Rozważanie 13 - "Zabiegajcie o pokarm, który trwa"\nW marcu 1974 roku, w Chinach, podczas kopania studni, trzech chłopów dokonało odkrycia przysypanego ziemią zbioru 7,5 tys. figur naturalnej wielkości, wykonanych z terakoty (wypalonej gliny). Z czasem to niezwykłe odkrycie otrzymało nazwę Terakotowej Armii i zostało uznane za ósmy cud świata.\nFigury powstały pod koniec III wieku p.n.e. i zostały umieszczone w grobowcu pierwszego chińskiego cesarza Qin Shi.\nWierzono, że Terakotowa Armia będzie chronić cesarza i umożliwiać mu sprawowanie władzy w pozagrobowym życiu.\nNiezwykłą jest świadomość ilu ludzi musiało poświęcić się dla jednego człowieka, kierowanego obawami i niepewnością co do życia poza śmiercią.\nCzłowiek nie posiadający osobistej relacji z Bogiem, żyje obawami dotyczącymi przyszłości oraz lękiem przed śmiercią.\nAutor listu do Hebrajczyków napisał o ludziach, którzy "...z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie byli w niewoli..." Hebr. 2:14-15\nPan Jezus mówił: Mat. 16:26 Albowiem cóż pomoże człowiekowi, choćby cały świat pozyskał, a na duszy swej szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za duszę swoją?\nW szóstym rozdziale Ewangelii Jana czytamy o spotkaniu Chrystusa z poszukującymi go ludźmi. Pan Jezus zna cielesne dążenia ich serc i przekazuje im słowa mające ich "zatrzymać" oraz zwrócić uwagę na to, co w życiu najważniejsze i co może zapewnić im życie wieczne w Bożej obecności.\nJan. 6:1-14 Potem odszedł Jezus na drugi brzeg Morza Galilejskiego, czyli Tyberiadzkiego. 2. A szło za nim mnóstwo ludu, bo widzieli cuda, które czynił na chorych. 3. Wstąpił tedy Jezus na górę i tam usiadł z uczniami swoimi. 4. A była blisko Pascha, święto żydowskie. 5. A Jezus podniósłszy oczy i ujrzawszy, że mnóstwo ludu przychodzi doń, rzekł do Filipa: Skąd kupimy chleba, aby mieli co jeść? 6. A mówił to, wystawiając go na próbę; sam bowiem wiedział, co miał czynić. 7. Odpowiedział mu Filip: Za dwieście denarów nie wystarczy dla nich chleba, choćby każdy tylko odrobinę otrzymał. 8. Rzekł do niego jeden z uczniów jego, Andrzej, brat Szymona Piotra: 9. Jest tutaj chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest na tak wielu? 10. Rzekł Jezus: Każcie ludziom usiąść. A było dużo trawy na tym miejscu. Usiedli więc mężczyźni w liczbie około pięciu tysięcy. 11. Jezus wziął więc chleby i podziękowawszy rozdał uczniom, a uczniowie siedzącym, podobnie i z ryb tyle, ile chcieli. 12. A kiedy się nasycili, rzekł do uczniów swoich: Pozbierajcie pozostałe okruchy, aby nic nie przepadło! 13. Pozbierali więc, i z pięciu chlebów jęczmiennych napełnili dwanaście koszów okruchami, pozostawionymi przez tych, którzy jedli.14. Wtedy ludzie ujrzawszy cud, jaki uczynił, rzekli: Ten naprawdę jest prorokiem, który miał przyjść na świat.\nNa początku opisu tego zdarzenia czytamy, że Pan Jezus udał się za Jezioro Galilejskie.\nJn 6:1 Potem Jezus udał się za Jezioro Galilejskie, czyli Tyberiadzkie.\nIstnieje możliwość, że Jezus wsiadł do łodzi i przepłynął na drugi brzeg, by znaleźć miejsce odpocznienia. Widząc to, ludzie mogli podążyć wzdłuż brzegu by do Niego dotrzeć.\nTakie zdarzenia opisane są w innych miejscach ewangelii.\nPan Jezus widzi zmęczony lud i rozpoznaje ich każdą potrzebę.\nSą chorzy i głodni. Bóg zauważa potrzeby człowieka.\nTo piękna historia. Zmęczeni i głodni ludzie, potrzebują pokarmu. Pan Jezus dostrzega to pragnienie i zamierza je zaspokoić.\nFilip widzi problem i mówi, że nawet dwieście denarów nie wystarcza, by nakarmić lud choćby odrobiną chleba.\nAndrzej, brat Szymona Piotra, jest człowiekiem czynu. Rozgląda się i szuka rozwiązania.\nJan. 6:8-9 Rzekł do niego jeden z uczniów jego, Andrzej, brat Szymona Piotra:\nPan Jezus przyjmuje od chłopca kilka chlebów i rybek.\nChrystus jako Bóg mógłby pokazać swoją niezależność i mógł stworzyć chleb i ryby, dokonać cudu bez jakiejkolwiek pomocy.\nPan Jezus jednak przyjmuje człowieka z tym co posiada, błogosławi i używa tego w celu zaspokojenia potrzeb wielu ludzi.\nChłopiec oddaje pięć chlebów jęczmiennych. Chleb jęczmienny był najtańszy, był chlebem najbiedniejszych. Rodziny zamożne zazwyczaj używały mąki pszennej do wyrobu chleba. Jęczmień uchodził za paszę dla zwierząt.\nChłopiec przekazuje też dwie ryby. Ze względu na klimat w Palestynie, trudno sobie wyobrazić, by chłopiec nosił świeżą rybę. Rybki które posiadał, najprawdopodobniej były wielkości sardynek. Galilejskie rybki marynowane były znane w całej Palestynie. Przypuszczalnie chłopiec otrzymał je, by ułatwić mu przełknięcie postnego, jęczmiennego chleba.\nWydaje się, że to co chłopiec posiada, w obliczu tak wielkiej sprawy, tak wielkiego wyzwania, nie jest godne uwagi. Pan Jezus jednak bierze chleby i ryby i jak czytamy: "...podziękowawszy rozdał uczniom, a uczniowie siedzącym, podobnie i z ryb tyle, ile chcieli."\nDokonuje się cud. Pan Jezus rozdaje chleb i ryby uczniom nakarmione zostają tysiące ludzi.\nLudzie jedzą do syta i okazuje się, że pozostaje dwanaście pełnych koszów okruszyn.\nJak czytamy dalej, następnego dnia, ma miejsce kontynuacja tego wydarzenia.\nJan. 6:22-35 Nazajutrz lud, który pozostał na drugim brzegu morza, zauważył, że tam nie było innej łódki prócz tej jednej, w którą wstąpili uczniowie Jezusa i że Jezus nie wszedł z uczniami swoimi do tej łodzi, ale że sami uczniowie jego odpłynęli. 23. Tymczasem nadeszły inne łódki od Tyberiady w pobliże tego miejsca, gdzie jedli chleb, nad którym Pan wypowiedział dziękczynienie. 24. Gdy więc lud zauważył, że tam nie ma Jezusa ani jego uczniów, wsiedli i oni do łódek i przeprawili się do Kafarnaum, szukając Jezusa. 25. A znalazłszy go za morzem, rzekli do niego: Mistrzu, kiedy tu przybyłeś? 26. Odpowiedział im Jezus i rzekł: Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, szukacie mnie nie dlatego, że widzieliście cuda, ale dlatego, że jedliście chleb i nasyciliście się. 27. Zabiegajcie nie o pokarm, który ginie, ale o pokarm, który trwa, o pokarm żywota wiecznego, który wam da Syn Człowieczy: na nim bowiem położył Bóg Ojciec pieczęć swoją. 32. Wtedy rzekł im Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, nie Mojżesz dał wam chleb z nieba, ale Ojciec mój daje wam prawdziwy chleb z nieba. 33. Albowiem chleb Boży to ten, który z nieba zstępuje i daje światu żywot. 34. Wtedy rzekli do niego: Panie! Dawaj nam zawsze tego chleba! 35. Odpowiedział im Jezus: Ja jestem chlebem żywota; kto do mnie przychodzi, nigdy łaknąć nie będzie, a kto wierzy we mnie, nigdy pragnąć nie będzie.\nUczniowie mogli być pod wrażeniem, że tak wielu ludzi przeczekało sztorm i przyszło do Chrystusa.\nJednak Pan Jezus wypowiada słowa, które wyrażają jego zaniepokojenie.\nChrystus mówi: Szukacie mnie, ponieważ zostały zaspokojone potrzeby waszych ciał.\nByliście głodni. Zostaliście nasyceni i teraz szukacie ponownie zaspokojenia tej samej potrzeby.\nw.17 Zabiegajcie nie o pokarm, który ginie, ale o pokarm, który trwa, o pokarm żywota wiecznego, który wam da Syn Człowieczy\nHerbert George Wells, żyjący na przełomie XIX i XX wieku wybitny angielski powieściopisarz, przez wiele lat był znany ze swojego optymistycznego podejścia do życia.\nJednak nadszedł czas, w którym w jego sercu w miejsce radości zamieszkał smutek i przygnębienie.\nW tym czasie pisał on: "Jestem przekonany, że nie ma drogi wyjścia. To już koniec. Nasz świat iluzji się kończy. Gwiazdy w swoim ruchu zwróciły się przeciwko nam. Nie ma drogi wyjścia..."\nPan Jezus woła: Ja jestem chlebem żywota; kto do mnie przychodzi, nigdy łaknąć nie będzie, a kto wierzy we mnie, nigdy pragnąć nie będzie! w.35\nChrystus zauważa fizyczne potrzeby ludzi i objawia swoją moc, by je zaspokoić, jednak Pan Jezus wie, że uzdrowieni ludzie i tak umrą, nasyceni chlebem i tak przeminą na tej ziemi.\nW kolejnym dniu dowiadujemy się, że Pan Jezus ma moc, by zaspokoić nie tylko fizyczną potrzebę człowieka, lecz tą najważniejszą.\nW całej Ewangelii Jana słyszymy głos życia, który brzmi słowami "Ja jestem" i wskazuje na życie wieczne, jako największy dar.\nJan. 8:12 A Jezus znowu przemówił do nich tymi słowy: Ja jestem światłością świata; kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość żywota.\nJan. 11:25 Rzekł jej Jezus: Jam jest zmartwychwstanie i żywot; kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie.\nBóg widzi każdą Twoją potrzebę związaną z doczesnym życiem i może ją zaspokoić. Pan może to uczynić dokonując cudu lub w cudowny sposób wskazując rozwiązanie.\nMożesz poprosić dzisiaj o uzdrowienie, o rozwiązanie problemu, który jest dla Ciebie jak wielkie brzemię.\nBóg widzi też Twoją najważniejszą potrzebę, jaką jest życie wieczne. On pragnie zaspokojenie głodu Twojej duszy. Bóg widzi tą potrzebę i może ją zaspokoić!\nPrzez Ducha Świętego brzmi dzisiaj głos, którym Bóg zwraca się do naszych serc:\n27. Zabiegajcie nie o pokarm, który ginie, ale o pokarm, który trwa, o pokarm żywota wiecznego, który wam da Syn Człowieczy: na nim bowiem położył Bóg Ojciec pieczęć swoją.\n(Zabiegać - w j.greckim Ergadzomai - pracować na coś, być czemuś oddanym, troszczyć się o coś, zabiegać o coś)\nPan Jezus mówi: Pracujcie, troszczcie się, bądźcie oddani, zabiegajcie o pokarm żywota wiecznego, który trwa. Przyjmijcie duchowe zrozumienie cudów, których dokonałem pośród was.\nW swoich sercach nie zatrzymujcie się w miejscu, lecz postawcie krok wiary i skoncentrujcie Waszą uwagę na tym, co najważniejsze.\nRozmnożyłem chleb, którego potrzebują wasze ciała po to, byście posileniu szukali pokarmu, który trwa, pokarmu żywota wiecznego.\nW JAKI SPOSÓB MOŻEMY TROSZCZYĆ SIĘ O WYPEŁNIANIE SŁÓW PANA JEZUSA?\n- Dokonując właściwych wyborów w świadomości tego, co ma większą wartość\nKazn. 7:2-6 2. Lepiej iść do domu żałoby, niż iść do domu biesiady; bo tam widzi się kres wszystkich ludzi, a żyjący powinien brać to sobie do serca. 3. Lepszy jest smutek niż śmiech, bo gdy smutek jest na twarzy, serce staje się lepsze. 4. Serce mądrych jest w domu żałoby, lecz serce głupich w domu wesela. 5. Lepiej słuchać nagany mądrego, niż przysłuchiwać się pieśni głupich, 6. Bo jak jest z trzaskiem cierni płonących pod garnkiem, tak jest ze śmiechem głupiego. To również jest marnością.\nNie głosimy ascetyzmu, który jest wartością sam w sobie. Kol. 2:20-22 Jeśli tedy z Chrystusem umarliście dla żywiołów świata, to dlaczego poddajecie się takim zakazom, jakbyście w świecie żyli: 21. Nie dotykaj, nie kosztuj, nie ruszaj? 22. Przecież to wszystko niszczeje przez samo używanie, a są to tylko przykazania i nauki ludzkie.\nPan Jezus uczestniczył w weselu w Kanie Galilejskiej, przyjmował zaproszenia faryzeuszy do ich domów, by spożywać posiłek i rozmawiać.\nPragniemy jednak pamiętać, że tak jak Chrystus nie żył dla biesiady i nie szukał tego co doczesne, tak my powinniśmy pilnować naszych serc, pamiętając o tym co jest lepsze.\nNie jest dobrze budować sobie własnych pustelni na tym świecie.\nDobrze jest iść z Panem przez życie, przyjmując Jego radość, pokój i błogosławieństwo.\nDobrze jest też pozwalać Bogu, by prowadził nas do ludzi, którzy są w bólu i w cierpieniu.\nRzym. 12:15 Weselcie się z weselącymi się, płaczcie z płaczącymi\n- Myśląc o tym co w górze i tego szukając\nKol. 3:1-3 A tak, jeśliście wzbudzeni z Chrystusem, tego co w górze szukajcie, gdzie siedzi Chrystus po prawicy Bożej; 2. O tym, co w górze, myślcie, nie o tym, co na ziemi. 3. Umarliście bowiem, a życie wasze jest ukryte wraz z Chrystusem w Bogu;\n- Dobrze wykorzystując krótki czas życia\nEfez. 5:15-21 Baczcie więc pilnie, jak macie postępować, nie jako niemądrzy, lecz jako mądrzy, 16. Wykorzystując czas, gdyż dni są złe. 17. Dlatego nie bądźcie nierozsądni, ale rozumiejcie, jaka jest wola Pańska. 18. I nie upijajcie się winem, które powoduje rozwiązłość, ale bądźcie pełni Ducha, 19. Rozmawiając z sobą przez psalmy i hymny, i pieśni duchowne, śpiewając i grając w sercu swoim Panu, 20. Dziękując zawsze za wszystko Bogu i Ojcu w imieniu Pana naszego, Jezusa Chrystusa, 21. Ulegając jedni drugim w bojaźni Chrystusowej.\n- Szukając najpierw Królestwa Bożego\nMat. 6:33 Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie wam dodane.\n- Wychodząc "poza obóz", naśladując w tym Chrystusa\nHebr. 13:12-15 Dlatego i Jezus, aby uświęcić lud własną krwią, cierpiał poza bramą, 13. Wyjdźmy więc do niego poza obóz, znosząc pohańbienie jego. 14. Albowiem nie mamy tu miasta trwałego, ale tego przyszłego szukamy. 15. Przez niego więc nieustannie składajmy Bogu ofiarę pochwalną, to jest owoc warg, które wyznają jego imię.\n- Będąc uzbrojonym w myśl, że kto cielenie cierpiał, zaniechał grzechu\n1 Piotr. 4:1-2 Ponieważ więc Chrystus cierpiał w ciele, uzbrójcie się też i wy tą myślą, że (gdyż) kto cieleśnie cierpiał, zaniechał grzechu, 2. Aby pozostały czas doczesnego życia poświęcić już nie ludzkim pożądliwościom, lecz woli Bożej.\n- Przyjmując błogosławieństwo oczekiwania na wypełnienie się niektórych obietnic w czasie, w którym będziemy już u Pana\nHebr. 11:13-14 Wszyscy oni poumierali w wierze, nie otrzymawszy tego, co głosiły obietnice, lecz ujrzeli i powitali je z dala; wyznali też, że są gośćmi i pielgrzymami na ziemi. 14. Bo ci, którzy tak mówią, okazują, że ojczyzny szukają.\nNa pokładzie statku Titanic, jednym z pasażerów był oddany Bogu pastor imieniem John Harper.\nJak podają dokumenty, gdy tylko było wiadome, że statek utonie, John Harper umieścił swoją córeczkę w łodzi ratunkowej. Mógł on opuścić statek razem z dzieckiem, jednak przekazując córkę do łodzi ratunkowej pocałował ją i patrząc w jej oczy powiedział, że pewnego dnia ponownie go zobaczy.\nGdy John Harper znajdował się już w wodzie, podpłynął do pewnego młodzieńca, który wdrapał się na jakiś szczątek wraku. Zapytał go: ,,Jesteś zbawiony?" Młody człowiek odpowiedział, że nie jest. Harper próbował przyprowadzić go do Chrystusa, lecz człowiek ten odmówił. John Harper zdjął wtedy swoją kamizelkę ratunkową, rzucił mu ją i powiedział ,,Masz w takim razie, potrzebujesz tego bardziej niż ja..." i popłynął do innych ludzi. Kilka minut później Harper wrócił do tego młodzieńca i doprowadził go do nawrócenia.\nZ 1528 ludzi, którzy wskoczyli do wody tej nocy, sześcioro uratowano. Jednym z nich był ten młody człowiek trzymający się drewna. Cztery lata później, na spotkaniu ocalonych z katastrofy, ten sam młodzieniec wstał i we łzach wspominał jak John Harper przyprowadził go do Chrystusa. Zanim intensywne zimno sprawiło, że Harper pogrążył się w lodowatym oceanie, zdążył powiedzieć: ,,Uwierz w Pana Jezusa a będziesz zbawiony."\n- O zdolność duchowego rozpoznawania tego, co ma wartość wieczną i odróżniania od rzeczy, które mają wartość tylko doczesną\n- Mądrość we wprowadzaniu słów Pana Jezusa w życie\n- Wytrwałość w walce o to co wieczne\n- Pozwalanie Bogu, by przez doświadczenia wyrywał nas z doczesności\n- Troska najpierw o Królestwo Boże w zaufaniu, że Bóg troszczy się o to doczesne


Bacopa Monnieri - A Jak Akwarium\nCENA: 1,50 zł/szt\nCena dotyczy sadzonki średniej wielkości\nBacopa monnieri – Jest skromną ale za to bardzo wytrzymała rośliną. Akceptuje miękką do twardej, nawet słonawą wodę i preferuje drobnoziarniste podłoże, bogate w związki odżywcze. Bacopę sadzimy na środku lub przy tylnej ścianie akwarium. Chociaż pojedyncza roślina jest stosunkowo niepozorna, to posadzone grupowo bakopy zwracają na siebie uwagę.\nJak Kupić? - Gwarancja Jakości!\nW celu złożenia zamówienia zapraszam do kontaktu przez przycisk Kup znajdujący się w górnej części oferty lub wiadomość na adres e-mail: kontakt.ajakakwarium.pl\nW treści wiadomości proszę o napisanie nazwy produktu oraz ilości. W przeciągu 24h od wysłania wiadomości zostanie do Państwa wysłany e-mail z informacjami co do płatności, a także prośbą o dane Adresowe do wysyłki.\nA Jak Akwarium to profesjonalny serwis oferujący wiedzę,\na także niektóre elementy akwarystyczne. Najwyższy priorytet podczas sprzedaży lub wysyłki stawiamy właśnie na jakość! Rośliny pochodzą z profesjonalnej hodowli oraz uprawy.\nSą w pełni zdrowe, bez braków w pierwiastkach, a także wolne od akwariowych szkodników. Paczki są specjalistycznie wykonane oraz zabezpieczone od czynników zewnętrznych. Wysyłka w 24H dzięki czemu mamy pewność że rośliny przyjadą do Państwa całe i zdrowe!\nJesteśmy w stanie udzielić Państwu gwarancji jakości ponieważ stawiamy na jakość oraz doświadczenie.


Dwie miłości - Sandi Lynn - ebook - Legimi online\nDwie miłości ebook\n4,4 (159 ocen)\nLove, Lust a Millionaire\nPublished by arrangement with Browne Miller\nLiterary Associates, LLC.\nDelilah, wstawaj! Znowu się spóźnisz do pracy.\nOtworzyłam oczy. Nade mną stała moja współlokatorka Jenny.\n– Pamiętasz, co Frank powiedział? Że jak jeszcze raz się spóźnisz, to cię wyleje!\n– Cholera. – Sięgnęłam po telefon leżący na stoliku. Wpół do dziewiątej. Cholera jasna! – Czemu nie obudziłaś mnie wcześniej? – Zerwałam się z kanapy.\n– Jak to nie? Powiedziałaś, że zaraz wstajesz. Poszłam biegać, wracam, a ty co?\nRzuciłam się do łazienki, wycisnęłam pastę na szczoteczkę i, gwałtownie szorując zęby, pognałam do swojego pokoju. Chwyciłam leżące na podłodze wczorajsze dżinsy, wciągnęłam je szybko i złapałam czerwoną koszulkę z napisem „U Franka”. Wyplułam pastę do umywalki i wypłukałam usta, po czym szybko przeleciałam szczotką po długich brązowych włosach i związałam je w koński ogon. Złapałam torebkę, wrzuciłam do niej przybory do makijażu i wypadłam z domu. Zostało mi dokładnie dziesięć minut, żeby dotrzeć w pracy. Trzeba było wcześniej wrócić do domu wczoraj wieczorem, ale jakoś tak wyszło. Wszystko miałam dokładnie wyliczone: biegiem będę tam dokładnie o ósmej pięćdziesiąt pięć, czyli na pięć minut przed czasem. Frank nie będzie mógł powiedzieć mi złego słowa. Pięć minut to akurat, żeby zrobić w łazience makijaż. Bez przerwy się spóźniałam i dostałam już przez to więcej upomnień, niż mogłam spamiętać. Gdyby to zależało ode mnie, rzuciłabym to w diabły, ale potrzebowałam tej roboty.\nKiedy mijałam stoisko Freddiego, krzyknął za mną:\n– Znów w niedoczasie, Delilah?\n– Jak zwykle, Freddie – uśmiechnęłam się.\nJuż w drzwiach restauracji zerknęłam na zegarek. Ufff! Była za pięć dziewiąta.\n– Jest duży ruch, Delilah. Bierz się do roboty – rzucił Frank sucho.\n– Moja zmiana zaczyna się za pięć minut – odparłam i poleciałam do łazienki.\nPrzed lustrem umalowałam niebieskie oczy beżowym cieniem i wytuszowałam rzęsy. Omiotłam policzki różem, a na usta nałożyłam jasnoróżowy błyszczyk. Równo o dziewiątej usłyszałam, że Frank wykrzykuje moje imię.\n– Rany, Frank, jestem przecież – powiedziałam, zakładając fartuch i sięgając po notes do zamówień.\nPoranny ruch w końcu ustał i trzeba było przygotować się do pory obiadowej.\n– Delilah, chcę z tobą porozmawiać na zapleczu. W tej chwili!\n– O co chodzi, Frank?\n– Przestań się wdawać w rozmowy z klientami. Oni nie przychodzą tu sobie pogawędzić, tylko zjeść. Więc przyjmuj zamówienie i do roboty. Mamy ich przyjąć, obsłużyć i wygonić najszybciej jak się da. Czas to pieniądz, Delilah, nie będę ci tego powtarzał.\n– Dobrze, Frank. Nie będę rozmawiać z klientami.\nDo lokalu powoli napływali obiadowi goście i znowu zaczęło się szaleństwo.\n– Frank znów się ciebie czepia? – zapytała druga kelnerka, Daphne.\n– Jak zwykle – uśmiechnęłam się i poszłam do stolika numer pięć przyjąć zamówienie.\nWiszące nad drzwiami dzwoneczki rozdzwoniły się, a gdy się obejrzałam, zobaczyłam mężczyznę w garniturze – bardzo przystojnego mężczyznę w garniturze – wchodzącego do środka z małą dziewczynką. Weszłam do kuchni i przyczepiłam zamówienie do tablicy. Gdy się odwróciłam, okazało się, że siedzą w moim sektorze.\n– Dzień dobry. Czy podać coś do picia, zanim przejrzą państwo kartę?\nPodniósł na mnie niebieskie oczy.\n– Ja wezmę kawę, a ona mleko.\n– Ja chcę sok, tato.\n– Poprawka. Dla niej sok – uśmiechnął się.\nNalałam mu kawy, a przed dziewczynką postawiłam kubek soku z przykrywką i słomką. Była przesłodka, z długimi, lekko pofalowanymi blond włosami i wielkimi zielonymi oczami.\n– Czy już coś państwo wybrali? – zapytałam, wyjmując notatnik z kieszeni fartucha.\n– Poproszę miks warzyw z sosem włoskim i bulion z makaronem. A dla niej ser z grilla.\n– Chciałabyś do tego frytki, słonko? – uśmiechnęłam się do niej.\n– Miks warzyw, bulion i grillowany ser. Już podaję.\nPołożyłam kartkę z zamówieniem na ladzie i zajęłam się innymi stolikami w swoim sektorze.\n– Ależ ciacho ten facet z małą – mruknęła Daphne, przechodząc obok mnie.\n– Wiem. Nie mogę przestać się na niego gapić. W życiu nie widziałam tak idealnego faceta.\n– Nie ma nic bardziej pociągającego niż seksowny facet z dzieckiem – uśmiechnęła się.\nSeksowny to on był, nie ma co. Miał nieco powyżej metra osiemdziesiąt, doskonale ułożone, krótkie jasnobrązowe włosy i niesamowicie błękitne oczy. Zdecydowana linia szczęki i szlachetne kości policzkowe wyglądały jak na posągu jakiegoś bóstwa. Z rozmarzenia wyrwał mnie sygnał, którym Frank dawał mi znać, że zamówienie jest gotowe. Podeszłam, postawiłam talerze na tacy i zaniosłam do jego stolika.\n– Proszę bardzo. Sałatka z włoskim sosem i bulion z makaronem. I grillowany ser z frytkami dla młodej damy.\n– Delilah. A ty?\n– Sophie. – Sięgnęła po frytkę i ugryzła koniuszek.\n– Miło cię poznać, Sophie.\nZerknęłam na jej ojca, który nie spuszczał ze mnie wzroku.\n– Delilah to ładne imię.\n– Dziękuję – uśmiechnęłam się i odeszłam z łopoczącym sercem.\nW restauracji z każdą chwilą przybywało ludzi. Obsłużyłam kilka innych stolików. Kiedy znów powróciłam do tego, przy którym siedziała Sophie i jej tata, mała właśnie wywróciła jego filiżankę z kawą.\n– Przepraszam, tato – zaniosła się płaczem.\n– Nic się nie stało, Sophie. To był wypadek.\nPobiegłam po ręcznik, a gdy wróciłam, Sophie zalewała się łzami w ataku histerii. Zgarnęłam rozlaną kawę ze stołu, podczas gdy on serwetką wycierał sobie spodnie.\n– Nic się nie stało, Sophie. To był wypadek – powiedziałam, żeby ją uspokoić, ale bez rezultatu.\n– Skarbie, proszę cię, przestań. Nic się nie stało.\nLudzie wokół zaczęli odwracać się w naszą stronę.\nUsiadłam obok Sophie i zanuciłam:\n– Uparty, mały pająk na rynnę kiedyś wlazł. Gdy przyszedł deszcz, wraz z kroplą z rynny spadł. Po chwili słońce wysuszyło świat, więc uparty, mały pająk na rynnę znowu wlazł. – Przebiegłam palcami w górę jej ramienia, powodując u niej wybuch śmiechu.\n– Delilah, co ci mówiłem o pogaduszkach z klientami?\n– Frank, chciałam ją tylko uspokoić. To przecież dziecko, na litość boską.\n– Nie będę więcej strzępił sobie języka. Dosyć tego. Zwalniam cię.\nSiedząc tam i patrząc na tego bezdusznego drania, poczułam narastający gniew. Wstałam, zdjęłam fartuch i cisnęłam nim we Franka.\n– Nie możesz mnie zwolnić, bo sama odchodzę!\nPoszłam na zaplecze, złapałam torebkę i wypadłam jak burza z restauracji. Gdy szłam ulicą, nagle usłyszałam, że ktoś woła mnie po imieniu.\nPrzystanęłam i obejrzałam się. Za mną szli Sophie i jej tata.\n– Przykro mi z powodu pani pracy.\n– Niepotrzebnie. Frank to kawał s… – Spojrzałam na Sophie. – To wredny facet.\n– Zaśpiewasz mi jeszcze? – zapytała Sophie i podniosła na mnie oczka.\n– Pewnie – uśmiechnęłam się i przykucnęłam na wprost niej. Odkaszlnęłam. – Jesteś moim słoneczkiem, jedynym słoneczkiem, i świecisz dla mnie w pochmurne dni. Ty nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham. Nie odbieraj słonka mi.\n– Ładnie śpiewasz. Prawda, tato?\n– Prawda, Sophie. Ma pani piękny głos.\nPrzyglądał mi się badawczo przez chwilę, po czym wsunął rękę do kieszeni i wydobył białą wizytówkę.\n– Nazywam się Oliver Wyatt z Wyatt Enterprises. Czy mogłaby pani zajrzeć do mnie do biura dzisiaj około szesnastej? Chciałbym z panią porozmawiać. – Wręczył mi wizytówkę. – Po drugiej stronie jest adres.\nDobra, to zaczynało wyglądać nieco dziwnie. Czego on mógł ode mnie chcieć?\n– Oczywiście, ale czy mogę wiedzieć, o co chodzi?\n– Przekona się pani u mnie w biurze. Do zobaczenia o czwartej, pani…?\n– Graham. Delilah Graham.\nSkinął głową, a kąciki jego ust uniosły się lekko, po czym obydwoje odwrócili się i odeszli w przeciwnym kierunku. Sophie obejrzała się przez ramię i pomachała mi z uśmiechem.\nGdy weszłam do mieszkania, nakryłam Jenny, jak bzykała się na kanapie ze swoim chłopakiem Stephenem.\n– Co robisz w domu? – zapytała, podnosząc się i spoglądając na mnie zza oparcia.\n– Odeszłam z restauracji. Chociaż właściwie to najpierw Frank mnie wywalił.\nJenny poprawiła na sobie bieliznę i wciągnęła z powrotem bluzkę. Stephen podciągnął spodnie i spojrzał na mnie.\n– A niech to, Delilah.\nPoszłam do siebie do pokoju i wyciągnęłam się na łóżku. Jenny położyła się obok mnie i obydwie gapiłyśmy się w sufit.\n– Dlaczego cię zwolnił?\n– Ponieważ zaśpiewałam piosenkę dzieciakowi, który płakał, bo rozlał kawę.\n– Ej, Jenny, będę leciał, kotku. Zobaczymy się później. Przykro mi z powodu twojej roboty, Delilah.\n– Dzięki, Stephen. Przepraszam, że wam przerwałam. – Uśmiechnęłam się, przenosząc wzrok na Jenny.\n– Nie ma problemu. I tak nie mógł dojść od godziny. – Chwyciła mnie za rękę. – I co myślisz teraz zrobić?\n– Nie wiem. Najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że ojciec tej małej to Oliver Wyatt. Dał mi swoją wizytówkę i poprosił, żebym przyszła do niego do biura o czwartej, bo chce ze mną o czymś porozmawiać.\n– Ten Oliver Wyatt?\n– Tak myślę. A co, jest ich więcej?\n– Nie w Nowym Jorku. Słyszałam o nim różne rzeczy. Wygoogluj go sobie w wolnej chwili. Muszę się zbierać. Lecę do warzywniaka, mamy dostawę pomarańczy. – Uśmiechnęła się, po czym wstała i poszła do swojego pokoju.\nPodniosłam się, otworzyłam laptopa i wstukałam Olivera Wyatta w wyszukiwarce. Matko, ależ ciacho. W dole brzucha poczułam dziwne drżenie, a to nie zdarzyło mi się nigdy wcześniej od zwykłego patrzenia na kogoś. Kliknęłam grafikę, na co otworzyła się prawdziwa lawina jego zdjęć z różnymi kobietami. Na ostatnich pojawiał się z jakąś blond Barbie. Podpis pod zdjęciem głosił: „Oliver Wyatt ze swoją partnerką, Laurel Madison, na imprezie w ramach akcji charytatywnej Domy dla Nadziei”. Wszystkie kobiety na zdjęciach z nim były olśniewające i wypełnione botoksem.\nWyjęłam wizytówkę z torebki i spojrzałam na adres. Jego biurowiec znajdował się przy Zachodniej Czterdziestej Trzeciej ulicy. Zerknęłam na telefon. Było piętnaście po trzeciej. Taksówką nie powinno mi to zająć dłużej niż piętnaście minut, ale o tej godzinie mogło być różnie. Podeszłam do szafy i wyciągnęłam czarną letnią sukienkę.\n– Będzie musiała oblecieć – powiedziałam sama do siebie. Nie chciałam iść do niego do biura w dżinsach.\nPrzebrałam się, rozpuściłam włosy i nastroszyłam je palcami, spryskując lekko lakierem, żeby dodać im nieco puszystości. Poprawiłam makijaż i włożyłam na nogi sandały na małym obcasie. Przywołałam taksówkę i kazałam kierowcy zawieźć się na Zachodnią Czterdziestą Trzecią.\nGdy stanęłam przed wysokim przeszklonym budynkiem, ogarnęło mnie zdenerwowanie. Weszłam przez olbrzymie drzwi obrotowe i w pierwszej kolejności zostałam poddana kontroli osobistej, a następnie wskazano mi ogromną łukowatą recepcję na wprost imponującej fontanny ściennej.\n– Czym mogę służyć? – zapytała ładna blondynka z włosami upiętymi w ciasny koczek.\n– Mam spotkanie z panem Wyattem o czwartej.\n– Pani godność? – spytała, podnosząc słuchawkę.\n– Delilah Graham.\n– Pani Delilah Graham do pana Wyatta. Spotkanie o czwartej.\nSpojrzała na mnie orzechowymi oczami.\n– Pan Wyatt czeka na panią. Windą po prawej, dwudzieste drugie piętro.\n– Dziękuję. – Uśmiechnęłam się uprzejmie i ruszyłam we wskazanym kierunku.\nWinda czekała już na mnie otwarta i weszłam do środka. Czułam ściskanie w dołku i nie bardzo wiedziałam dlaczego. Ludzie nigdy nie powodowali we mnie zdenerwowana, ale Oliver Wyatt wywoływał jakiś niepokój. Może to przez ten jego zabójczy wygląd albo otaczającą go atmosferę pewności siebie, kontroli i zdecydowania. Drzwi windy otworzyły się i, gdy wyszłam, uśmiechnęła się do mnie kobieta o długich czarnych włosach i zaskakująco czerwonych, pełnych ustach.\n– Pani Graham?\nWstała i poprowadziła mnie do wielkich drzwi z ciemnego drewna. Nacisnęła klamkę i otworzyła je, zapowiadając moje przybycie. Oliver siedział za olbrzymim, półkolistym biurkiem, ze ścianą okien za plecami.\n– Pani Graham, dziękuję, że pani przyszła. Proszę usiąść – powiedział bez cienia uśmiechu.\nZajęłam miejsce na wyściełanym skórą krześle naprzeciw jego biurka, a on usiadł w swoim dyrektorskim fotelu. Byłam jednym wielkim kłębkiem nerwów i uśmiechnęłam się niepewnie w jego stronę.\n– Zaprosiłem tu panią, bo chciałem się dowiedzieć, czy ma pani doświadczenie w opiece nad dziećmi.\n– Hm? – mruknęłam głupio zbita z tropu.\n– Czy ma pani kwalifikacje do zajmowania się dziećmi?\n– Jeżeli wychowanie trójki rodzeństwa uznać za kwalifikacje do zajmowania się dziećmi, to tak. Ale formalnego wykształcenia w tym kierunku nie mam.\nOdchylił się do tyłu w fotelu i uniósł głowę.\n– Przepraszam, czy to jest jakaś rozmowa rekrutacyjna?\n– Można by tak powiedzieć. Szukam kogoś do opieki nad córką.\n– Ma pan na myśli nianię?\n– W Nowym Jorku jest multum agencji opiekunek do dzieci, wystarczy zadzwonić.\n– Tak, wiem – odrzekł poirytowany. – Ale jak dotąd żadna z nich się nie sprawdziła. Moja córka ma pewne problemy. Niedawno straciła matkę i nie najlepiej sobie z tym radzi. Potrafi być trudna i wszystkie nianie, które do tej pory zatrudniłem, po jakimś czasie zrezygnowały.\n– A ile Sophie ma lat? Nie wygląda na więcej niż pięć.\n– Ma pięć lat i bardzo silny charakter.\n– Jak większość dziewczynek już od urodzenia.\nMoja uwaga nie rozbawiła go, za to rzucił mi surowe spojrzenie.\n– Dzisiaj w restauracji zauważyłem, że patrzy na panią jakoś inaczej niż na inne opiekunki. Odniosłem wrażenie, że wzbudziła pani jej sympatię i zaufanie, wydawała się spokojniejsza. Nie będę pani okłamywał, przeprowadziłem małe rozpoznanie na pani temat. Wiem, że w wieku osiemnastu lat w Chicago straciła pani matkę i została prawnym opiekunem dwóch braci i siostry.\n– Aha. No tak, pewnie ma pan możliwości, żeby dowiedzieć się wszystkiego o wszystkich.\n– Owszem. I mam też wrażenie, że pilnie potrzebuje pani pracy.\nMiał rację. Byłam pod ścianą i jeżeli miał dla mnie jakąś propozycję, nie chciałam go okłamywać.\n– Zajmowałam się Bradenem, Colette i Tannerem, nawet gdy byłam zupełnie mała. Moja mama była alkoholiczką i nie była w stanie utrzymać się w żadnej pracy. Przez całą noc piła, a potem spała cały dzień, więc to ja jako najstarsza musiałam zajmować się resztą. A więc, odpowiadając na pana pytanie, mam bardzo bogate doświadczenie w opiece nad dziećmi.\n– A pani ojciec? – zapytał.\nJezu, czy przejdzie mi to przez gardło przy kimś takim jak on? Wzięłam głęboki oddech, bo to pytanie wkraczało w bardzo intymną sferę mojego życia.\n– Każde z nas ma innego ojca. Moja mama nie była nawet w stanie powiedzieć, kto był czyim dzieckiem.\n– Rozumiem – powiedział, unosząc brwi. – Jak długo mieszka pani w Nowym Jorku i dlaczego wyjechała pani z Chicago?\n– Przeniosłam się tu rok temu. Moi bracia i siostra studiują w różnych miastach, więc chciałam się wyrwać z Chicago. Nowy Jork to dla mnie centrum całego świata, miasto nieograniczonych możliwości. Poza tym moja obecna współlokatorka już tu wtedy mieszkała, więc nie musiałam się martwić o mieszkanie.\n– Rozumiem. A co pani robi poza kelnerowaniem? Skończyła pani jakieś studia?\n– Nie, nie miałam kiedy. Byłam zbyt zajęta pracą, kombinowaniem, jak opłacić rachunki i opieką nad moim rodzeństwem. Musiałam dopilnować, żeby mieli dobry start i zdobyli wyższe wykształcenie. Poza tym uwielbiam muzykę i śpiew. Może przeprowadziłam się tu po to, żeby być bliżej muzyki.\n– Myślała pani, żeby zapisać się na studia?\n– Mam dwadzieścia trzy lata. Chyba już na to za późno.\n– Nigdy nie jest za późno. Ma pani chłopaka?\nZmrużyłam oczy, bo właściwie, co to ma do rzeczy?\n– Nie – odparłam z wahaniem.\n– Moja propozycja jest taka. Na początek dostanie pani czterdzieści tysięcy dolarów rocznie i ubezpieczenie zdrowotne. Zamieszka pani u mnie w domu. Będzie pani miała własny pokój i prywatną łazienkę oraz swobodny dostęp do mojego kierowcy. Będzie pani pracować od poniedziałku do soboty, zaczynając od chwili, gdy Sophie wstaje rano, do momentu, gdy pójdzie spać. Niedziele należą całkowicie do pani i może pani wówczas robić to, co chce. Mam na ten dzień zastępstwo. Jednak w sytuacjach awaryjnych, będę oczekiwał, że będzie pani do dyspozycji. Może się zdarzyć, że gdzieś trzeba będzie z Sophie pojechać, więc mam nadzieję, że nie ma pani problemu z lataniem?\nPo głowie kołatało mi się jedynie to, jak dużo pieniędzy mogłabym zarobić, gdybym przyjęła jego ofertę. Prawdę mówiąc, nie miałam wyboru. Potrzebowałam pracy na gwałt, a do tego proponował pokryć ubezpieczenie.\n– Czy coś takiego by panią interesowało? – zapytał.\nNie chciałam się zgadzać od razu. Nie musi wiedzieć, że mam nóż na gardle.\n– Czy mogę to przemyśleć i dać panu odpowiedź jutro?\n– Oczywiście. – Sięgnął po długopis i zanotował coś na karteczce samoprzylepnej. – To jest mój numer komórkowy. Proszę zadzwonić, kiedy podejmie pani decyzję.\n– Przykro mi z powodu śmierci pana żony.\nSpojrzał na mnie z dziwnym wyrazem twarzy i rozchylił usta.\n– Matka Sophie nie była moją żoną. Była kobietą, z którą się spotykałem i która zaszła w ciążę naumyślnie, bo liczyła, że wówczas się z nią ożenię.\n– Aha – wyszeptałam, spuszczając wzrok.\nRozległo się pukanie i drzwi otworzyły się bez zapowiedzi. Odwróciłam się i… O, matko boska, do pokoju wszedł drugi najprzystojniejszy facet na świecie.\n– Przepraszam, Oliver, nie wiedziałem, że masz spotkanie. Marii nie było przy biurku.\n– W porządku, Liam. Pani Graham już wychodzi.\n– Tak, tak. – Wstałam i założyłam torebkę na ramię.\n– Dzień dobry. Jestem Liam Wyatt, brat Olivera – powiedział, unosząc kąciki pięknie wykrojonych ust.\n– Delilah Graham. Miło mi poznać.\n– O, cała przyjemność po mojej stronie.\nUśmiechnęłam się i szybko wyszłam z pokoju, bo bałam się, że jeżeli natychmiast się stamtąd nie wyniosę, to eksplodują mi jajniki. Dwóch najbardziej seksownych mężczyzn, jakich kiedykolwiek widziałam, w jednym pokoju, to jednak trochę za wiele.\nJasny gwint, co to za laska? – pytał Liam, siadając naprzeciw mnie.\n– Dziewczyna, która mam nadzieję, zgodzi się zostać opiekunką Sophie.\n– Jezu, Oliver, jesteś pewien, że wiesz, co robisz? Gdyby pracowała u mnie, za cholerę nie utrzymałbym rąk przy sobie.\nWestchnąłem i podszedłem do baru, żeby nalać sobie whisky.\n– Szkocka? – zapytałem.\n– Jasne. Ale skąd ty żeś ją wytrzasnął?\n– Obsługiwała nas w restauracji, gdzie zabrałem dziś Sophie na obiad. Opiekunka nie mogła się nią zająć do drugiej. Wylali ją, bo Sophie znowu się rozkleiła, a Delilah usiadła przy niej i zaśpiewała jej piosenkę. Sophie bardzo dobrze na nią zareagowała i ją polubiła. Nigdy wcześniej nie zachowywała się tak przy innych nianiach.\n– Może dlatego, że inne były starymi prukwami, a Delilah jest piękną, młodą kobietą. Musisz przyznać, że jest megaseksowna.\n– Daj spokój, stary, jasne, że jest megaseksowna. Staje mi tylko od patrzenia na nią. A gdybyś tylko usłyszał, jak ona śpiewa! Ma po prostu anielski głos.\n– To zatrudniasz ją dla Sophie czy dla siebie?\n– Dla Sophie, kretynie. Mówię ci, że momentalnie się do niej przywiązała.\n– Nie wydaje mi się, żeby to był dobry pomysł, brachu. Nawet nie chcę zgadywać, co powie Laurel, kiedy się dowie.\n– Nie obchodzi mnie, co powie Laurel. To, kogo zatrudniam do opieki nad moją córką, to nie jej sprawa.\n– Zamierzasz powiedzieć Delilah o Elaine?\n– Nie. Nie ma potrzeby, aż tak wciągać jej w moje sprawy. Będzie nianią Sophie i tyle. Nie musi nic wiedzieć o jej matce.\nLiam westchnął i podniósł się, kręcąc głową.\n– Powodzenia. Daj mi znać, jeżeli się zgodzi. Myślę, że będę do was często wpadał.\n– Trzymaj się od niej z daleka, braciszku, jasne? – powiedziałem stanowczo.\n– I tak to się zaczyna. – Uśmiechnął się i wyszedł z pokoju, zamykając drzwi.\nUsiadłem w fotelu i dopiłem drinka, rozmyślając o Delilah. O tym, jak długie brązowe włosy opadały jej falami na ramiona, i o jej świetlistych, niebieskich oczach. I o długich, smukłych nogach, które zauważyłem natychmiast, kiedy tylko weszła do mnie do pokoju. Wyobraziłem sobie, jak oplata mnie tymi nogami w pasie, gdy się kochamy. Przypomniałem sobie jej szczupłą talię i urocze zagłębienie widoczne w dekolcie sukienki i zacząłem fantazjować o jej piersiach, jak stoi przede mną naga. Wyglądała na miseczkę C, mój ulubiony rozmiar. Na pewno ma wspaniale różowiutkie brodawki. Wcisnąłem klawisz na biurku blokujący zamek w drzwiach, rozpiąłem spodnie i wyjąłem twardy jak skała członek. Zacząłem poruszać ręką w górę i w dół, myśląc o jej cipce. Ciekawe, czy goli się całkowicie, czy zostawia sobie wąski pasek włosków? Dałbym głowę, że jest naprawdę ciasna. Nie wyglądała na kogoś, kto sypiał z mężczyznami na lewo i prawo. Wydawała się raczej niewinna i pełna czułości. Może w ogóle była jeszcze dziewicą? Poruszając ręką coraz szybciej, wyobraziłem sobie jej małą, fantastycznie okrągłą dupkę i jak wspaniale byłoby ją ścisnąć, biorąc ją od tyłu. Jaki miałaby wyraz twarzy, gdy doprowadzam ją do rozkoszy i jaki cudowny ma smak. Z cichym jękiem wytrysnąłem w garść.\nW drodze do domu zahaczyłam o warzywniak i znalazłam Jenny układającą sterty ogórków. Sklep należał do jej ojca i Jenny dorabiała tam sobie w czasie studiów na Uniwersytecie Nowojorskim.\n– Hej – powiedziałam, podając jej ogórka.\n– Hej! Jak poszło z panem Wyattem? O czym chciał porozmawiać?\n– Chce, żebym została opiekunką Sophie.\nJenny odłożyła ogórka i spojrzała na mnie całkowicie oszołomiona.\n– Nie mów! Poważnie?\n– No. Pensja wyjściowa – czterdzieści tysięcy dolarów plus ubezpieczenie zdrowotne i prywatny szofer dla mnie i Sophie.\n– Musiałabyś u niego zamieszkać?\n– Tak. Miałabym własny pokój i osobną łazienkę, i wolne niedziele.\n– Ożeż, Delilah. I co, przyjmiesz tę robotę?\n– Nie mam wyboru. W porównaniu do kelnerowania to niebo i ziemia.\n– A co z twoją muzyką?\n– Mogłabym tam ćwiczyć i grać w niedziele. Myślę, że to dobra okazja, przynajmniej na jakiś czas.\n– A co jeżeli za bardzo przywiążesz się do Sophie?\n– O to pomartwię się później.\n– A co z panem Weź-Mnie Wyattem?\n– Są widoki na jakiś ekstra bonusik?\n– Daj spokój. Takie rzeczy mnie nie interesują, wiesz przecież. Będzie moim szefem, a poza tym ma dziewczynę.\n– I co z tego? Tacy mężczyźni mało się tym przejmują, gdy pojawia się inna piękna kobieta.\n– Eee. Idę się przygotować na wieczór.\n– Dobra. Znajdziemy cię ze Stephenem później – roześmiała się.\nWeszłam na górę i zmieniłam sukienkę na czarne legginsy i czarną tunikę bez rękawów, ze srebrnymi wstawkami. Przeczesałam włosy, związałam je w niedbały kucyk opadający z jednej strony na ramię i podkręciłam końcówki. Wsunęłam na nogi wysokie buty, wzięłam torbę z gitarą, torebkę i telefon i wyszłam z mieszkania. Jadąc metrem, postanowiłam zadzwonić do pana Wyatta.\n– Oliver Wyatt – odebrał.\n– Dzień dobry. Mówi Delilah Graham.\n– Dzień dobry. Czy podjęła już pani decyzję w związku z moją ofertą?\n– Tak. Zgadzam się.\n– Cieszę się. Co to za hałas? Jest pani w metrze?\n– A, tak, przepraszam. Jadę do Red Room. Chciałam dać panu znać, zanim zrobi się późno.\n– Mogę zapytać, co pani tam robi?\n– Mam tam dzisiaj występ.\n– A. Rozumiem. To omówimy szczegóły innym razem. Miłego wieczoru.\nZakończyłam połączenie z uśmiechem na twarzy, który nie znikał jeszcze, kiedy pokonywałam drogę z metra do klubu. Już od progu zauważyłam mojego kumpla Jonaha, którego poznałam zaraz po przyjeździe do Nowego Jorku, kiedy rozłożyłam się z gitarą na jego stałym skrzyżowaniu.\n– Cześć, Delilah – uśmiechnął się.\n– Cześć, Jonah. Spory dzisiaj tłum. – Rozejrzałam się po sali pełnej stałych bywalców.\n– Wychodzisz zaraz po Blue Moon and Stars. Gotowa?\n– Gotowa i nastrojona. – Uśmiechnęłam się i poklepałam pokrowiec z gitarą.


Księgarnia Internetowa Siedmioróg.pl .:. Scooby-Doo! i zatopiony statek - druk cz-b : Wydawnictwo Siedmioróg .:.\n» Scooby-Doo! i zatopiony statek - druk cz-b\nScooby-Doo! i zatopiony statek - druk cz-b\nNajsłynniejszy mieszkaniecPiaszczystej Zatoki - pirat Fryta - nagle powraca! Co sprawiło, że w trzystalat po zatonięciu statku z niezwykle cennym ładunkiem jego kapitan nagle zjawiasię na miejscu katastrofy? więcej\nNajsłynniejszy mieszkaniecPiaszczystej Zatoki - pirat Fryta - nagle powraca! Co sprawiło, że w trzystalat po zatonięciu statku z niezwykle cennym ładunkiem jego kapitan nagle zjawiasię na miejscu katastrofy? Specyfikacja produktu\nOceniasz: Scooby-Doo! i zatopiony statek - druk cz-b


ATOMOWA WOJNA BOGÓW cz. III\nak już wspomniano, zarówno w Chinach, jak i na terenie obydwu Ameruk, a przede wszystkim w Indiach istnieją legendy o kolosalnym konflikcie, który zdarzył się w dalekiej głębi wieków. Na tych obszarach powinny więc także znajdować się dowody materialne tego kataklizmu.\nJeszcze w początkach ubiegłego stulecia znaleziono pierwsze ślady protoindyjskiej kultury, kiedy podczas budowy kolei w pobliżu osady Harappa napotkano na zwęglone ruiny jakiegoś starożytnego miasta. O mieście tym wspomina znany badacz De Camp, pisząc, że musiało być poddane działaniu bardzo wysokich temperatur. Ruiny te obejmują bowiem olbrzymie stopione razem, jakby wydrążone w środku bryły niczym sterta blaszanych puszek rażona strumieniem stopionej stali.\nNa południe od tego miejsca urzędnik brytyjski J. Campbel odkrył podobne ruiny. Szereg innych podróżników opisywało pozostałości budynków wzniesionych z niezwykłych materiałów, przypominających grube płyty kryształu. I one również, podziurawione i potrzaskane, nosiły na sobie ślady wysokich energii termicznych.\nJednak dopiero po upływie stu lat, w roku 1921, podjęto systematyczne badania tajemniczych ruin. prace wykopaliskowe odkryły duże miasto, dobrze rozplanowane, z szerokimi ulicami i doskonałą siecią kanalizacyjną. Późniejsze badania pozwoliły na stwierdzenie, że według podobnego planu budowano i inne odkryte przez archeologów starożytne miasta na obszarze doliny Indusu: Mohendżo-Daro (co oznacza "Osiedle Martwych"), Czanhu-Daro, Amri Lothal i szereg innych. W wykopaliskach archeologicznych znajdowano szkielety ludzkie noszące znamiona gwałtownej śmierci. Szkielety te są najbardziej radioaktywnymi ludzkimi szczątkami, jakie kiedykolwiek znaleziono i przebadano przed tragedią Hiroszimy. A. Gorbowskij ("Zagadki historii starożytnej", Moskwa 1968) podaje, że radioaktywność znalezionych szkieletów przekraczała 50-krotnie poziom normalny.\nA może piramidy egipskie ukrywają w sobie rozwiązanie problemu jądrowego konfliktu zamierzchłej przeszłości? Ekipa uczonych kairskiego Unowersytetu Ein Shams, pracująca pod kierunkiem dr Luisa Alvareza - zdobywcy nagrodu Nobla w dziedzinie fizyki - umieściła detektor promieniowania kosmicznego we wnętrzu piramidy Chefrena, u jej podstawy, aby sprawdzić, czy w piramidzie znajdują się jeszcze jakieś nieznane komnaty. Całość przedsięwzięcia odbywała się pod auspicjami Uniwersytetu Ein Shams w Kairze, amerykańskiej Komisji do spraw Energii Atomowej, oraz Smithsonian Institute. Pomiary prowadzono przy załozeniu, że jednorodny strumień promieniowania kosmicznego, przenikając przez piramidę i natrawiając w jej wnętrzu na puste przestrzenie, przechodzić będzie przez nie z większą łatwością, co zostanie zarejestrowane przez detektor.\nBadania trwały ponad rok, przy czym aparatura pracowała bez przerwy, rejestrując rejestrując promieniowanie przez 24 godziny na dobę, wyniki natomiast przekazywane były bezpośrednio do uniwersyteckiego komputera IBM 1120. Kiedy komputer podał dane końcowe, zdumienie ogarnęło uczonych. Okazało się, że zapisy natężenia promieniowania kosmicznego, pochodzące z kolejnych dni pomiaru, wykazywały zupełnie inny charakter i były kompletnie ze sobą nieporównywalne. Dr Amr Gobed, odpowiedzialny za funkcjonowanie całej instalacji elektronicznej, oświadczył: Z naukowego punktu widzenia jest to niemożliwe. Musi tu istnieć jakaś tajemnica, której nie jesteśmy w stanie wyjaśnić (...), istnieje jakaś tajemnicza siła w piramidach, która przeciwstawia się znanym prawom nauki.\nDla starożytnych Egipcjan piramidy także stanowiły zagadkę, dlatego opierając się na legendach, przypuszczać można, że nie są one grobami, lecz miejscem schronienia skonstruowanym na wypadek wielkiej katastrofy. I to niekoniecznie dla ludzi, chociaż niektórzy ludzie mogliby się tam schronić, ale służącym najprawdopodobniej przede wszystkim zachowaniu i zabezpieczeniu wiedzy i informacji. Jeśli katastrofa przybrała formę kataklizmu wywołanego przez człowieka, z użyciem broni jądrowej włącznie, wówczas ta hipoteza zyskuje na znaczeniu, ponieważ wyjaśniałaby ona przedziwne wyniki uzyskane podczas badań promieniowania kosmicznego wewnątrz i w pobliżu piramid.\nIstnieje przecież możliwość, że piramidy, będąc schronami i dysponując wszelkimi cechami, których wymaga się od tego typu budowli, są także zabezpieczone przed promieniowaniem. Wydaje się również, że niezależnie od tego, jakich środków użyto do zapewnienia piramidom tej własności, środki te czy mechanizmy funkcjonują w dalszym ciągu w chwili obecnej. Czyżby więc działał i istniał ciągle jeszcze, sugerowany przez Andrew Thomasa w jego książce pt. "Nie jesteśmy pierwsi", jakiś generator umieszczony gdzieś pod piramidami? Takie urządzenie zapewne musiałoby znajdować się bardzo głęboko pod piramidą, znacznie głębij, niż sięgały dotychczas prowadzone prace wykopaliskowe. Trudno powiedzieć, jaki ono mogłoby mieć kształt, czy też jak możnaby je wykryć, ponieważ urządzenie takie przekracza jeszcze możliwościnaszej współczesnej technologii.\nPiramidy ciąle kryją w sobie niewyjaśnione tajemnice i przejawiają zagadkowe cechy, a pomimo tego istnieją ludzie, którzy twierdza, że są one jedynie grobowcami faraonów. Nie oznacza to, że zgodzić się należy z wymyślnymi historyjkami, które opowiada się na temat ich budowy. Na przykład, że wielkość wielkiej piramidy Cheopsa, pomnożona przez milion, daje nam w wyniku odległość ziemi od słońca. Podaje się także cały szereg innych liczb, które wskazywać mają rozmaite wielkości charakterystyczne, takie jak długość roku, wielkość miesiąca księżycowego czy wagę kuli ziemskiej. Wysuwa się również przypuszczenia, że piramidy zbudowane były przez Noego po potopie, że zbudowali je kosmici lub że zbudowane zostały według instrukcji kosmitów, albo też, że stanowią one punkty orientacyjne lub drogowskazy dla astronautów przybywających na Ziemię z innych planet.\nPogląd, iż cała ludzka wiedza ukryta jest gdzieś w piramidach, nie musi zupełnie dziwaczny, chyba jednak słuszniej będzie powiedzieć, że choć wiedza starożytnego świata została tam umieszczona, to jednak już jej tam nie ma. Wiele hipotez i interpretacji narosło wokół piramid egipskich w ciągu ostatnich 100 lat, zaś prawda leży prawdopodobnie gdzieś pośrodku, pomiędzy przypuszczeniami zupełnie fantastycznymi, a całkowicie prozaicznymi.\nZdecydowanie odrzucić trzeba teorie i sugestie pozbawione podstaw, nie można się jednak także zgodzić z absurdalnym poglądem, że te kolosalne konstrukcje postawione zostały przez grupę ludzi zaopatrzonych jedynie w prymitywne narzędzia, bez transportu kołowego, dźwigów, wyciągów, kołowrotów i innych urządzeń. Że zbudowano je w kraju, który w okresie budowy piramid był prawie niezamieszkany (całkowitą populację szacuje się na około 2 miliony ludzi), nie posiadał miast i z rzadka tylko pokryty był niewielkimi wioskami.\nZnacznie bardziej uzasadniony wydaje się pogląd, że piramidy, a szczególnie rozległa ixh grupa umiejscowiona na płaskowyżu w Gizeh, pochodzą z okresu przedegipskiego. Zbudowane został nie jako budowle o przeznaczeniu sakralnym lub po to, aby przechowywać czcigodne zwłoki wielkich przywódców, lecz stanowiły urządzenia ochronne przeznaczone właśnie do zabezpieczenia zdobyczy wiedzy. Wiele spośród tych urządzeń mogło zostać zużytych przez... "nosicieli kultury", którzy pojawili się, aby z powrotem do cywilizacji doprowadzić prymitywnych potomków tych, którzy pozostali przy życiu po katastrofie.\nWśród wszystkich piramid egipskich - a znamy ich około 70 - nie stwierdzono ani jedna, w której stwierdzono by bez żadnej wątpliwości, że odbył się w niej pochówek. Wszyscy faraonowie, a szczególnie najwięksi i najpotęniejsi władcy jak Ramzes II i Thutmozis III, pochowani byli w sławnej Dolinie Królów. Zadziwiające, jak wielu jest przekonanych, że zmumifikowane zwłoki faraonów zostały odkryte w obrębbie piramid. Przekonanie to opiera się prawdopodobnie na pewności, z jaką niektórzy archeologowie wypowiadają opinie, iż piramidy są grobami władców Egiptu.\nJeśli najwięksi i najsławniejsi władcy Egiptu zostali pochowani w skalnych grobowcach w Dolinie Królów, to dlaczego przyjmuje się, że mniej znani i nie zawsze realnie istniejący (starożytna lista panujących Manetho nie zawiera imienia Cheops) pochowani zostali w tych ogromnych budowlach, rzekomo wzniesionych tak ogromnym wysiłkiem i znojem ludzkim?\nEgiptolodzy wydają się znajdować pod przemożnym wpływem przekazów dostarczonych przez przez wielkiego podróżnika starożytności - Herodota. Ale Herodot opisuje to, co powiedzieli mu uczeni i kapłani, jakich napotykał na trasach swych wędrówek. Piramidy już wówczas liczyły sobie kilka tysięcy lat i stanowiły dla Egipcjan zagadkę w nie mniejszym stopniu niż są nią dla nas dzisiaj.\nZnalezione na strychu. Aut. Aleksander Mora.\n← CZĘŚĆ II


4 grudnia 2017 nadzór budowlany No comments\nNa rynku różnorodnych pism codziennych oraz czasopism kolorach znajdziemy wiele propozycji publikacji z zakresu budownictwa. Jest to stosunkowo popularny temat dla większości społeczeństwa. Wynika to z kilku czynników. Podstawowym argumentem jest tutaj kwestia finansowa. Samodzielne realizowanie różnorodnych prac budowlanych oraz remontowych powoduje spore oszczędności finansowe. Ograniczenia posiadanych środków wymuszają wręcz takie działania inwestorów. Zdecydowanie częściej decydujemy się zatem na indywidualne prace. Konieczne jest jednak posiadanie wiedzy i rozeznania w danych tematach. Różnorodne zwarte publikacje poruszają jedynie wybrane elementy budownictwa i ich analiza jest, w większości przypadków, zbyt wnikliwa i głęboka na proste prace remontowe. Zniechęca to potencjalnych czytelników. Nie dysponują oni taki środkami na zakup owych książek budowniczych, jak również nie posiadają takich ilości czasu, jakie pozwalałyby na swobodne przeanalizowanie treści. Zdecydowanie lepszym rozwiązaniem staje się korzystanie z różnorodnych czasopism. Są one również skonstruowane pod kątem praktycznym. Oferują rozwiązania dobre do różnorodnych rodzajów obiektów. Wszelkiego rodzaju reklamy produktowe pomogą również w wyborze odpowiedniego dostawcy materiałów. Jest to zatem kompleksowe rozwiązanie dla wszystkich zainteresowanych samodzielnym budownictwem.


Wydobyć wewnętrzny blask diamentu - Sukces po poznańsku\nSwoją przygodę z diamentami rozpoczęła dzięki prezentowi od babci. Pamiątka rodzinna, piękna spinka wysadzana drogimi kamieniami, wpłynęła nie tylko na wybór kolejnych studiów, ale na resztę zawodowego życia. Dzisiaj potrafi gołym okiem ocenić kamień, jednak do zadań specjalnych wykorzystuje specjalny sprzęt w swoim laboratorium gemmologicznym. Widziała już przeróżne okazy, a światowe aukcje kamieni szlachetnych śledzi często z zapartym tchem. Przyznaje, że klienci często nie wiedzą, co mają w swoich rodzinnych zbiorach. Pewna klientka po wycenie kolii, po prostu zemdlała. Kobieta była pewna, że ma piękny „Jablonex”, a Barbara Dembowska – założycielka Diamonds Lab – doliczyła się tam 177 diamentów.\nKiedy rozpoczęła się Pani przygoda z kamieniami szlachetnymi?\nW tym zawodzie nie można pracować bez solidnych podstaw. Jeśli chodzi o moje zafascynowanie kamieniami, zaczęło się od broszki, którą dostałam od babci. Każdy diament w niej był inny, o innym szlifie. Babcia opowiadała mi, że była to spinka do butów. Ale nie od razu rozpoczęła się moja przygoda z kamieniami. Najpierw ukończyłam biologię na Uniwersytecie w Poznaniu, później przez wiele lat pracowałam jako pracownik naukowy w Poznaniu i Siedlcach. Kiedy postanowiłam, że na stałe zamieszkam w Poznaniu, ta spinka od mojej babci ponownie mi wpadła w ręce. Wówczas zaczęłam się zastanawiać, dlaczego tak różnie są szlifowane w niej kamienie. Dla kogoś, kto jest przyzwyczajony do nowoczesnych szlifów, te z ubiegłych epok wzbudzają zainteresowanie swoją niekształtnością. To w niej pierwszy raz zobaczyłam szlif typu Mazarina. Francuski kardynał Mazarin, jako jeden z pierwszych zastosował ten szlif, by wydobyć z diamentu barwę. Była to podwalina obecnego szlifu brylantowego. Na tyle mnie to zainteresowało, że rozpoczęłam poszukiwania literatury na temat kamieni. Później, na Uniwersytecie we Wrocławiu zostały uruchomione studia podyplomowe z gemmologii, na które zdecydowałam się zapisać. Miałam odpowiednie przygotowanie zarówno z chemii, jak i fizyki, co było bardzo potrzebne do pracy z minerałami.\nNasza placówka to typowa hurtownia kamieni naturalnych. Współpracujemy z osobami, które na co dzień wykorzystują te kamienie w swojej pracy, zarówno w niedużych ilościach do pojedynczych małych dzieł sztuki, ale też zaopatrujemy duże firmy mające swoje sieci sklepów. Do małych firm bardzo często trafiają klienci z własnym wyobrażeniem o tym, co by chcieli kupić dla siebie lub bliskiej osoby i stąd trafiają do nas nietypowe pytania i życzenia klientów. Niekoniecznie tylko o diamenty, ale także o inne kolorowe kamienie. Zdobycie tego, czego poszukuje klient indywidualny, kamienia o nietypowym kształcie i barwie, dostarcza moc satysfakcji. Często takie poszukiwania są przeprowadzone dosłownie na całym świecie. Nasza codzienna praca, którą wykonuję wspólnie z moją córką Izabellą Sawicką, polega na tym, że dokonujemy sortowania i oceny kamieni. Tego typu usługi wykonujemy dla złotników, zarówno małych, jak i dużych. Zdarza się też często tak, że złotnicy przynoszą do nas swoje kamienie, żeby je przesortować, określić jakie to kamienie według schematu 4C: masa w karatach, barwa, szlif i czystość. Nasza praca to nie tylko praca stacjonarna w laboratorium. To udział w konferencjach naukowych, np. w Paryżu, Moskwie, Antwerpii czy Hong Kongu. To także udział w ekspedycjach do kopalni diamentów. Jako jedyna z Polski uczestniczyłam w ekspedycji do kopalni rosyjskich firmy Alrosa w Jakucji, jak też do kopalni afrykańskich, np. w Namibii. Córka natomiast badała rynek kamieni kolorowych w Kambodży. Nie uciekam też przed swoją inną pasją, jaką jest jeździectwo. Łączę je, wyszukując sylwetki konia rzeźbione w diamentach.\nWykonujecie Państwo także szlify?\nTu tego nie wykonujemy. Współpracuję jednak z kilkoma firmami w Belgii, gdzie można przeszlifować kamienie. Miałam kiedyś klientkę, która przyniosła do nas bardzo duży kamień. Blisko 20 karatowy. Był on uszkodzony. Kryła się za tym bardzo ciekawa historia. Pani, zamykając drzwi swojego samochodu, uratowała palec właśnie dzięki pierścionkowi z ogromnym kamieniem, który przyjął na siebie siłę uderzenia. Kobieta czuła ogromną wdzięczność do kamienia, a że ten po całym zajściu był ukruszony, postanowiła powtórnie go oszlifować. Wiadome było, że kamień straci sporo ze swojej masy.\nTo jak to jest z trwałością diamentów?\nDiamenty są bardzo twarde (10 w skali Mohsa), ale mają swoje płaszczyzny łupliwości ukryte we wnętrzu. Bardzo często też się zdarza, że diamenty wzrastające w przyrodzie, są blisko siebie położone i następuje ich zbliźniaczenie. Dwa kamienie wzrastają wspólnie. Doświadczeni szlifierze potrafią tak oszlifować diament, by połącznie dwóch kamieni pozostało na miejscu, końcowa masa w karatach była większa. Również wewnętrzne inkluzje naturalnie występujące osłabiają diament, dlatego często złotnicy radzą się w naszej firmie, jak ustawić kamień przy oprawie, by uniknąć uszkodzenia.\nDiament, kamień, węgiel, minerał? Jak poprawnie można mówić o diamentach?\nDiament zbudowany jest z czystego węgla. Minerał to także poprawne określenie diamentu. U nas bardzo często używa się zamiennie nazwy diament i brylant. Termin brylant jest zarezerwowany tylko i wyłącznie dla kamieni okrągłych, w szlifie brylantowym. Pełny, klasyczny szlif brylantowy, zawiera 58 faset. Diament jest na tyle ciekawym kamieniem, że można wymyślić jakiś szlif i go opatentować. Forma szlifu polega na tym, by wydobyć tę najpiękniejszą iskierkę z kamienia.\nA jakie są kolory diamentów?\nJesteśmy przyzwyczajeni do białej barwy, ale barwne diamenty w przyrodzie też występują. W Australii np. jest najwięcej diamentów o barwie różowej. To i tak jest zaledwie 2 do 5 procent całego wydobycia. Na aukcjach mogą osiągnąć cenę nawet ok. 2 milionów dolarów za karat. Jest cała gama kolorów diamentów. Od czarnego, po białe. Współpracuję z jedną z firm w Belgii, która specjalizuje się tylko w kolorowych diamentach. Z przyjemnością spędzam tam czas. Moim ulubionym kolorem diamentu jest zielony. Z kolei najmniej na świecie jest diamentów czerwonych. Można je policzyć na palcach rąk. Najbardziej znany, to ten który ma 5,05 karata – został znaleziony na Borneo i, co ciekawe, przez dłuższy czas nie mógł znaleźć swojego nabywcy. Początkowo nie doceniano tego kamienia, a w tej chwili jest na tyle cenny, że nie jest wystawiany na aukcji.\nJakie są najbardziej znane i cenione domy aukcyjne?\nChristie’s, Sotheby’s – to największe znane na świecie domy aukcyjne. Posiadają swoje filie, m.in. w Chicago, Mediolanie, Madrycie, Rzymie, Atenach, Sydney, Amsterdamie, Genewie, Zurychu itd. Sama nie biorę udziału w tych aukcjach, zbieram jednak wszystkie informacje na ich temat, by być na bieżąco. Kilka lat temu przecież rozpętała się burza branżowa. Został sprzedany błękitny diament – zlicytowany za rekordową sumę dwudziestu czterech milionów dolarów. Niezwykły klejnot należący do dynastii Wittelsbachów, 35,56 karatowy kamień, poszedł pod młotek właśnie w domu aukcyjnym Christie’s w Londynie. Kupiła go firma Graff, która zdecydowała się go przeszlifować. Środowisko zostało podzielone, na tych którzy uważają, że diament historyczny powinien być pozostawiony w pierwotnym szlifie i na tych, o liberalnym podejściu. Firma Graff jednak, zmieniając proporcje kamienia i pomniejszając masę na 31,06 karata, usunęła drobne uszkodzenia i wydobyła jeszcze głębszą jego barwę.\nA co ze sztucznymi diamentami?\nDiamenty obecnie są również produkowane przez człowieka. Początkowo były syntetyzowane tylko i wyłącznie do wykorzystania przemysłowego. Później jednak stwierdzono, że można spróbować przeszlifować taki kamień na kamień jubilerski. Szybko okazało się, że to możliwe. W tym momencie zaczęły się dwie drogi życia kamieni syntetycznych: przemysłowa i jubilerska. Mamy więc na rynku diamenty naturalne, które niosą za sobą historię setek milionów lat i diamenty syntetyczne, z czterotygodniową historią. Zobaczymy więc, jak długa będzie ich żywotność w jubilerstwie. Te syntetyczne kamienie pojawiają się już w sprzedaży, zarówno w Azji jaki Stanach Zjednoczonych. Zobaczymy co będzie dalej. Kolorowe diamenty syntetyczne można rozpoznać gołym okiem, gdyż często ich barwa jest inna od tych spotykanych w przyrodzie. Trudniej jednak jest już z białym diamentem – do jego analizy potrzebne jest specjalistyczne oprzyrządowanie.\nCzy osoby prywatne także korzystają z Państwa wiedzy i doświadczenia?\nCzęsto odwiedzają nas klienci, którzy chcą wycenić swoją biżuterię. Sporo osób przychodzi do naszego laboratorium, by sprawdzić co mają w swoich zbiorach. Nam sprawia to ogromną przyjemność, bo bardzo często zdarzają się bardzo ciekawe okazy z epoki, gdzie można zauważyć kunszt jubilerski. Doradzamy także osobom, które chcą zainwestować w kamienie szlachetne. Kiedyś diamenty nie były tak dostępne na rynku, dlatego ludzie szukają czegoś bardzo indywidualnego i oryginalnego. My im w tym pomagamy. Szukamy czegoś na miarę oczekiwań naszych klientów. Oprócz czerwonego diamentu, jesteśmy w stanie zorganizować wszystko, o czym zamarzy klient – ograniczeniem może być tylko jego budżet.\n← Poznańska misja na Madagaskarze\nCzy w tym roku Święta będą białe? →


Szkoły zawodowe nie są już obciachem. Pracodawcy: Tęsknimy za absolwentami zawodówek | naTemat.pl\nSzkoły zawodowe nie są już obciachem. Pracodawcy: Tęsknimy za absolwentami zawodówek •\nSzkoły zawodowe nie są już obciachem. Pracodawcy: Tęsknimy za absolwentami zawodówek\nZespół Szkół nr 1 w Opatowie. Szkoła zawodowa. Pracownia diagnostyki pojazdów mechanicznych\t•\tFot. Wojciech Habdas / Agencja Gazeta\nZawodówka nie jest obciachem, a pracodawcy tęsknią za ich absolwentami. Problem jednak w tym, że zawodówki nadal nie są dostatecznie przygotowane, aby solidnie wykształcić swoich absolwentów.\nJeszcze kilka lat temu do szkół zawodowych szli najsłabsi uczniowie. Rodzice straszyli swoje dzieci, że "jeśli nie będą się uczyć, to skończą w zawodówce". Dziś sami pracodawcy życzyliby sobie, aby więcej osób kończyło szkoły zawodowe, a nie ogólniaki, a potem studia. Liczba absolwentów szkół zawodowych, podobnie jak poziom kształcenia w zawodówkach, niestety nie zmienia się od lat. Zaledwie co piąty absolwent gimnazjum wybiera szkołę zawodową, 30 proc. idzie do technikum, połowa uczniów zaś decyduje się na liceum.\nŚwiat nie kończy się na liceum i studiach\nNie każdy przecież musi skończyć studia. – Trzeba wybierać zawód zgodny ze swoimi predyspozycjami – radzi Katarzyna Hall. Według byłej minister edukacji, nie należy patrzeć na innych, decydując się na daną szkołę po ukończeniu gimnazjum. Każdy powinien wybierać taki kierunek, którym będzie z radością podążał przez całe zawodowe życie. – Jak ktoś interesuje się mechaniką, to dobrze aby został mechanikiem. Wybierajmy to co lubimy i czym będziemy się mogli zajmować na co dzień – mówi Katarzyna Hall.\nCzytaj także: Najpierw dyplom, później praca? Nic bardziej mylnego. Kończymy z kultem studiowania\nWybierając szkołę ponadgimnazjalna, trzeba jednak zwrócić uwagę na kilka kluczowych aspektów. To od tej decyzji będzie zależało całe nasze przyszłe życie. – W konkretnej miejscowości jest zapotrzebowanie na konkretne zawody. Trzeba zbadać rynek pracy i przyjrzeć się, czy nie ma w regionie nadprodukcji danych zawodów – radzi Katarzyna Hall.\nProblem jednak w tym, że absolwent gimnazjum nie zawsze jest w stanie zorientować się w miejscowym rynku pracy. Wielu młodych ludzi idzie po prostu do szkoły, którą ma najbliżej domu. W polskich gimnazjach coraz częściej funkcjonuje system doradztwa zawodowego. Eksperci radzą młodym ludziom, jaką dalszą drogę edukacyjną wybrać, biorąc pod uwagę predyspozycje osobiste i warunki rynkowe. To jednak nadal zbyt mało, aby zaspokoić potrzeby rynku.\nZawodówka nie jest obciachem\n– W Polsce nie robi się nic, aby realia zawodówek były lepsze – twierdzi Monika Zakrzewska, ekspertka rynku pracy z Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych Lewiatan. Według niej, w Polsce jest ogromne zapotrzebowanie na absolwentów szkół zawodowych, ale nie takich, z jakimi mamy do czynienia dziś. – Coraz bardziej tęsknimy za absolwentami szkół zawodowych, ale nie w takim kształcie, jaki obserwujemy od lat. Nie mamy fachowców, czyli wykwalifikowany pracowników fizycznych – mówi Monika Zakrzewska.\nWedług ekspertki z PKPP Lewiatan, obecne szkoły zawodowe potrzebują gruntownych przemian. Brakuje nowoczesnej infrastruktury, wykwalifikowanej kadry, warsztatów. – Dawniej uczniowie szkół zawodowych odbywali praktyki w przedsiębiorstwach państwowych. Dziś nie ma właściwej współpracy między prywatnymi firmami a szkołami zawodowymi – zauważa Monika Zakrzewska.\nZasadnicza Szkoła Zawodowa nr 4 we Wrocławiu•Fot. Maciej Swierczynski / Agencja Gazeta\nW Polsce od co najmniej dziesięciu lat pokutuje mit wyższego wykształcenia. społeczeństwo jest przekonane, że tylko studia gwarantują sukces w życiu zawodowym. – O ile dekadę temu rzeczywiście było duże zapotrzebowanie na pracowników umysłowych, dziś straciło to rację bytu. Dla mnie obciachem jest szukanie na siłę wyższego wykształcenia i bycie magistrem bezrobocia, a nie zdobycie solidnego zawodowego wykształcenia – komentuje Zakrzewska.\nCzytaj także: Młodzi już nie chcą być dziennikarzami, wolą zostać geodetami. Nadchodzi rewolucja?\nSzkół zawodowych jest coraz mniej. Wpływa na to kilka czynników, między innymi niż demograficzny. Istotny jest także fakt, że absolwenci gimnazjów nie chcą kontynuować edukacji w zawodówkach. – Młodzi ludzie myślą, że pójdą do liceum, a później na studia i to da im lepiej płatną pracę. Paradoksem jest to, że wielu z nich i tak wykonuje później pracę fizyczną, tyle że za granicą – twierdzi ekspertka PKPP Lewiatan.\nPotrzebne są pilne zmiany systemowe\nEksperci podkreślają konieczność głębszej współpracy ministerstwa pracy oraz edukacji. Ważne jest także, aby przedsiębiorcy częściej zgłaszali się do szkół i informowali o zapotrzebowaniu. Ważnym problem jest także brak możliwości ubiegania się przez szkoły o finansowanie kształcenia nowych zawodów, których nie ma w rozporządzeniu. Są to chociażby operatorzy nowoczesnych, specjalistycznych maszyn.\nWokół szkoły. Młodzież\nBardzo optymistycznie na przyszłość polskich szkół zawodowych patrzy była minister edukacji Katarzyna Hall. – Na naszych oczach dokonuje się zmiana w polskich szkołach zawodowych. 1 września uczniowie zawodówek poszli do szkół, w których nauczanie będzie się odbywało w nowym systemie. Są tam podstawowe przedmioty tak jak w liceum, ale pojawia się nowy podział na kwalifikacje zawodów – mówi była minister edukacji. Jak twierdzi, zmiany w szkołach zawodowych dadzą możliwość solidnego kształcenia i konkretnych efektów.\nNa absolwentów "nowych" zawodówek będziemy musieli poczekać kilka lat, ale wprowadzone zmiany będą służyły solidnemu przygotowaniu do egzaminów zawodowych. – To się dzieje na naszych oczach. Będzie także możliwość organizowania dodatkowych kwalifikacyjnych kursów zawodowych. Będą to organizowały same szkoły, a będą mogli z nich skorzystać również ludzie ze średnim wykształceniem – zachęca blogerka naTemat Katarzyna Hall.\nTa ostatnia zmiana może okazać się szczególnie cenna, gdyż osoby o ogólnym wykształcenie mają większe możliwości do przekwalifikowania się.\nCzytaj także: Studenci bez wiedzy, studia zamieniają się w zawodówki? "Szkolnictwo doprowadzono do totalnego upadku"


PiS chce przejąć Wawer - SE.pl\nSUPER EXPRESS.pl wiadomości polska warszawa PiS chce przejąć Wawer\nPiS chce przejąć Wawer\nCzy PiS przejmie władzę w Wawrze? Radni dzielnicy, w której mieszka Hanna Gronkiewicz-Waltz, mają dość burmistrza z Platformy Obywatelskiej.\nJak się dowiedział "Super Express", rozpoczęły się nieoficjalne rozmowy na temat zmiany władzy w Wawrze. Od dwóch lat burmistrzem jest tu Łukasz Jeziorski z PO. Według niektórych jest on "nijaki, niedecyzyjny, nieprzebojowy, nie radzi sobie z inwestycjami i zdobywaniem pieniędzy dla Wawra w Ratuszu". - Wykonanie inwestycji za ubiegły rok było w Wawrze najgorsze spośród 18 dzielnic. W tym roku też nie jest rewelacyjnie - słyszymy od radnych Wawra. Dla części działaczy PO jest to jednak wygodne status quo, dla innych sytuacja nie do zaakceptowania. Wawerski klub PO już zaczął się sypać. Z partii odeszło dwóch działaczy, niewykluczone, że kolejni pójdą ich śladem. A to będzie szansa dla 8-osobowego klubu PiS, by zacząć dyktować warunki i stworzyć koalicję z lokalnymi ugrupowaniami i renegatami z Platformy. - Nie wykluczamy takiej możliwości. Burmistrz Jeziorski nie należy do najsprawniejszych w mieście, a są lepsi kandydaci - stwierdza nasz rozmówca. - Jeśli PO sama nie daje rady i potrzebuje koalicji z PiS, to zapraszam. Ale na razie nie ma czego komentować - ucina rozmowę szef wawerskich struktur PiS Cezary Jurkiewicz. A szef radnych PO Leszek Baraniewski ocenia: - Platforma sama nie planuje zmieniać burmistrza, ale wszystko się może zdarzyć. Krytyka jest prawem opozycji. Choć za obecnego burmistrza Wawer ma jeden z większych w historii budżet na inwestycje.\nZmiana władzy dla radnych partii Jarosława Kaczyńskiego byłaby kolejnym sukcesem w "odbijaniu" Warszawy z rąk Platformy. PiS ma już swojego burmistrza w Śródmieściu, na Pradze-Północ i na Bemowie.\nA Łukasz Jeziorski po ewentualnym odwołaniu nie pozostałby bez pracy. Wciąż ma urlop bezpłatny w wawerskim Ośrodku Sportu i Rekreacji, skąd przyszedł do urzędu dzielnicy.\ntagi: PiS Prawo i Sprawiedliwość wawer


Seksowny David Beckham w bieliźnie H&M jesień 2013 [ZDJĘCIA] - Glamki.se.pl\nModa glamki.se.pl Moda Nowe kolekcje Seksowny David Beckham w bieliźnie H&M jesień 2013 [ZDJĘCIA]\nDavid Beckham reklamuje bieliznę H&M na jesień 2013\nDavid Beckham po raz kolejny został twarzą męskiej kolekcji H&M Bodywear 2013. Tym razem seksowny Becks reklamuje bieliznę na jesień. Zobaczcie jak prezentuje się bez koszulki, w samych bokserkach!\nTagi: david beckham, david beckham bielizna h&m jesień 2013, david beckham h&M, david beckham h&m zdjęcia, david beckham w bieliźnie h&m, h&m\nDavid Beckham w kampanii H&M Bodywear jesień 2013\nWspółpraca sieciówki H&M z Davidem Beckhamem najwyraźniej trwa w najlepsze, bo piłkarz po raz kolejny został twarzą męskiej kolekcji bielizny H&M Bodywear 2013. W najnowszej sesji zdjęciowej 38-letni Becks znów udowadnia, że należy do tych facetów, którzy starzeją się jak wino. Mimo upływu lat jego wytatuowane ciało nadal prezentuje się świetnie a my nadal patrzymy na niego z tym sam apetytem co kilka lat temu.\nPodobnie jak w poprzednich kampaniach H&M Bodywear tak i teraz David pokazuje swój idealnie umięśniony tors i wytatuowane ramiona. Choć tym razem piłkarz ma na sobie więcej zakrywających ciało szortów i koszulek, to i tak jest na co popatrzeć;)\nJak wam się podoba Davida Beckham w najnowszej sesji H&M Bodywear jesień 2013?


Białoruś skontroluje rosyjską ropę - rynki zagraniczne\nBiałoruś skontroluje rosyjską ropę\nDodano: 28-12-2019 08:14\nPoinformował, że decyzja w tej sprawie już zapadła, a pierwszy etap projektu zostanie zrealizowany w 2020 r. - napisał w piątek portal Naviny.by, powołując się na wypowiedź wicedyrektora Homeltransnafty dla branżowego magazynu "Nieftianaja magistral".\nZobacz też: Rurociągiem Przyjaźń znów płynie czysta ropa\n- Koncern Biełnaftachim poparł naszą propozycję, by zbudować na białoruskim odcinku rurociągu Przyjaźń systemów pomiaru ilości i badania jakości ropy - powiedział Wiariha.\nZobacz też: Operator rurociągu Przyjaźń sprawdza jakość ropy z Rosji\n- Sytuacja związana z zanieczyszczoną ropą z Rosji, do której doszło w kwietniu tego roku, wniosła pewne korekty do naszego podejścia do kwestii bezpiecznego i solidnego działania białoruskiego odcinka rurociągu Przyjaźń - mówił wówczas Wiariha.\nW czerwcu dyrektor Homeltransnafty Aleh Barysienka mówił w wywiadzie dla agencji BiełTA, że po kwietniowym kryzysie Białoruś prosiła Rosję o wprowadzenie kontroli jakości surowca na granicy, ale "spotkało się to z kategorycznym sprzeciwem". W związku z tym strona białoruska rozpoczęła samodzielne kontrole.\nDo artykułu: Białoruś skontroluje rosyjską ropę


Napisac prace zaliczeniowa\nPrzyczyny,skutki i spos... - Zadane.pl\nNapisac prace zaliczeniowa Przyczyny,skutki i sposoby zapobiegania (prostytucji,albo narkomanii,albo alkofolizmu) Prosze o wyczerpujaca odpowiedz...na conajmniej strone A4\nprzez kissme922 17.02.2010\nNarkomania jest jedną z największych plag wysoko rozwiniętych społeczeństw. Mimo prób podjętych przez uczonych i rządy, dalej brakuje jasnych przyczyn rozmiarów tej tragedii.\nNa pewno jedną z przyczyny szerzenia się narkomanii jest duże tempo współczesnego życia, wysokie wymagania stawiane uczniom oraz pracownikom i nieustanna potrzeba sprawdzenia się, zmuszająca do dużego wysiłku intelektualnego, udowadniania sobie, współpracownikom, a przede wszystkim szefom, że się jest lepszym od innych.\nBrak sukcesów w życiu powoduje frustrację, duże tempo życia i znaczny wysiłek, przede wszystkim psychiczny, doprowadzają do wyczerpania i załamywania się.\nstotną przyczyną gwałtownego rozprzestrzenienia się narkomanii począwszy od lat sześćdziesiątych jest szybko rosnący w siłę mafijno-kartelowy przemysł narkotyczny, dysponujący olbrzymimi środkami na rozwój produkcji narkotyków, na ich dystrybucję, na promocję, w tym dostarczanie pierwszych, bezpłatnych próbek, na korumpowanie policji, sądów oraz polityków. Handel narkotykami przynosi ogromne zyski, np. heroina w detalu jest obecnie 250 razy droższa od złota, a koszt jej produkcji niewielki!\nDziałania zapobiegawcze w zakresie zdrowia publicznego\nPodczas gdy promowanie zdrowia — jako podstawa profilaktyki — ma na celu zachęcanie ludzi do prowadzenia zdrowego trybu życia i stworzenie zdrowych warunków życia dla wszystkich, nowe pojęcie „działań zapobiegawczych w zakresie zdrowia publicznego” jest coraz częściej wymieniane przez niektóre państwa członkowskie (Włochy, Holandię, Słowację) i Norwegię. Działania zapobiegawcze w zakresie zdrowia publicznego to szereg środków prewencyjnych, które mają na celu poprawę stanu zdrowia zagrożonych grup społecznych; jeden z elementów tej strategii stanowi zapobieganie zażywaniu narkotyków. Środki te są szczególnie dostosowane do potrzeb młodych ludzi, wśród których problemowe wzorce zachowania, w tym zażywanie narkotyków, są silnie uzależnione od stopnia zagrożenia (społecznego i osobistego) oraz od warunków życiowych. Ponieważ więc selektywne i określone strategie zapobiegawcze ukierunkowane są na społeczne i osobiste czynniki ryzyka, w naturalny sposób wiążą się one z innymi aspektami polityki zdrowia publicznego dotyczącej młodych ludzi (strategie zdrowia psychicznego młodzieży związane z zaburzeniami zachowania, zaburzeniami koncentracji itp.), z polityką społeczną (zapewnienie miejsc spędzania wolnego czasu oraz wsparcia dla młodzieży zagrożonej lub ubogich rodzin), z polityką oświatową (obniżenie liczby uczniów porzucających szkołę) itd. Działania zapobiegawcze z zakresu zdrowia publicznego są zatem ukierunkowane na pełny zestaw czynników zagrożenia istotnych w zwalczaniu problemów narkotykowych, przy pomocy służb i sektorów, które z założenia nie zajmują się narkotykami.


Ogłoszenie | Terytorialsi24.pl\nData dodania: 2021-10-21 10:48:26\n· telefoniczny oraz mailowy kontakt z klientami (również zagranicznymi);\n· obsługa administracyjno-organizacyjna biura;\n· współpraca z pracownikami biura oraz udzielanie im wsparcia w codziennych obowiązkach;\n· bieżące sprawy administracyjne związane z funkcjonowaniem firmy,\n· inne czynności wynikające ze specyfikacji pracy;\n· warunek konieczny: bardzo dobra znajomość języka niemieckiego pozwalająca na swobodny kontakt mailowy i telefoniczny;\n· umiejętność budowania i utrzymywania relacji z Klientami;\n· dynamika w działaniu i dobra organizacja pracy własnej;\n· otwartość, komunikatywność i łatwość w nawiązywaniu długofalowych kontaktów;\n· orientacja na cel oraz konsekwencja w działaniu;\n· znajomość języka angielskiego będzie dodatkowym atutem;\n· mile widziane prawo jazdy;\n· dyspozycyjność do pracy na pełny etat;\n· obsługa komputera, poczty, pakietu Office.\n· pracę w pozytywnej atmosferze;\n· pracę jednozmianową na pełen etat od poniedziałku do piątku w godzinach 8-16;\n· atrakcyjne wynagrodzenie oraz możliwość rozwoju zawodowego;\n· możliwość powiększenia swoich umiejętności i zdobycia nowych doświadczeń;\n· narzędzia niezbędne do wykonywania powierzonej pracy (laptop, telefon).\nFirma SebaIndustries powstała w 1997r. Jako spółka funkcjonujemy od 2019 r. Siedziba firmy znajduje się w Sanoku w woj. podkarpackim. Nasze doświadczenie zostało zdobyte na przestrzeni wielu lat oraz przy wdrażaniu pokaźnej ilości projektów zarówno w kraju jak i zagranicą m.in. Niemczech, Holandii, Australii.\nZajmujemy się montażem konstrukcji stalowych, spawaniem urządzeń ze stali nierdzewnej, oraz serwisowaniem urządzeń elektroniki oraz automatyki przemysłowej, projektowaniem systemów automatyki przemysłowej, montażem instalacji elektrycznych, automatyki, tras kablowych, prefabrykacją, montażem i uruchomieniem szaf sterowniczych.\nZainteresowane osoby prosimy o wysłanie CV wraz ze wskazaniem w temacie nazwy stanowiska na adres biuro@sebaindustries.pl\n“Wyrażam zgodę na przetwarzanie przez SebaIndustries Sp. z o.o. moich danych osobowych zawartych w niniejszej ofercie pracy w celu realizacji procesu rekrutacji (zgodnie z Ustawą z dnia 29.08.1997r. o Ochronie Danych Osobowych Dz. U. Nr 133 poz.883)”.\n© 2021 Terytorialsi24.pl


Co to jest, jak wygląda i ile trwa przeszczep szpiku? Dla kogo przeszczep szpiku?? Powikłania i długość życia po przeszczepie – MedoVita.pl\nStrona główna Zdrowie i choroby Choroby układu kostnego Co to jest, jak wygląda i ile trwa przeszczep szpiku? Dla kogo przeszczep szpiku?? Powikłania i długość życia po przeszczepie\nCo to jest, jak wygląda i ile trwa przeszczep szpiku? Dla kogo przeszczep szpiku?? Powikłania i długość życia po przeszczepie\n16/11/2018 | AKTUALIZACJA: 01/04/2021\nCoraz więcej osób zapada na nowotworowe i nienowotworowe choroby układu krwiotwórczego. Często jedyną szansą na powrót do zdrowia jest przeszczep szpiku, który w wielu przypadkach ratuje także życie pacjenta, a nie tylko poprawia jego stan ogólny. Jakie informacje powinni znać zarówno dawcy, jak i biorcy szpiku?\nCo to jest przeszczep szpiku?\nDla kogo przeszczep szpiku?\nJak wygląda przeszczep szpiku?\nIle trwa przeszczep szpiku kostnego?\nPowikłania po przeszczepie szpiku kostnego\nDługość życia po przeszczepie szpiku\nSzpikiem kostnym nazywamy silnie ukrwioną tkankę, która zlokalizowana jest wewnątrz jamy szpikowej kości długich oraz w małych jamkach zlokalizowanych w istocie gąbczastej kości. Szpik kostny dzieli się na:\nczerwony – w nim powstają wszystkie elementy układu krwiotwórczego ( komórki układu białokrwinkowego, czerwonokrwinkowego oraz płytek krwi), u dzieci obecny we wszystkich kościach, jego ilość maleje wraz z wiekiem,\nżółty – w jego skład wchodzą komórki tłuszczowe, nie zawiera komórek układu krwiotwórczego, jego ilość wzrasta wraz z wiekiem.\nPotocznie zwany przeszczep szpiku kostnego (transplantacja krwiotwórczych komórek macierzystych) polega na podaniu drogą dożylną krwiotwórczych komórek macierzystych do organizmu biorcy. Komórki macierzyste stanowią grupę najmniej zróżnicowanych komórek prekursorowych dla wszystkich dojrzałych komórek układu krwionośnego (monocytów, limfocytów, neutrofili, eozynofilii czy bazofili). Dzięki ich nieograniczonej zdolności do samoodtwarzania i różnicowania, komórki te potrafią odtworzyć układ krwiotwórczy, co umożliwia wyleczenie pacjenta.\nŹródłem komórek macierzystych jest:\nkrew obwodowa (po przeprowadzeniu tzw. mobilizacji)\nW zdrowym organizmie krwiotwórcze komórki macierzyste występuje głównie w szpiku kostnym, zaś śladowa ich ilość może przedostawać się do krwi obwodowej. Jednakże to właśnie krew obwodowa stanowi najczęstsze źródło do pozyskiwania tych komórek. Aby zgromadzić odpowiednią ilość komórek, przed pobraniem krwi zdrowy dawca poddawany jest stymulacji przez zastosowanie hematopoetycznych czynników wzrostu (podskórnie podawane przez około 5 dni dawcy) . Dzięki temu komórki macierzyste ulegają mobilizacji poza szpikiem – we krwi obwodowej, a po kilku dniach od zastosowania stymulacji możliwe jest ich pobranie.\nPozyskanie komórek możliwe jest poprzez wykorzystanie metody leukaferezy – pobrana krew od dawcy przepływa przez seperator, który oddziela białe krwinki od pozostałych składników krwi, które wracają do krwioobiegu dawcy. Tak uzyskany materiał zostaje poddany dalszym badaniom, dzięki którym możliwe jest określenie liczby pozyskanych komórek macierzystych. Często zdarza się, że jeden zabieg leukaferezy nie pozwala na pozyskanie wystarczającej liczby komórek, stąd należy go powtórzyć.\nKomórki macierzyste ze szpiku kostnego uzyskuję się w wyniku pobrania treści szpikowej w ilości 1 – 1,5 litra, poprzez nakłucie obu kości biodrowych dawcy. Zabieg ten przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym w sali operacyjnej. Krew pępowinowa pobierana jest tuż po porodzie z łożyska, po przecięciu pępowiny. Uzyskany w ten sposób materiał ulega zamrożeniu, a następnie przechowywany jest w odpowiednich bankach. Niestety ilość komórek macierzystych w tym materiale jest stosunkowo niewielka, stąd materiał ten może być wykorzystywany tylko dla dzieci.\nO metodzie pozyskiwania komórek do przeszczepu decyduje lekarz prowadzący chorego pacjenta (biorcy). To czy komórki mogą pochodzić z krwi obwodowej czy ze szpiku kości dawcy zależy m.in. od stanu chorego oraz od typu choroby na którą cierpi. Najczęściej materiał do przeszczepu pozyskiwany jest z krwi obwodowej dawcy.\nCelem przeszczepiania krwiotwórczych komórek macierzystych jest odtworzenie prawidłowego procesu wytwarzania i różnicowania komórek układu krwionośnego w nieprawidłowo funkcjonującym szpiku. O konieczności wykonania przeszczepu u pacjenta decyduje rodzaj oraz podtyp rozpoznanej choroby. Najczęstszym wskazaniem do wykonania przeszczepu szpiku są hematologiczne choroby nowotworowe (białaczki, chłoniaki, zespoły mielodysplastyczne, szpiczak plazmocytowy) – głównie ostra białaczka szpikowa i ostra białaczka limfoblastyczna.\nMożliwość wykonania u chorego przeszczepu szpiku zależy od wielu czynników: wiek i stan pacjenta oraz obecność potencjalnego dawcy. Biorca komórek macierzystych powinien być w dobrym stanie ogólnym. W przypadku alloprzeszczepu (komórki pochodzą od obcego dawcy) jego wiek nie może przekraczać 55 lat, natomiast dla autoprzeszczepu (komórki pochodzą z własnego organizmu) granica ta wynosi 65 lat.\nPrzeszczep szpiku ma również zastosowanie w leczeniu nienowotworowych chorób hematologicznych (wrodzone choroby krwi np. anemia aplastyczna, hemoglobinopatie), ciężkie wrodzone zaburzenia odporności oraz innych chorób nowotworowych (np. mięsak Ewinga, neuroblastoma, niektóre nowotwory narządowe).\nZakwalifikowany pacjent do przeszczepu bezpośrednio przed transplantacją krwiotwórczych komórek macierzystych poddawany jest tzw. kondycjonowaniu (megachemioterapia i/lub radioterapii), który ma na celu zniszczenie uszkodzonego układu krwiotwórczego biorcy wraz z ewentualnymi komórkami nowotworowymi oraz komórkami układu immunologicznego. Po wykonaniu tego zabiegu szpik pacjenta zostaje całkowicie zniszczony. Podanie macierzystych komórek macierzystych następuje drogą infuzji dożylnej przez wkłucie centralne (rodzaj cewnika zlokalizowany najczęściej w okolicy podobojczykowej, który wprowadzany przez naczynie żylne trafia bezpośrednio do żyły centralnej) . Zasiedlenie szpiku biorcy przez podane komórki powinno nastąpić w ciągu 10 – 21 dni.\nDo czasu odtworzenia procesu krwiotworzenia w szpiku chorego, organizm pacjenta praktycznie nie posiada komórek układu odpornościowego, dlatego przez cały ten okres pozostaje w ściśle izolowanych warunkach (specjalne pomieszczenia wyposażone w filtry przeciwbakteryjne, zapewniające laminarny przepływ powietrza). U pacjenta przez cały ten okres stosowana jest farmakologiczna profilaktyka przeciwbakteryjna, przeciwwirusowa i przeciwgrzybicza oraz podawane są preparaty krwinek czerwonych i płytek krwi. Personel zajmujący się tym pacjentem również musi zachowywać wszelkie środki ostrożności.\nCały proces związany przeszczepieniem macierzystych komórek krwiotwórczych – od kwalifikacji, znalezienia dawcy, przygotowania do przeszczepu aż po okres potransplantacyjny może trwać miesiące. Sam przeszczep szpiku polega na podaniu preparatu zawierającego komórki macierzyste drogą infuzji dożylnej – podobnie jak przetaczanie krwi. Zabieg ten może trwać od kilku do kilkudziesięciu minut.\nNiestety zabieg ten obarczony jest wysokim ryzykiem wystąpienia powikłań, które wynikają nieprawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego chorego. Stąd pacjent po przeszczepie do czasu, aż układ immunologiczny podejmie pracę podlega szczególnej obserwacji oraz przebywa w sterylnych warunkach.\n1. Wczesne i przemijające powikłania -nudności\n-zapalenie śluzówek przewodu pokarmowego\n-bakteryjne (bakterie Gram + i Gram -)\n-grzybicze (Candida, Aspergillus)\n2. Ciężkie powikłania -krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego\n-zespół przesiąkania naczyń krwionośnych\n-rozsiane krwawienie do pęcherzyków płucnych\n3. Choroba „przeszczep przeciwko gospodarzowi” (“obce” limfocyty pochodzące od dawcy rozpoznają nieznane im antygeny zlokalizowane na komórkach biorcy – w skutek tego niszczą komórki i tkanki biorcy) – ostra (występuje do 100 dni od przeszczepu) – dotyka skóry, przewodu pokarmowego lub wątroby\n– przewlekła (występuje po 100 dniach od przeszczepu) może dotyczyć każdego narządu, często towarzyszy już do końca życia\n4. Późne powikłania – niedoczynność tarczycy\n– wtórne nowotwory złośliwe\nTab. 1 Powikłania po przeszczepie szpiku.\nDługość życia pacjenta po przeszczepie szpiku jest kwestią indywidualną. Nie można przewidzieć ile pacjent przeżyje po wykonaniu tego zabiegu, z uwagi na wpływ wielu czynników na życie pacjenta po przeszczepie (chociażby przyjęcie szpiku przez organizm biorcy, jednostka chorobowa na którą cierpiał, ogólny stan pacjenta, powikłania). Udany przeszczep szpiku pozwala żyć pacjentom przez długie lata.\nZarówno w trakcie przygotowania do przeszczepu, jak i po przeszczepie konieczne jest zastosowanie diety zapewniającej właściwe odżywienie organizmu, poprzez zastosowanie produktów dostarczających odpowiednią ilość kalorii oraz substancji odżywczych. Najważniejszym zadaniem diety po przeszczepie szpiku, gdy układ odpornościowy nie funkcjonuje jeszcze prawidłowo, jest zminimalizowanie możliwości zakażenia drobnoustrojami drogą doustną. Stąd spożywane produkty muszą być uprzednio zawsze dobrze umyte i wysuszone, a naczynia i sztućce dokładnie wyparzone.\nZalecane jest spożywanie od 4-6 posiłków świeżo przygotowanych. Należy unikać produktów zawierające żywe kultury bakterii:\ntwaróg, sery pleśniowe.\nNie wolno spożywać produktów surowych – mięsa, warzyw, owoców, ryb, oraz wzdymających i ciężkostrawnych potraw. Zaleca się spożywanie posiłków gotowanych (również na parze), pieczonych, duszonych. Należy pić ok. 3l dzienne napojów – woda niegazowana, gotowana, soki przecierowe, kompot. Najczęściej dieta dobierana jest indywidualnie w zależności od stanu zdrowia pacjenta.\nChoć przeszczep szpiku obarczony jest wysokim ryzykiem, bardzo często stanowi jedyną szansę na powrót do zdrowia dla wielu ciężko chorych pacjentów. Znalezienie odpowiedniego dawcy niekiedy bywa bardzo trudne, a chorzy często nie dożywają tego momentu. Choć wielkim sukcesem jest odnalezienie odpowiedniego dawcy dla chorego należy zawsze pamiętać, że dopiero po przeszczepie szpiku pacjent odbywa najtrudniejszą trudną walkę o życie. Powodzenie przeszczepu daje szansę na przeżycie wielu długich lat życia.\nCo to jest ataksja Friedreicha? Objawy, przyczyny i sposoby leczenia\nIlość głosów: 13, średnia: 4,38\n1.. Provan D, Singer Ch.R.J, Baglin T., Lilleyman. Hematologia kliniczna. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008. 2. Giebel S. Transplantacja krwiotwórczych komórek macierzystych. Zalecenia postępowania diagnostyczno-terapeutycznego w nowotworach złośliwych – 2013. Dostęp online 24.10.2018. 3. Markiewicz M., Kyrcz-Krzemień S. Allogeniczne przeszczepienie komórek krwiotwórczych: stan obecny i perspektywy rozwoju. Postępy Nauk Medycznych, t. XXIV, nr 6, 2011.\nChoroba zwyrodnieniowa stawów – objawy i sposoby leczenia\nChoroby reumatyczne – ich przyczyny, rodzaje, objawy oraz sposoby leczenia\nCo to jest złamanie kompresyjne kręgosłupa? Przyczyny, objawy, leczenie. Złamanie kompresyjne kręgosłupa a rehabilitacja


Blog - Kobieta inspirująca Skin Mania SHOP\n» Kobieta inspirująca\nSonia jest właścicielką firmy, ale na tym nie kończy się jej rola. Sonia - jak o sobie żartobliwie mówi „niemiecko-egipska hybryda”, pracująca mama, feministka, działaczka społeczna, a także żona Floriana oraz synowa Dr Clemensa Beltera - założyciela marki. Kobieta, która ma piękne oblicze nie tylko z zewnątrz.\nAbsolwentka kilku kierunków studiów: filologii angielskiej, biologii oraz prawa. Swoje pierwsze kroki w firmie stawiała jeszcze jako studentka. Będąc narzeczoną Floriana zaczęła pomagać swojej przyszłej teściowej w eksporcie wspierając ją w komunikowaniu się z klientami zagranicznymi. Bardzo szybko stała się jej prawą ręką. Dziś jest dyrektorem generalnym firmy i na co dzień zarządza działem marketingu oraz eksportu. Bacznie śledząc trendy rynku kosmetycznego jest również pomysłodawcą wszystkich nowych produktów.\nPraca w jej życiu to oczywiście nie wszystko. Jest kochającą mamą trójki wspaniałych dzieci: Samiry (14 l.), Sherin (10l.) oraz Lazara (4 lata). Jako spełniona matka i kobieta chętnie bierze udział w pomaganiu innym. Jest czynną uczestniczką międzynarodowej fundacji ZONTA International. Organizacji zrzeszającej czynne zawodowo kobiety, zaangażowane w walkę o poprawę statusu kobiet na świecie w sferze zawodowej, politycznej, prawnej i ekonomicznej.\nSonia włączyła firmę Dr.Belter w niesienie pomocy dzieciom z ubogich krajów, nawiązując współpracę charytatywną z międzynarodową organizacją Plan International. Jest to jedna z największych światowych organizacji działających w celu zaspokojenia potrzeb najbiedniejszych dzieci. Sonia wzięła „pod swoje skrzydła” 7 –letnią Sarę z Egiptu, której już od kilku lat pomaga przekazując poprzez organizację PLAN pieniądze na edukację, życie oraz zdrowie dziewczynki i jej rodziny.\nNie są jej obojętne również losy zwierząt i naszej planety. Bardzo duże znaczenie ma dla niej pochodzenie surowców wykorzystywanych do produkcji kosmetyków. Zależy jej by pochodziły z kontrolowanych upraw ekologicznych, po to by wspierać nie tylko środowisko, ale również ludzi którzy je prowadzą i pracują przy uprawach. Zdecydowała o usunięciu z kosmetyków oleju palmowego ze względu na masowe wycinanie i wypalanie lasów deszczowych w Indonezji pod uprawę palm olejowych. Efektem tej drastycznej wycinki jest zaburzenie ekosystemu, a także ginięcie wielu gatunków zwierząt zamieszkujących te obszary, m.in. zagrożonych całkowitym wymarciem orangutanów czy tygrysów sumatrzańskich.\nDla nas jako partnerów Dr.Belter Cosmetic Sonia jest przemiłą i inteligentną partnerką biznesową z głową pełną pomysłów. Kobietą o wielkim sercu, którą można by słuchać godzinami i która nigdy nie przestanie nas zadziwiać swoim entuzjazmem oraz pozytywną energią. Jak się okazuje, połączenie krwi niemieckiej i egipskiej to doskonała i przepiękna kompozycja..


Produkty do domowej produkcji żywności Gdynia - wjasle.com\nProdukty do domowej produkcji żywności\nMay 21, 2020 18:00 - Pozostałe usługi - Gdynia\nChciałbyś rozpocząć produkcję swoich wyrobów spożywczych czy też alkoholu? Jeżeli tak to oferowane przez prowadzony przez nas sklep towary Ci w tym pomogą. W sprzedaży posiadamy urządzenia, które umożliwią na uwędzenie kiełbasy, produkcję swoich serów, jak również wiele więcej. Jest możliwość w naszym sklepie kupić między innymi wężyki, gąsiorki, drożdże winiarskie bądź też koncentraty. Ciągle staramy się powiększać naszą ofertę, tak żeby zadowolić możliwie najszersze grono osób. Bardzo serdecznie zapraszamy do zaznajomienia się z kompletną ofertą naszych produktów.\nData dodania: 21 maj 2020, 18:10:18\nNumer ogłoszenia: #292959


Obraz Tofi - Abstrakcje - Obrazy\nObraz nowoczesny Tofi\nabstrakcjanowoczesny3Dwirobrazywydruk na płótniezdjęcia na płótnie\nObraz na płótnie abstrakcyjny "Tofi"\nAbstrakcyjny obraz na płótnie "Tofi" to awangardowa dekoracja. W wydruku "Tofi" można dostrzec inspiracje sztuką abstrakcyjną. Pomysłowa kompozycja przywodzi na myśl najsłynniejsze dzieła Wasillija Kandinsky'ego czy Paula Klee. Jeśli uwielbiasz nieszablonowe rozwiązania dekoracyjne, to wydruk “Tofi” jest wymarzony dla Ciebie. Oryginalna forma i dominujący kolor, jakim jest burgundowy stanowią niesamowite połączenie dekoracyjne.\nAbstrakcja zatytułowana “Tofi” pozwoli nadać artystyczny polot w Twoim pomieszczeniu. Nie tylko dobór kolorów ale również temat przewodni decyduje o innowacyjności tego dzieła. Jeśli szukasz idealnej ozdoby do swojego biura, to abstrakcyjny wydruk na płótnie “Tofi” znakomicie dopełni aranżacji wnętrza. 4-częściowa abstrakcja jest dostępna w kilku wymiarach, dzięki czemu dostosujesz ją do wymiaru swojego pomieszczenia.