Ruchy gimnastyczne w Europie w XIX w.\nWielu spośród nas nie wyobraża sobie życia bez regularnej dawki sportowych emocji. Pasjonujemy się meczami piłki nożnej, siatkówki, piłki ręcznej, żużla lub skokami narciarskimi. Trudno sobie zatem wyobrazić czasy, gdy ćwiczenia fizyczne uważano za zarezerwowane dla nielicznych: wojska, straży pożarnej, czy akrobatów cyrkowych. Co więcej, był taki okres w naszych dziejach, kiedy zupełnie nie zdawano sobie sprawy z dobroczynnego wpływu ruchu na zdrowie człowieka. Gdzie zatem szukać źródeł zmian, które doprowadziły nas do stanu obecnego? Sięgnąć należy do XIX wieku i triumfalnego pochodu armii francuskich przez pola i lasy nowożytnej Europy. Okres tzw. wojen napoleońskich przyniósł porażkę cieszącej się sławą niepokonanej armii pruskiej, ale także np. utratę przez Królestwo Szwecji niemal połowy terytorium (dzisiejszej Finlandii). Dlatego to w tych państwach zaczęto szukać sposobu na odbudowanie morale narodu z jednej oraz przygotowania rezerw wojskowych z drugiej strony.\nĆwiczenia z drabinkami\nZarówno Pehr i Hjalmar Lingowie w Szwecji, jak i Ludwig Jahn w Niemczech uznali, że połączenie wychowania patriotycznego oraz gimnastyki spełnia obydwie te funkcje. W ten sposób Skandynawowie stworzyli system gimnastyki szwedzkiej, który od początku dostosowany był do użycia w szkołach, a Niemcy stworzyli ruch gimnastyczny (turnverein) oparty o ogniska, czyli stowarzyszenia wyposażone w boiska oraz sale ćwiczeń. Ostatecznie ci ostatni wprowadzili swój typ ćwiczeń do szkół.\nPokazy gimnastyczne członków „Sokoła” w trakcie VIII Zlotu, Katowice 1937 r.\nW Anglii natomiast rozwinął się sport oparty przede wszystkim o gry zespołowe, który na kontynent europejski zaczął szerzej docierać dopiero na początku XX w. Błyskawiczne zwycięstwo Prus nad Cesarstwem Austriackim, a następnie Cesarstwem Francuskim zwróciło oczy państw zachodnich na kwestię wychowania fizycznego w wojsku. We Francji, Hiszpanii i państwach włoskich zaczęto prowadzić badania nad wpływem ćwiczeń fizycznych na kondycję i możliwości żołnierzy. Tymczasem popularność ognisk turnerskich i ich działalność wśród Niemców, nawet tam gdzie stanowili element napływowy, zaczęła budzić niepokój lokalnej ludności.\nNajszybciej zareagowali Czesi, którzy w ramach ruchu „budzicielskiego” postanowili stworzyć własny, narodowy ruch gimnastyczny. Jego początkiem było założenie w 1862 roku Praskiego Zrzeszenia Gimnastycznego, któremu wkrótce nadano nazwę „Sokół”. Hasłem czeskich Sokołów stało się „tužme se”, czyli „krzepmy się”. Na wzór tego stowarzyszenia zaczęto tworzyć kolejne i tak ruch sokoli w Czechach przed I wojną światową sięgnął liczby ok. 120 tys. członków.\nSokolstwo Polskie w latach 1867-1914\nNiedługo po powstaniu „Sokoła” czeskiego upadło powstanie styczniowe na ziemiach polskich. Wielu uważało, że przyczyną porażki było słabe organizacyjne i wojskowe przygotowanie powstańców oraz niewielki poziom uświadomienia narodowego w niższych klasach społecznych. Uznano, że najbliższe lata trzeba poświęcić na budowanie tożsamości, tworzenie kadr i szerokiego zaplecza narodowego na przyszłość. W 1866 roku studenci lwowscy Klemens Żukotyński i Ludwik Goltental postanowili przeszczepić z Pragi wzór stowarzyszenia gimnastycznego wzbogaconego o cele i idee patriotyczne. Zyskali oni wsparcie byłego majora wojsk powstańczych Jana Żalplachty-Zapałowicza. Wkrótce dzięki wsparciu wybitnych osobistości Lwowa i Galicji takich jak Jan Dobrzański, czy Józef Milleret doprowadzili do zarejestrowania 7 lutego 1867 roku Towarzystwa Gimnastycznego we Lwowie. Dwa lata później wzorem czeskim przyjęło ono nazwę „Sokół”.\nPoczątki polskiego sportu\nNowe stowarzyszenie rozpoczęło swą działalność od zajęć gimnastyki i szermierki, ale szybko wachlarz działań uległ powiększeniu. Przy Towarzystwie powstała ochotnicza straż ogniowa, zaczęto praktykować wycieczki z elementami sportu, eksperymentowano z nowymi formami aktywności – np. jazdą na rowerze. Po dwóch latach dra Józefa Millereta na stanowisku prezesa zastąpił Jan Dobrzański, redaktor „Gazety Narodowej” i gorący orędownik apolityczności Towarzystwa. Dzięki niemu uniknęło ono losu chociażby organizacji „Orzeł Biały”, która została zlikwidowana przez władze austriackie. Początkowo gimnastyki uczyli instruktorzy ochotniczej straży ogniowej, a całością kierował dr Wenaty Piasecki. Pod jego kierunkiem gimnastyka w „Sokole” lwowskim wzorowała się na gimnastyce przyrządowej zwanej niemiecką. Po jego odejściu i przyjęciu Czecha Franciszka Hochmana zaczęto przejmować wzory czeskie. Dopiero nadejście Antoniego Durskiego zaowocowało wykształceniem się polskiego stylu, który nazwano gimnastyką sokolą. Przetrwała ona do końca pierwszej dekady XX wieku, kiedy zaczęła ją wypierać gimnastyka lecznicza zwana szwedzką.\nLata 70-te to nadejście nowych, młodych i dynamicznych działaczy takich jak np. Antoni Dziędzielewicz, czy dr Tadeusz Żuliński. To z inicjatywy tych ostatnich powstał w 1881 roku „Przewodnik Gimnastyczny Sokół”, główny organ Sokolstwa i pierwsze fachowe czasopismo poruszające sprawy kultury fizycznej na ziemiach polskich. Założenie „Przewodnika…” uznano za początek polskiej prasy sportowej. „Sokół” lwowski w poszukiwaniu funduszy na działalność i budowę własnego gmachu oraz możliwości oddziaływania na społeczeństwo, a także propagowania gimnastyki stworzył komisję zabawową, która odpowiadała za organizowanie zabaw, loterii, festynów itp.\nPierwsza strona „Przewodnika Gimnastycznego Sokół”\nSokołom, wśród których było wielu lekarzy, udało się przekonać wpływowe środowiska galicyjskie, że uczniowie, którzy dużo czasu spędzają w szkole, a potem uczą się w domu potrzebują ruchu i ćwiczeń fizycznych do właściwego rozwoju. Dzięki temu Towarzystwu zlecono prowadzenie zajęć gimnastycznych dla uczniów niektórych szkół lwowskich, a wkrótce dano prawo do szkolenia nauczycieli gimnastyki z innych miast. To zaś było wstępem do wprowadzenia zajęć wychowania fizycznego do szkół w ogóle.\nTo właśnie dzięki wspomnianemu kursowi dla nauczycieli ideą sokolą zafascynował się profesor gimnazjalny z Tarnowa Ignacy Przybyłkiewicz. W 1883 roku zainicjował zebranie założycielskie oraz zorganizował ćwiczenia dla chętnych. Statut „Sokoła” tarnowskiego został zatwierdzony przez władze rok później i był on wzorowany na statucie Towarzystwa lwowskiego. W tym samym czasie powstała również filia „Sokoła” w Stanisławowie, a w latach następnych niczym „grzyby po deszczu” zaczęły powstawać Towarzystwa Gimnastyczne „Sokół” w całej Galicji. I tutaj należy podkreślić, że wszystkie towarzystwa sokole na ziemiach polskich (ostatecznie powstało ich ponad 800) wzorowały się na pierwotnym „Sokole” lwowskim i nie tylko pod względem formalno-organizacyjnym, ale także ze Lwowa czerpały inspiracje do aranżowania własnej aktywności.\n„Sokół-Macierz” był też niedoścignionym wzorem pod względem liczebności Towarzystwa sięgając momentami liczby blisko 2000 członów i szkoląc ok. 1500 uczniów. Jednym z ważniejszych osiągnięć „Sokoła” lwowskiego było wybudowanie w latach 1882-1884 własnego budynku, który nazwano Sokolnią. Ten sukces również stał się drogowskazem dla wszystkich następnych gniazd „Sokoła”, które także dążyły do posiadania własnych siedzib.\nStadion „Sokoła-Macierzy” we Lwowie\nW 1892 roku na I Zlocie Sokolstwa Polskiego z okazji 25-lecia gniazda lwowskiego zdecydowano o połączeniu wszystkich gniazd galicyjskich w jeden Związek Polskich Gimnastycznych Towarzystw Sokolich w Austrii. Jego siedzibą został Lwów. Związek skupiał tyle Towarzystw, że podjęto decyzję o utworzeniu struktur pośrednich, jakimi były okręgi sokole. Sokolstwo zyskiwało zwolenników nie tylko w Małopolsce. Już w 1884 roku powstało gniazdo sokole w Inowrocławiu – pierwsze w zaborze pruskim. Szybko powstawały kolejne gniazda i tak w 1893 roku na II Zlocie Sokołów Wielkopolskich w Bydgoszczy powołano do życia Związek Sokołów Wielkopolskich zrzeszający Towarzystwa znajdujące się pod zaborem niemieckim. W 1895 roku okazało się, że „Sokół” nie tylko kwitnie na ziemiach polskich, ale także tam gdzie istniały polskie środowiska emigracyjne – np. w Berlinie. Dzięki temu zmieniono nazwę ZSW na Związek Sokołów Polskich w Państwie Niemieckim.\nWiększe trudności napotkano w zaborze rosyjskim. Pierwsze polskie towarzystwo sokole powstało w Odessie w 1888, ale zostało uznane za nielegalne, jego kierownictwo aresztowano i skazano na zesłanie w rejon Archangielska. Mimo to zwolennicy „Sokoła” zaczęli tworzyć sekcje w innych stowarzyszeniach np. w Warszawskim Towarzystwie Wioślarskim, czy Warszawskim Towarzystwie Cyklistów. Dzięki temu, gdy car pod wpływem rewolucji 1905 roku zezwolił na tworzenie gniazd sokolich, zaczęły one błyskawicznie powstawać na bazie wspomnianych sekcji. Powołano nawet Związek Polskich Gimnastycznych Towarzystw Sokolich w Królestwie Polskim. Niestety już w następnym roku, gdy wojsko rosyjskie opanowało sytuację, „Sokół” został zdelegalizowany i większość gniazd musiała działać w konspiracji pod zmienionymi nazwami: np. Stowarzyszenie „Atleta”, Towarzystwo Miłośników Gimnastyki, Stowarzyszenie Gimnastyczno-Sportowe „Piechur”, czy Polskie Towarzystwo Krajoznawcze.\nTG „Sokół” w Winnipeg (Kanada)\nPolskie Towarzystwa Gimnastyczne „Sokół” powstawały także w środowiskach polonijnych na Zachodzie – we Francji, Belgii, USA i Brazylii i również tam powoływały własne związki. Warto zaznaczyć, że na ogół każdy ze związków tworzył własny organ prasowy, co do dziś jest wspaniałym pomnikiem sprawności organizacyjnej dawnych Sokołów. Innym z przejawów działalności Sokolstwa było organizowanie zlotów – okręgowych i związkowych, a także udział w zlotach ogólnosłowiańskich. Mogło w nich brać udział od kilkuset do kilkudziesięciu tysięcy osób. Oprócz oficjalnych uroczystości towarzyszyły im masowe pokazy gimnastyczne oraz zawody w najróżniejszych dyscyplinach sportowych.\nDość powiedzieć, że np. podczas II Zlotu Sokołów we Lwowie w 1894 roku, w trakcie meczu piłkarskiego pomiędzy Sokołami z Krakowa i Lwowa, padła pierwsza udokumentowana bramka na ziemiach polskich – strzelił ją Włodzimierz Chomicki ze Lwowa. Dzień ten został nawet uznany za początek ukraińskiej piłki nożnej (sic!). Największym zlotem sokolim przed I wojną światową był V Zlot Sokolstwa Polskiego w Krakowie w 1910 roku, który połączono z obchodami 500-lecia zwycięstwa pod Grunwaldem. Na zebranych wielkie wrażenie wywarły wtedy maszerujące kolumny umundurowanych Sokołów, którzy przywoływali skojarzenie z dawno niewidzianym, ale bardzo oczekiwanym wojskiem polskim.\nPrzed I wojną światową Towarzystwa Sokole coraz wyraźniej prowadziły przygotowania wojskowe. Powołano Stałe Drużyny Polowe „Sokoła”, które ćwiczyły się w musztrze, taktyce i strzelaniu. Wycieczki krajoznawcze coraz częściej przypominały przemarsze oddziałów, a kulminacją tych przygotowań stał się zlot lwowski w 1913 roku, kiedy Sokoli pod wodzą komendanta SDS kpt. Józefa Hallera urządzili mobilizację i koncentrację swoich oddziałów oraz przeprowadzili manewry symulujące obronę Lwowa przed Rosjanami.\ngen. Józef Haller, twórca Stałych Drużyn Sokolich\nSokoli w czasie wojen i powstań narodowych 1914-1921\nW momencie wybuchu wojny przystąpiono do tworzenia dwóch legionów – zachodniego w Krakowie i wschodniego we Lwowie. Zdominowany przez Sokołów Legion Wschodni został rozwiązany przez Austriaków, gdyż Sokoli odmówili złożenia przysięgi na wierność zaborcy. Uznali oni, że są gotowi przelewać krew jedynie jako Wojsko Polskie, z gwarancją wymiernych korzyści dla narodu polskiego. Gdy powstał legion zachodni część Sokołów przystąpiła jednak do niego stanowiąc trzon II „karpackiej”, „żelaznej” Brygady, a symbolem ich męstwa stała się szarża pod Rokitną. Sokoli wzięli też udział w tworzeniu Legionu Puławskiego, który miał walczyć u boku Rosji przeciw Niemcom. Ostatecznie z uwagi na patriotyczne nastroje w jednostce, dowództwo rosyjskie zdecydowało o jego likwidacji.\nZ kolei ochotnicy ze związków sokolich z Ameryk i Europy Zachodniej stali się kręgosłupem Armii Polskiej we Francji tzw. Błękitnej Armii. I wojna światowa spowodowała paraliż Towarzystw Sokolich na ziemiach polskich – większość członków włączono do armii, a budynki przejmowano na potrzeby wojenne – szpitale, magazyny, koszary, stacje werbunkowe itp. Wiele gmachów zostało uszkodzonych lub zniszczonych podczas wojny, a duża część została splądrowana. Czasem gniazda przeznaczały swoje oszczędności na ekwipowanie ochotników do Legionów, czy formowanie straży obywatelskich. Pomimo tak trudnych okoliczności, czas chwały Sokołów zbliżał się wielkimi krokami… Członkowie „Sokoła” masowo brali udział w tworzonych pod koniec wojny Straży Ludowych (Narodowych) oraz zasilali szeregi Polskiej Organizacji Wojskowej. Te pierwsze były wręcz organizowane oraz szkolone przez gniazda sokole i powstawały bardzo licznie na terenach podlegających zaborczej i okupacyjnej władzy niemieckiej. Tylko w granicach państwa niemieckiego istniało w 1918 roku ok. 300 gniazd, w których zrzeszone było 12 tysięcy Sokołów.\nStowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce (SWAP), wśród jego działaczy odnajdujemy wielu Sokołów\nKiedy w grudniu 1918 roku do Poznania przybył Ignacy Jan Paderewski , w imieniu poznaniaków witał go naczelnik Poznańskiej Rady Ludowej i członek „Sokoła” dr Czesław Meissner. Członkowie „Sokoła” ochraniali manifestacje polskiej ludności na cześć Paderewskiego, Komitetu Narodowego Polskiego oraz państw Ententy. Jednocześnie polskie związki sokole w Ameryce i Europie Zachodniej przystąpiły do intensywnego szkolenia i wyposażania oddziałów, które miały być przerzucone do Wielkopolski. Spodziewano się bowiem, że w tej prowincji może dojść do zbrojnej konfrontacji z organizacjami niemieckimi. Sokoli byli bardzo licznie obecni wśród elit społeczno-politycznych zaboru niemieckiego. Wspomnę tylko najbardziej znanych: Wojciecha Korfantego, Władysława Grabskiego i Józefa Dreyzę. Uczestniczyli także w radach robotniczo-żołnierskich przyczyniając się do rozkładu armii niemieckiej, a jednocześnie dbając o możliwie polski skład garnizonów wojskowych miast wielkopolskich. W dniu 27 grudnia 1918 roku, Niemcy zorganizowali w Poznaniu paradę wojskową, podczas której dopuszczono się licznych ataków na polskie instytucje w mieście. Ostrzelano Hotel „Bazar”, w którym zatrzymał się I. J. Paderewski. (Ignacy Jan Paderewski – jeden z bardziej znanych członków „Sokoła”. Nie był co prawda aktywnym działaczem, ale przyjął członkostwo organizacji i zawsze publicznie wspierał inicjatywy sokole).\nMobilizacja i walka\nKarol Rzepecki, sekretarz Związku Sokołów Polskich w Państwie Niemieckim\nDoprowadziło to do zamieszek, które spowodowały mobilizację polskich oddziałów. Szacuje się, że pierwsze oddziały powstańcze w Poznaniu liczyły ok. 6,5 tysiąca ludzi z czego nawet 80% kadry dowódczej i 30% całości mogli stanowić członkowie „Sokoła”. Franciszek Ratajczak uznawany za pierwszego poległego w Powstaniu Wielkopolskim był Sokołem. Pierwszym komendantem utworzonej 28 grudnia polskiej policji państwowej został Karol Rzepecki – sekretarz Związku Sokołów Polskich w Państwie Niemieckim i były redaktor czasopisma „Sokół”. Poza Poznaniem Sokoli również stanowili awangardę powstania, co można było zaobserwować np. w Inowrocławiu, Trzemesznie, Kruszwicy i Pakości. Powstanie szybko ogarnęło większą część Wielkopolski.\nOddziały Armii Wielkopolskiej\nUtrzymanie opanowanego terenu i powstrzymanie spodziewanej niemieckiej kontrofensywy wymusiło przeprowadzenie przez Naczelną Radę Ludową poboru do Armii Wielkopolskiej. W jego wyniku utworzono trzy dywizje piechoty, brygadę kawalerii i brygadę artylerii oraz lotnictwo i oddziały specjalistyczne. W styczniu Niemcy okrzepli, zmobilizowali pokaźne siły i z coraz większą mocą naciskali na powstańcze linie obrony. Kierownictwo powstania zdawało sobie sprawę, że ewentualne kontynuowanie ofensywy polskiej groziło zajęciem terenów, na których to Niemcy stanowili większość. Podważałoby to polską narrację o zrywie narodowo-wyzwoleńczym, w związku z czym Naczelna Rada Ludowa rozpoczęła starania o podpisanie zawieszenia broni. Dzięki pośrednictwu Romana Dmowskiego (Roman Dmowski – członek „Sokoła”. Podobnie jak Ignacy Jan Paderewski nie wywodził się z „Sokoła”, ale przyjął jego członkostwo i aktywnie wspierał organizację, widząc w niej ważny czynnik wzmacniający naród polski) i Komitetu Narodowego Polskiego udało się zawrzeć rozejm w Trewirze w dniu 16 lutego 1919 roku. Według jego zapisów powstańców wielkopolskich objęto warunkami rozejmu z Compiegne. Dzięki temu ewentualny atak niemiecki na Wielkopolskę zostałby potraktowany w taki sposób, jak uderzenie na którekolwiek z państw Ententy.\nDruhowie w strojach gimnastycznych\nW październiku 1918 roku, a więc dwa miesiące przed wybuchem Powstania Wielkopolskiego gniazda sokole na Górnym Śląsku przystąpiły do tworzenia Straży Obywatelskich. W styczniu 1919 roku Józef Dreyza, który stanął na czele śląskiego Sokolstwa przystąpił do organizacji Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Dzięki temu większość komendantów powiatowych na Śląsku wywodziła się z Towarzystw Gimnastycznych „Sokół”. Szefem Wydziału Wojskowego Komitetu Obrony Śląska był Julian Lange, który bardzo zasłużył się podczas Powstania Wielkopolskiego. Zorganizował on przerzut byłych powstańców wielkopolskich, w tym wielu Sokołów na Śląsk. Dodatkowo systematycznie rozbudowywano struktury sokole, dzięki czemu przed wybuchem III powstania śląskiego w 1921 roku na Śląsku było już 265 gniazd i ok. 20 tysięcy Sokołów.\nWojciech Korfanty, jeden z czołowych działaczy „Sokoła” na Górnym Śląsku\nPierwsze powstanie śląskie rozpoczęło się w sierpniu 1919 roku w odpowiedzi na niemieckie prowokacje i represje, w tym tzw. masakrę mysłowicką. Polskie oddziały sprawnie opanowały szereg miejscowości, ale intensywne walki powodowały szybkie zużycie amunicji. Oczekiwano wsparcia ze strony Wojska Polskiego, ale było ono związane walką daleko na Wschodzie. Po nieudanych próbach uzupełnienia zużytych zapasów amunicji oddziały powstańcze przekroczyły granicę z Polską. W powstaniu tym wyróżniło się wielu Sokołów, w tym dowódca mysłowickiej POW Tomasz Klimczok.\nRok później prasa niemiecka podała fałszywe wiadomości o zdobyciu Warszawy przez Armię Czerwoną. Pod wpływem tych informacji niemieckie bojówki zaatakowały polskie instytucje na Górnym Śląsku. W odpowiedzi na tą napaść Wojciech Korfanty, należący do czołowych działaczy sokolich i chadeckich na Górnym Śląsku wezwał Polaków do walki. W ten sposób rozpoczęto II powstanie śląskie. Powstańcy skutecznie przerwali łączność, utrudniając organizację oporu stronie niemieckiej oraz opanowali mniejsze miejscowości. Unikano atakowania większych miast, w których znajdowały się misje alianckie. Wśród dowódców znów wyróżnili się członkowie „Sokoła” np. komendant powiatowy POW w Pszczynie Stanisław Krzyżowski, czy komendant powiatowy POW w Wodzisławiu Józef Michalski. Niestety powstańcy znów nie otrzymali wsparcia Wojska Polskiego, które było zajęte obroną Warszawy przed bolszewikami, a następnie kontrnatarciem znad Wieprza.\nJednocześnie Międzysojusznicza Komisja Rządząca i Plebiscytowa na Górnym Śląsku zażądała rozwiązania przez Niemców oskarżanej o nękanie Polaków Sicherheitspolizei oraz powołania polsko-niemieckiej policji plebiscytowej. Strona polska uznała to za wystarczający sukces i wstrzymała działania zbrojne. Musiano, co prawda rozwiązać Polską Organizację Wojskową Górnego Śląska, ale w rzeczywistości zakonspirowano ją jako Centralę Wychowania Fizycznego. Na wiosnę 1921 roku miał się odbyć plebiscyt, w którym ludność Górnego Śląska miała wybrać przynależność do Polski lub Niemiec. Obydwie strony brały pod uwagę możliwość porażki, dlatego przygotowywały się do ewentualnych rozstrzygnięć siłowych. Polacy przygotowali 40 tysięcy żołnierzy oraz porozumieli się z dowódcami Generalnych Okręgów Wojskowych w Krakowie i Poznaniu.\nPlebiscyt zakończył się sukcesem Niemców, wobec czego Wojciech Korfanty w maju 1921 roku ponownie wezwał Ślązaków do walki. Co prawda rząd polski był przeciwny powstaniu, obawiając się wciągnięcia Polski do otwartej wojny z Niemcami, ale w marcu podpisano traktat pokojowy z Rosją i Wojsko Polskie było już w stanie udzielić pomocy powstańcom. Czyniło to przede wszystkim poprzez wsparcie materiałowe oraz przerzut żołnierzy przez granicę. Często całe oddziały zmieniały wojskowe orzełki na powstańcze kokardy i przekraczały granicę, zasilając szeregi powstańców. Po opanowaniu przez powstańców dużej części spornego obszaru, Komisja Międzysojusznicza zażądała zaprzestania walk. Ostatecznie zawieszenie broni podpisano w lipcu. W październiku 1921 roku zmieniono decyzję w sprawie podziału Śląska, przyznając Polsce 1/3 obszaru z większością kopalń, hut i fabryk. Był to niewątpliwy sukces strony polskiej.\nSokolice. VIII Zlot Sokolstwa Polskiego w Katowicach, 1937 r.\nWarto przypomnieć, że w styczniu 1920 roku, polskie oddziały tzw. Błękitnej Armii, pod dowództwem Sokoła gen. Józefa Hallera i złożone w dużej mierze z Sokołów opanowały Pomorze, przyłączając je do Polski. Wspominając powyższe zrywy powstańcze oraz świętując przyłączenie Wielkopolski, Pomorza i Górnego Śląska do państwa polskiego, warto pamiętać o Sokołach, którzy nie szczędzili swoich sił, środków i życia w walce o polskość tych ziem.\nZwiązek Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” w II RP\nW roku 1921 umilkły działa. Granice II Rzeczypospolitej Polskiej były na ogół ustabilizowane i tylko kwestia Wileńszczyzny była jeszcze otwarta, choć wszystko wskazywało na jej rychłe włączenie do Polski. Największym wyzwaniem stało się zjednoczenie kraju i jego odbudowa. Podobne cele miało polskie Sokolstwo, które jeszcze od zaborów było podzielone na trzy związki: najstarszy, działający w zaborze austriackim Związek Polskich Gimnastycznych Towarzystw Sokolich w Austrii, w zaborze pruskim i Niemczech Związek Sokołów Polskich w Państwie Niemieckim, a w dawnej Kongresówce (potoczna nazwa Królestwa Polskiego utworzonego na mocy kongresu wiedeńskiego i złączonego unią personalną z Cesarstwem Rosyjskim) działający w konspiracji Związek Polskich Gimnastycznych Towarzystw Sokolich w Królestwie Polskim. W kwietniu 1919 roku zwołano zjazd delegatów organizacji sokolich z całego kraju. Powołano na nim Wydział (Zarząd) Międzyzwiązkowy z Bernardem Chrzanowskim z Wielkopolski na czele. W jego składzie znalazło się po trzech przedstawicieli każdego związku.\nZTG „Sokół” w Polsce\nPodjęto także decyzję o utworzeniu Związku Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” w Polsce, składającego się z siedmiu dzielnic: litewskiej z siedzibą w Wilnie, małopolskiej z siedzibą w Krakowie, mazowieckiej z siedzibą w Warszawie, pomorskiej z siedzibą w Toruniu, śląskiej z siedzibą w Katowicach, wielkopolskiej z siedzibą w Poznaniu i wschodnio-małopolskiej z siedzibą we Lwowie. Statut nowego związku został zatwierdzony przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych w końcu listopada 1920 roku. Prezesem Związku pozostał Bernard Chrzanowski, a wiceprezesami zostali Stanisław Biega z Warszawy i Kazimierz Czarnik ze Lwowa. Po ukonstytuowaniu się Wydziału w styczniu 1921 roku oficjalnie poinformowano o utworzeniu ZTG „Sokół” w Polsce.\nLogo ZTG „Sokół” w Polsce\nPierwszy zlot po odzyskaniu niepodległości\nPierwszą demonstracją zjednoczonego Sokolstwa i siły Związku stał się pierwszy w II RP, a VI w kolejności Zlot Sokolstwa Polskiego, który odbył się w Warszawie w lipcu 1921 roku. Na jego otwarcie przybyli m.in. Marszałek Sejmu Wojciech Trąmpczyński, Minister Spraw Wojskowych gen. Kazimierz Sosnkowski i kardynał Aleksander Kakowski oraz przywódca powstań śląskich Wojciech Korfanty. Na zlot przybyło 7 tysięcy Sokołów i Sokolic, z których 2 tysiące odbyły wspólne ćwiczenia na Polach Mokotowskich. W 1923 roku w Warszawie zebrała się Rada ZTG „Sokół” w Polsce, która zdecydowała o reorganizacji Związku. Ostatecznie składał się on z sześciu dzielnic: krakowskiej, małopolskiej, mazowieckiej, pomorskiej, śląskiej i wielkopolskiej. Dzielnice były bardzo zróżnicowane, gdyż np. Dzielnica Mazowiecka liczyła prawie 15 mln. mieszkańców, a śląska nieco ponad milion.\nRada Związku podkreśliła jego apolityczność i zgłosiła gotowość do obywatelskiego, moralnego i fizycznego wychowania młodzieży, a także wezwała członków TG „Sokół” do aktywnego realizowania programu Sokolstwa, rozwijania licznych dyscyplin sportowych w swoich gniazdach oraz stałej służby w gotowości do obrony Ojczyzny. Członkom zabroniono spożywania alkoholu na imprezach sokolich, a także umundurowanym Sokołom w delegacjach. Nowym prezesem Związku został wybrany hr. Adam Zamoyski.\nObok zjednoczenia Sokolstwa pilną potrzebą była odbudowa jego zasobów ludzkich i materialnych. Ocenia się, że podczas I wojny światowej powołano do wojska od 50 do 70% Sokołów, a następnie do Wojska Polskiego ok. 30%. Duża część budynków była zniszczona, sprzęt rozkradziony, a fundusze przeznaczone na wyposażenie walczących i opiekę nad ich rodzinami. Państwo polskie borykało się po wojnie z ogromnymi problemami gospodarczymi i w niewielkim stopniu było zdolne do subwencjonowania „Sokoła”. W samym 1923 roku deficyt budżetowy wyniósł 547 milionów złotych. Co więcej, pomimo stopniowej poprawy kondycji finansowej państwa wysokość skromnych subwencji systematycznie spadała. Związane to było m.in. z powstawaniem nowych organizacji i instytucji, które mogły liczyć na dużo większe wsparcie. Zwłaszcza po 1926 roku tj. przejęciu władzy przez obóz sanacyjny rządy skupiały się na rozwijaniu harcerstwa i Związku Strzeleckiego.\nDlatego Sokolstwo finansowane było głównie oddolnie – członkowie i darczyńcy utrzymywali gniazda, a te utrzymywały okręgi, dzielnice i działalność Związku. Szalejąca po wojnie hiperinflacja, odpływ mężczyzn w sile wieku do armii, zadłużenie gniazd jeszcze z czasów przedwojennych powodowało trudności finansowe Towarzystw, które przekładały się na możliwości całego Sokolstwa. Gniazda ratowały się m.in. wynajmem pomieszczeń w swoich budynkach, a to z kolei prowadziło do ograniczania własnej aktywności. Co więcej, wojny przyczyniły się do utraty przez Sokolstwo wielu obiektów. Dla przykładu w Dzielnicy Małopolskiej w momencie wybuchu I wojny światowej było 112 sokolni, a w 1921 roku tylko 69. Ogółem na początku 1936 roku „Sokół” posiadał 179 budynków, 159 boisk i 36 strzelnic, nie licząc kortów tenisowych, przystani kajakowych, ujeżdżalni koni itp.\nSokolnia lwowska, widok współczesny\nW okresie międzywojennym liczba Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” systematycznie rosła, a apogeum tego wzrostu przypadło na połowę lat 30-tych, kiedy to działało 839 gniazd. Nieco inaczej przedstawiała się sprawa z liczbą członków „Sokoła”, która wahała się znacznie utrzymując jednak tendencję spadkową. Na początku lat 20-tych w towarzystwach sokolich w Polsce zrzeszonych było ponad 60 tysięcy osób, a pod koniec lat 30-tych liczba ta spadła poniżej 50-tysięcy. Nie był to spadek katastrofalny, a jego przyczyny można dość jasno wskazać. Po pierwsze Sokolstwo wchodziło w II RP jako organizacja, która wielokierunkową, pozytywistyczną pracą zmierzała do odzyskania Niepodległości przez Polskę. Sokole mundury, parady, ćwiczenia wojskowe wywoływały skojarzenie z Wojskiem Polskim. W niepodległym kraju, część społeczeństwa uważała, że „Sokół” wypełnił już swoją misję, a bezpieczeństwo państwa leży w rękach Sił Zbrojnych RP. Po drugie „Sokół” w okresie zaborów był pionierską organizacją wychowania fizycznego, która nie tylko wypracowywała nowe systemy ćwiczeń, upowszechniała nieznane dyscypliny sportu, ale także szkoliła nauczycieli gimnastyki i prowadziła zajęcia dla uczniów szkół różnych typów. W Polsce zadania te przejęły odpowiednio uczelnie i instytucje państwowe, nowo powstałe związki sportowe, a szkoły publiczne zasilane dotacjami i subwencjami systematycznie organizowały swoje zaplecze sportowe.\nPo trzecie Sokolstwo ze względów ideologicznych i politycznych było po 1926 roku zwalczane przez władze sanacyjne. „Sokół” jeszcze przed I wojną światową został w dużej mierze opanowany przez endecję, czyli Narodową Demokrację. Była to czołowa partia prawicowa, która za swojego głównego wroga uważała komunistów i socjalistów, a politycznie Józefa Piłsudskiego. Sam „Sokół” był apolityczny i nie wypowiadał się w sprawach partyjnych, natomiast potępił „zamach majowy”, jako atak na demokrację i pogwałcenie konstytucji. Sam przewrót potraktowano jako bunt zagrażający bezpieczeństwu i stabilności państwa. Wobec tego w niektórych gniazdach tak jak podczas wojny zaczęto tworzyć Straże Narodowe. Piłsudczycy bardzo sprawnie „przejęli” władzę w kraju i dzięki aparatowi policyjnemu znali te działania Sokołów. Uznali zatem „Sokoła” za organizację sobie wrogą i przystąpili do systematycznego jego rozbijania oraz ograniczania jego wpływów. Zmierzano do przekształcenia Związku Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” w odpowiednik Polskiego Związku Gimnastycznego. Próba ta zakończyła się fiaskiem, ale dość skutecznie uderzono w dwa filary „Sokoła” tj. elity i młodzież.\nSkład społeczny „Sokoła” różnił się w zależności od regionu, ale jego rdzeniem były elity mieszczańsko-urzędnicze. Dominowali urzędnicy, nauczyciele i przedstawiciele wolnych zawodów, sporo było kupców i rzemieślników, mało było robotników, a rolnicy zdarzali się sporadycznie. Sanacja „prześwietlała” kandydatów na stanowiska urzędnicze uznając przynależność do „Sokoła” jako poważną wadę. Jeśli kandydat był aktywnym i znanym działaczem, a nie należał do BBWR (Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem) to zazwyczaj był odrzucany. Za atut uważano natomiast związki z ruchem strzeleckim. Na pracowników instytucji państwowych wywierano nacisk, aby dystansowali się od „Sokoła” natomiast namawiano do wspierania „Strzelca”, a tam gdzie Związek Strzelecki nie działał inicjowano jego zakładanie.\nUstawa antysokola z 1932 r.\nFranciszek Arciszewski, prezes ZTG „Sokół” w Polsce\nW celu przeciągnięcia młodzieży na rzecz tej organizacji blokowano udział „Sokoła” w przysposobieniu wojskowym, a w 1932 roku wprowadzono ustawę, w ramach której tylko uczniowie posiadający rodziców w „Sokole” mogli się do niego zapisywać. Sytuacja ta została nieco złagodzona po śmierci marszałka Piłsudskiego w 1935 roku. Rok później prezesem ZTG „Sokół” został pułkownik Franciszek Arciszewski, który w mundurze wojskowym udał się do Głównego Inspektora Sił Zbrojnych gen. Edwarda Rydza-Śmigłego. Ta wizyta zapoczątkowała powolne „ocieplanie” relacji pomiędzy władzami państwowymi, a „Sokołem”, czego wyrazem było przyjęcie przez Rydza-Śmigłego patronatu nad VIII Zlotem Sokolstwa Polskiego w Katowicach w 1937 roku.\nPomimo poważnych trudności Sokolstwo zachowało swoją różnorodność form działalności. Dalej organizowano masowe zloty o zróżnicowanym zasięgu. Zarówno okręgowe jak i dzielnicowe oraz te najważniejsze ogólnopolskie. Zasadniczo składały się one z dwóch części. Pierwsza, którą umownie można nazwać oficjalną obejmowała defiladę, nabożeństwo, przemowy i otwarcie zlotu. Części tej towarzyszyły warty honorowe, poczty sztandarowe, występy chórów i orkiestr sokolich, czasem krótkie scenki teatralne, czy deklamacje. Druga część była zasadniczą częścią gimnastyczno-sportową i najczęściej składała się ze wspólnych ćwiczeń, potem zawodów sportowych i pokazów publicznych.\nW międzywojennej Polsce odbyły trzy ogólnozwiązkowe Zloty Sokolstwa Polskiego. Wspomniany już VI Zlot w Warszawie w 1921 roku, VII Zlot w Poznaniu w 1929 i VIII także wymieniony już Zlot w Katowicach w 1937 roku. Każdy z tych zlotów zorganizowany był dla uczczenia wielkiego ogólnonarodowego wydarzenia. W 1921 roku z okazji zakończenia wojen o granice państwa polskiego oraz zjednoczenia związków sokolich z trzech zaborów. W 1929 dla uczczenia 10-lecia odzyskania Niepodległości, podpisania traktatu wersalskiego i powrotu Polski nad Bałtyk, a w 1937 roku z okazji powrotu Śląska do Rzeczypospolitej. Skala zlotów była ogromna i dlatego organizowano je tak rzadko. Pokazują ją liczby: zlotowi w Poznaniu przyglądało się ok. 40 tysięcy Wielkopolan, a na zlocie w Katowicach wystąpiło ok. 30 tysięcy Sokołów z całego świata w tym ok. 15 tysięcy z Polski. Zloty ogólnozwiązkowe były planowane i przygotowywane na kilka lat wcześniej.\nPlakat promujący VIII Zlot Sokolstwa Polskiego\nIX Zlot Sokolstwa Polskiego miał się odbyć w 1938 roku we Lwowie z okazji 20-lecia obrony tego miasta przed Ukraińcami. Władze wojewódzkie cofnęły jednak pozwolenie na jego organizację ze względu na protesty i zagrożenie ze strony ukraińskich nacjonalistów. Kolejne Zloty zostały przekreślone przez wybuch II wojny światowej i delegalizację „Sokoła”.\nZwiązek Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” przez cały okres międzywojenny dbał o realizację swojego wielkiego powołania – popularyzacji gimnastyki i wychowania fizycznego w społeczeństwie. Już w 1921 roku został on przyjęty do Międzynarodowej Federacji Gimnastycznej (FIG). W 1925 roku podczas zawodów w Asti we Włoszech reprezentacja polskich Sokołów pod przewodnictwem Jana Fazanowicza zdobyła pierwsze miejsce na 110 drużyn. W tym samym roku prezes polskiego „Sokoła” hr. Adam Zamoyski został wybrany przewodniczącym Związku Sokolstwa Słowiańskiego, a w 1933 roku prezesem FIG. W 1935 roku ZTG „Sokół” został upoważniony do oficjalnego reprezentowania Polski w międzynarodowych zawodach gimnastycznych. W 1928 roku reprezentacja polskich Sokołów zaprezentowała się podczas Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie. W 1930 roku Polacy zdobyli pierwsze miejsce podczas Wszechsłowiańskiego Zlotu Sokołów w Jugosławii. W 1934 roku Sokolice zdobyły III miejsce podczas mistrzostw świata w Budapeszcie, a w 1937 Sokoli także zajęli ostatnie miejsce na podium podczas mistrzostw świata w Nowym Sadzie.\nSokoli odnosili też spektakularne sukcesy w innych dyscyplinach sportowych. Z „Sokołem” związani byli mistrz Europy w boksie Henryk Chmielewski, mistrz Polski i wicemistrz Europy w boksie Józef Pisarski, trzykrotna medalistka olimpijska w rzucie dyskiem Jadwiga Wajsówna, dwukrotny medalista olimpijski w wioślarstwie Jerzy Braun, 24. krotny mistrz Polski w gimnastyce Paweł Gaca, 11. krotny mistrz Polski w biegach długodystansowych Józef Noji, czy mistrz świata w zapasach oraz w wolnej amerykance Stanisław Cyganiewicz.\nĆwiczenia wspólne podczas V Zlotu Sokolstwa Polskiego w Krakowie, 1910 r.\nPoza aktywnością sportową, gniazda sokole prowadziły także wielowektorową aktywność obejmującą kulturę, oświatę, działalność wydawniczą oraz przysposobienie wojskowe. Szczególną wagę przykładano do działalności wychowawczej, której celem było zbudowanie społeczeństwa obywatelskiego opartego na takich wartościach jak patriotyzm, solidaryzm społeczny oraz wiara katolicka. Sokoli nadal podkreślali demokratyczny charakter swej organizacji, braterstwo członków, konieczność samodyscypliny, a także potrzebę służby sprawie polskiej. Pielęgnowaniu pożądanych postaw sprzyjało wskazywanie za wzór do naśladowania wielkich Polaków.\nNajważniejsze miejsce w tej hierarchii przypadło oczywiście Tadeuszowi Kościuszce – patronowi Sokolstwa Polskiego. Dalej znalazł się Jan Kiliński oraz wielcy królowie – zwycięzcy: Bolesław Chrobry, Władysław Jagiełło, Stefan Batory, czy Jan III Sobieski. Świętowano hucznie także rocznice ważnych wydarzeń w historii Polski. Poza tak oczywistymi jak 3. Maja, czy rocznice powstań narodowych zwracano także uwagę na mniej rozpowszechnione, a posiadające duże znaczenie dla państwa polskiego. Za przykład może tu posłużyć obchód 650. rocznicy Traktatu Kępińskiego, w którym ostatni książę pomorski Mestwin II zapisał Pomorze Koronie Królestwa Polskiego.\nSzerokiej działalności patriotycznej towarzyszyła niechęć do mniejszości narodowych oraz zdecydowania wrogość wobec komunizmu. Wychowaniu poddawano nie tylko dorosłych i młodzież sokolą, ale także dzieci do lat 12, które grupowano w tzw. oddziałach (sekcjach) Sokoląt. Sporadycznie zdarzały się też grupy Sokolików, czyli dzieci w wieku przedszkolnym. Zarówno nad Sokolętami jak i Sokolikami opiekę sprawowały Sokolice z gniazd kobiecych. Oprócz regularnych, systematycznych zajęć organizowano także letnie kolonie i półkolonie. Wypoczynek letni zapewniano również dzieciom z rodzin ubogich. Podstawą dla wychowania najmłodszych Sokołów był „Katechizm małego Polaka” Stanisława Bełzy.\nDużą rolę w działalności gniazd sokolich odgrywała kultura. Często jej znaczenie wynikało z kontynuacji działalności jeszcze z czasów zaborczych. Z biegiem czasu stała się ona główną domeną aktywności gniazd w małych miejscowościach oraz szczególnie gniazd kresowych. Te ostatnie były, jako ostoje polskości wspierane materialnie i organizacyjnie przez Związek.\nDruhowie „Sokoła” w mundurach, okres międzywojenny\nZadania kulturalne były realizowane przez oddziały/sekcje kulturalno-oświatowe oraz wyspecjalizowane grupy w ramach towarzystw: teatry amatorskie, kółka dramatyczne, chóry i orkiestry sokole, biblioteki, czytelnie czy sekcje odczytowe. W 1937 roku w „Sokole” działało 148 grup teatralnych, 60 orkiestr oraz 45 chórów sokolich, a także 175 bibliotek dysponujących 66 026 woluminów. Sekcje prelegentów oraz odczytowe zajmowały się organizowaniem odczytów, prelekcji i wykładów z historii Polski, literatury, kultury fizycznej, zdrowia itp. Uwadze władz sokolich nie umykała oświata. W poszczególnych ogniwach Związku prowadzono kursy pisania i czytania dla analfabetów, kursy doskonalące oraz kursy historii Polski. Często współpracowano w tym względzie z innymi stowarzyszeniami np. Towarzystwem Szkoły Ludowej.\nOrganizacja sokola przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego prowadziła ożywioną działalność wydawniczą. Związek posiadał swój organ prasowy, którym początkowo był „Przegląd Sokoli”, a następnie „Przewodnik Gimnastyczny Sokół”. Oprócz tego swoje organy prasowe wydawały niektóre dzielnice, okręgi, a nawet gniazda. Wspomnieć tu „Sokół” w Dzielnicy Wielkopolskiej, „Sokół Pomorski” w Dzielnicy Pomorskiej, „Sokół Małopolski” w Dzielnicy Małopolskiej, czy „Sokół na Śląsku” dla Dzielnicy Śląskiej, z okręgów np. „Wiadomości Okręgu III Dzielnicy Krakowskiej” wydawane w Tarnowie, a z gniazd „Sokół Przemyski” w Przemyślu. Oprócz tego „Sokół” wydawał liczne publikacje jubileuszowe i okolicznościowe, kalendarze, podręczniki gimnastyczne i inne wydawnictwa fachowe, a także materiały dotyczące idei, historii i tradycji Sokolstwa Polskiego.\n„Sokół” był jedną z kilku organizacji w Polsce upoważnionych do prowadzenia przysposobienia wojskowego. W tej dziedzinie współpracował z Ministerstwem Spraw Wojskowych. Do jego zadań należało przysposobienie wojskowe młodzieży sokolej oraz podtrzymywanie sprawności fizycznej rezerwistów wchodzących w skład organizacji. Od 1925 roku w ramach Zarządu ZTG „Sokół” działała Komisja Przysposobienia Wojskowego, która odpowiadała za tworzenie instrukcji, regulaminów i programów szkoleń oraz konsultowanie ich z Ministerstwem Spraw Wojskowych. Posiadała ona sekcje: organizacyjną, propagandową, wyszkolenia i zaopatrzenia. W momencie powołania Komisji Przysposobienia Wojskowego w „Sokole” taką działalność prowadziło 110 gniazd z 17 okręgów dla 2628 członków. Dwa lata później w „Sokole” przysposobienie wojskowe odbywało już ponad 14 tysięcy osób.\nĆwiczenia strzeleckie gorlickich sokołów, okres przed I wojną światową\nZajęcia obejmowały historię Wojska Polskiego, organizację i służbę wewnętrzną wojska, szkolenie strzeleckie – teoretyczne i praktyczne, naukę o broni, służbę polową, terenoznawstwo, obronę przeciwgazową, użycie granatów, walkę na bagnety, łączność, musztrę, ratownictwo, służbę saperską, wycieczki krajoznawcze i najobszerniejsze czasowo: marsze oraz ćwiczenia polowe.\nStałe Drużyny Sokole\nCałe przysposobienie wojskowe w „Sokole” było oparte o Stałe Drużyny Sokole (SDS) posiadające własne mundury i stopnie, kierowane przez prezesów gniazd lub ich zastępców, ale szkolone przez czynnych oficerów. W miarę narastania zagrożenia wojennego Sokoli podkreślali wagę współpracy z Siłami Zbrojnymi RP w przygotowaniu społeczeństwa polskiego do obrony kraju.\nNa koniec warto wspomnieć o współpracy ZTG „Sokół” z Kościołem Katolickim. Zarówno naczelne władze sokole jak i władze niższych szczebli organizacyjnych starały się podkreślać przywiązanie „Sokoła” do wiary katolickiej oraz pozyskiwać własnych kapelanów. Naczelnym kapelanem Związku Sokolego został ks. dr Tadeusz Jachimowski wcześniej będący m.in. kapelanem Wojska Polskiego na Wschodzie. Kapłan ten zasłużył się także dla sprawy polskiej podczas II wojny światowej, jako naczelny kapelan Związku Walki Zbrojnej. Zginął rozstrzelany przez Niemców podczas Powstania Warszawskiego 7 lub 8 sierpnia 1944 roku. Sokoli wplatali elementy religijne do wszystkich ważnych wydarzeń sokolich. Tradycją była uroczysta msza podczas zlotów, święcenie nowych obiektów – sokolni, sal gimnastycznych, boisk itp. oraz modlitwa na początku niemal każdej ważniejszej imprezy sokolej.\nKs. Tadeusz Jachimowski, kapelan Sokolstwa Polskiego i Armii Krajowej\nZTG „Sokół” za jeden ze swoich pierwszorzędnych celów obrał umacnianie polskiej państwowości oraz przygotowanie społeczeństwa do ewentualnej wojny obronnej. W związku z tym na łamach „Przewodnika Gimnastycznego >>Sokół<<” (głównego organu prasowego Związku) często gościły artykuły dotyczące zagrożenia komunistycznego, a im bliżej było do wybuchu wojny tym więcej miejsca poświęcano poczynaniom Niemiec. Sokoli bacznie przyglądali się działalności organizacji mniejszości narodowych – głównie Niemców oraz prowadzili intensywną agitację pro obronną w społeczeństwie.\nW 1937 roku Przewodnictwo ZTG „Sokół” w Polsce uchwaliło poparcie dla tworzenia Batalionów Obrony Narodowej i wezwało Sokołów do zasilenia wspomnianych formacji oraz tworzenia tam osobnych pododdziałów sokolich. We wrześniu 1939 roku Sokoli licznie zasilili szeregi Polskich Sił Zbrojnych składając obfitą daninę krwi na ołtarzu obrony Ojczyzny.\nW czasach okupacji i reżimu komunistycznego\nSzczególnie ciężkie okazały się dla „Sokoła” czasy okupacji. Agresorzy dobrze pamiętali rolę Sokołów w walce o polskość ziem nad Wisłą, Wartą, Bugiem, dlatego „Sokół” został natychmiast zdelegalizowany, a jego mienie przejęte przez władze okupacyjne. Dodatkowo Sokoli często byli mordowani albo wywożeni do obozów koncentracyjnych według list proskrypcyjnych tworzonych zarówno przez służby niemieckie i sowieckie, jak i przez lokalnych przedstawicieli mniejszości narodowych. Mimo to licznie zasilili szeregi polskich formacji konspiracyjnych (np. Tajnej Organizacji Wojskowej „Gryf Pomorski”) oraz nieśli pomoc potrzebującym wsparcia (m.in. w majątku Zamoyskich w Kozłówce ukrywali późniejszego prymasa ks. Stefana Wyszyńskiego)\nCzłonkowie „Sokoła” byli rozstrzeliwani w czasie publicznych egzekucji w październiku 1939 r. Mury więzienia w Lesznie, gdzie zabito 20 Polaków, z czego co najmniej 9 sokołów\nCzęść działaczy znalazła się na emigracji. Na Wyspach Brytyjskich Sokołów organizował prezes dh Franciszek Arciszewski. Powstał tam Związek Sokołów Polskich w Wielkiej Brytanii. Pracę kontynuowały związki we Francji i USA. W kraju zostały podjęte próby odbudowy gniazd. Niestety władze wojewódzkie często blokowały rejestrację Towarzystw. Na przykład wojewoda śląski gen. Aleksander Zawadzki wprost określił „Sokoła” jako organizację „obcą klasowo”. Nie lepiej było w Wielkopolsce. Stosunkowo większe możliwości pojawiły się w Małopolsce. W Krakowie już w marcu 1945 roku zorganizowano zebranie członków tamtejszego gniazda.\nZdecydowano wtedy się na podjęcie próby odbudowania ZTG „Sokół” w Polsce. Wobec zniszczenia Warszawy zjazd delegatów gniazd sokolich został zwołany do Krakowa na wrzesień 1945 roku. Na spotkanie stawiło się ponad stu działaczy. Wybrano Tymczasowy Zarząd Związku z Edwardem Kubalskim na czele. Już w grudniu zorganizowano kurs dla naczelników oraz kandydatów na naczelników w gniazdach. W styczniu zorganizowano spotkanie opłatkowe. Niestety wraz z odradzaniem się gniazd władze coraz bardziej zaostrzały kurs wobec „Sokoła”. Blokowano odbudowę Towarzystw, a te, które już podjęły działalność zostały objęte najrozmaitszymi obostrzeniami i szykanami.\nW maju 1946 roku Sokoli krakowscy zorganizowali pochód z okazji Święta Konstytucji 3 Maja, który na skutek prowokacji Urzędu Bezpieczeństwa (UB) przerodził się w ograniczone zamieszki. Sytuacja została załagodzona dzięki interwencji kardynała Adama Stefana Sapiehy. W następnych miesiącach Tymczasowy Zarząd ZTG „Sokół” w Polsce wyraził chęć współpracy z Państwowym Urzędem Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego oraz nawiązał kontakt ze Związkiem Sokołów Polskich w Ameryce i „Sokołem” czeskim. PUWFiPW w tajnym piśmie do ministra spraw zagranicznych ostrzegał przed kontaktami „Sokoła” polskiego z czeskim podkreślając „nieskrystalizowaną ideologię” tego pierwszego.\nPrzemarsz druhów w czamarach, okres międzywojenny\nPrzełom w nastawieniu władz do „Sokoła” nastąpił w 1947 roku, kiedy to Ministerstwo Obrony Narodowej w tajnym piśmie do Ministerstwa Administracji Publicznej wprost wypowiedziało się przeciwko odbudowie „Sokoła”. Uznano że gimnastykę można pielęgnować w innych organizacjach (robotniczych, młodzieżowych, klubach wojskowych itp.), a w „Sokole” znajduje się wielu dawnych działaczy narodowo-demokratycznych. Żeby rozbić „Sokoła” władze namówiły dwóch dawnych działaczy sokolich – Zygmunta Noskiewicza i Edmunda Kosmana, żeby stanęli na czele nowo utworzonego Polskiego Związku Gimnastycznego. W ten sposób stworzono oficjalną alternatywę dla „Sokoła” i część działaczy stanęło przed dylematem – czy pozostać wiernym ideałom sokolim, czy rozwijać gimnastykę w nowej organizacji korzystając z państwowego wsparcia.\nW czerwcu 1947 roku minister administracji publicznej Edward Osóbka-Morawski wprost zasugerował działaczom sokolim, że „Sokół” jako organizacja niepożądana politycznie powinien zostać zlikwidowany. W lipcu funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa zajęli najważniejsze dokumenty Związku i opieczętowali jego siedzibę w Krakowie. W grudniu 1947 roku MAP wysłało do siedmiu województw, w których działał „Sokół” instrukcję dotyczącą likwidacji Towarzystw. Powołano wojewódzkich likwidatorów oraz komisje, które miały zająć się przejęciem majątku „Sokoła”. Proces likwidacji w zależności od regionu przebiegał z różnym natężeniem i w niektórych miejscowościach zakończył się dopiero w połowie lat 50-tych.\nKolejną próbę reaktywacji Związku podjęto na fali odwilży październikowej w 1956 roku. Pod koniec roku w wielu województwach zaczęły powstawać komitety, których celem była odbudowa „Sokoła”. Stworzono także ogólnopolski komitet odrodzenia „Sokoła”. W styczniu sprawę odtworzenia „Sokoła” przedstawiono szefowi Głównej Komisji Kultury Fizycznej. W 1957 roku na ogólnokrajowej naradzie „aktywu sportowego” pod głosowanie oddano dwa wnioski dotyczące powołania masowej organizacji propagującej kulturę fizyczną. Jeden zakładał odbudowę Sokolstwa. Drugi został złożony z poparciem Komisji ds. Młodzieży przy Komitecie Centralnym PZPR i dotyczył powołania Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej. Ostatecznie po fałszywym oświadczeniu jednego z delegatów „sokolich” (inspirowanego przez władze) zdecydowano się na utworzenie Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej (TKKF). Następnie przystąpiono do aktywnego zwalczania wszelkich inicjatyw zmierzających do odtwarzania gniazd sokolich. W kwietniu zostało rozwiązane gniazdo w Kartuzach, którego działalność zainaugurowano zaledwie dwa miesiące wcześniej. 3 maja 1957 roku oficjalnie powołano do życia TKKF. Wobec fiaska własnych starań wstąpiła tam część dawnych Sokołów, którzy zadbali, aby TKKF uchwaliło uznanie dla dorobku Sokolstwa i nawiązanie do jego osiągnięć.\nDruh Jan Fazanowicz, naczelnik przedwojennego ZTG „Sokół” w Polsce\nNastępna szansa na odbudowę Sokolstwa pojawiła się w 1980 roku wraz z powstaniem „Solidarności”. W 1981 roku w Małopolsce, Wielkopolsce i na Pomorzu zaczęto organizować odbudowę gniazd sokolich. We wrześniu w Krakowie powstał Komitet, który wezwał delegatów sokolich na zjazd założycielski, który miał się odbyć 1 grudnia. Na zjeździe, który ponownie zgromadził ponad setkę działaczy zdecydowano o rewindykacji gmachu sokolni i powołaniu Tymczasowego Zarządu odrodzonego „Sokoła”. Jego działalność przerwało wprowadzenie stanu wojennego. Po zawieszeniu stanu wojennego w 1983 roku władze po raz kolejny odmówiły rejestracji stowarzyszenia.\nReaktywacja ruchu sokolego w Polsce\nW końcu lat 80-tych system komunistyczny toczony chorobą organicznej niewydolności ekonomicznej, pod wpływem nacisków zewnętrznych i ruchu „Solidarności” załamał się. Już w styczniu 1989 roku w Warszawie złożono wniosek o rejestrację „Sokoła”. W kolejnych miesiącach podobne wnioski składano w innych miastach. W lipcu reaktywowano „Sokoła” w Krakowie, który w swoim statucie wskazał, jako obszar działalności cały kraj.\nZjazd w Drzonkowie\nW początkach września 1989 roku z inicjatywy Zbigniewa Majewskiego odbyło się w Drzonkowie spotkanie przedstawicieli różnych środowisk sokolich z kraju. Na zebraniu starły się dwie koncepcje. Pierwsza zakładała natychmiastowe powołanie władz związkowych i odbudowę gniazd w ramach Związku. Druga stawiała na stopniowe odtwarzanie gniazd i w oparciu o nie budowaniu wyższych struktur. Ostatecznie wygrali zwolennicy drugiej opcji. Na spotkaniu tym powołano Tymczasową Radę Odbudowy „Sokoła”, a na centrum koordynacyjne Sokolstwa wybrano Kraków, jako ośrodek dysponujący najlepszym zapleczem administracyjno-organizacyjnym.\nWielkim sukcesem było poparcie „Solidarności” dla odbudowy „Sokoła”. Działacze NSZZ wprost postulowali zmianę zakładowych ognisk TKKF-u w gniazda sokole. Sokoli uznali jednak, że taka formuła odbudowy ruchu uderzyłaby w jego fundamenty ideowe.\nHistoria Sokolstwa ma wiele wymiarów, ale chyba najbardziej podstawowym z nich jest ideowość i zaangażowanie członków Towarzystwa. Nie inaczej jest w przypadku naszego stowarzyszenia. Dlatego, aby „Sokół” istniał i rozwijał się, potrzebna jest nie tylko aktywność sportowa, ale także zaangażowanie organizacyjne członków. To zaś jest związane ze swoistym poczuciem „misji” społecznej i narodowej. Mam nadzieję, że to krótkie i niedoskonałe opracowanie dziejów Sokolstwa, pomoże Druhom i Druhnom w odnalezieniu sensu swojej działalności w tej chlubnej organizacji. Jeśli chcemy biegać, jeździć na rowerze albo zagrać w szachy, nie potrzebujemy zapisywać się do zasłużonej organizacji, o wspaniałej, prawie dwuwiekowej tradycji. Jeśli chcemy stać się częścią wielkiej idei i dać coś od siebie społeczeństwu – róbmy to w „Sokole”.\ndh Mateusz Olejnik\nZarys historii Sokolstwa


Gdy jest tyle kwiatów... To musi być Dzień Nauczyciela w powiecie opolskim - Starostwo Powiatowe w Opolu\nGdy jest tyle kwiatów... To musi być Dzień Nauczyciela w powiecie opolskim\n12 października 2017 roku, Starosta Opolski nagrodził dwunastu dyrektorów placówek oświatowych, dla których jest organem prowadzącym. Były również nagrody dyrektora dla prawie 100 nauczycieli.\n12 października w powiecie opolskim obchodzono Dzień Edukacji Narodowej. Na uroczystej konferencji w Chrząszczycach władze powiatu spotkały się z dużą grupą pedagogów. Oprócz kwiatów i życzeń - tradycją już stało się wygłoszenie wykładu przez Małgorzatę Szeląg, dyrektora Miejskiego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Opolu. W tym roku odniosła się do kultury języka i wartości słowa, a myślą przewodnią prelekcji był cytat z wiersza C.K.Norwida "Za wstęp (Ogólniki)" - "Odpowiednie dać rzeczy słowo".\nW powiecie jest ponad 210 nauczycieli, pedagogów i psychologów pracujących w pięciu szkołach ponadpodstawowych, trzech domach dziecka i trzech poradniach. Nie chcieli dziś mówić o reformie oświaty. Dziś starali się dostrzegać wszystko to co w ich pracy najlepsze.\nPrezydent Arkadiusz Wiśniewski zdecydował się po wielu miesiącach rozmów i podpisał umowę na mocy, której Dom Dziecka w Chmielowicach przynajmniej do 2020 roku będzie pozostawał w gestii Starosty Opolskiego, mimo przyłączenia Chmielowic do Opola - przekazała informację Ingryda Gaida, dyrektor chmielowickiego Domu Dziecka.\nW uroczystościach udział wzięli również Leonarda Płoszaj - wiecestarosta opolski, Mariola Konachiewicz - skarbnik powiatu, Marzena Kazin - sekretarz powiatu, Krzysztof Wysdak członek Zarządu Powiatu Opolskiego, Krzysztof Cebula - zastępca przewodniczącego rady powiatu.\nOprawę muzyczną zapewnił duet z Samorządowego Ośrodka Kultury w Komprachcicach: Linda Wencel i Robert Klimek, prezentując się w repertuarze między innymi Anny Jantar, Grażyny Łobaszewskiej, Maryli Rodowicz.


Wybory prezydenckie 2020. Druga tura. Frekwencja w grupach wiekowych - TVN24\n12 lipca 2020, 21:36\nSondażowe wyniki late poll TVN24\nTVN24Sondażowe wyniki Late Poll\nPodobnie jak w pierwszej turze wyborów, najniższą frekwencję odnotowano pośród seniorów, choć była ona znacząco wyższa niż w pierwszej turze - wynika z sondażu late poll przeprowadzonego przez Ipsos. Najliczniej w drugiej turze zagłosowali wyborcy z grupy wiekowej 50-59 lat.\nWedług sondażu frekwencja w drugiej turze wyniosła 67,9 proc. uprawnionych do głosowania.\nWybory prezydenckie 2020. Jak głosowały poszczególne grupy wiekowe?\nNajwyższą frekwencję zanotowano w grupie 50-59 lat - wynosiła 75,3 proc. To o 2,5 punktu procentowego więcej niż w pierwszej turze według badania przeprowadzonego wtedy przez Ipsos. Frekwencja w grupie 40-49 lat to 74,6 proc.\nWśród najmłodszych wyborców - z grupy 18-29 lat - frekwencja wyniosła 67,2 procent. To więcej niż wśród wyborców z grupy 30-39, gdzie odnotowano frekwencję na poziomie 66,2 proc.\nSeniorzy, podobnie jak w pierwszej turze, byli grupą, w której odnotowano najniższą frekwencję. Według sondażu 61,9 procent wyborców w wieku 60 lat i więcej wzięło udział w niedzielnym głosowaniu. To jednak znacznie więcej niż w pierwszej turze, kiedy frekwencja w tej grupie wiekowej wyniosła 55,9 proc.\nSondaż late poll Ipsos. Średnia dokładność badania wynosi 1 pkt. proc.\nWybory prezydenckie 2020. Frekwencja w pierwszej turze\n28 czerwca do urn poszło - jak informowała Państwowa Komisja Wyborcza - 64,51 proc.\nWówczas najniższą frekwencję także odnotowano pośród wyborców z grupy wiekowej w wieku 60 lat i więcej - wskazywał sondaż late poll Ipsos. Wyniosła 55,9 procent. Natomiast najwyższą pośród osób w wieku od 50 do 59 lat - 72,8 proc.\nDo urn poszło 64,5 proc. osób z najmłodszej grupy badanych - 18 -29 lat. W grupie 30-39 lat frekwencja wyniosła 65,1 proc.\n70,1 proc. osób z grupy 40-49 lat wzięło udział w głosowaniu 28 czerwca.


Fotografia reklamowa, zdjęcia korporacyjne, sesje wizerunkowe - Formedia\nFotografia reklamowa to nasza specjalność. Oferujemy kompleksowe usługi z zakresu tworzenia Fotografii reklamowej. Zadzwoń do nas i opowiedz o swoich produktach lub usługach. Doradzimy Ci, jaki sposób prezentacji będzie skuteczny, aby zachęcić Klientów do zakupu. Zaplanujemy i zrealizujemy całą sesję zdjęciową oszczędzając Twój czas. Zaproponujemy Modeli \_ Modelki, wskażemy ciekawe lokalizacje zdjęciowe, zapewnimy wizaż i Stylistów. O nic nie musisz się martwić, jesteśmy solidnym partnerem biznesowym z 15-letnim doświadczeniem w branży. Zobacz nasze zdjęcia reklamowe:\nZobacz inne zdjęcia reklamowe w naszym Portfolio\n509 847 223 – zadzwoń teraz\nZamów bezpłatne próbki oraz wycenę. Pracujemy według prostych i jasnych zasad. Nasze zdjęcia reklamowe podnoszą sprzedaż produktów.\nProfesjonalna fotografia reklamowa są to zdjęcia, użyte do osiągnięcie celów biznesowych. Fotografią reklamową możemy nazwać każde zdjęcie wykorzystane do promocji usług i produktów. Nadrzędnym celem fotografii reklamowej jest wywarcie na odbiorcach takiego wrażenia, które nakłoni ich do wykonania konkretnego działania. Na przykład zakupu promowanego produktu lub zainteresowania się wskazaną usługą. Fotografia reklamowa może sugerować potrzebę, na przykład zmianą stylu życia lub nakłaniać konsumentów do wykonania innej akcji, zgodnej z interesami reklamodawcy. W fotografii reklamowej wykorzystuje się różne typy zdjęć. Ciekawostką jest to, że fotografia reklamowa często nie pokazuje produktu bezpośrednio, a jedynie odzwierciedla marzenia i wyobrażenia konsumentów. Fotografie reklamowe można podzielić na kilka prostych kategorii w zależności od celów jaki mają osiągnąć. To bardzo ważne aby odróżnić poszczególne rodzaje zdjęć reklamowych i korzystać z nich świadomie w celu osiągnięcia zamierzonego celu marketingowego. W tym artykule postaramy się wyjaśnić Państwu co oznacza pojęcie fotografii reklamowej i jak używać poszczególnych rodzajów zdjęć.\nPod pojęciem fotografia reklamowa kryje się wiele rodzajów zdjęć dlatego temat ten wymaga dokładniejszego wyjaśnienia. Jednym z najprostszych przykładów fotografii reklamowej jest przedstawienie samego produktu. Zdjęcia tego typu („packshoty”) mają formę dokumentacyjną, a ich celem jest bezpośrednie pokazanie cech produktu. Są wspaniałym narzędziem uzupełniającym materiały reklamowe na przykład w sklepach internetowych. Poza tym nie niosą ze sobą żadnego innego przekazu emocjonalnego, dlatego ich siła oddziaływania na widza jest niewielka. Ciężko też wyróżnić się przy pomocy zdjęć packshot nawet jeśli mają wysoką jakość. Występuje kilka odmian tego typu zdjęć, które omówimy poniżej. Czasem, przy niskim budżecie, do zdjęcia reklamowego tego typu dołącza się infografikę i używa w formie kompletnej reklamy, ponieważ jednak siła wyrazu takiej fotografii jest słaba, jest to rozwiązanie, którego jedyną zaletą są niskie koszty przygotowania. Pomimo swoich wad packshoty są niezastąpione podczas prezentacji produktów przeznaczonych do sprzedaży w sklepach internetowych.\nInnym rodzajem fotografii reklamowej są zdjęcia, na których sam reklamowany produkt nie występuje wcale lub występuje tylko pośrednio. Przykładem może być zdjęcie wyjątkowo zgrabnej i szczupłej modelki reklamującej środki odchudzające. Taka fotografia reklamowa pokazuje efekt stosowania preparatu, a nie sam preparat. Klient kupi reklamowany środek odchudzający, ponieważ zdjęcia reklamowe sugerują jego skuteczność. Wygląd samej tabletki nie ma dla konsumenta znaczenia. Fotografia reklamowa o takim charakterze często stosowana jest do ogólnej promocji firmy, ponieważ propaguje pewien styl życia, kreuje wizerunek, pokazuje filozofię marki nie skupiając się na żadnym konkretnym produkcie. Podsumowując, z naszego artykułu dowiedzieli się Państwo przede wszystkim, jak szerokie jest pojęcie fotografii reklamowej oraz, że obejmuje ono wiele typów zdjęć. Dlatego właśnie tak ważne jest, aby przygotowaniem państwa kampanii marketingowej oraz planu realizacji zdjęć zajmowali się profesjonaliści. Zaoszczędzi to ogromną ilość czasu, nerwów i pieniędzy. Zapraszamy.


Czas trwania: 01/09/2018 – 31/12/2020\nPlanowane na grudzień 2020 r\n10-14 wrzesień 2018\n30 listopad – 4 grudzień 2020 (on-line z powodu COVID-19)\nUdział w dorocznej wystawie naukowo-technicznej Patras o nazwie “PatrasIQ”. E1 odbyło się w kwietniu 2019 zaś E2 było planowanena maj 2020 r., lecz nie odbyło się z powodu COVID -19.\nZostały zorganizowane trzy programy szkoleń dla nauczycieli w zakresie narzędzi cyfrowych wraz z oceną i testowaniem.\nSzkolena zostały zorganizowane przez partnerów projektu na Łotwie, w Polsce i na Cyprze.\nData zakończenia: 31 grudzień 2020


#OFENSuWacy - MELDUNEK (WIDEO) - Polska Koszykówka, PLK, Wywiady, Kadra Polski, OFENS!\nUff! Wstydu nie będzie. Polacy pokonują Greków\nPiątek, siódma rano pobudka i wyjazd na lotnisko do Berlina. Kilka minut przed 22.00 w końcu wylądowaliśmy w miejscu przeznaczenia – Santiago De Compostela! Żaden kurort, ani cel urlopowiczów. Pielgrzymów już tak, jak podpowiada nam wujek Google.\nDolecieliśmy cali i zdrowi, a przede wszystkim z bagażem. Nie chcecie wiedzieć ile razy między sobą zadawaliśmy pytanie, czy aby walizka z całym sprzętem doleci z nami na właściwe lotnisko. Radość po zobaczeniu mojej torby, a następie Łukasza była nie do opisania. To oznacza, że mamy cały sprzęt i możemy zacząć działać. Choć nie do końca, bowiem walizka „Śliwy” w Berlinie miała trzy kółka, a w Hiszpanii już dwa.\nNie zgłosiliśmy szkody tylko zabraliśmy się do roboty. Tym bardziej, że czekał na nas „Wąski”, to znaczy „Waca”.\nSantiago De Compostela, a my kręcimy Killera 3, czy Killerów 3 – kto co woli. Julisz Machulski byłby z nas dumny.\nŚledziłem Wasz lot na FlightRadarze, dobra appka!\nAdam wrzuca trzy euraski i jedziemy do miasta. Spokojną jazdą 15 min i jesteśmy na miejscu. Jaka pogoda? Leje, choć na tamten moment bardzo słabo. Dopiero później, kiedy zdecydowaliśmy się pójść coś zjeść napotkała nas niezła ulewa. Mokrzy byliśmy od stóp do głów. Czy wracaliśmy do hotelu najedzeni? Nie bardzo. Ciasto od pizzy – co tu dużo mówić – było surowe.\nMusieliśmy mieć jednak pecha. Knajpek, pubów – generalnie lokali, w których tylko zostawia się pieniądze jest od groma. Miasto małe, ale ma swój urok. Tym bardziej, że na każdym kroku widać święta. Ale ta ulewa… Masakra. Zresztą zobaczcie sami.\nFilm zamieszczony przez użytkownika Łukasz Śliwa (@sliwerspic) Gru 12, 2014 at 1:09 PST\nKiedy dotarliśmy już do hotelu zabraliśmy się za montowanie filmiku, który możecie zobaczyć powyżej. Towarzyszyła nam Euroliga. Akurat leciała retransmisja meczu Dinamo Banco di Sardegna Sassari – Real Madryt. Piszemy o tym tylko z jednego powodu. Spotkanie komentowała kobieta. Sama. Trudno powiedzieć, czy była lepsza od „naszej” Marty Dydek, ponieważ nie znamy hiszpańskiego. Dziś o godz. 20:00 wybieramy się na mecz Adama Waczyńskiego. Jego Rio Natura Monbus Obradoiro zmierzy się z Estudiantesem Madryt. Rywale Polaka tydzień wcześniej pokonali wielki Real, a w tabeli zajmują dopiero 14 miejsce. Sobotnia prasa, która dostępna była na stołówce, niewiele nam mówi o meczu. Tak naprawdę znaleźliśmy tylko jeden artykuł, ale wzmianki o Adamie Waczyńskim nie było. Dzięki uprzejmości trenera Rio Natura Monbus Obradoiro, Moncho Fernandeza mogliśmy obejrzeć ostatni trening przed meczem z Estudiantesem. Nie robił żadnych problemów:\nA) że jesteśmy na hali B) że nagrywamy materiał\nPełna profeska. A nasz Adaś w formie. Oby podobnie strzelał dziś wieczorem.\n#OFENSuWacy @awaczynski #SantiagoDeCompostela #spain #rionaturonbusobradoiro #basketball #acb # Film zamieszczony przez użytkownika Pawel Lakomski (@pawelakomski) Gru 12, 2014 at 5:44 PST\nSwoją drogą mała scenka ze śniadania. Wchodzimy na stołówkę, podchodzi do nas pani i pyta o numer pokoju. Odpowiadamy, po chwili wraca i mówi.\nO to z panami mogę porozmawiać po polsku\nOkazuje się, że pani mieszka w Santiago De Compostela od 12 lat, a w Hiszpanii od 32. Kiedy powiedzieliśmy, że przyjechaliśmy tutaj do Waczyńskiego, to wiedziała o kogo chodzi. Jest to kolejna osoba, która podkreśla, że miasto żyje koszykówką i ma zagorzałych kibiców. Oby to nie były słowa rzucone na wiatr. A, i jeszcze jedno! W Santiago De Compostela jest polski ksiądz, ale nie udało nam się ustalić, czy interesuje się koszykówką. Jeszcze. Wiemy, że ma na imię Roman, choć przez chwilę był Januszem.\nJeśli wydaje Wam się, że Santiago De Compostela ma tyle wspólnego z Polską co nic, to jesteście w błędzie. Otóż okazuje się, że od 10 lat działa tutaj Stowarzyszenie Polaków w Galicji. Członkowie spotykają się dwa razy do roku, głównie przed świętami i robią wspólną wigilię. Co ciekawie przed Parque de la Alameda raz w roku każdy może pokazać skąd pochodzi i przedstawić swoją kulturę. Na polskich stoiskach zawsze można zobaczyć pisanki, nasze tradycyjne dania i wiele innych.\nKoniec pisania, czas do roboty!\nPS. Z tego miejsca chcielibyśmy pozdrowić naszego kumpla #Ryska! Zobacz, Twoje ukochane Orange prężnie działa także w Hiszpanii. Salon prezentuje się ładnie, nowocześnie, a w środku najnowsze telefony z jabłkiem.\nACBAdam Waczyńskihiszpaniaoceny ofens.coOFENSuWacysantiago de compostelavideo


Destrukcja - recenzja DVD dramatu Jeana-Marca Vallée - Movies Room\nDestrukcja – recenzja DVD dramatu Jeana-Marca Vallée\nAutor: Aleksandra Kumala 22 lutego 2017\nŻona Davisa (Jake Gyllenhaal) ginie w wypadku, z którego on wychodzi bez szwanku – dosłownie i w przenośni: nie dość, że nie odnosi poważnych obrażeń fizycznych, śmierć Julii (Heather Lind) wydaje się w ogóle go nie ruszać. Zamiast rozpaczać dniami i nocami, mężczyzna najwięcej uwagi poświęca na… pisanie kolejnych zażaleń do firmy produkującej automaty ze słodyczami, ponieważ jeden z takich automatów – mieszczący się na korytarzu oddziału intensywnej terapii – nie wydał mu paczki cukierków.\nChociaż na tle pogrążonych w żałobie członków klanu główny bohater wyraźnie odznacza się swoją apatycznością, właśnie za sprawą kolejnych listów, w których opisuje znacznie więcej, niż tylko okoliczności zetknięcia ze szwankującą maszyną, nie sposób z marszu go przekreślić. Kierowana do działu obsługi klienta korespondencja trafia w ręce tajemniczej Karen (Naomi Watts) – poruszona jego historią i zmartwiona myślą, że trudne chwile przeżywa w samotności, kobieta nawiązuje kontakt z nadawcą. Na szczęście to nie preludium ognistego romansu, lecz okazja do rozliczenia z przeszłością oraz własnymi demonami. Na indywidualnie ustalonych zasadach, przy pomocy dość kontrowersyjnych, bulwersujących teścia (w tej roli jak zwykle surowy Chris Cooper) metod. Jedną z nich jest tytułowa Destrukcja, czy też, dosłowniej tłumacząc angielskie demolition – rozbiórka, demolka. Zaczyna się od lodówki, której, mimo wielokrotnie ponawianych próśb żony, Davis nie naprawił, nim miała miejsce tragedia. Rozkłada ją na części pierwsze już jako wdowiec, aby znaleźć źródło usterki i, zgodnie z tym, o czym pisze w jednym z kierowanych do swojej powierniczki listów, otaczającą go rzeczywistość zaczyna postrzegać przez pryzmat wszechobecnych metafor. Podobną perspektywę śledzenia dalszych losów protagonisty – psującego oświetlenie podczas wizyty u teściów, przyłączającego się do grupy mężczyzn zawodowo demolujących wnętrza spisanych na stratę nieruchomości, wreszcie: dewastującego własny dom – reżyser proponuje widzowi.\nAni zrozumiała troska matki i ojca, ani podejmowane przez Phila (Cooper) próby dojścia z zięciem do porozumienia nie przynoszą takich efektów, jak relacja ze zbuntowanym synem Karen, nastoletnim Chrisem (fantastyczny Judah Lewis). Męskie rozmowy o orientacji seksualnej i sensie używania wulgaryzmów, wspólne dawanie się ponieść głośnej muzyce, testowanie broni w lesie, obserwowanie, w jaki sposób młody chłopak stara się wyrazić siebie: wszystkie te – stosunkowo często wykorzystywane przez twórców, a jednak niesprawiające wrażenia odtwórczych – elementy prowadzą do ostatecznego uzewnętrznienia drzemiących w Davisie emocji. O tym, że jednak jakieś posiada, świadczą chociażby ponawiające się retrospekcje z Julią, z pogranicza snu i jawy. Grany przez Gyllenhaala bohater na początku filmu zdobywa się na dość brutalne stwierdzenie: nie ożenił się z miłości, ożenił się, bo tak było łatwiej. Przyznanie, że nie poświęcał żonie uwagi, nie troszczył się o nią wystarczająco, nie kochał tak, jak na to zasługiwała przychodzi mu z o wiele większym trudem, ma miejsce o wiele później. Zamiast roztkliwiania czy szufladkowania, Vallée długo trzyma centralną postać w ryzach, stopniowo odsłania charakterologiczną głębię. Dopiero rezygnacja z kolejnego najprostszego scenariusza – oziębłości, zobojętnienia – umożliwia mężczyźnie odczucie prawdziwego, szczerego, przejmującego smutku, tęsknoty, żalu, wyrzutów sumienia. Demolowanie wszystkiego wokół prowadzi zarazem do budowania nowych relacji, rozliczeń z przeszłością, uporządkowania spraw z samym sobą, dotąd spychanych poza margines uwagi.\nAsami w rękawie Jeana-Marca Vallée są, prócz oryginalnego scenariusza, bez wątpienia Jake Gyllenhaal oraz Judah Lewis – duet ten ogląda się na ekranie z o wiele większym zainteresowaniem, niż damsko-męską parę (skoro już o damsko-męskich fragmentach mowa: Watts „przegrywa” z Lind, choć jej rola jest stosunkowo mniejsza). Sekwencje wypełnione głośną muzyką, oczyszczającym tańcem i dzikimi harcami, wielkie młoty, dziurawione ściany, wybijane szyby, szorstkość, wręcz brutalność niektórych zachowań skutecznie oddalają Destrukcję od ckliwości, taniego sentymentalizmu czy usilnych prób wywołania w widzu wzruszenia za wszelką cenę. Adekwatność ekspresji Gyllenhaala do każdego z etapów, na którym aktualnie znajduje się grana przez niego postać umożliwia odbieranie jej – mimo ewentualnych obiekcji nieprzywykłego do takich filmowych postaw widza – jako autentycznej, ciekawej, niejednowymiarowej, od początku do końca przyciągającej uwagę. Na pochwałę zasłużył również pełen charyzmy Lewis, jako młody chłopak próbujący dojść do ładu z własną tożsamością. Każdy z bohaterów wynosi z tej relacji coś dla siebie, ale ważniejszą lekcję nastolatek daje dorosłemu. Judah nie słucha udzielonej mu rady: nie zakłada maski, nie chowa się w skorupę. Kto wie, czy nie dzięki temu – okupionemu cierpieniem – aktowi odwagi Davis wreszcie wydostaje się z pułapki, jaką sam na siebie zastawił, wcześniej idąc zawsze po linii najmniejszego oporu.\nDramat francuskiego twórcy to nie wybitne, momentami być może zbyt dosłownie traktujące wspomniane już metafory, jednak świetnie zagrane, warte uwagi kino. Sposób prowadzenia narracji oscylującej wokół straty, traumy, poczucia winy, emocji znacząco odbiega od standardowych, a chociaż zachowanie głównego bohatera z początku budzi zdziwienie i niechęć, z biegiem czasu okazuje się, że litość i współczucie to nie jedyne emocje, jakimi widz może obdarzać ekranowego wdowca. Równie dobrze sprawdza się kombinacja rezerwy przechodzącej w ciekawość, ciekawości przeradzającej się w coraz lepsze zrozumienie, aż wreszcie nieoczekiwana – nie mylić z niezasłużoną – sympatia. Rzeczywiście, nie taki diabeł straszny, jak go malują, czy raczej: jak malował sam siebie. Last, but not least: soundtrack! Wykorzystane w Destrukcji utwory, w połączeniu z nakreśloną grubą kreską rolą główną (moment ulicznego tańca – sztos!), dającym się odczytać na różne sposoby wątkiem unicestwiania/odbudowywania oraz wzruszającymi, wymownymi (niekiedy wyimaginowanymi) scenami z udziałem obojga małżonków tworzą całość na tyle świeżą i atrakcyjną, by – pomimo niedoskonałości – zasługiwała na polecenie.\nchris cooper, Destrukcja, Jake Gyllenhaal\nświetny Jake Gyllenhaal\nduet Judah Lewis-Gyllenhaal\nniepopadanie w tani sentymentalizm\ninne spojrzenie na znaną tematykę\nsceny "małżeńskie" i listowa narracja\ndające się przewidzieć "zwroty akcji"\nNaomi Watts całkiem w cieniu pozostałych postaci\nniektóre metafory traktowane zbyt dosłownie\nraczej nie zapada głęboko w pamięć


Wieczny tułacz na szczecińskim Zamku. Wernisaż - Szczecin\nWieczny tułacz na szczecińskim Zamku. Wernisaż\n30.04.2011 03:23 / ostatnia modyfikacja: 30.04.2011 04:41\nW księstwach, którymi władał - w Lotaryngii oraz w Księstwie Dwóch Mostów - wszystko co dobre przypisuje się Stanisławowi Leszczyńskiemu. Król zakładał fundacje wspierające ubogich, którzy wstydzili się żebrać, sierocińce a także stworzył swego rodzaju pierwsze emerytury. Ciekawe acz kontrowersyjne losy polskiego króla i osób z nim związanych przybliży nam otwarta właśnie w Zamku Książąt Pomorskich wystawa.\nStanisław Bogusław Leszczyński, „Z Bożej łaski król Polski, wielki książę litewski, ruski, pruski, mazowiecki, żmudzki, inflancki, smoleński, siewierski i czernihowski, książę Lotaryngii i Barrois”, do śmierci swego ojca Rafała Leszczyńskiego w 1703 roku pozostawał w jego cieniu. Po konfederacji warszawskiej, występującej przeciwko królowi Augustowi II Saskiemu, znajdował się wyraźnie pod wpływem króla szwedzkiego Karola XII, który doceniając jego dotychczasową działalność, wysunął go jako kandydata do tronu polskiego (w zamian za pewne zobowiązania). Ale na przestrzeni lat Leszczyński z zależnego władcy przeobraził się w monarchę w pełni samodzielnego, który był ceniony za swoje decyzje, który przyjaźnił się z najwybitniejszymi postaciami tamtych czasów, m.in. z Wolterem. We Francji, a szczególnie w księstwach, którymi władał: w Lotaryngii oraz w Księstwie Dwóch Mostów, wszystko co dobre przypisuje się Stanisławowi Leszczyńskiemu. Król zakładał fundacje wspierające ubogich, którzy wstydzili się żebrać, sierocińce a także stworzył swego rodzaju pierwsze emerytury (w Lotaryngii). Był władcą cenionym i pozostaje w pamięci mieszkańców tych ziem – jego imię noszą: plac, akademia, biblioteka, również wina, czekoladki, kafejki.\nW 1766 roku Ludwik XV zlikwidował całe dziedzictwo, które pozostawił po sobie Leszczyński. Zgromadzone przez niego dzieła sztuki czy posiadłości trafiły w rozmaite ręce. Dlatego lista instytucji, którym dziękowała kurator wystawy pani Barbara Igielska była długa: Fundacja XX Czartoryskich przy Muzeum Narodowym w Krakowie, Muzeum Archidiecezjalne w Poznaniu, Muzeum Kresów w Lubaczowie, Musee des Beaux-Arts de Nancy, Musee Lorrain de Nancy, Muzeum-Zamek w Łańcucie, Zamek Królewski na Wawelu, Bibliotheque-Mediatheque de Nancy, Archiwum Państwowe w Szczecinie itd. Kurator podkreślała szczególnie staranną aranżację przestrzeni wystawy jak i profesjonalne oświetlenie pięknie podkreślające urodę eksponowanych w zamku muzealiów.\nPretekstem do zaprezentowania tak różnorodnych, tak cennych eksponatów związanych z osobą Stanisława Leszczyńskiego, była przypadająca w tym roku 300. rocznica pobytu Króla Polski, Wielkiego Księcia Litwy oraz Księcia Lotaryngii – i jego rodziny na szczecińskim Zamku (na elewacji południowego skrzydła Zamku wisi pamiątkowa tablica). Znajdziemy na wystawie eksponaty związane z rodziną królewską (żoną Katarzyną, córką Marią, królową Francji) oraz osobami, które odegrały istotną rolę w życiu króla. Kurator polecała zwrócić szczególną uwagę na rękopisy, choćby na taką perełkę jak list Augusta II, w którym gratulował Leszczyńskiemu objęcia tronu czy listy córki Marii do ojca. Ponadto na wystawie obejrzeć możemy obrazy olejne, miniatury (gwasz, akwarela), medaliony, kamee, medale, rzemiosło artystyczne, stroje, tapiserie, manuskrypty.\nWystawa otwarta będzie do 31 lipca 2011 r.\nPortal wSzczecinie.pl jest patronem medialnym wystawy. Zapraszamy do obejrzenia galerii zdjęć oraz materiału wideo z wernisażu, który odbył się 28 kwietnia 2011 r.


Rozwój osobisty czy show business? – Grzegorz Truszewski\nOpublikowane w Czerwiec 13, 2017 Wrzesień 12, 2017 przez grzegorz\nRozwój osobisty czy show business?\nCOACH CZY NIE COACH?\nMówcy motywacyjni. Lubią się oni określać mianem coachów, co coachów faktycznie coachingiem się parających irytuje. Prawdziwi coachowie utrzymują, że coaching z występami przed szeroką publicznością nie ma nic wspólnego. Niemniej jednak w społeczeństwie chyba się przyjęło traktować mianem „coacha” osoby, które tak czy owak zajmują się rozwojem innych. Np. znanego powszechnie Mateusza Grzesiaka i jemu pokrewnych.\nZ innej beczki. Nawet ja jestem czasem określany mianem coacha przez niektórych znajomych, którzy wiedzą tylko tyle, że zajmuję się jakimś rozwojem, badaniami, szkoleniami, HRem itp. Co ciekawe kurs coachingowi przeszedłem i nawet mam certyfikat, ale nie prowadzę sesji coachingowych sensu stricto.\nAle nie o definicjach rzecz będzie. Podział między prawdziwymi coachami i pseudocoachami rysuje się wyraźny i przejrzysty. Nie jest to temat który wymaga dodatkowych analiz.\nSZKODLIWOŚĆ MÓWCÓW MOTYWACYJNYCH\nChciałbym natomiast poruszyć kwestię tego, na ile owi pseudocoachowie, czy też mówcy motywacyjni szkodzą. Polaryzacja związana z nazewnictwem uzewnętrznia się wyraźnie w ocenie ich pracy. Oni sami, oraz rzesze ich zwolenników twierdzą, że czytanie książek o tematyce motywacyjnej, słuchanie wykładów, uczęszczanie na eventy itp. znacząco podnoszą efektywność zawodową, pozwalają na odnoszenie sukcesów, sprawiają, że zarabiamy więcej pieniędzy itepe itede.\nOsoby wgłębiające się nieco bardziej w tematykę, twierdzą, że to bujdy na resorach, czary-mary, hochsztapleria i po prostu oszukiwanie. Co więcej, te praktyki mają wysoką szkodliwość społeczną. Celem tego całego biznesu jest ciągnięcie pieniędzy od nieświadomych uczestników.\nNo dobrze… ale gdzie leży prawda? Mamy jakieś badania na ten temat? Co jest oszustwem a co nim nie jest? Czy ludziom udział w wykładach Pana Mateusza Grzesiaka szkodzi czy pomaga?\nOdpowiedź: Badań sensownych nie mamy. W Polsce do tej pory nikt się tego nie podjął. Posiłkować się tu musimy tylko naszym rozumem.\nOdwołam się w takim razie do rzeczy logicznych lub też drzewiej udowodnionych.\nPOTRZEBA POSIADANIA NADZIEI\nDwa prawidła psychologiczne możemy zaprząc do analizy zjawiska.\nPierwsza zasada, która mi na myśl przychodzi brzmi, że ludzie potrzebują mieć nadzieję. I jest to coś, co zapewniają wszelkiej maści mówcy motywacyjni. Często nam mówią o tym, jaki to w nas tkwi niezrealizowany potencjał. Jak to już niedługo dzięki ich radom, ten potencjał się uaktywni. Jak to zaraz będziemy bogaci, szczęśliwi, zdrowi. Czyli krótko mówiąc dają nam nadzieję, że to co jest teraz, to nic, bo świetlana przyszłość przed nami.\nAle zaraz, zaraz… Czy nie to samo mówią nam religie? Czy nasze życie nie jest preludium rajskiej szczęśliwości? Albo czy nie o tym mówią wielcy przywódcy? Czy nie myślimy często że nasze ukochane kluby sportowe, choć teraz przegrywają, ale już, już niedługo to się zmieni i na pewno zdobędą mistrzostwo? Albo że teraz w Polsce jest źle bo rządzi partia X, ale po wyborach partia Y dojdzie do władzy i na pewno będzie lepiej?\nW takim razie, czy coś złego jest w tym, że jako ludzie chcemy mieć nadzieję na lepsze jutro? Chyba nie. Albo inaczej. Jest to tak głęboko w nas, że właściwie my jako ludzie nie umiemy inaczej. I cały ten biznes związany z rozwojem osobistym do tak pierwotnej, powszechnej potrzeby się odnosi i ją zaspokaja, że można śmiało twierdzić, iż póki ludzkość istnieje, będzie on prosperował. Ewentualnie zostanie zastąpiony czymś innym, co podobną funkcję spełniać będzie.\nDrugi aspekt dotyczy tego, że jak mamy nadzieję, to nie wnikając w definicje, jesteśmy szczęśliwsi. I nieważne, że nadzieja jest oparta na wątpliwych przesłankach albo na złudzeniach, czy wręcz oszustwie. Ta wiara w wątpliwe przesłanki, w iluzje, pozwala nam, o dziwo, na satysfakcjonujące życie. Różni nas od ludzi, którzy są w klinicznej depresji. Oni postrzegają świat realnie (to także jest naukowo udowodnione). Pytanie tylko, czy wolimy być nieszczęśliwymi realistami czy szczęśliwymi naiwniakami?\nI jeszcze coś. Wyobraźmy sobie grupę zagubionych na pustyni wędrowców. Powoli kończą im się zapasy wody, sił zaczyna brakować. Nie wiedzą gdzie są i w którą stronę mają iść. Co chwila ktoś upada i inni muszą go na swoich barkach nieść. Powoli oswajają się z myślą o tym, że przepadną i koniec jest bliski.\nWtem… ich oczom ukazuje się oaza.\nNabierają nagle sił i idą w jej kierunku. Dochodzą i nic… To była iluzja, optyczne złudzenie. Fatamorgana.\nAle na horyzoncie tli się jakiś niepewny zarys. Chyba znów oaza. Znów więc do niej zmierzają. I znów nic, ale majaczą w oddali jakieś drzewa. Więc znów idą a cykl się powtarza.\nJak ocenilibyśmy ich szanse na przeżycie? Wygląda na to, że jednak są minimalnie wyższe niż tych, którzy się poddadzą i się zatrzymają.\nMoże w końcu trafią na prawdziwe wybawienie?\nA może tą fatamorganą jest pan Grzesiak i jemu pokrewni?\nA co jeśli skategoryzujemy całą branżę mówców motywacyjnych jako element show businessu? Wówczas puzzle by się nam idealnie układały. Na spędzie motywacyjnym główny przekaz jaki otrzymujemy uderza w nasze emocje. Mówcy motywacyjni wyzwalają w audytorium całą ich gamę – euforię, płacz, śmiech, dumę itp. Zupełnie jak na spektaklu teatralnym lub na koncercie!\nCzy jest coś złego w tym, że chcemy być bawieni i chcemy, aby ktoś emocje w nas wywoływał. Zupełnie nie! Po obejrzeniu filmu czy spektaklu o w miarę pozytywnym przesłaniu mamy lepszy nastrój, czujemy się zwyczajnie szczęśliwsi. A przecież dobrze wiemy, że to nie było naprawdę! Że aktorzy to nie bohaterowie i że tę całą mistyfikację robią dla nas.\nPrzecież tak samo można interpretować zachowania mówców motywacyjnych. Najważniejsze co ma się rzucać w oczy podczas ich wystąpień to forma, a nie treść. Ma być fajnie, wesoło i zaskakująco. Jak w dobrym kinie.\nCzy jakiś film odmieni nasze życie? Nie. Ale radości możemy mieć z niego wiele.\nZatem oceniając zjawisko trudno mi o jednoznaczne potępienie i negację, tak jak czyni to wiele moich kolegów czy koleżanek. My jako ludzie, jakkolwiek głupio to brzmi, chcemy być oszukiwani. Albo dlatego, że potrzebujemy mieć nadzieję, albo po to aby się zwyczajnie dobrze bawić.\nKiedy zjawisko można oceniać natomiast jako zdecydowanie negatywne?\nWówczas gdy będzie uzależniało i to być może się dzieje, choć twardych danych w Polsce na to nie ma. Czyli jeśli są osoby uzależnione od oglądania seriali, tak samo mogą być osoby uzależnione od oglądania i słuchania mówców motywacyjnych. Im bardziej taki mówca uzależnia (np. mówi o sposobach na sukces, ale dopiero w następnym wystąpieniu które kosztuje 5 razy drożej), tym bardziej na niego uważaj i bądź podejrzliwy.\nA jeśli chcesz się dobrze bawić – baw się dobrze na wystąpieniu i czerp przyjemność z tego, choć wiedz, że zmiany w życiu dzięki temu nie uzyskasz.\nKategorieTeorie Tagicoaching, mówcy motywacyjni\nPoprzedni wpisPoprzedni Czy ujawniać badanym co mierzymy cd.\nNastępny wpisNastępny Instrukcja obsługi pracownika\nModel kompetencji – pomiar na tu i teraz czy na przyszłość?\nCzy ludzie inteligentni są leniwi?\nCoaching niedyrektywny nie istnieje\nO skutecznym wywieraniu wpływu cd.\nO skutecznym wywieraniu wpływu\nAC/DC Bill Gates coaching efektywność pracownika inteligencja kompetencje model kompetencji model zachowania motywowanie mówcy motywacyjni osobowość pomiar kompetencji selekcja testy wywieranie wpływu zmiany organizacyjne


Twoje zdrowie w cenie w promocji - dobra okazja w Sanatorium. | Sukienki Baltimore\nW przypadku konieczności uważniejszego zwracania uwagi na zdrowie zdecydowanie należy połączyć przyjemne z pożytecznym. W dzisiejszych czasach da się znaleźć w kraju ogrom atrakcyjnych miejsc, które łączą opiekę lekarską z wypoczynkiem i doskonałymi atrakcjami, jakie zdecydowanie zafascynują każdego turystę.\nW przypadku konieczności baczniejszego zwracania uwagi na kondycję na pewno należy połączyć przyjemne z pożytecznym. W dwudziestym pierwszym wieku można wyszukać w Polsce mnóstwo intrygujących miejsc, które łączą opiekę lekarską z wypoczynkiem i znakomitymi atrakcjami, które zdecydowanie zainteresują każdego turystę.\nSanatorium to doskonała okazja, aby w wolnym czasie zwiększyć swe zdrowie, zrelaksować się i cieszyć wspaniałymi wakacjami o każdej możliwej porze roku – można liczyć tam na wspaniałe warunki klimatyczne połączone z znakomitą opieką lekarską. W obecnym sezonie da się liczyć na mnóstwo atrakcyjnych ułatwień , jak również dobre rabaty – aby znaleźć więcej informacji, zdecydowanie dobrze znaleźć je w sieci za pomocą hasła sanatorium promocje.\nSanatorium to miejsce stworzone najczęściej dla pacjentów cierpiących na rozmaite dolegliwości przewlekłe bądź wymagających rehabilitacji bądź ulepszenia typowej kuracji. Charakterystyczna lokalizacja w miejscowościach uzdrowiskowych jest starannie przemyślana, by efekty różnych ćwiczeń , a także terapii były wzmocnione przez przystępny klimat.\nW sanatorium da się liczyć na profesjonalne leczenie połączone z możliwością oddychania wysoce zdrowym powietrzem, kontaktem z mocno zmineralizowaną wodą o potwierdzonych naukowo właściwościach leczniczych , jak również korzystanie z uroków przyrody. Rozmaite bonifikaty mogą dotyczyć rozmaitych rzeczy – przykładowo obniżenie ceny za pobyt, możliwość taniego przedłużenia pobytu bądź dane atrakcje osiągalne na terenie sanatorium. Wystarczy za pomocą frazy sanatorium promocje (http://margaretka-swietokrzyska.pl/pl/promocje/) zweryfikować to samemu, aby znaleźć coś najkorzystniejszego na swe poszczególne potrzeby.\nBez wątpienia dobrze dokonać wyboru i zobaczyć niesamowite miejsce samemu, aby cieszyć się urokami natury i poczuć funkcjonowanie leczniczych wód w idealnie wyposażonym, profesjonalnym sanatorium. Tak obfite w walory turystyczne miejsce na pewno posiada mnóstwo doskonałych miejsc wypoczynkowych, przeznaczonych do wymogów każdego pacjenta. W dwudziestym pierwszym wieku korzystanie z usług sanatorium jest w stanie znacznie się opłacać – da się liczyć na bardzo dobre promocje, łatwe do sprawdzenia w sieci za pomocą na pierwszy rzut oka prostego, lecz znacznie pomyślnego hasła sanatorium promocje. Potrafi to o wiele uprościć kwestię mozolnego poszukiwania miejsc o doskonałych cechach uzdrowiskowych za odpowiednią i proporcjonalną do jakości cenę – dzięki korzystaniu ze zniżek da się oszczędzić duże sumy pieniędzy i zarazem znacznie zwiększyć swój stan zdrowia. Sprawdź stronę.\nZajmują Cię przeróżnego typu branżowe wątki? Zatem kliknij tutaj klinika dentystyczna kraków i przeglądaj nasze nowe newsy na ten temat. Liczymy na Twoją recenzję.\nAutor adminData publikacji 17 grudnia, 2019 17 grudnia, 2019 Kategorie Myślisz o zabiegu?, Uroda bierze się z wnętrzaTagi sanatorium, sanatorium promocje


WYSTAWY - Akwa-Mania\nYou are at:Home»FOTORELACJE»Category: "WYSTAWY"\nW dniach 28-29.08.2021w Kleszczowie przeprowadzono imprezę pod nazwą “Animalia”. W jej ramach odbyła się…\nFotorelacja ta powstała dzięki Agnieszce S. z GSA która przysłała zdjęcia oraz opisy zbiorników i…\nZdjęcia do fotorelacji wykonał Andrzej Nowicki W dniach od 11 do 26 stycznia 2020 roku…\nW dniach 12-13.10.2019 odbył się XI Ślaski Weekend Akwarystyczny zorganizowany przez Górnośląskie Stowarzyszenie Akwarystów. Impreza…\nZdjęcia do fotorelacji wykonał Krzysztof Kluczka W dniach 7-8.09.2019 odbyła się impreza zwana Animal Show. …\nW dniach31.08 – 01.09.2019 w Kleszczowie odbyła się wystawa akwarystyczno – zoologiczna. Wystawa była częścią…\nIII Wystawa Akwarystyczno – Terrarystyczna na Świętokrzyskiej Polanie\nW dniach 14-16.06.2019 odbyła się po raz trzeci wystawa akwarystyczno-terrarystyczna zorganizowana przez “Oceanikę” w Kompleksie…\nW dniach 1-2.06.2019 odbyły się Nałęczowskie Dni Akwarystyki. Wystawa została zorganizowana w Nałęczowskim Ośrodku Kultury.…\nMiędzynarodowe Dni Akwarystyki – Firmy\nW Międzynarodowych Dniach Akwarystyki wzięło udział kilkanaście firm z których kilka wystawiło swoje stoiska na…\nWystawa raków i bojowników\nW czasie trwania Międzynarodowych Dni Akwarystyki zorganizowanych w dniach 18-19.05.2019 w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego…


Zatroskana – PoznajPana.pl\nPożyczone z FaceBook’a\nPewna zmartwiona kobieta poszła do swojego ginekologa i powiedziała:\n„Doktorze, mam poważny problem i bardzo potrzebuję pana pomocy. Mam dziecko niespełna roczne i znów jestem w ciąży.\nNie chce mieć dziecka w tak krótkim odstępie czasu jedno po drugim”.\n„W porządku, czego się pani po mnie spodziewa?” – zapytał lekarz.\n„Chcę zakończyć ciążę i liczę na pana pomoc w tej sprawie”.\nDoktor zastanowił się chwilkę i po krótkim milczeniu powiedział do kobiety:\n„Myślę, że mam lepsze rozwiązanie tego problemu i jest również mniej niebezpieczne dla pani”.\nUśmiechnęła się, sądząc, że lekarz przyjmie jej propozycję.\nA doktor dalej mówił:\n„Rozumie pani, żeby nie trzeba było troszczyć się o dwoje dzieci równocześnie, zabijmy to, które ma pani na rękach.\nW ten sposób będzie pani miała chwilę, żeby odpocząć zanim urodzi się to drugie. Skoro chce pani zabić jedno to nie ma znaczenia które.\nNie będzie dzięki temu żadnego zagrożenia dla pani, jeśli wybierze to, które trzyma na rękach”.\nKobieta była przerażona i powiedziała:\n„Nie, doktorze! To straszne! Zabicie dziecka to przestępstwo!”\n„Zgadza się, – odpowiedział. – lecz wygląda na to, że skoro jest to w porządku wobec tego, więc pomyślałem, że może tak byłoby najlepiej”.\nLekarz uśmiechnął się, zdając sobie sprawę, że trafił w sedno sprawy.\nPrzekonał matkę, że nie ma żadnej różnicy między zabiciem dziecka, które już się urodziła, a zabiciem tego, które jeszcze jest w łonie.\nTo takie samo przestępstwo!\nJeśli zgadzasz się z tym, podzieli się tym z innymi.\nRazem możemy uratować wiele drogocennych istnień!\nMiłość mówi: „Poświęcę siebie na rzecz dobra drugiej osoby”\nAborcja mówi: „Poświęcę kogoś innego na rzecz mojego dobra”\nZa: Life is Dangerous: Let’s Ban It (Życie jest niebezpieczne. Zabrońmy go.)\nJayna Stechschulteраскрутка сайта\nPosted in Pozostałe on 19 października 2011 by pzaremba.\tLeave a comment\n← Brak duchowej równowagi_2\tCodzienne rozważania_19.10.11 →


Przypomnij sobie biblijną przypowieść o synu marno... - Zadane.pl\nPrzypomnij sobie biblijną przypowieść o synu marnotrawnym a następnie przyjrzyj się zamieszczonej reprodukcji obrazu Rembrandta,,Powrót syna marnotrawnego''.Zastanów się, jakie emocje przeżywają przedstawione na nim postacie, i udziel wyczerpującej odpowiedzi na zamiesczone obok pytani.W utworzonych wypowiedzeniach oznacz różnym kolorem zdania pojedyncze oraz złożone z podrzędnym dopełnieniowym. a) O co młodszy syn błaga ojca? b) Czego żałuje? c) Z czego cieszy się ojciec? d) Czego starszy syn zazdrości bratu?\nprzez Samasobie 06.02.2010\nA) Młodszy syn błaga ojca o to, by mu przebaczył. Mężczyzna wraca, chcąc zostać najemnikiem swego ojca, bo według niego nie zasłużył na to, by być jego synem=b) Żałuje, że opuścił rodzinny dom. Wraca więc zrozpaczony z nadzieją, że znajdzie zrozumienie w oczach swojego ojca.=c) Ojciec cieszy się z tego, że wrócił jego syn. Nakarmił go i napoił. Nakazał swoim sługom urządzić przyjęcie z okazji jego powrotu. =d) Starszy syn zazdrości bratu tego, że nigdy nie dostał od ojca takiej nagrody. Wróciwszy do domu, porozmawiał z ojcem tłumacząc mu, że jest rozczarowany jego postawą, ponieważ wiernie mu służył przez długie lata, a ojciec nigdy nie był taki wobec niego.


MOSAIC - Łącznik do bezpośredniego sterowania roletami 6 A - Bialy\n135.00 ZŁ / SZT.\nMOSAIC - Przycisk do bezpośredniego sterowania roletami 6 A - Biały\n144.55 ZŁ / SZT.\nMOSAIC - Przycisk do bezpośredniego sterowania roletami 6 A - Aluminium\n165.90 ZŁ / SZT.\nMOSAIC - Przekaźnik do grupowego sterowania roletami - Biały\n240.84 ZŁ / SZT.\nMOSAIC - Przycisk do pośredniego sterowania roletami 6 A - Biały\nMOSAIC - Przycisk do pośredniego sterowania roletami 6 A - Aluminium\nMOSAIC - Łącznik do bezpośredniego sterowania roletami 6 A - Biały antybakteryjny\nMOSAIC - Łącznik do bezpośredniego sterowania roletami 6 A - Aluminium\n154.95 ZŁ / SZT.\nMOSAIC - Łącznik do bezpośredniego sterowania roletami 6 A - Antracyt\n148.28 ZŁ / SZT.