Wysłany: Nie 20:03, 29 Paź 2006 Temat postu:\nwuj niezalogowany napisał:\nCzemu anbo, dzis czlonek teamu Ni-anbo\nWuju, pszyjacielu muj, czy to napewno ty? Ukasz morze lepiej swoje códne oplicze, bo wyglonda mnie to na potwornom prowokacjem. "Zaczyna dobierać siem" Cusz za niefybredne sufka!\nOstatnio zmieniony przez Gość który mówi Ni dnia Nie 20:05, 29 Paź 2006, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Nie 20:05, 29 Paź 2006 Temat postu:\nCzemu anbo, dzis czlonek teamu Ni-anbo, a przedtem teamu wkotwica-anbo, jest taki zdziwiony, ze neko i wuj moga miec podobne opinie?\nPodobne? Wuju, podobne, i tylko w niektórych kwestiach, to ja mam z Ni. Prawie robi dużą różnicę, ty i neko macie opinie podobne prawie jak anbo i Ni mają podobne. Wuizm jest dość szczególnym światopoglądem i niezbyt często zdarza się spotkać kogoś, kto ma poglądy we wszystkim identyczne z wujowymi.\nI czemu anbo jest taki zdziwiony, ze neko przeszkadza, ze wuj jest nieuczciwie atakowany przez Ni (odbywajacego wlasnie areszt za nieuczciwe ataki), a wujowi moze przeszkadzac, ze w Ni w podobny sposob zaczyna dobierac sie do neko?\nNie odwracaj kota ogonem. Przeszkadza mi co innego. Jak neko odpowie, to zobaczysz to, o czym doskonale wiesz.\nNie raz i nie dwa broniłem pipoka i Ni (a oni mnie), ale twojego ostatniego adwokatowania neko nie da się z tym porównać.\nAnbo, muj czuonku... No cusz ja wypisujem pszez tego wzdrentnego profokatora, kturen siem podszył pod Wujka.\nAnbo, nie reagój! Czysz sondzisz, isz Wujek zdolny jezd do takiej erópcji agrezji? On dobry jest, cierpliwy jest, nie paczy swego... Powszczymaj swuj karzoncy miecz pomzdy.\nPrecz z antywójkowom prowokacjom!\nWysłany: Nie 20:17, 29 Paź 2006 Temat postu:\nAnbo, nie reagój!\nNie polemizój z podrupkom! Poczekaj na orginaua!\nWysłany: Nie 20:35, 29 Paź 2006 Temat postu:\nWaśnie orginaua siem domagam! Po co sie wujek wtranżala między wodkie a zakonskie!\nZgineli dwa kaski. Jak sie nie znandu, to zabawa bendzie, ale roz...ana.\nWysłany: Nie 21:06, 29 Paź 2006 Temat postu:\n(1) sądom amerykańskim ekstremalną stronniczość i hołdowanie bezprawiu;\n(2) środowisku naukowemu mafijność i kumoterstwo;\n(3) mnie kłamstwo.\nJako dowody przedstawiłeś po raz kolejny jedynie twoją opinie, ze masz rację,.\n1.Wykazałem stronniczość amerykańskiego sądu, który w przedmiotowej sprawie wykazywał nienaukowość ID w oparciu o przepisy prawa dotyczące zagwarantowania wolności religijnej i wolności słowa.\n2.To kłamstwo. Zarzuciłem mafijności i kumoterstwa środowisku naukowemu nie jako takiemu, tylko w wersji opisanej przez wuja.\n3.Ewidentnie kłamiesz w kwesti poparcia naukowców dla TE. Podałem dwóch, którzy TE nie popierają. Twierdzenie, że całe środowisko naukowe popiera TE jest kłamstwem.\na na całym świecie panuje Spisek Powszechny Przeciwko Prawdzie, Której Jesteś Strażnikiem..\nKolejne kłamstwo. Gdzie ja coś takiego napisałem?\ndalsza kontynuacja jej w stylu "jest tak, jak powiedziałem, bo ja sie nie mylę" nie ma najmniejszego sensu.\nDokładnie tak. Zacznij używać argumentów, a nie dyskutuj na zasadzie :\n1.Wuj zboj ma zawsze rację.\n2.Jeśli wuj zboj nie ma racji patrz pkt.1.\nWysłany: Pon 0:03, 30 Paź 2006 Temat postu:\nCały twój pracowity mozół z pisaniem po nocy długiego i nudnego postu jest daremny [...] Dyskutowaliśmy o tym, czym są "paradygmaty według Kuhna", a nie o tym czym są wyłącznie "stabilne paradygmaty" w okresie "normalnej nauki".\nRzeczywiście, mój mozół był daremny.\nZatem powtarzam: Kuhn wyjaśnia, iż paradygmat jest „wyrażeniem ściśle związanym z wyrażeniem „normalna nauka”.\nNie da się rozmawiać o paradygmatach według Kuhna poza okresami normalnej nauki; chyba, że się rozmawia o „rozpadzie” paradygmatów, ale takiego wątku w naszej rozmowie nie zauważam.\nNie dyskutowaliśmy też o tym, czym byłyby paradygmaty u Kuhna, gdyby Kuhn zaraz po publikacji "Struktury rewolucji..." umarł na zawał.\n„Struktura...” jest sztandarową książką Kuhna. Według „Struktury...” opisywane są poglądy Kuhna np. w Wikipedii. Nic mi nie wiadomo o tym, żeby Kuhn ze swojego pojęcia paradygmatu się kiedykolwiek wycofał. Zmiana, na którą Ty wskazałeś cytatem, dotyczy zakresu stosowalności tego pojęcia, nie jego treści.\nPrzede wszystkim, mówiliśmy cały czas o karotce (czyli paradygmatach),\n]Nie dostałem [...] uwagi, że nie rozmawiamy o "paradygmatach najogólniej" (warzywach), tylko o "stabilnych paradygmatach" w okresie "normalnej nauki"\nPowtarzam: Kuhn wyjaśnia, iż paradygmat jest „wyrażeniem ściśle związanym z wyrażeniem „normalna nauka”.\nPoza tym coś ustliliśmy:\nwuj: Paradygmat (w znaczeniu wprowadzonym przez Kuhna) [...] jest po prostu pewnym obowiazujacym powszechnie w danym okresie i w danej dziedzinie sposobem dokonywania opisu doswiadczenia: wyznacza sposob stawiania pytan, wytycza cele, okresla zbior podstawowych pojec.\nNi: Kuhn najogólniej przez paradygmat rozumie te elementy, które dla członków danej wspólnoty naukowej: "decydują o względnie nieproblematycznym charakterze komunikowania się i względenj jednomyślności w kwestiach zawodowych".\nGdzie tu sprzecznosc? Powszechnie obowiązujący sposób dokonywania opisu jest właśnie tym, co decyduje o nieproblematycznym charakterze komunikowania się etc.\nNie oprotestowałeś tego, więc rozumiem, że się zgodziliśmy co do Kuhnowskiego rozumienia pojęcia paradygmat.\nPoza tym w dalszym ciągu uparcie interpretujesz przytoczony przeze mnie ostatni cytat z Kunha jako odnoszący się wyłącznie do przełomowych okresów "rewolucji naukowych".\nCo tu jest do interpretowania? W Twoim cytacie jest to napisane explicite.\n"Inne warunkujące wybór [jednej z dwóch konkurencyjnych teorii] czynniki mogą mieć charakter pozanaukowy. [...]”\nW czasach paradygmatu nie ma dwóch konkurujących ze sobą teorii; kiedy się pojawiają, to jest czas kryzysu i rewolucji.\nZamiast streszczać Kuhna i dyskusję ustosunkuj się może najpierw do tego, co tu ci jasno napisałem:\nNiezależnie od tego, co napisałem wyżej, muszę jednak stanowczo zaprotestować przeciwko temu, że przytoczony przeze mnie cytat dotyczy rzekomo wyłącznie "okresu kryzysu i zmiany paradygmatu". Nie! Według Kuhna tak właśnie rozwija się nauka.\nTo chyba musisz złożyć swój protest do autora cytatu. Sformułowanie: wybór [jednej z dwóch konkurencyjnych teorii] jednoznacznie pokazuje, że cytat dotyczy wyłącznie okresu kryzysu; poza okresami kryzysów nie ma konkurujących ze sobą teorii.\nPoza tym nie rozumiem, jak według Ciebie rozwija się nauka? Bo Kuhn, w rozdziale „Postęp przez rewolucje” („Struktura...), pisze, że dzięki okresom normalnej nauki (w których kumuluje się wiedzę) oraz rewolucjom naukowym (w których nauka dokonuje jakościowego skoku) nauka robi ciągłe postępy.\nTylko czasem wybory, przed którymi stoją naukowcy, mają drugorzędne znaczenie, czasem zaś dotyczą spraw fundamentalnych i wtedy mamy do czynienia z "rewolucją".\nNiezupełnie. W Postscriptum z 1969 r. do „Struktury...” Kuhn pisze, że rewolucje naukowe mogą być olbrzymie – jak Newtona, Kopernika, Darwina, Einsteina – albo niezauważalne poza bardzo wąskim kręgiem ludzi.\nSam Kuhn podaje zresztą trzy dość różne przykłady. Czy uważasz więc, że jgo zdaniam od Keplera aż po Darwina panował w nauce "kryzys"?\nCzy mogę tego nie komentować?\nSą tacy, co twierdzą, że ponieważ teorii kwantów nie udało się z czymś tam uzgodnić, cała fizyka od kilkudziesięciu lat przeżywa kryzys. Inni są bardziej precyzyjni (przykład pierwszy z brzegu po wrzuceniu w gugle "kryzys w fizyce"):\nJak więc można podsumować obecny kryzys w fizyce? Nie ulega już żadnej wątpliwości, że obecne podręczniki fizyki cząstek i encyklopedie trzeba będzie napisać na nowo. Teoria dwuskładnikowa neutrin, którą posługiwaliśmy się od 40 lat, musi na pewno zostać odrzucona. Wraz z tym trzeba będzie zmodyfikować Model Standardowy, którego owa teoria była zasadniczą częścią.\nZwiązek Twojej wypowiedzi z cytatem jest przypadkowy. Jedna sprawa, to niemożność (jak na razie) zunifikowania teorii kwantów z teorią grawitacji. Prace nad taką unifikacją trwają rzeczywiście od dziesięcioleci.\nDruga sprawa to obecny (czyli trwający od paru lat) kryzys w fizyce cząstek elementarnych.\nPo co te przykłady przytaczasz, nie rozumiem. Na wszelki wypadek powtarzam (to Ty zachwalałeś powtarzanie jako metodę pedagogiczną): Kuhn pisze, że dzięki okresom normalnej nauki oraz rewolucjom naukowym nauka robi ciągłe postępy.\nTon jest stanowczo zbyt łagodny jak na ewidentną próbę [resztę przekazuję telepatycznie, by nie łamać regulaminu].\nJak na ewidentną próbę wyjaśnienia kilku prostych spraw?\nOd kiedy z pytania o kompetencje zawodowe musi wynikać fachowa dyskusja?\nOd kiedy to na pytanie, jakie ma się kompetencje do wypowiadania twierdzenia, że Kościoł przez 2000 lat nie zauważył istotnych dziur w swej teorii zbawienia, okazuje się swe kompetencje w zakresie fizyki półprzewodników?\nCo to zdanie znowu ma sugerować? O kompetencjach w zakresie fizyki półprzewodników wuj Ci odpowiedział na pytanie:\n[...]w swojej dziedzinie fachowej, którą studiowałeś i z której żyjesz, też musisz być jakimś niezłym odkrywcą.\nCzy przy okazji mógłbym więc dostać spis publikacji z twoimi odkryciami w tej dziedzinie?\nPS. Czy nie minęła Ci awersja do oceny tamtego Twojego postępowania, o które Cię często zapytuję?\nWysłany: Pon 2:18, 30 Paź 2006 Temat postu:\nAleż da się! I właśnie mechanizm zmiany paradygmatów jest najbardziej interesujący, bo "nauka normalna" to zdaniem Kuhna kompletna nuda - rozwiązywanie układanek. Ciekawe jest to, co sprawia, że naukowcy wyrzucają dotychczasowe układanki i zaczynają układać nowe. Zwracam ci też uwagę na ten prosty fakt, że pojęcie paradygmatu Kuhn wprowadził w ksiązce, która nosi tytuł "Struktura rewolucji naukowych" a nie na przykład "Struktura funkcjonowania nauki w sytuacji pełnej niekontrowersyjności".\n„Struktura...” jest sztandarową książką Kuhna. Według „Struktury...” opisywane są poglądy Kuhna np. w Wikipedii. Nic mi nie wiadomo o tym, żeby Kuhn ze swojego pojęcia paradygmatu się kiedykolwiek wycofał.\nMasz rację, rzeczywiście "nic ci nie wiadomo". Otóż po wydaniu "Struktury" pojęcie paradygmatu najpierw zostało znacząco przez Kuhna przeinterpretowane, a pod koniec życia Kuhn wręcz demonstracyjnie w ogóle zaprzestał jego używania. Miał pewnie dość dyskutowania z różnymi "upraszczaczami" jego teorii, którzy zredukowali paradygmat do czegoś w rodzaju "standardowych kompetencji" w danej dziedzinie.\nAleż nie zgodziliśmy się! Porównaj to radykalne sformułowanie Wujka "obowiązującym powszechnie" i to "osłabiające" sformułowanie Kuhna: "względnie nieproblematycznym", "względnej jednomyślności". Rzeczywista nauka nigdy nie jest bowiem aż taka "normalna" (niekontrowersyjna) jak to sobie niektórzy czytelnicy "STruktury" wyobrazili. Napięcie między tradycją i nowatorstwem (jeden z ulubionych tematów Kuhna) istnieje w niej stale. Stale też są dokonywane wybory pewnych konkurencyjnych rozwiązań. I bynajmniej nie jest to jeszcze zwiastun kryzysu.\nAleż niekoniecznie! Do rewolucji dochodzi dopiero wtedy, gdy nowa teoria zostaje przyjęta. A naukowcy są często konserwatystami - co z upodobaniem pokazuje Kuhn. Nowe teorie (najczęściej o bardzo lokalnym zakresie) formułowane są właściwie nieustannie. Z tym, że większość z nich jest "w pierwszym odruchu" odrzucana, bo tak właśnie działa paradygmat. Ale w żadnym wypadku nie można powiedzieć, iż samo pojawienie się konkurencyjnej teorii powoduje natychmiast kryzys i rewolucję.\nTwój kontakt telepatyczny z Wujkiem jest zdecydowanie lepszy. A tak przy okazji, to nie otrzymałem jeszcze odpowiedzi na te - żywo mnie zajmujące - pytania:\nA czy ty możesz mi najpierw wyjaśnić, na czym właściwie opierasz swoją gotowość do autorytatywnego wyjaśniania znaczenia cudzych wypowiedzi?\nNa dostępnych artykułach i felietonach wuja. Przeklejenie z działu do działu nie jest problemem.\nAcha. Czyli z dostępnych artykułów i felietonów wuja gotowy jesteś wydedukować prawidłowe znaczenie każdej jego nowej wypowiedzi, tak? A może twierdzisz, że Wuj po prostu ciągle się powtarza i wystarczzą wklejki z jego dzieł zebranych?\nCzy możesz jednak zdradzić metodę tego "prawidłowego dedukowania"? Bo ja, widzisz, mam ciągle problemy i nie jestem w tym odosobniony. Te wszystkie "błędy ekwi-coś-tam" i inne takie... Powiedz mi, jak nawiązujesz kontakt telepatyczny z Wujem, by mieć pewność, że Wuj konkretnego słowa używa w takim a nie innym znaczeniu (żeby nie zrobić tego ekwi-coś-tam). Mnie Wuj każe się o wszystko bez przerwy dopytywać, bo chyba okropnie lubi być pytany, ale zauważylem, że ty wiesz wszystko bez pytania.\nZdanie nie ma niczego sugerować. Jest w nim wprost powiedziane, że kompetencje w dziedzinie półprzewodników nie mają się nijak do znajomości historii kościoła, teologii itp. O kompetencje zawodowe Wujka pytałem jedynie przy okazji, gdyż oświadczył, że jest wręcz przyzwyczajony do wymyślania różnych nowych rzeczy. Mam jednak wrażenie (popraw, jeśli się mylę), że Wujek jest właśnie typowym "normalnym naukowcem", to znaczy - w terminologii Kuhna - rozwiązywaczem łamigłówek. W działalności takiego szeregowego pracownika nauki rzeczywiście problemy ontologiczne "nie mają prawa" się pojawiać i Wujek zapewne trafnie opisuje własne doświadczenie tworzenia nauki. Rzecz w tym, że według Kuhna nauka tak naprawdę "dzieje się" (bo przecież nie rozwija) poprzez przejścia od jednej ontologii do innej. Z perspektywy "szeregowca" jest to jednak niedostrzegalne i bardzo dobrze, gdyż osłabiałoby to jego sprawność w rozwiązywaniu standardowych zadań, jakie są przed nim stawiane. Wujek bowiem jest opłacany za tworzenie "instrukcji obsługi świata", nie zaś za "filozofowanie" w rodzaju prób wyjaśnienia "na czym to w istocie polega".\nCusz, mam wrarzenie, isz óparte zagadywanie wienźnia we wienźniu o to, czy jurz pszypadkiem nie óważa, isz susznie kiblóje, jezd pewnom formom pzychicznego znencania siem nad jednostkom zgnembionom pszez brótalnom pszemoc\nWysłany: Śro 11:07, 01 Lis 2006 Temat postu:\nAleż da się! I właśnie mechanizm zmiany paradygmatów jest najbardziej interesujący, bo "nauka normalna" to zdaniem Kuhna kompletna nuda - rozwiązywanie układanek...\nNo, może nie taka kompletna nuda, skoro Kuhn pisze explicite o entuzjazmie, z jakim naukowcy poświęcają się problemom normalnej pracy badawczej.\n...Ciekawe jest to, co sprawia, że naukowcy wyrzucają dotychczasowe układanki i zaczynają układać nowe.\nTo nie jest ciekawe, bo tak nigdy nie bywa. Naukowcy wcale nie wyrzucają dotychczasowych układanek i nie zaczynają układać nowych. Najpierw musi im się coś nie zgadzać ze starą układanką, muszą odkryć jakiś element, który do niej nie pasuje; dopiero wtedy zaczynają szukać nowej układanki – na razie jeszcze starej nie wyrzucając. W rozdz. VIII, „Reakcja na kryzys”, Kuhn pisze, że w obliczu kryzysu naukowcy nie odrzucają paradygmatu, który ich w ten kryzys wprowadził, dokąd nie pojawi się kandydat na nowy paradygmat, mogący zastąpić stary.\nAleż niekoniecznie! Do rewolucji dochodzi dopiero wtedy, gdy nowa teoria zostaje przyjęta...\nOwszem, koniecznie. Kuhn (w rozdziale „Istota i konieczność rewolucji naukowych”) porównuje rewolucje naukowe do rewolucji politycznych. Czy możesz powiedzieć, że do rewolucji dochodzi dopiero wtedy, kiedy nowy ustrój zostanie przyjęty?\n...Nowe teorie (najczęściej o bardzo lokalnym zakresie) formułowane są właściwie nieustannie. Z tym, że większość z nich jest "w pierwszym odruchu" odrzucana, bo tak właśnie działa paradygmat...\nNiezupełnie. W okresie „normalnej nauki” powstaje wiele teorii zgodnych z paradygmatem, niezagrażających mu, a wyjaśniających – w jego ramach – pewne fakty. Na pewno są one starannie sprawdzane, ale dlaczego ktoś miałby je odruchowo odrzucać?\n...Ale w żadnym wypadku nie można powiedzieć, iż samo pojawienie się konkurencyjnej teorii powoduje natychmiast kryzys i rewolucję.\nMasz racje, w żadnym wypadku nie można. Konkurencyjna teoria pojawia się jako skutek nabrzmiewania kryzysu, a nie jako jego przyczyna.\nOK. Miło byłoby oczywiście, gdybyś jakoś ukonkretnił to „znaczące przeinterpretowanie”.\nTak czy inaczej możemy chyba rozmowę na ten temat podsumować jakoś tak:\nneko: Paradygmat, tak jak Kuhn przedstawił go w „Strukturze...”, określa podstawowe prawa, teorie, pojęcia, zastosowania i środki pomocnicze, leżące u podstaw danej dziedziny nauki.\nNi: (tu musisz sam coś wpisać)\nNastępnie możemy rozpocząć nową rozmowę o tym, czy dla myśliciela najbardziej reprezentatywne są te jego poglądy, które są najszerzej znane, czy też te, które głosił w okresie najbliższym jego zejściu.\nNaturalnie, w takim przypadku przyzwoitość nakazywałaby , żebyś nieco zmienił post, od którego zaczęła się nasza dyskusja: „Przykro mi Wujek, ale nie całkiem zrozumiałeś Kuhna.” Zamiast tego powinno być coś w rodzaju: „odnosisz się do pojęcia paradygmatu, które Kuhn wprowadził w „Strukturze...” Tymczasem w późniejszych pracach Kuhn przez paradygmat określał...”\nCzy możesz jednak zdradzić metodę tego "prawidłowego dedukowania"?\nMogę, ale Ty już parę razy zaznaczyłeś, że ta metoda Ci się nie podoba.\nw swojej dziedzinie fachowej, którą studiowałeś i z której żyjesz, też musisz być jakimś niezłym odkrywcą.\nZdanie nie ma niczego sugerować. Jest w nim wprost powiedziane, że kompetencje w dziedzinie półprzewodników nie mają się nijak do znajomości historii kościoła, teologii itp. O kompetencje zawodowe Wujka pytałem jedynie przy okazji,\nZdaje się, że nieco różnimy się w rozumieniu słowa „wprost“. Poza tym, wybacz mi moje wścibstwo, ale czy zawsze, kiedy pytasz kogoś o coś przy okazji, to oczekujesz braku odpowiedzi?\nI znowu Kuhn:\nMam jednak wrażenie (popraw, jeśli się mylę), że Wujek jest właśnie typowym "normalnym naukowcem", to znaczy - w terminologii Kuhna - rozwiązywaczem łamigłówek [...] Rzecz w tym, że według Kuhna nauka tak naprawdę "dzieje się" (bo przecież nie rozwija) poprzez przejścia od jednej ontologii do innej.\nRzecz w tym, że nie według Kuhna ze „Struktury...” Tam Kuhn pisze explicite, że nauka żadnej ontologii nie dostarcza. Była już o tym mowa, odpowiedni cytat (czy omówienie, już nie pamiętam) zostało Ci przeze mnie dostarczone parę postów temu. A poza tym ten cały fragment w którym – wbrew Kuhnowi, ale na Kuhna się powołując – deprecjonujesz znaczenie „normalnej nauki” mógłby zrobić na kimś wrażenie, że nie bardzo wiesz, jak argumentować przeciwko poglądom wuja, więc usiłujesz uporczywie (i różnymi metodami, o których jakoś nie masz ochoty rozmawiać w kontekście etyki) obniżyć w oczach czytelników forum wartość wuja jako naukowca.\nPS. A może jednak w międzyczasie minęła Ci awersja do oceny tamtego Twojego postępowania, o które Cię często zapytuję? (Chodzi mi o Twój post z 25. 10.; w Więzieniu przebywasz od 24. 10., więc prawdopodobnie nie za ten post, o który Cię pytam.)\nWysłany: Śro 11:25, 01 Lis 2006 Temat postu:\nWydaje się raczej że słowo filozofia jest używane w sensie szerszym , tzn. traktuje się tak każdy pozaempiryczny czynnik jaki wpływa na działalność naukową. Siłą rzeczy nie jest to przeważnie związane z zagadnieniami ontologicznymi rangi materializm, immaterializm etc. Jest jednak ważne bo stanowi źródło "pomysłów heurystycznych" umożliwia "alternatywne próby wyjaśniania rzeczywistości" i broni naukę przed jej "zaszuszeniem."\nOsobiście jednak bronię poglądu że ta filozofia to również wysoka metafizyka, która też czasem odgrywa pewną rolę w zapatrywaniach uczonego. Dopiero wtedy jest dla mnie zrozumiałe dlaczego uczeni snują praktycznie nieweryfikowalne tezy jak np. wieloświaty i uzasadniają że tłumaczy to "przy okazji" precyzyjne dostrojenie albo dążą do wykazania że umysł jest funkcją mózgu. No nie da się zaprzeczyć że materializm to już jest filozoficzne zapatrywanie. Jednak bez śmiałych hipotez nauka byłaby mało ciekawa i nieinspirująca.\nCzy matematyka to jest czynnik empiryczny, czy pozaempiryczny?\nOgólnie wydaje mi się, że to raczej rodzaj badań i uzyskiwane w nich wyniki wpływają na postawę filozoficzną naukowca, nie postawa filozoficzna na badania. Stąd matematycy i fizycy teoretyczni (zajmujący się rzeczywistością, która redukuje się do praw i wzorów) bywają często platonikami, a paleontologowie (wychodzący w swojej pracy od materialnych szczątków i dochodzący do materialnych kośćców czy łodyg) bywają często materialistami.\nW dodatku wydaje mi się, że skłonność do postawy, która na pierwsze miejsce wysuwa badanie dostępnego świata, a ontologię podporządkowuje wynikowi badań widać już od, jak to się mówi, zarania dziejów myśli europejskiej, tj. od Greków.\nO teorii wieloświatów wiem niewiele, ale odnoszę wrażenie, że u jej podstaw leży bardziej mechanika kwantowa, niż rozważania ontologiczne.\nWprawdzie nie znam poglądów Kant'a w tym zakresie ale taka idea jakby czystej nauki przypomina mi poglądy pozytywistów logicznych,\nMoże Kant został niezbyt fortunnie umieszczony przeze mnie w tamtym poście. Nie, z pozytywizmem nie miał nic wspólnego – był idealistą transcendentalnym (tj. nie uważał tego, co spostrzegamy za ostateczną rzeczywistość, Ding an sich) oraz empirycznym realistą (uważał to, co spostrzegamy za prawdziwe – „to, co wiąże się ze spostrzeżeniem według empirycznych praw, jest prawdziwe”). Naturę uważał za powiązanie zjawisk (tj. tego, co spostrzegamy) wg. koniecznych reguł (zdaje się, że przede wszystkim wg. prawa przyczynowości). Dlatego też uważał, że każde zjawisko zmysłowe należy wyjaśniać w ramach Natury; i jak daleko byśmy z naszymi wyjaśnieniami nie doszli – nigdy nie natrafimy na przyczynę pozazmysłową. Oczywiście, że doszedł do swoich wniosków na drodze badań filozoficznych, ale naukowcom, którzy mieli badać Naturę, zostawił do dyspozycji tylko rozum i doświadczenie – oraz „zakaz” mieszania do ich badań i rozważań naukowych jakiejkolwiek metafizyki (którą sam się zresztą intensywnie zajmował).\nSam fakt uprawiania nauki już wymaga wiary w racjonalność i przewidywalność świata przyrodniczego.\nPewnie u Greków wymagał wiary. Ale dla nas to już jest chyba fakt potwierdzony empirycznie.\nA wyobrażenie sobie że działalność naukowa polega tylko na empirii i logice jest imho uproszczeniem.\nNa empirii i rozumie. Oprócz logiki jest jeszcze wolna gra wyobraźni – kontrolowana wymogami spójności i logiki – która też należy do rozumu.\nWysłany: Śro 13:12, 01 Lis 2006 Temat postu:\nDrogi neko, muj pszyjacielu, jest taka anegdotka (pierwowzór zdaje się z udziałem Franciszka Fiszera), w której dwie osoby kłócą się długo i zażarcie o ocenę pewnej książki, a na koniec jedna z nich mówi: ja i tak mam nad panem przewagę, ponieważ tej książki nie czytałem.\nPodobnie i w naszej dyskusji ty też masz nade mną tę przewagę, że - jak wnoszę z jej przebiegu - nic Kuhna poza "Strukturą" nie czytałeś, niemniej wypowiadasz się z dużą pewnością o Kuhnie "w ogóle".\nZmuszasz mnie do przepisywania cytatów, potem i tak cytaty te interpretujesz w świetle tego, co zrozumiałeś ze "Struktury" itd. Masz już więc taki swój "paradygmacik" Kuhna, w ramach którego rozwiązujesz sobie różne kuhnowskie łamigłowki i jesteś bardzo z tego zadowolony. Jak pokazuje bowiem sam Kuhn niektórzy naukowcy aż do śmierci nie wyrzekają się starego paradygmatu, choćby wokół szalała nie wiadomo jaka rewolucja. Ponieważ więc to, czego się kiedyś nauczyłeś, przedkładasz nad to, czego mógłbyś się nauczyć, małe są szanse, że cię przekonam. W przeciwnym wypadku już na samym początku, gdy okazało się, że masz spore braki w lekturach, wziąłbyś się za ich uzupełnianie. Ale nie - ty wolaleś zachować "przewagę" jak z tej anegdotki. Lepiej ode mnie wiesz, co Kuhn napisał, ponieważ przeczytałeś mniej książek Kuhna niż ja.\nAle Kuhn to nie Wuj - tu już twoje zdolności telepatyczne nie działają, zwłaszcza, że Kuhn jest już ś.p.\nA teraz komentarz, żebyś nie pomyślał, że ciebie, muj pszyjacielu, zbywam ogólnikami.\nPrzecież jasno napisałem, że idzie o punkt widzenia Kuhna (to znaczy filozofa i historyka nauki). Nawet sam termin "rozwiązywanie układanek" jest nieco deprecjonujący, nie uważasz? Twój nagły "przeskok" na punkt widzenia naukowców znowu nosi znamiona zabiegu, który.... [reszta telepatycznie]\nNo jak nie, jak tak! Przecież twój opis tylko uszczegóławia to, co ja napisałem zwięźle, słusznie się domyślając, że znasz Kuhna na tyle, by potrafić to rozwinąć. No i potrafisz! Tylko gdzie widzisz tu sprzeczność? Przecież w końcu jednak "stare układanki" idą na śmietnik, a ja nigdzie nie twierdziłem, że jest to proces prosty i jednofazowy. Właśnie dlatego, że nie jest prosty, jest ciekawy. A tylko to - że jest ciekawy (czy ściślej: ciekawszy niż "normalna nauka") - twierdziłem. Twoja uwaga wygląda mi zatem na typowy manewr, który... [reszta telepatycznie]\nPorównanie rewolucji naukowych do rewolucji politycznych jest tylko tym, czym jest, a mianowicie - porównaniem. W rewolucjach politycznych mamy zazwyczaj do czynienia z konkretnym ośrodkiem nowej władzy, która stosuje przymus tak wobec swych zwolenników, jak i przeciwników. Czy potrafisz taką analogię rozciągnąć na rewolucje naukowe? Nie? To czemu uważasz, że porównanie nowej teorii do nowego ustroju miałoby być automatycznie trafne?\n"W pierwszym odruchu" było w cudzysłowie. Chodzi oczywiście o to, że paradygmat "wzmacnia" konserwatyzm uczonych. Kuhn wielokrotnie to podkreśla. Czyżbyś się z tym nie zgadzał?\nMasz rację, rzeczywiście "nic ci nie wiadomo". Otóż po wydaniu "Struktury" pojęcie paradygmatu najpierw zostało znacząco przez Kuhna przeinterpretowane, a pod koniec życia Kuhn wręcz demonstracyjnie w ogóle zaprzestał jego używania.\nw takim przypadku przyzwoitość nakazywałaby , żebyś nieco zmienił post, od którego zaczęła się nasza dyskusja: „Przykro mi Wujek, ale nie całkiem zrozumiałeś Kuhna.” Zamiast tego powinno być coś w rodzaju: „odnosisz się do pojęcia paradygmatu, które Kuhn wprowadził w „Strukturze...” Tymczasem w późniejszych pracach Kuhn przez paradygmat określał...”\nAleż taki obowiązek istnieje po stronie wygłaszającego pewną tezę, a nie po stronie polemizującego z tą tezą! Jako polemizujący nie mam obowiązku odgadywać, w jakim to sensie Wujek używa różnych ważnych pojęć. To on ma obowiązek ich jasno używać i to on popełnia błąd, jeśli "zapomniał" wspomieć, że pewnego pojęcia używa w specyficznie zawężonym znaczeniu. Pamiętaj także zawsze, że nie wszyscy - w odróżnieniu od ciebie - są w telepatycznym kontakcie z Wujkiem.\nKrutko muwionc: "przyzwoitość nakazywałaby", by Wujek zamiast pisać "paradygmat w sensie Kuhna", napisał coś w rodzaju: "używam tu pojęcia paradygmatu WYŁĄCZNIE w tym sensie, jakie nadał mu Kuhn w "Strukturze rewolucji naukowych" bez uwzględnienia jakichkolwiek późniejszych autoporawek samego Kuhna itp itd." Dalej wprawdzie uważałbym, że Wujek zawęża Kuhna, ale naturalnie stosowałbym inną argumentację.\nJak mogłem zaznaczyć, że metoda mi się nie podoba, skoro jeszcze jej nie zdradziłeś? Zdradź, to powiem.\nWybaczam ci twoje wścibstwo, bo - jak już wspominałem - milóchny ze mnie chopak, ale nigdzie nawet nie sugerowałem, że oczekiwałem od Wujka braku odpowiedzi. Oczekiwałem PRZEDE WSZYSTKIM odpowiedzi na pytanie o kompetencje Wujka w teologii i historii Kościoła, natomiast PRZY OKAZJI oczekiwałem też odpowiedzi na pytanie o kompetencje zawodowe Wujka. Przecież to takie jasne!\nRzecz w tym, że nie według Kuhna ze „Struktury...” Tam Kuhn pisze explicite, że nauka żadnej ontologii nie dostarcza.\nOczywiście, że NIE DOSTARCZA (choć należałoby to trochę uściślić). A gdzie ja coś takiego twierdziłem? Nauka przyjmuje po prostu pewną ontologię jako własną. Gdy pojawia się kryzys, następuje zmiana ontologii. Czy temu przeczysz? Wbrew temu zatem, co twierdzi Wujek, nauka nie jest więc wolna od pewnej implicite przyjmowanej ontologii (gdyby była wolna, to by się ta ontologia w czasie rewolucji nie mogła zmieniać). Jeśli Wujek tak NIE twierdzi, to mnie popraw stosownie do swych umiejętności telepatycznych.\nA poza tym ten cały fragment w którym – wbrew Kuhnowi, ale na Kuhna się powołując – deprecjonujesz znaczenie „normalnej nauki” mógłby zrobić na kimś wrażenie, że nie bardzo wiesz, jak argumentować przeciwko poglądom wuja, więc usiłujesz uporczywie (i różnymi metodami, o których jakoś nie masz ochoty rozmawiać w kontekście etyki) obniżyć w oczach czytelników forum wartość wuja jako naukowca.\nNa mnie z kolei ten twój fragment robi wrażenie, że nie bardzo wiesz, jak argumentować przeciwko moim poglądom, więc usiłujesz uporczywie (i różnymi metodami) przedstawiać mnie jako cynicznego, aroganckiego i agresywnego bubka, który z tak nieczystymi motywami przystępuje do dysksji z Wujkiem, że z oczywistych względów nie może mieć racji.\n25.10 napisałem pięć postów, więc nie bardzo wiem, o który konkretnie ci chodzi. Poproszę o jednoznaczny odnośnik.\nNatomiast ogólnie odpowiem ci tak, że moim zdaniem przy dokładnie tym samym regulaminie, kto inny mógłby się znaleźć w więzieniu, gdyby inne osoby ten reglamin interpretowały, miały moderatorskie prawo wcinać się w dyskusję, podgrzewać bądź wyciszać atmosferę itp. itd. Jak to słusznie mówił towarzysz Stalin: kadry decydują o wszystkim.\nDlatego też Wujek jako dyskutant jest tu postacią chronioną i może pozwolić sobie na więcej niż ktokolwiek inny. Jestem gotów znaleźć ci przynajmniej dwa tuziny wypowiedzi Wuja, w których atakuje głoszących niemiłe mu poglądy, nie zaś wyłącznie same te poglądy. Np. wymienia ich cechy charakteru, domniemane niegodziwe motywacje itp. itd. Ty przecież wyżej w gruncie rzeczy robisz to samo, ale jakoś mam wrażenie, że moderator i teraz się tym nie zainteresuje.\nTo jak? Przyjmujesz wyzwanie? Mam znaleźć dwa tuziny wypowiedzi Wujka ad personam? Podejmę się tej nudnej roboty pod jednym warunkiem: jeśli znajdę, uroczyście mnie przeprosisz i przestaniesz wreszcie marudzić o jakichś "kontekstach etyki".\nWysłany: Śro 14:28, 01 Lis 2006 Temat postu:\nPszepraszm ópszejmie, moji pszyjaciele, isz siem wcieram. Otusz....\nOtóż twoje powyższe sformułowanie, neko, świadczy, że chyba jednak nie bardzo zrozumiałeś Kuhna nawet na etapie "Struktury...".\nPrzecież nie istnieje "potwierdzenie empiryczne" poza jakimś paradygmatem, który określa, czym jest ta "empiria" i to "potwierdzenie", toteż nie można twierdzić, że pewna metafizyczna podstawa (nieważne, czy trafnie określona) uprawiania nauki jako takiej, może zostać przez samą tę naukę potwierdzona (lub obalona) "empirycznie". Czy twoim zdaniem nauka może - niczym baron Munchhausen wyciągający się sam za harcap z błota - sama wyciągnąć się z "błota" metafizyki za harcap "empirii"?\nWysłany: Śro 17:49, 01 Lis 2006 Temat postu:\nPytanie jest nieporozumieniem. Matematyka to języku opisu. Czynniki pozaempiryczne wymieniałem wcześniej np. balast patrzenia przez pryzmat teorii albo przekonanie co do zjawisk jakie mogą być obecne w świecie.\nTym razem to archaizm. Starożytni Grecy w ogóle pewnie nie wchodzili głębiej w tematykę pozaempirycznych czynników w nauce. Niektórzy z nich zaczęli postulować naturalistyczny obraz świata (czyli jak najbardziej ontologiczny) który przejeła współczesna nauka, w której świat jest zamkniętym systemem (np. pomysły że świat powstał z wody są zainspirowane taką ontologią).\nNie. U jej podstaw leży wyciaganie interpretacji z danych (z precyzyjnego dostrojenia lub teorii kwantów) silnie zabarwionych filozofią.\nNie. Tego w ogóle nie da się zbadać empirycznie. spróbuj np. udowodnić łańcuch pzyczynowo-skutkowy.\nWysłany: Śro 19:48, 01 Lis 2006 Temat postu:\n"7 października 2006 w zielonogórskim Radiu Zachód o godzinie 21:00 miała miejsce bardzo ciekawa audycja na temat niedawnych wystąpień, jakie miał M. Giertych w parlamencie europejskim oraz w Polsce wiceminister edukacji, Mirosław Orzechowski.\nGośćmi programu byli prof. Kazimierz Jodkowski i jego dwaj doktoranci z wydziału filozofii Uniwersytetu Zielonogórskiego udzielający się w serwisie filozoficznym „Nauka a Religia”. "\nPolecam. Dużo wyjasnień dla osób które są ciekawe całego sporu wokół ewolucji, gadają o różnicy między ewolucjonizmem a darwinizmem, o kreacjonizmie, troche o filozofii nauki. I to bez uproszczeń, całe kilkadziesiąt minut.\nWysłany: Śro 22:21, 01 Lis 2006 Temat postu:\nCzasem mi się wydaje, że Wuj to zbiorowa osoba typu trójca, czy piątnica itd. Erudycją i nieomylnością zadziwia. Może Pan Jarek Dąbrowski to tylko dał adres i nazwisko?? Ja, prostaczek czytałem cały dzień tę "Kawiarnię" i próbowałem się uczyć, ale widzę, że tak jak kiedyś w dyskusji z Wkotwicą trudno jest znalęźć kogokolwiek gotowego do przyznania iż jest omylny i nie "jest jak Bóg". Panowie naukowcy, czy nie dajecie dowód, że Wasze gremia nie są obiektywne, a przeżarte "febrą zazdrości". Nie wiem czy to prawda, ale mówi się, że najwięksi uczeni to byli b. skromni, znali swe ograniczenia, a tu na każdym kroku "wszystkoizm".\nWysłany: Czw 11:03, 02 Lis 2006 Temat postu:\na skąd nagle taki atak na Wuja?\nWysłany: Czw 18:16, 02 Lis 2006 Temat postu:\nMatematyka to języku opisu.\nTak, ale oprócz tego matematyka jest odrębną gałęzią nauki; a w fizyce teoretycznej matematyka współtworzy opis. Na przykład ogólna teoria względności Einsteina jest zasadniczo geometryczną teorią czterowymiarowej czasoprzestrzeni (przepisuję od Penrose’a, więc to musi być prawda). Czyli, mówiąc w dużym uproszczeniu, jest to teoria matematyczna, sprawdzająca się z najwyższą dokładnością w doświadczeniu.\nTa teoria powstawała bez odwoływania się do jakiejkolwiek filozofii, ale niewątpliwie ma filozoficzne implikacje.\nCzynniki pozaempiryczne wymieniałem wcześniej np. balast patrzenia przez pryzmat teorii albo przekonanie co do zjawisk jakie mogą być obecne w świecie.\nNo tak, jeśli powiemy, że na pracę naukowców wpływa ich filozoficzny pogląd, iż przyroda daje się badać doświadczalnie i rozumowo, to na pewno będzie to prawda. Ale taki „filozoficzny pogląd” jest raczej truizmem.\nCzy dobrze rozumiem, że silnie zabarwione filozofią są dane teorii kwantów? Jeśli tak, to – w jakim sensie te dane są zabarwione filozofią?\nMoże tu jest pewne nieporozumienie, dotyczące wyrażenia: potwierdzony empirycznie. Załóżmy, że dziecko rzuca piłką o ścianę, i obserwuje raz po raz, że kąt padania jest równy kątowi odbicia. Po pewnym czasie zaczyna wierzyć, że tak musi być, choć nie ma żadnego dowodu na to, że nie może być inaczej. To jest dla niego fakt potwierdzony empirycznie. (Dopiero kiedy w szkole dowie się, że fakt ten wynika z podstawowych praw fizyki, to jego oparte na potwierdzeniu empirycznym przekonanie zamieni się w pewną wiedzę.)\nW tym sensie dla nas, uczących się w szkole o różnych prawach, możliwych tylko, jeśli przyroda jest racjonalna i przewidywalne, i korzystających bez przerwy z urządzeń, które działają właśnie dzięki przewidywalności i racjonalności przyrody, te jej dwie cechy są jak najbardziej potwierdzone empirycznie. (I tylko empirycznie.)\nGrecy natomiast nie mieli właściwie powodu, żeby wierzyć w racjonalność i przewidywalność przyrody; uwierzyli w to niejako na kredyt. Była to ich (dość genialna) intuicja.\nWysłany: Czw 18:48, 02 Lis 2006 Temat postu:\nW ogóle to jest dość dziwny zarzut, skoro co parę zdań używam wyrażeń w rodzaju „Kuhn ze „Struktury...”, „Kuhn w Strukturze...”, żeby podkreślić, że nie chodzi mi o „Kuhna w ogóle”. (Robię to, odkąd przed wieloma postami zwróciłeś mi uwagę na pewną ewolucję poglądów Kuhna.)\nTo samo podkreślenie, że nie chodzi mi o „Kuhna w ogóle” znajduje się w mojej propozycji:\nNawiasem mówiąc, tę propozycję pominąłeś milczeniem, które – może niesłusznie? – rozumiem jako odmowę, nie jako zgodę.\nMoże poświęć mniej uwagi telepatii, a więcej tekstowi pisanemu. Przecież sam cytujesz moje „Kuhn pisze explicite”. To oznacza, że o czyim punkcie widzenia mówię?\nUprzedzam, że od następnego postu uczynienie mi zarzutu poprzez imputowanie mi czegoś wprost przeciwnego do tego, co explicite piszę, potraktuję jako zakończenie tej rozmowy. Tłumaczenie się z tego, czego, czego nie twierdzę, uważam za jałowe, i nie mam na nie ochoty.\nZmuszasz mnie do przepisywania cytatów, potem i tak cytaty te interpretujesz w świetle tego, co zrozumiałeś ze "Struktury".\nDlaczego w takim razie nie korygujesz mojej fałszywej interpretacji? Nawiasem mówiąc, do tej pory nie napisałeś czym jest paradygmat według Twojej – znacznie rozleglejszej, niż moja – znajomości Kuhna.\nCiekawe jest to, co sprawia, że naukowcy wyrzucają dotychczasowe układanki i zaczynają układać nowe.\nTo nie jest ciekawe, bo tak nigdy nie bywa. [...].\nJeśli chodziło Ci o to samo, co mnie, to wyraziłeś to niezręcznie. Składnia Twojego zdania sugerowała, że najpierw zachodzi akt wyrzucenia starych układanek, a następnie zaczyna się akt układania nowych. Tymczasem w rzeczywistości (co było wyłożone w moim rozwinięciu) jest akurat odwrotnie: naukowcy najpierw zaczynają układać nowe układanki (bo w starych im się coś przestaje zgadzać ), i dopiero, jak im wyjdzie – wyrzucają stare. A czasami nawet i nie wyrzucają (jak np. teorii Newtona).\nPorównanie rewolucji naukowych do rewolucji politycznych jest tylko tym, czym jest, a mianowicie - porównaniem.\nDobrze, zostawmy porównanie na boku i powiedzmy wprost: Rewolucja w nauce rozpoczyna się od kryzysu starej teorii, a kończy się z przyjęciem nowej. Gdy nowa teoria zostanie przyjęta, to jest już PO rewolucji.\nUfff. ZGADZAM SIĘ.\nw takim przypadku przyzwoitość nakazywałaby , żebyś nieco zmienił post, od którego zaczęła się nasza dyskusja:\nAleż taki obowiązek istnieje po stronie wygłaszającego pewną tezę, a nie po stronie polemizującego z tą tezą!\nNieprawda. Jako ekspert od Kuhna, znający kilka jego książek, mogłeś wujowi wytknąć co najwyżej, że odniósł się do (powszechnie znanego i używanego) pojęcia paradygmatu ze „Struktury...”, nie zaś do pojęcia, które Kuhn lansował w późniejszym okresie życia (i którego do tej pory, jako strona polemizująca, nie uściśliłeś. Po długiej z Tobą rozmowie wiem o tym pojęciu tyle, że stosuje się ono również do szkół, zajmujących się badaniami przyrody w okresie wcześniej (tj. w „Strukturze...”) nazywanym przez Kuhna „przedparadygmatycznym”, oraz że umożliwia „względną” jednomyślność w sprawach zawodowych; co akurat w żadnym przypadku nie stoi w żadnej sprzeczności z tym, co napisał wuj.)\nZ pierwszym zdaniem się zgadzam. Co do reszty: czy możesz przytoczyć przykład takiej „ontologii’, która zmienia się pod wpływem kryzysu? W ”Strukturze...”, o ile pamiętam, o takiej „ontologii” nie ma mowy. Mimo to wierzę Ci, że Kuhn używał tego pojęcia w innych książkach, ale mogę się założyć, że tylko po to, żeby określać nim podstawy nauki, a nie podstawy bytu. „Ontologią” w tym sensie jest na przykład przyjęcie pewnych podstawowych wielkości w fizyce; w mechanice Newtonowskiej byłyby to siła i masa, a po Einsteinie – zakrzywienie przestrzeni i energia; albo w fizyce klasycznej byłyby to cząstki elementarne, zaś w fizyce kwantowej – funkcje falowe. Wtedy fizyka rzeczywiście przechodzi od jednej „ontologii” do drugiej, ale tego rodzaju „ontologia” nie ma nic wspólnego z ontologią w sensie metafizyki, bo wypowiada się na temat sposobu opisu przyrody, a nie tego, jak się mają opisywane przez nią obiekty do Ding an sich. Wuj (jak można się łatwo przekonać bez odwoływania się do telepatii, a tylko czytając to, co napisał) nie widzi w nauce miejsca dla ontologii w sensie metafizycznym. A jak jest z „Kuhnem w ogóle” to Ty wiesz lepiej niż ja.\nA jednak mogłeś. Najlepszym sposobem byłoby zapoznanie się z poglądami wuja, wyłożonymi w jego „Artykułach”. Jednak już parę razy zaznaczałeś, że nie masz na to ochoty.\nTy przecież wyżej w gruncie rzeczy robisz to samo, ale jakoś mam wrażenie, że moderator i teraz się tym nie zainteresuje.\nJeżeli czujesz się jakimś moim wpisem urażony, to możesz go zgodnie z regulaminem, „oprotestować”; co już zresztą nieraz robiłeś. Możesz też zwrócić na niego moją uwagę, i możemy się zastanowić, czy jest to rzeczywiście nieusprawiedliwiony atak na Ciebie; jeśli tak, to Cię za niego przeproszę. Możesz też porównać ten wpis (bo przypuszczam, że jest to dokładnie jeden wpis; ale może się mylę?) z niektórymi Twoimi uwagami pod moim adresem, i zastanowić się nad belką i źdźbłem w oku.\nTo jak? Przyjmujesz wyzwanie?\nWyzwanie? O czym Ty mówisz? To forum ma w miarę jednoznacznie sformułowany regulamin. Jeśli ktoś czuje się jakąś uwagą swego rozmówcy urażony, to może domagać się jej usunięcia, i rozmówca jest zobowiązany ją usunąć. Dotyczy to każdego użytkownika, także wuja, i także Ni. Tyle że większość użytkowników najczęściej ignoruje drobne złośliwości czy przycinki, żeby nie opóźniać rozmowy. Natomiast rzadko zdarza się, żeby jakiś użytkownik koncentrował się przede wszystkim na atakach osobistych. Jeżeli tak się dzieje (jak np. w przypadku Astronoma) to taki użytkownik usuwany jest z forum. Bo jest to forum dyskusyjne, a nie wyzewnicze.\nOstatnio zmieniony przez neko dnia Śro 20:46, 17 Sty 2007, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 18:50, 02 Lis 2006 Temat postu:\nPrzecież nie istnieje "potwierdzenie empiryczne" poza jakimś paradygmatem, który określa, czym jest ta "empiria"\nWyjaśnienie znajduje się na końcu postu do Olessa (dwa posty wyżej).\n...przepisuję od Penrose’a, więc to musi być prawda...\nhehe, fajnie brzmi..\nHm nie wiem jakie implikacje ma teoria względności , no ale generalnie my tu nie do końca o filozoficznych implikacjach nauki mówimy, ale jak(i czy) filozofia wpływa na naukę.\nZapewne, ale nie chodzi tylko o truistyczne prawdy, lecz o konkretny wpływ na obraz rzeczywistości. Jeżeli uniwersalnośc DNA jest dowodem wspólnego pokrewieństwa organizmów a dla skrajnego punktu widzenia kreacjonizmu jest dowodem wspólnego wzorca projektowego to raczej nie jest to zwykły truizm przy którym możemy tylko wzruszyć ramionami(przypomnij też sobie to co pisałeś o przykładzie podanym przez Kuhna).\nNie za dobrze, albo nie za dokładnie chyba. Dane teorii kwantów dają się interpretować w sposób postulujący istnienie wielu światów(przy czym same wszechświaty są nieweryfikowalne).\nNie. Tego w ogóle nie da się zbadać empirycznie. spróbuj np. udowodnić łańcuch przyczynowo-skutkowy.\nW tym sensie dla nas, uczących się w szkole o różnych prawach, możliwych tylko, jeśli przyroda jest racjonalna i przewidywalne, i korzystających bez przerwy z urządzeń, które działają właśnie dzięki przewidywalności i racjonalności przyrody, te jej dwie cechy są jak najbardziej potwierdzone empirycznie.\nHm właściwie że jeżeli biega o regularność i poznawalność praw natury to faktycznie można powiedzieć że jest to empiryczne doświadczenie ludzkości i nauki. Natomiast jeżeli chodzi o przekonanie typu: "wszystko musi mieć przyczynę i dać się przewidzieć" to już empirycznie nie dowiedziesz. Weźmy taką przypadkowość rozpadu promieniotwórczego , wielu naukowców ma poczucie niepełności naszej wiedzy no jak kurka wodna może coś się dziać bez przyczyny. Tyle że taka opinia że każdy skutek ma swoją przyczynę jest już filozoficzna.\nWydaje się że nauka nowożytna nie tyle opierała się na tej intuicji Greków co na przekonaniu renesansowych europejczyków że prawa natury są uporządkowane i stałe. Trochę wywodziło sie to ze średniowiecznej filozofii chrześcijańskiej że to Bóg architekt jest odpowiedzialny za ów ład.\nWysłany: Pią 12:24, 03 Lis 2006 Temat postu:\nDrogi neko, muj pszyjacielu. pszypominam raz jeszcze od jakiej tezy dyskózja ta siem rozwineua i kturej to tezy ty ruwniesz jezdeś obrońcom. Otusz...\nOtóż Wujek napisał\nParadygmat (w znaczeniu wprowadzonym przez Kuhna) nie oznacza zadnego mariazu nauki z filozofia, bo nie ma nic wspolnego z interpretacja tej pierwszej, lecz jest po prostu pewnym obowiazujacym powszechnie w danym okresie i w danej dziedzinie sposobem dokonywania opisu doswiadczenia: wyznacza sposob stawiania pytan, wytycza cele, okresla zbior podstawowych pojec.\nJuż jeden przytoczony przeze mnie cytat - że Kuhn uważa, iż paradygmaty istnieją także w okresie, który wcześniej nazywał przedparadygmatycznym - wystarczy, by tak ogólną tezę obalić. Paradygmat nauki arystotelesowskiej jak najbardziej wyrastał z mariażu nauki z filozofią. Koniec i kropka. TA DYSKUSJA JUŻ SIĘ ZAKOŃCZYŁA! Nie rozumiem więc, czemu uparcie starasz się stworzyć wrażenie, jakby wciąż jesczze trwała. Twoje zabiegi to w najlepszym wypadku proponowanie nowych tematów do dysksuji, np. porównanie "młodego" Kuhna ze "starym", w najgorszym zaś to zwyczajne [reszta telepatycznie]\nA tak wogule to siem we wienźniu relaksójem, wienc nódne seminarióm Kuhnowskie niebardzo mnie interesóje. O kobitkach bym pogadau, o ten-tego Maryni. Sam rozómiesz. Menzkie rozmufki. Jak to recydywa pod celom. Żóć morze jakieź spozdszerzenie w tym temacie. A w ozdadeczności siem podziargam z nóduf.\nA teraz jeszcze (wcionsz milóchny ze mnie chopak) kilka komentarzy.\nBez nerf, muj pszyjacielu. Zaraz ci wytumaczem, czegusz nie zrozómiaueś. Otusz...\nOtóż z punktu widzenia filozofa/historyka nauki - to znaczy samego Kuhna - ciekawe są zmiany paradygmatu, niewspółmierność obrazów świata przed i po rewolucji naukowej, nie zaś dłubanina szeregowych naukowców. Raz jeszcze przemyśl określenie "rozwiązywanie układanek/łamigłówek" (puzzles). To, że Kuhn podaje, iż w fazie "normalnej nauki" szeregowi naukowcy podchodzą do swych układanek "z entuzjazmem", na przykład badają jak tam atomy latają w tlenkach krzemu czy w innym badziewiu, nie oznacza, że chodzi o entuzjzm samego Kuhna. To jest po prostu zaprezentowanie ICH punktu widzenia określanego przez "stabliny paradygmat" (zdecydowana większość naukowców kocha łamigłówki, bo nie nadaje się na "rewolucjonistów"), nie zaś punktu widzenia samego Kuhna. Dlatego twoje sformułowanie:\nNeko się napisało:\nPrzecież sam cytujesz moje „Kuhn pisze explicite”. To oznacza, że o czyim punkcie widzenia mówię?\nświadczy, iż po raz kolejny nie zrozumiałeś Kuhna. Kuhn bowiem pisze explixite właśnie o punkcie widzenia naukowców. Jego punkt widzenia jest jednak nieco inny. Czy zgoda na to, że w tym wypadku punkt widzenia filozofa nauki NIE POKRYWA się z punktem widzenia naukowców?\nJeśli już chcesz opisywać ten proces precyzyjnie, to trzeba i twoje sformułowanie poprawić. Nie jest prawdą, że\nnaukowcy najpierw zaczynają układać nowe układanki (bo w starych im się coś przestaje zgadzać ), i dopiero, jak im wyjdzie – wyrzucają stare.\nGdy w starych układankach coś przestaje im się zgadzać (anomalie narastają), naukowcy w pierwszym rzędzie "poprawiają" stare układanki. Dodają jakieś epicykle, jakieś etery itp. Krutko muwionc: za wszelką cenę starają się ratować stare układanki. Zwłaszcza, że nowe na początku zazwyczaj wcale nie są lepsze od starych. To nie jest po prostu wymiana starego narzędzia na nowe, które sprawdziło się w robocie. To jest w gruncie rzeczy przejście do innej roboty, do innego świata, do innej ontologii (oczywiście mam tu na myśli te "wielkie rewolucje", a nie "lokalną" zmianę paradygmatu na pewnym wąskim obszarze). Kunh wielokrotnie podkreśla, że naukowcy przed rewolucją i po rewolucji żyją w niemal innych światach, w dużej mierze niewspółmiernych ze sobą.\nI znowu odrobina precyzji nie zaszkodzi. Po rewolucji to jest wtedy, gdy nowa teoria zostaje w miarę powszechnie przyjęta. Rewolucja zaczyna się, gdy ktoś podejmuje badania/obserwacje według "paradygmatu" nowej teorii i uzyskuje "ciekawe" wyniki.\nNieprawda. Jako ekspert od Kuhna, znający kilka jego książek, mogłeś wujowi\nDziękuję za "eksperta od Kuhna", ale - w odróżnieniiu od ciebie - na pewno NIE JESTEM ekspertem od Wujka. To, co napisał, biorę tak, jak on sam to akurat ujął. Jeśli ujął wieloznacznie, mętnie, zbyt ogólnie - to JEGO wina, nie moja. Gdyby Wujkowi rzeczywiście zależało na prawdzie, powinien po moim pierwszym poście krótko przeprosić za nieporozumienie i dodać niezbędne wyjaśnienia. Zamiast tego wysyła tajemniczego "oficjalnego komentatora" jego myśli, który usiłuje mi wmówić, że to moim obowiązkiem jest tak czytać Wujka, żeby zawsze wyszło na Wujkowe, nawet jeśli Wujek napisał sobie byle co na kolanie...\nZ pierwszym zdaniem się zgadzam. Co do reszty: czy możesz przytoczyć przykład takiej „ontologii’, która zmienia się pod wpływem kryzysu?\nNajpiękniejszym przykładem jest tu oczywiście największa rewolucja, czyli powstanie nauki nowożytnej, czyli przejście od arystotelizmu do... no właśnie, do czego, bo propozycji było sporo. Począwszy od kartezjanizmu (potem z modyfikacją spinozjańską), po kantyzm aż wreszcie XIX-wieczny naturalizm, który z małymi modyfikacjami obowiązuje właściwie do dzisiaj, klajstrowany w różnych dziedzinach raz lepiej a raz gorzej. Dyskusja o ID to właśnie także dyskusja o tym klajstrowaniu. Jak dobrze bowiem wiadomo, klasyczny darwinizm został - zgodnie z kryteriami samego Darwina - już sfalsyfikowany. Stąd wysyp różnych "neodarwinizmów" aż po bardzo odporny na falsyfikacje "punktualizm" Goulda i Eldredge'a, który operuje czymś w rodzaju naturalistycznej kategorii "cudu" (nagle, gdzieś w kącie, nie wiadomo dlaczego, pierdut i jest)\nWiesz, ja (a także wiele innych osób) dyskutowało już z Wujem na temat najbardziej podstawowych podstaw wuizmu właśnie w dziale Wuja twórczości i niemal co post okazywało się, że czegoś tam nie zrozumieliśmy i robimy to niegodziwe ekwi-coś-tam. A ty pojmujesz wszystko w lot i to zawsze po wujowemu. Jak to robisz? Na razie jedyną racjonalną hipotezą jest właśnie telepatia, co jest bardziej okrężną formą stwierdzenia, że to chyba sam Wujek w jednej ze swoich osób dyktuje ci interpretacje wuizmu osobiście.\nJeżeli czujesz się jakimś moim wpisem urażony, to możesz go zgodnie z regulaminem, „oprotestować”; co już zresztą nieraz robiłeś.\nJasne, mogę. Kiedy oprotestowałem twój post (ten uprzejmie zarzucający mi cynizm itp.) Wujek zerwał się osobiście w środku nocy, żeby mi zapowiedzieć, że już jestem w więzieniu.\nI, paczcie pańzdwo, jaki porzondny chopak z tego Wujka. Co obiecał, to i zrobił! Cusz za sómięnoźdź!\nPodtrzymuję wszystko, co tam napisałem w całej rozciągłości! Wuj zarzucał zwolennikom ID, że liczba ich publikacji w poważnych pismach naukowych jest bliska zeru. Ja po prostu jego własne kryterium zastosowałem do niego samego. Czyżbyś nie znał ewangelicznego "jaką miarą mierzycie, taką i wam odmierzą"?\nWyzwanie? O czym Ty mówisz? To forum ma w miarę jednoznacznie sformułowany regulamin.\nMówię o znalezieniu przynajmniej dwóch tuzinów wypowiedzi ad personam samego Wujka. Co do regulaminu, to jest on sformułowany jednoznacznie w taką miarę, żeby zawsze interpretacja Wujka mogła być decydująca, co jest "obraźliwym postem maskującym brak argumentów", a co "obiektywnym opisem pewnej postawy".\nTo jak? Przyjmujesz to wyzwanie, czy nie?\nBo jest to forum dyskusyjne, a nie wyzewnicze.\nRozumiem, że dopatrywanie się we mnie cynizmu, żądzy sponiewierania biednego Wujka itp., to dla ciebie naturalny element dyskusji.\nWysłany: Pią 15:32, 03 Lis 2006 Temat postu:\nCzasem mi się wydaje, że Wuj to zbiorowa osoba typu trójca, czy piątnica itd. Erudycją i nieomylnością zadziwia.\nNie pszejmój siem juki, pszyjacielu muj. Wyzdarczy odropinka tópetu i morzeż muwić, co ci akórat szczeli w ep. Na pszykład tak:\nPrzypomne zas jako przyklad, ze slynny "polakozerca" Bismarck byl polkrwi Polakiem...\nWyrzej natomiazd masz poglondowom lekcjem, jak morzna dógo i namientnie dyzkótować o ksionszkach, kturych siem nie czytauo. I jeżdże mjeć dóżo pretęsji do tego, kto oźmielił siem je pszeczytać.\nWysłany: Pią 18:23, 03 Lis 2006 Temat postu:\nTja. Ponieważ ogólną teorię względności rozumiem (jeśli można tu użyć tego słowa) na poziomie popularnym, to łatwo byłoby mi napisać jakieś nieprawdziwe uogólnienie. A przepisując od fachowca, wystrzegam się błędu.\nZapewne, ale nie chodzi tylko o truistyczne prawdy, lecz o konkretny wpływ na obraz rzeczywistości. Jeżeli uniwersalnośc DNA jest dowodem wspólnego pokrewieństwa organizmów a dla skrajnego punktu widzenia kreacjonizmu jest dowodem wspólnego wzorca projektowego to raczej nie jest to zwykły truizm przy którym możemy tylko wzruszyć ramionami\nDane teorii kwantów dają się interpretować w sposób postulujący istnienie wielu światów(przy czym same wszechświaty są nieweryfikowalne).\nTo jest właśnie to, o co mi przez cały czas chodzi: raczej wyniki, do których doszła nauka, wpływają na nasz obraz rzeczywistości, niż nasz obraz rzeczywistości na sposób uprawiania i wyniki nauki.\nNajpierw odkrycie DNA i jego roli w dziedziczeniu – następnie interpretacja metafizyczna.\nNajpierw powstanie teorii kwantów - potem "domyślenie" do niej teorii wieloświatów.\nNatomiast jeżeli chodzi o przekonanie typu: "wszystko musi mieć przyczynę i dać się przewidzieć" to już empirycznie nie dowiedziesz. Weźmy taką przypadkowość rozpadu promieniotwórczego\nPrzekonanie typu "wszystko musi mieć przyczynę’ jest bardzo dobrze ugruntowane w doświadczeniu.\nRozpad promieniotwórczy z makroskopowego punktu widzenia też jest dobrze określony odpowiednimi wzorami; dopiero na poziomie cząstek jest inaczej. Zdaje się, że na pewnym poziomie obserwowalnej rzeczywistości (na poziomie „bardzo małego”) przestają obowiązywać prawa fizyki, tak jak je znamy ze szkoły; być może i prawo przyczynowości przyjmuje na tym poziomie inną postać. W końcu zjawiska kwantowe też są sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem (czyli ze zbiorem ugruntowanych empirycznie przekonań, których człowiek nabywa do ukończenia dziesiątego roku życia - jak mawiał Einsteina).\nWydaje się że nauka nowożytna nie tyle opierała się na tej intuicji Greków co na przekonaniu renesansowych europejczyków\nWydaje się, że jakby na to nie patrzeć, korzenie naszej nowożytnej nauki tkwią w Grecji. Nie w tym sensie, że nowożytna nauka europejska coś od Greków bezpośrednio przejęła, ale w tym właśnie, że to Grecy wpadli na pomysł, że przyroda jest racjonalna, że rządzi się prawami, które można sprowadzić do pewnych podstawowych zasad. Później Europa już tylko rozwijała te greckie pomysły.\nWysłany: Pią 19:21, 03 Lis 2006 Temat postu:\nMam nadziejem, muj pszyjacielu, isz mi wypaczyż, ale nie caukiem polecam. Otusz...\nOtóż raz jeszcze przekonałem się, że profesor Jodkowski nie jest dobrym popularyzatorem. Również pisze nienajbłyskotliwej, zazwyczaj obwieszając niemal każde zdanie potrzebnymi i niepotrzebnymi przypisami. A skądinąd wiem, że przed redakcją jego teksty wyglądają jeszcze gorzej. Szkoda!\nZresztą, jesli czytałeś "Metodologiczne aspekty kontrowersji ewolucjonizm - kreacjonizm" (taka cegła - prawie 600 stron dużego formatu), to wiesz, co mam na myśli.


Rękawice do mycia warzyw\nW rękawicach umyjesz dokładnie i bez problemu warzywa korzeniowe i nie tylko. Szorstka, nylonowa tkanina pomoże usunąć z młodych ziemniaków, marchewki, pieczarek nie tylko resztki ziemni, ale i łuszczącą się skórkę. Tak oczyszczone można wrzucić prosto na patelnie lub do garnka, użyć do przygotowania letniej surówki. Wszystko co najcenniejsze pozostanie w warzywach a nie trafi na kompost razem z obierkami. Rękawice rozciągają się dopasowując się do twoich dłoni. Uwaga: Przed pierwszym użyciem należy uprać rękawiczki, Rękawiczki nie są odporne na wysoką temperaturę i nie chronią przed poparzeniem, Rękawiczki nie są odporne na cięcie i nie nadają się do ochrony podczas szatkowania i krojenia, Rękawice można prać w temperaturze 40 stopni C.\nMiska zielona, średnica 24,5cm\nNóż do sera Mini van Gogh -...\nNalewak do wina kryształ...\nPompka do wina stalowa z 2...


Ziemniaki witaminy | Kafeteria.pl\n... Czy będąc na diecie musimy wyrzekać się także ulubionych ziemniaków? Wiele tez mówi, że należy to zrobić jak najszybciej, bo zawierają one zgubne kalorie. A jaka jest prawda? Czy można je jeść bez obaw? ... witamin ziemniak zawiera tuż pod ...


Portal Ratownik-med.pl - Doskonalenie zawodowe ratowników medycznych - Strona 3 - Forum Ratownik-med.pl - Results from #12\n2013/09/20 20:23\t#9465 przez joanna.j23\nPrzepraszam, że lekko odgrzewam temat, ale przyszło mi wypełnić wniosek o uzyskanie karty doskonalenia zawodowego i mam pewne związane z tym wątpliwości z tego powodu, że po szkole policealnej zrobiłam licencjat. W punkcie 7. wniosku (w załączniku) należy wpisać rodzaj ostatniej szkoły związanej z RM - no to OK, ale czy data rozpoczęcia okresu edukacyjnego liczy się od momentu uzyskania tytułu RM po szkole policealnej, czy po zakończeniu licencjatu? Bo jeśli w punktach 7-9 wezmę pod uwagę licencjat a w 10 i 12 szkołę policealną, to wyjdzie mi rozbieżność, bo numeracja dyplomów z policealnej i z licencjatu ma całkiem inny format. Czy ktoś miał taką sytuację?\nNazwa pliku:\twniosek_-_...czny.pdf\n2014/08/16 13:08\t#11138 przez Karlos\njestem świeżo po studiach i mam następujące pytania:\n1. Jak wygląda sprawa z punktami edukacyjnymi jeśli nie mam pracy w zawodzie RM? Czy też muszę wyrobić sobie kartę doskonalenia zawodowego i zbierać 200 co 5 lat?\n2. Jak wygląda sprawa z wygasaniem kwalifikacji RM? Po ilu latach stracę zawód ratownika bez pracy w systemie?\n3. Ostatnie, jak wygląda sytuacja kiedy chciałbym pracować jako ratownik medyczny w wojsku albo straży pożarnej? Muszę również pracować na drugi etat w systemie Ratownictwa Medycznego aby nie stracić kwalifikacji?\nSerdeczne dzięki za rzetelne odpowiedzi\n2014/08/16 23:55\t#11139 przez Piotrek.F\nDam ci odpowiedź na pytania nr 2 i 3\n2. Kwalifikacje Ci nie wygasają, bo w przypadku RM nie masz "prawa wykonywania zawodu" jak lekarze lub personel pielęgniarski.\n3. W PSP czyli w Państwowej Straży Pożarnej dyplom RM daje Ci tylko dodatkowe pkt przy naborze do służby.\nW trakcie pracy zawodowej ten dyplom Ci się nie przyda, bo nie możesz wykonywać medycznych czynności ratunkowych przewidzianych dla RatMedów. Musisz trzymać się ściśle określonych procedur KSRG. W Wojsku dokładnie nie wiem jak to wygląda bo ono rządzi się swoimi prawami.\n2017/02/02 19:57\t#12542 przez sheep\nwitam, mam takie zapytanie gdzie w warszawie można zrobić kurs doskonalący dla rat medów?\nktoś coś poleci jakąś konkretną firmę?\n2017/02/22 13:01\t#12553 przez sara1234\nRatownicy medyczni w ciągu 5 lat muszą odbyć szkolenia, których suma punktów musi wynieść 200. Mało kto wie, że istnieje możliwość zrobienia tego online i zdobycia aż 80 z wymaganych 200 punktów. Kursy te są równie ważne jak te normalne, tak przewiduje ustawa. Dodatkowo są one nie raz 10-krotnie tańsze od tych normalnych.\n2017/02/23 10:53\t#12555 przez sheep\ndzięki za odpowiedź, w sumie wiem że obowiązuje 200 punktów, kursy on line, ale jak potwierdzić ich odbycie?\nbo jak robię kurs normalnie to uzyskuję wpis do karty szkolenia zawodowego, a jak potwierdzić taki "internetowy" kurs? pozdrawiam


10 prostych sposobów na zarządzanie czasem\nZarządzanie czasem to sposób, w jaki organizujemy i rozdzielmy nasz czas między poszczególnymi czynnościami. Efektywne zarządzanie czasem ma na celu maksymalizację naszej wydajności i osiągnięcie zaplanowanych celów. Każdy dzień wiąże się z kolejnymi wyzwaniami: praca, zakupy, dom i inne obowiązki. Większość z nas od rana żyje w ciągłym biegu. Z pewnością znasz osoby, które nie zawalają terminów, mają wszystko ogarnięte na czas, a być może mają więcej obowiązków. Pewnie zastanawiasz się: "Jak oni to robią?". Sekret tkwi w efektywnym zarządzaniu czasem. Osoby osiągające wysokie wyniki, nauczyły się dobrze organizować swój czas. Poniżej znajdziesz 10 wskazówek, które pomogą Ci efektywnie zarządzać czasem.\nPrzeanalizuj to, jak obecnie spędzasz czas\nPodzielę się tu wiedzą z jednego szkolenia. Starałam się o pracę na zasadzie prowizji. Mój przyszły przełożony zapytał, ile czasu dziennie mogę poświęcić na pracę. Miałam małe dziecko, więc powiedziałam, że raczej niewiele. Zapytał, jak spędzam czas, co mi go zajmuje? Odpowiedziałam, że opieka nad dzieckiem, zakupy, dom, telewizja i jakoś leci. Polecił mi wówczas zapisać wszystkie czynności, jakie wykonuję w ciągu dnia (łącznie ze spaniem) oraz określić ich czas trwania. Po wypisaniu listy miałam zsumować czas. Wiesz, co się okazało? Suma wynosiła około 18 godzin! 6 godzin w ciągu doby spędzałam tak naprawdę na niczym! Byłam w szoku, bo brakowało mi czasu na poczytanie książki czy dobry sen. Dlatego aby skutecznie zacząć zarządzać czasem, musisz zdać sobie sprawę, na co go poświęcasz i ile go tak naprawdę marnujesz. Wykonaj podobne zadanie, które opisałam. Możesz się nieźle zdziwić.\nDobry plan to połowa sukcesu, dlatego nawet nie próbuj zaczynać dnia bez planu! Zanim wyjdziesz z pracy, stwórz listę zadań na następny dzień, aby się nimi zająć od razu kolejnego dnia. Wieczorem zrób listę rzeczy, które zrobisz nazajutrz (ewentualnie do porannej kawy). Nic nie działa na nas bardziej motywująco, niż odhaczanie kolejnych sukcesów.\nZarządzanie czasem – priorytety\nNa początku listy ustal priorytety, czyli najważniejsze zadania do wykonania. Nie odkładaj ważnych rzeczy na później, bo życie jest nieprzewidywalne i zawsze może coś wypaść. Dlatego od razu chwyć byka za rogi i działaj! Zadania można podzielić według schematu:\nPriorytety – zadania do wykonania od razu,\nPilne – do zrobienia tuż po priorytetowych,\nWażne – tu zapisz wszystkie zadania ważne, które chcesz zrobić, ale jak nie zrobisz ich dziś, nic się nie stanie,\nPozostałe – tu zapisuj zadania, które chcesz zrobić, jak wystarczy Ci czasu, ale mogą być i zrobione za miesiąc.\nWykonuj zadania jednego typu razem. Zaoszczędzisz wtedy czas i energię, które będziesz mógł poświęcić na inne zadania. Może to być odpisywanie na maile, robienie zakupów, przygotowywanie posiłków.\nCzęsto wielu z nas popełnia ten sam błąd. Mając wiele spraw do zrobienia, chcesz robić kilka zadań jednocześnie. Wydaje Ci się, że przyspieszysz pracę. Nic bardziej mylnego! Nie skupiasz się bowiem odpowiednio na danej rzeczy i musisz często robić ją od początku. Dlatego skup się na jednej rzeczy. Po jej wykonaniu, przejdź do następnej.\nPrzypisz termin zakończenia zadania\nDobrym pomysłem jest określenie czasu zakończenia zadania, zwłaszcza w pilnych sprawach. Świetnym rozwiązaniem jest technika Pomodoro. Pracujesz na interwałach 25-minutowych, po których następuje 5 minut przerwy. Każde zadanie podziel na ilość takich jednostek, np. odpisywanie na e-maile – 2 pomodoro itp.\nZarządzanie czasem – asertywność\nNie bierz wszystkiego na siebie, naucz się odmawiać. Jeśli masz dobry plan dnia, wiesz, ile możesz zrobić. Jeśli wiesz, że nie dasz rady, bo braknie Ci czasu – odmów! Nie możesz odmówić? Postaraj się znaleźć kogoś, kto przejmie część Twoich obowiązków.\nMedia społecznościowe, przeglądanie zdjęć, czytanie wiadomości… Kto z nas nie robi tego w pracy? Jeśli masz coś pilnego do wykonania, ogranicz wszelkie dodatkowe rzeczy. Zrobisz je później. Wyłącz w telefonie dźwięk, a najlepiej połóż komórkę z daleka od siebie. Ustaw w kontaktach osoby priorytetowe i tylko od nich odbieraj połączenia. Inni mogą poczekać.\nZauważ, kiedy jesteś najbardziej produktywny\nKażdy z nas jest inny. Jedni pracują lepiej po kawie, inni w nocy, inni bladym świtem. Jeśli masz taką możliwość, najcięższe zadania wykonuj w czasie, w którym jesteś najbardziej produktywny i pełen energii. Poradzisz sobie z tym znacznie szybciej.\nNawet 10-minutowa przerwa po kilku godzinach pracy zdziała cuda. Odpoczywając, zmień miejsce, odetnij się całkowicie od obowiązków. Wyjdź na świeże powietrze, zrób sobie herbatę, poćwicz. Zarządzanie czasem to niezwykła umiejętność. Dzięki niej pozbędziesz się niepotrzebnego stresu, a nawet znajdziesz czas na przyjemności. Warto wyćwiczyć w sobie tę zdolność. To Ty jesteś panem swojego czasu, a nie odwrotnie. Jest to bardzo przydatne, jeśli pracujesz zdalnie.\nOpublikowane 4 sierpnia 2021 r. w kategorii: Rozwój osobisty


Wtorkowy maraton z ESL Mistrzostwami Polski - IzakTV\nStrona główna » Wtorkowy maraton z ESL Mistrzostwami Polski\nWtorkowy maraton z ESL Mistrzostwami Polski\nDziś przed nami aż trzy spotkania w ramach ESL Mistrzostw Polski. Co nas czeka? Illuminar Gaming wreszcie otrzyma okazję, aby pokazać, na co ich stać, Aristocracy spróbuje odzyskać fotel lidera, a x-kom AGO będzie chciało zrewanżować się PACT za druzgocącą porażkę w ESEA MDL.\nZmagania rozpoczną fatalne w tym sezonie dziki oraz wcześniej wspominany Illuminar. Faworyt tej potyczki wydaje się być tylko jeden i patrząc na ostatnie występy Izako Boars ciężko upatrywać innego scenariusza niż gładkie 2:0 dla Daniela “STOMPA“ Płomińskiego i spółki.\nNastępnie na serwer wkroczą reprezentanci x-kom AGO oraz Actiny PACT. Ci drudzy wczoraj w ramach ESEA MDL wykopali jastrzębie z gniazda i wynikiem 16:1 upokorzyli przeciwnika. Szansa na rewanż nadeszła błyskawicznie, ale czy brygada Damiana “Furlana“ Kisłowskiego zdoła się tak szybko podnieść?\nDzień zamkną reprezentanci Aristocracy, którzy staną w szranki z rozgrywającym drugi dziś mecz Illuminar. Ta batalia zapowiada się zdecydowanie najciekawiej, ponieważ oba składy prezentują ostatnio podobny poziom, czego dowodem jest, chociażby ranking HLTV. Podopieczni Mariusza “loorda“ Cybulskiego utracili wczoraj fotel lidera ESL Mistrzostw Polski na rzecz Wisły All in! Games Kraków i dziś zrobią wszystko, aby go odzyskać.\nIzako Boars vs Illuminar Gaming – 17:00 (Nuke)\nIlluminar Gaming vs Izako Boars – 18:00 (Vertigo)\nx-kom AGO vs Actina PACT – 19:00 (Inferno)\nActina PACT vs x-kom AGO – 20:00 (Dust2)\nAristocracy vs Illuminar Gaming – 21:00 (Nuke)\nIlluminar Gaming vs Aristocracy – 22:00 (Vertigo)\nTransmisję ze wszystkich spotkań można będzie śledzić na oficjalnym kanale ESL Polska.\nActina PACTAristocracyESL Mistrzostwa PolskiIlluminar GamingIzako Boarsx-kom AGO


Finał Zachodniopomorskiej Ligi Pływackiej - Miasto Kołobrzeg\nFinał Zachodniopomorskiej Ligi Pływackiej\nW Szczecinie 12 maja zakończyła się Zachodniopomorska Liga Pływacka. IV edycja obfitowała w bardzo dobre wyniki kołobrzeskich pływaków z roczników 2007 i 2008.\nBlanka Biedrzycka, srebro na 50m stylem grzbietowym i brąz na 100m stylem zmiennym\nAleksander Pujanek, brąz na 100m stylem klasycznym.\nDobrze spisali się także Szymon Biłeńki, Alan Fedasz i Kornelia Żurowicz, którzy zajmowali miejsca w pierwszych dziesiątkach swoich konkurencji. Zawody w Szczecinie były podsumowaniem czterech edycji startów młodych pływaków.\nW klasyfikacji finałowej trzecie miejsce w roczniku 2008 wśród dziewcząt zajęła Blanka Biedrzycka, a wśród chłopców Alan Fedasz był piąty. W roczniku 2007, trzecie miejsce po czterech edycjach zawodów zajął Szymon Biłeńki, a na czwartym miejscu został sklasyfikowany Aleksander Pujanek.\nZachodniopomorska Liga Pływacka była najważniejszą imprezą pływacką w województwie dla roczników 2007 i 2008, dlatego bardzo cieszą tak wysokie miejsca zajęte przez zawodników MKP Kołobrzeg.


Fototapeta na ścianę あじさいの群生 - Zobacz stylowe dekoracje w większym formacie\nFototapeta na wymiar "あじさいの群生" i inne fototapety z kategorii Flower w znakomity sposób uatrakcyjnią każdą przestrzeń. Doskonale sprawdzą się w dekoracji domu, ale mogą być też oryginalnym pomysłem na ozdobienie innych przestrzeni i wnętrz użytkowych: salonów kosmetycznych czy reprezentacyjnych biur i kancelarii. Wspaniały kolor [prouct-color] oraz motywy [product_tags] na fototapecie na ścianę "あじさいの群生" sprawiają, że będzie to wyjątkowa dekoracja w Twoim domu.\nWszystkie fototapety na wymiar bimago wykonane są z flizeliny o gramaturze 120 g/m2. Jest to materiał wygodny w montażu i odporny na zabrudzenia - a dodatkowo maskuje drobne nierówności na ścianie i przepuszcza powietrze. Masz wątpliwości, jak odpowiednio przykleić fototapetę "あじさいの群生" na ścianie? Zapoznaj się z naszą obrazkową instrukcją montażu fototapety "あじさいの群生" i zobacz, jak to zrobić krok po kroku. Fototapeta na wymiar "あじさいの群生" to wzór stworzony przez naszych designerów - trafnie dobrany do pomieszczenia nada mu niecodziennego charakteru, podkreśli jego styl, a nawet optycznie powiększy wnętrze. A może zaciekawią Cię inne wzory fototapet ściennych z kategorii Flower? Jeśli tak, to zapraszamy do obejrzenia bogatej oferty fototapet bimago.\nNr F33123560 Autor: © sact\nwięcej Tagi: #fototapety, #hydrangea, #nature, #plant, #fresh flower, #flower petals, #white, #leaf, #green, #lovely, #vivid, #full bloom, #community, #season, #rainy season, #june, #japan, #open air, zwiń


KULTURA 10.11.2015 10:28\nBerno, dnia 11 listopada 2015 roku: Uroczystość wręczenia medalu "Zasłużony Kulturze GLORIA ARTIS" przez ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej Jaromira Sokołowskiego Barbarze Ahrens-Młynarskiej, przyznanego jej przez minister kultury i dziedzictwa narodowego Małgorzatę Omilanowską za 45-letnią działalność na rzecz promowania kultury polskiej w Szwajcarii.\nPolacy mieszkający w Szwajcarii wiedzą to najlepiej, nikt przez ostatnie dekady nie zajmował się pielęgnowaniem polskiej kultury na ziemi Helwetów tak, jak Barbara Ahrens-Młynarska. Owszem, przy pomocy wielu, ale gdyby nie jej energia, konsekwencja, talenty organizacyjne, odporność na przeciwieństwa i krytykę, i, last but not least, kontakty, nie byłoby tych wszystkich spotkań w ludźmi polskiej kultury i sztuki, które z pewnością wpłynęły na podniesienie jakości życia polskich domów pod szwajcarskim niebem.\nNiedziela, 13 grudnia 1981 roku, Wojciech Młynarski przygotowuje się do autorskiego recitalu w Domu Polskim w Zurichu. Jak zwykle przyjechał na zaproszenie Barbary, swojej siostry, która od lat mieszka w Bazylei i organizuje w różnych miejscach w Szwajcarii spotkania z polskimi artystami, wśród nich naturalną koleją rzeczy z bratem-satyrykiem. Występ przerodził się w manifestację solidarności z Polską. Od północy w Polsce trwał stan wojenny. Nikt nie wiedział, co to tak naprawdę znaczy, czym się skończy, już sama nazwa budziła grozę, telefony nie działały, media zagraniczne przekazywały hiobowe wieści.\nW Bernie odbył się przed ambasadą polską marsz protestacyjny szwajcarskiej Polonii oraz solidaryzujących się z nią Szwajcarów. Rozpoczęła się trudna dekada lat 80. Trudna dla Polski, trudna dla Polaków przebywających na stałe czy też czasowo za granicą, kontakty z krajem były utrudnione, wyjazdy pokomplikowały się jeszcze bardziej, niż to było przedtem, gdy oczekiwania na paszporty i wizy trwały tygodniami i nigdy nie było wiadomo, czy podania zostaną rozpatrzone pozytywnie.\nJerzy Derfel, akompaniator Wojciecha Młynarskiego, tak wspomina występ 13 grudnia: Przed koncertem w Zurichu /.../ włączamy telewizję, a tam straszliwe wiadomości - o czołgach na ulicach, że Szczypiorski, Wałęsa, Michnik i Geremek w więzieniu /.../ przyjeżdża delegacja "Solidarności", która właśnie wizytowała szwajcarskich związkowców, i prosi: zagrajcie koniecznie. Wojtek zmienia na tę okazję program: jest bardzo poważny, śpiewa "Przetrwamy!", finał koncertu jest fantastyczny ale i smutny zarazem.\nTysiące Polaków "wybrało wtedy wolność", wśród nich także wielu artystów, ale o ile muzykowi łatwiej jest odnaleźć się w obcym kraju, dla poety-satyryka, którego tworzywem jest ojczysty język, a inspiracją wszystko, co dzieje się w społeczeństwie mówiącym tym językiem, jest to decyzja dramatyczna... Choć szwajcarska policja od spraw cudzoziemców z wielką wyrozumiałością zajmowała się polskimi obywatelami, umożliwiała przedłużenie pobytu, pomagała w znalezieniu lokum i pracy. Jerzy Derfel, który był w Szwajcarii z żoną, na razie został, wrócili w kwietniu. Wojciech Młynarski wrócił już 27 stycznia 1982. Jak się okazało, było to ostatnie lotnicze połączenie do Warszawy - okrężną drogą przez pół Europy - przed zamknięciem granic trwającym do kwietnia właśnie.\nA dla jego siostry rozpoczął się czas wzmożonej aktywności na rzecz sprowadzania twórców kultury polskiej do Szwajcarii. Dla wielu Polaków na wiele lat jedynego kontaktu z polską kulturą. Schyłkowe lata PRL-u to był okres dojeżdżania polskich artystów do publiczności w najodleglejszych miejscach w świecie. Już przedtem tak było, ale w latach 80. bardzo się wzmogło, ludzie byli głodni kontaktu ze wszystkim, co polskie, przejęci tym, co dzieje się w ich ojczyźnie, do której wjazd do 1989 roku był utrudniony, a dla wielu z powodu ich sytuacji prawno-politycznej niemożliwy.\nPlusem dodatnim, że złożę tu ukłon w stronę naszego laureata Pokojowej Nagrody Nobla 1983, było to, że kurs złotówki był śmiesznie niski, co znaczyło, że honoraria dla artystów przeliczane na waluty obce były nieznaczne. Oczywiście koszta ich przyjazdu czy przelotu oraz pobytu były w całości pokrywane przez organizatora. Przenocowywani byli najczęściej prywatnie, dziś rzecz raczej nie do pomyślenia.\nBarbara najpierw ściągała polskich twórców kultury we współpracy z Domem Polskim w Zurichu, energicznie prowadzonym przez redaktora Tadeusza Wojnarskiego (redaktora polonijnego miesięcznika), a od końca 1986 roku w założonym przez siebie Klubie Miłośników Żywego Słowa zapraszającym regularnie cztery razy w roku artystów sceny i estrady, dziennikarzy i pisarzy, muzyków i wokalistów. Kanapka, na której nocowali w pokoju gościnnym jej domu (i Uwego, jej drugiego męża), powinna się nazywać "łoże mistrzów". Nocowali na niej sami najwięksi: Zofia Kucówna, Irena Kwiatkowska, Barbara Wachowicz, Gustaw Holoubek, Tadeusz Łomnicki, Stefan Kisielewski, Agnieszka Osiecka, Andrzej Łapicki, Ryszard Kapuściński, Tadeusz Konwicki, Ryszarda Hanin, Teresa Budzisz-Krzyżanowska, Erwin Axer, Krzysztof Zanussi, Stefan Chwin, Olga Tokarczuk... żeby wymienić tylko niektórych.\nKażde z tych wydarzeń, czy był to wieloosobowy spektakl teatralny, czy kameralne spotkanie z jednym tylko gościem Klubu, dla nas, Polaków zamieszkałych w Szwajcarii, było prawdziwym świętem, w końcu nikt z góry nie mógł przewidzieć, jakie ogromne zmiany geopolityczne szykuje czas. W tych niepewnych dla Polski latach 80., gdy założenie telefonu stacjonarnego graniczyło z cudem, nie było jeszcze oczywiście Telewizji Polonia, a tym bardziej innych kanałów telewizyjnych przesyłanych drogą satelitarną, globalny Internet istniał w sferze idei dopiero pączkujących w głowach informatyków, wszechobecne telefony komórkowe w książkach Science Fiction... dziś to trudne do wyobrażenia, ale tak było i było to całkiem niedawno.\nNie było jeszcze polskiego kapitalizmu i jego zalet, nie było też i jego wad. Dziś koszty sprowadzania spektaklu są tak wysokie, że bez sponsorów byłoby to po prostu niewykonalne, same dochody z biletów nie wystarczają - tu podziękowania dla nich. W latach 80. Barbara musiała się wprawdzie dobrze nagimnastykować, żeby skalkulować takie przedsięwzięcie, ale mogła zaoszczędzić na kosztach hotelu, podejmując zaproszonych gości prywatnie, a także na względnie niewysokich wynagrodzeniach dzięki korzystnemu przelicznikowi.\nAle czy to do 1989 roku, czy w latach 90., gdy nowy system wypierał stary, czy też po roku 2000, gdy stary system przeszedł definitywnie do przeszłości, Basia konsekwentnie realizowała swoje posłannictwo i tak już przez 45 lat, choć różnią się uwarunkowania i oczekiwania. Jak się bowiem okazało, zapotrzebowanie na kontakt z żywą kulturą istnieje wśród mieszkających za granicą Polaków nadal mimo telewizji, Internetu, komórek itd. Sprowadzenie 149 spektakli teatralnych, występów estradowych, koncertów, spotkań z twórcami kultury, to ogromny dorobek w dossier jednej osoby.\nJak to się stało, że Barbara, z wykształcenia aktorka prowadząca w Bazylei Szkołę Estetyki Ruchu, stała się ambasadorką polskiej kultury? Że tyle czasu i energii poświęciła na działalność wprawdzie w swym końcowym efekcie pożyteczną i piękną, jeśli wziąć pod uwagę wdzięczność polskiej publiczności i chętnie odwiedzających Szwajcarię twórców kultury, ale też niełatwej, bo połączonej z przezwyciężaniem trudności organizacyjnych z jednej strony i międzyludzkich - artyści to skomplikowani indywidualiści - z drugiej?\nW połowie lat 60. Basia była młodą aktorką zaangażowaną w Teatrze Narodowym. Siostra gwiazdy piosenki satyrycznej, stryjeczna wnuczka współzałożyciela i dyrektora Warszawskiej Filharmonii Emila Młynarskiego, światowej sławy pianistę Artura Rubinsteina nazywająca swoim wujem, chciała po prostu pracować w swoim zawodzie zapatrzona w starszych od siebie artystów, mistrzów sceny, estrady, czy telewizji, kolegów brata. Trudno doprawdy o lepszą sytuację wyjściową dla artystycznej kariery. I trudno o gorszy ruch, niż decyzja o emigracji i zaczynaniu wszystkiego od początku z nauczeniem się języka obcego na dzień dobry.\nNa dzień dobry, czyli na bogobojne protestanckie "Grüezi" ("Grüssgott", "Niech będzie pochwalony...") w pracowitej i mało artystycznej Szwajcarii. Dziś wielkie szwajcarskie miasta, Zurich, Genewa, Bazylea, to kwitnące centra międzynarodowej kultury, wtedy były to miasta o surowym mieszczańskim kodeksie "ora et labora". Tymczasem w Polsce lat 60. wprawdzie materialnie powodziło się ludziom gorzej, za to życie artystyczne kwitło. Na przekór cenzurze i polityce. Bycie artystą, aktorem, aktorką to było marzenie wielu i szczęśliwym losem nielicznych. Młoda Basia należała do wybrańców.\nW 1965 roku ukończyła warszawską PWST. Zaprosił ją do swojego teatru "sam" Adam Hanuszkiewicz. W 1966 roku znalazła się na okładce "Zwierciadła". Doskonały start na gwiazdę. A gwiazda wtedy jeszcze się nie zdemokratyzowała, jeszcze była gwiazdą na niedościgłym firmamencie, kimś wyjątkowym.\nAle angaż w teatrze mistrza okazał się pułapką. Barbara wystąpiła w wielu programach telewizyjnych, lecz na scenie grała głównie tłum. I choć zdarzały się też bardziej znaczące role, młoda aktorka czuła, że nie wykorzystuje swojego potencjału. Kiedy więc otworzyła się przed nią szansa wyjazdu na Festiwal Teatralny w Avignon, skwapliwie z niej skorzystała... To był krótki pobyt z trwającymi do dziś konsekwencjami, osiedleniem się w Szwajcarii.\nI tak to się zaczęło. Basia przeszła przez wszystkie etapy emigranckiego przystosowywania się. Nauczyła się języka. Udało jej się znaleźć sobie taki zawód, który nie był wprawdzie twórczym kreowaniem ról na scenie, ale jakoś się z zawodem aktora zazębiał, "estetyka ruchu" to też praca swoim ciałem. Stworzyła wokół siebie swoje środowisko, polsko-szwajcarskie z nieznaczną, ale jakże ważną domieszką niemieckiej - od 1986 roku Barbara jest żoną biznesmena niemieckiego mieszkającego w Bazylei.\nA to, czego jej brakowało, kontaktu z polską kulturą, nie zaniedbała oferując to także innym. Zapraszała na występy brata, zapraszała jego koleżanki i kolegów i tak to się zaczęło nakręcać. A Basia rozkręcać. Z tęsknoty do języka polskiego zaczęła też tworzyć sama. Wiersze, które pisała do szuflady, odkrył jeden z jej znakomitych gości i przyjaciół, Gustaw Holoubek. Mistrz sceny zaszczycił inauguracyjne spotkanie Klubu Literackiego 6 grudnia 1986 roku.\nNie minęło dużo czasu, a wiersze doczekały się nie tylko polskiego wydania, ale i muzycznego spektaklu w polskiej telewizji z muzyką Włodzimierza Nahornego w reżyserii Anny Minkiewicz. Bo właśnie zawitała w Polsce długo wyglądana wolność i między Polską a Polakami z zagranicy zaczęła się ściślejsza współpraca. Wystąpiła w nim sama autorka oraz jej koleżanki: Halina Kunicka, Łucja Prus, Magda Zawadzka, Ewa Wiśniewska. W widowisku zatytułownym "Kuchenka" do tekstów Basi padają takie jej słowa:\nWeź kilka listów niewysłanych.\nWeź parę nocy nieprzespanych.\nPytania weź bez odpowiedzi,\ngniewne spojrzenia, ostre słowa.\nZalej je łzami, zamknij w wekach\ni zacznij, zacznij żyć od nowa.\n"Zacznij, zacznij żyć od nowa" to motto, które prowadzi Basię przez życie. Niejeden by się załamał wobec trudności z polskimi urzędami paszportowymi, z ZAiKS-em, z kapryśnymi artystami, z Polonią czasami zgodną i jednomyślną, ale częściej spierającą się o byle głupstwo. Ale nie Basia! Przez te wszystkie lata i społeczne nastroje Basia dbała o najwyższy poziom spotkań w swoim Klubie. Profesor Aleksander Bardini, znakomity gość Klubu 6 czerwca 1991 roku, zapytany o różnicę między kulturą masową a „wysoką” powiedział:\n"...w tak zwanej kulturze masowej mamy do czynienia z naturalnym, powiedziałbym, z fizykalnie naturalnym faktem pewnego rozcieńczenia jakości, bo kultura ta musi być pomyślana jako rzecz, którą każdy może wchłonąć. Wchodzi ona wszystkimi drogami w człowieka, a więc nie jest to proces, w którym następuje pewna koncentracja bazująca na wiedzy, wrażliwości, na znajomości przykładów czasów poprzednich. Kultura ta działa wprost. Ona nie przechodzi przez bardzo skomplikowany aparat odbiorczy – przychodzi, wychodzi, była, jest, nie ma”.\n"Choć i w kulturze masowej zdarzają się arcydzieła", szybko się skorygował. Basi najbardziej chodzi o "arcydzieła" wszelakie. I o przechowywanie w pamięci "przykładów czasów poprzednich", rzecz niezwykle ważna właśnie na emigracji, gdzie łatwiej o zapomnienie lub choćby tylko zaniedbanie własnej kultury niż w swoim własnym kraju.\nWojciech Młynarski w wierszu, którego wers jest tytułem tego tekstu napisał:\n(...) Jesteś w drodze do celu,\npiękno celu czujesz\ni jakoś się nad sobą\nwcale nie litujesz (dziwne).\nWięc mózgów ścieżki gracuj,\ngdy wzejdzie świt blady.\nNie lituj się i pracuj\nP.S. A jest w tym coś z dramatu\ni coś z kabaretu,\npracować dla Polaków\npod niebem Helwetów.*\nBarbara Ahrens-Młynarska jest autorką tomiku wierszy "Dzikie łubiny" (Krajowa Agencja Wydawnicza, Lublin 1991), wspomnień "Zielnik Rodzinny" (Oficyna Wydawnicza "Rytm", Warszawa 1998), oraz opowieści o swojej matce Magdalenie Młynarskiej z domu Zdziechowskiej pt. "Jak się ta miłość nazywa..." w wydaniu zbiorowym pt. "Nasze Mamy" (przez Stowarzyszenie "Na Pięknym Brzegu", Warszawa 2015).\nPo 1989 roku wystąpiła w telewizyjnych spektaklach muzycznych "Wiersze niewiersze", "Kuchenka" (1989), i "Niezupełnie późna jesień" (1991) do własnych tekstów i muzyki Włodzimierza Nahornego, w reżyserii Anny Minkiewicz.\n15 listopada 1997 roku została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski "Polonia Restituta" przyznanym jej przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego.\nCytat wspomnienia Jerzego Derfla z: "Dookoła Wojtek. Opowieść o Wojciechu Młynarskim" Dariusza Michalskiego (wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2008)\n*wpis Wojciecha Młynarskiego do Księgi Pamiątkowej Klubu po recitalu 3 grudnia 2001\nPoniżej zdjęcia Basi z pewnej naszej fotograficznej zabawy w jej domu i ogródku na przełomie tysiącleci, oraz różni goście Klubu w moim obiektywie, lista jest niepełna, zdjęcia mam częściowo w kartonach, do których nie mam łatwego dostępu, jak wypłyną, dołączę (galeria zdjęć nie jest ułożona chronologicznie). Oczywiście prezydenci RP nie byli gości Klubu, a miasta Berna, dołączam zdjęcia, jako że są historyczne: z prezydentam Aleksandrem Kwaśniewskim, gościem w Bernie w roku 2002, Barbara i Uwe Ahrens, z prezydentem Lechem Wałęsą, gościem w Bernie w 2013 roku Barbara Ahrens i młodziutka pianistka Zosia Grzelak, która zagrała na powitanie prezydenta.\nwszyscy goście Klubu w archiwum strony Basi "Słowo i Muzyka"\n(na ostatnim zdjęciu ja z moim mężem Martinem na spotkaniu Klubu w grudniu 1997 roku, fot. Alicja Zawadzka)


Bronisław Dąbrowski - Tadeusz Łomnicki\nTag: Bronisław Dąbrowski\nPrapremiera Noego i jego menażerii odbyła się na małej scenie Starego Teatru jesienią 1948 roku. Grałem wówczas Puka w Śnie nocy letniej w Teatrze im. Słowackiego (te dwa teatry były połączone dyrekcją Bronisława Dąbrowskiego) i nie mogłem uczestniczyć ani w próbie generalnej, ani w całej premierze mojej sztuki. W ostatniej chwili jednak w Teatrze im. Słowackiego zmieniono repertuar i dzięki temu mogłem, ukryty za kulisami, w y s ł u c h a ć premiery Noego. Byłem bardzo wzruszony – na nabitej po brzegi widowni wyczuwało się duże napięcie, po pierwszej części doleciały mnie ogromne brawa. W czasie przerwy chciano ze mną rozmawiać, szukano mnie, ale ja się ukryłem. Odnalazł mnie tylko Adam Polewka. Długo mi się przyglądał – trzeba pamiętać, że miałem wtedy 21 lat i byłem po prostu smarkaczem – zanim zapytał: „Kto pana wychował, panie?” Coś bąknąłem w odpowiedzi, że niby ja sam, że szkoła, że teatr… Twarz Polewki, jeśli tak można powiedzieć, wydłużyła się jeszcze bardziej i powiedział: „No tak, panie… Trzeba by się było kiedy spotkać”.\nBronisław Dąbrowski, 1947\nPrzerwa się skończyła, publiczność wróciła na salę. I to było właściwie wszystko. Po drugiej części nie słyszałem już takich braw, czułem, że publiczność jest wyraźnie przeciw autorowi – nie tyle z powodu niedostatków warsztatu dramaturgicznego, co koncepcji rozwiązania: obrazoburstwa i buntu. Krakowskiej publiczności nie spodobał się kończący sztukę bunt Noego przeciw Bogu. Dalszy ciąg zresztą dopisało życie: w kazaniu proboszcza w kościele Mariackim pojawił się passus przeciw Noemu i jego menażerii. Na razie jednak, wywoływany, wyszedłem na scenę i dziękowałem kolegom. Pamiętam, że ucałowałem dłoń Haliny Mikołajskiej i to było wtedy dla mnie najważniejsze. Tym bardziej, że choć nas wywoływano, to przecież ja sztuki nie widziałem.\nW jakiś czas później przeniesiono Noego na dużą scenę Starego Teatru: grano w sobotę oraz w niedzielę; popołudniówkę i wieczorny spektakl. Miałem właśnie wolny dzień, postanowiłem więc wybrać się i zobaczyć całą, nie oglądaną dotąd sztukę. Przyszedłem do teatru wcześnie, bardzo ciekaw wrażeń, które miały mi towarzyszyć tego wieczoru. Nikt nawet się nie domyślał, że moją sztukę, o której tyle się wówczas w mieście mówiło, po raz pierwszy obejrzę z publicznością. Unikałem spotkania z aktorami – interesowało mnie, jak będą grali bez świadomości mojego udziału. Za kulisami było cicho, poszedłem na piętro, by wejść do loży na balkonie. Tu także czułem się skrępowany i nieswój: widownia zaczęła się zapełniać, a ja, mając niewiele ponad 20 lat, nie chciałem, żeby mnie rozpoznano jako autora, nie chciałem narazić się na jakieś lekceważenie. Wyszedłem z sali i chodziłem po korytarzu – tam czułem się bezpieczny, galeria była pusta.\nTo dziwne uczucie zasygnalizowało mi po raz pierwszy coś całkowicie nowego w moim życiu. Otóż miałem za chwilę zobaczyć coś, co w moim pojęciu należało tylko do mnie, co wynikało z moich myśli i pragnienia podjęcia dyskusji na temat owych niewyobrażalnych praw, mogących dać człowiekowi możliwość selekcji rodzaju ludzkiego: jednych odtrącając ku śmierci, drugich ocalając dla życia. Nie zastanawiałem się wówczas nad faszyzmem i jego rasową dyskryminacją całych narodów. Byłem pod wyrażeniem tego, co przeżyłem w czasie wojny, i wydawało mi się, że znalazłszy się szczęśliwie wśród żywych, powinienem upominać się o tych, którzy odeszli, sponiewierani, upodleni, zabici moralnie przed aktem śmierci fizycznej, pozbawieni nadziei, oderwani od swoich, w wielkim, ogarniętym bólem i cierpieniem tłumie – samotni. Podjąłem temat Noego, któremu jego Bóg, Jahwe, pozwolił się ratować, lecz któremu nie pozwolił uprzedzić innych o grożącym kataklizmie. To był mój utwór. Ja nim rządziłem, wywoływałem postacie, obdarzałem je mądrością, przebiegłością, miłością i erotyzmem. W sztuce tej sportretowałem nawet i wydrwiłem siebie samego, modelując postać Pasterza, porte–parole autora, sądzącego rodzinę Noego i samego patriarchę. I bardzo lubiłem moją sztukę – to, co wynikło z chęci połączenia wszystkiego, czym się przejmowałem na co dzień, w czasie okupacji, kiedy dojrzewałem i stawałem się człowiekiem o wiele poważniejszym, niż by to wynikało z moich 16, 17 lat.\nA przeżyłem wiele: wiadomość o utracie ojca, w którą nie mogłem uwierzyć, dopóki się to definitywnie nie wyjaśniło; widziałem obóz śmierci w Płaszowie, przy którym pracowałem jako robotnik kolejowy; pożegnałem na zawsze współtowarzysza pracy, który przychodził do roboty z obozu – nazywał się Rozenberg, był zawsze ciepło ubrany, jakby gotów do dalekiej drogi, która go w każdej chwili mogła czekać. Lubiliśmy się. Opowiadał mi, co się dzieje w obozie, dzieliliśmy się jedzeniem. Ja przynosiłem z domu suchy chleb, on miał menażkę, z którą chodziłem do kolejowej stołówki po trochę zupy, razem zbieraliśmy skórki i resztki bananów wyrzucanych przez żołnierzy z włoskich transportów udających się na wschód. Któregoś dnia, bardzo wcześnie rano – bo przychodziłem do pracy na piątą – ujrzałem na płaszowskiej rampie pociąg – transport z szeroko rozwartymi w każdym wagonie drzwiami. Po chwili nadeszła kolumna więźniów z obozu, znajdującego się po przeciwnej stronie jezdni. Zaczęto ładować ludzi i plombować wagony. Nie jestem pewien, czy tak było naprawdę, czy raczej przywiązanie i przyjaźń sprawiły, że zobaczyłem wchodzącego do wagonu Rozenberga. Nigdy więcej nie przyszedł do pracy, a więc to musiał być on.\nNieraz wspominałem go i myślałem, kto jeszcze prócz mnie może go wspominać. Może matka – ale chyba już nie żyła, był zbyt stary. Może bracia – chyba też nie, zginęli. Widziałem przecież, jak na Krzemionkach w 1942 roku wyprowadzano Żydów z getta. Szli w słońcu, niosąc dobytek, nawet pierzyny, podtrzymując starców – pewnie tam była rodzina Rozenberga. A więc pozostałem tylko ja, niemy świadek zagłady ludzkiego życia. Myśli moje często wracały do niego – i do innych, których nie znałem, a którzy nad ranem w Płaszowie wsiadali do tego samego pociągu. Nie wiedziałem wówczas, że biel w wagonach to były chlor i wapno. Powiedziano mi o tym później. Powiedział mi o tym Stanisław, stary murarz, w którego brygadzie pracowałem na torach w Płaszowie. Nie uwierzyłem. Aż pewnego dnia, wychodząc z magazynu, gdzie trzymaliśmy nasze kilofy, łopaty, kielnie i wiadra, stanąłem przed pociągiem, którzy zatrzymał się na stacji Płaszów. Przed każdym wagonem tkwił gestapowiec z psem. A z wagonów wydobywał się jęk. Przez zakratowane drutem kolczastym okienko u góry wagonu towarowego, przed którym stałem, zobaczyłem ludzkie oczy i usta. Mówiono do mnie jakimś nieprzytomnym, przeszywającym skowytem: wody… wody… Nic nie mogłem zrobić. Zawiadowca stacji i kierownik robót, Austriak nazwiskiem Rönner, przegonił mnie stamtąd. Był to akt pewnej ochrony wobec Polaka, który zbliżył się do tego pociągu śmierci, czekającego na odjazd do Oświęcimia.\nTak więc przekonałem się, że takie pociągi istnieją, a stało się to w najdziwniejszych okolicznościach. Rano, pamiętam, kiedy przyszedłem do pracy, czytałem w owym magazynie kolejowym Słowackiego – poemat W Szwajcarii, i byłem bardzo rozczarowany, bo poemat ten nie zrobił na mnie żadnego wrażenia, nie odpowiadała mi wcale jego rytmiczność, a rymy uznałem za źle dobrane. Zacząłem notować na marginesie swoje uwagi, a kiedy nadeszła godzina wyjścia do pracy, natknąłem się na rzeczywisty świat: pociąg. Takie były moje doświadczenia. Było ich więcej, ale nie o to w tej chwili chodzi. Pamiętam tylko, że śmierć mojej babci, która umarła mi na rękach w naszym krakowskim mieszkaniu przy ul. Kingi, wydała mi się czymś niezwykle prostym i zwyczajnym. Tak prostym i zwyczajnym w porównaniu z tym, co się działo wszędzie, że nie mogłem uwierzyć, iż śmierć tak właśnie wygląda.\nNie umiałem jednak powiedzieć tego wprost, pisząc i wspominając. Może byłem zbyt niedojrzały, a może bałem się prawdy o tym świecie, w którym dojrzewałem. Nie wiem. Szukałem rozwiązań. Moja wyobraźnia kierowała się ku odległym czasom, kiedy brutalność, burzenie miast, niszczenie ludzkich osiedli, rzezie niewiniątek były łatwiej wytłumaczalne niż w świecie, w którym istniał dom moich dziadków, moich rodziców – wprawdzie już bez ojca – i dziewczyny, która obudziła we mnie jakieś nieznane wzruszenia, tęsknoty. Tak, tęskniłem za tą koleżanką z Gimnazjum Handlowego w Dębicy i nie wstydziłem się sam przed sobą – jako robotnik kolejowy – przykładać twarz do szyny biegnącej w stronę Tarnowa i patrzeć w czasie wschodu słońca na odbijające się w szynie światło, które prowadziło mnie gdzieś tam, w kierunku, w którym chciałbym się udać. Była to wówczas moja tajemnica, nie mówiłem o tym nikomu. A więc, szukając własnej wypowiedzi trafiłem na Stary Testament i odkryłem możliwość spożytkowania wątku Noego. Pisząc, nie wiedziałem wcale, jak bardzo nasycam tę rodzinę Noego zarówno mieszczańskimi cechami z których drwiłem, jak i miłością i erotyzmem. Poprzez to wszystko wypowiadałem się sam.\nByłem naprawdę szczęśliwy, mogąc konstruować akcję – robiłem to tak, jak przypuszczam, że robi to stolarz, składając krzesło czy stół. Przykrawałem różne sceny, dodawałem, pracowałem nad intrygą, dbając przede wszystkim o jedno: aby w mojej sztuce ktoś bardzo cierpiał i aby to cierpienie zamienił w bunt. Tak powstała postać Chama. Każdej z postaci starałem się zresztą dać coś charakterystycznego – Dalili kobiecą uległość i grzech, Semowi nieśmiałość. I tak kolejno stworzyłem całą galerię moich własnych bohaterów. Byli oni kompilacją lektury i życia, a także mojej chęci, mojej naprawdę wewnętrznej potrzeby wypowiedzenia się. Wydaje mi się, że najciekawszą postacią był Noe, którego długo maskowałem, i mam wrażenie, że Noe sam nie wiedział, kim jest naprawdę – w ostatniej scenie z Pasterzem zdziwił on nawet mnie, autora. Przestraszyłem się tej sceny, kiedy ją napisałem: biblijny patriarcha w moim wydaniu, ta moja własność, ten czuły ojciec i prawdziwy mężczyzna (miał kochanki – bardzo mi to w nim imponowało!), sprzedaje rodzinę za łyk powietrza. Byłem tą sceną szczerze wstrząśnięty. I nie wiedziałem, co z nią począć. W końcu zostawiłem ją, ponieważ stwarzała szansę dla Noego w scenie końcowej.\nJak widać, świadom byłem moich autorskich praw, ale i niezależności istnienia tych postaci gdzieś poza mną. Teraz miałem się przekonać, jak funkcjonują one w teatrze. I to, co się stało, było moim najważniejszym przeżyciem tego okresu. Poczułem się zawiedziony i rozczarowany. Nie z powodu małej ilości widzów, którzy siedzieli tylko na parterze teatru. I nie z powodu gry aktorów, moich, kolegów. Sztuka była grana bardzo dobrze, poszczególne role (a grali Woźnik, Neubelt, Bednarska, Mikołajska, Holoubek, Łodyński oraz sam reżyser przedstawienia, Roman Zawistowski) miały swój klimat, budziły żywą reakcję widowni. Moje spostrzeżenia w czasie spektaklu koncentrowały się głównie na tym, w jaki sposób ja osobiście odbieram to wydarzenie – teatr, którego powodem i formą stała się moja sztuka.\nSiedząc na galerii, wśród umieszczonych na balustradzie reflektorów, rzucających światło na cudowne dekoracje i kostiumy Andrzeja Stopki – który deszcz zamienił w złote sznury, metaforycznie zaznaczył korab unoszący na wodach uratowaną rodzinę patriarchy, ukazał piękno ciał na wpół rozebranych kobiet – miałem uczucie, że teatr, jego fizyczność: długość, szerokość i głębia sceny, pozbawiły moją własność czy własność mojej wyobraźni elementów pewnej tajemnicy związanej z czymś, co mógłbym określić tylko jako nie znaną mi okolicę opisanego przeze mnie zdarzenia. Wszystko stało się jakieś szalenie jednoznaczne; Żadne wejście i zejście aktora nie miało tej perspektywy, którą tak odczuwałem, pisząc. Kończył się podest – kończył się temat postaci. A przecież Noe przychodzi znad strumienia i przynosi „ryby nanizane na łozę”. Nie odczuwałem, że wnosi tę przestrzeń i okolicę, w której ukazał mu się Bóg. Owszem, był bardzo czuły dla Sema, powierzał mu tajemnicę ocalenia – tak jak napisałem. Ale brakowało tej drogi, którą przebył. I połowu, który się udał. I rozmowy, jaką odbył. I tak każda scena rozczarowywała mnie, nudziła. Byłem przerażony: nudziłem się. Nie ciekawiło mnie, co się stanie dalej. Chciałem wyjść – ale nie mogłem się na to zdecydować. Ten wieczór miał mnie przecież zachęcić do dalszej pracy! Tymczasem podziałał odwrotnie. Pomyślałem: może to dlatego, że teatrowi trudniej jest przedstawić tak odległą rzeczywistość, może trzeba było napisać to bardziej po prostu, używając faktów i zdarzeń, których byłem świadkiem? Pogubiłem się. Było mi przykro i po skończonym przedstawieniu szybko wyszedłem z teatru.\nNieraz wracałem myślą do tego wieczoru. I coraz silniej gruntowało się we mnie przekonanie, że teatr operujący tylko znakami i rodzajem szlachetnej stylizacji pozostawia nas obojętnymi. Natomiast teatr wywołujący maksymalne skupienie w sobie samym – poprzez akt wydarzającej się przed nami akcji – angażuje nas moralnie w to, co mamy osądzić jako treść główną, a nie formę, jaką się posługujemy. Uznałem moją sztukę za utwór chybiony, przestałem się interesować jej dalszymi losami. Jakież było moje zdziwienie, gdy któregoś popołudnia zadzwonił telefon i odezwał się głos wielkiego reżysera z Pragi, Buriana, który zapoznał się z tekstem sztuki i planował jej wystawienie w jednym z praskich teatrów, znanym z jego sławnych inscenizacji (Romeo i Julia za drutami, w obozie koncentracyjnym). Ten wielki artysta pytał, czy może przerobić sztukę i na kanwie tego, co napisałem, zrobić przedstawienie, w którym braliby udział również ludzie współcześni, po prostu – partyzanci. Nie dowierzałem. Prosiłem, żeby jeszcze raz wyraźnie powiedział, o co chodzi. Powtórzył. Powiedziałem, że zastanowię się, ponieważ jestem niezwykle zaskoczony. Podświadomie czułem, że mój tekst musiał dotrzeć do wyobraźni tego artysty, skoro chce go poprzeć osobistymi propozycjami.\nPo paru dniach poproszono mnie, abym się spotkał z kimś, kto przyjechał z Paryża w celu omówienia opcji na przekład francuski. W rozmowie, jaką odbyłem na ten temat z tłumaczką, dowiedziałem się, że robi to na zlecenie teatru Louisa Jouveta, który chce Noego szybko wystawić. Nauczony doświadczeniem, zapytałem, czy zajdą jakieś zmiany w układzie sztuki – nie otrzymałem jednak żadnej odpowiedzi. Kiedy podpisałem opcję, zaszedłem do biura Zaiksu, aby o tym poinformować. Tam dowiedziałem się, że około 16 scen w Polsce chciałoby wystawić moją sztukę. Trochę zaniepokojony tym wszystkim, poruszony gwałtowną reakcją widowni, diametralnie różną prasą – obmyślałem nowe opracowanie tekstu. Poczyniłem drobne poprawki nie mające jednak zasadniczego wpływu na to, co już napisałem, i pełen nadziei na nowe teatralne rozczarowania postanowiłem sobie, że wyślę wszędzie ten tylko tekst, który już mam.\nTymczasem największa niespodzianka była jeszcze przede mną. Okazało się, że sztuka nie została zatwierdzona do szerszej eksploatacji, wycofano ją z repertuaru teatrów krajowych, zawieszono próby w Paryżu. W jakiś czas później spotkałem przypadkowo w pociągu człowieka, który w rozmowie ze mną rzucił swobodnie: „A wie pan, że to ja byłem w imieniu naszej ambasady u Jouveta i zdjąłem pańską sztukę?” Z tych samych powodów nie przystąpił do realizacji teatr w Pradze. Wtedy byłem zbyt niedoświadczony, by zrozumieć zamykającą się szansę, która oddaliła ode mnie na zawsze możliwość odpowiedzi na pytanie, czy teatr może w pełni wypowiedzieć autora i czy autor może się w pełni zrealizować w teatrze?\nPytania proste, choć wiele doświadczeń trzeba przejść, by dojść do równie prostych odpowiedzi. Próbowałem walczyć. Dało to żałosne rezultaty.\nKolejny rozdział: Na scenie