Patek Philippe Nautilus 5722G-001 Diamentowy Zegarek Repliki - Najlepszy szwajcarski sklep repliki zegarków, replika rolex na sprzedaż\nPatek Philippe Nautilus 5722G-001 Diamentowy Zegarek Repliki\n1 lipca 2021 repliki zegarkow\nNa tym świecie żadna kobieta nie może odmówić uroku diamentom. Podobnie, nikt nie może uciec od pokusy wysokiej klasy zegarków. A kiedy luksusowe zegarki luksusowe są łączone z metalami szlachetnymi, jest to jeszcze bardziej nieodparte. Dzisiaj ten artykuł przedstawia najlepszy zegarek repliki Patek Philippe Nautilus 5722G, króla marek zegarków, pozwalający bardziej szczegółowo docenić urok luksusowych zegarków diamentowych.\nTa replika Patek Philippe Nautilus 5722G jest wyposażona w mechanizm o wysokiej wydajności, a wszystkie funkcje są takie same jak w oryginale, w tym 10-znakowy wyświetlacz energii kinetycznej, 7-znakowy kalendarz i 4-cyfrowy mały sekundnik z fazy księżyca. Ma ten sam poziomy wytłoczony wzór jak oryginał, z fluorescencyjną podziałką i średnicą 40 mm – stal nierdzewna 316L ze złoceniem i szafirowym lustrem. Zewnętrzny diament jest diamentem Swarovskiego, przezroczystym i błyszczącym, o niezwykłym temperamencie.\nTarcza górnego zegarka repliki Patek Philippe Nautilus 5722G jest wykonana z ośmiokątnego unikalnego iluminatora ze stali nierdzewnej, który jest bardzo rozpoznawalny. Ramka składa się z 32 prostokątnych diamentów, co pokazuje prawdziwą naturę luksusu! Niebiesko-czarna pozioma wklęsła i wypukła powierzchnia wgłębienia, trójwymiarowe cylindryczne wskazówki godzin i minut oraz cylindryczne znaczniki godzin (z powłoką fluorescencyjną), małe sekundy wybierają w pobliżu powierzchni o godzinie 4 do 5, faza księżyca i data wyświetlają się od 6 do Godzina 8 Pomiędzy godziną 10 a 11 dostępna jest funkcja wyświetlania mocy.\nCiemnoniebieski kolor tej luksusowej repliki zegarka Patek Philippe jest idealny, z doskonałym efektem, takim jak autentyczny. Wzór kucia jest znakomity i trójwymiarowy, a gwoździe na powierzchni dysku są wypolerowane i skrupulatne, a trójwymiarowe uczucie jest pełne. Kompaktowe czcionki trzech małych tarcz są równomiernie rozmieszczone. Długość trzech wskaźników jest taka sama jak oryginał. Łuk paska jest idealnie wypolerowany. Czcionki na tarczy są drukowane, a efekt oryginału jest doskonale przywracany.\nBok zegarka jest idealny, szczotkowana i wypolerowana obróbka jest drobiazgowa, a uchwyt ucha jest bardzo delikatny, co jest zgodne z oryginałem. LOGO na koronie jest wygrawerowane wyraźnie i znakomicie, pełne trójwymiarowego zmysłu, doły są starannie wypolerowane, a głębokość jest spójna, a po polerowaniu tekstura jest pełna. W dolnej pokrywie zastosowano również szafirowe lustro, wyposażone w najnowszy automatyczny ruch mechaniczny imitacji Citizen 9015 cal.240, ogólna symulacja ruchu jest niezwykle wysoka, a funkcja jest zgodna z oryginalnym, dokładnym i stabilnym czasem podróży.\nTop repliki zegarka Patek Philippe Nautilus ze skórzanym paskiem, starannie i starannie poprowadzony, pasuje do nadgarstka. Klamra składanego zegarka tej samej marki została wypolerowana i wypolerowana, a odstępy między logo są zgodne z autentycznymi, a faktura jest pełna. Praktyczne wrażenia są wygodne, rozmiar tarczy jest umiarkowany, a ramka z idealnie przyciętą ramką świeci w słońcu, podkreślając poczucie luksusu.\nJako rzadki męski zegarek z brylantem na rynku fałszywych zegarków! Skrupulatne wykonanie wysokiej jakości repliki zegarka Patek Philippe Nautilus 5722G doskonale przywraca autentyczną jakość i urok. Ten wysokiej jakości zegarek repliki jest jak najbardziej zbliżony do oryginału w ramach obecnego zakresu technicznego, umożliwiając dostosowanie na każdą okazję.\nZłożone pod: Patek Philippe Diamentowy Zegarek Repliki, Patek Philippe Nautilus Zegarek Repliki\n← Najgorętszy Replika Zegarka Audemars Piguet Royal Oak Offshore 15703\nChinatown w Jokohamie rolex podrbka 116400gv 622838 →


Autor: Ifi Ude\nZebra to jedna z książeczek wydawnictwa Poławiacze Pereł, należąca do otwartej serii dla dzieci i młodzieży, pisanej przez osoby będące w połowie Polakami lub Polkami. Ifi Ude przyjechała do Polski w wieku 3,5 roku prosto z Nigeryjskiego plemienia Ibo. Jest wokalistką, producentką, autorką muzyki i tekstów. Jakiś czas temu ukazała się jej debiutancka płyta, a dziś mam przyjemność trzymać w rękach jej bardzo obiecujący debiut literacki w postaci małej książeczki o dorastającej zebrze.\nZeberka jest inna, bo choć mam mamę białą klacz i ojca czarnego mustanga, urodziła się konikiem. Początkowo nie zauważała w swoim wyglądzie niczego, co wyróżniałoby ją pośród setek innych źrebaków, jednak, kiedy maluchy poszły do przedszkola, nie dało się już ukryć, że każde z nich nabiera odpowiednich dla gatunku cech. Niestety zeberka wciąż miała krzaczastą, krótką grzywę i biało-czarne paski na całym grzbiecie. Jej inność zauważyły też inne dzieci i nie chciały się z nią bawić. Biedna zebra żaliła się rodzicom, którzy zapewniali ją o tym, że może i wygląda trochę inaczej, ale jest oryginalna i niepowtarzalna w swoim stadzie, a mama dodała, że w świecie ludzi czarno białe pasy na drodze są bardzo ważne, gdyż umożliwiają bezpieczne przejście przez jezdnię.\nPewnego dnia źrebaczki postanawiają pójść na wagary. Niestety zapędzają się aż do miasta i wyskakują prosto na ruchliwą ulicę. Mała zebra przeczuwając niebezpieczeństwo pogalopowała za kolegami i całe szczęście. Nie namyślając się ani chwili wyskakuje na jezdnię i rozkładając się na niej jak pasy dla pieszych, umożliwia zwierzętom bezpieczny powrót do domu. Jak łatwo się domyślić od tej chwili stosunek do zeberki zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni. Nikt już jej nie unikał i nie wytykał kopytkiem.\nPiękna to bajka i bardzo potrzebna w dzisiejszym świecie maluchów. Dzieci potrafią być bardzo okrutne odsuwając na bok wszystko to, co nie jest zwykłe i podobne do reszty. Kto jeśli nie my, rodzice mamy uwrażliwiać nasze pociechy, uczyć je tolerancji i akceptacji? Oczywiście lektura Zebry budzi pytanie, dlaczego każdy, kto wyróżnia się z tłumu musi udowadniać coś wszystkim, narażać życie, aby zdobyć sympatię i przyzwolenie na normalne życie? Dlaczego boimy się, jeśli spotykamy na drodze kogoś, kto wyłamuje się z tłumu, wyglądem czy zachowaniem? Może to tylko zwykła zazdrość o to, że ten ktoś jest po prostu lepszy, ma odwagę być inny, oryginalny? Każda osoba o odmiennym kolorze skóry na przykład, zwraca na siebie uwagę, co jest normalne i chyba pozytywne. Nie powinna być jednak odrzucana i nękana tylko dlatego, że jej skóra ma powiedzmy piękny, brązowy kolor, prawda? Jaki to ma bowiem wpływ na to, jakim jest człowiekiem? No właśnie. Bardzo się cieszę, że tak mądre książeczki pojawiają się na rynku wydawniczym i nie omieszkam sięgać po nie aż do znudzenie, aby w przyszłości mój syn wyrósł na wrażliwego i tolerancyjnego chłopca. Chcę, aby z radością czerpał dla siebie jak najwięcej przyjaźniąc się z różnymi dziećmi poznając inne kultury i zachowania.\nIfi Ude, będąc w połowie Nigeryjką pewnie doskonale wie, jak czuła się zeberka, kiedy stałą samotnie pośród innych źrebaków bawiących się w najlepsze. To bardzo dobry pomysł, aby takie osoby pisały książeczki, które przełamują stereotypy, uczą dzieci, jak być mądrym i odważnym. Uczmy siebie i nasze pociechy szacunku dla odmiennego wyglądu, bo wtedy nasze życie nabierze kolorów.\nZebra opowiada piękną historię, która dodatkowo została oryginalnie zilustrowana przez Nežke Šatkov. Jeszcze zanim przeczytaliśmy z synem tę opowieść, zachwyciłam się egzotycznymi obrazami, które w pierwszej chwili skojarzyły mi się z Afryką, a także z wzorami kultury łużyckiej. Takie połączenie dwóch światów, kultur zupełnie od siebie różnych w pierwszej chwili wydaje się nie do połączenia, a proszę jak pięknie komponuje je ze sobą autorka.\nOd dzisiaj będziecie biało-czarne. Tak, abyście przypominały, że świat jest zbyt różnorodny, aby dzielić go na czarny i biały*\nPolecam ogromnie wszystkim rodzicom i dzieciom. Raj dla oka i ucha:)\n*Ifi Ude, Zebra, Poławiacze Pereł, Warszawa 2013, s.11.\nRecenzja bierze udział w wyzwaniu Odnajdź w sobie dziecko\nTytuł: Gdyby jajko mogło mówić\nWielkimi krokami nadchodzi magiczny czas świąt, a zaraz potem z nadzieją wypatrywać będziemy Nowego 2014 Roku. Dni te są wspaniałą okazją do rozmowy z dziećmi na temat tradycji dawnych i tych zupełnie nowych. Ważne bowiem jest nie tylko samo świętowanie, ale wiedza na temat tego, co świętować będziemy i dlaczego?\nW naszym domu, już niemal tradycyjnie sięgnęliśmy po książkę Renaty Piątkowskiej Gdyby jajko mogło mówić. To doskonałe kompendium wiedzy na temat wszystkich ważnych świąt i zwyczajów obchodzonych w Polsce. Zaczęliśmy oczywiście od Mikołajek, a dziś przeczytałam Tymkowi o dawnych zwyczajach wigilijnych ( wiecie co to takiego podłaźniczki?), a także o tym, skąd wzięła się tradycja zabawy sylwestrowej. Ta opowieść zdecydowanie najbardziej spodobała się Tymkowi, a to ze względu na smoka Lewiatana, który to miał w roku tysięcznym uwolnić się z lochu, gdzie zamknął go Papież Sylwester I i spalić niebo i ziemię. Na szczęście nic takiego się nie stało i ludzie z radością wyszli ze swoich domów, aby do rana świętować i bawić się przy winie. Teoretycznie przygotowani, zabraliśmy się do ustrajania choinki u dziadków Tymka. Wieczorem, kiedy zabłysły kolorowe lampki i oświetliły powieszone przez nas pachnące pierniczki i plastry pomarańczy nabijane goździkami od razu zrobiło się jakoś magicznie. Nastrój od razu się poprawił i utrzymuje się do dziś:)\nIdąc za ciosem zapraszam wszystkich do wzięcia udziału w moim konkursie. Obiecuję, że nie będzie trudno. Do wygrania oczywiście książka Gdyby jajko mogło mówić oraz płyta z B@jkami Marcina Pałasza. Wszystkie nagrody zostały ufundowane przez Wydawnictwo Bis, któremu serdecznie za to dziękuję.\n2. konkurs trwa od dziś 22.12.2013 do niedzieli 05.01.2014\n3. Wyniki ogłoszę w poniedziałek 06.01.2014\n6. Nagrodami w konkursie są wspomniane wcześniej książka i płyta wydawnictwa Bis\n8. Zwycięzców konkursu będzie dwóch (tyle ile jest nagród). A wybór będzie czysto subiektywny.\n10. Aby wziąć udział w konkursie musicie krótko opisać (bądź długo, jeśli macie ochotę) sylwestra, który z jakichś powodów utkwił wam w pamięci.\nZapraszam wszystkich i życzę powodzenia:)\nAutor: Małgorzata Staszczak-Działowicz\nTytuł: Smok pod Beszamelem\nSmok pod Beszamelem, to książka o jedzeniu. Nie jest jednak zbiorem przepisów kulinarnych, ani zwykłym opisem tradycji gastronomicznej. Przede wszystkim, jak sama nazwa wskazuje, jest to książka o jedzeniu w Krakowie i jego okolicach, gawęda jedenastu restauratorów o historii krakowskich ulic i kamienic, w których to rozpoczęli przed laty swoją magiczną działalność, rzucając najpierw swoje dotychczasowe (bardzo ciekawe) zajęcia. Byli ekonomiści, prawnicy, ratownik górski, aktor, filozof, etnograf itd. Nie chcąc dłużej sprzeciwiać się swojemu przeznaczeniu postanowili zawalczyć o podniebienia krakowskich smakoszy. Każda z przedstawionych tu osób przejawia wielką pasję, wręcz kult jedzenia. Nie spodziewałam się, że o tak przyziemnej sprawie można pisać pięknie i poetycko i tak zajmująco, że czytelnik ma ochotę znaleźć się już, teraz, natychmiast w Krakowie i zawitać do wszystkich tych klimatycznych miejsc.\nSmok pod Beszamelem, to niezwykłe połączenie opowieści o restauracjach, kawiarniach i jednym szlacheckim dworku, z ciekawie przedstawioną historią tych miejsc oraz smakowitymi wątkami tradycji kulinarnych. Jedenaście różnych osób, których łączy jedno: pasja. Pasja do poszukiwania wspaniałych smaków, łączenia ich ze sobą, wydobywania aromatów, o których świat nie słyszał, a wszystko to po to, aby uszczęśliwić siebie i nas.\nWszystkie osoby, które prowadzą w Smoku pod Beszamelem smakowite rozmowy zadbały również o to, aby miejsca, w których podają swoje potrawy, były niezwykłe. Każdy dogłębnie poznał historię miejsca, w którym postanowił spełniać swoje marzenia i z wielką pieczołowitością zadbał o to, aby ich historia i tradycja była zachowana i widoczna. Cóż bowiem może być piękniejszego niż delektowanie się doskonałym posiłkiem, w miejscu urządzonym z prawdziwym smakiem?\nPrzechadzając się po Rynku, Kazimierzu, zajeżdżając obok dworku w Głogoczowie weźcie głęboki oddech w płuca, a być może poczujecie zapach wspaniałej baraniny duszonej w węgrzynie, gęsi ze zrumienioną skórką, polędwicy z kurkami w śmietanie, tortu czekoladowego, czy karpia po żydowsku.\nRóżnie bywało w restauracyjnej gastronomi polskiej. Wspaniałe tradycje przedwojenne, zatraciły się w czasach PRL-u, kiedy to na stół wjechał schabowy i nieśmiertelna pomidorowa jedzona, sztućcami przypiętymi do kaloryfera. Według autorki tej książeczki Małgorzaty Staszczak-Ciałowicz, mimo ery mcdonalds’a wracamy do przedwojennej świetności gastronomicznej. Wydobywamy spod gruzów przeszłości wspaniałe smaki naszych przodków i kultywujemy je ciągle doskonaląc smaki:\nDoczekaliśmy czasów, w których restauratorzy, absolutni niezwykli: aktorzy, filozofowie i filologowie, ekonomiści, prawnicy, inżynierowie i podróżnicy, prześcigają się w pomysłach i wysiłkach, aby zadośćuczynić naszym podniebieniom, to nawet nie za sprawą zamorskich frykasów, ale najzwyklejszych potraw, o smaku których stanowią pierwszorzędne składniki*\nAutorka uważa, że o jedzeniu można mówić i pisać bez końca. Dotyczy to również jedzenia w dobrych restauracjach. Badania dowodzą, że stanowi ono dla człowieka wręcz cielesną przyjemność. Znakomite jedzenie, spożywane w nastrojowym, pełnym tradycji i historii, stylowym miejscu jest istną rozkoszą. A jeśli jeszcze biesiadować możemy w miłym towarzystwie przyjaciół, rodziny, czy po prostu ciekawych osób, które również potrafią celebrować posiłek, to mamy już pełnię szczęścia.\nKi’a’wo’ch, w języku Majów z meksykańskiego stanu Chiapas, znaczy dokładnie tyle, co niech będzie pozdrowiona potrawa twoja. Jest to wskazówka, aby w swojej potrawie doszukać się jak największej przyjemności dla podniebienia, a biesiady czerpać radość, serdeczność i smak…**\nTej zasadzie hołdują pasjonaci, których w tej niewielkiej książeczce umieściła Małgorzata Staszczak-Działowicz. Każda z tych osób, ma swój sposób, aby zawładnąć naszymi żołądkami i sprawić, że jeszcze nie raz wrócimy po więcej. Z niezwykłą przyjemnością smakowałam tę lekturę. Bardzo dużo dowiedziałam się o historii krakowskich ulic i kamienic, a także o bogatej tradycji kulinarnej tych miejsc. Przyznam, że nie będąc w żadnej z opisanych restauracji zostałam ugoszczona po królewsku i mam apetyt na więcej.\nDrobnymi wadami tej ciekawej publikacji są dosyć liczne literówki (do kilku z nich dołączono erratę, co wzbudziło mój entuzjazm) oraz brak fotografii omawianych miejsc (książka zawiera tylko kilka ciekawych ilustracji). Wspominam o tym nieśmiało, gdyż ogólne wrażenie jest niezwykle pozytywne.\n*Małgorzata Staszczak-Ciałowicz, Smok pod Beszamelem, Wydawnictwo Klucz 2012, s.11,\n**tamże, s. 13.\nZa książkę serdeczne dziękuję wydawnictwu Klucz oraz portalowi Sztukater\nSmok pod Beszamelem - Małgorzata Staszczak-Działowicz


Dynia to warzywo, którego wartości odżywcze i korzystny wpływ na organizm ciężko przecenić. Zarówno jej miąższ, jak i pestki, a nawet kwiaty stosowane są w różnych kuracjach leczniczych i odtruwających organizm, pomagają także zachować zdrowie i świetne samopoczucie, a pod niektórymi postaciami mogą stosować je także przyszłe mamy, dzięki temu, że warzywo to nie gromadzi w sobie toksyn, natomiast jest bardzo odżywcze.\nDostępne formy dyni\nNajpowszechniej występująca odmiana dyni, o kulistym lub gruszkowatym kształcie owoców, z twardą, niejadalną skórą, mięsistym miąższem i licznymi jadalnymi pestkami.\nDynia ozdobna tykwa\nEfektowna wizualnie, z owocami w kształcie maczug, węży, trwała, wykorzystywana do robienia różnych przedmiotów, tj. żyrandole,naczynia czy... instrumenty muzyczne.\nMa owoce w kształcie gruszki, ze skórką barwy od kremowej do ciemno brązowej.\nPochodzi z Japonii i jako jedna z nielicznych dyni ma jadalną skórkę, bardzo miękką i elastyczną.\nTo dynia posiadająca owoce o podłużnym kształcie, z charakterystycznym miąższem, idealna np. jako niskokaloryczny zamiennik makaronu.\nO owocach nienadających się do spożycia, dekoracyjnych, idealnych po wysuszeniu jako różnorodne dekoracje, wykorzystywane do różnych celów, o różnych kształtach i kolorach.\nSzukasz dyni w korzystnej, rozsądnej cenie? Znajdziesz ją właśnie w MAKRO! Dzięki korzystnym umowom z rolnikami i producentami wszystkie oferowane owoce i warzywa, w tym także dynia, oferowane są w najniższych na rynku cenach, a równocześnie stanowią produkty najwyższej jakości.\nIdąca w parze z korzystnymi cenami wysoka jakość sprzedawanych w MAKRO dyni, a także innych owoców oraz warzyw, wynika ze współpracy z zaufanymi i sprawdzonymi dostawcami, dbającymi o to, aby dostarczać produkty pewne, zdrowe i smaczne. Dołącz do grona smakoszy dyni zadowolonych z zakupów w MAKRO już dzisiaj!\nAby zagwarantować Ci świeżość i najwyższą jakość naszych warzyw i owoców, w tym dyni, dbamy o to, aby dostarczane były do naszych hurtowni jak najczęściej. Dostawy otrzymujemy – w zależności od gatunku – od 3 do 5 razy w tygodniu, dlatego możesz mieć pewność, że udając się na zakupy, zawsze dostaniesz to, czego szukasz.\nPragniemy, abyś zawsze wychodził z zakupów w naszych hurtowniach zadowolony, a także wracał do nas z uśmiechem na twarzy. Dlatego nasi specjalnie przeszkoleni pracownicy zawsze doradzą Ci w zakresie kupowanych przez Ciebie warzyw i owoców, w tym dyni, i pozwolą wybrać produkty najlepsze dla Ciebie i Twoich potrzeb.\nJeżeli szukasz doskonałej jakości dyni w korzystnej cenie, a także innych warzyw oraz owoców, zajrzyj do MAKRO, a gwarantujemy, że wybierzesz produkty idealne dla siebie, które spełnią wszystkie Twoje wymagania. Zaskoczy Cię nie tylko wysoka jakość obsługi, ale także bogactwo asortymentu, jego świeżość oraz doskonały smak.\nzupa krem z dyni w przepisach makro\nPrzygotuj1/2 kg obranej i pokrojonej dyni, 1 marchew, 1 cebulę, 3 ziemniaki, jogurt naturalny 125 g, sól, pieprz, oraz sos sojowy. Wszystkie warzywa obierz i pokrój, zalej wodą i gotuj około 30 minut, do momentu, aż zrobią się miękkie. Połącz z jogurtem naturalnym. Całość miksuj przy użyciu blendera na gładką masę, dopraw do smaku. Podawaj z płatkami migdałów albo z grzankami.\nCiasto z dyni z bitą śmietaną\nciasto z dyni z bitą śmietaną w przepisach makro\nPrzygotuj ciasto. Utrzyj z cukrem pudrem 2 żółtka, 4 białka ubij na sztywną pianę, połącz z żółtkami i 15 dag przesianej mąki. Wymieszaj, piecz w okrągłej tortownicy 30 minut w temp. 180 stopni. 1 kg miąższu dyni pokrój, gotuj w garnku z wodą, gdy zacznie się rozpadać, połącz z 15 dag cukru, 1 łyżeczką cynamonu, solą i3-4 mielonymi goździkami. Ostudź. Wyłóż na biszkopt, podawaj zbitą śmietaną.\ndżem z dyni w przepisach makro\n1,5kg miąższu z dyni i 5-6 jabłek bez skórki pokrój w kostkę. Smaż na dużej patelni, podlane wodą, razem z 3-4 goździkami, ziarenkami wanilii, imbirem, cynamonem i skórką oraz sokiem z 1 pomarańczy. Dodaj 200 g cukru, mieszaj, aż ten się rozpuści, a całość osiągnie pożądaną konsystencję. Gotowy dżem przekładaj do wyparzonych słoików i do momentu ostygnięcia pozostaw w pozycji denkami do góry.\nW naturalnym środowisku dynia rośnie w Ameryce Środkowej oraz Południowej. Do Europy dotarła w XV wieku i zdobyła dużą popularność oraz uznanie ze względu na smak oraz wartości odżywcze. Jest warzywem jednorocznym, o jagodach w kolorze od zielonego, poprzez żółty, aż po pomarańczowy w zależności od etapu dojrzewania, na którym się znajduje.\nDynia to warzywo idealne dla osób na diecie odchudzającej - niskokaloryczna i beztłuszczowa (15 kcal w 100 g). Równocześnie jest bogata w witaminę A, czyli karoten, witaminy B1, B2, PP oraz C, a także niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu minerały - magnez, fosfor, żelazo, wapń czy potas.\nJak poznać świeżość dyni?\nŚwieża dynia ma twardą skórkę, niepomarszczoną, jest jędrna, ma twardy miąższ. Jeżeli masz możliwość oceny koloru miąższu, wybieraj egzemplarze ciemnopomarańczowe – zawierają więcej beta-karotenu. Oceń też dokładnie, czy na skórce nie ma śladów procesów gnilnych albo pleśni – jeżeli zobaczysz podejrzane zmiany –zrezygnuj z zakupu warzywa.\nDynię spożywa się w wersji przetworzonej, po uprzedniej obróbce termicznej. Pieczona, gotowana czy duszona dynia dostarcza uwolnionych w czasie przyrządzania karotenoidów, cennych dla organizmu. Miąższ dni wykorzystuje się m.in. do zup, ciast, sałatek, surówek czy zapiekanek, tworząc znakomite, zdrowe i odżywcze dania.\nNiektóre gatunki dyni, jak np. dnia ozdobna nie nadają się do spożycia. Świetnie sprawdzą się natomiast jako dekoracja. Niewielkie owoce charakteryzują się oryginalnymi kształtami, często pokryte są nietypowymi naroślami, które nadają im atrakcyjny wygląd. Także z liści wielu gatunków dyni można przygotować piękne ozdoby.


Forever Living Products Blog » Aloe\njhytdjtjh | 3 marca 2013\nMiąższ liści aloe komponuje się w 96 proc. z wody, jednakże pozostające 4 proc. to rzędu 270 faktorów o potężnej aktywności biologicznej. Roślina jest wyjątkowo obfitym źródłem białek, występujących w postaci najłatwiej przyswajalnych aminokwasów egzogennych – dziewięciu z dziesięciu niezbędnych człowiekowi. Miąższ z aloe mieści także obszerne porcje witamin (przede wszystkim C, B1, B2, B3 […]


Brad i Angelina. Czy do ich rozwodu doprowadziły dzieci i podróże?\nZa dużo dzieci, za dużo podróży. Nic dziwnego, że ich związek się rozpadł. Prawda czy fałsz? Jak to naprawdę z nimi było? Czy Angelina Jolie i Brad Pitt po prostu przeholowali z miłością?\nZ Angeliną Jolie spotkałem się pierwszy raz w Los Angeles wiosną 2001 roku. Jeszcze nie miała żadnego dziecka, a niosła ją fala skandali. Gazety pisały o niej: „pożeraczka męskich serc” i „bezwzględna seksualna wampirzyca”. Po półgodzinnej rozmowie jedyne co mogłem, to te słowa potwierdzić. Zainteresowanych odsyłam do Vivy! nr 17 z 2001 roku, strony 40-44, ale mam nadzieję, że tego wywiadu nie ma w Internecie…\nDwa lata później w Londynie była kompletnie innym człowiekiem. Świeżo upieczona matka i ambasadorka UNHCR (Wysokiego Komisarza ONZ do Spraw Uchodźców), miała w głowie tylko swoją misję. Chciała rozmawiać o wojnie w Czeczenii, problemach Afryki i dzieciach, które latami czekają na uśmiech losu w sierocińcach Laosu i Kambodży. Trzeci raz widziałem ją już u boku Brada Pitta. Był styczeń 2005 roku i w Santa Monica, gdzie zjechali dziennikarze z całego świata, huczało od plotek o ich romansie. Niby mieli nam opowiadać o filmie „Pan i Pani Smith”, na planie którego doszło do brzemiennego w skutkach spotkania. Ale nikogo za bardzo nie interesowało to, czy dobrze im się współpracowało z reżyserem Dougiem Limanem, tylko czy było im dobrze razem w łóżku. Brad, siedział w skórzanej kurtce i uśmiechał się wyraźnie zrelaksowany. Angelina była wściekła, zestresowana i kompletnie nie miała ochoty na rozmowę. Jakby to ona musiała się wtedy rozwodzić z Jennifer Aniston, a nie jej ukochany facet.\nPotem widziałem ich już tylko raz – na festiwalu filmowym w Cannes. Szli razem, po czerwonym dywanie. Uśmiechnięci i szczęśliwi. Ale to akurat nic nie znaczy. W Cannes, na czerwonym dywanie, raczej nikt nie pokazuje się z pogrzebową miną i nie eksponuje swojej depresji.\nW 2005 roku dziennikarze nie mieli wątpliwości co do tego, że niedoszłego absolwenta dziennikarstwa na uniwersytecie w Missouri i córkę Nocnego Kowboja połączyła prawdziwa miłość. Ona w nim zobaczyła niezwykłego faceta, z którym można pogadać o świecie, dzieciach (które chciałby mieć), domu (który chciałby zbudować) i podróżach (które wciąż odkładał „na lepsze czasy”). On dostrzegł w niej pasję i żar. Angie nie potrafiła niczego robić na pół gwizdka. Nie znała słowa „niemożliwe”. Samodzielnie ratowała świat, a jej magnetyzm i bardzo amerykańska naiwność, sprawiały, że potrafiła sobie zjednać zarówno bezdusznych urzędników, jak i krwawych dyktatorów. Z taką kobietą nie można się było nudzić.\nPedantyczna i poukładana Jennifer Aniston – ówczesna żona Brada, mogła tylko płakać w poduszkę. Ale gwiazda „Przyjaciół”, choćby chciała (a nie chciała), nie mogłaby przeskoczyć samej siebie. Nie sprawiała nawet wrażenia osoby, która w Afryce wyściubiłaby nos poza resort all inclusive, bo bałaby się, że krzaki potargają jej nieskazitelną fryzurę.\nCzy dość jasno rozumiecie komu w tamtym czasie kibicowałem?\nLata, które nastąpiły potem, potwierdzały moją intuicję. Brad i Angie do siebie pasowali. Przeciwieństwa się przyciągnęły. On dostał rodzinę, o jakiej od dawna marzył. Mógł też robić coś dobrego dla świata, a przy okazji patrzył z podziwem na kobietę swojego życia, która potrafiła błyszczeć na salonach, a dwa dni później nosiła worki z ryżem w jakiejś zapadłej dziurze w Darfurze i powodowana odruchem współczucia przytulała chore na AIDS dzieciaki.\nAngelina przy Bradzie trochę wyluzowała. Zamiast kompletować drużynę piłkarską z dzieci wszystkich ras i wyznań (co miała w planach), poprzestała na trójce adoptowanej i kolejnej trójce, urodzonej już całkiem zwyczajnie. Lata mijały, a kolejne plotki o ich rychłym rozstaniu zaczęły nudzić nawet redaktorki kolorowych magazynów.\nA potem przyszło kilka ciosów na raz.\nAngelina zaczęła chudnąć. Wyglądała jak szkielet. Podejrzewała, że ma raka, jak jej niedawno zmarła matka. Wycięła sobie więc prewencyjnie obie piersi.\nPo kilkuletniej przerwie znów zaczęła mówić o kompletowaniu drużyny piłkarskiej.\nDzieci, i te adoptowane, i urodzone, dorosły do szkoły i trzeba było zacząć odpuszczać podróże.\nBrad zainteresował się francuską aktorką Marion Cotillard.\nAngelina dalej chudła.\nBrad i Angie wzięli ślub.\nKtóry z tych czynników był decydujący dla rozwodu? Oczywiście ostatni. Nigdy by nie pomyśleli o rozwodzie, gdyby wcześniej nie wzięli ślubu…\nPrzepraszam, to głupi żart.\nAle o wiele bardziej niepokoi mnie fiasko ich projektu dziecięco-podróżniczego.\nPrzecież przez lata to działało naprawdę świetnie! Angie i Brad jeździli z dzieciakami niemal wszędzie. Umówili się, że tak dopracują grafik pracy, by zawsze jedno z nich mogło opiekować się dziećmi. Ale jeździli wspólnie. Wynajmowali dom, posyłali potomstwo do miejscowej amerykańskiej szkoły. Byli normalną rodziną. Tylko, że krążyli po świecie, przebywając w jednym miejscu po kilka miesięcy. Co się zepsuło?\nWszystko wskazuje na to, że po prostu w pewnym momencie wypaliła się ich miłość. Przeciwieństwa przestały przyciągać, a zaczęły przeszkadzać. I nie ma tu nic do rzeczy liczba dzieci, czy przejechanych kilometrów. Ona zaczęła zauważać, że Brad woli posiedzieć w fotelu, czy w garażu, niż lecieć kolejny raz do obozu uchodźców na jordańsko-syryjskiej granicy. On mówił szczerze, że chciałby projektować domy i osiąść gdzieś na stałe w spokojnym miejscu, gdzie dzieci będą mogły się wreszcie z kimś zaprzyjaźnić, bez smutnej pewności, że za parę tygodni po kolegach i koleżankach nie zostanie nawet wspomnienie.\nCo gorsza przestały imponować nagłe skoki adrenaliny u Angeliny i pomysły w stylu: „adoptujmy trójkę syryjskich dzieci. Już! Dziś!”. Miał też zapewne dość proszenia ją o to, by coś zjadła i przestała się kompulsywnie odchudzać.\nGdzieś w drodze zgubił się ten fascynujący Brad Pitt – marzenie czterech miliardów kobiet. I piękna jak sen Angelina Jolie, budząca erotyczne wizje nawet w kontrolerach biletów komunikacji miejskiej, którzy przecież widzieli już zbyt wiele…\nFakt, że w pozwie rozwodowym Angelina domaga się wyłącznej opieki nad dziećmi, świadczy o bardzo mocnych złych emocjach. W ten sposób pary hollywoodzkie starają się nie rozwodzić. Zwłaszcza, że to właśnie ON był uważany za stabilniejszego emocjonalnie i dobrego ojca.\nKażde małżeństwo to sztuka kompromisu. Gdy dochodzą dzieci, a Angie i Brad na ich brak nie mogą narzekać, to sytuacja się jeszcze bardziej komplikuje. Żeby poradzić sobie z niełatwymi puzzlami obowiązków, trzeba nieskończenie wiele cierpliwości i miłości. Wygląda na to, że to brak tych cech rozbił małżeństwo Brada i Angeliny, a nie podróże czy dzieci.\nTak przynajmniej się pocieszam…\n21 września 2016 08:54\nZgadzam się. Osiągnęli razem co pragnęli osiągnąć, a potem została pustka. Poza tym ludzie się zmieniają, potrzeby z wiekiem też… Ale najbardziej spodobała mi się konkluzja, że nie byłoby rozwodu gdyby wcześniej nie było ślubu ? To wogole jakaś ogólna światowa tendencja ?\n21 września 2016 15:51


Noble Cert | Szlachetny wybór - Odwołania i skargi\nHome / Noble Cert / Odwołania i skargi\nSkładane przez Państwa odwołania i skargi zostają poddane bezstronnej analizie i rozpatrzone w taki sposób aby odbudować zaufanie do jakości usług świadczonych przez jednostkę certyfikującą Noble Cert.\nPostępowanie w sprawie skarg i wniosków przez Noble Cert zostało uregulowane w procedurze PNC-03 Odwołania i skargi.\nKlient jednostki certyfikującej Noble Cert ma prawo do:\nOdwołania się od decyzji Noble Cert\nZłożenia skargi dotyczącej działalności Noble Cert\nZłożenia skargi dotyczących działań certyfikowanego klienta.\nKlient wnioskujący o przyznanie certyfikatu lub posiadacz certyfikatu wydanego przez Noble Cert ma prawo do wniesienia skargi i złożenia odwołania od decyzji jednostki:\nna każdym etapie postępowania certyfikacyjnego\nlub w okresie ważności certyfikatu.\nSkargi składa się do Kierownika jednostki, natomiast odwołania od decyzji jednostki składane są do Komitetu Chroniącego Bezstronność przy jednostce certyfikującej Noble Cert.\nPrzyjmowane są wyłącznie w formie pisemnej (list, fax, e-mail), zgłoszone w terminie do 14 dni od doręczenia decyzji.\nOdwołania powinny zostać rozpatrzone w okresie do 30 dni od dnia gdy odwołanie wpłynęło.\nWszelkie odwołania skierowane do Noble Cert są weryfikowane przez Kierownika Noble Cert pod względem formalnym.\nW przypadku braków formalnych, klient jest o tym informowany na piśmie. Spełnienie wymagań formalnych skutkuje zarejestrowaniem w Rejestrze Odwołań i Skarg. Przyjęcie odwołania jest potwierdzane pisemnie składającemu odwołanie przez Kierownika Noble Cert.\nOdwołania rozpatruje Komitet Chroniący Bezstronność, po przekazaniu go przez Kierownika NC do Przewodniczącego Komitetu wraz z dokumentami i procedurami niezbędnymi do rozpatrzenia odwołania.\nZespół odwoławczy powołany zostaje przez Przewodniczącego spośród członków Komitetu, którzy w żaden sposób nie byli zaangażowani w sprawę będącą przedmiotem odwołania. W skład zespołu może zostać powołany auditor kompetentny w obszarze technicznym lub systemie KZR INiG, w żaden sposób nie zaangażowany w sprawę.\nPo zapoznaniu się z treścią odwołania wraz ze wszystkimi dokumentami związanymi ze sprawą będącą przedmiotem odwołania zespół odpowiednio stwierdza zasadność takiego odwołania i przekazuje sprawę do dalszego załatwienia przez NC, bądź oddala odwołanie jako niezasadne.\nOrzeczenie zespołu przekazywane jest przez Przewodniczącego Komitetu, Klientowi wnoszącemu odwołanie oraz Kierownikowi Noble Cert.\nPismo powiadamiające, w przypadku oddalenia odwołania zawiera merytoryczne uzasadnienie oraz pouczenie, że klientowi przysługuje odwołanie do sądu właściwego dla siedziby Noble Cert.\nW przypadku poniesienia dodatkowych kosztów w związku z rozpatrzeniem i załatwieniem odwołania, Noble Cert zawiera z klientem odrębną umowę, w której określone są warunki poniesienia dodatkowych kosztów.\nSkargi składane przez klientów i inne zainteresowane strony wymagają formy pisemnej. W przypadku ustnego zgłoszenia skargi, Klient informowany jest o konieczności jej złożenia w sposób sformalizowany.\nSkarga weryfikowana jest przez Kierownika Noble Cert, pod względem tego czy dotyczy certyfikacji, za którą Noble Cert jest odpowiedzialna. Klient informowany jest pisemnie w przypadku przyjęcia lub odrzucenia skargi na tym etapie.\nRozpatrywanie skarg związanych z działaniami jednostki Noble Cert\nNa podstawie analizy zapisów związanych z przedmiotem skargi, przeprowadzane jest postępowanie wyjaśniające, w celu oceny zasadności skargi. Kierownik Noble Cert może na tym etapie żądać wyjaśnień od osób zaangażowanych w przedmiot skargi.\nKierownik Noble Cert po rozpatrzeniu skargi stwierdza jej zasadność i ustala z klientem sposób załatwienia skargi, bądź oddala skargę jako niezasadną informując o tym pisemnie składającego skargę.\nSkarga rozpatrywana jest w terminie do 14 dni od jej zgłoszenia, lub w przypadku gdy jej wyjaśnienie wymaga dłuższego okresu czasu, klientowi udzielana jest informacja na temat dalszego postępowania.\nSkarga dotycząca działań, w których zaangażowany był Kierownik Noble Cert jest rozpatrywana przez Przewodniczącego Komitetu Chroniącego Bezstronność.\nKlient jest informowany o możliwości złożenia skargi na działania Noble Cert do Polskiego Centrum Akredytacji w Warszawie, a w przypadku skargi związanej z działaniami jednostki NC w certyfikacji zrównoważonej produkcji biopaliw i biopłynów –do Rady Systemu za pośrednictwem Biura Systemu KZR INiG .W następstwie skarg zasadnych Kierownik NC uruchamia stosowne działania korygujące.\nRozpatrywanie skarg związanych z działaniami podmiotu certyfikowanego przez Noble Cert.\nanalizy zapisów z procesu certyfikacji związanego z przedmiotem skargi,\ninformacji uzyskanych od Klienta którego skarga dotyczy,\nKierownik Noble Cert przeprowadza postępowanie wyjaśniające, którego celem jest ocena zasadności skargi.\nW przypadku gdy dla rozpatrzenia skargi wymagana jest wizyta wyjaśniająca na miejscu u klienta ustalany jest termin wizyt, a następnie dokonywane są wyjaśnienia na miejscu oceniające skuteczność systemu zarządzania organizacji której skarga dotyczy.\nKierownik NC pisemnie informuje zgłaszającego skargę i klienta certyfikowanego, którego skarga dotyczy, o swojej decyzji i działaniach podjętych w reakcji na skargę.\nDecyzja podjęta przez Kierownika Noble Cert może skutkować:\n- uruchomieniem dodatkowego auditu systemu zarządzania Klienta i podjęciem działań korekcyjnych i/lub korygujących,\n- zawieszeniem lub cofnięciem certyfikatu.\nKierownik NC ustala ze zgłaszającym skargę i klientem, którego skarga dotyczy, czy przedmiot skargi i jej rozwiązanie mają być podane do publicznej wiadomości, a jeśli tak, to w jakim stopniu.\nW przypadku gdy Kierownik NC był zaangażowany w ostatni audit u klienta, którego skarga dotyczy, skarga jest rozpatrywana przez Przewodniczącego Komitetu Chroniącego Bezstronność.


Kołobrzeski Bieg Niepodległości - 11 Listopada 2017 11:00 - Wydarzenia i Imprezy » e-turysta.pl\nKołobrzeski Bieg Niepodległości - 11 listopada 2017 11:00\nKołobrzegPomorzeWybrzeże TrzebiatowskieWojewództwo zachodniopomorskieAktywny wypoczynekWydarzenia sportowe\nBez względu na to, jaka będzie pogoda, Kołobrzeski Bieg Niepodległości odbędzie się tak, jak przewidziano.\nArciszewskiego K. 21, 78-100 Kołobrzeg\n11 listopada 2017 od 11:00\nKołobrzeski Bieg Niepodległości odbędzie się już 11.11.2017 roku w Kołobrzegu. Bieg odbywa się na dystansie 10 kilometrów, jedna pętla. Trasa biegu pokryta jest nawierzchnią asfaltową i polbrukową. Zarówno start jak i meta biegu mieszczą się przy ulicy Arciszewskiego 21, tuż naprzeciw znajduje się wejście do kołobrzeskiego Zespołu Szkół Morskich imienia Polskich Rybaków i Marynarzy.\nBieg rozpoczyna się równo o godz. 11:00, jego trasa przebiegać będzie od ulicy Arciszewskiego 21, gdzie znajduje się START, kolejno ścieżką rowerową, prowadzącą do miejscowości Grzybowo, następnie będzie nawrót za przepompownią, w tym miejscu biegacze będą mieli za sobą już 4.3 kilometra przebiegniętej trasy, dalej ulicą Bałtycką, kierując się do ulicy Nadmorskiej w miejscowości Grzybowo do ul. Zachodniej, zlokalizowanej w Kołobrzegu, dalej przez ulicę Wylotową w stronę ulicy Jedności Narodowej i w ulicę Arciszewskiego, gdzie również znajduje się Meta Kołobrzeskiego Biegu Niepodległości.\nNiedopuszczalnym zachowaniem będzie skrócenie w jakikolwiek sposób, przewidzianej trasy Biegu Niepodległości. Co jeden kilometr, przez całą długość trasy ustawione będą pionowe znaki. Bez względu na to, jaka będzie pogoda, Kołobrzeski Bieg Niepodległości odbędzie się tak, jak przewidziano.\nOrganizatorem biegu jest Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Kołobrzegu. Koszt udziału- 45 zł.


Świadomy umysł - David Chalmers (Książka) - Księgarnia PWN\nChalmers teoria fundamentalna filozofia umysł filozofia umysłu filozofia analityczna\nKsiążka należy do najgłośniejszych publikacji z filozofii umysłu ostatnich kilkunastu lat. Przedmiotem analizy autora jest świadome przeżywanie - świadomość fenomenalna. Chalmers uważa, że dotąd badano świadomość tylko pod kątem "łatwych problemów". Za łatwe zaś uznaje te, które można rozwiązać dzięki współczesnej nauce, czyli zagadnienia związane ze sposobem przetwarzania informacji, architekturą umysłu i innymi jego funkcjonalno-relacyjnymi własnościami. "Trudne problemy" pojawiają się natomiast wtedy, gdy próbuje się wyjaśnić owo nieusuwalne subiektywne poczucie, jak to jest być świadomym. Tu, zdaniem Chalmersa, nie pomoże nauka: na gruncie obecnie znanych koncepcji nie można zrozumieć, z czego wynika to poczucie i na czym polega. Sam więc bierze się za analizę i proponuje naturalistyczną teorię świadomego przeżywania oraz swego rodzaju antyredukcjonistyczny funkcjonalizm. Wykorzystuje przy tym swoją rozległą wiedzę naukową ze współczesnej fizyki, zwłaszcza mechaniki kwantowej, informacji czy sztucznej inteligencji.\nGdy schodzimy na skali od ryb i ślimaków przez proste sieci neuronowe aż do termostatów, w którym momencie świadomość powinna zaniknąć? Fenomenologia ryb i ślimaków prawdopodobnie nie będzie prymitywna, ale stosunkowo złożona, odzwierciedlając różne rozróżnienia, które mogą one poczynić. Zanim fenomenologia całkowicie zaniknie, przypuszczalnie stanie się jakąś maksymalnie prostą fenomenologią. Wydaje mi się, że najnaturalniejszym miejscem, gdzie może to nastąpić, jest system z odpowiednio prostą "psychologią postrzeżenia", taki jak termostat. Wydaje się, że termostat realizuje rodzaj przetwarzania informacji obecny u ślimaka lub ryby, ale sprowadzony do jego najprostszej formy, więc być może mógłby również mieć odpowiedni rodzaj fenomenologii w jej najprostszej postaci. Czyni jedno lub dwa istotne rozróżnienia, od których zależy jego działanie; mnie przynajmniej nie wydaje się nierozsądne, że mogłyby się z tym wiązać rozróżnienia przeżyć.\nWedług WHO, zaburzenia psychiczne są poważnym problemem, a depresja jest 20. przyczyną niepełnosprawności. Autor książki, ceniony lekarz i psychiatra, postrzega choroby umysłu jako choroby mózgu. Depresja, ADHD, zaburzenia lękowe i kompulsywne, ...


Relacja: MKS Myszków – Orzeł Psary/Babienica – MKS Myszków\nŚrodowa wygrana przerwała złą passę gospodarzy którzy wcześniej przegrali trzy spotkania z pod rząd(Start Bogdanowice, Rozwój Katowice, Skałka Żabnica). Pod koniec starcia zawodnik Orła otrzymał czerwoną kartek. Po zejściu z boiska kapitana Jarosława Bonczka ową funkcję kolejny raz przejął obrońca Tomasz Zdanowski. Tym zwycięstwem myszkowscy piłkarze zapewnili sobie utrzymanie w III lidze gr. opolsko-śląskiej !\nPrzypominam że po meczu z Orłem Psary/Babienica najlepszy strzelec MKS-u Myszków Piotr Prusko na swoim koncie ma już 19 bramek i jest liderem klasyfikacji najlepszych strzelców III ligi gr. opolsko-śląskiej.\nW przerwie owego meczu została rozlosowana nagroda dla kibica Myszkowskich w postaci biletu wejściowego na kabaret „Dno” który w Myszkowie zagości 12 czerwca 2011 roku. Nagrode dla szczęśliwego fana ufundował „Tygodnik Regionalny: 7 Dni Myszkowa” !\n– Piotr Prusko 22′\n– Piotr Prusko 81′\nSkład MKS-u Myszków:\nWitkowski- Zawrzykraj, Buchcik, Zdanowski, M. Sołtysik- Górski ( Baraniewicz), Ojczyk, Psonka, Bonczek (Lewicki)- Prusko, Zboralski (D. Sołtysik)


Fossil Męskie FS5151 - ZegarkiCentrum.pl\nStrona główna»Zegarki»Fossil»Męskie»Fossil Męskie FS5151\nNasza cena: 419,40 zł 433,00 zł -40%\nFossil Grant FS5151 Męskie\n<a title="zegarki meskie" href="/zegarki-meskie">Męski zegarek FS5151 marki Fossil, to ciekawe połączenie najwyższej jakości funkcjonalności i nietuzinkowego wzornictwa. Niebanalny wygląd czasomierza został osiągnięty poprzez wykorzystanie tarczy w kolorze granatowym oraz solidnej koperty w kształcie okrągłym. Chronometr może poszczycić się ponadto kwarcowym mechanizmem oraz paskiem zrobionym z najwyższej jakości skóry, dzięki czemu możliwe jest idealne dopasowanie zegarka do kształtu nadgarstka posiadacza. Ponadto serce urządzenia jest osłaniana przez szkiełko mineralne znane ze swoich właściwości. Model został wyposażony w chronograf, który umożliwia dokonywanie dokładnych pomiarów czasu.\nKod EAN 796483226401\n509,40 zł 526,00 zł\nFossil Męskie FS4736IE\nFossil MINIMALIST CHRONOGRAPH FS5849 - zegarek męski\n461,40 zł 476,00 zł\nFossil Machine FS5883 - zegarek męski


Finaliści Konkursu Aktywna Parafia 2021: Parafia pw. Najświętszej Opatrzności Bożej w Bielsku Podlaskim | eKAI\nAktywna Parafia Finaliści Konkursu Aktywna Parafia 2021: Parafia pw. Najświętszej Opatrzności Bożej w Bielsku Podlaskim\n21 października 2021 | 14:50 | hsz (opatrznoscboza.pl, drohiczynska.pl) | Bielsk Podlaski Ⓒ Ⓟ\nFot. Parafia Najświętszej Opatrzności Bożej / redakcja\nParafia pw. Najświętszej Opatrzności Bożej w Bielsku Podlaskim należy do dekanatu bielskiego w diecezji drohiczyńskiej. Parafia została erygowana przez bp Antoniego Dydycza w 2002 roku. Jej pierwszym proboszczem został ks. Kazimierz Zalewski. W tym samym roku zakupiona została działka pod budowę nowej świątyni. Początkowo nabożeństwa sprawowane były w Bazylice Mniejszej w Bielsku Podlaskim. W grudniu 2003 roku bp Dydycz poświęcił drewnianą kaplicę – budynek ten po wybudowaniu właściwej świątyni został wykorzystany jako Parafialne Centrum Edukacyjne. W 2004 roku poświęcona i erygowana została droga krzyżowa. Na terenie parafii należą znajdują się również kaplica w Orli pw. Św. Jana Pawła II oraz Samodzielny Publiczny Ośrodek Opieki Zdrowotnej. Kaplicę szpitalną w tym ośrodku pobłogosławił w 2005 roku bp Antoni Dydycz.\nWedług danych statystycznych diecezji drohiczyńskiej w parafii mieszka ponad sześć tysięcy mieszkańców, w tym ponad tysiąc katolików. Od 2012 roku proboszczem opisywanej wspólnoty jest ks. prał. Zbigniew Karolak – w latach 1994-2002 dziekan brzeski. Święcenia kapłańskie przyjął w 1983 r. Oprócz posługi proboszcza jest kapelanem w Szpitalu Powiatowym w Bielsku Podlaskim.\nDo Konkursu Aktywna Parafia 2021 Parafia Najświętszej Opatrzności Bożej w Bielsku Podlaskim zgłosiła następujące aktywności. W kategorii „Pomoc bliźniemu w potrzebie” zwrócono uwagę na funkcjonowanie katolickiego przedszkola, gabinetu bezpłatnej rehabilitacji dla seniorów oraz wypożyczalni sprzętu rehabilitacyjnego, całodziennych zajęć świetlicowych dla seniorów i organizację zajęć relaksujących, aerobiku dla kobiet 30+. Oprócz tego parafia wydaje bezpłatne obiady dla potrzebujących, prowadzi jadłodzielnię, osobom objętym kwarantanną dostarcza paczki żywnościowe oraz udziela wsparcia finansowego. Organizuje też wyjazdy i zajęcia wakacyjne dla parafian w różnych grupach wiekowych, kursy języka angielskiego oraz dostarcza paczki na oddziały szpitalne.\nW kategorii „Wspólnoty parafialne” zwrócono uwagę na funkcjonowanie Liturgicznej Służby Ołtarza, scholii, zespołu ludowego, kółka różańcowego i grupy rodziców modlących się za swoje dzieci.\nW kategorii „Uprawianie sportu” wykazano, że parafia jest organizatorem sportowych rywalizacji dla dzieci w wieku 3-6 lat. Raz w tygodniu prowadzone są zajęcia na basenie dla seniorów. Parafia dysponuje boiskiem z bramkami, stołem do ping ponga, placem zabaw dla dzieci oraz sprzętem sportowym. Prowadzone są rozgrywki różnych grup wiekowych, często koncentrujących się na rodzinnym współzawodnictwie.\nW kategorii „Wspólne wyjazdy” parafia może pochwalić się organizowaniem wyjazdów dla dzieci oraz seniorów, pielgrzymek do miejsc kultu w kraju i zagranicą oraz letnimi wyjazdami do teatru. W kategorii „Pomoc psychologiczna” zwrócono uwagę na zajęcia świetlicowe dla seniorów oraz odbywające się w parafii (2 godz. w tygodniu) konsultacje z psychologiem.\nW kategorii „Edukacja zdrowotna” wymieniono codzienne zajęcia gimnastyczne, odbywające się w poniedziałki zajęcia na basenie oraz rozgrywki na świeżym powietrzu. Codziennie wieczorami prowadzone są zajęcia relaksujące z aerobikiem dla kobiet 30+. Odbywają się również konsultacje z lekarzami i dietetykiem.\nW kategorii „Pomoc charytatywna” zwrócono uwagę na funkcjonowanie tzw. „jadłodzielni”, wydawanie bezpłatnych obiadów dla osób potrzebujących, dostarczanie paczek żywnościowych dla osób na kwarantannie (wraz ze wsparciem finansowym) oraz do szpitali. W parafii odbywają się też zajęcia rehabilitacyjne dla chorych.\nW kategorii „Zdrowy styl życia” zaakcentowano istnienie parafialnego gabinetu bezpłatnej rehabilitacji, zajęć świetlicowych, aerobiku oraz spotkań z lekarzami i dietetykiem. W maju zorganizowany został rodzinny rajd rowerowy.\nW kategorii „Profilaktyka zdrowotna” omawiana wspólnota wykazała się działaniem Przystani Opatrzności. Prowadzona w niej jest rehabilitacja osób ze zwyrodnieniami stawów i kręgosłupa, fizjoterapia rehabilitacja kończyn oraz po wylewach i zawałach. Z tej formy pomocy korzysta tygodniowo około stu osób.\nParafia pw. Najświętszej Opatrzności Bożej w Bielsku Podlaskim jest jedną z dziewięciu, które wezmą udział w finale Konkursu „Aktywna Parafia” 2021. W kolejnych dniach KAI przedstawi pozostałych finalistów.\nTagi: diecezja drohiczyńska konkurs parafie


Nemezis. O człowieku z faweli i bitwie o Rio [Misha Glenny, Rafał Lisowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Misha Glenny, Rafał Lisowski Liczba stron:\nISBN: 9788380493254 Data wydania:\n'Niesamowicie dokładna historia zwykłego chłopca z faweli, który pewnego dnia staje się jej „królem”. Książka Glenny’ego doskonale opisuje zarówno narkotykowe podziemie w Rio, jak i walkę o wyzwolenie miasta z rąk dilerów i przedstawicieli mrocznego półświatka. […] Glenny, bez gloryfikacji bohatera, pokazuje ludzkie oblicze „króla faweli”.' „The Seattle Times”\n'To niezwykle wyważona biografia przywódcy jednego z karteli narkotykowych w Rio. Poprzez prywatną historię Nema Glenny opisuje równoległe systemy ekonomiczne i polityczne panujące w Brazylii. „Nemezis” to także niesamowita opowieść o tym, co się dzieje, gdy władze próbują zmienić prawa panujące w zamkniętej społeczności mieszkańców faweli.' „New York Journal of Books”\n'Przy całym okrucieństwie, o którym pisze Glenny, książkę czyta się z niesamowitym zaciekawieniem. Solidna porcja dobrego dziennikarstwa.' „The Christian Science Monitor”\n'Kapitalny reportaż pełen szczegółów funkcjonowania brazylijskich faweli. Glenny nie stawia się na pozycji moralizatora. Jako baczny obserwator w obiektywny i wyważony sposób ukazuje, jak funkcjonuje prawo w Rio, nieradzące sobie z prężnie działającym kryminalnym światkiem.' „Pittsburgh Post-Gazette”\nW serii ukazały się ostatnio: Jenny Nordberg Chłopczyce z Kabulu. Za kulisami buntu obyczajowego w Afganistanie Magdalena Kicińska Pani Stefa Andrzej Muszyński Cyklon Swietłana Aleksijewicz Czasy secondhand. Koniec czerwonego człowieka (wyd. 2) Filip Springer Miedzianka. Historia znikania (wyd. 3 rozszerzone) Aleksandra Łojek Belfast. 99 ścian pokoju Paweł Smoleński Izrael już nie frunie (wyd. 4) Peter Pomerantsev Jądro dziwności. Nowa Rosja Swietłana Aleksijewicz Cynkowi chłopcy (wyd. 2) Katarzyna Surmiak-Domańska Ku Klux Klan. Tu mieszka miłość Jean Hatzfeld Englebert z rwandyjskich wzgórz Marcin Kącki Białystok. Biała siła, czarna pamięć Bartek Sabela Wszystkie ziarna piasku Anna Bikont My z Jedwabnego (wyd. 3) Martin Schibbye, Johan Persson 438 dni. Nafta z Ogadenu i wojna przeciw dziennikarzom Swietłana Aleksijewicz Wojna nie ma w sobie nic z kobiety (wyd. 2) Dariusz Rosiak Ziarno i krew. Podróż śladami bliskowschodnich chrześcijan Piotr Lipiński Bicia nie trzeba było ich uczyć. Proces Humera i oficerów śledczych Urzędu Bezpieczeństwa (wyd. 2 popr. i rozszerz.) Paweł Smoleński Zielone migdały, czyli po co światu Kurdowie Wolfgang Bauer Przez morze. Z Syryjczykami do Europy Cezary Łazarewicz Żeby nie było śladów. Sprawa Grzegorza Przemyka Elizabeth Pisani Indonezja itd. Studium nieprawdopodobnego narodu Beata Szady Ulica mnie woła. Życiorysy z Limy Rana Dasgupta Delhi. Stolica ze złota i snu Ed Vulliamy Wojna umarła, niech żyje wojna. Bośniackie rozrachunki (wyd. 2) Andrzej Brzeziecki, Małgorzata Nocuń Armenia. Karawany śmierci Katarzyna Kwiatkowska-Moskalewicz Zabić smoka. Ukraińskie rewolucje Anna Sulińska Wniebowzięte. O stewardesach w PRL-u Anjan Sundaram Złe wieści. Ostatni niezależni dziennikarze w Rwandzie Ilona Wiśniewska Hen. Na północy Norwegii Mur. 12 kawałków o Berlinie pod red. Agnieszki Wójcińskiej (wyd. 2 zmienione) Iza Klementowska Szkielet białego słonia Lidia Pańków Bloki w słońcu. Mała historia Ursynowa Północnego Piotr Nesterowicz Każdy został człowiekiem Dariusz Rosiak Żar. Oddech Afryki (wyd. 2 zmienione) Anna Mateja Serce pasowało. Opowieść o polskiej transplantologii Linda Polman Karawana kryzysu. Za kulisami przemysłu pomocy humanitarnej (wyd. 2) Scott Carney Czerwony rynek. Na tropie handlarzy organów, złodziei kości, producentów krwi i porywaczy dzieci (wyd. 2) W serii ukażą się m.in.: Adam Hochschild Lustro o północy. Śladami Wielkiego Treku Kate Brown Plutopia. Atomowe miasta i nieznane katastrofy nuklearne\nMisha Glenny Nemezis O człowieku z faweli i bitwie o Rio Przełożył Rafał Lisowski\nWszelkie powielanie lub wykorzystanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż autoryzowane pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej. Tytuł oryginału angielskiego Nemesis: One Man and the Battle for Rio Projekt okładki Agnieszka Pasierska / Pracownia Papierówka Projekt układu typograficznego Robert Oleś / d2d.pl Fotografia na okładce © by Miguel Rio Branco / Magnum Photos / Forum Copyright © by Misha Glenny, 2015 Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarne, 2016 Copyright © for the Polish translation by Rafał Lisowski, 2016 Copyright © for the maps by Bill Donohoe Redakcja Agata Błasiak Korekty Agata Czerwińska / d2d.pl, Iwona Łaskawiec / d2d.pl Redakcja techniczna Robert Oleś / d2d.pl Skład Sandra Trela / d2d.pl Skład wersji elektronicznej d2d.pl ISBN 978-83-8049-325-4\nSpis treści Seria Strona tytułowa Strona redakcyjna Dedykacja Motto Przedmowa Prolog. Aresztowanie I: 9–10 listopada 2011 Część I. Protagonista 1 Eduarda: grudzień 1999 – czerwiec 2000 2 Fawela: 1960–1976 3 Kokaina: 1979–1989 4 Ciała: 1980–1987 5 Upadek moralny: 1989–1999 6 Na wzgórzu: czerwiec 2000 Część II. Hybris 1 Masakra: 1993 2 Orlando Jogador: 1994 3 Prawo Lulu: 1999–2004 4 Pęknięcie: 2001–2004 5 Męka Rocinhi: kwiecień 2004 6 Ballada o chudym człowieku: kwiecień 2004 7 Umarł król: 2004 8 Bentewi: 2004–2005 Część III. Nemezis 1 Wielka zmiana: 1994–2004 2 Pomocna dłoń: 2006–2007 3 Zająć się interesem: 2004–2007 4 Nie jesteśmy sami: 2007 5 Okres boomu: 2007 6 Narzeczona Nema: 2004–2006 7 Nemezis: 1997–2009 8 Bitwa o Rio: 2006–2008 9 Złota era Rocinhi: 2007–2009 10 Polityka: 2008–2010 11 Hotel Intercontinental: sierpień 2010 Część IV. Katharsis 1 Pierwszy kontakt: wrzesień 2010 2 Zajęcie Alemão: listopad 2010 3 Wyznania: styczeń–kwiecień 2011 4 Luana i Andressa: 9 maja 2011 5 Aresztowanie II: 3–9 listopada 2011 Epilog Dodatek: Główne formacje policyjne w Rio de Janeiro Słowniczek Spis ilustracji Podziękowania Przypisy końcowe Przypisy Kolofon\nIn memoriam Sasha Glenny 1992–2014\nBrazylia, ten piękny kraj, bije najszpetniejszy rekord na świecie. Jesteśmy niekwestionowanym mistrzem w kategorii zabójstw. Co dziesiąta ofiara zabójstwa na świecie to Brazylijczyk. Oznacza to, że każdego roku wskutek przemocy śmierć ponosi ponad pięćdziesiąt sześć tysięcy ludzi. Większość ofiar stanowią młodzi czarnoskórzy chłopcy, którzy giną od kuli. Brazylia jest również jednym z największych konsumentów narkotyków na świecie, a skutki wojny z narkotykami są tu szczególnie bolesne. Około pięćdziesięciu procent zabójstw na brazylijskich ulicach ma związek właśnie z nią. Ilona Szabó de Carvalho, Instytut Igarapé, wykład TED, październik 2014, Rio de Janeiro\nRocinha Strefa Południowa Rio de Janeiro Brazylia\nPrzedmowa Lądowanie po raz pierwszy w Campo Grande było dziwnym doświadczeniem. Stolica Mato Grosso do Sul znajduje się około czterystu kilometrów na wschód od miejsca, w którym spotykają się Brazylia, Paragwaj i Boliwia. Mniej więcej ta sama odległość dzieli ją od leżącego na północ Pantanalu, największych na świecie tropikalnych mokradeł. W pierwszej chwili czułem się tam zupełnie nie jak w Brazylii. Campo Grande liczy niewiele ponad sto lat, powstało na planie szachownicy, ma szerokie bulwary i przecznice obsadzone licznymi drzewami. Uderzyła mnie znaczna liczba sklepów z dużymi podłużnymi witrynami. Rzeźnicy wystawiali dziesiątki chudych tusz wołowych. W sklepie firmy John Deere prezentowano rzędy traktorów. Czułem się bardziej jak na wsi w Teksasie w latach sześćdziesiątych niż jak w zmysłowym Rio de Janeiro czy pracowitym São Paulo. Za wyraźnie wyznaczonymi granicami miasta przestronne budynki nagle ustępowały glebie tak jaskrawo cynobrowej, że wyglądała jak pomalowana. Kontrast z głęboką zielenią roślinności sprawiał, że cała okolica przypominała krajobraz z kreskówki. W tym właśnie miejscu, gdzie wszystko stawało się czerwono-zielone, skręciłem z obwodnicy na nieoznaczoną drogę gruntową. Musiałem ominąć parę ustawionych na niej beczek po oleju, by stanąć przed bramą z drucianej siatki. Stąd widziałem większość federalnego zakładu karnego o najwyższym rygorze. Od razu uderzyła mnie czysta, nowoczesna architektura jego murów i wież strażniczych. Budynki wykończono łagodną pastelową czerwienią i żółcią. Kiedy pierwsza brama otworzyła się automatycznie, musiałem pokonać ostatnią przeszkodę – zapory przeciwczołgowe. Brazylia ma długą tradycję ucieczek z więzienia, więc w Campo Grande nie ryzykowano. Ten zakład karny, jedna z czterech specjalnych placówek w tym olbrzymim kraju, powstał z myślą o przestępcach uznanych za najniebezpieczniejszych. Campo Grande nie przypomina słynniejszych miast Brazylii, a tutejsze więzienie różni się od większości zakładów w tym państwie. Przede wszystkim strażnicy więzienni byli nienagannie uprzejmi i przyjaźni. Niektórzy całkiem dobrze mówili po angielsku, co jest rzadkością w brazylijskim interiorze. W granicach swoich obowiązków każdy z nich robił wszystko, żeby mi pomóc. Nie widziałem żadnych śladów nędzy, przeludnienia i utajonej przemocy kojarzonych z większością brazylijskich więzień. Nad zakładem w Campo Grande unosi się duch porządku i przewidywalności. Tutejszy reżim nie jest łatwy dla osadzonych, ale nie ma doniesień o naruszaniu praw człowieka ani skarg na nieuzasadnioną przemoc. Żaden więzień tych czterech placówek nigdy nie padł ofiarą zabójstwa ze strony innych skazanych, nie doszło też do udanej ucieczki. W pozostałych brazylijskich więzieniach takie zagrożenia zwykle są na porządku dziennym. Główną przyczyną nadzwyczaj efektywnego sposobu zarządzania placówką jest zła sława osadzonych. W przeszłości wielcy bandyci napadający na banki oraz przywódcy karteli zza murów więzienia w najlepsze kontynuowali działalność. W prowincjonalnych i miejskich zakładach karnych standardem jest przekupstwo słabo opłacanych strażników, tak by przymykali oko na przemycane komórki, narkotyki, konsole do gier i telewizory czy też kobiety sprowadzane dla seksu. W Campo Grande, oprócz ściśle monitorowanych listów, więźniowie mogą przekazywać wiadomości światu zewnętrznemu wyłącznie przez prawników albo tych członków rodzin, którym zezwolono na odwiedziny. Stanowi to wyzwanie nawet dla najlepiej zorganizowanych przestępców. Po zamknięciu rzeczy osobistych w szafce zostałem przeprowadzony przez szereg punktów kontroli bezpieczeństwa i weryfikacji biometrycznych. Pozwolono mi zatrzymać zegarek, okulary i – dzięki pozwoleniu z sądu – cyfrowy dyktafon, ale absolutnie nic poza tym. Te przedmioty wielokrotnie sprawdzono, a w końcu dwóch funkcjonariuszy federalnych zaprowadziło mnie do prostokątnego pokoju o wymiarach mniej więcej trzy metry na sześć. Po lewej stronie stało biurko z komputerem i kamerą wideo. Ścianę po prawej przykrywało tło z dużym napisem: Federalny Departament Więziennictwa. Z tego pomieszczenia korzystali więźniowie uczestniczący za pośrednictwem połączenia wideo w procesach w Rio de Janeiro, São Paulo, Manaus czy Recife. Naprzeciwko mnie siedział człowiek, którego przyszedłem odwiedzić – Antônio Francisco Bonfim Lopes. Do czasu aresztowania w listopadzie 2011 roku był najbardziej poszukiwanym człowiekiem w Rio de Janeiro, a może w całej Brazylii. Kraj znał go nie z nazwiska, ale z przydomka Nem, albo – w pełnej wersji portugalskiej – O Nem da Rocinha, czyli Nem z Rocinhi. Po raz pierwszy usłyszałem o Nemie w 2007 roku, kiedy odbyłem jedną ze zorganizowanych wycieczek po Rocinhi, największym slumsie w Brazylii, a zapewne też w całej Ameryce Południowej. Takich osiedli rozsianych po Rio są tysiące, ale Rocinha jest wyjątkowa, ponieważ leży pomiędzy trzema najbogatszymi dzielnicami miasta. Już kiedy pojechałem tam po raz pierwszy, była atrakcją turystyczną. Jechało się minivanem przez główną ulicę, Estrada da Gávea, i zatrzymywało, żeby obejrzeć ciasne, jaskrawo kolorowe pudła, w których mieszka około stu tysięcy ludzi. Po krótkich odwiedzinach u grupy przedszkolnej, prowadzonej po godzinach przez miejscową NGO, następowała sprzedaż obrazów prymitywistycznych, tak by turyści mogli dać coś od siebie znajdującej się w opłakanym stanie gospodarce slumsu. Jeden z przewodników wyjaśnił mi wtedy, że Rocinhą rządzi niejaki Nem. Z zupełną szczerością powiedział, że Nem, szef miejscowego kartelu narkotykowego, „to człowiek, który pilnuje tu porządku”. Przypomniałem sobie o Nemie cztery lata później, gdy tuż po północy aresztowano go kilka kilometrów od Rocinhi. Okoliczności zatrzymania były dramatyczne. Trochę pogrzebałem i ze zdziwieniem odkryłem, że wcześniej udzielił kilku wywiadów brazylijskim dziennikarzom. Media często przedstawiały go jako bezwzględnego mordercę, który handlując narkotykami, zatruwał życie wielu młodym ludziom. Z wywiadów wyłaniał się całkiem inny obraz. Nem udzielał przemyślanych odpowiedzi, wskazujących na to, że rozumie polityczne i społeczne znaczenie odgrywanej przez siebie roli prezydenta, premiera i największego przedsiębiorcy w średniej wielkości mieście. Dlatego podczas brazylijskiej zimy 2012 roku napisałem do niego do więzienia, przedstawiłem się i poprosiłem o spotkanie. Teraz, osiem miesięcy później, znalazłem się w Campo Grande – przede mną siedział Nem, wróg publiczny numer jeden. Przepisy więzienne zabraniały oczywiście wszelkiego kontaktu fizycznego, nie mogłem nawet uścisnąć mu ręki. W tych okolicznościach nasze powitanie było dosyć chłodne. Miał na sobie więzienny niebieski T-shirt i bawełniane spodnie. Kiedy wstał, by wyprowadzono go z sali, zobaczyłem, że jest wysoki i chudy. Mógł mierzyć około stu osiemdziesięciu pięciu centymetrów. Miał brązową skórę, charakterystyczną wąską twarz i lekko wystającą górną szczękę. Ze względu na krótko przycięte włosy stracił loki, dobrze znane z dwóch najsłynniejszych fotografii krążących w internecie. Szczególnie uderzające były jego oczy, czarne jak węgiel, tak ciemne, że tęczówki i źrenice niemal się zlewały. Natychmiast zrozumiałem, że właśnie one stanowiły główne źródło jego charyzmy – potrafiły przejrzeć twoją duszę na wylot, ale same niczego nie zdradzały. Zawsze zwracał się do mnie z szacunkiem: o senhor, proszę pana. Znając podstawy portugalskiego, ja mówiłem do niego po prostu per Antônio. W trakcie naszego spotkania w pewnym momencie upadł mi długopis. Podnosząc go, zobaczyłem, że nogi Nema przykute są do stalowego stołu, który z kolei przybito do podłogi. Nem odmówił nawet kawy i wody, ponieważ musiałby wtedy unieść dłonie ponad blat i pokazać kajdanki (zdejmowano mu je na nasze kolejne spotkania). Wydawał się upokorzony tą sytuacją. Bardzo chętnie natomiast rozmawiał o swoim życiu, tak osobistym, jak i zawodowym. Wówczas, podobnie jak teraz, przebywał w areszcie śledczym, pewnych tematów nie mógł więc komentować, ponieważ wiązały się z trwającym postępowaniem sądowym. Przez kolejne dwa lata odwiedziłem go dziesięć razy. Pierwsze dwa spotkania trwały po dwie godziny, a każde kolejne – trzy. Wywiad z więźniem w zakładzie karnym zawsze jest osobliwy, ale te wywiady były szczególnie dziwne. Nawiązałem z Antôniem bardzo silną relację – zawsze spotykaliśmy się w całkowicie anormalnych okolicznościach i częściowo może właśnie im ją zawdzięczałem. Stopniowo zaczęliśmy mówić o sprawach głębokich i intymnych. Niektórych tematów nie poruszał pewnie nawet z rodziną. Rozmawialiśmy o narkotykach, przywództwie, wierze, rodzinie i o przetrwaniu we wrogim świecie. Ta książka to historia Nema. Choć jego świadectwo jest tu kluczowe, naturalnie nie opierałem się wyłącznie na jego wersji. Rozmawiałem z jego rodziną, przyjaciółmi, wrogami, z policjantami, którzy prowadzili przeciwko niemu śledztwo, politykami, którzy z nim negocjowali, dziennikarzami, którzy o nim pisali, i prawnikami, którzy go reprezentowali. Wierzę, że jest to historia odzwierciedlająca naturę współczesnej Brazylii – jej dobre i złe strony. Opowiada jednak również o tym, jak ludzie potrafią przetrwać, a nawet prosperować, w najbardziej niesprzyjających warunkach. Jak balansują na cienkiej granicy między życiem a śmiercią.\nProlog Aresztowanie I 9–10 listopada 2011 Spod gęstego listowia lasu atlantyckiego w Rio wyłoniła się duża ciemna toyota corolla, która powoli pięła się krętą drogą. Elegancki pojazd musiał być samochodem rządowym albo firmowym. To bardzo rzadki widok w slumsie Rocinha. Starzejące się auta gotowe wyzionąć ducha – tak. Chmary taksówek motorowych – tak. Niezdarne autobusy, które wbrew prawom fizyki pokonują agrafki, zarzucając tyłami – tak. Ale niepokojąco luksusowe nisko zawieszone limuzyny z grubymi oponami? To nie ich miejsce. W Rocinhi wszystko, co nieznajome, odruchowo lustrują tysiące oczu. Samochód wkrótce dotarł do najwyższego punktu Estrada da Gávea, drogi przecinającej Rocinhę z góry na dół. Stąd mieszkańcy widzieli migoczące światła slumsu, które ciągnęły się ku Oceanowi Atlantyckiemu. Była noc, dlatego trzej mężczyźni z łatwością odróżniali Wzgórza, jak określa się slumsy Rio, od Asfaltu, czyli dzielnic mieszkaniowych dla klasy średniej. Slumsy zawsze są słabiej oświetlone. Napięcie w gęstej plątaninie legalnych i nielegalnych przewodów doprowadzających prąd do nieformalnych domostw jest niższe niż w bardziej uporządkowanej sieci, która obsługuje Asfalt. Przejechawszy szczyt wzniesienia, czarny samochód przechylił się w dół i minął Dziewięćdziesiątkę Dziewiątkę, ostatni przystanek autobusowy w slumsie, tam gdzie droga ostro skręca w lewo. Było około godziny 22.35 9 listopada 2011 roku. Trzej mężczyźni w garniturach jechali wolno przez mrok. Byli milczący i spięci. Kierowca, starszy od pasażerów, może dobiegał sześćdziesiątki. Obok niego korpulentny jegomość w kółko usiłował się do kogoś dodzwonić. Bez skutku – na szczycie Rocinhi rzadko można złapać sygnał i jego operator także nie miał tu zasięgu. Z tyłu leżała duża skórzana torba podróżna. Siedział przy niej trzeci mężczyzna, również dosyć tęgi. Tak jak jego dwaj towarzysze z zawodu był prawnikiem. Po pokonaniu ostrego zakrętu przejechali jeszcze dwieście metrów w kierunku krótkiego pasa ziemi niczyjej, który dzieli Rocinhę od eleganckich willi Gávei, jednej z najdroższych dzielnic Rio. Punkt ten wyznaczony jest kolejną agrafką, tylko że ta skręca w prawo, tuż przed wejściem do Szkoły Amerykańskiej w Rio de Janeiro. Co prawda nie widać tego, i to nawet za dnia, ale jest tu także zakręt w lewo, w długą nieoświetloną ulicę. Rosnące wzdłuż niej drzewa i krzewy nocą potęgują złowieszczą atmosferę. Gdy auto zbliżało się do owej granicy bogactwa, z ukrytej ulicy wyszedł rosły mężczyzna z bronią samopowtarzalną i dał znak, żeby się zatrzymało. Miał na sobie mundur Batalhão de Choque (batalionu bojowego), jednostki Żandarmerii Wojskowej (PM) specjalizującej się w kontroli tłumu. PM wbrew nazwie odpowiedzialna jest w Rio za utrzymywanie porządku wśród cywili. Trzej mężczyźni, naładowani adrenaliną, wysiedli z toyoty. Ich język ciała świadczył o tym, że są spięci. Nastąpiła ostra wymiana zdań z funkcjonariuszem, który chciał przeszukać bagażnik. Prawnikom bardzo zależało, żeby tego nie robił. W tym momencie przyjechało dwóch kolejnych, starszych rangą, funkcjonariuszy PM. Jeden z nich, porucznik, wyraźnie tu dowodził. Prawnik z torbą pokazał mu dokumenty: paszport oraz oficjalnie wyglądający identyfikator. Wyjaśnił, że choć jest Brazylijczykiem, jednocześnie pełni funkcję honorowego konsula Demokratycznej Republiki Konga, ponieważ zaś właśnie wykonuje obowiązki służbowe, samochód jest objęty immunitetem dyplomatycznym i nie może zostać przeszukany. Nagle mężczyzna z telefonem zorientował się, że wreszcie złapał zasięg, więc zaczął dzwonić do tej samej osoby, z którą usiłował się połączyć przez ostatnie trzy kwadranse. Była dokładnie 23.06. Kiedy zadzwonił telefon, inspektor z Policji Cywilnej (PC), drugiej formacji policyjnej w Rio, właśnie czytał córeczce bajkę w swoim domu w dzielnicy Barra da Tijuca, tuż za słynnym stadionem Maracanã. Wzdrygnął się. Czekał na ten telefon przez cały wieczór i już zaczął tracić nadzieję. Człowiek po drugiej stronie mówił szybko i niespójnie. Nawet jeśli jego słowa nie do końca miały sens, inspektor wiedział, że nie ma czasu do stracenia. Natychmiast zadzwonił do przełożonego. Po kilku minutach otrzymał zgodę na interwencję. Zielone światło przyszło z samej góry, dał je nie kto inny jak sekretarz do spraw bezpieczeństwa publicznego, szef całej policji, nie tylko w mieście, ale i w całym stanie Rio de Janeiro. Skoro akcept dał ktoś tak ważny, to znak, że działo się coś dużego. Tym bardziej, że sekretarz nie przebywał w Rio, lecz w Berlinie, gdzie była teraz 4.15 nad ranem. Inspektor ucałował córeczkę na dobranoc, chwycił kluczyki i pobiegł do samochodu, cały czas rozmawiając przez telefon. Tymczasem na zakręcie prawnik z telefonem odszedł na stronę z porucznikiem, żeby zamienić kilka słów na osobności. W trakcie gwałtownej rozmowy chciał podać żandarmowi swój aparat. Tamten odmówił ze złością. Zamiast tego oddalił się, żeby samemu zatelefonować. Zamierzał zaangażować w sprawę trzeci organ porządku publicznego, potężną Policję Federalną (PF). Żandarmi byli coraz bardziej poirytowani. Wreszcie jeden z nich podszedł do porucznika i szepnął mu coś na ucho. Po kolejnych rozmowach prawnicy wsiedli z powrotem do samochodu. Ustalono, że wszyscy udadzą się na komisariat. Prawnicy zgodzili się z ochotą. Kolumna ruszyła. Pierwszy jechał wóz Żandarmerii Wojskowej. W środku – toyota z trzema prawnikami. Z tyłu – dwa kolejne auta z żandarmami, w tym z porucznikiem. W sumie trzech mężczyzn było teraz eskortowanych przez jedenastu funkcjonariuszy. Tymczasem kilka kilometrów dalej, w centrum Rio, dowódca PF mobilizował zespół policjantów mający przechwycić konwój. Nagle wciśnięta między auta żandarmerii toyota spróbowała się wyrwać, wykonując niespodziewany skręt w prawo. Szybko myślący kierowca radiowozu zdołał odciąć jej drogę. Wszyscy zatrzymali się i znów wysiedli na ulicę. Kierowca toyoty wziął porucznika na bok na prywatną rozmowę. Prawnik z telefonem wykrzykiwał do komórki jeszcze agresywniej niż dotąd. Wiedział, że jeśli sprawy niewłaściwie się potoczą, może to mieć fatalne konsekwencje. Niedaleko stamtąd CORE, specjalna jednostka Policji Cywilnej, otrzymała rozkaz mobilizacyjny. Z szafek wyjęto broń, a z pojazdów opancerzonych ściągnięto plandeki. Gdzie indziej do działania przygotowywali się dwaj piloci jednostki śmigłowcowej PC. Po wymianie zdań prawnicy i żandarmi znowu ruszyli w kolumnie. Wkrótce ci pierwsi ponownie zjechali z głównej drogi, tym razem na parking starego Klubu Morskiego, który przylegał do Lagoa, wielkiej laguny w sercu Strefy Południowej Rio. Auta stanęły pod olbrzymią statuą Chrystusa Odkupiciela, górującą nad nimi na szczycie Corcovado. Prawnicy i żandarmi po raz trzeci wdali się w agresywną wymianę zdań. Ledwie jednak zaczęli, a obok z piskiem opon zatrzymało się kilka samochodów. Z jednego wyskoczył starszy rangą funkcjonariusz Policji Cywilnej, który zaczął ganić swoich kolegów z PM. Wkrótce na miejsce dotarł także inspektor z Tijuki. W pewnej chwili kierowca toyoty rzucił kluczyki auta policjantowi z PC. Nastąpiła szarpanina, w której chodziło o to, żeby nie dostali ich w swoje ręce żandarmi. Potem zajechały smukłe szare radiowozy federalnych. Z jednego wysiadł kapitan i oznajmił wszystkim, że sprawę przejmuje PF. Starszy oficer z PC kazał mu spadać. Trzej prawnicy oraz funkcjonariusze PC upierali się, że toyota powinna zostać dostarczona na komisariat piętnastego posterunku, położony zaledwie pięć minut drogi stamtąd. Żandarmi i federalni twardo stali na stanowisku, że skoro konsul powołał się na immunitet dyplomatyczny, sprawa podlega jurysdykcji federalnej. W miarę jak krzyki i wzajemne oskarżenia się nasilały, zdaniem jednego ze świadków funkcjonariusze PC i PM zaczęli mierzyć do siebie z broni palnej. Tak czy inaczej, porucznik żandarmerii, wykorzystując zamieszanie, przykucnął za toyotą i wbił nóż w oponę, żeby uniemożliwić przejazd na piętnasty posterunek. Potem pojawił się ciężkozbrojny oddział CORE. Wielki pojazd po prostu zatrzymał się przed samochodami Żandarmerii Wojskowej, tak by nie mogły się ruszyć. Zaczął narastać mechaniczny terkot śmigieł – do miejsca zdarzenia zbliżał się helikopter PC, który wszystko filmował. Ów materiał mógł się z pewnością przydać dwóm obserwatorom – oficerom z zarządu wywiadowczego biura sekretarza stanu do spraw bezpieczeństwa. Mieli przekazać swemu szefowi przygnębiającą opowieść o tym, że jego nowa strategia poprawy jakości współpracy między formacjami policyjnymi już na początku napotkała trudności. Wszystko to działo się w odległości zaledwie kilku minut piechotą od siedziby Globo, największej korporacji prasowej w Brazylii. Wkrótce w tłumie zaroiło się od kamer, błyskających fleszy, mikrofonów i pokrzykujących dziennikarzy. To była mieszanka wybuchowa sprzecznych interesów, chaosu i broni palnej. Inspektor uznał, że nie może dopuścić do tego, by sprawy jeszcze bardziej wymknęły się spod kontroli. Musiał omówić wszystko ze swymi odpowiednikami z Policji Federalnej. Wiedział bowiem coś, czego nie wiedzieli pozostali – z tyłu corolli ukryty był jeszcze jeden człowiek. Po rozmowie ze starszym oficerem federalnym zostaje postanowione, że konsul otworzy bagażnik. Otaczają go policjanci z różnych formacji, większość celuje broń w auto. Klapa podnosi się, ukazując chudego mężczyznę, który leży zwinięty na boku, z kolanami przyciągniętymi do piersi. Ma na sobie czarne spodnie oraz koszulę w niebiesko-białe prążki. Zostaje wyciągnięty z samochodu za ręce i nogi. Wyraźnie dezorientują go ten tłum, te światła i ogólny zamęt. Dziennikarze i policjanci walczą o jak najlepsze zdjęcia. Flesze błyskają mu przed oczami. Któryś z funkcjonariuszy łapie go za gęste kręcone włosy i odciąga mu głowę do tyłu, żeby ułatwić zadanie cyfrowym gapiom. Ostatnie dwie godziny ten człowiek spędził ściśnięty w bagażniku, teraz zaś nagle zderza się z rozbuchaną histerią w brazylijskim stylu. Otaczają go najróżniejsze mundury oraz okrzyki: „To ja go aresztowałem!”, „Nieprawda, jest nasz! Łapy precz!”. Wygląda na zrezygnowanego – jego twarz zdradza niewiele emocji; mężczyzna przypomina zmęczoną szmacianą lalkę rzucaną tam i z powrotem. Zapewne doświadcza swego rodzaju łagodnego wstrząsu. Przede wszystkim jednak w całym tym zamieszaniu wydaje się bardzo samotny. Porucznik triumfalnie zakłada mu kajdanki i razem z najstarszym oficerem federalnych ładuje go na tył jasnoniebieskiego auta Żandarmerii Wojskowej, które jako pierwsze zatrzymało toyotę corollę przy wjeździe do Rocinhi. Potem wiozą więźnia do siedziby głównej Policji Federalnej. Zegar właśnie wybija północ, kiedy Antônio Francisco Bonfim Lopes, znany wszystkim Brazylijczykom jako Nem z Rocinhi, oficjalnie trafia do aresztu. Ramówki lądują na śmietniku, a fotoedytorzy przystępują do pracy nad przygotowaniem dramatycznych materiałów z wydarzeń tego wieczoru, tak żeby były gotowe do porannych programów informacyjnych. Najbardziej poszukiwany człowiek w Rio, a wręcz w całej Brazylii, nareszcie trafił za kratki. To chwila triumfu dla José Mariana Beltramego, sekretarza do spraw bezpieczeństwa publicznego stanu Rio de Janeiro. Wreszcie bez obaw, że ktoś mu zaprzeczy, może się chwalić skutecznością swojej radykalnej polityki pacyfikacji slumsów Rio, w których rządzi bezprawie. Jego siły oczyszczają fawele z narkotyków i broni, przywracając tam autorytet państwa brazylijskiego. Cały kraj może patrzeć w przyszłość z jeszcze większym entuzjazmem niż dotąd, wyczekując bezpiecznych mistrzostw świata w piłce nożnej oraz igrzysk olimpijskich. W chwili zatrzymania Nem zamieszany jest w sieć korupcji, przemocy, narkotyków i intryg politycznych, która dławiła Rio de Janeiro – czyli Cudowne Miasto, jak mówią o nim Brazylijczycy – przez niemal ćwierćwiecze. Ta rozległa sieć jest mu dobrze znana. Obejmuje polityków, handlarzy narkotyków, prawników, pastorów ewangelickich i policjantów. Pozostaje tylko jedno pytanie: czy Nem jest pająkiem, czy muchą?\nCzęść I Protagonista\n1 Eduarda grudzień 1999 – czerwiec 2000 Vanessa dos Santos Benevides nie śpi. Jej małe dziecko płacze głośniej niż kiedykolwiek. Czy to przez pogodę? Późna wiosna w Rio de Janeiro jest lepka i upalna, co zwiastuje nadejście „latającej rzeki”. Ta wytrwała pielgrzymka nabrzmiałych wilgocią chmur zaczyna się ponad trzy tysiące kilometrów na północ od Rio, kiedy z Amazonki i jej lasów podnoszą się niezliczone ilości wody, żeby przemieścić się na południe. Od zachodu „latająca rzeka” odgrodzona jest przez Andy. Wielkim łukiem zakręca na wschód, zalewając środek i południe brazylijskiego interioru oraz wybrzeże kraju. W Rio ulewa w kilka sekund ogranicza widoczność do dwóch, może trzech metrów. Deszcze każdego roku niosą śmierć i zniszczenie w formie powodzi i osuwisk. Prasa i telewizja donoszą o straszliwym losie rodzin zatopionych pod masami błota i kamieni: jedni giną w samochodach, inni we własnych domach, jeszcze inni w autobusach zepchniętych do przepaści. Najbardziej narażeni cariocas, jak nazywani są mieszkańcy Rio, żyją w slumsach – fawelach. To właśnie tam nawałnice zbierają najstraszniejsze żniwo. Fawele najczęściej wyrastają na licznych górach i wzgórzach miasta. Na takim terenie lawina błotna w kilkadziesiąt sekund może zatopić dziesiątki ludzi. Prymitywne systemy kanalizacyjne, otwarte kanały ściekowe, kopce gnijących śmieci oraz liche budowle błyskawicznie ustępują pod naporem olbrzymich ilości wody. Sufity pękają, a potem się sypią. Gąszcze odsłoniętych przewodów elektrycznych iskrzą, na moment stają w płomieniach, a potem gasi je powódź. Schody i płyty chodnikowe obluzowują się i spływają w dół w rwących potokach. Kiedy chmury się rozstępują, gęsta wilgoć wciąż wisi w powietrzu. Poziom wilgotności często bywa nie do zniesienia. Nocą na wzgórzach brak klimatyzacji sprawia, że trudno jest zasnąć w tej dżungli hałasów: skrzeczą małpy i szczekają psy, dudnią basy na całonocnych imprezach, raz po raz słychać terkot broni samopowtarzalnej, wzburzeni mężczyźni i kobiety ścierają się w słownej walce, może są pijani, a może po prostu mają siebie dość. Właśnie w taką noc Vanessa, młoda matka, nie może zasnąć. Zmęczenie odciska piętno na jasnobrązowej skórze jej zazwyczaj spokojnej twarzy. Jest 1999 rok, tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Jej córeczka Eduarda jest tak drobna, że nie wygląda na swoje dziewięć i pół miesiąca. Płacze nieustannie. Vanessa bierze małą na ręce, żeby ją uspokoić, i zauważa, że dziewczynka poci się bardziej niż zwykle w takim upale. Ma sztywny kark, zgięty pod kątem, tak że główka opiera się na lewym ramieniu. Rano Vanessa mówi do męża Antônia, że zabiera dziecko do doktora. Miejscowa lekarka zgadza się z Vanessą, że dziecko zapewne zasnęło w niewygodnej pozycji i stąd ten kurcz szyi. Postanawia założyć jej kołnierz. Tydzień później kark nadal jest całkowicie sztywny, a mała Eduarda wyje z bólu. Matka bierze ją na oddział urazowy w jednym z lokalnych szpitali. Antônio wychodzi do pracy. Dręczą go kiełkujące wyrzuty sumienia. Boi się, że mógł mieć coś wspólnego z okropnym stanem córeczki. Jego biuro, podobnie jak szpital, mieści się w Gávei, jednej z trzech wyjątkowo bogatych dzielnic otaczających Rocinhę, w której urodził się i wychował. Przez ostatnie kilka lat Antônio piął się po szczeblach firmy Globus Express, by w końcu zostać szefem zespołu odpowiedzialnego za dystrybucję „Revista da NET”, najpopularniejszego programu telewizyjnego. Odpowiada za większość Strefy Południowej, rejonu obejmującego najsłynniejsze punkty Rio, takie jak olbrzymia rzeźba Chrystusa na górze Corcovado oraz plaże Copacabana i Ipanema. Mimo skromnych zarobków Antônia razem z Vanessą uciułali dość pieniędzy, żeby wyprowadzić się z maleńkiego mieszkania jego matki do własnego, również maleńkiego. To niewiele, ale zawsze coś na początek, a przyjście na świat Eduardy – Dudy – wesołego, spokojnego dziecka, wniosło dużo ciepła do ich małego domu. Rodzice czuli się szczęśliwi i patrzyli w przyszłość z nadzieją. Teraz jednak mała spędza miesiąc w szpitalu, a jej stan pogarsza się z każdym dniem. Lekarze stosują różne środki, ale nic nie pomaga. Podejrzewają gruźlicze zapalenie kości, rzadkie zaburzenie wtórne polegające na zakażeniu kości osoby cierpiącej na gruźlicę. Po prawej stronie szyi dziewczynki pojawia się guz, który rośnie do rozmiarów jajka. Po tej wiadomości Antônio upada na duchu. Uznaje – błędnie, acz nie bez podstaw – że to on zaraził córkę gruźlicą, chorobą endemiczną w uboższych dzielnicach Rio. Rzucające się w oczy plakaty przy wejściach do Rocinhi obwieszczają: „Kaszlesz od co najmniej trzech tygodni? IDŹ DO LEKARZA. Prawdopodobnie masz gruźlicę”. Ta choroba, przenoszona w powietrzu, najszybciej rozprzestrzenia się na obszarach gęsto zaludnionych, zwłaszcza w slumsach, gdzie rodziny i znajomi mieszkają razem na niewielkiej powierzchni. W Rocinhi jest najwięcej przypadków gruźlicy w całym stanie Rio, a w niektórych latach – w całej Brazylii. Obecnie zapada na nią miesięcznie około pięćdziesięciu pięciu mieszkańców dzielnicy. Zaledwie na kilka dni przed narodzinami Dudy Antônia zaczęło boleć gardło. Jego stan pogarszał się, kiedy mężczyzna na zmianę pracował w słońcu i w deszczu. Nie odżywiał się właściwie. Kupony obiadowe, które w faweli stanowią drugą walutę, wolał odkładać, żeby jego matka i ciężarna żona mogły dobrze zjeść. Mimo gorączki i bólu głowy tak silnego, że wywoływał halucynacje, Antônio nie przestawał pracować, aż pewnego dnia stracił przytomność – to właśnie wtedy stwierdzono u niego gruźlicę. Córeczka urodziła się, kiedy był w szpitalu. Zakazano mu się do niej zbliżać przez dwa tygodnie, a potem nie mógł spędzać nocy w domu, żeby jej nie zainfekować. Teraz, gdy Duda zachorowała, Antônio jest przekonany, że to od niego się zaraziła, chociaż kilka miesięcy wcześniej poinformowano go, że wyzdrowiał. Duda dostaje serię antybiotyków, ale jej stan wciąż się pogarsza. Straciła apetyt, przez co pokonanie choroby staje się jeszcze trudniejsze. Rodzice po raz pierwszy uświadamiają sobie, że być może ich córeczka umiera. Zrozpaczona Vanessa zagrywa ostatnią kartę. Skromne ubezpieczenie zdrowotne Antônia, finansowane przez pracodawcę, pozwala wybrać lekarza rodzinnego z określonej listy. Vanessa wybiera nazwisko na chybił trafił. Później powie, że pokierował nią Bóg. Przyciskając dziecko do piersi, schodzi krętą główną ulicą Rocinhi, Estrada da Gávea. W dole, w modnej dzielnicy São Conrado, Ocean Atlantycki spotyka się z plażą. Za plecami Vanessy z bujnie zielonej roślinności górskiego zbocza wyrastają pijane rzędy kolorowych domów, tworząc charakterystyczną panoramę faweli. Na samym dole wzgórza ulicę przecina szosa wiodąca z Rio na zachód. Każdego ranka dziesiątki tysięcy ludzi tłoczą się w autobusach, żeby dojechać do zamożnych części miasta, gdzie pracują jako służące, kierowcy, sprzątaczki, ogrodnicy, sprzedawcy, majstrzy i barmani. Vanessa wsiada do autobusu pełnego ludzi. Na większości twarzy maluje się otępienie i zrezygnowanie. Pojazd rusza z przystanku, podskakuje i szarpie. Dziewczynka wykrzywia buzię, bo jej spuchniętym karkiem rzuca w górę, w dół i na boki. Widać wyraźnie, że to przeżycie jest dla niej nieznośne, tak że po wizycie u lekarki przestają jeździć autobusami i od tej pory znaczną część topniejących środków wydają na taksówki. Lekarka przyjmuje w Barra da Tijuca, dzielnicy mieszkaniowej często porównywanej pod względem stylu i wielkości do Miami, odkąd w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych zaczęła się gwałtownie rozrastać. Barra jest oddalona od faweli o zaledwie dziesięć minut jazdy przez dwa długie tunele, leży jednak w zupełnie innym świecie. Są tam szerokie bulwary, wzdłuż których ciągną się dziesiątki eleganckich willi, oraz grodzone osiedla rezydencji w amerykańskim stylu. Wśród nich tu i ówdzie stoją centra handlowe obwieszone krzykliwymi neonami i wielkimi billboardami. Gwałtowny wzrost miejskiej przestępczości w ciągu dwóch dekad rozwoju Barry można tłumaczyć napływem klasy średniej do tej dzielnicy. Zapewne góry i laguny, którymi w znacznej mierze jest odgrodzona od reszty miasta, stwarzają poczucie bezpieczeństwa. Barra wydaje się sztuczna, jakby znieczulona anodyną, ale mają tu dobre usługi. Lekarka bada Eduardę i stwierdza, że ona również podejrzewa gruźlicę. Objawami tej choroby bywają gorączka oraz guzy i bąble właśnie takie jak to jajeczko na szyi Dudy. Ponieważ jednak leczenie nie przynosi rezultatu, lekarka kieruje małą do Instituto Fernandes Figueira, specjalistycznego centrum medycznego dla dzieci, młodzieży i kobiet. Reszta tekstu dostępna w regularniej sprzedaży.\nPrzypisy  Patrz dodatek: Główne formacje policyjne w Rio de Janeiro.\nAutor: Misha Glenny, Rafał Lisowski\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Nemezis__O_czlowieku_z_faweli_i_bitwie_o_Rio-ebookRO/p0408987i040" target="_blank" title="Nemezis. O człowieku z faweli i bitwie o Rio [Misha Glenny, Rafał Lisowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Nemezis. O człowieku z faweli i bitwie o Rio [Misha Glenny, Rafał Lisowski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Serwis Artvolver umożliwia zapoznanie się z ofertą najlepszych polskich galerii sztuki współczesnej. W przypadku zainteresowania daną pracą serwis umożliwia kontakt z Galerią, która jest właścicielem prezentowanej pracy w celu dokonania zakupu. Serwis Artvolver nie sprzedaje żadnych usług i produktów, nie odpowiada też za transakcje, które mogą zostać zawarte w wyniku skontaktowania z sobą Galerii i osoby zainteresowanej daną pracą.\nPolityka prywatności przedstawiona poniżej określa zasady przetwarzania danych osobowych i warunki zachowania poufności użytkowników serwisu pod adresem Artvolver.com\nDane osobowe zbierane w serwisie Artvolver są przekazywane bezpośrednio przez użytkownika poprzez wypełnienie formularzy dostępnych online, w trakcie kontaktu email lub telefonicznego a także są pobierane automatycznie przez system informatyczny wykorzystywany przez operatora serwisu w czasie wizyty użytkownika w serwisie internetowym. Podanie danych osobowych przez użytkowników serwisu jest dobrowolne, jest jednak niezbędne do wykorzystania pełnych funkcjonalności serwisu.\nPodczas wizyty w serwisie Artvolver system operatora automatycznie pobiera dane do statystyk Google Analytics: adres IP użytkownika, informacje o rodzaju przeglądarki, źródle odwiedzin, geolokalizacji a w przypadku użytkowników, którzy weszli na stronę za pośrednictwem wyszukiwarki, także o wykorzystanych słowach kluczowych prowadzących do wyświetlenia linku serwisu Artvolver w wynikach wyszukiwania. Dane te są gromadzone wyłącznie dla potrzeb prowadzenia statystyki. Równocześnie podczas przeglądania serwisu system zapamiętuje drogę użytkownika w serwisie. Dane te wykorzystywane są jedynie w celu tworzenia statystyk najczęściej oglądanych prac. System umożliwia użytkownikowi także dodanie prac i autorów do ulubionych, w tym przypadku system zapisuje także te informacje.\nDane osobowe użytkowników są zbierane w celu umożliwienia użytkownikom spersonalizowanego przeglądania serwisu, dostępu do cen oraz automatycznego kontaktu z Artvolver.\nDane osobowe kupującego zbierane przez Artvolver będą udostępniane galerii sprzedającej prace jedynie w celu umożliwienia finalizacji transakcji sprzedaży.\nW przypadku podejrzenia złamania prawa, dane osobowe będą udostępnione odpowiednim organom państwowym a w sytuacji kontroli także upoważnionym pracownikom Generalnego Inspektoratu Ochrony Danych Osobowych. Dane osobowe mogą być także udostępnione podmiotom, które w imieniu operatora serwisu Artvolver podejmą działania windykacyjne.\nOperator serwisu Artvolver pod żadnym pozorem nie odsprzedaje i nie udostępnia danych osobowych podmiotom trzecim poza sytuacjami opisanymi powyżej.\nOperator serwisu Artvolver będzie się kontaktował z użytkownikami za pośrednictwem poczty elektronicznej lub telefonicznie, w sprawach związanych z zapytaniami o prace prezentowane w serwisie.\nUżytkownikom, którzy wyrazili zgodę na otrzymywanie newslettera, operator serwisu Artvolver będzie go przesyłał za pośrednictwem poczty elektronicznej.\nKażdy użytkownik ma prawo zmienić lub zaktualizować swoje dane osobowe, przesyłając dyspozycję do operatora serwisu Artvolver e-mailem na adres: info@artvolver.com lub samodzielnie dokonując zmiany w panelu użytkownika dostępnym online po zalogowaniu do serwisu.\nUżytkownik może w dowolnym momencie, zrezygnować z otrzymywania od operatora wiadomości email o charakterze marketingowym lub zakazać przekazywania jego danych osobowych podmiotom trzecim (firmom kurierskim), o ile zakaz nie będzie dotyczył realizowanej transakcji. Decyzję rezygnacji należy przekazać operatorowi serwisu Artvolver e-mailem lub listem tradycyjnym. Rezygnacja będzie uwzględniona przez operatora serwisu Artvolver w możliwie najkrótszym czasie od jej otrzymania.\nOperator serwisu wykorzystuje pliki cookies w celu umożliwienia logowania się do konta w Serwisie, zapisania wybranego języka oraz opracowania statystyk korzystania z Serwisu. Pliki cookies pozwalają ponadto użytkownikom na zachowanie ich parametrów nawigacyjnych w Serwisie. Więcej informacji tutaj: artvolver/pl/cookies.\nOperator serwisu Artvolver dokłada wszelkich starań do skutecznej ochrony przetwarzanych danych osobowych. Do danych osobowych przetwarzanych w systemie operatora systemu mają dostęp wyłącznie osoby posiadające pisemne upoważnienie do przetwarzania danych osobowych w systemie operatora.\nOperator serwisu Artvolver zobowiązuje się stosować opisane w niniejszym dokumencie zasady gwarantujące zachowanie poufności użytkownikom serwisu. Dopuszcza się zaistnienie sytuacji, w której zmianie nieznacznie ulegnie zakres zbieranych danych lub sposób ich zabezpieczenia przy zachowaniu prywatności użytkowników. Niniejszy dokument nie może stanowić podstawy do jakichkolwiek roszczeń wysuwanych wobec operatora serwisu Artvolver, o ile roszczenia te nie będą wynikały z obowiązujących na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przepisów prawa.\nW serwisie Artvolver znajdują się odnośniki i przekierowania do innych stron www, operator serwisu Artvolver nie ponosi odpowiedzialności za zasady zachowania prywatności, które obowiązują na tych stronach.\nOperator serwisu Artvolver zastrzega sobie prawo do wprowadzenia zmian w niniejszym dokumencie. Zmiany będą publikowane na stronie www.artvolver.pl/terms


AdrianPL250 RnG czyli Adrian Skiepko - Strona 2 - Ekipa Toster - GTA Forum\npecet AdrianPL250 RnG czyli Adrian Skiepko\n1 minutę temu, The-Carl napisał:\nto ten vesti co ma supportera na nullify\nTo jest inny Vesti.\nWitam, wczoraj zainstalowalismy gta v z 7 plyt, natomiast gra nie chce sie wlaczyc. Niezaleznie czy uruchamiam z ikonki czy jako administrator caly czas pobiera sie social club a po pobraniu nic sie nie wlacza. Direct x nie da sie zaktualizowac bo wyswietla sie info, ze jest najnowsza akualizacja zainstalowana. Czy jest jakis sposob na rozwiazanie problemu? Zadne okienka sie bie pojawiaja, po prostu gra nie wlacza sie.\nSzukam osób do mafii w RP\nSzukam osób do mafii na serwerze goldengaterp wymagania : +16 ; w miarę dobry mikrofon . Po więcej na discordzie Biblethump#7535\nProblem z dinput8.dll\nSiemka, mam problem z dinput8.dll po zainstalowaniu Script Hook V oraz eae4cf-TrainerV (wszystko robię dobrze, oglądałem nawet poradniki) i gdy próbuje wejść do GTA przez RAGEPluginHook, to podczas ładowania wywala GTA, gdy wchodzę przez normalne GTA wszystko działa dobrze póki nie nacisnę "fabuła" bo wtedy też wywala GTA. Po odinstalowaniu dinput8.dll wszystko działa poprawnie. Wie ktoś jak to naprawić?


Międzynarodowy Dzień Archiwów pod znakiem promocji wystawy on-line pt. "Pielęgniarki i położne w świetle archiwaliów" - Archiwum Państwowe w Kaliszu\nStrona główna Aktualności Międzynarodowy Dzień Archiwów pod znakiem promocji wystawy on-line pt. "Pielęgniarki i położne w świetle archiwaliów"\nW niecodziennej rzeczywistości przyszło nam świętować tegoroczny Międzynarodowy Dzień Archiwów. 9 czerwca 2020 r., w siedzibie Archiwum Państwowego w Kaliszu, zapromowano uroczyście wystawę on-line pt. "Pielęgniarki i położne w świetle archiwaliów". Imprezę wespół z APK współorganizowało Kaliskie Towarzystwo Przyjaciół Archiwaliów, Stowarzyszenie Archiwistów Polskich Oddział w Kaliszu oraz Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych w Kaliszu. W spotkaniu, ze względu na reżim sanitarny, wzięła udział ograniczona grupa gości, w przeważającej części związana z zawodem pielęgniarki i położnej. Gościliśmy m. in. Przewodniczącego Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w Kaliszu Marka Przybyła, Naczelną Pielęgniarkę Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Kaliszu Annę Juszczak, Wiceprzewodniczącą Zarządu Wojewódzkiego Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego w Poznaniu dr. n. med. Violettę Jachimowicz, pielęgniarki - absolwentki Państwowej Szkoły Pielęgniarskiej w Kaliszu Danielę Nagórną i Wicedyrektora Liceum Medycznego w Kaliszu w latach 1972-1992 Wandę Karkoszkę, darczyńcę, który udostępnił pamiątki rodzinne na potrzeby organizacji wystawy Ryszarda Samocia, Prezesa Stowarzyszenia im. H. Sutarzewicz w Kaliszu Elżbietę Stadtmüller, reprezentującą Kaliskie Towarzystwo Przyjaciół Archiwaliów i Radio Centrum Sylwię Kwiatkowską oraz przedstawicieli pozostałych mediów: Telewizji "Kalisz", "Ziemi Kaliskiej".\nSpotkanie otworzyła Dyrektor APK dr Grażyna Schlender, nadmieniając o genezie obchodów Międzynarodowego Dnia Archiwów i podjęciu współpracy z Okręgową Izbą Pielęgniarek i Położnych w Kaliszu na początku roku. Planowaliśmy wspólną organizację tegorocznych obchodów Roku Pielęgniarki i Położnej. W dobie pandemii zdecydowaliśmy się na przygotowanie wystawy on-line, z nadzieją na dalszą współpracę w przyszłości.\nDr Grażyna Schlender wspomniała losy patronki polskich położnych - Stanisławy Leszczyńskiej, która w czasie swojego pobytu w Oświęcimiu odebrała 3000 porodów więźniarek, a swoje wspomnienia spisała w książce pt. "Raport położnej z Oświęcimia".\nJest ona cioteczną prababcią żony piłkarza Roberta Lewandowskiego - Anny Lewandowskiej. Z kolei światową patronką pielęgniarek jest brytyjska arystokratka Florence Nightingale, która wbrew woli rodziny została pielęgniarką i opiekowała się brytyjskimi żołnierzami w czasie wojny krymskiej. "Dama z lampą" niosła im otuchę i otaczała czułością najbardziej cierpiących. Temat pielęgniarek i położnych, ich działalności jest na tyle ciekawy, że postanowiliśmy przeprowadzić kwerendę źródłową w zasobie APK. Jej pokłosiem jest wirtualna ekspozycja.\nNajważniejszym punktem spotkania było zapromowanie najnowszej wystawy on-line pt. "Pielęgniarki i położne w świetle archiwaliów". Ekspozycja została opracowana przez starszego archiwistę Annę Bestian-Zając. Autorka scharakteryzowała wystawę, nadmieniając, że składa się z materiałów pochodzących z 4 źródeł: zasobu APK, księgozbioru bibliotecznego APK, ogólnokrajowych aktów prawnych i źródeł udostępnionych przez prywatne osoby: Pawła Borowskiego z Kalisza i Ryszarda Samocia z Kalisza. Zaprezentowany materiał cechują pewne prawidłowości: są to źródła sfeminizowane; widać ewolucję ich aktotwórców - materiały z XIX w. i początku XX w. zostały wytworzone głównie przez administrację lokalną, akta magistratów. Później pojawiają się archiwalia wytworzone przez instytucje i towarzystwa związane stricte z działalnością pielęgniarską i położniczą. Należy w końcu zaznaczyć, że do końca okresu międzywojennego dominują materiały związane z pracą akuszerek. Wynika to z faktu, iż opiekę pielęgniarską w tym okresie pełniły głównie zakonnice.\nNajstarszy dokument pochodzi z 1834 r. i stanowi pismo Komisji Województwa Kaliskiego odnośnie ratowania płodu u kobiet umierających przy porodzie. Odnotowano w nim, że akuszerka ma obowiązek w przypadku komplikacji wezwać lekarza celem ratowania życia matki i dziecka. Najmłodszy dokument to decyzja z 2009 r. o likwidacji Szkoły Policealnej Nr 7 w Kaliszu, kształcącej pielęgniarki od 1953 r. Anna Bestian-Zając wskazała na kilka najciekawszych obiektów przedstawionych na wystawie, wskazując na rolę etyki w praktyce akuszeryjnej i pielęgniarskiej (za brak odpowiedniej postawy groziło m in. zamknięcie w wieży na 6 miesięcy i odbycie pokuty kościelnej), wymieniając najważniejsze punkty w rozwoju zawodu pielęgniarskiego: sprowadzenie w 1864 r. sióstr miłosierdzia do Kalisza do Szpitala św. Trójcy w wyniku darowizny dr. Bielińskiej z 1863 r., wprowadzenie w życie Ustawy o pielęgniarstwie w 1935 r. i włączenie zawodu pielęgniarskiego do tzw. gospodarki planowej w 1948 r., co zaowocowało m. in. rozwojem państwowych szkół pielęgniarskich w latach 50. XX w. W Kaliszu powołano do istnienia w 1953 r. Państwową Szkołę Pielęgniarską przy ul. Kaszubskiej 13. Przedstawiono także zdjęcia z pracy Heleny Borowskiej w kaliskim szpitalu z lat 1950-1960 fotografie z wręczenia dyplomu położnej Barbarze Samoć w 1942 r. i wycinek prasowy z 1972 r. na temat jej pracy zawodowej. Autorka wystawy omówiła również w oparciu o akta Urzędu Wojewódzkiego w Kaliszu szacunki, co do przyszłości zawodu pielęgniarki z 1975 r. Brakowało ok. 500 etatów, a do 1990 r. planowano zwiększyć zatrudnienie o ponad 2000 pielęgniarek. Przyszłość okazała się jednak inna. Zawód cieszył się coraz mniejszym powodzeniem, w wyniku czego w 2009 r. zlikwidowano Szkołę Policealną Nr 7 w Kaliszu.\nPrzewodniczący Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych Marek Przybył podziękował za opracowanie wystawy i podjęcie współpracy przez Archiwum Państwowe w Kaliszu w organizacji obchodów Roku Pielęgniarki i Położnej. Ekspozycja jest dla niego wyrazem podziękowania dla personelu medycznego w trudnym czasie pandemii. Na ręce Dyrektora APK złożył bukiet kwiatów oraz wydawnictwo książkowe.\nDr Grażyna Schlender na koniec uroczystości zaznaczyła, że 9 czerwca to wspólne święto wszystkich archiwistów. Z tej okazji otrzymaliśmy życzenia od Wojewody Wielkopolskiego Łukasza Mikołajczyka. List z gratulacjami i życzeniami został przeczytany przez Esterę Wałęsę.\nDodatkową atrakcją dla naszych gości, którzy po raz pierwszy pojawili się w APK było uczestnictwo w krótkim pokazie konserwacji akt, przeprowadzonym przez Anetę Burchard.. Ekspozycja jest dostępna na stronie internetowej Archiwum Państwowego w Kaliszu w zakładce Wystawy on-line pod adresem: https://www.archiwum.kalisz.pl/wystawy-on-line/pielegniarki-i-polozne-w-swietle-archiwaliow.\nList od Wojewody Wielkopolskiego Łukasza Mikołajczyka