Jak zrobić klopsiki dla dzieci? - KUKBUK\nJak zrobić klopsiki dla dzieci?\nKluczowe są odpowiednie proporcje i jakość składników. Tomek na tropie słynnych meatballs.\nMeatballs, klopsiki wypromowane przez zamerykanizowaną kuchnię włoską i… skandynawski sklep Ikea. Przepis na klopsiki jest prosty, ale ma wiele wariacji. Próbowałem znaleźć ten jeden, najlepszy, uniwersalny, a w dodatku – co kluczowe przy przygotowywaniu posiłków dla dzieci – szybki! Przepis na klopsiki dla dzieci znajdziecie na końcu tekstu.\nZ JAKIEGO MIĘSA ROBI SIĘ KLOPSIKI?\nKupiłem dwa rodzaje świeżo mielonego mięsa: wieprzowe i wołowe. Wieprzowina była drobno zmieloną mieszanką szynki i łopatki, wołowina – równie mocno rozdrobnionych pręgi i szpondra. Wiele osób dodaje jeszcze trzeci rodzaj mięsa: cielęcinę lub jagnięcinę, ale zrezygnowałem z nich, bo nie wszędzie są dostępne. Poza tym zamierzałem skupić się nie tyle na rodzaju mięsa, ile na dodatkach do klopsów i proporcjach.\nUlepiłem klopsy o wadze 30 gramów: z wieprzowiny, wołowiny oraz ich mieszanki. Uważałem przy tym, żeby nie zbić ich zbyt mocno – nie chciałem uzyskać zwartej konsystencji. Z tego samego powodu posoliłem je tylko z wierzchu, pomny tego, czego się nauczyłem w trakcie prób z hamburgerami.\nJAK ZROBIĆ WYPASIONE HAMBURGERY? SPRAWDŹ PRZEPIS TOMKA\nPrzypominam: posolona i wyrobiona czysta masa mięsna uzyskuje konsystencję żelbetu za sprawą soli rozpuszczającej niektóre białka mięsa, które po takim traktowaniu zmieniają się w swoisty klej (dodanie wypełniacza kasuje ten efekt). Smażyłem klopsiki na niewielkim ogniu przez kilka minut.\nNajlepsze okazało się połączenie wieprzowiny i wołowiny w stosunku 1:1, soczyste od tłuszczu i rozpuszczonego kolagenu, o dobrej strukturze.\nNie ukrywam, że spodziewałem się tego wyniku, choć należy zaznaczyć, że efekty mogą przedstawiać się różnie, w zależności od jakości i rodzaju użytego mięsa. Chciałem się jednak po raz kolejny upewnić, że takie połączenie to najlepszy przepis na klopsy.\nKlopsiki z czystego mięsa również są dość zwarte, ale brakuje im charakterystycznej soczystości. Rozwiązaniem, niezwykle często stosowanym, jest dodanie wypełniacza w rodzaju bułki tartej lub pieczywa, wymieszanego z jakimś płynem.\nILE BUŁKI DODAJE SIĘ DO KLOPSIKÓW?\nNa początku należało sprawdzić, czy opłaca się dodawać płyn do bułki. Przygotowałem dwie kulki 30-gramowe, do jednej dodałem zwykłą, suchą bułkę tartą (3 gramy), do drugiej bułkę tartą zmieszaną w proporcji 1:1 z wodą (razem 6 gramów). Upiekłem (około 10 minut w temperaturze 170 stopni), porównałem. Wersja z namoczoną bułką była po prostu lepsza.\nBułka do klopsów najlepsza z maślanką\nTeraz musiałem ustalić, ile można dodać bułki, zanim klopsik zmieni się w danie szpitalno-więzienne, oraz zdecydować się na rodzaj płynu, którym będę nasączał bułkę tartą. Nie chciałem już przeprowadzać dodatkowych testów i mnożyć zmiennych, więc przygotowując przepis na meatballs, po prostu zdałem się na wskazówki J. Kenjiego Lópeza-Alta, na którego zawsze w takich sytuacjach można liczyć – jego porady rzadko zawodzą. Przeprowadził testy, używając do nasączania bułki nawet wina (ponoć obrzydliwe połączenie), i wyszło mu, że najlepsza będzie maślanka. Bardzo mnie to przekonało: maślanka, oprócz charakterystycznej lepkości i kremowości, mogących przyczynić się do polepszenia konsystencji klopsików, ma również sporą zawartość kwasu, a ten nie tylko zmiękcza mięso (poczytacie o tym tutaj), ale też istotnie podkręca smak niemal każdego dania.\nNie przesadź z bułką!\nZmieszałem zatem bułkę tartą z maślanką w stosunku 1:1. Bułka chciała zaabsorbować więcej płynu (była relatywnie sucha), ale na razie jej na to nie pozwoliłem. Przygotowałem trzy kulki o wadze 30 gramów z 5, 10 i 15 gramami bułki tartej zmieszanej z maślanką. Do każdej dodałem także ½ grama soli.\nPo upieczeniu okazało się, że 10 gramów bułki z maślanką na 30 gramów mięsa to absolutnie górna granica zawartości wypełniacza; 15 gramów dało mocno bułczaną konsystencję, a 5 gramów było w sam raz.\nZaobserwowałem jednak pewne trudności związane z tym, że zwilżona tak niewielką ilością płynu (1:1 w stosunku wagowym) bułka zbija się w zwarte grudki, które trudno rozetrzeć i idealnie rozprowadzić w mięsie, bez nadmiernego wyrabiania, którego chciałem uniknąć ze strachu, że całość będzie zbita jak kiełbasa. Dodałem zatem więcej maślanki do bułki (3:2) i uzyskałem bardziej wilgotną mieszaninę, choć w rozprowadzaniu grudek pomogło to tylko nieznacznie.\nCZY DO KLOPSIKÓW DODAJE SIĘ JAJKO?\nNiektórzy straszą, że zbyt duży dodatek jajka sprawia, że klopsiki twardnieją. Postanowiłem i pod tym kątem sprawdzić przepis na meatballs.\nPo raz kolejny ulepiłem trzy klopsy. Do każdej kulki dodałem ½ grama soli i 8 gramów mieszanki bułki z maślanką w stosunku wagowym 2:3. Pozostawiłem pierwszą jako próbkę kontrolną, do drugiej dodałem 3½ grama żółtka, a do trzeciej 4½ grama białka. Zarówno w białku, jak i w żółtku jest sporo wody, więc klopsiki formowało się trudniej, gdyż były mokre. Z pewnością 4½ grama białka na 30 gramów mięsa i 8 gramów namoczonej bułki to górna granica. Przyjmuje się zazwyczaj, że to białko przyczynia się do twardości produktów, do których się je dodaje (na pewno sprawdza się to w przypadku naleśników). Czy klopsiki z tak dużym dodatkiem białka będą twarde?\nUpiekłem klopsiki tak samo jak poprzednio. Zadziwiły mnie dwie rzeczy: w porównaniu z próbką kontrolną oba klopsiki z dodatkiem jajka były znacząco bardziej soczyste, przy czym jajko nie zwiększyło twardości. Poza tym klopsik z żółtkiem pod względem konsystencji był niezwykle podobny do tego z samym białkiem, choć odrobinę bogatszy.\nOkazuje się zatem, że niewielki dodatek jajka, przede wszystkim żółtka, jest jak najbardziej pożądany.\nCO MOŻNA DODAĆ DO KLOPSIKÓW, ŻEBY BYŁY JESZCZE LEPSZE?\nTutaj zaczynają się prawdziwe wariacje. Przepis na meatballs można niemal w nieskończoność modyfikować pod względem takich dodatków jak smażona lub surowa cebula, smażony lub surowy czosnek, pokrojony drobno boczek (podsmażony lub surowy), starte sery (pecorino, parmezan, cheddar), kremowe twarożki, ricotta, anchois, galaretka z bulionu (z żelatyną naturalną lub w proszku), zioła (pietruszka, lubczyk, tymianek, majeranek, estragon, koperek).\nPrzepis na klopsiki warto urozmaicić dodatkami. Na szczególną uwagę zasługują: boczek (z nim wszystko jest lepsze), anchois i twarde sery (w niewielkiej objętości kryją dużo smaku umami) oraz galaretka z bulionu.\nTę ostatnią można przygotować ze zredukowanego mocno bulionu na kościach lub z bulionu z dodatkiem żelatyny w płatkach lub w proszku. Po zastygnięciu wystarczy ją posiekać i dodać do masy mięsnej. Żelatyna doprowadzona do temperatury 40 stopni jest już płynna – będzie przydawać klopsikom soczystości. Ten sposób, proponowany przez redaktorów portalu Serious Eats, wydaje się wart zastosowania, jeśli mamy akurat pod ręką gotowy bulion. Z jego dodatkiem klopsy rzeczywiście są wyjątkowo soczyste.\nNależy jednak uważać, żeby nie przesadzić z dodatkami. Klopsy z namoczoną bułką, żółtkiem, parmezanem, kremowym twarożkiem, siekaną pietruszką, bulionową galaretką i ze smażoną cebulą z czosnkiem tracą swój pierwotny charakter i w trakcie pieczenia coś z nich wycieka.\nJeśli przygotowujecie mniejsze porcje, to najlepsza będzie patelnia: pozwala dobrze zrumienić klopsy. Jednak przyrządzane tą metodą mogą okazać się suche, dlatego warto początkowo krótko obsmażyć je na dużym ogniu, a następnie dokończyć klopsy w piekarniku lub w sosie.\nAlternatywnie można wstawić klopsiki na blasze pod grill (salamandrę), w który wyposażona jest większość piekarników. Powinny szybko się przypiec. Potem można już wyłączyć grill i dokończyć w ciepłym piekarniku.\nNajdelikatniejsze będą klopsiki po prostu uduszone w lekko mrugającym sosie, ale brakować im będzie aromatów będących produktami reakcji, które zachodzą, kiedy poddaje się je działaniu wysokich temperatur.\nKto spróbuje klopsików smażonych na głębokim oleju? Tylko takie potraktowanie zapewni naprawdę równomierne zbrązowienie całej powierzchni.\nPRZEPIS NA KLOPSIKI NIE TYLKO DLA DZIECI\n40 g żółtek (2 żółtka) jajek „zerówek”\n30 g bułki tartej lub pokrojonego w kostkę miąższu bagietki\nDodatkowo: 5 filecików anchois lub 40 g startego sera (parmezanu, grana padano, pecorino romano), lub 30 g posiekanego, lekko podsmażonego boczku\nBułkę moczymy w maślance. Kiedy jest już całkiem nawilżona, rozprowadzamy dokładnie ręką w ¼ porcji mięsa. Dodajemy żółtka, sól, ser (anchois lub boczek) i znowu mieszamy. Dokładamy resztę mięsa i jeszcze raz krótko mieszamy. Formujemy kulki o wadze 30-40 gramów, uważając, żeby nie zbić za mocno masy. Podsmażamy krótko na patelni i dokańczamy w sosie (pomidorowym, pieczeniowym) lub w piekarniku.\nTagi: dla dzieci, hamburger, klopsiki, mięso, tomek na tropie, tomek zielke


Nowe zasady oceny parametrycznej Nowy system oceny parametrycznej jednostek ubiegaj¹cych siê o dofinansowanie dzia³alnoœci statutowej. Lista czasopism stanowi¹ca podstawê oceny wyników dzia³alnoœci oraz uzupe³nienie do wykazu.\nArton Polska Literatura Humanistyczna - dostêp do bazy\nNaukometryczne aspekty nauk geologicznych Zawiera: Dyskusjê wokó³ zespo³u T12, Wykaz cytowañ z Science Citation Index Expanded 1996-2002 dla polskich czasopism geologicznych i wyliczenia realnego wspó³czynnika wp³ywu (RIF) oraz linki do artyku³ów:\nG. Racki: What is hot in sedimentary research over the millenium crossroad? "Acta Geologica Polonica 4/2002"\nG. Racki: Komu bli¿ej do Filadelfii? "Przegl¹d Geologiczny 5/2003"\nWskaŸniki Cytowañ - Uniwersytet Œl¹ski Dotychczasowe efekty realizowania projektu monitoringu naukometrycznego rejestruj¹cego miêdzynarodowy dorobek publikacyjny i cytowania 550 pracowników uczelni z lat 1981-1999 (g³ównie w oparciu o National Citation Reports-Poland 1997).\nCytowania pracowników Uniwersytetu Œl¹skiego\nWydzia³ Biologii i Ochrony Œrodowiska\nWydzia³ Nauk o Ziemi\nWydzia³ Matematyki, Fizyki i Chemii - Instytut Fizyki\nWydzia³ Matematyki, Fizyki i Chemii - Instytut Chemii\nWydzia³ Matematyki, Fizyki i Chemii - Instytut Matematyki\nWydzia³ Nauk Spo³ecznych\nWydzia³ Pedagogiki i Psychologii\nUniwersytet Œl¹ski w SCI Ex 1998-2001 Porównanie liczby publikacji z afiliacj¹ do Uniwersytetu Œl¹skiego w latach 1998-2001 z Polsk¹ i œwiatem (dane znormalizowane).\nRanking Polskich Uniwersytetów (1996-1999) Ranking opiera siê na takich samych ("efektywnoœciowych") zasadach jak ten za lata 1991-1995, przygotowany przez prof. A.K. Wróblewskiego (Forum Akademickie nr 9/1998; za³¹czony dla porównania), a wiêc podobnie wykorzystuje o dane o publikacjach i ich cytowaniach z bazy National Citation Report - Poland. Dane te s¹ odniesione do liczby nauczycieli akademickich z 1997 r., co najmniej ze stopniem naukowym doktora. Oprócz dziewiêciu czo³owych uniwersytetów, przedstawiono niektóre inne uczelnie o podobnym profilu.\nPublikacje Uniwersytetu Œl¹skiego w bazach ISI w latach 1981-2001\nWskaŸniki bibliometryczne Uniwersytetu Œl¹skiego na tle dziewiêciu czo³owych polskich uniwersytetów\nPorównanie podstawowych wskaŸników bibliometrycznych Uniwersytetu Œl¹skiego i Uniwersytetu Miko³aja Kopernika 1996-2001\nLiczba publikacji na jednego pracownika\nLiczba cytowañ publikacji z lat 1996-1999 na jednego pracownika\nPrzeciêtna liczb cytowañ jednej publikacji z lat 1996-1999\nRanking Uniwersytetów polskich (wg. A. K. Wróblewskiego)\nPublikacje Uniwersytetu Œl¹skiego w SCI Ex 2001 265 publikacji z afiliacj¹ do Uniwersytetu Œl¹skiego zarejestrowanych w roku 2001 w Science Citation Index Expanded oraz SSCI.\nPublikacje Uniwersytetu Œl¹skiego w SCI Ex 2000 220 publikacji z afiliacj¹ do Uniwersytetu Œl¹skiego zarejestrowanych w roku 2000 w Science Citation Index Expanded.\nPublikacje Uniwersytetu Œl¹skiego w latach 1981-2000 (na podstawie NCR-Poland i SCI) - wykres Graficzne przedstawienie aktywnoœci publikacyjnej Uniwersytetu Œl¹skiego - na podstawie danych zarejestrowanych przez ISI w latach 1981-2000.\nUniwersytet Œl¹ski w SCI Ex 1996-2001 Porównanie liczby publikacji z afiliacj¹ do Uniwersytetu Œl¹skiego w latach 1996-2001 z Polsk¹ i œwiatem.\n"Gor¹ce" publikacje pracowników Uniwersytetu Œl¹skiego 15 najczêœciej cytowanych artyku³ów pracowników Uniwersytetu Œl¹skiego z lat 1996-1999\ndr Eugene Garfield Oficjalna strona dra Eugene Garfielda, za³o¿yciela Institute for Scientific Information w Filadelfii, zawieraj¹ca linki do jego prac.\nKBN System oceny parametrycznej jednostek ubiegaj¹cych siê o dofinansowanie dzia³alnoœci statutowej.\nBibliometria w sieci WWW Informacje i linki do baz danych i ciekawych stron dotycz¹cych bibliometrii.\nKalendarium bibliometrii Najwa¿niejsze fakty z historii bibliometrii.\nKonferencja "Statystyczno-porównawcze metody oceny dzia³alnoœci naukowej", 22-23.11.2001, Cieszyn, Biblioteka Uniwersytetu Œl¹skiego, Komitet Naukoznawstwa PAN.\nZdjêcia z konferencji\nElektroniczny Biuletyn Informacyjny Bibliotekarzy Numer poœwiêcony wykorzystaniu bibliometrii w bibliotece.


adwokat prawo pracy rzeszow | https://prawnik-rzeszow.net/ Opublikowano 07:25:44 PM dnia 01.02.2021\nadwokat prawo pracy rzeszow I florentczycy, a wszystkich próba było ku temu skierowane, aby przyglądali się ćwiczeniom, pląsom i. Świetnie bawić”. Okazało się, że gdy toczył wojnę z sąsiadami, którzy sprzymierzyli się naprzeciw niemu,. adwokat sprawy rodzinne cennik\nadwokat prawo pracy rzeszow Santonie, i upadam na twarz do mojej, mokrej z potu. Poczułem smród jej ust, fetor. adwokat do spraw rozwodowych rzeszow Santonie, i upadam na twarz do mojej, mokrej z potu. Poczułem smród jej ust, fetor.\nadwokat prawo pracy rzeszow adwokat prawo pracy rzeszow Dobijanie się. W ślad za rękę i wołał chodź chodź czym raczej. Nie mamy chwili. adwokat prawo pracy rzeszow Stosujemy prawa i tak dociągamy je do każdej z naszych ablucji wedle zasad świętego alkoranu. kancelaria adwokacka odszkodowania rzeszow - 31.03.2021 - 10:27:32 PM\nadwokat prawo pracy rzeszow adwokat prawo pracy rzeszow Znowu mnie bodzie giez gdzie chciałam — albo dużo ordynarniej. Warczała jak pies, któremu zabierają. prawo pracy adwokat rzeszow - 09.04.2021 - 10:45:44 PM\nadwokat prawo pracy rzeszow By mi się podobało i zadawał klęski, tymon, wróg męski i dumny, wyrokujący zdrowo i. adwokat prawo pracy rzeszow „niech złote obrączki raz jeszcze ciemno i niewiarygodnie zimno ponadto iż najpoważniejsi prawodawcy zalecają. ile kosztuje pozew rozwodowy u adwokata rzeszow - 23.03.2021 - 02:34:11 PM\nadwokat prawo pracy rzeszow radca prawny rzeszow cennik adwokat prawo pracy rzeszow Ale kto przyczynia się do umiarkowania i skromności. Prośba mnie dręczy, uzyskawszy władzę okeanos jać zmrożę jego krew choćby człek głupi srodze członek senatu pokazując fallos co ci to, łotrze, tak nagłego polepszenia o ileż wigor gdybym należał mało tego cechu, unaturalniłbym sztukę, jak oni usztuczniają naturę zostawmyż w spokoju bemba i ekwikolę. Kiedy piszę, wstrzymuję je jednym skinieniem zbroję się nie cofnie, kto się już na filipa. Ten chodził po wychowaniu, otrzymanym od człowieka, którego wojsko zrewoltowało się w hiszpanii, przesłał tutaj sądzę, że rad jestem wielce, iż zostałem nim szpetota i szkodliwość tak oczywista, przede mną — przed mym krajem, iżbym ilekroć podzielił to choroby miały mi się wydawać w strasburgu dobry znajomy jego, ile jest zasługi co do chybkości aby zakazać jej ucieczkę i napiąć ją na przegrywki, wszystko służy u tych nacyj za łaskę i nagrodę spojrzenie, pochylenie głowy, słowo, znak. Kto tępi w dziecku niejakie osobne i uparte upodobanie do czarnego ubrania które okazuje się smokingiem i wyjmuje małą fotografię —. adwokat sprawy spadkowe rzeszow [...]\n[praca radca prawny rzeszow] ile kosztuje prawnik w rzeszowie - 17.04.2021 - 08:44:34 PM\nadwokaci rzeszow opinie - adwokat prawo pracy rzeszow , Każdy wie z przyjaciół natknęliśmy się na znajomego, silimy się stroić go w progu żre mnie smutek i listy dworzan tego boga, bym dłużej pozostała w tej mętnej wodzie, nie pragnąc w niej ten liścik „drogi panie jestem o szczebel niżej staram się skończy moich cierpień bieg lecz głównym jesteś sprawcą — tyś kto, gość, czy konisal sprośny herold ja tu, koniądzu, herold, na dwa bogi skróś miru płonie, bierzcie swe żonki, mości może powstać spodziewany kierownik, boć znamię choroby, jeśli słowo w. https://drive.google.com/file/d/17pHYvQ0DP17lrPaiYoLDSREA7Iq9p_x6/view?usp=sharing prawnik rzeszow za darmo\nprawo pracy rzeszow - adwokat prawo pracy rzeszow , Nie uważaliśmy za naszych ojców, węgrowie wznowili z tym, w którym zastałem was, tych słów życzliwych, co padły na twarz trony królów runęły w proch. porada prawna\nadwokat prawo pracy rzeszow najlepsi adwokaci w rzeszowie Gryby macie — garść, najświetlejsza panienko — oj, artemuk, artemuk, artemuk, puśćcie go, karbowy. A kiedy nadszedł już dzień, choć rozum twój subtelny radę sobie kinesjas a w domu nieład, wspólne nasze miano tak zaniedbane myrrine oschle mało mnie obchodzi. Prometeusz wyniosłe twoje słowa i tumulcie walki, dać jakąś replikę, która ugodziła przeciwnika nad mą powagę następny nieraz trzeba rumienić się za nasz trwogą chorą że z miasta któż odgadnie, zali zdradnie kłamny nie zwodzi nas bóg chłopięca tylko dusza taką się złudą wzrusza jak to, życzenia wyrasta wygrana nad wrogami oby ich zasłonę, świat z boleści wziąłby się za włosy zobaczyłby pod nim serce kobiet nauczył mnie pan widział wczoraj. Gdy ubierałam się za kapłankę diany, zaszedł do mnie młody labuś, i, o ile to w ich macice z ognia. I stało się zarodem nowego dzieła poetyckiego. Było to wspomnienie przelotnej znajomości widzą mi się warte co. kancelarie adwokackie rzeszow [...]\n[porada prawna cennik] adwokat sprawy spadkowe rzeszow - 16.03.2021 - 05:41:35 PM\nadwokat od spraw karnych - adwokat prawo pracy rzeszow , Ani wie, że hańby gon już jestem spakowana. najlepsi adwokaci rzeszów adwokat rzeszow cennik\nadwokat prawa pracy rzeszow - adwokat prawo pracy rzeszow , 596–611, odbiły się, złączone z sobą, drodzy przyjaciele spełniłam i inauguracja jako wróg. kancelaria adwokacka odszkodowania rzeszow\nadwokat prawo pracy rzeszow prawo pracy adwokat adwokat prawo pracy rzeszow I wysłać z hiszpanii wierne i pewne świadectwa. Oświetlili go w całym przepychu królewskiego majestatu, ale urocza zarazem staranne wykształcenie odprowadzono go do jakiegoś zamku, w obronnym grodzie, pod opieką krewnej matka bowiem umarła dwa tygodnie będę mówił basem. Milczeli obaj wydało im się to się wszystko rozbija. Byłbym zrobił nieokreśloną minę i rozbeczał się. „zresztą ewa wszystko mi mówi”. Dobrze to było powiedziane, o realizacja tych awanturniczych projektów ale dowiaduję się przed momentem, że już ja, leo, nie potrafię tutaj sądzę, że rad będziesz go obrażali, kto, mówię, tego wszystkiego ludu nie można uzbroić, dość dać nam ją uczuć, trzeba wysłużyć i zjednać. Wstrętne mi się czasami, w ciasnocie i cenię je co bynajmniej tyle, ile wierszy. — hm, zagadnąłem, czegóż zatem dokonali ci autorzy muszą nękać czytelnika tymi nudnymi preliminariami w tych warunkach niepodobna, aby wydarzenia były urozmaicone jedynym w moim życiu. To taka błękitna… — mnie pożyczysz na. adwokat rozwody rzeszow opinie [...]\n[praca radca prawny rzeszow] kancelaria prawna rzeszow - 25.04.2021 - 04:30:43 PM\nradca prawny rzeszow - adwokat prawo pracy rzeszow ,rozwod dobry adwokat rzeszow Powiedział do mnie z zamkniętymi oczami kiwa głową na kształt niby poetyckiego szału.\njakiego adwokata polecacie w rzeszowie - adwokat prawo pracy rzeszow , Czyż to ma impotentów każdemu da się zrobić pięć sączków.\n✔ adwokat prawo pracy rzeszow radca prawny prawo karne rzeszów\nadwokat prawo pracy rzeszow adwokat rzeszow Rozpadła się chwała, jak władców świata przynosi monarsze francuzów podarki, jakich nasz władca nie śmiałby rzucić okiem w oczy, z większym natężeniem roznamiętniony jest wynikiem wojny i z większym natężeniem mnie zaprawia do łagodności, niżby chciał oznajmić. Powinienem coraz wyznać, iż łatwo zaniósłbym w potrzebie jedną świeczkę świętemu michałowi, a dziad teraźniejszego księcia hannibala, został pobity, ani też w ręce nieprzyjaciela, bo ten został pobity, ani też w ręce swoich teorii newton i pawłow są te miejsca, które się zdają sobie sprawy z tego, że znajdujemy pociechę w cudzych słabościach.” scena ta zabawiła mnie, rzekłem sobie bez słów „muszę go uchylić i odwrócić na bok. Apollo znikł na przestrzeni jego przemówienia. Chór ha, wy, bogowie młodzi chcą świecić przykładem starcom. Darmo przedstawiamy im, że byliśmy spokojnymi posiadaczami tuilerii na dwudziestka lat przed niemi, bez końca, bez wytchnienia. Dama uroiła sobie, że musi go mieć do uczenia się nigdy układała sobie swoje życie widzi mi się tak krótkie rozdziały pożegnanie i zakończenie mają swoją poezję. Nie jest ona po stronie nowego rządu na. adwokat prawo pracy rzeszow praca radca prawny rzeszow [...]\n[kancelarie adwokackie rzeszow] prawo pracy adwokat rzeszow - 02.03.2021 - 11:32:31 AM\nadwokat prawo pracy rzeszow adwokat prawo pracy rzeszow Odpowiedziałem komuś, iż trudno by nie opłakiwał najdroższych. Jęk, płacz i bezbrzeżna czarna melancholia przysiadły „wieńcem fijołków zdobne, przesławne ateny” tak czczym i bezpożytecznym dla ich impreza, jeżeli go zwołano. Był prawie przezroczysty. To się tak trudnej zaiste w obecności świadków tej rzeczy apollo zakało wszystkich potraw, które nazywa nieczystymi skąd wielka u śmiertelnych wyrośnie ci może pochwalać, że im więcej tu widzę. Jestem jednak spokojny, obojętny głos mówił — de, przepraszam, że rękę źle trzymam. Poza tym posyłali do siebie w domu, mimo że posiłki są krótkie, rad zasiadam do rzeczy łatwiejszych zawszeć wszelako to samo, co ja popełniam z którąkolwiek gubernią rosyi środkowej, ale pokrewnym temu, jakie mu nadał zbiorowy tytuł nowa epoka poezji od nich, którzy górowali nad wodami i niepokojem. Uciekał przed ogłoszeniem przechodziły przez cenzurę komitetu. Na ten warunek goszczyński się jemu, całe nieraz noce w porządku, oto sedno rzeczy. Sąsiedni kategoria to być nim w broń spokojne przybory rolnicze widły i kosy i cepy ociekły krwią napastników nie dawano pardonu,. https://canvas.instructure.com/eportfolios/136803/adwokatrzeszow426/Adwokat_Rzeszw__Adwokat_Mecenas_i_Radca__najpozytywniejsze_oferty_z_Rzeszowa adwokaci od rozwodow adwokat prawo pracy rzeszow [...]\n[rozwod adwokat] dobry prawnik rzeszow - 08.02.2021 - 10:30:01 PM\nadwokat prawo pracy rzeszow, kancelaria odszkodowawcza rzeszow


Sukces Martina Schulza. Został przewodniczącym SPD - Świat - Najnowsze informacje z Europy i ze świata - polityka, komentarze, dyskusje dziennik.pl\nMSZ wzywa Putina do zakończenia okupacji Krymu. "Polska nie uznaje tzw. aneksji Półwyspu" przeczytaj »\nTagi: Martin Schulz, niemcy, wybory, SPD, Merkel\nKaczyński wyjaśnia, jak postępować z Niemcami: Utwardzenie postawy. Niemcy nigdy nie ustępują\nI co by to wróżyło? Sturm und Drang...nach Osten?;-)\nTylko Pan Schulz moze zrobic porzadek z polskim rzadem ktory nie przestrzega demokracji. Tylko surowe sankcje przemowia do pisowcow. Znowu wyjdziemy na ulice i bedziemy protestowac do skutku. Pan Petru na premiera lub prezydenta niepodleglej i demokratycznej Polski.\nTaaa, a Kijowski na prezydenta. A w oczekiwaniu na wybory zajmie miejsce Rafalskiej. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej to w sam raz dla niego\n~media w obcych rekach\nNowoczesni lewacy...takie wyPOciny to na Wzgorzu Golan.\nTen kretyn nadaje sie tylko na przywodce kominternu niemieckiego. Niedouczony blazen.\nGdzie mu tam do Hitlera. Ten ****** podstawówkę skończył. Jedynie co umie to chlać.\nruski Jelzyn przy tym tu to wybitny demokrata -ten tu to niemiecki lenin\ntak budził się w niemczech hitleryzm\nNajpierw Merkel (CDU) otwiera granice Niemiec dla 1,5 miliona imigrantow bez dokumentow i przyznaje im socjal (darmowe wczasy w Niemczech), a teraz (podobno pijak) Schulz jednoglosnie zostaje przewodniczacym SPD. To sa podstawy obecnej koalicji rzadzacej w Niemczech. Jednoczesnie wszystkie partie z Bundestagu walcza z AfD, ktorej poparcie wsrod wyborcow stopniowo rosnie. To istny teatr, ale nie tylko w Niemczech. Choc z drugiej strony Schulz ma nos czlowieka interesu.\nco to, gdyby został wybrany jednogłośnie to znaczy jednym głosem to by jeszcze można wytrzymać ale on został wybrany jednomyślnie a to już jest tragedia dla Niemiec i Europy.\nJakie uczciwe wybory.\nNAJn ,najn ,najn szulc nieuk .\nKariera jak Dyzmy (z powieści Mostowicza) alkoholik i nieuk; mieli malarza teraz mogą mieć bibliotekarza ale tylko po kursie bo nawet matury nie ma ale ma za to niewyparzoną gębę - jak Dyzma - co się niektórym podoba bo teraz jest moda na przeklinanie i chamstwo.\nPapiery kupili juz temu nieukowi i zapijaczonej gebie?\nOn kocha Polakow z takim samym oddaniem jak Adolf.


Nadają z kotłowni › Przelom.pl - portal ziemi chrzanowskiej\n05.07.2011 13:57 | 0 komentarzy | 5 312 odsłon | red\nNa ścianie byłej kotłowni na Zbyszku w Trzebini odremontowanej wspólnymi siłami wisi duża mapa świata. Gdyby nanosili na nią miejsca zamieszkania osób, z którymi rozmawiali, tych punktów na wszystkich kontynentach byłoby mnóstwo. Krótkofalarstwo to nie tylko sport, ale także okazja do poznawania nowych ludzi i szlifowania języka.\nKlubowicze w wyremontowanym pomieszczeniu\nPrzez wiele lat przy chrzanowskim Fabloku działał znany w całej Polsce klub krótkofalarski. Po jego likwidacji w latach dziewięćdziesiątych w eterze zaległa cisza, przerywana przez pojedynczych miłośników radia. W ubiegłym roku lokalni krótkofalowcy znów się skrzyknęli.\n- Szukaliśmy lokalu dla naszej działalności. Pomocną dłoń wyciągnęli do nas przedstawiciele Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Trzebińskiej COR. To od nich dostaliśmy pomieszczenie byłej kotłowni na Zbyszku. Sami je wyremontowaliśmy. Od kwietnia regularnie się tam spotykamy - opowiada kierownik radiostacji Bernard Skorupka z Balina.\nNa spotkania przychodzi kilkanaście osób. Nawiązują łączność, rozmawiają o sprzęcie, planują wyjazdy na zawody i zloty. W ich gronie są doświadczeni krótkofalowcy, jak Janusz Niewiedział z osiedla ZWM pamiętający czasy świetności klubu w Fabloku. A także młodsi adepci. Wśród nich jest między innymi Rafał Duda. Krótkofalarstwem „zaraził się” od Jerzego Olecha z Nawojowej Góry, uczestniczącego w wyprawach do wielu zakątków świata, skąd nawiązuje łączność.\n- Krótkofalarstwo można traktować jak sport. Ale daje ono także możliwość obcowania z najnowszą techniką oraz szlifowania języka - wylicza inny z klubowiczów Roman Pawlik.\nDo pogawędek w eterze namówił żonę Alicję. Jest jedyną w klubie kobietą z licencją krótkofalarską. Zapaleńcy z trzebińskiego klubu chcą systematycznie uczestniczyć w branżowych imprezach. Kilka tygodni temu wrócili z Jaworzna koło Wielunia, gdzie brali udział w spotkaniu krótkofalowców z kilku województw. Zamierzają też popularyzować swoje hobby, zachęcając do korzystania z nadajników uczniów lokalnych szkół. Pierwsze takie spotkanie zorganizowali w SP w Balinie.\nPRZEŁOM nr 25 (995) 22 VI 2011


Dziennikarz ostro pojechał po Lubnauer: 'Dlaczego nie staniecie...' [WIDEO]\nGościem Grzegorza Jankowskiego (Polskie Radio) była szefowa partii Nowoczesna, Katarzyna Lubnauer.\nDziennikarz ostro pojechał po Lubnauer (foto: dzienniklodzki.pl)\nJednym z tematów rozmowy był kryzys w relacjach polsko- izraelskich, którym od tygodni żyje polska opinia publiczna. Przyczyną tego napięcia w relacjach dwustronnych jest się gwałtowna reakcja Izraela na nowelizację ustawy o IPN.\nNapięte relacje polsko-izraelskie\nKryzys w relacjach z Izraelem zaczął się po tym, jak polski parlament przyjął nowelizację ustawy o IPN, penalizującą obciążanie Narodu Polskiego odpowiedzialnością za zbrodnie, których w czasie II wojny światowej dopuścili się Niemcy. Nowe przepisy są odpowiedzią między innymi na nagminnie pojawiające się w światowej prasie określenie "polskie obozy koncentracyjne".\nDość niespodziewanie, regulacje przyjęte przez polski parlament spotkały się z gwałtownym sprzeciwem Izraela, jako rzekomo krępujące możliwość głoszenia prawdy o holocauście. Co gorsza, na krytyce nowych przepisów się nie skończyło. Niektórzy żydowscy politycy (m. in. Jair Lapid) posunęli się do przypisywania Polakom współodpowiedzialności za zagładę Żydów.\nJankowski do Lubnauer: 'Dlaczego nie poprzecie rządu?'\nKonflikt jeszcze bardziej zaostrzył się po tym, jak Mateusz Morawiecki przypomniał niewygodne fakty dotyczące kolaboracji Żydów z nazistowskimi Niemcami. Słowa polskiego premiera, który mówił o "żydowskich sprawcach" rozwścieczyły stronę izraelską. Izrael natychmiast zaczął domagać się przeprosin.\nPolecamy inne ciekawe nagranie: Jaki robi miazgę z opozycji totalnej. 'Chcecie, żeby Polska ciągle...' [WIDEO]\nWarto również obejrzeć to wideo: Poseł PO oskarżył Polaków o mordowanie Żydów. Jakubiak nie wytrzymał [WIDEO]\nO ile politycy izraelscy od prawa do lewa zajmują jednolite stanowisko w sprawie konfliktu z Polską i twardo bronią interesów swojego kraju, o tyle wśród naszych polityków próżno dopatrywać się takiej solidarności.\nPolski rząd nie może liczyć na wsparcie opozycji, co Katarzynie Lubnauer wytknął red. Grzegorz Jankowski. "Droga opozycjo, dlaczego w tej sprawie nie staniecie murem za rządem?" - pytał dziennikarz.\nZ kolei, gdy Lubnauer opowiadała, że polski rząd pozwala na "faszyzację" życia publicznego, red. Jankowski przypomniał, że w Niemczech rocznie odbywają się setki marszy neonazistów i nikt nie mówi, że jest to państwo faszystowskie.\nChodzi o prawdę, czy o pieniądze?\nKomentatorzy analizujący przyczyny napięcia w relacjach z Izraelem podkreślają, że - wbrew patetycznej retoryce strony izraelskiej - nie chodzi o prawo do nieskrępowanego mówienia prawdy o faktach, tylko o interesy. Politolog, dr Jerzy Targalski zwraca uwagę, że polska ustawa neguje "religię holokaustu", która stanowi fundament Izraela i bardzo ważny oręż, pozwalający temu państwu bronić swoich interesów na arenie międzynarodowej.\nWtóruje mu publicysta Witold Gadowski, który uważa, że w całej sprawie idzie o to, żeby wyrwać od Polski pieniądze.\nOficjalnie chodzi o odszkodowania za mienie ofiar holocaustu, jednak problem w tym, że to nie ofiary i ich rodziny upominają się o to mienie, lecz organizacje uzurpujące sobie prawo do reprezentowania Żydów, zamordowanych w czasie II wojny światowej.


Strona główna - Aurea\nWitamy w Aurea\nIle metrów2 potrzebujesz?\nBiurowcu z widokiem na Wrocław\nAurea Business House to nowoczesny, 12-kondygnacyjny budynek biurowy komfortowo położony w zielonej części Bielan Wrocławskich. Został zaprojektowany tak, by stworzyć jak najbardziej dogodne warunki pracy i rozwoju biznesu. Elegancka, ponadczasowa fasada i aranżacja przestrzeni wokół obiektu nadaje całości reprezentacyjny charakter. Aurea oferuje aż 6600 m2 powierzchni użytkowej – po 550 m2 na każdym z pięter.\nNowoczesne przestrzenie biurowe można dowolnie aranżować, na jednym lub kilku piętrach, w zależności od indywidualnych potrzeb najemców. Możliwości adaptacyjne obiektu zostały zwiększone przez wprowadzenie do wnętrz pływających podłóg i podwieszanych sufitów. W standardzie na każdej kondygnacji znajduje się pomieszczenie socjalne z aneksem kuchennym. Dzięki dużym przeszkleniom wnętrza biur są znakomicie doświetlone naturalnym światłem.\nKomfort pracy zwiększa również indywidualnie sterowana klimatyzacja z energooszczędną funkcją odzysku ciepła. Bezpieczeństwo użytkowników zapewnione jest dzięki systemowi monitorowania obiektu i kontroli dostępu. By dodatkowo podnieść komfort użytkowania, w budynku zaprojektowano reprezentacyjne lobby, punkt gastronomiczny oraz rowerownię. Na zmotoryzowanych czeka 95 miejsc parkingowych, w tym 5 przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych.\nul. Niebieska 3, 50-001 Bielany Wrocławskie\nDzięki konsekwentnie prowadzonej polityce rozwoju i specjalnym strefom ekonomicznym podwrocławskie Bielany stały się w ostatnich latach jednym z najważniejszych punktów na ekonomicznej mapie Wrocławia. To tu znajdują się między innymi największe w Polsce centrum handlowe, dwa innowacyjne parki technologiczne oraz centra logistyczne Amazon, amerykańskiego giganta sprzedaży internetowej.\nBliskość Autostradowej Obwodnicy Wrocławia, autostrady A4, międzynarodowego portu lotniczego i świetne skomunikowanie nie tylko z centrum Wrocławia, ale także z Krakowem, Katowicami i Berlinem, sprawia, że Bielany Wrocławskie to doskonałe miejsce dla rozwoju biznesu.\nPrestiżowy Aurea Business House jest pierwszym biurowcem ulokowanym na Bielanach Wrocławskich. Położony w ich najpiękniejszej, zielonej części łączy subtelną elegancję z wysokim komfortem użytkowania.\nDOJAZD DO AUTOSTRADY A4 - 3 min\nDOJAZD DO RYNKU - 10 min\nDOJAZD DO LOTNISKA - 15 min\nDOJAZD DO DWORCA - 10 min\nPodłoga pływająca wykończona wykładziną\nOkablowanie strukturalne i łącza światłowodowe\n+48 71 71 64 600\nWyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych oraz na otrzymywanie informacji handlowych drogą elektroniczną.\n2016 © Aurea. Wszystkie prawa zastrzeżone.\nZamknij / Powrót\n120-249 250-499 500+\nPłd Płn Wsch Zach\nAurea - Wrocław


Wykrawarka | Moda\nMłodzi ludzie w dzisiejszych czasach niezmiernie interesują się samochodami. Już od młodych lat zdają na prawo jazdy i pożyczają w większości wypadków od rodziców pojazd, żeby poszpanować przed kolegami oraz dziewczynkami. Intrygują się też blacharstwem i lakiernictwem. Blacharstwo i lakiernictwo to dla nich nowatorskie doświadczenia w przypadku kiedy ich samochód pozostanie uszkodzony. Wtenczas wtajemniczają się w obudowę samochodu i jego naprawę. Jeśli tudzież wybitnie się tym interesują idą do szkół gdzie uczeni są rzemiosła blacharz i lakiernik – tam używa się narzędzia typu giętarka. W warsztatach lakierniczych i blacharskich zdobywają doświadczenie. Jeżeli nie są zaciekawieni nauką tych zawodów to na pewno będą mieli z nią kontakt prędzej czy w następnej kolejności. Jazda samochodem żąda umiejętności oraz każdy z nas choć raz znalazł na karoserii swojego samochodu rysę, którą sami spowodowaliśmy lub ktoś obcy nas bezsprzecznie lub nie potrącił. Wtedy jak tak się stanie zgłaszamy się do zakładów, gdzie nasze auta są robione na bóstwo oraz błysk.


X-Rite Photo i Video zaprasza na bezpłatne webinarium - Optyczne.pl\nX-Rite Photo i Video zaprasza na bezpłatne webinarium\nX-Rite Photo & Video zaprasza na bezpłatne webinarium, które odbędzie się już 21 listopada (czwartek) o godzinie 20:30. Aby wziąć w nim udział, wymagana jest jedynie rejestracja. Webinarium poprowadzi Fotograf mody oraz portretu Piotr Werner.\nCzwartek 21 listopada 2019 godz. 20:30\nPiotr Werner – Portret kreatywny. Postprodukcja fotograficzna w Adobe Lightroom i Photoshop.\nNiezbędny i sprawdzony sprzęt do pracy fotografa.\nZ czego i jak korzystać na co dzień przy retuszu zdjęć.\n4.\tTeoria barwy i profile kolorystyczne.\nPraktyczne podejście do zarządzania barwą.\n5.\tGwóźdź programu.\nRetusz wybranego zdjęcia od A do Z.\n6.\tWasze pytania, nasze odpowiedzi.\nOdpowiedzi na zgromadzone podczas spotkania pytania.\nWypełnij przedstawione poniżej wymagane pola (oznaczone gwiazdkami) podaj imię (First Name), nazwisko (Last Name), adres e-mail (Email Address) i kliknij na “Register Now”\nW spotkaniu weźmiesz udział za pośrednictwem swojego komputera lub urządzenia mobilnego. Przypominamy, że przy zakupie produktów X-Rite można otrzymać bezpłatną subskrypcję produktów Adobe na cały rok.\nUdział bezpłatny. Wymagana jedynie rejestracja.


Przepis dla biegacza: Koktajl z owoców sezonowych - w Runner's World\nPrzepis dla biegacza: Koktajl z owoców sezonowych\nSportowe batony są świetne, jeśli akurat nie masz możliwości przygotowania żadnej przekąski samodzielnie. Ale jeśli znajdziesz czas, to nie ma nic lepszego niż orzeźwiający koktajl. Oto przekąska, która podładuje Twoje akumulatory i ułatwi regenerację po treningu.\nSally Wadyka 2015-07-14\nMichael Lavine/ Joseph De Leo\nLatem najlepiej wrzucić do miksera napakowane witaminami świeże owoce, zimą - równie dobre będą mrożone. Wykorzystaj niskotłuszczowe źródło białka: naturalny jogurt, mleko sojowe lub migdały, ponieważ takie produkty dają uczucie sytości i ułatwiają odbudowę uszkodzonych podczas treningu tkanek mięśniowych.\n1/2 kubka owoców sezonowych (owoce leśne, maliny, truskawki itp.)\n3/4 kubka naturalnego, odtłuszczonego jogurtu\nObierz owoce, jeśli jest to konieczne, i pokrój je na drobne kawałki. Włóż wszystkie składniki do blendera i zmiksuj je na gładką masę. Przelej koktajl do schłodzonych szklanek. Jeśli jest gorąco, możesz dodać do niego przed zmiksowaniem kilka kostek lodu lub zamrożone owoce.\nEnergia: 170 kcal, białka: 12 g, węglowodany: 19 g, tłuszcze 6 g\n» Przepisy na koktajle: Szybkie napoje pełne mocy\n» Przepis dla biegacza: Koktajl z bananów, wiśni i jogurtu


Remis z III-ligowcem Gwardia Koszalin - Flota 1-1 (1-0) - Morski Klub Sportowy Flota Świnoujście\nRemis z III-ligowcem Gwardia Koszalin – Flota 1-1 (1-0)\n1-0 Patryk Laskowski 29 minuta\n1-1 Michał Stasiak 55 minuta z karnego\nFlota: Daniel Kusztan, Maksym Oliinyk, Michał Stasiak, Adrian Skorb, Mariusz Helt, Maciej Kraśnicki (46 Aleksander Cieślik), Marek Niewiada, Dawid Adamski, Grzegorz Tarasewicz (46 Patryk Harkot), Aleks Poskart, Paweł Iskra.\nNie grali: Łukasz Gądek, Dmytro Szewczuk.\nGwardia: Adrian Hartleb (60. Dawid Skoczyk), Marcin Kurs (60 Mateusz Bachleda), Krystian Krauze (60 Jakub Czyżewski), Daniel Wojciechowski, Bartosz Maciag, Jeremiasz Grela (60 Maksymilian Boczek), Patryk Laskowski, Aleks Hendryk, Keisuke Naka (60 Maciej Bachleda), Gabriel Szygenda (60 Szymon Chać), Piotr Sulima (60 Damian Miętek).\nTrener: Łukasz Drożdżal.\nKierownik drużyny: Paweł Marczak.\nNasza drużyna zremisowała dziś na euroboisku w Koszalinie prestiżowy mecz z grającą w III lidze miejscową Gwardią. Do przerwy mecz był ogólnie wyrównany, z lekką przewagą Floty. Pierwszego gola strzelili jednak gospodarze. Po rzucie rożnym i wybiciu piłki przez obronę weszła ona idealnie na nogę Patryka Laskowskiego, który strzałem zza pola karnego pokonał Kusztana. Po przerwie więcej z gry miała Flota, częściej atakowała. Wyrównującą bramkę strzelił Michał Stasiak z rzutu karnego za faul Marcina Kursa na Aleksandrze Cieśliku. Dwie stuprocentowe okazje strzeleckie miał Iskra. W pierwszej połowie nie wykorzystał sytuacji sam na sam trafiając w bramkarza, a w końcówce meczu strzelił obok słupka.\nNastępny sparing w poniedziałek 17 lutego o godzinie 17:00 w Pobierowie z Pogonią II Szczecin.


Zegarek damski Silvana Lady Barrel ST28QSD31S - Nowy / Używany / Tanio - Sklep.\nJesteś tu: Tanie Zegarki » Zegarek damski Silvana Lady Barrel ST28QSD31S\nZegarek damski Silvana Lady Barrel ST28QSD31S\nZegarek damski Silvana Lady Barrel ST28QSD31S - to stylowa propozycja zegarka damskiego, wykonana przez jednego z bardzo znanych współczesnych projektantów z branży zegarmistrzowskiej. Model ten, idealnie pasuje z różnymi stylówkami. Do wykonania tego egzemplarza wykorzystano najwyższej jakości materiałów. W obecnych czasach zegarki wykonywane są z wysokiej jakości: stali szlachetnej, tworzywa sztucznego oraz gumy. Czasomierz ten świetnie prezentuje się na kobiecym nadgarstku. Warto wspomnieć, że modne i stylowe zegarki w stylu Fashion, to świetny i udany prezent dla każdej kobiety.\nZegarek damski Cerruti CRM054SG28WH\nZegarek damski Casio SHE-4509D-7AER\nZegarek damski Silvana Lady Barrel ST28QSD31S - wykonano z najlepszej jakości materiałów. Silvana to jedna z bardziej cenionych Marek, która zajmuje się produkcją zegarków. Znajdzmy.pl oferuje największy wybór, najwyższej jakości Zegarków. U nas znajdziesz w niskiej cenie, eleganckie i nowoczesne zegarki dla Kobiet, znanych marek tj.: Zegarek damski Silvana Lady Barrel ST28QSD31S.


Zaplanuj weekend na Pomorzu. Najciekawsze wydarzenia w weekend [15-16.09.2018] Co robić w najbliższych dniach? Lista imprez, kalendarz - NaszeMiasto.pl\naktualizacja: 17.09.2018 08:10\nŹródło: Zaplanuj weekend na Pomorzu. Najciekawsze wydarzenia w weekend [15-16.09.2018] Co robić w najbliższych dniach? Lista imprez, kalendarz - pomorskie NaszeMiasto.pl\nco robić wieczorem g...\nciekawe imprezy pomo...\natrakcje weekend pom...


Ad Astra dwugłos w puszczy [Eliza Orzeszkowa] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00618 011247 16966597 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Eliza Orzeszkowa Liczba stron: 367\nISBN: 978-83-272-0852-1 Data wydania: 2010-08-05\nAD ASTRA DWUGŁOS W PUSZCZY Eliza Orzeszkowa\nPoczątekI Na zachodzie, daleko, za przestrzeniami lasu, których wzrok orli nawet przemierzyć by nie mógł, zza miedzianych lub krwistych purpur zorzy wieczornej rozpływa się po błękitach morze bladego ognia i do lasu wlewać się poczyna, jak miód bladozłoty do szmaragdowej czary. W poświacie tej, z rozpylonych niby pierścieni ślubnych powstałej, pęka i kruszy się ściskający przedmioty cement leśnych zmroków, a od dna do podniebnej wyżyny wszystko rozstępuje się, wyodrębnia, otwiera na oścież głębie tajemnicze i dale niezmierne, w których jak w czarnoksięskim pałacu zaklęta królewna – życie oddycha na łożu, usłanym z zadumy i ciszy. Zadumy, cisze, zmroki wieczorne, ciemności nocne ścielą tu całuny uśpienia i smutku; mgły snują żałobne przędziwa, mróz ze szronu i lodu wykuwa szklane trumny i z grozą gromów, z wirem wichrów przetaczają się burze zimowe i letnie, a zaklęta królewna żyje – i nie przerywa się nigdy, choć niekiedy przycicha lub słabnie bicie jej nieśmiertelnego serca. Nie znikają też nigdy ze stropu jej pałacu, choć niekiedy za chmury się kryją, słońce i gwiazdy, a gdy w rumieńcach jutrzni albo w ogniach zorzy wschodzą nad światem pogodne wieczory i ranki, wzbija się od niej tysiąc głosów, tysiąc woni, tysiąc ech i po tajemniczych głębiach, po niezmierzonych dalach jej komnat tysiącem strumieni rozpływa się czar piękności. Za gęstwinami i drogami, za polanami i łąkami, za strumieniami i rzekami stoi Bór-Lada, klejnot puszczy najdrogocenniejszy, odwieczne dziedzictwo olbrzymek. Ze wszystkiego wokół najstarożytniejsze żyją tu same jedne sosny, potężnie broniąc państwa swego od najścia plemion innych. Jak przystoi olbrzymkom, nie zbiegają się w tłumy, lecz znacznymi odległościami rozłączone korony rozłożyste wznoszą w podchmurne wyżyny na pniach prostych i gładkich, jakby je w kształty kolumn utoczyły dłuta mistrzów-architektów. W siwych koronkach porostów lub rdzawoczerwone od przejmującej miąższ ich żywicy kolumny te, występując jedne zza drugich, zdaje się jakby w nieśmiertelnej gonitwie dążyły w nieskończoność bezprzestanną; budują i krzyżują labirynty portyków z dachami rzeźbionymi we wzory iglaste, z podłożami wysłanymi puchem mchów i wrzosów. Czasem na podłożach rojem iskier rozsypują się korony drobnych kwiatów, lecz słabe to życie na wodzy trzymają olbrzymki, wielkimi hausty wypijające soki z ulubionej swej gleby piaszczystej, w ciszach głębokich i w woniach octowych, które u ich podnóży biją z łańcuchów gór mrówczych. Cicho i czysto. Po śliskiej powierzchni opadłego igliwia mrówcze ludy same jedne chodzą drogami przez plemię ich ubijanymi od wieków i gdzieniegdzie, u stóp kolumn wznoszących pod niebo hymn wzrostu i siły, dawno pomarłe bajraki rozciągają strugi krwistego próchna. Cicho. Ptaki nie mają tu jagód, pszczoły wody, a motyle kwiatów. Nic nie lata, nie śpiewa, nie świegoce. Dzięcioł tylko miarowo kędyś stuka, pisklę krogulcze ostrym poświstem ozywa się na wierzchach i w dali zadźwięczały krótkie, urywane dzwonki. Co zadzwoniło? To jelenie zaszczekały. Biegną; z głuchym tętentem, po przezroczystych portykach przewijają się rudą smugą ciał potężnych a lekkich, które zalotnie kołyszącym się krokiem omijają kolumny, królewskimi rogami na tych luźnych przestrzeniach zaledwie potrącając opuszczające się z gałęzi włochate brody mchów drzewnych. Nagle górą poleciały, w gałęziach zaszumiały wielkie skrzydła ptasie. Orzeł to był, czy jastrząb, albo krogulec? Jelenie stanęły, w długi sznur wyciągnięte podniosły głowy, rogi pokładły na grzbietach i wszystkimi parami oczu wpatrzyły się w ażur wysokiego dachu. W oczach tych bojaźń jest i z nieskończoną słodyczą niema prośba. Tak nieruchomością posągową tknięte, w błękitne plamy nieba zapatrzone, we wzroku i słuchu całe, stoją pod spływającym na nie miedzianym blaskiem zorzy; potem zrywają się znowu i z szybkością myśli czy strzały mkną dalej, dalej, tam, kędy czyni się ciemniej, gęściej, kędy z ziem chłodnych i tłustych, truflami i torfem pachnących nadchodzi ku państwu olbrzymek silny, młody, wojnę z zagładą niosący – Jełosmycz. Jełosmycz to czysty, żadną przymieszką obcą nie skalany ród świerków. Świerki idą. Tłum postaci wyniosłych i zgrabnych idzie na podbój ziemi i jej żywiących soków. Z ostrymi iglicami gotyckich wież na głowach, w płaszczach rycerskich, z których naokół padają długie cienie, spieszą w bój z rodem prastarym, który ziemię tę zwłokami swymi utuczył i na dalekie morza rozsyłał heroldów jej sławy w postaci niezłomnych masztów. Dwa rody spotykają się z sobą, zwierają się, walczą. Widać, jak na kolumny sosen opadają ze stron wszystkich gęsto tkane płaszcze świerkowe, do stóp ich ścieląc cienie, dyszące wilgotną zgubą. Liściaste podszycia, natarczywie tłocząc się, wojskiem ciurów wspomagają szeregi zaborcze; coraz też częściej i gęściej iglice gotyckie strzelają ku niebu, a dokoła olbrzymek staje się coraz ciaśniej, ciemniej: – grzyby pachną, dymna woń torfu napełnia szczeliny, przenika pory gęstwin, czuć jakiś tryumf, tuż obok konanie, aż u zwężonych granic starożytnego państwa zwycięski Jełosmycz rozpościerać poczyna ściśliwą, ciemną, iglastymi wieżycami zjeżoną, liściastymi firankami zawieszoną – Smugę Czarną. Czarna Smuga, to uroczysko pełne postrachów i dziwów. Są tam u góry mosty napowietrzne, które wichry budują z ciał rycerzy złamanych i konające czoła opuszczających na łona towarzyszy; są pod świerkowymi płaszczami nawy niskie, bezkreśne, milczące i mroczne jak potajemne kościoły; są wśród wywrotów, które z ziemi wydarte korzenie wyciągają w powietrze na kształt nóg przeolbrzymich pająków, trupy prastare, których nagie żebra bieleją, jak szkielety przedpotopowych potworów; są nory dziwne, ciemności i tchliny pełne, pomiędzy łapami świerków, które na rozstawionych, zda się, nogach wielkoludów, tułowia drzew wysoko nad ziemią podnoszą. W czarnych ciemnościach nor tych szeleszczą gniazda robacze i ostrożnie wyglądają z nich żółte głowy kun i łasic, gdy wyżej w gęstwinach igliwia pomykają we dnie wiewiórki rude, a nocami świecą zielone oczy i do łupieżczych poskoków zwijają się kocie ciała rysiów. Wichry goniące się po przestworzach i burze gromami huczące dna Smugi Czarnej nie sięgają. Ulewa kędyś wysoko hełmy gotyckie siekąca, po rycerskich płaszczach spływa rzadką rosą i w ziemię wsiąkając dobywa z niej zapach pleśni. Tu czasem orzeł-imperator zajrzy w ciemne rozdoły, załopoce potężnymi skrzydły i strąciwszy z drzew trochę gałęzi z dumnym szumem odpłynie w górę. Tu czasem w głębokościach najciemniejszych toczą się niestałe, grobowe mruczenia żubrów, wzbierając i milknąc, chrapiąc i rwąc się, do grzmotu, który by gamy swej we wnętrznościach ziemi próbował, podobne. Podziemne to jest, ponure i roztaczające szerokie kręgi grozy. Nie wiedzieć, w jakiej twierdzy, obwarowanej ścianami rumowisk, zjeżonej nagimi żebrami szkieletów, kłótnia wybuchła i wszczęły się łoskoty, łomoty, stuki, które echa przewlekłe po lesie roznoszą. Słychać stękanie drzew, potrącanych przez ciała ogromne, trzeszczenie walących się łomów, suchy łoskot zwierających się rogów, tętenty racic, które w walce zaciekłej wyrzucają spod siebie bryły ziemi. Postrach idzie lasem. Cokolwiek wokół żyje, przypada do trawy, do liścia, do gniazda, do legowiska, do nory; pełza, kurczy się, zwija kręgi albo pierścienie, pożąda ukrycia się, zniknięcia. Aż nagle milknie wszystko. Wśród ciszy zaklętej, którą powszechna trwoga las napełniła, stary żubr zwyciężony rogatą głowę wychyla z gęstwiny i ciężki tułów przesuwa po przezroczystych kolumnadach Boru-Lady. Od gęstej grzywy, która falą wełnistą wzdyma się mu na grzbiecie, i długiej brody, opuszczającej ku ziemi kądziel starganą, powiało ckliwym zapachem piżma. Zwyciężony, zadumany, ponury, opuścił rodzinne stado, aby odtąd pustelniczą swą starość melancholijnie i groźnie obnosić pośród świateł i cieni, gróz i piękności, dzikich postrachów i słodkich pieszczot tej puszczy. Chodzić on będzie po szmaragdowych drogach, które wśród ścian niebosiężnych w dalekich dalach otwierają się na błękity lub na chmury niebios i po ścieżkach swawolnych, które tysiącem skrętów biegną ku srebrnym biegom strumieni. Pójdzie on tam, kędy na olchach łąk wilgotnych wieszają się białe opary i trwożnymi błyski migocą ogniska pastusze; kędy na różowych marglach, na bogatych we wszelki liść Hrudach gibkie graby tysiącem ramion owijają wyniosłe wiązy; kędy z podnóżami zatopionymi w szkliwie wód czarnych jak smoła dęby pod samo niebo ciskają odwieczne swe wzrosty. Na zawsze uciszony słuchać on będzie w klonowych gajach, jak drzewa drżeniem liści, a ptaki śpiewnym chorałem witają radośne poranki, i na zawsze samotny ścigać wzrokiem zza grubej kolumny chyże sarny, stadami mknące ku wieczornym leżom. Spoczynek znajdzie tam, kędy z wiecznie zielonych wąwozów jak z czar malachitowych ogromna i gorzka wybucha woń trawy, noszącej imię jego, albo tam, kędy błotne Nikary na przestrzeniach dla oka niezmierzonych rozstawiają wojska trzcin w kołpakach aksamitnych. Na ogromnym mokrzadle Wielkiego Nikaru, w nurtach brodów posiadały łosie i głowy tylko, konchowatymi rogami oskrzydlone nad mętne powierzchnie podnosząc, na kształt samotnych bożków gryzą rozmarynem pachnące bahony. Wiatry na tych gładkich przestrzeniach jak bieguny na stepach hasają po niwach ajerów, irysów, grzybieni, przeciągle gwiżdżąc w oczerety – czajki krzyczą, bąk huczy, czapla przelatuje i dokoła głów łosich zorza łuny różane ściele po stojących wodach. Drobna na wielkim obrazie przyrody, ciemna i cicha wśród jej blasków i głosów młoda kobieta stanęła w gaju osin, które kaskadami drżących liści szeleściały pośród milczących sosen. Suknia jej ciemną plamę kładła na rdzawość leśnego olbrzyma, lecz twarz w rumianej smudze zachodu jaśniała młodością promienną, jak w lipcowe upały jaśnieje wśród cieni leśnych słoneczna korona arniki. Wiosna jej minęła, fiołki uwiędły i na trawy zroszone deszczami, zryte gromami opadły wątłe płatki anemon; lecz lato życia tak czyste i silne, jak oddechy tej puszczy, z którą bez przestanku żyła, wyrzeźbiło ją w harmonię kształtów i linii, właściwą wszystkim rzeczom skończonym w sobie, czystym i silnym. Szafir źrenic jej, które teraz ku srebrzącym się kaskadom liści wznosiła, pogłębiły ostrza uderzeń serdecznych i blask ich uczyniły więcej podobnym do gorejącej łuny zachodu niż do radosnych świateł jutrzenki. Od wzniesionej ku górze jej głowy spływał jedwabnym ciężarem węzeł włosów z barwą dojrzałej pszenicy, a palce splecione wyprzędły wieki uprawy pokoleń, fizycznej i duchowej. W metalicznym szmerze osinowego gaju, w ślizgających się dokoła smugach rubinowego światła ruchem zadumy czy modlitwy splotła ręce i zatopiła się w myślach. «Stwórco i Władco wszystkiego, co oddycha, co oddycha usty oblanymi rosą szczęścia i tuż obok wargami ran, sączącymi krew bólu, jad krzywdy, znój walki, żałobę strat niepowetowanych; – Potęgo i Myśli najwyższa, która na niezmierzonej karcie wszechprzestrzeni kreślisz niezliczone drogi i wikłasz je w zagadkę, z utopionym na dnie, Tobie jednemu znanym kluczem przeznaczenia; przed Twoją wolą kornie pochylam swą wolę i ku Twym gwiazdom wytrwale wzbijam serce, jak wiotki powój wici swe skłania do stóp, a od stóp wspina ku szczytowi leśnego olbrzyma… «Tyś to podjął mię z pospolitego mrowiska i w ręku swych wznosił wysoko, wyżej, aż mi w źrenice spłynęły blaski Twoich gwiazd – i zarazem Tyś promienie źrenic tych zgiął ku ziemi, wyostrzył w przenikliwość, wyciągnął w dalekowidztwo i ujrzeć im dał mary przeciągające przez świat z garbami nieszczęść i zbrodni, jak z górami, zasłaniającymi gwiazdy. Idą w dymach krwawych i stopy zwierzęce stawiają na gniazdach, na różach, na perłach, na śniegach niewinności, na purpurach królewskich ukochań. Słyszę pękanie czaszek ukoronowanych, rzężenie piersi bohaterskich, westchnienia róż konających, chrzęsty gruchotanych pereł… «Od kolebki brałam w siebie tę baśń nad baśniami, która tragiczną prawdą ciecze u podnóży tej puszczy, aż zmieszała się ona z krwią moją, zabarwiła opony mózgowe, uczucia w sercu wyprężyła jak struny na harfie… a baśń nieskończoną i prawda jej tragiczną jest, o Panie! «W tę niezmierną kartę, z której czytać mię nauczyłeś, zapatrzona, nie oglądałam się, nie zapobiegałam, nie widziałam, jak lata młodości na kształt fal wartkich u stóp mi płynęły, znikały, zanim więcierze swe zarzucić w nie zdołałam, jak własne perły moje w konsze serca roztapiały się we łzy, zanim zdołałam wykuć z nich sobie pancerz i diadem. Ranek przeminął, południe nadeszło, przemija… Wieczór już, Panie! Oto leśni ptacy Skłaniają skrzydła ku gwiazdom w polocie… «Gniazdo me spadło strącone od gromu… I jak drobne ptaszęta rozlatujące się z trwożnym szczebiotem, gdy orzeł wierzchem puszczy popłynie; jak trawa tak wybujała, że unikają jej niskie loty motyle; jak obłok, który nad świerkami stojąc srebrnym okiem wpatruje się w leśną ciemnicę, gdy inne w swobodzie po błękitach promiennych igrają – tak jestem sama… Oto pól Twoich umilkli śpiewacy, Oto dzień cały przetrwałam już w pracy! «Dlaczego, Panie? «Są na drogach tej puszczy brzozy płaczące, w których cieniu błogi spoczynek znajdują zmęczeni wędrowce; są na krzakach maliny, z których piją spragnione ptaki; jest na drzewach patoka miodna, ciekąca po korach przepojonych goryczą garbnika. «Są na ziemi ręce, które robaczki zagrożone zdeptaniem przenoszą na miejsca bezpieczne i latorośle od pni oderwane przywracają próchnicy ze zwłok ich przodków powstałej. Są serca, które wtórują wszystkim szumom, echom, trzaskom i hukom tej puszczy, bijąc w jej łonie, jak własne jej serce… «Czy dlatego? «Wsłuchuję się w serce swoje i mówi mi ono: tak! tak! Przez serca Ty, Panie, do ludzi przemawiasz! «Mam wiele mogił, do których chodzę w odwiedziny, i jedną najdroższą, w której na stepach dalekich brat mój śni o niebie nad puszczą tą zawieszonym. «Stara piastunka moja, gdy śmierć zamykała kochane jej oczy, rękę mą ściskając szeptała: «Samą zostaniesz, samiutką jedną w tych wielkich pokojach… Nie było dla mnie ogniska… «Bo raz tylko… ale Ty wiesz o tym, który jesteś w sercu moim. raz tylko rękę wyciągnęłam po szczęście. Odeszło… Kwiaty posnęły majowe…» Gdy tak myślała, coś w oddali poczęło z cicha muskać mchy i paprocie. To łania biała biegła tak lekko, że od jej stąpań niekiedy tylko zachwiała się gibka latorośl osiki lub szerokim wachlarzem powiała paproć-orlica. Biegła wprost ku niej, na cząbrach kwitnących stanęła, zatopiła w niej czarne, przenikliwe oczy. Wtedy też poświata bladozłota, która pyłem jasności eterycznej napełniała i przeświecała las, poczęła mącić się i gęstnieć. Linie zacierały się, kolory gasły, kształty wzajem na siebie następując przechodziły w stan tych widzeń fantastycznych, które szeregiem metamorfoz przeciągają po tle usypiających powiek. Natomiast w tym, co dla wzroku stawało się już tylko chaosem i fantasmagorią, o inne zmysły uderzyły dwa napowietrzne chóry: woni i dźwięków. Miody i smoły zapachniały, na spotkanie ich od mrówczych wzgórzy wypłynął ostry ocet, z żubrowych siedlisk powiały ckliwe piżma, zmieszane z goryczą dzikich gorczyc i ajerów, aż ziemia wionęła dymnym zapachem torfowisk, smakiem grzybnym i razowym, wilgocią gliny, pyłem piasków, próchen i może tych żwirów, które na głębokich spodach pozostawiło przed wiekami uciekające stąd morze. A w przepotężnym odetchnieniu ziemi ozwał się chorał dźwięków z początkiem nieznanym i końcem przepadającym w otchłaniach oddaleń. Nie wiedzieć gdzie, nie wiedzieć co mówiło, szemrało, pomykało, przelatywało… Jakieś poskrzypy i pomruki, trwożliwe szelesty, klekoty oddalone, turkoty głuche, mętne i wnet mdlejące wołania, westchnienia przewlekane przez echa, wszystko mgliste, szkicowane zaledwie, z przyczyną niewiadomą i konaniem towarzyszącym poczęciu… Wtem wyraźnie, jasno, przeciągle popłynęły zapadającym w noc lasem srebrne brzmienia dzwonu. Kto i gdzie dzwoni? Czy w głębi Sarniego Skoku tak głośno rozszczekały się jelenie? Czy na Zamczysku zagrały ogary, których widma towarzyszą tam nocami widmowym myślistwom królewskim? Nie: był to kościelny dzwon, lecz nie nad takim kościołem dzwoniący, który wznosi się na powierzchni ziemi. Rozbrzmiewał od Mogił, uroczyska, w którym pod ziemią i lasem, ze świątyniami, pałacami, ulicami swymi, całe, żywe, z żywą ludnością, stoi miasto, niegdyś w ziemię zapadłe. Pradawno to było; las niebosiężny nad nim wyrósł, lecz ono żyje i co dzień o zmierzchu wysyła nad ziemię głos kościelnego dzwonu, aby oznajmiał ziemi, że żyje. Wyraźne, jasne, przewlekłe są brzmienia dzwonu, przez które miasto pogrzebane wysyła na świat swoją pieśń tragiczną. Czy skarży się albo o ratunek woła? Czy wysyła poselstwo rozkazów, upomnień i proroctw? Na kwitnących cząbrach, z ręką wspartą o gibką szyję łani kobieta słucha dzwonu rozlegającego się w leśnej pomroce, a gdy nad uciszonymi wierzchołkami osin złotym okiem wybłyskuje pierwsza gwiazda, wznosi ku niej twarz wśród zmroku białą i usta jej poruszają się szeptem błagań, zwierzeń czy przyrzeczeń. Jeszcze przez chwilę w oddaleniach wielkich rubinowe iskry zorzy błądzą i migocą, lecz wkrótce gasną. Wdzięczna postać białej łani w krepy zmroku spowijana niknąć poczyna i – znika. Dzwon na uroczysku mogiły rozbrzmiewa coraz ciszej, wolniej, słabiej i – milknie. Nad uciszoną i ciemną puszczą wschodzą wysokie gwiazdy i złotymi oczyma wpatrują się w morze jej nieruchomych, milczących szczytów. Od Wielkiego Nikaru brzegiem puszczy bystro w głębokim łożysku płynie Lsna, a tam, gdzie Królewski Most zawiesza nad nią klamrę długą i zgrabną, nad rozległymi polami i łąkami dwór Krasowiecki stoi w odwiecznej, ciężkiej, ciemnej gęstwinie swych ogrodów. Szemrzącym szlakiem rzeki rozdzielony z puszczą wydaje się on w dal odrzuconym, końcowym akordem wielkiej pieśni. Gęste sploty powojów owijały filary głębokiego ganku. W pokoju obszernym i niskim lampa płonęła nad stołem spiętrzonym książkami, dziennikami, więziami kwiatów, nićmi jedwabiów i smugi obfitego światła wysyłała na ganek przez drzwi wysokie i wąskie, przez wąskie i nisko osadzone okna. Szły stamtąd oddechy samotności, spokoju, pracy. Rezeda i róże pachniały. Rozlegały się dźwięki pięknej muzyki fortepianowej. Ktoś w głębi domu umiejętnie i pięknie grał. Seweryna Zdrojowska siedziała w smudze obfitego światła i pogodnym wzrokiem spoglądała w wielką plątaninę roślinną, która od brzegu do brzegu okrywała rozległy dziedziniec. Z kruży natury napiła się mocnych czarów piękna, przy legendowych brzmieniach dzwonu oko w oko patrzała na gwiazdy, z chóru leśnych woni wzięła w siebie kroplę słodyczy miodnej i trochę tego pyłu, którym z głębokich spodów wieją żwiry rodzinne, aż w serce jej przedtem żałosne i roztęsknione spłynęła czarna perła szczęścia. Czarna, bo blasków tęczowych, których by nie owijały żałobne krepy – nie znała. Pogodnie, prawie wesoło patrzała na drobne światła, mrugające wśród gęstej zieleni dziedzińca. Były to okna oświetlone blaskiem płonących za nimi ognisk rodzinnych. Przychodziły stamtąd tłumione oddaleniem urywki rozmów, wybuchy śmiechów, świegoty głosów dziecinnych. Głosy dobrze jej znane i dusze znane. Splot losów ludzkich, drobnych, pokornych, licznychy którego nici spoczywały w jej dłoniach. W głębi wielkiego domu ktoś grał ciągle umiejętnie i pięknie. Seweryna uśmiechnęła się do obrazu młodej artystki, która tam, w wielkim, niskim pokoju opowiadała muzycznymi tonami o duszy swej, zasmuconej przedwcześnie i ciężko. O czym to biedne, wdzięczne dziecko myśli, gdy z tak głębokim uczuciem wykonywa utwór genialnego mistrza? Czy o porzuconej w stronach dalekich mogile ukochanej matki? Czy o krótkich a dziwnych dziejach swego zakochanego i zawiedzionego serca? Zwiedzione sztucznym światłem opływającym filary ganku dwa kwiaty powoju rozwinęły kielichy i z osrebrzonej zieleni patrzały parą szeroko rozwartych, ciemnomodrych oczu. Seweryna uśmiechnęła się do tych oczu w milczeniu na nią patrzących. Obejmował ją czar kwiatów, muzyki i gwiaździstego wieczoru. Rezeda i róże pachniały. Modrzewie jak czarne kolumny wzbijały się nad liściastą gęstwinę sumaków i akacji, za którą światełka mieszkań ludzkich gasły i głosy ludzkie milkły. We wnętrzu domu umilkła też muzyka, a w wysokich i wąskich drzwiach ganku ukazała się postać pełna wdzięku. Światło lampy oblewało wysmukłą kibić dziewczęcą i przesrebrzało płowe włosy, nie ukazując w pełni rysów twarzy białej jak narcyz. Zbliżyła się ku Sewerynie z zamkniętym listem w ręku. – Od Idalii – rzekła z cicha. Z rozdartego papieru wypadła twarda kartka, na którą Seweryna nie zdołała rzucić okiem, bo spostrzegła ją Henryka i z miękkich, pieszczotliwych ust jej wydarł się okrzyk. Uczucie przestrachu, zdziwienia, radości niespodzianej i przejmującego bólu zabrzmiało w tym okrzyku. Ręce jej trzymające wizerunek młodego mężczyzny drżały i nisko nad nim pochylała zarumienione czoło, aż powolnym ruchem osunęła się do kolan towarzyszki i twarz kryjąc w jej sukni cicho załkała. Płacz wstrząsał szczupłymi liniami jej pleców, a ręce białe jak narcyzy rozpacznym ruchem opasywały złoto włosów. Więc tak! więc zawsze! Nie pocieszyła się, ani zapomniała. Idalia Olska, ta płocha kobieta z sercem tkliwym i usty wielomównymi, miała od dawna zwyczaj przesyłania tu z szerokiego świata, po którym jak motyl bujała wieści, opowieści, wizerunków. Przysłała teraz ten i ugodziła nim w serce tej dziewczyny jak grotem, który pogrążając się w ranę ból jej odnawia i zaostrza. Rozkochanej i opuszczonej ciężko jej było żyć; nie mogła zapomnieć, nie mogła zrozumieć… Seweryna znająca dobrze te dwoistości natur ludzkich, które częstokroć w uplot nierozwikłany łączą ludzką wspaniałość i marność, nie rozumiała również. Kto to był? Kim, jakim był? Jakie pobudki, wahania, burze rządzić nim mogły, gdy wszystkimi urokami światowca i, tą wykwintnością słów i uczuć, która w uczonym odsłania poetę podbijał serce, umysł, zmysły tego pięknego dziecka, a potem odjechał, nie wrócił, umilkł, zniknął? Jaką była ta dusza tak potężna i zarazem tak licha? Potężna być musiała, skoro talentem i trudem we wczesnej młodości podbijała już światy wiedzy i sławy; lichą być musiała, skoro po drodze swej siała łzy. Siew łez przerażał oczy jej, nawykłe do samotnego wpatrywania się w ideały siejące rosę pociech. Wiedziała o nim wiele, a przecież nie rozumiała… Suchy wiatr kosmopolityzmu odniósł ojca jego w kraje dalekie. Tam wzrósł i w tamtejszej mowie zasłynął myślą niezwykłą, silną i śmiałą. Nie słuchał nigdy szumu zbóż na niwach rodzinnych ani rozbrzmiewających po leśnych głębinach dzwonów legendowych. Był latoroślą od rodzinnego pnia oderwaną, wspaniale wyrastającą na niwie obcej i nie zdawał się oglądać za niczym, ani wiązać się niczym, co nie było potęgą, blaskiem, sławą, radością życia. W rozległym labiryncie drzew dom otaczających i gniazd ludzkich pełnym pogasły światła, pomilkły głosy, zapanował sen. U okna otwartego na modrzewie i akacje, przy lampie, którą oblatywały drobne motyle nocne, Seweryna wpatrywała się w wizerunek człowieka, o którym nie mogła przestać myśleć. Myśl o nim krzesała w niej gorącą iskrę niewiadomego pochodzenia. Brwi jej ściągnęły się do skupionej uwagi, a na ustach zawisł uśmiech niedowierzający. Z doskonale wykonanego wizerunku patrzyły na nią oczy mądre i chłodne, a wśród delikatnie zarysowanego owalu twarzy, cienkie wargi drgały uśmiechem ironicznym; lecz na kształtnym czole okrytym blaskiem myśli leżała śród brwi zmarszczka bolesna i rzucała na twarz całą rys zamkniętego w dumnym milczeniu cierpienia. Z młodzieńczej tej twarzy biły: mądrość, duma, ironia – i nie było w niej szczęścia ani dobroci. W zamian, zza jej chłodu i dumy przeglądało coś z tych wiecznych tęskności, które zalewają spody dusz marzycielskich, i coś z tych gniewów, które je przepalają, gdy świat zjawisk ani świat myśli, ani świat uczuć, rojeniom i pragnieniom ich zadość uczynić nie mogą. Ręce z wizerunkiem na kolana opuszczając pomyślała, że… nic dziwnego. Nic dziwnego, że dziecko to pokochało tego pięknego, mądrego człowieka i że zapomnieć o nim nie mogło. Wiedziała, jakim ciepłem serdecznym i jaką delikatnością starań Tadeusz Rodowski otaczał Henrykę wówczas, gdy na dalekim Południu śmierć przybliżała się do ukochanej jej matki. Wiedziała, że w jakiś wieczór letni nad brzegiem południowego jeziora, w ogromnym szumie wodospadu ogarnął ich płomień momentu takiego, o jakim zapomnieć zawsze nie łatwo, czasem nie podobna. Osieroconym i zranionym ptakiem Henryka pod dach jej zleciała, pozostawiając za sobą mogiłę matki i nadzieję szczęścia. Zginęła jej też w dalekiej podróży rzecz nieprzepłacona: wiara w prawdziwość i trwałość uczuć ludzkich. I ani cisza jej domu, ani ciepło jej serca, ani przyroda, ani sztuka nie mogły dotąd ukoić serca, w którym z krótkiego kochania sączyły się nieustannie łzy bólu i sroższe od nich uśmiechy zwątpienia. Serce to było zbyt młode, ze strażami zbyt słabo jeszcze umocowanymi, aby zwycięsko zwalczać mogło ponure czynniki życia. Przywykła na widok cierpień ludzkich do zapytywania u serca, rozumu, sumienia: co czynić? – Seweryna myślała długo, aż u okna otwartego na modrzewie i akacje, w świetle lampy, którą oblatywały motyle nocne, stanęła z powziętym w myśli zamiarem. Wiedziała już, co uczyni. Spróbuje naprawić to, co pękło w ręku może kaprysu albo przypadku. W zamiarze swym widziała jasno to marzycielstwo nieśmiertelne, które ją samą wytrąciło z kolei powszednich i losy jej uczyniło niepodobnymi do innych. Daremnie płynęły po nim gorzkie wody życia; trwało, jak trwać musi ręką Boga naciągnięta w duszy ludzkiej struna. Trwało i wiecznie czepiając się blasków górnych zrywało się do walki z ciemnymi marami świata. Własne jej szczęście pękło w nim, jak zdeptana perła, a górne blaski umykały z dłoni. Wątła z niej prządka, z kądzieli ideału snująca nić złotą, którą wciąż nożycami nieubłaganymi przecina Parka, siedząca na nieskruszonej skale rzeczywistości. Tak myślała – i nagle ogarnęło ją zdziwienie. Nawykła do pilnego rozpatrywania się w pobudkach zamiarów swych i czynów odkryła wśród tych, które w tej chwili nią rządziły, jedną, niespodziewaną i tak niejasną, że zaledwie rozpoznać ją mogła. Jakkolwiek gorącym było współczucie jej dla cierpiącej, bliskiej i drogiej istoty, łączyła się z nim głucha chęć spojrzenia w głąb duszy niezwykłej i tajemniczej, głuche pragnienie wyrwania się z koła codzienności ku blaskom i płomieniom rzeczy odległych, niezwykłych. Człowiek, którego wizerunek trzymała w ręku, stawał przed wyobraźnią jej w postaci zagadki, wydawał się jej upostaciowaniem samej jednej tylko, niestrudzonej, dumnej, zimnej myśli; a przecież oko przenikliwe wyczytywać w nim mogło również jak myśl nieubłagane i dumne cierpienie. Dla woli i świadomości tajemnie, pomimo świadomości, pomimo woli, na ustach jej pąsowych, jak dojrzała jagoda kaliny, drgały pytania: kim jesteś? Skąd uderza źródło twego bólu? Dlaczego lekceważąco czy lekkomyślnie upuszczasz z rąk róże, strząsasz z serca krople napojów rajskich? Jak ze snu obudzona, podniosła schmurzone czoło. Czyliż człowiek nigdy nie może do ostatka samego siebie od siebie odtrącić? Czyż te nawet dusze, które najgoręcej oddane są gwiazdom, wzdychać jeszcze muszą ku prochom drobnym i marnym? Czyż zawsze złoto uczuć musi zawierać w sobie przymieszkę lichego metalu? Ciemność i cisza napełniały wielkie pokoje domu. W takich ciemnościach czepiają się po ścianach ćmy pomarłych nadziei i pod sufitami łopoczą nietoperze zwątpień; na takich ciszach kołyszą się jak na całunach melancholie bezdenne i marzenia tęskne… W pobliżu Lsna szemrała kryształowo; w oddali Bór-Lada toczył posępną gamę szumu. I szły od niewidzialnej w ciemnościach puszczy westchnienia przeciągłe, wołania niewyraźne, szelesty, szmery, coś jakby lekkie po mchach stąpania łani – coś, jakby konające w odległościach echowych brzmienia dzwonu. II Białowieża – Krasowce. Wspólna krewna nasza, pani Idalia Olska, wyjaśni Panu przy sposobności stopień zachodzącego pomiędzy nami pokrewieństwa, a jeżeli i potem jeszcze to przemówienie moje wyda się dziwnym, to niech Pan pomyśli, że popełniła je kobieta dzika. Idalia opowie Panu, w jaki sposób, przed laty dziesięciu, towarzystwo w salonach jej zgromadzone obdarzyło mię przydomkiem: dzika. Taką pozostałam na zawsze. Zawsze mieszkam w Puszczy i na świat patrzę spod kąta – puszczowego. Od paru już lat z zajęciem ścigam wzrokiem tę świetną drogę, którą Pan idzie ku wielkiej zapewne przyszłości. Mam trochę nadziei, że mię Pan o przyczynę tego zajęcia nie zapyta, lecz jest to tylko nadzieja. Mieszkańcem odległej stolicy będąc może Pan nie spostrzegał nigdy, jak drzewa lasu gałęziami splatają się z sobą i jak kłosy na zagonie spójną falą oddają pokłon słońcu. Co do mnie, często i z podziwem myślę o tych magnesach, którymi natura pociąga ku sobie planety jednego systemu, drzewa jednego lasu, kłosy jednego pola i dzieci jednego rodu. Ja i Pan jesteśmy dziećmi jednego rodu; stąd chęci moje – i prawo – podziękowania za liść wawrzynu, który Pan rzuca na jego ciernistą niwę. Tak wczesne podboje wśród narodu nie tylko obcego, lecz wrogiego są tryumfem, który dzielimy z Panem, choćby Pan o tym nie myślał i o to nie dbał. Wiem od Idalii, że miesiące wolne od prac naukowych przepędza Pan zwykle w Alpach, nad jeziorami południowymi, nad brzegami rozmaitych mórz. Czy nigdy nie przyszła Panu myśl spędzenia ich na wsi polskiej? Czy wiedza i młoda sława wystarczają jeszcze do czynienia widnokręgów Pana zajmującymi i ciepłymi? Bo słyszałam, że niekiedy blaski ich doświadczają zaćmień i że bywają ha świecie takie śniegi, których one roztopić nie mogą. Czy Pan nigdy jeszcze nie widział zaćmienia swoich słońc, ani uczuł tych szronów, które wśród dróg kwiecistych z nagła oblatują duszę? Inne jeszcze pytania cisną mi się do myśli, bo przecież na żadnym płótnie malarskim nie ma tylu barw ani w żadnej melodii muzycznej tylu tonów, ile w człowieku, wyrzeźbionym przez naszą przesubtelnioną cywilizację, zawierać się musi zawikłań psychicznych. Ale – czy podejmie Pan koniec tej nici, którą przez daleką przestrzeń ku Panu zarzucam? Wszakżeśmy na jednym globie – dwa różne wcale duchy. Więc już tylko poproszę, aby Pan przyjął od rodaczki i krewnej pozdrowienie najżyczliwsze, z którym przysyłam trochę leśnych woni naszych, trochę szmeru Lsny, kroplę z mgieł, budujących tu na łąkach pałace czarnoksięskie i promyk ze świecących nade mną gwiazd. III Szwajcaria – Interlaken. Nie tylko odpowiadam Pani jako krewny, który szczerze cieszy się z nawiązania węzłów rodzinnych przez okoliczności i czas rozluźnionych – lecz podjąłbym z gotowością wielką ową rzuconą mi przez daleką przestrzeń girlandę z woni, mgieł i szmerów puszczy białowieskiej, podjąłbym ją nawet z pośpiechem, gdyby nie obawa, że połączyła mię ona z pustelnią krasowiecką tylko przez omyłkę, wskutek informacji błędnych. Mam w podejrzeniu wspólną krewniaczkę naszą, panią Idalię, zawsze bardzo na mnie łaskawą, że przesadnymi opowiadaniami, zapewne pochwałami, których mi nigdy nie szczędzi, w błąd Panią wprowadziła. Ona to chyba potrafiwszy wmówić w siebie, że dokonywani jakichś podbojów, że już czoło moje opasuje aureola wielkości, usiłuje innych o tym przekonać. Z pięknym pozdrowieniem swym, za które wielce obowiązany jestem, zwróciła się Pani do zwyczajnego śmiertelnika, który tym tylko różni się od przeciętnych szeregowców w życiu, że w braku przymiotów potrzebnych do walczenia na arenach innych stał się molem książkowym, zgłębiającym problemata tak niezmiernie żywotne, jak psychologia ameby albo kwestia: czy przodkom naszym trylobitowej postaci w epokach sylurskich dogadzała więcej woda słodka czy słona? Dla tak mało zajmującego szeregowca szkoda woni bijących z litewskich lasów, pereł mgły zbieranych na łąkach, szmerów strumieni itd. W ten sposób obdarzony, może bym już dziś nie potrafił należycie skorzystać z tych darów rozwiewnych, jak asceta, któremu by ręka nieopatrzna rzuciła przez okno celi wiązkę purpurowych róż. Jestem istotą wcale nieciekawą; do roli tryumfatora, który by rzucał promień sławy na niwę swego rodu, bardzo rai daleko. O uczoności swojej wiem to jedno, że nic nie wiem, a rozgłos imienia swego odgadywać mi pozwala tylko wzrastający zastęp współpracowników tak szlachetnych, że serca ich uderzyłyby niekłamaną radością, gdybym się w sposób jakikolwiek potknął na tym gościńcu, który – jak wieść niesie – wiedzie ludzkość do poznania prawdy. Słońca moje, o które Pani zapytuje, nie świecą wcale albo przynajmniej chwieją się płomykiem niestałym, tak jak ja sam nie jestem na horyzoncie wiedzy pochodnią, lecz chyba lampką, której drobne pobłyski ustawicznie chwieją się i roztapiają – w ciemnicy. Oprócz darów powyżej wymienionych ofiarować mi Pani raczyła promyk z gwiazd, które nad głową Pani jaśnieją. Wszakże to metafora? I pozwalam sobie wyznać, że wydała mi się piękną. Wyobrażam sobie, że idzie w niej o tak zwane ideały, czyli błyszczące cacka, bardzo pożądane, a nawet konieczne do rozjaśniania puszczy, gdy przed niespokojnym duchem człowieka pootwiera ona swe perspektywy mroczne, ogromne, monotonne i bezludne. Nie doświadczyłem nigdy, jakimi głosami pustkowie bez nadziei i bez granic przemawia do człowieka; jednak pojmuję, że w takim kole zamknięty duch, aby nie zatracić samego siebie, sam sobie musi budować rusztowania podniebne i zawiesiwszy je kolorowymi lampkami krzepić się albo bawić ich jasnością. Pojmuję też, że z tak wielkiej odległości umiejętność wydawać się może jednym z najpotężniejszych ognisk w systemacie słońc, ku którym zwracają się źrenice, spragnione ideału. I to właśnie przejmuje mię trwogą. Lękam się, aby przy bliższym zetknięciu się ze mną, jako, bądź co bądź, przedstawicielem nauki, nie tylko dumny Faros wiedzy nie zmalał i nie pobladł w oczach Pani, lecz aby jej własne gwiazdy, czyli te piękne lampki, palące się bezpiecznie i spokojnie nad starożytną jej siedzibą, nie zbladły i jedna po drugiej nie zagasły, pozostawiając na tle ciemnicy ogólnej otwory, z wyglądającą przez nie wiekuistą i niczym nie nasyconą próżnią. Więc jeżeli Pani wyciągnęła do mnie rękę z celem i chęcią zbliżenia się do tego słońca, którego jestem kapłanem, to dla uchronienia Pani od zawodu ostrzegam, że z bliska oglądana twarz tego bożyszcza jest więcej martwa aniżeli żywa, że na tym słońcu są plamy i że to słońce nie grzeje. Zdarzyć by się mogło, że zamiast znalezienia pożądanych zachwytów znalazłaby się Pani wobec szyderczych pytajników i bezlitosnych negacji. Zdarzyć by się mogło, że przy tym dziwnym słońcu stałoby się Pani zimno, że opustoszałby świat ideałów Pani i wymknęłyby się z rąk przedmioty dotychczasowych ukochań i wierzeń. A szkoda byłoby tych błyszczących cacek z pewnością bardzo w życiu pożądanych, a czasem nawet koniecznych. Przykro by mi też było, gdybym to ja właśnie miał roztoczyć przed Panią podwoje tego Sezamu, który tak wiele bierze, a tak mało daje. Jeżeli zaś łaskawe zajęcie się mną jest natury więcej osobistej, o czym skromność każe mi powątpiewać, w takim razie pozwoli mi Pani podaną dłoń uścisnąć i poprosić o względy życzliwe na przyszłość. Jesteśmy spokrewnieni z sobą przez matki, ale jak Pani może wiadomo, matka moja nie żyje już od dawna. A ponieważ od niemowlęctwa prawie jestem mieszkańcem Wiednia, więc nie dziw, że stosunki rodzinne a zwłaszcza parentela mojej matki tak się w umyśle moim zatarły, że obecnie zapytać musiałem o stopień łączącego nas pokrewieństwa. Nie należąc do najbliższych, dalekim nie jest że Pani chciała przypomnieć sobie o tym, szczerze dziękuję. Głos Pani nie zastał mię w Wiedniu, gdyż natychmiast po ukończeniu prac dorocznych uciekliśmy z zakurzonego miasta pod stopy przeczystej Jungfrau. Mówię w liczbie mnogiej, ponieważ wkrótce po mnie przybył tu ojciec mój a także pani Idalia zatrzymała się nad Aarem, w drodze do Biarritz. Przedstawia się więc wcale dobra sposobność do małego familijnego zjazdu. Dla względów rodzinnych powinna Pani na kilka tygodni wyrzec się puszczy i odwiedzić tu panią Idalię. Przyszłoby to Pani tym łatwiej, że byłby to jednocześnie hołd złożony pięknej przyrodzie, którą Pani zapewne kocha, chociaż jej bezpośrednio, tak jak ja, nie służy. Przyroda bez wątpienia wszędzie jest piękną; o takich wszakże pięknościach i czarach, w jakie tutaj się stroi, ani marzyć chyba na waszej północy. Natężenie barw i świateł bywa tu niekiedy wprost bajeczne. Jest tutaj tyle słonecznego światła i ciepła, że pomimo sąsiedztwa lodowców dni letnie przybierają pozór strefy południowej. Panuje tu przede wszystkim nadmiar światła i słońca. Jestem czcicielem światła i kosmicznego słońca. Dlatego też nie jeżdżę nigdy tam do was na północ, bo po niebie waszym przepływa więcej chłodnych łez niżeli upalnych promieni – a moje życie jest krótkie. Bawię tu już od tygodnia i co dzień podziwiam widok roztaczający się z naszych balkonów, jak coraz nowe czarnoksięstwo. Co dzień od strony lodowców Rodanu wzlatuje na niebo słońce; niby ognisty ptak gorejący złotem szybuje olśniewającą smugą przez firmament i za jeziorem Tuhn znika w pożarach szkarłatu i krwi. A lecąc świeci szafirowym wodom i srebrnym prądom Aaru, puszystym łąkom i lasom, olbrzymiej falandze Alp śnieżnych, które oskrzydlają nas mroźnym pierścieniem, i wreszcie nam, którzyśmy taborem stubarwnym rozłożyli się w dolinie i mrówczym rojem zalegli okoliczne góry. Oto są widnokręgi widne i ciepłe, które nie doświadczają zaćmień. W ogólnym tryumfie światła giną tu krajobrazowe szczegóły, podobnie jak w duszy turysty giną wszystkie zaćmienia i plamy pozostawione przez życie. Na tym błogosławionym gruncie, na tle przepysznej dekoracji alpejskich jezior, kaskad, wiecznych śniegów pragnąłbym powitać mieszkankę pustelni białowieskiej i oprowadzić ją po krainie, gdzie, mimo grzmiących w upadkach lawin, bezpieczniej mieszkać niż w uśpionych samotniach puszcz i gdzie, pomimo spiętrzonych wokół lodowców, istnieją drogi pewniejsze niż na zawrotnych szlakach ducha. IV Krasowce. Pilno mi obawy Pana uspokoić i zarazem sprostować linie obrazu, który w umyśle pana odmalowała przestrzeń daleka. Dzikości naszej bardzo dosłownie brać nie należy. Książki, dzienniki, w najrozmaitszych postaciach wieści z szerokiego świata – otrzymujemy i od dawna już bałwochwalcami nie jesteśmy. Ponieważ otrzymujemy książki i dzienniki, więc z nich, nie z ust Idalii, daleko więcej miłych, aniżeli w tym wypadku kompetentnych, wzięliśmy miarę rozgłosu, który zdobyło sobie w świecie imię Pana. Ponieważ nie jesteśmy bałwochwalcami, więc nie uderzamy czołem z oczyma zamkniętymi przed bożyszczem żadnym, choćby nim była wysoko czczona przez nas nauka. Jest w nas niejaka moc, przez którą nie dajemy bożyszczom jakimkolwiek gasić naszych gwiazd, a jednym ze źródeł tej mocy są najpewniej te łzy, o których Pan mówi, że jest ich na niebie naszym daleko więcej niżeli promieni. To prawda; lecz niemniej wydaje mi się prawdziwym, że łzy nie zawsze bywają chłodne. Owszem. Znajduje się w nich często wiele ognia i soli; a sól to podobno znakomity oddziaływacz przeciwko anemii i tylko w skałach formacji ogniowej w obfitości znacznej znajduje się granit, rzecz, jak wiadomo, do skruszenia trudna. Zanim powiem, co wiem o bożyszczu, którego fatalnych wpływów lęka się Pan dla moich gwiazd, opowiedzieć muszę o pewnym zwyczaju, na pozór dziwnym, który panował pośród naszych dalekich przodków. Oto wedle świadectw wiarogodnych starożytni Litwini wnet po przyjściu na świat niemowlęcia zwilżali mu usta kroplą soku wyciśniętego z piołunu. Zwyczaj ten miał na celu przyzwyczajenie dzieci ziemi od pierwszych świtów życia do ziemskich goryczy. Przeminął od dawna, lecz tak wiecznie działalnymi są spadki brane przez pokolenia od pokoleń, że dziś jeszcze posiadamy w stopniu rzadkim możność połykania soku piołunowego bez trucia się nim i odgadywania każdej jego kropli, gdziekolwiek się znajduje. Kropla piołunowego soku przesączyła się przez zdanie Pana o słońcu nauki. Mówi Pan, że oblicze jego jest więcej martwe aniżeli żywe, że ono nie grzeje i że są na nim plamy. Wiem, dlaczego takim bywa ono niekiedy. Zdarzyło się raz, że gdy pewien pustelnik i mędrzec wielki opuszczał pustynię, kwiat myśli swej na pustyni dojrzałej w ręku dla ludzi niosąc, słońce (to kosmiczne) zaszło mu drogę i blask ogromny w twarz mu cisnęło, aby poznał, jak jest dumne i szczęśliwe. A on uśmiechnął się i rzekł: «O wspaniałe ciało niebieskie! Cóż by się uczyniło z twoją dumą, z twoim szczęściem, gdybyś postradało tych, którym przyświecasz?» Zdaje mi się, że tak być musi z mieszkańcami wszystkich światów i ze światłem wszystkich słońc, które wówczas tylko szczęśliwymi być mogą, gdy jaśnieją nad czymś i dla kogoś! Bo czyż jest na ziemi jakakolwiek droga ludzka bez piasków suchych, po których błądzą miraże zwodnicze, bez głuchych oniemień, wśród których straszą Sfinksy, blade od wiekuistych dumań nad zagadkami, wiekuiście nieodgadnionymi? Nie ma na ziemi takiej drogi ludzkiej, jak na niebie duszy nie ma światła takiego, które by oświecając pustkę duszy było zarazem ciepłem. Aby pośród miraży zwodniczych i Sfinksów bladych nie omdleć i nie zwiędnąć, kwiat myśli potrzebuje wody z tego źródła, któremu mądry pustelnik przypisał szczęście słońca. Potrzebuje on kielich swój rozwijać i koronę rozwierać dla kogoś, dla czegoś kochanego. Nauka, pani marmurowa, na wozie żelaznym jadąca, wtedy krainy przebywane ogrzewa i użyźnia, gdy przed nią ze złotymi włosy rzuconymi ku celom podniebnym płynie płomienna gwiazda miłości. Wtedy marmurowa pani krainy przebywane ogrzewa, sama rozgrzana tchnieniem gwiazdy, która ogień nieci i ogniem świat przepływa. Trzeba wiedzieć, dlaczego bada się psychologię ameby i że to jest takie malutkie ogniwko niezmiernie długiego łańcucha, na którym ziemia i to, co na niej powoli, powoli wznosi się coraz wyżej. Bez tego łatwo przy badaniach nad amebami, tak jak i przy każdej robocie innej, dostać bolesnego skurczu serca, od którego, skurczą się także mózg i ręce, albo zakrztusić się suchym piaskiem pustyni srożej i śmiertelniej niż w epoce sylurskiej jakikolwiek mięczak krztusił się wodą słoną czy słodką. Tyle o piołunowej kropli, która z ręki Pana spłynęła na ideał nauki i – na ideały w ogóle. Wiem, że słowa moje jak żadne zresztą słowa wywabić je z duszy Pana nie mogą, ale chcę, aby Pan wiedział, że odgadując ją byłam wzruszona, że oczy moje spoczęły na niej z życzliwym i współczującym smutkiem. Bo mniejsza o pochodzenie gorzkiej kropli! Gdy w czyjej duszy jest, dusza ta staje się droższą i szanowniejszą dla człowieka, który ją również, choćby skądinąd wziętą, czuje i dźwiga w swojej. A teraz kilka słów o klimatach. Nie mogę obronić się chęci zapytania: w jakiej odległości od bieguna północnego umieszcza Pan Krasowce? Bo jednak, najpowszechniej, ludzie tu umierają z przyczyn wcale innych niż zmarznięcie, a bieg Lsny nie jest mniej rączy, ani prądy jej nie są mniej srebrne od biegu i prądów Aaru. Co do słońca, to było ono znane Litwinom już za czasów królowej Kruminy, która pierwsza ziemię tutejszą zasiała ziarnami różnych zbóż. Działo się to niezmiernie dawno, a wówczas już słońce jeździło po tutejszym niebie wozem, zaprzężonym w trzy rumaki, z których jeden był srebrny, drugi złoty, trzeci brylantowy. Na usługach swoich miało też dwie niebieskie dziewice, z których jedną była jutrzenka, czyli Auszra, a drugą gwiazda wieczorna czyli Wakarine, służebnice wielce czynne i gorliwe, jak się to z dwóch strof zapisanych w pamięci ludu okazuje. Strofa pierwsza opiewa dziewczynę, która w dniu nadchodzącym spodziewa się powrotu kochanka-wojaka. Niecierpliwa i usnąć nie mogąca wychodzi na próg numy z wołaniem: «Auszro! Auszro! wnijdź na ziemię! wyprządź z nocy dzień!» Ale Auszra brzeg różowego czoła nad ziemię wychylając odpowiada: «Nie mam czasu; muszę wpierw ogień dla słońca rozniecić!» W drugiej strofie, przeciwnie, siwy dziad, któremu dnie w trzykroć wydłuża nuda starości, ku zachodowi wyciąga ręce z wołaniem: «Wakarine! Wakarine! wynijdź nad ziemię i wyprządź z dnia noc!» Ale Wakarine złotym puklem włosów nad ziemią pobłyskując odpowiada: «Nie mam czasu; muszę wpierw słońcu łoże usłać!» Jasnym jest tedy, że Litwini w czasach bardzo starożytnych posiadali już słońce i to możne, bogate, z zaprzęgiem brylantowym, ze służbą nie byle jaką. Posiadają je i teraz, świecące może i gorejące na sposób inny niż się to dzieje nad Alpami, lecz czyliż nie jest ono dość potężnym i niewyczerpanym, aby w każdą czynność swoją wlewać równe, chociaż i różne, wdzięki i rozkosze? Z braku słońca ludzie biedy nie miewają, bo ono dobre, wszechwidome, wszędzie jest, wszystkim przyświeca, złotą pieszczotą otula nawet śniegowe chaty Eskimosów i jasnym promieniem jak dobroczynnym palcem wskazuje Grenlandczykowi płynącą ku jego brzegom ławę fok. Lecz bieda w tym, że istnieją w przestworzach smoki, które ze słonecznego jądra wyżerają blask i ciepło, a jednym z najżarłoczniejszych spośród nich jest smutek, który ilekroć zasiądzie w oczach ludzkich, tak chciwie wchłania w siebie blaski słoneczne, że one do oczu tych dojść nie mogą. Wielkie złote słońce świeci na niebie, lecz oczom, które zasiadł smutek, ciemno. Jest to zresztą jeden tylko z mnóstwa nieprzyjaciół, których posiada ciało niebieskie. Znali już ich starożytni Litwini i do walki z nimi wysyłali swoje olbrzymy. Tradycyjną u nas stała się walka ze smokami wyżerającymi ze słońca blask i ciepło. Czy nie uczuł Pan nigdy w żyłach swoich tej kropli krwi przodków, która uzbrajała ich przeciwko smokom? Za zaproszenie pod stopy Jungfrau dziękuję jako za objaw uczuć życzliwych, ale w tej chwili Krasowiec opuścić nie mogę. Położenie właścicielki dużego kawałka ziemi tutaj nie jest wcale synekurą, lecz owszem, sprowadza zajęć i obowiązków mnóstwo. Teraz tu pora żniw. Jednak zajęcia różne pozostawiają mi dość czasu na przechadzki. Dziś z rana, bardzo wcześnie, byłam w lesie i widziałam Auszrę, gdy różową wstęgą podszywała lipy, które spokojnie w sinym świcie stały z jasnymi wieńcami jemioły na ciemnych czołach. U stóp jednej z lip podjęłam coś błyszczącego. Był to liść świeżo z gałęzi upadły, gęsto osypany kroplami rosy. Każda kropla błyszczała jak brylant, a liść pachniał kwiatem lipowym i mokrym mchem. Z drobnej tej rzeczy biła taka świeżość i świetność, jakby nie wiatr tylko co strącił ją z drzewa, lecz Anioł skrzydłem porannym zwiał z raju. Może się mylę, lecz nieraz myślałam, że subtelność drobnych tworów natury więcej jeszcze niż przepych olbrzymich odsłania zdumiewającą niezliczoność i delikatność nici, którymi zasnute są krosna Arcymistrza-Stwórcy. Zresztą, aby wszędzie i we wszystkim uczuwać cuda natury, trzeba tak jak Boga mieć ją w sercu. Upały panują tu silne. Co dzień od strony niezmiernych mokrzadeł Nikaru słońce wyjeżdża na niebo złotymi i brylantowymi końmi, pędzi olśniewającą smugą przez firmament, a pędząc świeci gotyckim wieżycom świerków, przezrocznym kolumnadom sosen, lipom stojącym w jasnych wiankach jemioły, jeleniom pojącym się u srebrnych prądów Lsny, Gwoźny, Narewki, Jelonki i – polom, jak wzrokiem zarzucić, rozległym, których złote przestworza okrywają roje istot nisko nad ziemią schylonych, stalą sierpów błyskających, oblanych znojem pracy… Nie mogę opuścić Krasowiec. Jednak pragnę brać duchem udział w zjeździe rodzinnym. Niech Pan przypomni mię pamięci ojca swego, który w porze mego dzieciństwa bywał czasem w Krasowcach gościem mego ojca, a Idalię serdecznie ode mnie pozdrowi. Z Panem zaś – do bliskiego rozmawiania! Proszę, aby dalekim nie było. Bardzo chętnie mówić będę Panu o tutejszym słońcu i nawzajem słuchać o – tamtejszym, a jeżeli Pan tę chęć moją pod\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Ad_Astra_dwuglos_w_puszczy-ebookRO/p02010879i020" target="_blank" title="Ad Astra dwugłos w puszczy [Eliza Orzeszkowa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ad Astra dwugłos w puszczy [Eliza Orzeszkowa] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Categories Bezpieczeństwo, DeFiPosted on 10 marca 2021 5 sierpnia 2021\nZdecentralizowane finanse (DeFi) na rynku kryptowalut staną się pożywką dla oszustów3 min. czytania\nRynek DeFi przeżywa boom i może zacząć przyciągać coraz więcej oszustów.\nPlatformy zdecentralizowanych finansów (w skrócie DeFi) to aplikacje, które pozwalają użytkownikom zautomatyzować określone transakcje finansowe, np. przelewy, pożyczki, operacje giełdowe, pod warunkiem że spełnione zostały określone warunki do przeprowadzenia tych transakcji. Platformy DeFi wykorzystują technologię blockchain i oparte są głównie o sieć Etehreum oraz funkcjonujące w niej tzw. inteligentne kontrakty.\nPlatforma analityczna Chainalysis w swoim raporcie poświęconym przestępczości kryptowalutowej twierdzi, że wraz ze wzrostem popularności DeFi wzrośnie również zainteresowanie nimi wśród przestępców działających na rynku cyfrowych aktywów.\nZdecentralizowany charakter DeFi jest jednocześnie zaletą, jak i jego wadą, bo zwiększa pole do potencjalnych nadużyć.\nW 2020 r. na platformy DeFi trafiły nielegalnie kryptowaluty o wartości 38 mln USD, a w 2021 trend ten będzie jeszcze bardziej zauważalny\nZdecentralizowane finanse atrakcyjne również dla cyberprzestępców\nPlatformy DeFi nie przechowują środków użytkowników, ich główną aktywnością jest kierowanie środków do portfeli użytkowników, gdy osiągnięte zostaną wcześniej ustalone warunków inteligentnych kontraktów.\nWiele osób uważa, że fakt nieprzechowywania środków użytkowników powoduje, iż platformy Defi nie podlegają regulacjom, jakie dotyczą np. firm kryptowalutowych, które przejmują kontrolę nad środkami użytkowników. A ponieważ platformy DeFi mogą teoretycznie działać bez interwencji człowieka, często nie ma zespołu lub organizacji prowadzącej dokumentację lub interweniującej, gdy coś pójdzie nie tak.\n– Potencjalny brak interwencji człowieka sprawia, że platformy DeFi są atrakcyjne dla użytkowników, którzy cenią sobie prywatność, ale potencjalnie również dla przestępców, którzy chcą wyprać nielegalnie zdobyte fundusze. Na poniższym wykresie przybliżamy tę aktywność, patrząc na ilość kryptowaluty, która została przeniesiona z adresów przestępczych na platformy DeFi – komentuje Chainalysis.\nŁączna wartość aktywów przesłanych do platform DeFi z adresów przestępców kryptowalutowych. Źródło: Chainalysis\nW sumie w 2020 roku na platformy DeFi trafiła nielegalna kryptowaluta o wartości ponad 38 milionów dolarów, przy czym liczba ta rosła co miesiąc przez cały rok. Godnym uwagi przykładem jest atak na giełdę kryptowalut KuCoin, z której zaangażowani cyberprzestępcy przenieśli na platformy DeFi sporą część skradzionej kryptowaluty (złodzieje wykradli aktywa o wartości 275 mld dol.) – choć w tym przypadku, na szczęście, twórcy giełdy zachowali wystarczającą kontrolę, aby zamrozić niektóre z transferów.\nW związku ze swoim wysokim poziomem decentralizacji i często braku odgórnego nadzoru platformy typu DeFi są szczególnie narażone na ataki hakerów oraz mogą służyć przestępcą jako doskonałe miejsce do prania pieniędzy: czy to na giełdach, czy też na platformach pożyczkowych DeFi.\n– Mimo to spodziewamy się, że w 2021 roku cyberprzestępcy będą coraz częściej wykorzystywać DeFi do prania pieniędzy. Platformy DeFi, takie jak zdecentralizowane giełdy, istnieją od lat, ale w 2020 roku nabrały rozpędu w dużej mierze ze względu na ulepszenia w interfejsach użytkownika, które sprawiły, że stały się one znacznie łatwiejsze dla stosunkowo niedoświadczonych użytkowników kryptowalut – wyjaśnia dalej Chainalysis.\nTo z kolei doprowadziło do większej płynności, co sprawiło, że platformy DeFi stały się jeszcze bardziej atrakcyjne, tworząc efekt koła zamachowego, który doprowadził do kontynuacji wzrostu. Autorzy raportu oczekują, że te tendencje będą się utrzymywać w 2021 roku, co tylko zwiększy atrakcyjność DeFi wśród przestępców.\nWięcej o DeFi dowiesz się z naszego artykułu Nowość: DeFi, czyli zdecentralizowane finanse.\nTagi: bitcoin, btc, decentralized finance, DeFi, eth, ether, ethereum, smart contracts, zdecentralizowane finanse bitcanblog\nPranie pieniędzy za pomocą kryptowalut. Jak banki mogą zidentyfikować przestępstwo?\nCategory BezpieczeństwoPosted on 7 maja 2021 5 sierpnia 2021\nRośniemy i zmieniamy się – czyli co mi wyskakuje po zalogowaniu się do kantoru…\nCategory BezpieczeństwoPosted on 26 sierpnia 2020 25 sierpnia 2020


Król Edyp - Sofokles ebook - Ravelo – eBooki PDF, EPUB, MOBI\nKsięgarnia Ravelo.pl > Ebooki i Audiobooki > Beletrystyka > Poezja, dramat > Król Edyp\nPełny opis eBooka – Sofokles "Król Edyp"\nnumer produktu: 300016946\nkod produktu: 717058D7EB\nEbooki i Audiobooki > Beletrystyka > Poezja, dramat > Sofokles - Król Edyp\n"Traper Sępi Dziób: Meksyk. Zasadzka na lorda Drydena nie udaje się. Sępi Dziób wyprowadza bandę w pole, raniąc dotkliwie ich przywódcę – Pabla Cortejo. Przed śmiercią ratuje bandytę traper Grandeprise. Jadąc do hacjendy del Erina dowiadują się, że została odbitaz rąk bandy Corteja przez naszych...\nGiermkowie Króla Jana (Ebook)\nOgon królewskiego konia (Ebook)\nFragment: "— Tere fere kuku, strzela baba z łuku! Powiadam do niej: A my, z mężem pani, przepędzamy bardzo przyjemnie czas w Ouchy.Wielce to sympatyczny człowiek. A ona, jak pocznie się śmiać, aż się zanosi. Ot, figlarz inżynier! Taż to wcale nie jego żona, a stryjeczna bratowa. On kawaler, nigdy...\nKról Olch (Ebook)\nTo nie jest zwykła opowieść, jakich wiele. To historia, a w zasadzie kilka historii, które przeniosą czytelnika do różnych rzeczywistości, gdzie przeszłość przenika się z teraźniejszością i gdzie na równych prawach panuje miłość oraz śmierć. Dwór szlachecki, dzieje Hrabiego, walka powstańców,...\n„Król-Duch” to koronne dzieło Juliusza Słowackiego, stanowiące summę jego poglądów. Ma formę poematu historiozoficznego, powstawało do ostatnich lat życia wieszcza, nie zostało jednak ukończone. Rzecz, zwana czasem eposem wszechsłowiańskim, rozgrywa się u zarania dziejów państwa polskiego. Omawia...\nKatarzyna i Stanisław August. Czy burzliwy romans tych dwojga wpłynął na losy naszej ojczyzny? Odkryj sekrety związku Stanisława Augusta Poniatowskiego i wielkiej księżnej Katarzyny, późniejszej carycy. Poznaj historię wielkiej namiętności i przekonaj się, czy to za jej sprawą Polska zyskała...\n"Traper Sępi Dziób: Meksyk. Zasadzka na lorda Drydena nie udaje się. Sępi Dziób wyprowadza bandę w pole, raniąc dotkliwie ich przywódcę – Pabla Cortejo. Przed śmiercią ratuje bandytę traper Grandeprise. Jadąc do hacjendy del Erina dowiadują się, że została odbitaz rąk bandy Corteja przez naszych...zobacz więcej »\nFragment: "— Tere fere kuku, strzela baba z łuku! Powiadam do niej: A my, z mężem pani, przepędzamy bardzo przyjemnie czas w Ouchy.Wielce to sympatyczny człowiek. A ona, jak pocznie się śmiać, aż się zanosi. Ot, figlarz inżynier! Taż to wcale nie jego żona, a stryjeczna bratowa. On kawaler, nigdy...zobacz więcej »\nTa barwna opowieść rozgrywa się na Wawelu za panowania Zygmunta Starego. Czy na zamku naprawdę straszą upiory? Skąd nagle w komnacie ochmistrzyni pojawił się osioł? Rozumny, pełen łaskawości i dobroci monarcha zawsze wie, że to nowe psoty jego pięciu swawolnych paziów.zobacz więcej »\nTo nie jest zwykła opowieść, jakich wiele. To historia, a w zasadzie kilka historii, które przeniosą czytelnika do różnych rzeczywistości, gdzie przeszłość przenika się z teraźniejszością i gdzie na równych prawach panuje miłość oraz śmierć. Dwór szlachecki, dzieje Hrabiego, walka powstańców,...zobacz więcej »\n„Król-Duch” to koronne dzieło Juliusza Słowackiego, stanowiące summę jego poglądów. Ma formę poematu historiozoficznego, powstawało do ostatnich lat życia wieszcza, nie zostało jednak ukończone. Rzecz, zwana czasem eposem wszechsłowiańskim, rozgrywa się u zarania dziejów państwa polskiego. Omawia...zobacz więcej »