Q4.pl - Tak świętowaliśmy 100. Rocznicę Odzyskania Niepodległości\nTak świętowaliśmy 100. Rocznicę Odzyskania Niepodległości\n2018-11-23 10:20:37, Maciej Kowalczyk\n„Tak świętowaliśmy 100. Rocznicę Odzyskania Niepodległości”, to wydarzenie organizowane przez społeczność Zespołu Szkół nr 4 im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego we Włocławku, którego ważnymi akordami są: odsłonięcia Masztu Niepodległości, przekazanie flagi przez panią Poseł Joannę Borowiak, złożenia Kapsuły Czas.\nNiezmiernie cieszymy się, że Uroczystość zaplanowana na 27 listopada 2018 na godz. 12.30 została objęta:\nPatronatem Honorowym Jego Ekscelencji Księdza Biskupa Wiesława Alojzego Meringa.\n100. rocznica odzyskania niepodległości to ważne wydarzenie w życiu narodu, które wymusza zatrzymanie się, refleksję, ale i godne świętowanie. Ilu nas jest – tyle sposobów i pomysłów na przeżycie tego święta. W tych dniach zjednoczeni pod dwoma kolorami: białym i czerwonym, chcemy przekazać następnym pokoleniom, jak przeżywaliśmy to doniosłe wydarzenie w naszej Małej Ojczyźnie. Postanowiliśmy postawić Maszt NIEPODLEGŁOŚCI przed gmachem Zespołu Szkół nr 4 im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego we Włocławku, na którym będzie powiewać flaga państwowa w dużym rozmiarze. Chcemy, aby flaga pochodziła od Pani Poseł Joanny Borowiak, przedstawiciela reprezentującego nas,włocławian, w Parlamencie Rzeczpospolitej Polskiej – jako wyraz jedności w godzinie obchodów Jubileuszu Odzyskania Niepodległości.\nPonadto chcemy symbolicznie przekazać kolejnym pokoleniom, jak świętowaliśmy to wydarzenie we Włocławku. Dlatego w ostatnich dniach listopada 2018 roku zostanie zakopana kapsuła czasu, w której znajdą się przedmioty związane z 100. rocznicą Odzyskania Niepodległości, przekazane przez uczniów, nauczycieli oraz ludzi dobrej woli. Chcemy, aby włocławianie, jak również lokalne media, przekazały nam zdjęcia i nagrania, które następnie zapiszemy na nośniku danych i złożymy do kapsuły.\nMateriały w postaci cyfrowej można będzie przekazywać do 26.11.2018 r na specjalny adres email:\nniepodlegla@baczynski.org a przedmioty będziemy przyjmować w naszej placówce przy ulicy Kaliskiej 108 we Włocławku. Kapsuła zostanie opieczętowana i zakopana przez zaproszonych gości i przedstawicieli szkoły w atrium wewnątrz budynku Zespołu Szkół nr 4 we Włocławku.\n/-/ Kazimierz Mendala\nInf.prasowa Zespół Szkół nr 4\n'Baczyński' bliżej 'Morza Perspektyw'\nOjcowie Niepodległości zagościli na Placu Wolności\n100-lecie PCK. Uroczyste obchody


Ekspres Do Kawy Przelewowy Opinie ⚡ ⇒【2021】\nOferty kupna ekspres do kawy przelewowy opinie! Dziś jest twój szczęśliwy dzień, ponieważ znaleźliśmy najlepsze produkty w najtańszej cenie. Nie trać czasu na szukanie produktów do kupienia ekspres do kawy przelewowy opinie ponieważ już to dla Ciebie zrobiliśmy.\nGdzie mogę kupić Ekspres do kawy przelewowy opinie ?\nPrzygotowywanie makaronu albo spaghetti na posiłek jest bardzo częstym posiłkiem dla naszej firmy wszystkich. To najprostszy i najszybszy posiłek, jaki można wykonać, gdy ma się niewiele czasu dzięki przygotowanie. W ciągu piętnasty minut możesz spośród łatwością przygotować całkowity posiłek, a ułatwi Ci to także makaron ekspres do kawy przelewowy opinie.\nIstnieje sporo różnych rodzajów dostępnych na rynku. Określonym z bardziej pomocnych durszlaków jest składany. Zasadniczo, to rodzaj miski sito, które jest używane aż do oddzielenia płynów od momentu ciał stałych. Ma możliwość być wykonana spośród metalu, jak zdrewna lub stali, albo może być zrobiona z pcv. Składany jeden będzie niż pozwalają na złożenie jego do płaskiego panelu tak, że możemy zachować go z dala łatwo.\nDrugi duży garnek o pojemności mniej więcej dwóch galonów. Stanie się on dostarczał h2o do dolewek.\nDostawa do domu Ekspres do kawy przelewowy opinie\nWydaje się być to bardzo proste i przydatne przyrząd, które pozwala dzięki łatwe przygotowanie posiłków w domu. Z ekspres do kawy przelewowy opinie nad zlewem swobodniej będzie Ci odseparować części stałe od czasu cieczy, a ciecz będzie mogła ściekać prosto do zlewu.\nOdwiedza jakaś cookware detalicznego sklep lub stronę internetową znajdować różnorodność colanders robić od stali nierdzewnej, silikon, druciana siateczka, szkło lub ceramiczny. To przychodzi po różnych stylach, fasonach i rozmiarach. Powinieneś wybrać swój przy zależności od wymagań.\nPrzegląd Ekspres do kawy przelewowy opinie\nPlastik jest przydatny i niezbędny w każdej kuchni. Potrzebujesz fita do różnych planów przygotowując wystawny obiad dla swojej rodziny i przyjaciół. Plastik jest podobny do każdego innego durszlaka, jest to pojemnik w kształcie miski, który ma dużo otworów na zanim, aby umożliwić transfer wody, podczas wówczas gdy utrzymanie stałych w misce. Jedyną rozbieżnością jest to, że jest wykonana spośród tworzyw sztucznych, które jest bardzo błogi materiał. Ponadto, jest wiele różnych kolorów dla Ciebie aż do wyboru.\nDzięki składanemu durszlakowi ekspres do kawy przelewowy opinie możesz swobodnie odcedzić ugotowane kartofle z gorącej wody. Po użyciu masz możliwość zaoszczędzić trochę stanowiska w kuchni, składając go i przechowując w szafce. Za pomocą składanemu, możesz zastąpić te nieporęczne sitka do misek a, także sprawić, że Twa kuchnia stanie się bardziej schludnym i przestronnym miejscem służące do przygotowywania posiłków.\nEkspres do kawy przelewowy opinie opinie\nEkspres do kawy przelewowy opinie cena\nEkspres do kawy przelewowy opinie ceny\nlodówka samsung odległość od ściany\nokap kuchenny do zabudowy z filtrem węglowym\npralka whirlpool ładowana od góry części\nrobot kuchenny max 1200 w 14 w 1


Fragment z uzasadnienia przystąpienia do sporządzenia planu: Plan ma na celu realizację działań samorządu jako stymulatora rozwoju funkcji mieszkaniowej i infrastruktury społecznej, nadążających za zwiększającymi się potrzebami i oczekiwaniami mieszkańców. Pozwoli w tym obszarze zrealizować priorytetowe cele Miasta w tej dziedzinie - poprawę standardów życia w zabudowie istniejącej i rozwój nowego budownictwa mieszkaniowego. Przedmiotowy obszar posiada znaczne rezerwy terenów predysponowanych do rozwoju zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności, toteż niezwykle istotna jest dbałość o ich ekonomiczne i prawidłowe zagospodarowanie, ponieważ spontaniczna jego zabudowa, w drodze indywidualnych decyzji, doprowadzić może do chaosu, a także do obniżenia wartości przestrzeni. Obszar podejmowanego planu obejmuje również rolniczą przestrzeń produkcyjną, dlatego też konieczne jest utrzymanie i ochrona przed zainwestowaniem tych terenów, stanowiących ważny element systemu przyrodniczego Miasta. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pozwoli stabilizować zasady zagospodarowania przestrzennego w całym obszarze poprzez kompleksowe rozwiązania obejmujące kompozycję funkcjonalno-przestrzenną, uwzględniającą: uporządkowanie istniejącej zabudowy, relacje z terenami otaczającymi, prawidłową obsługę komunikacyjną i powiązania z układem komunikacyjnym miasta oraz systemowe rozwiązania w zakresie infrastruktury technicznej.\nRozpatrzenie wniosków złożonych do planu - Zarządzenie Nr 1924/2007 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 września 2007 r.\nTermin składania uwag do wyłożonego projektu planu - do 2 czerwca 2009 r.\nRozpatrzenie uwag złożonych do wyłożonego projektu planu - Zarządzenie Nr 1374/2009 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 23 czerwca 2009 r.\nDyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w ponownie wyłożonej części projektu planu - 17 maja 2010 r.\nTermin składania uwag do ponownie wyłożonej części projektu planu - do 15 czerwca 2010 r.\nRozpatrzenie uwag złożonych do ponownie wyłożonej części projektu planu - Zarządzenie Nr 1618/2010 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 lipca 2010 r.\n(3) PROJEKT PONOWNIE WYŁOŻONY (W CZĘŚCI) DO PUBLICZNEGO WGLĄDU w dniach od 4 maja do 1 czerwca 2010 r.:\n(2) PROGNOZA PONOWNIE WYŁOŻONA DO PUBLICZNEGO WGLĄDU - w zakresie wprowadzonych zmian wynikających z przyjęcia przez Radę Miasta Krakowa poprawek wniesionych do projektu planu - w dniach od 4 maja do 1 czerwca 2010 r.\n2. działki nr 102/1 - zmiany przeznaczenia z terenu zieleni urządzonej - zespół pałacowo-parkowy - ZP1 na teren zieleni urządzonej - "ZP3a";\nWyłożenie odbędzie się w dniach od 4 maja do 1 czerwca 2010 r. (z wyjątkiem sobót, niedziel i świąt), w Biurze Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa, ul. Sarego 4, 31-047 Kraków, w godzinach:\n- wtorki, środy, czwartki piątki: 10:00 - 12:00.\nDyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu miejscowego - w zakresie wprowadzonych zmian - zostanie przeprowadzona w dniu 17 maja 2010 r., w Urzędzie Miasta Krakowa, Plac Wszystkich Świętych 3-4, Sala im. J. Lea o godz. 14:30.\n- wtorki, środy, czwartki piątki: 13:00 - 15:00.\nDyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu miejscowego zostanie przeprowadzona w dniu 11 maja 2009 r., w Urzędzie Miasta Krakowa, pl. Wszystkich Świętych 3-4, Sala Portretowa, początek o godz. 14:30.\nOpinia Nr 242/2014 Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska Rady Miasta Krakowa z dnia 10 marca 2014 r. dotycząca projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie odstąpienia od sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Łuczanowice" (Druk nr 1708):\nOpinia Nr 185/2009 Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska Rady Miasta Krakowa z dnia 2 listopada 2009 r. dotycząca projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Łuczanowice" (Druk nr 1311):\nBiuletyn Informacji Publicznej - BIP MK © 2003-2020, Urząd Miasta Krakowa, ACK Cyfronet AGH liczba wyświetleń: 13421


MakroExpress: Podaż pieniądza M3 w grudniu wzrosła o 4.6%r/r\n23 stycznia 2018 Makro Express\nPodaż pieniądza M3 wzrosła w grudniu o 4.6%r/r wobec wzrostu o 4.5%r/r w listopadzie. Konsensus rynkowy wskazywał na wzrost podaży M3 o 4.4%r/r.\nWolumen depozytów wzrósł w grudniu o PLN24.3mld m/m (przy wzroście wolumenu pieniądza gotówkowego w obiegu o PLN3.6mld) wobec wzrostu o PLN7.5mld m/m w listopadzie, przy czym w horyzoncie m/m odnotowano wzrost depozytów a vista o PLN28.3mld oraz spadek depozytów terminowych o PLN4.0mld. Depozyty gospodarstw domowych w sumie odnotowały wzrost o PLN10.5mld m/m wobec wzrostu o PLN4.9mln m/m w listopadzie, zaś depozyty przedsiębiorstw wzrosły o PLN10.5mld m/m wobec wzrostu o PLN3.2mld m/m w listopadzie. Wśród czynników kreacji pieniądza zwraca uwagę wzrost w kategorii zadłużenie netto instytucji rządowych szczebla centralnego o PLN27.2mld m/m (wobec wzrostu o PLN12.6mld m/m w listopadzie), gdzie znakomita większość tej zmiany to efekt spadku stanu środków na rachunkach budżetowych o PLN32.1mld. Wolumen kredytów spadł o PLN1.2mld m/m wobec wzrostu o PLN1.1mld m/m miesiąc wcześniej, przy spadku stanu kredytów gospodarstw domowych o PLN0.06mld m/m (wobec spadku o PLN0.4mld w horyzoncie m/m w listopadzie) oraz spadku wolumenu kredytów przedsiębiorstw o PLN2.6mld m/m (wobec wzrostu o PLN0.2mld m/m miesiąc wcześniej).\nWnioski: W grudniu imponuje wzrost stanu depozytów bieżących sektora prywatnego. Wśród gospodarstw domowych, wsparciem dla wzrostu tego wolumenu prawdopodobnie była kontynuacja wypłat środków w ramach dopłat bezpośrednich dla rolników (zaliczki w łącznej wysokości PLN10.0mld wypłacane były do końca listopada; od 1 grudnia Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa realizuje wypłaty pozostałych środków z łącznej puli PLN14.8mld), jak również rozpoczęta przez uprawnione spółki w połowie grudnia wypłata rekompensat za utracone przez górniczych emerytów i rencistów prawo do bezpłatnego węgla, których łączna wartość ma wynieść PLN2.3mld. Przy nieznacznej różnicy oprocentowania między depozytami bieżącymi i terminowymi, na wzrost wolumenu depozytów bieżących względem terminowych mógł przełożyć się również fakt, iż nie wymagają one tymczasowej blokady środków i odsetek. Stan depozytów terminowych wśród gospodarstw domowych odnotował 12-ty z rzędu miesięczny spadek. Obniżeniu m/m uległ stan kredytów sektora prywatnego.\nW najbliższych miesiącach spodziewamy się porównywalnych odczytów dynamiki agregatu M3. Z jednej strony, utrzymujący się ujemny poziom realnych stóp procentowych ograniczać będzie zainteresowanie depozytami terminowymi jako lokatą oszczędności; z drugiej zaś strony, na fali cyklicznego ożywienia i wynikającego stąd znacznego popytu konsumpcyjnego, wzrastać będzie wartość kredytów sektora gospodarstw domowych, choć coraz mniej dynamicznie. Spodziewamy się przy tym wciąż słabego zainteresowania kredytem wśród dużych przedsiębiorstw przy jednocześnie rosnącym popycie na kredyt wśród firm z sektora MSP.


Zmarły niedawno w wieku 94 lat pionier muzyki serialnej przez ponad sześćdziesiąt lat wywierał wielki wpływ na kształt "zaawansowanej" kompozycji w Stanach Zjednoczonych; zawsze cieszył się uznaniem grona admiratorĂłw, wielu z nich uważało go za geniusza. Zarazem jednak trudno byłoby wskazać drugiego znanego wspĂłłczesnego kompozytora, ktĂłrego muzyka w rĂłwnym stopniu zyskałaby reputację "akademickiej", "mĂłzgowej", "matematycznej".\n. Milton Babbitt ok. 1960 r. w Studiu Muzyki Elektronicznej Columbia-Princeton w Nowym Jorku przy lampowym syntezatorze RCA Mark II\nMilton Babbitt za swĂłj muzyczny ideał uznawał dzieło SchĂśnberga (muzyka ta, jak opowiadał, zaintrygowała go od chwili, gdy wujek zagrał mu na fortepianie utwĂłr Wiedeńczyka, chcąc sprawdzić, jakie wrażenie wywrze na dziesięciolatku - uruchomił w ten sposĂłb trwający przez dziesiątki lat proces), lecz jego twĂłrczość wzbudzała rezerwę nie tylko w kręgach niechętnych atonalności i dodekafonii - rĂłwnież większość europejskich miłośnikĂłw i spadkobiercĂłw szkoły wiedeńskiej odrzucała muzykę Babbitta jako "jałową", "sterylną".\nBabbitt jako pierwszy, przed Messiaenem i Boulezem, zastosował operacje serialne do parametrĂłw innych niż wysokość dźwięku (Three Compositions for Piano z roku 1947, Composition for Four Instruments, 1947-48, Composition for Twelve Instruments, 1948). Nie przywiązywał jednak wagi do kwestii pierwszeństwa, bo koncepcje francuskich kolegĂłw uważał za tak rĂłżne od swoich, że z ujmowania ich wspĂłlnym określeniem "serializm" nic ciekawego jego zdaniem nie wynikało - Boulez, ktĂłry będąc szefem Filharmonii Nowojorskiej nigdy nie chciał umieścić w programie utworĂłw żadnego Amerykanina oprĂłcz Elliotta Cartera, był tego samego zdania. Stockhausen (w latach sześćdziesiątych miał jeszcze zwyczaj życzliwie komentować utwory kolegĂłw), przedstawiając w audycjach radiowych kolońskiej WDR muzykę elektroniczną ze studia nowojorskiego University of Columbia, tylko dla Babbitta nie znalazł dobrego słowa i uznał jego Composition for Synthetiser za muzykę "monotonną, automatyczną, o charakterze ćwiczeń". W polskich publikacjach omĂłwienia muzyki Amerykanina znajdziemy w książce Nowa muzyka amerykańska Zbigniewa Skowrona i w odpowiednim rozdziale dwutomowej pracy Bogusława Schaeffera Kompozytorzy XX wieku, gdzie można przeczytać, że "jest to muzyka sucha, abstrakcyjna, typowa gra dźwiękĂłw", że "kompozycja jest dla Babbitta Ĺ¤totalną strukturąĹĽ i niczym więcej" i "nie ma tu miejsca na swobodną grę fantazji". Niemniej w konkluzji swego artykułu Schaeffer kwestię oceny tej twĂłrczości zostawia poniekąd otwartą, dodając: "to, że coś nie jest zrozumiałe, nie znaczy, że nie da się tego zrozumieć".\nReputację kompozytora w dużym stopniu ukształtowała treść jego znanego (choć prawie zawsze z drugiej ręki) artykułu, opublikowanego w roku 1958 przez magazyn "High Fidelity", ktĂłremu redakcja - bez porozumienia z autorem i bez sensu, jako że tekst mĂłwi m.in. właśnie o "dobrym słuchaniu" - nadała tytuł Who Cares if You Listen? - Kogo to obchodzi czy słuchasz? (PĂłźniejsze przedruki artykułu, m.in. w wydanym w roku 2003 zbiorze pism kompozytora The Collected Essays of Milton Babbitt, Princeton, 2003, są już opatrzone tytułem The Composer as Specialist). Babbitt dowodził w nim, że rozwĂłj wspĂłłczesnej "zaawansowanej" kompozycji wymaga wycofania jej ze sfery publicznej (życia koncertowego, osądu krytyki, publicystyki muzycznej, dziennikarskich relacji, komercyjnych nagrań itp.) i przyznania jej statusu nauki, ktĂłra dla ochrony przed ignorancją i w sprzyjających warunkach - jak inne dziedziny - rozkwitać powinna w ośrodkach badawczych, czyli na uniwersytetach. Jego argumentacja wychodzi od stwierdzenia, że brak porozumienia między twĂłrcą muzyki "zaawansowanej" i słuchaczami, o co zwykle kogoś się obwinia: czasem słuchaczy i krytykĂłw, ale najczęściej kompozytorĂłw. Niepotrzebnie, bo izolowanie się jest dla twĂłrczości tego rodzaju stanem pożądanym i zamiast je przezwyciężać, należałoby raczej je wzmocnić. Na początku XX wieku w muzyce zaczęły się przemiany analogiczne do przyspieszenia ewolucji fizyki teoretycznej w połowie XIX wieku, ktĂłre sprawiło, że wykształcony laik stracił orientację w jej zagadnieniach i zarazem podstawy do wygłaszania opinii na ich temat. Rzeczą niezrozumiałą jest zatem - pisze dalej Babbitt - na jakiej podstawie uważa się, że każdy słuchacz i każdy krytyk potrafi wydawać o niej sądy. Zdanie "to jest nudne" w odniesieniu do "zaawansowanego" utworu mĂłwi o nim tyle, co podobna wypowiedź laika o przedmiocie wykładu matematyka. Nieco obycia w szeroko stosowanej frazeologii pozwala na użycie sformułowań o pozorach większej głębi ("bez wyrazu", "niedramatyczne", "brak w tym poezji"), ktĂłre oznaczają to samo - nie podoba mi się i nie potrafię powiedzieć dlaczego. Za szczyt wyrafinowania i znawstwa mogą zaś uchodzić zdania w rodzaju "jest to muzyka ontologiczna... rodzi się ona u źrĂłdeł bytu, możliwie najbliżej miejsca spotkania duszy i ducha".\nWywody Babbitta nieraz uznawano za wyraz arogancji, "lekceważenia odbiorcy", przyznam jednak, że jego argumenty budzą we mnie odruch solidarności i sympatii: odbieram je jako przeciwwagę dla populistycznych poglądĂłw, zgodnie z ktĂłrymi każdy może wydawać oceny o wszystkim. Tania demagogia (żywa w "konserwatywnych" i "postępowych" odmianach już od dobrych stu lat, atrakcyjnie i lewicowo odświeżona po umownej dacie 1968) przejawia się choćby w używaniu określenia "akademicki" w sensie pejoratywnym - sam Babbitt z dumą podkreślał, że jest kompozytorem "akademickim", bo dla niego słowo to znaczyło tyle, co "spełniający wysokie standardy".\nSkoro jednak "zaawansowana muzyka wymaga, by słuchacz miał wiadomości i doświadczenie porĂłwnywalne z tym, co wie kompozytor", to powstaje pytanie: czy - aby zrozumieć utwĂłr Babbitta - powinienem przestudiować serialny plan kompozycji, wysłyszeć (Babbitt bynajmniej nie uważał swej muzyki za "papierową") w brzmiącej materii wszystkie zastosowane w nim procedury i zdać sobie sprawę z historyczno-technicznego kontekstu utworu, z problematyki w nim zawartej? Jeśli zalecenia Babbitta potraktować dosłownie, to okazałoby się, że jedyną właściwą formą przedstawienia jego muzyki byłby wykład. Bo jakiż słuchacz, nawet najbardziej wnikliwy specjalista, sprostałby tym wymaganiom, skoro sam kompozytor mĂłwił o swoich kilka lat pĂłźniejszych utworach, że "nie wykazują dostrzegalnej na powierzchni struktury"?\nChoć Babbitt zamierzał raczej zaapelować o stworzenie sprzyjających warunkĂłw dla rozwoju twĂłrczości "zaawansowanej", to niewątpliwie dla potencjalnego słuchacza jego argumentacja może brzmieć odstraszająco. O dziwo jednak! - kiedy jego muzykę usłyszałem po raz pierwszy (może dziesięć lat temu, z CD wydanej przez New World Records), było to spotkanie zaskakująco ciekawe: Philomel (1964) na sopran i taśmę z dźwiękami elektronicznymi i nagranym, częściowo przekształconym oraz zwielokrotnionym sopranem, opowiada przekazaną m.in. przez Owidiusza historię Filomeli i Prokne ściganych przez krĂłla Tereusa, ktĂłry mszcząc się obciął Filomeli język: bogowie na koniec zamieniają wszystkich w ptaki. Tekst, napisany specjalnie dla Babbitta przez poetę Johna Hollandera, jest cudownie muzyczny za sprawą rytmu i brzmieniowo-znaczeniowych skojarzeń ("...Feel a million filaments; Fear the tearing, the feeling; Trees of ephemeral leaves..."): Filomela ucieka przez las, najpierw wydaje niezrozumiałe dźwięki, potem usiłuje złożyć je w słowa, pod koniec, już jako słowik, odzyskuje panowanie nad swym głosem. Muzyka Babbitta przemĂłwiła tu do mnie bezpośrednio i przekonująco, na pewno spora w tym zasługa śpiewaczki Bethany Beardslee: jej piękne staccata w najwyższym rejestrze i melizmaty każą od samego początku czujnie nastawić ucha.\nUcieszony odkryciem muzyki fascynująco złożonej i "skutecznej" zarazem, postanowiłem do muzyki niepoprawnego amerykańskiego konstruktywisty i "maksymalisty" (określenie to, przeciwstawne "minimalizmowi", wymyślił sam Babbitt) jeszcze kiedyś wrĂłcić. Zrobiłem to po dłuższym czasie, powodowany ciekawością, jak brzmi utwĂłr omawiany w niemal każdej pracy na temat muzyki naszych czasĂłw, mianowicie wspomniane już Three Compositions for Piano z roku 1947, uznawane za pierwszy w historii przykład "integralnego serializmu".\nTechniczne opisy skupiają się na zastosowanej w nim rozwijającej techniczne pomysły SchĂśnberga zasadzie "kombinatoryjności", polegającej tutaj z grubsza na tym, że dwunastotonową serię Babbitt dzieli na dwie sześciodźwiękowe grupy (heksachordy), a dzięki jej odpowiedniej konstrukcji każdy z obu heksachordĂłw można zestawić z odpowiednim heksachordem innej postaci tej samej serii (inwersji, raka, raka inwersji - w odpowiedniej transpozycji), by uzyskać inne pełne zestawy dwunastodźwiękowe, czyli serie pochodne. Metoda ta pozwala kompozytorowi zachować ścisłą dwunastotonowość jednocześnie liniową i wertykalną, na przykład gdy w jednym głosie następują po sobie heksachordy serii pierwotnej, a każdy z nich zarazem łączy się polifonicznie z innym heksachordem, dopełniającym do serii pochodnej - opis brzmi jak sposĂłb na poprawienie niewystarczająco atonalnego i technicznie zbyt mało rygorystycznego SchĂśnberga.\nSerializacja rytmu w Three Compositions... wygląda całkiem inaczej niż u Bouleza i Messiaena: Babbitt nie tworzy serii dwunastu (lub innej liczby) rĂłżnych rytmicznych wartości (potem rĂłwnież to robił), lecz - na przykład - dzieli dwunastoelementowy zbiĂłr na grupy, dajmy na to 5-1-4-2: każda liczba odpowiada ilości szesnastek w podzbiorze serii, a koniec podzbioru, oddzielający go od następnego, zaznaczony jest pauzą albo (dowolnym) wydłużeniem ostatniej nuty. Otrzymana w ten sposĂłb seria rytmiczna ma swoją inwersję (1‑5-2-4), uzyskaną przez odejmowanie liczb postaci pierwotnej od 6 i oczywiście raka (2-4-1-5) i raka inwersji (4-2-5-1).\nOpis ten oczywiście zdaje sprawę tylko z niewielkiej części procedur zastosowanych w Three Compositions.... Najważniejsze pytanie brzmi jednak: czy dzięki nim osiagnięty został brzmiący rezultat, ktĂłrego na innej drodze nie udałoby się osiągnąć? Moja odpowiedź jest twierdząca: utwĂłr jest żywy, oryginalny, frapujący bogatą motywiką (zasada "kombinatoryjności" niewątpliwie sprzyja mnożeniu motywicznych wariantĂłw) oraz zgrabnym kontrapunktem. W porĂłwnaniu z Modes de valeurs et intensitĂŠs i Structures Ia obraz dźwiękowy jest tu całkiem inny: szesnastkowe figuracje z początku Three Compositions... wyglądają zupełnie swojsko w zestawieniu ze skomplikowanymi podziałami w partyturach FrancuzĂłw. Babbitt nie preferuje też jakoś szczegĂłlnie "webernowskich" interwałĂłw; zawsze mĂłwił, że bliżej mu do SchĂśnberga, czym zresztą zniesmaczył Bouleza, kiedy spotkali się po raz pierwszy w roku 1953; w latach pięćdziesiątych młoda postwebernowska awangarda nie uważała Amerykanina za "swojego". Dziś oddziaływanie i znajomość jego muzyki w Europie też są niewielkie - nie grywają go ani Intercontemporain, ani Klangforum, ani Ensemble Modern.\nZbierając informacje o kompozytorze mogłem się przekonać, że jego muzyka ma gorących zwolennikĂłw, ktĂłrym sprawia po prostu przyjemność i ktĂłrzy znajdują, że jest elegancka, dowcipna, nawet liryczna. Znamienny jest komentarz, jaki w ponad godzinnym filmie (Milton Babbitt - Portrait of a Serial Composer) zamieszczonym w Internecie wygłasza kompozytor Peter Westergaard: "Bardzo lubię tę muzykę, choć pewnie nie słucham jej tak, jak Babbitt by sobie życzył". Mimo że sam nieraz starałem się wysłyszeć w niej opisaną w komentarzach kompozytorską intencję, też zapewne pozostałem jej "naiwnym" słuchaczem, nierzadko pełnym sprzecznych odczuć, jak choćby w przypadku szesnastominutowego Sextets (1966) na skrzypce i fortepian.\nTen osobliwy jak na duo tytuł tłumaczy się konstrukcyjnym znaczeniem liczby sześć, ktĂłra przejawia się tu w wielu postaciach. Na pierwszy rzut oka tekst nutowy wygląda jak muzyka postwebernowska: każda nuta i wspĂłłbrzmienie ma inne oznaczenie dynamiczne (jest ich, jakby na potwierdzenie stereotypowych wyobrażeń o serializmie, dwanaście) i wszystko jest porozrzucane po rejestrach. Okazuje się jednak, że narracja - raczej z SchĂśnbergowskiego ducha - jest nie pozbawiona emocjonalizmu. Na samym początku mamy sześć oddzielonych pauzami trzydziestodwĂłjkowych figur fortepianu - każda w innym układzie fakturalnym (jedna jest tylko pojedynczą nutą). Każdą z tych figur kończy długa nuta skrzypiec. Fakturalne pomysły kompozytor rozwija w układach dość przejrzystych, nie przeciąża ich nawarstwianiem linii i wspĂłłbrzmień, choć "głosy" nieustannie się pojawiają i znikają zastępowane nowym wątkiem - nieustanne odnawianie, efemeryczność faktur są w słuchaniu bardzo atrakcyjne.\nWracałem do Sextets kilkanaście razy, z nutami w ręku i bez nut, za każdym razem z mieszanymi uczuciami: autentycznego podziwu dla finezji linii i faktur, niesłychanej pomysłowości w tworzeniu coraz to nowych układĂłw, dla bogactwa motywicznych relacji, z drugiej strony zaś w poczuciu trudności ogarnięcia formy, wyznaczenia punktĂłw orientacyjnych, bez ktĂłrych rozmaitość staje się monotonią. Komentarz do płyty podaje, że w Sextets Babbitt wykorzystuje SchĂśnbergowski model zamkniętej w jednej części wieloczęściowej formy, jak w Symfonii kameralnej Wiedeńczyka. Trudno jednak wzĂłr ten odszukać w atematycznej, jak zawsze, muzyce Babbitta - najprawdopodobniej odnieść go należy raczej do struktury, prekompozycyjnego planu, niż do postaci, w jakiej muzyka jawi się słuchaczowi. Sześć pierwszych skrzypcowych nut (każda o innej długości) brzmi jak temat, następne - umieszczone już nie w zakończeniu fortepianowych figur, lecz w "dziurach" między ich trzydziestodwĂłjkami - jak wariacyjne rozwinięcie. Zmiana arco na pizzicato sprawia, że fortepian wysuwa się na pierwszy plan - mamy coś w rodzaju łącznika. PowrĂłt do arco na powtarzanych dźwiękach brzmi niczym start do przetworzenia. Po dwĂłch minutach wchodzimy jakby w nowy obszar tematyczny, choć tematu nie słychać. Im dalej, tym bardziej taka prĂłba mentalnego uporządkowania muzyki zaczyna przypominać doszukiwanie się krowy w obrazie abstrakcyjnym, innego sposobu też na nią nie znalazłem. Bywa, że zajmujące słuchanie polega na smakowaniu momentĂłw bez rozumienia ich miejsca w całości, ale Babbittowi chyba nie o to chodzi - zawsze podkreśla on organizującą rolę pamięci i pod tym względem stawia słuchaczowi wyśrubowane wymagania.\nPodobny kłopot mam z niejednym utworem Babbitta. To prawda, że przy bliższym poznaniu, gdy pamięć zaczyna działać, muzyka ta ciekawie się rĂłżnicuje, ale prawie nie ma w niej zdecydowanych kontrastĂłw czy choćby zestawień rĂłżnych "charakterĂłw", odnoszę wrażenie braku swobody w kształtowaniu przebiegu, nadawaniu mu plastyczności - może kompozytor, obdarzony lepszą muzyczną pamięcią, nie odczuwa takiej potrzeby i następstwa transformacji są dla niego wystarczająco ekscytujące? We wczesnym europejskim serializmie dogmatem było przekonanie, że muzyka "powinna być" atematyczna, zrĂłżnicowanie zaś i bogactwo relacji winno wywodzić się z systemu proporcji, z "ukrytej struktury". Niemniej, przy podobnych założeniach, Stockhausen w Zeitmasse lub Kontra-Punkte potrafił uwagę słuchacza pobudzić czymś nowym, jakimś zwrotem, pomysłem - czasem nieoczekiwanym, choć odniesionym do tego co było.\nNieraz jednak inwencja kompozytora zaciekawia, na przykład w Koncercie fortepianowego z roku 1985. W partiach orkiestry znajdziemy tu wiele długo wytrzymywanych dźwiękĂłw, dających gęste wspĂłłbrzmienia o niemal impresjonistycznym przepychu, swoistą eufonię. Pojawiające się i zanikające w orkiestrze polifoniczne wątki mogą za pierwszym razem bardziej przykuć uwagę niż logika partii solowej. Zarazem jednak w muzyce tej jakby brak kierunku, Koncert, mam wrażenie,kończy się dość arbitralnie: po prostu ustaje. Czasem magnesem dla słuchacza, czymś, co stwarza pierwsze intrygujące wrażenie może być niezwykły, ekscentryczny nawet obraz dźwiękowy - jak choćby w Reflections na fortepian i taśmę (1975), ktĂłry kojarzy mi się z "futurystyczną" aparaturą na starych filmach science-fiction, lub fortepianowych Post-Partitions (1966), muzyce gęstej i wzburzonej niczym u Xenakisa, lecz wewnętrznie całkiem inaczej uporządkowanej. Trwający niewiele ponad trzy minuty Post-Partitions zapisany został na czterech systemach odpowiadających czterem obszarom rejestrowym, w ktĂłrych akcja prowadzona jest niemal symultanicznie.\nRzecz jasna, nie oczekiwałbym od Babbitta uproszczenia czegokolwiek, bo to właśnie złożoność jest u niego cenna. Podejrzewam jednak, że jego brak zainteresowania podnoszącymi atrakcyjność zabiegami wynika nie tyle z chęci utrudnienia życia odbiorcy, co z niechęci do rozwiązań "pozasystemowych" - niechęć do nich można zapewne odnieść do ukształtowanego przez pozytywizm logiczny sposobu myślenia Babbitta: nawet w wywiadach i jego tekstach publicystycznych uderza nieobecność słĂłw, ktĂłre nie odnoszą się do czegoś, co można zademonstrować. Poznawszy lepiej muzykę Babbitta zdałem sobie sprawę, dlaczego Philomel spodobał mi się prawie od razu i do dziś jest jedną z moich ulubionych kompozycji Amerykanina. Jest tu wiele elementĂłw niesprowadzalnych do logiki systemu: naturalny głos Filomeli przeciwstawia się głosowi z taśmy przedstawiającemu świat martwy i świat przyrody, w muzyce epizody odpowiadają ewokowanym scenom, muzyka zatrzymuje się, by pozwolić odczuć nastrĂłj. Nie powiedziałbym, że jest to utwĂłr wybitnie ekspresyjny, ale z pewnością nie jest jakąś "abstrakcyjną grą".\nPiszę tu tyle o własnych perypetiach z muzyką Babbitta nie po to, by postawić się w centrum uwagi - mĂłwiąc o nich chciałem raczej poruszyć problem sensu (a także legitymizacji!) sztuki, ktĂłra nawet ceniącym złożoność wydaje się "hermetyczna" i "abstrakcyjna", chciałem zwrĂłcić uwagę na kompozytora nieraz dotąd bardziej cenionego chyba jako teoretyk niż artysta. Jestem przekonany, że Babbittowi-muzykowi należy się uznanie, że trzeba dostrzec, iż jego muzyka to nie tylko egzemplifikacja teorii. Jej pobudzające wyobraźnię jakości każą poważnie zastanowić się, czy tego, co odbiera się jako "niedostatki" nie należałoby raczej potraktować jako zachętę do głębszego wniknięcia w jej materię. Nie odważyłbym się dokonać tu jakiegoś podsumowania - jeszcze bardziej niż w innych przypadkach mam wrażenie tymczasowości, prowizorycznego charakteru wielu wyrażonych tu sądĂłw. Tekst ten pisałem na przemian ze wsłuchiwaniem się w muzykę Babbitta i wiele razy musiałem korygować to, co napisałem - często były to właśnie opinie pokrywające się z dość rozpowszechnionymi stereotypami, pewnie jeszcze trochę ich w moim szkicu zostało. Nie zamierzałem pisać tekstu okolicznościowego, ale takim się stał po śmierci kompozytora, ktĂłry zmarł 29 stycznia 2011 roku. Tym bardziej należałoby podać trochę informacji biograficznych.\nMilton Byron Babbitt urodził się 10 maja 1916 roku w Filadelfii, dzieciństwo spędził w Jackson w stanie Mississippi. W wieku lat czterech rozpoczął naukę gry na skrzypcach i fortepianie, kilka lat pĂłźniej zaczął grać na klarnecie i saksofonie w zespołach, ktĂłrych repertuar obejmował zarĂłwno uwertury Rossiniego, jak muzykę popularną i jazz. Ojciec jego był matematykiem i Milton najpierw, w roku 1931, podjął studia matematyki ma Uniwersytecie Pensylwanii, niebawem przeniĂłsł się jednak na uniwersytet w Nowym Jorku. Na sprecyzowanie jego muzycznych zainteresowań największy wpływ wywarła książka wykładającej tej uczelni Marion Brown - jej Twentieth Century Music była pierwszą w Ameryce publikacją zawierająca m.in. bliższe informacje o muzyce wiedeńskiego kręgu. WkrĂłtce Babbitt podjął studia kompozycji w Princeton u Rogera Sessionsa, przychylnego nowym prądom, choć wĂłwczas jeszcze dalekiego od dwunastotonowości. Od roku 1938 pracował już jako nauczyciel akademicki wydziału muzycznego University of Princeton; w roku 1973 przeniĂłsł się do Juilliard School of Music. Uczniami jego byli znani amerykańscy kompozytorzy, m.in. Mario Davidovsky, John Eaton, Paul Lansky, Donald Martino, a także Stephen Sondheim, popularny twĂłrca musicali, co nie powinno dziwić tak bardzo, zważywszy że Babbitt był wielkim znawcą amerykańskiej muzyki popularnej tego czasu, a w latach czterdziestych sam pisywał rzeczy lżejsze, jak musical Fabulous Voyage i muzyka do filmu Into the Good Ground.\nW latach pięćdziesiątych Babbitt, jako jeden z pierwszych kompozytorĂłw, zainteresował się prototypami syntezatorĂłw. W roku 1959 został dyrektorem Studia Muzyki Elektronicznej Columbia-Princeton, a dwa lata pĂłźniej przy pomocy syntezatora Mark II stworzył Composition for Synthesizer, swĂłj pierwszy utwĂłr elektroniczny. Podejście Babbitta do nowego medium było podobne do tego, jakie dominowało w studio w Kolonii, bo nie interesowały go "nowe brzmienia" jako takie, lecz ich relacje - choć z istotną rĂłżnicą: Babbitt rĂłwnież w muzyce na taśmę nie wychodził poza system dwunastotonowy i jego muzykę elektroniczną można zapisać po prostu na pięciolinii: na przykład utwĂłr Phonemena (1969) ma dwie wersje: na głos z taśmą i na głos z fortepianem, z tymi samymi nutami i z tekstem składającym się wyłącznie z 24 spĂłłgłosek (czyli dwa razy po 12) i 12 samogłosek. Muzykę na taśmę Babbitt traktował jako środek pozwalający osiągnąć niemożliwą dla żywych wykonawcĂłw precyzję. Kiedy zatem okazało się, że Phonemena można zagrać na fortepianie (z partytury sporządzonej najpierw jedynie jako pomoc w studiowaniu utworu) - po prostu zezwolił na wykonania w tej właśnie wersji, elektroniczną zaś zrealizował pĂłźniej (1975).\nDokonane przez niego analizy muzyki SchĂśnberga, BartĂłka, Strawińskiego wywarły trwały wpływ na teorię muzyki XX wieku; wprowadził do obiegu wiele często do dziś stosowanych terminĂłw analitycznych. Choć jego analityczne metody i kategorie sporo zawdzięczają matematycznemu wykształceniu, zaprzeczał jakoby był kompozytorem "matematycznym" ("byłoby mi o wiele łatwiej komponować, gdybym umiał to robić Ĺ¤matematycznieĹĽ"). Niemniej nawet pobieżne spojrzenie na układane przezeń prekompozycyjne schematy wystarczy, by stwierdzić, że systemowość jego komponowania jest zupełnie wyjątkowa - Bogusław Schaeffer słusznie zauważył, że "u nas taki kompozytor byłby uważany za dziwaka".\nNapisał wiele utworĂłw solowych i kameralnych (w tym sześć kwartetĂłw smyczkowych) i niewiele orkiestrowych (Relata I, Relata II, Correspondences na orkiestrę smyczkową i syntezator, dwa koncerty fortepianowe, Concerti), do czego mogły go zniechęcić kłopoty z orkiestrami: w roku 1969 Filharmonicy Nowojorscy, a w 1989 Filadelfijscy odwołali prawykonania utworĂłw, ktĂłrych nie zdołali się nauczyć. WśrĂłd dyrygentĂłw największym zwolennikiem muzyki Babbitta był James Levine, ktĂłry w roku 1998 zamĂłwił dla orkiestry MET II Koncert fortepianowy, a w roku 2004 poprowadził prawykonanie Concerti, jemu dedykowanych i zamĂłwionych przez Bostońską Orkiestrę Filharmoniczną. Oddanych jego muzyce solistĂłw i zespołĂłw było i jest znacznie więcej, m.in. Bethany Beardslee, pianiści Robert Miller, Roger Taub, Alan Feinberg, skrzypek Rolf Schulte, Juilliard String Quartet. Zdaniem wielu komentatorĂłw liczba dobrych wykonań tej muzyki wzrasta.\nKompozytor nie jeden raz odżegnywał się od radykalnych wnioskĂłw, jakie - wydawałoby się - dość jednoznacznie wypływają z Who Cares if You Listen? ("przypuszczenie, że nie zależy mi na słuchaczach jest całkiem niedorzeczne"). Polemizując z Rogerem Scrutonem - konserwatywnym filozofem, dobrze u nas znanym z wielu przekładĂłw - przedstawił swĂłj ideał słuchacza: pojmowaniu przez Scrutona słuchania muzyki jako elementu "wspĂłlnej kultury muzycznej", jako zwyczaju i tradycji ludzi wykształconych zgodnie z pewnymi normami, przeciwstawił obraz słuchacza dociekliwego, odkrywającego, ktĂłry poznaje muzykę raczej wiele razy sięgając do nagrań, niż celebrujące kulturalne obrządki w ostojach mieszczańskiej cywilizacji - salach koncertowych. Śledząc recepcję twĂłrczości Babbitta po raz kolejny mogłem się przekonać, że tacy istnieją: całkiem niemało osĂłb uważa tę muzykę za pobudzającą w najwyższym stopniu i za to po prostu ją lubi. Może dlatego właśnie, że tak jest wymagająca - warto się nią zajmować.\nROK LV  NR 8  17 KWIETNIA 2011


Powstanie Warszawskie: Masakry popełnione przez Niemców w powstańczych szpitalach do dziś przerażają okrucieństwem - wiadomosci.com\nJuż pierwszego dnia powstania warszawskiego odnotowano przypadki strzelania do osób spieszących z pomocą rannym. „Przy ulicy Browarnej Niemcy urządzili krwawą masakrę patrolu sanitarnego sióstr urszulanek z klasztoru przy ul. Gęstej. Zakonnice ostrzelano, a następnie obrzucono granatami ręcznymi, wskutek czego cztery z nich poniosły śmierć; przeżyła tylko jedna, ciężko ranna. Tego samego dnia na ul. Gęstej niemieckie kule raniły śmiertelnie księdza Tadeusza Burzyńskiego, w chwili gdy udzielał ostatniego namaszczenia rannemu przechodniowi” – pisze Andrzej Solak w tekście o zagładzie powstańczych szpitali. Było to zgodne z niemiecką polityką wobec ludności Warszawy. 2 sierpnia Hitler wydał rozkaz Himmlerowi, iż „każdego mieszkańca należy zabić, nie wolno brać żadnych jeńców. Miasto ma być zrównane z ziemią i w ten sposób ma być stworzony zastraszający przykład dla całej Europy”. Taki sam rozkaz otrzymał gen. SS Erich von dem Bach, który 4 sierpnia został mianowany dowódcą wszystkich sił walczących z powstaniem. Już od pierwszych momentów walk niemiecki okupant rozpoczął masowe egzekucje ludności cywilnej i wziętych do niewoli powstańców. Złapane kobiety dodatkowo gwałcono i grabiono całe mienie z zajmowanych kwartałów miasta.\nNiemiecka praktyka strzelania do sanitariuszek i pozostałego personelu spieszącego na pomoc rannym na polu walki utrzymała się do końca powstania. Wspominał dr Piotr Załęski, komendant Szpitala Polowego nr 1 na ul. Przemysłowej: „(…) z doświadczenia wiedzieliśmy, iż zarówno sanitariusz z opaską Czerwonego Krzyża, jak nieruchomość z odznaką Czerwonego Krzyża są umyślnym miejscem obstrzału Niemców. W dniu 22 sierpnia 1944 r. ja osobiście wraz z synem Maksymilianem, pseudo „Maciek”, ubrani w fartuchy i z odznaką Czerwonego Krzyża w czasie niesienia pomocy rannym przy ul. Mącznej, róg Czerniakowskiej zostaliśmy poranieni: ja w obie nogi, syn czterema odłamkami w nogi. Niemcy strzelali do nas z kanonierki na Wiśle, jakkolwiek było to w dzień, widoczność była zupełna i nie ulegało wątpliwości, iż udzielamy pomocy rannemu”. Niemcy wielokrotnie kierowali ataki lotnicze oraz ostrzał artyleryjski przeciw szpitalom, mimo wyraźnego oznakowania ich symboliką Czerwonego Krzyża. Oto kilka przykładów: w zbombardowanym Szpitalu Świętego Jana Bożego przy ul. Bonifraterskiej zginęło 300 osób. Nalot na lecznicę przy ul. Długiej pochłonął życie od 120 do 200 ludzi. W Szpitalu Sióstr Elżbietanek przy ulicy Goszczyńskiego uśmiercono 60 pacjentów i członków personelu medycznego. Od 240 do 300 zabitych odnotowano w Szpitalu Ujazdowskim przy ul. Chełmskiej, kolejnych 100 w szpitalu na ul. Malczewskiego, również 100 ofiar śmiertelnych przy ul. Boduena. Ataki na lecznice powtarzały się systematycznie. Na przestrzeni zaledwie pięciu dni (od 16 do 20 września) w Warszawie miało miejsce sześć przypadków zbombardowania szpitali przez samoloty Luftwaffe. Powstańcy przystąpili do bitwy o miasto nie dysponując żadną bronią przeciwlotniczą ani artyleryjską, dlatego też nieprzyjacielscy lotnicy i kanonierzy niemal bezkarnie rujnowali wyzwolone dzielnice.\nStan: 6100 łóżek\nCofnijmy się na chwilę do lipca 1944 r. Według planów KG AK, w lipcu 1944 r. na terenie lewobrzeżnej Warszawy znajdowało się 20 stałych szpitali, w tym 2, Ujazdowski i św. Ducha, na jednym terenie. Oprócz tego 4 zajęte przez Niemców, przewidziane do obsadzenia przez polskie załogi. Wszystkie w czasie działań powstańczych miały zabezpieczać poszczególne obwody Armii Krajowej, na jakie zostało podzielone całe miasto. Do powstańczego zaplecza szpitalnego włączono też kilka dużych, prywatnych lecznic, jakie działały w Śródmieściu. Jedynie obwód II, czyli Żoliborz, nie posiadał żadnego stałego szpitala, ale już przed wybuchem powstania urządzono tam szpital w gmachu sióstr zmartwychwstanek przy ul. Krasińskiego. Jak czytamy w tekście „Szpitale w Powstaniu Warszawskim” Zofii Podgórskiej-Klawe „te spośród nich, które nie prowadziły oddziałów chirurgicznych, organizowały w ramach przygotowań do Powstania sale operacyjne, czasem jak u św. Jana Bożego, lokując je w piwnicach, wszystkie gromadziły zapasy zestawów chirurgicznych, środków opatrunkowych, znieczulających, dezynfekujących i surowicy przeciwtężcowej. Wypisywano także chorych, skracając w miarę możności czas ich hospitalizacji, zwalniając w ten sposób łóżka. Ogółem stan łóżek etatowych we wszystkich szpitalach przed wybuchem powstania wynosił ok. 6100. Brak danych dotyczących liczby wolnych łóżek, ale wnosząc z informacji z niektórych szpitali mogła to być mniej więcej połowa tego stanu. Pewnym odciążeniem dla szpitali miały być liczne punkty sanitarno-opatrunkowe z paroma łóżkami dla tymczasowej hospitalizacji ciężej rannych. Przygotowano się także do otwierania w miarę potrzeby szpitali polowych”. Niestety, przebieg powstania sprawił, że już w pierwszej połowie sierpnia sieć powstańczych szpitali przestała właściwie istnieć.\nZaczęło się na Woli\nJak pisze Zofia Podgórska-Klawe, pierwszy uległ zagładzie budynek Instytutu Oftalmicznego przy ul. Smolnej. „W dniu 3 sierpnia Niemcy zażądali, aby dyrektor Instytutu prof. Władysław Melanowski ewakuował wszystkich chorych i personel do gmachu Muzeum Narodowego. Personel lekarski zdołał jednak ich wyprowadzić przez przebity mur do Zakładu św. Kazimierza sióstr miłosierdzia na Tamce. Tego samego wieczoru Niemcy podpalili gmach Instytutu jednocześnie na wszystkich piętrach. Ludność szpitala po paru dniach znalazła pomieszczenie w budynku ambasady japońskiej przy ul. Foksal”. Tragicznie zakończyła się działalność szpitali Woli i Ochoty. W ciągu pierwszych 4 dni napłynęła do nich spora liczba rannych. Praca szła normalnym torem, wszyscy byli na swoich posterunkach, mimo że niektórzy lekarze, pokonując różne przeszkody, dotarli do szpitali dopiero tuż przed samą godziną „W”. Nikt jednak, podobnie jak i w szpitalach innych dzielnic, nie zawiódł. W Szpitalu Wolskim dyrektor, dr Józef Piasecki, przybył dopiero po pierwszych strzałach, a prof. Józef Grzybowski trzeciego dnia. W dniu 5 sierpnia ordynator oddziału wewnętrznego Szpitala wolskiego Janina Misiewicz zanotowała w swoim dzienniku: „Od rana piękna pogoda… strzałów prawie nie ma… w izbie przyjęć cicho. Dyżurni… w chwilach bezczynności grają z zapałem w inteligencję”. Na tym urywa się notatka z tego dnia. Około godziny 14 do szpitala weszli esesmani z grupy Recka. W gabinecie dyrektora szpitala padły pierwsze ofiary. Po krótkiej rozmowie Niemcy zastrzelili na miejscu dr. Piaseckiego, ordynatora oddziału gruźliczego, prof. Janusza Zeylanda i kapelana szpitala ks. Kazimierza Ciecierskiego. Następnie wyprowadzono cały personel szpitala i większość chorych do zabudowań fabrycznych na Moczydle, gdzie dokonano zbiorowego mordu. Niemcy zastrzelili wszystkich mężczyzn, m.in. prof. Józefa Grzybowskiego i dr. Olgierda Sokołowskiego. Z lekarzy mężczyzn, którzy tego dnia byli w szpitalu, ocalało tylko trzech: Zbigniew Woźniewski, którego wraz z jedną pielęgniarką pozostawiono w szpitalu razem z częścią chorych, i chirurdzy Leon Manteuffel i Stefan Wesołowski, których wraz z instrumentariuszkami wyłączono po drodze z kolumny i skierowano do Szpitala św. Stanisława. Poniosło wówczas śmierć ok. 300 rannych i chorych i prawie 60 pracowników szpitala. „Tego samego dnia – dodaje Podgórska-Klawe – Niemcy urządzili straszliwą masakrę w Szpitalu św. Łazarza, wrzucając granaty do piwnic, w których zgromadzono większość chorych i rannych i gdzie schroniła się okoliczna ludność; część z nich wypędzili z niektórych pomieszczeń na podwórze, po to, by następnie wprowadzać ich małymi grupkami z powrotem i każąc im wchodzić na leżący w korytarzu piwnicznym stos zwłok, zabijać ich z broni maszynowej. Wśród paniki, jęków, krzyków dzieci, wymordowali ok. 1000 osób. Z personelu lekarskiego zginęła tylko dr Lucyna Szymańska, reszta w czasie chwilowej przerwy w masakrze, wywołanej interwencją rannych żołnierzy niemieckich opatrywanych w szpitalu, została odprowadzona do szpitali Karola i Marii oraz św. Stanisława”.\nStarówka spływa krwią\nSzczególnie okrutnie Niemcy traktowali rannych i personel szpitalny na opuszczonych przez AK Starym Mieście. 2 września, we wczesnych godzinach porannych, oddziały Grupy Bojowej „Reinefarth” (w tym kryminaliści z osławionego pułku Dirlewangera). Na terenach Starego Miasta pozostawało ok. 2500 ciężko rannych powstańców (niezdolnych do ewakuacji kanałami) oraz część opiekującego się nimi personelu medycznego. Antoni Przygoński, autor „Powstania warszawskiego w sierpniu 1944 r.” ocenia, iż spośród tego grona blisko 1500 rannych żołnierzy znajdowało się w szpitalach i punktach sanitarnych, które rozsiane były po całej dzielnicy. Większość z nich ulokowano w: centralnym szpitalu powstańczym znajdującym się w gmachu Pałacu Raczyńskich przy ul. Długiej 7 (ok. 450 rannych), kościele oo. Dominikanów pod wezwaniem św. Jacka (ok. 200 rannych), szpitalu przy ul. Miodowej 23 (ok. 150 rannych), szpitalu przy ul. Podwale 25 mieszczącym się w podziemiach restauracji „Krzywa Latarnia” (ok. 100 rannych), szpitalu batalionów AK „Wigry” i „Gustaw” przy ul. Kilińskiego 1/3 (ok. 60 rannych), budynku Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności przy ul. Freta 10 (ok. 60 rannych) oraz w szpitalu przy ulicy Podwale 46 mieszczącym się w piwnicach domu „Czarny Łabędź” (ok. 30 rannych). Powstańcze szpitale likwidowano zazwyczaj według bardzo podobnego schematu. Niemcy wpadali do szpitalnych pomieszczeń nakazując personelowi oraz lżej rannym opuścić budynek w ciągu 5-10 minut. Po upływie wyznaczonego czasu (lub nawet wcześniej) podpalali szpital i przystępowali do mordowania rannych Polaków, często pastwiąc się nad nimi w okrutny sposób. Wielu rannych spalono żywcem (m.in. w szpitalach na Podwalu i przy ul. Kilińskiego 1/3). Dochodziło do przypadków mordowania członków personelu medycznego. Powstańcze sanitariuszki oraz lżej ranne pacjentki padały ofiarą gwałtów. Lżej rannym oraz ocalałemu personelowi nakazywano zwykle opuszczenie Starego Miasta wraz z ludnością cywilną. Tylko nielicznym pacjentom udało się jednak ujść z życiem. Jeszcze na terenie Starówki oficerowie SS dokonywali „selekcji”, starając się wyłowić w tłumie wypędzonych ukrytych powstańców. Osoby podejrzane zabijano zazwyczaj na miejscu. Do największych egzekucji doszło na tzw. międzymurzu (ul. Wąski Dunaj), gdzie rozstrzelano od 70 do 100 osób (głównie rannych powstańców). Zwłoki pomordowanych palono. Popis okrucieństwa Niemcy dali w szpitalu w kościele św. Jacka. W momencie, gdy przystąpili do likwidacji tamtejszego szpitala przebywało w nim ok. 200 pacjentów. 80 lżej rannym pozwolono opuścić szpital. Budynek został następnie podpalony, a ciężko rannych wyniesiono na ulicę, gdzie bez żadnej pomocy medycznej przebywali pod gołym niebem przez blisko dwa dni, dopóki Niemcy nie pozwolili wreszcie przenieść rannych do szpitala w kościele Karmelitów na Krakowskim Przedmieściu. Do tego czasu Niemcy zamordowali co najmniej kilkunastu rannych. Opiekujące się nimi sanitariuszki nagminnie padały ofiarą gwałtów.\nOkrucieństwa na Powiślu\nPodobne masakry miały miejsce w szpitalach powstańczych na Powiślu. Mimo że 3 września 1944 Deutsche Nachrichtenbüro nadało komunikat, w którym ogłoszono, iż Niemcy uznają prawa kombatanckie żołnierzy AK, po upadku Powiśla oddziały Grupy Bojowej „Reinefarth” dopuściły się szeregu zbrodni na pacjentach i personelu powstańczych szpitali. W szpitalu przy Smulikowskiego zamordowano wszystkich przebywających, w tym o. Michała Czartoryskiego OP – kapelana Zgrupowania „Konrad”. Świadkowie twierdzili, że ranni leżący na łóżkach i noszach zostali zamordowani strzałami z pistoletów maszynowych. Ciała wszystkich ofiar oblano benzyną i spalono. W szpitalu przy ul. Drewnianej 8 w dn. 27 września esesmani z pułku Dirlewangera wtargnęli do piwnic szpitala, gdzie zastrzelili 22 ciężko rannych. Ciała ofiar oblano benzyną i podpalono. Z kolei szpital przy ul. Pierackiego 6 września znalazł się pod silnym ostrzałem niemieckiej artylerii. Niemieckie rakiety zapalające trafiły wówczas w szpital pod numerem 3/5. Ogień odciął jednak dostęp do górnych pięter. Miały miejsce dramatyczne sceny – pacjenci w obawie przed śmiercią w płomieniach skakali z okien wprost na bruk uliczny, a sanitariuszki trzeba było wręcz siłą powstrzymywać przed wchodzeniem na płonące piętra. Mimo wysiłków personelu spłonęło żywcem od 60 do 80 rannych. Po upadku Powiśla Niemcy wśród gwałtów i grabieży zgromadzili zdolną do marszu ludność na placu przy ul. Browarnej. Następnie mieszkańców dzielnicy popędzono przez Ogród Saski do punktu zbornego w kościele św. Wojciecha na Woli, a stamtąd odwieziono do obozu przejściowego w Pruszkowie. Z tłumu ludności cywilnej Niemcy starali się wyłowić ukrytych powstańców. Mężczyźni nieposiadający dokumentów lub podejrzewani o udział w walkach byli rozstrzeliwani. Mordowano także osoby chore i zniedołężniałe, niezdolne do pracy i niebędące w stanie znieść trudów podróży do Pruszkowa. W Zakładzie ss. Urszulanek żołnierze niemieccy zamordowali i spalili 3-4 chore osoby, nie zezwalając wcześniej na ich ewakuację. Z kolei 28 września w schronisku dla sparaliżowanych przy ul. Leszczyńskiej 7 Niemcy zamordowali troje starców (w tym dwie kobiety) oraz dwie opiekujące się nimi sanitariuszki.\n-Ranni leżący na korytarzu powstańczego szpitala, prawdopodobnie w budynku PKO, sierpień 1944 r.\n-Kadr z filmu „Miasto 44” w reż. Jana Komasy. Scena przedstawia rzeź powstańczego szpitala na Czerniakowie\nMariusz Grabowski aip\nCiekawostki 3517 II wojna światowa 90 niemcy 831 powstanie warszawskie 65 szpitale 42


Huragan Wołomin kolejnym rywalem siatkarzy Energi | Tygodnik Ostrołęcki\nArkadiusz Dobkowski 07.01.2017\nNasi siatkarze przed szansą umocnienia się na pozycji lidera II ligi Arkadiusz Dobkowski\nZdecydowanym faworytem spotkania będą biało-czerwoni, który obecnie z dorobkiem 33 punktów, wywalczonych w czternastu meczach, plasują się na pozycji lidera. Huragan Wołomin to obecnie przedostatni zespół zmagań, z zaledwie dziesięcioma punktami na koncie. Oba zespoły mają zdecydowanie inne cele w tym sezonie, ale może nie być to łatwe spotkanie.\n- W meczach przeciwko liderowi rozgrywek każdy dodatkowo się mobilizuje i chce jak najlepiej zaprezentować - podkreśla szkoleniowiec Energi Ostrołęka Mateusz Mielnik.\nPokazało to także spotkanie sparingowe, w którym nasi siatkarze potrafili nawiązać wyrównaną walkę z liderem I ligi Ślepskiem Suwałki i przegrali dopiero po tie-breaku. Podopieczni Mateusza Mielnika rywalizowali także z Centrum Augustów i wygrali 3:1 oraz ulegli BAS Białystok 0:3. Spotkania zostały rozegrane odpowiednio w Suwałkach i Augustowie i były elementem przygotowań do kolejnych spotkań I ligi.\nSobotnie spotkanie, 7 stycznia z Huraganem Wołomin zostanie rozegrane w hali im. Arkadiusza Gołasia przy ulicy Traugutta. Początek konfrontacji zaplanowany na godz. 18.00.


Mark Tier „Praca dla każdego bez ustawowego minimalnego wynagrodzenia” – Strona domowa Włodzimierza Gogłozy\nMark Tier „Praca dla każdego bez ustawowego minimalnego wynagrodzenia”\nOstatnio na promie, płynącym przez zatokę Hongkongu, nawiązałem rozmowę z czarnym muzykiem z Seattle, który powiedział mi, jak bardzo woli Hongkong od USA. Tym, co wywarło na nim największe wrażenie było to, że „każdy ma pracę!”. Za każdym razem, gdy to powtarzał, jego oczy prawie pieściły niebo nad Hongkongiem. Mówią tak, jakby miejsce, gdzie każdy ma pracę, było dla niego całkiem obce, jakby uważał Hongkong za kraj baśniowy, za miejsce, które po prostu nie może istnieć na Ziemi. W Stanach, jak powiedział, bezrobocie, zwłaszcza wśród czarnych, jest duże. Był też zakłopotany dużymi wpływami Stanów Zjednoczonych w tym kraju i dużym szacunkiem, jakim darzy się tu jego kraj, podczas gdy jego osobiste doświadczenia są niezgodne z tym wizerunkiem.\nUstawa o minimalnym wynagrodzeniu to po prostu forma kontroli cen: powstrzymuje ona każdego przed sprzedawaniem swojej pracy poniżej określonej ceny. Zawsze, gdy wprowadza się cenę minimalną, pewna ilość towarów lub usług objętych nią nie znajdzie nabywcy. Tak jak ustanowienie we Wspólnotach Europejskich minimalnej ceny na masło zaowocowało potężną nadwyżką masła („góry masła”, które UE kupuje od swoich farmerów), tak wprowadzenie minimalnego wynagrodzenia tworzy nadwyżkę pracy, nazywaną „bezrobociem”.\nAle czy bez ustawowej płacy minimalnej pracownicy nie będą wyzyskiwani, czy nie będą na łasce pracodawcy? Niekoniecznie. W rzeczywistości, gdy nie istnieją ustawy o minimalnym wynagrodzeniu, pracownicy maja dużo większą ochronę pracy, ochronę zapewnianą przez rynek. Udowadnia to rynek pracy w Hongkongu, gdzie nie obowiązują ustawy o minimalnej płacy i „każdy ma pracę”.\nZostała zatrudniona do dostarczania wiadomości, otwierania listów, robienia kawy, lizania znaczków, wkładania rzeczy do kopert, chodzenia na pocztę oraz do innych „czarnych robót” tego rodzaju. Płaciłem jej „książęcą” sumę 800 HK$ na miesiąc (ok. 170 $ w tym czasie, lub 95 centów za godzinę).\nPrzez czas, gdy pracowała ze mną 12 miesięcy, jej pensja podwoiła się do 1600 HK$ na miesiąc. Dlaczego? Ponieważ przez te 12 miesięcy nabyła wiele kwalifikacji, które sprawiły, że stała się dla firmy bardziej wartościowa, niż gdy właśnie skończyła szkolę średnią. Teraz robiła notatki, drukowała naklejki, zarządzała podręczną kasą i robiła wiele innych rzeczy, których nie umiała robić przedtem. Osobno żadna z tych poszczególnych umiejętności nie miała wielkiego znaczenia. Wzięte razem, te 12 miesięcy „szkolenia przy pracy” dały jej wykształcenie, którego nie mogłaby otrzymać nigdzie indziej.\nPrzez odbieranie niewykwalifikowanym okazji do pracy za ich wartość rynkową, jakkolwiek niską, ustawy o minimalnym wynagrodzeniu przerywają ważny proces rozwojowy stopniowego nabywania niezależności od rodziców i z pewnością niektórzy ludzie „grzęzną” w stadium dziecka czy nastolatka na resztę życia, z niszczącymi konsekwencjami społecznymi.\nGdyby obowiązywałoby minimalne wynagrodzenie ustanowione na kwotę np. 1600 HK$ na miesiąc, w mojej firmie nie byłoby pracy dla May. Mogłaby nigdy nie otrzymać tego rocznego „szkolenia przy pracy”, którego potrzebowała, by nabyć umiejętności, z którymi mogłaby zasługiwać na tą minimalną pensję. Mogłaby być ciągle bezrobotna i, co gorsze, rozpaczająca nad niemożnością znalezienia kiedykolwiek pracy.\nArgumentem często używanym dla poparcia ustaw o minimalnej płacy jest to, że zarobki poniżej pewnego poziomu są „za niskie”, „poniżej poziomu ubóstwa”, albo w inny sposób uważane za poniżające.\nJednak przeważająca większość ludzi, którzy byliby zatrudnieni z pensją poniżej jakiegokolwiek minimum, to ludzie tacy jak May, która szybko awansowała ze swojej niskiej płacy. Rotacja na stanowiskach tak nisko opłacanych jest bardzo duża. Istnieje ogromna różnica między kimś, kto pracuje po raz pierwszy, kto prawdopodobnie mieszka z rodzicami, i czyje dochody, co prawda niskie, są prawie całkowicie wystarczające na dowolne wydatki a „przeciętnym” pracownikiem, który musi utrzymać swoje statystyczne rodziny 2+2 lub 2+3. Płaca, która z pewnością oznaczałaby biedę dla tego „przeciętnego” pracownika, dla osoby takiej jak May jest luksusem.\nWolny rynek pracy zapewnia pracownikom dużo większą ochronę niż jakikolwiek program opracowany przez rząd. W Hongkongu, gdzie „każdy ma pracę”, każdy pracownik wie, że może znaleźć inną pracę w ciągu kilku tygodni. A jak pracownicy wiedzą, ile są warci? Czytają ogłoszenia o pracy w gazetach.\nMartwiło mnie, że ogłoszenia o pracy są najchętniej czytanym materiałem w moim biurze, dopóki nie stwierdziłem, że moi pracownicy wcale nie zamierzają masowo zwalniać się z pracy: oni po prostu sprawdzali swoją wartość rynkową i zasięgali informacji o możliwych alternatywach. Na wolnym rynku pracy każdy pracownik jest odpowiedzialny za swój dobrobyt. Alternatywą dla „gwarantowanego” przez rząd czy związki zawodowe bezpieczeństwa zatrudnienia jest znajomość swojej wartości na rynku i ta wiedza jest dostępna za darmo i bez przerwy.


PODRÓŻE I ŻYCIE Kinga about moments in life: Zamek w Odrzykoniu\nZamek w Odrzykoniu ma formę gotycką granicznego zamku obronnego. Położony jest na skale na wysokości 452 m n.p.m. Ostrołukowy portal i wschodnia ściana z wnęką miał za zadanie obronę traktu handlowego z Polski na Węgry przez Przełęcz Dukielską. Natomiast zamek niższy wraz z wieżą przeznaczono na zbrojownię i więzienie. Dziedziniec zwany przedzamczem korczyńskim oddzielony był od zamku wysokiego murem granicznym.\nObecnie w części wschodniej mieści się małe muzeum urządzone przez Andrzeja Kołdera. Znajdują się tam militaria z dawnego arsenału zamkowego i pamiątki po kolejnych właścicielach oraz XIV-wieczny herb z drzwi zamkowych. W 1397 rokuKlemens Kamieniecki ufundował zamkową kaplicę. W 1399 gościł na zamku króla Władysława Jagiełłę, który dokonał objazdu południowych stron Polski. Według umowy z właścicielami msze w kaplicy zamkowej odprawiał św. Jan z Dukli w czasach, gdy był gwardianem w Krośnie. W 1408 roku ,syn Klemensa z Moskarzewa, Marcin Kamieniecki odziedziczył Zamek w Odrzykoniu. W 1475 roku zamek w Odrzykoniu napadły wojska węgierskie. W zamku kamienieckim 12 marca 1528 roku kolejny dziedzic- hetman polny koronny Marcin Kamieniecki podejmował wygnanego z Węgier króla Jana Zapolyę. Wysyłał on z zamku Kamieniec listy zapraszające polskich magnatów na sejmik do Tarnowa, na którym liczył otrzymać poparcie w walce o tron i uzyskał głosy ich samych oraz Sulejmana I.\nAutor: Kinga o 11:57:00\nEtykiety: podróże kamieniec, podróże, zamek w odrzykoniu


Szkolenia dla menedżerów projektów Szkolenia team training Rybno | Szkolenia dla menedżerów projektów\nSzkolenia team training Rybno\nPosted in Team building Tags:Szkolenia motywacyjne , team building\nZabawiamy się, iż jeszcze miliardy wszystkich przyswaja się do lokalnej bitew tudzież przybywa psychika ekologiczna trampów, bowiem oddanie stawiamy na turystyczną oświatę. Szmat graty stanowiło w tatrzańskich dolinach i przy śladzie do Nadmorskiego Spojrzenia – zapór gdzie jeździ mgławice podróżników. Bogata przemówić, iż im ogromniejsze gry fur ostatnim, trampowie intensywnie celowi także nie utrzymują na obecnych tropach odpadków Wyjazdy hotel.\nZwariowała, czy co. Tak kartofle na ogniu zostawić. Ejże, niech ta baba wróci do domu, bo sfajczy całą chałupę. Od przedpokoju do pokoju snuły się po suficie wyraźne smugi dymu.Rany boskie, to nie ona gotuje kartofle, tylko ja fasolę. . Wciąż jednak miałam apetyt na fasolę, przystąpiłam zatem do gotowania ponownie. Jeszcze trochę tego mi zostało. Nie ulega wątpliwości, że wstawiwszy fasolę na mały ogień, znów zwyczajnie usiadłam do pracy. Uparłam się, chciałam zjeść trochę fasoli. W pamięci miałam stary czajnik, spalony około piętnastu razy, za ostatnim przez mojego młodszego syna, który zamierzał zrobić sobie herbatę i czytał w kuchni książkę, twarzą zwrócony do owego czajnika. Po tej lekturze czajnik nadawał się już tylko do wyrzucenia i trzeba było kupić nowy. Obawiam się, że w kwestii świeżej fasoli mogę służyć tylko jednym przepisem: nalać dużo wody, porządnie przykryć i gotować na małym ogniu, gry ze współpracy. Jedna z moich przyjaciółek natomiast rozgotowała tę fasolę doszczętnie, nie specjalnie, tylko przez zapomnienie, odlała jak się dało i przetarła przez durszlak, gry z budowania zespołów. Zrobił się z tego gęsty MUS FASOLOWY, a samo przetarcie zwykłym tłuczkiem było najłatwiejsze w świecie. FRYTKI.O, frytki, to zupełnie co innego.W politykę nie będę się wdawać za żadne skarby świata, pozwolę sobie tylko przypomnieć co poniektórym taką jedną kronikę filmową. Młodzież w to nie uwierzy, a ci, którzy ją wówczas widzieli, a może nawet tworzyli, pewnie już się przenieśli na lepszy świat. Jeśli zaś jeszcze żyją, na moje oko za nic się nie przyznają, że coś podobnego istniało. Dociekliwych szperaczy zachęcam, niech znajdą, bo był to rodzaj arcydzieła.Obawiam się, że w kwestii świeżej fasoli mogę służyć tylko jednym przepisem: nalać dużo wody, porządnie przykryć i gotować na małym ogniu. Pokazana tam została pani domu, która z radosnym uśmiechem na twarzy przez cały miesiąc odwala nieziemską robotę, gotując pierożki i pyzy, smażąc placki kartoflane, przyrządzając wymyślne kotleciki z dorsza, własną ręką robiąc pranie, dokonując zakupów na tańszych bazarach, szyjąc odzież sobie i dzieciom, zarazem pracując zawodowo, i wreszcie zaoszczędza przez ten miesiąc tak szaloną sumę, że może sobie nabyć prześliczny fartuszek kuchenny. Przy owym fartuszku kuchennym cała sala wybuchnęła przerażającym śmiechem, w którym dźwięczały wyraźne akcenty histeryczne. Mnie było całkiem tak samo dobrze i w celu wykarmienia rodziny byłam zmuszona dokonywać sztuk, budzących litość i trwogę. Jedna z tych sztuk okazała się zdumiewająco sensowna. Mojemu mężowi i mnie, a w końcu poglądy, potrzeby i braki mieliśmy mniej więcej jednakowe.\nDwa do trzech milimetrów. Soli się po drodze. Nie należy ich rumienić, a jeśli, to najwyżej odrobinę, gry ze współpracy. Do tego niezbędna jest miska zielonej sałaty, doprawionej śmietaną z cukrem, solą i pieprzem, wyjazdy integracyjne. Wszystko do smaku. Po czym konsumuje się to razem, te frytki z sałatą, i muszę przyznać, że było to i jest nadal zdumiewająco znakomite jedzenie. I powiem od razu, szkolenia team building. Margaryna, i to wcale nie ta najdoskonalsza, a przeciętna, uważana niegdyś za niezdatną do smażenia, w ogóle im gorsza, tym lepiej. Ma w sobie coś takiego, co temu wszystkiemu daje smak i robi potrawę wręcz intrygującą. I nikt we mnie nie wmówi, że kosztowną. Różnych frytek w różnej postaci jadłam przez całe życie mnóstwo. Do dziś nic nie przebiło owych cienkich plasterków na margarynie. Chciwie i zachłannie wzięłam pierwszą łyżkę do ust.\nMiało to temperaturę około 200 stopni. Myśl, żeby wypluć, bodaj na łyżkę, nie miała do mnie dostępu. Ach, jak doskonale zrozumiałam króla Midasa. (Tym, którzy nie czytali „Mitów greckich” Hawthorne’a, wyjaśniam: wygłodniały król usiłował szybko połknąć gorący kartofel, który, oczywiście, zdążył zamienić się w gorące złoto).Kolejna przyjaciółka usiłowała zagnieść kluski na DDT. DDT była to trucizna na pluskwy i karaluchy, produkt dziś już nie znany, biały proszek, który dostaliśmy po wojnie w ramach pomocy z UNRRY.(.). — Nie pij tego. . — wychrypiał rozpaczliwie. Była to bowiem politura do mebli. — I nie powąchałeś przedtem. — spytałam zgorszona, kiedy mi to nazajutrz opowiadał. . Też nie poczuła woni, ponieważ miała katar. Wywęszyłam pomyłkę ja, wróciwszy ze szkoły, po czym okazało się, że znów dwie butelki, ta z pokostem i ta z olejem jadalnym, stały blisko siebie.W tych samych czasach co DDT przychodziły do nas z odległych krajów różne inne proszki, przeważnie spożywcze. Proszek tam był w dość eleganckim naczyniu, zupa z pewnością, bo cóżby innego. Do skonsumowania dziadka warszawska rodzina amerykańskiej gałęzi nigdy się nie przyznała.\nTa od ryżu garnek z ryżem zalanym wodą okręciła całą prasą, jaką znalazła w domu, dodatkowo kocem, i zostawiła na kuchennym stole. Obie wróciły z pracy i obie doznały straszliwego rozczarowania, znalazłszy kaszę i ryż w pierwotnym stanie, nawet odrobinę nie podgrzane.Moja rodzona ciotka leżała chora i wuj, jej mąż, miał zalecone zaparzyć dla niej ziółka. Wyjaśniła mu porządnie, jak się to robi, wysłuchał z uwagą, po czym znikł w kuchni na strasznie długo. Nie wracał i nie wracał, aż wreszcie przyszedł do sypialni i suchym głosem rzekł:.— Sześć szklanek już pękło. Czy mam zaparzać dalej. .Pewien mąż wrócił do domu w czasie nieobecności żony i bez grymasów zjadł to, co znalazł w lodówce. Wobec czego wszystkie przyjaciółki dostawały ów rarytas od niej w prezencie jako odpadki od każdej wysyłanej partii, tak zwany odrzut z eksportu, gry z budowania zespołów. — Nic nie szkodzi — powiedziała czym prędzej amatorka kosmetyku. W misce została ledwo jedna czwarta, resztę pożarł.Była to rzeczywiście mieszanina owocowo-warzywna, przygotowana przez żonę jako maseczka kosmetyczna. Siebie karmić jako tako potrafił, z psem było gorzej. O tym, że suche produkty trzeba moczyć przed gotowaniem, ojciec mniej więcej wiedział. Pies bardzo stanowczo odmówił spożycia potrawy.\nSkoro już jestem przy ojcu, na scenę wkracza GROCH.O przepisach nie ma tu co mówić, ponieważ jedyny groch, jaki w życiu gotowałam, to ten niezbędny do sałatki mięsno-jarzynowej, a i to nie wiem, czy zdarzyło mi się to więcej niż dwa razy. Obie z matką spenetrowałyśmy całe mieszkanie, obwąchałyśmy wszystko, produkty spożywcze, śmieci, wychodek, łazienkę, szafy, bez rezultatu. Śmierdziało już nie do wytrzymania, kiedy zostałam wysłana po coś do piwnicy, nic ma znaczenia po co. Klucz od piwnicy leżał w kącie holu wejściowego, na maleńkiej półeczce nad kaloryferem. Znalazłam źródło woni, o Boże. W środku znajdował się ugotowany przez ojca groch na ryby.Resztę głupot, przynależnych do określonych potraw, opiszę pod właściwymi literami alfabetu.GROCHÓWKA w porównaniu z powyższym, stanowi produkt kontrastowy.Rzecz miała miejsce w czasie okupacji, już pod koniec wojny, kiedy front utknął na Wiśle. Konwersacja nic mu nie dała, bo on nie mówił po polsku, a ona po niemiecku, każde operowało językiem własnym, rozejrzał się zatem dookoła, chwycił dość duży garnek i wybiegł, gry ze współpracy. Służąca natychmiast popędziła do mojej matki z donosem:, wyjazdy ze współpracy. — Niech się udławi — wyraziła mściwe życzenie moja matka, na garnku kładąc krzyżyk. Ojca nie było, ukrywał się gdzieś po lasach, nie dla balsamicznego powietrza, tylko z konieczności.\n« Wyjazdy z komunikacji – wyprzedaże w USA\nOryginalna zabawa na szkolenia z przywództwa – certyfikacja »


Przecież wiadomo, najważniejsze nie co, lecz jak. Przynajmniej w poezji, przynajmniej moim zdaniem. To forma niesie treść, cóż warta jest treść bez formy. Tak czy owak czytajmy Olszewskiego. Naprawdę na to zasługuje! ...


RozliczamPIT.pl | Formularze PIT: PIT-37\nFormularze PIT: PIT-37\nPIT37 w pytaniach i odpowiedziach\nZeznanie podatkowe roczne powinno uwzględniać wszystkie dochody podatnika, pozyskane nie tylko na terytorium kraju, ale również za granicą. Polscy rezydenci podatkowi muszą wywiązać się z obowiązku rozliczenia z fiskusem, bowiem w przeciwnym wypadku narażają się na nałożenie wysokich kar finansowych. Problem w tym, że często nie wiedzą, na jakim druku podatkowym powinni złożyć zeznanie roczne. Najpopularniejszym formularzem PIT w Polsce pozostaje PIT37. Dla kogo jest przeznaczony i jak rozliczyć się z wykorzystaniem takiego druku podatkowego?\nNIP czy PESEL? Identyfikacja podatnika PIT-37\nJednym z najbardziej popularnych formularzy podatkowych PIT jest druk PIT-37. Jest on właściwy między innymi dla wszystkich podatników pracujących na etacie, rozliczających się samodzielnie lub wspólnie z małżonkiem z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Dla kogo będzie przeznaczony PIT-37 w praktyce oraz w jaki sposób dokonywana jest w nim identyfikacja podatnika? Czy numerem identyfikacji podatkowej w przypadku deklaracji podatkowej PIT-37 będzie numer NIP czy numer PESEL właściwy dla podatnika?


Treść orzeczenia IV Ka 422/16 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nIV Ka 422/16 - uzasadnienie Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim z 2016-09-15\nSygn. akt IV Ka 422/16\nOskarżyciele prywatni D. B. (1) i H. B. oskarżyli:\nW. N. (1) o to, że:\n1. w dniu 7 kwietnia 2014 roku w miejscowości S., gm. P., woj. (...) naruszył nietykalność cielesną D. B. (1) bijąc go otwartą ręką po twarzy, szarpiąc oraz usiłując wyciągnąć z samochodu powodując u niego zadrapania nosa po prawej stronie oraz zasinienia na kończynie górnej lewej,\n2. w dniu 7 kwietnia 2014 roku w miejscowości S., gm. P., woj. (...) ubliżał D. B. (1) słowami wulgarnymi uznanymi powszechnie za obelżywe,\nG. Z. o to, że:\n1. w dniu 7 kwietnia 2014 roku w miejscowości S., gm. P., woj. (...) naruszył nietykalność cielesną H. B. bijąc go otwartą ręką po twarzy, szarpiąc oraz usiłując wyciągnąć z samochodu powodując u niego obrażenia ciała w postaci powierzchownego stłuczenia głowy,\n2. w dniu 7 kwietnia 2014 roku w miejscowości S., gm. P., woj. (...) ubliżał H. B. słowami wulgarnymi uznanymi powszechnie za obelżywe,\n3. w dniu 7 kwietnia 2014 roku w miejscowości S., gm. P., woj. (...) ubliżał D. B. (1) słowami wulgarnymi uznanymi powszechnie za obelżywe,\nSąd Rejonowy w Opocznie wyrokiem z dnia 31 maja 2016 roku w sprawie o sygnaturze II K 163/15:\n1.oskarżonego W. N. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. I aktu oskarżenia czynu wypełniającego dyspozycje art.217§1kk i za tak przypisany czyn na podstawie art.217§1kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 20 stawek dziennych, a stawkę dzienną ustalił na kwotę 30 złotych.\n2.oskarżonego W. N. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. II aktu oskarżenia czynu wypełniającego dyspozycje art.216 § 1kk i za tak przypisany czyn na podstawie art.216 § 1kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 20 stawek dziennych, a stawkę dzienną ustalił na kwotę 20 złotych.\n3.na podstawie art.85§1kk, art.86§1kk wymierzone kary grzywny połączył i jako karę łączną wymierzył grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych, a stawkę dzienną ustalił na kwotę 20 złotych.\n4.oskarżonego G. Z. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt. I aktu oskarżenia czynu wypełniającego dyspozycje art.217§1kk i za tak przypisany czyn na podstawie art.217§1kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 20 stawek dziennych, a stawkę dzienną ustalił na kwotę 30 złotych.\n5.oskarżonego G. Z. uniewinnił od popełnienia zarzucanych mu w pkt. II i III aktu oskarżenia czynów.\n6.zasądził od oskarżonych W. N. (1) i G. Z. na rzecz oskarżyciela prywatnego D. B. (1) kwotę 870 złotych, a na rzecz oskarżyciela prywatnego H. B. kwotę 1.020 złotych tytułem kosztów sądowych i zastępstwa adwokackiego.\nApelację od powyższego wyroku wniósł obrońca z wyboru oskarżonych G. Z. i W. N. (1).\nApelacja wywiedziona z podstawy art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:\nI) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 k.k. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie w odniesieniu zarówno do oskarżonego W. N. (1), jak i oskarżonego G. Z. w sytuacji, gdy dopuścili się oni czynu w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi po ich stronie okoliczność wyłączająca bezprawność i winę, albowiem D. B. (1) stwarzał zagrożenie dla wszystkich uczestników ruchu drogowego, a oskarżeni chcieli zapobiec ewentualnemu wypadkowi;\nII) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 4, art. 5 § 2, art. 7, art. 410 k.p.k. poprzez oparcie wyroku na dowodach dla oskarżonych niekorzystnych bez rozważenia dowodów przeciwnych, a w szczególności przyjęciu wersji zdarzeń podanej przez oskarżycieli prywatnych oraz całkowitym pominięciu wersji zdarzeń wskazanej przez oskarżonych oraz jedynego świadka zdarzenia J. K.;\nW konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od dokonania zarzucanych im aktem oskarżenia czynów;\newentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania i dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza neurologa na okoliczność czy oskarżyciel prywatny D. B. (1) w dacie zdarzenia, tj. dnia 07 kwietnia 2014 r. mógł/był zdolny do prowadzenia pojazdu z uwagi na swój stan zdrowia (stwardnienie rozsiane).\nNa rozprawie apelacyjnej w dniu 9 września 2016 roku\nPełnomocnik oskarżycieli prywatnych wskazał, iż D. B. (1) nie przeprowadził badania, które określiłoby czy z uwagi na stwierdzone u niego stwardnienie rozsiane jest zdolny do prowadzenia pojazdów. Oświadczył, że w trybie decyzji administracyjnej, odwołał się od decyzji Starostwa Powiatowego o skierowaniu go na badania, które nie zostało jeszcze zakończone.\nObrońca z wyboru oskarżonych popierał wniesioną apelację i wnioski w niej zawarte. Wnosił o uniewinnienie oskarżonych.\nPełnomocnik z wyboru oskarżycieli prywatnych wnosił o nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonych, popierał argumenty zawarte w odpowiedzi na apelację; nadto wnosił o zasądzenie od oskarżonych na rzecz oskarżycieli prywatnych zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym według zestawienia.\nOskarżyciel prywatny H. B. przyłączył się do stanowiska swojego pełnomocnika. Dodał, iż jego zdaniem zostali napadnięcie przez oskarżonych. Wskazał nadto, iż nie widział żeby jego syn jechał wężykiem, jechali przepisowo, wolno, z szybkością 40/50 km/h, poza terenem zabudowanym również jechali z taką prędkością.\nSkarga apelacyjna obrońcy oskarżonych G. Z. i W. N. (1) jest zasadna w takim stopniu, iż w wyniku jej uwzględnienia nastąpiła zmiana zaskarżonego wyroku, poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia przypisanych im czynów.\nBowiem nieprawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegała na błędnym, bezkrytycznym uznaniu za w pełni wiarygodną wersję zdarzeń prezentowaną przez oskarżycieli prywatnych D. B. (1) oraz H. B. i odmowie przyznania wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych W. N. (2) i G. Z. nie przyznającym się do popełnienia przestępstwa, w sytuacji gdy ocena osobowego materiału dowodowego winna być odmienna.\nPrzechodząc do rozważań szczegółowych podnieść należy, iż Sąd Rejonowy naruszył prawo procesowe w wyniku poczynienia oceny zebranych dowodów w sposób dowolny, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 7 k.p.k.). Dokonane zaś przez Sąd I instancji ustalenia nie odpowiadają zebranym w sprawie dowodom, a nade wszystko nie są wynikiem wszechstronnej oraz wnikliwej ich analizy. Jednocześnie zaś konkluzje Sądu meriti nie stanowią wyniku rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonych (art. 4 k.p.k.), a nade wszystko nie zostały wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania – uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.\nW kontekście powyższego, podnieść należy, iż ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest niekonsekwentna w zakresie relacji poszczególnych uczestników przedmiotowego zdarzenia, zwłaszcza w zakresie początkowej i środkowej fazy tegoż zdarzenia dotyczącej okoliczności mających miejsce bezpośrednio po zatrzymania pojazdu kierowanego przez oskarżyciela prywatnego D. B. (1). Selektywna ocena zebranych w sprawie dowodów, w szczególności dowodów osobowych, doprowadziła do sytuacji, w której Sąd I instancji z jednej strony akceptuje początkowy opis przebiegu zdarzeń prezentowany przez oskarżonych G. Z. i W. N. (1), z drugiej zaś strony z niezrozumiałych względów przyjmując, że od momentu zatrzymania samochodu oskarżyciela prywatnego D. B. (1), ich relacje nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, iż oskarżeni jednoznacznie wyjaśnili, iż jadąc do R. samochodem marki O. (...), wraz z pasażerką J. K., słyszeli nadawane przez radio (...) ostrzeżenie, iż w tym samym kierunku jedzie samochód marki P., za kierownicą którego prawdopodobnie jedzie pijany kierowca. Jadąc dalej w okolicy miejscowości S. zauważyli samochód P., który jechał wężykiem wjeżdżając na przeciwległy pas lub też na pobocze, z niewielką prędkością (ok. 20 -30 km/h) ograniczając tym przepustowość jezdni. Oskarżeni W. N. (1) i G. Z. jechali tak ok. 5 minut obserwując cały czas sposób jazdy przedmiotowego samochodu, aż w końcu oskarżony W. N. (1) postanowił dać znaki świetlne i dźwiękowe, by zmusić kierującego do zatrzymania na poboczu, jednakże bez rezultatu. W tejże kwestii wyjaśnieniom oskarżonych G. Z. i W. N. (1) Sąd meriti dał wiarę. Jednakże nie dał jej już wyjaśnieniom oskarżonych, co do okoliczności mających miejsce bezpośrednio po zatrzymaniu pojazdu marki P.. Sąd meriti wskazał, iż w tym zakresie zasługują na wiarę zeznania oskarżycieli prywatnych D. B. (1) i H. B., pomijając przy tym wyjaśnienia oskarżonych. Kwestią sporną są zatem okoliczności czy oskarżeni naruszyli nietykalność cielesną oskarżycieli prywatnych oraz ich znieważyli słowami uznawanymi powszechnie za obelżywe, czy też nie. Jak wynika z relacji oskarżonych bezpośrednio po zatrzymaniu samochodu D. B. (1), widząc jego półleżącą pozycję za kierownicą i słysząc bełkotliwą mowę, oskarżony W. N. (1) kazał mu wyłączyć silnik i wyjść z samochodu. Oskarżyciel prywatny D. B. (1) nie chciał jednak wyłączyć silnika, więc oskarżony W. N. (1) prawą ręką sięgnął do stacyjki. Wtedy też doszło do szarpaniny. Bowiem oskarżony W. N. (1) próbował siłą wyjąć kluczyk ze stacyjki a oskarżyciel prywatny D. B. (1) próbował mu to uniemożliwić. W tym samym czasie oskarżony G. Z., od strony pasażera również chciał wyjąć przedmiotowy kluczyk.\nOskarżyciel prywatny D. B. (1) podał natomiast, iż po zatrzymaniu pojazdu, oskarżony W. N. (1) otworzył drzwi samochodu i zaczął mu ubliżać, jednocześnie bić pokrzywdzonego po głowie, po czym oskarżony wyłączył silnik samochodu. Zeznał także, iż siłą próbowano go wyciągnąć z pojazdu, jednak uniemożliwiły ten manewr zapięte pasy bezpieczeństwa. Oskarżyciel prywatny H. B. zeznał natomiast, iż G. Z. otworzył drzwi od strony pasażera, po czym zaczął go szarpać i uderzył dwa razy ręką w twarz.\nSłusznie wskazał obrońca oskarżonych, iż w toku postępowania sądowego, policjanci wezwani na miejsce zdarzenia tj. świadkowie P. Ł. i Ł. G. zgodnie podali, iż oskarżyciele prywatni D. B. (1) i H. B. zaraz po zdarzeniu wskazywali jedynie, iż doszło z oskarżonymi do awantury, której towarzyszyła szarpanina w celu odebrania kluczyków od pojazdu, nie w celu naruszenia nietykalności osób przebywających w samochodzie osobowym. Zrozumiałym jest, iż oskarżyciel prywatny D. B. (1) stawiał opór przed zabraniem kluczyków od jego samochodu przez oskarżonych, przez nieznanych mu mężczyzn. Miał on bowiem prawo się wystraszyć i bronić przed odebraniem kluczyków, nie został on jednak pobity podobnie jak i jego ojciec H. B.. Bowiem przybyli na miejsce zdarzenia funkcjonariusze policji nie zauważyli jakichkolwiek oznak pobicia na twarzach oskarżycieli prywatnych, którzy także na pytanie policjantów odmówili udzielenia pomocy lekarskiej. Nadto naoczny świadek zdarzenia J. K. zeznała, iż choć nie obserwowała całego zdarzenia, to widziała, jak oskarżony W. N. (1) przez otwartą szybę wkładał rękę do pojazdu marki P., nie widziała jednak by kogoś z niego wyciągał albo żeby doszło do bicia ręką któregoś z mężczyzn znajdujących się w pojeździe marki P.. Podkreślić również należy, iż pozbawione logiki byłoby pobicie oskarżyciela prywatnego D. B. (1) i H. B., a potem wzywanie Policji przez oskarżonych. Jeżeli oskarżyciel prywatny D. B. (1) obawiał się ataku ze strony oskarżonych, również mógł wykonać telefon na Policję. Jednak w tym czasie zadzwonił jedynie do żony, która była w siódmym miesiącu ciąży.\nPrzybyli na miejsce funkcjonariusze policji: M. P. i L. S. zeznali, iż nie widzieli żadnych obrażeń na ciele pokrzywdzonych, a gdyby to dostrzegli to znalazło by to odzwierciedlenie w odpowiednich zapiskach w notatnikach służbowych policjantów. Podkreślić należy, iż świadek L. S. konsekwentnie wskazał, iż mężczyźni z samochodu osobowego nie uskarżali się na jakieś obrażenia ciała, a oskarżeni nie ukrywali przez policjantami faktu, iż doszło między nimi a pokrzywdzonymi w sprawie do ostrej wymiany zdań. Okoliczności te znajdują potwierdzenie także w opinii sporządzonej przez biegłego z zakresu chirurgii. Wskazał on bowiem, iż jeśli chodzi o obrażenia opisane u D. B. (1), to nie maja one żadnych cech charakterystycznych, które wskazywałyby na mechanizm ich powstania. Faktem jest, iż biegły wskazał, że obrażenia mogły powstać w wyniku kontaktu ręki i paznokci z twarzą pokrzywdzonego, a zasinienie ramienia w wyniku uderzenia w ramie albo uderzenia się o coś np. podczas próby wyciągnięcia go z pojazdu. Nadto biegły wskazał, iż są to nieznaczne ślady obrażeń ciała. Sąd meriti pomimo nie do końca sprecyzowanych wniosków płynących z opinii, uznał, iż obrażenia powstały w okolicznościach wskazanych przez oskarżyciela prywatnego D. B. (1). Natomiast z wyjaśnień oskarżonego W. N. (1) wynika, iż w chwili gdy próbował wyciągnąć kluczyki ze stacyjki, to pokrzywdzony zaczął stawiać opór i go szarpać. Jest to zatem wersja bardziej logiczna, niż wersja oskarżyciela prywatnego, że oskarżony dobiegł do pokrzywdzonego, który siedział w samochodzie i zaczął go bić. Natomiast u H. B. biegły chirurg stwierdził stłuczenie głowy, które rozpoznał jedynie na podstawie zeznań pokrzywdzonego i zgłaszanych dolegliwości, uznając iż nie opisano u niego nawet nieznacznych śladów obrażeń, co stoi w opozycji do zeznań H. B., który zeznał iż został dwa razy uderzony w głowę. Co istotne pokrzywdzeni poddali się obdukcji lekarskiej dopiero na trzeci dzień od daty przedmiotowego zdarzenia.\nW zakresie czynu z art. 216 § 1 kk, Sąd meriti również oparł się na zeznaniach oskarżycieli prywatnych, kiedy to oskarżeni jak i naoczny świadek J. K. wskazali, iż nie były wypowiadane słowa wulgarne w stosunku do pokrzywdzonych. Co prawda doszło do wymiany zdań, a wręcz jak zeznał W. N. (1), to H. B. wyzywał ich od bandytów, zarzucając im napaść. Pamiętać należy, iż przepis art. 216 § 1 kk penalizuje zniewagę jako przestępstwo skierowane przeciwko godności osobistej człowieka, a już o tym, czy zachowanie miało charakter znieważający, decydują dominujące w społeczeństwie oceny i normy obyczajowe, a nie subiektywne przekonanie osoby rzekomo znieważonej. Zdaniem Sądu Okręgowego w sprawie nie udowodniono, by oskarżony W. N. (1) ubliżał oskarżycielowi prywatnemu D. B. (1). Wprawdzie mogły paść słowa, że jest on pod wpływem alkoholu, jednakże pamiętać należy, iż przestępstwo zniewagi może być popełnione tylko umyślnie. Sprawca musi zatem chcieć znieważyć pokrzywdzonego, albo przewidując, że jego słowa mogą mieć obraźliwy charakter, na to się godzić. Przyjmując dynamiczny charakter zdarzenia i przekonanie oskarżonego, że ma do czynienia z osobą pod wpływem alkoholu lub środków odurzających, będąc przez niego szarpanym mogło dojść do wymiany zdań, ale brak jest podstaw by przyjąć, iż w tym stanie rzeczy doszło do wypełnienia znamion czynu z art 216 § 1 kk.\nW aspekcie powyższych konkluzji, a przede wszystkim biorąc pod uwagę okoliczności towarzyszące zatrzymaniu samochodu pokrzywdzonego, w ocenie Sądu Okręgowego, wskazać należy, iż oskarżeni G. Z. i W. N. (1), byli w pełni usprawiedliwieni by uznać, iż kierujący samochodem oskarżyciel prywatny D. B. (1) jest pod wpływem alkoholu. W konsekwencji takiego usprawiedliwionego przekonania, obserwując ok. 5 minut analizowany wyżej sposób jazdy kierującego pojazdem, prawidłowo uznali, iż D. B. (1) stanowił poważne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego.\nZgodzić się należy z poglądem autora skargi apelacyjnej, iż przepis kodeksu karnego - art. 29 reguluje kwestię błędu co do okoliczności wyłączających odpowiedzialność. Zgodnie z tym artykułem nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność albo winę; jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Dopuszczenie się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi kontratyp lub okoliczność wyłączająca winę, powoduje wyłączenie przestępności tego czynu. Treścią błędu jest urojenie, że zachodzi okoliczność, która wyłącza bezprawność czynu zabronionego albo wyłącza winę. Aby znieść odpowiedzialność karną sprawcy na mocy art. 29 kk, konieczne jest aby wskazany błąd był usprawiedliwiony (wyrok SA w Szczecinie z 11.10.2012 r II AKa 165/12). Błąd jest usprawiedliwiony, gdy sprawca, dysponujący określonymi możliwościami poznawczymi, w okolicznościach zaistniałych w danej sytuacji miał obiektywne podstawy, ażeby uznać, że zachodzi kontratyp.\nWyobrażenie sobie (urojenie), że działa się legalnie, a więc że działanie nastąpiło w okolicznościach wyłączających odpowiedzialność karną, wymaga zaistnienia pewnych obiektywnych warunków tłumaczących takie wyobrażenie. Zdaniem Sądu odwoławczego takie okoliczności miały miejsce. Co prawda oskarżeni jadąc za oskarżyciele prywatnym D. B. (1) mogli od razu zadzwonić na policję, jednakże widząc zagrażające bezpieczeństwu na drodze zachowanie kierującego samochodem osobowym podjęli spontaniczną decyzję o jego zatrzymaniu. Tym bardziej, że D. B. (1) nie reagował na dawane przez nich sygnały dźwiękowe jak i świetlne. Zareagowali, a na to uczula się obecnie wszystkich uczestników ruchu, by nie być biernym widząc jakieś nieprawidłowości w ruchu drogowym. Zatem trudno byłoby ich teraz za takie postępowanie piętnować. Wszystkie okoliczności sprawy a zatem ostrzeżenia podawane w CB radiu, spostrzeżenia oskarżonych i świadka J. K., zeznania funkcjonariuszy Policji, wskazują jednoznacznie, iż prowadzenie pojazdu nie było prawidłowe, a stan zdrowia oskarżyciela prywatnego D. B. (1) nie pozwalał na jego prowadzenie. Zatem brak jest podstaw by uznać, iż zachowanie oskarżonych było przestępstwem. Zrozumieć także należy odczucia pokrzywdzonych, szczególnie D. B. (2), który jest osobą schorowaną i który przeżył całe zdarzenie, pamiętać jednakże należy, iż nie można ryzykować na drodze. Nawet z zeznań funkcjonariusza Ł. G. (k 55 Ds. 464/14) wynika, iż po przyjeździe na miejsce zdarzenia żony D. B. (1), potwierdził ona, że w ostatnich miesiącach choroba jej męża postępuje i prosiła go by nie jeździł samochodem. Zatem także osoby z rodziny pokrzywdzonego widziały, iż jego stan powoduje zagrożenie nie tylko dla niego, ale i innych uczestników ruchu drogowym.\nFaktem jest, iż oskarżyciel prywatny D. B. (1) nie był nietrzeźwy, chorował na stwardnienie rozsiane, jednakże jak podkreślił biegły w swojej opinii choroba ta znacznie wpływa na możliwości psycho – ruchowe. Nadto z akt sprawy jasno wynika, iż tego dnia stan zdrowia pokrzywdzonego nie pozwalał na prawidłowe prowadzenie pojazdu, co zgodnie potwierdzili interweniujący funkcjonariusze policji jak i oskarżeni. Bowiem oskarżyciel prywatny D. B. (1) nie był w stanie nawet samodzielnie wyjść z samochodu, za kierownicą siedział w pozycji półleżącej a nadto miał bełkotliwą mowę. Zatem nie ulega wątpliwości, że w realiach przedmiotowej sprawy - bez odpowiedniego sprzętu jak alkomat - oskarżeni mieli prawo mieć wątpliwości co do stanu trzeźwości oskarżyciela prywatnego D. B. (1). Słusznie wskazał obrońca oskarżonych, iż prawo jazdy D. B. (1) wydawane zostało bezterminowo, to jednak na kierowcy spoczywa obowiązek oceny swoich możliwości, ale też wykonywania badań kontrolnych w sytuacji tak poważnej choroby. Sam oskarżyciel prywatny D. B. (1) przyznał na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r., iż nie przeszedł jeszcze badań, na które zaraz po zdarzeniu został skierowany przez starostę. Także pomimo upływu czasu od zdarzenia w toku postępowania odwoławczego ustalono, iż D. B. (1) dalej nie wykonał badań potwierdzających jego zdolność do prowadzenia pojazdu, a wręcz odwołał się od decyzji Starosty o skierowaniu go na takie badania. Skoro zatem oskarżyciel prywatny D. B. (1) uważa, iż jest stan zezwala na prowadzenie samochodu, niezrozumiałym jest jego opór w wykonaniu tychże badań.\nJedyne z czym można się zgodzić z Sądem meriti to okoliczność, iż twierdzenia oskarżyciela prywatnego D. B. (1), że jechał prawidłowo ocenić należy, iż są to jedynie subiektywne odczucia jego i jego ojca, który nie posiada prawa jazdy.\nReasumując wszechstronne rozważenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie jego oceny w sposób zgodny z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego doprowadziło do jednoznacznego wniosku, iż oskarżeni W. N. (1) i G. Z. działali w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu o wyłączeniu bezprawności i winy ich czynów, a w konsekwencji tego, że nie popełnili przestępstwa.\nNa marginesie należy zauważyć, że przy przyjęciu, iż stan zdrowia uniemożliwiał oskarżycielowi prywatnemu D. B. (1) kierowanie pojazdem, zachowanie oskarżonych W. N. (1) i G. Z. należałoby zakwalifikować jako działanie w stanie wyższej konieczności. Każdy bowiem, kto zdecyduje się na obywatelskie ujęcie, ma prawo się bronić. Jeśli wiec zdarzyłoby się, że podczas takiego zdarzenia osoba zatrzymana zaatakuje zatrzymującego, a więc jak w przedmiotowej sprawie zacznie się z nim szarpać, to użycie siły będzie uzasadnione, oczywiście w granicach "obrony koniecznej".,\nZważywszy na powyższe, Sąd Okręgowy uniewinnił oskarżonych od popełnienia przypisanych im czynów.\nW oparciu o przepisy powołane w części dyspozytywnej wyroku, Sąd Okręgowy kosztami procesu w sprawie obciążył oskarżycieli prywatnych.\nDodano: 31 października 2016 , Opublikował(a): Grażyna Dudek


Materac kieszeniowy 140x200 cm SPLENDOUR - porównaj zanim kupisz\nMaterac kieszeniowy 140x200 cm SPLENDOUR\nMaterac z wbudowanymi sprężynami kieszeniowymi\nPrezentowany materac gwarantuje odprężenie i wysoki komfort wypoczynku dzięki 651 wbudowanym sprężynom kieszeniowym, które dbają o odpowiednią cyrkulację powietrza, by uniknąć wilgoci. Co więcej, górna część materaca to miękka warstwa piankowa, a całe obicie wykonane jest z wysokojakościowego, łatwego w pielęgnacji poliestru. Szczegóły: Kolor: Biały. Materiał: Poliester. Dodatkowy materiał: Sprężyny kieszeniowe. Skład materiału: 100% Poliester Waga: 31 Powierzchnia spania: 140x200 Cechy produktu: Odpowiednie wsparcie dla kręgosłupa, eliminuje bóle pleców, Równomierne wsparcie całego ciała, Niewymagający w pielęgnacji i wyjątkowo trwały, Wysoka elastyczność punktowa zapewnia idealne podparcie, Wykonany z najwyższą dbałością i precyzją\nPowierzchnia do spania: 140x200 cm\n899,99zł Materac kieszeniowy 140x200 cm SPLENDOUR\nMaterac kieszeniowy z lateksem -140x200 - Multipocket - JOY\nMaterac kieszeniowy z lateksem -90x200 - Multipocket - JOY\nTańsze Marki Beliani\nMaterac ortopedyczny z pianki wiskoelastycznej 140 x 200 cm GLEE\nMaterac piankowy 140 x 200 cm PEARL\nMaterac kieszeniowy 160 x 200 cm BLISS\nDroższe Marki Beliani\nMaterac kieszeniowy 180 x 200 cm BLISS\nMaterac kieszeniowy dwustronny 140 x 200 cm DUO\nMaterac ortopedyczny z pianki wiskoelastycznej 160 x 200 cm GLEE