Rewolucja w chłodzeniu laptopów? Tak, dzięki technologii DCJ! [wideo] | Gadżetomania.pl\nGE DCJ - different form factors\nCichsze, jeszcze cieńsze i lżejsze oraz, co najważniejsze, chłodne i dłużej działające z dala od gniazdek laptopy i tablety — taką wizję roztacza przed użytkownikami firma General Electric. Opracowana przez nią technologia DCJ (ang. Dual Piezoelectric Cooling Jets) ma szansę niebawem trafić na rynek i położyć kres problemom z przegrzewaniem urządzeń mobilnych.\nGeneral Electric to firma, którą w Polsce zna stosunkowo niewiele osób. Jest to jednak jedno z największych przedsiębiorstw na świecie, zarówno pod względem generowanych dochodów, jak i wartości rynkowej (aktualnie 3. w rankingu Forbesa). I oto właśnie inżynierowie tej firmy pochwalili się opracowaniem prawdopodobnie najcieńszego i najbardziej wydajnego systemu chłodzenia, który znajdzie zastosowanie w superpłaskich laptopach i tabletach nowej generacji.\nGE DCJ cooler\nTwór General Electric góruje nad tradycyjnymi, aktywnymi chłodziwami praktycznie we wszystkim - ma prostą budowę, jest dużo cieńszy (kompletny system może mieć 4 mm grubości!), pobiera o połowę mniej energii niż system z wentylatorem o porównywalnej wydajności i jest niemal bezgłośny. Czy to sen? Bynajmniej — GE ma już stosowne patenty, dostarcza producentom OEM sample do testów i nawet licencjonuje technologię dużemu graczowi, firmie Fujikura.\nTeraz pytanie - jak to działa? Otóż system składa się z dwóch połączonych, metalowych płytek, do których doprowadzona jest energia elektryczna. W trakcie pracy działa on niczym system mikromieszków. W wyniku odwrotnego zjawiska piezoelektrycznego płytki wyginają się, tworząc turbuletne strumienie powietrza o dużej prędkości. W rezultacie uzyskuje się ok. 10-krotnie szybszy transfer ciepła niż przy naturalnej konwekcji.\nAby podnieść efektywność systemu, wystarczy dołożyć kolejną płytkę. Krótko mówiąc, technologia DCJ to krok w stronę jeszcze lepszych urządzeń przenośnych. Przy odrobinie szczęścia w ciągu kilku najbliższych lat zagości ona w naszych laptopach i tabletach, które dzięki niej będą cichsze, cieńsze (poniżej 8 mm grubości!) i bardziej energooszczędne. Pozostaje mieć tylko nadzieję, że wentylatorowe lobby nie stanie na drodze innowacjom…\nLubimy serwisy społecznościowe. Odwiedź nasz fanpage na Facebooku! Corsair Vengeance - mocne wejście na rynek akcesoriów dla graczy! Dla Twojej kobiety - stylowy zestaw słuchawkowy Volution Razer Kraken Pro – mocne uderzenie. Za mocne [test] Luksusowe... maski przeciwgazowe P.I.W.O. 2011 - w tym roku w kilku miastach 1,7 miliarda do zwrotu? Zegarek Rubika Tygryso odporny laptop (wideo) Monitor NEC LCD2470 – 24 cale w pionie i poziomie Targowy raj - hostessy z Gamescom 2010! Statek w butelce w wersji XXL


Króliki nasze hobby • Wyświetl temat - Araucana bezogoniasta\nDzisiaj jest 24 sie 2019, 21:26\nTytuł: Araucana bezogoniasta\n: 30 lis 2012, 8:31\nJedna z charakterystycznych ras kur gdyż nie posiada kości ogonowej. Rasa pochodzi z Ameryki Południowej z Chile. Kury te były hodowane przez miejscowych Indian z plemienia Mapuche od wielu setek lat i zwane przez miejscowych collonca. Pierwsza wzmianka o tych kurach pochodzi z 1519 roku a powstała przez podróżnika Federica de Magellana, który zainteresował się nimi nie tylko ze wzglądu na wygląd kury, ale na ich turkusowe jajka. Dzięki innym jajkom kura została w Europie nazwana ?kurą wielkanocną? i szybko rozpoczęto jej hodowle, aby pozyskiwać od nich jajka na pisanki wielkanocne.\nObecnie rasa przeżywa nowy wzrost zainteresowania ich hodowlą, prowadzone są prace nad doskonaleniem tej rasy.\nMiniatura powstała całkiem niedawno, bo w latach siedemdziesiątych zeszłego wieku. Jest ona identyczną kopią dużych kur. Waga koguta to 850g a kury 750g, znosi około 120 jaj rocznie o wadze 32g i oczywiście turkusowej barwie. Nosi obrączki kogut 13 a kura 11.\nTułów posiadają dobrze zaokrąglony, lekko podniesiony do tyłu, szeroką pierś, skrzydła mocno przylegające. Głowa dość szeroka, grzebień nieregularny, groszkowy wąski. Silne uda, skoki barwy zielonkawo-niebieskiej. W hodowlach jest przyjętych kilka kierunków selekcjonowania kur na kury z brodę, bokobrodami i wąsami (gdzie mocno rozwinięte są bokobrody i wąsy) oraz na taki, w którym najmocniej rozwinięta jest broda. Występują w kolorach: dzikiej, niebiesko-dzikiej, złocistoszyje, niebiesko-złocistoszyje, złocisto-pszeniczne, niebiesko-pszeniczne, czarno-czerwone, niebiesko-czerwone, czarne, białe, niebieskie, niebieskie łuskowane, jastrzębiatej. Miniatury występują w tych samych odmianach oprócz dzikiej i kuropatwianej. Obecnie są prowadzone prace nad kolorem łososiowym (jest on już wystawiany na wystawach, ale bez opracowanego wzorca) oraz nad araucaną z czubkiem.\nBłędem w hodowli jest uzyskanie osobników znoszących inne jajka niż turkusowe, mających luźne opierzenie, nie są również wystawiane na wystawach osobniki bez brody lub bokobrodów, jednak są używane do dalszego rozrodu.\nMasa ciała koguta 2 do 2,5 kg a kury 1,6 do 2kg, rozmiar obrączki kogut 18 a kura 16. Kury znoszą około 180 jaj w roku o wadze 50g, o barwie turkusowej (niebiesko-zielonkawej).\nOpis zaczerpnięty: http://www.forum.woliera.com\naraucana .jpg [ 129.75 KiB | Przeglądany 1013 razy ]


Z dwóch szpitali w Lublinie będzie jeden. Jakie będą efekty zmiany? - Dziennik Wschodni\nPlan połączenia wojewódzkich szpitali jest już w trakcie konsultacji społecznych, m.in. ze związkami zawodowymi działającymi w obu placówkach (fot. Maciej Kaczanowski)\nPlan połączenia wojewódzkich szpitali jest już w trakcie konsultacji społecznych, m.in. ze związkami zawodowymi działającymi w obu placówkach. Projekt uchwały w tej sprawie jeszcze w tym roku ma trafić pod obrady sejmiku województwa.\nJakie będą efekty zmiany? – Ma to doprowadzić m.in. do ograniczenia zadłużenia obu placówek – mówi Piotr Matej, dyrektor szpitala przy al. Kraśnickiej (zadłużonego na 396 mln zł), który ma wchłonąć szpital im. Jana Bożego (mający 115 mln długu). – Według prognoz finansowych, w 2025 roku dług przestanie rosnąć, a przychody zrównają się z kosztami.\nNowy podmiot ma mieć większe możliwości renegocjacji dotychczasowych umów kredytowych i pożyczkowych oraz negocjacji nowych. Ma to wpłynąć m.in. na obniżenie kosztów związanych z odsetkami i prowizjami.\nNowy szpital będzie dysponował (w wyniku cesji) sumą kontraktów z NFZ obu placówek. Będzie mógł też się starać o ich zwiększenie.\nPlan przewiduje też łączenie jednoimiennych poradni specjalistycznych, pracowni diagnostycznych i oddziałów. – Niektóre oddziały będą funkcjonować w dwóch lokalizacjach, czyli przy al. Kraśnickiej i ul. Herberta, żeby dostępność do świadczeń była jak największa. Tak będzie np. w przypadku ortopedii czy chirurgii. Z kolei SOR zostanie przy al. Kraśnickiej, a izba przyjęć dla zabiegów planowych będzie działać tylko przy Herberta – tłumaczy dyr. Matej. Zapewnia, że „żaden z oddziałów funkcjonujących w obu szpitalach nie zostanie zlikwidowany”.\nCo z pracownikami? – Moim zadaniem nie jest zwalnianie ludzi, ale znalezienie pracy dla każdego. Chcemy wydłużyć pracę poradni specjalistycznych. 80 proc. z nich ma działać od godz. 8 do 18. Tak samo w przypadku pracowni diagnostycznych np. tomografii komputerowej, rezonansu magnetycznego czy mammografii. Wydłużymy też godziny wykonywania zabiegów operacyjnych – mówi Matej. – Nie wykluczamy jednak redukcji zatrudnienia, m.in. z tego względu, że nie każdy pracownik musi przecież zgodzić się na zmianę obowiązków.\nW zmniejszeniu kosztów ma także pomóc komercyjne wykorzystanie nieużywanych nieruchomości lub ich sprzedaż.\nGrypa nadchodzi, a nie ma czym szczepić. "Obawiamy się, że może powtórzyć się sytuacja z ubiegłego roku"\nszpital przy al. Kraśnickiej Szpital wojewódzki im. Jana Bożego w Lublinie Lublin zdrowie\nxPafciox\t/ 17 września 2021 r. o 15:22\nJakie będą efekty? To oczywiste. Będę żadne! Bo to nie reforma tylko pudrowanie trupa. To nic nie zmieni w sposobie funkcjonowania szpitali i lubelskiej służby zdrowia.\nGutek\t/ 17 września 2021 r. o 15:21\nCentralizacja małymi krokami . Mówi się o łączeniu dwóch szpitali z ul. Kraśnickiej i Bożego Jana , a to jest półprawda bo dopiero co szpital Bożego Jana połączono że szpitalem kolejowym z ul. Herbata ( daw. Kruczkowskiego ) .\nJapolan\t/ 17 września 2021 r. o 15:33\nJedna izba przyjęć planowych (czyli z reguły przyjęć na oddziały) tylko w jednej lokalizacji (obok osiedla Kruczkowskiego), choć chodzi o trzy lokalizacje (bez wchodzenia w szczegóły): przy Alejach Kraśnickich, w poprzednim "Szpitalu Kolejowym" (obok Osiedla Kruczkowskiego) oraz we właściwym "Janie Bożym" (przy ulicach: Sierocej i Lubartowskiej). Pomysł wprost mogący kwalifikować do szpitala specjalizującego się w czymś zupełnie innym, niż działalność opisanych w tekście szpitali. Skoro na przyjęcia planowe większość pacjentów przybywa we własnym zakresie, to wielu przyjętych pacjentów (za których już odpowiada szpital) z "centralnej Iżby przyjęć" do innych lokalizacji trzeba będzie rozwozić transportem szpitalnym. To znacznie podwyższy koszty. W celu obniżenia kosztów prawdopodobnie SOR przy Al. Kraśnickich będzie pełnił funkcję miejscowej izby przyjęć planowych (tak już jest w niedziele, święta i chyba w soboty) - skutkiem może być dezorganizacja SOR-u. Kiedy ostatnio Władze Województwa były badane przez odpowiednich specjalistów?\nJedna izba przyjęć planowych (czyli z reguły przyjęć na oddziały) tylko w jednej lokalizacji (obok osiedla Kruczkowskiego), choć chodzi o trzy lokalizacje (bez wchodzenia w szczegóły): przy Alejach Kraśnickich, w poprzednim "Szpitalu Kolejowym" (obok Osiedla Kruczkowskiego) oraz we właściwym "Janie Bożym" (przy ulicach: Sierocej i Lubartowskiej). Pomysł wprost mogący kwalifikować do szpitala specjalizującego się w czymś zupełnie innym, niż działalność opisanych w tekście szpitali. Skoro na przyjęcia planowe więks... rozwiń\njustnan2\t/ 17 września 2021 r. o 21:51\nKto jest autorem pomysłu? Specjalista? W jakiej dziedzinie? Psychiatra konsultował?\nSportsportowy1\t/ 17 września 2021 r. o 17:50\nMoim zdaniem(byłem pacjentem tych trzech szpitali) rzuca się w oczy brak gospodarności i dyscypliny lekarzy i personelu medycznego.\nJapolan\t/ 17 września 2021 r. o 15:39\nW Lublinie wykonano częściową centralizację - prawdopodobnie skutecznie. Chodzi o sprawę jawną, więc Władze Województwa powinny o niej wiedzieć. Jeśli nie wiedzą, to niech się dowiedzą - ci ludzie zarabiają (masę pieniędzy podatników), między innymi, po to, by mieli wiedzę potrzebną do pełnienia powierzonych im zadań.\nW Lublinie wykonano częściową centralizację - prawdopodobnie skutecznie. Chodzi o sprawę jawną, więc Władze Województwa powinny o niej wiedzieć. Jeśli nie wiedzą, to niech się dowiedzą - ci ludzie zarabiają (masę pieniędzy podatników), między innymi, po to, by mieli wiedzę potrzebną do pełnienia powierzonych im zadań. rozwiń


Bilet do Tokio już jest. Kolejny cel to medal – Sports Expression\nBilet do Tokio już jest. Kolejny cel to medal\nPolscy siatkarze awansowali na przyszłoroczne Igrzyska Olimpijskie w Tokio. Turniej kwalifikacyjny w Gdańsku nie był łatwy, ale zakończył się oczekiwanym sukcesem. Teraz, kolejnym celem jest medal olimpijski.\nOd początku było wiadomo, że kluczowy będzie mecz z Francją. Ułożył się on dla Polaków idealnie. Biało-czerwoni zagrali świetnie praktycznie w każdym elemencie. Bardzo dobrze funkcjonował blok, w odpowiednim momencie obudzili się Wilfredo Leon i Michał Kubiak, bo wcześniej można było obawiać się o ich formę. W tym meczu jednak ciągnęli naszą grę, choć trzeba pochwalić cały zespół, bo zagrali na poziomie godnym mistrzów świata.\nPo dwóch zwycięstwach po 3:0 z Tunezją i Francją, w spotkaniu ze Słowenią, nasi siatkarze, do awansu potrzebowali zwycięstwa w jednym secie. Na fali entuzjazmu, po zwycięstwie z Trójkolorowymi wydawało się, że Polacy szybko wykonają swoją robotę i do gry wejdą rezerwowi. Można było odnieść wrażenie, że trochę zlekceważyli Słowenię. Jak się okazało, zupełnie niesłusznie. Trzeba przypomnieć, że przecież ta reprezentacja wyrzuciła nas z dwóch ostatnich mistrzostw Europy. Teraz też miała chrapkę na wygraną. Zaczęła fantastycznie. Świetnie atakowała i broniła. Najgorzej chyba funkcjonowała zagrywka, bo w tym elemencie podopieczni Alberto Giulianiego często się mylili, ale i tak zdołali wygrać pierwszego seta. W kolejnym też grali dobrze. Na szczęście w kluczowym momencie, przy stanie 20:20, na zagrywkę wszedł Wilfredo Leon i zaserwował 2 asy. Dzięki temu Polacy wypracowali sobie przewagę, której nie oddali już do końca. Przy wyniku 24:23 dla Polski, na zagrywce pomylił się Tine Urnaut i mogliśmy cieszyć się z awansu na igrzyska. Ponieważ zadanie zostało wykonane, to na dalszą część spotkania weszli rezerwowi i zagrali lepiej, niż pierwsza szóstka. Wygrali kolejne 2 sety i cały mecz.\nTrofeum, które wywalczyli polscy siatkarze w Gdańsku\nPolscy siatkarze wykonali więc najważniejsze zadanie w tym sezonie reprezentacyjnym. Teraz pewnie pojadą na wakacje, a na wrześniowe mistrzostwa Europy pojedzie zapewne skład podobny do tego, który rywalizował w Final Six Ligi Narodów. Teraz wszystkie turnieje będą traktowane, jako przygotowanie do igrzysk. Finał olimpijski za niecały rok, 8 sierpnia. Większość kibiców i ekspertów już zakreśla tą datę w kalendarzu, ale rywali nie wolno lekceważyć. Owszem, ostatnio wszędzie, gdzie tylko można zdobywamy medale i to niezależnie od składu. To daje ogromną nadzieję na zdobycie medalu w Tokio. Dla takich siatkarzy jak Kubiak, Fabian Drzyzga czy Bartosz Kurek, który wróci do kadry po kontuzji, będzie to ostatnia szansa, żeby wygrać coś z reprezentacją. Jeśli tym razem się nie uda, to na kolejny olimpijski sukces możemy znowu czekać długie lata, bo po olimpiadzie czeka nas kolejna zmiana pokoleniowa w kadrze. Pozostaje mieć nadzieję, że japońska lalka Daruma, taka jak ta na zdjęciu wyżej, którą nasi siatkarze wygrali w Gdańsku, przyniesie szczęście i biało-czerwoni wrócą z Tokio jeśli nie ze złotem, to w ogóle z medalem, a Vital Heynen może w końcu udzieli wywiadu po polsku, bo widać, że w nauce naszego języka zrobił bardzo duże postępy, tak jak jego siatkarze, na parkiecie.\nTags: Michał Kubiak Reprezentacja Polski Siatkówka Vital Heynen Wilfredo Leon\nPKO Ekstraklasa: Cracovia – Korona Kielce\nTadeusz Błażusiak wraca do ścigania w USA


Drewniana kładka - Page 7\nRe: Drewniana kładka [odnośnik] 01.11.20 3:54\nJasne tęczówki zawisły na twarzy mężczyzny znajdującego się obok, kiedy odpowiedział, kąciki jej ust powędrowały ku górze. Skinęła głową.\n- W porządku. Czyli nie muszę się martwić. - stwierdziła postanawiając zaufać jego umiejętnością. Skoro twierdził, że potrafił, nie było powodów, dla których miała podważać wypowiadanego przez niego słowa. W krótkiej drodze ku obranemu celowi opowiadała o zmianach metamorfomagów. A może tylko jednego - siebie samej. Trudno było tutaj dokonywać porównać. Każdy musiał znaleźć własny sposób na zmianę. Pokonać powstrzymującego do demony. Zapanować nad darem, który do opanowania wcale nie był łatwy. Może takim się jawił, albo wyglądał, ale tylko każdy z tym genem wiedział, ile pracy włożył w to, by własna umiejętność działała wedle ich woli.\nJeszcze zanim weszła do środka skleciła krótki plan. Wysłuchała słów, które do powiedzenia miał Cedric, po czym skinęła głową. Faktem było, że ktoś w karty mógł grać. a postawny mężczyzna, chętnie pijący jak i grający, mógł wzbudzić zaufanie.\n- Brzmi nawet jak plan. - mruknęła, klepiąc go lekko w ramię i wsuwając się do lokalu jako pierwsza. Rozejrzała się po miejscu. Zdawała sobie sprawę, że jako niewielki, chuderlawy chłopak najlepszą kartą, będzie litość. Ale zamierzała spróbować. Dlatego zasiadła przy barze, zamawiając kufel piwa. Kątem oka dostrzegła, jak po kilku łykach piwa do lokalu wchodził Cedric. Obrzuciła go niby znudzonym spojrzeniem, swoją uwagę znów kierując na barmana. Wciągnęła z kieszeni kilka galeonów i przesunęła w jego kierunku skupiając na nim uwagę. Trzeba było próbować na różne sposoby. Sama miała to szczęście, że codziennie mogła złożyć inną twarz, wybrać inną historię i próbować, próbować i próbować, póki nie osiągnie tego, czego chciała. Poprawiła się na krześle i położyła pieniądze na ladzie, przesuwając je w jego stronę.\n- Panie, roboty szukam. - powiedziała, rozpoczynając rozmowę. Zapytanie stricte o statki, czy dane nazwiska, mogło wzbudzić jego czujność. Bardziej neutralne rozpoczęcie, z pozoru oderwane od tematu, mogło jej dać więcej. Wszystko zależało od tego, jak potoczy się ta rozmowa.\nRe: Drewniana kładka [odnośnik] 20.12.20 20:13\nPrzed wyjściem z domu przejrzała się w lustrze. Na nos wsunęła okulary, poprawiła brązową koszulę, by w miarę równo się układała. Przecież była wyprasowana, czemu znowu tak szybko się pogniotła... Może to jednak nie będzie taki problem? Rzuciła na siebie zaklęcie, które zmieniło jej jasnorude włosy na ciemnobrązowe, udając, że naprawdę to wystarczy, żeby nie rozpoznano jej na ulicach... Wiedziała, że wprawne oko łatwo wyłapie ją jako tę osobę, której wizerunek wisi od dawna na plakatach na każdym londyńskim budynku. Ale może chociaż da chwilę zastanowienia, na tyle długą, by mogła uciec sprawnie przez kolejnym patrolem tych pomiotów, którzy chcieli się nazywać policjantami, a pewnie zostali szybko uzupełnieni jakimiś pioneczkami, którzy nawet nie przeszli głupiego, rocznego szkolenia, wcale nie trudnego! Nie była orłem, ale dała rady go przejść. Irytowało ją to. Ale bardziej irytował ją brak pieniędzy. Praca u Macmillanów była okazjonalna bardziej niż codzienna, częściej miała wolne niż rzeczywiście musiała pilnować Virginii. Nikt za bardzo nie chciał opuszczać wygodnego domu, gdy na świecie tak źle się działo.\nZasunęła za ucho ciemne włosy, spakowała różdżkę, miotłę, ze dwa eliksiry, marynowaną narośl ze szczuroszczeta i pastę na oparzenia, tak z przezrorności. Jeszcze na lepszą rozmowę przed wyjściem łyknęła trochę zimnego rumu ze szklaneczki, tak by się w ogóle niczym nie denerwować. Ciekawe jak tym razem się to wszystko potoczy.\nPo ostatnim wciąż bolało ją ramię.\nTeleportacja nie działała na terenie Londynu. Czasami zastanawiała się gdzie w tym sens, żeby pozbawiać czarodziejów bardzo czarodziejskiej umiejętności teoretycznie w miejscu, które miało przecież być zupełnie wolne od mugolskich stóp. Kompletnie bez sensu. W powietrzu jednak było nieznacznie bezpieczniej niż na ziemi, dlatego wsiadła na miotłę, by skierować się w stronę portu. W miejsce spotkania.\nStarała się wybrać miejsce znajome. O dziwo, samo rozłożenie ulic i największe speluny w porcie znała nieźle jak na osobę, która nigdy nie rozwijała tutaj swojej sieci kontaktów. Głównie dzięki rozganianiu bójek i sprowadzaniu na ziemię przemytników lub twórców nielegalnych świstoklików. Godzina była piękna, wieczorna, już prawie było zupełnie ciemno. A wydawało jej się, że przygotowywała się calutki dzień, właśnie na ten moment. Może dlatego, że chyba nikt nie lubił być bity, a jednak tak się działo, gdy pojawiała się w Londynie. Częściej coś się działo niż było spokojnie.\nOstatnio zmieniony przez Marcella Figg dnia 03.01.21 9:23, w całości zmieniany 2 razy\nRe: Drewniana kładka [odnośnik] 21.12.20 13:30\nstąd, w wyniku przebiegu zdarzenia zmiana daty na 19 wrześna - wklepuję tutaj, żeby nie edytować posta z kostką\nŻaden detal nie został pominięty. Z lustra spoglądał na mnie nikt inny jak Abraxas Malfoy w pełnej krasie. Jedyne, co musiałem teraz uczynić, to nie uśmiechać się - choć i tak nie mogłem się powstrzymać, wyszczerzając lisie kły do swojego-nie-swojego odbicia.\nRzadki obrazek przedstawiający uśmiechniętego Abraxasa.\nWsunąłem na palec rodowy sygnet, ubrałem najlepsze szaty, jakie wyciągnąłem z kufra, wypucowałem buty na błysk. W takim orężu przemieszczanie się po mieście miało nie stanowić większego problemu. Choć nigdy nie przypuszczałem, że ten dzień rzeczywiście nadejdzie.\nPodróż do dzielnicy portowej przebiegła gładko. Ze wskazówkami, którymi otrzymałem od Alexandra, zdecydowanie nadrobiłem kilometrów, ale ostatecznie - opłacało się. Mój wyrafinowany strój rzucał się oczy, mimo tego nie przykuł jeszcze żadnego spojrzenia. Byłem ciekaw, co może przynieść - nie ze względu na to, co takiego straciłem, porzucając rodowe barwy. Ale czy pozycja Malfoyów w mieście była rzeczywiście tak wysoka, jak opiewano to w Walczącym Magu? Tutaj, w porcie, sytuacja ponoć nie przedstawiała się tak jasno. Mieliśmy to sprawdzić - razem z Marcellą. Nie znałem jej zbyt dobrze, dołączyła do Zakonu na krótko przed moim wyjazdem. Nie przeszkadzało to jednak, bym odpowiedział na jej wezwanie. Wspieraliśmy tę samą stronę.\nCzekała już na mnie. Kiedy odwróciła się, zaalarmowana stukotem moich butów, na ułamek sekundy odmieniłem swoją twarz, po chwili wracając do narzuconej maski. Podszedłem bliżej, odzywając się dopiero wtedy, gdy znaleźliśmy się o krok od siebie.\n- Nie przejdziemy dalej. - Poinformowałem ją, końcem brody wskazując na ulicę, która prowadziła dalej w port. Choć od przejścia dzieliła nas długa droga, a sylwetki otulała ciemność, z łatwością można było dostrzec grupę strażników oraz magiczną barierę. - Możemy spróbować na około, albo powęszyć w innej części portu. Co ty na to? - Łypnąłem na nią czujnym okiem. Twarz Abraxasa mogła okazać się niewystarczająca, kiedy jego towarzyszką była poszukiwana z plakatów Marcy.\nOstatnio zmieniony przez Frederick Fox dnia 11.01.21 22:08, w całości zmieniany 1 raz\nRe: Drewniana kładka [odnośnik] 03.01.21 19:38\nPoza cyrkiem wszystko było inne, pogrążone w chaosie. Tutaj próżno było szukać krwawych sporów, żadna wojna nie toczyła się pomiędzy barwnymi wagonami czy wysokimi namiotami, a to przez to, że cyrkowa brać przyzwyczajona była do różnorodności. Zawsze stanowili wspólnotę, tkwili na uboczu społeczeństwa, które zainteresowane było nimi tylko na czas trwania kolorowych spektakli. Czystość krwi nie miała aż tak wielkiego znaczenia, choć ostatnio istotność tej kwestii uległa pewnej zmianie. Ale wciąż dbali o swoich, na mugolskie pochodzenie spoglądali z przymrużeniem oka, po cichu kryli przed władzą cyrkowców o niewystarczająco czystej krwi. Inni zagrożeni wcale ich nie obchodzili i na razie czuli się bezpiecznie, póki funkcjonariusze całą swoją uwagę skupili na podupadłej stolicy. Wolność cyrku nie została naruszona, zatem nie było czym się przejmować. Przynajmniej Delilah bardzo chciała w to wierzyć, jednak brak obecności Marcela nieustannie ją dręczył od kilku dni. To wciąż był dzieciak, dlatego bała się, że mógł zostać wciągnięty w jakieś bagno.\nDelilah świadomie nie opuszczała spokojnej przestrzeni, skoncentrowana na codziennych, wielogodzinnych treningach. Jej ciało coraz lepiej odnajdywało się w powietrzu, ale teraz to umysł nie mógł dojść ze sobą do całkowitego ładu. Nigdy nie była zachłanna, chciała tylko móc występować bez dodatkowych zmartwień i wielkiej presji. Wystarczało jej to, że miała co jeść i gdzie spać. Coś się jednak zmieniło, dyskomfort wkradł się do głowy, osłabiając fundamenty egoizmu. Zaczęła rozmyślać o losach swej matki, o parszywym ojcu, o tym, że nikt sobie rodziców nie wybiera. Musiała udać się do Londynu, osobiście przekonać co tam się dzieje. Uznała, że jej, jako czystokrwistej czarownicy, nic nie grozi, choć i temu poglądowi nie wierzyła całkowicie.\nZdecydowała się nie zmieniać rysów swojej twarzy, przecież nie była żadnym przestępcą. Ruszyła do świstoklika i po jego ściśnięciu poczuła szarpnięcie w okolicy pępka. Nogi straciły oparcie, ciało znalazło w niebycie, a chwilę później znalazła się w jednej ze ślepych uliczek, na końcu której znajdowała się stara skrzynia. Będzie musiała tu wrócić, ale nie przejmowała się tym zanadto, wszak wiele portowych dróg znała na pamięć. Przymknęła oczy, wziął głęboki wdech, poprawiła jeszcze płaszcz i ze ściśniętą w prawej dłoni różdżką wyszła z zaułka na szerszą alejkę, kierując się w stronę doków. Miała nadzieję, że tej nocy nic złego się nie przydarzy, choć pośród artystycznej trupy krążyły głosy, że w ostatnich miesiącach do Londynu ściągały różne podejrzane typy spragnione wrażeń.\nIt's a different\nAnd your feet are spinning around\nYou never knew you were a dancer\n'till Delilah showed you how\nZawód : akrobatka\nZWINNOŚĆ : 25\nThe member 'Delilah Carrington' has done the following action : Rzut kością\nRe: Drewniana kładka [odnośnik] 04.01.21 19:48\nDoki bywały domem. Specyficzne ciepło i zrozumienie można było odnaleźć wśród brudnych kufli i ciężkiego chmielu, wśród karcianych rozgrywek i salw śmiechu niosących się echem po nieciekawej reputacji przybytkach; bywała tu często po to, by zagrać w karty. Wypielęgnowana latami fasada pozwalała wygrywać w pokera częściej niż było to mile widziane, dodając do sakiewki kilka dodatkowych galeonów, z pubów uciekała zaś kiedy współgracze zbyt głośno zgrzytali zębami i klęli pod nosem. Twarze zaczerwienione mocniej niż od samego alkoholu dawały świadectwo budzącej się złości, a z pięścią czy kastetem Wren nie miałaby szans. Nauczyła się rozpoznawać momenty pozwalające na ucieczkę. Odwracali na moment wzrok, spoglądali na barmana, być może zamawiając następne piwo, a gdy spojrzenia powracały do stołu, już jej nie było. Szwendała się potem uliczkami portu, wdychała niekoniecznie świeże czy piękne powietrze, ciesząc się ciemnością i wszechobecną beztroską. Tu nikt nie trzymał się zasad dobrego wychowania. Elegancja była mitem pozbawionym znaczenia, na podium wspinała się dobra zabawa, wzajemne obicie mordy a potem podanie sobie ręki na zgodę.\nTego wieczora było inaczej. Coś w jej piwie zmąciło jej myśli, sprawiło, że chwiała się na nogach po kolejnej ucieczce, podtrzymując się o pobliskie ściany czy drewniane konstrukcje; żołądek piekł ją od środka, przełyk przypominał rozgrzane do czerwoności żelazo, w gardle natomiast czuła przejmującą suchotę, abstrakcyjną względem wychylonego tego wieczora alkoholu. Powinna być nawodniona, szczęśliwa, rozanielona - tymczasem z każdym krokiem coraz bardziej kręciło jej się w głowie i nawet nie zauważyła, kiedy znalazła się na drewnianej kładce.\nDrewno jakby zadrżało pod nogami, zakołysało się w rytmie lekkiego, późnowieczornego wiatru, a gdy Wren opadła na kolana i wychyliła się za krawędź pomostu, treść żołądka wyleciała z niej z niebywałą prędkością. Wymiotowała do wody, jak typowy dokowy włóczęga, wyrzucając z siebie nieznaną substancję, którą musieli dziś dorzucić do jej kufla. Podłe gnidy. Dorwie ich, dorwie na pewno, odpłaci się... Przysięgła to w myślach, a potem zwymiotowała raz jeszcze, zanim usiadła na chłodnym drewnie i otarła usta rękawem jesiennego, brązowego płaszcza. Co za wstyd - lecz przynajmniej poczuła się lepiej, wnętrze już tak nie piekło, a gdzieś z boku pojawił się anioł. Piękny, tak piękny, jak zapamiętała go z lat młodzieńczej swobody, z wysokich żerdzi sowiarni, ta cudowna, niby stworzona z gumy istota objawiła się jej znowu, dlaczego?\n- Jeszcze nie dziś - wymamrotała niemrawo pod nosem, stwierdzając tymi słowami, że nie była gotowa na śmierć. Niech Merlin przygarnie ją do siebie innego dnia, teraz miała przecież wiele spraw do załatwienia. Azjatka spróbowała podnieść się z kładki, dłoń ułożywszy na jednej z wystających, drewnianych belek. - Jesteś śliczna, aniołku, ale nigdzie z tobą nie idę - dodała, dumnie unosząc głowę. W jej kieszeni melodyjnie dźwięczały wygrane galeony. Co za wspaniały wieczór - nie licząc zatrucia.\nRe: Drewniana kładka [odnośnik] 01.10.21 18:31\n5 lutego 1958, po spotkaniu Rycerzy\n- Poczekaj - wypowiedziałam cicho, stając tuż za jego plecami. Całą drogę od Nokturnu poprzez magiczny port, a następnie doki spędziłam w cieniu, przemykając za nim, pewna, że mnie nie widzi. Do tej pory zresztą nie mam pojęcia, dlaczego to zrobiłam i zamiast pozwolić mu zwyczajnie iść przed siebie, tak gdy po prawicy znalazła się drewniana kładka, zatrzymałam go słowem. Nie wyciągnęłam jednak w jego kierunku dłoni. Nie byłam poruszona naszym wcześniejszym spotkaniem, nie to było problemem. Ciężko zresztą było w tym wypadku mówić o jakiś drastycznych emocjach, bo owe mną nie rządziły. Byłam zwyczajnie zdziwiona i skonsternowana, zwłaszcza gdy omijał mnie wzrokiem, lub co gorsza, kiedy patrzył na mnie z obojętnością. Czemu więc poczułam palącą potrzebę wyjaśnienia mu tego wszystkiego, zamiast domagać się wyjaśnień od niego? Głęboki wdech doprowadził do moich płuc zapach ryby, nie było to najprzyjemniejsze miejsce w mieście, lecz musiało wystarczyć na tę rozmowę. Obok nie było zresztą nikogo, kto mógłby się jej przysłuchać, a ja mówiłam cicho i nad wyraz spokojnie, jak zwykle.\n- Nie sądziłam, że też tam będziesz - odpowiedziałam w końcu niebieskimi oczami szukając jego morskiego spojrzenia, przykrytego ciemnością. Jak zacząć tę rozmowę i sformułować pierwsze zdania? Przepraszam? Nie... Za co? Nie byłam nawet jego kobietą, ot zwykłą kochanką starego kolegi ze szkoły, nie miałam obowiązku tłumaczenia się mężczyźnie, a jednak coś w środku nakazywało mi to robić, jakbym zupełnie zapomniała, że on też nie powiedział mi całej prawdy o sobie. Teraz, gdy spotkanie w tak szerokim i znamienitym gronie mieliśmy za sobą, przynajmniej mieliśmy całkowitą pewność na temat własnych poglądów. Nie wątpiłam wcześniej, że Rookwood ma je prawidłowe, ale teraz te zostały potwierdzone. Znałam go już na tyle, że zdawałam sobie sprawę, że nie będzie chciał ckliwie podchodzić do tematu i przerzucać się emocjami, bo i tych miałam wrażenie, że czasem faktycznie nie miał, serce mając chłodne. - Sigrun cię sprowadziła? - spytałam naprawdę ciekawa, ale przecież i tak znałam już odpowiedź. Wzrok odwróciłam gdzieś w stronę Tamizy, zaraz potem jednak wracając spojrzeniem do mężczyzny. Nie do końca byłam pewna co i czy w ogóle chce słuchać, tak więc nie miałam zamiaru zatrzymywać go, jeśli obrał cel podróży. Rzeczywiście stąd nie było daleko do Enfield, nie byłam pewna, może zmierzał do mnie? Miotłę wciąż trzymałam w ręku, rzadko kiedy zresztą poruszałam się bez niej, o czym doskonale wiedział. Mógł podążać w kierunku powozów, aby potem teleportować się z miasta. Mógł wszystko i nie musiał się tłumaczyć. Nie wyciągnęłam w jego stronę dłoni, ale otworzyłam się nieco bardziej. Sama nie wiem dlaczego. Może ta ostatnia podróż do Derbyshire i oślepienie mnie na krótki czas wywołało we mnie poczucie pokory? - Czemu usiadłeś obok mnie? - zadałam w końcu trudne pytanie, ciekawa, jakie powody nim rządziły, choć obawiałam się, że usłyszę odpowiedź w stylu "bo tam było wolne". Miałby zresztą rację, miejsc nie zostało wtedy dużo, ale podświadomie liczyłam na faktyczne słowa wyjaśnienia. Musiałam wiedzieć, na czym stoję i czy dalej będzie zaspokajał moje potrzeby, bym ja mogla zaspokajać te jego.\nRe: Drewniana kładka [odnośnik] 06.10.21 3:37\nKiedy spotkanie wreszcie dobiegło końca, wychynął w chłód Nokturna, podobnie jak reszta Rycerzy i ich popleczników, wracając do wszystkiego tego, czego dotyczyło ich życie poza sprawami idei, którą dzielili. Nie śpieszyło mu się, sunął przez ponure uliczki może nieco leniwie, z przyjemnością doświadczając rześkości zimowego powietrza, w którym czaił się jakiś ciężar, w charakterystyczny dla tej dzielnicy. W pierwszym odruchu, jego kroki skierowały się w stronę Enfield. Była to decyzja podświadoma i kompletnie nieprzemyślana, jednak z każdym kolejnym mijanym metrem, do głowy napływały kolejne myśli. Kolejne wątpliwości, czy na pewno jest to właściwy kierunek. Nie był, odpowiedział sobie wreszcie sam, wciąż wpatrując się w brukową kostkę gdzieś przed sobą, od czasu do czasu tylko oglądając się na sylwetki mijanych ludzi i fragmenty elewacji. Coś podpowiadało mu, że Runcorn niekoniecznie może chcieć go dzisiaj widzieć. Sformułowanie brzmiało mu dziwnie ciężko, może trochę niewłaściwie, jednak lżejsze słowa jak na złość nie tłoczyły mu się w głowie. Chłód powietrza przestał przynosić ze sobą przyjemne orzeźwienie, a umysł mętniał. Nie znosił tego typu momentów. Sprawiały, że czuł się jak dziecko we mgle, szukające po omacku nie wiedzieć czemu.\nDopiero słowo, jedno słowo, wyrwało go wreszcie z kłębowiska myśli, których nawet nie był w stanie pochwycić. Głos był znajomy, miły dla ucha i zdecydowanie niespodziewany. Nie zauważył jej cienia, który do tej pory przemykał za jego plecami, ale czemu miał się dziwić? W końcu najwyraźniej to była jej specjalność. Tropienie, śledzenie i zdobywanie informacji. Pytanie tylko, jakie informacje chciała wyłudzić od niego?\nOdwrócił się, tylko częściowo, stając do niej bokiem i spoglądając jej w oczy, jakby machinalnie chcąc zdefiniować ich kolor. Żeby wiedzieć, na czym stoi.\n- Mógłbym powiedzieć dokładnie to samo - odpowiedział, chociaż miał wrażenie, że wcale tak nie było. Z jednej strony, kiedy ją zauważył w sali, jej twarz wydawała się znajdywać nie na miejscu. Z drugiej jednak, miał wrażenie, że nie mogło być inaczej. Że pasowała tam jak ulał, tak samo jak i on.\nJej kolejne słowa jednak, zdawały się nieprzyjemnie piec. Delikatnie, ledwo zauważalnie, jednak wciąż w wystarczający sposób, by był tego nad wyraz świadomy. Runcorn zdawała się potwierdzać to, co już wcześniej przewijało się przez jego głowę. Że jego własna praca nie była ważne i jedyne co się liczyło, to figura siostry wisząca nad nim.\n- Sigrun przekazała mi list - odpowiedział chłodno i jego spojrzenie też zdawało się stracić na paru stopniach. Jego obecność w Białej Wywernie była sumą wielu sytuacji i słów. Była wynikiem rzeczy, które zostały puszczone w ruch jeszcze w momencie, kiedy nosił na sobie szkolny mundurek, a po korytarzach przetaczały się ponure informacje o tym, że Komnata Tajemnic została otwarta. Jego serce zawsze było we właściwym miejscu, jednak z jakiegoś paranoicznego powodu miał wrażenie, że nic z tych rzeczy nie jest ważne.\nKolejne pytanie. Równie kłopotliwe, ale w zupełnie inny, nowy sposób. Jeśli Rita posiadała jakąś wadę, to niewątpliwie była nią umiejętność zadawania niewygodnych pytań. Pytań, na które odpowiedzi przychodziły mu ciężko, bo musiałyby sięgać w miejsca, które były dla niego słabością. Był oczytany, posiadał wiedzę i płynące z tego umiejętności, jednak nikt nigdy nie nauczył go, jak traktować swoje własne emocje. Istniały, ale zawsze stłumione pod grubą warstwą pozorów i sztywnych kołnierzyków koszuli, które przytrzymywały krawaty. Czemu? To było dobre pytanie i jednocześnie tak drażniące. Bo mógł. Bo chciał. Bo była jego. Bo odpowiadało mu jego towarzystwo...\n- Kłamałaś - odpowiedział zamiast tego, zmieniając temat i nawet nie tłumacząc o co właściwie w tym jednym słowie chodziło. Wiedziała. Wiedział, że wiedziała. I nawet jeśli nie do końca obchodziło go to, że kłamała, to wydawało się to idealna drogą ucieczki.\nZawód : Poszukiwacz Śmierci, badacz, naukowiec, numerolog\nQuiet, crawl to the in-between\nSilent, secretive feeling\nOf fearsome hatred that reaches the skies\nRe: Drewniana kładka [odnośnik] 06.10.21 9:53\nMoże i wydawało mi się, że swoje kroki skieruje w stronę mojego domu, nauczony i przyzwyczajony do tego, że go przyjmę w swoich progach, a potem w swoim ciele. To widocznie było jedynie złudzenie, bo mijając Magiczny Port, oddalałam się od tej myśli. Zatrzymanie go nie było przeze mnie do końca przemyślane, ale nie zrobiłabym nic inaczej, już po czasie pewna, że ta rozmowa musiała się odbyć w takiej, albo innej formie. Oczywiście, mogliśmy udawać, że nic się nie stało i nasze życia zostawić z boku, gdy to spełniamy własne potrzeby, ale czułam, że tak jest dobrze. Stanął do mnie bokiem, lecz spoglądał w pełni, a ja w jego spojrzeniu nie wyłapałam niczego, co chociaż podpowiedziałoby mi co myśli. Szarzały moje słowa i szarzały moje oczy, gdy odpowiadał zdawkowo, ale czego innego miałabym się spodziewać. Czemu jednak miałam wrażenie, że czuję się winna bardziej niż on? Że to jemu należało się wyjaśnienie, a mi nie? Gorzki smak poczucia utraty pewnej formy przywiązania, jakie budowało się we mnie w jego stronę, spłynął po języku w dół gardła, gdy przełykałam ślinę. Bezpieczna przystań na drewnianej kładce pękała w metaforze tego ciężaru, ale ja nie zdradzałam własnej niepewności, pozostając chłodną i nie przybliżając się ani o krok, a jedynie obserwując go z odległości. Zamarznięta rzeka była ciemna tej nocy, lecz doskonale odbijała to wszystko, co przechodziło przez moją głowę. Pasowaliśmy do siebie niczym pięść do nosa. On - publikujący naukowiec, persona szanowana o wyjątkowym umyśle. Ja - obserwator, zawsze w cudzym cieniu, gdzie też znalazłam sobie przestrzeń.\n- Mógłbyś - potwierdziłam bardziej pod nosem niż do niego. To nie były oszustwa, zwyczajnie o tym nie rozmawialiśmy, skoro pochodziliśmy z konserwatywnych rodzin, a świat wyglądał, tak jak wyglądał, ale poczucie, że nie różnimy się poglądami od siebie zdawało się być naturalne. Dziś jednak boleśnie przypomniałam sobie, że miałam wiele szczęścia, bo wcale tak być nie musiało, pomimo tego, że Rookwood pochodził z dobrej rodziny o ugruntowanych wartościach. Jego siostra w istocie była Śmierciożerczynią, jedną z głównych dowodzących tej armii, ale jej talenty były znacznie różne od tego, co mógł zaoferować Augustus. Zdawało mi się, że poczułam gorycz w jego głosie, gdy wspomniał o liście, ale nie byłam tego pewna, nie chciałam też dopytywać. Widziałam, że odwrócił o kilka stopni wzrok, jakby w niechceniu, tak więc nie poruszałam dalej jej tematu. Kiedyś spytam... O ile będzie okazja.\nNie oczekiwałam deklaracji z jego strony i potężnych zapewnień, chciałam zrozumieć jego procesy myślowe, choć im człowiek był inteligentniejszy, tym trudniejsze to było, a przede mną stał numerolog, któremu ni jak nie mogłam dorównać. Znów czułam się gorszą od niego, tylko dlatego, że się do mnie zbliżył na tym dziwnym poziomie naszej relacji. Gdybym dostrzegła go na ulicy, byłby tylko tłem, elementem układanki, która ni jak nie mogła mieć na mnie wpływu, ale jednak poprzez dziesiątki godzin, w których trakcie leżeliśmy na moim łóżku, oglądając zacieki na suficie, splątani nogami lub z siwym dymem wypuszczonym z ust po kolejnych uniesieniach. Ojczym dobrze mnie wyuczył, brat wytresował wręcz, pewne zachowania miałam tak mocno zakorzenione przez nich w głowie, że nawet świadomie i podświadomie ich nie dostrzegałam. Uznałam więc, że ma rację i spuściłam głowę niżej. Chyba pierwszy raz mnie taką widział, nie pamiętam, abym kiedyś podobnie się upokorzyła. - Tak, kłamałam - potwierdziłam jego słowa, bo nie było czego już kryć. Wszystko to, czego dowiedział się o mnie razem z resztą ludzi obecnych przy stole, mógł usłyszeć sam w ciemni mojego domu. Miał mnie za zwykłą urzędniczkę, dziś zaś odkrył moje prawdziwe talenty. Nie byłam jednak pewna, czy podsumował fakt, czy może wypowiedział to słowo z pewną frustracją. Nie mniej, dzwoniło ono w uszach, a ja miałam wrażenie, że moje oczy przybierają bardziej barwę lazuru, bo i potężne poczucie winy paliło w przełyku, jak zgaga. - Jestem tropicielem dla Ministerstwa... i Czarnego Pana - wyszeptałam, ale nie spojrzałam mu w oczy, chyba zbyt zawstydzona, że to wszystko dzieje się w takiej formie. Czy tego chciałam, czy nie, był jedną z osób, którym ufałam najbardziej, a jednak nie otworzyłam się wcześniej? Po co jednak teraz mówiłam, kim byłam, skoro już doskonale to wiedział po spotkaniu?\nNie chciałam cię w to mieszać. Myślałam, że masz większe problemy niż ja. Moje myśli galopowały, szukając odpowiedniego tłumaczenia. Wstydziłam się. Bałam się. Nie potrafiłam zaufać. A może prawdę...?\n- Kobiety zwykle mają inne zajęcia, mniej angażujące i ryzykowne. Sądziłam, że tak będzie ci wygodniej - aby nie wiedzieć i myśleć, że jestem urzędniczką, cichą starą panną. Tak. Tak było wygodniej. Był konserwatystą, a ja z domu od Earnesta wyniosłam to, jakie obowiązki mam ja, a jakie mężczyzna. Jako Wiedźmi Strażnik nie spełniałam ich, a potrzebowałam tej akceptacji.\nRe: Drewniana kładka [odnośnik] 20.10.21 1:04\nOtaczający ich wieczór, skutecznie ograniczał jego możliwości wyczytania czegokolwiek, a dzieląca ich odległość wcale tego nie ułatwiała. On sam bronił się, by nie wykonać kroków w jej stronę, by skrócić dystans i zajrzeć w jej oczy. Oczy, które miały w swej naturze zwyczaj, który jakże często ułatwiał ich rozmowy. Nie był pewien, czy te drobne zmiany koloru zwróciły jego uwagę na samym początku, jednak szybko stało się dla niego jasne, że nawet jeśli celowo nie zaczął ich interpretować czy uczyć się, to w pewnym momencie czytanie jej reakcji stało się o wiele prostsze. Dzielący ich dystans jednak, wydawał się w tym momencie na rękę. Stanowił dziwną, dla niego nawet poetycką metaforę przepaści, na którą zdawała się wskazywać oczywista tajemnica odkryta przed chwilą w gospodzie. Krążyli wokół siebie od dłuższego czasu, nieustająco zbliżali, nawet jeśli powoli i topornie, a mimo tego było tak wiele rzeczy, których o sobie nie wiedzieli. Rzeczy, których nawet nie były aż takimi tajemnicami, które zdawały się wisieć w powietrzu, ale wciąż niewypowiedziane, bezpiecznie powtarzane tylko w myślach właściciela.\nZ zainteresowaniem patrzył na jej reakcję. Jak pochyla głowę, jak przyznaje mu rację. W pewien sposób poczuł w tym momencie rozczarowanie. Tego typu odpowiedź była tak... na język cisnęło mu się słowo 'kobieca', a przecież miał wrażenie, ze większość ważnych kobiet w jego życiu, wcale by tego nie zrobiła. Rita zainteresowała go, bo wydawała się... inna. Nawet jeśli brzmiało to miałko i trochę naiwnie, to tak właśnie było. Nie szukał kogoś, kto przewróci jego życie do góry nogami, ale kogoś, kto wydawał się posiadać umysł lotny i potrafiący manifestować własne zdanie. Chciał, żeby odbiła piłeczkę. Żeby powiedziała mu, że on też przecież nie był z nią wystarczająco szczery. Że w odpowiedzi na jej kuchenne rewelacje, otrzymała od niego wielkie, puste nic. Była jedyną, która już raz się odsłoniła i teraz odsłaniała się kolejny raz.\nWyglądała trochę niczym mała dziewczynka. Zawstydzona, jakby została przyłapana na czymś okropnie niewłaściwym, za co czekała ją kara. Augustus jednak nie uważał jej 'występków' za zasługujących na potępienie, ani nie stawiał siebie w pozycji kogoś, kto miał wyciągać z tego jakiekolwiek konsekwencje. Przynajmniej do tego momentu. Im dłużej na nią patrzył, tym bardziej dochodził do wniosku, że nie przeszkadza jej co zrobiła, ale że to on na tym... powiedzmy ucierpiał. Że to jego zaufania zdawała się zawieść, że to jemu musiała się tłumaczyć. Że to on rzucił to jedno, oskarżycielskie słowo. Czuł się dziwnie; mętlik w głowie huczał, a jednocześnie miał wrażenie, jakby nie mógł pochwycić ani jednej sensownej myśli. Nie sądził przecież, że może jej jakkolwiek zależeć. Że może jej zależeć tak bardzo, żeby się tym przejmować. Doszukiwał się w tym jakiegoś podstępu; maniakalnie chciał znaleźć powód, który nie był pogłębioną zażyłością. Powód, za którym nie stały emocje, a sucha, chłodna logika, jednak im dłużej szukał, tym sam coraz bardziej czuł się zawstydzony swoją nieudolnością i krótkowzrocznością.\nRuszył się wreszcie, zmusił zastane kończyny do ruchu, zmniejszając dystans i znajdując się tuż przy niej. Wieczorna pora nad drewnianą kładką posiadała ten jeden plus, że zdawali się tkwić w tej zimowej scenerii sami. Sami ze swoimi problemami i sami ze sobą, co było niezmiernie pocieszające.\n- Wygodniej mnie czy tobie? - zapytał cicho, jakby nie do końca wierząc jej intencjom. Jakby ta odpowiedź miała być jakąś kolejną wymówką, niekoniecznie dla niego, ale dla niej samej. - Dlaczego to robisz? Dlaczego się tak zachowujesz? - jego głos wciąż pobrzmiewał delikatnie, a spojrzenie utkwione było w jej jasnych, lazurowych oczach. - Dlaczego zachowujesz się, jakbyś usilnie chciała stanowić mniej. Na prawdę nie uważasz, że oboje popełniliśmy ten sam błąd? Na prawdę wolisz się bezsensownie kajać? - jego głos z każdym kolejnym słowem rozbrzmiewał coraz głośniej. Zyskiwał na żywotności, jednak w żaden sposób nie można było powiedzieć, że dochodziło do tego zdenerwowanie lub zachodziła próba zwykłego krzyku. Był spokojny, ale dla postaci Rookwooda nie było to niczym nadzwyczajnym. Jego oczy jednak, zdawały się wręcz gorączkowo szukać jakiejś dodatkowej odpowiedzi czy wskazówki w jej własnych.\nRe: Drewniana kładka [odnośnik] 22.10.21 1:32\nPytania głucho grzmiały w mojej głowie.\nDlaczego, dlaczego, dlaczego...? Nawarstwiały się, goniły za sobą, a ja nie miałam już czego się chwycić, bo samym pytaniem obdarł mnie z kłamstwa, które przecież i tak mu powiedziałam w swej szczerości.\nDlaczego, dlaczego, dlaczego...? Czy w ogóle istniała jakakolwiek jasna odpowiedź? Mogłam szukać, domyślać się, kłamać, formułować coraz to nowe teksty, które były tak naprawdę wykręcaniem się od tego, czego sama nie potrafiłam przed sobą przyznać.\nPrzenieśmy się teraz do momentu gdy pierwszy raz poczułam się niechciana w domu mojego ojczyma. Byłam owocem zdrady, sekretem, który przestał nim być jeszcze zanim pojawiłam się na świecie. Od zawsze znienawidzona, trzymana, bo wypadało przez psychopatę, który syna napuszczał na matkę. Przypomnijmy sobie tamte zacieki w sypialni, które na moim suficie tworzyły lepszą konstelację gwiazd, niż tą, która wisiała za oknem. Jak w obrazek wpatrywałam się w nią przed snem, dokładnie znając rozmieszczanie każdej kropki i kreski, a i czasem łapałam na tym Augustusa, pewnie je liczył, tak jak ja liczyłam schodki w drodze do swojego pokoju jako dziecko, aby wiedzieć, który z nich nie skrzypi. Dziś znałam swe ruchy na pamięć, zawsze omijając ten jeden konkretny, ale nie potrafiłam odnieść wrażenia, że to całkowicie mój dom. Złe duchy po Earneście pozostały na Chase Side 21. Jego ciało przed dziesięciu laty zakopane w ogródku już dawno zaczęło się rozkładać, zżerało je robactwo i należało mu się to, więc dlaczego, dlaczego, dlaczego...?\nMiałam prawie trzydzieści lat. W gronie arystokracji, w której przyszło spędzić mi pół sylwestrowej nocy, byłabym starą panną. W gronie Rycerzy byłam tropicielem i szpiegiem. W gronie Cassandry przyjacielem i matką chrzestną. W gronie matki zaginionym wspomnieniem, którego nijak nie mogła odzyskać. A w gronie Augustusa byłam kim? Kochanką, z której sypialni bliżej jest do Ministerstwa, dawną znajomą z murów szkoły, kim? I czy w ogóle potrzebowałam to wiedzieć? Byliśmy sobie dziwnie bliscy, nie kłóciliśmy się, nie mieliśmy zresztą o co... Niektóre rozmowy były trudniejsze, inne nie, a jednak potrafiliśmy razem milczeć. Odbiegać od siebie spojrzeniem na sufit, a potem palić lichy tytoń, oplatając się nogami, tylko dlatego, że tak. Gdzie zgubił się moment, w którym korzystaliśmy z siebie dla własnych potrzeb, a zaczęły dylematy? Dziś nie byłam pewna, czemu jest na mnie zły. Błądziłam niczym dziecko w pieprzonej mgle, usilnie próbując udowodnić mu, że jestem warta, chociaż dalej nie wiedziałam czego właściwie. Był zły, potrafiłam rozpoznać tę emocję. Nie skakał mi do gardła, nie czułam jego agresji czy gniewu, ale głos mu się zmienił, nabrzmiewał, stawał się nietypowy, głośniejszy, inny. Na ułamek sekundy speszyłam się, odwracając wzrok w dół, na wspomnienie o tym, jak zaczynała się każda kłótnia prowadzona przez pana dyrygenta Earnesta Runcorna pośród ferii oklasków publiczności złożonej z mojego brata. Zaraz jednak ten wrócił na swoje miejsce, wpatrując się w niebieskozielone spojrzenie mężczyzny. Nie krzyczał, a jednak wyraźnie docierały do mnie jego słowa.\nDlaczego, dlaczego, dlaczego...? Zawsze byłam w cieniu, nigdy nie chciałam z niego wychodzić. Najtrudniej było patrzeć pod słońce, ja chciałam mieć je za plecami, gdy na miotle przemierzałam kolejne mile kraju we własnej samotni, odnajdując swój cel.\nMiał rację, wiedziałam, że ma. Dlaczego więc nieprzyjemne uczucie ścisnęło moje gardło, gdy moje oczy robiły się jedynie bardziej szare, a wargi się zaciskały. Miał rację, ale nie chciałam, aby ją miał. Brzmiał rozsądnie, logicznie i normalnie, potrzebowałam takiego człowieka, który nie daje się ponieść emocjom, którym nie szarga gniew, ma spójność myśli i spokój, a jednak dzisiaj wolałabym, aby uniósł dłoń i uderzył mnie nią, niż żeby mówił mi prawdę. Oczywiście, że zawsze to wiedziałam. Usilnie pragnęłam być z tyłu, usilnie pragnęłam zniknąć. Wolałam kajać się, bo znałam konsekwencje za brak usłużności wobec ojca i brata, ale przecież Augustus nie był nimi. A może był? Może tak właśnie widziałam każdego mężczyznę, którego wpuszczałam głębiej w swoje życie, niż tylko do przedsionka. Kurwa, nie byliśmy dziećmi, a ja czułam, że punktuje mnie jak tę samą dziewczynkę, której pragnieniem było wyskoczyć przez okno i polecieć do chmur, aby tylko uwolnić się z ziemskiego piekła. Moje myśli jąkały się, ale pierwsze zdanie, które miałam wypowiedzieć, musiało być sformułowane tak, aby nie pozostawiło wątpliwości. Być może milczałam chwilę za długo, być może spojówki miałam już w kolorze tej mazi, co londyńczyk nazwałby ją śniegiem.\n— Czego TY ode mnie chcesz? — wypowiedziałam głośno, marszcząc brwi. Byłam pewna, że widzi mnie taką pierwszy raz. Wściekłą. — Mam być szczera, ale wolisz gdy milczę. Mam być kobietą, ale jesteśmy równi. Mam się nie kajać, ale mam być sobą — czułam jak mój głos rosnie. Cholera, to nie było dla mnie naturalne, a jednak teraz ciężko było mi to powstrzymać. Dałam się temu ponieść, zbliżając się o krok do niego, a potem następny. — Mam dawać ci miejsce do spania, ale wolisz wychodzić bez słowa — kolejny krok i teraz stałam już tuż przy nim. Byłam więcej niż pół głowy niższa i wpatrywałam się w niego z tej wysokości, równocześnie czując, jakbym rosła we własnych oczach. — Chcesz wiedzieć, dlaczego tak się zachowuję? — głos mi się trząsł, ale nie płakałam, nie byłam nawet bliska temu. Zagalopowałam się w swoich słowach. Nie chciałam mu tego mówić, nie chciałam, aby zrozumiał to, jaka jestem. Po co to mówiłam...? Dlaczego, dlaczego, dlaczego...? Och, przecież wiedziałam dlaczego. Bo tak, gdy byłam dzieckiem, tak mnie uczono. — Bo czuję, że to prawda! — wypowiedziałam, już niemal krzycząc. — A ty... Ty nie myśl sobie, że tak jest zawsze — kontynuowałam podniesionym tonem, nim zdążył mi przerwać. — Czuję, że to prawda, dlatego, że wpuściłam cię do mojego życia — zmierzyłam go jeszcze grafitowym spojrzeniem od góry w dół i od dołu w górę. — Miałeś być tylko kochankiem, a teraz stoimy na jebanym pomoście w dokach i co? Myślisz, że nie czułam twojego wzroku tam? Że wierzę, że to przypadek, że usiadłeś akurat koło mnie? — jebana gorycz we mnie rosła. — Dlaczego TY to robisz? Dlaczego TY się tak zachowujesz? — spytałam w końcu, kończąc wywód, ale nie odchodząc ani na krok w tył, pozostając centymetry od jego twarzy, wściekła. Nigdy w życiu chyba nie wypowiedziałam tylu słów na raz przy nim. Cholera, nigdy w życiu nie wypowiedziałam chyba tylu słów na raz w ogóle. Nie zachowywałam się jak ja, ale jednak miałam wrażenie, że w każdym swoim ruchu i tak pozostawałam dziwnie racjonalna. Trudno byłoby mnie pomylić z rozemocjonowanym dzieckiem. Nie beczałam, nie byłam smutna, byłam na coś zła.\nRe: Drewniana kładka [odnośnik] 27.10.21 2:53\nLubił zadawać pytania. Pytania, które trafiały w punkt. Które bezbłędnie sięgały celu, w swojej naturze bardziej zmuszając jego rozmówcę do samodzielnego myślenia lub zwyczajnie prowokując. Chciał słyszeć odpowiedzi, splątane słowa, które nosiły ślady zmieszania, kiedy rozmówca zauważał, że rozmawia z kimś, kto doskonale wie o czym mówi. Zachowanie to miało jednak drugą stronę, która objawiała się tym, że on sam niekoniecznie chciał na podobne pytania odpowiadać. Zwykle były problematyczne i wcale nie dlatego, że Augustus nie wiedział, co działo się w jego głowie; tego był świadom czasem niemal aż nazbyt boleśnie, wszelkie niewygodności jednak, na dłuższą metę po prostu starannie ignorując.\nW miarę jak obracał się w towarzystwie Rity zauważył, jak wiele myśli plątało się po jej głowie i jak mało z nich znajdowało światło dzienne. Tylko między nimi, kłębiła się niezliczona wręcz ilość niedopowiedzeń - był w stanie jednak to tolerować, przekierowując swoje zainteresowanie w inne partie ich relacji. Czasem jednak, w takich chwilach jak ta, chciał zwyczajnie wiedzieć. Nigdy nie chwaliła mu się, jak to tak na prawdę z nią było. Duchy przeszłości jednak wyraźnie wisiały nad nią i ciągnęły się niczym cienie kładące się przy zachodzącym słońcu.\nNie rozumiał jej gniewu. Nie rozumiał jego podstaw i co ostatecznie pchnęło ją w jego stronę. W jego pytaniu nie kryło się nic, co miało w jakikolwiek sposób ją sprowokować. Ściągnął usta i brwi zmarszczyły się lekko, kiedy każde kolejne wypowiadane przez nią słowo, zyskiwało na mocy. W obliczu jawnej wrogości, coś chciało zmusić go, by kiedy ona skracała dystans, on wykonał krok w tył, jednak zignorował to. Nie było to z resztą coś trudnego. Nie spodziewał się, by ta dziwaczna złość przerodziła się w cokolwiek innego, jak zwykle słowa.\nJego oczy zdawały się szarzeć na jej podobieństwo. Powoli biły coraz większym chłodem, a kiedy skończyła wreszcie swoją tyradę, biła z nich pustka, dziwnie inna od zwyczajnej obojętności.\n- Czyli to moja wina, tak? - powiedział cicho, nie przerywając kontaktu wzrokowego. Jego sylwetka natomiast, zdawała się zesztywnieć. - Jaki właściwie miałaś plan? Że wpuścisz mnie do swojego łóżka i w najlepszym razie znudzę się tobą po miesiącu, jak co drugi mężczyzna mijany na Nokturnie? - jego głos, początkowo obdarty z emocji, zaczął lekko się zmieniać, barwiąc frustracją. - Jeśli chciałaś oszczędzić sobie pytań, których nie chciałaś słyszeć, trzeba było już dawno dać mi to jasno do zrozumienia - cisza, trwająca tylko chwilę, wystarczająca by nabrać powietrza w płuca - Kogo obchodzi zajęcie miejsca obok? Mam też uwierzyć, że nagle zaczęło ci przeszkadzać, że na ciebie patrzę? Kolejne głupie pytania, które donikąd nie prowadzą. - uniósł podbródek, odrywając wreszcie od niej spojrzenie i delikatnie, ledwo zauważalnie kręcąc głową. Wzrok powędrował gdzieś w dal, koncentrując się na jakimś mało znaczącym elemencie otoczenia.\n- Sama to zaczęłaś, kiedy powiedziałaś mi w kuchni co się stało, co zrobiłaś... a teraz każesz mnie za to, że biorę w tym udział? Jeśli tak bardzo ci to przeszkadza, wystarczy jedno słowo i przestanie być to twoim problemem.- spojrzenie wróciło na jej twarz, a głos był zwyczajnie niezadowolony. Nie był jednak zły, nie tak jak ona. Czuł się, jakby nie była w stanie objąć rozumiem faktu, że ktoś faktycznie mógł postrzegać ją nieinstrumentalnie. Owszem, posiadała wachlarz jakże przydatnych czy przyjemnych umiejętności, jednak nie było to wszystko. Miał wrażenie, że chciała więcej zainteresowania, że chciała być zauważona, a mimo tego biła się z nim, jakby był wszystkimi tymi najgorszymi rzeczami, które siedziały jej w głowie.\nRe: Drewniana kładka [odnośnik] 27.10.21 3:38\nNie wiem, czy kiedykolwiek w moim życiu odbyłam podobną rozmowę. Zwykle byłam zimna, spokojna i powolna w swoich myślach, a tutaj czułam, jak cała krew odpływa mi z głowy, a potem z twarzy i idzie w dół, aż do palców, które mimowolnie drgały pod wpływem emocji. Czułam gniew, a przecież tak bardzo oszukiwałam się, że wcale go we mnie nie ma. Chłodne kalkulacje ustępowały miejsca maniakalnemu spokojowi wypisanemu na twarzy, który wracał tam z każdym jego słowem. Szarość oczu nie ustała, te otwierały się szerzej, gdy słuchałam, co ma mi do powiedzenia. Zaczął cicho, miałam wrażenie, że nawet nie mrugnął, ale napinał swoje ciało, sztywniał mu kark. Ten sam pozbawiony emocji człowiek, co opowiadał mi o liczbach i ich znaczeniu, teraz wylewał z siebie frustracje, prosto na mnie. Złamany instynktownie przeze mnie dystans z powrotem nakreślał, przypominając mi, jak powinna wyglądać ta rozmowa. Zagalopowałam się we własnych słowach, ale nie żałowałam ani jednego. W miarę upływu czasu coś, co wcześniej kipiało we mnie gniewem, milkło, przykryte kolejną emocją. Goryczą, zawodem i bólem. Miał rację w każdym swoim słowie, czego wcale nie chciałam dopuścić do świadomości. Czułam jedynie, jak gubię się we własnych spostrzeżeniach, co przecież nigdy wcześniej mi się nie zdarzało. Stateczny i spokojny, to właśnie dlatego tak wygodnie było nam żyć osobno w trakcie wspólnych nocy. Czyż nie taki był tego cel? Zaspokoić pragnienia i żądze? Miałam wrażenie, jakby ktoś oszukał całą moją osobę, przedstawił go w zupełnie innym charakterze, a teraz oczekiwał, że dostosuję się do podjętych zmian i zrozumiem, o co chodzi? Nie odpowiedział na żadne moje pytanie, jedynie odbijał je, punktując wszystkie zależności, do jakich między nami doszło przez ostatnie miesiące. Nie odwróciłam wzroku, chociaż Augustus spojrzał gdzieś w górę. Czułam jego niezadowolenie, tak jakby zawiódł się mną. Durne uczucie, które przecież nie powinno nigdy tam się znaleźć, a które było mi znajome. W czasie gdy patrzył dalej, gdzieś za mnie, ja wcisnęłam dłonie do kieszeni płaszcza. Coś podpowiadało mi, abym uciekała, skończyła tę rozmowę, dała sobie spokój i nie wracała do tej irytacji, która chyba pojawiła się w jego głosie. A może tylko mi się zdawało? Nie potrafiłam przeskoczyć przez to wszystko.\nNie potrzebnie pozwoliłam sobie na emocję, teraz to widziałam, a on perfekcyjnie udowodnił mi to w kolejnych swoich pytaniach, gdy ja dalej nie otrzymałam odpowiedzi na moje. Jak łatwym byłoby wyciągnąć teraz różdżkę i przycisnąć mu ją prosto do krtani? Jak prostym rzucić zwykłe lamino i rozciąć płaty skóry na jego szyi, aby zalał się gorącą krwią i przestał mówić? Nie chciałam mówić nic więcej, chociaż na usta cisnęły mi się kolejne gorzkie słowa. Powstrzymałam się jednak, wciągając głębiej w płuca powietrze, a palce zaciskając na orzechowej różdżce, wciąż jednak nie wyciągając jej z kieszeni płaszcza. Gdy skończył mówić, ja zrobiłam krok w tył, czując, jak chwieje się pode mną stara drewniana kładka, ale nawet teraz nie obchodziło mnie to, że woda, nad którą zawisła zapewne jest głęboka. Zamarznięta Tamiza nie puściłaby mojego ciała w głąb, byłam bezpieczna. Wrogiem był mi teraz on. Pragnęłam udowodnić mu, że jest głupcem, że nie powinien tak mówić, że byłam lepsza, silniejsza, mądrzejsza, ale to wszystko byłoby jedynie kłamstwem. Wypuściłam z dłoni różdżkę, a ta z powrotem opadła na kieszeń płaszcza, a następnie ręce wyciągnęłam na chłód. Kolejny głęboki wdech zranił moje płuca, gdy musiałam podjąć decyzję na temat przyszłości tej nocy. Mogłabym teraz poczęstować go papierosem, tak często przecież leżeliśmy w skopanej pościeli i paliliśmy lichy tytoń, czemu więc teraz nie widziałam go, jak tamtego mężczyzny? Był mi tak samo obcy i tak samo bliski, jak wcześniej, ale jego oczy były inne. Kojarzyły mi się z moimi. Wtedy też spięte ciało rozluźniło się, a ramiona opadły w dół.\n— Skończ mówić — powiedziałam spokojnie, lecz bez tonu rozkazu w moim głosie. Przypomniał mi się sylwester spędzony w opuszczonym pubie w Irlandii i gra w pytania, która szybko zamieniła się w obserwacje. Z ust wypuściłam zimne powietrze, które od razu zamarzło na wietrze. — Widać romans nie umie iść w parze za sprawami czysto zawodowymi — głowę uniosłam wyżej. — Milczeliśmy przez wiele miesięcy, a teraz wystarczyło jedno spotkanie w gronie obcych ludzi, aby kontrola tego co mamy odeszła gdzieś w dal — wykonałam wyjątkowo ostentacyjny krok w przód, aby ponownie znaleźć się obok niego. Moje oczy płonęły dalej szarością, frustracją, którą jednak dusiłam w sobie.\n— Co to o nas mówi? — wycedziłam przez zęby, lecz uśmiech nie spłynął na moje usta. Nie płakałam i nie miałam do niego żalu. Właściwie to czułam się lepiej niż wcześniej. — Boimy się, że się dowiedzą? — głowę przechyliłam tak, aby obejrzeć jego lewy profil. — A może straciliśmy właśnie naszą samotność? — teraz zerkałam na prawy i czułam, że w obydwu przypadkach mam rację. Pozostawało dowiedzieć się, które z tych pytań dotyczyło kogo. Ta rozmowa przypominała dziesiątki zadanych pytań, lecz brak w niej było odpowiedzi.\nRe: Drewniana kładka [odnośnik] 15.11.21 4:31\nKolejne słowa opuszczały jego usta, a wraz z nimi uchodziła z niego frustracja. Emocja ta schodziła powoli, sączyła się nieznośnie, wciąż pozostawiając gorzki posmak na języku. Ale w całej tej swojej tyradzie, w całym tym punktowaniu jej i ich wspólnych zależności czy problemów... W całym tym wszystkim nie próbował jej poniżyć. Nie chciał sprowadzić jej ani milimetr poniżej siebie samego, a przynajmniej usilnie próbował. Nie taki w jego oczach był cel tej rozmowy, a i nic dobrego by przecież z tego nie wyniknęło. Wciąż jednak widział, jak wiele z tych niedopowiedzianych rzeczy wisi nad nimi, niczym najczarniejsze chmury i doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo sam nie chce wyrzucać z siebie czegokolwiek pierwszy. Najwyraźniej jednak, oboje mieli dokładnie ten sam problem, jakby to z nich, które otworzy się pierwsze, miało przegrać jakąś tajemną, kuriozalną grę na śmierć i życie. A przecież powiedzenie wyraźnie mówiło, że wygrany bierze wszystko, prawda?\nZamilkł. Posłusznie jakby, ale tak na prawdę nie miał nic więcej do powiedzenia. Kolejne punkty ich relacji nie były potrzebne. Lista kolejnych wad i problemów mogła zostać schowana na później. O wiele, wiele później, bo wyglądało na to, że ich oboje ta rozmowa, nawet jeśli niezwykle krótka, okropnie wręcz zmęczyła. Zdawali się też wyraźnie wahać na temat tego, gdzie chcieli by skończyła się ta dzisiejsza noc. Niepewni niczym kładka pod ich stopami. Jeden niewłaściwy krok mógł skończyć się kąpielą w lodowatej wodzie Tamizy. Tak samo jedno niewłaściwe słowo mogło sprawić, że było to ich ostatnie spotkanie na stopie prywatnej.\nW miarę jednak jak mówiła, jak zadawała kolejne pytania, które niekoniecznie należały do rodzaju tych, które potrzebowały odpowiedzi tu i teraz, uzmysławiał sobie jedną, bardzo ważną rzecz. Nie był gotowy na to, żeby pozwolić jej odejść. Może i było to wyrazem jakiejś słabości, może i przywiązanie, jakie wyraźnie się utworzyło między nimi, okazało się zbyt silne, jednak w tym momencie nie wydawało się dla niego to aż takim problemem. Nie w momencie, kiedy ona sama znowu wykonała krok, tym razem w jego stronę, na powrót skracając dzielący ich dystans.\nNie bał się, jeśli o to chodziło. Nie tego, że ktokolwiek by się o nich dowiedział. Bo przecież gdyby tak było to ani jego siostra, ani też Silke nie dowiedziałyby się o jej istnieniu. Może i ktoś ze złośliwości próbowałby zarzucić mu, że właśnie też dlatego nie chciał, by ich znajomość się zakończyła - by nie musiał tłumaczyć się z wcześniejszych słów. Może i po części tak było, ale zdecydowanie nie było to jego siłą napędową w tym przypadku. Nie bał się też utraty swojej samotności, tę kwestię zdążył już rozważyć i przemyśleć parę razy i poniekąd dziwił się, że ona nie podchodziła do tego w podobny sposób.\nUniósł dłonie, ujmując jej twarz. Zdecydowanym gestem, jednak wciąż delikatnie. Na tyle, że gdyby tylko chciała, z łatwością mogłaby się odsunąć. Szybko jednak wykonał kolejne ruchy, pochylając głowę, a w końcu i całując ją. Mocno, nie pozostawiając wątpliwości co do tego, że cokolwiek działo się między nimi, i jakkolwiek dużo wątpliwości to nie rodziło, tak na prawdę mu to nie przeszkadzało. Nie sądził też, że sytuacja wymagała większej ilość słów. W końcu jakby nie patrzeć... kazała mu już nie mówić.


Sklep Allegro z używanymi częściami samochodowymi - pytania - Biznes Forum\nSklep Allegro z używanymi częściami samochodowymi - pytania\nN, 6 maja 2012, 23:10 Sklep Allegro z używanymi częściami samochodowymi - pytania\nChciałbym założyć sklep internetowy (początkowo jako sklep allegro - mam dość spore doświadczenie w sprzedaży na allegro) z używanymi częściami samochodowymi. Jako źródło części miałbym kilka firm zajmujących się recyklingiem pojazdów. Mam również dojście do części z Niemiec, oraz od prywatnych handlarzy sprzedawać na zasadzie współpracy.\nPracowałem jakiś czas w Niemczech przy demontażu, za każdym razem przywoziło się pełny kufer części co prawda do starszych aut typu Omega, Escort itp, których tam nie mogli sprzedać, jednak u nas jeszcze dość sporo tych aut jeździ. Uzbierało mi się tego pół garażu, do tej pory sporadycznie sprzedawałem to przez ogłoszenia, oraz na miejscu przez znajomych - i z tego co zauważyłem zainteresowanie oryginalnymi częściami używanymi do kilkuletnich aut jest u nas spore - u nas w okolicy wszyscy więksi handlarze częściami przerzucili się praktycznie na części do nieco nowszych aut, o czym się niejednokrotnie przekonałem szukając części do swojego pojazdu.\nChciałbym móc to sprzedawać oficjalnie, jednak nigdy nie prowadziłem działalności gospodarczej. W związku z tym mam kilka pytań:\n1. Mieszkam w bloku z rodzicami, części trzymam w garażu na niezamieszkałej jeszcze działce budowlanej - czy w przypadku sprzedaży tylko internetowej wystarczy, że podam adres zamieszkania jako siedzibę firmy? I w ogóle czy mogę tak zrobić jeżeli mieszkanie jest na rodziców?\n2. W jaki sposób się rozliczać? Słyszałem, że w przypadku części samochodowych odpada ryczałt, czy to prawda?\n3. Gdybym chciał w przyszłości rozszerzyć działalność o autohandel, czy muszę spełnić jakieś dodatkowe warunki? To samo gdybym chciał zacząć sprzedawać również nowe części - myślę tu przede wszystkim o sprowadzaniu trudno dostępnych u nas części tuningowych z za granicy.\n4. Jak wygląda sprawa jeżeli przywiozę z Niemiec kompletne silniki, a sprzedam je na konkretne części (wał, głowica itp) - wiem że aby demontować całe pojazdy trzeba mieć pozwolenia itp, jednak tu już silnik kupuję jako część.\nWiem, że były podobne tematy, jednak w żadnym z nich nie znalazłem odpowiedzi na zadane przeze mnie pytania. Z góry dziękuję za odpowiedzi, przy okazji mile widziane wszelkie porady związane z tą branżą.\nPn, 7 maja 2012, 10:31\nPFOK napisał(a): 1. Mieszkam w bloku z rodzicami, części trzymam w garażu na niezamieszkałej jeszcze działce budowlanej - czy w przypadku sprzedaży tylko internetowej wystarczy, że podam adres zamieszkania jako siedzibę firmy? I w ogóle czy mogę tak zrobić jeżeli mieszkanie jest na rodziców?\njeżeli chce aby siedziba firmy była w mieszkaniu rodziców wtedy podpisujesz umowę użyczenia lokalu czy jak to się nazywa i wtedy już siedzibę firmy rejestrujesz w domu\nPFOK napisał(a): 3. Gdybym chciał w przyszłości rozszerzyć działalność o autohandel, czy muszę spełnić jakieś dodatkowe warunki? To samo gdybym chciał zacząć sprzedawać również nowe części - myślę tu przede wszystkim o sprowadzaniu trudno dostępnych u nas części tuningowych z za granicy\nnie słyszałem o jakiś specjalnych wymaganiach na tego typu rzeczy wystarczy zapewne odpowiednie PKD dopisać w późniejszym czasie (jakieś tam koszta poniesiesz) lub wpisać od razu przy rejestracji\nWt, 8 maja 2012, 21:44\nJak do tej pory nigdy nie prowadziłem firmy. Jaki byłby najlepszy możliwy dla tego typu działalności sposób rozliczania się z podatku? Czy obowiązkowo muszę posiadać kasę fiskalną?\nŚr, 9 maja 2012, 10:03\nKasa fiskalna zależy od dochodu jaki uzyskasz,musisz przekroczyć jakiś próg,nie pamiętam dokładnie jak aby ją posiadać. Z resztą pytań najlepiej udać się do odpowiedniej komórki w swoim UG lub UP i zapytać jak wygląda sprawa pod względem prawnym.\nPn, 16 lip 2012, 14:28\n(...) pkt4. sprzedaży silników spalinowych tłokowych, wewnętrznego spalania, typu stosowanego w pojazdach mechanicznych (PKWiU 34.10.1), nadwozi do pojazdów mechanicznych, przyczep i naczep (PKWiU 34.2), części i akcesoriów do pojazdów mechanicznych i ich silników (PKWiU 34.3);\n(fragment z rozporządzenia wymieniającego branże, które muszą używać kas fiskalnych)\nwięc kas fiskalna musi być - sam to przerabiałem\nryczałt jest możliwy ale się średnio opłaca bo nie odliczysz kosztów (m.in. kosztów zakupu towaru)\npóki nie przekroczysz w danym roku 150 tys obrotu to nie musisz być vatowcem a to jest bardzo korzystne.


PILNE! Praca: Historyk sztuki - Grudzień 2021 - 1283 oferty pracy - JOOBLE.pl\nSpecjalista - historyk\n...Specjalista - historyk Miejsce pracy: Warszawa Twój zakres obowiązków Odkrywanie i opracowanie historii „Zawołanych po imieniu”; Pozyskiwanie materiałów źródłowych, w tym kwerendy terenowe i archiwalne; Przygotowanie tekstów informacyjnych do tablic upamiętniających...\nKonserwator i renowator zabytków\nZatrudnimy konserwatorów i renowatorów zabytków oraz pomocników do prac przy konserwacji cegły. Praca od listopada do grudnia w Brzegu.CV proszę przesłać na adres: ****@*****.***, tel. (***) ***-****\nKierownik działu kultury i sztuki w telewizji internetowej\n...której główną misją jest mądrość i kultura naszego Społeczeństwa, poszukuje kandydatów na stanowisko: Kierownik działu kultury i sztuki w telewizji internetowej Oferujemy: - zatrudnienie na podstawie umowy o pracę na pół etatu, - atrakcyjne wynagrodzenie w...\nSpecjalista przy renowacji zabytk�w\nZakres obowiązków: praca przy renowacji zabytk�w, praca na terenie Katowic i Sosnowca Wykształcenie: ?rednie og�lnokszta?c?ce Inne wymagania: wykszta?cenie minimum ?rednie, do?wiadczenie, mile widziane uprawnienia konserwatorskie Umiejętności i uprawnienia...\n...zagwarantować pokrycie „dystrybucji ostatniej mili”. Na dzień dzisiejszy oferta IF&B obejmuje ponad 12 000 artykułów reprezentujących włoską sztukę kulinarną. Swoje oddziały ma rozmieszczone między innymi w Australii, Hongkongu, Chinach, Tajlandii, Malezji, Polsce na Wyspach...\nAsystent ds fotoedycji\nZakres obowiązków: Edycja zdj?? przy u?yciu program�w komputerowych oraz internetu; opisywanie zdj??. Wykształcenie: ?rednie zawodowe Inne wymagania: wykszta?cenie: ?rednieUmiej?tno?ci: obs?uga komputera, podstawy obs?ugi program�w pakietu Adobe, w szczeg�lno...\nFASHION TRENDS GROUP SP.ZO.O. Urz?d Pracy Powiatu Krakowskie...\n...dla Artystów w Polsce i w Wielkiej Brytanii. Podstawowe wymagania: wykształcenie wyższe (na poziomie magistra nauk humanistycznych, sztuk plastycznych albo w dziedzinie zarządzania kulturą), min. 2-letnie doświadczenie w pracy w muzeum, galerii lub instytucji pokrewnej...\nSpecjalista/-tka ds. IT w Dziale IT\n...Specjalista/-tka ds. IT w Dziale IT Miejsce pracy: Kraków Twój zakres obowiązków Dyrektor Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK ogłasza nabór na stanowisko specjalisty / specjalistki ds. IT w Dziale IT Zakres wykonywanych zadań na stanowisku:...\n...informacji w zakresie realizowanych zadań. Wymagania związane ze stanowiskiem pracy niezbędne wykształcenie: wyższe historia sztuki, architektura, ochrona zabytków, dóbr kultury, konserwatorstwo doświadczenie zawodowe/staż pracy doświadczenia zawodowego...\nSpecjalista ds. ochrony zabytków i archeologii\n...Realizacja innych zadań zleconych przez przełożonego. Czego oczekujemy: ~Wykształcenie wyższe w dziedzinie: archeologia, historia sztuki, konserwatorstwo, muzealnictwo, zabytkoznawstwo lub pokrewne; ~Co najmniej 3-letnie doświadczenie zawodowe w zakresie ochrony...


Strona:Walerian Kalinka - Jenerał Dezydery Chłapowski.pdf/172 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nStrona:Walerian Kalinka - Jenerał Dezydery Chłapowski.pdf/172\nbył dla każdego, zawsze skłonny do zgody; w dyskusyi i w działaniu, ustępstwa do ostatnich granic posuwał. Dziwną miał łatwość jednania serc, przekonywania umysłów, kojarzenia rąk. Wszędzie, a szczególniej w Polsce, tacy ludzie nieocenionej są wartości. „Was ist am heiligsten, zapytuje Göthe. Was die Menschen verbindet. Co jest najświętszego? to, co ludzi między sobą wiąże“. Co nam zawsze przeszkadzało do utworzenia zwartego szeregu, to mniej jeszcze różność zdań jak podobieństwo charakterów, to nasze ja w każdym z nas rozwielmożnione, które z wiedzą czy bezwiednie drugim się narzucało i swoje chciało przeprowadzić, a kiedy nie przeprowadziło, usuwało się na bok. Od stu lat wciąż za to bici, czy dużo zmieniliśmy się? Otóż, w spółeczeństwie tego rodzaju, człowiek, co o sobie nie myślał i nie pragnął aby go widziano, co pytał i słuchał chętnie, w formach łagodny, napozór mięki i niezdecydowany, w gruncie jednak do celu swego dążący niezmiennie, człowiek, o którego prawości i patryotyzmie nie powątpiewano, musiał zyskać powszechne uznanie i drugich za sobą pociągnąć. I tak się też stało z Potworowskim; po roku 1848, stał się niemal wyrocznią w rzeczach publicznych. Wszak niejeden z nas pamięta, jakąto próżnię wytworzyła śmierć pana Gustawa i jak trudno było go zastąpić.\nW czasach, o których mówimy, Potworowski był młodszy i tej ogólnej wziętości jeszcze nie posiadał. I on, i pan Maciej, i ci wszyscy, których wymieniłem, tworzyli z przekąsem nazywany „sztab.“ Z nimi to znosił się Marcinkowski i wszystko układało się społem; on dawał inicyatywę, ci składali pieniądze. Jeśli wielką siłą dla narodu jest człowiek rozumny, który idzie przodem i nowe do pracy otwiera pole, to nie mniejszem dla niego błogosławieństwem są ci, którzy za tym człowiekiem stają rzędem a chcą i umieją go poprzeć radą, stanowiskiem, majątkiem. O tych ostatnich u nas najtrudniej. Zdolność pomagania o wiele rzadszą jest u Polaków, niż dar inicyatywy. Gotowi związać swe życie z dziełem, któreśmy sami stworzyli, dla myśli cudzej, choćby najzacniejszej, zbyt często nie mamy serca ni ręki. I dlatego\nTę stronę ostatnio edytowano 30 sty 2019, 19:25.


Nowe możliwości w branży turystycznej w Brazylii | Tłumacz języka hiszpańskiego i portugalskiego\nNikogo nie trzeba przekonywać, że Brazylia, ze swoim bogactwem naturalnym, to kraj z ogromnym potencjałem turystycznym. Brazylia posiada 7,5 tys. km wybrzeża z ponad 2 tysiącami plaż i 73 parki narodowe. Poza piękną przyrodą, w Brazylii rozwija się także turystyka rozrywkowa, m.in. parki rozrywki, które przyciągają turystów i stymulują rozwój lokalny miejsc, w których są budowane. Według Ministra Turystyki, brazylijskie parki rozrywki figurują wśród najbardziej obleganych punktów turystycznych w Ameryce Łacińskiej.\nBranża turystyczna uznawana jest przez brazylijski rząd za perspektywiczną, której rozwój ma duże znaczenie dla gospodarki kraju. Według danych Ministerstwa Turystyki, Brazylia to 11 największy rynek turystyczny na świecie, a bezpośredni udział turystyki w PKB kraju to 7.9%. Sektor odpowiada też za 7.3% miejsc pracy w kraju. Najnowsze badanie zrealizowane przez CNC (Krajowa Konfederacja Handlu i Turystyki) wykazało, że od stycznia do lipca 2019 obroty branży turystycznej wyniosły ponad 30 miliardów dolarów, co stanowi najwyższy wynik ostatnich 4 lat. Ponadto, w przeciągu ostatnich 12 miesięcy powstało 25 tysięcy nowych miejsc pracy w branży.\nWidząc potencjał sektora turystycznego i jego znaczenie dla rozwoju kraju, na początku trwającej kadencji rządu Ministerstwo Turystyki zapowiedziało wprowadzenie zachęt podatkowych dla inwestorów w branży turystycznej, związanych z budową hoteli, parków rozrywki i innych obiektów. Minister Marcelo Álvaro Antônio zadeklarował, że chciałby, żeby specjalne strefy, w których firmy turystyczne mogą korzystać z ulg podatkowych i wsparcia, funkcjonowały we wszystkich stanach Brazylii. Aby to umożliwić, ma zostać zmienione prawo dotyczące tworzenia tych stref, tak aby mogły być wyznaczane lokalnie – przez gubernatorów stanowych i prezydentów miast.\nPod koniec października zniesiono podatek importowy na wyposażenie parków rozrywki, który do tej pory wynosił 20% i został uznany za czynnik blokujący rozwój branży turystyczno-rozrywkowej. Minister Turystyki wyraził nadzieję, że ta zmiana korzystnie wpłynie na ilość i skalę inwestycji turystycznych, a co za tym idzie na rozwój regionów, w których będą powstawać parki. Zerowy podatek importowy tworzy też okazję do wejścia na brazylijski rynek dla zagranicznych eksporterów.\nWśród reform mających na celu rozwój turystyki w Brazylii warto wspomnieć także o zniesieniu wiz dla obywateli kilku strategicznych krajów (Japonia, Australia, USA, Kanada, Chiny). Prezes Embratur (Brazylijskiego Instytutu Turystycznego) ujawnił, że według danych American Airlines odsetek Amerykanów podróżujących do Brazylii na pokładzie tych linii wzrósł z 20 do 40%, odkąd zniesiono wizy. Ponadto, trwają prace nad zmianami w Embratur, która dzięki przekształceniu w agencję ma mieć szersze możliwości współpracy z sektorem prywatnym i pozyskiwania środków na promocję Brazylii. Planowany większy budżet na promocję turystyczną kraju jest ważną informacją także dla zagranicznych operatorów i biur oferujących wyjazdy do Brazylii, którzy dzięki temu będą mieli większe szanse na współpracę i wsparcie ze strony Państwa.\nAnalizując możliwości w branży turystycznej, trzeba wspomnieć o tym, że w Brazylii są już obecni polscy inwestorzy, który dostrzegli niewykorzystany potencjał północno-wschodniego wybrzeża. W 2009 r. polski inwestor Grupa Gremi nabył teren wielkości 2572 hektarów na brazylijskim wybrzeżu, celem utworzenia tam nowego kompleksu turystycznego, nazwanego Eco Estrela. Pierwszą częścią projektu jest budowa resortu Six Sences Formosa Bay, w sojuszu z siecią Six Sences, należącą aktualnie do IHG Group. Jest to największy turystyczny projekt inwestycyjny w Ameryce Południowej. Poza luksusowym resortem, którego otwarcie jest planowane na lata 2021-2022, projekt Eco Estrela zakłada utworzenie innych obiektów turystycznych i rezydencji, a także kompleksu sportowo-rozrywkowego oraz hubu technologicznego. Aktualnie projekt koordynowany jest przez holding Gremi International, z siedzibą w Luksemburgu.\nSam ruch turystyczny między Polską a Brazylią utrudniony jest przez brak bezpośrednich połączeń lotniczych. Pionierem w tym zakresie było biuro podrózy Rainbow, które uruchomiło w 2017 r. bezpośrednie loty czarterowe między Warszawą a Rio de Janeiro w sezonie jesienno-zimowym. Połączenia były dostępne przez dwa sezony, w tym roku jednak nie wróciły do oferty. Jednakże wszystko wskazuje na to, że wkrótce współpraca między operatorami i liniami lotniczymi będzie mogła się zacieśnić, ponieważ po wielu latach zastoju nastąpiły postępy w zawieraniu Umowy dotyczącej Usług Lotniczych między Polską a Brazylią. Aktualnie trwa procedura ratyfikowania umowy przez polski rząd, która jest już ostatnim krokiem do wejścia umowy w życie. Niniejsza umowa umożliwi m.in. współdzielenie lotów (code-share) przez polskie i brazylijskie linie lotnicze.\nPrzyglądając się aktualnym tendencjom i niedawno wprowadzonym oraz planowanym reformom, można stwierdzić, że sektor turystyczny w Brazylii przeżywa teraz swój czas. Branża rozwija się i ma coraz wyższe obroty, ale także została doceniona przez władze, które tworzą warunki umożliwiające jej dalszy wzrost oraz starają się rozwijać współpracę międzynarodową. Zapowiada się, że najbliższe lata będą dobrym momentem do działania nie tylko dla lokalnych firm turystycznych, ale również dla zagranicznych inwestorów i eksporterów, którzy będą mogli korzystać z przyjaznego środowiska biznesowego.


Kraków dla Pokoleń to zarys wizji rozwoju Krakowa: jak mieszkańcy wyobrażają sobie nasze miasto za kilkadziesiąt lat? Kraków dla Pokoleń to projekt, który ma na celu poznanie opinii mieszkańców naszego miasta dotyczących jego przyszłości. Kraków dla Pokoleń to debaty z mieszkańcami - najbliższa już 22 września w Kinoteatrze Wrzos.\n120. rocznica otwarcia Parku im. Wojciecha Bednarskiego\nPrzed nami wielkie święto najstarszego i chyba najpiękniejszego podgórskiego Parku. Położony w samym sercu naszej Dzielnicy Park im. Wojciecha Bednarskiego skończył w tym roku 120 lat. Na wspólne obchody tej pięknej rocznicy zapraszamy już w najbliższy piątek o godz. 17.30. Świętować będziemy na Krzemionkach, w gościnie u samego jubilata.\nPlan działań priorytetowych Komisariatu V Policji\nKomisariat V Policji przygotował dla Dzielnicy XIII Podgórze plan działań priorytetowych. Zostały w nim określone najważniejsze z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego problemy oraz sposoby ich rozwiązania. Zgodnie z założeniami plan obejmuje okres do końca stycznia 2017 roku.\nJuż po raz piętnasty odbędą się Podgórskie Dni Otwartych Drzwi. Podczas tego wyjątkowego wydarzenia będziemy mieli okazję poznać najbardziej tajemnicze zakątki Podgórza. XV PDOD zainauguruje inny wyjątkowy i jeszcze bardziej dostojny jubileusz - 120-lecie Parku im. Wojciecha Bednarskiego. Zapraszamy już w najbliższy piątek o godz. 17.30 do najstarszego podgórskiego parku.\nW dniu 20 września o godz. 18.00 odbędzie się XXXII Sesja Rady Dzielnicy XIII Podgórze. Z pełnym porządkiem obrad oraz projektami uchwał można zapoznać się w zakładce "Sesje - Porządek obrad".


Wynajem samochodów Malaga Train Station\ncars-scanner.pl Hiszpania Malaga Train Station\nWypożyczalnia samochodów Malaga Train Station\nNajlepsze oferty wynajmu samochodu w Malaga Train Station. Efektywne ceny i rabaty nawet do 70% na popularne modele samochodów. Natychmiastowe potwierdzenie zamówienia online. Mając do dyspozycji samochód wszystko staje się łatwiejsze w czasie podróży, nie trzeba myśleć o tym, ile rzeczy należy nosić ze sobą, jak dotrzeć do danego miejsca lub pamiętać o godzinach, w których kursuje transport publiczny. Tylko radość i przyjemność odkrywania nowych miejsc. Cars-scanner pomoże Ci jeszcze bardziej uatrakcyjnić podróż, skorzystaj z usługi rezerwacji samochodu i zdobądź najlepszą ofertę.\nMalaga Train Station - Modele samochodów i przykładowy koszt wynajęcia\nZdecyduj, jakim samochodem chcesz jeździć w mieście Malaga Train Station, aby dowiedzieć się, jaki jest średni dzienny koszt za wynajem.\nSpróbuj również wybrać różne punkty wynajmu; praktyka pokazuje, że cena tego samego samochodu może różnić się o 20-30% w zależności od tego, gdzie zamierzasz go odebrać.\nNajbliższe punkty wynajmu samochodów na mapie\nWcześniej wspomnieliśmy, że koszt wynajęcia samochodu nawet przy użyciu tego samego dostawcy zależy od punktu, w którym odbierasz samochód. Aby ułatwić Ci orientację, wskazaliśmy wszystkie te punkty na mapie; używaj jej i oszczędzaj pieniądze.\nNajbliższe punkty wynajmu samochodów w sąsiednich miastach w pobliżu Malaga Train Station\nLotnisko Aeropuerto De Tenerife Sur\nLotnisko Aeropuerto De Tenerife Norte\nLotnisko Barcelona Terminal 2\nLotnisko Madryt-barajas T1\nLotnisko Madryt-barajas - Terminal 4\nLotnisko Santiago De Compostela\nLotnisko La Palma Wyspy Kanaryjskie\nLotnisko La Coruña\nAtocha Dworzec Kolejowy\nDokumenty wymagane do odbioru samochodu.


ALBANIA samolotem, Hotel Akileda*** — Blog PEWNE-WAKACJE.PL\nALBANIA samolotem, Hotel Akileda***\nSabina Szymik-Cichecka, 26 października 2017 13:32 | tagi: Albania, samolot, FIRST MINUTE\n1609 zł/ 1 os\n18.06.2018 1609/os zł (12 dni)\n27.06.2018 2039/os zł (12 dni)\n- Bezkosztowa Zmiana Rezerwacji do 25 dni przed wyjazdem\nREKOMENDACJA - MACIEJ (REZYDENT REGO-BIS 2017)\nPolecam hotel Akileda gdyż\n- turyści tu zakwaterowani mogą korzystać ze wszystkich atrakcji oferowanych przez położony tuż obok hotel AS **** (Albanian Star) z basenem i bezpłatnym Wi-Fi w lobby hotelowym\n- położony jest przy szerokiej i piaszczystej plaży z bezpłatnymi leżakami dla gości hotelowych\n- posiada dogodne połączenie z centrum Durres. Blisko do przystanku komunikacji miejskiej, autobusy kursują co 20 min.\n- luksusowe pokoje z nowym designem po renowacji i bezpłatną klimatyzacją\n- polski program animacyjny na plaży sąsiedniego hotelu Marina ok. 50 metrów + opcja All Inclusive\n- Na terenie Polski szybki przejazd bez przesiadek na trasie Katowice- Tychy- Pszczyna- Czechowice Dziedzice- Bielsko Biała- granica\n- Czechy - Austria - Słowenia - Chorwacja - Czarnogóra - Albania\nW drugim co do wielkości mieście Albanii, turystycznym kurorcie Durres, w jego piękniejszej części zwanej Golem. Hotel położony jest tuż przy piaszczystej plaży na brzegu Adriatyku, przy promenadzie, po której wieczorami spacerują setki turystów. Dystans do stolicy państwa, Tirany to ok. 30 minut jazdy. Przystanek autobusowy oddalony o ok. 60 m (bilet na autobus ok. 0,5 EUR, taxi - ok. 10 EUR). Należy wziąć pod uwagę fakt, że w tej części Albanii zdarzają się tymczasowe braki w dostawie prądu.\nKlienci korzystają z udogodnień sąsiedniego hotelu AS **** (10 metrów obok)\nCzteropiętrowy hotel o standardzie 3*, do dyspozycji gości recepcja, winda, basen w sąsiednim hotelu AS ok. 85m2, restauracja w sąsiednim hotelu AS, miejsce wymiany walut w sąsiednim hotelu AS, miejsce parkingowe przed hotelem.\nHotel posiada 26 pokoi. Pokoje 2,3 osobowe (możliwa 4 osoba na wspólnym spaniu) z TV i balkonem (krzesła i stolik), lodówką, łazienka z prysznicem lub wanną, bezpłatną klimatyzacją i WC. Pokoje sprzątane codziennie oraz wymiana ręczników, pościel wymieniana 3 razy na tydzień. Zakwaterowanie od godziny 14.00, wykwaterowanie 11.00. Za dopłatą możliwość rezerwacji pokoju z widokiem na Morze.\nAll Inclusive - wszystkie posiłki w formie bufetu- śniadania (7.30- 10.00); warzywa, sery, wędliny, masło, miód, dżem, krem czekoladowy, jogurt naturalny, jogurt owocowy, płatki, omlet, parówki, naleśniki, jajka gotowane, mleko, kawa, herbata, soki. Lunch (12.00- 14.00); sałatki, makarony, risotto, mięso, ryba, tradycyjne potrawy albańskie, ziemniaki, zupa, deser, owoce. Kolacja (19.00- 21.00); sałatki, makarony, risotto, mięso, ryba, tradycyjne potrawy albańskie, ziemniaki, zupa, deser, owoce. Przekąski (16.00-17.00) mini pizza, naleśniki, kanapki, ciastka, chipsy, orzeszki, popcorn, lody. W godzinach 10.00-22.00 nielimitowane napoje bezalkoholowe (kawa, herbata, woda, soki owocowe) oraz napoje alkoholowe (piwo, wino białe, czerwone, rakija, brandy). Serwis All Inclusive realizowany w barze hotelowym obok recepcji hotelu AS **** (Albanian Star) oraz w barze restauracyjnym hotelu Akileda, jedna osoba może zamówić max. 1 napój jednorazowo. Napoje, które nie są wymienione na liście All Inclusive są dodatkowo płatne.\n• 9 noclegów w hotelu Akileda ***\n3. Każdy pasażer w ramach wykupionego przejazdu moze przewieść 1 szt. bagażu o wadze do 20kg, bagaż podręczny o wadze do 5kg.\n9. Postoje w trakcie podroży są organizowane co ok. 4,30 godz w miejscach do tego przystosowanych.


Zabrał samochód rodziców i ruszył w drogę. 17-latek miał ponad promil alkoholu : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nZabrał samochód rodziców i ruszył w drogę. 17-latek miał ponad promil alkoholu 19:01 04-02-2021\nW środę rano policjanci z Włodawy otrzymali zgłoszenie o kradzieży pojazdu osobowego. Jak się okazało, „pojazd pożyczył” syn właściciela.\nDo zdarzenia doszło w środę rano po godzinie 7. Policjanci z Włodawy przyjęli zgłoszenie od mieszkańca gminy Stary Brus, z którego wynikało, że ktoś ukradł mu z posesji pojazd osobowy marki Toyota.\nInformację o kradzieży otrzymali policjanci patrolujący ulice. Po niedługim czasie dzielnicowi z komisariatu w Urszulinie podczas patrolowania pobliskich miejscowości na jednej z dróg w Lubowierzu zauważyli opisywany pojazd.\nZa kierownicą auta siedział 17-letni syn właściciela. Jak się okazało, nastolatek „pożyczył” auto od rodziców nie informując ich o tym fakcie. Wspólnie z kolegą wybrali się na przejażdżkę. 17-latek nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami, a co więcej miał ponad promil alkoholu w organizmie.\nWkrótce nastolatek odpowie za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości, za co grozi mu do 2 lat pozbawienia wolności. Młody człowiek odpowie również za popełnione wykroczenia oraz jazdę bez wymaganych uprawnień.\nZderzenie pojazdu dostawczego z autobusem komunikacji miejskiej. Jedna osoba trafiła do szpitala (zdjęcia)\nLPEC: Utrudnienia w ruchu drogowym w rejonie ul. Okopowej i ul. Karłowicza\nNiedorzecznik prasowy 5 lutego 2021 o 04:29\nI w taki oto nieskomplikowany sposób, niewątpliwa pociecha rodziców, bawiąc się tylko przecież samochodzikiem, narobiła sobie w papiery do końca życia.\nBo w opisanym przypadku słowo: „przepraszam” nie zadziała jak wyłącznik typu ON-OFF (po polsku: WŁĄCZ-WYŁĄCZ.\nSkomentuj Niedorzecznik prasowy Anuluj pisanie odpowiedzi\nPo zderzeniu z BMW motocyklista uderzył w drzewo. Mężczyzna zginął na miejscu ZDJĘCIA\nVolkswagen zderzył się z betoniarką. Nie żyje jedna osoba


Opublikowany 29 maja, 2017 4 marca, 2018 by Ewa Gabara\nPraca w biznesie hostelowym, nie polega jedynie na fizycznym byciu w hostelu i wykonywaniu codziennych czynności, niezbędnych do funkcjonowania naszego tworu. Aby odnieść sukces, musisz starać się, aby maszyna utrzymująca stworzony przez Ciebie system, była dobrze naoliwiona. Do tego ważne jest zdefiniowanie i śledzenie konkurencji oraz wiedza co w trawie piszczy jeśli chodzi o przemysł turystyczny.\nPraca w tym biznesie to przede wszystkim podróż między spełnianiem swojego marzenia i wyobrażeń o idealnym hostelu i ciągłą potrzebą walki o to marzenie w szybko zmieniającej się rzeczywistości turystyki.\nWiem, to nie należy do najłatwiejszych zadań. Bądźmy szerzy – nie każdy z nas, pracujący w biznesie hostelarskim, miał wcześniejsze doświadczenie bądź wiedzę związaną z tym przemysłem. Dla wielu, pracujących w hostelach, swoje pierwsze doświadczenie wiążą ze swoimi własnymi podróżami, czyli od strony klienta.\nNa szczęście obecnie istnieją źródła, które mają na celu wspierać turystykę, hostele i które są wspaniałym źródłem wiedzy.\nI również dla tych osób, które nie pracują w hostelach, ale są ich entuzjastami, mogą znaleźć dla siebie inspirację bądź motywację.\nI jeśli wciąż nie wiesz, o czym mówię, stworzyłam listę stron i blogów, które powinna znać każda osoba pracująca w hostelach:\nŹródło: Strona Hostel Management\nHistoria tej strony zaczyna się w 2004 roku, kiedy to grupa entuzjastów hosteli i podróży zauważyła brak odpowiednich źródeł dla działalności hosteli. Bo choć hostele to jeden z rodzajów obiektów noclegowych, w dużej mierze różnią się one od hoteli. Dlatego informacje i wiedza, które są odpowiednie dla hoteli niekoniecznie są odpowiednie dla rzeczywistości hosteli. Dlatego też powstało Hostel Management, które się rozrastało i rozrasta nadal i co raz więcej osób poszukuje tam informacji.\nObecnie jest to największe źródło wiedzy na temat naszego biznesu. I jeśli chodzi o mnie- najlepsze. W końcu, gdzie szukać wiedzy i pomocy jeśli nie wśród ludzi, którzy dzielą tą samą pasję i pracę? Hostel Management zbudowane było i nadal jest na wiedzy i doświadczeniu społeczności osób pracujących w hostelach i w przemyśle turystycznym. Każdy z nas uczy się na błędach i własnym doświadczeniu więc dlaczego się tym nie podzielić z innymi i doradzić?\nWięc jeśli planujesz otworzyć hostel, gdy masz wątpliwości bądź potrzebujesz rady, skorzystaj z forum Hostel Management. Skorzystaj z tej okazji i dołącz do tej społeczności aby się uczyć i dzielić.\nRównież jeśli poszukujesz pracy w hostelach to miejsce dla Ciebie.\nRównież warto wspomnieć, iż jakiś czas temu strona Hostel Management przeszła reformę i według mnie powróciła w znacznie lepszej formie.\nŹródło: Strona Skift\nPodążanie za rynkiem turystycznym nie należy do najłatwiejszych. Ciągle zmieniające się potrzeby i nowe technologie- to wpływa na szybki rozwój i ciągłe zmiany w turystyce.\nZwłaszcza, gdy pracujesz w niewielkim elemencie składającym się na całość hotelarstwa i turystyki, Twoje myśli i zainteresowania skupiają się przeważnie na tej wybranej części. Jednak od czasu do czasu warto zainteresować się tym co dzieje się poza światem hosteli.\nNaszęście jest Skift. I od kąd istnieje, moje życie jest znacznie łatwiejsze, ponieważ codziennie dostaję newsletter na moją skrzynkę, ze wszystkimi nowościami. Choć w znaczniej mierze skupia się na rynku amerykańskim, to i tak można tu znaleźć i dostać wiele przydatnych informacji.\nI wraz z ich badaniami oraz podcastami, możesz mieć całkowity wgląd w nowości w świecie turystyki i hotelarstwa.\nŹródło: Strona Hostelgeeks\nSłyszałeś kiedykolwiek o 5 gwiazdkowych hostelach? „Coś takiego w ogóle istnieje?” – pewnie zadajesz sobie pytanie. Odwiedź stronę Hostelgeeks, a dowiesz się czym są 5 gwiazdkowe hostele. Pierwsza zasada to jeden hostel na każdą destynację.\nOto kryteria, które hostel musi spełniać, aby być branym pod uwagę przez Hostelgeeks: muszą być unikatowe, ciekawie zaaranżowane, przyjazne dla środowiska z fajną atmosferą i wysoko ocenianą obsługa. Sądzisz, że Twój hostel odpowiada tym kryteriom? Skontaktuj się z Hostelgeeks.\nTo za co najbardziej cenię ich stronę to fakt, iż wiem, że wybrane przez nich hostele są naprawdę jedyne w swym rodzaju. Jeśli dodać do tego ich podróżnicze porady, niczym od przyjaciela, wynikiem jest lepsze doświadczenie i poznanie odwiedzanego miejsca.\nW ostatnim czasie pracują nad swoim nowym produktem Hostelnerds.com, który dedykowany jest biznesowym rozwiązaniem dla hosteli i innych obiektów noclegowych. Tak więc niecierpliwie czekam na najnowsze wiadomości. Nie zapomnij do zapisania się w ich newsletterze!\nŹródło: The Hostel Girl Blog\nJeśli ten blog i osoba za nim stojąca- Katie Dawes, wciąż Ci są obce (a pracujesz w hostelu), lepiej szybko nadrób zaległości. Blog poświęcony hostelom – i nie tylko, bo Katie dzieli się swoimi podróżniczymi poradami oraz przewodnikami.\nIdeą stojącą za blogiem, jest to co my, osoby pracujące w hostelach, również staramy się się ukazać w naszej codziennej pracy. Czyli pokazanie, że hostele nie są już nudnym i brudnym pokojem wieloosobowym. W ogóle czy są jeszcze osoby, które tak myślą?\nRecenzje hosteli, historie i doświadczenia The Hostel Girl to coś co warto śledzić. Również, jeśli marketing Twojego hostelu, to Twój słaby punkt, blog Katie może być strzałem w dziesiątkę. Sprawdź jej darmowe (!) przewodniki o marketingu i social media dla hosteli. W końcu kto może dać Ci lepsze porady, jeśli nie blogerka odnosząca sukcesy?\nI ostatnia porada od maniaka hosteli: warto sprawdzać strony dostarczycieli rozwiązań technologicznych dla hosteli oraz ich blogi. Czemu? Ponieważ poza informacjami na temat swoich produktów, bardzo często znajdziesz tam ciekawe posty związane z przemysłem hostelowym.\nW zapracowanym, codziennym życiu, gdzie musimy prowadzić nasz biznes wiem, że niekiedy ciężko znaleźć jest czas na podążanie za nowościami i ciekawymi artykułami. Dlatego zostały stworzone newslettery. Więc jeśli odwiedzasz po raz pierwszy wymienione przeze mnie strony, zapisz się do ich newletterów – w ten sposób, bez zbędnego wysiłku, wszelkie nowości będą dostarczane na Twoją skrzynkę mailową.\nOczywiście, jeśli uważasz iż mój blog jest ciekawy i pomocny, zapraszam Cię do bycia jego gościem jak najczęściej. Jeśli nie jesteś do końca przekonany, może po dowiedzeniu się czemu pracuję w hostelach, zmienisz zdanie.\nMam nadzieję, że strony te będą Ci przydatne i znajdziesz w nich zarówno pomoc jak i inspirację.\nPodobał Ci się ten post? Podziel się nim! Znasz inne strony związane z hostelami? Skomentuj poniżej!\nhostel hotelarstwo marketing dla hosteli poradniki porady praca w hostelach przemysł turystyczny turystyka


Zabójstwo nożami w mieszkaniu przy ul. Piłsudskiego i pożar w kamienicy. Prokuratura stawia zarzuty | Głos Pomorza\nZabójstwo nożami w mieszkaniu przy ul. Piłsudskiego i pożar w kamienicy. Prokuratura stawia zarzuty\nBogumiła Rzeczkowska bogumila.rzeczkowska@gp24.pl 10.11.2015\nPożar w kamienicy przy ul. Mickiewicza wybuchł w sobotę (7 listopada) wieczorem. Ewakuowano 15 osób. Krzysztof Piotrkowski\nSłupska prokuratura rejonowa zarzuca Arkadiuszowi G. zabójstwo Jacka O. w mieszkaniu przy ul. Piłsudskiego, a Rafałowi L. - spowodowanie pożaru w kamienicy przy ul. Mickiewicza w Słupsku.\nTrzech miesięcy tymczasowego aresztowania domaga się słupska prokuratura dla 36-letniego Arkadiusza G., który jest podejrzany o zabójstwo. Zatrzymana razem z nim 31-letnia Magdalena M. została po przesłuchaniu zwolniona. Jest świadkiem w tej sprawie.\nWedług dotychczasowych ustaleń śledztwa, 40-letni Jacek O. zginął w niedzielę po północy w mieszkaniu Arkadiusza G. przy ul. Piłsudskiego w Słupsku, gdzie przy alkoholu bawiła się grupa znajomych.\nZobacz także: Śmierć w trakcie imprezy na ul. Piłsudskiego w Słupsku\n- Pokrzywdzony został kilkakrotnie dźgnięty w różne części ciała dwoma nożami - mówi Krzysztof Młynarczyk, słupski prokurator rejonowy. - Sekcja zwłok wykazała, że trzy ciosy zostały zadane w kierunku serca. Jacek O. wykrwawił się na miejscu. Wtedy Arkadiusz G. wezwał pomoc.\nSzef słupskiej prokuratury dodaje, że z materiału dowodowego wynika, że sprawca na pewno używał dwóch noży. Jednak nie ujawnia, w jaki sposób się nimi posługiwał. Prokuratur odmawia też podania motywu zbrodni. Wczoraj (poniedziałek) po południu prokuratura skierowała do sądu wniosek o tymczasowe aresztowanie Arkadiusza G.\n- Zwróciliśmy się z takim wnioskiem, by zapewnić prawidłowy przebieg postępowania - argumentuje Krzysztof Młynarczyk. - Aresztowanie jest koniecznym środkiem między innymi po to, by sprawca nie miał możliwości oddziaływania na świadków.\nŚwiadkiem w tej sprawie jest Magdalena M., którą policjanci zastali w miejscu popełnienia przestępstwa. Według policji, podobnie jak Arkadiusz G. w chwili zatrzymania miała około dwóch promili alkoholu w organizmie.\n- Kobieta została zatrzymana do wyjaśnienia, ponieważ była obecna w mieszkaniu, w którym doszło do przestępstwa - wyjaśnia prokurator. - Została przesłuchana. Nie przedstawiliśmy jej żadnych zarzutów. W tej sprawie jest świadkiem.\nArkadiuszowi G. grozi kara dożywotniego więzienia.\nZarzut za spowodowanie pożaru w kamienicy przy ul. Mickiewicza\nWczoraj też późnym popołudniem w prokuraturze ważyły się losy 32-letniego Rafała L., któremu zarzucono spowodowanie pożaru w kamienicy przy ul. Mickiewicza w Słupsku, zagrażającego życiu lub zdrowiu wielu osób i mieniu w wielkich rozmiarach. Ogień wybuchł w sobotę wieczorem. Ewakuowano 15 osób. Do szpitala trafiło pięć osób, wśród nich był podejrzany. Rafał L. nie przyznał się do zarzutu. Wczoraj (poniedziałek) prokurator rozważał, czy zastosować dozór policji, czy skierować wniosek o areszt.\nZobacz także: Pożar na ul Mickiewicza. Mieszkańcy ewakuowani (zdjęcia, wideo)\nNina 15.11.2015 16:47:10\nA od czego maja te wykrywacze klamstw niech tym sprubuja i wszystko wyszczeka ta cała madzia jest winna i ci co ich znają wiedzą że arek nie był by do tego zdolny. On ją kryje a ona lata wolno niech ta policja coś zrobi bo przez ITA Magdę niesiony facet pójdzie siedzieć na długie lata a ona doprowadzi do kolejnej tragedi.\ngość 15.11.2015 12:05:04\nNie rozumiem dlaczego ta morderczyni po wolności chodzi ona jest współwinna tego zabójstwa patologia i ********\nGość 12.11.2015 04:08:04\nZaden kryminalista kto go znal wiedzial ze dobry chlop z niego byl tylko alkohol go zniszczyl.\nGość 11.11.2015 21:41:06\nW dniu 11.11.2015 o 17:15, słupski napisał:\nPo co jednemu sprawcy dźganie dwoma nożmi? Nawet wydaje się niewygodne. Moim zdaniem była to jakaś zemsta grupy i każdy miał/musiał zadać cios. Ale to tylko moja hipoteza.\nwezzzz lepiej juz nie mysl wez sie za cos co potrafisz najlepiej tylko prosze nie rzucaj hipotezami bo mi sie na wymioty zebralo\nGość 11.11.2015 19:06:45\njeden był na tyle tępy że zabił... napewno poszło pieniądze albo dupę..\nsłupski 11.11.2015 18:15:32\nGość 11.11.2015 14:55:04\ndożywocie będzie .....\nGość 11.11.2015 11:36:21\npo pozarze na Mickiewicza posprzata L...........5% udzialu hahahahah\njerry szczery 11.11.2015 09:24:37\nO jaki spokojny człowiek pojechał na dwa noże . Pewnie zupa była zasłona.\nNiedziela i popołudniowy spacer po Ustce [zdjęcia]\nSłupski oddział PTTK zostaje w swojej siedzibie\nRegionalny Oddział PTTK w Słupsku, który przez wiele miesięcy walczył o utrzymanie poniemieckiego budynku przy ul. Szarych Szeregów, już może spokojnie planować działania na najbliższe lata.\nśmierć bezdomnego mi...