11 najlepszych narzędzi do testowania zwinnego w 2021 r - Inny\nPorównanie najlepszych narzędzi do testowania zwinnego w 2021 roku:\nRozwój Agile jest rozwijany poprzez samoorganizujące się zespoły. Jest to rodzaj modelu przyrostowego, a te małe, przyrostowe wersje są oparte na poprzedniej funkcjonalności.\nWszystkie te wydania są dokładnie testowane, aby upewnić się, czy jakość produktu lub projektu jest utrzymana, czy nie. Praktyka testowania oprogramowania, która jest zgodna z zasadami zwinnego tworzenia oprogramowania, nazywa się testowaniem zwinnym. Agile Testing oszczędza dużo czasu i pieniędzy.\nRegularnie zbiera informacje zwrotne od klientów i przeprowadza codzienne spotkania ze wszystkimi interesariuszami biznesowymi, co pomaga we właściwy sposób rozwiązywać wszystkie problemy.\nJedną z najważniejszych zalet testowania zwinnego jest to, że akceptuje zmiany wprowadzone w ostatniej chwili i nie przestrzega żadnego planu projektu. Z tego powodu coraz więcej zespołów przyjmuje zwinną strukturę.\nTesterzy w projekcie Agile mogą używać różnych narzędzi testowych do testowania różnych funkcjonalności aplikacji. Wiele zespołów programistów zwinnych ma różne podejścia do testowania, takie jak testowanie funkcjonalne, testowanie eksploracyjne, testowanie automatyczne itp.\nNajpopularniejsze narzędzia do testowania zwinnego w 2021 roku\n# 8) Selenium WebDriver\n# 10) Scenariusz qTest\n# 11) Pivotal Tracker\n# 12) Zephyr\nPrzyjrzymy się najpopularniejszym narzędziom do testowania zwinnego, które są używane w naszych codziennych działaniach testowych:\nWorksoft , lider branży w zakresie ciągłej automatyzacji testów dla aplikacji korporacyjnych, nadal jest najlepszym wyborem dla globalnych przedsiębiorstw, które chcą przyspieszyć inicjatywy Agile-plus-DevOps i osiągnąć prawdziwą kompleksową automatyzację procesów biznesowych na masową skalę.\nWorksoft Certify zapewnia zwinne środowisko testowania, które umożliwia nietechnicznym użytkownikom, programistom i specjalistom od automatyzacji testów współpracę w sposób zwinny i łatwą integrację z narzędziami, łańcuchami i procesami DevOps.\nWłącz adaptację Agile, budując automatyzację bliżej sprintu programistycznego, gdy najważniejsza jest dokumentacja\nSzybko identyfikuj i dokumentuj istniejące procesy biznesowe i ich odmiany\nOsiągnij kompleksowe testowanie procesów biznesowych w aplikacjach korporacyjnych\nWydajnie dotrzymuj kroku złożonym krajobrazom aplikacji i częstym aktualizacjom aplikacji\nOdkrywaj i rozwiązuj problemy z transferem danych i problemy z systemem, zanim wystąpią przerwy w produkcji\n=> Odwiedź witrynę Worksoft\nPractiTest jest używany jako narzędzie do zarządzania testami w testach zwinnych. Jest łatwy do nauczenia, niedrogi i elastyczny oraz pomaga zarówno programistom, jak i testerom. PractiTest obejmuje wymagania, przebiegi testowe, wyniki, problemy, raportowanie i zapewnia szczegółowy stan projektu. Zarządza procesami rozwoju i testowania oraz kontroluje każde zadanie.\nPractiTest dostarcza informacji różnym interesariuszom - programistom, testerom, wyższej kadrze kierowniczej itp. W sposób, w jaki tego wymagają. Ma możliwość wyświetlania informacji na wiele sposobów na pierwszy rzut oka.\nsql queries ćwicz pytania z odpowiedziami\nMożna go zintegrować z narzędziami takimi jak JIRA, Jenkins, Selenium, TestComplete itp.\nMa hierarchiczną strukturę drzewa do zarządzania i wyszukiwania informacji.\nPotężny i dostosowany do indywidualnych potrzeb pulpit nawigacyjny zapewnia istotne i dokładne informacje.\nŁatwo importuje istniejące dane.\nZłożone zapytania do bazy danych można łatwo generować.\nTworzy testy manualne i organizuje na podstawie sprintów.\nPractiTest ma możliwość tworzenia błędów bezpośrednio z przebiegu testu.\nJunoOne jest doskonałym narzędziem do Agile Test Case Management i Issue Tracking z potężną integracją JIRA.\nJIRA to narzędzie do testowania zwinnego oraz narzędzia do zarządzania projektami opracowane przez firmę Atlassian. Atlassian Corporation Plc to firma tworząca oprogramowanie, która opracowuje produkty dla kierowników projektów, programistów itp. Atlassian powstał w 2002 roku z siedzibą w Sydney w Australii.\nJego przychody wyniosły około 620 milionów dolarów w 2017 roku, a łączna liczba pracowników wyniosła około 2200 i obsługuje około 60 tysięcy klientów na całym świecie. Atlassian jest dobrze znany ze swojego narzędzia - JIRA, które służy do śledzenia defektów, planowania, raportowania i zarządzania wszystkimi projektami zwinnego tworzenia oprogramowania.\nJIRA obsługuje zwinną metodologię, taką jak Scrum, Kanban itp.\nPosiada silną funkcję raportowania, która zapewnia dostęp do dziesiątek raportów z wynikami zespołu w czasie rzeczywistym.\nPlanuje i prognozuje mapę drogową i jest w stanie podejmować świadome decyzje.\nNiestandardowe filtry przy użyciu języka zapytań JIRA.\nMożna go zintegrować z narzędziami programistycznymi w celu zapewnienia pełnej identyfikowalności.\nOdwiedź oficjalną stronę: JIRA\nTestRail to nowoczesne narzędzie do testowania zwinnego należące do firmy Gurock Software. Gurock powstał w 2004 roku z siedzibą w Berlinie w Niemczech. Gurock Software specjalizuje się w tworzeniu oprogramowania i zapewnianiu jakości. Produkty opracowane w Gurock są pomocne klientom na całym świecie w tworzeniu oprogramowania.\nObecnie wiele dużych organizacji, takich jak Microsoft, Dell, Oracle, Intel, HP, Adobe itp. Korzysta z ich produktów. TestRail to narzędzie internetowe używane przez zespół testowy do zarządzania wysiłkami związanymi z testowaniem zwinnym. TestRail jest specjalnie zaprojektowany w celu wspierania zwinnego etapu projektu przy użyciu sprintów, różnych raportów i metryk.\nTestRail zarządza przypadkami testowymi, przebiegami testów, śledzeniem wyników testów i zarządza całymi działaniami testowymi.\nTestRail integruje się z narzędziami do automatyzacji, takimi jak JIRA, Jenkins i Selenium.\nKorzystając z wersji chmurowej, możesz z niego korzystać bez instalacji lub konfiguracji.\nZ łatwością wybiera przypadki testowe na podstawie filtru do wykonania i zapisuje wynik za pomocą nowoczesnego interfejsu.\nRóżne panele, raporty i powiadomienia e-mail informują użytkownika przez cały cykl testowania.\nMoże być zintegrowany z Bugzillą, GitHub, Rally, TFS, FogBugz itp.\nOdwiedź oficjalną stronę internetową: TestRail\nSoapUI to elastyczne narzędzie do testowania i najbardziej zaawansowana architektura REST i Service Oriented Architecture (SOA), która została opracowana przez firmę SmartBear. SmartBear to firma informatyczna w zakresie oprogramowania, która została założona w 2009 r. Z siedzibą w Bostonie w USA.\nSoapUI jest zasadniczo używane do testowania funkcjonalnego usług internetowych. Obejmuje to tworzenie usług internetowych, wywoływanie usług internetowych itp. Za pomocą SoapUI można łatwo tworzyć przypadki testowe dla usług internetowych. Posiada silne GUI, które pomaga w wykonywaniu testów i analizowaniu raportów w samym GUI.\nSoapUI to darmowe narzędzie o otwartym kodzie źródłowym.\nSoapUI obsługuje testowanie funkcjonalne usług sieciowych SOAP i testowanie funkcjonalne REST API.\nUmożliwia tworzenie i wykonywanie testów funkcjonalnych, regresyjnych i obciążeniowych.\nPrzypadki testowe można łatwo tworzyć za pomocą interfejsu przeciągnij i upuść.\nSoapUI zapewnia pełne pokrycie testów i obsługuje wszystkie standardowe protokoły.\nObsługuje wiele testów środowiskowych i opartych na danych.\nOdwiedź oficjalną stronę: MYDŁO\nVersionOne zostało uruchomione w 2002 roku, ale od 2017 roku zostało przejęte przez Collabnet Inc. VersionOne opracowuje elastyczne rozwiązania programowe i usługi dla firm z listy Fortune 100. Siedziba firmy znajduje się w Alpharetta w stanie Georgia, a inne biura znajdują się w Atlancie i Amsterdamie.\nVersionOne to zwinne narzędzie do testowania, a także zwinne narzędzie do zarządzania projektami, które wspiera zwinne metodologie, takie jak Scrum, Kanban XP, Lean itp. Zapewnia scentralizowany widok zaległości z interfejsem przeciągnij i upuść.\nVersionOne zapewnia scentralizowane zarządzanie projektami i poprawia widoczność projektów.\nHistoriami i eposami można zarządzać w wielu projektach i zespołach projektowych.\nZ łatwością definiuje i śledzi dostawy we wszystkich projektach, a projekt ma wgląd w cały cykl życia projektu.\nPozwala użytkownikowi nadawać priorytety historiom i defektom za pomocą interfejsu przeciągnij i upuść.\nVersionOne można zintegrować z JIRA, Jenkins, TFS, GitHub itp\nOdwiedź oficjalną stronę: VersionOne\nSelenium WebDriver to zwinne narzędzie do automatyzacji, które jest szeroko stosowane w branży oprogramowania. W dzisiejszej technologii słowa „Agile” i „Automation” są często używane ze względu na ich ogromne zalety.\nW branży oprogramowania naprawdę wymagane jest prowadzenie dowolnego projektu w metodyce zwinnej i uruchamianie powtarzalnych testów z wykorzystaniem automatyzacji - Selenium WebDriver dla aplikacji webowej.\nSelenium WebDriver jest używany bardzo często w wielu zwinnych projektach, ponieważ każdy członek zespołu może przyczynić się do automatyzacji przypadków testowych.\nSelenium WebDriver służy tylko do automatyzacji aplikacji opartej na przeglądarce i nie obsługuje aplikacji opartych na komputerach stacjonarnych.\nFramework oparty na słowach kluczowych można łatwo zbudować za pomocą Selenium WebDriver\nSymuluje sposób interakcji rzeczywistego użytkownika z aplikacją przy użyciu zautomatyzowanych przypadków testowych.\nObsługuje języki programowania JAVA, C #, Python, Ruby, PHP do pisania skryptów automatyzacji.\nOdwiedź oficjalną stronę: Selenium WebDriver\nApache JMeter to zwinne narzędzie do testowania wydajności napisane w języku JAVA. Jest przeznaczony do pomiaru wydajności aplikacji i jej zachowania funkcjonalnego pod określonym obciążeniem. Za pomocą JMeter można symulować duże obciążenie serwera WWW i analizować jego wydajność.\nJMeter to narzędzie typu open source.\nAnaliza graficzna jest możliwa do pomiaru wydajności aplikacji przy różnych typach obciążenia.\nMożliwość wykonywania testów obciążenia i wydajności na różnych aplikacjach, serwerach itp.\nRozszerzona obsługa wtyczek do analizy i wizualizacji danych.\nJMeter może być używany do statycznych i dynamicznych zasobów, takich jak serwlety, obiekty Java i serwery FTP, w celu pomiaru ich wydajności.\nOdwiedź oficjalną stronę: JMeter\nqTest Scenario to wtyczka JIRA używana do testowania zwinnego. Pomaga zespołowi projektowemu w podejściu najpierw do testów w testowaniu zwinnym. qTest Scenario zarządza tworzeniem przypadków testowych, wykonywaniem, śledzeniem defektów i wynikami.\nZostał zbudowany specjalnie dla podejścia BDD, TDD i ATDD.\nMoże łatwo importować i eksportować istniejące pliki.\nZapewnia edytor Gherkin do tworzenia scenariuszy i funkcji.\nScenariusze testowe mogą być wykonywane metodą ręczną poprzez interfejs JIRA lub automatyzacją poprzez Maven lub Ruby.\nAnalizuje pokrycie testów i funkcje.\nMoże tworzyć niestandardowe raporty za pomocą JIRA i porównywać raportowanie szybkości.\nAby uzyskać automatyczne wyniki testów, można go zintegrować z Cucumber za pośrednictwem Maven.\nOdwiedź oficjalną stronę: qTest\nPivotal Tracker to narzędzie do zarządzania projektami, które służy do planowania projektów. Opiera się na metodologii Agile, jednak sprawdza się dobrze we wszystkich typach modeli projektowych, takich jak model wodospadu, model iteracyjny, model V itp.\nTracker pomaga również w planowaniu iteracji podczas testów zwinnych. Pomaga rozbić duży projekt na małe zadania lub fragmenty i może być łatwo zarządzany i dostarczany. Zespół zwinny zapewnia spójny projekt przy pomocy trackera.\nPomaga uzyskać wspólny pogląd na cały zespół i analizuje postępy zespołu pod koniec realizacji projektu. Pokazuje na pierwszy rzut oka status projektu.\nWspólny widok zespołu pomaga ustalić priorytety zadań projektu.\nŁatwo wizualizuj zakres i skoncentrowaną pracę zespołową.\nZespół projektowy otrzymuje widok postępu w czasie rzeczywistym i pokazuje status zespołu.\nPotrafi uzyskać jasny i pojedynczy obraz tego, kto jest odpowiedzialny za jakie zadanie i jakie jest następne zadanie członka zespołu.\nPomaga to śledzić wszystkie historie od początku projektu do jego pomyślnej realizacji.\nPivotal Tracker zapewnia aktualizacje konfiguracji.\nPotężna obsługa wyszukiwania w module śledzącym zapisuje również zwykłe wyszukiwania, aby użyć go później, gdy zajdzie taka potrzeba.\nŁatwa funkcja przeciągnij i upuść, aby dołączyć pliki, prezentacje itp\nOdwiedź oficjalną stronę: Pivotal Tracker\nZephyr to narzędzie do zarządzania testami w czasie rzeczywistym, które zostało opracowane z uwzględnieniem dzisiejszej ery technicznej, nowo opracowanych złożonych aplikacji biznesowych i zostało zaprojektowane w celu zaspokojenia dynamicznych zmian w procesach testowania. Zarządza wszystkimi procesami, zadaniami związanymi z cyklem życia testowania oprogramowania i dostarcza produkt wysokiej jakości.\nWraz ze zwinną metodologią, Zephyr jest przydatny w wielu innych metodologiach, takich jak Waterfall, V-Model itp. Zephyr jest zintegrowany z JIRA, dzięki czemu można łatwo zarządzać działaniami testowymi. Dzięki temu dodatkowi Zephyr do JIRA możesz śledzić status projektu i dostarczać wysokiej jakości produkt.\nMoże być zintegrowany z JIRA, Selenium, Jenkins, QTP, Bamboo itp.\nZephyr for JIRA jest zintegrowany z JIRA, dzięki czemu wygląda podobnie jak JIRA.\nImportuje historie użytkowników i zapewnia identyfikowalność w Zephyr dla JIRA.\nTesty można tworzyć i modyfikować, a także planować cykle wykonywania testów.\nTesty są zorganizowane w strukturę zarządzania folderami, dzięki czemu można je łatwo wykorzystać ponownie.\nZephyr tworzy cykle testowe, wyrównuje sprint i przydziela zasoby do wykonania.\nWykonuje testy, zapisuje wyniki testów w Zephyr i łatwo śledzi wskaźniki jakości.\nZephyr Enterprise zapewnia wszystkie informacje, takie jak projekt, sprint i wersja na pierwszy rzut oka\nOdwiedź oficjalną stronę: Zefir\nQMetry to narzędzie do testowania zwinnego typu open source, które zostało również opracowane dla DevOps. QMetry pomaga zespołowi zwinnemu tworzyć, zarządzać i wdrażać oprogramowanie szybciej w porównaniu z innymi narzędziami. Zapewnia elastyczne rozwiązanie z potężnym zarządzaniem testami, spersonalizowanymi wskaźnikami, automatyzacją testów i ciągłą integracją.\nQMetry zapewnia wtyczkę do JIRA i za pomocą tego narzędzia dostarcza zaawansowane metryki testowe, raporty dla użytkowników JIRA. QMetry pomaga w automatyzacji ciągłej integracji i ciągłego rozwoju. Konwertuje wyniki automatyzacji na wskaźniki jakości i szczegółowy raport podsumowujący.\nQMetry jest zintegrowany z ALM, Rally, Bamboo, VersionOne, Selenium itp.\nObsługuje testy zwinne w celu tworzenia i organizowania dużej liczby historyjek użytkowników i przypadków testowych.\nUmożliwia planowanie testów, wykonywanie, zarządzanie defektami, identyfikowalność i pełne pokrycie przy użyciu testów zwinnych.\nQMetry for JIRA jest przeznaczony do zarządzania testami w projektach zwinnych.\nInterfejs typu „przeciągnij i upuść” może łączyć historie użytkowników ze scenariuszami.\nIndywidualny pulpit nawigacyjny, szczegółowe raporty analityczne zapewniają postęp w działaniach testowych.\nOdwiedź oficjalną stronę: QMetry\nW tym artykule poznaliśmy różne narzędzia do testowania zwinnego i ich kluczowe funkcje.\nLista nie jest ograniczona, ale zawiera wiele innych narzędzi, które są używane w zależności od wymagań projektu i budżetu projektu.\njaki jest najlepszy darmowy program do pobierania muzyki?


Recenzja filmu Wstrząs – Sport to zdrowie? - PPE.pl\nStrona głównaPublicystykaRecenzja filmu Wstrząs – Sport to zdrowie?\nDawid Muszyński 13.03.2016\nRecenzja filmu Wstrząs – Sport to zdrowie?\nPo nudnych „Facetach w czerni 3” i „1000 lat po Ziemi”, o których większość z nas chciałaby zapomnieć, nareszcie dostajemy ciekawy film z Willem Smithem w roli głównej. I nie jest to komedia.\nScenariusz filmu został zainspirowany artykułem zamieszczonym w magazynie „GQ”, przedstawiającym dowody na powiązanie mikro wstrząsów oraz urazów głowy sportowców z ich późniejszymi skłonnościami samobójczymi. Na związek między tymi zdarzeniami wpadł dr Bennett Omalu (Will Smith) , pochodzący z Nigerii koroner z Pittsburgha, który połączył urazy, na jakie narażeni są sportowcy, zwłaszcza ci, którzy grają w football amerykański, z przewlekłą traumatyczną encefalopatią, której objawy często doprowadzają do depresji i śmierci samobójczej. Odkrycie lekarza skrzętnie będą próbowali ukryć właściciele ligi NFL, dla których może to oznaczać koniec biznesu. Spisek sięga bardzo wysoko.\n„Wstrząs” to nie jest film sportowy choć za taki chce uchodzić. To dramat medyczny. Widz śledzi w nim nierówną walkę szlachetnego i krystalicznie czystego w swoich postępowaniach lekarza z wielką korporacją, jaką niewątpliwie jest NFL. Szkoda, że reżyser Peter Kandesman postanowił od razu zasugerować odbiorcom swojego filmu, kto tu jest dobry, a kto zły, bo tym samym pozbawił produkcję jakiegokolwiek zaskoczenia. Nie ma tu niestety półcieni. Nic pomiędzy. Ale nawet przy tak klarownym podziale można odczuć ewidentny brak głównego czarnego charakteru, który stanąłby przeciwko doktorowi chcącemu nagłośnić spisek w jednej z największych lig USA. W zamian dostajemy kilku mniejszych szarlatanów. Jednak to nie wystarcza.\nNajciekawiej wypadają postaci sportowców, którzy po zakończonej karierze zostają pozostawieni sami ze swoimi problemami psychicznymi. Ich stopniowe popadanie w obłęd zostało ukazane niezmiernie przekonująco i dosadnie. Właśnie dzięki temu „Wstrząs” nie jest filmem banalnym, obok którego możemy przejść obojętnie. Kandesman postanowił przy tej okazji poruszyć również problem rasizmu i ciemnoskórych imigrantów w USA. Najlepiej widać to w scenach, w których Omalu, na okrągło musi udowadniać swoje kompetencje, gdyż przez środowisko medyczne traktowany jest jako ktoś o wiele gorszy, tylko dlatego, że nie jest obywatelem tego kraju. I w sumie chyba o tym tak naprawdę jest ten film, czyli o procesie stawania się prawdziwym Amerykaninem i nabywaniu praw obywatelskich.\nPeter Kandesman już wcześniej udowodnił, że nie zatracił swoich dziennikarskich umiejętności z czasów zanim został filmowcem i przeniósł się do Los Angeles i po „Wyroku za prawdę” oraz „Parkland” tworzy kolejny scenariusz oparty na śledztwie, tyle że tym razem postanawia sam stanąć za kamerą. O ile wątki i postaci są świetnie napisane, możemy prześledzić w jaki sposób lekarz, niczym rasowy dziennikarz, dochodzi do prawdy i odkrywa niewygodne dla korporacji fakty, o tyle reżyseria nie wychodzi mu najlepiej. Daleko tej produkcji do królujących ostatnio „Spotlight” czy „The Big short”. Brakuje tempa i sprawnego prowadzenia akcji, tak by uniknąć dłużyzn i spadku napięcia.\nNajmocniejszym punktem „Wstrząsu”, który w znacznym stopniu rekompensuje jego ułomności, są znakomite kreacje aktorskie. Nie powiem, zdziwił mnie brak nominacji do Oscara dla Willa Smitha za ten film. Po paśmie złych wyborów i słabych projektów, książę z Bel-Air w końcu stworzył postać, którą chce się oglądać. Może niekiedy drażni swoją przerażającą naiwnością, ale nie da się mu nie kibicować w walce o prawdę. Kroku dotrzymują mu również aktorzy drugiego planu. Po seansie na pewno zapamiętacie udręczonego wyrzutami sumienia byłego lekarza jednej z wiodących drużyn footballu amerykańskiego, w którego po mistrzowsku wcielił się Alec Baldwin, czy bezdomnego byłego gwiazdora tego sportu – Mike’a Webstera popisowo zagranego przez Davida Morse’a.\nKoniec końców „Wstrząs” to film o potędze uczciwości, w której jest ona zawsze nagradzana najwyższymi laurami, nie zważywszy na poniesione straty. Ten film daje do myślenia i na pewno wstrząśnie nie jednym widzem. Na mnie podziałał.\n+ kreacje Willa Smitha i Aleca Baldwina\n- klarowny podział na dobro i zło\nTagi: film recenzja wstrząs


2015, czerwiec - Gdzie na wakacje? - Studencka Marka - wyniki - Studencka Marka - informacje na podstawie głosów studentów - Studencka Marka\nW jakim miejscu planujesz spędzić następne wakacje?\nOddanych głosów: 485.\nAnkieta: "W jakim miejscu planujesz spędzić następne wakacje?"\nPierwsze miejsce, to... Polska, która uzyskała prawie 1/3 głosów, a dokładnie 32%. I ten wynik może się podobać z wielu powodów. Po pierwsze, to po tym, co zdarzyło się w Tunezji, to w Polsce jest bezpiecznie! Jesteśmy państwem homogenicznym i dzięki temu łatwo rozpoznać "innych", zwłaszcza jak coś kombinują. Wprawdzie nasz rząd niestety myśli o sprowadzeniu do nas ludzi z północnej Afryki (gdzie dominuje islam) ale miejmy nadzieję, że zaraz uciekną oni od nas na zachód:)\nPo drugie, to Polska jest najbliżej, średnio biorąc oczywiście, bo z Cieszyna jest bliżej nad Balaton niż do Szczecina:). Po trzecie w Polsce mówią po polsku i po czwarte w Polsce używa się złotówki a nie np. euro, które głównie idzie na Greków, przynajmniej niektórzy tak uważają:)\nA co jak nie Polska?\nWielu studentów planuje wyjazd do Hiszpanii (12%). W ankiecie nie umieściliśmy wszystkich państw Europy ale wśród innych dominują oczywiście Czechy, gdzie mają miasteczko o nazwie Praga. Swoja drogą łatwiej u nas w Polsce o informacje turystyczne na temat Pragi niż Warszawy, niestety. A może stety. Musimy zrobić ankietę, jakie miasto lubisz:)\nTylko 2% odpowiedzi. Jednak nauka idzie w parze z mądrością:)\ndata ostatniej modyfikacji: 2015-07-02 13:43:13


Skuteczne pranie dywanów we Wrocławiu – Odkrywając Japonie\nSkuteczne pranie dywanów we Wrocławiu\nJeżeli posiadane przez nas wykładziny prezentują się naprawdę nieciekawie, ponieważ są bardzo zaniedbane i posiadają bardzo wiele różnorakich zabrudzeń to nie zwlekajmy i wykorzystajmy jak najprędzej skuteczne techniki ich czyszczenia.\nJak wybrać najlepsze pranie dywanów we Wrocławiu\nDzięki nim uda nam się doprowadzić do tego, że znów wyglądać one będą w sposób, który będzie po prostu wnętrza naszego domu bardzo skutecznie ozdabiał nie zaś szpecił. Wykorzystywanie usług takich jak na przykład profesjonalne czyszczenie wykładzin Wrocław to rewelacyjny pomysł, który sprawdzi się naprawdę świetnie w przypadku dowolnego typu zabrudzeń naszych wykładzin, które mogą powodować, że nasz dom prezentować się będzie naprawdę niechlujnie. Jeżeli chcemy żeby czyszczenie podłóg Wrocław również zostało przeprowadzone w taki sposób, że efekty, które uda nam się uzyskać wskutek zainwestowania naszej gotówki w takie propozycje były naprawdę zadowalające to zwróćmy uwagę na to czy mamy do czynienia z firmą, która posiada w swoim portfolio klientów którzy są naprawdę znanymi i szanowanymi firmami. Jeżeli będziemy wykorzystywać tylko i wyłącznie pomoc firm, które prezentują najwyższy poziom usług pod każdym względem to zauważymy, że zarówno czyszczenie podłóg jak i także pranie dywanów we Wrocławiu przebiega w taki sposób, że efekty tego są naprawdę rewelacyjne.\nNie musimy martwić się tym, że będziemy mieli jakiekolwiek problemy z czystością naszych podłóg bądź wykładzin jeżeli zatrudnimy naprawdę doświadczonych i zaopatrzonych we wszystkie najlepsze detergenty fachowców ponieważ będą oni w stanie naprawdę bardzo szybko i sprawnie poradzić sobie z usunięciem zabrudzeń wszelkiego typu.


Potęga Prawdy by Katarzyna Janicka · OverDrive (Rakuten OverDrive): eBooks, audiobooks and videos for libraries\nby Katarzyna Janicka\nKim naprawdę jestem? Jaki jest sens i cel mojego życia? Co się ze mną stanie gdy rozstanę się z tym światem? Dlaczego na świecie jest tyle zła, szczególnie jeśli stworzył go podobno dobry Bóg? Czy istnieje jakiś plan „B" dla świata i ludzkości? Czy istnienie człowieka zamyka się w fakcie, że przychodzi na świat, potem wiecznie za czymś goni tylko po to aby wcześniej czy później odejść?\nTakie pytania zadajemy sobie częściej lub rzadziej, ale chyba wszyscy czasem zmagamy sie z brakiem logicznych odpowiedzi, które dawałyby nadzieję w naszej pogoni za szczęściem i spełnieniem.\nJedną z podstawowych potrzeb człowieka jest głęboka świadomość, że ktoś zna nas takimi jakimi naprawdę jesteśmy, a mimo wszystko kocha i akceptuje. Jednak wszyscy nosimy zakopane głęboko w sobie mroczne tajemnice. Wydaje nam się, że niektóre sfery naszego życia muszą pozostać w ukryciu. Ukrywamy więc zazwyczaj te cząstki nas samych, które czynią nas wyjątkowymi i unikalnymi, a to z kolei rani naszą duszę. W rezultacie działamy w sposób, w jaki nie chcemy działać lub odwrotnie - nie jesteśmy w stanie robić rzeczy, o których marzymy. Wynika to z faktu, że każdy człowiek, nawet wychowywany przez najlepszych rodziców, ma głęboko zakorzenione w gębi duszy poczucie osierocenia, ponieważ nie zna swojego prawdziwego, duchowego Ojca.\nPotęga Prawdy odkrywa wyjście z błędnego koła fałszywych przekonań i stworzonch w efekcie mechanizmów, które ograniczają każdego człowieka w różnych sferach życia? Okazuje się, że mechanizmy używane zarówno do tego aby nas zniszczyć czy ograniczać, jak i zachęcić są zawsze takie same. Zmieniają się tylko okoliczności i uczestniczący w nich ludzie. Lektura tej książki pomoże ci zrozumieć, że korzeniem wszelkiego zła popełnionego przez jakąkolwiek osobę od początku historii ludzkości jest fakt, że każdy z nas uwierzył w jakieś kłamstwa. Dlatego to jak żyjesz i co robisz, nie określa wcale kim naprawdę jesteś, ale jedynie to, kim się stałeś. Potęg prawdy wskazuje drogę powrotną do realnej, uwalniającej z wszelkich ograniczeń i pełnej miłości relacji z prawdziwym, najlepszym Ojcem człowieka – z Bogiem.\nOverDrive Read 686.9 KB\nAdobe PDF eBook 0.9 MB\nAdobe EPUB eBook 686.9 KB\nOpen PDF eBook 0.9 MB\nOpen EPUB eBook 686.4 KB


Przelicz nm na Godzin świetlny (Nanometr na Godzin świetlny)\nnm a Godzin świetlny\nNanometr a Godzin świetlny\nIle Godzin świetlny ma 1 Nanometr?\n1 Nanometr [nm] = 0,000 000 000 000 000 000 000 926 566 931 105 98 Godzin świetlny - Przelicznik jednostek miary, za pomocą którego można przeliczyć np. Nanometr na Godzin świetlny\nPrzelicz Nanometr na Godzin świetlny (nm na Godzin świetlny):\nKalkulator ten pozwala na wprowadzenie wartości do przeliczenia wraz z oryginalną jednostką miary; na przykład '333 Nanometr'. W ten sposób można użyć pełną nazwę jednostki lub jej skrótna przykład 'Nanometr' lub 'nm'. Następnie kalkulator określa kategorię, do której należy jednostka miary, która ma zostać przeliczona, w tym przypadku 'Długości'. Po tym przelicza wprowadzoną wartość na wszystkie znane mu odpowiednie jednostki. Na liście wyników można również odnaleźć początkowo wyszukane przeliczenie. Ewentualnie wartość do przeliczenia może zostać wprowadzona w następujący sposób: '77 nm ile to Godzin świetlny' lub '13 nm a Godzin świetlny' lub '6 Nanometr -> Godzin świetlny' lub '4 nm = Godzin świetlny' lub '8 Nanometr ile to Godzin świetlny' lub '28 Nanometr a Godzin świetlny'. Dla tej opcji kalkulator również natychmiastowo odnajduje, na jaką jednostkę ma konkretnie zostać przeliczona początkowa wartość. Niezależnie od tego, która z możliwości zostanie wykorzystana, pozwala to uniknąć niewygodnego wyszukiwania stosownej pozycji na długich listach wyników z miriadą kategorii i nieskończoną liczbą obsługiwanych jednostek. We wszystkim wyręcza nas kalkulator, który załatwia całą sprawę w ciągu ułamka sekundy.\nPonadto kalkulator umożliwia stosowanie wyrażeń matematycznych. W rezultacie można nie tylko wyliczać liczby pomiędzy sobą, jak na przykład '(32 * 45) nm', ale też różne jednostki miary można łączyć ze sobą bezpośrednio w przeliczeniu. Może to wyglądać na przykład tak: '333 Nanometr + 999 Godzin świetlny' lub '1mm x 36cm x 46dm = ? cm^3'. Oczywiście jednostki miary połączone w ten sposób muszą pasować do siebie i mieć sens w danej kombinacji.


Jabłkowa rewolucja - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\n03.02.2006, godz. 02:16\nNa ten moment oczekiwano z niecierpliwością. Apple zaprezentowało pierwsze modele komputerów Macintosh wyposażone w procesory Intela.\nKiedy Steve Jobs, prezes firmy Apple, opowiadał jakiś czas temu o nowych modelach Macintoshy, których sercem nie będą już procesory z rodziny IBM PowerPC, przecierano oczy ze zdumienia. Byli i tacy, którzy do końca nie wierzyli w te zapewnienia. A jednak się sprawdziły i są już pierwsze dwie maszyny z dwurdzeniowym procesorem Intel Core Duo. Przyjrzyjmy się im bliżej.\nPierwszy z zaprezentowanych komputerów to nowy notebook o nazwie MacBook Pro. Zastosowany w nim dwurdzeniowy procesor Intel Core Duo (2 MB pamięci cache L2, magistrala FSB 667 MHz) dostępny jest w dwóch wariantach częstotliwości taktowania: 1,67 oraz 1,82 GHz. W zależności od tego, na którą wersję się zdecydujemy, mamy do dyspozycji 512 lub 1 GB pamięci operacyjnej DDR2 SDRAM (PC2-5300, 667 MHz). Dwa gniazda typu SODIMM notebooka MacBook Pro mogą pomieścić do 2 GB pamięci. Za wyświetlanie grafiki odpowiada karta ATI Mobility Radeon X1600, wyposażona w 128 MB pamięci GDDR3 (w szybszym modelu zastosowano 256 MB) oraz port DVI (w komplecie znajdziemy przejściówkę z DVI na VGA). Co warte podkreślenia, kamerę internetową wmontowano bezpośrednio w obudowę (zastosowano model iSight). Wyświetlacz TFT LCD w MacBook Pro ma przekątną 15,4 cala, a jego domyślna rozdzielczość to 1400x900 pikseli. Do dyspozycji jest twardy dysk o pojemności 80 GB w standardzie Serial ATA 100, charakteryzujący się prędkością obrotową talerzy 5400 obr/min. W modelu z szybszym procesorem pojemność została zwięszona do 100 GB. Opcjonalnie można podłączyć szybsze nośniki danych o większej pojemności (100 GB; 7200 obr./min lub 120 GB; 5400 obr./min). W obu wersjach zamontowano nagrywarkę DVD typu SuperDrive. Jak zwykle zadbano o różne możliwości podłączenia notebooka do Internetu i wymiany danych. Znajdziemy w nim moduł sieci bezprzewodowej AirPort Extreme (802.11g), narzędzia do komunikacji z wykorzystaniem protokołu Bluetooth, a także kartę sieciową 10/100/1000BASE-T. Z tyłu komputera tradycyjnie umieszczono port FireWire oraz dwa gniazda USB 2.0.\nCienki, ale nie słaby\nNa pierwszy ogień z już istniejących w ofercie Apple komputerów poszedł stacjonarny iMac, który w poprzednim wcieleniu dysponował procesorem IBM PowerPC G5. Tym razem jednostkę centralną stanowi dwurdzeniowy procesor Intel Core Duo (2 MB pamięci cache L2, magistrala FSB 667 MHz). Konfiguracja sprzętowa notebooka MacBook Pro oraz stacjonarnego iMaca jest bardzo zbliżona. Tak jak poprzednio, mamy do wyboru dwie wersje częstotliwości taktowania: 1,83 oraz 2 GHz. Do dyspozycji użytkownika oddano 512 MB pamięci operacyjnej DDR2 SDRAM (PC2-5300, 667 MHz). iMac wyposażono w dwa gniazda SODIMM, które pomieszczą łącznie 2 GB pamięci. Pracująca w standardzie PCI Express karta graficzna ATI Radeon X1600 ma 128 MB pamięci GDDR3 i gniazdo wyjściowe mini-DVI, które z pomocą specjalnego adaptera może obsługiwać dodatkowe wyświetlacze DVI lub VGA. W zależności od tego, jaki rodzaj sygnału wybierzemy, maksymalna rozdzielczość obrazu wyniesie 1920x1200 pikseli (cyfrowe) lub 2045x1536 pikseli (analogowe). W komputerze iMac również zamontowano kamerę internetową iSight. Dostępne są panoramiczne wyświetlacze TFT LCD o przekątnej 17-calowej (jasność 250 cd/m2; kontrast 500:1, rozdzielczość 1440x900 pikseli) oraz 20-calowej (jasność 280 cd/m2; kontrast 800:1; rozdzielczość 1680x1050 pikseli). Zwiększyła się również pojemność twardych dysków. W wolniejszej wersji otrzymamy 160 GB, a w szybszej - 250 GB (oba w standardzie Serial ATA 100; 7200 obr./min). Posiadacze nowego iMaca będą mogli zapisywać dane na dwuwarstwowych krążkach DVD, korzystając z napędu optycznego typu SuperDrive. Opcje podłączenia do Internetu oraz wymiany danych się identyczne, jak w notebooku MacBook Pro. Z tyłu obudowy umieszczono dwa porty FireWire oraz trzy gniazda USB 2.0.\nNa uwagę zasługuje na pewno to, że wszystkimi każdym komputerem otrzymuje się najnowszą wersję systemu operacyjnego Mac OS X 10.4 o nazwie roboczej Tiger, a także pakiet oprogramowania multimedialnego iLife '06. To jednak w niewielkim stopniu rekompensuje dość wysoką ceną nowych Macintoshy na rodzimym rynku.


Ruszył jarmark, a wraz z nim diabelski młyn - Rybnik - serwis miejski Aktualność - Rybnik - serwis miejski\nRuszył jarmark, a wraz z nim diabelski młyn\nJak wygląda rynek z lotu ptaka? Możecie się przekonać wsiadając do jednej z widokowych gondoli, tworzących diabelski młyn - największą atrakcję tegorocznego Jarmarku Bożonarodzeniowego.\nPomimo wciąż obowiązujących wielu koronawirusowych obostrzeń, na rybnickim rynku można już poczuć świąteczny klimat. Ruszył bowiem Jarmark Bożonarodzeniowy. Z oczywistych względów znacznie skromniejszy niż w minionych latach - bez spektakli, koncertów i gastronomii. Jednak, zgodnie z tradycją, w ustawionych na płycie rynku charakterystycznych drewnianych domkach, zaopatrzymy się w bożonarodzeniowe produkty - zarówno kulinarne jaki i dekoracyjne.\nOgromne zainteresowanie zarówno rybniczan, jak i mieszkańców sąsiednich miast wzbudza ustawione na rynku koło widokowe, czyli słynny „diabelski młyn”. Tego typu atrakcja pojawiła się w naszym mieście po raz pierwszy, niż więc dziwnego, że chętnych do spojrzenia z góry na Rybnik nie brakuje. Koło czynne jest w godzinach:\nw soboty i niedziele: 11:00 - 22:00.\nWarto dodać, że koło widokowe na rybnickim rynku to przedsięwzięcie komercyjne, w związku z którym miasto nie ponosi żadnych kosztów. Firma Robland – rodzinna firma z Leszna, posiadająca ponad 50 lat doświadczenia w organizacji świątecznych eventów - pokryje nie tylko koszty wydzierżawienia płyty rynku, ale także zużytej energii elektrycznej. Od stycznia tego roku koło widokowe tej firmy znajduje się na stałe przy Bulwarze Wołyńskim w Krakowie, gdzie stanowi wspaniałą atrakcję turystyczną. Do Rybnika trafi jedno z dwóch posiadanych przez firmę kół objazdowych.\nTak prezentuje się o zmierzchu, mieniący się wszystkimi kolorami tęczy, rynkowy diabelski młyn:


Nokia kupiła Siemens Networks za 1,7 mld EUR - 90sekund.pl\nNokia kupiła Siemens Networks za 1,7 mld EUR\nprzez Michał Brożyński Lipiec 1, 2013 Lipiec 1, 2013\nZdecydowanie news dnia. Nokia przejęła wszystkie udziały w Nokia Siemens Networks, które do tej pory współdzieliła z Siemensem (50/50) i stała się jego pełnoprawnym właścicielem. Nokia Siemens Networks to spółka join venture (tworzą ją co najmniej dwie niezależne firmy), która powstała 1 kwietnia 2007 roku i dostarcza infrastrukturę telekomunikacyjną oraz buduje sieci stacjonarne i mobilne w 150 krajach świata.\nW ostatnim czasie spółce nie wiodło się najlepiej, lecz przeprowadzone cięcia przyniosły efekty. W sumie zredukowano 17 tys. miejsc pracy, i wprowadzono wiele inicjatyw oszczędnościowych, które pozwoliły wyjść jej w tym roku na prostą. Zysk Nokia Siemens Networks w 1Q13 wyniósł 899 mln EUR i był o 117 proc. wyższy niż w roku ubiegłym.\nCEO Nokii Stephen Elop nie krył satysfakcji, doceniając skuteczność silnego zespołu w przeprowadzanych cięciach, finansowemu umacnianiu i kreśląc przyszłość Nokia Siemens Networks jako lidera w zakresie technologii LTE.\nNokia zapłaci 1,7 mld EUR za udziały Siemensa, w tym 1,2 mld EUR wypłaci w gotówce. Transakcja ma zostać sfinalizowana w 3Q13. Warto odnotować, że 1Q13 Nokia zakończyła z 10,4 mld EUR brutto w gotówce, co dało jej netto 4,5 mld EUR. Finowie szacują, że po 2Q13 w gotówce będą mieli ok 9,2-9,7 mld EUR brutto, co w kocie netto powinno przełożyć się na 3,7-4,2 mld EUR.\nCo ciekawe – Nokia chce, żeby Nokia Siemens Networks zachowała jak największą autonomię, zatem nie ma w planach zmiany kadry zarządzającej. Jej CEO pozostanie Rajeev Suri, a Jesper Ovesen nadal będzie pracował na stanowisku Dyrektora Wykonawczego z ramienia Zarządu Nokia Siemens Networks. Rebranding marki ma się odbyć po sfinalizowaniu transakcji.\nŹródło: nokia, tnw\nnokianokia kupiła siemens networksnokia siemens networkssiemens0\nSamsungowi Galaxy Note III absurdalnie rośnie w plotkach ekran. Ale ja wiem, jakiego rozmiaru nie będzie\nSmartfon od HP podejście drugie


architektura : Ligowy Blog\nMamy do czynienia z przeróżnymi pojazdami. Niekiedy są to sztampowe, legendarne nam wszystkich i użytkowane przez wielu z nas wozy osobowe, niekiedy to samochody dostawcze, jakie są autami ciężarowymi przewożącymi różnorodne towary. Do pojazdów zaliczane są również co poniektóre maszyny użytkowane na budowach. A taką maszyną jest chociażby koparko ładowarka. W wielu przypadkach taki pojazd jest konieczny do wykonania praktycznych prac budowniczych. Bez koparko ładowarki zrobienie niektórych rzeczy byłoby po prostu niemożliwe. Aby koparko ładowarka działała sprawnie, żeby spełniała określone funkcje, do jakich przecież jest przeznaczona musi być w trafny sposób obsługiwana – sprawdź roboty ziemne bielsko. Nie każdy pracownik [ Read More ]


Władysław Folkierski: Dyktatura Salazara -\nWładysław Folkierski: Dyktatura Salazara\nDziesięć już lat trwające rządy Oliveira Salazara zwracają na siebie coraz większą uwagę samą już bezhałaśliwością swoich poczynań i nawet dokonań. Prawdziwa i rzetelna rewolucja narodowa, jaką przeprowadzono w Portugalii przy minimalnych zakłóceniach normalnego trybu życia, wytrąca wiele argumentów z rąk tych nawet szermierzy dyskusyjnych, którzy są zawziętymi przeciwnikami wszelkich dyktatur, a zwolennikami haseł liberalnych. Salazar im przeszkadza jako przykład rządów autorytatywnych – by nie powiedzieć totalnych – pozbawionych wielu straszaków i gróźb. Duży podziw musi przy tym budzić niezłomna ciągłość tego wysiłku. Od lat dwunastu — maj 1926 roku, tylko nie 12-ty, ale 28-my — pole państwowości portugalskiej jest systematycznie przeorywane, bruzda za bruzdą; jedna po drugiej gałąź życia politycznego, ekononomicznego i społecznego jest dźwigana w górę, ulepszana i utrwalana; społeczeństwo, doszczętnie rozbite, jest dziś w ogromnej większości zespolone wokół Salazara, w atmosferze zaufania i twórczego poświęcenia — wszystko zaś to odbyło się krok za krokiem, bez wstrząsów, bez zaskakiwań, bez radosnego tryumfowania, ni żałosnego rozdzierania szat, bez nerwowego przerzucania się z krańca w kraniec, bez oscylowania, ni dreptania w miejscu.\nSynchronizm dat polskiego i portugalskiego zamachu majowego, przy istotnym, całkowitym, iście totalnym kontraście tego, co po zamachu nastąpiło — czyni rozpatrzenie portugalskiego eksperymentu szczególnie dla nas ciekawym.\nOliveira Salazar przedstawia się nam jako typ idealnie łaciński, przede wszystkim dla swojego wielkiego poczucia miary. W posiadaniu całkowitej równowagi między myślą a czynem — co nie jest wcale takim prostym i częstym zjawiskiem — umie on ten swój wewnętrzny sprawdzian miary stosować do wszelkich poczynań zewnętrznych. Znać to od razu doskonale w stosunku np. do opinii publicznej. Jest od niej całkowicie niezależny, ale jej nie lekceważy; każe jej nieraz czekać, ale nie niecierpliwić się; kształci ją umiejętnie i czyni z niej swego sojusznika i pomocnika. Rzuca się to w oczy przy wertowaniu niedawno opublikowanego zbioru jego przemówień (1). Występuje rzadko, ale szczerze i hojnie. Od czasu do czasu, rok w rok, czasem co kilka miesięcy, przed różnymi audytoriami, Salazar w ciągu tego dziesięciolecia swoich własnych rządów, tzn. od r. 1928, poczuwał się zawsze do obowiązku dostarczania opinii publicznej materiału do kontroli i krytyki jego poczynań, nie dla wywoływania dyskusji, ale dla odmierzenia i jakby wyznaczenia drogi, jaką przebiegał od etapu do etapu. Tak więc 27.IV. 1928 mówi o warunkach reformy finansowej do członków Rady Stanu, ale już 21.X. 1929 mówi o ogólnych liniach swojej polityki przed zebraniem delegatów rad miejskich całego kraju; rok potem, w czteroletnią rocznicę dyktatury, 28.V.30, przemawia do armii na temat dyktatury administracyjnej i rewolucji politycznej. W miesiąc potem rzuca na Radzie Stanu zasadnicze podwaliny przyszłej konstytucji w formie, przeznaczonej dla całego narodu. W r. 1931 widzimy go już przemawiającego w dniu 17 maja przed tysiącami słuchaczy na temat stosunku dyktatury do interesu narodowego. I tak wciąż.\nRok 1932, dając mu w rękę premierostwo, uczynił z niego faktycznie dyktatora Portugalii. Parę dni po objęciu władzy wygłasza dłuższe expose, rozprawiające się otwarcie i po męsku z wszystkimi bez wyjątku ugrupowaniami kraju, od monarchistów i katolików do lewicy społecznej i politycznej. W roku 1933 (30.VI) rzuca zasady ekonomiczne nowej konstytucji, wreszcie — pomijamy cały szereg enuncjacji — 28 maja 1936, w 10-ą rocznicę przewrotu, przemawia Salazar przed 80.000-ym tłumem na temat — wiecznych dogmatów, z których wypływa nowa konstytucja (2).\nNie ucieka więc Salazar od opinii narodu, ale wciąż do niej się zwraca. Przemówienia te są niezmiernie męskie i bezkompromisowe, groźne dla przeciwnika, ale nigdy nie jątrzące. W ygłaszane z myślą o całym narodzie, naród ten wywyższają, staw iają na nogi, wskrzeszają w nim dumne samopoczucie, kierują się do jego uśpionych wielkich instynktów, nawiązują do wielowiekowej przeszłości. Każde przemówienie Salazara wyrasta z przyjętej, jako dogmat, integralnej ciągłości narodu, ze zrozumienia trwania jego historii, z nieprzysypywania dorobku wiekowego krótkowidztwem jednego pokolenia: są to przemowy na wskroś narodowe, bo na wskroś organiczne.\nKrótko trzeba nam tu przypomnieć sposób, w jaki dokonano majowego przewrotu w Portugalii. Od chwili, gdy pod koniec XIX wieku, masoneria rozpanoszyła się była w tym kraju (3), stał się on widownią ciągłych zamieszek anarchistyczno-rewolucyjnych, które doprowadziły w roku 1908 do zamordowania króla Karola, a w r. 1910 do wygnania króla Manuela i proklamowania republiki. Republika liberalno-demokratyczna sprowadziła Portugalię nad brzeg przepaści. Między rokiem 1910 a 1926 naliczyć tam można 16 rewolucji, które na przemian z parlamentem, obaliły 43 gabinety…\nRuina finansowa była przeraźliwa i nie będę jej tu ilustrował astronomicznymi cyframi, które mam pod ręką. Po kolejnym zniszczeniu wszelkich gałęzi życia politycznego i społecznego, względnie nietkniętą pozostawała w tym nieszczęsnym kraju jedna jedyna — armia. Pod kierownictwem b. dowódcy korpusu ekspedycyjnego do Francji z czasów Wielkiej Wojny, generała Gomeza da Costa, armia narodowa zdecydowała się na zamach stanu, którego dokonano dnia 28 maja 1926 roku, bez ofiar, ni przelewu krwi (4). Była to rewolucja typowo wojskowa, której groziło załamanie w zetknięciu z wymaganiam i życia cywilnego, tzn. życia politycznego, społecznego i ekonomicznego. Toteż to, co następuje po zamachu, jest tu najciekawsze. Na tych oficerach i żołnierzach, którzy dokonali przewrotu, ciążyła odpowiedzialność ogromna. Z chwilą, gdy porządek prawny naruszyli, na nich spoczywał obowiązek wypełnienia luki, jaka powstała. Ale równocześnie cóż oni mieli do dania tej nadwerężonej przez siebie rzeczywistości prawno-publicznej? Jak to się wtedy mówiło, „wiedzieli oni doskonale, czego nie chcieli, ale daleko mniej wyraźnie wiedzieli, czego chcieli i jak mieli dążyć do tego, czego chcieli”.\nOgromną rolę odegrał tu generał Carmona, dzisiejszy prezydent Republiki (5). Od pierwszej chwili zrozumiał oto, że armia nie zrobi niczego bez najściślejszego kontaktu z żywym narodem. Naród odpowiedział istotnie zaufaniem pod postacią wielomiesięcznego kredytu zaufania. Niemniej przez blisko dwa lata sytuacja nie dojrzewała. Przez dwadzieścia długich miesięcy mogło się wydawać, że rewolucja majowa będzie zmarnowana. Sytuację ocaliło powołanie profesora uniwersytetu w Coimbrze – Oliveira Salazara do rządu, zrazu jako ministra finansów. Powołanie nastąpiło już w rok po zamachu, w czerwcu 1927. Salazar postawił wtedy swoje warunki, które nie zostały przyjęte, wobec czego po trzydniowym urzędowaniu, zrezygnował z teki ministerialnej i wrócił spokojnie na katedrę. Po roku warunki były już przyjęte. Po dwu latach Salazar zrozumiał i uwierzył, że może skutecznie pracować: z pomocą i pod początkową osłoną rewolucji wojskowej, władza przechodziła faktycznie i coraz bardziej dyktatorsko w ręce fachowca, wyczuwającego życie cywilne, i — co ważniejsza — życie narodu (6).\nTaką jest pierwsza wskazówka eksperymentu portugalskiego: dyktatura wojskowa umiała przestać być wojskową. Nie od razu, z pewnym ociąganiem się, ale umiała. Salazar zastawał stan okropny (7). Scharakteryzował go sam jako „wszechobecny nieład”. I to nieład oparty na kłamstwie; w tym dodatkowym stwierdzeniu mamy odzwierciedlenie na wskroś uczciwej, do prawdy przywiązanej natury. Ekonomista styka się tu z moralistą, co stanowi związek naturalny, ale w rzeczywistości coraz rzadszy. Dlaczegóż nieład oparty na kłamstwie? Odkrywał to Salazar na wszystkich polach, tak w zagadnieniach finansowo – ekonomicznych, jak i w tragicznych problemach politycznych i społecznych. Deficyt finansowy był przerażający: oblicza go Salazar rocznie na 5 milionów funtów szterlingów w złocie, co za przeciąg powojennych lat sześciu dawało sumkę trzydziestu milionów funtów… Było to wywołane znaną nam wszystkim aż za dobrze skombinowaną akcją dewaluacji i wydatkowania ponad stan. Przyczyny głębsze? Przyczyny pierwsze?\n– „Jeżeli mamy zrównoważony budżet, w którym dochody są przesadzone, a wydatki niedocenione, mamy kłamstwo w przewidywaniach… Jeżeli wydatkujemy poza budżetem, albo pokrywamy takie wydatki operacjami skarbowymi, dojdziemy wprawdzie do równowagi albo i nadwyżki budżetowej, ale będzie to jedynie kłamstwo rachunkowe. Jeżeli w przemyśle państwowym nie wciągamy w rachubę pensji wprost przez skarb państwa płaconych, ani też procentów od kapitału, który jest tam zaangażowany, ani podatków, któ re przemysł ten płacić powinien, a nie płaci — otrzymamy nowe kłamstwo rachunkowe, i w dodatku kłamstwo Państwa Przemysłowego.”\nW podobny sposób uzyskać można dowód na kłamstwo szkoły, która nie uczy, sprawiedliwości, która nie ściga zbrodni, administracji, która nie pilnuje swych resortów. Wszystko to składa się na „kolosalne kłamstwo” całości, które jest moralną podstawą „kolosalnego nieporządku”. Jako minister skarbu zaczął Salazar od uporządkowania skarbu. Ale postępował sobie od razu wcale dyktatorsko. Warunki postawione były zresztą klasyczne i niedługo nas zatrzymają. Polegały one na bezwzględnym prymacie ministra finansów w radzie ministrów: jego zdanie decydowało o możności i granicach wydatkowania poszczególnych resortów, jego współpraca kształtowała ich ekonomiczną gospodarkę. Były to klasyczne, drakońskie zarządzenia na okres przejściowy. Główną wszakże przyczyną szybkiego i całkowitego uporządkowania skarbu (8), było zjawisko polityczne: powrót zaufania do rządu. „Politique d’abord” — raz jeszcze Maurras miał rację.\nWskazując u końca poprzedniego punktu na czynniki polityczne, czy też moralno – polityczne, rozumieliśmy już, że o reformach Salazara zadecydowało to, iż w tym ministrze finansów drzemało coś więcej, niż sama fachowość finansowo – ekonomiczna. Salazar miał swoje zasady filozoficzno – etyczne, i nawet metafizyczne, które — u warsztatu — rozrosły się w zwartą doktrynę. To właśnie zadecydowało o zasięgu i autorytecie jego dzieła.\nJest to tak dalece prawdziwe, że cała pierwsza część konstytucji z r. 1933 jest konstrukcją ideowo – doktrynalną. To właśnie stanowi oryginalność tej konstrukcji Salazarowskiej, na co sam jej twórca zwraca uwagę:\n– „Konstytucja portugalska wyróżnia się tym, iż posiada część czysto dogmatyczną. Nie zadowala się ona ustanowieniem organizacji Państwa i określeniem praw obywateli, ale zawiera również szereg zasad, wytyczających kierunek reformie politycznej, ekonomicznej i społecznej. Dobrze jest, aby wiedziano, iż uważamy tę część właśnie za ważniejszą, niż tę drugą, w której mówi się o kompentencjach organów państwowych i sposobie ich tworzenia. Konstytucja portugalska będzie się od innych odróżniała znacznie silniej sw oją częścią ideologiczną, niżli polityczną.” (9).\nTe zasady ideologiczne są istotnie niewątpliwym źródłem nowego życia portugalskiego i najgłębszą jego bazą. U tych zasad znajdują się owe Matki – żywicielki reżimu Salazarowskiego, Matki – idee w pojęciu goethowskim. Warto im nieco uwagi poświęcić, bo jeśli co nie jest lokalne w tej budowli i ma walor powszechny, to właśnie te głębokie jej podwaliny.\nNawiasem powiedziawszy, tu również najwyraźniej widać długi, zaciągnięte przez Salazara u nacjonalizmu francuskiego, zwłaszcza u Maurrasa. Jak wiadomo, sam Salazar dał temu niedwuznaczny i wymowny wyraz na samym wstępie swojej książki francuskiej (10). Dyktatura Salazara jest przede wszystkim zasadniczo i nieugięcie sprzeczną z ideologią wielkiej francuskiej rewolucji. Dowodzą tego dwa zasadnicze, źródłowe punkty, jeden historyczny, drugi społeczny. Tak tedy Salazar wychodzi z kategorycznego stwierdzenia, że dane pokolenie, jakiekolwiek, pierwsze lepsze pokolenie nie ma prawa bezkarnego buszowania po narodowej przeszłości i jej historycznym dorobku. Naród jest organizmem żywym, rosnącym przez wieki. Część swoich korzeni ma w swojej przeszłości, część swoich soków żywotnych, i to największą, stamtąd czerpie. Ta przeszłość nie może mu być więc obcą, ni zewnętrzną. Nie może jej naród nigdy usuwać, jako czegoś raz na zawsze dokonanego. Okaleczać go z przeszłości, znaczy zasypywać mu źródła własnego jestestwa i życia. Wynika z tego, że mąż stanu przystępując do ulepszenia rzeczywistości, jaką zastaje, nie może postępować abstrakcyjnie, choćby nie wiem jak logicznie i racjonalnie. Nie pracuje przecież na karcie niezapisanej, ale wręcz przeciwnie, winien zadać sobie trud odcyfrowania pisma, które mu wieki zapisały i przekazały…\nW takim ujęciu mieści się implicite potępienie prawdziwej orgii prawodawczej, uprawnianej przez wszystkie rządy rewolucyjne, odrzucające cały przekaz przeszłości i tradycji narodowej. Drugi wzgląd zasadniczy, tak samo gwałtownie skierowany przeciw schedzie i rewolucyjnej i napoleońskiej, dotyczy samejże budowy społecznej. I francuska rewolucja i organiczny jej skutek, kodeks Napoleona, a za nimi wszystkie demokratyczno – liberalne ustroje zeszłego stulecia, uważały jednostkę ludzką za zasadniczą komórkę społeczną: stąd właśnie indywidualizm krańcowy i pryncypialny. Salazar — idąc tu za nacjonalizmem francuskim, za Maurrasem, ale i za Le Play’em i Bonaldem — wręcz przeciwnie za nierozdzielną, w żadnej ideologii nierozpuszczalną komórkę społeczną uważa: rodzinę. Można bez przesady powiedzieć, że cała jego budowa społeczna, a co za tym idzie, polityczna, że cała jego struktura konstytucyjna opiera się na rodzinie. Państwo nie stoi w próżni oko w oko z jednostką, z proszkiem rozbitych, niezwiązanych ze sobą organicznie indywiduów, ale — przeciwnie – ma do czynienia z rodziną, więc ze zwartą, organiczną, przez wieki wypróbowaną komórką społeczną. Wypływa stąd tyle — wypływa wszystko — że warto się temu bliżej przyjrzeć. Wynika więc stąd przede wszystkim dla rodziny prawo własności i prawo dziedziczenia. Bez nich bowiem rodzina, jako organizm społeczny, nie mogłaby pracować dzielnie i skutecznie, byłaby nieistotną i kaleką. Wypływa dalej z powyższych przesłanek konieczne zróżnicowanie obowiązków członków rodziny, bo ich zniwelowanie zniweczyłoby budowę jej organizmu. Rozumie to Salazar w sposób taki, że pracę zarobkową należy zostawić wyłącznie głowie rodziny, a natomiast uwolnić od niej i żonę i dzieci małoletnie. Przywrócenie kobiecie możności całkowitego oddania się trosce o dom i rodzinę jest dla niego sprawą zasadniczą, jednoznaczną z zawarowaniem najważniejszych, bo duchowych i niematerialnych wartości życia rodzinnego.\n– „Kiedy produkcja przestaje liczyć się z istnieniem rodziny, zaprzęga od razu do pracy zarobkowej wszystkich jej członków, więc i kobietę i dzieci małoletnie. Wydaje się wtedy, jakoby te dodatkowe zarobki stanowi ły istotną korzyść. W rzeczywistości jest inaczej. Kto powiada: rodzina, mówi: ognisko domowe, i tym samym oświadcza: atmosfera moralna i ekonomiczna, mieszana ekonomia konsumpcji i produkcji. Praca kobiety poza ogniskiem domowym rozbija je, rozdziela członków rodziny. Życie zbiorowe w rodzinie ginie, dzieło wychowania cierpi na tym, ilość dzieci maleje. To wszystko z kolei odbija się na samejże produkcji, na wartości pracy: „wesołość, dobry stan duszy, radość życia stanowią energie podnoszące i jakość i ilość pracy wyprodukowanej. Rodzina jest najczystszym źródłem moralnych czynników produkcji” (11).\nJest to jeden z punktów, w których Salazar najsilniej uderza w „dobrodziejstwa” demokratycznego liberalizmu. Znalazłszy się na tej drodze respektowania tradycji narodowej oraz nierozproszkowania na jednostki tkanki społecznej, którą państwo ma dalej rozwijać i kształtować Salazar z kolei obok rodziny postawi i dalsze, bardziej skomplikowane, a wciąż pośrednie między jednostką a państwem, komórki i ośrodki życia społecznego. Należą tu: gmina, parafia, ale też i wszystkie związki społeczne o wypróbowanej skuteczności, od cechów do akademii i uniwersytetów. Te ostatnie grupy nazywa Salazar ogólnie „korporacjami moralnymi i ekonomicznymi (12). W przemówieniu zaś z dnia 30 czerwca 1930 roku, noszącym tytuł „Fundamentalne zasady rewolucji narodowej”, wyjaśnił bardzo gruntownie podstawy myślowe takiego zamierzenia:\n– „Liberalizm polityczny XIX wieku stworzył „obywatela”, jednostkę wyrwaną z rodziny (demembre de la familie), z zawodu, z ośrodka kulturalnego, ze zbiorowiska ekonomicznego, do których należał. Liberalizm stworzył go i dał mu prawo fakultatywnego interweniowania w konstytucję państwową. Tu właśnie zostały umieszczone źródła suwerenności narodowej.\n– „Dobrze zbadawszy te sprawy, dochodzimy jednak do wniosku, że znajdujemy się w obliczu abstrakcji — pojęcia błędnego czyli też niewystarczającego — i że na innej drodze uzyskamy pewniejszy punkt oparcia: w ybiegając oto ku naturalnym grupom, koniecznym dla życia indywidualnego i składającym się na społeczeństwo polityczne.”\nSą takimi grupami, poza rodziną: „korporacje moralne i ekonomiczne, jak uniwersytety, akademie naukowe, koła literackie, artystyczne i techniczne, zrzeszenia rolnicze, przemysłowe, handlowe i robotnicze. Wszystkie one są organizmami, wytworzonymi instynktownie przez cywilizację w miarę narastania potrzeb społecznych. (13). One to winny utworzyć federacje, i — właśnie korporacje, które kiedyś staną u podstawy nowego państwa. Zaś do tego nowego państwa dyktatura Salazara jest tylko wstępem.\nJakkolwiek bowiem dyktator nigdy nie zacierał istnienia przewrotu i nigdy nie zakrywał wstydliwie pojęcia i imienia dyktatury — i może właśnie dlatego — nigdy też nie ukrywał się z pojmowaniem tej dyktatury jako zjawiska przejściowego, koniecznego, ale przejściowego. Przy każdej okazji więc, w ciągu tego dziesięciolecia, podkreślał konieczność dla swojej dyktatury spłynięcia w łożysko nowego państwa narodowego, opartego o podstawy, odnalezione w wiekowym życiu społecznym narodu. Państwem tym będzie w jego oczach państwo korporacyjne, którego pierwsze zręby powstały już i powstają dalej, ale którego całość należy do przyszłości. Mamy tu do czynienia z ostrożnymi — ostrożność jest zasadniczą cechą Salazara — próbami, którymi się z kolei zajmiemy z całą uwagą, na jaką nas stać.\nPrzystępuje Salazar do tego zagadnienia zgodnie ze swoją podwójną zasadą szanowania historycznej tradycji narodowej oraz scalania, a nie rozdrabniania społeczeństwa. Państwo jest i sługą narodu i jego przewodnikiem. Pozorną tę antynomię rozwiązać można, biorąc pod uwagę oba, jeśli się tak wyrazić wolno, wymiary narodu: czasowy i przestrzenny. Państwo jest o tyle sługą narodu, że winno szanować wolę jego wiekowej przeszłości, zaś o tyle przewodnikiem, że winno prowadzić, nieraz przymusem, obecne pokolenie, nie zawsze jasno umiejące się zorientować w dziejowych wytycznych i kierunkach własnego narodu. Jednakowoż przymus ten musi być zgodny z naturą i rytmem narodu, nieraz surowy, ale z krwi kości swój, nie tchnący duchem obcym w metodach i taktyce.\nTo wszystko dyktator Portugalii rozumiał. Posiadał i posiada przeciwników, opinia publiczna nie zawsze była układna. Dyktator umiał ją kształcić, przede wszystkim ciągłym podciąganiem w górę, przemawianiem do wielkości narodu, nawiązywaniem do jego przeszłości, nie deptaniem w imię państwowości po narodowych aspiracjach, czy też choćby po narodowej terminologii i narodowej obrządkowości. Żywą schedą przeszłości są jednak w oczach Salazara przede wszystkim żywe komórki społeczne, na których zamierza oprzeć swój ustrój korporacyjny — rodzina, parafia, gmina i owe zrzeszenia ekonomiczne, społeczne, kulturalne i moralne, o których już była mowa. Państwo i naród znajdują się w takim rozumieniu rzeczy jakby w stanie wzajemnego na siebie oddziaływania i wzajemnej osmozy. Raz słyszymy o dążeniu do tego, aby zorganizowane siły narodu wlać w kadry Państwa (pour les encadrer dans l’Etat), innym razem o integracji Państwa w naród i traktowaniu go jako wyrazu narodu. Chodzi tu o zbliżenie do siebie Maurrasowskiego „pays legal” i „pays reel”.\nDo tego celu służyć ma właśnie państwo korporacyjne. Dosyć trudno nam o nim mówić, bo Salazar traktuje to pojęcie trochę jako limes, jako cel, do którego się dąży, nie bardzo wiedząc, czy się go da całkowicie osiągnąć. Realizacje są tu jeszcze bardzo szczupłe, zaczątkowe, tym bardziej, że dyktaturę portugalską cechuje w tym zwłaszcza punkcie ogromna ostrożność. Bądź jak bądź, chcąc zrozumieć myśl Salazara, należy uszanować zasadę, że „korporacja przedstawia w dziedzinie ekonomicznej, spo łecznej i politycznej zasadę podstawową”(14). Zrozumieć to dość łatwo, o ile idzie o punkt widzenia ekonomiczny czy społeczny. Kryzys ekonomiczny zostanie znakomicie stępiony wtedy, gdy wspólnymi siłami pracowników i pracodawców, zgodnie pracujących w jednej organizacji korporacyjnej, zostaną unicestwione, a przynajmniej wydatnie złagodzone antagonizmy i nienawiści klasowe. Produkcja w swojej jakości, kosztach i rozmiarach musi to odczuć wydatnie. Podobnie i społeczne tarcia w takim idealnym współżyciu korporacyjnym winny sczeznąć. Jest to rozumowanie, prowadzone trochę sub specie aeternitatis i ideału, ale dobrze je mieć w pamięci. Ciekawszym jest proponowane rozwiązanie politycznej strony zagadnienia ustroju korporacyjnego.\n– „Najważniejszy problemat polityczny naszej epoki znajduje się w potrzebie zorganizowania Narodu, o ile możności na jego płaszczyźnie naturalnej („sur son plan naturel”), tzn. respektując ugrupowania spontaniczne ludzi wokół ich zainteresowań i działalności”.\nWiemy, o jakie chodzi ugrupowania. Jak sobie Salazar wyobraża przejście od tych korporacji do organizmu politycznego? Im niżej w drabinie układu społecznego, tym to jest prostsze, im wyżej — tym trudniejsze. Tak więc na najniższym szczeblu — konstytucja portugalska z r. 1933 to już zrealizowała — rady gminne wybierane są wyłącznie przez rodziny, głosami głów rodzin, które w ten sposób mają wpływ decydujący także i na szkołę powszechną. Natomiast prawa polityczne ugrupowań wyższych, zrzeszeń zawodowych, społecznych i kulturalnych, syndykatów, cechów, uniwersytetów i akademii są dopiero in statu crescendi. Zasada jest jednak wyraźna: „zrzeszenia te muszą uczestniczyć swymi głosami czy delegacją w ukonstytuowaniu Izb, gdzieby znajdowało się przedstawicielsrwo prawdziwie narodowe” (15).\nOdnosi się to do wszystkich szczebli ustroju. Korporacje mają posiadać nie tylko prerogatywy administracji lokalnej i regionalnej — ale wręcz prawa polityczne, zapewniające im wpływ na organizację Państwa” (16).\nTo ostatnie jest oczywiście najtrudniejsze. Chodzi tu o udział korporacyj w wyborach do Izb najwyższych, nie tylko samorządowych. O jakie Izby tu idzie? Salazar nie zgodził się – przynajmniej na razie – na oddanie kompetencji prawodawczej jakiejś Izbie korporacyjnej, będącej emanacją korporacji. W ypowiada się co do tego bardzo wyraźnie w przemówieniu, transmitowanym przez radio w dniu 8 grudnia 1934:\n– „Nie wierzę w skuteczność tego rozwiązania sprawy, bo, jakkolwiek szerokie byłyby interesy, zorganizowane w korporacjach, zawsze brakować im będzie przedstawicielstwa interesów narodowych i państwowych” (17) w najszerszym znaczeniu.\nTak to się tłumaczy, że mimo swego bardzo silnego krytycyzmu wobec parlamentu, nie zniósł jak dotąd Izby Ustawodawczej, aczkolwiek wierzy mocno, że przyszłość nie należy do tego typu ciał zbiorowych:\n– „Jestem przekonany – mówi w cytowanym przemówieniu -, że za jakieś lat dwadzieścia — wyjąwszy wypadek cofnięcia się na drodze ewolucji politycznej — nie będzie już zgromadzeń prawodawczych w Europie”(18).\nTymczasem jednak Izba Prawodawcza działa w Poitugalii, z tym jednak zastrzeżeniem, że Izba Korporacyjna, łącząca w sobie przedstawicieli korporacji i związków autarchicznych, jak Uniwersytety i Akademie, ma obowiązek opiniowania uprzedniego wszelkich projektów ustaw i nawet konwencji i ustaw międzynarodowych. Tymczasem tylko tyle. Ale Salazar ostrożnie i równocześnie z całą stanowczością, nie wyklucza na przyszłość (19) znakomitego rozszerzenia prerogatyw Izby Korporacyjnej:\n– „Nie jest powiedziane, że nie będzie tu leżało przyszłe rozstrzygnięcie problemu, skoro odpowiednie sekcje korporacyjne jako organy konsultatywne staną przy rządzie, pod tą postacią jedynie uprawnionym do funkcji prawodawczej” (20).\nJest to muzyka przyszłości — zapewne — ale już ją jednak słychać w przemówieniach dyktatora (21). Jeżeli tak, to trzeba nam z kolei dobrze zrozumieć dzisiejsze, zaczątkowe funkcjonowanie korporacji i Izby Korporacyjnej w Portugalii Salazara.\nWygląda to tak. Portugalia zna pięć rodzajów zrzeszeń korporacyjnych:\n1) „gremios” albo zrzeszenia patronalne pracodawców,\n2) syndykaty pracowników,\n3) rolnicze „Domy Ludowe”, jednoczące w sobie patriarchalnie właścicieli wiekich i drobnych oraz bezrolnych robotników wiejskich i służbę,\n4) zrzeszenia wolnych zawodów, wreszcie\n5) zrzeszenia „moralne”, działające na terenie nauki i sztuki.\nNas tu zajmą przede wszystkim dwa pierwsze szeregi zrzeszeń pracodawców i pracowników, ze względu na ich podstawowe znaczenie. „Gremios” grupują przedsiębiorstwa i firmy, należące do jednej branży. Zawierają umowy zbiorowe z syndykatami; wypowiadają się konsultatywnie co do spraw, ich kompetencji dotyczących; nie mogą wydawać praw, ni przepisów, sięgających poza umowy zbiorowe. Syndykaty zbudowane są podobnie, ale znajdują się pod baczną opieką rządu, ze względu na niebezpieczeństwo infiltracji komunistycznej. Zajmują się badaniem i obroną interesów zawodowych, zakładają instytucje ubezpieczeniowe, prowadzą biura pośrednictwa pracy i szkoły zawodowe. W r. 1936 były w Portugalii 183 syndykaty, liczące 80.000 członków (22). Te „gremios” patronalne i syndykaty pracownicze mogą na stopniu pośrednim tworzyć federacje, łączące pokrewne sobie gałęzie wytwórczości. Na stopniu najwyższym dopiero widzimy wspólne korporacje w ścisłym znaczeniu tego słowa, łączące federacje pracodawców i pracowników. Na samej górze znajdujemy Izbę Korporacyjną, która łącząc w sobie autarchie społeczne i korporacje, ma tak wyrażać „pays reel”, jak Izba Prawodawcza wyraża „pays legal”. Izba Korporacyjna zawiera w sobie dwa tuziny sekcji, które tu wymieniam dla dania pojęcia o jej zasięgu: hodowla i zboże, wino, leśnictwo, inne produkty rolne; tkactwo, elektryczność, budownictwo, transporty, grafika i prasa; kredyt i ubezpieczenia, handel, turystyka; sprawy duchowe i moralne; nauka i sztuka; wychowanie fizyczne i sporty; polityka i administracja; obrona kraju; sprawiedliwość; roboty publiczne i komunikacje; kolonie; administracja lokalna (samorządowa); finanse (23).\nA teraz pytanie zasadnicze. Kto rozstrzyga spory między pracodawcą a pracownikiem? Otóż tu wypada wrócić do koniecznego wciąż jeszcze rozróżniania stanu obecnego i przyszłości, do której Salazar dąży. Dziś jeszcze państwo jest arbitrem, bo tego wymagają warunki rutyny u pracodawców, a anarchii u pracowników. Intrygi zewnętrzne jeszcze działają, komunizm się czai. Ale raz drugi i dziesiąty Salazar stwierdza, że nie jest etatystą i że dąży do uwolnienia korporacji spod opieki państwa. Etatystą nie jest ani ekonomicznym, ani politycznym. Nie jest nim na terenie ekonomicznym, choć nie jest bynajmniej, ale to ani trochę liberałem ekonomicznym. Tę kwadraturę koła rozwiązuje właśnie za pomocą korporacji: „za pośrednictwem organizacji korporacyjnej -— życie ekonomiczne staje się czynnikiem organizacji politycznej”.\nA rozumie to tak:\n– „Państwo czuwa nad życiem ekonomicznym, zajmuje się nim, wspiera je, kieruje nim, w zgodzie z własnymi celami”.\nAle nie dosyć na tym:\n– „Czynniki ekonomiczne tzn. siły produktywne wchodzą w życie organiczne Państwa i stają się częścią składową konstytucji. Dochodzi się do tego nie tylko przez polityczną aktywizację pracy (tak tłumaczę: mise en valeur politique du travail), ale zwłaszcza przez nową koncepcję Państwa, do którego się dąży”(24).\nTak więc Państwo — kieruje życiem ekonomicznym? Zapewne. Ale to Państwo przyszłości nie będzie dzisiejszą machiną państwową:\n– „Dawna koncepcja Państwa, która odpowiada jeszcze jego obecnej organizacji, przemienia je na machinę ściśle i wyłącznie polityczną i administracyjną. Kiedy domagamy się od niego działalności lub wydajności („rendement”) ekonomicznej, zmuszeni jesteśm y szczepić na nim zasady elementy, instytucje życia ekonomicznego, stworzonego przez jednostki. Tak się to dzieje, że z braku synchronizmu z innymi funkcjami publicznymi państwa, ten typ działania mu nie odpowiada. Jednym słowem: takie państwo nie jest zdolne do kierowania ekonomią, musi więc albo się przeobrazić, albo z tego zrezygnować”(25).\nOtóż Salazar wierzy w to pierwsze, skoro wierzy w państwo korporacyjne. W jego ramach „miast ekonomii, kierowanej przez rządzących, możemy zdobyć ekonomię o własnym kierownictwie („economie auto – dirigee”), co daje formułę znacznie doskonalszą”.\nDojdziemy do tego wtedy, gdy — w jakiejś postaci — kraj realny zidentyfikuje się z krajem prawnym, a ustrój korporacyjny stanie się jednoznacznym z ustrojem państwowym. Jak i kiedy się to stanie? Nie wiadomo. Jedno jest pewne: zawsze zachodzić będą „chwile, w których władza najwyższa będzie interweniowała, bo kierować ekonomią nie jest to samo, co chcieć, ab y ona zadośćczyniła wymaganiom ogólnego dobra” (26). Widać w tych słowach niewątpliwie i pewne zakłopotanie i dużą szczerość w przyznawaniu się do szukania dopiero dróg nowych. Salazar robi wrażenie człowieka, pochylonego nad życiem swego kraju, z niezmierną, a może i nadmierną ostrożnością stosującego pewne środki zaradcze, i niespokojnie badającego, jak ten organizm je znosi, jak na nie reaguje. W miarę rozwoju tych reakcji, rozwoju wypadków, rozwija i swoją działalność. Jest połączeniem empiryzmu z doktryną. Nie ślepnie na pierwszy i nie głuchnie na drugą. Pewny jest przy tym swoich celów, a raczej ich hierarchii. I dlatego właśnie nie jest etatystą także i — w politycznym rozumieniu.\n– „W Portugalii nikt z nas nie śmiałby proklamować wszechwładzy Państwa wobec masy ludzkiej, będącej jeno prostą materią do realizacji politycznych. Nikt z nas nie wpadłby na pomysł uznania Państwa za źródło moralności i sprawiedliwości bez tego, aby zasady sprawiedliwości wyższej nie wznosiły (27) się ponad jego decyzjami i przepisami. Nikt z nas nie śmiałby uważać, że siła jest matką wszelkich praw, na przekór sumieniu osobistemu, prawowitym wolnościom (28) obywateli, celom koniecznym jednostki ludzkiej”.\nZastrzegłwszy się w ten sposób przeciw posądzeniu go o naśladowanie hitleryzmu i nawet faszyzmu, odciąwszy się zdecydowanie od deifikacji państwa, Salazar wyróżnia i – zgodnie z doktrynalną częścią swojej konstytucji – układa hierarchię celów państwa korporacyjnego. Oto korporacje mają służyć celom ekonomicznym, ale te służą celom narodowym, a te z kolei wartościom moralnym, i nawet religijnym. Bo, zdecydowany katolik w zdecydowanie katolickim kraju, Salazar tych celów nie ukrywa — choć jako polityk stanął jak dotąd na stanowisku rozdziału Kościoła od państwa. W lat dziesięć po zamachu z r. 1926, układając bilans dziesięciolecia, Oliveira Salazar nie zawahał się oświadczyć co następuje:\n„Pozostawiając na boku, indywidualnie i społecznie, sprawę integralnej prawdy religijnej, stwierdzamy, że potrzebujemy absolutu. Nie będziemy więc własnymi rękoma, z łona rzeczy przypadkowych i przejściowych, stwarzać tego, co istnieje poza i ponad nami. Dlatego też nie wykoleimy ku Państwu funkcji zadekretowania kultu, ani też zdefiniowania zasad moralności. Ta właśnie postawa doprowadziła nas do uznania władzy jako moralnie ograniczonej (limite moralement), i pozwoliła nam nie popełnić błędu czy zbrodni ubóstwienia Państwa, siły, bogactwa, techniki lub piękna”(29).\nJest to kropka nad i — po latach dziesięciu.\nRezultaty tego dziesięciolecia są dla Portugalii wspaniałe. Może jednak zachodzić pytanie, czy wartość ich jest szersza i czy kraje inne mogłyby z tych metod korzystać? Powiedzmy od razu, że Salazarowi obcy jest jakikolwiek mesjanizm narodowy, choć nie obce poczucie misji narodu portugalskiego, widocznej w historycznej, wspaniałej pracy kolonizatorskiej (po Anglii i Francji, Portugalia posiada trzecie z rzędu cesarstwo kolonialne, dziś jeszcze, po utracie Brazylii!). Parokrotnie zastrzega się, że pracuje dla Portugalii, z wyłączną myślą o niej, że żadnego obcego wzoru, nawet faszyzmu, naśladować nie chce i nie może — ale też, że nie ma pretensji do tego, by dawać receptę uniwersalną. Co najwyżej uważa, że doświadczenia portugalskie mogą w pewnej mierze być pouczające i dla innych krajów.\nJeżeli idzie o Polskę, stwierdźmy, że ze względu na swą kulturę rzymską i katolicką, Portugalia nie jest nam obca. Jest zaś dla nas ciekawa i dlatego, że jest krajem niezmiernie ekonomicznie i cywilizacyjnie zacofanym (sześćdziesiąt z górą procent analfabetów, brak dróg i kolei), takim więc, który — podobnie do Polski — ma wiele do nagłego odrobienia i nie bardzo ma z czego chudnąć. Ma za to ogromną nad nami wyższość w postaci swojego rezerwuaru kolonialnego. Najważniejszą różnicą między dyktaturą portugalską, a włoską czy niemiecką jest bodaj odmienność warunków terytorialnych: oto Portugalia jest krajem terytorialnie małym. Jest to dystynkcja niezmiernie ważka i w skutkach dalekosiężna. Tu bodaj należy szukać powodu ła  godnego przebiegu dyktatury, względnie łatwego ujarzmienia przez nią sił odśrodkowych i anarchistycznych (30). Ona bodaj, ta przestrzeń, umożliwiła ostrożność i powolne posuwanie się pracy organizacyjnej nowego reżimu.\nJest to wzgląd bardzo ważny i zauważony jeszcze w XVIII-ym wieku przez Monteskiusza. Autor „Ducha Praw” zdawał sobie doskonale sprawę ze związku, jaki zachodzi między naturą autorytetu państwa, a wielką przestrzenią przez to państwo objętą, i dlatego tu usprawiedliw iał nawet poniekąd rządy despotyczne dla państw wielkoprzestrzennych. Rozumiał te związki nawet Rousseau, choć nie zawsze o nich zdawał się pamiętać. Wielka część jego utopii tłumaczy się tym, że rozumował jako obywatel małej republiki helweckiej. Mała przestrzeń Portugalii, jej duże ambicje narodowe, ale jej małe ambicje polityczne, tłumaczą więc wiele: skromność dyktatora, jego łagodną ostrożność, solidność jego pracy w głąb przy braku troski o szeroką rozbudowę fasady, o reklamę i pozory. Zwłaszcza stają się nam zrozumiałe niepozorne szaty tej dyktatury; są one tak nikłe, że niektórzy kwestionują w ogóle istnienie dyktatury w Portugalii. „Dictateur sans le vouloir”, definiuje go de Reynold. Tak się wreszcie tłumaczy przede wszystkim względna łatwość, z jaką Salazar wyrzeka się etatyzmu (31). I dlatego, rozumując ostrożnie i politycznie, musimy stwierdzić, że pochw ała Salazara nie zawiera w sobie implicite wcale potępienia np. Mussoliniego. Sam Salazar by tego nie chciał; zależy mu tylko na tym, by Portugalii nie podciągać pod strychulec włoski czy niemiecki.\nMam tu pod ręką podobne rozumienie rzeczy u przedstawiciela innego „małego” państwa, u Szwajcara Gonzague de Reynolda.\n– „Nikt nie może przeszkodzić wielkiemu mocarstwu i w poczuciu się takim, i w dążeniu do tego, by się nim stać na nowo. Otóż, jedynym sposobem, aby się stać na nowo wielkim mocarstwem, po klęsce i ruinie, jest unitaryzm i forma totalna; poza jakąś chyba czczą teorią, niemożliwością jest wyobrazić sobie dziś takiego nawrotu na innej drodze”. „Natomiast dla państw małych i średnich formy totalne są niebezpieczne i niemożliwe.” (32).\nBez względu na rozmiary państwa wagę swą zachowuje natomiast antyparlamentarna, antyliberalna i antydemokratyczna postawa Salazara, która zresztą nie ma nic wspólnego z totalizmem. Bądź jak bądź, przyznaje się on do tych trzech haseł niedwuznacznie, bynajmniej się ich nie wypierając i wcale się ich nie wstydząc:\n– „Jesteśmy antyparlamentarzystami, antydemokratami, antyliberałami… Takie stwierdzenia zdolne są wywołać dreszcz grozy u pewnych narodów — nieświadomych szkód, jakie te instytucje (tzn. parlamentaryzm, demokracja, ustrój liberalny) poczyniły w krajach o innej formacji”.\nSłowa te skierowane są pod adresem zapewne wielkich demokracji zachodnich -— choć i dla nich ma Salazar ważkie słowa przestrogi, uważając, że i one bynajmniej egzaminu przed historią nie zdały (33). Chcąc zebrać główne fakty,w ynikające z analizy wydarzeń portugalskich, musimy uwydatnić punkty następujące: bez zamachu wojskowego Salazar nie byłby doszedł do władzy; podkreśla to sam wielokrotnie. Ale armia portugalska, po kilkunastu miesiącach, zrozumiała, że nie do niej należy organizowanie całokształtu życia państwowego. Wracając, z dużym pożytkiem dla kraju, do swych dziedzin wojskowych, wydała sobie świadectwo ofiarnej obowiązkowości. Innymi słowy, na początku rewolucji portugalskiej był akt siły. Ten gniot siły trwał dalej i poniekąd jeszcze trwa (34). Jeżeli naród to znosił i znosi, to tylko dlatego, że do osoby dyktatora i do jego rządu miano zaufanie, albo raczej, że, w ciągu trwania swojego, dyktatura umiała wzniecić zaufanie narodu, który jest zawsze gotów do ofiar, o ile wierzy w ich skuteczność. Tak jak przy reformie finansowej, tak i tu, u warsztatu politycznego, decyduje a la longue kwestia moralna, bo kwestia zaufania. Można rządzić przymusem bez zaufania narodu, miesięcy kilka lub kilkanaście — potem każdy miesiąc kruszy rząd, który nie umiał zaufania znaleźć.\nTo samo dotyczy budowania początkowych faz ustroju korporacyjnego. Budowę taką — na podstawach tradycyjnych — wznosi początkowo państwo, ingerując znacznie silniej, niźli to będzie czyniło wtedy, gdy ustrój ten zdobędzie się na zgodną z dobrem narodu autarchię. I znów: tego początkowego przymusu, przy budowie ustroju, dokonać zdoła tylko rząd mający zaufanie narodu. Przykład Włoch i Portugalii dowodzi, że nie musi to być rząd parlamentarny, działający na podstawach demokratyczno – liberalnych. W ostatecznym wyniku wymowa wieku XX, dochodzącego powoli do swej środkowej mety, zdaje się wskazywać na pojęcie siły, tak jak wiek XIX wskazywał na pojęcie liczby, tworzącej mechaniczną większość. Wiek nasz jest bardziej kwalitatywny niż kwantytatywny i zwłaszcza bardziej dynamiczny. Burzymy się dziś mniej więcej wszędzie przeciw tyranii majoryzowania (36) liczbowego, tak słodkiego dla Jana Jakuba! Natomiast szanujemy pojęcie siły społecznej, którą pragniemy wyszukać, zakumulowaną w pewnych punktach społecznej tkanki. W pewnej mierze można by i tu wrócić do dwuwymiarowości narodu i uznać liczenie głosów równych za wyraz przestrzeni narodu, tzn. jednego, obecnie na tej przestrzeni żyjącego pokolenia, pojętego mechanicznie i egalitarnie; zaś wciąganie sił społecznych rozumieć by trzeba jako wynik osadu długich wieków historii narodu, jego więc trwania w czasie, które wytworzyło owe gniazda i ośrodki dynamiki społecznej. Mąż stanu operuje dziś w swoim kraju nie sumowaniem liczb, ale wynajdowaniem i oceną sił w narodzie.\nza: “Polityka narodowa” nr 1/1938\nWładysław Folkierski (1890 – 1961) był politykiem Narodowej Demokracji, historykiem literatury francuskiej, romanistą, profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był członkiem Ligi Narodowej od 1926 r. W 1939, po napaści Niemiec na Polskę, wyjechał do Anglii. Przed wojną związany z Obozem Wielkiej Polski i endecją, na emigracji wchodził w skład Rady Narodowej (1940–1941) oraz rządu RP na uchodźstwie; kierował resortem prac kongresowych (1944–1947) oraz wyznań religijnych i oświecenia publicznego (1947–1949). W latach 1949–1954 był członkiem Rady Politycznej, a od 1954 członkiem Rady Jedności Politycznej. Na emigracji pełnił funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, brał udział w pracach Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie oraz Komitetu Opieki nad Biblioteką Polską w Paryżu.\n(1) Oliveira Salazar — „Une revolution dans la paix.” Flammarion, 1936. Obecnie,przed paru tygodniami, ukazał się popularny skrót tego tomu p. t. „Comment on releve un Etat”, u tegoż wydawcy.\n(2) Świadomie podałem tu szereg dat tych przemówień dla zobrazowania rytmu i postępu poruszanych problemów i reform.\n(3) Leon de Poncins. — ,,Le Portugal refait”, 1936.\n(4) Śladów wojskowego pochodzenia swojego reżimu Salazar nigdy nie zaciera i parokrotnie do nich nawiązuje: „rien de ce qui s’est fait n’aurait ete fait sans son intervention”, powiada energicznie o armii („Une revolution dans la paix”, str. 274). I jeszcze, kładąc nacisk na brak rozlewu krwi bratniej w czasie zamachu: „1’armee portugaise dechinait le mouvement glorieux sans repandre le sang, parce qu’a vrai dire la voix du commandement ne fut que l’expression militaire d’un ordre irresistible de la Nation” (str. 265). Najpełniej zaznaczył Salazar charakter i granice tego w ystąpienia armii w przemówieniu z 28 maja 1932: „Comme homme d’Etat, et dans la conviction de servir 1’honneur de 1’armee, j’ai toujours lutte pour que l’intervention de la force armee, au moment ou elle a voulu assurer son appui necessaire a une oeuvre qui, sans elle, n’etat pas realisable, ne soit pas reduite aux proportions d’un pronunciamento… a ce point de vue, le seul que je\ncrois vrai, 1’armee ne doit pas faire de politiąue… mais doit etre jusqu’au bout la garantie et le gage de la revolution nationale”, (str. 122).\n(5) Carmona znany był od roku 1925, gdy, jako prokurator, domagał się uwolnienia członkow spisku nacjonalistycznego — ze względu na to „iż kraj jest chory”!\n(6) Co prawda Salazar nie miał przeszłości politycznej; w r. 1921 dostał wprawdzie był mandat poselski, ale — po jednym dniu pobytu w Izbie zrezygnował z niego.\n(7) Już teraz cytuję książkę, która była mi pomocną w ciągu całego szkicu: Antonio Ferro, „Salazar, Le Portugal et son chef”. Jest to szeroki, parudniowy interview, udzielony autorowi przez samego Salazara. Antonio Ferro jest dziś ministrem propagandy w rządzie Salazara. Jest to równocześnie wybitny pisarz portugalski.\n(8) Wystarczy tu wskazać, że stopa procentowa spadła z 11 na 3,75! Wystarczy to, sądzę, jako wskaźnik, — i nie ma tu chyba powodu podawania cyfr porównawczych deficytu i długów, zwłaszcza krótkoterminowych, przed erą i po erze Salazara.\n(9) „Une Revolution dans la paix”, str. XXIX. Słowa te znajdują się w długiej, syntetycznej przedmowie, którą autor poprzedził zbiór swoich przemówień.\n(10) „J’ai hesite longuement ayant de me resoudre a publier ce livre et, surtout, a le publier en France: n’ai-je pas, en effet, la certitude que, parmi les maitres qui ont forme ma pensee, c’est aux Franęais que je suis le plus redevable et que c’est a eux que je dois 1’orientation de ma modeste culture?”\n(11) „Une revolution dans la p aix”, str. 157— 8.\n(12) loc. cit. str. 60.\n(13) loc. cit. str. 94— 5.\n(14) „La Corporation represente dans le domaine economiąue, social et politiąue „le principe de b ase” cf. „Comment on releve un Etat”, str. 13.\n(15) „Comme tels ils doivent concourir par leur vote ou leur representation a la constitution de Chambres ou l’on souhaite trouver une delegation vraiment nationale”. „Una Revol.” str. 95.\n(16) „Les corporations ne doivent pas seulement posseder les prerogatives de radministration locale et regionale… mais elles doivent aussi posseder des droits politiąues avec influence dans 1’organisation de 1’Etat.” str. 97.\n(17) ,J e ne crois pas a 1’efficacite de cette solution, d’abord parce que, ąuelle ąue solt l’extension des interets organises dans les Corporations, il y m anąuera toujours la representation d’interets nationaux, de ces interets de 1’Etat meme…”, str. 235.\n(18) Loc. cit. 234. „Je suis persuade ąue d’ici vingt ans, a moins d’un recul dans l’evolution politique, il n’y aura plus d’assem blees legislatives en Europę.”\n(19) Konstytucja Salazarowska zaworowała sobie prawo rewizji co lat dziesięć!\n(20) Słowa te brzmią dość sybilińsko, ale intencja w cale zabójcza dla niekorporacyjnego ustroju jest wyraźna: „rien ne nous dit ąue ce ne sera pas la futurę solution du probleme, les sections respectives etant les organes consultatifs ąui assisteront le gouvernement des lors et sous cette formę seul investi de la fonction de legiferer.”\n(21) Dla zrozumienia pełnego zapatrywań Salazara na Izbę Prawodawczą, taką, jaka jeszcze istnieje w Portugalii, dodamy, że zajmuje się ona jedynie swą funkcję ustawodawczą i kontrolną. Rząd jest odpowiedzialny jedynie przed prezydentem Rzeczypospolitej.\n(22) Dane te czerpię z książki prof. Gonzague de Reynolda „Portugal”. Spes, 1936.\n(23) cf. Gonzague de Reynold op. dt.\n(24) loc. d t. 180.\n(25) loc. cit. 183.\n(26) loc. cit. 183— 4. — W takim ujęciu „kierowanie” ekonomią traci znakomicie na sile i ogranicza się do pewnej kontroli zawsze możliwych przerostów.\n(27) „ne se superposent”.\n(28) Bardzo ważne, a po polsku trudne do oddania, jest to rozróżnienie liczby mnogiej: libertes, a nie liberte! Znów terminologia maurrasowska.\n(29) Loc. cit. 266.\n(30) Nie należy jednakże lekcew ażyć infiltracji komunistycznych do Portugalii! Nie jest wykluczone, że sam Salazar nieco je nie docenia. Przypomnieć tu trzeba szereg już spisków i zamachów na życie dyktatora.\n(31) „Je dis autorite plutót que dictature, car le regime de Salazar nest pas une dictature au sens absolu du terme. Salazar n ‘a jam ais voulu accepter toutes les libertes pour lui, pour son gouvernement, pour l’Etat. II veut, au contraire, restituer d son peuple les libertes essentielles. Salazar n’est pas etatiste, Salazar est antietatiste. II se sert de la dictature comme du seul moyen possible de ramener l’Etat, en le sortant de 1’etatisme, dans son domaine propre qui n’est pas de tout faire, mais de tout diriger. (Reynodl, op. cit. 275). I jeszcze „Ce regime est constitutionnel, car il ne faudrait pas croire qu’une constitution dut necessairement etre liberale et parlementaire. Salazar ne peut pas tout faire, s’il peut tout empecher” (str. 331).\n(32) Jest to oświadczenie tak ważne i na czasie w ustach działacza katolickiego, bliskiego Watykanowi, jakim jest Gonzague de Reynold, że nie waham się słów tych zacytować w oryginale: „.. on ne saurait empecher une grande puissance ni de sesentir telle, ni de youloir redeyenir telle. Or le seul moyen qu’lle ait de redeyenir telle, apres la defaite et la ruinę, c’est 1’unitarisme la formę totalitaire: sauf en theorie, il est impossible de concevoir son redressement d’une autre m aniere aujourd’hui… En revanche, pour les petits ou moyens, les formes totalitoires sont dangereuses, et d’ailleurs, im possibles”, loc. cit. 326.\n(33) „Une revolution dans la paix”, str. XXX. I dalej: „Une des grandes erreurs du XIXe siecle fut de considerer ąue le parlementarisme anglais, la democratie anglaise constituaient un regime capable de s’adapter a tous les peuples europeens. Voici quel en fut le resultat: la democratie parlementaire a abouti partout a l’instabilite et au desordre – sauf, peut-etre, en Suisse et dans ąueląues pays du Nord”(XXX). W Anglii samej też nie najlepsze są bodaj wyniki: „Nous savons ąue le Parlement ne gouveme pas en Angleterre: mais n’empeche-t-li pas parfois le gouvemement de gouverner?'”, X X X I.\n(34) Nie należy idealizować ponad miarę stosunków portugalskich. Była tam i jest jeszcze mniejszość niezadowolona.\n(35) Tardieu w swych książkach ostatnich, zwłaszcza w „La profession parlem entaire” (Flammarion, 1937), bardzo ostro protestuje przeciw tyranii połowy zgromadzenia + jeden głos.\nPoprzedni artykułAndrzej Duda: “Ten termin wyborów wtedy może okazać się nie do utrzymania”\nNastępny artykułPakistan i Afganistan: Meczety pełne podczas piątkowych modłów. “Nie wierzymy w koronawirusa, wierzymy w Allaha” [WIDEO]\nJesienią wprowadzili do parlamentu 1 posła. Teraz na narodowców chce już głosować 6.9 proc. wyborców portugalskich\nPortugalia: Pierwszy nacjonalista w parlamencie od 45 lat, od upadku Nowego Państwa w 1974 r.


Tañcz±ce "Pszczó³ki" z Têczowego Przedszkola nr 3 w Lubsku\nVII Wojewódzki Konkurs Krajoznawczy\nGala Nadania Sztandaru Szko³om im. Edmunda Bojanowskiego w Lubsku\nW ¿yciu ka¿dego cz³owieka s± chwile niezwyk³e, które zapadaj± na sta³e w jego pamiêci. Takim donios³ym wydarzeniem dla dzieci, rodziców, dyrekcji, grona pedagogicznego i pracowników Szkó³ imienia Edmunda Bojanowskiego w Lubsku jest uroczysto¶æ nadania sztandaru, ufundowanego przez organ prowadz±cy - Zak³ad Doskonalenia Zawodowego w Zielonej Górze.\nTa niezwykle podnios³a uroczysto¶æ, która na zawsze zapisze siê na kartach historii szko³y odby³a siê 2 grudnia 2014 roku. Tego dnia obchodzili¶my tak¿e ¦wiêto Patrona Szko³y oraz go¶cili¶my partnerów z projektu pt.: „Grajmy nasze hymny, dzielmy siê naszymi tradycjami”.\nO godzinie 10:00 go¶cie, nauczyciele i m³odzie¿ szkolna uczestniczyli w mszy ¶wiêtej celebrowanej przez ksiêdza proboszcza W³adys³awa Tasiora, na której odby³a siê ceremonia po¶wiêcenia Sztandaru- symbolu nauki i pracy dla dobra szko³y, gminy i ojczyzny.\nDalsza czê¶æ uroczysto¶ci odby³a siê w Lubskim Domu Kultury, prowadzili j± Joanna Ziêba i Miros³aw Sawicki. Rozpoczê³a siê ona polonezem w wykonaniu uczniów Szko³y Podstawowej im. E. Bojanowskiego. U¶wietni³y j± tak¿e poczty sztandarowe z zaprzyja¼nionych szkó³ .\nPani Dyrektor Renata Jasiñska przywita³a zgromadzonych go¶ci. Nastêpnie Prezes Zarz±du Zak³adu Doskonalenia Zawodowego Jarzy Stawski wrêczy³ sztandar Pani Dyrektor, kolejnym krokiem by³o przekazanie go Szkolnemu Pocztowi Sztandarowemu, w sk³ad którego weszli wyró¿nieni uczniowie : Marta Mi¶kiewicz, Weronika Kucharska i Marcel Koniecki.\nSztandar jest wyrazem szacunku dla symboli szkolnych i pañstwowych. Uczy godnej postawy i sk³ania do przejmowania zasad postêpowania Patrona Szko³y- b³. Edmunda Bojanowskiego. Awers: wykonany jest z tkaniny satynowej w kolorze ecru. Prawa strona to wizerunek Patrona Szko³y z napisem: „Szko³y im. Edmunda Bojanowskiego w Lubsku”. Rewers: wykonany z tkaniny satynowej w kolorze czerwonym z bia³ym or³em w tle i napisem Rzeczpospolita Polska.\nKolejnym wa¿nym punktem programu by³o ¶lubowanie, do którego wyst±pili wzorowi uczniowie Szkó³ im. Edmunda Bojanowskiego: Patrycja Janiak, Emilia Soko³owska, Szymon Dylewicz, Wiktor Grabowski, Adrian Hulko, Dagmara Ko³odziej, Martyna Jasiñska, Rafa³ Zawa³a, Daniel Pa¶, Sylwia Ziemba, Eryk Dobrzañski, Paula ¦liwka. Tekst ¶lubowania zosta³ uroczy¶cie zadeklamowany przez uczennicê klasy VI Juliê Hekkert.\nG³os zabrali równie¿ zaproszeni go¶cie, podziêkowania z³o¿y³a Pani Wioletta Markulak wizytator z Kuratorium O¶wiaty. Natomiast w imieniu palcówek o¶wiatowych g³os zabrali: Pani El¿bieta Ha¶ci³o- Dyrektor Szko³y Podstawowej nr 1, Pani Monika Przysmak- Dyrektor Niepublicznego Gimnazjum dla M³odzie¿y w Lubsku, Pan S³awomir Muzyka- Dyrektor Szko³y Podstawowej w Jasieniu.\nKolejna czê¶æ programu po¶wiêcona by³a historii Szkó³ Bojanowskich, które istniej± ju¿ od 2005 roku. Prezentacjê multimedialn± przygotowa³a i przedstawi³a zgromadzonym go¶ciom Pani Joanna Ziêba.\nNastêpnie reprezentanci szkó³ partnerskich realizuj±cy program projektu: „Grajmy nasze hymny, dzielmy siê naszymi tradycjami” kolejno prezentowali polski hymn. Byli to partnerzy z Bu³garii, Grecji, W³och, Turcji i Rumunii. Aran¿acja hymnu polskiego by³a wielce oryginalna i urozmaicona. Zwieñczeniem ho³du z³o¿onego polskiej tradycji, by³o od¶piewanie hymnu polskiego przez Dyrekcjê, Grono Pedagogiczne i uczniów Szkó³ Bojanowskich.\nUroczym akcentem by³a prezentacja tañca przez najm³odszych wykonawców z Przedszkola numer 3 w Lubsku. Wywo³a³a u¶miech na twarzach zgromadzonych go¶ci.\nW najwa¿niejszych momentach uroczysto¶ci mogli¶my us³yszeæ d¼wiêk werbli marszowych. W sk³ad „Korpusu werblistów” weszli uczniowie Szkó³ im. Edmunda Bojanowskiego, którzy wykazali siê doskona³ym poczuciem rytmu. Dziêki Panu Stefanowi Ciê¿kowskiemu, który czuwa³ nad przygotowaniem, uczniowie mogli u¶wietniæ tak wa¿n± uroczysto¶æ.\nW ostatniej czê¶ci programu swoje umiejêtno¶ci artystyczne zaprezentowali przedstawiciele szkó³ partnerskich, uczestnicz±cych w projekcie „Grajmy nasze hymny, dzielmy siê naszymi tradycjami”. Jako pierwsi zaprezentowali siê go¶cie z Bu³garii, którzy w piêknych strojach zatañczyli tradycyjny, bu³garski taniec. Nastêpnie zostali¶my wprowadzeni w ¶wi±teczny nastrój dziêki wys³uchaniu kolêdy w wykonaniu grupy z Rumunii. Równie¿ reprezentanci W³och, Grecji oraz Turcji zaprezentowali tradycyjne tañce, miêli¶my tak¿e okazjê zobaczyæ ich wspania³e, narodowe stroje.\nNie oby³o siê tak¿e bez podziêkowañ sponsorom, na których pomoc zawsze mog± liczyæ Szko³y im. E. Bojanowskiego. Pani Dyrektor Renata Jasiñska przekaza³a podziêkowania dla Pani Angeli Rajman – przedstawicielki firmy Magnolia, która zawsze swoimi s³odko¶ciami wspiera dzia³ania szko³y.\nDziêkujemy wszystkim, którzy nawet w jak najskromniejszy sposób przyczynili siê do pomocy, s³u¿yli wsparciem, tworzyli atmosferê tak podnios³ego ¶wiêta w naszej placówce, pozostawiaj±c niezatarte wspomnienia i mnóstwo niezapomnianych wra¿eñ.\nBr±zowy medal Mistrzostw Polski M³odzików w zapasach styl klasyczny dla zawodnika z Lubska\nW Janowie Lubelskim w dniach 28-30 listopada odby³y siê Mistrzostwa Polski M³odzików w zapasach styl klasyczny. ¦wietnie w tej imprezie wypad³ zapa¶nik z UKS „ZST” Lubsko Marcel Koniecki (uczeñ II klasy Gimnazjum im. E. Bojanowskiego w Lubsku). Marcel w kat. wagowej do 100 kg. wywalczy³ br±zowy medal k³ad±c w ostatniej walce na ³opatki swojego przeciwnika Damiana Wodo z Radomska. Pawe³ Kozaczewski kat. 59 kg. zaj±³ 8 miejsce, natomiast Dawid Korzyszczak kat. 38 kg. wywalczy³ 12 miejsce. Br±zowy medal Marcela Konieckiego to pierwszy w piêcioletniej historii lubskich zapasów medal z Mistrzostw Polski M³odzików o¶wiadczy³ trener Miros³aw Sawicki. W zawodach startowa³o 206 zawodników z 45 klubów z ca³ej Polski. Za pomoc w organizacji wyjazdu na Mistrzostwa Polski UKS „ZST” dziêkujê Lubskim Wodoci±gom i Kanalizacji.\nGimnazjum im. E. Bojanowskiego ugo¶ci Europê\nW dniach od 1 do 5 grudnia bie¿±cego roku Gimnazjum im. E. Bojanowskiego przyjmie w szkolne progi go¶ci z zagranicy. Mowa oczywi¶cie o partnerach projektu Play our anthems, share our traditions, którzy tym razem odwiedzaj± Polskê. Od wielu tygodni gimnazjali¶ci i ich nauczyciele prowadz± przygotowania do przyjêcia partnerów z W³och, Grecji, Bu³garii, Rumunii oraz Turcji. W¶ród planowanych dzia³añ znajduj± siê m.in. spotkania integracyjne, zapoznanie go¶ci z histori± i struktur± regionu, wyjazdy krajoznawcze itp.\nDo od dawna wyczekiwanej wizyty pozosta³o ju¿ tylko kilka dni. Nie mo¿emy siê doczekaæ!\nGala Nadania Sztandaru Szko³om im. E. Bojanowskiego\nTrwaj± przygotowania organizacji Gali Nadania Sztandaru Szko³om im. E. Bojanowskiego w Lubsku. Uczniowie i nauczyciele wspólnie planuj± uroczysto¶æ, która dla ich szkó³ stanowiæ bêdzie jeden z najwa¿niejszych dni. Zaprosili¶my ju¿ go¶ci, udekorowali¶my Lubski Dom Kultury, przygotowali¶my liczne atrakcje. Pozostaje odliczanie kolejnych dni do dnia 2 grudnia 2014, czyli do dnia, w którym otrzymamy nowy sztandar.\nCztery medale lubskich zapa¶ników\nW dniu 08.11.2014r. w Pieñsku odby³a siê kolejna edycja Miêdzywojewódzkiej Ligi Zapa¶niczej. W zawodach tych startowa³o 140 zawodników z 16 klubów z woj. dolno¶l±skiego, lubuskiego i wielkopolskiego. Organizatorem by³ UKS „Hutnik” Pieñsk. Lubsko reprezentowa³o 10 zawodników. ¯adnych szans nie da³ swoim rywalom Dawid Korzyszczak Gim. Bojanowskiego w Lubsku. Wygra³ swoje wszystkie walki i przywióz³ z Pieñska z³oty medal. Bardzo dobrze wypadli równie¿ Szymon Mormol SP 2 w Lubsku oraz Krystian Pa¶ SP Bojanowskiego w Lubsku, którzy zajêli drugie miejsca. Br±zowy medal zdoby³ natomiast Patryk Guba³a SP Bojanowskiego w Lubsku. Na wysokich pi±tych miejscach po ¶wietnych walkach uplasowali siê Krystian Kura¶, Wiktor Grabowski oraz Nikodem Bobryk (wszyscy SP Bojanowskiego). Miejsca VII wywalczyli natomiast Pawe³ Kozaczewski, Sebastian ¦liwka oraz Hubert Fudali (wszyscy Gim. Bojanowskiego). Uczniowski Klub Sportowy „ZST” za wszelk± okazan± pomoc w realizacji sportowych zamierzeñ dziêkuje Lubskim Wodoci±gom i Kanalizacji.\nPozycje :: 10 - 18 z 642


Skorzystaj z usług firmy kontraktowej oraz obniż wydatki związane z produkowaniem towaru | Zamilsteel\nPosiadając własną firmę, musimy zwracać uwagę na wydawane fundusze. Możemy w różny sposób je zmniejszyć a także zwiększyć szybkość pracy przedsiębiorstwa. Z pomocą nadchodzą inne firmy, które mogą nas wesprzeć.\nProdukcja kontraktowa przykładowo części elektronicznych polega głównie na zleceniu innej firmie montażu oraz przygotowaniu tworzonych towarów do sprzedaży. Nasze kierownictwo będzie zajmowało się ustaleniem cen czy też transportem towaru do sklepów.\nJeżeli ciekawi Cię problematyka poruszana w niniejszym artykule, sprawdź pełną ofertę (http://elmet-produkcja.pl/cnc-swidnica/), a na pewno będzie ona dla Ciebie godna uwagi.\nW farmacji jest to często stosowany zabieg, firmom zlecane jest na przykład powlekanie tabletek jak również ich zapakowanie, natomiast ich właściwym producentem jest zlecająca firma – produkcja kontraktowa na Taka forma produkcji pozwala nam znacząco obniżyć wydatki związane z budowaniem hali produkcyjnych lub zakupem odpowiedniego sprzętu potrzebnego do montażu. Można przyspieszyć produkcje oraz zmniejszyć koszty nawet o 50 procent dzięki kontraktowaniu z innymi firmami. Mogą one też (pełna oferta ustawników) zajmować się serwisem na przykład naszego sprzętu elektronicznego.\nProducent podzespołów posiada zdefiniowane wytyczne co do produkcji a także montażu wybranych elementów i musi ich obowiązkowo przestrzegać. Organizowane są przystosowane stanowiska do montażu dla pracowników bądź wykorzystywanych maszyn – producent podzespołów – firma Hi-pl. Gotowe części najpierw są poddawane testom kilka razy, żeby zagwarantować klientom produkty dobrej jakości. Po zdaniu testów produkty są odpowiednio pakowane jak również transportowane do zlecającej pracę firmy.\nFirmy zajmujące się tego rodzaju montażem powinny być wyposażone w potrzebne urządzenia też takie, które przyspieszą produkcję. Czasami firmy obsługują też serwis uszkodzonych sprzętów od klientów. Jest to wyjątkowo wygodne, ponieważ w miejscu produkcji posiadają zamienne części jak również te potrzebne do pracy podzespołu.\nKorzystając z ofert firm kontraktowych zmniejszymy wydatki związane z kupnem nowych maszyn. Też, gdy nie mamy miejsca na budowę hali produkcyjnej, tego typu współpraca będzie się doskonale sprawdzać. Zagwarantujemy klientom dobrej jakości produkty i przy okazji sami obniżymy wydatki.


A za oknem.... - Niezależne Forum Ławeczkowe\nWysłany: Wto 15:43, 20 Mar 2007 Temat postu:\nMiron a jak tam twoje ciuszki , masz w czym wracac??\nWysłany: Wto 16:02, 20 Mar 2007 Temat postu:\nnapewno ubiorę się w suche ciuchy które za minutę jazdy będą znów ... ehh nie wiem nawet jak to opisać\nWysłany: Wto 23:48, 20 Mar 2007 Temat postu:\n... ehh nie wiem nawet jak to opisać\nCzasami nie ma co kombinować. Będą po prostu mokre\nWysłany: Czw 10:39, 22 Mar 2007 Temat postu:\nDzisiaj za oknem śnieg. I to nie takie sobie padanie, ale ŚNIEŻYCA najprawdziwsza. Oczywiście jest powyżej zera, więc większość się topi, ale i tak wrażenie jest niesamowite. Jednak Pani Zima postanowiła nam jeszcze zamieszać, hehe. Sio już, sio.\nWysłany: Czw 12:00, 22 Mar 2007 Temat postu:\nJax Twoja Pani Zima jest juz u mnie buuuu\nSypie sniegiem rowno i jak ja dojade do domu, chyba sanki pozycze\nWysłany: Wto 9:33, 03 Kwi 2007 Temat postu:\nkwitnie sobie mirabelka\ni znowu zimowato się zrobiło - przynajmniej lokalnie\nwszystko przysypane bialymi płatkami\nWysłany: Wto 9:56, 03 Kwi 2007 Temat postu:\nBestyjko ... bałwana !!! ... ulep bałwana\nWysłany: Wto 14:24, 03 Kwi 2007 Temat postu:\nlecę zgarniać na szuflę\ndo robieniaz czegoś ( bo z kogoś to i owszem)\nbałwana to ja się nie nadaję\nale może misia namówię\nza oknem .... słoneczko, motylki fruwają, ptaszki śpiewają, pachnie wiosną ..... i zmianami\nDublin - za oknem prawie lato\nWysłany: Pon 9:20, 16 Kwi 2007 Temat postu:\nPoznań - za oknem lato. Już nie prawie\nCzwa - upał!! Kuźwa ... przydałaby się większa lodówka\nWysłany: Czw 13:40, 24 Maj 2007 Temat postu:\nI nastaly moje ulubione dni\nBiegam po ogrodzie podlewam sadze i na koniec siadam z kubeczkiem kawy na mojej laweczce i oddaje sie slodkiemu lenistwu\nOstatnio zmieniony przez toska69 dnia Czw 14:22, 24 Maj 2007, w całości zmieniany 1 raz\nToska ;> a Ty masz konie ?\nWysłany: Czw 14:23, 24 Maj 2007 Temat postu:\nNo cooo wrabalam jedna litereeeee zdarza sie