USS Philip (DD-76)/ HMS Lancaster - Historia - 2022\nUSS Philip (DD-76) był niszczycielem klasy Wickes, który wszedł do służby tuż przed końcem pierwszej wojny światowej, a w drugiej wojnie światowej był używany jako HMS Lancaster.\nten Philip został nazwany na cześć Johna Woodwarda Philipa, oficera marynarki wojennej USA podczas wojny secesyjnej i wojny hiszpańsko-amerykańskiej, biorącego udział w bitwie o Santiago Bay.\nten Philip został zbudowany w Hucie Łaźni. Zwodowano go 1 września 1917, zwodowano 25 lipca 1918, a miesiąc później, 24 sierpnia 1918, wcielono do służby pod dowództwem komandora porucznika Johna F. Coxa.\nten Philip został przydzielony do Drugiej Eskadry, Cruiser Force, 1 września 1918 roku. W swojej pierwszej aktywnej służbie eskortował konwój HX-47 przez Atlantyk do Irlandii. Następnie został oddany pod kontrolę Dowódcy Sił Niszczycieli Stanów Zjednoczonych operujących na wodach europejskich, ale tylko na czas powrotu do Stanów Zjednoczonych. Od 28 września do 11 października był następnie używany jako okręt flagowy Grupy Łowców Podwodnych z bazy przybrzeżnej w Cold Springs w Cape May w stanie New Jersey. Po raz drugi przekroczył Atlantyk, eskortując konwój HX-54, opuszczając USA 27 października i wracając 20 listopada. Eskorta konwojów nie była zbyt duża w tym okresie - 13 okrętów HX-54 było chronionych przez Philipkrążownik pancerny Południowa Dakota (krążownik pancerny nr 9) i brytyjski okręt Londyn.\nKażdy, kto służył na niej między 31 sierpnia a 11 listopada 1918 r., kwalifikował się do medalu zwycięstwa w I wojnie światowej.\nWśród jej załogi podczas I wojny światowej był John L. Hall, który służył jako jej oficer inżynier. Wzniósł się do rangi flagi podczas II wojny światowej i brał udział w kampanii w Afryce Północnej, dowodził siłami desantowymi, które wysadziły V Korpus USA na plaży Omaha i brał udział w inwazji na Okinawę. USS John L. Hall (FFH-32) został nazwany jego imieniem.\nW maju 1919 wspierał transatlantycki lot latającego kutra Curtiss NC-4. Następnie wzięła udział w eksperymentach wojskowych w Forcie Hancock, po czym przeniosła się na Pacyfik, aby dołączyć do Eskadry 4, Destroyer Force, Floty Pacyfiku. Przybył do swojej nowej bazy w San Diego w dniu 2 sierpnia 1919, ale następnie został wysłany na wycieczkę do Pearl Harbor. Następnie wzięła udział w serii regularnych ćwiczeń na zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, a także w rejsach poza strefę Kanału Panamskiego i Amerykę Południową. Ten pierwszy okres służby operacyjnej zakończył się 29 maja 1922 r., kiedy został wycofany ze służby.\nten Philip został ponownie włączony do służby między 25 lutego 1930 a 2 kwietnia 1937. Po remoncie dołączył do eskadr niszczycieli floty bojowej i brał udział w ćwiczeniach strzeleckich u wybrzeży San Diego. Pod koniec 1930 roku przeniosła się na Wschodnie Wybrzeże, aby dołączyć do Eskadry Szkoleniowej. W 1931 roku był używany jako statek szkolny, często odbywał rejsy do Nowej Anglii, Hampotn Roads, Tangier Sound i Quantico. 22 grudnia Philip opuścił Nowy Jork i dołączył do Eskadry Służb Specjalnych, a następnie był wykorzystywany do ochrony amerykańskich interesów wokół Panamy, Nikaragui i Salwadoru. Obowiązek ten trwał do 1932 roku, zanim został skierowany do ograniczonej służby w 20. eskadrze niszczycieli Rotating Reserve na Mare Island (9 maja-30 lipca 1932).\n18 sierpnia Philip wróciła do swojej wcześniejszej bazy w San Diego, gdzie dołączyła do 6 Dywizji Niszczycieli, 2 Eskadry Floty Bojowej. Wzięła udział w serii ćwiczeń szkoleniowych, w tym niektórych z Aircraft Battle Force. Okres ten trwał do grudnia 1933 roku, kiedy to została skierowana do zredukowanej służby. Skończyło się to w lipcu 1934 roku, a następnie operował w 12 Dywizji Okrętów Podwodnych, Krążownikach Zwiadowczych i różnych dywizjach niszczycieli. Do jej obowiązków w tym okresie należała podróż na Alaskę w lipcu-sierpniu 1934 r. oraz prezydencki przegląd floty w San Diego (wrzesień-październik 1935 r.). Brała również udział w corocznych operacjach floty, gdzie czasami była wykorzystywana jako strażnik samolotów, aby ratować samoloty, które rzuciły się w pobliżu lotniskowców. Został wycofany ze służby po raz drugi w San Diego w dniu 2 kwietnia 1937 roku.\nWybuch II wojny światowej spowodował Philip powrócił do służby 30 września 1939 r. i dołączył do 64 Dywizjonu Atlantyckiego Dywizjonu, wchodzącego w skład Patrolu Neutralności. ten Philip dołączył do swojej nowej jednostki w Key West w dniu 11 grudnia. Po krótkim pobycie została przydzielona do Oddziału Antyli i odwiedziła Indie Holenderskie, Wenezulię i Zatokę Guantanamo na Kubie. Była również wykorzystywana do eskortowania okrętów podwodnych w strefie Kanału Panamskiego.\nW 1940 roku Philip został wybrany jako jeden z pięćdziesięciu niszczycieli przekazanych Wielkiej Brytanii w ramach umowy „Destroyers for Bases”. Została przebudowana, a następnie przeniesiona do Halifax. 23 października 1940 został wycofany ze służby w Marynarce Wojennej USA i wcielony do Królewskiej Marynarki Wojennej jako HMS Lancaster (proporczyk numer G-05).\nW służbie brytyjskiej był używany jako stawiacz min oraz w misjach eskortowych konwojów. W marcu 1945 roku stał się celem powietrznym do celów szkoleniowych. Został umieszczony w brytyjskiej rezerwie w lipcu 1945 roku i został złomowany 30 maja 1947 roku.\n35,34 kt przy 24,610 KM przy 1 149 ton w okresie próbnym (knoty)\n2 turbiny Parsonsa wałowe\n24 200 KM (projekt)\n3800nm przy 15kts w okresie próbnym (Wickes)\n2850nm przy 20kts w okresie próbnym (knoty)\n30 stóp 11 cali\nUzbrojenie (jak zbudowane)\nDwanaście 21-calowych torped w czterech potrójnych wyrzutniach\n25 lipca 1918 r\nDo Królewskiej Marynarki Wojennej\nStatki podobne lub podobne do USS Philip (DD-76)\nW marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych podczas I wojny światowej, później przeniesiony do Royal Navy jako HMS Mansfield. Zwodowany 30 października 1918 przez Bath Iron Works w Bath w stanie Maine, sponsorowany przez panią D. N. Sewell, wnuczkę kontradmirała Evansa. Wikipedia\nW marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych podczas I wojny światowej, później przeniesiony do Royal Navy jako HMS Caldwell (I20). Nazwany na cześć senatora Eugene'a Hale'a. Wikipedia\nGłówny okręt tej klasy niszczycieli w Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych podczas I wojny światowej, później przeniesiony do Marynarki Królewskiej jako HMS Montgomery. Był jedynym okrętem Królewskiej Marynarki Wojennej, który nosił nazwę Montgomery. Wikipedia\nW marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych podczas I wojny światowej, później przeniesiony do służby podczas II wojny światowej najpierw do Royal Navy jako HMS Richmond (G88), a następnie do marynarki radzieckiej jako Zhivuchiy. Zwodowany 15 grudnia 1917 przez Mare Island Navy Yard sponsorowany przez panią H. George i oddany do służby 6 kwietnia 1918, dowódcą był komandor porucznik Stanford Caldwell Hooper. Wikipedia\nW marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych podczas I wojny światowej, później przeniesiony do Royal Navy jako HMS Hamilton (I24), a następnie do Royal Canadian Navy jako HMCS Hamilton (I24). Nazwany na cześć Stanton Frederick Kalk, Kalk, ustanowiony Rodgers 17 sierpnia 1918. Wikipedia\nW Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych podczas I wojny światowej później przeniesiony do Marynarki Królewskiej jako HMS Lincoln, do Królewskiej Marynarki Wojennej Norwegii jako HNoMS Lincoln, a następnie do Marynarki Wojennej ZSRR jako Drużny. Ustanowiony 12 lutego 1918 r. w Filadelfii przez firmę William Cramp & Sons Ship & Engine Building Company. Wikipedia\nW Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych, później przeniesiony do Royal Navy jako HMS Newmarket (G47). Pierwszy statek nazwany na cześć Izajasza Robinsona. Wikipedia\nNiszczyciel Królewskiej Marynarki Wojennej podczas II wojny światowej. Pierwotnie amerykański niszczyciel i, podobnie jak wiele innych przestarzałych niszczycieli marynarki wojennej USA, został przeniesiony do Royal Navy w 1940 r. w ramach umowy dotyczącej niszczycieli dla baz. Wikipedia\nW Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych i przeniesiony do Royal Navy, gdzie służył jako HMS Cameron (I05) podczas II wojny światowej. Ustanowiony 13 listopada 1918 r. – dwa dni po podpisaniu rozejmu kończącego I wojnę światową – przez fabrykę Bethlehem Shipbuilding Corporation's Fore River. Wikipedia\nW marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych i przeniesiony do Royal Navy, gdzie służył jako HMS Buxton (H96), a później w Royal Canadian Navy podczas II wojny światowej. Zwodowany 10 października 1918 przez Bethlehem Shipbuilding Corporation, Squantum, Massachusetts, sponsorowany przez pannę Julię Edwards Noyes, której pradziadek był wujem midszypmena Edwardsa, i zwodowany 24 kwietnia 1919 w Boston Navy Yard, dowódcą P. L. Wilson. Wikipedia\nW marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych, przeniesiony do Royal Navy i służył jako HMS Sherwood (I80) podczas II wojny światowej. Nazwany na cześć Johna Rodgersa, jego syna Johna Rodgersa (1812-1882) i prawnuka Johna Rodgersa (1881-1926). Wikipedia\nW marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych i przeniesiony do Royal Navy, gdzie służył jako HMS Bradford (H72) podczas II wojny światowej. Ustanowiony 20 kwietnia 1918 przez Bethlehem Shipbuilding Corporation's Fore River Shipyard w Quincy, Massachusetts i został zwodowany 22 września 1918 pod patronatem pani Charles M. Howe. Wikipedia\nW marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych i przeniesiony do Royal Navy, gdzie służył jako HMS Burwell (H94) podczas II wojny światowej. Nazwany na cześć Henry'ego Lauba. Wikipedia\nJohn Philip jako komandor Ogólny:\nKapitan John Woodward „Jack” Philip był kapitanem USS TEXAS podczas wojny hiszpańsko-amerykańskiej. Zobaczył akcję wokół Kuby i wziął udział w bitwie pod Santiago.\nJohn Philip urodził się w Kinderhook w stanie Nowy Jork 26 sierpnia 1840 roku, po ojcowsku holenderskiego pochodzenia i wychowywał się w domu w języku niderlandzkim. Został powołany do Akademii Marynarki Wojennej 20 września 1856 roku. Został prawie usunięty z Akademii za nadmierne przewinienia, głównie za nadmiernie porywcze, niezłośliwe zachowanie, ale nie za interwencję komandora Cravena. Po ukończeniu Annapolis w 1860 rozpoczął służbę w sprawie konstytucji USS, ale wkrótce został przeniesiony do USS SANTEE. Następnie został awansowany na aktora i przydzielony do okrętu wojennego USS MARION z Dywizjonu Blokującego Zatokę, która to wojna wymagała szybkiego awansu dla wyszkolonych oficerów. Wkrótce potem został przyłączony do USS SONOMA z James River Fleet. 16 lipca 1862 został mianowany porucznikiem, a od września 1862 do stycznia 1865 był dowódcą parowej kanonierki USS CHIPPEWA, kolejno slupem śrubowym USS PAWNEE i Monitorem MONTAUK, biorąc aktywny udział w operacjach związanych z oblężeniem Charlestonu. . 16 lipca 1863 r. w akcji, w której PAWNEE został uderzony czterdzieści sześć razy, został ranny, uderzony rozłupanym drewnem i przerzucony z dziesięciu stóp na pokład. Jednak Philip wstał i pozostał w akcji, wieczorem strzelając z jednego z dziewięciocalowych dział okrętowych, które zostały częściowo wyłączone.\nPo odłączeniu się od tej służby w 1865 r. został mianowany oficerem wykonawczym fregaty parowej USS WACHUSETT, zdobywcą rajdera CSS FLORIDA i siostrzanego statku USS KEARSARGE (słynącego z walki ze sławą CSS ALABAMA) i rozpoczął trzykrotny lata rejsu na Daleki Wschód. Wszystko wskazuje na to, że Filip był bardzo zrównoważonym oficerem. Chociaż był głęboko wierzący i niepił (przysięgał alkohol w Annapolis i nigdy więcej nie pił), niemniej jednak łatwo pracował zarówno zawodowo, jak i towarzysko (palił) ze swoimi kolegami oficerami. Uznano go za doskonałego nawigatora.\nW 1867 został przeniesiony do słynnej fregaty parowej USS HARTFORD na stacji w Chinach, ponownie jako oficer wykonawczy. Później przeniósł się do fregaty parowej USS RICHMOND na Morzu Śródziemnym i przez krótki okres służył jako nawigator, ale wkrótce został ponownie biurem wykonawczym. Z powodu wojny secesyjnej bardzo szybko awansował na stanowisko oficera wykonawczego i po wojnie utrzymał stanowisko dzięki zasługom, chociaż na to stanowisko uważano go za młodego.\nPhilip zyskał znaczną reputację skutecznego oficera wykonawczego i jako taki mógł utrzymać rutynę i dyscyplinę statku bez ingerencji swoich kapitanów. Kiedy Philip został kapitanem własnego statku, był znany z tego, że stosował ten sam styl zarządzania z własnymi oficerami wykonawczymi.\nPierwszym dowództwem Philipa był stary bocznokołowy USS MONOCACY w 1873 roku. Został mianowany dowódcą w grudniu 1874 roku. W latach 1876-1884 dowodził uzbrojonym parowcem USS ADAMS, USS TUSCARORA i USS RANGER z żelaznym kadłubem. W 1884 został schwytany przez małżeństwo w wieku 44 lat i spłodził dwoje dzieci. Całkiem możliwe, że ze względu na swoje małżeństwo i chęć ustanowienia jego małżeństwa na należytych podstawach, został wyznaczony na inspektora latarni morskiej w 12. dystrykcie. Kontynuował służbę na lądzie, aw 1887 objął dowództwo na statku przyjmującym USS INDEPENDENCE.\nZostał mianowany kapitanem 31 marca 1889 r. W 1890 r. objął dowództwo nad stalowym krążownikiem USS ATLANTA, ale został przeniesiony na inspektora budowanego wówczas krążownika pancernego NEW YORK. Został mianowany dowódcą Nowego Jorku i był jej kapitanem do sierpnia 1894 roku, kiedy to został kapitanem Boston Navy Yard. Pełnił to stanowisko aż do mianowania na kapitana USS TEXAS 17 października 1897 roku.\nKapitan Philip miał dobrą reputację zawodową w marynarce wojennej. Chociaż był nieco powściągliwy w usposobieniu (w przeciwieństwie do swoich czasów w Annapolis), zachowywał poczucie humoru i nie trzymał się na uboczu w stosunku do swoich oficerów i innych kapitanów. Kiedy USS MASSACHUSETTS podczas blokady Santiago przypadkowo wystrzelił pocisk nad własnym USS TEXAS firmy Philips’, Philip odpowiedział swojemu bliskiemu przyjacielowi, kapitanowi Higginsonowi z MASSACHUSETTS, następującym krzywym sygnałem: „Dobry strzał w linię, ale trochę wysoka."\nFilip nie był zakłopotany swoimi dobrze znanymi przekonaniami religijnymi. Na konferencji oficerów sprzeciwił się planowanemu bombardowaniu hiszpańskich fortów w Santiago w niedzielę i chociaż jego koledzy kapitanowie potraktowali jego sprzeciw lekko i z humorem, Philip nie ustąpił, a admirał Sampson postanowił odłożyć bombardowanie na poniedziałek, opierając się na wyłącznie na sprzeciw kapitana Philipa. Pod koniec bitwy o Santiago kapitan Filip zebrał swoją załogę i odmówił modlitwę dziękczynną za zwycięstwo.\nDzienniki pokładowe TEXAS wskazują, że Kapitan nie uchylał się przed ukaraniem załogi, jak zasłużyły się jej występki, zgodnie z obecnymi czasami, chociaż wydaje się, że zrównoważył swoją karę zdrowym rozsądkiem i poczuciem człowieczeństwa. Był znany jako surowy dyscyplina, ale nie w odniesieniu do drobiazgów. . Miał tendencję do przewodzenia, a ludzie podążali za nim instynktownie. Nie było mowy o jego fizycznej odwadze. Nawet jako kapitan wystawiał się na ostrzał wroga i nigdy nie wahał się narażać swojego statku na niebezpieczeństwo. zaangażować hiszpańskie baterie i bitwę pod Santiago. Jednak nic nie wskazuje na to, że zrobił coś z samolubnego powodu. Ze względu na naturalną nieśmiałość nienawidził wystąpień publicznych i unikał publicznego spojrzenia. Nie należał do tych, którzy grają w „politykę”. Jego awanse wyraźnie przyszły dzięki zasługom, a nie wpływom.\nNajbardziej znanym i powszechnie znanym cytatem, który można przypisać kapitanowi Philipowi, był ten, gdy protestował przeciwko swojej wiwatującej załodze, gdy TEXAS mijał płonący hiszpański krążownik VIZCAYA:. „Nie dopinguj ludzi, te diabły umierają!” Jednak niektórzy z jego przyjaciół upierali się, że Filip mówił „towarzysze”, a nie „diabły”, być może z szacunku dla jego szczerych przekonań religijnych.\nTa dobroduszna kontrowersja nie była niestety jedyną kontrowersją dotyczącą słów w późnej karierze Philipsa. Znacznie poważniejsze kontrowersje wzbudził artykuł opublikowany w The Magazyn ilustrowany Century w maju 1899, napisany przez kapitana Filipa, który był częścią serii artykułów napisanych przez kilku dowódców zaangażowanych w wojnę. W tym artykule Filip pisał: „. Dym z naszych dział zaczął tak mocno i gęsto wisieć nad statkiem, że przez kilka minut nic nie mogliśmy zobaczyć. tam, zbliżając się do nas i przez nasze dzioby, obracając się na lewym hełmie, z wielkimi falami owijającymi się nad dziobami i wielkimi kłębami dymu wydobywającymi się z jej kominów, był BROOKLYN. Wyglądała na pół tuzina Great Easterns i wydawała się tak blisko, że aż zapiera dech w piersiach. — Mocno cofnij oba silniki! zszedł rurą do zdumionych inżynierów i stary statek w mgnieniu oka ścigał się ze sobą. Kolizja, która wydawała się nieuchronna, nawet jeśli nie była, została zażegnana, a gdy wielki krążownik prześlizgnął się obok, wszyscy na mostku odetchnąłem z ulgą”. Te słowa, a także towarzyszący im dramatyczny rysunek ilustratora F. Cressona Schella, przedstawiający BROOKLYN przekraczający łuki w odległości, jak się wydaje, zaledwie kilkuset jardów, podsyciły krytykę zachowania Schleya podczas bitwy.\nDo chwili obecnej żadne pisma Filipa rozszerzające jego pismo nie wyjaśniają ani nie bronią jego oświadczenia o rzekomym bliskim odejściu BROOKLYN i TEXAS. nie wspomniał o tej kwestii w swoim oficjalnym raporcie z bitwy. Zmarł zaledwie rok później, a przesłuchania w sprawie występu Schleya odbyły się dopiero rok później. Nie ma wątpliwości, że TEXAS cofał swoje silniki przez trzy minuty podczas bitwy, udowadniając tylko, że Filip zinterpretował z tego, co widział możliwość kolizji, ale zwolennicy Schleya, nawet do dziś, kwestionują bliskie sąsiedztwo TEXAS i BROOKLYN, podczas gdy przeciwnicy Schleya (a może po prostu zwolennicy Filipa) przysięgają na to. Być może odpowiedź leży gdzieś pośrodku, a sprawa nigdy nie została rozstrzygnięta. Jest wysoce nieprawdopodobne, aby łagodnie wychowany i nieśmiały Philip zamierzał przyczynić się do późniejszych kontrowersji w tej sprawie. Do tej pory nie znaleziono żadnych wskazań, aby Filip miał jakiś topór do zgrzytania się ze Schleyem, ani czy zajął stanowisko we wczesnej debacie dotyczącej kontrowersji Sampson-Schley.\nKapitan Philip awansował o pięć numerów w klasie 10 sierpnia 1898 za „wybitną i rzucającą się w oczy służbę w bitwie”. Awansował na komandora. Od września do grudnia 1898 roku służył jako dowódca 2. eskadry Floty Północnoatlantyckiej, latając na swoim szerokim proporcu w Nowym Jorku. Został mianowany dowódcą Marynarki Wojennej i Stacji Marynarki Wojennej w Nowym Jorku 14 stycznia 1899 r. Awansowany do stopnia kontradmirała 3 marca 1899 r.Niestety kontradmirał Philip nie mógł długo cieszyć się owocami swojej udanej kariery morskiej. Zmarł nagle 30 czerwca 1900 r., zaledwie trzy dni przed drugą rocznicą bitwy pod Santiago.\nNastępujące statki zostały nazwane na cześć admirała Filipa:\nUSS Philip DD-76 (Wickes Class Destroyer) (1917-1940) przeniesiony do Wielkiej Brytanii jako HMS Lancaster\nUSS Philip II DD-498 (Fletcher Class Destroyer) (1942-1968) Dziewięć gwiazd bitewnych II wojny światowej, 5 gwiazd bitewnych wojny koreańskiej\nJohn Philip na moście TEXAS podczas bitwy pod Santiago. Obserwuje trwającą pogoń za CRISTOBAL COLON. Warto zauważyć, że kapelusz, który ma na sobie, nie jest kapeluszem oficera, ale zwykłego marynarza. Po jego lewej stronie znajduje się fragment płótna, który był zawieszony na torach okrętowych, aby zasłonić ludzi za nimi i, miejmy nadzieję, uczynić ich mniej celem dla hiszpańskich strzelców wyborowych. W tle pojawia się kubański brzeg.\nJones, Harry, Kapelan, Kapelani na lądzie i na wodzie, Teksas pod ostrzałem. (Nowy Jork: AG Sherwood, 1901)\nMacLay, Edgar Stanton, Życie i przygody „Jack” Philip kontradmirał USN. (Nowy Jork: Ilustrowana marynarka wojenna, 1903).\nBiuro Szefa Operacji Morskich, Słownik amerykańskich okrętów bojowych marynarki wojennej, Wydział Historii Marynarki, Waszyngton http://www.ibiblio.org/hyperwar/USN/ships/dafs/DD/dd498.html\nFilip, John, „Teksas” w Santiago” Magazyn ilustrowany Century. Tom. 56, nr 1 (Nowy Jork: The Century Co., maj 1899), 87, 91 (obrazy Filipa).\nUSS Philip (DD-76)/ HMS Lancaster - Historia\nDD-76: dp. 1.090 1. 314'4" 30'6" dr. 8'8" s. 35 tys. kpl. 134a. 4 4", 1 3", 12 21" tt. kl. knoty)\nHistoria USS Philips DD=76\nPierwszy Philip (DD-76) został ustanowiony przez Bath Iron Works, Bath, Me., 1 września 1917, zwodowany 25 lipca 1918, sponsorowany przez panią Barrett P. Philip i oddany do służby w Boston Navy Yard 24 sierpnia 1918, Lt. Komdr. Dowództwo Johna F. Coxa.\nPo wyposażeniu w Bostonie, Philip zgłosił się do dowódcy 2. Eskadry Cruiser Force 1 września 1918 r., aby eskortować konwój HX-47 przez Atlantyk, wracający z Bunerany w Irlandii, pod rozkazami dowódcy Sił Niszczycieli USA operujących na wodach europejskich. Był okrętem flagowym Submarine Hunting Group stacjonującej w Coast Guard Station, Cold Spring, Cape May, N.J. 28 września-11 października. Popłynął do Europy z konwojem HX-54, który wypłynął 27 października, ale wrócił do Nowego Jorku 20 listopada.\nFilip wspierał transatlantycki lot NC-1, NC3 i NC-4, 11-19 maja 1919. Wraz z innymi jednostkami floty brał udział w eksperymentalnym ostrzale armii w Fort Haneoek w stanie Nowy Jork. ze Squadron 4, Destroyer Force Pacific Fleet i melduje się w San Diego De\nStroyer Baza 2 sierpnia. W ciągu następnego miesiąca pływał do Pearl Harbor TH, a następnie brał udział w manewrach dywizji, ruchach floty i ćwiczeniach taktycznych, przemierzając zachodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych, Amerykę Południową i Strefę Kanałów, pełniąc przydział specjalny obowiązek do 29 maja 1922 r. kiedy Philip został umieszczony Ollt prowizji.\nPo przywróceniu do służby 25 lutego 1930 r., po remoncie i remoncie, Philip został przydzielony do eskadr niszczycieli Floty Bojowej i prowadził manewry i strzelectwo bojowe dla Sił Rezerwowych w rejonie San Diego. 3 listopada dotarł do Corinto w Nikaragui w drodze na wschodnie wybrzeże, aby dołączyć do eskadry szkoleniowej. 6 grudnia dotarł do New York Navy Yard. W celu prowadzenia zajęć NROTC w roku 1931 dokonała wielu wyjazdów ze Staten Island na obszar operacyjny Nowej Anglii, Bermudy,\noraz Naval Operating Base, Hampton Roads, Tangier Sound i Quantico w stanie Wirginia, przed powrotem do Nowego Jorku. 22 grudnia opuściła Nowy Jork, by dołączyć do Eskadry Służb Specjalnych, która działała w okolicach Panamy, Nikaragui i Salwadoru w celu ochrony interesów amerykańskich. Po odłączeniu Philip wszedł do stoczni Mare Island Navy Yard i od 9 maja do 30 lipca 1932 operował w zredukowanej służbie z 20 dywizjonem niszczycieli, Rotating Reserve.\nW swojej bazie w San Diego, od 18 sierpnia, Philip operował w 6 Dywizji Niszczycieli, 2 Dywizjonie Floty Bojowej, prowadząc intensywne szkolenie dywizji, taeties i torpedo praetiee, czasami współpracując z Aireraft Battle Force. Od grudnia 1933 do lipca 1934 był w obniżonym statusie, jak poprzednio, później służył kolejno w 12 Dywizji Okrętów Podwodnych i Krążownikach Seouting Poree, a także w innych dywizjach niszczycieli.\nW lipcu-sierpniu 1934 r. Filip odwiedził porty na Alasce i poczynił przygotowania do prezydenckiego przeglądu floty, który odbył się w San Diego we wrześniu-październiku 1935 r. Wśród wielu obowiązków Filip co roku uczestniczył w problemach flotowych, zaangażowany w eskadry i floty, czasami działając jako osłona samolotu dla przewoźników.\nWycofany ze służby w lipcu 1945 r. i umieszczony we flocie rezerwowej do czasu sprzedaży na złom 18 lutego 1947 r. w Blyth.\nPolecenia wymienione dla HMS Lancaster (G 05)\n1 kmdr. (emerytowany) Peter Keith Wallace, RN 23 paź 1940 17 grudnia 1940\n2 A/Cdr. Noel Hughes Whatley, RN 17 grudnia 1940 15 marca 1943\n3 T/A/Lt.Cdr. John Richard Clarke, DSC, RNVR 15 marca 1943 28 kwietnia 1944 r\n4 por. John Duff Ritchie, DSC, RN 28 kwietnia 1944 r grudzień 1944\n5 por. John Rowlands Pritchard, DSC, RNVR grudzień 1944 maj 1945\n6 por. John Desmond Davey, RNVR maj 1945 połowa 1945\nWybitne wydarzenia z udziałem Lancaster obejmują:\nHrMs O 10 (por. Baron D.T. Mackay, RNN) uczestniczył w ćwiczeniach A/S poza Scapa Flow z HMS Lancaster (A/Cdr. N.H. Whatley, RN) i HMS Vivacious (por. Cdr. R. Alexander, RN). ( 1 )\n20 września 1941\nHrMs O 10 (por. Baron DT Mackay, RNN) uczestniczył w ćwiczeniach A/S poza Scapa Flow z HMS Lancaster (A/Cdr. NH Whatley, RN), HMS Bedouin (Cdr. BG Scurfield, OBE, RN) i HMS Lamerton (por. kmdr HC Simms, RN). ( 1 )\nHrMs O 10 (por. Baron DT Mackay, RNN) uczestniczył w ćwiczeniach A/S poza Scapa Flow z HMS Lancaster (A/Cdr. NH Whatley, RN), HMS Badsworth (por. Cdr. MS Townsend, DSC i Bar, OBE , RN) i HMS Escapade (por. komandor ENV Currey, DSC, RN). ( 1 )\nKonwój WS 12\nKonwój ten opuścił porty Wielkiej Brytanii w dniach 29-30 września 1941 r. Przeznaczeniem większości konwoju był Aden, do którego konwój przybył 20 listopada 1941 r. Następnie został rozproszony, a pozostałe statki udały się do Suezu samodzielnie.\nKonwój zebrany na morzu w pobliżu wyspy Orsay 1 października 1941 r.\nKonwój składał się z następujących transportów/transportów wojsk Almanzora (15551 BRT, rok budowy 1914), Miasto Paryż (10902 BRT, rok budowy 1922), klan Campbell (7255 BRT, rok budowy 1937), Klan Lamont (7250 BRT, rok budowy 1939), Monarcha Dominium (27155 BRT, rok budowy 1939), Księżna Richmond (20022 BRT, rok budowy 1928), Duma Imperium (9248 BRT, rok produkcji 1941), Zaufanie Imperium (8143 BRT, rok produkcji 1941), Cesarzowa Kanady (21517 BRT, rok budowy 1922), Cesarzowa Rosji (16810 BRT, rok budowy 1913), Frankonia (175 GRT, rok budowy 1923), Brygada Górska (14134 BRT, rok budowy 1929), Księżniczka z Wyżyn (14133 BRT, rok budowy 1930), Książę Badouin (3219 BRT, rok budowy 1933), Leopoldville (11509 BRT, rok budowy 1929), Mendoza (8233 BRT, rok budowy 1919), Narkunda (16632 BRT, zbudowany 1920), Ormonde (14982 BRT, rok budowy 1917), Perseusz (10272 BRT, rok budowy 1923), Perthshire (10496 BRT, rok budowy 1936), HMS Royal Ulsterman (T/Cdr. H.F. Jackson, RNR) (3244 GRT, rok budowy 1936), Samaria (1997 BRT, rok budowy 1921), Sarpedon (11321 BRT, zbudowany 1923) i Strathaird (22281 BRT, rok budowy 1932).\nEskorta została początkowo zapewniona przez ciężki krążownik HMS Devonshire (kpt. R.D. Oliver, DSC, RN) (od 30 września do 14 października. 12 października HMS Dorsetshire (Cap. A.W.S. Agar, VC, DSO, RN) dołączył HMS Devonshire i eskortował konwój do 14 października, kiedy dotarł do Freetown.\nLotniskowiec HMS Argus (Cap. TO Bulteel, RN) eskortował konwój od 30 września do 5 października, kiedy został odłączony do Gibraltaru, eskortowany przez trzy niszczyciele (patrz poniżej).\nUzbrojony krążownik kupiecki ), HMS Cathay (A/Capt. (w stanie spoczynku) CM Merewether, RN), pomocniczy układacz min HMS Agamemnon (kapitan w stanie spoczynku F. Ratsey, RN) i kanadyjskie niszczyciele HMCS Assiniboina (A/Lt.Cdr. J.H. Stubbs, RCN), HMCS Saguenay (por. PE Haddon, RCN) eskortował konwój od 30 września do 4 października 1941 r., kiedy został odłączony i otrzymał rozkaz kontynuowania Halifaxu z Księżniczka z Wyżyn który następnie został odłączony od konwoju.\nNiszczyciel HMS Sikh (Cdr. G.H. Stokes, RN) eskortował konwój od 30 września do 5 października, kiedy został eskortowany HMS Argus do Gibraltaru wraz z siostrzanymi statkami HMS Kozak (kpt. E.L. Berthon, DSC i Bar, RN) i HMS Zulu (Cdr. H.R. Graham, DSO, RN), które spotkały się na morzu po eskortowaniu konwoju części drogi z Gibraltaru do Wielkiej Brytanii. HMS Argus i jej trzy niszczyciel eskortujący przybył na Gibraltar w dniu 8 października.\nKrążownik przeciwlotniczy (lekki) HMS Kair (A/Cap. I.R.H. Black, RN) i niszczyciele HMS Whitehall (por. ppor. A.B. Russell, RN), Wiedźma z HMS (por. Cdr. CH Holmes, RN) i ), HMS Verity (Cdr. R.H. Mills, RN) eskortował konwój od 1 do 4 października.\nNiszczyciele HMS Lancaster (A/Cdr. NH Whatley, RN), HMS Newark (por. por. R.H.W. Atkins, RN) eskortował konwój od 1 do 3 października. HMS Bradford (Lt.Cdr. J.N.K. Knight, RN) również miał być częścią tej grupy. Wypłynęła z Londonderry, ale musiała wrócić do tego portu wkrótce po wypłynięciu z powodu wad.\nNiszczyciel HMS Stanley (Lt.Cdr.(w stanie spoczynku) DB Shaw, OBE, RN) eskortował konwój od 1 do 7 października.\nNiszczyciel eskorty HMS Blankney (por. ppor. P.F. Powlett, DSC, RN) eskortował konwój od 1 do 7 października.\nNiszczyciel HMS Beverley (Lt.Cdr. J. Grant, RN) eskortowany do konwoju od 2 do 5 października.\nNiszczyciele HMS Gurkha (Cdr. C.N. Lentaigne, RN) i Hrms Isaac Sweers (Cdr. J. Houtsmuller, RNN) mieli dołączyć do konwoju 7 października z Gibraltaru. Hrms Isaac Sweers dołączył do konwoju około południa, ale HMS Gurkha nie udało się znaleźć konwoju i dołączył dopiero następnego dnia.\n11 października 1941 r., zbliżając się do Freetown, do konwoju dołączyły niszczyciele HMS Zapaśnik (por. ppor. E.L. Jones, DSC, RN), HMS Velox (por. ppor. E.G. Roper, DSC, RN), HMS Vimy (Lt.Cdr. H.G.D. de Chair, RN) i HMS Vansittart (Lt.Cdr. R.L.S. Gaisford, RN), a także korwety HMS Amarantus (T/Lt. W.S. Thomson, RNR) i HMS Armeria (T/Lt. H.N. Russell, DSC, RNR).\nKonwój, bez Narkunda opuścił Freetown do RPA w dniu 19 października. Eskorta została zapewniona przez ciężki krążownik HMS Devonshire który dołączył do konwoju na początku 20 października po patrolowaniu na południe od Freetown od 16 października.\nLokalna eskorta A/S z Freetown została zapewniona od 19 do 2 1 października 1941 r. i składała się z niszczycieli HMS Velox, HMS Zapaśnik i korwety HMS Anchusa (por. J.E.L. Peters, RNR), Nagietek HMS (Lt.Cdr. AD Bruford, RNVR) i HMS Mignonette (por. H.H. Brown, RNR).\n21 października 1941 r. HMS Royal Ulsterman oraz Ulsterski monarcha zostali odłączeni i udali się do Takoradi. Podobne jak Książę Badouin który udał się do St. Helena.\n30 października 1941 r. konwój znajdował się poza Kapsztadem, a następne statki z konwoju odłączyły się, by udać się do tego portu klan Campbell, Dominium Monach, Duma Imperium, Zaufanie Imperium, Cesarzowa Kanady, Leopoldville, Mendoza, Perthshire, Sarpedon oraz Strathaird podobne jak HMS Devonshire który trafił do Simonstown.\nPozostałe statki konwoju Cesarzowa Rosji, Frankonia, Brygada Górska, Ormonde, Perseusz, Richmond oraz Samaria następnie udał się do Durbanu, gdzie przybyli 3 listopada w eskorcie uzbrojonego krążownika handlowego HMS Derbyshire (kpt. (w stanie spoczynku) EAB Stanley, DSO, MVO, RN), który dołączył do nich poza Kapsztadem na początku 31 października.\n4 listopada 1941 r Strathaird opuścił Kapsztad do Durbanu, gdzie przybył w dniu 7 listopada.\n5 listopada 1941 r. następujące statki opuściły Kapsztad, aby kontynuować swój rejs: Monarcha Dominium, Duma Imperium, Zaufanie Imperium, Cesarzowa Kanady, Leopoldville, Mendoza oraz Perthshire. Eskortował ich uzbrojony krążownik kupiecki Zamek HMS Dunnottar (Kapitan (w stanie spoczynku) C.T.A. Bunbury, RN).\nW dniu 8 listopada z Durbanu wypłynęły następujące statki i dołączyły do grupy Capetown na morzu: Almanzora, Miasto Paryż, klan Campbell, Klan Lamont, Księżna Richmond, Cesarzowa Rosji, Frankonia, Nieuw Amsterdam (36287 BRT, rok budowy 1938), Nowa Szkocja (6791 BRT, rok budowy 1926), Perseusz, Samaria oraz Strathaird. Eskorta grupy z Kapsztadu Zamek HMS Dunnottar został odciążony przez krążownik Odpychanie HMS (kpt. W.G. Tennant, CB, MVO, RN), który eskortował konwój od tego czasu do 14 listopada 1941 r., kiedy został odciążony przez pancernik HMS Zemsta (Cap. L.V. Morgan, CBE, MVO, DSC, RN), który następnie eskortował konwój, dopóki nie dotarł do Adenu 20 listopada. Konwój następnie rozproszył się i wszystkie statki udały się do Suezu niezależnie.\n14 listopada do konwoju dołączyły Ascania (13900 BRT, zbudowany w 1925), który pochodził z Mombasy.\n17 listopada 1941 r. HMS Glasgow (kpt. H. Hickling, DSO, RN) spotkał się z konwojem WS 12. Monarcha Dominium, Księżna Richmond, Cesarzowa Kanady oraz Perseusz następnie odłączył się od konwoju i kontynuował jako konwój WS 12J w kierunku Kolombo, eskortowany przez HMS Glasgow. Konwój ten przybył do Kolombo w dniu 23 listopada.\n24 listopada Monarcha Dominium oraz Cesarzowa Kanady wyruszył z Kolombo do Singapuru jako konwój WS 12V. Eskortowali ich HMS Glasgow do 26 listopada kiedy HMS Smok (kpt. R.W. Shaw, MBE, RN) przejął eskortę. Konwój dotarł do Singapuru 28 listopada 1941 r. (2)\nHMS Scepter (Lt. IS McIntosh, MBE, DSC, RN) przeprowadził ćwiczenia szturmowe w rejonie Clyde, podczas których HMS Boadicea (por. ppor. FC Brodrick, RN) i HMS Lancaster (T/A/Lt.Cdr. JR Clarke, DSC, RNVR) służyły jako cele. Obejmowały one nocne ćwiczenia. ( 3 )\nHISTORIE SERWISOWE ROYAL NAVY WARSHIPS w II WOJNIE ŚWIATOWEJ\nprzez podporucznika Geoffreya B. Masona RN (Rtd) (c) 2005\nHMS LANCASTER (G 05) - były niszczyciel amerykański\nw tym ruchy eskortowe konwojów\nHMS Burwell, bliski siostrzany statek typu A (Photo Ships, kliknij, aby powiększyć)\nEx USS PHILIP (Typ B - MONTGOMERY-Class) zbudowany przez Bath Iron Works i zwodowany 25 lipca 1919 . Budowa została ukończona 25 sierpnia 1918 dla służby marynarki USA. W 1939 okręt znajdował się w rezerwie i został wypożyczony do Royal Navy na mocy umowy dzierżawy/pożyczki z 1940 roku. Został wcielony do służby w Halifax w dniu 23 października 1940 roku jako HMS LANCASTER. Ustalono nazwy niszczyciela Ex US Navy i okręt ten był szóstym okrętem wojennym RN noszącym tę nazwę, która została wprowadzona w 1694 roku jako druga stawka. Ostatnim okrętem noszącym tę nazwę był krążownik pancerny zwodowany w 1902 r. i sprzedany w 1920 r. Wszystkim niszczycielom Ex USN przeniesionym w 1940 r. nadano nazwy miast wspólnych dla miast w USA i Wielkiej Brytanii lub Brytyjskiej Wspólnocie Narodów. W tym przypadku nazwa kilku miejscowości w USA oraz miasta Lancaster. Po udanej kampanii WARSHIP WEEK National Savings w marcu 1942 r. została adoptowana przez społeczność cywilną Lancaster w hrabstwie Lancashire.\nB a t t l e H o n o u s\nMINORKA 1756 - LOUISBURG 1758 - CAMPERDOWN 1797 - BUENOS AIRES 1807 - ATLANTYK 1941 - ARKTYKA 1942 - MORZE PÓŁNOCNE 1942-43\nOdznaka: Na polu Czerwonym czerwona róża z zadziorem na twarzy lwa\nkoronowany na książęce złoto, korona ozdobiona raną na niej barweną białą.\n(Aby uzyskać więcej informacji o statku, przejdź do strony głównej historii marynarki i wpisz nazwę w wyszukiwarce witryn)\nWrzesień Przygotowany do przeniesienia do RN\n10. Wypożyczone niszczyciele Ex US Navy, które mają nosić nazwy miast wspólnych dla USA i Wielkiej Brytanii lub Wielkiej Brytanii\nPaździernikowy Przejazd do Halifax Nova Scotia,\n23. Oddany do służby RN jako HMS LANCASTER.\nListopad Przejazd do Wielkiej Brytanii z wizytą w St Johns Newfoundland.\n(Uwaga: statek miał być remontowany w Portsmouth.)\n26. Przybył do Portsmouth i zabrał w ręce do remontu i modyfikacji w Portsmouth.\n(Uwaga: Zmiany wprowadzone w celu dostosowania RN jako eskorty konwoju.)\nGrudzień W remoncie przez HM Dockyard.\n(Uwaga: ukończono tylko ograniczoną liczbę wymaganych zmian).\nNominowany do służby w 1. Eskadrze Minowania w Kyle of Lochalsh po ukończeniu.\n(Uwaga: do rozmieszczenia jako eskorta w operacjach minowania i odłączenia, gdy jest to wymagane do\nza eskortę konwojów handlowych na podejściach NW do iz Islandii.\n11. Przejście do Scapa Flow po zakończeniu prób po remoncie.\nPracował w Scapa Flow ze statkami Home Fleet przed dołączeniem do eskadry w ramach 17\n19th Escorted HM Cruiser Minelayer ADVENTURE i pomocnicze stawiacze min do układania min w\nPółnocna zapora przy przylądku Wrath osłaniana przez statki Floty Macierzystej (operacja SN15B).\n5. Eskortowane okręty ML1 do operacji minowania w północnym zaporze.\n6. Odłączył się po uszkodzeniach atmosferycznych i wrócił do portu.\n17. eskortowane pomocnicze układacze min dla Północnej Bariery leży w Faeroes Gap objętej przez Flotę Macierzystą\nstatki. (Operacje SN7B i 68A).\n19 Eskortowane Pomocnicze stawiacze min do dalszego układania min w zaporze Północnej. (Operacja SN69).\n26. eskortowane pomocnicze stawiacze min za kontynuację okrętów pokrytych zaporą Północną z\nSzósty eskortowany pomocniczy stawiacz min do kontynuacji minowania jako SN4. (Operacja SN8).\nMay oddelegowany do eskorty konwoju na Islandię.\nCzerwiec Wzięte w ręce w celu zakończenia zmian potrzebnych do spełnienia wymagań RN\n(Uwaga: Etap 2 remontu, w tym montaż radaru i dział przeciwlotniczych bliskiego zasięgu.\nSzczegółowe informacje na temat rozwoju i wykorzystania radaru przez RN patrz RADAR AT SEA autorstwa D Howse.)\nLipiec Trwa remont w stoczniach handlowych w stoczni Humber.\n28. Po zakończeniu prób poremontowych przepracowanych w Scapa Flow.\nWrzesień Oderwany od eskadry po przygotowaniu i wysłany do eskorty konwoju na trasie Islandii.\n27. Nominowany do eskorty konwoju wojskowego i odbył przejazd do Clyde.:\nPierwszy dołączył do niszczycieli HM BADSWORTH, BRADFORD, BRIGHTON i NEWARK w Clyde jako\nLokalna eskorta konwoju wojskowego WS12 podczas przejścia w podejściach NW.\n(Uwaga: Niszczyciele HM ASSINIBOINE (RCN), SIKH, SAGUENAY (RCN ), VERITY,\nWHITEHALL, BLANKNEY i STANLEY, HM Cruiser CAIRO, HM Armed Merchant\nKrążownik CATHAY, Pomocniczy stawiacz min AGAMEMNON pływał również jako eskorta\n3. Odłączył się od WS12 i wznowił obronę konwoju na podejściach NW.\nWznowiono eskortę eskadry podczas minowania Północnego Zaporu.\n13. Eskortowana pomocnicza stawiacz min PORT QUEBEC za miny w Butt of Lewis.\n28. Eskortowany pomocniczy stawiacz min HM MENESTHEU5 podczas minowania w NW Approaches.\nGrudzień Rozmieszczony w Dywizjonie w Kyle of Lochalsh\nOdłączony do eskorty konwoju wojskowego na podejściach NW.\n: 9. Dołączył do konwoju wojskowego WS14 w Clyde z niszczycielami H M BEVERLEY, CROOME, NEWARK,\nSHERWOOD, WESTCOTT, WITHERINGTON i HM Pomocniczy statek przeciwlotniczy ULSTER QUEEN\njako lokalna eskorta podczas przejścia w podejściach NW.\n(Uwaga: Niszczyciele HM FOXHOUND, GURKHA i NESTOR również pływały w ramach eskorty)\n12. Oderwany od WS14 i wznowiony w dywizjonie.\nStyczeń Oddelegowany do eskorty konwoju Islandii. Wznowiono obowiązki Dywizjonu.\n9. eskortowane pomocnicze stawiacze min HM MENESTHEUS i AGAMEMNON podczas Północy\nZawał miny w rejonie Wysp Owczych (Operacja SN56).\n16. eskortowane pomocnicze stawiacze min HM MENESTHEUS, HMS AGMEMNON i PORT\nQUEBEC za minę w Faeroes-Iceland Gap z HM Destroyer SOMALI z Home Fleet\n28. Eskortował te same statki co SN84 w kontynuacji z niszczycielami HM MIDDLETON, WELLS i\n15. Eskortował te same statki co SN84 w kontynuacji z HM Destroyers WELLS, ST MARY'S i\nLEDBURY objęte statkami Home Fleet (Operacja SN 81).\n30. Wdrożony w kontynuacji SN81 z pokrytymi niszczycielami HM WELLS i CHARLESTOWN\nOderwany w drodze do lądowania ranny oficer, ale ponownie dołączył do eskorty (operacja SN87).\nKwiecień Nominowany do eskorty konwoju wojskowego i udał się do Clyde.\n15. konwój WS18 połączony z niszczycielami HM BADWORTH, GEORGETOWN, LAUDERDALE\ni ST MARYS jako lokalna eskorta podczas przejścia w podejściach NW.\n19. Oderwał się od WS18 i wziął przejazd do Newport, Man. do remontu.\nCzerwiec Po zakończeniu prób po remoncie wysłany do eskorty konwoju.\n29. eskadra dołączyła do eskorty min.\n31. Eskortowane pomocnicze stawiacze min dla kontynuacji minowania na Wyspach Owczych - Iceland Gap z HM\nNiszczyciele BRIGHTON, CASTLETON i NEWARK osłaniane przez statki Floty Macierzystej.\n3rd Detached do obrony konwoju w podejściach NW.\nWrzesień Wznowiono eskortę dywizjonu.\n2. eskortowane pomocnicze stawiacze min dla minowania w cieśninach duńskich z niszczycielami HM BRIGHTON,\nNEWARK i CHARLESTOWN objęte statkami Home Fleet (operacja SN89).\n15. Eskortowane pomocnicze stawiacze min do układania min na południe od Wysp Owczych z niszczycielami HM CHARLESTOWN\nNEWARK i PUCKERIDGE (operacja SN65A).\n(Uwaga: Operacja została opóźniona z powodu zagrożenia okrętami podwodnymi.)\n18. Po zakończeniu oddzielenia w celu eskorty konwojów UK-Gibraltar przed planowaną inwazją aliantów na\nAfryka Północna (operacja TORCH).\nPaździernikowe rozmieszczenie eskorty konwoju Gibraltar w dalszym ciągu.\n30. eskadra dołączyła do eskorty minowania.\nListopad eskortował wszystkie pomocnicze stawiacze min i HMS ADVENTURE do stawiania min na Faeroes Bank z HM\nNiszczyciele BRIGHTON, WELLS i CASTLETON (operacja SN3F).\nPo zakończeniu odłączony do służby eskortowej konwoju atlantyckiego\nGrudzień Obrona konwoju w kontynuacji.\nStyczeń Wzięte w ręce do remontu w Belfaście.\nMaj Po próbach remontowych i pracach w Tobermory.\n23. Po zakończeniu prac remontowych powrócił do dywizjonu do zadań minowania.\n26. Eskortowane Pomocnicze Miny HM PORT QUEBEC, MENESTHEUS i AGAMEMNON z\nNiszczyciele HM CASTLETON, ST MARY'S i NEWARK do operacji minowania na Wyspach Owczych\n(Uwaga: dodatkowa eskorta Floty Macierzystej zapewniona przez HMS BELFAST (operacja SN111B).\n5. Rozmieszczany w kontynuacji miny Owcze-Islandia jako eskorta dla tych samych statków co SN111B.\n29. Rozmieszczony do eskorty stawiaczy eskadry podczas dalszego zakładania min w NW Approaches z\nNiszczyciele eskadry podczas stawiaczy min w podejściach NW\n(Uwaga: dodatkowa eskorta krążownika zapewniona przez HMS GLASGOW (operacja SN222A).)\nLipiec Oddelegowany do Dywizjonu w Kyle of Lochalsh.\nWrzesień Przeniesiony do Dowództwa Rosyth w oczekiwaniu na rozwiązanie Dywizjonu.\n4. Zapewniona eskorta dla pomocniczych stawiaczy min HM AGAMEMNON, MENESTHEUS i PORT QUEBEC\npodczas ostatecznego minowania zapory Północnej w Faeroes-Iceland Gap z użyciem HM Destroyers SARDONYX,\nMETEOR i SCIMITAR (Operacja SN222B).\n8. Przeniesiony do obrony konwoju wschodniego wybrzeża.\nPaździernik Kontynuacja działań na rzecz obrony konwoju na Wschodnim Wybrzeżu.\nStyczeń Kontynuacja obrony konwoju wschodniego wybrzeża.\n25. Uczestniczył w kolizji ze szwedzkim statkiem handlowym HEDERA.\nLuty Kontynuacja obrony konwoju na Wschodnim Wybrzeżu\n27. Uratowano ocalałych z siostrzanego niszczyciela HMS ROCKINGHAM, który zatonął po zaminowaniu\nPaździernik Kontynuacja obrony konwoju wschodniego wybrzeża.\nLuty Rozmieszczony do obrony konwoju na Wschodnim Wybrzeżu\nNominowany do służby jako Air Target Ship po remoncie.\nMarzec Pozostał rozmieszczony do obrony konwoju na Morzu Północnym w oczekiwaniu na konwersję do nowej roli.\nMaj Wymóg konwersji anulowany.\nCzerwiec Zredukowany do statusu rezerwy i złożony\n(Uwaga: układanie w Forth do potwierdzenia.)\nHMS LANCASTER został umieszczony na liście utylizacji po Dniu VJ, a później został umieszczony na liście utylizacji sprzedanej BISCO do rozbiórki przez Hughesa Bolcowa w Blyth, statek przybył do stoczni złomowej 20 maja 1947 roku.\nRUCHY ESKORTY KONWOJU HMS LANCASTER\nTe listy konwojów nie zostały sprawdzone z powyższym tekstem\nHMS LANCASTER — były niszczyciel amerykański\nH . M . S . L A N C A S T E R ( G 0 5 )\nEx USS PHILIP (Typ B - Klasa MONTGOMERY) zbudowany przez Bath Iron Works i zwodowany 25 lipca 1919 roku. Budowa została ukończona 25 sierpnia 1918 dla służby marynarki USA. W 1939 okręt znajdował się w rezerwie i został wypożyczony do Royal Navy na mocy umowy dzierżawy/pożyczki z 1940 roku. Został wcielony do służby w Halifax w dniu 23 października 1940 roku jako HMS LANCASTER. Ustalono nazwy niszczyciela Ex US Navy i okręt ten był szóstym okrętem wojennym RN noszącym tę nazwę, która została wprowadzona w 1694 r. jako druga stawka. Ostatnim okrętem noszącym tę nazwę był krążownik pancerny zwodowany w 1902 i sprzedany w 1920. Wszystkim niszczycielom Ex USN przeniesionym w 1940 roku nadano nazwy miast wspólnych dla miast w USA i Wielkiej Brytanii lub Brytyjskiej Wspólnocie Narodów. W tym przypadku nazwa kilku miejscowości w USA oraz miasta Lancaster. Po udanej kampanii 'WARSHIP WEEK' National Savings w marcu 1942 roku została 'przyjęta' przez społeczność cywilną Lancaster w hrabstwie Lancashire.\nB a t t l e Honor\nOdznaka : Na polu Czerwonym — czerwona róża z zadziorem na twarzy lwa\nSzczegóły Służby Wojennej\n(Uwaga: ukończono tylko ograniczoną liczbę wymaganych zmian.)\nLEDBURY objęte przez statki Home Fleet (Operacja SN 81).\n30. Wdrożony w kontynuacji SN81 z pokrytymi HM Destroyers WELLS i CHARLESTOWN\n31. Eskortowane pomocnicze układacze min dla kontynuacji minowania na Wyspach Owczych - Iceland Gap z HM\n(Uwaga: Operacja została opóźniona z powodu zagrożenia okrętami podwodnymi).\nHMS LANCASTER został umieszczony na Liście Utylizacji po Dniu VJ, a później umieszczony na Liście Utylizacji Sprzedany BISCO do rozbiórki przez Hughesa Bolcowa w Blyth, statek przybył do stoczni złomowej w holu 20 maja 1947 roku.\npotrzebna jest dalsza edycja i formatowanie, ale dane są udostępniane z minimalnym opóźnieniem\nLa pressione tedesca sui convogli britannici durante la battaglia dell'Atlantico palesò la debolezza britannica in termini di navi di scorta e l'aumentato impegno statunitense durante i pattugliamenti effettuati durante lane a scarto a sebbà di basi aeree. Attivita pattugliamento marittimo w epoce późniejszej penalizzata z tłuszczu, który nie był dostępny, gdy był dostępny w dużych ilościach, jak w Consolidated B-24 Liberator.\nD'altra parte, il Neutrality Act statunitense proibiva espressamente la vendita di armi a paesi belligeranti e l'opinione pubblica del paese era in maggioranza contraria a qualsiasi coinvolgimento nelle viende belliche. W maju 1940 r. Państwowa Jednostka Rządząca w Londra, pod władzą brytyjskiego ambasadora Philipa Kerra, koncesjonariusza działającego w języku angielskim na Trynidadzie, Bermudach i Terranova . a meno di un contraccambio immediato. Il 1º giugno, mentre la disfatta francese diventava una certezza, il Presidente Franklin Delano Roosevelt aggirò il Neutrality Act dichiarando obsolescenti milioni di munizioni e armi leggere in dotazione alle forze armate statunitensi, di conseguen do la rich a grantagand di cacciatorpediniere. Ad agosto, con la concreta minaccia tedesca na wyspie brytyjska, Churchill stara się pomóc cesarstwu brytyjskiemu w dolinie i losach kolonii w mani tedesche.\nII 2 września 1940 r. cinquanta cacciatorpediniere statunitensi, obsoleti perché risalenti alla prima guerra mondiale o immediatamente successivi, prevalentemente appartenenti alla classe Wickes e alla classe Clemson, vennero trasferiti alla Royal Navyli Town.\nWizyta HMS Lancaster z Royal Navy w towarzystwie Royal Fleet Auxiliary Gold Rover w Ghanie\nOkręt Jej Królewskiej Mości Lancaster, jedna z najnowocześniejszych fregat typu 23 Królewskiej Marynarki Wojennej Duke Class, w towarzystwie statku pomocniczego Royal Fleet Auxiliary Gold Rover, zacumuje w porcie Tema w dniach 21-25 października 2015 r. Pobyt HMS Lancaster w porcie od środy 21 października kompania statków weźmie udział w szkoleniach z Siłami Zbrojnymi Ghany, odnowi i założy nowo wybudowaną szkołę w Temie oraz będzie rywalizować w turniejach sportowych z marynarką wojenną Ghany i mieszanką lokalnych zespoły.\nStatek będzie można oglądać na wyłączność od 21 października dla wybranych szkół i organizacji. Odwiedzający będą mogli zwiedzić górny pokład, obejrzeć imponujące systemy uzbrojenia oraz zobaczyć nowy śmigłowiec Wildcat i jego załogę.\nWieczorem 21 października 2015 r. dowódca statku, dowódca Peter Laughton MBE, zorganizuje na pokładzie przyjęcie dla interesariuszy z Sił Zbrojnych Ghany, rządu i społeczeństwa obywatelskiego. Brytyjski doradca ds. obrony, podpułkownik Ben Richards, weźmie udział i otworzy przyjęcie. Przyjęcie ustąpi miejsca trzydniowemu intensywnemu szkoleniu z marynarką wojenną Ghany.\nHMS LANCASTER został zbudowany na Clyde przez stocznię Yarrow Shipbuilders i został zwodowany przez Jej Wysokość Królową 24 maja 1990 roku. Został wcielony do Królewskiej Marynarki Wojennej 1 maja 1992 roku. Fregata Królowej”. Jest szóstym okrętem Royal Navy noszącym tę nazwę.Poprzedni LANCASTER został zwodowany dla Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w 1918 roku jako 1100-tonowy niszczyciel o nazwie USS PHILIP. W 1940 roku został przeniesiony do Royal Navy i otrzymał odznaczenia bojowe dla konwojów atlantyckich i arktycznych, a także patrole na Morzu Północnym.\nHMS LANCASTER wypłynął z Portsmouth na 9-miesięczną misję Atlantic Patrol Tasking (South) w dniu 21 marca 2015 r. Podczas wdrożenia HMS LANCASTER przepłynął ponad 27 000 mil morskich, odbył ponad 17 wizyt w portach i odbył podróż na 4 kontynenty z najważniejszymi wydarzeniami w tym tranzyt przez Kanał Panamski i Tydzień Floty w Nowym Orleanie.\nHMS LANCASTER otrzymał zaszczyt bycia pierwszym okrętem, który został wdrożony w nowym mundurze Royal Navy. Nowy mundur kończy 70 lat w starym stylu jasnoniebieskiej koszuli i granatowych spodni. Kompania okrętowa naprawdę zainteresowała się nowym mundurem: jest wygodniejszy, wygląda bardziej elegancko i zapewnia marynarzom lepszą ochronę. Dodatkowe kieszenie ułatwiają również życie podczas przenoszenia niezbędnych narzędzi. W kolejnym pierwszym HMS LANCASTER jest pierwszym statkiem, który został wdrożony z najnowszym helikopterem Royal Navy, Wildcat. Zastępując helikopter Lynx, Wildcat ma wiele ulepszeń, dzięki czemu jest znacznie bardziej wydajnym samolotem. Ma przeprojektowany system wirnika ogonowego, który poprawia wytrzymałość i dyskretność samolotu, podczas gdy załoga korzysta z ulepszonego, najnowocześniejszego kokpitu z zaawansowaną technologią komunikacji, opancerzonych foteli odpornych na zderzenia i pełnego 360-stopniowego, kolorowego radaru nadzoru. Wildcat, podobnie jak jego poprzednik, może być używany w różnych rolach, w tym w ochronie przeciw okrętom i okrętom podwodnym, ewakuacji ofiar, rozpoznaniu pola bitwy i jako śmigłowiec ogólnego zastosowania. Royal Navy utrzymuje stałą obecność na południowym Atlantyku i w Afryce Zachodniej, aby zapewnić stałą ochronę i wsparcie, prowadzić zaangażowanie obronne i prowadzić patrole bezpieczeństwa morskiego. Zobowiązanie składa się z dwóch okrętów wojennych, niszczyciela lub fregaty, w towarzystwie okrętu pomocniczego Royal Fleet.\nWielka Brytania ma obowiązek wobec swoich obywateli i sojuszników dążyć do ochrony pełnego morza. Właśnie dlatego Royal Navy chroni wody krajowe i międzynarodowe – upewniając się, że światowy handel, od którego zależy Wielka Brytania i świat, może przebiegać bez przeszkód. Jako piąta co do wielkości gospodarka na świecie, Wielka Brytania ma obowiązki wobec swoich sojuszników i partnerów. Royal Navy odgrywa kluczową rolę we wspieraniu tych trwałych i trwałych sojuszy z innymi narodami.\nNaval/Maritime History 23 czerwca - Dzisiaj w historii marynarki - Morskie / morskie wydarzenia w historii\nten Bitwa pod Clontarf (Irlandczyk: Cath Chluain Tarbh) była bitwą, która rozegrała się 23 kwietnia 1014 r. nad rzeką Tolką, od strony Clontarf w głąb lądu, w pobliżu niewielkiego wówczas Dublina. Wystawił siły dowodzone przez Briana Boru, Wysokiego Króla Irlandii, przeciwko nordycko-irlandzkiemu sojuszowi składającemu się z sił Sigtrygga Jedwabobrodego, króla Dublina Máela Mórdy mac Murchady, króla Leinsteru i zewnętrznego kontyngentu Wikingów dowodzonego przez Sigurda z Orkadów i Brodiru z Mann. Trwało od wschodu do zachodu słońca, a zakończyło się pogromem sił Wikingów i Leinsterów. Szacuje się, że zginęło od 7000 do 10 000 mężczyzn. Chociaż siły Briana zwyciężyły, sam Brian został zabity, podobnie jak jego syn Murchad i wnuk Toirdelbach. Król Leinster Máel Mórda i przywódcy Wikingów Sigurd i Brodir również zostali zabici.\nBitwa pod Clontarf, olej na płótnie, obraz Hugh Frazera, 1826\nPo bitwie Wikingowie i Królestwo Dublina zostały zredukowane do potęgi drugorzędnej. Rodzina Briana została chwilowo przyćmiona i nie było niekwestionowanego Wielkiego Króla Irlandii aż do końca XII wieku.\nBitwa była ważnym wydarzeniem w historii Irlandii i jest odnotowana zarówno w irlandzkich, jak i nordyckich kronikach. W Irlandii bitwa zaczęła być postrzegana jako wydarzenie, które uwolniło Irlandczyków od obcej dominacji, a Brian został okrzyknięty bohaterem narodowym. Pogląd ten był szczególnie popularny podczas rządów angielskich w Irlandii. Chociaż bitwa zaczęła być postrzegana w bardziej krytycznym świetle, wciąż ma wpływ na popularną wyobraźnię.\nBitwa pod Clontarf – Wikipedia\n1621 – Narodziny Williama Penna, angielskiego admirała i polityka (zm. 1670)\nSir William Penn (23 kwietnia 1621 - 16 września 1670) był angielskim admirałem i politykiem, który zasiadał w Izbie Gmin od 1660 do 1670. Był ojcem Williama Penna, założyciela prowincji Pensylwanii.\n1692 – Uruchomienie HMS Breda był 70-działowym statkiem trzeciej kategorii linii Royal Navy, zwodowanym w Woolwich Dockyard\nHMS Breda był 70-działowym okrętem trzeciej kategorii linii Royal Navy, zwodowanym w Woolwich Dockyard 23 kwietnia 1692 roku. Został nazwany na cześć Deklaracji Bredy złożonej w 1660 roku przez Karola II Anglii.\nW 1701 pod dowództwem kapitana Christophera Fogga został okrętem flagowym wiceadmirała Johna Benbowa. Jego eskadra wyjechała do Indii Zachodnich 2 września 1701 r., gdy rozpoczęła się wojna o sukcesję hiszpańską.\nPodczas Akcji Sierpnia 1702 r. Breda, pod dowództwem Benbowa, był jednym z zaledwie dwóch statków w eskadrze, które skutecznie walczyły z Francuzami. Po kilku dniach nieustępliwość kapitanów Benbowa w odmowie walki i jego własne obrażenia zmusiły go do powrotu do Port Royal, gdzie kilku zostało skazanych za tchórzostwo w sądzie wojskowym.\nW 1718 r. Breda był dowodzony przez kapitana Barrowsa Harrisa i brał udział w bitwie pod Cape Passaro. Podczas blokady Porto Bello (1726-177) służyła jako okręt flagowy wiceadmirała Hosier, który zginął na jej pokładzie w 1727 r. Została rozbita w 1730 roku.\nBitwa pod przylądkiem Passaro, 11 sierpnia 1718 autorstwa Richarda Patona (olej na płótnie, 1767)\n1750 – Wprowadzenie języka francuskiego Róża, (jednorazowy projekt 30-działowy z 1749 r. autorstwa Josepha Chapelle'a, z 8 x 12-funtowymi na dolnym pokładzie i 22 x 8-funtowymi (lub 6-funtowymi) na pokładzie działa, zwodowanym 23 kwietnia 1750 w Tulonie) – sprzedany 1781\n1750 – Wprowadzenie języka francuskiego Gracieuse, (jednorazowy 24-działowy projekt z 1749 roku autorstwa Josepha Chapelle'a, z 24 działami 12-funtowymi, zwodowany 23 kwietnia 1750 w Tulonie) – sprzedany 1781.\n1 768 – Wprowadzenie języka hiszpańskiego San Vicente Ferrer 80 (uruchomiony 23 kwietnia 1768 w Cartagena) - zatopiony 16 lutego 1797\nKlasa San Vicente Ferrer 80 pistoletów.\nSan Vicente Ferrer 80 (uruchomiony 23 kwietnia 1768 w Cartagenie) - zatopiony 16 lutego 1797\nSan Nicolás Bari 80 (uruchomiony 5 kwietnia 1769 w Cartagenie) - zdobyty przez Wielką Brytanię w bitwie pod Cape St Vincent, 14 lutego 1797, przemianowany na HMS San Nicholas, sprzedany w 1814\nSan Rafael 80 (-) - Zniszczony przez ogień na dybach w Hawanie 1769\n1782 HMS królowa (98), kpt. Maitland, wziął Actionnaire (64 flet)\nHMS królowa był trzypokładowym 90-działowym drugorzędnym okrętem liniowym Royal Navy, zwodowanym 18 września 1769 roku w Woolwich Dockyard. Został zaprojektowany przez Williama Bateleya i był jedynym statkiem zbudowanym do jego zanurzenia. Jej uzbrojenie zostało zwiększone do 98 dział w latach 80-tych XVIII wieku\nSkala: 1:48. Plan przedstawiający plan nadwozia z obrysem burty rufowej, wyraźnymi liniami ze szczegółami wewnątrz i podłużną połówką szerokości dla „Queen” (1769), trzypokładowego dwupokładowego 90-działowego pojazdu Second Rate, który miał zostać zbudowany w Woolwich Dockyard. Podpisany przez Williama Bately'ego [Surveyor of the Navy, 1755-1765]\n1796 – Uruchomienie HMS Jędza był 18-gun Bąk-slup klasy Royal Navy.\nHMS Jędza był 18-działowym slupem Królewskiej Marynarki Wojennej. Został zwodowany w 1796 roku i pełnił służbę konwojową podczas francuskich wojen rewolucyjnych, kursując między The Nore a Rygą pod dowództwem Davida Lloyda w połowie 1797 roku w towarzystwie HMS Clyde\nSkala: 1:48. Plan przedstawiający plan ciała, proste linie i podłużną półszerokość dla Termaganta (1796),\n1797 HMS Magicienne (32), kpt. William Henry Ricketts, HMS Królewiątko (44) i HMS Fortuna (14), wziął slup (6) i cztery szkunery i odjechał atakujące siły w Careasse Bay na Haiti.\nMagicienne był fregatą francuskiej marynarki wojennej, okrętem prowadzącym swojej klasy. Brytyjczycy schwytali go w 1781 r. i służył w Royal Navy, dopóki jego załoga nie spaliła go w 1810 r., aby zapobiec jej schwytaniu po tym, jak osiadł na Isle de France (obecnie Mauritius). Podczas służby w Royal Navy schwytał kilku korsarzy i wziął udział w bitwie pod San Domingo.\nHMS Regulus (1785) była drewnianą piątą armatą z 44 armatami, wystrzeloną w Northam w styczniu 1785 i przerobioną na transportowiec w 1793. Ponieważ Regulus służył w egipskiej kampanii marynarki wojennej (8 marca do 2 września 1801), jej oficerowie i załoga zakwalifikowali się do przypięcie „Egipt” do Medalu Służby Generalnej Marynarki Wojennej, który Admiralicja wydała w 1847 r. wszystkim ocalałym pretendentom. Statek został rozbity w marcu 1816 roku.\nHMS Fortuna (1780) był 14-działowym bryg-slupem zwodowanym w 1780 roku i rozbitym w 1797 roku.\nFrancuska fregata Magicienne (1778) - Wikipedia\n1804 - Cuthbert Collingwood awansowany na wiceadmirała Błękitnych, a Horatio Nelson na wiceadmirała Białych\nHoratio Nelson, 1. wicehrabia Nelson – Wikipedia\n1805 - HMS Dzielny (14). Porucznik Thomas Shirley i małżonkowie zdobyli osiem kanonierek u wybrzeży Cap Gris Nez.\nHMS Galant (1804) był brygadą 12 dział, zwodowaną w 1804 roku i sprzedaną w 1815 roku.\n1809 HMS spartański (38), kpt. Jahleel Brenton, HMS Amfiona (32), kpt. William Hoste i HMS Rtęć (28), kpt. Henry Duncan zbombardował Pesaro, zabrał 13 statków i zniszczył zamek.\nHMS spartański była fregatą piątej klasy Royal Navy z 38 działami, zwodowaną w Rochester w 1806 roku. W czasie wojen napoleońskich działała na Adriatyku i na Wyspach Jońskich. Następnie przeniósł się na wybrzeże amerykańskie podczas wojny w 1812 roku, gdzie zdobył kilka małych statków, w tym US Revenue Cutter i korsarz, Strzałka. Następnie wróciła nad Morze Śródziemne, gdzie pozostała przez kilka lat. Następnie ponownie służyła u wybrzeży Ameryki i na Karaibach, zanim została rozbita w 1822 roku.\nHMS Rtęć był 28-gun Przedsiębiorstwo-klasa szóstej klasy fregata Royal Navy. Została zbudowana podczas amerykańskiej wojny o niepodległość i służyła w późniejszych latach tego konfliktu. Kontynuowała służbę w latach pokoju i miała aktywną karierę podczas francuskich wojen rewolucyjnych i większości wojen napoleońskich, aż do rozpadu w 1814 roku.\nHMS Rtęć wycięcie francuskiej kanonierki z Rovigno, 1 kwietnia 1809\nHMS Amfiona była 32-działową fregatą piątej klasy Królewskiej Marynarki Wojennej. Służyła w czasie wojen napoleońskich.\nAmfiona został zbudowany przez Betts z Mistleythorn i został uruchomiony 19 marca 1798 roku.\nHMS Amphion (1798) – Wikipedia\n1811 – Uruchomienie HMS Badacz był brygadą badawczą Królewskiej Marynarki Wojennej\nHMS Badacz był brygadą badawczą Królewskiej Marynarki Wojennej. Pełniła obowiązki geodezyjne, dopóki nie została spłacona w 1835 roku. Następnie została statkiem policyjnym zacumowanym na Tamizie. została rozbita w 1857 roku.\nSkala: 1:48. Plan przedstawiający plan kadłuba ze szczegółami burty rufowej, wyraźne linie ze szczegółami wewnątrz oraz podłużną połowę szerokości do budowy Badacza (1811) jako 6-działowego statku badawczego. Podpisany Henry Peake [Surveyor of the Navy, 1806-1822]\nHMS Investigator (1811) - Wikipedia\n1839 – Śmierć Jacquesa Félixa Emmanuela Hamelina, francuskiego admirała i odkrywcy (ur. 1768)\nBaron Jacques Félix Emmanuel Hamelin (13 października 1768 – 23 kwietnia 1839) był kontradmirałem francuskiej marynarki wojennej, a później baronem. Dowodził licznymi wyprawami morskimi i bitwami z marynarką brytyjską, a także podróżami rozpoznawczymi na Oceanie Indyjskim i Morzu Południowym.\n1889 – Narodziny Karela Doormana, admirała holenderskiego (zm. 1942)\nKarel Willem Frederik Marie Doorman (23 kwietnia 1889 – 28 lutego 1942) był holenderskim oficerem marynarki wojennej, który podczas II wojny światowej dowodził resztkami krótkotrwałych amerykańsko-brytyjsko-holendersko-australijskich sił uderzeniowych Commandnaval w bitwie na Morzu Jawajskim. Zginął w akcji, gdy jego okręt flagowy HNLMS De Ruyter został storpedowany podczas bitwy, decydując się na zejście ze statkiem.\n1945 – Akcja z 23 kwietnia 1945 była bitwą podwodną z okresu II wojny światowej, która miała miejsce na Morzu Jawajskim między nazistowskimi Niemcami a Stanami Zjednoczonymi. USS Besugo (SS 321) zatapia niemiecki okręt podwodny U 183 na Morzu Jawajskim.\nten Akcja z 23 kwietnia 1945 r była bitwa podwodna II wojny światowej, która miała miejsce na Morzu Jawajskim między nazistowskimi Niemcami a Stanami Zjednoczonymi. Doprowadziło to do ostatniego zatonięcia niemieckiego U-boota na wodach azjatyckich podczas wojny na Pacyfiku i było jedną z nielicznych akcji teatru z udziałem sił niemieckich.\nUSS Besugo, pod dowództwem komandora porucznika Hermana Edwarda Millera, nawiązał kontakt radarowy z U-183 około godziny 01:00 u południowych wybrzeży Borneo podczas patrolowania okolicy. Pod wodą Amerykanie wystrzelili torpedy i jedna uderzyła w U-Boota, który miał wymalowaną na boku japońską flagę. Niemiecki okręt podwodny szybko zatonął na pozycji 04°50′S 112°52′E z 54 mężczyznami nadal na pokładzie, w tym Kapitänleutnant (Dowódca porucznik) Fritz Schneewind. Następnie Amerykanie wynurzyli się i uratowali jednego rannego chorążego niemieckiego i wzięli go do niewoli.\nAkcja z 23 kwietnia 1945 r. - Wikipedia\nDzisiaj w historii marynarki - Morskie / morskie wydarzenia w historii\n24 kwietnia 1590 - Pierwsza bitwa w Cieśninie Gibraltarskiej była bitwą morską, która miała miejsce 24 kwietnia 1590 podczas wojny angielsko-hiszpańskiej.\nten Pierwsza bitwa w Cieśninie Gibraltarskiej to bitwa morska, która miała miejsce 24 kwietnia 1590 r. podczas wojny angielsko-hiszpańskiej. Dziesięć angielskich uzbrojonych statków handlowych Kompanii Lewantu zostało napotkanych i przechwyconych przez dwanaście hiszpańskich galer pod dowództwem Pedro de Acuña w służbie Hiszpanii w rejonie Cieśniny Gibraltarskiej. Źródła angielskie twierdzą, że Anglicy byli w stanie odeprzeć galery, zadając ciężkie straty po sześciogodzinnej walce, podczas gdy źródła hiszpańskie pokazują, że bitwa była nierozstrzygnięta.\nFirma z Lewantu prowadziła handel na Morzu Śródziemnym od 1580 roku po udanej petycji do królowej Elżbiety I. Założyli „fabryki” w Aleppo i Konstantynopolu, Aleksandrii i Smyrnie. Wojna z Hiszpanią rozpoczęła się w 1585 roku, w wyniku której kompania uzbroiła swoje statki w ramach inwestycji korony angielskiej i popłynęła w konwoju dla wzajemnej ochrony. Okazało się to udane, gdyż w lipcu 1586 r. w pobliżu wyspy Pantelleria pięć okrętów kompanii zdołało odeprzeć jedenaście hiszpańskich galer. Po tym zwycięstwie strategia wojskowa firmy pozostała od tamtego dnia.\nW połowie kwietnia 1590 r. dziesięć statków kompanii, niektóre frachtowane do Wenecji, do Konstantynopola i do innych części Morza Śródziemnego, spotkało się na swoim kursie powrotnym w Cieśninie Gibraltarskiej, uniknąwszy dotychczas wszelkiego niebezpieczeństwa. Gdy tylko byli razem, zbliżyli się do wód opanowanych przez Hiszpanów, tworząc zwarty szyk konwoju. Dwa flamandzkie statki w drodze powrotnej z Morza Śródziemnego również dołączyły do nich w konwoju, częściowo dla ochrony przed piratami. Główny statek łosoś którego kapitanem był Benedict Barnham, a następnie zastępcą Johna Wattsa z Małgorzata i John, a następnie z resztą Thomasa Cordella Centurion, Sługus, Viloeta, Samual, Elżbieta, Wniebowstąpienie i wreszcie Richard.\n24 kwietnia, gdy zbliżyli się do Cieśniny Gibraltarskiej, zauważono dwanaście wysokich galer i wkrótce statki na rozkaz Barnham otrzymały polecenie szybkiego przygotowania się do akcji. Źródła angielskie twierdzą, że galery znajdowały się pod dowództwem stryjecznego bratanka Andrei Dorii, Giovanniego Andrea Doria., podczas gdy oficjalne dane z Hiszpanii pokazują, że faktycznym dowódcą hiszpańskiej eskadry był don Pedro de Acuña, chociaż przyznają, że poprzednia nieudana próba Dorii przeciwko angielski konwój.\nGdy galery się zbliżały, łosoś oddał kilka strzałów ostrzegawczych, ale bez powodzenia. Galery następnie uformowały się poza linię, stając się formacją grotów strzał. Jak to się działo, łosoś wkrótce wycelował w główny statek i zaczął znajdować swój cel. Prowadzące galery odbiły się niemal gwałtownie, ponosząc pierwsze obrażenia, które ostatecznie zmusiły je do wycofania się. Wkrótce inne angielskie statki zaczęły strzelać Sługus oraz Małgorzata i John osłaniał lżejsze uzbrojone statki. Centurion, największy statek, został zatrzymany w rezerwie.\nW ciągu pierwszej godziny akcji jeden z flamandzkich statków, które znajdowały się w pobliżu, natychmiast popłynął na hiszpańskie galery i poddał się, co na chwilę odwróciło uwagę. Na drugi flamandzki statek weszli żeglarze z Fioletowy i zniechęcony do poddania się. Jednak galery nadal atakowały angielskie statki, próbując złapać się i wejść na pokład zgodnie ze zwykłą hiszpańską taktyką na morzu w tym czasie. Jednak po prawie trzech godzinach Hiszpanie byli trzymani na dystans, a każda galera, która próbowała się zbliżyć, była odpychana, dopóki nie pojawiła się następna próbująca zbliżyć się na tyle blisko, by złapać się.\nłosoś wkrótce zaczął kończyć się proszek, jak to się stało Małgorzata i John. Centurion wkrótce wymyśliłem Elżbieta które do tej pory wystrzeliły bardzo mało. Teraz z obydwoma statkami w akcji, CenturionOgień wkrótce zaczął mówić, a hiszpańskie galery nie zbliżyły się na tyle, by wejść na pokład. Ostatecznie, po prawie sześciu godzinach walki, ostatnia z hiszpańskich galer została odparta, a niektóre w stanie zatonięcia. Wszystkie galery Dorii poniosły wiele szkód, a straty w galerach niewolników, żołnierzy i marynarzy były ciężkie. Mając to na uwadze, nie miał innego wyjścia, jak tylko udać się do portu i natychmiast wycofał się do Algeciras po chwilowym śledzeniu angielskich statków.\nHiszpańskie poglądy na bitwę różnią się znacznie od angielskiego punktu widzenia. Hiszpański historyk marynarki i kapitan Cesáreo Fernández Duro wskazuje, że statki Kompanii Lewantu przepływały przez cieśninę tylko na wzburzonym morzu, co uniemożliwiło hiszpańskim galerom wejście na ich pokład, a także użycie ich głównego działa. Fernández Duro zauważa również, że większość angielskich, a niektórzy francuscy autorzy mylili niepowodzenie hiszpańskich galer w zbliżeniu się do angielskich statków z sukcesem statków kompanii w odparciu galer ogniem armat.\nStatki angielskie, z wyjątkiem takielunku i masztów, doznały tylko niewielkich uszkodzeń, ponieważ celem Hiszpanii było wejście na pokład i obezwładnienie. Nic z tego nie osiągnięto, ponieważ angielski ogień lub wzburzone morze, w zależności od źródeł, były wystarczająco silne, by nie pozwolić hiszpańskim galerom na zajęcie pozycji z liną. Straty Anglików były w najlepszym razie niewielkie, ale wkrótce wiatr ucichł i dlatego uspokoił się tuż przed samym Gibraltarem.Rozpaczliwie potrzebowali śrutu i prochu, ponieważ większość większych statków była bliska wyczerpania amunicji pod koniec akcji.\nAnglicy nie mieli więc innego wyjścia, jak tylko holować swoje statki do najbliższego przyjaznego portu, którym jest Tetuan na wybrzeżu Barbarii. Tam skupowano świeże zapasy i mieszkańcy traktowali je przychylnie. wkrótce spłynęły z odpychania galer, a gubernator obdarzył ich prezentami i dał im pobyt tak długo, jak chcieli. Po około czterech dniach i przy wietrze sprzyjającym im, Anglicy wypłynęli bez incydentów z Hiszpanami w porcie Algeciras, niezdolni do przechwycenia ich z powodu poważnych zniszczeń lub wzburzonego morza. Anglicy wkrótce przybyli u wybrzeży Anglii bez dalszych przeszkód.\nW kolejnych miesiącach statki Kompanii Levant starły się ze zróżnicowanymi rezultatami z hiszpańskimi galerami. W sierpniu Acuña zatopił jeden statek i wziął drugi, podczas gdy w 1591 angielski konwój spotkał się z inną flotą hiszpańskich galer pod Dorią na tym samym obszarze iz takim samym skutkiem.\n24 kwietnia 1709 - brytyjska eskadra pod dowództwem Lorda Dursleya pokonała francuską eskadrę pod dowództwem Duguay-Trouina, zdobywając Glorieux (44) i HMS Bristol został schwytany, ale ponownie schwytany następnego dnia, który zatonął wkrótce potem.\nBristol była brytyjską 44-działową fregatą czwartej klasy, oryginalnie zbudowaną dla marynarki wojennej Wspólnoty Brytyjskiej w latach 50. XVII wieku. Został przejęty przez Royal Navy po przywróceniu monarchii w 1660 roku, a następnie został stylizowany HMS Bristol . Okręt brał udział w wielu bitwach podczas wojny angielsko-hiszpańskiej w latach 1654–60 oraz drugiej i trzeciej wojny angielsko-holenderskiej.\nBristol miał długość przy burcie 130 stóp (39,6 m) i 104 stopy (31,7 m) przy stępce. Miała belkę 31 stóp 1 cal (9,5 m), zanurzenie 15 stóp 8 cali (4,8 m) i głębokość chwytu 13 stóp (4,0 m). Tonaż statku wynosił 534 45⁄94 ton ciężaru. Pierwotnie zbudowany na 50 dział, w 1660 faktycznie nosił 44 działa. W 1666 r. podniesiono go do 48 (24 kołweryny, 22 demi-koluzyny i 2 sakery) i do czasu odbudowy w 1693 r. ogólnie nosił 48 działa, ze starszymi kołwerinami i demi. -kolumny stopniowo zastępowane przez nowocześniejsze 12- i 8-funtowe. Statek miał załogę 150–230 oficerów i marynarzy.\nBudownictwo i kariera\nBristol był pierwszym statkiem Marynarki Wojennej, który otrzymał nazwę od tytułowego portu. Część 1651 Naval Programme, statek został zamówiony w dniu 27 lutego 1652. Został zbudowany w Portsmouth Dockyard pod kierunkiem mistrza Shipwright John Tippetts i został zwodowany w 1653 roku kosztem 4256 funtów.\nBristol został oddany do służby w tym samym roku pod dowództwem kapitana Rogera Martina i spędził zimę 1653-1654 na Podejściu Zachodnim. Brała udział w bitwach pod Lowestoft, bitwie czterodniowej i bitwie w dzień św. Jakuba podczas drugiej wojny angielsko-holenderskiej i Solebay w trzeciej wojnie angielsko-holenderskiej. Brała udział w wojnach z północnoafrykańskimi korsarzami na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XVII wieku, a także eskortowała konwoje do Ameryki Północnej.\nW 1693 r. Bristol został przebudowany w Deptford jako 50-działowy okręt liniowy czwartej klasy.\nW dniu 24 kwietnia 1709 roku został schwytany przez dwa francuskie statki u wybrzeży Plymouth, ale został ponownie schwytany następnego dnia i zatonął w Kanale La Manche.\nJames Berkeley, 3. hrabia Berkeley – Wikipedia\nRené Duguay-Trouin – Wikipedia\n24 kwietnia 1715 - Bitwa pod Fehmarn - Akcja z 24 kwietnia 1715 była bitwą rozegraną podczas Wielkiej Wojny Północnej\nten Akcja z 24 kwietnia 1715 r była bitwa, która miała miejsce 24 kwietnia 1715 r. podczas Wielkiej Wojny Północnej. Było to zwycięstwo duńskiej eskadry pod dowództwem Gabla, która zdobyła pięć z sześciu szwedzkich okrętów pod dowództwem Wachtmeistera, kosztem 65 zabitych i 224 rannych.\n1 statek strażacki\nNordstjerna 76 - Na mieliźnie, schwytany następnego dnia\nKsiężniczka Hedvig Zofia 76 - Osiadły na mieliźnie, schwytany następnego dnia, a później zatopiony\nSödermanland 56 - Na mieliźnie, schwytany następnego dnia\nGöteborg 50 - Na mieliźnie, schwytany następnego dnia\nHvita Orn 30 - Schwytany\nFalk 26 - Na mieliźnie, schwytany następnego dnia\nfragmenty miecza, znalezione we wraku Księżniczka Hedvig Zofia\n24 kwietnia 1742 – uruchomienie HMS Zamek Stirling, 70-działowy okręt trzeciej kategorii linii Royal Navy, zbudowany w Chatham Dockyard zgodnie z propozycjami 1719 Establishmentu,\nHMS Zamek Stirling był 70-działowym okrętem trzeciej kategorii z linii Royal Navy, zbudowanym w Chatham Dockyard zgodnie z propozycjami 1719 Establishmentu i zwodowanym 24 kwietnia 1742 roku.\nFrancuskie tratwy ogniowe atakujące flotę brytyjską u wybrzeży Quebecu, 28 czerwca 1759. Lewy pierwszy plan obrazu przedstawia zakotwiczona flota brytyjska, na której na pierwszym planie po lewej stronie znajduje się okręt flagowy Saundersa „Zamek Stirling”. środek.\nPod dowództwem kapitana Thomasa Coopera, Zamek Stirling brał udział w bitwie pod Tulonem w dniu 11 lutego 1744 r. Zamek Stirling był głównym okrętem dywizji van kontradmirała Williama Rowleya floty admirała Thomasa Mathewsa, która zaangażowała flotę francusko-hiszpańską. Po bitwie kilku oficerów zostało postawionych przed sądem wojskowym, w tym kapitan Cooper, który pojawił się 12 maja w Port Mahon, gdzie został zwolniony ze służby. Został jednak natychmiast przywrócony do swojej poprzedniej rangi i dowództwa, ponieważ oskarżenia przeciwko niemu nie zostały uznane za szkodliwe ani dla jego honoru zawodowego, ani dla jego zdolności jako oficera morskiego.\nWzięła udział w bitwie o Hawanę w 1762 roku. Niedługo potem Zamek Stirling został uznany za niezdatny do użytku i został rozebrany i zatopiony w górnych partiach portu w Hawanie 14 września 1762 roku na rozkaz admirała George'a Pococka.\nFrancuskie statki strażackie atakujące angielską flotę u wybrzeży Quebecu, 28 czerwca 1759. Lewy pierwszy plan obrazu ukazuje zakotwiczona flota brytyjska, na której na pierwszym planie po lewej stronie znajduje się okręt flagowy Saundersa „Stirling Castle”. środek.\n24 kwietnia 1774 – uruchomienie HMS Kozioł sarny, 44-działowy okręt piątej klasy Królewskiej Marynarki Wojennej, który służył w amerykańskiej i francuskiej wojnie o niepodległość.\nHMS Kozioł sarny był 44-działowym okrętem piątej klasy Królewskiej Marynarki Wojennej, który służył w amerykańskiej i francuskiej wojnie o niepodległość. Zaprojektowany przez sir Thomasa Slade'a w 1769 roku do operowania na płytszych wodach Ameryki Północnej, dołączył do eskadry Lorda Howe'a pod koniec 1775 roku, a rok później wziął udział w operacjach przeciwko Nowym Jorku, atakując amerykańskie baterie dział w Red Hook podczas Bitwa pod Long Island w sierpniu 1776 r. i wymuszenie przejścia w górę rzeki Hudson w październiku. 25 sierpnia 1777 r. Kozioł sarny eskortował transportowce do Turkey Point w stanie Maryland, gdzie armia wylądowała do ataku na Filadelfię. Została ponownie wezwana do towarzyszenia transportom wojskowym w grudniu 1779, tym razem podczas ataku na Charleston. Kiedy okręty liniowe, które były zbyt duże, aby wejść do portu, zostały odesłane z powrotem do Nowego Jorku, admirał Marriot Arbuthnot dokonał Kozioł sarny jego okręt flagowy. Był więc na froncie ataku, prowadząc brytyjską eskadrę przez bar, by zaatakować Fort Moultrie i znajdujące się dalej amerykańskie okręty.\nW październiku 1783 r. Kozioł sarny przeszedł remont w Sheerness i został przebudowany na statek szpitalny. Pełnił tę funkcję podczas zdobywania Martyniki, Gwadelupy i St Lucia przez brytyjską flotę pod wo Admirał Sir Andrew Mitchell, któremu Holendrzy poddali się w Incydencie Vlieter, 30 sierpnia. Po traktacie w Amiens w marcu 1802 r. Kozioł sarny został spłacony i złożony w zwykłym stanie w Woolwich Dockyard. Kiedy wznowiono działania wojenne w maju 1803 roku, został przywrócony do służby jako straż w Leith, pod banderami wiceadmirała Richarda Rodneya Bligha, a następnie kontradmirała Jamesa Vashona, pod którego wodzą przeniósł się później do Great Yarmouth. W marcu 1806 r. stał się statkiem przyjmującym, a od pewnego momentu w 1810 r. okrętem flagowym Lorda Gardnera. Kozioł sarny został rozbity w Sheerness w lipcu 1811 roku.\nKozioł sarny z Feniks, Tatar oraz trzy mniejsze statki przepływające przez forty Washington i Lee na rzece Hudson\nKozioł sarny był prototypem Klasa Roebuck statki dwupokładowe, piątej klasy zbudowane do operowania na płytszych wodach Ameryki Północnej. Została zaprojektowana przez znanego architekta marynarki, Sir Thomasa Slade'a w 1769 roku jako ulepszenie jego Feniks model i zamówiony przez Admiralicję w dniu 30 listopada. Jej stępkę o długości 115 stóp i 9 cali (35,3 m) położono w październiku następnego roku w Chatham Dockyard.\nPo zbudowaniu, Kozioł sarny miał 140 stóp 0 cali (42,7 m) długości na pokładzie burtowym, miał belkę 37 stóp 9 1/2 cala (11,5 m) i głębokość w ładowni 16 stóp 4 cale (5,0 m). Zmierzyła 879 26⁄94 ton ciężaru. Wystrzelony 24 kwietnia 1774 i ukończony 4 sierpnia 1775, Kozioł sarny kosztował 18 911,0,6 funta plus kolejne 1749,5,5 funta za montaż.\nKozioł sarny został zbudowany z dwoma rzędami okien na rufie, co daje złudzenie dodatkowego pokładu, ale za nim znajdowała się jednopoziomowa kabina. Ten projekt został ostatecznie wycofany, a większość Klasa Roebuck, po HMS Delfin, z tradycyjną rufą w stylu fregaty.\nNa jej dolnym pokładzie działowym Kozioł sarny przewoził dwadzieścia 18-funtowych (8,2 kg) dział. Jej górny pokład miał pierwotnie dwadzieścia dwie 9-funtówki (4,1 kg), ale później zostały one zmodernizowane do 12-funtówek (5,4 kg). Na dziobie były dwie armaty 6-funtowe (2,7 kg), ale nadbudówka była pozbawiona uzbrojenia. Kiedy w pełni obsadzony, Kozioł sarny miał uzupełnienie 280. Zostało ono zwiększone do 300 w 1783 roku.\nten Kozioł sarny -klasa statku była klasą dwudziestu 44-działowych, dwupokładowych okrętów wojennych Królewskiej Marynarki Wojennej. Klasa miała dwie kompletne talie dział, dolną baterię 18-funtową i górną baterię 9-funtową. Ta bateria umożliwiła statkowi dostarczenie burty o wadze 285 funtów. Większość z nich została zbudowana do służby w czasie wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, ale później służyła dalej. Do 1793 r. na aktywnej liście znajdowało się jeszcze pięć. Dziesięć z nich to statki szpitalne, transportowce lub statki magazynowe. Jako statki wojskowe lub statki magazynowe usunęli działa z ich dolnego pokładu. Wiele jednostek tej klasy przetrwało do wzięcia udziału w wojnach napoleońskich. W sumie incydenty na morzu pochłonęły pięć statków w tej klasie, a wojna pochłonęła trzy.\n44-działowy statek Argo z rosyjskim statkiem 1799 w Gribraltarze\nStatek klasy Roebuck - Wikipedia\n24 kwietnia 1778 – Pojedynek morski w Kanale Północnym\nPodczas rewolucji amerykańskiej kontynentalny slup wojenny USS Leśniczy, dowodzony przez Johna Paula Jonesa, przechwytuje brytyjski slup HMS Kaczor po godzinnej bitwie pod Carrickfergus w Irlandii.\nten Pojedynek morski na kanale północnym była akcja jednego statku między slupem wojennym US Continental Navy Leśniczy (Kapitan John Paul Jones) i slup wojenny brytyjskiej Royal Navy Kaczor (kapitan George Burdon) wieczorem 24 kwietnia 1778 r. Walcząc w Kanale Północnym, oddzielającym Irlandię od Szkocji, była to pierwsza amerykańska porażka okrętu Royal Navy na brytyjskich wodach macierzystych, a także prawie jedyne amerykańskie zwycięstwo nad Royal Navy w rewolucji osiągnięta bez przytłaczającej przewagi siły. Akcja była jedną z serii akcji Jonesa, które sprowadziły amerykańską wojnę o niepodległość na brytyjskie wody.\nPatrząc na Belfast Lough, gdzie Kaczor przygotowany do bitwy, z zamku Carrickfergus\nJeszcze przed oficjalnym wejściem innych narodów wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych w żaden sposób nie ograniczała się do operacji morskich na ziemi amerykańskiej, zarówno marynarki kontynentalnej, jak i korsarzy, odbywających się po drugiej stronie Atlantyku. W 1777 r. amerykańscy kapitanowie, tacy jak Lambert Wickes, Gustavus Conyngham i William Day dokonywali nalotów na wody brytyjskie i zdobywali statki handlowe, które zabierali do francuskich portów, mimo że Francja była oficjalnie neutralna. Kapitan Day otrzymał nawet salut od francuskiego admirała w Brześciu.\nZachęcona takimi sukcesami, a jeszcze bardziej amerykańskim zwycięstwem w bitwie pod Saratogą tej jesieni, Francja podpisała dwa traktaty z Ameryką w lutym 1778 r., ale powstrzymała się przed wypowiedzeniem wojny Wielkiej Brytanii. Ryzyko francuskiego ataku zmusiło Royal Navy do skoncentrowania swoich sił w Kanale La Manche, narażając inne obszary na zagrożenia.\nWickes i Day wykazali, że pomimo wąskich kanałów Św. Jerzego i Kanału Północnego, pojedyncze statki lub bardzo małe eskadry mogły dostać się do Morza Irlandzkiego i spowodować spustoszenie wśród wielu statków, które prowadziły wymianę handlową między Wielką Brytanią i Wielką Brytanią. Irlandia. John Paul Jones, po swoim pierwszym powrocie na wody brytyjskie jako wróg, miał bardziej ambitny plan: nauczyć Brytyjczyków, że polityka ich rządu w Ameryce, taka jak palenie portów, może zostać odwrócona przeciwko nim.\nten Leśniczy misja\nZ jednym małym slupem wojennym marynarki kontynentalnej, LeśniczyJones wypłynął z Brześcia 10 kwietnia 1778 roku i skierował się do wybrzeży Solway Firth, gdzie po raz pierwszy nauczył się żeglować. Po nieudanej próbie napadu na port Whitehaven w Cumberland w nocy z 17 na 18 kwietnia nękał żeglugę w Kanale Północnym, a następnie w nocy z 20 na 21 kwietnia Leśniczy wkroczył do Belfast Lough w północnej Irlandii z zamiarem przejęcia okrętu Royal Navy zacumowanego przy Carrickfergus, HMS Drake. Nieudany, wrócił do Whitehaven i osiągnął kolejny cel, lądowanie dużej grupy w porcie w nocy z 22 na 23 kwietnia i podpalenie statku handlowego. Po tym nalocie w ciągu kilku godzin nastąpił kolejny, w szkockiej rezydencji hrabiego Selkirk na wybrzeżu Szkocji, niedaleko Kirkcudbright. Nawet gdy wieści o tych czynach pędziły, by zaalarmować brytyjską obronę, Leśniczy był w drodze powrotnej do Carrickfergus.\n24 kwietnia 1778\nZałoga Johna Paula Jonesa została zwerbowana dzięki możliwości „zrobienia fortuny”, co można było osiągnąć poprzez korsarskie operacje przeciwko brytyjskim statkom handlowym. Jednak więcej brytyjskich statków handlowych zostało zatopionych podczas misji niż schwytanych, aby uniknąć przekierowania członków załogi do wypłynięcia z nagrodami do Francji. Załoga obwiniła Jonesa o coś, co wydawało się być błędem taktycznym, który pozwolił brytyjskiemu statkowi celnemu na ucieczkę po tym, jak został ostrzelany przez Leśniczy. Teraz zamierzał schwytać statek Royal Navy z jego miejsc do cumowania, chociaż nie przewoził on żadnego ładunku, który można by sprzedać z dużym zyskiem na korzyść jego załogi. Relacja wydarzeń tuż po świcie 24 kwietnia, którą Jones opublikował kilka lat później, może nie być zbyt przesadzona: „Naraziłem się na wielkie ryzyko śmierci lub wrzucenia do morza”. Załoga była niechętna, a stan wiatru i pływów utrudniałby wejście do portu. Ale wkrótce okazało się, że być może wcale nie będą musieli odwiedzać Carrickfergusa, ponieważ Kaczorprzygotowywał się do opuszczenia portu, co ożywiło słabnące nastroje Amerykanów.\nW rzeczywistości, Kaczor przygotowywała się do działania od poprzedniej wizyty Leśniczy, zatrudniając ochotników z obszaru Carrickfergus, aby zwiększyć załogę ze 100 do około 160, z których wielu to ludzie lądowi, którzy mieli być używani tylko do walki w zwarciu, chociaż brakowało amunicji. W tym kluczowym momencie w kompanii okrętowej nie było strzelca, oficera kapitana, bosmana i porucznika. Starzejący się kapitan, George Burdon, podobno sam był w złym stanie zdrowia. Kaczor Wyruszył około 8 rano, ale z wiatrem i falą poczynił niewielkie postępy. Po mniej więcej godzinie wysłano więc łódź, aby bliżej przyjrzeć się intruzowi. Jones zdecydował się wypróbować drobny wariant planu, który nie zdołał przejąć statku celnego kilka dni wcześniej, ukrywając większość załogi i duże działa. Tym razem udało się, załoga łodzi zwiadowczej została zdobyta, a ten sukces podniósł morale Amerykanów. Jeden z więźniów ujawnił dużą liczbę ochotników, którzy weszli na pokład Kaczor.\nOrientacyjne kursy przeciwników do momentu tuż przed pierwszymi strzałami\nOkoło 13:00, jak Kaczor leniwie przepłynęła przez Belfast Lough, podpłynęła do niej mała łódź, wioząca innego ochotnika, porucznika Royal Navy Williama Dobbsa, miejscowego mężczyznę, który właśnie się ożenił. Według KaczorPilotowi przywiózł ze sobą kopię ekspresowego listu z Whitehaven, wyjaśniającego wszystkie szczegóły tajemniczego statku (Jones stwierdza w swoim oficjalnym raporcie, że wieści z Whitehaven przybyły poprzedniego wieczoru i były znane jego porannym jeńcom). Z wiatrem i przypływem bardziej sprzyjającym po południu, Leśniczy ruszył powoli z powrotem z Lough do Kanału Północnego, upewniając się, że nigdy nie za bardzo się wyprzedzi Kaczor. Wreszcie około godziny 18:00 obaj wrogowie byli w zasięgu okrzyków. Jones miał latać w barwach amerykańskiej marynarki wojennej, a porucznik. Na formalne zapytanie Dobbsa dotyczące tożsamości statku udzielono absolutnej prawdy.\nPojedynek morski w Kanale Północnym był pod pewnymi względami próbą generalną na małą skalę, odwróconą, przed bitwą Jonesa z 1779 r. HMS Serapis. Kaczor został zbudowany jako statek handlowy o zdolnościach defensywnych i kupiony przez Royal Navy, aby wypełnić lukę, która pozostała, gdy wiele statków musiało zostać wysłanych do Ameryki, nawet 20 czterofuntowych dział nie było oficjalnym problemem marynarki wojennej, ale jej uzbrojenie jako statek handlowy. Kadłub miał niewłaściwy kształt do szybkich manewrów bojowych i nie był zaprojektowany tak, aby wytrzymać ostrzał z armat. Leśniczy został zbudowany jako statek bojowy i zmodyfikowany przez Jonesa w celu uzyskania maksymalnej wydajności: na przykład, chociaż istniały porty na 20 dział, uznał, że najbezpieczniej jest zainstalować tylko 18 sześciofuntowych dział. To dało całkowitą wagę burty 54 funty, nieco więcej niż Kaczorto łącznie 40 funtów. Ale te dziesiątki irlandzkich wolontariuszy sprawiły, że jeśli Kaczor może chwytać i wsiadać Leśniczy Amerykanie mieliby kłopoty.\nŻycie Johna Paula Jonesa – spisane z oryginalnych listów i rękopisów będących w posiadaniu jego bliskich oraz ze zbioru przygotowanego przez Johna Henry’ego Sherburne’a – wspólnie z Chevalierem Jonesem (14777463374)\nDopełnione formalności, Leśniczy odwrócił się ostro i strzelił burtą w następnych Kaczor. Brytyjczycy nie byli w stanie odpowiedzieć natychmiast, gdy to zrobili, stwierdzili, że mają poważny problem. Z pełnymi ładunkami prochu, czterofuntówki były niestabilne i miały tendencję do przechylania się do przodu w przypadku dwóch par dział z tyłu statku, najbardziej narażonych na unoszenie się i opadanie wraz z falami, co oznaczało, że mogły ślizgały się niemal wszędzie, gdy były strzelane, stanowiąc poważne niebezpieczeństwo dla załóg dział. W zapisach marynarki wojennej, KaczorNa uzbrojeniu widniało tylko 16 dział, co sugeruje, że najbardziej wysunięte do tyłu działa pozostawiono na pokładzie tylko na pokaz. Działonowy statku mógł dobrze wiedzieć o tych problemach i być może także jego oficer, ale żaden z nich nie był na pokładzie Kaczor więcej (mate został schwytany w misji rozpoznawczej, a strzelec chory w Portsmouth).\nPo kilku kolejnych rozgrywkach pojawiły się kolejne problemy. Odłamki z LeśniczyTrzecie uderzenie burtowe porucznika. Dobbs w głowę, wyłączając go z akcji. Warunki włączone KaczorPokład strzelniczy był tak nieprzewidywalny, że „małpy prochu” — chłopcy, którzy przynieśli ładunki prochu do wielkich dział w ognioodpornych pudełkach — w końcu niechętnie wykonywali swoje obowiązki. Dwukrotnie kapitan statku musiał zejść pod pokład, aby nakłonić pełniącego obowiązki strzelca do wydajniejszego dostarczania prochu, gdy nie wykorzystano okazji do ataku burtowego. Innym problemem było to, że „wolne zapałki”, które były używane do strzelania z pistoletów, wpadały do wanien przeciwpożarowych i gasły. Czterofuntowe działa nie mogły przebić Leśniczyi tak hartowany kadłub, więc Kaczor próbowali naśladować technikę, którą Amerykanie stosowali od początku: celowali w maszty, żagle i takielunek, aby spowolnić przeciwnika.\nWalczący byli bardzo blisko siebie, ale nigdy na tyle blisko, by móc walczyć, prawdopodobnie dlatego, że kapitan Jones wiedział o dodatkowych ludziach ukrytych pod pokładami na Kaczor. Poza wielkimi działami obie strony strzelały do siebie z broni ręcznej i tutaj też Kaczor był w niekorzystnej sytuacji. W magazynku okrętu brakowało papieru na naboje, a gdy muszkieterom skończyły się naboje, musieli mozolnie ładować broń, wsypując odpowiednią ilość prochu, a następnie oddając strzał. Kule do muszkietów były podawane w kapeluszu płatnerza, a dwa rogi prochowe były dzielone między wszystkich mężczyzn na służbie. Gdy druga strona była znacznie lepiej zorganizowana, taka nieefektywność oznaczała różnicę między życiem a śmiercią. Kaczor zabił tylko jednego z załogi Jonesa, porucznika Samuela Wallingforda, od ostrzału z muszkietów, kolejne dwa, które strzelały z pozycji na szczytach masztów, zginęły jako produkt uboczny burty. Pięć z KaczorZałoga statku została zabita, w tym, niecałą godzinę po rozpoczęciu walki, sam kapitan Burdon został uderzony w głowę kulą z muszkietu. Gdy zarówno kapitan, jak i porucznik są bez akcji, dowództwo Kaczor przekazany mistrzowi, Johnowi Walshowi.\nW tamtym czasie, w tamtym momencie, Kaczorżagle i takielunek zostały zniszczone w strzępy przez LeśniczyBurty, a nawet maszty i reje zostały poważnie uszkodzone przez lekki wiatr, slup był mniej lub bardziej unieruchomiony, nie był nawet w stanie obrócić się w celu wycelowania w burtę. Nie mogąc wystarczająco szybko załadować, bojownicy z bronią strzelecką wycofali się, aby ukryć się, więc tylko kilkanaście osób zostało na Kaczorgłówny pokład. Kilka minut po śmierci kapitana dwaj pozostali podoficerowie na pokładzie poszli do kapitana i poradzili mu, aby po dalszych konsultacjach postąpili w barwach i poddali się, zgodził się . Kolory zostały już odstrzelone, więc zamiast tego pan Walsh musiał krzyczeć i machać kapeluszem. Według zapisów Johna Paula Jonesa pojedynek trwał godzinę i pięć minut.\nTrzydziestu pięciu mężczyzn zostało wysłanych z Leśniczy do Kaczor aby przejąć dowodzenie i ocenić szkody, a następne trzy dni spędzili na naprawach, poruszając się powoli na północny-zachód między Irlandią a Szkocją. Bryg towarowy, który zbliżył się zbyt blisko, został schwytany i wykorzystany jako dodatkowe pomieszczenia. Sześciu irlandzkich rybaków, którzy zostali schwytani podczas pierwszej ekspedycji Carrickfergusa, pozwolono zabrać łódź i wrócić do domu, zabierając ze sobą trzech chorych irlandzkich marynarzy, prezent w postaci żagli od Kaczori pieniądze od Jonesa. Po powrocie zgłosili obawy Jonesa dla porucznika. Dobbs, który pozostał ciężko chory. Tymczasem Royal Navy wysłała w pościg kilka porządnych okrętów wojennych. Mimo Kaczorkulawizna, nigdy nie dostrzegli wolno uciekających Amerykanów. Jedyny prawdziwy problem, jaki miał Jones, dotyczył jego porucznika, Thomasa Simpsona, który dowodził Kaczor iw pewnym momencie rejsu wypłynął poza zasięg wzroku.\nWieść o bitwie dotarła do Francji znacznie szybciej niż Jones, a Amerykanów witano jak bohaterów. Brytyjczycy dobrze się nauczyli — Royal Navy nie była w stanie bronić brytyjskiej żeglugi, brytyjskich wybrzeży ani nawet własnych okrętów bojowych przed amerykańskimi najeźdźcami. Pułki milicji były pospiesznie przerzucane na tereny przybrzeżne, porty wyposażyły się w artylerię do obrony przed kolejnymi najazdami, a szlachta zjednoczyła się w batalionach ochotniczych jako ostatnią linię obrony. Odtąd prasa zwracała baczną uwagę na każdy ruch Johna Paula Jonesa, który usiłował pogodzić złośliwe pogłoski o jego morderstwach i piractwie z dowodami jego rycerskiego i dalekiego od krwiożerczego zachowania na Leśniczy misja (po powrocie do Francji pisał miłe i uprzejme listy do hrabiego Selkirk i do rodziny porucznika Dobbsa, który zmarł w ciągu kilku dni).\nJohn Paul Jones przeszedł od bycia zapomnianym do międzynarodowej sławy. Pojedynek morski w Kanale Północnym był jednoznacznie triumfalnym punktem kulminacyjnym jego niezwykłej misji, która pokazała, że najpotężniejszy naród świata był tak samo podatny na ataki jak każdy inny. Doniesienia prasowe z jego przygotowań do kolejnej misji stworzyły atmosferę strachu i niepewności, która pomogła zmienić jego ponowną wizytę w 1779 r. w najbardziej pamiętne osiągnięcie.\nPojedynek morski w kanale Północnym - Wikipedia\nObejrzyj wideo: HMS Lancaster Homecoming (Styczeń 2022).


Biegowa rozgrzewka z Mezo - Lepszy Poznań - informacje z Twojego fyrtla\nZbliża się Endu Winter Run, czyli zimowy trening przed Poznań Triathlon 2014. Do udziału w zawodach wokół Jeziora Maltańskiego zgłosiło się już ponad 150 osób, w tym Mezo, który jest aktywny nie tylko na scenie muzycznej, ale również sportowej.\nWydarzenie odbędzie się 8 lutego o godz. 11. Zawodnicy pobiegną na dwóch dystansach: 10,8 km albo 16,2 km (odpowiednio 2 albo 3 pętle wokół Jeziora Maltańskiego). Liczba uczestników cały czas rośnie. Do ich grona dołączył właśnie Mezo, który wystartuje w Endu Winter Run razem ze swoją żoną.\n– Bardzo dobrze wspominam występ w Poznań Triathlon 2013. 5 h 59 min wysiłku to mój absolutny rekord, a żeby zmieścić się w 6 godzinach, musiałem jeszcze wykonać dosyć długi sprint – przyznaje Mezo. – Bieganie na dobre weszło mi w krew i miło będzie powrócić na trasę dookoła Malty. Wtedy biegliśmy w temperaturze 30st., teraz może być kilka stopni poniżej zera. Zapraszam wszystkich do wzięcia udziału! Mimo zimna na trasie będzie gorąco – dodaje artysta.\nEndu Winter Run to zarówno trening, jak i możliwość dobrej zabawy. Bieg poprzedzi rozgrzewka przygotowana przez profesjonalnych instruktorów. Organizatorzy połączyli też zawody z koncepcją Apres Run, czyli atrakcjami dostępnymi dla uczestników po wysiłku. Dzięki współpracy z Malta Ski na mecie zawodnicy będą mogli więc nie tylko uzupełnić stracone kalorie, ale również wymienić się wrażeniami przy wspólnym ognisku. Pojawią się też ogrzewane namioty i punkty gastronomiczne dla biegaczy i kibiców.\n– Chcemy zadbać o jak najlepsze warunki rywalizacji po to, by każdy z uczestników mógł czerpać radość ze startu i bezpiecznie dobiec do mety – mówi Wojciech Kruczyński, dyrektor Endu Sport i organizator wydarzenia. – Biegam zimą, dlatego wiem, jak wiele znaczy wspólna motywacja do treningów. Zachęcam więc do udziału wszystkie osoby, które lubią uprawiać sport i chcą przygotować się do sezonu w większym gronie.\nKażdy z uczestników otrzyma pakiet startowy i pamiątkowy medal. Dla najszybszych 20 osób w każdej z 4 kategorii przewidziano nagrody rzeczowe. W zawodach mogą wziąć udział osoby pełnoletnie, które wypełnią formularz zgłoszeniowy umieszczony wraz z regulaminem na stronie http://endusport.pl/endu-winter-run. Organizatorzy zachęcają poznaniaków do zapisania się na bieg już teraz ze względu na obniżoną opłatę startową (tylko do końca stycznia wynosi ona 30 zł albo 35 zł, odpowiednio do zadeklarowanych dystansów) oraz ograniczoną liczbę miejsc.\nTagi:bieganie mezo Poznań Triathlon triathlon\nPiłka ręczna, derby Poznania


III SA/Po 1165/14 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu\nIII SA/Po 1165/14 - Postanowienie Wojewódzkiego...\nOpublikowano: LEX nr 1549089\nIII SA/Po 1165/14\nWojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) lipca 2014 r. Nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych; postanawia odrzucić skargę.\nZgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.\nZaskarżona decyzja została doręczona adresatowi w dniu 14 lipca 2014 r. Końcowy termin na wniesienia skargi do sądu upływał z dniem 13 sierpnia 2014 r. M. A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w dniu 14 sierpnia 2014 r. (data złożenia w placówce pocztowej).


12 czerwca 2009 | Blog Janusza Wojciechowskiego\nDzienne archiwum: 12 czerwca 2009\nJak tu nie kochać Regnowa!\nOpublikowano 12 czerwca 2009 Autor: Janusz Wojciechowski\n1. Wyniki głosowania… kto nie startuje w wyborach, ten nie wie, jaka to pasjonująca lektura.\nNiby tylko suche liczby i procenty, z których wyłania się jednak mapa wyborczych sympatii i niechęci. Mapa pokazująca, gdzie udało się przekonać do siebie ludzi, a gdzie poszło z tym gorzej, gdzie wyborcy pokazali kandydatowi wyciągnięty w górę kciuk, a gdzie środkowy palec.\n2. Przestudiowałem wyniki głosowania na Ziemi Łódzkiej. Tej Ziemi, która powierzyła mi w niedzielę wyborczy mandat.\nZacznę nieładnie, bo od samopochwał.\nPochwalę się najbardziej tym, że w mojej rodzinnej wiejskiej gminie Regnów dostałem ponad 76 procent wszystkich głosów. Mam w rodzinnej gminie i parafii znakomite poparcie.\nJak tu nie kochać Regnowa?\nRegnów, Podskarbice Królewskie, Podskarbice Szlacheckie, Kazimierzów, Rylsk Mały, Rylsk Duży, Sowidół, Wólka Strońska, Annosław, Sławków – nigdy Wam tego nie zapomnę!\n3. Na całej Ziemi Rawskiej zebrałem ponad 41 procent wszystkich głosów. Prawo i Sprawiedliwość uzyskało w powiecie rawskim najlepszy wynik w całym województwie łódzkim.\nDziękuję Ci, Ziemio Rawska!\n4. Patrząc szerzej na mapę województwa łódzkiego – PiS przegrał w mieście, lecz zdecydowanie wygrał na wsi. Im dalej od Łodzi, tym lepsze wyniki PiS. Prawo i Sprawiedliwość stało się pierwszą partią polskich wsi i miasteczek. Ludzie na prowincji dobrze wiedzą, kto o nich myśli, a kto ich zostawił samych sobie.\n5. Ciekawe, że tak jak w całej Polsce, tak i na Ziemi Łódzkiej mamy „ścianę wschodna” – kilka powiatów we wschodniej części województwa, gdzie PiS zdecydowanie wygrywał z Platformą, niekiedy o ponad dwie długości. Tak był w powiecie rawskim, skierniewickim, opoczyńskim, tomaszowskim, piotrkowskim, radomszczańskim, bełchatowskim, pajęczańskim, czy łowickim.\nGorzej było w zachodniej części województwa, gdzie PiS na ogół przegrywał z Platformą w granicach 5-10 punktów procentowych (z wyjątkiem powiatu poddębickiego, gdzie PiS wygrał). Najgorzej było w samej Łodzi, gdzie Platforma wygrała wyraźnie.\n6. Struktura gospodarcza i społeczna województwa łódzkiego jest podobna na całym jego obszarze, stąd nie ma prostego wyjaśnienia, dlaczego poparcie dla Pis tak poszybowało na akurat we wschodniej części województwa. Z pewnością jest to wynik świadczący o dobrej pracy struktur PiS-u w tej części województwa. Gratulacje należą się pełnomocnikowi PiS na ten okręg posłowi Dariuszowi Selidze, ale też posłowi Robertowi Telusowi i Krzysztofowi Maciejewskiemu.\nTrochę może i ja pomogłem w tym sukcesie, zbierając w swoich bliskich stronach wiele głosów osobistego poparcia, takich na przykład jak w Regnowie.\n7. Konkluzja jest taka: Na Ziemi Łódzkiej Prawo i Sprawiedliwość zdobyło już wieś. Do odbicia pozostaje jeszcze większość miast, w których okopane są hufce Platformy.\nOkazja do ataku będzie w wyborach samorządowych. Już za rok!


Edukacja przez obserwację\nKategoria: News Odsłony: 708\nW ramach realizacji projektu ekologicznego EDUKACJA PRZEZ OBSERWACJĘ odbyły się w Biebrzańskim Parku Narodowym bardzo ciekawe zajęcia warsztatowe. Celem zajęć było przybliżenie uczniom różnorodności i bogactwa ptasiego świata bagien biebrzańskich, poznanie charakterystycznych cech ptaków wodnych, wodno-błotnych i drapieżnych. Uczestnicy warsztatów mogli też zaobserwować wiele różnorodnych gniazd ptasich, nawet bardzo nietypowe gniazdo remiza, których jest niewiele na terenie Polski.\nPrzeprowadzone obserwacje terenowe umożliwiły też uczniom poznanie nowych gatunków roślin typowo bagiennych /borówka bagienna czy rosiczka/i roślin halucynogennych. Bardzo zainteresowały również uczestników, rośliny niskie - mszaki, a szczególnie mech torfowiec i ukształtowane z niego pokłady torfu.\nUczniowie dowiedzieli się też wiele ciekawych rzeczy o metodach i sposobach pozyskiwania energii, a szczególnie energii odnawialnej.\nProjekt pod nazwą „Edukacja przez obserwację” realizowany jest dzięki dofinansowaniu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Warszawie w ramach Programu „Wspomaganie edukacji ekologicznej poprzez propagowanie działań podnoszących świadomość ekologiczna społeczeństwa” w kwocie 21 122,00 zł, co stanowi blisko 90% kosztów kwalifikowalnych zadania, natomiast wkład własny Beneficjenta wynosi 2 707,00 zł.