzacji, sztucznej inteligencji i machine learning praca analityczna może być wykonana przez komputery i roboty. Kluczowe wśród managerów stają się natomiast umiejętności miękkie, czyli coś co nigdy nie będzie mogło zostać zastąpione przez roboty.\nTechnostres i kultura “always on” czyli nowe technologie, multitasking i przebodźcowanie\nJesteśmy internetowymi “ćpunami”. Czas się do tego przyznać. Nie potrafimy żyć bez internetu. Do tego w wirtualnej rzeczywistości spędzamy większość swojego wolnego czasu. Coraz więcej potrzeb zaspokajamy przez internet, nawet tych, które z pozoru wydają się “niezaspokajalne” na odległość. Jesteśmy w kontakcie ze światem praktycznie całą dobę – maile, SMSy, Messenger, wiadomości na Whatsupie, nowe powiadomienia – to wszystko sprawia, że nasz uwaga jest niezmiernie rozproszona, ciężej jest nam się skupić, a także dużo trudniej nam odpoczywać. Cały czas musimy być “w zasięgu” , gdyż inaczej doznajemy symptomów odstawiennych takich jak rozdrażnienie, niepokój i lęk, czyli klasyczne FOMO. Jesteśmy w kontakcie ze światem praktycznie całą dobę. A to powoduje problemy z zasypianiem, pracoholizm, wypalenie zawodowe, czy nawet depresję.\n„Sięgnięcie po komórkę to pierwsza rzecz, jaką robimy po przebudzeniu, a ostatnia czynność przed snem to odłożenie jej na szafkę nocną. Dotykamy jej ponad 2600 razy dziennie i bierzemy do ręki przeciętnie co 10 minut w ciągu dnia. Jedna na trzy osoby sprawdza komórkę przynajmniej raz w ciągu nocy” **\nTechnologie rozwijają się i rozprzestrzeniają znacznie szybciej niż kiedykolwiek dotąd. Cyfryzacja oraz nowe technologie informacyjno-komunikacyjne, kompletnie odmieniły nasz sposób komunikacji i ogólnego funkcjonowania. Spójrzmy chociażby na naszą pracę. 20 lat temu używaliśmy co prawda emaila i internetu, ale było też sporo spotkań na żywo, targów, wyjazdów integracyjnych, burzy mózgów. A teraz? Teraz mamy zoomy, calle, chmury, slacki, asany, chaty i google docsy.\nTechnostres a praca zdalna\nW pracy zdalnej i home office zacierają się granice między życiem prywatnym a służbowym. Pełnimy jednocześnie kilka ról. Panuje wszechogarniający multitasking, który jest zabójczy dla naszej produktywności oraz zdrowia psychicznego. Spada koncentracja i efektywność, gorzej zapamiętujemy i częściej popełniamy błędy.\nNajważniejsze zasoby, które mamy w home office czyli czas i przestrzeń są bardzo ograniczone. Żyjemy na wspólnej, często mocno limitowanej powierzchni. Dla osób posiadających rodzinę sporym wyzwaniem jest home-schooling, natomiast z drugiej strony singlom doskwiera samotność. Jak widać każdy mierzy się w home office z innymi wyzwaniami.\nNieustający workflow, elastyczne godziny pracy i przeplatanie życia zawodowego z prywatnym sprawia, że praca wydaje się nie mieć końca, a nasza głowa nigdy nie wychodzi z pracy. Długie godziny spędzane przed komputerem i brak wystarczającej ilości ruchu powodują przemęczenie, zniechęcenie, wypalenie i spadek energii życiowej.\nBardzo adekwatne wydaje się w tym kontekście pojęcie “Ekonomia uwagi” – w nowej rzeczywistości toczy się nieustająca walka o naszą uwagę. Kto zyska tę uwagę – wygrywa, dlatego firmy technologiczne, a w szczególności social media opanowują tę sztukę do perfekcji. Algorytmy mediów społecznościowych są tak zbudowane, aby cały czas nas “pingować” i „szturchać”, czyli wywoływać nowe wyrzuty dopaminy. Powiadomienia i podsuwanie nam coraz to nowych informacji zgodnych z naszymi zainteresowaniami przyklejają nas do ekranów. Social media tym samym kupują nasz czas, który następnie sprzedają reklamodawcom. Jeśli chcesz wiedzieć jak działają mechanizmy social mediów i jak płacisz za swoje darmowe konto na Facebooku walutą w postaci Twojego czasu bardzo polecam Ci film “Social Dilemma”, który bez skrupułów obnaża wszystkie mechanizmy działania social mediów na ludzką psychikę.\nRemedium na technostres\nW prawidłowym podejściu do technostresu warto rozpatrzeć dwie płaszczyzny\npraca, higiena pracy i równowaga cyfrowa w pracy\ntechniki i sposoby wpływające na odstresowanie po pracy (unplugging)\nPo pierwsze musimy więc zwrócić uwagę na wykształcenie nowej kultury pracy zdalnej i hybrydowej oraz prawidłowe nawyki w pracy w tym między innymi: robienie odpowiedniej ilości przerw, ruch w ciągu dnia, rezerwowanie “blank hours”, przeplatanie spotkań i pracy głębokiej, monotasking, ergonomia pracy, samodzielne radzenie sobie z trudnymi emocjami w pracy.\nPo drugie warto zadbać o „wylogowanie się do życia” i wewnętrzną równowagę, relaksację, dobre nastawienie mentalne oraz regularne przechodzenie cykli reakcji stresowych do końca, aby nie dopuszczać do gromadzenia się destrukcyjnego stresu chronicznego. Warto, aby każdy z nas wypracował sobie w tym zakresie indywidualną szczepionkę antystresową. Moja indywidualna szczepionkę antystresowa składa się z relaksacji i medytacji, odpoczynku, technik oddechowych, masażu, lasoterapii, sportu i intencjonalnego wyłączania nowych technologii oraz regularnych wyjazdów. Sporo inspiracji do stworzenia swojej szczepionki antystresowej znajdziesz we wpisie Wellbeing w praktyce – 21 sprawdzonych sposobów, aby poczuć się lepiej\nJak radzić sobie z technostresem\nWyloguj się do życia czyli sposoby na skuteczny „unplugging”\nUstal sobie indywidualny harmonogram korzystania z nowych technologii. Pamiętaj, to Ty ich używasz, a nie one Ciebie! Nie powinno być więc tak, że stajesz się ich niewolnikiem. Codziennie więc warto wygospodarować czas w ciągu dnia na aktywności poza światem online. Może zrobisz sobie przerwę w połowie dnia na “Power Walk”. Takie 30 minutowe przewietrzenie głowy połączone z delikatnym wysiłkiem fizycznym i świeżym powietrzem potrafi zdziałać cuda. A może spróbujesz nie korzystać z internetu po godzinach pracy i wieczorami?Ja planuję sobie wieczory tak, aby odłączyć się od internetu i wykorzystać ten czas na czytanie książek, uprawianie sportów i jogi oraz spotkania face-2-face. Czasem wieczorny unplugging zamieniam na poranny. Oto trzy pomysły dla unplugging od najbardziej lajtowego do najbardziej wymagającego:\nSpędź 15 min w ciszy. Przebodźcowanie sprawia, że nasz mózg szybko się meczy, dlatego czas pędzony w samotności i ciszy doskonale wpływa je jego regenerację i odnowę.\nJednodniowy odwyk – wyłączenie telefonu, komputera i tabletu na jeden dzień w tygodniu (dla mnie takim dniem jest zazwyczaj niedziela – pozwalam sobie wtedy na totalny unplugging i wylogowanie się do realu)\nWyjazd w miejsce gdzie nie ma zasięgu. Tak wiem, takich miejsc jest już niewiele. Poza tym jest to forma bardziej ekstremalna. Zacznij więc od weekendu. Jeśli Ci się spodoba to kolejnym etapem może być wyjazd tygodniowy. W internecie możesz już znaleźć miejsca, które celowo są usytuowane poza zasięgiem telefonii komórkowej. Pamiętaj jednak, że możesz wyjechać gdziekolwiek i intencjonalnie wyłączyć telefon oraz nie korzystać z technologii.\nOdklej się od krzesła\n„Sitting is the new smoking” – musimy wreszcie to przyznać. Badania dowodza, że siedzący tryb życia przyczynia się do wielu chorób, w tym chorób układu krążenia i chorób serca, a także raka, cukrzycy i depresji. Średnio siedzimy aż 9 godzin dziennie – to dłużej niż wynosi nasz sen!\nDlaczego siedzenie jest tak niezdrowe i jak długie siedzenie destrukcyjnie wpływa na nasz organizm?\nPłytszy oddech i gorsze dotlenienie – w pozycji siedzącej nasza przepona jest ściśnięta, więc oddychamy płycej. To znaczy, że mniej tlenu dociera do naszych komórek i do naszego mózgu.\nSpowolnienie funkcji poznawczych i umysłowych. Sprawne myślenie wymaga bardzo szybkiego przenoszenia impulsów pomiędzy komórkami nerwowymi. A brak ruchu ogranicza produkcję niezbędnego dla mózgu białka BDNF, które buduje i regeneruje połączenia pomiędzy komórkami nerwowymi.\nMniej energii, koncentracji, kreatywności i produktywności – a wszystkiemu winny jest nasz metabolizm, który zwalnia po 20-30 min siedzenia oraz hormony (dopamina i serotonina), których produkcja znacznie zwalnia w pozycji siedzącej.\nZblokowana energia w ciele – w unieruchomionym ciele następuje blokada energii i emocji. Nie „przepracujemy” trudnych emocji siedząc. Aby poradzić sobie ze złością, gniewem czy innymi emocjami musimy poruszyć i uwolnić ciało.\nNapięcia w ciele mogą blokować przepływ krwi, czyli wolniej docierają do mózgu niezbędne składniki odżywcze.\nNa początek możesz wypróbowac metodę 55/5, czyli prostą technikę, która pozwoli Ci zachować witalność i dobra kondycję mentalną przez cały dzień pracy.\nOffline/online work life balance\nW zapobieganiu technostresowi ważne jest wygospodarowanie czasu na odłączenie od nowych technologii. Wychodzisz więc intencjonalnie ze środowiska wirtualnego po to, aby intencjonalnie przenieść się do świata realnego. Najlepszym wyjściem jest zachowywanie balansu między światem wirtualnym i realnym na co dzień.\nWiadomo, że większość czasu przeznaczanego na pracę spędzamy online. Aby zachować zdrową równowagę cyfrową postaraj się więc, aby czas wolny (relacje, pasje, hobby, czas dla siebie) spędzać głównie offline.\nLasoterapia i natura\nMoich ulubionym sposobem na ukojenie nerwów i technostres jest obcowanie z naturą. Lasoterapia, czyli przebywanie w lesie i korzystanie z dobrodziejstw drzew oraz ekosystemu leśnego zostało “odkryte” w latach 80-tych przez Japończyków, którzy zmagali się w tym okresie z ogromną falą technostresu oraz karoshi (śmierć z przepracowania). Odkryto, iż lasoterapia i kąpiele leśne niezwykle pozytywnie wpływają na obniżenie hormonu stresu – kortyzolu oraz mają zbawienny wpływ na ukojenie i zbalansowanie układu nerwowego.\nDuża dawka tlenu, przestrzeń, natura, zieleń, bioaerozole, fitoncydy i olejki eteryczne wydzielane przez drzewa mają zbawienne działanie na nasze na zdrowie i poczucie dobrostanu.\nDlaczego lasoterapia jest zbawienna w walce z technostresem? Gdyż działa na wielu poziomach:\ntlen i świeże, powietrze – dostarczanie organizmowi czystego i świeżego powietrza wolnego od smogu wzmacnia nasz układ oddechowy i odpornościowy oraz regeneruje nasz układ nerwowy\nfitoncydy wydzielane przez drzewa stanowią ochronę przed bakteriami i grzybami. Fitoncydy są czasem nazywane naturalnymi antybiotykami, a Japończycy są przekonani, że ich wdychanie uodparnia organizm na choroby. W naszych drogach oddechowych działają bakterio- i wirusobójczo, wspomagając walkę z infekcjami.\nolejki eteryczne wydzielane przez drzewa działają przeciwzapalnie a także wpływają na poczucie odprężenia, relaksu, wspomagając rewitalizację organizmu\nczęstotliwość wibracji świata roślin ma także zbawienny wpływ na zdrowie i samopoczucie. Zasada jest dosyć prosta: wszystko co nas otacza jest w stanie ciągłych, subtelnych drgań, które odbieramy jedynie na poziomie podświadomym. Przebywając w bliskim otoczeniu drzew odbieramy ich delikatne fluidy, co z kolei ma bezpośredni wpływ na procesy energetyczne przebiegające wewnątrz naszych ciał\npoczucie przestrzeni ma zbawienny wpływ na nasze poczucie dobrostanu (szczególnie po długim czasie spędzonym w domu i pracy)\nbrak ekspozycji na hałas oraz naturalne odgłosy sprzyjają wyciszeniu i ukojeniu zmysłów. Wiecie, że śpiew ptaków to najbardziej kojące odgłosy natury? – to fakt potwierdzony naukowo!\nChcesz wiedzieć jak we własnym zakresie wykonać “Spacer uważności” w lesie? Obszerny wpis o Lasoterapii znajdziesz tutaj\nAby poznać inne taktyki i techniki, które pomogą w zmaganiach z technostresem serdecznei zapraszam na praktyczny warsztat “LESS TECHNOSTRESS”, podczas którego zdradzam sprawdzone sposoby na pokonanie technostresu w pracy i w życiu.\n*Raport “Bez stresu” Well.hr\n**Anders Hansen, Wyloguj swój mózg. Jak zadbać o swój mózg w dobie nowych technologii, 2020.\nDziekuje za interesujący wpis:)\nCieszę się, że wpis okazał się pomocny. Żyjemy w czasach tsunami informacyjnego i totalnego przebodźcowania, więc warto rozmawiać o tym zjawisku i wypracowywać swoje własne metody „wylogowywania się” do życia. Więcej o stresie i o radzeniu sobie z nim pisałam także we wpisie „Jak radzić sobie ze stresem” https://pracowniazycia.pl/jak-radzic-sobie-ze-stresem-skuteczne-sposoby-na-stres/. Można tam poczytać też o innych sposobach na radzenie sobie ze stresem.


Capsule wardrobe, czyli szafa w minimalistyczna\nCapsule wardrobe, czyli szafa w wersji minimalistycznej\nKobiety na całym świecie oszalały na punkcie capsule wardrobe. Czym dokładnie jest ta organizacja szafy? Czy można dobrze się ubierać, posiadając bardzo małą i jednolitą kolorystycznie liczbę ubrań? Dziś zajmiemy się tym tematem i rozprawimy z mitami na temat dobierania garderoby!\nCapsule wardrobe w praktyce\nKtóra z nas nigdy nie kupiła niepotrzebnego ubrania, które nie pasuje do jej stylu i typu urody, niech pierwsza rzuci wieszakiem. Lubimy wyglądać ładnie i modnie, za to nie lubimy wyglądać nudno - dlatego większość kobiet regularnie przegląda oferty sklepów online lub przechadza się po galeriach handlowych. Mamy ogromną ilość ubrań we wszelkich wzorach i fasonach, a mało która z nas potrafi rano szybko i sprawnie skompletować ubiór na dany dzień. Znam kobiety, które wybierają strój na kolejny dzień już wcześniejszego wieczora, a czynność ta potrafi im zająć nawet godzinę! Nie szkoda na to życia? To z myślą o problemach tego rodzaju powstała filozofia capsule wardrobe, czyli szafy kapsułkowej. Garderoba zorganizowana w ten sposób jest prosta i ograniczona do maksymalnie 40 sztuk odzieży łącznie (rekordzistki potrafią zejść do 10). Założenie capsule wardrobe jest bardzo proste - stawiamy na bardzo małą ilość ubrań w szafie, lecz wszystkie z nich są do siebie pasujące i precyzyjnie dobrane. W ten sposób możemy zaspane założyć praktycznie cokolwiek i prezentować się dobrze. Słysząc o idealnie skomponowanej garderobie, zawsze sobie przypominam scenę ze słynnego “Śniadania u Tiffany’ego”, gdy spóźniona główna bohaterka, ściąga z wieszaka pierwszą sukienkę, łapie w przelocie pantofle i za chwilę wygląda jak gwiazda. Okazuje się, że każda z nas może tak funkcjonować.\nCzas przejść do praktyki - jak stworzyć capsule wardrobe? Oto podstawowe zasady wraz ze wskazówkami:\nLiczbę ubrań w szafie skracamy do maksymalnie 40 sztuk. Na samym początku możemy ograniczyć ubrania do 7 sztuk (nie zestawów!) na 7 dni lub 20 na miesiąc. Stopniowo będziemy nad tym pracować.\nOkreślmy swoją gamę kolorystyczną. Nie musi być to klasyczna czerń i biel ani uniwersalne beże i szarości - wystarczy, żeby wszystkie poszczególne elementy do siebie pasowały w dowolnym połączeniu.\nStwórzmy szafę - powinnyśmy mieć 4 pary spodni (o różnych kolorach i fasonach), 3 spódnice (krótką, długa, wyjściową), 2 sukienki (wizytowa i codzienna, dobra do biura), 8 ubrań na górę (2 sweterki,4 koszulki i 2 koszule, najlepiej gładkie), 4 ubrania do założenia na wierzch (kamizelka, kardigan, żakiet, marynarka), 4 pary butów (płaskie, wizytowe, pełne i sportowe).\nDo tej bazy wolno nam dobrać kilka ciekawych dodatków - nakryć głowy, apaszek lub torebek, aby dowolnie stylizować wybrany komplet ubrań.\nZ powodu tak małej ilości ubrań stawiamy na ich jakość i materiały takie, jak kaszmir, jedwab, wełna lub żorżeta.\nCo myślicie na temat capsule wardrobe? Genialne rozwiązanie naszych codziennych problemów, czy drakońskie ograniczenie?\nPrzyznaję, że nie jestem przekonana, czy sama odważę się taką rewolucję w szafie, chociaż powyższe zasady organizacji garderoby są ciekawe i warte przemyślenia.


NIEZŁY WEEKEND MŁODYCH PIŁKARZY GÓRALA ISTEBNA 24/06/2019\nMłodzi piłkarze UKS APN Góral Istebna zaliczą do udanych swoje starty w weekndowych turniejach piłkarskich.\nDrużyna młodzików triumfowała w Turnieju 'Kipsta Cup', który odbył się w minioną sobotę w Bielsku-Białej.\nPozostałe miejsca na podium zajęły drużyny Spójni Landek oraz LKS Bestwina.\nTego samego dnia Ich koledzy rywalizowali w Bukowcu. Drużyna trampkarzy młodszych zajęła drugie miejsce (wygrana z Gogolinem 5:0 i Jabłonkowem 11:2 oraz porażka Bukowcem 0:8), natomiast ekipa młodzików młodszych uplasowała się na trzeciej pozycji (wygrana ze Spiską Bystrą 10:2, remis Bukovcem 5:5 i porażka Jabłonkowem 4:11).\nZ kolei najmlodszy narybek istebniańskiego klubu wziął udział w II Międzynarodowym Turnieju Piłarskim o Puchar Pilska, który odbył się w miniony weekend w Jeleśni. Ekipa z rocznika 2009 z kompletem zwycięstw okazała się najlepsza w swojej grupie wiekowej, natomiast w rywalizacji piłkarzy z rocznika 2010 młodzi Górale zajęli drugie miejsce.


Syrena Meluzyna R kosztuje od 60 000 euro - Antyradio.pl\nIle kosztuje Syrena Meluzyna R?\nCennik nowoczesnej, wyczynowej interpretacji legendarnej Syreny – stworzonej przez firmę AK Motor International Corporation – zaczyna się od 60 000 euro. Wyprodukowanych zostanie 25 egzemplarzy.\nMeluzyna R zadebiutowała 12 grudnia 2015 roku podczas 53. Rajdu Barbórka na odcinku specjalnym na ulicy Karowej w Warszawie. Auto przygotowano pod kątem sportów motorowych. Bazę wyjściową dla tego samochodu stanowiła prototypowa wersja pojazdu, która inspirowana była Syreną produkowaną w XX wieku. Projekt ujrzał światło dzienne za sprawą współpracy AK Motor i firmy Proto Cars z Nysy.\nMiejskie auto w stylu retro, mierzy 4,04 m długości, 1,82 m szerokości i 1,44 m wysokości. Jego rozstaw osi wynosi 2,51 m. Nadkola wyczynowej wersji wypełniają 18-calowe felgi okalane przez opony Pirelli 225/650-18LTVA RE7. Syrena napędzana jest 2-litrowym, 4-cylindrowym, 4-suwowym, turbodoładowanym silnikiem o mocy 400 KM. Jego maksymalny moment obrotowy trafia na obie osie. Przyspieszenie od 0 do 100 km/h trwa około 3,5 s. Masa własna tego samochodu nie przekracza 1100 kg. Niektóre podzespoły zostały zapożyczone od Mitsubishi Lancera EVO.\nTutaj możecie zobaczyć proces budowy tego auta:\nNadwozie samochodu oparto na rurowej ramie przestrzennej. Syrena w odmianie R wyróżnia się mocno poszerzonymi nadkolami, zderzakami z wlotami powietrza, smuklejszymi i bardziej opływowymi lusterkami, tylnym spojlerem, dyfuzorem, powiększoną osłoną chłodnicy oraz nakładkami na przednie światła. Jak na auto z rajdowym rodowodem przystało, maskę i bagażnik otwiera się przy użyciu tzw. spinek.\nWnętrze także jest bezkompromisowe – w celu redukcji wagi pozbyto się wszelkich zbędnych elementów, a w miejscu zwykłych foteli znalazły się lekkie siedzenia Recaro z wielopunktowymi pasami. O bezpieczeństwo podróżujących dba specjalna klatka.\nSyrena swoim wyglądem może przywodzić na myśl Volkswagena Beetle’a, w stosunku do którego jest krótsza, subtelnie szersza i nieco niższa.


Sieczyn sojusznikiem Łukaszenki. Rosnieft nie obetnie dostaw ropy na Białoruś\nRosyjski koncern naftowy Rosnieft utrzyma poziom dostaw ropy naftowej na Białoruś – oświadczył w środę w Mińsku szef spółki Igor Sieczyn. Wcześniej strona rosyjska zapowiadała zmniejszenie tych dostaw o 400 tys. ton.\nSieczyn dziękuje Łukaszence\nPodczas rozmów z prezydentem Białorusi Aleksandrem Łukaszenką Sieczyn oświadczył: „Przy okazji tego spotkania chcę podziękować panu, a także prezydentowi Federacji Rosyjskiej, rządowi Rosji i Ministerstwu Energetyki, którzy nam pomogli utrzymać poziom dostaw na Białoruś(…). Uważamy, że realizacja kontraktowych zobowiązań to święta zasada biznesu”.\nTransnieft tnie dostawy\nWiceprezes państwowego koncernu Transnieft zarządzającego wszystkimi rurociągami naftowymi w Federacji Rosyjskiej Michaił Barkow zapowiadał pod koniec sierpnia, że Rosja we wrześniu zmniejszy dostawy ropy naftowej na Białoruś o 400 tys. ton.\nZdaniem rosyjskich mediów krok ten mógł być reakcją na aresztowanie w Mińsku dyrektora generalnego rosyjskiego koncernu nawozów potasowych Urałkalij Władisława Baumgertnera, któremu białoruski Komitet Śledczy zarzuca nadużycie władzy i uprawnień służbowych, co miało spowodować w białoruskim budżecie straty wysokości co najmniej 100 mln dolarów.\nŁukaszenka dziękuję Sieczynowi\nŁukaszenka podziękował Sieczynowi za pryncypialne podejście do zobowiązań dotyczących dostaw ropy. Zaznaczył, że ceny tego surowca na rynku światowym są obecnie dość wysokie i w razie dostaw z alternatywnego źródła białoruskie rafinerie straciłyby część zysku.\nSieczyn dodał, że Rosnieft jest zainteresowany rozwijaniem współpracy z Białorusią i przeprowadził rano rozmowy z szefem białoruskiego koncernu Biełnieftiechim Iharem Żylinem. „Uzgadniamy rozwój naszej współpracy we wszystkich kierunkach” – oświadczył.\nW pierwszych dwóch kwartałach bieżącego roku Białoruś otrzymała od Rosji po 5,3 mln ton ropy i tyle samo miała dostać w trzecim kwartale. Nie uzgodniono rocznej wysokości dostaw – Białoruś chciałaby, aby wyniosła ona 23 mln ton, a Rosja obstaje przy 18,5 mln ton. Zgodnie z umową z 2012 r. Białoruś do 2015 r. włącznie otrzymuje rosyjską ropę po preferencyjnej cenie, zbliżonej do ceny na rosyjskim rynku.


Pieluszki muślinowe bambus 2-pak EUKALIPTUS Qbana Mama\n» Pieluszki muślinowe bambus 2-pak EUKALIPTUS\nKod produktu: PIEL-MUS-EUCAL\nEukaliptus to mięciutkie i przyjemne pieluszki muślinowe. Pieluszka jest super chłonna i bardzo funkcjonalna. Może służyć jako lekkie okrycie, osłona do wózka, podkład do przewijania, szybki podręczny ręcznik albo przytulanka do snu.\nMateriał z kolekcji EUKALIPTUS to autorski wzór zastrzeżony prawami autorskimi umieszczony na tkaninie 100% bambusowej, nadruk posiada certyfikat Oeko-Tex Standard 100. Produkt wykonany z muślinu bambusowego. Wszystkie tkaniny używane w produktach Qbana Mama posiadają certyfikat Oeko Tex Standard 100 w klasie 1 (dopuszczone do bezpośredniego kontaktu ze skórą noworodka).


Dzisiejsza medycyna pozwala na wykonywanie badań opartych o elektrokardiogram, w skrócie ekg, jest to wypróbowana i przetestowana metoda diagnostyki kardiologicznej. Ta procedura rejestruje krzywe napięcia serca w spoczynku. Każde włókno mięśnia sercowego jest pobudzane energią elektryczną - począwszy od zegara serca (węzeł zatokowy) - tak że następnie kurczy się. Napięcie na powierzchni ciała można wywodzić z\nArtykuł o kwestiach stomatologicznychDepilacja, fryzjer, mezoterapia - to warto wiedziećA Co Jeśli Mógłbyś uruchomić klimatyzację Już Za 5 Dni?Zatrudnić adwokata profesjonalnie?Szokujące 9 Metod Aby szkolić z bhp we WrocławiuZabiegi pielęgnujące z MarokaKwestia kupowania ciuchów. Nowe czy używane?Czy wiesz jak szkolić z bhp w Białymstoku żeby później tego nie żałować?Na temat dentystów i leczeniu u nich zębówImplantologia zabrzeRozwiązania dla ogrodzeniaTrend na meble drewniane i drewno we wnętrzachMasz dom? Na pewno kiedyś przyda Ci się wynajem podnośnika koszowegoJak wybrać drzwiPodstawa bezpieczeństwa w salonie kosmetycznym - jednorazowa odzież medycznaDeska elewacyjna z tworzywaVisit CracowCiekawe kto może kupić oprogramowanie dla logistyki?Eko i bio kosmetykiWszystko co musisz wiedzieć o handu przez sklep internetowyOgrzewanie - tego mogłeś nie wiedziećDentysta ZabrzeKrótko na temat stwardnienia rozsianego.Kto nie musi znaleźć adwokata?Szkolenia z bezpieczeństwaSztukateria ze styropianuJak w 2020 szybciej zarobić na kolektowach słonecznych?Przeczytaj ten wpis a dowiesz się jak transportować czołgiPiece, kotły, nagrzewnice - co powinieneś o tym wiedziećSystem Comarch ERP XL


Jesteś tutaj: Home > Naprawa AGD > Naprawa AGD województwo wielkopolskie > Naprawa AGD powiat poznański > Naprawa AGD Poznań kontakt > Naprawa AGD Poznań Smochowice > Naprawa pralek Poznań Smochowice > Naprawa pralek AEG Poznań Smochowice\nSerwis zajmuje się naprawą pralek AEG na osiedlu Smochowice w Poznaniu.\nSpecjalizacją serwisu jest naprawa pralek AEG wolnostojących oraz przeznaczonych do zabudowy. Usuwamy awarie mechaniczne, elektryczne oraz naprawiamy elektroniczne moduły sterujące pralką. Gwarantujemy profesjonalną, szybką i w atrakcyjnej cenie naprawę pralki AEG. Zajmujemy się również montażem, przeglądami, konserwacją i przyłączeniem pralek AEG do instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz elektrycznej. Do naprawy pralek używamy oryginalne części zamienne uznanego producenta nowoczesnych pralek AEG. Naprawioną pralkę sprawdzamy w obecności klienta przy okazji testów kontrolnych podpowiadamy jak prawidłowo używać i na co zwracać uwagę w zaawansowanych technologicznie pralkach automatycznych AEG.\nNaprawa pralek AEG na terenie Poznania, a w szczególności poznańskiego osiedla Poznań Smochowice.\nNaprawa pralek Amica Poznań Smochowice\tNaprawa pralek Poznań Smochowice


Kancelaria Notarialna Władysław Duduś | Polityka Prywatności\nNiniejsza strona nie korzysta z ciasteczek, skryptów analitycznych ani jakichkolwiek innych technologi pobierających i/lub przetwarzających dane. Ma ona jedynie charakter informacyjny.\nKontaktując się z nami za pomocą poczty elektronicznej wyrażasz zgodę na gromadzenie i przetwarzanie danych niezbędnych do udzielenia przez nas odpowiedzi, takich jak np. Twój adres email czy inne wskazane przez Ciebie formy kontaktu.\nDostęp do tych danych będą mieli jedynie upoważnieni pracownicy kancelarii, w zakresie nie większym niż niezbędny do udzielenia odpowiedzi na Twoją wiadomość bądź wykonania zleconej przez Ciebie czynności notarialnej.\nMasz prawo do dostępu do danych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, prawo sprzeciwu oraz prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego, którym na terenie Rzeczpospolitej Polskiej jest Urząd Ochrony Danych Osobowych.\nNie udostępniamy Twoich danych stronom trzecim, z wyjątkiem podmiotów upoważnionych na podstawie właściwych przepisów prawa (np. organom ścigania).\nAdministratorem danych osobowych jest: Kancelaria Notarialna Władysław Duduś, Rynek 5, 58-100 Świdnica.\nWe wszelkich kwestiach związanych z przetwarzaniem danych możesz kontaktować się z nami wysyłając wiadomość na adres: kancelaria@notariusz-dudus.pl\nKancelaria Notarialna Władysław Duduś © 2020


Rentowności obligacji najniższe w tym roku | Investors.pl\nRentowności obligacji najniższe w tym roku\nUbiegły przedświąteczny tydzień był dość spokojny na rynkach finansowych oraz nie wniósł wiele nowego w szersze postrzeganie tendencji rynkowych, największy wpływ na nastroje miały dyplomatyczne napięcia w relacji USA – Korea Północna, oczekiwania na wybory we Francji, jak również wypowiedź prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa, który stwierdził, że dolar amerykański jest zbyt silny, a stopy procentowe powinny pozostać nisko (w trakcie kampanii obwiniał Fed za zbyt długie utrzymywanie niskich stóp procentowych).\nCzynniki te sprzyjały umocnieniu się amerykańskich obligacji skarbowych, których rentowność obniżyła się do poziomu najniższego od listopada (po zwycięstwie D.Trumpa w wyborach). Tym samym śladem podążały krajowe obligacje skarbowe, a rentowność 10-letnich obligacji spadła do 3,4%. W konsekwencji osłabił się także USD, co pozwoliło nieco odetchnąć rynkom wschodzącym. Ostatecznie bowiem poradziły sobie one w minionym tygodniu nieco lepiej niż rynki rozwinięte, indeks MSCI EM wzrósł o 0,16%, podczas gdy MSCI World spadł o 0,63%.\nUmiarkowany wzrost awersji do ryzyka przełożył się na spadek amerykańskich indeksów giełdowych, S&P500 stracił 1,11%, technologiczny NASDAQ obniżył się o 1,23%, podczas gdy przemysłowy Dow Jones spadł o 0,98%.\nPodobnie tydzień wyglądał na europejskich parkietach, niemiecki DAX kończył tydzień o 0,95% niżej, francuski CAC40 stracił 1,25%, a STOXX Europe 600 był 0,1% pod kreską. Z uwagą inwestorzy w minionym tygodniu obserwowali sondaże w wyborach prezydenckich we Francji, których pierwsza tura odbędzie się w najbliższą niedzielę. Doszło w nich bowiem do istotnych zmian M. Le Pen i E. Macron dalej wprawdzie prowadzą z wynikiem 23-24%, ale poparcie dla dwóch pozostałych kandydatów (F. Filon, J. Mélenchon) jest już niewiele niższe (18-19%). Po ostatnich debatach telewizyjnych istotny wzrost poparcia w ostatnich dniach zanotował zwłaszcza kandydat skrajnej lewicy J. Mélenchon (którego program nie jest najlepiej postrzegany przez większość uczestników rynku finansowego), kosztem kontrkandydata z Partii Socjalistycznej B.Hamona. Utrzymanie bieżących tendencji zwiększa niepewność, którzy kandydaci przejdą do drugiej tury wyborów prezydenckich, z czego największym ryzykiem na ten moment wydaje się nadal jednak mało prawdopodobny scenariusz, że zmierzą się ze sobą w drugiej rundzie M. Le Pen i J. Mélenchon.\nPod kreską były także krajowe indeksy, WIG20 spadł o 0,65%, a szeroki WIG o 1,0%. Spośród największych spółek w dół ciągnęły notowania akcji JSW (-6,6%) oraz KGHM (-6,2%). Na solidnym plusie kończyły z kolei notowania PKN (+5,97%) oraz PGNiG (+3,66%). Na czerwono kończyły tydzień także mniejsze i średnie spółki: mWIG40 był niżej o 2,01%, a sWIG80 spadł o 1,23%.


[Szczecin] Nowy stadion | SkyscraperCity\n[Szczecin] Nowy stadion\nNajlepsza lokalizacja dla nowego stadionu to:\nDąbie - na terenie Aeroklubu\nVotes: 244 46.7%\nOkolice ul. Południowej\nTen wątek powinien być założony dużu, dużo wcześniej...\nFinaliści Euro w Szczecinie?\ntagi: stadiony | inwestycje | urząd\nMiasto chce do 2012 roku zbudować stadion piłkarski w Dąbiu – zapowiedział dziś (piątek) Tomasz Jarmoliński, zastępca prezydenta.\nPodczas konferencji na temat Mistrzostw Europy 2012 Jarmoliński opowiadał jakie korzyści naszemu miastu przyniesie to, że Polska jest ich współorganizatorem. Na pierwszym miejscu wymienił polepszenie atmosfery wokół szczecińskiej piłki.\n- Liczymy na to, że dzięki Euro 2012 ociepli się atmosfera wokół tego sportu, zwłaszcza, że mocno u nas kuleje – wyjaśnia prezydent. – Istnieje również możliwość, że w mistrzostwach weźmie udział więcej drużyn i będzie konieczne zwiększenie liczby miast organizujących je. Wtedy Szczecin mógłby znaleźć się na liście rezerwowej. Nie jesteśmy w stanie podjąć innych działań.\nPrezydent wspomniał także o budowie stadionu na lotnisku w Dąbiu.\n- Jeżeli tylko zostanie zatwierdzony plan zagospodarowania przestrzeni, rozpoczniemy realizację projektu – wyznaje. – Myślę, że do 2012 roku obiekt będzie gotowy, a wtedy będą mogły na nim trenować drużyny, które wystąpią na Euro 2012.\nJarmoliński wyraził też nadzieję, że kibice będący w drodze na mecze w Poznaniu, Warszawie, Gdańsku czy Wrocławiu zatrzymają się w Szczecinie.\nHehe ten thread to w ramach porządkowania dąbskich topiców? Obstawiam Południową\n^^ dokładnie trzeba trochę pozamiatać . Co do lokalizacji to ja na razie nie głosuję muszę to przemyśleć...Na pewno na Południowej byłoby taniej. Poza tym szybszy dojazd do centrum, od strony granicy itd. Aeroklub stwarza interesujące możliwości...Można dolecieć i dopłynąć .\nehhh tylko tera jest 2007 a stadion w 2012 to kuuupa czasu. slyszalem ze ma on kosztoawac ok 300mln zł i ma miescic ponad 30.000 kibicow, a ja watpie szczerze ze na biedny Szczecin stac finansowac takie inwestycje choc kasa miejska calej kwoty nie pokryje bo dojdzie jeszcze budzet panstwa i sprzedaz starego stadionu to i tak jestem pesymistą\n^^ jak sobie rozłożą na parę lat to jest spora szansa...Poza tym jako miasto rezerwowe też coś tam dostaną, ochłapy zapewne, ale dobre i to . Teren po byłym stadionie pójdzie za wiele mln....to świetne miejsce pod mieszkania.\nCo do lokalizacji....Sam stadion na terenie aeroklubu to nie jest głupi pomysł, ale jak wiadomo muszą powstać dodatkowe boiska - teraz dwa to takie minimum...Szkoda trochę cennego miejsca, które może iść pod młotek. No nie wiem....na razie jestem za Południową\nPopieram w tym przypadku Piotra. Trochę szkoda lotniska. Natomiast budowa stadionu przy Południowej wydaje mi się sensowna zarówno pod wzdlędem rozwoju tej części miasta, jak również istniejącej i planowanej infrastruktury drogowej, m.in. szybkiego dojazdu do granicy.\nmoże trzeba by było podsunac ta lokalizacje Krzystkowi?\nbtw: ja już mam nazwe na ten stadion ;P - 'Pomerania Arena' , ładnie?\n^^ Arena coś mi nie pasuje..lepiej klasycznie: Pomerania Stadium..\na ja chce polska nazwe...\nnp. Stadion im. Floriana Krygiera...\nPomerania Arena całkiem ładnie Raine\nGraduś, ale Stadion im. Floriana Krygiera pewnie będzie wyburzony, a czy warto nazwę przenosić? Może i warto, wszak to zasłużony człowiek... hmmm to może Pomerania Arena im. Floriana Krygiera ?\n"Zangielszczona" nazwa też będzie fajnie brzmieć - Florian Krygier Stadium\nA ja jestem za hiszpańską wersją Estadio Florian Krygier ... a tak poważnie, to SzczecinArena\nale po kiego grzyba na sile robic jakies angielskie nazwy... Mamy jezyk polski wiec go uzywajmy ...\nNiemcy w sumie tez lubia bez sensu uzywac angielskiego (np. nie rozumiem dlaczego na urodziny spiewaja "Happy Birthday" a nie swoje piosenki ) ale np. stadion w Rostocku nie nazywa sie "Baltic Arena" tylko "Ostsee-Stadion"\nStadion Działkowca im. Mariana Jurczyka\nNie wiem czy jest dla kogo budować ten stadion..po dzisiejszym meczu doszedłem do wniosku że nasza Pogoń na niego nie zasługuje..\nChodziło mi raczej o to jak nasz stadion będą nazywać angielscy komentatorzy przy komentowaniu np. finału pucharu UEFA\nPopieram Gradusa. Polacy nie gęsi i swój język mają. Dla mnie oczywistą i bezdyskusyjną nazwą jest Stadion im. Floriana Krygiera.\n^^ Ale w Dąbiu...\n...A dlaczego w Dąbiu , to powiem "w następnym odcinku"\nNo i poniosło Was. Równie dobrze możemy spierać się o nazwę drapacza chmur który ma stanąć na miejscu Galaxy lub nazwy marin w Dąbiu. Nie wiadomo czy wogóle a jeśli już to gdzie i przede wszystkim kiedy ten stadion powstanie. Piłka jest po stronie rady miejskiej i UM bo nie mamy planów zagospodarownia większości terenów pod inwestycje i nie pozostaje nic innego jak prosić ich o wytężenie mrówczej pracy, co miejmy nadzieje jak najszybciej bedzie prowadzić do ich opracowania i zatwierdzenia. Jak dotychczas nie widać w tym zakresie żadnego przyśpieszenia a tylko normalną procedurę ,na którą był czas ale 5 lat temu. Drodzy Radni czas przyśpieszyć!\nBitel Jan 19, 2016


5 miast, w których muszę zamieszkać - Troyann.pl\nBo wiecie, w Gdańsku mieszka się doskonale, za każdym razem, gdy z niego wyjeżdżam chce mi się płakać. Tęsknię do niego mocno i mam ochotę rzucić wszystko i wrócić. Kilka godzin później wysiadam w Warszawie, spoglądam na Pałac Kultury, Żagiel i inne wysokie budynki i czuję się jak w domu. Jestem mieszczuchem, dobrze się czuję w tej dżungli z żelaza, szkła i betonu. Patrzę w kalendarz – tyle do zrobienia w najbliższych dniach. I zapominam o tęsknocie za Gdańskiem. A dwuletni związek z Warszawą też jest udany.\nZwiedziłem w tym roku jednak kilka innych, cudownych miast, w których chętnie kiedyś zamieszkam. Pewnie nie uda się to szybko, ale chciałbym w nich spędzić choćby kwartał.\nTak, po Gdańsku i Warszawie uważam stolicę Dolnego Śląska za najlepsze miejsce do życia w Polsce. Czuć w nim nieco podobny do Gdańska klimat, całe miasto żyje nocą (co w moim rodzinnym mieście jest nie do pomyślenia), ma bogatą ofertę kulturalną (z Nowymi Horyzontami na czele), mam tam kilku dobrych znajomych, więc nie czułbym się wyobcowany. Praca tam też podobno jakaś jest, do tego Ostrów Tumski, most Macieja i inne smaczki, które powodują, że czuję się tam zwyczajnie dobrze. Aż szkoda, że tak rzadko tam bywam.\nW tym roku byłem już drugi raz w tym mieście, lecz tak naprawdę pierwszy. Trzy lata temu wpadłem na kilka godzin na koncert. W sierpniu Berlin mnie zauroczył. Co prawda, nie zwiedzałem za wiele, a imprezowałem, lecz czułem się tam wyjątkowo swobodnie. Aura wyższej tolerancji i wszechobecnej kultury (mimo miksu wszelkich kultur) mnie wręcz uwiodła. A poza tym, architektonicznie, miasto żywo przypomina mi Warszawę czy Gdańsk. No i techno. To dla niego chciałbym zamieszkać tam na dłużej. Pewnie nie wytrzymam dłużej niż miesiąc. Jest tylko jeden problem: głównym językiem jest tam turecki, a głównym daniem kebab. Nie no, język niemiecki (nie znoszę) i wursty (ble).\nPewnie nikt z was nie uwierzy, ale mam w sobie duszę romantyka. Dwa razy byłem w sercu Francji, z pierwszego pamiętam jedynie wieżę Eiffela i inne sztandarowe miejscówki (miałem… 11 lat, rozumiecie). Drugi raz miał miejsce cztery lata temu, wczesną wiosną. Obraz Paryża o tej porze roku jest najpiękniejszy z możliwych i takim chciałbym go zapamiętać, choć mieszkając w nim nieco dłużej: słonecznie, ale nie gorąco. W kolorach jesieni, żywych, ale stonowanych. Nic, tylko kręcić się po zakamarkach miasta, których jest pełno. Tylko samemu tak głupio. Lepiej z kimś. Bezpieczniej i przyjemniej.\nOk, tam mnie jeszcze nie było (chyba, że liczy się San Fierro z San Andreas?), ale wiem, że to miejsce dla mnie. No bo to tam żyje cała branża internetowo-elektroniczna, tamtędy chadzał Steve Jobs i inne wielkie umysły. Tam jest ciepło, ale nie za bardzo, tam są piękne widoki, most Golden Gate i inne cuda. Tam zniszczenie siała Godzilla w ostatnim filmie. Los Santos, tfu, Angeles, jest fajnie, ale tam za dużo blichtru. Ja wolę spokojniejsze (i chłodniejsze) SF.\nMiasto mojego życia. Kiedy po raz szósty (!!!) odwiedziłem je w maju tego roku postanowiłem, że w nim zamieszkam. W sumie marzyłem o tym od dawna, ale teraz uznałem, że marzenia należy zamienić w plany i dążyć do ich realizacji. I wiem, że to się uda. Ale dlaczego w ogóle kocham to miasto?\nBo w nim gra FC Barcelona. Od tego się zaczęła moja miłość.\nBo jest nad morzem. Morze zawsze spoko.\nBo ma wokół góry. A ja kocham panoramy miast z wysokich punktów.\nBo ma świetną architekturę. Pozornie podobne do siebie budynki skrywają wiele smaczków.\nBo ma Barri Gotic. Miejsce, w którym pragnę się gubić.\nTylko jedzenie jest słabe, nie za bardzo lubię owoce morza.\nWiem, że na stałe, za wiele lat zamieszkam właśnie tam. We Wrzeszczu. Tam, gdzie się urodziłem i wychowałem. Tam, gdzie zbierałem kasztany z rodzicami. Tam, gdzie biegałem za piłką z kolegami. Tam, gdzie kradłem pierwsze pocałunki. Wrzeszcz będzie klamrą spinającą moje życie. Mieszkanie z widokiem na Zatokę Gdańską i las. Tam będę wspominać jak zajebiste miałem życie i w ilu pięknych miejscach świata mieszkałem.\nmoniko moniko via photopin cc\nAlexander Rentsch via photopin cc\njean+oliver via photopin cc\nMaciej Trojanowicz Fotografy\nmagro_kr via photopin cc


Kwitnąca jabłoń Zbysław Marek MACIEJEWSKI - Aukcja 140 DESA\ntempera, akryl, 100 x 75 cm, sygn. p.d.: Zb. Maciejewski\n6.6. 1985, na odwrocie opis autorski obrazu\nZbysław Marek MACIEJEWSKI (1946-1999)\nStudiował w krakowskiej ASP. Dyplom uzyskał w 1969 roku w pracowni malarstwa Wacława Taranczewskiego. Od 1973 roku aż do śmierci, wykładał malarstwo na Wydziale Grafiki w macierzystej uczelni. W 1989 roku otrzymał tytuł profesora. W latach 90. był też profesorem Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. W swej twórczości czerpał inspiracje ze sztuki Młodej Polski, impresjonizmu, secesji i kultury dalekiego Wschodu. Stworzył własną wizję współczesnego świata. Malował portrety, autoportrety, erotyki, sceny mitologiczne, religijne, alegorie, w jego obrazach szczególne miejsce zajmowały wizerunki dzieci. Od lat 80. często podróżował na południe Europy, malował w plenerze egzotyczną roślinność, architekturę. Sam uważał się, i może być uważany, za kontynuatora polskiego modernizmu.


Ocena jakości satynowych tkanin - Wiedza - Jiangsu Jinerte Textile Technology Co., Ltd\nOcena jakości satynowych tkanin Nov 15, 2017\nAby odróżnić zalety i wady satyny należy porównać w gałęzi przędzy i gęstości.\nStandardowa zasada: grubość przędzy wynosi 12 bawełny wykonanej z 30 1 m przędzy, czyli 30 (30), 12 bawełny jest wykonane z 40 długich 1 m przędzy, czyli 40 (40S), 12 bawełny wykonanych 60 długości przędza, czyli 1 (60S).\nSatynowa, duża żakardowa tkanina drukarska\nPodstawowa koncepcja: Przemysł włókienniczy powszechnie używany 30, 40, 60, itp., Aby opisać jakość tkaniny tkania przędzy.\nStandardowe tło: Satin informuje również o liczbie przędzy.\nWybór branżowy: Satynowa faktura łóżka jest rzadko używana więcej niż 60 produkcji podpodeszwy, General Choice $ number Branch. Ponieważ tkanina z przędzy wysokiej jest zbyt cienka, nie nadaje się do wykonywania pościeli. 80 płótna w kilku fabrykach domowych może być wykonane.\nStandardowe tło: w branży tkanina satynowa jest podstawą, aby nie mówić o liczbie (np. 110x90,128x68,65x78,133x72), ponieważ liczba opcji jest bardzo mała, zwykle mają 30S i 40S, 60S jest rzadko używana .\nZasada standardowa: tkanina satynowa oznacza gęstość, czyli najwyższą gęstość w obszarze jednostkowym najwyższego wskaźnika dla najwyższej klasy. Innymi słowy: W obszarze jednostki, osnowa, gałąź wątku (root) Lepsza jakość tkaniny.\nMetoda obliczeniowa: Osnowa, gałęzie wątku powyżej 30, gęstość tkaniny (gęsta + gęstość wątku) w tkaninie o gęstości 180 cali / cm. takie jak 40 gałęzi satyny 133x95 należą do wysokiego odgałęzienia o niskiej gęstości, 40 z liczby $ X124 należą do dużej gęstości.\nPara: Aplikacja i właściwości poliamid bawełna\nNastępny: Przegląd tkaniny bawełnianej Brocade\nAplikacja i właściwości poliamid ba...\nZasady wstępnej obróbki piany włóki...


Forum Chevrolet :: Zobacz temat - Para z nawiewów\nForum Chevrolet Strona Główna » Samochody Chevrolet » Orlando » Mechanika » Para z nawiewów Poprzedni temat «» Następny temat\nPara z nawiewów\nWysłany: 2015-07-09, 09:08 Para z nawiewów\nWczoraj wracając do domu miałem tak dziwny objaw, z wszystkich nawiewów zaczęła wydobywać się para. trwało to przez ok 30sekund. Taki objaw wystąpił u mnie w tym dniu dwa razy podczas powrotu do domu. Dodam że klimatyzacja w tym czasie nie była uruchomiona.\nWysłany: 2015-07-09, 09:18\nA gdzie parkujesz auto?\nPytam z tego powodu, że możliwe, ze filtr kabinowy zassał coś z powietrza. Może u Ciebie jakiś kurz siedzi.\nWysłany: 2015-07-09, 09:39\nParkuje pod chmurka, a filtr wymieniałem w Marcu.\nWysłany: 2015-07-09, 09:47\nWydaje mi się, ze coś siedzi w układzie.\nWysłany: 2015-07-10, 11:41\nByć może woda dostała się na rezystor dmuchawy a ponieważ ten jest gorący to odparowała.\nForum Chevrolet Strona Główna » Samochody Chevrolet » Orlando » Mechanika » Para z nawiewów


Kibice zgromadzili się pod stadionem. Interweniowała policja - Mielec - wiadomości, informacje, wydarzenia\nKibice zgromadzili się pod stadionem. Interweniowała policja\nOpublikowano: sob, 20 lut 2021 13:51 2021-02-20T12:51:08.000Z\nAutor: MW | Zdjęcie: Fot. Chłopaki za Stali\nfoto Fot. Chłopaki za Stali\nKibic słono zapłaci za zdjęcie z piłkarzem\nWiadomości We wczorajszym meczu PKO Ekstraklasy Stal Mielec zremisowała z Cracovią Kraków 0:0. Pod stadionem pojawili się mieleccy kibice, którzy chcieli wesprzeć swoją drużynę dopingiem.\nkibicestal mielec meczpolicja\nJuż od kilku dni kibice organizowali się za pomocą facebookowej strony. Organizatorzy akcji apelowali o bezwzględne stosowanie się do zasad\nsanitarnych, związanych z koronawirusem.\n- Jeśli chcesz kręcić aferę bo jesteś twardym antymaseczkowcem - idź szukaj afery i atencji gdzie indziej, my idziemy dopingować zespół, nie zmieniać system i szukać prowokacji - pisali na swoim facebooku "Chłopaki za Stali". - Pod stadionem zajmujemy miejsce wskazane przez prowadzących doping, pod żadnym pozorem nie przemieszczamy się poza inne strefy, pamiętamy o kulturalnym dopingu i zachowaniu, po zakończonej pierwszej połowie, opuszczamy strefę na której będzie prowadzony doping, zostawiając po sobie porządek\nPodczas meczu interweniowała policja, kończąc akcję kibiców Stali. Tak podsumowali to zdarzenie sami zgromadzeni:\n- Od tygodnia trwa w naszych szeregach mobilizacja związana z akcją dopingu. Na godzinę przed meczem okolice stadionu oraz pół miasta przypominają oblężoną twierdzę, przez mielecką i rzeszowską prewencje. Legitymowane są nawet przypadkowe osoby przechodzące w okolicach stadionu - parodia w najczystszym wydaniu. Po wielu trudnościach na miejscu zbiórki docieramy pod stadion, gdzie zapada decyzja komendanta, iż nie zostaniemy wpuszczeni w docelowe miejsce dopingu. Nie pomogły argumenty, że teren na którym miałbyć prowadzony doping jest miejscem publicznym i w żaden sposób nie jest to strefa, na którą zwykły obywatel nie ma prawa wejścia. W takim przypadku prowadzimy doping z miejsca, w którym zostaliśmy zatrzymani. W 19 minucie meczu pojawiają się zmasowane patrole prewencji, które rozpoczynają interwencję, przerywając nasz doping - podsumowali rozgoryczeni kibice.\nJak informuje Komenda Powiatowa Policji w Mielcu, policjanci pouczyli kibiców, że gromadzenie się jest niezgodne z prawem i grozi im za to odpowiedzialność karna. Kilka osób zostało ukaranych mandatami za popełnione wykroczenia.


Wszystkie dobre filmy są do siebie podobne, każdy marny film jest marny na swój sposób* czyli Zwierz i problemy Anną - zwierz popkulturalny\nHome Ogólnie\tWszystkie dobre filmy są do siebie podobne, każdy marny film jest marny na swój sposób* czyli Zwierz i problemy Anną\nautor Zwierz 19/11/2012\nnapisane przez Zwierz 19/11/2012\nZwierz zazwyczaj pisząc recenzję stara się nie oddzielać swoich czuć związanych z treścią od swoich uczuć związanych z formą przekazu filmowego. Zwierz wychodzi najczęściej z założenia, że argument że film był ładny to takie pocieszenie się, że nie udany prezent był zapakowany w śliczne pudełko. Pudełkiem co prawda się nie pobawisz ale możesz postawić na półce i czasem zerkać nieco bolejąc, że nie znajdowała się w nim lepsza zawartość. Tak więc zwierz zazwyczaj sprowadza zachwyty nad stroną wizualną średnich filmów do jednego czy dwóch zdań skwitowanych wzruszeniem ramion “i co z tego”. Trzeba jednak przyznać, że najczęściej owe ładne filmy, są po prostu dobrze nakręcone, mają spójne kadry i całkiem przyjemne dla oka stroje. W takim przypadku można spokojnie wzruszyć ramionami i powrócić do pastwienia się nad niezbyt dobrym aktorstwem czy dziurawym scenariuszem. Zazwyczaj, ale nie w przypadku Anny Kareniny.\nAnnę Kareninę kręcić ponownie albo z pomysłem albo wcale. Reżyserowi pomysłu na nową Annę nie wystarczyło.\nAnna Karenina to film przepiękny. Przepiękny z kilku powodów. Po pierwsze, reżyser o najbardziej plastycznym oku we współczesnym kinie czyli Joe Wright postanowił zaszaleć z formą — przez pierwsze dwadzieścia minut obserwujemy niesamowity sceniczny taniec — w długich dynamicznych ujęciach (a właściwie w jednym długim ujęciu o ile zwierz się nie myli) zmieniają się przed nami symboliczne scenerie kolejnych scen, świat w którym poruszają się bohaterowie jest zupełnie umowny podobnie jak umowne są ich przesadne ruchy i gesty. W biurze wszyscy urzędnicy wykonują te same gesty by w kolejnej scenie zamienić się w kelnerów w najmodniejszej Moskiewskiej restauracji. Potrzeba jedynie krótkiej chwili by się w tej umownej przesadnej ale mimo wszystko dynamicznej, stylistyce zakochać i potraktować ją jako ucieczkę przed kolejnymi, powtarzanymi w kinie niemal do złudzenia obrazkami przepysznej carskiej Rosji, które wcześniej czy później zamieniają się w laurkę dla czasów okrutnych lecz pięknych bo dawno minionych. W tym umownym świecie wszystko nabiera znaczenia — przepyszne toalety pań przestają być tylko popisami garderobiany zaś wytworne i napuszone gesty oficerów stają się oczywiste i odzyskują odrobinę swego pierwotnego znaczenia. Szuranie butami, całowanie kobiet zamaszyście w rękę, ruchy wachlarza — wszystko tak nienaturalne że naturalne jedynie w tym teatralnym otoczeniu. I choć taka narracja każe się reżyserowi pozbywać wielu scen i pobocznych wątków (akcja biegnie początkowo niesłychanie szybko) to jednak rozumiemy go lepiej niż zwykle — to sztuka a na scenie nie zmieści się wszystko. Gdyby Wright doprowadził swój pomysł do końca. Gdyby przez cały czas film składał się z takiego wirującego spektaklu przesuwających się dekoracji (czy tylko zwierz podczas pierwszego ujęcia pomyślał o cudownej Rosyjskiej Arce?) — wtedy zwierz machnąłby ręką na niedostatki fabuły i potraktowałby ją jedynie jako pretekst do jednego z najpiękniejszych wizualnie spektakli i eksperymentów filmowych ostatnich lat.\nChoć pomysły inscenizacyjne są w większości nowatorskie to tu w scenie balu reżyser trochę przesadził i przede wszystkim ściągał z samego siebie\nNiestety tym co sprawia, że film aż na takie zachwyty nie zasługuje jest to, że w pewnym momencie ta wizja reżysera zawodzi. Tam gdzie trzeba opuścić salon i towarzystwo, tam gdzie spektakl zamienia się w osobisty dramat czy po prostu narracja wymaga wprowadzenia przestrzeni nagle scena przestaje wystarczać. I tak film dość mocno rozłamuje się wizualnie na duszne, umowne sceny teatralne (które ogląda się znakomicie) i na oddychające sceny w przestrzeni, które jednak zdecydowanie zbyt często każą nam zająć się kulejącą nieco historią, zamiast dać się porwać cudownej narracji. Co więcej wydaje się, że ta ucieczka do przestrzeni nie była reżyserowi aż tak bardzo potrzebna, widać bowiem że umie rozegrać przestrzeń, pogodę i wszystko co naturalne także w sposób teatralny. Jest w filmie scena kiedy wezwany telegramem do rodzącej cudze dziecko żony Karenin drze kartkę i podrzuca ją do góry, jednak kawałki kartki nie spadają zamiast niej na ramionach bohatera pojawia się sztuczny teatralny śnieg, który pada wokół niego. Takie zabiegi każą podziwiać zdolności i plastyczną wrażliwość reżysera i przeklinać każdy moment gdy zastępuje tą cudowną umowność, dosłownością jaką przynosi kręcenie w plenerze czy w dających więcej przestrzeni wnętrzach. Tam bowiem historia traci magię, zaś cały film stylistyczną spójność (co więcej trudno powiedzieć jaki jest klucz scen otwartych i zamkniętych — scena rozmowy Anny i Wrońskiego mogłaby się spokojnie toczyć na scenie a toczy się w lesie, scena wyścigów konnych prosząca się o przestrzeń toczy się natomiast w teatrze)\nGdy tylko Wright schodzi ze sceny by zabrać nas do zdecydowanie mniej dusznej przestrzeni np. stacji kolejowej jego wspaniała umowna opowieść traci rytm a miejsce piękna zajmuje wcale nie taka porywająca historia\nTak więc gdyby zwierz miał wystawić Annie Kareninie ocenę bazując jedynie na wizualnym pomyśle — kto wie czy zwierz nie kazałby wam tego cacuszka natychmiast nie kupić i nie przyglądać się jak pięknie lśni. Choćby dlatego, że to coś innego, nowego dającego argument dlaczego w ogóle porywano się na kolejną ekranizację historii Kareniny. I choć niekiedy może się wydawać, że pewne zabiegi są przesadzone (serio choreografia w czasie balu budziła więcej śmiechu niż zachwytu) albo że reżyser zżyna sam z siebie (w tej samej scenie gdy ze sceny znikają wszyscy poza Kareniną i Wrońskim co przypomina niezwykle scenę z Dumy i Uprzedzenia tego samego reżysera) to jednak to jest coś więcej niż tylko nakręcenie ładnych plenerów i ludzi w ładnych ubraniach. Niestety problemem Anny Kareniny jest to, że w tym ślicznym opakowaniu mieści się co najmniej dyskusyjna zawartość.\nI trochę jak na tym zdjęciu — nie problem w tym jak ludzie są ubrani czy jak wyglądają tylko że film jest jak konwersacja w której nie mówi sie nic ważnego mimo wielu pięknych słów.\nDlaczego dyskusyjna? Otóż jak wszyscy wiedzą reżyser zdecydował się na niesłychanie ciekawy ruch obsadowy. W roli porzucanego Karenina wystąpił Jude Law znany dotychczas z tego, że jego pojawienie się na ekranie powodowało szybsze bicie serc niewieścich. Z kolei rolę Wrońskiego powierzył Aaronowi Johnsonowi-Tylerowi, który co chyba najbardziej wszystkich poruszyło jest od grającej Annę Kareninę Keiry Knightley nie tylko pięć lat młodszy, ale i na sporo młodszego od niej wygląda. Prawdę powiedziawszy na tle pozostałych bohaterów wygląda tak młodo czy wręcz chłystkowato (serio to słowo wymyślono by opisywać takich mdłych blondynków z marnym wąsikiem), że zwierz pozwolił sobie na paskudną uwagę, że papieros został przez reżysera włożony w jego dłoń byśmy mieli pewność, że chłopak jest pełnoletni. Taka obsada rzecz jasna natychmiast zmienia naszą optykę. Po pierwsze Karenin Jude’a Law to bohater, który natychmiast budzi naszą sympatię a nawet współczucie. Jest w filmie scena w której Anna oświadcza Kareninowi, że chce od niego definitywnie odejść, i jak głosi słynny cytat z Simpsonów — można zrobić pauzę i dostrzec dokładny moment, w którym serce bohatera rozpada się na milion kawałków. Law nie gra bowiem mężczyzny, który swoją żonę ignoruje zajęty robieniem kariery. Wydaje się, że wręcz przeciwnie jest to człowiek cały czas walczący z brakiem umiejętności okazywania uczuć (nie tylko do żony ale także do syna, którego w tej interpretacji zdecydowanie kocha), który rutynę uważa za najlepszy sposób uporządkowania życia, ale nie jest w tym suchy czy budzących niechęć. Karenin Lawa, to postać, którą się lubi, co więcej której się wierzy i której w ostatecznym rozrachunku się żałuje. Co więcej zwierz musi stwierdzić, że niestety książka i film rządzą się innymi prawami. Nawet z koszmarną fryzurą i wciąż trzymający się prosto Jude Law, jest najprzystojniejszym mężczyzną w całym filmie co jednak sprawia, że inaczej patrzymy na postępowanie bohaterki. Do tego na niekorzyść takiego ruchu obsadowego gra fakt, że powszechnym jest obsadzanie w filmach jako par aktorów i aktorek pomiędzy którymi jest spora różnica wieku (zwierz pisał o tym tutaj) — tak więc mimo że Law jest od Keiry od 13 lat starszy to jednak w świecie filmowym nie mam między nimi takiej dużej różnicy wieku.\nCytując Barta Simpsona “you can actually pinpoint the second when his heart rips in half?” czyli Jude Law i jego znakomity Karenin (zwierz nigdy nie wątpił że Jude potrafi Karenina zagrać choć słusznie wątpił czy potrafi z niego uczynić postać nie będzuącą sympatii)\nNa tle roli Lawa Wroński Johnsona-Tylera to postać irytująca i właściwie zupełnie nie dopasowana do reszty obrazu. Między nim a Keirą nie ma żadnej chemii — dosłownie żadnej — mimo długich spojrzeń, pocałunków, objęć i bardzo dokładnie wykadrowanych ujęć w łóżku oboje wydają się przez cały film być parą absolutnie niedopasowaną. Co więcej młodzieńczy wygląd aktora sprawia, że od samego początku wydaje się on być mężczyzną (a właściwie chłopakiem) zupełnie nie godnym namiętności jaką obdarza go Anna (a właściwie jaką deklaruje Anna bo namiętności tu nie ma żadnej), zaś jej uczucie jest nie tylko nie zrozumiałe co denerwujące. Więcej chemii jest w jednej jego scenie z ukochanym koniem niż we wszystkich mających porwać rozmowach z Anną. Niestety cały arsenał aktorski Wrońskiego to długie spojrzenia (przypominające jako żywo te, którymi bohaterowie filmów o uczniach zakochanych w nauczycielkach obdarzają obiekty swych uczuć) i smutne spojrzenie zbitego psiaka. Gdy w jednej ze scen przyjeżdża po niego matka by zabrać go z domu Kareninów nie sposób pozbyć się wrażenia, że mamy do czynienia z niegrzecznym chłopcem, który namieszał w życiu dorosłych a teraz przychodzą po niego rodzice obiecując, że już się więcej nie będzie wygłupiał. Tak więc w tym filmie o wielkim melodramacie nie może być mowy, bo melodramat wymaga od nas byśmy uwierzyli w namiętność a tu namiętności nie ma jest co najwyżej choreografia (zwierz wie, że wielu czytelników nie lubi wersji z Seanem Beanem z 1997 roku ale tam jak Wroński spoglądał na Kareninę to czuło się, że oboje są straceni, tu co najwyżej dwie osoby się na siebie patrzą).\nJest coś takiego w grającym rolę Wrońskiego aktorze co każe krzyczeć NIE. Serio wszystko w zwierzu uważa ten pomysł za koszmarny, co więcej wydaje się że naprawdę problem nie jest tylko w wyglądzie ale w tym że Taylor ‑Johnson nie jest dobrym aktorem, a właściwie nie jest wystarczająco dobrym aktorem.\nNa tym tle mamy Annę , która ma w tym filmie dwa zadania. Pierwszym jest dobrze wyglądać. Serio wydaje się, że Anna jest tu przede wszystkim odpowiednikiem lśniącej broszki przypiętej do prostej sukienki w jednej ze scen. Każda kolejna scena, to kolejna przepyszna suknia, każda fryzura to kolejny piękny układ stroika i spinek, biżuteria lśni prawdziwym blaskiem, zaś sama Keira wydaje się być idealnym wytworem współczesnego kino — bo jak stwierdził brat zwierza, który udał się z nim do kina (i o zgrozo ma zdecydowanie wyższą opinię o filmie niż zwierz) — jest przepiękna, nie widać po niej upływu czasu, a do tego nie ma biustu więc każda suknia układa się znakomicie i nie trzeba manipulować za bardzo kamerą w czasie scen łóżkowych. Zwierz należy do frakcji, która podziwia urodę Keiry i musi przyznać, że dawno żadna aktorka w żadnym filmie nie była tak piękna. O ile to zadanie Keira spełnia dobrze o tyle jej Anna Karenina razi przede wszystkim nijakością. Nasze uczucia do bohaterki powinny się zmieniać ale pozostają właściwie niezmienne. Od samego początku wydaje się być istotą irytującą, egoistyczną i po prostu denerwującą. Jeśli jest w Annie coś wyjątkowego (poza urodą) to tu ginie albo nie zostaje wystarczająco umiejętnie przekazane. Co więcej cały jej arsenał aktorski jest jak na razie dość mocno związany z graniem młodych kobiet bez zobowiązań więc w scenach gdzie ma grać matkę (niesłychanie ważny element postaci) wypada niezwykle sztucznie — nie pomaga też fakt, że jako żywo nie wygląda na kobietę która mogłaby mieć tak na oko dziesięcioletniego syna. Zdaniem zwierza reżyser postąpiłby słusznie gdyby dziecko było mniejsze (nawet jeśli to nie zgodne z treścią powieści). Z resztą trzeba Keirze przyznać, że lepiej wychodzi jej druga histeryczna część filmu — co właściwie nie dziwi bo jej styl gry dobrze pasuje do grania histeryczek, choć i tu jest raczej denerwująca niż zdesperowana zaś jej dwubiegunowość (którą często diagnozuje się na podstawie opisu Anny) jest zagrana nieco zbyt prostymi środkami. Niemniej kiedy rzuca się pod pociąg (to chyba nie jest spoiler po tylu latach) to właściwie widz czuje pewną ulgę, że został pozbawiony jej obecności.\nAnna jest śliczna a w stosownym momencie pojawia się w czerwonym szlafroku który podkreśla jej stan upadły. Ale irytuje nas za wcześnie byśmy mogli być po jej stronie gdy wdaje się w romans.\nJak zauważyliście zwierz pisał na początku nie o złej ale o kontrowersyjnej obsadzie. Oto bowiem zwierza i brata zwierza naszła pewna myśl. Otóż jak krąży wieść gminna Tołstoj nie był zadowolony z tego jak została odebrana jego powieść. Chciał z Anny uczynić postać złą, budzącą niechęć, godną potępienia a stworzył bohaterkę, której namiętność wszyscy starali się rozumieć a postępowanie rozgrzeszyć. Tym samym tropem szły kolejne ekranizacje romantycznie podkreślając uczucie Anny i Wrońskiego a winę za całą sytuację przenosząc z bohaterów na społeczeństwo, które nie mogło zrozumieć porywu serca i kazało bohaterce żyć bez miłości. Tak więc może fakt, że Wroński budzi naszą niechęć, a jego związek z Anną wydaje się tak strasznie głupi i nielogiczny jest powrotem do źródła. Co jeśli nie mamy do czynienia z tragiczną pomyłką obsadową tylko przemyślanym krokiem mającym pokazać nam, że ów romans z wielkiej miłości był tylko przejawem czystego egoizmu. Czy dałoby się to osiągnąć gdyby Wroński nie był tak bezbarwny, gdyby nie był młodszy od Anny co czyni go jeszcze bardziej nieodpowiednim wyborem. Załóżmy że tak było. Wtedy nowa Anna Karenina jawi się jako najbardziej konserwatywna interpretacja powieści od lat! To dopiero zaskakująca konkluzja. Niestety zwierz obawia się, że może to też być interpretacja zupełnie nie uprawniona.\nAnna Karenina to historia która mysi być zagrana na uczuciach najwyższych bo inaczej nas nie ruszy. Tu między aktorami jest sporo choreografii ale żadnej chemii\nO ile w głównym wątku dzieją się rzeczy dziwne i budzące pewną konsternację o tyle wszystko co dzieje się dookoła Wroński, Karenin , Anna jest bliskie doskonałości. Nareszcie Lewin jest bohaterem młodym i niepewnym (zwierz strasznie się namęczył skąd zna aktora by w końcu przypomnieć sobie że to jeden z Wesleyów z Harrego Pottera) co czyni jego metafizyczne rozważania zdecydowanie bardziej strawnymi. Także jego związek z Kitty został rozegrany tak, że jak powinien (zgodnie z założeniami Tołstoja) budzi naszą pełną sympatię i daje nam odpocząć od dramy Kareninów. Ale show kradnie wszystkim Matthew Macfyden jako Obłoński — romansujący, nieco jowialny brat Anny — wszystkie jego sceny to perełki i choć nie powinien budzić aż takiej sympatii to człowiek nie może doczekać się aż znów zobaczy go na ekranie. Świetna rola, grana z równym zaangażowaniem nawet wtedy kiedy aktor pojawia się w tle sceny. Z resztą równie dobrze sprawuje się Kelly McDonald jako Dolly co czyni z nich tą nieszczęśliwą rodzinę, której nieszczęście jest nam jakoś najbliższe. Po wielu trudach zwierz zorientował się też że ta aktorka bez brwi, która tak brawurowo gra księżną Betsy to nikt inny tylko Ruth Wilson — zwierz nigdy by jej nie poznał, gdyby nie charakterystyczny krój ust i chropowaty głos. Zachwyceni powinni być też wielbiciele Dowton Abbey bo znajome twarze migną aż w dwóch rolach — Tomas Howes pojawia się na ekranie na momencik, A Michelle Dockery robi to w czym jest najlepsza — gra arystokratkę umiejącą długo i lekko sarkastycznie mówić o niczym. Z resztą właściwie w tym filmie nie ma twarzy nieznanych albo nie znanych zwierzowi — no ale tak już jest w angielskich filmach (sześciu aktorów !)\nMatthew Macfyden jest od dawna jednym z ulubionych aktorów zwierza, tu jednak wybija się przed resztę obsady tworząc ze swojej drugoplanowej roli największy aktorski popis w całym filmie.?\nW ostatecznym rozrachunku dostajemy więc film, który pozostawia widza w dziwnym stanie. Oto bowiem dostał film o tym jak namiętności rujnują życie człowieka, ale bez namiętności. Film płynie przez ponad dwie godziny od sceny do sceny ale ani razu nie budzi w nas tego dobrze znanego widzowi filmów o rozterkach uczucia, że bohaterowie muszą się zaraz spotkać, pocałować, zapewnić o swoich uczuciach. Nic takiego na ekranie nie ma. Namiętność, rozpacz, miłość są jedynie deklaracjami. Umowność formy snutej opowieści, nigdy nie powinna przechodzić na umowność uczuć a trochę tu tak jest. Reżyser prosi nas byśmy uwierzyli, że w spojrzeniu tej kobiety i tego mężczyzny jest tyle uczucia, że mogą rzucić wszystko, że w zabawie w szaradę przy stole jest nieudolna próba wyznania prawdziwej głębokiej miłości, że przyjęcie z powrotem do domu zdradzającego męża jest możliwe, że jeden taniec może zrujnować życie, że można być mężem, który mija w drzwiach kochanka żony i nadal z nią mieszkać, że można w końcu kochać tak, że moment w którym miłość utracimy zaprowadzi nas tam skąd nie ma odwrotu. Reżyser prosi, zapewnia, mami. Ale my już powoli zamykamy pudełko. Śliczne ale puste.\nReżyser prosi: uwierzcie w dramat Anny, Zwierz mówi : Nie\nPs: Zwierz chce dodać że najlepszy możliwy tytuł dla recenzji Anny Kareniny w tym wydaniu wymyśliła Rusty. Serio czapki z głów.??\n*Zwierz nie mógł się powstrzymać przed parafrazą ukochanego zdania z Anny Kareniny. Choć zdaje sobie sprawę że z prawdą ma to niewiele wspólnego :)\nSpojrzenie przez soczewkę czyli Zwierz jak Pan Hilary znajduje okulary i pyta co dalej