Kolano protezowe – Protezy Kończyn Dolnych i Górnych, Aparaty i Gorsety Ortopedyczne – Mark Protetik\n3R60 – Ergonomically Balance Stride\nSTOPIEŃ MOBILNOŚCI: 2 + 3\nMOŻLIWOŚĆ TESTOWANIA: TAK\nMAKS. CIĘŻAR CIAŁA: 125 kg\nPrzegub kolanowy charakteryzuje się kontrolowanym zginaniem i sprawnym hydraulicznym sterowaniem fazy wymachu. Podczas stawiania pięty na podłożu, przegub lekko ugina się odzwierciedlając naturalny ruch w stawie kolanowym. Przeznaczony dla osób średnio aktywnych.\nSTOPIEŃ MOBILNOŚCI: 1\nPolicentryczny staw kolanowy szczególnie dobrze nadaje się dla osób noszących protezy o niskiej mobilności, ponieważ zapewnia odpowiednią kontrolę faz wymachu. Wspiera terapię i rehabilitację przywracając zdolność chodzenia w pomieszczeniach i na zewnątrz. Dzięki zintegrowanemu zamkowi, który może być aktywowany lub dezaktywowany zapewnia wsparcie dla procesu terapii po amputacji – od początkowej pozycji i ćwiczeń chodzenia z protezy tymczasowej aż do końcowego montażu.\nSTOPIEŃ MOBILNOŚCI: 2\nMAKS. CIĘŻAR CIAŁA: 100 Kg\nPrzegub kolanowy charakteryzuje się pneumatycznym sterowaniem fazy zgięcia i wymachu oraz czteroosiową policentryką zapewniającą stabilność w fazie podporu. Dodatkowo jest odporne na wpływ środowiska zewnętrznego takich jak kurz czy inne zanieczyszczenia.\nSTOPIEŃ MOBILNOŚCI: 3 + 4\nPrzegub kolanowy charakteryzuje się rotacyjnym układem hydraulicznym oraz wodoodpornością. Rozkład sił w fazie podporu i zwiększony opór przy zgięciu daje większe bezpieczeństwo użytkowania szczególnie na nierównych powierzchniach, stokach oraz schodach. Ponad to został zredukowany nakład siły, potrzebny do wyprowadzania wymachu.\n3R90 z mechanicznym elementem wyrzutni\nSTOPIEŃ MOBILNOŚCI: 1 + 2\nPrzegub wyróżnia się hamulcem, który działa pod wpływem przyłożonego obciążenia pacjenta, natomiast przy pełnym obciążeniu przodostopia automatycznie się włącza, dzieki czemu nie jest konieczne fizjologiczne podniesienie biodra w celu uruchomienia fazy wymachu. Tym samym umożliwia naturalny ruch przy wysokim bezpieczeństwie fazy podporu.\n3R92 z pneumatycznym sterowaniem fazy wymachu\nPrzegub wyróżnia się hamulcem pneumatycznym, który działa pod wpływem przyłożonego obciążenia pacjenta, natomiast przy pełnym obciążeniu przodostopia automatycznie się włącza, dzięki czemu nie jest konieczne fizjologiczne podniesienie biodra w celu uruchomienia fazy wymachu. Tym samym umożliwia naturalny ruch przy wysokim bezpieczeństwie fazy podporu.\nPrzegub kolanowy mechaniczny z zamkiem dla osób które zaczynają naukę chodzenia po amputacji. Doskonale nadaje się do rehabilitacji. Można go przerobić na kolano mechaniczne bez zamka, jak tylko użytkownik nabierze pewności przy chodzeniu.\nMAKS. CIĘŻAR CIAŁA: 150 kg\nJednoosiowy, mały, lekki i bardzo dynamiczny, hydrauliczny przegub kolanowy charakteryzuje się łagodnym wyprostem by poruszać się płynniej i zużywać mniej energii. Dodatkowo automatycznie redukuje kąt zgięcia przy większych prędkościach chodu.\nPrzegub ten charakteryzuje się dwukomorowym układem pneumatycznym dzięki czemu naturalny, harmonijny chód oraz łatwiejszy wymach można uzyskać przy zmniejszonym zużyciu energii. Policentryczny przegub to przede wszystkim nowy system połączeń, polepszona trwałość i nowe limity ciężaru ciała.\nSystem stawu kolanowego imituje pracę naturalnego stawu kolanowego. Siedmioosiowy aluminiowy staw przeznaczony dla osób wymagających od protezy dużej stabilności, przy niewielkim wkładzie energii. Wykonany z aluminium stosowanym w lotnictwie, dzięki czemu jest bardzo wytrzymały.\nSystem stawu kolanowego imituje pracę naturalnego stawu kolanowego. Siedmioosiowy aluminiowy staw z mechanizmem hydraulicznym pozwala na pełną kontrolę wszystkich faz ruchu stawu kolanowego, przy niewielkim wkładzie energii. Wykonany z aluminium stosowanym w lotnictwie, dzięki czemu jest bardzo wytrzymały i amortyzuje wstrząsy.\nSTOPIEŃ MOBILNOŚCI: 3\nSystem stawu kolanowego imituje pracę naturalnego stawu kolanowego. Siedmioosiowy aluminiowy staw z mechanizmem hydraulicznym pozwala na pełną kontrolę wszystkich faz ruchu stawu kolanowego, przy niewielkim wkładzie energii. Wykonany z aluminium stosowanym w lotnictwie, dzięki czemu jest bardzo wytrzymały i amortyzuje wstrząsy. Jest bardzo stabilny, dzięki odpowiedniemu geometrycznemu ustawieniu elementów blokujących staw.\nCzteroosiowy aluminiowy staw kolanowy dostępny w trzech typach: bez zamka, z zamkiem oraz bez zamka z wzmocnioną wyrzutnią sprężynową jest bardzo stabilny. Posiada płynną regulację kontroli faz wyprostu i wbudowaną wyrzutnię kolana, dzięki czemu idealnie nadaje się dla osób o niskiej aktywności.\nMAKS. CIĘŻAR CIAŁA: 136 kg\nJednoosiowy, duraluminiowy staw kolanowy z tłokiem hydraulicznym, przeznaczony dla pacjentów ze zmienną aktywnością poruszających się pewnym, naprzemiennym chodem. Charakteryzuje się wytrzymałością, niezawodnością i estetyką. Wyposażony jest w ulepszone łożyska rolkowe, które zwiększają możliwość kontroli i płynnej regulacji fazy zgięcia, i wyprostu oraz zapewniają bezpieczeństwo w fazie spoczynkowej stawu kolanowego.\nMAKS. CIĘŻAR CIAŁA: 145 kg\nStaw kolanowy z tłokiem hydraulicznym połączony z ramą czteroosiową jest bardzo wytrzymały, pracuje płynnie i energooszczędnie z zachowaniem bezpieczeństwa. Przeznaczony dla osób o wysokich wymaganiach, zmieniających tempo chodu, aktywnie uczestniczących w życiu codziennym.\nPolicentryczny, mechaniczny przegub kolanowy dla osób o niskim stopniu mobilności charakteryzuje się regulowanym kątem geometrii dostosowanym do indywidualnych potrzeb, zintegrowaną sprężyną wyprostu oraz regulowanym oporem osi, które dają możliwość bezstopniowej regulacji fazy wyprostu.\nMEDI OFM2 z hamulcem\nMechaniczny jednoosiowy przegub kolanowy z hamulcem wagowym i zamkiem ręcznym idealny do rehabilitacji. Wskazany dla osób o niskiej i średniej aktywności. Najwyższe bezpieczeństwo dla świeżo amputowanych gwarantuje zamek kolana. Precyzyjnie regulowany hamulec dostosowany jest indywidualnie do wagi pacjenta. Natomiast zintegrowana sprężyna wyprostu pomaga regulować prędkość wyprostu i wymachu. Maksymalny kąt zgięcia 145˚ zwiększa swobodę ruchów amputowanych przy klękaniu, siadaniu czy ubieraniu się.\nSTOPIEŃ MOBILNOŚCI: 2, (3)\nJednoosiowy, pneumatyczny przegub kolanowy z funkcją hamulca wagowego dla średnio mobilnych amputowanych. Posiada hamulec bezpieczeństwa dopasowany do indywidualnych potrzeb regulowany przy pomocy jednej śruby. Pneumatyczna kontrola fazy wymachu daje możliwie dokładne dopasowanie do różnych prędkości chodzenia. Maksymalny kąt zgięcia 145˚ zwiększa swobodę ruchów amputowanych przy klękaniu, siadaniu czy ubieraniu się.\nSTOPIEŃ MOBILNOŚCI: (2), 3\nPolicentryczny, pneumatyczny przegub kolanowy. Dla pacjentów po amputacji o średnim poziomie aktywności. Zmienne połączenia z lejem pozwalają na indywidualne dopasowanie np. adapter IKF naśladuje fizjologiczne ugięcie kolana przez co zmniejsza obciążenia. Lepsza stabilność w początkowej fazie podporu zwiększa bezpieczeństwo użytkownika.\nPolicentryczny, hydrauliczny przegub kolanowy z trzema zaworami hydraulicznymi zwiększa zakres prędkości chodu. Lepsza stabilność w początkowej fazie podporu zwiększa bezpieczeństwo. Zmienne połączenie łagodzi obciążenia przekazywane na kikut i pozostałe stawy układu kostnego. Maksymalny kąt zgięcia 150˚ zwiększa swobodę ruchów i komfort użytkowania dla amputowanych podczas takich czynności jak klęczenie, siedzenie etc.\nNOWOCZESNE ELEKTRONICZNE PRZEGUBY KOLANOWE:\nGWARANCJA: 36 miesięcy + 24 miesiące za dopłatą\nInnowacja w protetyce kończyny dolnej. Najnowsza generacja protez C-leg otwiera przed pacjentem nowe możliwości. System sterowania protezą jest dzięki mikroprocesorowi, który odpowiada ze fazę podporu i wymachu. Mierzy on przedni i tylny moment zginania w okolicy kostki oraz kąt i prędkość zgięcia. Czujniki naprężeń i kąta dostarczają wartości pomiarowych do mikroprocesorów, które obliczają wymagane opory ruchu. Umożliwia nieosiągalne jak dotąd bezpieczeństwo i dynamikę.\nPLIE -2 FREEDOM INNOVATIONS\nSTOPIEŃ MOBILNOŚCI: 4\nMOŻLIWOŚĆ TESTOWANIA: NIE\nMAKS. CIĘŻAR CIAŁA:\nInnowacje Freedom oficjalnie uruchomił nową Plie 3 sterowany mikroprocesorem (RPP) Knee.\nPrzeznaczony dla osób po amputacji poszukujących kolana, które dostosowuje się zarówno podczas chodzenia czy biegania po nierównych terenach, i okazjonalnie przy ekspozycji wody. Pozwala na instynktowne przemieszczanie we własnym tempie lub obracanie się w pomieszczeniach zamkniętych. Dzięki zastosowaniu technologii w oparciu o zgięcie huśtawka, a nie prędkość, otrzymany efekt jest instynktowne działanie, które dla użytkownika czuje się bardziej jak kolano biologicznej i ostatecznie zmniejsza ilość wysiłku i energii używanej przez amputacji.\nGWARANCJA: 36 miesięcy lub opcjonalnie 50 miesięcy\nStaw kolanowy jest sterowany elektronicznie dzięki oprogramowaniu, które w czasie rzeczywistym dostosowuje pracę kolana do potrzeb użytkowania. W obrębie kolana znajdują się czujniki, które 1000 razy na sekundę badają zachowanie się wybranych części kolana, na tej podstawie mikroprocesor steruje prędkością pracy i zgięciem. Przegub przeznaczony jest dla pacjentów mało i średnio aktywnych poruszających się chodem naprzemiennym w terenie.\nGWARANCJA: 36 miesięcy (obowiązkowy przegląd po 20 miesiącach)\nStaw kolanowy oparty na zastosowaniu mikroprocesorów i na współdziałaniu systemu hydraulicznego i pneumatycznego, aby zapewniać bezpieczeństwo w trakcie chodzenia na różnej powierzchni, naprzemienne schodzenie ze schodów czy wygodne przyjmowanie pozycji siedzącej. Mikroprocesor w czasie rzeczywistym steruje i odpowiada za siły zgięcia, wyprostu, czas oraz kąt zgięcia, dzięki czemu każde przyspieszenie lub zwolnienie pracy kolana jest płynne a, chód jest bardziej naturalny.\nHybrydowe kolano Energy przeznaczone dla pacjentów o wysokiej aktywności, którzy przemieszczają się bardzo dynamicznie i pewnie, bez żadnych opóźnień w fazie wymachu czy wyprostu.


Rzym – co zobaczyć w stolicy Włoch? - Europa, Włochy - Blog | Biuro Podróży ITAKA\nGru 11, 2019 795 5 2\n12 grudnia 2019 11:29\nMarta, masz w 100% rację – wszystkich atrakcji Wiecznego Miasta nie sposób opisać w jednym artykule. To wyłącznie przegląd atrakcji, które moim zdaniem trzeba zobaczyć. Doskonale pamiętam swój spacer po Palatynie – ruiny Domus Augustana, akwedukt Klaudiusza, a przede wszystkim wspaniały widok na skąpany w kwietniowym słońcu Rzym – Zatybrze, Kapitol i Forum Romanum (zdjęcie Forum Romanum w tekście zostało zrobione właśnie z punktu widokowego na Palatynie :)). Wszystko to zrobiło na mnie ogromne wrażenie, więc zdecydowanie warto dodać ten punkt do swojego planu wycieczki po Rzymie. Jeśli chodzi o Pałac na Kwirynale, to muszę przyznać, że nie zrobił na mnie wielkiego wrażenia. Miałam na zwiedzanie cały tydzień, więc oczywiście znalazł się w moim planie zwiedzania, ale jeśli miałabym tylko 3-4 dni, to wolałabym poświęcić go na zobaczenie innych miejsc.… Czytaj więcej »\n12 grudnia 2019 13:23


Gazowe kominki Bellfires\nWręczenie nagrody – Realizacja Roku 2019\nTargi Kominki 2020 Poznań\nCeramiczne wyłożenie wnętrza paleniska tworzy warstwę chroniącą korpus, polepsza jakość spalania drewna, a także stanowi element dekoracyjny. Podstawowymi, powszechnie stosowanymi…\nKominek przeznaczony jest do spalania w nim drewna naturalnego lub brykietów z drewna. Najlepszym materiałem opałowym są polana i szczapy…\nCzyszczenie wkładu Unico\nNa co dzień nie powinno czyścić się kominka z popiołu. Popiół, który pozostał po poprzednim paleniu powinno się rozsunąć pod…\nPalenie we wkładzie Unico\nDo rozpalenia kominka najlepiej użyć brykietu firmy Eco-Pal, EcoMax Premium. Cięgło powietrza przesunąć na pozycję Rozpalanie. W zależności od mocy…\n2018 © Copyright Unico


Genialny spektakl i dwie dogrywki! Horror w Gliwicach dla MKS-u! – MKS Dąbrowa Górnicza\nGenialny spektakl i dwie dogrywki! Horror w Gliwicach dla MKS-u!\nStrona główna/Aktualności/Genialny spektakl i dwie dogrywki! Horror w Gliwicach dla MKS-u!\nAż pięćdziesiąt minut trwało nasze inauguracyjne spotkanie w nowym sezonie Energa Basket Ligi. W Gliwicach przy ponad trzech tysiącach widzów MKS Dąbrowa Górnicza pokonał GTK Gliwice po dwóch dogrywkach 105:102.\nEmocjami z tego meczu można byłoby obdzielić kilka innych spotkań… ale tak naprawdę wcale nie musiało być tak gorąco i nerwowo. MKS rozpoczął pojedynek od prowadzenia 16:2, a pierwszą połowę nasza drużyna wygrała aż 43:19. Okazało się jednak, że nie jest po wszystkim…\nGospodarze na drugą połowę wyszli niesamowicie zmotywowani, rozpoczęli ją od serii 13:0 i emocje zaczęły rosnąć z każdą kolejną minutą. W naszej drużynie bardzo dobrze spisywał się Dominic Artis, dużo dobrego robił też Bryce Douvier, ale to gliwiczanie byli w natarciu – w samej trzeciej kwarcie zdobyli aż 40 punktów, a w 36 minucie po rzucie zza łuku Duke’a Mondy’ego doprowadzili do remisu.\nDąbrowianie zdołali jednak odpowiedzieć i pół minuty przed końcem przewaga MKS-u wynosiła siedem „oczek”. Niestety fatalne błędy sprawiły, że gliwiczanie skorzystali z prezentów i doprowadzili do dogrywki.\nPierwszą dogrywkę rozpoczęliśmy od dwóch „trójek”, ale GTK ponownie zdołało odpowiedzieć i po 45 minutach ponownie na tablicy wyników był… remis. Druga dogrywka to popis Tavariusa Shine’a, który zdobył w niej 8 punktów. To on wyprowadził MKS na prowadzenie 103:102 na 14 sekund przed końcem. Potem Mondy nadział się na blok Artisa, a ten drugi wykorzystując dwa rzuty wolne ustalił wynik tego niesamowitego pojedynku.\nArtis zakończył mecz z 32 punktami, 7 asystami i 4 zbiórkami. Wykorzystał 9 z 13 rzutów z gry oraz nie pomylił się przy żadnej z ośmiu prób z linii rzutów wolnych. 21 „oczek” dołożył Douvier, a 19 Tavarius Shine. – Jeżeli takie mecze przytrafią nam się częściej, to szybko będę… łysy – rzucił po meczu debiutujący w roli pierwszego szkoleniowca Michał Dukowicz.\nGTK Gliwice – MKS Dąbrowa Górnicza 102:105 (11:23, 8:20, 40:23, 24:17, d. 9:9, 10:13)\nPunkty dla MKS: Dominic Artis 32, Bryce Douvier 21, Tavarius Shine 19, Filip Put 14, Robert Johnson 7, Marek Piechowicz 5, Evariste Shonganya 5, Iwan Wasyl 2, Jakub Kobel 0.\nmoderator2021-08-30T23:00:46+02:0027 / 09 / 2019|


kolumna3 | Mirella Panek-Owsiańska\nDobroczynność, filantropia, kampanie Black Friday i pomysł na pracę przyszłości, czyli #3teksty1akcja 48/2021\nTen tydzień był u mnie o pomaganiu, filantropii i dobroczynności. Moderowałam debatę Fundacji Dobrych Inicjatyw „Jak mądrze pomagać?”, obejrzałam kawałek konferencji Koalicji Liderów Pro Bono “Życie oparte na wartościach. Wolontariat przyszłości”, co i Wam polecam i przygotowuję się do pierwszych w tym roku zajęć akademickich. Tym razem o komunikowaniu CSRu będę rozmawiać ze studentami i studentkami na UW. Ze względów pandemicznych galę konkursu Złote Spinacze będę śledzić online, ale na pewno napiszę Wam jeszcze o nagrodzonych projektach, zwłaszcza w kategorii NGO i sektor publiczny.\nDlatego dzisiaj polecam najnowszy raport o dobroczynności Polek i Polaków, artykuł o polskiej wersji Giving Tuesday i przegląd kampanii z Black Friday. A jeśli macie pomysł na innowację dotczącą pracy przyszłości – zgłoście się i zdobądźcie pieniądze na jego realizację!\nTEKST 1, czyli raport o dobroczynności\nKilka organizacji w porozumieniu z agencją badawczą wydało raport o dobroczynności Polek i Polaków, w którym znajdziecie dużo bardzo ciekawych informacji o tym jak pomagamy, co nas motywuje lub powstrzymuje, a co zmieniła pandemia. Raport powinny przejrzeć wszystkie organizacje, które opierają jakąś część swojego fundraisingu na darczyńcach i darczynkach indywidualnych. A tu kilka wątków komunikacyjnych, fundraisingowych i genderowych, które mnie najbardziej zainteresowały:\nDobroczyńcy czerpią informacje o działalności organizacji przede wszystkim z serwisów\ninformacyjnych w Internecie (częściej osoby w wieku ponad 55 lat) i z telewizji. Ponad jedna trzecia rozmawiała o organizacjach z rodziną lub znajomymi.\nKonkretnych miejsc w Internecie związanych z poszczególnymi organizacjami społecznymi lub sektorem pozarządowym szukały głównie osoby do 34 roku życia.\nKobiety istotnie częściej śledziły media społecznościowe organizacji.\nWśród osób, które pomagały finansowo, dwóch na trzech badanych przekazało pieniądze organizacji społecznej lub wybranej osobie w ramach pomocy w ciągu ostatnich trzech miesięcy.\nKobiety istotnie częściej od mężczyzn wskazywały, że pomogły w ciągu ostatniego miesiąca.\nWiększość osób pomagających finansowo w ciągu ostatniego roku przekazała na cele dobroczynne łącznie kwotę powyżej 100 zł.\nW przypadku odpowiedzi dotyczących łącznej kwoty przekazanej w ciągu ostatniego roku, wykształcenie nie różnicuje istotnie odpowiedzi.\nWykształcenie natomiast różnicuje wysokość ostatniego datku – im wyższe wykształcenie tym większy jednorazowy, ostatni datek.\nMożna także zauważyć, że to kobiety istotnie częściej przeznaczały na cele dobroczynne większe kwoty niż mężczyźni.\nTEKST 2, czyli dobroczynny wtorek\nPo intensywnych dniach przedświątecznych zakupów przychodzi czas, by pomyśleć o dzieleniu się i hojności. Z takim zamysłem w 2012 roku w USA zrodził się ruch #GivingTuesday. Wyjątkowy wtorek, dzień w którym myślimy o darczyńcach, dzieleniu się i pomaganiu. Od kilku lat organizacje pozarządowe próbują promować Dobroczynny Wtorek także w Polsce, a Krzysztof Cibor z portalu ekonomiaspoleczna.pl przygotował ciekawą listę propozycji dobroczynnych prezentów dla nas wszystkich. Szukasz prezentu dla demokracji, dla kultury, dla przejrzystości, a może dla braci mniejszych? Sprawdź tę listę:\n„(…) chciałem zaproponować skupienie się na regularnych darowiznach. Nie muszą być wielkie, czasem wystarczy kilkanaście złotych. Wpłacane co miesiąc, mają potężną siłę – po roku takie kwoty mogą urosnąć do całkiem sporej sumy, a przede wszystkim dają organizacji większą stabilność niż nieregularne wpłaty. Taki rodzaj dobroczynności pozwala też budować relacje między obdarowującymi i obdarowanymi. I nie chodzi jedynie o to, że raz w roku dostaniecie kartkę pocztową z podziękowaniem. Regularne wpłaty najczęściej oznaczają zgodę na comiesięczne obciążenie karty płatniczej lub konta bankowego, ale można też dokonywać ich samodzielnie, co miesiąc wypełniając formularz tradycyjnego przelewu. To zastrzeżenie ma jeszcze jedną konsekwencję. Przedstawiam organizacje, które są już wystarczająco dojrzałe, by przyjmować regularne wpłaty, nie szukają doraźnych rozwiązań, mają projekt swoich działań rozpisany na miesiące albo i lata.”\nTEKST 3, czyli najciekawsze kampanie z okazji Black Friday\nReklama firmy Patagonia w NYT w Black Friday 2011\nW ostatnim newsletterze odradzałam Wam kupowanie czegokolwiek w Czarny Piątek. Na zajęciach ze studentami i studentkami będziemy omawiać słynną już reklamę firmy Patagonia wyemitowaną w New York Timesie w Black Friday 2011 roku, a Wam polecam artykuł o innych czarnopiątkowych akcjach, które mają uświadamiać, że #jużwszystkomam…\nAKCJA, czyli zgłoś pomysł na innowację społeczną i zdobądź 38 tys. PLN\nDo 6 grudnia możesz zgłosić w inkubatorze innowacji społecznych TransferHUB swój pomysł na pracę przyszłości i zdobyć 38 tysięcy złotych na jego realizację.\nTransferHUB szczególnie interesują pomysły dla świata pracy w tematach:\nWięcej o tematach znajdziesz tutaj. Projekt zostanie zakończony w czerwcu 2023 roku. Poszukiwane są innowacje, które:\nInnowacyjne pomysły może zgłosić każda osoba, grupa nieformalna lub organizacja.\nPrzyjmujmowane są zgłoszenia z całej Polski.Opisz krótko swój pomysł i zgłoś się na kurs, podczas którego przygotujesz szczegółowy opis innowacji. Dofinansowane zostanie przetestowanie pomysłów, które uzyskają najwięcej punktów w konkursie, grantem w wysokości około 38 000 zł.\nImpact investment, mentoring, test Gallupa i kryzys humanitarny na granicy z Białorusią, czyli #3teksty1akcja 46/2021\nTo był bardzo aktywny tydzień, wysłuchałam kilku ciekawych paneli na konferencji Open Eyes Economy Summit, wybierałam startupy mające pozytywny wpływ społeczny i środowiskowy w konkursie Huawei Startup Challenge, rozpoczęłam szkolenia w ramach programu mentoringowego Sieci Przedsiębiorczych Kobiet. Dlatego dzisiejsze teksty częściowo nawiązują do tych tematów – czym jest impact investing, jakich mentorów i mentorek potrzebujemy w swoim życiu, dlaczego warto zrobić sobie test Gallupa. I nie zapominajmy o kryzysie humanitarnym na naszej wschodniej granicy!\nTEKST 1, czyli dlaczego potrzebujemy impact inwestorów\nNiedawno Facebook przypomniał mi jedno ze szkoleń, które prowadziłam kilka lat temu na temat m.in. impact investment, zdjęcie podpisane: „Dziś szkolę z tematu yeti…”. Cieszę się, że o inwestowaniu z wpływem społecznym mówi się coraz więcej, a w polecanym tekście i filmiku bardzo ładnie opowiada o tym Wojciech Mróz z Ashoki Poland. A ja na pewno będę wracać do tego tematu i proponować Wam ciekawe lektury.\n„– Tradycyjne inwestowanie polega na poszukiwaniu jak najwyższej stopy zwrotu, filantropia z kolei poszukuje jak największego wpływu. A gdy połączymy ze sobą te dwa podejścia, to jesteśmy w stanie i uzyskać stopę zwrotu, i rozwiązać różnego rodzaju problemy – uważa Wojciech Mróz, z którym mieliśmy możliwość porozmawiać o impact investment przy okazji tegorocznej odsłony konferencji Infoshare.”\nTEKST 2, czyli jakich mentorów i mentorek potrzebujemy w swoim życiu\nKilka lat temu zostałam mentorką w programie Biznes w kobiecych rękach Sieci Przedsiębiorczych Kobiet, pełniłam też funkcję nieformalnej mentorki w wielu innych organizacjach i przedsięwzięciach i za każdym razem ta rola i ten proces przynoszą mi wiele radości. A czy Ty miałeś/miałaś w swoim życiu zawodowym jakiegoś mentora lub mentorkę? O pięciu typach mentorów/ek, których warto mieć przeczytacie w polecanym artykule.\n„Mentorship is a two-way street — a relationship between humans — and not a transaction. So don’t just march up to people and ask them to advise you. Take the time to develop genuine connections with those you admire, and assist them whenever you can.”\nTEKST 3, czyli dlaczego warto zrobić test Gallupa\ngrafika Dominik Juszczyk\nNa pewno robiliście i robiłyście w swoim życiu wiele różnych testów i badań – DISC, MBTI, badania rozwojowe Hogana, itd. Ja też je wszystkie robiłam, każdy dał mi coś ciekawego i wartego przemyślenia, ale to test Gallupa skradł moje serce. Dlaczego?\nPonieważ po raz pierwszy miałam efekt WOW – to naprawdę o mnie, kiedy przeczytałam raport z wynikami.\nPonieważ pokazuje mocne strony, które u każdej osoby mają inny układ i inaczej ze sobą współdziałają, np. jeden z moich top5 talentów – Includer (Integratorka) może być zupełnie inaczej odbierany będąc w towarzystwie talentu Developer (Rozwijanie innych) niż w towarzystwie czyjegoś talentu Focus (Ukierunkowanie).\nPonieważ talenty są też zgrupowane w 4 obszary (Executing, Influencing, Relationships – w którym mam6 talentów z pierwszej 10 i Strategic thinking), które też dobrze pokazują główne obszary naszych mocnych stron.\nPonieważ Gallup ma wiele opisów i narzędzi do nauki i rozwijania poszczególnych talentów i nie zostawia człowieka tylko z wynikami testu.\nCieszę się, że Dominik Juszczyk, Gallupowy ekspert łączy siły z Panią Swojego Czasu, bo wierzę, że dzięki temu więcej osób zacznie pracować ze swoimi talentami, a przez to podejmie lepsze życiowe decyzje.\nPS. Moje top5 to: #Maximizer, #Connectedness, #Includer, #Ideation, #Devloper, ciekawa jestem Waszych! :)\nAKCJA, czyli ratujmy ludzi na granicy\ngrafika Ratujmy ludzi na granicy\n„Ruszyła kampania społeczna pt. “Ratujmy Ludzi Na Granicy” zainicjowana przez rodziny bez granic, Polska Akcja Humanitarna (PAH,), Fundusz Obywatelski im. Henryka Wujca, Medycy na granicy, KIK – Klub Inteligencji Katolickiej Wspólnota Sant’Egidio Warszawa Helsińska Fundacja Praw Człowieka Polskie Forum MigracyjneS trefa WolnoSłowa Stowarzyszenie Interwencji Prawnej Nomada Stowarzyszenie Fundacja Ocalenie oraz Grupa Granica.\nKilka godzin jazdy od naszych domów głodni, spragnieni i wyziębieni do granic wytrzymałości ludzie – w tym malutkie dzieci – są zmuszani do tułaczki po lasach. Rośnie liczba ofiar śmiertelnych, życie kolejnych osób jest zagrożone.Nie możemy patrzeć obojętnie na niezawinione cierpienie tych ludzi. Niezależnie od powodów migracji, sytuacji politycznej, przekonań religijnych – teraz najważniejsze jest ratowanie zdrowia i życia drugiego człowieka.\nDziałaj z nami! Dowiedz się, co możesz zrobić. http://www.ratujmyludzinagranicy.pl„\nKlimat, demokracja, sztuczna inteligencja, fatfobia i mapa gościnności, czyli #3teksty1akcja 43/2021\nMoże zauważyliście/zauważyłyście, a może nie, że w ubiegły weekend nie było newslettera, po raz pierwszy od 22 miesięcy. Choroba skutecznie wyłączyła mnie z wielu zajęć i zobowiązań tego tygodnia, ale pozwoliła też trochę odpocząć i pomyśleć o życiu, zdrowiu i priorytetach…Na pocieszenie zostały mi ładne grafiki wszystkich paneli i konferencji, w których nie wystąpiłam ;)\nA dzisiaj proponuję Wam teksty o związkach klimatu i demokracji, związkach demokracji i sztucznej inteligencji, i fatfobii. Może będziecie chceili dołączyć też do Mapy Gościnności.\nTEKST 1, czyli na martwej planecie nie będzie demokratycznego państwa prawnego\nKiedy oglądałam podczas festiwalu film „Nowa Korporacja”, najbardziej podobało mi się połączenie wątków politycznych z biznesowymi, pokazanie powiązań pomiędzy kwestiami np. klimatu i finansowania amerykańskiej polityki. Dzisiaj proponuję Wam artykuł Zuzanny Radzinskiej-Bluszcz i Marcina Stoczkiewicza, który równie trafnie wiąże globalne zjawiska, a dla mnie to świetny przykład, że transfery międzysektorowe są potrzebne, bo wiedza zdobyta przez Zuzannę w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich znakomicie przydaje się Jej jako prezesce organizacji ekologicznej ClientEarth:\n„Kryzys klimatyczny i kryzys demokratycznego państwa prawnego to fakty obserwowane w skali kraju, Europy i świata. Na ogół postrzegamy je jako odrębne i niepowiązane ze sobą kwestie. Odwołując się tylko do przykładów z Polski i tylko do informacji, którymi żyła prasa w ostatnich miesiącach, warto zadać sobie jednak kilka pytań.\nCzy istnieje związek między wpompowaniem miliarda złotych w projekt budowy bloku węglowego Ostrołęka a planami ograniczenia dostępu do informacji publicznej? Co mają ze sobą wspólnego przejęcie przez Orlen lokalnych gazet wydawanych przez Polskę Press czy koncesja dla telewizji TVN z planowaną, kolejną wycinką w Puszczy Białowieskiej? Czy można znaleźć wspólny mianownik między Lex Izera, która pozwala na wycinanie polskich lasów a atakami na sędziów czy niekonstytucyjnymi reformami sądownictwa? Pora dostrzec, że kryzys państwa prawa i kryzys klimatyczny to nie są osobne zjawiska.”\nTEKST 2, czyli czy demokracja przetrwa sztuczną inteligencję\nKolejny związek, który jest bardzo ciekawy to związek demokracji i sztucznej inteligencji. Dzisiaj polecam Wam artykuł Zbigniewa Gajewskiego na ten temat:\n„Myśląc o państwie w dobie sztucznej inteligencji chcemy wierzyć, że będzie ono wirtualnym, wysoce sprawnym bytem, co przyniesie nam – obywatelom same korzyści. Ale inteligentne państwo modernizuje się już dziś i przy okazji dąży do poszerzenia swojej władzy. I nie tylko w Chinach staje się aparatem opresji na niespotykaną dotąd skalę.\nCoraz bardziej sukcesy lub porażki narodów zależą nie tylko od ich obywateli i politycznych liderów, ale od stopnia wykorzystywania najnowszych rozwiązań technologicznych, przede wszystkim sztucznej inteligencji. Już dziś widać, że każdy kraj, który tylko obserwuje lub markuje wdrażanie błyskawicznie rozwijających się aplikacji SI, zostaje w tyle. W trwającym właśnie nowym rozdaniu siły i prestiżu na arenie międzynarodowej taki kraj prawdopodobnie już na zawsze zajmie podrzędne pozycje.”\nTEKST 3, czyli grubancypantki są już wkurzone i mówią „dość”\ngrafika Vingardium Grubiosa\nNiedawno prowadziłam warsztat z innowacji społecznych, podczas którego spotkałam się m.in. z Natalią Skoczylas, jedną z twórczyń podcastu o grubości „Vingardium Grubiosa”, a potem trafiłam na bardzo ciekawy wywiad z Nią, który dzisiaj Wam polecam:\n„Podzielicie się innymi przykładami fatfobii w życiu codziennym, o których inni ludzie nie mają pojęcia?\nNatalia: Codzienną fatfobię odczuwam, chociażby w sklepach i supermarketach, gdy obce osoby zwracają uwagę na to, co mam w koszyku. Roxane Gay pisze w swojej książce „Głód”, że ktoś wyjął jej z koszyka produkty spożywcze, których – w jego mniemaniu – nie powinna jeść. Mnie się to akurat nigdy nie zdarzyło, ale słyszałam werbalne uwagi na temat moich zakupów i otrzymywałam spojrzenia pełne pogardy.To samo dzieje się w autobusach. Zajmuję więcej, niż jedno siedzenie i pod wpływem nienawistnych spojrzeń naprawdę magicznie się nie skurczę. Również na ulicy niejednokrotnie słyszałam uwagi w stylu „grubasku, nie zajmuj całego chodnika”. Te sytuacje zaliczyłabym do fatfobii w szeroko pojętej przestrzeni publicznej, bo oczywiście specyficzna dyskryminacja – na której temat istnieje na świecie szereg badań – ma miejsce w pracy, w szkole czy innych miejscach ważnych dla naszego dobrostanu, zdrowia psychicznego, rozwoju czy sytuacji ekonomicznej.”\nAKCJA, czyli mapa gościnności\ngrafika Polskie Forum Migracyjne\nMapa Gościnności to inicjatywa wielu społeczności, miast, organizacji i osób prywatnych, by uczynić Polskę bardziej gościnną i otwartą.\nPrzyłącz się do nas i spraw, by twoje miasto i społeczność stały się otwarte dla wyjątkowych gości – osób szukających schronienia. Dzieci, rodziny i osoby przebywające na granicy Polski i UE oraz w wielu innych miejscach potrzebują naszej pomocy.Nie pozwólmy, by tak blisko nas na terenie Unii Europejskiej niewinne osoby ginęły lub przebywały w niegodnych warunkach. Zamiast zamykać się przed ludźmi w potrzebie, pokażmy, że jesteśmy gościnni, solidarni i otwarci.\nJak będzie wyglądała niemiecka i europejska polityka po odejściu Angeli Merkel? Dlaczego Chiny dokręcają śrubę high-techom? Ile zyskałyby kraje Europy Środkowej i Wschodniej likwidując lukę płacową kobiet? To tematy i artykuły, które Wam dzisiaj polecam. A poza tym jedźcie na zbieranie jabłek!\nTEKST 1, czyli Angela Merkel odchodzi\nPhotographs by Herlinde Koelbl / Agentur Focus / Contact Press Images\nPo 16 latach Angela Merkel odchodzi. O jej politycznym dziedzictwie na pewno jeszcze powstanie niejeden artykuł, być może nawet studia przypadków porównujące Jej styl przywódczy ze stylem Margaret Thatcher. Jej biograf, Robin Alexander tłumaczy w polecanym wywiadzie dla Tygodnika Powszechnego dlaczego uważa, że Merkel traktuje politykę w kategoriach „darwinizmu społecznego”:\n„To było widać w podejściu Merkel do osoby Annegret Kramp-Karrenbauer [miała być ona następczynią Merkel, ale po krótkim okresie przewodniczenia CDU ustąpiła; obecnie pełni funkcję ministra obrony – red.]. Kanclerz zawsze powtarzała, że przywództwo w partii i Urząd Kanclerski muszą znajdować się w tych samych rękach. Ale sama w przypływie słabości oddała partię w ręce Kramp-Karrenbauer. W 2018 r. AKK [inicjały tej ostatniej, często używane przez dziennikarzy – red.] została nową przewodniczącą i od razu dało się wyczuć napięcie. Z jednej strony kanclerz zaczęła podejrzewać, że szykuje się pucz przeciwko niej. Choć AKK zapewniała ją, że takich planów nie ma. Z drugiej strony AKK, która miała coraz większe problemy wewnątrz partii, oczekiwała od Merkel pomocy, lojalności. Ale ta nigdy nie nadeszła. Merkel powtarzała, że przywództwo w partii to jaskinia lwów. Jeśli zostaniesz zjedzona, to znaczy, że nie nadajesz się na kanclerza. Bo jako kanclerz napotkasz jeszcze więcej lwów. To jest radykalnie różne rozumienie polityki. Dlatego współpraca Merkel i AKK szybko się załamała. Ta druga okazała się zbyt słaba.”\nO cieniu wielkiej przywóczyni pisał też Adam August Michalik, mój kolega ze Szkoły Liderów w 3. numerze kwartalnika „Młodzi o polityce”\n„Sytuacja AKK od samego początku nie była łatwa. Wydaje się, że jej próby wzmocnienia swojej pozycji wewnątrz partii oraz próby przedstawienia swojej wizji CDU, od początku były skazane na porażkę, przynajmniej tak długo, jak długo na scenie pozostawała Angela Merkel. W końcu -jak kierować przekazem organizacji i samą partią, która ma wpływ na politykę kraju, ale której lider nie posiada takiego wpływu? Czy w ogóle da się być samodzielnym przywódcą, nie mając pełnego wpływu na kierunki polityki swojego ugrupowania czy państwa?”\nDeutche Welle documentary\nKilka lat temu duży artykuł poświęcił Kanclerce The New Yorker, myślę że teraz nie zatytułowaliby go już „Quiet German”:\n„The historian Fritz Stern calls the era of reunification “Germany’s second chance”—a fresh opportunity to be Europe’s preëminent power, after the catastrophic period of aggression that began a century ago. Merkel seems perfectly matched to the demands of this second chance. In a country where passionate rhetoric and macho strutting led to ruin, her analytical detachment and lack of apparent ego are political strengths. On a continent where the fear of Germany is hardly dead, Merkel’s air of ordinariness makes a resurgent Germany seem less threatening. “Merkel has a character that suggests she’s one of us,” Göring-Eckardt told me. Germans call the Chancellor Mutti, or Mommy. The nickname was first applied by Merkel’s rivals in the Christian Democratic Union as an insult, and she didn’t like it, but after Mutti caught on with the public Merkel embraced it.”\nW moim Kindlu czeka jeszcze biografia Merkel „Cesarzowa Europy” autorstwa Arkadiusza Stempina, podzielę się z Wami refleksjami jak tylko skończę.\nTEKST 2, czyli Chiny dokręcają śrubę high-techom\nObserwator Finansowy to jedna z (nielicznych niestety) perełek NBP, tym razem znalazłam na tym portalu ciekawy artykuł o działaniach władz chińskich w stosunku do firm z sektora IT:\n„Przez ostatnią dekadę Partia Komunistyczna hołubiła high-techy (wśród których poczesne miejsce zajmują platformy internetowe) kojarzone z forpocztą innowacji i nadzieją na dogonienie, a z czasem prześcignięcie amerykańskich pierwowzorów. Ich rozwój zaczął jednak także niepokoić, tak potężną władzę zyskały dzięki wykładniczo rosnącym wolumenom danych przez nie generowanych, przetwarzanych i przechowywanych. Dlatego na szczytach władzy zapadła decyzja o utemperowaniu „wolnej amerykanki” w trzech newralgicznych obszarach:\n– przeciwdziałanie zapędom monopolistycznym;\n– wzmocnienie ochrony danych i prywatności konsumentów;\n– recykling i transgraniczny przepływ danych.”\nTEKST 3, czyli gender gap w Europie Środkowej i Wschodniej\nFirma McKinsey przygotowuje ciekawe raporty o przywództwie kobiet czy ich obecności w biznesie. Tym razem powstał raport o naszym regionie dotyczący luki płacowej w wynagrodzeniach kobiet w Europie Środkowej i Wschodniej. Co by było gdyby takich różnic nie było?\n„Our recent study Win-win: How empowering women can benefit Central and Eastern Europe explores one promising source of growth: closing the gender gap in the workplace. Women account for 52 percent of the overall population in the seven CEE countries we analyzed and more than 60 percent of college graduates. Yet they make up just 45 percent of the labor force.\nOur research found that stepping up efforts to close the gender gap in CEE could unlock as much as €146 billion in annual GDP by 2030 – an 8 percent increase over a business-as-usual scenario. This could put the region squarely back on a path to dynamic growth following the COVID-19 pandemic.”\nJednym z głównych powodów, dla których kobiety nie mogą rozwijać się zawodowo, jest konieczność łączenia kariery z opieką nad dziećmi. Pandemia te problemy tylko pogłębiła.\nBy oszacować potencjalny wzrost PKB dzięki większej aktywizacji zawodowej kobiet, specjaliści McKinsey przyjęli trzy scenariusze rozwoju sytuacji na rynku pracy do 2030 r. W pierwszym z nich aktywność zawodowa kobiet, liczba przepracowanych przez nie godzin oraz struktura zatrudnienia w poszczególnych sektorach nie zmieniają się. W trzecim osiągamy pełen parytet. Środkowy scenariusz, nazwany „best in region” zakłada, że trzy wyżej wymienione zmienne będą rosły na poziomie kraju o najszybszym historycznym tempie wzrostu dla każdego z parametrów. W takim scenariuszu gospodarki badanych krajów mogą liczyć na dodatkowe 146 mld euro. W przypadku Polski oznacza to właśnie 9,2 proc. wzrost PKB, osiągnięty w 2030 r.\nAKCJA, czyli jedź na jabłka!\nJeśli macie wolny jesienny weekend, zachęcam Was do wycieczki do Rogalina, godzina piętnaście minut od Warszawy. Bardzo mili właściciele 40-letniego sadu mają bardzo ciekawy model biznesowy: przyjeżdzasz, dostajesz karton i mapkę sadu z nazwami poszczególnych odmian jabłek i gruszek, zbierasz samodzielnie ile chcesz, ważysz, płacisz po 2,5 PLN/kg jabłek i odjeżdzasz szczęśliwy do domu :) Dla dzieci i psów to wielka atrakcja, a i ja z przyjemnością przypomniałam sobie jabłonkę u babci i uczyłam moją córkę dlaczego najlepsze gruszki są zwykle pod drzewem ;) Do 17 października możecie wpadać w każdy weekend 10-18.\nKobiety w historii, Polexit, proces w Dolinie Krzemowej i dokument o Grecie Thundberg, czyli 37/2021\nDzisiaj martwię się o obecność Polski w UE, sprawdzam jak pisze się o kobietach w podręcznikach do historii i obserwuję proces upadłej gwiazdy Doliny Krzemowej. I zachęcam do obejrzenia dokumentów, m.in. o Grecie Thunberg.\nTEKST 1, czyli Polexit łatwiejszy niż nam się wydaje\nProf. Ewa Łętowska, grafika prawo.pl\nJeśli myślisz, że wypowiedzi o wyprowadzeniu Polski z UE to tylko retoryka wyborcza i na pewno nam to nie grozi, przeczytaj wywiad z prof. Ewą Łętowską, która opisuje jak wygląda to z punktu widzenia prawa:\n„Uświadomiłam to sobie niedawno czytając wywiad z europarlamentarzystką Różą Thun, który nie wzbudził tak szerokiego zainteresowania w opinii publicznej, jak powinien. Zwłaszcza prawnicy powinni się nad nim pochylić.\nOpisała ona w nim sytuację związaną z ewentualnym, jeżeli by nam to miało grozić, Polexitem. Mianowicie wszyscy zakładają, że każdy akt przeciwny załatwieniu jakiejś sprawy wymaga działania przeciwnego w takiej samej formie. Czyli jeżeli mamy do czynienia w przypadku naszej akcesji do Unii Europejskiej z referendum, to dla decyzji o wystąpieniu też obowiązkowe byłoby referendum. Otóż okazuje się, że nie, ponieważ w 2010 roku wprowadzono zmianę w ustawie z 2000 r., o umowach międzynarodowych, zresztą dość mocno ukrytą w przepisach wprowadzających inną ustawę – o koordynacji współpracy między Sejmem i Senatem, w związku z członkostwem w UE.\nNo i w tych przepisach zawarto taką zmianę, że zwykła większość parlamentarna plus stosowna notyfikacja przez Prezydenta ewentualnej decyzji wystarczy.”\nTEKST 2, czyli im mniej kobiet, tym mniej kobiet\nNa portalu Kosmos dla dorosłych, prowadzonym przez fundację Kosmos dla Dziewczynek znajdziemy bardzo ciekawą rozmowę z Babką od histy, czyli nauczycielką i blogerką edukacyjną Agnieszka Jankowiak-Maik, poświęconą miejscu kobiet w historii:\n„Wśród sześćdziesięciu nazwisk, które uczniowie szkół średnich – zgodnie z podstawą programową – muszą opanować na historii, tylko dwa należą do kobiet. To brzmi strasznie! Jedna z tych kobiet, Antonina Żabińska, występuje razem z mężem. Druga to Irena Sendlerowa. Skoro nie ma ich więcej w podstawie, nie ma ich i w podręcznikach, które skupiają się na historii politycznej, a po ostatniej reformie – na historii wojskowości. Około dziesięciu z tych sześćdziesięciu nazwisk należy do przywódców kampanii wrześniowej! Kobiety, które weszły do nowej narracji głównego nurtu, to Matka Boska, święte i morowe dziewczyny: pilotki i żołnierki, które brały udział w powstaniach. Fajnie, że się pojawiły, ale to nie powinien być jedyny akceptowany wzorzec kobiety przedstawiany w toku edukacji szkolnej. (…)\nDziewczyny tracą wiarę w siebie około 9-12 roku życia i ona nie zawsze wraca. I to wynika między innymi z tego, w jaki sposób uczymy. Jeżeli nie wiedzą, że mogą zajmować się nauką albo zostać pilotkami odrzutowców, to często nawet nie spróbują iść w tę stronę. A jeżeli widzą takie wzorce, odważniej po nie sięgają.”\nTEKST 3, czyli ciekawy proces w Dolinie Krzemowej\nA miało być tak pięknie…;) Jeśli nie widziałaś/widziałeś jeszcze dokumentu o Elisabeth Holmes (dostępny na HBO Go) i jest startupie Theranos, to teraz jest dobry moment, żeby zapoznać się z tą niesamowitą historią. Miała być następczynią Steve’a Jobsa, a jej pomysł robienia skomplikowanych badań medycznych z jednej kropli krwi pozyskał miliony dolarów. Potrwafiła zdobywać zaufanie inwestorów i samego Henry’ego Kissingera. Gwiazda, która spadła z bardzo wysokiego konia.\nW zeszłym tygodniu rozpoczął się proces Holmes za oszustwa, na których inwestorzy stracili setki milionów dolarów, grozi 20 lat więzienia i ponad 2 mld dolarów kary.\nNiestety ma to też wpływ na pozyskiwanie funduszy przez startupy kierowane przez kobiety, zwłaszcza te z obszaru biotechnologii.\nAKCJA, czyli obejrzyj dobry dokument!\nJestem Greta, trailer\nWłaśnie kończy się stacjonarny festiwal Millenium Docs Against Gravity w Warszawie, ale jeśli nie zdążyłaś lub nie zdążyłeś zobaczyć filmów w kinie, od 13 września część dokumentów będzie dostępna online.\nDzisiaj polecam świetnie zrobiony dokument „Jestem Greta”, w którym reżyser przez kilka lat pokazuje świat i życie Grety Thunberg, aktywistki klimatycznej ze Szwecji. Jak 15-letniej dziewczynce udało się zainicjować globalny ruch młodzieżowego strajku klimatycznego? W jaki sposób na Jej działania wpływa zespół Aspergera i inne widzenie świata? Wreszcie za czym tęskni, o czym marzy ta dziewczynka? Obejrzyjcie razem z nastoletnimi dziećmi, to idolka ich pokolenia.\nAfganistan, seksualizacja dziewczynek, akcje na rzecz LGBT+ i wyprawka dla dzieci z doświadczeńiem uchodźczym, czyli #3teksty1akcja 34/2021\nDzisiaj staram się zrozumieć co dzieje się w Afganistanie, zachęcam do przeczytania wywiadu o ciele, strojach i seksualizacji dziewczynek, przypominam 10 akcji na rzecz społeczności LGBT+ i proszę Was o zakupienie wyprawki szkolnej dla dzieci z doświadczeniem uchodźczym.\nTEKST 1, czyli co się dzieje w Afganistanie\nNie mam wiedzy o sytuacji politycznej Afganistanu, ta część świata akurat nigdy mnie bardziej nie interesowała. Jednak śledząc dramatyczne zdjęcia z Kabulu postanowiłam zebrać chociaż kilka materiałów, które wyjaśniają kontekst społeczno-polityczny w tym kraju.\nW polecanym artykule, mój kolega Wojciech Lorenz, analityk PISMu, wyjaśnia konsekwencje wewnętrzne i międzynarodowe obecnej sytuacji:\n„W krótkiej perspektywie najpoważniejszym problemem dla państw ościennych będzie napływ uchodźców. Znaczna ich część będzie próbowała przedostać się dalej – m.in. do Unii Europejskiej. W dłuższej perspektywie możliwy jest powrót do Afganistanu międzynarodowych organizacji terrorystycznych i wzrost zagrożenia islamskim ekstremizmem w Azji Środkowej i Pakistanie. Rządy talibów spowodują też zmniejszenie międzynarodowego wsparcia dla Afganistanu, co może ich zachęcić do wznowienia produkcji opium, które będzie trafiać na światowe rynki.”\nWśród książek, które pomogą zrozumieć Afganistan wymieniane są:\nSwietłana Aleksijewicz, „Cynkowi chłopcy”, która skupia się na młodych radzieckich żołnierzach wysyłanych do „udzielenia narodowi afgańskiemu braterskiej pomocy”.\nÅsne Seierstad, „Księgarz z Kabulu”, wyjaśniająca czytelnikowi przeszłość Afganistanu, w tym interwencję rosyjską, ale i późniejsze wydarzenia, w tym rządy talibów.\nJenny Nordberg, „Chłopczyce z Kabulu. Za kulisami buntu obyczajowego w Afganistanie”, która opisuje w swoim reportażu tzw. „bacza pusz”, czyli tradycję ukrywania przed społeczeństwem prawdziwej płci córek.\nMarcin Ogdowski, „„Z Afganistanu.pl – Alfabet polskiej misji”, czyli Opowieść o konflikcie z perspektywy polskich żołnierzy\nWojciech Jagielski, „Modlitwa o deszcz”, kompleksowa opowieść będąca nie tylko literackim zapisem afgańskiej codzienności, ale też skarbnicą wiedzy o tym kraju i żyjących w nim ludziach.\nKhaled Hosseini, „Chłopiec z latawcem”, czyli powieść relacjonuje historię młodego Amira, bogatego chłopca z Kabulu, który w pewien sposób przeprowadza czytelnika przez kolejne ważne dla współczesnej historii Afganistanu wydarzenia: od radzieckiej interwencji zbrojnej po zdobycie władzy przez talibów.\nArtykuł z NYT pokazuje perspektywę ostatnich dni:\n„Panic gripped the Afghan capital, Kabul, Sunday as Taliban fighters started arriving in the city, inmates broke out of the main prison on the east side of the city, and the American-backed government appeared to crumble.\nBy the afternoon, President Ashraf Ghani was reported to have fled. And as American forces focused their energies on evacuation flights for embassy staff and other personnel, Afghan government officials were shown in video footage accepting a handover of power to their Taliban counterparts in several cities.”\ntak samo jak relacja BBC:\n„The Taliban’s blisteringly fast takeover of Afghanistan has stunned security and diplomacy experts worldwide. Days after the fall of Kabul, nations are hurriedly evacuating their diplomats and citizens, leaving behind two decades of work and investments.\nThe Taliban’s rout is likely to cause a significant shift in the geopolitics of South Asia, and it could be particularly testing for India, given the country’s historically tense relations and border disputes with Pakistan and China – both are expected to play a crucial role in Afghanistan’s future.\nTu mamy kalendarium ostatnich wydarzeń po polsku.\nPodcast z Agatą Reed, która przez 7 lat mieszkała w Kabulu, gdzie prowadziła szkolenia dla dziennikarzy i była redaktorką naczelną Radia Bayan\nRelacje Jagody Grondeckiej z Kabulu\nAudycja w TOK FM z udziałem Wojciecha Lorenza, analityka PISM\nmożesz podpisać petycję Akcji Demokracja\nmożesz wspierać na Patronite Jagodę Grondecką, dziennikarkę, która najpierw relecjonowała sytuację z Kabulu, a po powrocie do Polski będzie wspierać Afgańczyków i ich rodziny, których także udało się ewakuować\nmożesz kupić torbę od Fundacji To Tutaj Oficyna, z której część dochodu przeznaczona zostanie na Fundację Women for Afghan Women\nmożesz wpłacić na zbiórkę Polskiej Akcji Humanitarnej lub na zbiórkę konsorcjum organizacji prawoczłowieczych, które będą pomagać także uchodźcom z Afganistanu w Polsce\ngrafika fundacja ToTutaj Oficyna\nPortret Szarbat Guli, aut. Steve McCurry\nTen kultowy fotoportet przedstawia Szarbat Guli, afgańską dziewczynkę i został wykonany 37 lat temu przez Steve’a McCurry. Fotograf przyjechał do obozu dla uchodźców Nasir Bagh w Pakistanie w 1984 roku, gdzie fotografował i relacjonowwał sytuację afgańskich uchodźców. Pracował wówczas na zlecenie National Geographic. Urzekły Go przeszywające, hipnotyzujące zielone oczy dziewczyny, których piękno dodatkowo podkreślała przewieszona czerwona chusta. czerwcu 1985 roku to kultowe zdjęcie trafiło na okładkę National Geographic i od razu stało się symbolem wojny w Afganistanie oraz sytuacji uchodźców na całym świecie. Do dziś określa się je jako ”afgańska Mona Lisa”. Warto przeczytać jak dalej potoczyła się historia tej kobiety.\nTEKST 2, czyli nie mówcie dziewczynkom, że są ładne\nPolecam Wam świetny wywiad z dr Iwoną Rutkowską-Chmurą, z którą miałam okazję współpracować jeszcze w Kosmosie dla dziewczynek, m.in. o ciele, strojach i seksualizacji dziewczynek:\n„Z jednej strony jest ta popularna kultura i rodzice strojący dzieci w bikini, z drugiej, ci sami rodzice razem z nauczycielami formułują zupełnie przeciwne i restrykcyjne normy, zakazy i zalecenia, oparte na wartościach moralnych, z góry uznanych za dobre i właściwe. Do tego matka czy ojciec bez cienia żenady, oglądając telewizję lub spotykając się ze znajomymi, szorstko oceniają ludzi, używając argumentów ad personam osadzonych w kontekście wyglądu: „patrz, jak tamta przytyła w covidzie, zobacz jak się ubrała”. Dziewczynka słyszy te komunikaty nagminnie.\nI co sobie myśli?\nUczy się, że jej wygląd jest kluczowym komunikatem na jej temat, i że inni ludzie mają prawo do oceniania, dyscyplinowania i ograniczania jej ciała. Słowem: jest w potrzasku, ale nikt nie chce z nią rozmawiać. Nikt nie pyta, co o tym myśli. Gdyby nie media społecznościowe – głos i perspektywa dziewcząt byłaby niesłyszalna. Niewielu jest dorosłych gotowych wysłuchać co mają do powiedzenia dziewczęta. Ale już osób, które dyrektywnie próbują zarządzać ich ciałami? Tych jest całe mnóstwo. Tymczasem niechciane komentowanie czyjegoś wyglądu narusza granice i dobrostan tej osoby. Każda próba zawstydzania, poniżania czy sugerowania, że kobieta wyglądem np. prowokuje innych do przekraczania norm, jest formą przemocy psychologicznej.”\nTEKST 3, czyli 10 akcji dla społeczności LGBT+, które zmieniły rzeczywistość\nPortal noizz.pl przygotował przegląd akcji dla społeczności LBGT+, które chociaż trochę zmieniły naszą rzeczywistość w ostatnim roku.\n„Powrót marszy równości\nPrzyzwyczailiśmy się, że marsze równości są już w Polsce normą. W 2019 r. ich liczba była rekordowa i gdyby nie pandemia, prawdopodobnie udałoby się pobić kolejny rekord. Traumatyczne wydarzenia lat 2019-2020 sprawiły, że marsze i Parada Równości w roku 2021 stały się prawdziwym triumfem nieheteronormatywnego ducha. To coś, czego potrzebowaliśmy. Maszerowaliśmy już w Warszawie, Poznaniu i Łodzi, a kolejne miasta przygotowują się do własnych imprez.”\nAKCJA, czyli kup szkolną wyprawkę dziecku z doświadczeniem uchodźczym!\ngrafika Fundacja Ocalenie\nJak zwykle w sierpniu, przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego, Fundacja Ocalenie szykuje wyprawki dla kilkuset dzieci uchodźczych uczących się w zerówkach, szkołach podstawowych i średnich w Warszawie i okolicznych miejscowościach.\nNie zrobi tego bez pomocy darczyń i darczyńców. Dlatego zachęca: spakuj wyprawkę dla dziecka z doświadczeniem uchodźczym!\nFeminatywy, kampanie łamiące tabu, japoński styl i zostań tyranem, czyli #3teksty1akcja 31/2021\nPsycholożka, prezeska, dyrektorka – większość kobiet, które wzięły udział w ankiecie o feminatywach chciałaby, żeby żeńskie nazwy stanowisk były używane, te liczby bardzo mnie cieszą! Dzisiaj proponuję Wam też obejrzenie kampanii firm, które w swoich reklamach pokazują naturalne piękno i promują ciałopozytywność zamiast nierealistycznych sylwetek wychudzonych modelek. Poczytajcie też o Japonii, bo ciągle mało wiemy o tym kraju i łapiemy się na wiele stereotypów. No i obejrzyjcie fascynujący mini-serial o światowych tyranach i ich metodach rządzenia.\nTEKST 1, czyli język ofert pracy i feminatywy\ngrafika fundacja Feminoteka\nKiedy wypełniałam ankietę portalu Pracuj.pl, byłam bardzo ciekawa jakie będą wyniki, bo wiem, że kwestia żeńskich nazw wciąż budzi dużo kontrowersji. Pamiętam, że kilkanaście lat temu jako rzeczniczka prasowa, a potem prezeska niejednokrotnie prowadziłam dyskusje z redaktorami i redaktorkami, którzy nie chcieli mnie tak podpisywać w wywiadach i materiałach. Nie mówiąc już o wielu polemikach z moimi kolegami, których feminatywy śmieszą/obrażają/żenują.\nTymczasem okazało się, że świat się jednak zmienia i spośród 18 tysięcy ankietowanych kobiet:\n83% badanych kobiet popiera wykorzystanie żeńskich nazw stanowisk.\n78% respondentek oczekuje tzw. feminatywów w treści ogłoszeń o pracę.\nNiecałe 30% z nich uważa, że feminatywy nie pasują do części zawodów.\n3/4 badanych Pań chce mieć wpływ na nazwę pełnionego stanowiska.\nWiększość kobiet popiera żeńskie formy nazw popularnych zawodów.\n„Wyniki najnowszego badania Pracuj.pl stanowią wyraźny sygnał, że w opinii kobiet feminatywy w miejscu pracy pełnią ważną rolę i powinny być uwzględniane przez pracodawców. Zdecydowana większość respondentek, bo aż 83% uważa, że żeńskie nazwy stanowisk (takie jak np. programistka, prawniczka, psycholożka, ekspertka) powinny być używane powszechnie, na równi z męskimi. Przeważająca część z nich twierdzi również, że żeńskie nazwy stanowisk są ważne i określają funkcję zawodową na tych samych zasadach, co przyjęte powszechnie męskie odpowiedniki.\nWarto zauważyć, że według deklaracji respondentek nie tylko popierają one wprowadzanie do życia zawodowego feminatywów, ale także starają się wykorzystywać te formy językowe w zawodowej codzienności, stosując je do opisu stanowisk innych pań. O ile bowiem mniej niż co czwarta badana kobieta deklaruje, że zawsze używa żeńskich nazw stanowisk (23%), o tyle już ponad połowa (55,5%) robi to często. Co interesujące, zaledwie niewielki odsetek respondentek (2,5%) deklaruje, że nigdy nie stosuje feminatywów w życiu codziennym.”\nTEKST 2, czyli kampanie, które łamią kanony piękna\ngrafika Nowy Marketing\nW ostatnim czasie wśród konsumentów i konsumentek pojawia się coraz większa świadomość dotycząca prawdziwego, naturalnego ciała. Coraz więcej marek decyduje się na pokazywanie zdjęć z udziałem modelek i modeli o większych rozmiarach, z niepełnosprawnościami, chorobami czy owłosieniem. Od czego jednak zaczynały marki, tworząc reklamy redefiniujące piękno?\nNowy Marketing przyjrzał się wybranym kampaniom sprzed kilku i kilkunastu lat, by przypomnieć, jakie były ich pierwsze kroki stawiane w kierunku ciałopozytywności.\nZobaczcie i Wy kampanie Dove, Nike, H&M, Amazon Fashion, Local Heros, Axe, ASOS, Missguided, Aerie, Pumy, Calvina Kleina czy L’Oreal Paris. A może znacie jakieś inne? Napiszcie do mnie!\nTEKST 3, czyli o japońskim stylu japandi\nJaponia jest ciągle nr 1 na mojej podróżniczej liście, a w ramach przygotowań lubię czytać książki i artykuły o tym kraju. Tym razem polecam Wam wywiad z Karoliną Bednarz, japonistką, reporterką, blogerką, autorką m.in. Kwiatów w pudełku i szefową wydawnictwa Tajfuny (ostatnio czytałam wydane przez nich: Ministerstwo moralnej paniki, Dziewczynę z konbini i Ogród – polecam) o tym jak bardzo ograniczone mamy wyobrażenie o Japonii.\n„Zastanów się, ile osób w Polsce chodzi w tradycyjnych, np. „łowickich”, strojach? Tak samo w Japonii, jest jakaś garstka osób interesujących się ikebaną i aranżacjami z kwiatów, ale to są panie z bogatych domów, które stać na takie hobby. Po prostu warto pamiętać, że tamtejsza kultura, która jest u nas promowana, to jest tylko jakiś tradycyjny, elitarny wycinek. Wyjmuje się z niej głównie te historyczne artefakty i w ogóle nie pokazuje się, jak żyją oraz czym przejmują się współcześni mieszkańcy tego kraju.\nTymczasem, jak pogrzebie się głębiej, to okazuje się, że mają całkiem sporo problemów związanych chociażby z kryzysem ekonomicznym, starzejącym się społeczeństwem, pozycją kobiet czy konsekwencjami awarii elektrowni jądrowej w Fukushimie. W tym kontekście łapanie się na bajeczkę, że Japonia to kraj harmonii, gejsz i samurajów jest po prostu łapaniem się na propagandę. Wśród zwykłych Japończyków to raczej powoduje frustrację, bo ten obraz ich życia, a to, jak ono naprawdę wygląda, coraz bardziej się rozbiega.”\nAKCJA, czyli zostań tyranem!\nPozbądź się rywali\nZaprowadź rządy terroru\nStwórz nowe społeczeństwo\nRządź bez końca\nBrzmi intrygująco? Polecam Wam ten 6-odcinkowy mini-serial Netflixa, ponieważ w bardzo ciekawy sposób zestawia sposób dojścia do władzy i rządzenia wielu światowych tyranów. Okazuje się, że bez względu na miejsce i czas, wiele stosowanych przez nich metod specjalnie się nie różni, a mechanizmy są bardzo podobne. Hitler, Stalin, Kaddafi, Hussein, Idi Amin czy Kim Ir Sen byli tyranami w swoich krajach, ale zestawienie ich działań w jednym filmie pozwala zobaczyć uniwersalizm autokratycznych rządów.\nKomentarze wielu historyków i historyczek, świetnie zmontowane materiały dokumentalne, to sposób na pokazywanie historii, która nie jest tylkko nudnym zapamiętywaniem dat, ale rozumieniem globalnych zjawisk – ich przyczyn i skutków. Można oglądać ze starszymi nastolatkami.\nRewolta, przyszłość filantropii, kobiety po 50-tce i mural Wujca, czyli #3teksty1akcja 24/2021\nDzisiaj polecam Wam książkę izraelskiego dziennikarza Nadava Eyala o końcu epoki odpowiedzialności. Przeczytajcie też raport o trendach w amerykańskiej filantropii i artykuł Miki Brzezinski o sile kobiet po 50-tce. No i wpłaćcie kilka złotówek na mural upamiętniający Henryka Wujca, bo bez Niego nasza demokracja na pewno byłaby gorsza.\nTEKST 1, czyli to koniec epoki odpowiedzialności\nZaczęłam czytać „Rewoltę” Nadava Eyala i stwierdziłam, że muszę się nią z Wami podzielić jeszcze zanim skończę. Ten izraelski dziennikarz pisze wg. mnie lepiej niż Harari i stawia bardzo ciekawe tezy dotyczące współczesnego świata, ekstremizmów i nacjonalizmów. Mam nadzieję, że cała książka będzie równie ciekawa, a tymczasem przeczytajcie wywiad:\n„Należy mieć na uwadze dwie sprawy związane z epoką odpowiedzialności. Przede wszystkim stanowiła wyjątek w rozdartej wojnami, burzliwej erze nowożytnej. Druga wojna światowa szczęśliwie odebrała głos ekstremistom i populistom. Cisza ta to zaledwie krótki moment w skali historii, lecz właśnie wtedy urodziła się większość czytelników tej książki. Później pamięć o wojnie zblakła. W odróżnieniu od pokoleń urodzonych w latach trzydziestych ludzie urodzeni w latach osiemdziesiątych w Wielkiej Brytanii i USA rzadziej są przekonani, że demokracja jest podstawową wartością. Uważa tak zaledwie trzydzieści procent. Ich dziadkowie być może złożyli życie w ofierze, broniąc demokracji na plażach Normandii, lecz wnuki uważają, że słowo to straciło swoją treść.\nDruga rzecz, jaką musicie wiedzieć na temat epoki odpowiedzialności, to coś, co pewnie już sami wyczuwacie: że dobiegła końca.\nTEKST 2, czyli przyszłość filantropii\nFilantropia w USA i w Polsce wygląda zupełnie inaczej, ale warto sprawdzać jak zmieniają się trendy za Oceanem. W polecanym raporcie Fidelity Charitable znajdziecie wiele ciekawostek (m.in. o znaczeniu technologii), mnie zainteresował fakt jak najmłodsze pokolenie łączy aktywizm społeczny i działania charytatywne z innymi formami wspierania spraw, które są dla nich ważne, np. impact investingiem, mikropożyczkami czy też zakupami od firm odpowiedzialnych społecznie.\n„1. Donors make personal financial decisions through the lens of social change.\nFor many donors, giving back is not just one act or decision. Social responsibility is a filter through which they make all of their everyday decisions. The products they buy or the funds they invest in is a direct reflection of the changes they wish to see in the world.\nTwo-thirds of Millennials have supported a socially responsible business. More than four-in-ten have engaged in impact investing—the practice of making purposeful investments that generate financial returns, while also helping to achieve social or environmental benefits. And a third have funded microloans, where the donor loans a small sum of money to a business or startup, often in a disadvantaged community.\nTEKST 3, czyli czas kobiet po 50-tce\nKnow Your Value founder and „Morning Joe” co-host Mika Brzezinski. MILLER HAWKINS\nCoraz częściej wpadają mi w oczy teksty o kobietach po 50-tce, a może po prostu wraz ze zbliżaniem się do tego wieku zaczynam je zauważać ;) Dzisiaj ciekawa historia Miki Brzeziński, córki Zbigniewa Brzezińskiego, dziennikarki amerykańskiej i twórczyni ruchu „Know your value”, która opowiada o swojej drodze i wyborach zawodowych.\n„Fortunately, I found that there is life for women in a newsroom after 40. And as I happily move through my 50s, the career I feared I would lose keeps improving by the day. And now that I look around from an older and wiser vantage point, I see so many successful and amazing women who are now flourishing in their 50s, 60s, 70s and beyond.\nHow did I get here? I stayed in the game. Yes, a part of me was haunted by my own “life-is-over-at-40” narrative, but that was ultimately pushed aside by my passion for what I do. I knew my age and experience made me stronger, wiser and better—and I was determined not to be tossed aside.\nAKCJA, czyli dorzuć się na mural z Heniem Wujcem\ngrafika Fundusz Obywatelski\n4 czerwca w wielu postach pojawia się słynny plakat „W samo południe” z szeryfem prowadzącym na wybory 4 czerwca 1989 roku – pierwsze w części wolne wybory, od których rozpoczął się marsz do Wolnej Polski.\nA czy wiecie, że nie byłoby tego ikonicznego plakatu bez Henryka Wujca, który osobiście zdecydował o skierowaniu go do druku, mimo obaw członków Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”, którzy uważali go za aby konfrontacyjny i obawiali się reakcji władz. Ale nie Henryk. Ostatecznie plakat autorstwa 23-letniego studenta grafiki Tomasza Sarneckiego wydrukowali włoscy związkowcy, do Polski trafił dosłownie na godziny przed samymi wyborami.\nDzisiaj trudno sobie wyobrazić Polskę 4 czerwca bez tego plakatu i trudno świętować tę rocznicę pierwszy raz bez Henryka…\nDlatego wesprzyjcie ziórkę na mural Henryka Wujca, który dzięki wpłatom tych wszystkich, którzy doceniają to, co dla Polski zrobił, powstanie w Galerii Tybetańskiej w Warszawie. Autorem wyjątkowego portretu będzie Dariusz Paczkowski. Pieniądze ze zbiórki pozwolą pokryć koszty stworzenia muralu, a ewentualna nadwyżka zostanie przeznaczona na Fundusz Obywatelski im. Henryka Wujca.\nKliknij i wpłać!\nRedaktor Rosiak, Clinton o fake newsach, raport o 500+ i poszukiwane startupy pozytywnego wpływu, czyli #3teksty1akcja 21/2021\nDzisiaj proponuję Was wysłuchanie rozmowy z moim ulubionym dziennikarzem – Dariuszem Rosiakiem, który jak sam twierdzi ma bardzo staroświeckie poglądy na temat roli dziennikarstwa. Przeczytajcie też opinie Hillary Clinton ofake newsach i o tym, co możemy z nimi zrobić oraz raport o 500+. A jeśli znacie jakiś startup pozytywnego wpływu udanie łączący działania biznesowe ze społecznymi – zgłoście go do naszego raportu!\nTEKST 1, czyli specjalista od zadawania pytań\nDariusz Rosiak, fot. Arvind Juneja\nWielką przyjemność sprawił mi portal NNO.pl (dawniej Nienieodpowiedzialni.pl) publikując wywiad z Dariuszem Rosiakiem. Jest to redaktor, którego bardzo cenię, Raportu o stanie świata słucham regularnie pewnie od ponad 10 lat, czyli od czasów, kiedy podcasty były jeszcze nazywane audycjami radiowymi ;) Podziwiam Jego odwagę i skuteczność realizowania programu w oparciu o crowdfunding.\nNiestety red. Rosiak „zepsuł” mi wszystkie inne podcasty, których usiłowałam słuchać, bo albo prowadzący nie miał takiego głosu albo nie umiał zadawać gościom pytań albo jakość techniczna sprawiała, że nie dało się słuchać. Jednym słowem jestem skazana na Raport na zawsze ;)\nPosłuchajcie jak Dariusz Rosiak definiuje dziennikarstwo i stojące przed nim dzisiaj wyzwania.\nTEKST 2, czyli rachunek za dezinformację\n‘There has to be not just an American reckoning but a global reckoning with the disinformation, with the monopolistic power and control,\nwith the lack of accountability that the platforms currently enjoy.’ Photograph: Sophia Spring/Eyevine The Guardian\nHillary Clinton na własnej skórze przekonała się o sile dezinformacji w sieci, w swojej książce „Co się stało” poświęca fake newsom cały rozdział, analizując w jaki sposób wpłynęły one na jej przegraną w wyborach prezydenckich.\nW wywiadzie dla Guardiana postuluje większą odpowiedzialność właścicieli takich portali jak np. Facebook.\n“In particular Facebook, which has the worst track record for enabling mistruths, misinformation, extremism, conspiracy, for goodness’ sake, even genocide in Myanmar against the Rohingya. So governments are going to have to decide right now that the platforms have to be held to some kind of standard, and it’s tricky. (…)\n“It did do damage inside our own country, because it fed paranoia, conspiracy theories, partisan differences in our own political system that led many people to claim that the press was the enemy of the people, or at least the enemy of what they believed in.”\nTEKST 3, czyli koniec hegemonii 500+\ngrafika Krytyka Polityczna\nPrzemysław Sadura i Sławomir Sierakowski przygotowali ciekawy raport o odbiorze programu 500+ Przedstawiają 10 tez ilustrowanych danymi sondażowymi i wypowiedziami.\n„Gdy w 1989 roku zaczęła się transformacja od schyłkowego socjalizmu do kapitalizmu, ze względu na presję okoliczności geopolitycznych, ekonomicznych i politycznych nie pytano, do jakiego właściwie kapitalizmu mamy dojść. Przez minione 30 lat, mimo różnych zastrzeżeń, w przekonaniu Polaków proces transformacji zdążył się dokonać.\nNikt nie ma wątpliwości, że żyjemy w kapitalizmie, że otacza nas komplet kapitalistycznych instytucji, a nostalgia za czasami PRL-u jest zjawiskiem zdecydowanie rzadszym niż kiedyś. Z wyborów politycznych i wypowiedzi Polaków wynika zaś, że oczekują czegoś w rodzaju drugiej transformacji, dopełniającej tę pierwszą. Polski kapitalizm, jaki zdążyli już dobrze poznać, od pewnego czasu nie realizuje ich aspiracji.”\nAKCJA, czyli pomóż znaleźć startupy pozytywnego wpływu!\ngrafika Startupy Pozytywnego Wpływu\nUwaga, uwaga – poszukujemy startupów pozytywnego wpływu!\nPrzygotowujemy 3. edycję Raportu o Startupach Pozytywnego Wpływu 2021 i poszukujemy wszystkich podmiotów, które łączą działania biznesowe z pasją założycieli/założycielek i wpływem społecznym.\nMasz taki startup – zgłoś się do naszej bazy! A może znasz taką firmę, organizację, spółdzielnię?\nWypełnij krótki formularz i daj się poznać!\nSegregowanie śmieci, greenwashing koncernów energetycznych, ESG i Konwencja Stambulska, czyli #3teksty1akcja 20/2021\nDzisiaj zaczynamy od śmieci – czy ich segregowanie to naprawdę hipokryzja i poprawianie sobie samopoczucia? Sprawdźcie jak ClientEarth walczy z greenwashingiem koncernów energetycznych. Dowiedzcie się też dlaczego ESG wypiera CSR. I podpiszcie apel w obronie Konwencji Stambulskiej.\nTEKST 1, czyli segregowanie śmieci to hipokryzja\nLubię cykl wywiadów Grzegorza Sroczyńskiego, tym razem pyta on Michała Paca, eksperta gospodarki odpadami o nasze odpady. Czy system segregowania śmieci to na naprawdę hipokryzja?\n„Czyli co powinniśmy robić?\nPójść własną drogą. W porównaniu z Zachodem wciąż produkujemy mało śmieci. Możemy być pierwszym krajem, który poważnie potraktuje hierarchię gospodarowania odpadami. A ta hierarchia wyglada tak: najpierw – i to jest punkt najważniejszy – nie wytwarzać odpadów, jeśli już wytworzymy, to stosujemy recykling, czyli wykorzystujemy do tego samego celu, jeśli recykling jest niemożliwy, no to przetwarzamy odpady w coś innego, a jeśli przetworzyć się nie da – to dopiero wtedy w ostateczności spalamy w spalarniach lub składujemy. Polska zaczęła swoją drogę od końca tej hierarchii. Najpierw wydaliśmy pieniądze na składowiska i spalarnie, teraz zajmujemy się recyklingiem i cały nasz wysiłek społeczny jest skierowany na segregację, żeby ten udawany recykling wesprzeć. A punktem pierwszym i najważniejszym – czyli zmniejszaniem ilości odpadów – w ogóle się nie zajmujemy. Słyszał pan kiedykolwiek hasło: „Wytwarzajmy mniej odpadów!”? Albo kampanię zniechęcającą ludzi do wybierania produktów zapakowanych w plastik? Albo kampanię, która by zachęcała, żeby ponownie wykorzystywać opakowania? Nie ma niczego takiego.\nTEKST 2, czyli o greenwashingu koncernów energetycznych\nKoncerny paliwowe i producenci energii dbają o środowisko i dążą do neutralności klimatycznej – przynajmniej we własnych spotach reklamowych. Organizacja ClientEarth porównała reklamy z rzeczywistymi działaniami takich firm.\n„”Może się wydawać, że nie ma nic złego w tym, że firmy podkreślają swoje ekologiczne projekty, ale te reklamy stanowią problemem, bo powstaje za ich sprawą mylne wrażenie, co do działalności tych koncernów i tego, jakie czynią szkody środowisku” – pisze ClienEarth. Zdaniem organizacji greenwashing utrudnia działania na rzecz odejścia od paliw kopalnych.\nTEKST 3, czyli rośnie popularność ESG\ngrafika: kwartalne wpływy do funduszy ESG na świecie (mld USD) / Morningstar Direct\nSkrót ESG powoli zaczyna być bardziej popularny niż CSR, warto więc wiedzieć co się kryje pod tymi literkami.\n„Często ESG jest kojarzone przede wszystkim z ekologią, ponieważ to obecnie bardzo głośny temat, na który zwracają uwagę również państwowi regulatorzy. Rzeczywiście, w oczach wielu inwestorów kwestie związane ze środowiskiem są najważniejsze (tak pokazują również badania dla Polski wykonane przez PwC), jednak jest to tylko jeden z elementów ESG i nie należy zapominać również o pozostałych. Na jakie m.in. rzeczy zwraca się uwagę myśląc o zrównoważonym rozwoju?\nE – polityka klimatyczna i środowiskowa, ilość emitowanych gazów cieplarnianych, ilość zużywanej energii, ilość zużywanej wody, ilość odpadów.\nS – polityka przeciwdziałania handlowi ludźmi, polityka wynagrodzeń, polityka różnorodności, kodeks etyczny, wypadkowość.\nG – zarządzanie ryzykiem, polityka antykorupcyjna, incydenty antykorupcyjne, polityka ochrony sygnalistów, cyberbezpieczeństwo, kodeks i polityka zarządzania dostawcami, audyty dostawców.\nAKCJA, czyli bronimy Konwencji Stambulskiej\nSkala przemocy wobec kobiet jest w Polsce ogromna. A systemowi pomocy i wsparcia nadal bardzo daleko do ideału, choć jest nieco lepszy niż przed ratyfikacją Konwencji Stambulskiej.\nJednak wciąż wiele postanowień Konwencji nie zostało wprowadzonych!\nNie możemy dłużej czekać na realizację należnych nam praw. Podpisz apel fundacji Feminoteka o pełną realizację postanowień Konwencji.\nPatriotyzm Bortnowskiej, miłość Chmielewskiej i ekofeminizm Gabary, czyli Mirella poleca na weekend 14/2021\nW tym roku jakoś zupełnie nie mogę odnaleźć świątecznego nastroju ani napisać składnych życzeń… Poszukałam więc rady u mądrych kobiet. Dlatego w wielkanocnym wydaniu newslettera Halina Bortnowska opowiada o patriotyzmie, siostra Małgorzata Chmielewska o swoim życiu, miłości i dzieciach, a Ivone Gebara, brazylijska teolożka o etycznym i ekologicznym zmartwychwstaniu. Świętujcie radośnie i zdrowo!\nTEKST 1, czyli patriotyzm Haliny Bortnowskiej\nPanią Halinę Bortnowską poznałam pracując jeszcze w Amnesty International, występowałyśmy razem w debacie o karze śmierci, po której odwiozłam Ją do domu i po raz pierwszy dziękowałam w duchu za warszawskie korki. Potem wielokrotnie czytałam Jej teksty (niestety ze względu na stan zdrowia coraz częściej udostępniane przez współpracowników) i podziwiałam mądrość, odwagę, dobroć i miłość do ludzi.\nDlatego też dzisiaj polecam Wam wywiad z portalu, który w zeszłym roku ukazał się na poralu ngo.pl.\n„Warto pracować, nie warto deklamować i deklarować. A walczyć? Organizować powstania?\n– Jestem w tej nietypowej sytuacji, że jedno powstanie przeżyłam. W trakcie Powstania Warszawskiego miałam trzynaście lat, ale w trakcie rozmów o zrywie nikt mnie z pokoju nie wyrzucał. Z początku byłam za.\n– Potem po prostu trzeba było przeżyć. I to nie było wcale łatwe, nawet jeśli się nie walczyło. Znalazłam się, jak to kiedyś określiłam, pod pokładem.\n– Najgorszą rzeczą jest coś znosić, nie będąc dopuszczoną do działania. Najgorzej jest być dziewczynką siedzącą w piwnicy, podczas kiedy do mieszkania sypią się pociski. To właśnie mam na myśli, mówiąc o byciu pod pokładem.\nTEKST 2, czyli miłość siostry Małgorzaty Chmielewskiej\nFot. FOB Konferencja i gala 15-lecia Forum Odpowiedzialnego Biznesu „Biznes, który zmienia świat”, 20-21.10.2015, Warszawa\nKiedy siostra Chmielewska polubi jakiś mój post na Facebooku cieszę się bardziej niż ze 100 innych komentarzy i myślę sobie jak bardzo jeszcze nie dorastam do takich standardów działania i zmieniania świata, jakie ma Siostra. Bo chyba nie ma dla mnie drugiej osoby, która byłaby tak spójna w tym co mówi z tym co robi. Jako przełożona, matka, Ashoka fellow czy zakonnica.\n– „Kiedy następuje moment decyzji, że Siostra zostaje mamą? Wtedy, kiedy po raz pierwszy widzi zaniedbaną dziewczynkę w Drohiczynie?\n– To jest bardzo proste.\n– Chyba nie jest.\n– Jest – jeżeli bierzemy na serio Ewangelię. Wspominałam, że początkowo myślałam o życiu kontemplacyjnym, ale w pewnym momencie stanęło przede mną dziecko.\n– Kiedy Pan Bóg stawia przed nami dziecko, które wymaga pomocy, Pan Jezus pyta: co ty na to? Później, kiedy już żyłam wśród ludzi bezdomnych we Wspólnocie Chleb Życia w Bulowicach, stanął przede mną trzyletni Artur, który jest ze mną do dzisiaj. Stawały kolejne dzieci, które można było odesłać do bidula, a można było też powiedzieć: dobra, ja spróbuję być twoją matką, a ty spróbujesz być moim synem, córką i potem kolejną córką… To nie jest tak, że latałam po świecie i szukałam dzieci. Wręcz przeciwnie – wybierając życie w celibacie raczej nie spodziewałam się, że będę miała ich pięcioro.\n– I Siostra kocha dzieci tak od razu, na zawołanie?\n– Nie no, nie… Miłość przychodzi z czasem. Jeżeli to jest dziecko, którego ja nie urodziłam, a na dodatek jest po przejściach i nie jest malutkie – to tej miłości trzeba się wzajemnie uczyć.\n– Jeden z moich synów powiedział, że jako mama zdałam na czwórkę.\nTEKST 3, czyli teologiczny ekofeminizm Ivone Gabary\nGrafika Magazyn Kontakt\nPodczas świątecznego spotkania w Szkole Liderów, nasza gościni Zuzanna Radzik rekomendowała świąteczne teksty Ivone Gabary, które opublikował Magazyn Kontakt (który zresztą warto wspierać). Przeczytałam i faktycznie jest to zupełnie inne podejście do świąt, miłości i zmartwychwstania.\n„W momencie, w którym przenosimy naszą wiarę w zmartwychwstanie w aktualny kontekst naszej historii, zaczynamy przeżywać i dostrzegać nowe jego wymiary: zmartwychwstania ekologiczne, estetyczne i etyczne. Zmartwychwstania, które poruszają nie tylko ludzkie istnienia, ale wszystkie systemy i sposoby życia. Wszystko się rodzi, ewoluuje, umiera i odradza się na różne sposoby w trwającej ewolucji naszej planety. Wychodzimy z antropocentryzmu i otwieramy się na biocentryzm.\nZmartwychwstanie ekologiczne dzieje się przy zmartwychwstaniu plantacji i przesiewaniu ziaren, przy zmartwychwstaniu rzeki, gdy ją oczyszczamy albo troszczymy się o nią, przy zmartwychwstaniu puszczy, gdy utrzymujemy jej integralność i szanujemy stworzenia, które w niej mieszkają. Zmartwychwstanie lasu jest częścią zmartwychwstania ludzkiego.\nZmartwychwstanie estetyczne to możliwość przyjmowania i kontemplowania piękna świata, które odnawia się w nas i wokół nas różnymi drogami. W przyrodzie dzieje się nieustanne zmartwychwstanie poprzez ewolucję wybuchającego piękna w stworzeniach.\nZmartwychwstanie etyczne ujawnia się z kolei w naszej umiejętności odbudowywania relacji, zawiązywania na nowo utraconych więzi, ratowania żywotów ludzi i narodów zagrożonych zniknięciem albo zniszczeniem poprzez różnego typu wojny, w umiejętności potępiania niesprawiedliwości społecznych i permanentnych kradzieży. Ta próba rozumienia zmartwychwstania w obecnym kontekście dziejów otwiera drzwi ograniczeń naszej historii tak w wymiarze osobistym, jak i w wymiarze kolektywnym oraz zaprasza do nieustannego dialogowania z siłami, które żyją w nas. Daje witalną moc naszej wierze i nadaje życiu sens.”\nAKCJA, czyli wyjdź na wiosenny, świąteczny spacer\nTo wiosenne zdjęcie sprzed kilku lat. Ale przecież w tym roku też przyjdzie, bo zawsze przychodzi! Sprawdźcie podczas światecznych spacerów które drzewa mają już pąki, a polecany tekst pomoże Wa, też uważniej spojrzeć na mrówki czy chrząszcze.\nStarsze kobiety, bankierki, inicjatywy #8marca i uchodźczynie-bohaterki, czyli Mirella poleca na weekend 11/2021\nMarzec jest miesiącem kobiet, więc dzisiaj polecam Wam kolejne teksty o (nie)obecności starszych kobiet, członkiniach zarządów banków i biznesowym priorytecie włączania kobiet. A także garść inicjatyw i raportów, które ukazały się w Dniu Kobiet i dotyczą naszej obecności na rynku pracy i w życiu publicznym. Nie zapomnijcie też wesprzeć bohaterek – uchodźczyń mieszkających w Polsce.\nTEKST 1, czyli dlaczego potrzebujemy starszych kobiet w miejscu pracy\nfot. The Cut\nTemat kryzysu wieku średniego był jednym z tematów, które skłoniły mnie do pisania tego bloga. A przemyślenia o jego genderowym aspekcie powracają, kiedy znajduję teksty o starszych kobietach i ich roli, miejscu, wizerunku w pracy i życiu publicznym. Ten tekst nie jest nowy, ale pytania w nim zawarte są nadal aktualne podobnie jak w tym tekście o niewidzialności starszych kobiet.\n„Why is it excellent, preferable, to have women over 40, or 50, or 60 in the workplace? Let me count the ways (though the fact that I have to count at all makes me purple).\nThe first one, obviously, is that it’s simply excellent to have a diverse workplace — people who don’t look, think, act, or talk like the boss — and as the data that follow illustrate, women over 40 are dramatically underrepresented in the top tiers of organizations. For another, studies show that women actually do good work. (Although, again, this is something we need to study?)\nAccording to a 2012 report by Dow Jones, companies with at least one female senior executive are more likely to succeed than companies that have only men at the top. Venture-based start-ups with five or more women onboard are significantly more successful than those without. And as Anne Weisberg points out, women who have achieved some level of success by middle age probably already have more experience with what has come to be called the “gig” economy than mid-career men who’ve been slogging it out in the same company for a decade or more.\nBecause women so frequently turn the heat up and down on their careers, because they move laterally, and back and forth between work and home, because they work efficiently but not necessarily during “working hours,” they have in some way already adapted to the new way of doing business. It’s the men who expect a secure paycheck and a steady climb who have to readjust.\nTEKST 2, czyli bankierki i obecność kobiet jako biznesowy priorytet\nraport Institute for Business Value IBM\nNiedawno prowadziłam dla jednego z moich bankowych klientów webinar z okazji Dnia Kobiet. Rozmawialiśmy o kobiecych karierach i (niełatwych) drogach na szczyt. W polecanym artykule możemy zobaczyć sylwetki wszystkich członkiń zarządów polskich banków, szkoda, że opisy ich doświadczeń nie oddają wszystkich wyzwań, z którymi musiały sobie poradzić.\nCieszę się, że coraz więcej fim ma dojrzałe refleksje odnośnie udziału kobiet w zarządzaniu, w raporcie Institute for Business Value IBM „Women, leadership and missed opportunities. Why organizations’ good intentions are not good enough” znajdziemy kilka lekcji z firm, w których kwestie włączania kobiet zostały jednym z biznesowych priorytetów:\nPair bold thinking with big commitments. For example, make gender equity a top five formal business priority, and create pathways for women to re-enter the workforce. IBM offers a six-month paid 'returnship’ for technical professionals who have been out of the workforce for 12 months, which provides training, access to tools and technology, mentorship and work assignments on technical projects that are matched to their expertise.\nTEKST 3, czyli inicjatywy #8marca\nfilmik Okresowa Koalicja\n8 marca to dobry dzień do ogłaszania nowych inicjatyw na rzecz kobiet, oto kilka, które obserwuję i którym kibicuję:\n🌹 Okresowa Koalicja: „Dziś, my, niżej podpisani_ne, członkowie_kinie organizacji pozarządowych i humanitarnych, eksperci_tki oraz aktywiści_stki zajmujący_e się tematem menstruacji, powołujemy Okresową Koalicję. Koalicję, która będzie aktywnie działać, aby osiągnąć nasz wspólny cel: zapobiegać ubóstwu menstruacyjnemu oraz zdjąć tabu z naturalnego zjawiska, jakim jest miesiączka.”\n🌹 Konkurs „Fair to Women”: „którego celem jest promocja idei równego traktowania i wyrównywania szans kobiet na rynku pracy w Polsce oraz wyróżnianie tych pracodawców, którzy tworzą najlepsze warunki pracy dla kobiet.”\n🌹 Równy głos kobiet w mediach – Ringier Axel Springer Polska uruchamił inicjatywę „EqualVoice”, której celem jest zwiększenie widoczności kobiet w mediach.\nWarto też przeczytać marcowe raporty:\n🌷 Raport „Media bez kobiet” Instytut Zamenhofa : „Zaledwie co piąta osoba komentująca wydarzenia w radiu lub telewizji jest kobietą”\n🌷 Raport „Kobiety w PR” Polish Public Relations Consultancies Association „W raporcie, w kontekście awansowania zaprezentowano bariery, które najczęściej uniemożliwiają kobietom zdobycie wyższych stanowisk.\n🌷 Co ciekawe nawet na prawicy temat kobiet zaczyna być odkrywany, 8 marca w Warszawie z inicjatywy poseł Jadwigi Emilewicz odbyła się konferencja i prezentacja raportu #Kobieta2021\nAKCJA, czyli wesprzyj bohaterkę\nZ okazji Dnia Kobiet Fundacja Ocalenie zaprasza Was do udziału w zbiórce na rzecz ich bohaterek – uchodźczyń mieszkających w Polsce.\nTo dzielne, mądre, odważne, waleczne i zaradne kobiety, które pomimo dramatycznych przejść, czesto niosą na swoich barkach całe rodziny! Fundacja chce je wspierać i wzmacniać oferując dopłaty do czynszów, możliwość psychoterapii i rozwoju kompetencji przez zajęcia z języka polskiego.\nDlatego zamiast kupna kwiatków, zaprasza Was do dołożenia się do programu „Witaj w domu”, w ramach którego możecie wesprzeć Emilię, Zalinę, Sofię, Lizę i inne matki/babcie samodzielnie wychowujące dzieci.\nJeśli nie chcecie dokonywać wpłat przez fb, możecie wybrać bohaterkę, której pomożecie bezpośrednio, przez stronę programu: https://witajwdomu.org.pl/wspieraj\nNowa edukacja, charedim, widoczność NGO i hiszpański w filmach, czyli Mirella poleca poleca na weekend 8/2021\nPodczas długiego spaceru z mężem mieliśmy poważną dyskusję o przyszłości edukacji, dlatego dzisiaj polecam Wam wywiady z Piotrem Volkelem, założycielem SWPSu, m.in. o tym jak przygotować studentów i studentki do pracy w świecie VUCA. Zapraszam też do świata ortodoksyjnych Żydów w Izraelu – w serialu i książce, której bohaterkami są chasydki. Dowiecie się też jak Polki i Polacy postrzegają organizacje pozarządowe i poznacie filmy, z których można uczyć się hiszpańskiego.\nTEKST 1, czyli musimy wszystko zaprojektować od nowa\nfot. Maciej Zakrzewski, Puls Biznesu\nW tym semestrze będę po raz pierwszy prowadziła zajęcia w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej, więc polecam Wam dzisiaj wywiad z jej właścicielem – Piotrem Voelkelem. Miałam okazję spotkać Go na różnych konferencjach (kiedy jeszcze odbywały się offline) i pewnie nie zgadzam się z wszystkimi Jego przemyśleniami, ale z pewnością jest ciekawą postacią, biznesmenem, który myśli nieszablonowo i futurystycznie.\n„Jest wiele zwiastunów tego, że będziemy umieli żyć inaczej. Młodzi minimaliści, którzy cenią bardziej swoje prawo do wolego czasu, do własnych pasji niż korporacyjne ścieżki kariery, wolontariusze czy aktywiści, którzy wolą za darmo robić to, co uważają za wartościowe i pożyteczne, wegetarianie, którzy nie potrzebują mięsa, żeby uznać obiad za smaczny, ludzie, którzy z własnej woli zbierają śmieci w lesie, obrońcy przyrody, którzy przykuwają się do drzew skazanych na bezmyślną wycinkę, obrońcy zwierząt prowadzący przytułki dla porzuconych czworonogów. Często nie rozumieliśmy ich zachowania i pasji. Dziś wiemy, że oni mają rację i wyznaczają przyszłe trendy i potrzebne zmiany. Dodają nam otuchy, że ta wielka przebudowa jest możliwa.”\nW innym wywiadzie mówi o swojej wizji studiów i edukacji:\n„- Z całą pewnością trzeba będzie zadbać o równowagę w edukacji, bo nauka online to nie jest to, o czym marzą dzieci i młodzież. Trzeba stworzyć hybrydy, gdzie część zajęć odbywa się w klasach, a część zdalnie. Wierzę w to, że studia podyplomowe będą właśnie w trybie hybrydowym, łączącym tradycyjne nauczanie z formami zdalnej nauki. Wszystkie warsztaty, praca w zespole będą realizowane w rzeczywistej przestrzeni, a wykłady mogą z powodzeniem odbywać się online.\nW ramach Uniwersytetu SWPS i Collegium Da Vinci te zmiany w edukacji wprowadzane są ciągle. Obserwujemy środowisko biznesowe i próbujemy dostosowywać program nauczania do tych nowych wymagań. Rzeczywistość zmienia się w ogromnym tempie, ale są pewne uniwersalne rozwiązania, które pozwolą przygotować studentów do aktywności zawodowej. My stawiamy przede wszystkim na to, że z jednej strony łączymy naukę i jej najnowsze wymagania, z drugiej strony dokładamy stale poprawianą dydaktykę, z innej strony bardzo dbamy o praktykę, czyli udział w programie edukacji ludzi z doświadczeniem biznesowym, ale też staramy się umożliwiać studentom wejście do środowiska i realizować staże w firmach. Kluczowe dla przyszłości studentów jest kształcenie umiejętności pracy w zespole i to w zespole multidyscyplinarnym.\nStudent musi być jako przyszły pracownik bardzo elastyczny. Oznacza to, że nie jest wysoce wyspecjalizowany w bardzo wąskiej dziedzinie – czyli specjalistą, który wie wszystko o niczym, tylko jest trochę jak ośmiornica, która umie wypuścić swoje macki w różnych kierunkach, by nieustająco sprawdzać, co się dzieje w okolicach jego specjalności i bardzo szybko podążać w kierunku tych miejsc, gdzie jest nowe zapotrzebowanie, trend, możliwości współpracy. Umie nawiązywać nowe kontakty i łączyć swoje umiejętności z innymi, by szybko przystosowywać się do warunków. Cały system studiów podyplomowych ma służyć temu, by te nowe, potrzebne kompetencje szybko rozwijać, uzupełniać. W SWPS łączymy np.: psychologię z prawem, psychologię z zarządzaniem, psychologię z informatyką. Tworzymy zupełnie nowe kierunki studiów, w których ideą jest wyjście z naszych tradycyjnych środowisk, by łączyć kompetencje. Musimy dziś przyjąć perspektywę permanentnej edukacji.”\nA w jeszcze kolejnym wywiadzie opowiada m.in. o swoim 40-letnim garniturze, który ciągle ma się dobrze.\nTEKST 2, czyli Shtisel\nNa pewno macie swoje ulubione seriale na Netflixie, których kolejnych sezonów wyczekujecie z niecierpliwością. Ja czekam na 3.sezon Shtisel, jest od grudnia wyświetlany w Izraelu, ale niestety jeszcze nie ma go u nas. Jeśli macie ochotę na wgląd w życie ortodoksyjnej rodziny żydowskiej w Izraelu, jeśli chcecie zobaczyć jak żyją charedim na codzień, jak się kłocą, kochają, jak obchodzą różne święta, ale też co myślą o współczesnym świecie, życiu i śmierci – obejrzyjcie Shtisel. Według mnie jest to lepsza szansa poznania tej społeczności niż amerykański serial Orthodox. W polecanym artykule autorka przybliża kilka wątków, ale na szczęście bez spoilerów ;)\nPozostając w tematyce żydowskiej, rzućcie okiem na te niesamowite, bo kolorowe zdjęcia z przedwojennego krakowskiego Kazimierza i przeczytajcie uzupełnione wydanie książki „Najtrudniej jest spotkać Lilith” Anki Grupińskiej, opowiadającej o chasydkach w Izraelu. Ta książka chodziła za mną od dawna, kiedy wreszcie ukazała się w ebooku, pochłonęłam ją, mimo iż nie jest to pozycja łatwa. Teraz myślę sobie o wiosennej wycieczce do Góry Kalwarii, jednego z centrów polskiego chasydyzmu chociaż wiem, że nie zostało tam zbyt wielu śladów sprzed lat. Ale pewnien projekt artystyczny chodzi mi po głowie…\nTEKST 3, czyli Jak nas widzą? Polki i Polacy o NGO w 2020 roku\nOchrona praw zwierząt, równość płci, obrona praw osób LGBT+ i przeciwdziałanie zmianom klimatu – to obszary, w których Polki i Polacy najbardziej doceniają działania organizacji społecznych.\nAKCJA, czyli ucz się hiszpańskiego oglądając filmy\nW naszym domu obowiązuje zasada oglądania filmów w wersji oryginalnej (czasem z napisami), wszystkie seriale amerykańskie i brytyjskie (brrr…. ten akcent) oglądamy po angielsku, filmy włoskie oglądam sobie po włosku, coraz więcej hiszpańskich staram się oglądać też z Zojką. Mam poczucie, że to dobrze robi moim językom, zwłaszcza w czasie pandemii.\nDlatego znalazłam dla Was listę filmów po hiszpańsku, oczywiście nie widziałam jeszcze wszystkich, ale zarówno miłośnicy i miłośniczki Almodovara, jak i kina meksykańskiego.\nZrównoważony biznes, zaangażowany marketing, firmy rodzinne i wielorazowe podpaski w Kenii, czyli Mirella poleca na weekend 6/2021\nW obiegu zamkniętym, odwęglony, sprawiedliwy, lokalny – jak powinien wyglądać dzisiaj zrównoważony model biznesowy? O tym przeczytacie w jednym z polecanym dzisiaj artykułów. Przykłady kampanii marketingu zaangażowanego społecznie (CRM) poznacie w artykule drugim, a listę najstarszych firm w Warszawie w trzecim. Polecam także wsparcie akcji szycia wielorazowych podpasek dla młodych Kenijek.\nTEKST 1, czyli jak powinien wyglądać zrównoważony model biznesowy – kliknij!\nJoel Makower, założyciel portalu GreenBiz ma polskie korzenie, co ustaliliśmy kilka lat temu przy lunchu, podczas konferencji w San Francisco. Polecam Wam jego zwięzły artykuł o tym jak powinien wyglądać zrównoważony model biznesowy: Circular, Regenerative, Decarbonized, Just, Local.\n„First, what is the value being delivered? In the past, that value was pretty tangible — a product or service. In the age of sustainability, there can be new sources of value: health, recyclability, biobased, locally produced and so on. Value also can be seen through a social lens. Take Toms Shoes’ buy-one-give-one model, where for each purchase of shoes, Toms sends a pair to a person in need. That’s a business model innovation that provides value to the world, not just the customer.\nTechnology can create opportunities. Consider food production. Vertical farming, where food is grown indoors year-round with a fraction of the inputs, leverages innovations in lighting, irrigation and other things. Same with circular fashion models such as recommerce, where an apparel brand agrees to take back used garments, which are then refurbished and resold. That wouldn’t be possible without modern-day tracing, tracking, e-commerce and other technologies.\nTEKST 2, czyli marketing zaangażowany społecznie – kliknij!\nA gdyby firma zachęcała swoich klientów i klientki do zakupu wybranego produktu i część zysków ze sprzedaży przekazywała konkretnej organizacji?\nTak działa mechanizm CRM (ang. cause related marketing), czyli marketing zaangażowanego społecznie, który dla firmy może być częścią strategii CSR, dla organizacji społecznych elementem fundraisingu i początkiem współpracy z biznesem, zaś dla klientów możliwością wyboru produktów, które dodatkowo wspierają ważne cele społeczne.\nW swoim tekście przybliżam zarówno mechanizm CRM, jak i przykłady takich działań w Polsce i na świecie.\nTEKST 3, czyli 34 najstarsze firmy w Warszawie – kliknij!\nW dzieciństwie, kiedy mieszkałam u babci w Wąchocku, po chleb chodziłyśmy do pana Sajeckiego, a po jabłka do pani Perchelowej. Nie wiedziałam jeszcze, że takie firmy rodzinne z długimi tradycjami nie są wcale normą.\nDlatego z ciekawością przeczytałam listę 34 najstarszych firm w Warszawie i mam nadzieję, że uda mi się odwiedzić w tym roku przynajmniej kilka z nich, co i Wam polecam.\n„Naukowcy z Akademii Leona Koźmińskiego opublikowali listę długowiecznych zakładów rzemieślniczych i firm działających w Warszawie. Są na niej słynąca z pączków cukiernia z Górczewskiej, oferujący kawę Pluton, pracownia rękawiczek, a także Jan Kielman, szewc z Chmielnej, fabryka obrabiarek precyzyjnych czy zakład budowy organów.\nŁącznie 34 przedsiębiorstwa. Najstarszy to sklep medyczny z Jagiellońskiej – działający od 1819 r., najmłodszy – magiel z Miedzianej – funkcjonujący od 1937.\nAKCJA, czyli wesprzyj szycie podpasek wielorazowych w Kenii – kliknij!\nfot. Sewing Together\nO ubóstwie menstruacyjnym pisałam już wcześniej, tym razem polecam Wam udział w bardzo ciekawej akcji Mai Kotali, która jest założycielką programu edukacyjnego dla Kobiet o nazwie Sewing Together w Afryce Wschodniej, gdzie uczy kobiety zawodu krawiectwa i prowadzenia niezależnego biznesu.\nNiedawno ruszyła z kampanią pomocy dla kobiet, których nie stać na zakup produktów higienicznych. Przez brak odpowiedniego zabezpieczenia, młode dziewczyny często używają liści czy nawet piasku. Wiele przestaje nawet chodzić do szkoły, ponieważ boi się, że reszta klasy ich wyśmieje. To powoduje wielkie braki w edukacji, a często też wyrzucenie ze szkoły.\nBambus – materiał do szycia wielorazowych podpasek w Kenii kosztuje, ale jest ekologicznym i najlepiej chłonnym materiałem na rynku.\nKażde wpłacone 5 zł to zestaw podpasek dla jednej kobiety w Kenii, która starczy na dwa lata użytkowania. Zrzucisz się?\nMarketing zaangażowany społecznie, czyli wszyscy wygrywają\nA gdyby firma zachęcała swoich klientów i klientki do zakupu wybranego produktu i część zysków ze sprzedaży przekazywała konkretnej organizacji? Tak działa mechanizm CRM (ang. cause related marketing), czyli marketing zaangażowanego społecznie, który dla firmy może być częścią strategii CSR, dla organizacji społecznych elementem fundraisingu i początkiem współpracy z biznesem, zaś dla klientów możliwością wyboru produktów, które dodatkowo wspierają ważne cele społeczne.\nArtykuł ukazał się na blogu Sektor 3.0


Materac piankowy Montana 110x120 cm Średnio / twardy Kokos Pianka HR - porównaj zanim kupisz\nMaterac piankowy Montana 110x120 cm Średnio / twardy Kokos Pianka HR\nPianka HR - zbudowana z wielkiej ilości pęcherzyków, zapewnia rewelacyjne przypasowanie do ciała, szczególnie korzystny komfort snu i zagwarantuje rewelacyjną wentylację materaca\nPianka wysokoelastyczna HR o gęstości 35kg/m3 - pianka ta zbudowana jest z obfitej ilości pęcherzyków, zagwarantuje nieprzeciętne dopasowanie do ciała, nad wyraz dobry komfort snu i zagwarantuje wyśmienitą wentylację materaca. Powiększona gęstość pianki HR wydłuża bezdyskusyjnie solidność materaca w porównaniu do zwykłej pianki poliuretanowej T25. Używana w naszych materacach bonellowych i kieszeniowych bezpośrednio nad i/albo pod filcem, a w materacach piankowych stanowiąca większość materaca.\nKokos - użycie kokosu w materacu sprawia, że ta strona automatycznie staje się twarda. Kokos to naturalny minimalistyczniec wyprodukowany z łupiny orzecha kokosowego. Jego parametry antyalergiczne i antygrzybiczne docenią przede wszystkich alergicy. Warstwa kokosowa ulepsza wentylację materaca, nad wyraz należycie przepuszcza powietrze przez co niweluje efekt pocenia się.\n749zł Materac piankowy Montana 110x120 cm Średnio / twardy Kokos Pianka HR


Przemek Górynowicz & IHS - MASA! - Forum SFD - strona 111\nIlość wyświetleń tematu: 287355\nNapisał(a) 1 November 2014 9:38 PM\nJest siła, widać, za niedługo będziesz wyginał sztangi :D\nNapisał(a) 1 November 2014 11:30 PM\nSzacuny 8736 Napisanych postów 21737 Wiek 25 lat Na forum 8 lat Przeczytanych tematów 734565\nU nas są olimpijskie, nie wygną się\nTymczasem waga w końcu powoli ruszyła - 104,5kg. Dlatego jutro trzeba odwiedzić Burger Kinga\nNapisał(a) 1 November 2014 11:37 PM\nSzacuny 859 Napisanych postów 21607 Wiek 7 lat Na forum 11 lat Przeczytanych tematów 329268\npewnie pisałes o tym ale nie jestem na bieżąco, do kiedy okres masowy planujesz?\nNapisał(a) 1 November 2014 11:44 PM\nPlanowałem do końca roku, ale że MP będą aż 18-19 kwietnia, to chyba pociągnę jeszcze połowę stycznia albo i jeszcze dłużej, bo 10-12 tygodni raczej spokojnie mi wystarczy na zrobienie formy\nNapisał(a) 1 November 2014 11:49 PM\na jak z planami na przyszłosc, chciałbys zostac przy klasyku czy raczej ekstremalna, czy póki co o tym nie myslisz i jedynie zyjesz kolejnymi zawodami?\nno tak jak bedziesz dalej trzymal taka forme to za długo nie bedziesz musiał sie "meczyc" z przygotowanimi..\nile z waga na plus od szkolenia w Wawie z Faftaqiem? (tam Cie widziałem na zywa stąd pytanie )\nZmieniony przez - wincol w dniu 2014-11-01 23:52:24\nNapisał(a) 2 November 2014 9:31 AM\nChciałbym ciągle klasyk, ale wiem że już teraz będę miał problem z wejściem w limit. W juniorach będę miał 88-89kg (zależy czy mnie dobrze zmierzą ), gdzie na debiutach, co prawda przy nie 100% docięciu, miałem 90,5kg. W ciężkiej nawet w juniorach nie mam totalnie szans, tak z marszu mogę wyliczyć pewnie z 5 przy których bym znikał totalnie...\nNa szkoleniu ważyłem jakoś 102,5-103kg. Dużo przez ten miesiąc nie poszło na plus, ale bf prawie stoi w miejscu Na żywo, jeszcze w koszulce, już nie ma takiego szału co?\nNapisał(a) 2 November 2014 11:43 AM\nnie no widac bylo, ze cos tam trenujesz\nwysoki jestes to zawsze bedzie inaczej wygladalo niz u nizszych zawodnikow , ale bylo dobrze,\nwidac słuszne rozmiary przy dobrej jakosci\nNapisał(a) 2 November 2014 2:11 PM\nWłaśnie dlatego o ciężkiej mogę zapomnieć. Zastanawiam się jeszcze czy nie zrobić jak Adam Suker, i przejśc na te inne federacje, gdzie sami Cię dobierają do kategorii. On miał w sumie podobny problem, że na klasyka musiał się palić, a w ciężkiej na razie by znikał. Opuścił IFBB i wyszło mu to na dobre\nNapisał(a) 2 November 2014 2:21 PM\nnie umniejszajac nikomu to ogolnie patrzac w IFBB lepsi zawodnicy a jak startowac to z najlepszymi imo\nno ale to juz Twoj wybór\nNapisał(a) 2 November 2014 2:27 PM\nWiem, ale czy jest sens palić mi mięcho żeby mieścic się w limicie? A w ciężkiej - porównaj mnie choćby z Tanwicem, Wolfem, Wolskim, Boreckim - to już nie będzie walka, tylko robienie za tło