Dobre życie [Jacek Santorski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n01284 027352 21137799 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Jacek Santorski Liczba stron: 477\nISBN: 978-83-937116-0-4 Data wydania: 2011-12-01\nZajmij sie sobą w taki sposób i na tyle, żeby móc o sobie 'zapomnieć'... Otwórz swoje serce, a otworzy się na Ciebie cały świat.\nSpis treściMottoWSTĘP1 pytaj KIM JESTEM?WSTĘPPoznaj samego siebieWrodzone czy nabyte?Wrażliwiec to skarbPiękna i bestiaPesymiści, optymiści, realiściSkąd się biorą psychopaciKoniec ery paranoików?„Mały człowiek”Polski narcyzm 2 ogarnij SIĘ!WSTĘPOgarnij się w pełni!Dobre życie wymaga odwagiJak się pozbierać? FragmentacjaJa – ofiaraJak się oddzielić i ustalić granice?Autonomia 3 dbaj o miłość i SEKSWSTĘPWplątani w warkocz miłości – fenomen zakochaniaSztuka świadomego kochaniaRomans tylko dla dorosłychZdrada„Seks solo” – jaki ma sens? 4 bądź sobą w RODZINIEWSTĘPMiłość w rodzinie – stanowczo i z sercemMiara szczęśliwego dzieciństwa?Jak wychować nieszczęśliwe dziecko?Mały tyran i toksyczni rodziceMoje dziecko, mój mistrz Jarek Szulski – gościnnieMałżeńskie progiBudować, mieszkać, przeżywaćDobre rozstaniaSzczęście w samotności 5 inwestuj w relacjeWSTĘP Relacje, role i genyO kobietach – matka Polka a feminizmNiewolnice i kobiety machoJak wykończyć faceta?Monolog czy porozumienie? 6 pracuj z SERCEMWSTĘPGdy pasja zmienia się w obsesjęJakim jesteś koniem?Recepta na sukces: przestań zajmować się sobąZasada jeżaSiedem grzechów biznesmena 7 a może jesteś LIDEREM?WSTĘPAkademia Psychologii PrzywództwaWywiad z Prof. Witoldem Orłowskim i Jackiem Santorskim„Dusza z ciała biznesmena”Wskazówki dla menedżerówMenedżer i SzekspirDlaczego chcemy pracować w korporacjach?Pięć twarzy szefaJesteś częścią przyszłości 8 bierz życie jako PROCESWSTĘPJak się zmienia człowiek?Naucz się surfować 9 stres, agresja, depresja – daj sobie POMÓCWSTĘPZaburzenia dobrego życia 10 odkrywaj ŻYCIE DUCHOWEWSTĘPPsychoterapie, religie, mistykaPrzemijanieOstatni wykładJak dobrze żyć? 11 ĆWICZ coś regularnieWSTĘPZanim zaczniesz – świadomość ciała i oddechuUwaga!Przełóż zwrotnicę!Nieoperacyjne leczenie duszyWolność od gniewuO medytacji bez egzaltacjiEnergia życiaBieg transowyDoświadczenie jedności 12 poszukuj uniwersalnej mądrościWSTĘPSukces emocjonalnyWskazówki dla ludzi biznesu na czasy społecznej i ekonomicznej niepewnościDalajlama – przesłanie na nowe tysiąclecieSztuka życia – TWOJA LISTA ZASAD PrzypisyWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nRedakcja i współpraca Małgorzata Krasuska Rafał Burda Marek Szulgowicz Projekt okładki Andrzej Santorski Projekt graficzny wnętrza Andrzej Santorski Marzenna Łopaciuk Łamanie i przygotowanie do druku CMYK-DTP STUDIO s.c. Marzenna Łopaciuk Copyright © for the text by Jacek Santorski, 2010 Copyright © for the Polish edition by JS & Co Jarosław Szulski Wydanie 2 ISBN 978-83-931806-0-8 Jarosław Szulski & Co Dom Wydawniczy www.szulski.com Dystrybucja: Platon Sp. z o.o. ul. Sławęcińska 16, Macierzysz, 05-850 Ożarów Mazowiecki tel.: (022) 329 50 00 faks: (022) 329 50 04 (24) platon@platon.com.pl www.platon.com.plSkład wersji elektronicznej:Virtualo Sp. z o.o.\n(…) i daj mi dość siły, żebym nie tylko szukał wsparcia, lecz wspierał nie tylko szukał zrozumienia, lecz rozumiał nie tylko szukał miłości, lecz kochał [fragment modlitwy św. Franciszka,który cytuję za „Tybetańską Księgą Życia i Umierania” Sogyala Rinpoche]\nWSTĘP„Jak żyć, żeby nie zwariować” – pytali mnie pacjenci 20 lat temu, gdy zajmowałem się psychoterapią. „Jak być sobą? Jak stawać się trwale szczęśliwym i osiągać swoje cele w tak niepewnym świecie?” – pytają dziś słuchacze wykładów motywacyjnych w firmach i dziennikarze w mediach. Możesz mieć dobre życie – odpowiadam – jeżeli nauczysz się nim kierować i zarządzać sobą. Jak to robić? O tym piszemy na stronach tej książki. Znajdziecie w niej eseje i rozmowy, które publikowałem w latach 1990-2010 oraz specjalnie przygotowane materiały, w tym – gościnnie – ważny rozdział prof. Andrzeja Kokoszki o problemach, których rozwiązywanie wymaga połączenia osiągnięć psychologii i medycyny. Kolejne rozdziały dają mobilizujące impulsy i wskazówki, jak zrozumieć siebie i innych, jak żyć, żeby utrwalać siłę miłości, autentycznych więzi i radości życia, jak czasem zapomnieć o sobie, żeby te wartości ugruntować i utrwalić… Wybrałem te teksty, po lekturze których Czytelnicy sygnalizowali, że działają, że są naprawdę pomocne, oraz te, które są mi szczególnie bliskie, poruszają sprawy szczególnie istotne. W chwili gdy oddajemy do druku drugie poprawione wydanie (pierwsze niewolne było od usterek), na rynek trafia bardzo cenna pozycja „50 mitów popularnej psychologii”. Polecam tę lekturę, nie bez satysfakcji, że w świetle twardej naukowej weryfikacji wiedzy nie muszę nic z tego, co pisałem przez ćwierć wieku odwoływać, a nawet mogę powiedzieć „a nie mówiłem?” Życzę Państwu dobrego życia i dobrej lektury, a jeżeli nastawienie i obraz świata, któremu daję wyraz na tych stronach, są Państwu bliskie, zachęcam do lektury kolejnych tytułów Domu Wydawniczego Jarosława Szulskiego. Warszawa, kwiecień 2011\nWSTĘPZatrzymaj się. W jakim jesteś nastroju? Odpowiedź na to banalne z pozoru pytanie może mieć kluczowe znaczenie dla tego, jaki będzie twój sen, jeśli masz tę „chwilę zatrzymania” wieczorem, lub jaki dzień – jeśli go właśnie zaczynasz. To właśnie twój nastrój, który wynika ze stanu twojego organizmu i wewnętrznego nastawienia, może zdeterminować, czy na krytykę odpowiesz atakiem, czy zdziwieniem. Osoba rozgoryczona i niewyspana, głodna lub zmęczona inaczej reaguje niż wypoczęta i zrelaksowana albo pomimo zmęczenia pełna wiary i nadziei. Żeby w danej chwili móc objąć uwagą swoje impulsywne reakcje, mechaniczne zachowanie, wybrać właściwą odpowiedź na sytuację lub coś zainicjować, potrzebujesz bardziej ogólnej wiedzy o sobie. Teksty, które zgromadziłem w tym rozdziale, dotyczą takich ważkich pytań, jak: co wrodzone (poznać i uznać), a co nabyte (a więc może do zmiany?) w twojej osobowości, charakterze, temperamencie? Zamieściłem tu właśnie, na początek drogi inspiracje do wglądu w całe bogactwo swojej osobowości. Nie jesteś „tylko dobry” albo „tylko zła” z natury. Drzemie w tobie i Piękna, i Bestia, i zmysłowość, i duchowość, jesteśmy wyposażeni w atawistyczne programy (jak „walcz i uciekaj”), które służyły nam, aby przetrwać, jako dzieciom natury, społecznym zwierzętom, a z drugiej strony, w rozum, wolną wolę i subtelne potrzeby bliskich relacji, empatię, wspaniałomyślność. Niezależnie od tego, czy szukasz inspiracji, by rozwiązać życiowy problem, czy czytasz tę książkę dla rozwoju, wewnętrznej przemiany, pamiętaj, że pierwszy krok na takiej drodze to akt wglądu w siebie. Dziś mamy na polskim rynku mnóstwo świetnych narzędzi, które mogą być w tym pomocne. Adepci coachingu, który aktualnie prowadzę, zaczynają zazwyczaj od sporządzenia swojego „psychologicznego autoportretu” (Oldham, Morris), a finalizują proces poprzez doświadczenie „Big Mind”, „Wielkiego Umysłu”, które ogarnia nasze nieskończone wewnętrzne bogactwo. Jest też wiele innych dróg: grupy treningowe, lektury, samoobserwacja i samorefleksja. Zacznij od siebie i ty. A to pozwoli ci lepiej poznać i zrozumieć innych, bez których nie sposób wieść dobre życie i być szczęśliwym.\nPoznaj samego siebieKim jesteś? Jak żyjesz? Badania socjologiczne dowodzą, że ponad 20% dorosłych Polaków tkwi w biernej postawie wobec losu. Są to przede wszystkim wydające wszystkie swoje skromne środki na dzieci i wnuki zgorzkniałe kobiety w podeszłym i średnim wieku i niezaradni, słabo wykształceni mężczyźni, którzy nawet chcieliby żyć lepiej, ale nie poszukują nowych możliwości zarobkowania. Żyją zarówno w dużych miastach, jak i w małych miejscowościach. Dołączają do nich nastawieni wyłącznie na przetrwanie starsi i ubodzy mieszkańcy wsi. Z kolei wśród młodych ludzi badacze wyodrębnili rzeszę sfrustrowanych, często bezrobotnych, krytycznych wobec zachodzących przemian nieufnych pesymistów, negujących wszystkie wartości oprócz seksu, siły fizycznej i zabawy. Trudno ocenić, w jakim stopniu niespełniona cześć naszego społeczeństwa podlega „wyuczonej bezradności”, będącej skutkiem życia w Polsce takiej, jaka była przed 1989 rokiem, a w jakim płaci cenę za przyśpieszenie, z którego korzystają emocjonalnie mocniejsi i dysponujący lepszym punktem startu ludzie aktywni. Style życia tych drugich są zróżnicowane. Możemy na siebie popatrzeć z perspektywy wskazanej kiedyś przez wybitnego polskiego psychologa, profesora Janusza Reykowskiego, który rozpowszechnione w kulturze Zachodu ideały rozwoju i modele życia odniósł do symbolicznych postaci mitologicznych: Dionizosa, Heraklesa, Prometeusza i Apolla. Wspomniane socjologiczne badania pokazują, że dziś rząd dusz przypada dwóm pierwszym bogom: zdobywanie praktycznej wiedzy, władzy, środków materialnych gwarantujących wpływ na innych, kontrolę i ekspansję własnego JA – to cele życiowe przedsiębiorców i pracowników dynamicznie rozwijających się firm i aktywnych zawodowo kobiet, z których coraz więcej osiąga całkiem niezłą pozycję społeczną i materialną. Ci, którzy mają dzieci, chcą w większości, aby zdobywały one wykształcenie gwarantujące finansową i społeczną karierę, traktują wychowanie i edukację jako „inwestycję”. To „heraklesowskie” podejście do życia często idzie w parze z „dionizyjskim”. To młodzi menedżerowie cenią przygodę, podróże, ryzyko, pieniądze, dobre ubrania i jedzenie. Kupują mieszkania, budują domy, zmieniają samochody. Młode „kobiety wyzwolone” i bardziej stateczne czterdziestoletnie – wrażliwe i wykształcone „zamożne pozytywistki”, mają pieniądze i lubią je wydawać na podróże, rozrywki kulturalne, ubiory i kosmetyki wysokiej jakości. Zamożne „dzieci popkultury” oraz aspirujące do życia elit, ale drogą na skróty „królowe disco polo” (w większości lepiej zarabiające urzędniczki) i zainteresowani bardziej kombinowaniem niż pracą młodzi „aspirujący materialiści” nastawieni są praktycznie wyłącznie na konsumpcję, seks i zabawę. A więc królestwo Dionizosa.1 W latach 90. jako wydawca i obserwator zróżnicowanego rynku poradników obserwowałem rosnące zapotrzebowanie na obiecujące szybkie rezultaty w sferze zawodowego i osobistego sukcesu psychologiczne bryki oraz przewodniki po tajnikach seksu i… śnieżnych stokach i słonecznych plażach zorganizowanej masowej turystyki. Ten trend nadal trwa. Polacy wolą znachorów od lekarzy. „Cudowne diety” i „samoleczenie” przez przykładanie rąk do głowy cieszą się ciągle daleko większą popularnością niż na przykład popularnonaukowa literatura o profilaktyce chorób cywilizacyjnych. Przypuszczalnie dopiero przesyt konsumpcją JA i władzą zwróci nas na powrót w stronę „prometejskiej” i „apollińskiej” orientacji. A bardzo tego potrzebujemy. „W symbolu Prometeusza zawarta jest idea poświęcenia siebie dla dobra pozaosobistego – dla ludzkości – stwierdza profesor Reykowski. – We wczesnych stadiach rozwoju wartością jest to, co przynosi satysfakcję popędowo-emocjonalną, nieco później także to, co jest pożyteczne dla JA. W miarę rozwoju i dojrzewania osobowości wyłaniać się może sieć wartości obejmujących dobro, które wykracza poza mnie samego i tych, z którymi się bezpośrednio identyfikuję. Czasem trudno rozróżnić, czy np. poświęcenie dla własnej firmy lub rodziny jest jeszcze przedłużeniem postawy egocentrycznej, czy już wyborem na rzecz innych. Faktem jest jednak, że można (było?) spotkać ludzi, których rozwój realizuje się dzięki rozwojowi przedmiotu, na rzecz którego działają. Druga, też mniej dziś popularna orientacja życiowa to postawa twórcza, rozwój poprzez zdobywanie umiejętności i wiedzy nie tylko bezpośrednio użytecznych, doskonalenie wrodzonych talentów, wykraczanie poza utarte sposoby myślenia i działania. Bóg Apollo, opiekun sztuki i nauki, symbolizować może tę życiową orientację”. Profesor Reykowski zwracał uwagę, że wszechstronny rozwój osobowości jednostki wiązać się może z miejscem na wszystkie opisane potrzeby i orientacje życiowe. Dodam od siebie, że każdy z opisanych tu obszarów funkcjonowania może być przedmiotem samorefleksji i uwagi. Ta opcja dotyczy nawet bierno-agresywnych zachowawczych postaw społecznego Hadesu, od których ewidencji zaczęliśmy te rozważania. Psychologiczny realizm „Kim naprawdę jesteś? Jakie są prawdziwe motywy twojego działania? Jaki system sił rzeczywiście tobą kieruje, w odróżnieniu od tego, co sobie na ten temat wyobrażasz, co udajesz przed sobą i przed innymi, co ukrywasz poza rolami, które odgrywasz, i maskami, które przybierasz?” Te pytania wynotowałem wiele lat temu z jednego z wywiadów Ericha Fromma, autora książki „O sztuce miłości”2. Nic nie straciły na aktualności, zmieniły się natomiast niektóre uwarunkowania odpowiedzi na nie. Dotyczy to kwestii, co można zmienić. Dzięki stawianiu sobie zasadniczych pytań procesem przemian objąć można sposób życia. Podporządkować je osobistym priorytetom, zarządzać czasem, pieniędzmi, dobierać poziom stresu, dbać o przyjaźnie, miłość, pracę i wyznawane wartości. Oczywiście udziałem niektórych ludzi pod wpływem znaczących doświadczeń życiowych (do których należy praktyka duchowa lub psychoterapia, ale nie tylko one) jest wewnętrzna przemiana, co sprowadza się do odkryć i zmian w świadomości, odzyskania poczucia sensu życia i uważności. Ale wokół psychoterapii, psychoedukacji i duchowych praktyk oferujących narzędzia do badania siebie narosło wiele mitów i nieporozumień. W moim odczuciu trafnie je prezentuje Melvyn Kinder, autor książki „W harmonii z emocjami – jak poznać swój temperament i dobrze go wykorzystać?”3 Pierwszy mit związany jest z lansowaniem różnych modeli „zdrowej” osobowości. Jesteśmy tak odmienni zarówno z uwagi na życiowe doświadczenia, jak i wrodzone cechy temperamentu, skłonności i zdolności, że nie sposób opisać jednej „wzorcowej osobowości”, modelu męskości i kobiecości, a nawet właściwego rodzicielstwa. „Prawdy” takie mogą głosić ludzie wchodzący w rolę psychologicznych guru, ale uczciwi psycholodzy i psychoterapeuci wiedzą, że wyniki badań naukowych i doświadczeń klinicznych nie uprawniają do zbyt wielu uniwersalnych uogólnień. „Wśród ludzi istnieje ogromna różnorodność temperamentów. Powinniśmy uwolnić się od osądów i porównań, a zacząć doceniać tę różnorodność”. Drugi mit, przed którym przestrzega Kinder, to koncepcja „dobrych” i „złych” emocji. Niektórzy uznają za destrukcyjne uczucie gniewu, inni pragnienia seksualne, a jeszcze inni zajmują się „wyzwalaniem od poczucia winy”. Emocje, pragnienia i pochodzące od nich wewnętrzne stany po prostu się nam przydarzają. Możemy uczyć się przyglądać im, traktować jako lekcje i drogowskazy, próbować objąć kontrolą zachowania, które z nich wypływają, nie próbując żadnych uczuć odsuwać, tłumić. Wiąże się to kolejnym mitem o możliwości „kontrolowania emocji”. Nawet wiele lat psychoterapii lub medytacji nie zmieni osoby impulsywnej w powściągliwą – zaś jeśli tak się stanie, może ona zapłacić za to poważnym psychosomatycznym schorzeniem. Sumienny i zacięty polityk, któremu doradcy zalecą pełne życzliwości uśmiechy, będzie robił dziwne grymasy przypominające uśmiech meduzy. Byłem niedawno za granicą na zjeździe seniorów psychoterapii. Ci zajmujący się na co dzień „zmianą” ludzie zachowywali się prawie tak samo jak dwadzieścia lat temu na podobnym spotkaniu! Całokształt mojego doświadczenia potwierdza tezę dr. Kindera: „Jedynym sposobem na to, by nauczyć się zarządzać swoimi nastrojami, a tym samym panować nad nimi jest to, żeby zamiast je ujarzmiać, przyjmować je i traktować z należytą troską”. Jedną z najbardziej rozpowszechnionych dziś metod pracy nad sobą jest tak zwane pozytywne myślenie. W książce „Jak żyć, żeby nie zwariować”4 poświęciłem nieporozumieniom wokół tej idei rozdział „Zanim pomyślisz pozytywnie”. Dr Kinder stawia sprawę jasno: faktem jest, że sposób myślenia o sobie i sytuacji, „poznawcze opracowanie” wewnętrznego doświadczenia – sedno tak zwanej terapii poznawczej – może czasem złagodzić nastrój lub pomóc w znalezieniu konstruktywnego rozwiązania. Ale prawidłowość ta ograniczona jest do sytuacji, w których myśli wyraźnie poprzedzają to, co „produkują” emocje. Niestety w wielu sytuacjach jest wręcz odwrotnie: procesy hormonalne i biochemia mózgu, w rezultacie raczej wrodzonych niż wyuczonych mechanizmów zmuszają nas do szukania „pretekstu”, aby – już rozgniewani – do kogoś się przyczepić, ugruntować w depresyjnym nastroju lub utwierdzić w poczuciu zagrożenia (albo euforii). Zajmowanie się treścią argumentów, pretensji i zarzutów, które padają podczas małżeńskiej kłótni (lub terapii), można ciągnąc w nieskończoność. Realistyczne rozwiązanie, owszem, potrzebuje świadomości, ale nie po to, by zmieniać negatywne myśli na pozytywne, ani nawet nie żeby zmieniać oskarżenia w życzenia, ale żeby uznać, że mój gniew, znudzenie czy jakikolwiek inny destrukcyjny albo uskrzydlający stan nie jest skutkiem działań partnera ani nawet doświadczeń z dzieciństwa, lecz procesów biochemicznych mózgu i mojego wrodzonego temperamentu! Poznanie, przyjęcie, objęcie troską i uwagą własnych emocji i myśli stwarza szanse takiego zawiadowania słowami i swoimi czynami, aby nie ranić niepotrzebnie tych, których kochamy i szanujemy, nie tracić i nie pozbawiać innych pracy, nie wycofywać się z problemów, które można rozwiązać (ale też do pewnych granic stresu). Dlatego tak ważne jest zarówno rozpoznanie stanów wewnętrznych już na poziomie pojawiających się intencji, obejmowanie ich uwagą, jak i wiedza o własnej naturze, zdolność oddzielania tego, co modyfikowalne, od tego, co nieuchronne. A może to oznaczać, że impuls emocjonalny i tak będzie szybszy niż myśl i bez uszczerbku dla zdrowia (np. przez uzależnienie się od tonizującego leku) niewiele możesz zrobić. Gdy przyjmiesz taką postawę wobec siebie albo drugiej osoby, może zdarzyć się cud. Wyłaniająca się transformacja jest nieoczekiwaną nagrodą za uznanie siebie lub drugiej osoby takiej, jaką jest. Twórca terapii Gestalt Fryderyk Perls pierwszy opisał to zjawisko jako „paradoksalną teorię zmiany”. Paradoksalna teoria zmiany zaczyna się realizować już wtedy, gdy próbujesz i uczysz się poznawać i uznawać siebie i partnera (jeśli nie masz partnera – zbadaj, czy nie trzymasz się zbyt kurczowo zarówno swoich lęków, jak i wyidealizowanych obrazów, wygórowanych lub nieodpowiednich z twojego punktu widzenia wymagań i oczekiwań). Jeśli masz poczucie, że za mało jest w waszym związku akceptacji, że kogoś z was trzeba próbować przyjąć takim, jaki jest – zacznij od niego. Jeśli natomiast intuicja mówi ci, że ktoś musi coś zrobić, coś spróbować zmienić w swoim postępowaniu – zacznij od siebie. Pozbądź się zaćmy na własnych oczach. Jeśli tego nie uczynisz, tracisz prawo do zmieniania czegokolwiek. Póki nie jesteś świadom samego siebie, nie masz żadnego prawa poprawiać innych. Zło w próbach zmieniania ludzi czy świata – kiedy ty sam nie jesteś osobą świadomą – polega na tym, że zmiany te mogą służyć tylko twoim interesom, dumie, dogmatycznym przekonaniom albo po prostu odreagowaniu emocji. Anthony de Mello „Przebudzenie”5\nWrodzone czy nabyte?Skąd się biorą „niedobre” dzieci? Rodzicie je zaniedbali czy winne są geny? Dziedziczenie wydaje się mieć na nas większy wpływ, niż skłonni byliśmy do niedawna uznawać. Nie przekreśla to jednak roli wychowania. Hitem stała się w końcu lat 90. XX wieku w USA książka Judith Rich Harris „Geny czy wychowanie? Co wyrośnie z naszych dzieci i dlaczego”6. Autorka uważnie przeanalizowała kilkaset raportów badawczych z ostatnich dziesięcioleci. Jej wniosek jest zaskakujący. Jak pisze, wiele dowodzi, że wpływ na rozwój osobowości dziecka mają przede wszystkim geny, duże są również wpływy doświadczeń szkolnych, grup rówieśniczych, działania mediów i wiele innych zupełnie niezależnych od domu okoliczności. Gdy oddajemy tę książkę do druku, na rynek wchodzi kolejna książka tej autorki, w której dowodzi, jaką rolę obok genów spełniają w kształtowaniu naszej osobowości doświadczenia rodzinne z czasów, gdy mamy 11-13 lat. A wiec nie tylko wczesne dzieciństwo, jak twierdzili psychoanalitycy, decyduje o naszym przyszłym życiu. Pani Harris zajmowała się wcześniej pisaniem podręczników na temat psychologii rozwojowej. Teorie, na których się początkowo opierała, runęły w gruzy, gdy zorientowała się, że jej rodzona córka jest skrajnie inna niż druga zaadoptowana dziewczynka. Obie wyrastały otoczone miłością w tej samej rodzinie, były podobnie traktowane, ale stawały się z roku na rok coraz bardziej odmienne. Rodzona córka autorki nie sprawiała nigdy kłopotów, poszła śladami matki i doktoryzowała się na Harvardzie. Adoptowana dziewczynka okazała się nad wyraz krnąbrnym dzieckiem: uciekała z domu, a jej edukacja zakończyła się na z trudem ukończonej szkole średniej. Temperament po dziadku, charakter z podwórka Współczesna nauka wiąże temperament ze skłonnościami wrodzonymi lub nabytymi jeszcze w brzuchu matki, w okresie przedurodzeniowym. Doświadczenia wczesnego dzieciństwa i nieco późniejszych okresów tworzą charakter. Temperament plus charakter to nasza osobowość. Nie ulega wątpliwości, że w każdej osobowości elementy odziedziczone i nabyte tworzą niepowtarzalna mieszankę, z której składu i pochodzenia możemy w różnym stopniu zdawać sobie sprawę. Często odwołuję się do książki „W harmonii z emocjami”7 Melvyna Kindera. Autor pomaga uświadomić sobie, co w osobowości jest raczej wrodzone, wiec warte poznania i uznania, ale bez możliwości zmiany. Proponuje, abyśmy uświadomili sobie, czy jesteśmy raczej ekstrawertykami, nastawionymi na kontakty z ludźmi, ze światem, na zewnątrz, czy może introwertykami – żółwiami, które najlepiej czują się we własnej skorupie. Następnie zachęca do ustalenia, jak wysokie mamy zapotrzebowanie na bodźce i stymulację z zewnątrz. Czy lubimy, gdy wokół nas kipi od wydarzeń, spotkań, niespodzianek? Czy też tyle jest w nas pobudzenia i taka osobowość, że niewiele bodźców o niewielkiej sile wystarczy, żeby czuć, że żyjemy? U takich osób nadmiar bodźców będzie źródłem stresu, podobnie jak zbyt mała ich dawka stanie się źródłem stresu dla osoby z wysokim zapotrzebowaniem na stymulację. Znaczone karty Wyróżnione przez Kindera typy temperamentalno-emocjonalne przypominają podział wprowadzony kilka tysięcy lat temu przez Hipokratesa. Starożytni Grecy nie tylko przeczuwali, że materia składa się z atomów, ale wiązali temperament człowieka ze stanem substancji ustrojowych. Hipokrates nie miał pojęcia o hormonach, neuroprzekaźnikach i genach, ale opierając się na koncepcji czterech „humorów” w ludzkim ciele: krwi, czarnej żółci, żółci oraz flegmy, opisał cztery typy ludzi: sangwinika (energiczny optymista), melancholika (zamknięty w sobie, zmienny), choleryka (drażliwy i impulsywny) oraz flegmatyka (powolny i stanowczy). Kinder wyróżnił następujące typy: „Sensor” – introwertyk z niskim progiem pobudzenia, czyli człowiek z natury nieśmiały, ostrożny, wstydliwy, wczuwający się w innych ludzi, emocjonalny i intuicyjny. Zależnie od doświadczeń z dzieciństwa i ewentualnej pracy nad sobą może pozostać osobą wycofującą się i zamkniętą w sobie, szarżować nadrabiając miną i w głębi duszy ciągle bać się albo rozwinąć indywidualność człowieka wrażliwego, ale jednocześnie wystarczająco pewnego siebie i umiejącego znaleźć sobie satysfakcjonujące miejsce wśród innych. „Analityk” – też introwertyk, ale z wysokim progiem pobudzenia. Może z powodu braku bodźców czuć wewnętrzną pustkę lub szukać pobudzających używek, jak papierosy, a nawet narkotyki lub obsesyjnie myślenie. Jeśli jednak znajdzie angażujące, ale niewymagające występowania ciągle przed szeregiem zajęcie, staje się uważny, zwarty, skrupulatny. „Impetyk” – ekstrawertyk z niskim progiem pobudzenia, a więc osoba, która łatwo się podnieca. Wybuchowy, szybko się złości. Jeśli jednak rozpozna swój system wartości, umie złościć się tak, że nie będzie ranić innych i nie wniesie wiele ognia do wzajemnych stosunków. „Poszukiwacz wrażeń” – kaskader, dla którego nie ma życia bez ryzyka, eksperymentu, przygody i nowości. Niektórzy kaskaderzy rzucają się w wir pracy, inni – miłosnych przygód. Często wybierają ekscytujące zawody. Ludzie z tym wzorcem nierzadko wchodzą w kolizję z prawem, podejmują działania antyspołeczne. O tym, gdzie trafi „kaskader”, czy stanie się wojowniczym obrońcą prawa, czy oskarżonym, decydują zarówno dodatkowe czynniki genetyczne, jak i efekty wpływu grup rówieśniczych, wychowania i pracy nad sobą. W jakich proporcjach – do końca nie wiadomo. „Temperament to karty, które Natura rozdaje w chwili poczęcia i które określają warunki wyjściowe wszystkich późniejszych doświadczeń – piszą Oldham i Morris8. – O tym, jak rozegrasz swoją partię tymi kartami, decydujesz sam” – dodają. Skorupka za młodu nasiąka Moim zdaniem musimy liczyć się z tym, że pole samokontroli i wolnej woli człowieka – a więc i możliwego wpływu rodziców na dzieci – może okazać się jeszcze węższe. Najnowsze prace o shadow syndromes – zespołach śladowych chorób psychicznych, oraz wyniki badań genetyki behawioralnej przedstawione w nowej książce dr. Hamera „Geny a charakter”9 zdają się wskazywać, że nie tylko temperament, ale takie składniki osobowości, jak inteligencja, orientacja i upodobania seksualne, podejrzliwość, skłonność do ekscentryzmu, zamiłowanie do porządku i perfekcjonizmu czy nawet skłonności do nałogów, mogą mieć podłoże wrodzone. Rodzice mogą rzeczywiście nie mieć wpływu na dzieci, jeśli nie zadbali o to w krytycznej fazie pierwszych lat życia, kiedy psychika, obraz świata i własnej osoby dopiero się kształtują. Dobra relacja z mamą, czyli jakość pierwotnej symbiozy z pierwszą opiekunką, oraz sposób oddzielenia od niej mogą w tym czasie odgrywać bardzo ważną rolę. Podobne znaczenie ma, czy trzymamy dziecko pod kloszem, czy łagodnie hartujemy, jeśli jest nadwrażliwe, a dziecku trudnemu pobłażamy i pozwalamy się tyranizować, albo przeciwnie – poświęcamy mu wiele uwagi, zachowując stanowczość. Dzieciom, które dorastają, potrzebny jest najbardziej kontakt, poszanowanie ich autonomii i zrozumienie. Urazy z tego okresu mogą zostawić trudne do zatarcia ślady. Szacunek i serce Szczerze mówiąc, dysputa: na ile rodzice – w tym ja – mają wpływ na przyszłość dziecka, interesuje mnie teoretycznie, ale nie angażuje emocjonalnie. Obdarzamy z żoną nasze dzieci szacunkiem i uwagą, spędzamy z nimi wiele czasu i cieszymy się, gdy spotykają się z przyjaciółmi, po prostu dlatego, że je kochamy. Nie rozpatrujemy swoich zachowań jako „inwestycji w przyszłość”, treningu czy wychowawczego oddziaływania. Kto wie, czy dalsze badania nie pokażą, że jedynie uwaga i szacunek są wartościami, których nie da się sprowadzić do biologii, i że tylko o nie warto dbać. Może to miał na myśli dalekowschodni mędrzec, mówiąc: „Nie musisz być aż tak bardzo zaabsorbowany rodziną. Jeśli bowiem mają Boga w sercu, On zatroszczy się o nich, a jeśli Go w sercach nie mają, twoje starania i tak nie zdadzą się na wiele”. Pomocne metafory Przyjmij, jak starożytni Grecy, że przyroda składa się z czterech elementów: powietrza, ziemi, ognia i wody. Zastanów się, jak te „pierwiastki” mogą przejawiać się w życiu emocjonalnym człowieka i jego stylu reagowania w różnych sytuacjach (np. ogień – silne impulsy, powietrze – pomysły, inspiracje, woda – płynność, elastyczność, ziemia – ugruntowanie, konserwatyzm, realizm). Rozważ, w jakich proporcjach elementy te występują w twojej osobowości, który z nich przeważa. Rozważ, jak odwołując się do metafory czterech elementów, mógłbyś opisać bliską ci osobę. Zastanów się, co wynika z zestawienia waszych dominujących żywiołów, np. czy ty jesteś ogniem, on zaś lodem (zamarznięta woda), albo ty przyziemny, ona w chmurach (powietrze). Rozważ, jakie elementy przyczyniły się do harmonii między wami. Poszukajcie towarzystwa osób, które je reprezentują (np. ogień i powietrze potrzebują ziemi, dwie osoby ogniste – raczej trochę wody niż powietrza…). Postępowanie z dziećmi Oto cechy, które mogą być wrodzone, a więc mało podatne na zmiany: POZIOM AKTYWNOŚCI – raczej aktywne „żywe srebro”, czy dziecko raczej bierne, powolne. REGULARNOŚĆ – śpi w nocy, jest ożywione w dzień, głodne w równych odstępach czasu, czy też wymyka się tym prawidłowościom. KONTAKT-WYCOFANIE – czy na nowości reaguje aktywnie, z zaciekawieniem, czy z lękiem się wycofuje i jest raczej konserwatywne. ŁATWOŚĆ PRZYSTOSOWANIA – czy umie znaleźć się w każdej sytuacji, czy ma kłopoty w obliczu nowości i zmian. PRÓG POBUDZENIA – czy jest nadpobudliwe (nawet drobny bodziec wyprowadza je z równowagi), czy przeciwnie, reaguje dopiero na wyraziste bodźce (mocny głos, jasne światło, szybki ruch). INTENSYWNOŚĆ REAKCJI – niektóre dzieci reagują głośno na wszystko, inne widać, ale ich nie słychać. NASTRÓJ – u niektórych dzieci wyraźnie przeważa nastrój pogodny, inne są z natury poważne, a nawet smutne. ZDOLNOŚĆ KONCENTRACJI – czy dziecko potrafi długo skupić się na zadaniach lub zabawie, czy łatwo się rozprasza? UTRZYMANIE UWAGI I WYTRWAŁOŚCI – jak długo dziecko jest zwykle w stanie wytrwać przy jakimś zajęciu? Czy będzie je kontynuować pomimo trudności, czy też łatwo je porzuci, gdy się zrazi? Obserwuj bacznie dziecko z perspektywy tych wymiarów. Potem zakwalifikować je możesz do którejś z poniższych grup: „DZIECI ŁATWE” – łatwo się przystosowują, mają regularne nawyki, szybko adaptują się do nowych sytuacji, już jako niemowlaki przeważnie są pogodne i mało płaczą. „DZIECI Z DŁUGĄ ROZGRZEWKĄ” – nie przystosowują się łatwo do nowych osób i sytuacji. Mogą być powolne, reagują mało intensywnie, są nastawione negatywnie. Dopiero gdy się oswoją, mogą zacząć dokazywać i stają się pogodne. „DZIECI TRUDNE” – reagują burzliwie, często są kontra, nie unikają nowych sytuacji, ale z trudem się dostosowują. Nie nabierają regularnych nawyków, stawiają opiekunom większe wymagania i trudno je zadowolić. Gdy już poznasz indywidualność swojego dziecka, próbuj ją akceptować i szanować. Bezstronnie oceń silne i słabe strony. Hartuj je, uwrażliwiaj na wartości, staraj się wspierać talenty i naturalne możliwości, ale nie próbuj zmieniać jego natury. Wszelkie próby temperowania temperamentu wyostrzają go. Tak naprawdę „trudne” stają się te dzieci, do których temperamentu nie umiemy się dostosować. – To nie ja jestem nadpobudliwy, ale lekcja jest nudna – oświadczył pewien uczeń „z trudnościami w koncentracji”. Trudno mu odmówić racji. Te same parametry reagowania i funkcjonowania możesz obserwować w swoim własnym funkcjonowaniu. Na naukę (zwłaszcza o sobie) nigdy nie jest za późno.\nWrażliwiec to skarbW książce JAK ŻYĆ, ŻEBY NIE ZWARIOWAĆ przeprowadziłem analizę wykazującą, że okres intensywnych zmian w Polsce po 1989 roku najtrudniejszy był dla osób szczególnie wrażliwych. Żyjemy w „erze komiwojażerów”. Liczy się siła przebicia, talenty handlowe, umiejętność sprawienia odpowiedniego wrażenia. Kryterium wartości człowieka staje się firmowa wizytówka, talia plastikowych kart w portfelu, nowe auto, wakacje za granicą, prywatna szkoła dla dzieci. Trudno się w tym świecie znaleźć osobom nastawionym „do wewnątrz”, podatnym na zranienie, zainteresowanym przede wszystkim życiem rodzinnym lub np. historią sztuki i literaturą piękną. Tymczasem możliwa jest pełna harmonia DO-erów i BE-erów, a najlepiej rozwijające się firmy pracują już dziś nad „wewnętrzną jakością”. Trudno ją zrealizować bez ludzi, którzy dotąd nie pchali się na afisz. Zacznijmy od rozpoznania – u siebie lub osób bliskich w rodzinie i w pracy – określonych cech osobowości10. Styl wrażliwy Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej „Wolą to, co oswojone, od tego, co nieznane. Lubią zasłaniać się rutyną, są konserwatywni w pracy, zabawie, w seksie. Chociaż mogą sprawiać wrażenie osób wyniosłych, bardzo troszczą się o to, co myślą o nich inni. Są dyskretni i rozważni. Nie angażują się w nic pochopnie, dopóki nie są pewni, że wiedzą, jak się właściwie zachować. Chronią swoją prywatność. Często odgradzają się od innych gazetą, książką, komputerem. Pomimo bogatego zazwyczaj życia wewnętrznego nie są skorzy do tego, by dzielić swoje najgłębsze myśli i uczucia z innymi, nawet z najbliższymi. Żyją samotnie lub w głębokich trwałych związkach. Są zazwyczaj niezwykle lojalnymi i wiernymi partnerami. W domu mogą być ciepli i pogodni. Źródła stresu: to, co nieznane, dezaprobata, krytyka, rozstania i zerwania. Również nadmiar pozytywnych doznań może być przyczyną bólu głowy wrażliwca, dlatego musi dawkować sobie życie w odpowiednich porcjach”. Czy ten opis pasuje do ciebie lub kogoś z twojego otoczenia? Zacznij od rozpoznania i uznania swojego lub jej (jego) stylu. Nie musisz wstydzić się być wrażliwcem. To nie słabość, tylko twój styl osobowości. Dzieci bywają okrutne. Akty bezmyślnej przemocy możemy zaobserwować już w piaskownicy, zaś szyderstwa, izolowanie i złośliwe chowanie butów są na porządku dziennym w przedszkolu. Uczuleni na prawa człowieka Skandynawowie nadali nazwę „mobbing” powtarzającym się aktom znęcania się, szykanowania lub izolowania jednostki przez większość lub jednego konsekwentnego prześladowcę i zaczęli badać to zjawisko w szkołach, a potem też w wojsku i w środowiskach życia i pracy dorosłych. Okazało się, że natężenie mobbingu jest największe wśród 10-13-latków, ale niezależnie od wieku co siódma osoba w mniejszym lub większym stopniu jest poszkodowana. Czy jest coś, co wyróżnia ofiary przemocy? Naukowcy spodziewali się, że różne „odchylenia od normy” będą odgrywały kluczową rolę. Tym większe było ich zaskoczenie, gdy okazało się, że bycie grubasem, chudzielcem, rudzielcem czy niepełnosprawnym ani nawet niższy status społeczny, gorsze ubrania czy inny kolor skóry nie miały nic wspólnego z predyspozycją do roli ofiary! Znaleziono jednak coś, co okazało się wspólnym mianownikiem: wrażliwość. Badane przez naukowców ofiary przemocy wyróżniały się wzmożoną ostrożnością, biernym i łagodnym zachowaniem i wewnętrznym niepokojem. Miały niższe poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości niż inni. Chłopcy zazwyczaj okazywali się wstydliwi i mniej sprawni fizycznie. Dziewczęta z miejsca miały mokre oczy. Zwłaszcza krytyka, niepowodzenia, odrzucenie łatwo doprowadzały je do płaczu. Okazało się, że ostrożne, wrażliwe i niepewne siebie jest co siódme dziecko, i to właśnie to, które najczęściej staje się ofiarą rówieśniczych szykan. Zupełnie niezależnie psychiatrzy amerykańscy zidentyfikowali u 15 procent dzieci typ „charakteru ślamazarnego”. A więc wszystko, co przynosi życie, jest dla takich dzieci stresem, na który reagują zazwyczaj opieszale, nieraz z kolei nadmiernie impulsywnie (np. wybiegając z płaczem z pokoju). W Harwardzkim Laboratorium Badań nad Niemowlętami wykazano, że ok. 15 procent niemowląt rodzi się ze skłonnością do zahamowań i nieśmiałości. Niektórzy uczeni z tego środowiska podejrzewają, że jest jakiś gen nieśmiałości, kto wie, czy nie sprzężony z jasną karnacją skóry. Trzeba bardzo uważnie wyciągać wnioski z takich badań, ale nie ma dziś wątpliwości, że (nad)wrażliwość jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. Osoba z wrodzoną nieśmiałością może rozwinąć naturalny zdrowy styl osobisty, który warto umieć rozpoznać i docenić. Problemy zaczynają się wtedy, gdy (nie bez związku z przykrymi doświadczeniami z dzieciństwa) dochodzi do mniej lub bardziej poważnych tzw. ucieczkowych zaburzeń osobowości, których wspólnym mianownikiem jest unikanie wszelkich kontaktów, odpowiedzialności, załatwiania spraw, życia intymnego. Ale na wszystko jest rada, żółw nie musi być koniem. Wystarczy, że wystawi trochę głowę… Wskazówki dla wrażliwców Co jakiś czas zrób coś inaczej. Jeśli jadasz w domu, dla odmiany idź do restauracji. Idź inną drogą do pracy, zaryzykuj zmianę postępowania podczas intymnego zbliżenia, zainicjuj coś… Rób to, co musisz zrobić. Kolejne unikanie załatwienia sprawy w urzędzie, wizyty u znajomych (lub ich zaproszenia), zapisania się na kurs – rozhartowuje cię. Jutro będzie jeszcze trudniej! Bądź tym, kim jesteś. Twoja wrażliwość nie jest słabością, lecz określa twój charakter, osobisty styl. Gdy masz wrażenie, że inni odbierają cię nieprzychylnie – przetrzyj oczy i rozejrzyj się. Może to tylko ty myślisz w tej chwili negatywnie – i o sobie, i o nich. Co jakiś czas spójrz komuś w oczy. Może poczujesz wzmacniający przypływ! Może ktoś potrzebuje twojego uważnego spojrzenia! Pewności siebie podczas rozmowy doda ci utrzymywanie brody nie niżej, niż trzyma ją rozmówca. Wypróbuj to! A przynajmniej nie utrzymuj wzroku wbitego w podłogę. Nie zasłaniaj ust dłonią… Jeżeli twój partner załatwia wszystkie sprawy finansowe, urzędowe, towarzyskie, rodzinne, w szkole, a na dodatek jest rodzinnym kierowcą, odciąż go trochę, zanim dojdzie do kryzysu. Poczujesz się lepiej i bardziej niezależnie, przejmując choćby część jego obowiązków! Wskazówki dla partnera osoby wrażliwej Wrażliwiec to skarb. Dziękuj niebiosom za to, że zesłały ci osobę tak bliską i lojalną. Doceń jej głębokie przywiązanie do najbliższych przyjaciół i rodziny oraz domową atmosferę. Przyjmuj swojego wrażliwca takim, jaki jest. Jeżeli usztywnia się i wycofuje w obecności obcych, a w towarzystwie zawsze czuje się nieswojo – to co z tego? tobie to przecież w niczym nie szkodzi. Unikaj tortur emocjonalnych. Nie nalegaj, nie zmuszaj. Osoby wrażliwe chcą, by ich partner był z nimi szczęśliwy, są jednak rzeczy, których po prostu nie są w stanie znieść. Jeżeli na przykład lubisz życie towarzyskie, zaś twój wrażliwiec woli zostać w domu, wybierz się na przyjęcie sam. Idź na kompromisy. Osoby wrażliwe lubią uszczęśliwiać ludzi dla siebie ważnych. Twoje ustępstwo może je więc zachęcić do tego, by wykazać się większą odwagą niż normalnie. Pomagaj mu. Bądź jego przewodnikiem po nieznanym świecie. Ale też nie przesadzaj. Chcesz przecież pomóc swojemu wrażliwcowi przezwyciężyć pewne zahamowania, a nie uczynić go od siebie zależnym. Naucz się czytać znaki. Macie właśnie udać się na kolację z twoim nowym szefem i jego żoną. Twój wrażliwy partner nagle zaczyna czuć się źle, kaprysić i ociągać z ubieraniem. Nie doprowadzaj do kłótni. Powiedz raczej: „Idziemy do restauracji, którą dobrze znasz. Spotkanie nie potrwa wiele dłużej niż godzinę”. Upewnij swego wrażliwca, że wszyscy będą za nim wprost przepadać – bo też czego można w nim nie lubić? Rozmawiaj z nim. Jeżeli niepokoje osoby wrażliwej psują twoje towarzyskie szyki, nie wahaj się jej o tym powiedzieć. Nie atakuj jednak. Raczej opowiedz o swoim problemie otwarcie i bezpośrednio i… idź sam! W pracy osoby wrażliwe funkcjonują dobrze, jeśli mogą się poczuć jak w domu. Lubią rutynę, procedury, nie lubią delegacji i zaskakujących sytuacji. Sprawdzają się w karierach księgowego, programisty, archiwisty, lekarza (poza pracą w pogotowiu…). Nie zmuszaj osoby wrażliwej do negocjowania umów, pracy w handlu lub public relations.\nPiękna i bestiaPewien bogaty kupiec miał trzy córki i trzech synów. Wszystkie córki były piękne, ale najpiękniejsza była najmłodsza, którą z tej racji nazywano „małą Piękną”, co budziło zazdrość pozostałych sióstr. Starsze siostry były pełne pychy i egoizmu, Piękna zaś skromna, miła i uprzejma dla wszystkich. Ojciec niespodziewanie stracił cały majątek i rodzina zmuszona była żyć w ubóstwie. Starsze siostry znosiły to źle, natomiast zalety Pięknej nabrały w tej sytuacji jeszcze większego blasku. Pewnego razu ojciec wybierając się w podróż spytał, co ma przywieźć córkom. Dwie starsze, spodziewając się, że ojciec odzyska w tej podróży część utraconych bogactw, poprosiły go o kosztowne klejnoty, Piękna zaś nie prosiła o nic. Dopiero ulegając naciskom ojca powiedziała, aby przywiózł jej różę. Nadzieje na odzyskanie majątku zawiodły i ojciec wrócił równie biedny jak wówczas, kiedy wyruszał. W drodze powrotnej zgubił się w wielkim lesie i już miał zwątpić w ocalenie, gdy nagle natrafił na pałac, w którym znalazł jedzenie i nocleg, chociaż nikogo w nim nie było. Rankiem miał już ruszać dalej, ale spostrzegł w ogrodzie wspaniałe róże i przypomniawszy sobie prośbę Pięknej, zerwał dla niej kwiaty. Wówczas pojawiło się straszliwe monstrum, Bestia, czyniąc mu wyrzuty, że doznawszy w pałacu tak dobrego przyjęcia, kradnie róże. Za karę ojciec ma umrzeć. Przerażony człowiek poprosił o litość, tłumacząc się, że zrywał róże dla córki. Bestia zgodziła się puścić go wolno, pod warunkiem jednak, że do pałacu przybędzie jedna z córek, aby ponieść karę w zastępstwie ojca. Jeśli zaś żadna z nich nie zechce tego uczynić, ojciec sam będzie musiał umrzeć. Ma wówczas powrócić w ciągu trzech miesięcy. Na odjezdnym Bestia dała ojcu skrzynię pełną złota. Ojciec nie zamierzał poświęcać żadnej z córek i zgodził się na trzymiesięczną zwłokę tylko po to, aby raz jeszcze się z nimi zobaczyć i przywieźć im skrzynię złota. Po powrocie ofiarował Pięknej różę i nie mógł się powstrzymać, aby jej nie opowiedzieć, co mu się przydarzyło. Synowie chcieli wyruszyć do lasu i zabić Bestię, ale ojciec powstrzymał ich mówiąc, że musieliby zginąć. Piękna nalegała, by ojciec pozwolił jej pójść zamiast niego. Żadne argumenty, które wysuwał przeciwko temu, nie mogły jej przekonać. Postanowiła pójść z nim mimo wszystko. Tymczasem dzięki otrzymanym od Bestii bogactwom starsze siostry zawarły bardzo korzystne małżeństwa. Po upływie trzech miesięcy Piękna – wbrew woli ojca – wyruszyła za nim do pałacu Bestii. Bestia spytała, czy Piękna przybyła z własnej nieprzymuszonej woli, a otrzymawszy odpowiedź twierdzącą, pozwoliła ojcu odejść, co też on w końcu z ciężkim sercem uczynił. Bestia gościła młodą dziewczynę w swym pałacu prawdziwie po królewsku, wszystkie życzenia Pięknej spełniały się jakby cudem. Każdego wieczoru Bestia towarzyszyła Pięknej przy posiłku. Piękna zaczęła z upragnieniem czekać na ten moment dnia, bo towarzystwo Bestii przerywało jej samotność. Jednak przyprawiało ją o niepokój pytanie, z jakim Bestia zwracała się do niej każdego wieczoru pod koniec posiłku – pytanie, czy zechciałaby zostać jej żoną. Otrzymawszy za każdym razem grzeczną odpowiedź odmowną, Bestia oddalała się, pogrążona w głębokim smutku. W ten sposób upłynęły trzy miesiące. Kiedy Piękna raz jeszcze dała Bestii odmowną odpowiedź, Bestia spytała, czy młoda dziewczyna mogłaby przynajmniej przyrzec, że nigdy jej nie opuści. Piękna zgodziła się spełnić tę prośbę, ale z kolei poprosiła Bestię, aby mogła odwiedzić ojca, gdyż przypatrując się w czarodziejskim zwierciadle temu, co dzieje się w jej domu, widziała, iż ojciec bardzo za nią tęskni. Bestia zgodziła się na te odwiedziny, ale ostrzegła, że jeśli Piękna nie wróci w ciągu tygodnia, ona, Bestia, będzie musiała umrzeć. Nazajutrz Piękna została w czarodziejski sposób przeniesiona do domu rodzinnego. Ojciec, widząc ją, nie posiadał się z radości. Bracia byli nieobecni, zaciągnęli się do wojska. Siostry, nieszczęśliwe w małżeństwach, chciały z zazdrości zatrzymać Piękną w domu na dłużej, sądziły bowiem, że wtedy Bestia przybędzie, aby ją zabić. Udało im się przekonać najmłodszą siostrę, że winna pozostać jeszcze drugi tydzień, ale dziesiątej nocy Piękna miała sen: Bestia umierającym głosem czyniła jej wyrzuty, że nie dotrzymała obietnicy. Piękna zapragnęła znaleźć się znów przy Bestii i w jednej chwili została przeniesiona do pałacu. Znalazła Bestię ginącą z żalu, że Piękna złamała słowo. Młoda dziewczyna zrozumiała podczas pobytu w domu, jak bardzo przywiązała się do Bestii. Widząc go w tak głębokiej rozpaczy, zdała sobie sprawę z tego, że go kocha. Powiedziała mu, że nie może dłużej bez niego żyć i pragnie go poślubić. W tym momencie Bestia przemieniła się w królewicza. Przybył ojciec, który nie posiadał się ze szczęścia, oraz reszta rodziny. Niegodziwe siostry zostały przemienione w posągi. Odczarować je może tylko rozpoznanie własnych przewin11. Agnieszka: Według mnie ta baśń jest o miłości, która potrafi czynić cuda, o miłości, która potrafi zrobić wszystko12. Jacek Santorski (do Mateusza): A dla ciebie czym jest ta baśń? Mateusz: Dla mnie ta baśń – Piękna i Bestia – to jest baśń właśnie o tym, że nieważne jest, jak ktoś wygląda, jakiej jest rasy, tylko ważne jest, co czuje. Jego uczucia są ważne. I o tym jest właśnie baśń. Paweł: Dla mnie ta baśń też jest o tym, że istotnego nie widać. Jeżeli poznajemy człowieka, to nie poznajemy go z zewnątrz, tylko poznajemy go od wewnątrz. Żeby go dobrze poznać, musimy poznać jego wnętrze. Jacek Santorski: Przyjmijmy, że mamy sobie tutaj zainscenizować rodzinny spektakl Pięknej i Bestii, oczywiście tego się z chwili na chwilę nie zrobi, ale trzeba przynajmniej zastanowić się, jak obsadzić role. Paweł: No, na pewno w roli Bestii jest się trudno ustawić, ponieważ odkryć w sobie Bestię jest bardzo trudno (…) Tata: Dlaczego? Ja bym bardzo chętnie zagrał Bestię; przecież to tylko zewnętrzna brzydota, ale w końcu rezultat jest bardzo ciekawy. Jacek: Właśnie do tego chciałbym nawiązać. To jest rola do popisu, rola, z której można wydobyć to, co jest w środku, w sobie. Jacek Santorski: Czyli ty też chciałbyś grać Bestię w tym przedstawieniu? Jacek: Czy bym chciał, trudno powiedzieć. Ale myślę… Jacek Santorski: Być dublerem taty w tym przedstawieniu? Jacek: Myślę, że bym zagrał (…) Jacek Santorski (do Mateusza): A ty? Mateusz (wtedy 10 lat): Ja chciałbym zagrać tę Bestię, bo po prostu spodobała mi się. Bo ta Bestia była tylko jakby miłą Bestią. Ale na pewno nie chciałbym zagrać tych sióstr, bo to są dla mnie słodkie idiotki. Ani tego ojca – takiego niby dobrego – bo na końcu przecież okazało się, że miał tak twarde serce, że nie chciał puścić Pięknej do Bestii, a przecież wiedział, że Bestia może przez to umrzeć. Mama: Ale w końcu puścił, przecież oddał ją wtedy, kiedy… Paweł: Myślę teraz, że on nie chciał jej puścić raczej właśnie dlatego, że tak bardzo ją kochał; bał się o nią. Tak że wcale nie miałbym nic przeciwko temu, żeby zagrać właśnie tego ojca. Agnieszka: Ja nie wiem. Jakoś ciężko mi tak odpowiedzieć, kogo bym nie chciała zagrać. Może dlatego, że boję się, że wszyscy oczekują tutaj ode mnie żebym zaraz powiedziała, że ja chcę zagrać na przykład Piękną, albo wcale nie chcę zagrać Pięknej. A ja powiem tyle, że gdyby mi została przydzielona ta rola, to postarałabym się zrobić wszystko, żeby ją tak jakoś wiernie odtworzyć. Jacek Santorski: Powiedziałaś, że to jest baśń o miłości. Agnieszka: Tak. Jacek Santorski: A miałaś na myśli miłość Pięknej do Bestii czy miłość ojca do córki lub córki do ojca? Która z tych miłości wydaje ci się najbardziej prawdziwa, naturalna, bliska twojemu sercu? Agnieszka: (…) Ja bym tutaj nie rozgraniczała miłości do ojca i miłości do Bestii, dlatego że jedna miłość rodzi się z drugiej. I to jest tak, że gdyby nie to, że ona kochała ojca, to nie pokochałaby później Bestii. Ale ja mówiłam o miłości tak ogólnie. Jeżeli już rozgraniczymy, to miłość do ojca również potrafi zdziałać cuda, dlatego że ona tak kocha tego ojca, że jest zdolna się poświęcić i zamieszkać z Bestią, której wszyscy się boją, którą wszyscy odrzucają. A z drugiej strony ona potrafi pokochać Bestię tak bardzo, że Bestia się później przeradza w normalnego człowieka. Miłość jest taką wartością, która potrafi uczynić cuda. W dawnych czasach mity, legendy i baśnie interesowały nie tylko dzieci. Opowiadali je sobie dorośli i miało to dla nich wielkie znaczenie. Do takich opowieści należy historia o Pięknej i Bestii. Pewnie właśnie dlatego baśń ta działa na wyobraźnię czytelników w każdym wieku. Jak dotąd w Polsce wydano jedynie jej wersję dla dzieci. Dla młodszych czytelników ważna jest historia Pięknej, przygody jej i jej ojca, tajemnica Bestii. Starsze dzieci i wielu dorosłych wzrusza opis uczuć Pięknej do ojca i przemiana Bestii pod wpływem jej miłości. Słynny psycholog Bruno Bettelheim zwrócił jednak uwagę, że baśń ta ma jeszcze głębszy wymiar. Poszczególne postacie, a szczególnie Piękna i Bestia, mogą być traktowane jako wyraz dobra i zła, które każdy z nas może znaleźć w sobie. Ewa Modzelewska13: To jest baśń również o tym, że i w nas jest coś bardzo pięknego, jest Piękna, ale jest też w nas Bestia. Musimy akceptować w sobie to, co bestialskie, i właśnie ten przekaz dziecko jakoś rozumie, może to poczuć dzięki tej baśni. Ale musimy też w zgrabny sposób pogodzić to złe z częścią, która nakazuje nam odpowiedzialność za drugą osobę i która jest po prostu czułą miłością. Dopiero pogodzenie tych dwóch pierwiastków pozwoli na harmonijny, prawdziwy rozwój. Jacek Santorski (do rodziny): No i co wy na to, że Bestii można szukać w każdym z nas? W każdym z was? Tata: Tak, oczywiście że można szukać, natomiast samemu trudno jest ją znaleźć. Dzieje się tak, ponieważ nasze podejście jest bardzo subiektywne. Pewnie dlatego każdy chyba uważa, że jest niemalże ideałem, chociaż w pewnych momentach może mieć jakieś poczucie winy i swoich własnych wad… Jacek Santorski: Może to będzie trochę sztuczne, ale proponuję, żeby na okoliczność tej rozmowy każdy spróbował mówić w pierwszej osobie, tak jakby jego możliwości językowe nie wykraczały poza to i nie umiał powiedzieć „ludzie”, „ludzie w ogóle”, „każdy”, tylko „ja”. Dobrze, zabawmy się w ten sposób, dalej rozmawiamy na temat „Bestia w człowieku”. Jacek: Myślę, że we mnie potencjalnie istnieje Bestia i łączę ją z męskim genem agresji, który wywołuje chęć dominowania nad wszystkim – żeby było tak, jak ja chcę. Mateusz: Myślę, że tą Bestią we mnie jest lenistwo. To najgorsze. Jacek Santorski (do Pawła): A ty? Paweł: No, mnie jest trudno mówić, co jest Bestią we mnie. Może dlatego, że nie tylko mnie, każdemu człowiekowi do błędu trudno się przyznać. A Bestia we mnie jest raczej właśnie powodem błędu. Dlatego… nie wiem… trudno mi się wypowiedzieć. Agnieszka: A ja nie będę mówić, co jest Bestią we mnie. To znaczy, sama przed sobą jestem w stanie się przyznać, potrafię rozpoznać, co jest Bestią, a co nie. (do Jacka Santorskiego) Jak najbardziej mogłabym z panem o tym porozmawiać, ale może w innych okolicznościach. Tak więc, pan mi wybaczy, że uchylę się od odpowiedzi. Jacek Santorski: W ten sposób też dałaś wyraz Bestii w sobie. W ten sposób, że postawiłaś granicę. Energia Bestii wsparła twoją stanowczość. Agnieszka: Tak. Jacek Santorski: Widać stąd również, że będąc w kontakcie ze swoją „wewnętrzną Bestią” można czasem wykorzystywać jej energię, aby w bardzo kulturalny sposób powiedzieć nie. I myślę, że nie przypadkiem zarówno małe, jak i całkiem duże dzieci tak bardzo potrzebują baśni. Baśnie żyją w nas i pomagają oswoić „Piękną” i „Bestię” w każdym z nas.\nPesymiści, optymiści, realiściOdkrycie potęgi optymizmu to jedno z większych osiągnięć Ameryki obok kreskówek Disneya, dżinsów i popkultury. Analizując biografie ludzi, którzy do czegoś doszli, zauważono, że źródłem sukcesu jest nie tylko szczęście i ciężka praca, ale przede wszystkim wiara w siebie i pozytywna motywacja, nastawienie na cel. Jedna ze słynniejszych wersji amerykańskiego mitu pucybuta opowiada o tym, jak sam Walt Disney, nim dostał pierwszą pracę, słyszał od kolejnych redaktorów gazet, że jego rysunki są do niczego. Śmiać się każdy może Zajmujący się optymizmem doktor Martin E.P. Seligman już tytułem swej książki: „Optymistyczne dziecko – jak wychowywać dzieci, aby nauczyć je optymizmu i dawania sobie ze wszystkim rady”14 daje do zrozumienia, że w rękach rodziców leży wzmocnienie i rozwój konstruktywnego nastawienia do życia. Podstawą metody doktora Seligmana jest spostrzeżenie, że każdy człowiek może rozwinąć poczucie wiary w siebie, jeśli będzie miał tylko dostatecznie dużo doświadczeń, które pokazują, że radzi sobie z niepowodzeniami. Dlatego matki, które dostarczają swym nie dość optymistycznym dzieciom dostatecznie wiele doświadczeń sukcesów, szans na poradzenie sobie z trudnościami, hartujących sytuacji, mogą już po kilku latach zapomnieć, że ich dzieci były bardziej płaczliwe, mniej odporne na porażki niż ich rówieśnicy. Świat jest moją myślą Jeszcze dalej poszli wyznawcy New Age na początku lat 70. Tysiące ludzi ćwiczyło się w sztuce wzbudzania w sobie pozytywnej motywacji do osiągania życiowego, finansowego i emocjonalnego sukcesu. Za pomocą pozytywnych myśli – twierdzili adepci New Age – można wyleczyć się ze wszystkich chorób, zdobyć przyjaciół, osiągnąć sukces materialny, zmienić swoje dzieci, współmałżonków, rodziców, a nawet stać się istotą nieśmiertelną. Nie jestem entuzjastą tego kierunku poszukiwań, choć doceniam intencje jego twórców. Nie wiemy, że umiemy Nie trzeba jednak wykraczać poza granice zdrowego rozsądku, aby znaleźć wiele możliwości pracy nad sobą, budowania pozytywnego nastawienia do siebie i orientacji na mocne strony innych ludzi. Albert Bandura, psycholog, który poświęcił wiele lat na badania nad wiarą w siebie, jest głęboko przekonany, że nawet to, co uznajemy za wrodzone zdolności, może być rozwijane i modyfikowane. Osoby, które wierzą w siebie, podnoszą się po niepowodzeniach. Stykając się z jakimś problemem, zastanawiają się, w jaki sposób go rozwiązać, nie niepokoją się o to, co może pójść źle. Takie podejście nie tylko prowadzi do życiowego sukcesu, ale i do rozwoju zdolności i talentów, które u innych pozostają w obszarze nieuaktywnionego potencjału. Smutek Ameryki Amerykanie najlepiej opisali potęgę optymizmu, wypromowali pozytywne myślenie i całą literaturę motywacyjną. Z drugiej strony coraz więcej Amerykanów w coraz młodszym wieku traci wiarę w siebie, zapada na mniej lub bardziej poważne formy depresji. Zdaniem uczonych nadmierne eksponowanie odpowiedzialności za siebie i możliwości wpływu na własne życie może pogłębiać poczucie winy tych, którym mimo wszystko się nie powiodło. Najczęściej podkreślaną przyczyną kryzysu jest zmiana stylu życia większości Amerykanów. Nastawienie na indywidualne kariery za wszelką cenę odrywa ludzi od ich rodzin i od źródeł religijnych. W ostatnich latach wiele nadziei wiązano z odkryciami doktora Petera Kramera, który zwrócił uwagę na to, że osoby nieśmiałe, nadwrażliwe, pesymistyczne wytwarzają niedostateczne ilości ważnego dla biochemii mózgu hormonu – serotoniny. Nowa generacja leków antydepresyjnych uzupełnia tę lukę. Dzięki nim chorzy mogą zmienić proporcje między doświadczeniami bezradności i zaradności i potem już bez wsparcia farmakologicznego rozwijać pozytywną motywację do życia15. Pot, krew i łzy U podstaw optymizmu i sukcesu życiowego leży wrodzona i wyuczona zaradność. Esencją pesymizmu jest wyuczona bezradność. Skrajni pesymiści żyją w ponurym świecie, z którego nie ma ucieczki. Spoglądają na siebie i widzą osobę małą, niezasługującą na szczególne traktowanie. Pogrążają się w poczuciu winy i nieadekwatności. Wokół siebie widzą egzystencję pozbawioną nadziei. Inni ludzie są dla nich co najwyżej źródłem rozczarowań, rozgoryczenia i krzywdy. Przeważa w nich poczucie bierności, bezsilności i rezygnacji. Z wielkim trudem podtrzymują swą nieszczęsną egzystencję, którą toczą niczym Syzyf wbrew prawom ciążenia. Jeśli pozwolą sobie na chwilę odprężenia, kamień cofnie się i zmiażdży ich. Pesymiści długo rozpamiętują swe błędy i klęski. Trudno im znaleźć ulgę, pomoc, ukojenie. Wielu z nich nie stać na ten „luksus”, żeby za swe nieszczęście winić innych, jak to mogą czynić osoby paranoiczne. Oskarżają przede wszystkim samych siebie. Nie wierzą w najmniejszą szansę zmiany, w żadną cudowną miłość, przyjaźń czy kurację, która mogłaby im pomóc. Skrajni pesymiści mają ciężkie, pozbawione blasków życie. Przypomnę tutaj starą mądrość, która mówi, że „dostajemy nie to, czego pragniemy, lecz to, czego oczekujemy”. U nich w pełni się to potwierdza. Dostają od życia to, co najgorsze. Jest im trudno, ale żyć z nimi też jest trudno. Jest wielu takich, którzy być może utknęli w życiu, opiekując się ciężko chorymi rodzicami, trwając przy partnerze alkoholiku albo po prostu bardzo ciężko pracując i niewiele z tego mając. Ich układ odpornościowy szwankuje, mogą być też bardziej narażeni na różnego rodzaju wypadki, które dodatkowo utwierdzają ponurą wizję świata i rzeczywistości. Stwierdzenie, że pesymiści żyją krócej, jest potwierdzone naukowo.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Dobre__zycie-ebookRO/p02013179i020" target="_blank" title="Dobre życie [Jacek Santorski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dobre życie [Jacek Santorski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


CANDIDA ALBICANS - objawy przerostu, przyczyny i jak odzyskać nad nią kontrolę - Naturopata\nBezpłodność, agresja, koszmary nocne, lęki, fobie, wysypki i swędzenie – to tylko niektóre z dolegliwości, powodowanych przez Candidę.Grzyby/drożdżaki Candida odpowiedzialne są za pogłębiające się zmęczenie, nieuzasadniony brak energii, problemy układu pokarmowego: zaparcia, biegunki, bóle brzucha. Z czasem dochodzi do wtórnych zmian:\n– organizm zaczyna mieć skłonność do przeziębień, zapaleń gardła, przewlekłych nieżytów zatok bocznych,\n– obserwuje się nawracające zapalenie pęcherza moczowego, przewlekłe upławy, zapalenie pochwy,\n– u mężczyzn: zapalenie gruczołu krokowego, zaburzenia potencji, zapalenie cewki moczowej, niepłodność, przerost prostaty,\n– wysypki skórne oraz trądzik,\n,- pleśniawki jamy ustnej,\n– nasilenie objawów zespołu napięcia przedmiesiączkowego (ZNPM)\nPonadto silne, nawracające i nie dające spokoju migreny, brak koncentracji, uczucie rozbicia, alergie, uciążliwe i powracające infekcje stref intymnych. Do tego widoczne i swędzące zmiany na skórze. A potem długotrwałe leczenie, osłabianie organizmu antybiotykami, rygorystyczna dieta – do tego może Cię zaprowadzić zarażenie grzybem Candida. Może, ale nie musi. Dolegliwości, z którymi borykasz się każdego dnia mogą zniknąć. Dzięki zdecydowanym działaniom i dbałości o własny organizm masz szansę się od nich uwolnić.Tradycyjne metody leczenia polegają zazwyczaj na jednorazowym wyplenieniu grzyba. Niestety nie są one skuteczne. Jego zarodniki mogą nawet przez 2-3 lata krążyć po krwi, wystarczy chwilowe osłabienie organizmu by znów się uaktywniły.\nMedycyna konwencjonalna lubi proste jednostki chorobowe. Są objawy, wywiad i krótkie badanie, jest diagnoza. W pierwszej kolejności rozpatrywane są choroby, które można leczyć antybiotykami. Mniej oczywiste oraz trudniejsze w uchwyceniu zależności wymagające często zasadniczych zmian, w tym rewolucji w codziennym menu, rozpatrywane są zdecydowanie rzadziej, żeby nie napisać, że wcale.Z tego właśnie powodu oraz dlatego, że Candida daje złożone, niejednoznaczne objawy, jest ona leczona jak inne „choroby”, co okazuje się nieskuteczne. Lekarze mający trudność w diagnostyce utożsamiają całkiem niesłusznie pojawiające się symptomy z nerwicą, alergią, refluksem żołądkowo-przełykowym, czy zespołem jelita drażliwego. Błędy w diagnostyce sprawiają, że nie znika przyczyna problemu, co pociąga za sobą kolejne skutki, a leczenie antybiotykowe wzmaga jeszcze problem przez dalsze pogłębienie kwasicy międzykomórkowej organizmu (obciążenie wątroby, odkładanie się chemicznych resztek leków w jelitach itp.).\nJednym ze sposobów na skuteczne zdiagnozowanie przerostu candidy jest badanie biorezonansowe dobrej jakości aparatem (np. Mora lub szczegółowy Vega-Test).Poza tym warto zwrócić uwagę na to czy pojawiają się wyżej wymienione. Jedną z charakterystycznych cech przerostu Candidy w organizmie jest również pojawiający się chronicznie gruby, biały/żółty/zielony nalot na języku.Objawy przerostu pojawiają się z reguły w miejscach najsilniej zainfekowanych przez te mikroby. Z kolei wysypki mogą być topolabilne (nie związane z miejscem występowania) lub powiązane refleksologicznie z zainfekowanymi organami.Ważne, by uważnie obserwować swój organizm i na podstawie objawów oraz problematycznych obszarów wywnioskować gdzie może występować największy problem.\nGłówną przyczyną przerostu Candidy w organizmie jest jego zakwaszenie międzykomórkowe oraz zaśluzowanie. Dzieje się tak głównie przy stosowaniu nieprawidłowej diety – bogatej w przetworzone cukry, nabiał, mięso oraz szczególnie przy nieprawidłowym łączeniu w posiłkach produktów żywnościowych. Grzyby bardzo dobrze czują się w środowisku, gdzie występuje gnicie i fermentacja – z tej przyczyny też problem z Candidą zwykle zaczyna się w jelitach.Do tego stanu przyczynia się także używanie chemicznych kosmetyków, środków czystości, przebywanie z zanieczyszczonym środowisku, stosowanie używek. Problem z przerostem może zacząć się również od osłabienia przysadki mózgowej, nadnerczy oraz trzustki. Kiedy organizm nie radzi sobie z trawieniem węglowodanów, zalegają one długo i krążą po organizmie. Jeśli nie zostaną one odpowiednio strawione i wchłonięte , następuje ich fermentacja. Medium, które jest wykonawcą tego procesu są właśnie grzyby. Odkładanie się coraz większej ilości toksycznych, sfermentowanych metabolitów generuje armię grzybów, za pomocą których organizm próbuje sobie radzić z narastającą falą toksyn.Przy okazji jednak, kolonia rozrasta się, infekując pobliskie regiony organizmu, organy i ostatecznie dając objawy przerostu Candidy.\nJak już zostało wcześniej wspomniane, ogromny wpływ na taki stan rzeczy ma również nieprawidłowe łączenie produktów żywnościowych. Szczególnie przy łączeniu białek z węglowodanami, następuje trawienny chaos fizjologiczny. Produkty o zróżnicowanych środowiskach pH potrzebnych do ich strawienia, najzwyczajniej w świecie nie trawią się i następuje ich gnicie i fermentacja w jelitach, co pogłębia rozrost grzybów, pleśni, pasożytów i innych problematycznych mikrobów.Grzyby te ze zjadanych odpadów produkują również neurotoksyny i jeśli są umiejscowione w pobliżu splotów układu nerwowego (najczęściej w okolicach splotu słonecznego/trzewnego), to zaczynają dawać bardzo nieprzyjemne objawy w postaci nerwicy, depresji, lęków, agresji, nerwowości, niepokoju, bezsenności i innych na tle nerwowym.\nZnamy już przyczyny występowania rozrostu Candidy i jego specyfikę, teraz przejdźmy do rozwiązań.Skuteczna terapia przeciwko rozrostowi candida będzie zatem obejmować:\n1) Żywą, alkalizującą, surową dietę owocowo – warzywną.Skupiamy się w niej na soczystych, wodnistych owocach (najskuteczniejsze są tu cytryny oraz grejpfruty), zielonych sokach oraz sałatkach warzywnych. Z początku, szczególnie przy osłabionej przysadce, nadnerczach i trzustce ograniczamy spożycie owoców takich jak banany i daktyle. Warto nadmienić tutaj o kontrowersji otaczającej spożywanie owoców przy przeroście candidy, gdzie głównym argumentem jest to, że cukry ją dokarmiają. Trzeba jednak wiedzieć, że cukier w owocach to nie tylko cukier, a cała synergistyczna chemia pomocnicza. Są to między innymi antyoksydanty, witaminy, pro-enzymy i inne odżywcze fitoskładniki, które przyczepione do molekuł cukrowych, wspomagają alkalizację na poziomie komórkowym, walczą z zakwaszonym środowiskiem, patogenami oraz odżywiają i regenerują komórki, co w efekcie prowadzi do zredukowania przerostu Candidy. Nigdy nie należy więc porównywać wyizolowanego cukru z jego naturalną, kompletną formą zawartą w owocu.Powodem candidy nie jest samo spożycie cukru, a środowisko organizmu, gnijące i fermentujące resztki pokarmów, zgęstniała limfa oraz uszkodzone tkanki i komórki.Nasza praktyka pokazuje, że surowa dieta owocowo – warzywna jest konieczna i bezprecedensowo najskuteczniejsza w procesie zdrowienia i wychodzenia z przerostu candidy. Należy jednak stosować ją z głową i dostosować ją do aktualnego stanu organizmu.\n2) Ograniczamy w diecie maksymalnie węglowodany złożone, spożywamy je wyłącznie osobno z warzywami. Dozwolone ich formy to ekologiczne wersje komosy ryżowej (quinoa), amarantusa, kaszy jaglanej, kaszy gryczanej (białej, niepalonej), batatów. Idealnie byłoby zrezygnować z nich całkowicie na czas kuracji.\n3) Rezygnujemy bezwzględnie z używek (kawy, papierosów, jeszcze bardziej osłabiających układ endokrynny i trawienie cukrów), rafinowanego białego cukru i jego wyizolowanych form (np. syrop glukozowo-fruktozowy), mięsa i nabiału.\n4) Eliminujemy ze swojego życia chemiczne, zanieczyszczone metalami ciężkimi kosmetyki, make-upy, dezodoranty, perfumy, antyperspiranty i środki czyszczące.\n5) Jednym z najsilniejszych czynników redukujących przerosty candidy są głodówki na wodzie lub głodówki suche. Żeby je zastosować, należy jednak robić to pod okiem specjalisty, z doświadczeniem. Wymagają one przygotowania i powolnego wychodzenia z nich, aby proces był bezpieczny i skuteczny.\n6) Konieczne jest również zastosowanie ziół. Są one ogromnym wsparciem i czynnikiem leczniczym, pomagającym organizmowi poradzić sobie z infekcją nie za pomocą wyizolowanego składnika chemicznego (jak w przypadku leku), a synergistycznie skomponowanych przez naturę substancji, które dodatkowo nie obciążają organizmu.W przypadku Candidy stosujemy przede wszystkim następujące zioła i inne wspaniałe rośliny: Pau d’Arco, Vilcacora, Czarny Orzech, Tymianek, Dynia Piżmowa, Tymianek, Berberys (korzeń), Imbir, Vidanga (Embelia Ribes), Musta (Cyperus Rotundus), Gorzknik Kanadyjski, Brodaczka (Usnea Lichen), wyciąg z pestek grejpfruta, Citrosept.Z kolei układ odpornościowy wspieramy roślinami: Reishi, Maitake, Gotu Kola, Traganek Błoniasty, Cytryniec Chiński (Schizandra), Owoc Jujube, Żeń Szeń syberyjski (Eleuthero), Ashwagandha, Amla, Echinacea, Guduchi, Mirra, Szkarłatka (Phytolacca spp) i inne.\n7) Dbamy o swój spokój wewnętrzny z pomocą medytacji, natury, dźwiękoterapii, kontaktu ze zwierzętami i świadomego obserwowania własnych emocji. Bardzo często wytwarzane drogą stresu endotoksyny (np. z nadmiernego pobudzania wątroby przez gniew, zazdrość, agresję itp.) powodują dalsze zakwaszanie środowiska organizmu, co przyczynia się do większej aktywacji Candidy i nasilenia jej objawów.\n8) Sesje w komorze hiperbarycznej, poprzez natlenienie komórek wspierają silnie układ odpornościowy i alkalizują (równoważą) środowisko lokalne tkanek. Fermentacja zachodzi z reguły w warunkach beztlenowych (zaburzony transport tlenu do tkanek), co jest również wskazaniem do zastosowania tej terapii.\n9) Wzmacniamy przysadkę mózgową, trzustkę, nadnercza i układ nerwowy (przede wszystkim za pomocą receptur ziołowych).\n10) Stosujemy odpowiednie łączenie produktów żywnościowych (Tropologia).\n11) Oczyszczamy jelita za pomocą ziół (np. Cascara Sagrada, Kruszyna Pospolita) oraz lewatyw (max. 2-3 tygodniowo).\n12) Sesje w saunie suchej pozwolą na usunięcie metabolitów powstałych z wymierania Candidy, co zredukuje efekty tego procederu na samopoczucie (i zapobiegnie intoksykacji wtórnej).\n13) Terapia biorezonansowa jako komplementarne uzupełnienie pozostałych wymienionych sposobów terapeutycznych.\n14) Warto zastosować też terapię sokiem z selera naciowego i kapusty, dla oczyszczenia i regeneracji błon śluzowych przewodu pokarmowego (szczególnie żołądka i dwunastnicy).\n15) W przypadku przewlekłych migren stosujemy również oczyszczanie środowiska limfatycznego głowy oraz układu glimfatycznego (infografika)\n16) Wybaczamy Candidzie, dziękujemy jej za spełnioną rolę i nie walczymy z nią\nPamiętajmy o jednym – to nie Candida jest przyczyną naszych problemów, a środowisko wewnętrzne organizmu, które doprowadziło do jej rozrostu. Niech więc intencją przy wychodzeniu z tego stanu nie będzie mordowanie bogu ducha winnego grzybka (bo taki jest jego program biologiczny i funkcja), a odwrócenie stanu organizmu, do którego sami doprowadziliśmy swoimi działaniami, z pełną odpowiedzialnością. Wszystkie mikroby tego świata zostały stworzone w konkretnym celu i dopóki będziemy upatrywać się w naturze wroga, dopóty nie zrozumiemy prawdziwej jej roli w naszym życiu, na co nam wskazuje i nie będzie nam dane uwolnić się od tych często nieprzyjemnych objawów.Praca nad sobą, konsekwencja, zaufanie do procesu i gotowość do gruntownych zmian decydują o efektach każdej terapii. Tak samo jak mamy moc doprowadzenia się do fatalnego stanu, tak samo i mamy moc wyjścia z niego. Między zdrowiem, a tzw. „rolą ofiary choroby” dzieli Cię tylko jedna decyzja i konsekwentna jej realizacja.\nCo więc wybierasz?Jeśli potrzebujesz pomocy w wyżej opisanej przypadłości lub w wyjściu z jakiegokolwiek innego stanu, jesteśmy tu po to, by poprowadzić Cię na drodze do odzyskania własnej mocy.Życzę Wam zdrowia i energii do realizacji wybranego na to życie programu,\nCech Naturopatów Mazowsza\nA Vogel Mały Doktor\nInformacje przedstawione w artykule mają charakter poglądowy oraz edukacyjny i nie stanowią podstawy, ani sugestii do diagnozowania i/lub leczenia konkretnych stanów chorobowych u indywidualnych osób oraz nie zastępują porady lekarza lub odpowiedniego specjalisty. W przypadku jakichkolwiek problemów zdrowotnych należy zdecydować samodzielnie czy udać się do właściwego lekarza lub specjalisty celem wykonania określonych badań i ustalenia lub zmiany procedury postępowania. Autor artykułu nie ponosi odpowiedzialności za samodzielne próby diagnozowania, leczenia jakichkolwiek schorzeń lub samodzielnej modyfikacji aktualnych terapii. Wyłącznie do wykorzystania w indywidualnym procesie detoksykacji i na własną odpowiedzialność.


Napisany 08 kwiecień 2013 - 18:56\nNa granicy Świętokrzyskiego i Małopolskiego dziś była bardzo ładna pogoda ale takiej to z tydzien trzeba żeby coś zacząć robić Uznałeś za fajne 0\nNapisany 08 kwiecień 2013 - 18:57\nja w środę ruszam z siewem mieszanki.Północno wschodnia małopolska Uznałeś za fajne 0\nNapisany 08 kwiecień 2013 - 18:58\nDolny Śląsk okolice Oleśnicy dziś zacząłem uprawiać jak pogoda dopisze to w sobotę siew. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 08 kwiecień 2013 - 19:01\nNapisany 08 kwiecień 2013 - 19:03\nKujawsko pomorskie zero sniegu na polach miejscami tylko troche jest dobrze. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 08 kwiecień 2013 - 19:08\nEdytowany przez michalll2532, 08 kwiecień 2013 - 19:11. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 08 kwiecień 2013 - 19:10\nja w środę ruszam z siewem mieszanki.Północno wschodnia małopolska zebys nie posial.. cos o deszczu mowiau nas snieg na polach\nEdytowany przez master20002, 08 kwiecień 2013 - 19:15. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 08 kwiecień 2013 - 19:14\nwarmińsko mazurskie okolice Mrągowa to śniegu prawie 0,5 metra na polu biało wszędzie i dziś jeszcze dosypało trochę, w pole to może na koniec miesiąca ruszymy jak tak dalej będzie. Wiosno wiosno przybadź do nas. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 08 kwiecień 2013 - 19:18\nWitam. U mnie w kuj-pom wiosna zawitała myślę że na dobre nareszcie . Śniegu na polach brak więc wtorek, środa obornik na pole później orka i tak zaczną się uprawy oraz siew jęczmienia jarego z wsiewką lucerny oraz kukurydzy i buraka cukrowego Uznałeś za fajne 0\nu nas byla piekna pogoda dzisiaj. zostalo u mnie zaorane 1.5 ha pod qq a w srode zamierzam pozyczyc agregat i siac zboza jak oczywiscie deszczu nie bd Uznałeś za fajne 0\nNapisany 08 kwiecień 2013 - 19:25\nJa z pogranicza kuj-pom i wlkp. śniegu nie ma ale nim w pole się wyjedzie to jeszcze trochę :/\nNapisany 08 kwiecień 2013 - 19:30\nW Pomorskim prawie już nie ma śniegu, za 2 tygodnie można wjeżdżać Dziś był ciepły dzionek, tylko troszkę wiało ;/, ale może to i lepiej.\nNapisany 08 kwiecień 2013 - 19:35


Bitwa pod Komarowem. Obraz Jerzego Kossaka\n5 czerwca 1920 r. był czarnym dniem dla wojsk polskich stacjonujących na Ukrainie. Po zajęciu niespełna miesiąc wcześniej Kijowa społeczeństwo polskie wpadło w euforię. Wyprawę kijowską przyrównywano do największych zwycięstw polskiego oręża. Jednak od końca maja polskim i sojuszniczym oddziałom ukraińskim coraz bardziej dawała się we znaki niezwykle skuteczna 1. Armia Konna pod dowództwem Siemiona Budionnego. Ściągnięto ją tu z Kaukazu. Liczyła 35 tys. żołnierzy, znanych nie tylko z walk w wojnie domowej w Rosji, ale też ze szczególnego okrucieństwa. Plądrowali miasta, dwory i wsie. Jeńców nie brali.


SofTech DesignGateway pobierz - Informacje o oprogramowaniu SofTech DesignGateway - OTFE\nMożliwości aplikacji SofTech DesignGateway\nNa poniższej liście znajdziesz listę rozszerzeń plików, z którymi program SofTech DesignGateway może współpracować, zarówno pod względem edycji danych w plikach, jak i ich konwersji. Należy pamiętać, że nawet jeżeli dane rozszerzenie jest obsługiwane przez program SofTech DesignGateway, nie musi to oznaczać, że będziemy mogli w tym programie edytować dane. Często zdarza się sytuacja, że możemy jedynie wyeksportować dane w tym formacie z aplikacji SofTech DesignGateway, ale import danych nie jest już obsługiwany.\nWarto pamiętać, że aplikacja SofTech DesignGateway w swoich różnych wersjach (starszych lub nowszych) może obsługiwać różne rozszerzenia plików. Zazwyczaj im wersja programu jest wyższa, tym ilość rozszerzeń plików obsługiwanych przez aplikację jest większa, dlatego zadbaj o to, aby mieć akualną wersję programu SofTech DesignGateway. W tym celu najprościej odwiedzić stronę producenta, do której link znajdziesz w dalszej części strony.\nSofTech DesignGateway obsługuje pliki:\nProgram może znajdować się w bazie naszego serwisu z dwóch powodów - obsługuje pliki z konkretnymi rozszerzeniami lub pomaga w ich konwersji. Może również zdarzyć się sytuacja, że jeden program można wykorzystać do obsługi plików, jak również do ich konwersji - taki przypadek również został wzięty pod uwagę. Warto jednak pamiętać, że poniżej przedstawione informacje dotyczące programu SofTech DesignGateway, nie muszą być jedynymi w naszym serwisie. Mogła zaistnieć sytuacja, że użytkownik dodał nazwę programu w innej formie, np "Nazwa Producenta SofTech DesignGateway" a wtedy na poniższej liście nie znajdziesz wszystkich powiązanych informacji. Warto wtedy dokładniej przeszukać nasz serwis. Poniżej wykaz powiązań programu SofTech DesignGateway z rozszerzeniami plików w naszej bazie.\nSofTech DesignGateway pobierz\nW naszym serwisie nie oferujemy linków do bezpośredniego pobierania programów, a jedynie infrmacje dotyczące powiązań z konkretnymi rozszerzeniami plików. Przy pomocy tego linku możesz jednak znaleźć stronę producenta programu SofTech DesignGateway i tam spróbować pobrać aplikację.\nStrona producenta programu SofTech DesignGateway


Wzmacniacz napięcia z sondy PH - elektroda.pl\nHitTive 02 Oct 2015 23:17 3864 37\n#1 02 Oct 2015 23:17\nchciałbym zbudować wzmacniacz napięcia do sondy PH. Najbardziej przystępnym urządzeniem wydaje mi się wzmacniacz, który wystąpił w tym projekcie : https://www.elektroda.pl/rtvforum/topic2090041.html . W mojej wersji domyślnie ma być zasilany napięciem 3v3. Czy w tym przypadku potrzebuję modyfikacji schematu?\n#2 03 Oct 2015 00:49\nHelpful post #2 03 Oct 2015 00:49\n#3 03 Oct 2015 00:58\nHelpful post #3 03 Oct 2015 00:58\nNie jestem pewien, czy rozumiem co chcesz uzyskać. Tamten temat dotyczy MIERNIKA ph, którego elementem składowym jest WZMACNIACZ. Ty piszesz o wzmacniaczu, więc rozumiem, że chcesz sam wzmacniacz wykorzystać w innym projekcie.\nSchemat podany w pliku Schemat jest niekompletny - nie podaje jak rozwiązane jest zasilanie TL074 - czterokrotnego wzmacniacza operacyjnego użytego w tym projekcie.\nDane układu możesz znaleźć np. tu: TL074, wynika z niech, że układ powinien być zasilany symetrycznie i to stosunkowo dużym napięciem, minimum +-5V. Zasilanie powinno być odpowiednio większe od zakresu zmian napięć wejściowych i wyjściowych. O ile na wejściu napięcie jest bliskie 0, to na wyjściu jego zmiany są 6x większe, więc należy to uwzględnić dobierając zasilanie.\nJak widać asymetryczne zasilanie 3,3V nie nadaje się do tego celu.\nIstnieją wzmacniacze operacyjne przystosowane do pracy z zasilaniem asymetrycznym i to o niskim napięciu, np LM324 ale raczej na pewno będą miały znacznie gorsze parametry, choć jak poszukasz, może znajdziesz coś ciekawego. Zwróć przy tym uwagę na wymogi sondy pomiarowej - podejrzewam, że musi pracować z wzmacniaczem o wysokiej impedancji wejściowej a przy tym dość stabilnym temperaturowo i czasowo.\nNiezależnie od powyższego projektując zasilanie takiego układu zwróć uwagę aby napięcia zasilające były stabilne i wolne od zakłóceń.\n#4 03 Oct 2015 10:59\nDziękuje za odpowiedzi. Nie znam się za bardzo na elektronice analogowej, dlatego mam pytania. Potrzebuję schematu wzmacniacza do napięcia z sondy ph zasilanego najlepiej z 3v3, dlatego że mój mikrokontroler pracuje na tym napięciu. Maksymalne napięcie wyjściowe ze wzmacniacza powinno wynosić również 3v3 dlatego, że tylko do tej wartości jestem w stanie mierzyć. Czy może ktoś mi podać jakieś propozycje ?\n#5 03 Oct 2015 22:44\nHelpful post #5 03 Oct 2015 22:44\nPotrzebuję schematu wzmacniacza do napięcia z sondy ph zasilanego najlepiej z 3v3, dlatego że mój mikrokontroler pracuje na tym napięciu. Maksymalne napięcie wyjściowe ze wzmacniacza powinno wynosić również 3v3 dlatego, że tylko do tej wartości jestem w stanie mierzyć. Czy może ktoś mi podać jakieś propozycje ?\nWydaje mi się, że masz do tego niewłaściwe podejście. Dysponując tylko asymetrycznym napięciem 3,3 V będziesz mocno ograniczony w wyborze układów wzmacniaczy operacyjnych, a to w przypadku precyzyjnych wzmacniaczy takich jak ten do sondy. O ile nie ma tu znaczenia pasmo przenoszenia, szybkość i np. zakres napięć we i wy to już bardzo istotny jest dryf temperaturowy.\nOstatecznie przecież te 3,3V skądś się bierze, więc może zastanów się co by się dało wykorzystać. Jakie masz zasilanie? Jakie możliwości ingerencji w zasilanie? Jakie ograniczenia odnośnie poboru energii? Jakie ograniczenia finansowe i inne? Jakie szczególne wymogi (np. praca okresowa? ciągła? dokładność? stabilność?)?\nWydaje się, że schemat wzmacniacza, który wskazałeś jest dobrym punktem wyjścia o ile możesz spełnić jego wymogi i zaakceptować ograniczenia. Przy okazji w linku na końcu przykleiła się bodaj kropka, dlatego trzeba się trochę pogimnastykować zanim uda się z niego skorzystać.\nAnalizując jego działanie można stwierdzić, że jest to wzmacniacz o ograniczonym paśmie (dolnoprzepustowy) o wzmocnieniu = 6. Najwyraźniej nacisk położono na mały dryft przy dużej impedancji wejściowej. Użyto czterokrotnego wzmacniacza, ale pewnie można by zrobić choćby na legendarnym wzmacniaczu hybrydowym HLY 7006R stosowanym w kultowym mierniku V640. Cechuje się on m. innymi wyjątkowo dobrym zrównoważeniem i małym dryftem - co głównie jest zasługą dobieranych w procesie produkcyjnym par tranzystorów wejściowych. No, ale on też wymaga co najmniej kilkanaście V napięcia zasilającego.\n#6 04 Oct 2015 09:21\nHelpful post #6 04 Oct 2015 09:21\nStosując pojedyncze napiecie 3,3V da sie to zrobić ale na drugą elektrodę sondy PH będziesz musiał podać offset żeby zarówno ujemne jak i dodatnie napiecia z sondy zmieściły sie w zakresie napięć pierwszego stopnia.\nJa bym zrobił sztuczną masę na potencjale 1,6V wzmocnioną wtórnikiem na WO a dalej wzmacniacz nieodwracający do sondy ze sprzężeniem opartym o wcześniej wspomnianą sztuczna masę, żeby wyjście mieściło siew zakresie ADC.\nWzmacniaczy na 3,3V jest wiele, ale patrz przedewszystkim na mały prąd wejsciowy, offeset i jego dryft w drugiej kolejności, bo przy sygnałach kilkuset mV z sondy offset byle jakiego wzmacniacza - pojedyncze mV nie będzie problemem jeśli bedzie stały, sondę i tak trzeba kalibrować.\n#7 04 Oct 2015 23:54\nDziękuje za odpowiedzi. Dysponuje jeszcze napieciami 12V i 5 V, ale mierzyć mogę jedynie do 3v3. Wpadłem na nowy pomysł. Sonda generuje napięcie od -400mV do 400mV. Wydaje mi się, że takie napięcie mógłbym mierzyć bezpośrednio i to z dużą dokładnością 12bit-owym przetwornikiem ADC w STM32. Co o tym sądzicie?\n#8 05 Oct 2015 07:48\nHelpful post #8 05 Oct 2015 07:48\nPrąd wejściowy i rezystancja wejściowa ADC to zupełnie nie ten rząd wielkości co potrzebujesz.\n#9 05 Oct 2015 11:58\nHelpful post #9 05 Oct 2015 11:58\nSkorzystaj z 12, dodatkowo dołóż filtr choćby najprostszy RC na zasilaniu żeby nie wpuszczać zakłóceń na część analogową - pamiętaj też o utworzeniu wydzielonej części masy przez którą nie płyną impulsy prądowe z części prądowej.\nGdybyś np. użył tego HLY 7006R to masz gwarancję dużej impedancji wejściowej i małego dryfu napięcia niezrównoważenia. Ma on też wbudowane wysokostabilne napięcie odniesienia, które mógłbyś wykorzystać jako napięcie odniesienia dla sondy i zarazem do układu przesunięcia napięcia na wyjściu aby zakres napięć wyjściowych trafił do zakresu, w którym możesz mierzyć napięcia. Pamiętaj o ograniczeniu pasma już na etapie wzmocnienia, żeby zakłócenia niepotrzebnie nie utrudniały pomiaru.\nStabilne napięcie odniesienia jest istotne, jeżeli masz napięcie wejściowe o zmieniającej się polaryzacji i musisz je przenieść na zakres unipolarny obsługiwany przez przetwornik. Jak widać samo stabilne wzmocnienie (co zapewnią ci stabilne rezystory sprzężenia zwrotnego) nie wystarczą, bo na wejściu przetwornika będziesz miał nie k x Uwe tylko k x (Uwe - p x Uo).\nNie wiem jaką część zakresu pomiarowego chcesz wykorzystać, być może nie będzie konieczności aby przesuwać zakres na sam dół (od zera). Gdyby jednak tak było, to użyj drugiego wzmacniacza tylko do tego celu. Będzie on pracował już na dużym poziomie sygnału i małych impedancjach, więc nie musisz się przejmować ani dryfem ani impedancją wejściową.\nJak widać kluczowy jest pierwszy wzmacniacz.\nOczywiście jest wiele nowoczesnych wzmacniaczy operacyjnych, które tu się sprawdzą, ale nie jestem w tym na bieżąco, więc nie będę się silił na proponowanie konkretnego typu.\n#10 05 Oct 2015 17:07\nJeszcze raz dziękuje za odpowiedzi. Znalazłem układ LF444. Na stronie 10 dokumentacji jest schemat dedykowany do wykorzystania razem z tym wzmacniaczem.\nNapięcie symetryczne (-12V i 12V) mam zamiar uzyskać dzięki układowi ICL7660s .\nJedynym problemem dla mnie jest napięcie wyjściowe ( 0-10V). Chciałbym, żeby zawierało się w 0-3V3. Czy macie pomysł na uzyskanie takiego napięcia?\n#11 06 Oct 2015 01:09\nOwszem, ten wzmacniacz wygląda całkiem przyzwoicie, ale nie ma powodu odchodzić od TL-074 jeżeli nie upierasz się przy asymetrycznym zasilaniu 3,3V\nNo i pięknie, ale weź pod uwagę, że skoro i tak musisz przesuwać poziom napięcia wyjściowego żeby dopasować go do przetwornika, to równie dobrze możesz skorzystać z napięcia asymetrycznego, byle było dostatecznie wysokie. Dla LF444 asymetryczne +12 V wystarczy, o ile nie będziesz go zmuszał do zejścia z napięciem wyjściowym poniżej 2V (o tym dalej).\nTo akurat twój najmniejszy problem, wystarczy pasywny dzielnik napięcia 6k7 + 3k3 prawda?\nJak widać możesz użyć noty aplikacyjnej LF444 na końcu zwykłym dzielnikiem napięcia sprowadzić napięcie do zakresu, jaki potrzebujesz. Zakładam, że rezystancja wejściowa jest dostatecznie duża i stabilna by mogła współpracować z takim dzielnikiem o rezystancji wyjściowej rzędu 2kΩ.\nTak naprawdę jednak nie w tym leży twój problem i niekoniecznie tak warto go rozwiązywać. Zastanówmy się najpierw jak działają układy, na których chcesz się wzorować, ten na TL074 i ten z noty LF444.\nW obu przypadkach pierwszy stopień to wtórnik napięciowy zapewniający maksymalną impedancję wejściową. Następnie w obu przypadkach mamy filtr dolnoprzepustowy o wzmocnieniu dla DC = +1. Trzeci stopień w pierwszym przypadku to wzmacniacz o wzmocnieniu +2, ten układ nie przewiduje analogowego kalibrowania i zerowania, więc nie ma tu żadnej regulacji. Układ z noty ma większe wzmocnienie regulowane w zakresie ok. + 14..18. Ten układ jest czysto analogowy, stąd konieczność regulacji wzmocnienia i przesunięcia "0" (w ostatnim stopniu). I oto ostatni stopień, który w pierwszym przypadku ma wzmocnienie - 3, co daje łącznie wzmocnienie - 6 a w drugim przypadku -1, co daje łączne wzmocnienie - 14 .. -18.\nCo istotne w obu przypadkach następuje tam przesunięcie zakresu napięć wyjściowych, co uzyskano przez podanie odpowiedniego napięcia (uzyskanego z dzielnika) na wejście "+" ostatniego wzmacniacza. Dlatego stabilność napięcia podanego w tym punkcie ma bezpośredni wpływ na dokładność pomiaru. Jeżeli napięcie, które będziesz podawał zmieni się o 6mV w pierwszym albo 16mV w drugim przypadku to będzie to równoważne zmianie napięcia z sondy o 1mV. Albo inaczej, skoro zmiana 0..10V odpowiada zmianie o 0..10°pH to w tym punkcie 1V to 1° pH.\nTak więc najpierw trzeba sobie odpowiedzieć na pytania:\n1) Jaki ma być zakres pomiarowy układu?\n2) Jaką zakładasz dokładność pomiaru?\n3) Jaką zakładasz rozdzielczość pomiaru?\n4) Jaka jest dokładność przetwornika?\n5) Jaka jest rozdzielczość przetwornika?\n6) Jakie jest napięcie odniesienia przetwornika?\n7) Jaka jest wartość i stabilność rezystancji wejściowej przetwornika?\nNie ma sensu dać rozdzielczości znacznie większej niż dokładność, bo i tak będą to wartości nieistotne, równie dobrze możesz podawać wynik do 10 miejsca po przecinku generując 8 ostatnich cyfr losowo\nJeżeli więc wyjdzie na to, że np. sens ma tylko pomiar do 1/10°pH a przetwornik ma przyzwoitą dokładność i rozdzielczość, to nie ma potrzeby wykorzystywania całego jego zakresu pomiarowego, tylko np. raptem 1/10. Wtedy możesz skorzystać z napięcia asymetrycznego, uzyskać na wyjściu np. zakres 4..8V, przesunąć go pasywnie na 1,5..3,0V i mierzyć z dużym zapasem.\nPodaj odpowiedzi na pytania powyżej to wybierzemy rozsądny wariant.\n#12 14 Oct 2015 14:11\nDziękuje za zainteresowanie. Jeżeli chodzi o temat wzmacniaczy coraz więcej informacji jest dla mnie zrozumiałych. Popytałem znajomych akwarystów i minimalny zakres pomiarowy układu powinien wynosić 6-8 PH z dokładnością 0.1. Jednak odpowiadający mi zakres powinien wynosić od 4 do 9, aby można było kalibrować urządzenie wartościami z tego przedziału.\nChcę także umożliwić podłączenie różnych sond pomiarowych więc nie mogę odpowiedzieć na ostatnie 4 pytania.\nDany wzmacniacz ma być elementem komputera akwariowego, który tworzę na pracę inżynierską. Dlatego powinien być to już opracowany i łatwo dostępny schemat ( jak LF444). Oczywiście nie wykluczam użycia TL074 jeżeli będzie to lepsze rozwiązanie.\nJestem także za tym, żeby układ miał jak najmniej elementów, czyli brak ICL7660s będzie zaletą.\n#13 21 Oct 2015 21:38\nZakres 6-8 z rozdzielczością 0,1 to raptem 20 wartości. Nawet zakres 4-9 z rozdzielczością 0,05 to tylko 100 wartości więc raptem 7 bitów. Jak widać nie ma potrzeby wykorzystywania całego zakresu pomiarowego nawet bardzo przeciętnego przetwornika.\nNieporozumienie - pytania dotyczą przetwornika pomiarowego, który chcesz użyć do pomiaru wzmocnionego już napięcia. Jak rozumiem chcesz wykorzystać przetwornik wbudowany w mikrokontroler, którego masz zamiar użyć. Jakie więc są jego parametry?\nZadanie wydaje się dosyć proste. Trzeba tylko realistycznie określić oczekiwania pod względem parametrów układu. Do tego zmierzają te pytania.\n#14 22 Oct 2015 02:33\nDo pomiaru wzmocnionego napięcia chcę użyć 12 bitowego przetwornika wbudowanego w mikrokontroler. Generalnie sam pomiar nie jest problemem.\n#15 27 Oct 2015 20:48\nNo właśnie. Podsumowując potrzebujesz wzmacniacza o dużej rezystancji wejściowej, niewielkim napięciu niezrównoważenia - choć tu akurat ważniejszy jest mały dryf tego napięcia niż bezwzględna wartość. Dysponujesz wystarczającym napięciem zasilania, możesz uzyskać zasilanie symetryczne. Przetwornik ma na tyle dużą rozdzielczość, że możesz zrezygnować z części zakresu napięć wejściowych nie musisz więc przesuwać poziomu, wystarczy sprowadzenie napięcia wyjściowego wzmacniacza do zakresu przetwornika zwykłym dzielnikiem napięcia.\nPoskładaj to teraz do kupy wychodząc od pierwszego lub drugiego ze schematów, które wyszukałeś i masz cały projekt\n#16 27 Oct 2015 23:53\nHelpful post #16 27 Oct 2015 23:53\nSonda pH potrzebuje wzmacniacza o małym prądzie polaryzacji wejścia; TL074 ma typowy 65pA, LF444 10pA; są wzmacniacze o prądzie poniżej 1pA.\nOsobna sprawa, czy uda się zrobić z tego użytek - bo jeśli przez izolację popłynie większy prąd, to na nic się nie zda mały prąd wejścia wzmacniacza.\n#17 28 Oct 2015 01:45\nRozważania autora tematu oparte są o dwa konkretne, sprawdzone projekty na TL074 i LF444 więc nie szukałbym tu jeszcze dodatkowego problemu.\n#18 01 Nov 2015 17:33\nproszę o ocenę wykonanego przeze mnie schematu. Zastosowałem w nim wzmacniacz LF444 i konwerter napięcia ICL7660S. Chciałbym wiedzieć czy nie zawiera on błędów. Schemat wykonany w programie Altium 10.\nDokumentacje do układów:\nphprobe.rar Download (14.77 KB)\n#19 01 Nov 2015 22:19\nproszę o ocenę wykonanego przeze mnie schematu. Zastosowałem w nim wzmacniacz LF444 i konwerter napięcia ICL7660S. Chciałbym wiedzieć czy nie zawiera on błędów.\nSzczerze mówiąc jak kopiujesz wprost z not, to mógłbyś się trochę bardziej postarać\nZacznijmy od zasilania - noty przewidują użycie kondensatorów 10µF. Z pewnością nie jest to wartość krytyczna, ale proponowane przez Ciebie 100pF to z pewnością grubo za mało\nCo do wzmacniacza, to nie ma sensu robić tak precyzyjnych układów do kalibracji i kompensacji temperatury. Oczywiście mogą być, choć jak zmieniłeś napięcie zasilania (w stosunku do noty) z 15 na 12 to i wartości w dzielniku do kalibracji należy odpowiednio zmienić.\nProponuję jednak darować sobie ten analogowy proces kalibracji i zastąpić go cyfrowym.\nDzielnik na wyjściu oczywiście sprowadzi napięcie do zakresu pomiarowego, ale po co w takim razie chcesz rozciągać zakres napięć na wyjściu wzmacniacza do 0..10V? To zaledwie o 2V mniej od napięcia zasilania i prosisz się o kłopoty. Na dokładkę ostatni stopień ma wzmocnienie równe -1, więc problem dotyczy już przedostatniego stopnia. Zamiast tego zmniejsz wzmocnienie przedostatniego stopnia korygując odpowiednio przesunięcie poziomu na ostatnim stopniu.\n#20 02 Nov 2015 12:46\nCzy przesunięcie poziomu na ostatnim stopniu wypłynie jakkolwiek na wzmocnienie na stopniu przedostatnim? Ogólnie wzmacniacze to całkowicie nie mój temat i nigdy na nich nie pracowałem więc jest mi dosyć ciężko to zrozumieć. Mam jeszcze obawy dotyczące poprawności ICL7660S. Czy na pewno jest dobrze podłączony (nie biorąc pod uwagę kondensatorów\n#21 02 Nov 2015 19:29\nCzy przesunięcie poziomu na ostatnim stopniu wypłynie jakkolwiek na wzmocnienie na stopniu przedostatnim? Ogólnie wzmacniacze to całkowicie nie mój temat i nigdy na nich nie pracowałem więc jest mi dosyć ciężko to zrozumieć.\nW układach, w których można pominąć ich parametry częstotliwościowe wzmacniacze operacyjne są bardzo wdzięcznymi elementami. Jeżeli stosujesz tylko lokalne sprzężenia zwrotne, to każda cegiełka działa praktycznie niezależnie. Musisz jednak pamiętać o ograniczeniach, np. co do zakresu napięć na wyjściu.\nW twoim układzie pierwszy wzmacniacz (dla niepoznaki o nr 2) stanowi wtórnik. Na jego wyjściu masz dokładnie to, co na wejściu, tyle że układ ma bardzo dużą impedancję wejściową a małą wyjściową, co pozwala nie obciążając sondy robić dalej co trzeba.\nDrugi wzmacniacz (nr 1) to filtr, on jedynie kształtuje charakterystykę częstotliwościową żeby wyciąć zakłócenia. Dla sygnału DC też ma wzmocnienie równe +1.\nTrzeci wzmacniacz (nr 3) faktycznie wzmacnia napięcie. Wartość wzmocnienia reguluje się potencjometrem R8 - u Ciebie można by to wyrzucić, to wszystkie takie operacje możesz robić cyfrowo, po pomiarze. Gdyby wyrzucić R11, R12, R13 i połączyć oba końce R8 wyprowadzając z tego punktu sygnał na wzmacniacz to wartość wzmocnienia byłaby równa 1+ R7/R6. R11-R13 służą jedynie do ustawienia pożądanych wartości granicznych regulacji na R8.\nCzwarty wzmacniacz (nr 4) daje wzmocnienie -1 a ponadto dzięki podaniu pewnej wartości napięcia stałego z R5 na wejście nieodwracające pozwala na przesunięcie zakresu napięć wyjściowych, przy czym również i w tym przypadku regulację możesz sobie odpuścić i zrealizować ją potem cyfrowo. Jeżeli napięcie na suwaku potencjometru R5 oznaczymy jako Uo a na wejściu tego stopnia jako Ui to na wyjściu dostaniemy Uwy = Uo + (Uo-Uwe)*R3/R4 czyli dla R3=R4 Uwy= 2Uo - Uwe.\nBiorąc pod uwagę, że przy wartościach R5, R9 i R10 przyjętych wprost z układu referencyjnego zakres regulacji Uo to ok. 2.8 .. 4.4V albo raczej 3.5V +/- 0.8V to jak widać przesunięcie na wyjściu to ok. 7V, a zakres na wejściu tego stopnia to +7 .. -3 V.\nProjektant referencyjnego układu postawił sobie za cel uzyskanie prostego przeniesienia zakresu pH 0..10 na zmianę napięcia wyjściowego 0..10V. Ty masz inne potrzeby i w związku z tym powinieneś zmienić parametry układu, zwłaszcza stopni 3 i 4. Właściwie stopień nr 4 w ogóle nie jest Ci potrzebny, wystarczy zrobić dzielnik z wyjścia stopnia nr 3 łącząc we wspólnym węźle stanowiącym wyjście całego układu jeden rezystor z wyjścia stopnia nr 3, jeden do masy i jeden do stałego poziomu odniesienia np. 12V.\nW ten sposób zakres na wyjściu stopnia nr 3 (+7 .. -3) przesuniesz na zakres +3..0 i gotowe. Wartości Ci nie wyliczę, bo w końcu musisz mieć jakąś frajdę, że coś zrobiłeś sam, nie?\nOczywiście możesz zamiast tego użyć układu takiego, jak narysowałeś zostawiając stopień nr 4. Zmniejsz jednak wtedy wartość R3 dobierając jednocześnie odpowiednio wartość Uo tak, by od razu na wyjściu stopnia mieć zakres 0..3V albo chociaż 0..5V aby nie zbliżać się z napięciem wyjściowym do wartości napięcia zasilania.\nMam jeszcze obawy dotyczące poprawności ICL7660S. Czy na pewno jest dobrze podłączony (nie biorąc pod uwagę kondensatorów\nUżyj układu referencyjnego i masz gotowe rozwiązanie.\n#22 13 Nov 2015 19:23\nWitam, poprawiłem już schemat i chciałbym go zaprezentować. Zaznaczyłem też jakich napięć spodziewam się na wyjściu każdego wzmacniacza.\nWyliczenia wartości rezystorów do wzmacniaczy opierałem na założeniu, że chcę uzyskać zakres pomiarowy równy 3->9 PH. Co przekłada się na -0.914V -> 0.45V na wyjściu sondy. Wzór dla ostatniego wzmacniacza wyliczyłem korzystając z tej strony: http://www.leon-instruments.pl/2013/09/wzmacniacz-roznicowy.html\nSchematic_Prints.pdf Download (42.18 KB)\n#23 13 Nov 2015 22:14\nHelpful post #23 13 Nov 2015 22:14\nZastosowanie na wejściu wtórników (i to dwóch) znacznie zwiększy błąd pochodzący z napięcia niezrównoważenia. Lepiej wzmacniać na pierwszym stopniu.\n#24 15 Nov 2015 12:15\nGonią mnie terminy więc uważam, że najlepszą opcją jest zostanie przy tym co zaprojektowałem. Jeżeli nikt nie widzi potencjalnych błędów to zabieram się do projektowania PCB. Dziękuje wszystkim za pomoc\n#25 07 Apr 2016 21:39\nrównież jestem na etapie budowy ph metru. Nie opieram się na gotowcach tylko składam po kolei tor pomiarowy.\nJuż na samym początku mam problem.\nzacząłem od podłączenia sondy do wtórnika napięciowego i pomiaru napięcia za pomocą miernika.\nProblem polega na tym że testuję to na 3 wzmacniaczach i na każdym są inne wyniki. Dodatkowo bardzo zdziwiło mnie że gdy odwrócę podłączanie sondy to wartość napięcia odwraca się ale jest znaczna różnica (a wydaje mi się że powinno być takie samo tylko z innym znakiem)\nPodczas testowanie uzyskałem następujące wyniki (sonda cały czas w tym samym roztworze)\n-35 mV -40 mV\npo zmianie podłączenia\n160 mV 190 mV\n-48 mV -50 mV\n75 mV 100 mV\n-19 mV -21 mV\n30 mV 50 mV\nPrzy tych wartościach dodatnich napięcie było bardzo niestabilne- duże i szybkie tętnienia.\nCzym to może być spowodowane? Czy tak powinno być, czy jednak tak jak mi się wydaje, że tylko znak powinien się zmienić a wartość pozostać na tym samym poziomie?\n#26 07 Apr 2016 22:47\nZ tego co pamiętam sondy PH wymagają bardzo dużej rezystancji wejściowej wzmacniacza i bardzo małych prądów polaryzacji, OPA2277 i TL0x2 do najlepszych pod tym względem nie należą,, oprócz tego może być potrzeba filtrowania zakłóceń z sieci oraz RFI.\n#27 07 Apr 2016 23:14\nCzy te napięcia są przeliczone na wejście wzmacniacza, czy zmierzone na wyjściu?\n#28 08 Apr 2016 08:13\nZ tego co widziałem to inni robią na tl074 więc to taki sam wzmacniacz co tl072 a jego rezystancja wejściowa to 10^12 Ohm.\nAle czy to ma aż taki wpływ na odwrócenie polaryzacji(podłączenia)?\nTo są napięcia na wyjściu wzmacniacza(wtórnika).\n#29 08 Apr 2016 09:47\nTo może być rezultat złej izolacji - wystarczy dotknąć palcem i pozostawić ślad, który zwykle ma mniejszy opór, niż sonda...\nMogą też być zakłócenia o dużej częstotliwości, które są prostowane na złączach półprzewodnikowych.\n#30 08 Apr 2016 09:59\nNie bardzo wiem o jaką izolację chodzi?\nChodzi o dotykanie palcem styków wzmacniacza?\nSimilar topics to wzmacniacz napięcia z sondy PH\nZ tego, co tu piszą, różnica napięcia o 0.2V nie powinna mieć znaczenia. Może przyczyną jest to, że ta sonda jest mocno zużyta i zwiększyła opornoś... (23)\nWitam. Chcę zrobić sobie taki tester jak poniżej: Układ ma pracować w samochodzie czyli napięcie pracy będzie około 14V. Moje pytanie jest na j... (1)\nWitam, sporo sie naczytałem o wzmacniaczach operacyjnych i nadal kuleje u mnie projektowanie. Potrzebuję wzmocnić sygnał z sądy napięciowej działając... (7)


Koszulka damska Salewa Puez Melange Dry SS Tee - Sklep Taternik\nLekka koszulka damska Salewa Puez Melange Dry ze sprawdzonego materiału Dry’ton jest oddychająca i szybkoschnąca, sprawdzi się w letnie upalne dni\nKoszulka bardzo dobrze oddycha, dzięki czemu będziesz mogła czuć się komfortowo nawet po kilkugodzinnym wysiłku w ciepły dzień. Szybko wysycha, nie musisz się więc obawiać, że po wieczornym praniu nie będziesz mogła jej włożyć następnego dnia. Dry’ton® słynie też ze swej wytrzymałości, co ma niebanalne znaczenie – nie zniszczy się podczas całodziennych aktywności, nie przetrze o szelki plecaka, czy pasek aparatu fotograficznego.\nJej elastyczność oraz specjalna technika wszycia rękawów gwarantują Ci pełną swobodę ruchów. Jest Ci po prostu wygodnie, co przy wszystkich pozostałych cechach koszulki sprawi z pewnością, że będziesz chciała nosić ją częściej… Na szczęście jej uniwersalny, stonowany design zachęca do założenia jej nie tylko na szlak, ale również wszędzie tam, gdzie chcesz czuć się swobodnie i komfortowo!\n- z trwałego i oddychającego materiału Dry’ton®\n- dzięki swej elastyczności nie krępuje ruchów\n- specjalna technika wszycia rękawów gwarantuje wygodę i swobodę\n- stonowany, uniwersalny design\nDługość całkowita 70 72 74 - -\nObwód klatki piersiowej 94 98 104 - -\nObwód u dołu ubrania 96 100 104 - -\nWaga: 79 g dla rozmiaru 44/38