Ni no Kuni II: Revenant Kingdom Download | Pobierz\nHome » Gry » Gry RPG » Ni no Kuni II: Revenant Kingdom\nKasia Dalecka 11 kwietnia 2018 174\nNi no Kuni II: Revenant Kingdom to bajkowa gra action RPG stworzona w japońskim stylu anime. Mamy tu do czynienia z kontynuacją pochodzącego z 2011 roku tytułu Ni no Kuni: Wrath of the White Witch, która to gra ukazała się wyłącznie na PS3. Sequel działa z kolei na komputerach z Windows oraz na PS4 i został wydany 23 marca 2018 roku. Tytuł został stworzony przez Level-5, a wydało go BANDAI NAMCO Entertainment, które jest odpowiedzialne za tak znane tytuły, jak Dark Souls III, Sword Art Online, Tekken 7, czy Dragon Ball FighterZ i wiele, wiele innych.\nJak pobrać Ni no Kuni II: Revenant Kingdom\nAby ściągnąć Ni no Kuni II: Revenant Kingdom, kliknij na przycisk Download na końcu recenzji. Jeżeli lubisz gry jRPG, warto również zainteresować się innymi dostępnymi do pobrania przedstawiecielami tego gatunku. Polecenia godne są choćby Final Fantasy XV Windows Edition, czy The Legend of Heroes: Trails of Cold Steel II.\nFabuła gry jest przemyślana i zawiera wiele wątków. Młody król Evan po zamachu na tron traci swoja władzę. Decyduje się wyruszyć w podróż, aby stworzyć nowe królestwo. To ciężka i trudna misja. Główną motywacją naszego bohatera jest ocalenie świata przed mrocznymi siłami, które czyhają, gotowe do ataku. Cel ten zrealizować można jedynie poprzez zjednoczenie wszystkich mieszkańców ziemi i jednocześnie uchroni ich przed zagładą.\nGra oferuje otwarty świat, po którym możemy wędrować wedle uznania. Interfejs jest czytelny i dostarcza wszystkich potrzebnych informacji. Choć mamy tu do czynieni z grą akcji, tytuł zawiera również elementy RPG. Epickie pojedynki ze stworami będą wymagały dużych umiejętności taktycznych i odpowiednio zaplanowanej strategii. Czas pojedynków i podróżowania jest często przerywany przez materiały wideo, które utrzymane są w takiej samej grafice i estetyce co główna rozgrywka. Tłumaczą one fabułę gry, dodając kolejne jej etapy i cenne informacje. Filmiki, są bardzo wysokiej jakości i śmiało mogłyby stworzyć samodzielną produkcję.\nZadawane ciosy, jak na japońskie RPG przystało, dają satysfakcjonujące i spektakularne efekty, a wielkie smoki poruszają się w naturalny sposób, siejąc strach i grozę. Gra jest tylko ciekawa, dostarcza wiele emocji i wciąga.\nGrafika Ni no Kuni II: Revenant Kingdom jest bardzo estetyczna. Przypomina film animowany, co daje bardzo pozytywne odczucia. Stworzył ją znany grafik Yoshiyuki Momose, a ścieżkę dźwiękową Joe Hisaishi — światowej sławy muzyk.\nWymagania sprzętowe Ni no Kuni II: Revenant Kingdom\nRekomendowane wymagania sprzętowe są dość wysokie, choć aby spełnić te minimalne, nie trzeba posiadać superkomputera. W wersji podstawowej trzeba posiadać procesor Intel Core i5-4460 lub AMD FX-6300, 4GB pamięci RAM i kartę graficzną NVIDIA GeForce GTX 750 Ti lub AMD Radeon R7 260x. Aby w pełni skorzystać z potencjału gry, nasz komputer powinien być wyposażony w procesor Intel Core i7-3770 lub AMD FX-8350, 8 GB pamięci RAM i kartę graficzną NVIDIA GeForce GTX 970 lub ATI Radeon R9 series.\nW obu przypadkach należy również mieć 40 GB wolnego miejsca na dysku — DirectX w wersji 11 i szerokopasmowe łącze internetowe.\nGra nie ma polskiej wersji językowej, co jest pewnym minusem. Jednak nie powinno to sprawić problemu, gdyż rozgrywka jest intuicyjna. Ni no Kuni II: Revenant Kingdom zebrała bardzo pozytywne komentarze od graczy. To świetna rekomendacja, aby zdecydować się na zakup tytuł. Kolejną jest ocena w recenzji MadDownload.com – 9 na 10.\nNi no Kuni II: Revenant Kingdom to japońskie RPG akcji, w którym wcielamy się w rolę króla Evana Pettiwhiskera Tildruma, który chce założyć nowe królestwo. Ściągaj grę i ruszaj na wyprawę. Wielka przygoda czeka.\nTagi:Gry AnimeGry FantasyGry z Otwartym Światem


KE z niepokojem obserwuje sprawę kampanii wobec sędziów w Polsce - społeczeństwo\nNie będziemy tej sprawy komentować, ale będziemy ją uważnie śledzić - podkreślił rzecznik Komisji Europejskiej (Fot. Shutterstock.com)\nDodano: 22-08-2019 15:52\nKomisja Europejska z zaniepokojeniem przyjęła informacje podane przez media w sprawie kampanii w Polsce wobec sędziów sprzeciwiających się zmianom w sądownictwie - przekazały służby prasowe KE.\nOnet opisał w poniedziałek kontakt, jaki w mediach społecznościowych wiceszef Ministerstwa Sprawiedliwości Łukasz Piebiak utrzymywał z kobietą o imieniu Emilia, która miała prowadzić akcje hejtu dyskredytujące niektórych sędziów, m.in. szefa Iustitii prof. Krystiana Markiewicza. Działania Emilii miały polegać na anonimowym rozsyłaniu, m.in. do mediów i sędziów, kompromitujących materiałów. Miało to się odbywać za wiedzą wiceministra. Po tych doniesieniach Piebiak podał się do dymisji.\n"Z zaniepokojeniem przyjęliśmy doniesienia medialne w tej sprawie. Nie będziemy jej komentować, ale będziemy ją uważnie śledzić" - podkreślił w poniedziałek w oświadczeniu przekazanym mediom rzecznik Komisji.\nRozmówcy z KE wskazują, że co do zasady Komisja nie odnosi się do takich wewnętrznych politycznych kwestii, ale ze względu na to, że sprawa reform polskiego wymiaru sprawiedliwości jest omawiana w ramach procedury z art. 7, tym razem uczyniono wyjątek.\nTekst dotyczący Piebiaka nie były jedyny. W kolejnych dniach Onet opublikował kolejne, w których wskazywał dalsze nieprawidłowości, m.in. dostarczanie materiałów mających skompromitować sędziów sprzeciwiających się reformom PiS i przygotowywaniu negatywnych kampanii.\nANNA 2019-08-23 14:13:31\nNasi europosłowie zblatowani z "nadzwyczajną kastą" już robią robotę w Brukseli przeciw Polsce. Opozycja ma tyle na sumieniu, że musi zadbac o swoich opiekunów z wymiaru sprawiedliwości. Całymi latami unikaja sprawiedliwości, aby w końcu skorzystac z przedawnienia. Natym polega ten wic.\nStanisławski 2019-08-23 14:05:20\nTo prawda zdeprawowanej opozycji ich cel to żeby było tak jak było kasta miała się dobrze adw.sedz.prokur.garstka kolesi od deprawacji prawa gdzie jest to dla nich obce..PRAWO..rzecz zbędna dla nich wreszcie powinna powstać cela++\nODX ): 2019-08-22 18:10:20\nNajważniejsze , to żeby nie doszło do pedofilii i kazitodztwa\nsoso dżugaszwili 2019-08-22 18:04:19\nLEONID BREŻNIEW i NIKITA CHRUSZCZOW też wyrazili swoje zaniepokojenie , a nawet irytację\nut345 2019-08-22 18:00:33\nHIMALAIŚCI są zaniepokojeni jeszcze bardziej


Grzechy główne biegłych sądowych - GazetaPrawna.pl\nBiegły, który jest leniwy, mało zmotywowany niskim wynagrodzeniem otrzymywanym za sporządzaną opinię, często wykonuje tylko minimum czynności niezbędnych do wnikliwego rozstrzygnięcia określonej wątpliwości / ShutterStock\nJacek Skała prokurator, przewodniczący Związku Zawodowego Prokuratorów i Pracowników Prokuratury RP / Dziennik Gazeta Prawna\nPrzeważnie biegły nie ma narzędzi, żeby oceniać wiarygodność dowodów i ustalać samodzielnie stan faktyczny\nWiemy, jak wyglądają procesy dziś, patrząc pod kątem opinii biegłych. Ale może będzie lepiej, jak w końcu powstanie słynna już ustawa o biegłych sądowych?\nPrzygotowując jej projekt, resort sprawiedliwości zrealizował postulat środowisk prawniczych, lecz głównie w sferze formalnej. Projekt pozostawia bowiem wiele do życzenia i już spotkał się z licznymi negatywnymi opiniami.\nNo to co mu dolega?\nJego grzechem pierworodnym jest niezrozumienie pojęcia „biegły sądowy”. Przepisy obowiązujących w Polsce procedur sądowych nie pozostawiają wątpliwości, że na biegłego można powołać każdą osobę, o której wiadomo, że ma potrzebne wiadomości specjalne. Tymczasem projektodawcy zawęzili pojęcie biegłego do osoby wpisanej na listę biegłych. To poważny błąd terminologiczny. Wiadomo przecież, że biegłym zostaje osoba, którą powoła organ procesowy. Rażącym błędem rzeczowym jest rozciągnięcie pojęcia biegłego na instytucję specjalistyczną. Jest ona zespołem biegłych, a to niesie za sobą konsekwencje w zakresie wewnętrznej organizacji, rozkładu odpowiedzialności itd. Różnica ta jest analogiczna do różnicy między osobą fizyczną a prawną. Część z tych wątpliwości znikłaby po wprowadzeniu krótkiej i oczywistej regulacji stanowiącej, że przepisy dotyczące biegłych stosuje się odpowiednio do instytucji specjalistycznych.\nMówi pan o liście biegłych. Ile ich powinno być?\nLista biegłych powinna być jedna, ogólnopolska, bo tylko taka będzie stanowić istotną pomoc dla sądu poszukującego biegłego. Błędem jest zatem odstąpienie od tego pomysłu na rzecz list okręgowych. Już obecnie niejednokrotnie trzeba się zwracać do prezesów ościennych sądów okręgowych o nadesłanie prowadzonych przez nich list, gdy na liście prezesa macierzystego sądu okręgowego nie ma potrzebnego biegłego. Lista ogólnopolska wykluczałaby tego rodzaju sytuacje, a jej utworzenie i prowadzenie jako komputerowej bazy danych nie jest żadnym problemem.\nZwiązanie sądu takim nakazem otwiera władzy wykonawczej możliwość nacisku na sąd. A przez to z kolei pośrednio może prowadzić do przyjęcia dowodu określonej treści. Nakaz taki nie ma zresztą merytorycznego uzasadnienia. Weryfikacja kwalifikacji teoretycznych przed prezesem sądu okręgowego jest czysto formalna i ma się nijak do rzeczywistej umiejętności sporządzania opinii i wykonywania czynności specjalistycznych.\nW takim razie jakie są propozycje prokuratorów w zakresie uzdrowienia sytuacji?\nJeśli chodzi o postulaty de lege ferenda, to jako godny rozważenia wydaje się pomysł powołania centralnego instytutu biegłych różnych specjalności. Pomysł ten sformułował prokurator generalny w odniesieniu do biegłych z zakresu ekonomii. Warto się zastanowić, czy nie powinien objąć także biegłych innych specjalności. Niewykluczone, że instytut ten stałby się lekarstwem na deficyt jakości i liczby biegłych. Wszystko to jednak okaże się niepotrzebne, jeśli państwo nie poszuka więcej środków na opiniowanie. A musi to zrobić, bo na salę sądową już od 1 lipca wkroczył dowód z opinii prywatnej.\nNo tak. Wszystko rozbija się o kasę...\nChciałbym zatrudnić zespół fachowców, którzy porzucą inne zajęcia, aby wydać opinię w dwa tygodnie. Musi się to im opłacać. Kilka miesięcy temu miałem okazję uczestniczyć w popularnym programie telewizyjnym na temat niegospodarności w jednej z warszawskich spółdzielni mieszkaniowych. Wielu mieszkańców oburzało się, że prokuratura przez trzy miesiące gromadzi dowody. Powiedziałem im, że schody zaczną się dopiero wówczas, gdy powołamy biegłego, który będzie prowadził badania długimi miesiącami. To jest realny problem, którego bez woli i świadomości zarządzających wymiarem sprawiedliwości nie rozwiążemy. Szybkie i fachowe opiniowanie jest możliwe, ale tylko w całkowicie innej rzeczywistości ekonomicznej. Bez tego wąskie gardło, którym w procesie karnym jest opiniowanie biegłych, nadal będzie się odsuwać w czasie.\nsądownictwo wymiar sprawiedliwości TDNDGP import Biegli


Metale ciężkie – właściwości, przykłady, zagrożenie\nMetale ciężkie – definicja\nMetale ciężkie to stosunkowo nieprecyzyjnie zdefiniowana grupa pierwiastków metalicznych o wysokich liczbach i masach atomowych. Zazwyczaj do metali ciężkich zaliczane są metale leżące w 5 i 6 okresie układu okresowego oraz aktynowce, istnieją jednak inne klasyfikacje, oparte na toksyczności, gęstości lub właściwościach chemicznych.\nChemicznie, metale ciężkie mają silne zdolności kompleksujące, bardzo mocno wiążą się z atomami siarki. Te własności sprawiają, że metale ciężkie są zdolne do silnego (często nieodwracalnego) wiązania się z białkami, w których zastępują atomy lżejszych metali takich jak Ca, Mg czy Zn. Prowadzi to do utraty funkcji przez białka (na przykład metaloenzymy). Podobnie, metale ciężkie mogą wiązać się z kwasami nukleinowymi, DNA I RNA, uniemożliwiając prawidłowy przebieg transkrypcji, translacji czy podział komórki. Silnie wiążące się z biomolekułami oraz tworzące słabo rozpuszczalne sole metale ciężkie mają również tendencję do gromadzenia się w organizmach żywych. Jedną z metod usuwania metali ciężkich jest chelatacja – wykorzystanie ligandów chelatowych (najczęściej substancje organiczne takie jak EDTA), które tworzą z metalami ciężkimi bardzo trwałe kompleksy dobrze rozpuszczalne w wodzie.\nMetale ciężkie mają również zdolność do katalizowania różnorodnych reakcji chemicznych. Przyczynia się to do zastosowania ich w przemyśle, jest też jednak kolejnym ważnym powodem ich toksyczności (wprowadzone do organizmu mogą katalizować niepożądane reakcje np. generowania wolnych rodników tlenowych).


Illuminati Oświeceni Przebudzeni Iluminaci Zakon Iluminatów: Iluminaci prześladowani przez satanistów\nJesteśmy stale karmieni satanistycznymi opiniami na temat iluminatów, na co dzień atakowani informacjami i propagandą antyiluminacką, fałszywymi wiadomościami i kłamstwami na temat iluminatów. Poczucie strachu i terroru jest rozpowszechnianie za pośrednictwem złych szatańskich mediów, będących w posiadaniu światowej czarnej loży satanistycznej, która w XIX wieku stworzyła złodziejski kapitalizm z jego nierównościami społecznymi i kastą czarnych miliarderów trzęsących gospodarką państw zachodnich. Rządzenie, wyzyskiwanie i sterowanie naiwnymi ludźmi oraz wielkie pieniądze są dla satanistów czarnej loży prawdziwą religią, dla której osiągnięcia wykorzystują wszelkie dostępne im narzędzia, w tym religie polityczne takie jak protestantyzm czy katolicyzm. Celem chaosu i diskordii (niezgody) wywoływanych przez satanistyczne media jest całkowite przejęcie władzy nad światem, ludźmi i ich umysłami oraz bogactwami naturalnymi Ziemi. Światowy satanizm, czarna loża szatana diabła działa jedynie dla zdobycia zysku, sławy i uczynienia z ludzi posłusznych niewolników temperowanych policyjną pałką i terrorem służb specjalnych. Głównym politycznym narzędziem światowego satanizmu jest kapitalizm we wszelkiej postaci oraz terror militarny nad słabymi ludami, które nie chcą się podporządkować wielkim kapitalistycznym korporacjom, międzynarodowym oligopolom sterowanym przez czarną lożę miliarderów.\nTrzej Królowie Mędrcy - Iluminaci\nW historii ludzkości, jedynie iluminaci, ludzie oświeceni duchowo, przeciwstawiali się zbójeckim rządom i terrorowi sił ciemności i chaosu nad światem, chociaż wiele razy przypłacali to życiem jak mistyk iluminat al-Halladż czy mistyk i naukowiec Giordano Bruno (1548-1600). Wielu miliarderów osiągnęło swój majątek skrajnym i ludobójczym wyzyskiem, co pokazuje, że zawarli pakt z siłami ciemności, z czarną satanistyczną lożą szatna diabła. Wielu polityków osiągnęło władzę zawierając pakt z demonami, z siłami ciemności i mroku, ze złymi satanistycznymi wrogami ludzkości i człowieczeństwa znanymi jako czarna lożą światowego satanizmu. Przykładem jest katolik Adolf Hitler, który dla zdobycia władzy politycznej zawarł pakt z personifikowanym Szatanem - władcą piekieł i sił ciemności, chaosu, zła i destrukcji. Agresywna polityka przywódców jakiegoś państwa wobec innego kraju pokazuje, że władza w takim agresywnym państewku spoczywa w rękach czarnej loży demonów, satanistycznych władców ciemności. Jezus Chrystus powiedział, że władza tego świata leży w mocy Złego, a to oznacza, że demony często sięgają po władzę opętując polityków, zaciemniając i przejmując umysły tych, którzy mają z mandatu społecznego działać dla dobra społeczeństwa, dla dobra całego ludu w danym kraju czy regionie. Iluminaci to boskie siły światłości obnażające zło i knowania sił ciemności. Iluminaci to często rycerze światłości zaangażowani w duchową walkę z siłami czarnej loży szatańskich tyranów, zboczeńców i niegodziwców.\nIluminaci to ludzie oczyszczeni i wysubtelnieni przez mistyczną ascezę, modlitwę, medytację, kontemplację, oczyszczeni i uświęceni przez Boga, potwierdzeni wieloma charyzmatycznymi znakami łaski Bożej. Święty Franciszek z Asyżu oraz Ojciec Pio z Petrelciny to przykłady typowych iluminatów, przebudzonych w Bogu, oświeconych świętych Bożych. Iluminatów, 144.000 zapieczętowanych przyrównać można do świętego proroka Henocha (Enoch), gdyż jak on "chodzą z Bogiem" i jak on będą żywo zabrani do nieba (Rdz.5:24). Liczba 144.000 to inaczej 12 x 12 przemnożone przez dziesiątkę do trzeciej potęgi. Dwunastka reprezentuje w Biblii lud Boży. Jest liczbą królestwa Bożego: dwunastu było patriarchów i apostołów, dwanaście jest gwiazd na koronie świętej Niewiasty symbolizującej kościół Boży (Ap.12:1), dwanaście jest bram i fundamentów niebiańskiej Jerozolimy (Ap.21:13-14), Miasta Pokoju. Przemnożona przez siebie dwunastka (12 x 12 = 144) odnosi się do królestwa Bożego, świata aniołów Bożych, do Malakuth, które nie jest na Ziemi widzialne, ale istnieje pośród ludzkości.\nŚwięty Apostoł Jan nie widział 144.000 zapieczętowanych świętych Bożych iluminatów, lecz "usłyszał" ich liczbę (Ap.7:4). Natomiast, gdy "popatrzył", wtedy zobaczył "wielki tłum, którego nikt nie mógł zliczyć, z każdego narodu i ze wszystkich plemion, i ludów, i języków, którzy stali przed tronem i przed Barankiem, odzianych w szaty białe, z palmami w swych rękach. To są ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku i wyprali szaty swoje, i wybielili je we krwi Baranka" (Ap.7:9). Wizja stu czterdziestu czterech tysięcy iluminatów i wielki tłum, którego nikt nie mógł zliczyć jest odpowiedzią na końcowe pytanie poprzedniego rozdziału Apokalipsy, a mianowicie: "Któż zdoła się ostać?" w dniu przyjścia Chrystusa (Ap.6:17). Wizja ta odpowiada, że ostaną się wszyscy zapieczętowani apokaliptyczną pieczęcią boskiego objawienia czyli ci, którzy doznali objawienia Boga. Fraza "usłyszałem liczbę" (gr. ekousa ton arithmon) pojawia się w Objawieniu Świętego Jana tylko dwukrotnie. Najpierw, gdy Jan słyszy liczbę 144.000 zapieczętowanych (Ap.7:4), a potem, gdy słyszy liczbę zgromadzonych przez demony przeciwko ludowi Bożemu (Ap.9:16), których ma być dwie miriady miriad (gr. dysmyriades myriadon), co oznacza 200 milionów sztuk dzieci Szatana Diabła, którzy zwalczają iluminatów na wszelkie możliwe sposoby jako siły ciemności i mroku, piekielne siły światowego satanizmu, wszelkiej zbrodni i zboczenia.\nNaprzeciw 144.000, którzy mają pieczęć Boga, status prawdziwych iluminatów, pieczęć oświecenia i objawienia Boga, stają dwie miriady miriad tych, którzy przyjęli piętno Bestii (Ap.16:16; Jl.4:2) czyli 200 milionów sztuk pomiotu szatańskiego, który iluminatów nęka, tępi, oczernia, a w historii ludzkości także morduje w ramach satanistycznej inkwizycji i niewolniczego wyzysku ekonomicznego. Obie te grupy, a więc 144.000 i dwie miriady miriad, ukazane są w Apokalipsie w opozycji do siebie, dlatego obie liczby muszą być rozumiane tak samo, zarówno literalne jak i symbolicznie. I śpiewają jakby pieśń nową przed Tronem i przed czterema Zwierzętami, i przed Starcami: a nikt tej pieśni nie mógł się nauczyć prócz stu czterdziestu czterech tysięcy - wykupionych z ziemi. W ustach ich kłamstwa nie znaleziono: są nienaganni (Ap.14:1-5). Dwieście milionów satanistycznych zwyrodnialców przeciwko zaledwie 144 tysiącom iluminatów wygląda na wielką przewagę ciemnych sił światowego satanizmu opartego na korporacjach wielomiliardowego biznesu, nakręcania wojen, napaści militarnych na wiele krajów, promocji prostytucji, narkomanii, pijaństwa, zboczeń i dewiacji jak chociażby światowy przemysł pornograficzno-pedofilski i narkotykowe mafie.\nSto czterdzieści cztery tysiące to Resztka "potomstwa Niewiasty", czyli kościół Wielkiej Bogini nauczający tych samych prawd, co w czasach przedwiecznych. Iluminaci to ci, którzy usłyszeli jak Święty Jan Apostoł z nieba głos jakby głos mnogich wód i jakby głos wielkiego gromu. A głos, który usłyszał, brzmiał jak gdyby harfiarze uderzali w swe harfy. Iluminaci na pewno także są z tych, którzy nie splamili się prostytucją z nierządnicami ani innymi z popularnych dewiacji, zboczeń i wynaturzeń satanistycznych. Oświecona grupa 144.000 to ci, którzy strzegą przykazań Bożych (Ap.12:17), przestrzegają, przechowują i przekazują następcom oraz następnym pokoleniom. Biblijny zwrot "z kobietami się nie splamili" (Ap.14:4) nie ma nic wspólnego z typowym kościelnym celibatem watykańskim. Podkreśla, że chodzi o wierzących (obu płci), którzy trzymają się z dala od Nierządnicy i jej córek (Ap.17:5; 18:4), a więc od kościołów odstępczych satanistycznej religi politycznej (Jer.3:20; Ez.23:2-4; Ap.17), a nie tylko od prostytucji, zboczeń i wynaturzeń. Tylko w ten sposób można uniknąć splamienia duchowym nierządem, który w Biblii oznacza także różne formy odstępstwa i bałwochwalstwa (Wj.34:15; Sdz.2:17; Ap.14:8).\nIluminat Jan Apostoł nawiązuje liczbą 144.000 jako Resztki Bożej do proroctwa Sofoniasza: "Resztka Ludu Bożego nie będzie się dopuszczała bezprawia, nie będzie mówiła kłamstwa i w ich ustach nie znajdzie się język zdradliwy" (Sof.3:13). Nienaganność odnosi się w Biblii do odrzucenia fałszywych czy fabrykowanych cudów, proroctw, objawień i kłamstw propagowanych przez odstępcze systemy religijne (Pwt.18:9-13), a zarazem do życia w zgodzie z Prawem Bożym (Ap.14:12). Iluminati są zatem oświeceni przez Boga, znają prawa i zasady postępowania wyznaczone przez Boga, Absolut, nie są unurzani w satanistyczne sidła wynaturzeń, fałszu, bezbożności, zbrodni i dewiacji. Pieczęć Boga to znak Jego autorytetu (Ez.20:12) i duchowej władzy oświecających sił światłości. Piętno Bestii to przyjęcie w to miejsce autorytetu demonicznego człowieka upadłego w sidła zboczeń, wynaturzeń, żądzy władzy i siania wojennej destrukcji, żądzy zysku za cenę cudzej biedy i nędzy. Satanistyczna Bestia usiłuje zmienić Prawo Boże, czyniąc tę zmianę znakiem swego autorytetu (Dn.7:25) i przymuszając świat ludzki do przyjęcia go (Ap.13:17). Natomiast lud Boży z narażeniem życia okazuje wierność wobec Prawa Bożego (Ap.12:17;14:12) objawianego za pomocą wielkich iluminatów, proroków jak Zaratusztra, Henoch, Noe, Abraham, Mojżesz, Jezus, Muhammad, Kabir, Saibaba.\nBiblia jasno przedstawia dwie grupy ludzi, jedni ci pierwsi to 144 tysięcy wykupionych z ziemi jako pierwociny dla Boga. Nie wszyscy są pierwocinami dla Boga bo ci którzy przychodzą z wielkiego ucisku to nie pierwociny dla Boga i oni nie zostali wykupieni z ziemi z pomiędzy ludzi. Pierwociny to ci, którzy są starszymi, bardziej doświadczonymi i mądrzejszymi duszami ludzkimi na tym świecie. Iluminaci to 144 tysiące wybranych przez Boga, którzy stanowią coś w rodzaju starszyzny duchowej dla ludzkości, święci, mędrcy, cudotwórcy, mistrzowie mądrości, oświeceni światłem Bożym, prawdziwa elita świętych na tym świecie. Iluminaci, podobnie jak Franciszek z Asyżu czy Ojcie Pio z Pietrelciny - często walczą z siłami ciemności, walczą z atakującymi ich szatanami, walczą ze złymi demonami, z mrocznymi politykami i demonicznymi kapłanami religii politycznej opętanej żądzą władzy nad światem. Gautama Buddha także zmuszony był walczyć z ciemnością i mrokiem, z nienawiścią do światła oświecenia, z awersjami podłych satanistycznych marionetek zwalczających zaciekle wszystko co dobre, piękne, zdrowe, pokojowe, uczciwe, prawe i prawdziwe. Widzący mogą rozpoznawać iluminatów po jaśniejącej niczym słońce aurze białego boskiego światła jaka otacza oświeconych, czasem nawet na odległość kilkuset metrów wokół ich fizycznej ziemskiej postaci.\nIluminaci od zawsze obecni są na ziemi jako wybrańcy Boga pośród zwykłych ludzi, trzymając straż, aby zło nie rozszerzyło się ponad miarę, a zatem pracują dla powstrzymania szkaradnego zła pleniącego się na ziemi za sprawą 200 milionów złośliwych i zwyrodniałych dzieci Szatana Diabła. Iluminaci ograniczają mrocznym siłom satanistycznej czarnej loży jej szkaradną działalność wyzyskiwania, zniewalania i terroryzowania społeczeństw, gdyż wezwana co pewien czas pomoc od Boga kładzie kres wyzyskowi, grabieży i imperializmowi, kładzie kres zbrodniczym imperiom jakie siły ciemności tworzą na Ziemi. W dawnych czasach takim imperium satanistycznego zła był Babilon, później Rzym, Watykan, Cesarstwo Niemieckie, Cesarstwo Francuskie, Chanat Krymski, Carat czy Niemcy Hitlera, chociaż oczywiście wiele innych imperiów ciemności także należałoby wymienić. Dzięki świadectwu iluminatów czas istnienia takich mrocznych i zbójeckich imperiów ulega skróceniu, a męki społeczeństw w piekłach imperialistycznego satanizmu ulegają znacznemu skróceniu. Iluminati ograniczają panoszenie demonów wyzysku, terroru, bestialstwa, wynaturzeń i zboczeń, za co są znienawidzeni przez wszelkiej maści satanistycznych popaprańców, jawnie lub ideowo związanych z diabelską czarną lożą.\nBiblia tylko trzy razy wymienia liczbę 144.000 (sto czterdzieści cztery tysiące. Jedyne trzy miejsca, w których występuje w Biblii to słowo, znajdują się w Apokalipsie świętego Jana Apostoła czyli w Księdze Objawienia. Przytoczmy te trzy miejsca dla tych, którzy zechcą głębiej studiować Objawienie Boże:\nI usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela (...); (Ap 7:4, Biblia Tysiąclecia - dalej: BT).\nPotem ujrzałem: a oto Baranek stojący na górze Syjon (Zion), a z Nim sto czterdzieści cztery tysiące, mające imię Jego i imię Jego Ojca (JHWH) wypisane na czołach; (Ap 14:1, BT).\nI śpiewają jakby pieśń nową przed tronem i przed czterema Zwierzętami, i przed Starcami: a nikt tej pieśni nie mógł się nauczyć prócz stu czterdziestu czterech tysięcy - wykupionych z ziemi; (Ap 14:3, BT).\nWedle dawnych nauk hermetycznych, na Ziemi pośród ludzkości zawsze jest 144 tysiące świętych, mistrzów i proroków Bożych, którzy są duchowymi mędrcami, nauczycielami, cudotwórcami, kierownikami duchowymi prorockich bractw, zakonów i szkół wiedzy tajemnej. Od wieków uważano ich za zbawionych za życia, wybranych przez Boga, wysłanników niebios, duchowo przebudzonych, oświeconych czyli iluminatów, jako że illuminatus oznacza po łacinie osobę oświeconą, a liczba mnoga to illuminati - oświeceni. Demoniczne wcielenia dzieci Szatana Diabła, strzygi i upadłe demony oraz osoby opętane przez mroczne siły światowego satanizmu nienawidzą oświeconych, nienawidzą iluminatów i od wieków zmyślają oraz rozpowszechniają o iluminatach rozmaite oszczerstwa, o czym przekonało się w historii bardzo wielu braci z wielkiego białego braterstwa oświeconych dusz - z zakonu iluminatów.\nSowa - symbol zakonu iluminatów\nLudzie oświeceni, czyli ludzie całkowicie przebudzeni, osiągnęli już swój cel ewolucyjny tutaj w tej fizycznej czasoprzestrzeni, na planecie Ziemia. Ramana Maharishi, Lew Tołstoj, Sathya Sai Baba czy Jiddu Krishnamurti to wielcy oświeceni dobrze znani w XX wieku. Ludzie oświeceni, czyli ludzie całkowicie przebudzeni, posiadają stan umysłu cechujący ich wielkim spokojem, wielkim poczuciem własnej wartości - są świadomi siebie jako odwiecznych istot stworzonych na obraz i podobieństwo Boga, Absolutu. Oświecenie czy iluminatio to określenie stanu osób, które mają dostęp do specjalnej wiedzy z pułapu Boskości (Daiwam), czyli głębokie duchowe objawienie (marefa, gnoza), głęboki wgląd do sensu i celu wszystkich rzeczy poprzez komunikowanie się z czystą świadomością boskiego istnienia. Z umysłu takiego człowieka zostają usunięte wszystkie ograniczenia, a sam człowiek oświecony, iluminat, charakteryzuje się nieskończonym współczuciem, mądrością i mistycznymi umiejętnościami. Oświeceni prowadzili do oporu przeciw tyranom i reżimom tak feudalnym jak i kapitalistycznym, zawsze starali się uświadomić zniewolone naród odnośnie ich praw i możliwości, wygrać intelektualne i religijne debaty z ciemnotą satanicznego religianctwa polityczno-dogmatycznego, wielu z nich w obronie innych ludzi straciło swoje życie cierpiąc inkwizycyjne prześladowania.\nMiliony ludzi na Ziemi jest otępiałych i potulnych, zastraszonych i zbyt przerażonych, aby walczyć o własną wolność o polepszenie egzystencji. Obecny na początek XXI wieku światowy system w Ameryce i Europie jest prawie doskonałą tyranią kapitalistyczną, bliską perfekcji pod absolutną kontrolą satanistycznej czarnej loży (wielki biznes i służby specjalne). Misją oświeconych czyli iluminatów jest pomaganie ludziom zniewolonym, aby odzyskali swoją godność, pomoc w zrzuceniu zniewalających kajdanów, by mogli stanąć prosto, podnieść się z kolan i żyć według Boskich Praw. Oczywiście jest to grupa ludzi, którzy noszą w sobie Iskrę Boską, nie tolerują stanu niewolnictwa, siania strachu, już znaleźli łączność do Wyższej Jaźni, są w kontakcie z Wyższą Jaźnią i pozbyli się strachu przed polityczno-ekonomicznymi tyranami tego świata zepsucia i wyzysku.\nW każdym człowieku jest indywidualna Iskra Boża, źródło światłości, miłości i prawdy, a Bóg znajduje się we wszystkich częściach życia, w całym jego obrazie. Jaką drogę wybierzesz, jakie okno na świat otworzysz tym się staniesz, istotą światła w duchu Boga lub istotą mroku ściemnioną przez światowe satanistyczne siły ciemności czarnej loży Szatana Diabła. Prawdziwie oświeceni, iluminaci, są już całością, żyją w nieskończonym świetle i miłości Boga i jakby ich nie nazwał: świętymi, mistykami, wędrownymi mędrcami, pustelnikami, a nawet gnostykami wszyscy rozmawiają i medytują z Wyższym Ja, umieją odróżnić dobro od zła, odsiali już ziarno od plew, ciemność od światła, fałsz od prawdy. Aby dojść do takiej formy życia potrzebny jest wysoki poziom samokontroli i samodyscypliny, należy żyć bez grzechów, uwolnić się od dewiacji i zboczeń, inaczej nie można liczyć na kontakt z Wyższą Jaźnią, Z Duchem Wszechrzeczy, z Bogiem, z Absolutem. Wszyscy, którzy iluminatów oczerniali i znieważali, trafili do piekła, a ci którzy idą mroczną drogą satanistycznego oczerniania iluminatów na pewno z rozkazu Boga skończą w ciemnościach piekieł i nigdy już nie powrócą do świata ludzi jako najgorszy pomiot z dzieci Szatana Diabła, najgorsi wrogowie światła, prawdy i Boga.\nAutor: Lalitamohan Matuszewski o 16:53


W katalogu obecnie promujemy 3339 strony i 58 znajdują się podczas weryfikacji. Strony podzielone są na 21 kategorii i 329 podkategorii. Gości online: 49\nDziałalność firmy Damtox oparta jest na dwóch filarach. Pierwszym z nich jest pozycjonowanie stron internetowych, a drugim projektowanie stron. Firma zna ponad 85% algorytmów, co owocuje bardzo skutecznymi działaniami. Damtox gwarantuje Państwu bardzo szybkie efekty współpracy. Już po kilku dniach mogą Państwo zauważyć wzrost popularności Państwa strony. Należności naliczane są w momencie, gdy Państwa strona internetowa znajduje się na pierwszym miejscu w wyszukiwarce internetowej.\nLink do strony: www.damtox.pl\nSłowa kluczowe: pozycjonowanie, pozycjonowanie stron, SEO, pozycjonowanie Warszawa, Damtox\nTwórcy stron, czy też pozycjonerzy witryn internetowych, jeżeli potrzebują merytorycznych wskazówek, mogą zarejestrować się na forum.kataloog.info. Forum jest niezwykle przydatne, ponieważ posiada wiele rzetelnych wiadomości, w ty ... - czytaj dalej\nJeśli interesują Państwa świadczenia powiązane z promocją firm w internecie, to warto zaznajomić się z propozycją, która została zaprezentowana przez firmę Strefa SEM, której siedziba znajduje się w Elblągu. Duży wybór proponowany ... - czytaj dalej\nJeżeli są Państwo zainteresowani usługami powiązanymi z promocją w internecie, to warto zaznajomić się z propozycją, która została przedstawiona przez firmę Mayko, której siedziba znajduje się w Białymstoku. Mayko proponuje dużą r ... - czytaj dalej\nZachęcamy serdecznie do zaznajomienia się z usługami pozycjonowania realizowanymi przez naszą firmę. Dysponujemy świetną ekipą specjalistów oraz wieloma programami poprawiającymi jakość usługi pozycjonerskiej. Umożliwia nam to nie ... - czytaj dalej\nskup samochodów, chwilówki, katalog stron, adwokat, stomatolog, noclegi, mieszkania, skup aut, gadżety reklamowe, Poznań, pozycjonowanie, projektowanie wnętrz, kancelaria adwokacka, motoryzacja, reklama, kosmetyki, ubezpieczenia, biuro rachunkowe, meble, kredyty, szkolenia, nieruchomości, medycyna estetyczna, części samochodowe, pożyczki


Niemiecki Order Zasługi dla Olgierda Łukaszewicza\nAktor Olgierd Łukaszewicz zostanie odznaczony we wtorek w Warszawie Orderem Zasługi RFN pierwszej klasy, przyznanym przez prezydenta Niemiec Horsta Koehlera.\nTwórcy bez VAT-u\nTwórcy, którzy nie prowadzą działalności gospodarczej, nie będą płacić podatku VAT - postanowił Sejm niemal jednogłośnie.\nUtopione miliony ZASP (aktl.)\nPonad 9 mln zł wydał poprzedni zarząd ZASP na zakup obligacji Stoczni Szczecińskiej - obecnie bankruta. Obecny prezes ZASP chce wyjaśnić, jak do tego doszło.\nPrezes Olgierd Łukaszewicz\nOlgierd Łukaszewicz został nowym prezesem Związku Artystów Scen Polskich na 47. Zjeździe ZASP, który odbywa się w Warszawie.\nLetni Salon Artystów\nZ okazji święta Brata Alberta, patrona polskich artystów, odbył się w Warszawie pierwszy Letni Salon Artystów, w którym wzięło udział kilka tysięcy osób.


Profesjonalny prawnik sprawnie znajdzie rozwiązanie wobec zaistniałych potrzeb. – Ranking Miast\nSie01 10 sierpnia, 2020\nProfesjonalny prawnik sprawnie znajdzie rozwiązanie wobec zaistniałych potrzeb.\nW sytuacji, gdy potrzebujemy w naszej pracy nadać pewnym dokumentom prawny charakter, musimy zwrócić się o pomoc do osoby jaką jest prawnik. Wykwalifikowany prawnik szybko odkryje rozwiązanie wobec zaistniałych potrzeb a dodatkowo opisze nam je w fachowy a oprócz tego prosty sposób.\nJeśli skorzystamy z usług zawodowego prawnika możemy być pewni, że mamy rzetelnie wykonaną pracę, na jaką składa się wiele lat doświadczenia. Zapoznając się z listą usług które oferuje dana kancelaria będziemy mogli dokonać selekcji względem tego, co w chwili obecnej potrzebujemy. Może zdarzyć się tak, że potrzebować będziemy sporządzanie umów, która to stanie się bardzo ważnym czynnikiem w czasie naszej pracy. W takim przypadku wystarczy skontaktować się ze specjalistą, który to z pewnością pomoże ci przygotować taką umowę, jaka będzie korzystna i profesjonalna.\nSporządzenie nawet takiego dokumentu jak regulamin posiadanego przez nas sklepu nie sprawia wielu trudności. Podczas spotkania z prawnikiem wystarczy, że przedstawimy wszelkie wytyczne jakie chcemy umieścić w owym regulaminie. W trakcie tworzenia tego typu dokumentu każdy prawnik bez wątpienia wesprze klienta względem dodatkowych treści, jakie muszą zostać umieszczone w takim, czy innym dokumencie. Będziemy mogli być 100%pewni, iż profesjonalista pomoże klientom w sprawny sposób wykonać taki dokument, jaki będzie licował z naszymi wymaganiami, jak również będzie się on opierał o wszystkie prawne standardy.


Podróże - wywiad z Marzeną Filipczak - Zwierciadlo.pl\nJedynie siedem kilo – tyle zwykle waży twój plecak. To mało jak na kilkumiesięczną podróż.\nW tej chwili nie robi mi już to różnicy, czy jadę na dwa tygodnie, czy na kilka miesięcy – zawsze mam w plecaku to samo: dwie pary spodni, długą spódnicę, kilka podkoszulków, polar, kurtkę przeciwdeszczową, niskie buty do trekkingu, chustę, trochę bielizny i kosmetyków. To wystarczy. Jeśli coś się zniszczy, wyrzucam i kupuję na targu nowe. A bieliznę czy T-shirty można wyprać w każdym miejscu. Oczywiście inaczej sprawy się mają na wędrówce, gdy niosę namiot, śpiwór, paliwo, prowiant itd. – wtedy mój plecak maksymalnie powinien ważyć 18 kilogramów. Przy cięższym wędrówka szybko staje się dla mnie udręką.\nAle chyba nie jest za przyjemnie, kiedy przy 40 stopniach upału musisz okryć się od stóp do głów?\nNa pierwszy rzut oka wydaje się to nieznośne. Ale kobiety w Iranie chodzą przecież w czadorze, pod którym mają chustę, manto, czyli rodzaj płaszczyka, a pod nim jeszcze bluzkę, do tego długie spodnie i zakryte buty. Obowiązujący tam hidżab nie jest konkretnym strojem, tylko zasadą ubierania się, która każe zasłonić kobiecie całe ciało z wyjątkiem twarzy i dłoni, ukrywając przy tym jego kształty. Ja zazwyczaj nosiłam długie luźne spodnie, przewiewną tunikę przed kolano, dużą chustę, ale też sandały odkrywające stopy, na co nikt mi nie zwrócił uwagi – było to więc całkiem znośne. Hidżab tak naprawdę dawał mi w kość jedynie w czasie nocnych podróży pociągiem czy autobusem – nawet śpiąc, musiałam uważać, by nie zsunęła mi się chusta. Podobnie jak Iranki, wiązałam ją więc wtedy pod szyją. Jeśli chce się podróżować swobodnie, trzeba przyjąć te wszystkie reguły, bo to my jesteśmy tam gośćmi.\nNazwałabym twoje podróżowanie ekstremalnym. Nie każdy jest w stanie spać na dworcu czy w pociągu postawionym na bocznicy, nie brać prysznica przez tydzień czy korzystać z wychodka w postaci dziury w ziemi.\nCzasami myślę, że jestem genetycznie przystosowana do podróżowania: zasypiam w każdych warunkach, zmęczenie czuję dopiero czwartej nocy spędzonej w środkach komunikacji, nie mam choroby lokomocyjnej, wysokościowej ani jet lagu, lubię dużo chodzić, mało jem i nigdy nie zatrułam się nawet w najbardziej lokalnych garkuchniach. Jedyny incydent miałam z kumysem w Kirgistanie – ale podobno po pierwszym razie choruje większość turystów, a potem żołądek się do niego przyzwyczaja. No i już nie płaczę, gdy nie mam jak umyć włosów przez tydzień, co kiedyś było dla mnie największym problemem związanym z podróżowaniem.\nUważam, że każdy ma swoją granicę niedogodności, po przekroczeniu której podróż szybko staje się koszmarem. Ja nie znoszę wyglądać jak fleja, nie znoszę śmierdzieć i nie znoszę karaluchów, chociaż często muszę je tolerować, bo nie mam wyjścia. Za to umyć się można w każdych warunkach – wystarczy choćby toaleta na dworcu i butelka wody.\nLecisz w konkretne miejsce, bo...?\nMam listę krajów, które chcę odwiedzić w pierwszej kolejności. Z różnych powodów, nie ma w tym żadnej zasady. Czasem usłyszę opowieść, zobaczę zdjęcie albo jakiś program, wpadnie mi w ucho nazwa. To jest taki „klik” w głowie i już. Kiedy więc trafi się tani bilet w jedno z tych miejsc, a ja mam akurat czas i odłożone pieniądze, to nie zastanawiam się, tylko go kupuję. I tak wrzesień spędzę z Boliwii – bilet kosztował jedynie 1200 zł.\nCały wywiad z Marzeną Filipczak przeczytasz w sierpniowym numerze SENSu\nMarzena Filipczak – dziennikarka, redaktorka, autorka książek „Jadę sobie. Azja. Przewodnik dla podróżujących kobiet”, „Lecę dalej. Tanie podniebne podróże” oraz „Między światami”. Więcej o Marzenie Filipczak i jej książkach:\nZwiązki LAT nie mieszkają ze sobą, nie dzielą się wydatkami, nie prowadzą wspólnie gospodarstwa domowego. Tak jakby trochę było się singlem, a trochę żyło się w parze. W zasadzie jest się w związku, tylko zachowuje się dużą autonomię. (Fot. iStock)\nRóżnie się o tej relacji pisze - czasami określa się ją jako „partnerstwo bez wspólnego mieszkania", czasem „związek na odległość". Niewątpliwie jest to związek, ponieważ para sama określa siebie jako parę. Często jest też tak, że inni także wiedzą, że „tych dwoje" to para, chociaż każdy z nich mieszka w swoim mieszkaniu. Poza tym takie związki cechuje często trwałość i brak przypadkowości oraz monogamiczność. Dwoje ludzi utrzymuje także relacje seksualne, które nadają cechę intymności takiemu związku. To taki typ związku, w którym wydaje się, że „ma się ciastko i je się ciastko", czyli zachowuje się dużą niezależność, przy jednoczesnym byciu w zaangażowanej relacji.\n„Jestem na piątym roku studiów i jeszcze mieszkam z rodzicami, tak samo jak moja dziewczyna - pisze Jakub. - Każdy z nas ma swój pokój. Rodzice też liberalnie podchodzą, czasem ja śpię u niej, czasem ona u mnie. Najczęściej, kiedy nie ma ich w domu, tak jest wygodniej. Każde z nas trochę pracuje, ale to są staże, jakieś praktyki, zlecenia, nie starczy na to, żeby uskładać na wynajem. Nie ukrywam, że mieszkanie z rodzicami ma też zalety, bo nie muszę się martwić o rachunki. Ale tak poważnie myślimy, żeby po studiach, jak znajdziemy pracę, sobie coś wynająć na początek, pomieszkać razem, spróbować żyć na własny rachunek. A potem, kto wie, jak się to potoczy, może ślub i rodzinka?”, dodaje.\n„To nie jest łatwe pytanie, dlaczego mieszkamy osobno - mówi Sylwia. - Z jednej strony mam wrażenie, że się bardzo kochamy, z drugiej - każdy z nas jest po kilku nieudanych związkach. Jakaś taka duża ostrożność się narodziła. Ja się boję, że to się i tak z czasem rozpadnie. Dlatego wolę budować coś powoli. Ale czas płynie szybko i jesteśmy ze sobą razem, pomieszkujemy ze sobą od dwóch lat. To jest problem bardziej dla naszego otoczenia niż dla nas. Jesteśmy już dobrze po trzydziestce i nasi rodzice rozumieją tę rezerwę, ale znajomi traktują jak związek-nie związek, niby razem, a nie do końca. Pytają o ślub, o mieszkanie, dzieci, a nam w sumie jest dobrze tak, jak jest”, dodaje.\nIm jesteśmy młodsi, tym bardziej związek typu LAT postrzegamy jako etap przejściowy do wspólnego mieszkania. Niektórzy badacze zajmujący się tym zjawiskiem sugerują jednak, że relacje typu LAT kończą się szybciej niż związki kohabitacyjne. Im jesteśmy starsi, tym trudniej zdecydować się nam na wspólne zamieszkanie. Możemy kochać i być kochanymi. Realizować siebie zawodowo czy w zakresie pasji - bez kolizji, bez niepotrzebnych konfliktów i napięć. Każdy wraca do swojego domu, jeśli taką ma potrzebę. Być może to nowa forma nieformalnego związku odzwierciedla rozdarcie współczesnego świata – z jednej strony dążenie do samorozwoju, niezależności, równości, a z drugiej strony do chęci bycia kochanym, utrzymywania bliskiej, intymnej więzi i otrzymywaniem wsparcia. Każda para musi się jednak zastanowić, gdzie te granice między zależnością i niezależnością postawić.\nSięganie po substancję psychoaktywną czy kompulsja, czyli natrętne wykonywanie pewnych czynności spowodowane wewnętrznym przymusem – jest zawsze metodą uniknięcia problemów i trudnych emocji.(Fot. iStock)\nKiedy Mały Książę rozmawiał z Pijakiem, ten wyznał mu, że pije, bo chce zapomnieć. Zapomnieć, że się wstydzi. „Czego się wstydzisz?” – spytał Mały Ksiażę. „Wstydzę się tego, że piję” – odparł Pijak.\n– Przepiłem 20 lat swojego życia – mówi Maciej Kiełbasiński, neofita, instruktor terapii uzależnień. – Długo wydawało mi się, że piję tak jak wszyscy: dla towarzystwa, poprawy humoru, żeby ukryć swoją nieśmiałość, nadwrażliwość, lęk przed kobietami. Po kieliszku stawałem się duszą towarzystwa, byłem pierwszym po Bogu, miałem przyjaciół, dziewczyny, dobrą zabawę. Moje życie składało się na przemian z pijackich ciągów i okresów odrabiania strat. Przez wiele lat wydawało mi się, że umiem pogodzić moje uzależnienie z normalnym funkcjonowaniem; skończyłem szkołę, dostałem się na studia, zacząłem zarabiać pierwsze pieniądze. Po coraz dłużej trwających ciągach starałem się wyhamować, „zebrać do kupy”, żeby po raz kolejny udowodnić sobie, że nie jestem zerem. Udawało mi się nie pić przez kilka miesięcy. Mówiłem sobie wtedy: ”Nie jest ze mną tak źle, potrafię obyć się bez alkoholu”. Ożeniłem się, bo liczyłem, że jak będę mężem, ojcem – przestanę pić. Podziałało, ale na krótko. Przychodził taki dzień, że musiałem się napić. Swoje alkoholowe ciągi planowałem ze szczegółami: brałem zwolnienie z pracy – 6 dni, dokładnie zaplanowane: trzy na picie, dwa na kaca, jeden na dojście do siebie. Kupowałem w sklepie wódkę, zwykle kilka butelek na zapas, żeby nie zabrakło, i kilka piw na kaca, bo tak się trząsłem, że utrzymanie w rękach szczoteczki do zębów stawało się problemem. Przy tym im więcej piłem, tym lepiej funkcjonowałem w świecie zewnętrznym. Miałem coraz lepszą pracę, więcej pieniędzy. To utwierdzało mnie w przekonaniu, że nałóg w niczym mi nie przeszkadza, a nawet że jestem lepszy od innych, mądrzejszy, sprytniejszy. Ale w głębi duszy czułem coraz większą pustkę.\nTak naprawdę nie jest istotne, czy przedmiotem uzależnienia jest alkohol, narkotyk, papieros, lekarstwo, jedzenie, seks, hazard, praca… Sięganie po substancję psychoaktywną czy kompulsja, czyli natrętne wykonywanie pewnych czynności spowodowane wewnętrznym przymusem – jest zawsze metodą uniknięcia problemów i trudnych emocji. Dążeniem do chwilowej poprawy nastroju, próbą ukrycia niskiego poczucia własnej wartości, a w konsekwencji ucieczką od życia i samego siebie.\nUzależnienie emocjonalne, czyli nałóg potrzebny do regulacji uczuć\n– Osoba uzależniona nie potrafi zidentyfikować się ze swoimi emocjami. Albo próbuje je ukryć, albo postępuje wbrew nim – mówi Maciej Kiełbasiński. – To potęguje konflikt wewnętrzny, prowadzi do kompulsywnych zachowań czy konieczności sięgnięcia po substancję psychoaktywną. W ten sposób izoluje się od świata, popada w samotność, pozostając sam na sam ze swoim nałogiem. Nabiera fałszywego przekonania, że świat i ludzie jej nie rozumieją. Tłumaczy sobie, że sięga po takie środki dlatego, że ma życiowe problemy, a nie zauważa, że to właśnie uzależnienie je powoduje. Boi się, że zostanie rozszyfrowana ta część jej prawdziwego „ja”, na które składa się także: bezradność, wrażliwość, potrzeba miłości i akceptacji. Ten lęk paraliżuje ją do tego stopnia, że ukrywa go pod przykrywką złości, agresji i gniewu, wywołując w swoim otoczeniu ciągłe uczucie niepokoju. Ludzie bojąc się, że uzależniony wpadnie w kolejny ciąg picia czy ćpania, starają się zejść mu z drogi, dać spokój i nie denerwować, a to stwarza komfort do trwania w nałogu. A przecież na tym najbardziej mu zależy.\nSystem iluzji i zaprzeczeń – nałogowy sposób manipulowania własnym myśleniem po to, by łudzić się, że nie jest się uzależnionym i że uzależnienie nie powoduje żadnych strat.\n– Cechą charakterystyczną każdego nałogu jest pewien mechanizm myślowy, który cały czas przekonuje chorego, że nie jest uzależniony. Dlatego za wszelką cenę chce odzyskać kontrolę nad zachowaniem lub substancją psychoaktywną – tłumaczy Maciej Kiełbasiński. – Najbardziej zdradzieckie są okresy pomiędzy ciągami, kiedy osoba uzależniona zachowuje się w sposób normalny. Przecież ktoś, kto przez dłuższy czas może powstrzymać się od picia, ćpania czy innych kompulsywnych zachowań – nie może być chory! Podejmuje więc kolejną próbę, mówiąc sobie, że wypije tylko jeden kieliszek wódki, raz zagra w ruletkę lub wypali tylko jednego skręta. Tym samym popycha pierwszą kostkę domina, która przewraca kolejną i kolejną, aż do kompletnego wycieńczenia organizmu lub... utraty wszystkich pieniędzy w kasynie. Kiedy udaje się wyjść z ciągu, zderza się z tymi konsekwencjami. Kolejny raz nie dotrzymał słowa, utracił zaufanie do siebie i zaufanie innych. Budzi się niskie poczucie własnej wartości, wstyd i potworny lęk. Osoba uzależniona powtarza sobie, że to był „ostatni raz”, ale bez profesjonalnej pomocy nie jest w stanie dotrzymać danego sobie słowa. Wszyscy uzależnieni zakłamują, racjonalizują i minimalizują swój problem.\nPoczucie kontrolowania uzależnienia\n– To mechanizm, z którym najtrudniej jest się rozprawić – mówi Kiełbasiński. – Pacjenci, którzy zgłaszają się na leczenie, ciągle wierzą, że ,,trochę się podleczą”, a dzięki terapii znajdą sposób na kontrolowanie swojego uzależnienia.\nZaburzone relacje z innymi ludźmi\n– Osoba uzależniona nie potrafi nawiązywać poprawnych relacji z otoczeniem. Traktuje innych instrumentalnie, przenosząc na nich odpowiedzialność za konsekwencje swojego nałogu – mówi Kiełbasiński. – Rodzina płaci jej długi, żona usprawiedliwia nieobecności w pracy, fakt uzależnienia wszyscy utrzymują w tajemnicy. Chory chce się do kogoś przytulić, pożalić nad swoim losem, czasem złoży jakąś nierealną obietnicę, która da bliskim nadzieję, że wszystko się ułoży. I... dalej korzysta z nałogu.\nW miarę postępującego uzależnienia, także pozytywne emocje – radość, zachwyt, poczucie sukcesu... – powodują tak silne napięcie, że osoba uzależniona musi się „znieczulić”: wypad do kasyna albo na zakupy dla uczczenia sukcesu, agresywny seks w nagrodę po okresie wymuszonej wstrzemięźliwości, kompulsywne objadanie się po udawaniu na przyjęciu, że „jem tyle co wróbelek”.\nEmocją, która nasila się w kolejnych etapach uzależnienia, jest wszechogarniający lęk. Żeby go łagodzić, osoba uzależniona coraz częściej sięga po substancję psychoaktywną czy ucieka się do innego kompulsywnego zachowania. Ulga „po zażyciu” jest coraz krótsza, a pojawiające się napięcie – silniejsze. Zduszone emocje pojawiają się szybciej, a powodów do niepokoju jest więcej, bo nałóg sieje coraz większe spustoszenie w życiu uzależnionego. W pracy zawala więcej spraw, ludzie mniej mu ufają. Ostatkiem sił próbuje zachować pozory normalności.\n– Po kilku latach picia zrezygnowałem z podejmowania długoterminowych zobowiązań, np. nauki języka, gry w tenisa – opowiada Maciej Kiełbasiński. – Wiedziałem, że nie stać mnie na systematyczność, bo ciągi były coraz dłuższe i nie byłbym w stanie sprostać zobowiązaniom. Poza tym obowiązki przeszkadzały mi w piciu. Całe moje życie zaczęło być podporządkowane chorobie. Zacząłem czuć nienawiść do samego siebie. W końcu stwierdziłem, że nie ma sensu trzeźwieć i postanowiłem zapić się na śmierć. Po dziesięciomiesięcznym ciągu sięgnąłem dna.\nCzym jest owo sięgnięcie dna w uzależnieniu? Czasami to jakieś traumatyczne wydarzenie: nagła choroba, wypadek samochodowy, strata pracy, pieniędzy, rodziny. Innym razem nakaz sądu do przymusowego leczenia albo czyjaś bezinteresowna pomoc, albo... spotkanie na swojej drodze kogoś, kto w uzależnionym dostrzeże człowieka.\n– Wtedy zwykle po raz pierwszy pojawia się poczucie własnej bezsilności wobec nałogu – mówi Adam Przywara, OFM, kapelan w Ośrodku Terapii Uzależnień. – To mistyczna chwila, w której cały świat się zatrzymuje.\n– Kiedy uzależniony widzi, że życie wymknęło mu się spod kontroli i zapanował w nim taki bałagan, że nie potrafi poskładać go w całość, pojawia się nadzieja, że gdzieś jest ktoś lub coś, co może mu pomóc – dodaje Maciej Kiełbasiński. – I zaczyna się gra o życie.\nZdaniem ks. Marka Dziewieckiego, autora artykułu: ,,Choroba alkoholowa, a zniewolenie sfery duchowej”, każde uzależnienie jest dążeniem do iluzorycznego, natychmiastowego szczęścia i pojawia się tam, gdzie brakuje szczęścia rzeczywistego. Chwytamy się go wtedy, gdy w sposób bolesny, choć często nieświadomy, doświadczamy, że droga, którą podążamy, prowadzi donikąd, jednak brak nam odwagi, by uznać ten fakt i zmienić swoje życie. Przy użyciu substancji psychoaktywnej lub nałogowego zachowania wprowadzamy się więc w odmienny stan świadomości, ograniczając tym samym wewnętrzną wolność i gubiąc sens życia, czyli podstawy swojej duchowości. Uzależnienie niszczy wolność emocjonalną, intelektualną, zabija wrażliwość. Człowiek w szponach nałogu oszukuje samego siebie. Najważniejsze dla niego staje się zapewnienie sobie komfortu, by tkwić w uzależnieniu. Nawiązuje toksyczne relacje – solidaryzuje się z innymi uzależnionymi i manipuluje ludźmi. Zamiast rozwiązywać problemy, ucieka przed nimi w nałóg.\nGdzie powinien szukać rozwiązania? W powrocie do duchowości. To ona jest odpowiedzią na nurtujące go pytania i lekarstwem na paraliżujące lęki. Pomaga stworzyć dojrzałą hierarchię wartości, a relacje opierać na miłości i odpowiedzialności.\nNie wystarczy abstynencja. Leczenie to nie tylko przezwyciężenie mechanizmów nałogu, lecz zmiana postawy wobec życia. Na początku musi być świadoma decyzja, że do radzenia sobie z problemami nie potrzeba już alkoholu czy narkotyków. Ale żeby to osiągnąć, konieczne jest zajrzenie w głąb swej duszy.\nZdaniem Adama Przywary, uzależnienie to choroba braku miłości. Maciej Kiełbasiński zaś uważa, że wynika ona z nieznajomości samego siebie, realizowania w sposób przymusowy wartości, które są sprzeczne z tymi, jakie uzależniona osoba wyznaje, nieumiejętności nawiązywania kontaktów z innymi ludźmi. Ale obydwaj zgodnie twierdzą, że drogą wyjścia z nałogu jest drugi człowiek.\n– W rozwoju duchowym zawsze chodzi o spotkanie: z Bogiem, z drugim człowiekiem. Spotkanie, które nas zmieni, np. ustali na nowo to, co dla nas istotne w życiu – mówi Adam Przywara.\nPo latach walki ze swoim demonem osoby uzależnione wiedzą wszystko o mechanizmach i znakach ostrzegawczych, zaliczają kolejną terapię, pobyt w następnym ośrodku, znają swoje słabości, ale i tak wracają do nałogu, bo brakuje im wiary w coś, co ich utrzyma w stanie abstynencji, duchowego pogłębienia, odnalezienia sensu życia. Potrzebny jest ktoś, kto w umiejętny sposób ukaże im prawdę o nich samych.\n– Kiedy otrzymujesz pomoc z zewnątrz, gdy zauważasz innych ludzi, którym udało się wyjść z nałogu, budzi się wiara. Zaczynasz ufać, że w tym względzie są mądrzejsi od ciebie i sięgnięcie po ich doświadczenia pozwoli ci na wyjście z samotności, budowanie swojego życia od nowa, krok po kroku – mówi Maciej Kiełbasiński.\nAdam Przywara jako kapelan w ośrodku uzależnień pełni rolę pośrednika między uzależnionymi a Bogiem.\n– Nieważne, czy i w co wierzysz – mówi im. – Spróbuj zastanowić się, czy jakaś Siła Wyższa – jakkolwiek ją pojmujesz – nie była w przeszłości obecna w twoim życiu.\nDoskonale pamięta Pawła, 26-letniego narkomana, który pięciokrotnie próbował popełnić samobójstwo. Ostatnim razem wypił butelkę „Kreta” (silnie żrącej substancji) i poczuł wtedy, że coś każe mu iść do ludzi. Była noc. Wybiegł z domu i poszedł na stację benzynową. Tam zemdlał. Cudem go uratowano. Po pobycie na oddziale psychiatrycznym, trafił do Ośrodka Terapii Uzależnień. W ramach praktyki pracy zajmował się umierającymi w hospicjum.\n– Przez dwa tygodnie widziałem go codziennie w kaplicy – opowiada kapelan. – Szlochał, a ja czułem, że dzieje się w nim coś ważnego. W czasie rozmowy okazało się, że zaczął analizować swoje życie. Poczuł, że tamtej nocy kierowała nim jakaś siła większa od niego. To był początek zmiany. Zaczął odkrywać, kim jest i czego naprawdę pragnie.\nChorzy, którym udało się wyrwać z matni nałogu, przyznają: gdy po wielu latach uzależnienia budzisz się do życia, nie wiesz, kim jesteś. Emocjonalnie znajdujesz się na etapie, na którym to się zaczęło.\n– Kiedy podjąłem leczenie w ośrodku terapii uzależnień, miałem czterdzieści lat – mówi Maciej Kiełbasiński. – Jednak emocjonalnie byłem na etapie 14-latka, bo to właśnie wtedy sięgnąłem po pierwszy kieliszek.\nZaczyna się dość skomplikowany proces. Najpierw pojawia się radość, że udało ci się pozbyć obsesji, która towarzyszyła uzależnieniu. Po dwóch, trzech latach wychodzenia z jakiegokolwiek nałogu, rozglądasz się dookoła i dostrzegasz, że większość decyzji, jakie w życiu podjąłeś, była temu podporządkowana. Po raz pierwszy jasnym wzrokiem patrzysz na swojego partnera, dzieci, przyjaciół, pracę i zadajesz sobie pytania: „Co ja tu robię? Kim jestem?”. Znika poczucie winy, odkrywasz, że inni także mają swoje wady i swoje problemy. Twoje życie nabiera sensu, zaczynasz powoli rozumieć siebie, a tym samym świat, który cię otacza.\n– Żeby odważyć się być sobą, ujawnić światu swoje mocne strony, ale także własne słabości, musisz przełamać lęk przed odrzuceniem – mówi Kiełbasiński. – Skonfrontować się z tym wszystkim, przed czym uciekałeś w uzależnienie. Następnym krokiem jest bolesne rozliczenie się z przeszłością. Trzeba stanąć oko w oko z cierpieniem odczuwanym z powodu zaprzepaszczonych spraw, zmarnowanych okazji i porzuconych celów. W takich chwilach warto posiąść umiejętność rezygnacji: nie na dziś czy jutro, ale na zawsze. Musisz pogodzić się z faktem, że pewnych rzeczy już nie odzyskasz, niektórych wydarzeń nie cofniesz, a życie toczy się dalej i trzeba wziąć za nie pełną odpowiedzialność.\nCo jeszcze? Kiedy obudzisz się ze złego snu, być może będziesz za wszelką cenę pragnął, żeby odzyskał spokój ktoś bliski, ktoś, kto cierpiał z powodu twojego uzależnienia przez całe lata, np. twoja matka, która nie dożyła momentu, kiedy przestałeś pić. Poczujesz się wtedy bezradny, no bo jak przekazać jej wiadomość, że z tobą już wszystko w porządku? Może twój partner, który dzielnie trwał przy tobie, gdy byłaś uzależniona od zakupów, albo przegrałaś w kasynie wszystkie swoje oszczędności, nagle odszedł, rzucając ci na do widzenia: „Teraz już poradzisz sobie beze mnie”. Być może w pierwszej chwili pomyślisz: „Jak on mógł mi to zrobić?! Nie warto było się leczyć”, może nawet pojawi się myśl o powrocie do uzależnienia... Ale po chwili przyjdzie refleksja: „Zrobiłam to dla siebie. Skoro udało mi się wyjść z nałogu, poradzę sobie ze wszystkim”. To pierwszy znak pojednania ze sobą, zgoda na swoją przeszłość. Powoli zaczniesz rozpoznawać, co jest dla ciebie ważne: miłość, dobroć, akceptacja, prawda, szczerość, otwartość, zamiast: manipulacji oraz oszukiwania siebie i innych.\n– Na początku ważne jest, żeby nie czuć się samotnym – mówi Maciej Kiełbasiński. – Najbliżsi wydają ci się obcy, często nie rozumieją, że sama ich obecność i miłość nie pomogą ci w leczeniu, że musisz iść na terapię, do grupy wsparcia, do ludzi, którzy podzielą się swoim doświadczeniem. Zaczynasz naprawiać swoje relacje z bliskimi, znajdujesz nowych przyjaciół...\nJednego musisz się nauczyć: prawidłowo odczytywać własne emocje i uczucia w danej chwili, bo dopiero wtedy możesz kontrolować swoje zachowanie. Jeżeli wstałeś lewą nogą, będziesz mógł skorygować plan dnia tak, żeby uniknąć nieprzyjemnych sytuacji. Może zrezygnujesz ze spotkań z ludźmi, którzy źle na ciebie wpływają, przełożysz na inny termin zajęcia, które wymagają odpowiedniego nastroju czy koncentracji, a tym samym oddalisz od siebie możliwość powrotu do uzależnienia.\n– Bo przecież nie chodzi o substancję czy zachowania, od których byłeś uzależniony, tylko o pewien stan emocjonalny, który te zachowania lub przymus sięgnięcia po substancję powodował – dodaje Maciej Kiełbasiński. – Jeśli wiesz, jakie sytuacje wywołują twoje konkretne emocje, potrafisz nad nimi zapanować. Do dziś czasami ludzie zarzucają mi, że martwię się przede wszystkim o siebie. Tak, bo moje emocje są najważniejsze – zapanowanie nad nimi daje mi poczucie bezpieczeństwa. Jeśli mam dobry kontakt z samym sobą, mam dobry kontakt także ze światem.\nPostęp w rozwoju duchowym widać po tym, z jaką dojrzałością podchodzisz do życia. Kiedy byłeś w nałogu, towarzyszyła ci niepewność, teraz – spokój.\n– Wynika on w dużej mierze z powierzenia życia czemuś lub komuś większemu od nas samych – tłumaczy Adam Przywara.– A także z akceptacji swojej niedoskonałości. W duchowości jest miejsce i na smutek, i na radość, na rozgoryczenie i nadzieję, na upadek i powstanie. Bóg akceptuje słabość człowieka.\n– Uzależnienie może dotknąć każdego, i wierzącego w jakąś konkretną religię, i agnostyka, i ateistę… – tłumaczy Kiełbasiński. – Jeżeli ktoś uważa inaczej, powinien wyzbyć się egocentryzmu. Ludzie czasem sądzą, że alkoholizm, hazard czy narkomania mogą przydarzyć się innym, ale nie im. Uważają się za lepszych i podejmują ryzyko „pierwszego razu” – pierwszy kieliszek, pierwszy pobyt w kasynie, pierwszy skręt… no bo przecież nic się nie stanie.\nKiedy jest już za późno, gdy już tkwisz w uzależnieniu po uszy, potrzebujesz wiary, która może ci dać siłę do wydostania się z pułapki nałogu.\n– Przełomowy moment uznania swej bezsilności, bez zaakceptowania której pozbycie się nałogu staje się niemożliwe, wiąże się z tym, że człowiek „bez siły” musi posiąść moc z zewnątrz – mówi Kiełbasiński. – To może być grupa ludzi, ośrodek terapeutyczny czy Bóg w koncepcji chrześcijańskiej. Kiedy posiądziesz dar wiary, zaakceptujesz, że to nie ty jesteś Bogiem i nie od ciebie zależy końcowy efekt twoich starań czy postawionych sobie celów. Ty możesz jedynie planować działania, ale efekty pozostawiasz opiece boskiej, losowi,– jakkolwiek chcesz to nazwać. Taka postawa zapewni ci wewnętrzną równowagę, spokój duszy, bo przestajesz zmagać się z życiem i jego przeciwnościami, tylko akceptujesz wolę tej siły wyższej wobec ciebie. A kiedy twoje wnętrze przestanie być zapieczone przymusem osiągania tego, czego chcesz, to okaże się, że zostanie ci to po prostu ofiarowane.\nCzy grozi ci uzależnienie? Sygnały ostrzegawcze:\nObniżanie napięcia emocjonalnego, pocieszanie się, nagradzanie przy użyciu substancji psychoaktywnej (alkoholu, narkotyków) lub zachowań kompulsywnych (przymusu gier hazardowych, seksu, zakupów).\nUnikanie sytuacji stresujących i „wyręczanie się” innymi ludźmi w załatwianiu swoich spraw oraz rozwiązywaniu własnych problemów.\nWielokrotnie podejmowane, nieudane próby rzucenia nałogu, charakteryzujące się powtarzaniem bez przerwy tych samych mantr: „muszę ograniczyć palenie”, „muszę przestać chodzić na zakupy” itd.


Firma pozycjonowanie | Z4Y.pl\nTemat rozpoczęty przez drabcio, 2019-10-30 o 18:23:45\nPost #403303 użytkownika drabcio\ndrabcio Użytkownik Posty: 2\n2019-10-30 o 18:23:45\nDzień dobry. Poszukuję jakiejś firmy, której specjalnością jest pozycjonowanie stron Sosnowiec. Dajcie znać, jeśli jesteście w stanie coś polecić. Post edytowany 2019-11-05 o 16:30:06 przez drabcio\nPost #403317 użytkownika miseczkowa\n2019-10-30 o 23:09:22\nA wiesz na jakiej zasadzie dzialają agencje marketingowe? Ja korzystalam z uslug http://agencjawomm.pl/ bo chcialam zoptymalizowac dzialania i zwiekszyc sprzedaz produktow. probowalam wczesniej reklamy samodzielnie ale efekt dosc marny, tu jednak trzeba miec wiedze mozliwosci i umiejetnosci by zrobic to jak nalezy. Zalezalo mi by dzialania byly naturalne i spontaniczne a nie sztuczne i wyuczone. Poza tym trafienie do odpowiedniej grupy docelowej to tez nie taka prosta sprawa a im jednak sie udalo 😀 Dzialania jakie podjeli to nie tylko pozytywny wydzwiek ale tez neutralizacja negatywow, komunikowanie uzytkownikom na forach o dzialaniu naszej firmy oraz opiniowanie w googlu.\nPost #403335 użytkownika dewayne72\n2019-10-31 o 17:24:18\nTaka firma będzie na pewno potrzebna osobom, które prowadzą własną działalność.\nPost #404303 użytkownika kretka\n2019-12-02 o 21:56:44\nja moge polecic agencje, z ktorej uslug korzystalam http://marketingowcy.com.pl/ prowadzą kampanie kompleksowo, w oparciu o szerokie spektrum dzialania, zajmuja sie pozycjonowaniem, marketingiem szeptanym, kampaniach w google oraz wiele innych\nPost #404416 użytkownika Inatka93\nInatka93 Użytkownik Posty: 228\n2019-12-06 o 13:44:28\nNic dziwnego, że interesuje Cię pozycjonowanie stron , gdyż jest to dziś najlepsza internetowa reklama. Moim zdaniem dobrze zrobisz, zgłaszając się do IT Holding, którzy w swojej pracy starają się maksymalnie wykorzystać możliwości sieci, ale i szeroko pojętych narzędzi analitycznych. Zarówno SEO jak i SEM mają w małym paluszku.\nPost #404610 użytkownika Ratinella\nRatinella Użytkownik Posty: 12\n2019-12-12 o 22:49:53\nJeśli chodzi o pozycjonowanie to bardzo dobrą firma jest agencja proformat z Wrocławia https://www.proformat.pl Projektowali mi stronę, potem optymalizowali no i pozycjonowali ;)\nPost #404783 użytkownika Leigh49\n2019-12-19 o 21:31:08\nMoże być to dobra oferta. Dobre pozycjonowanie to świetne usługi.\nPost #404973 użytkownika Gospodarz\n2020-01-01 o 15:20:23\nNo w ogóle pozycjonowanie stron to zaawansowane działania, których nie każdy potrafi zrozumieć. Mi samemu było ciężko dlatego wreszcie zwróciłem się do firmy https://itholding.pl i już mam spokój, bo oni wszystko robią.\nPost #404991 użytkownika Lex13\nLex13 Użytkownik Posty: 3\n2020-01-02 o 15:31:05\nNie wiem czy to musi być akurat firma z Sosnowca. Zobacz sobie tutaj ranking najlepszych firm. https://interaktywnie.com/biznes/artykuly/raporty-interaktywnie-com/raport-interaktywnie-com-interaktywne-agencje-marketingowe-2019-258567 Może coś wybierzesz stąd ;)\nPost #405068 użytkownika billl\nbilll Użytkownik Posty: 101\n2020-01-06 o 03:48:50\nJeśli skuteczne pozycjonowanie stron to na pewno agencja https://virtualpeople.pl/ pomoże. Mają bardzo duże doświadczenie, z roku na rok coraz bogatsze a to przekłada się też na coraz większą jakość usług. Mogą klientom naprawdę wiele zaoferować jeśli mowa o marketingu w sieci, tworzeniu stron, sklepów, copywritingu czy tworzeniu logotypów dla firm.\nPost #405098 użytkownika Leigh49\n2020-01-07 o 17:23:17\nA może coś takiego jak tu będzie ok https://ibb.media/bariera-widocznosci/pozycjonowanie/pozycjonowanie-stron-internetowych/ ? Co na ten temat sądzicie? Ja się właśnie bardzo poważnie zastanawiam nad taką możliwością...\nPost #405590 użytkownika blabl\n2020-01-29 o 09:53:20\nbardzo fajnie na pozycjonowanie moze tez zadzialac wizytowka w google, ja mialem niedawno zakladana, oczywiscie skorzystalem z profesjonalnych uslug http://wizytowkawgoogle.pl/ sam bym tego nie ogarnal a dzieki nim wszystko jest zrobione z wielka starannoscia i jak nalezy, fajny opis wizytowki, zdjecia, wszystko dopracowane na maxa i z duzym zaangazowaniem aby jak najlepiej przedstawic moja firme\nPost #405687 użytkownika szalonadzewoja\nszalonadzewoja Użytkownik Posty: 38\n2020-01-31 o 23:33:34\nczasem nie trzeba wynajmowac takiej firmy do pozycjonowania, mozna zrobic to samemu 😀 ja tak zaczynalam. serwer na nazwa.pl dobra strona i dzialalam w sieci 😀\nPost #406843 użytkownika marsh\n2020-03-16 o 10:15:13\nOprócz pozycjonowania zadbaj też o dobre programy w twojej firmie.\nNa pewno nie powinno zabraknąć programu do ochrony danych\nkoniecznie sobie sprawdź i nie zapomnij też o firmowych smartfonach czy tabletach.\nWarto myśleć o wszystkim.\nPost #406886 użytkownika cortney28\ncortney28 Użytkownik Posty: 4\n2020-03-17 o 15:32:50\nPozycjonowanie to ważny element marketingu, który zapewnia dobre efekty.\nPost #410573 użytkownika zonder\nzonder Użytkownik Posty: 5\n2020-08-12 o 10:18:21\nOd kilkunastu miesięcy pozycjonowaniem moich dwóch firmowych stron zajmuje się agencja https://www.extraseo.pl/pozycjonowanie-stron-krakow.php i serdecznie polecam, bo efekty są widoczne i właśnie na takiej współpracy zawsze mi zależało. Nie mam pojęcia jak u nich z mocami przerobowymi, ale warto sie skontaktowac i dowiedziec sie wiecej. Pozycjonowanie się opłaca.\nPost #410583 użytkownika mewa\n2020-08-12 o 13:19:12\nNa rynku jest ich teraz bardzo dużo.\nPost #410592 użytkownika greenfelderkeith\ngreenfelderkeith Użytkownik Posty: 6\n2020-08-12 o 17:46:19\nHobby: lampy stojące\nPozycjonowanie trochę kosztuje, ale za to faktycznie działa i przynosi korzyści.\nPost #410603 użytkownika antonerau\n2020-08-13 o 11:23:03\nPozycjonowanie stron internetowych jest bardzo ważne, jeżeli chcemy mieć więcej zapytań ze strony klientów.\nPost #411005 użytkownika Marienna2\nMarienna2 Użytkownik Posty: 116\n2020-08-28 o 13:03:06\nZ własnego doświadczenia polecam wam firmę https://www.pozycjonowanie-katowice.net U mnie się sprawdziła i ma bardzo dobre opinie jeżeli chodzi o pozycjonowanie stron oraz sklepów internetowych.\nPost #411557 użytkownika adik356\n2020-09-22 o 20:06:03\nJeśli Katowice to u nich https://www.bombastudio.pl/pozycjonowanie-stron-katowice/ , nie słyszałam o lepszych w temacie, a ich działania są skuteczne i długotrwałe. Masz jako klient dostęp do monitorowania efektów ich działań, oni z kolei indywidualnie podchodzą do każdego zlecenia.\nPost #413032 użytkownika martt\n2020-11-13 o 15:08:45\nZdecydowanie warto zadbać o dobry content, kluczowe jest budowanie marki danej firmy. Przekładać się to będzie na większą rozpoznawalność, widoczność w internecie, a tym samym pozyskiwanie potencjalnych klientów. Dobrze powierzać takie działania profesjonalnym agencjom jak http://blog.sklep.pl/ . Ich podejście to optymalizacja działań, oszczędność pieniędzy, a tym samym szybsza realizacja celów sprzedażowych.


ero-sfera: Podróż w poszukiwaniu namiętności – cz. 4 – Wrocławia ciąg dalszy + zdjęcia od Rielle!\nPo drugiej stronie łóżka, akcja przebiegała bliźniaczo. Po słowach Michała, Roksana rozwiązała swój króciutki szlafroczek i zrzuciła go na ziemię, zostając zupełnie nago. Podobnie jak Olga na Michała, tak i Hubert na swoją masażystkę wpatrywał się przez krótką chwilę z otwartymi z zaskoczenia i zadowolenia ustami. Dopiero teraz ujrzał, jak kształtne i jędrne piersi ma Roksana. Do tego stwierdził, że kostium nie wyolbrzymiał ich ani trochę – one po prostu były takie duże, mimo tak drobnej sylwetki kobiety. Niżej ukazywał się zarys ślicznej muszelki, nieco wilgotnej zapewne od niedawnej kąpieli, choć może i podniecenie miało w tym swój udział. Oczywiście Roksana, tak jak i jej zawodowy partner, była dokładnie wydepilowana. Co więcej, jej ciało było idealnie opalone, bez choćby minimalnego śladu po bieliźnie. Hubert nie mógł oderwać wzroku od swojej masażystki… Nie mógł też uwierzyć w szczęście jakie ich spotkało, po zdecydowaniu się na akurat ten salon masażu.\nMałżeństwo z zamyślenia wyrwał głos Michała, który zaczął kontynuować przekazywanie informacji.\n-To, że my jesteśmy nago, nie oznacza, że wykonujemy z Państwem wszystko co chcecie. Jesteśmy profesjonalistami i swoją pracą traktujemy bardzo poważnie – rzucił porozumiewawcze spojrzenie w stronę Roksany, która mu przytaknęła – także jeśli liczycie Państwo na seks, to od razu mówię, nie ma takiej opcji. Oczywiście nie mamy wpływu na to, że ten masaż prowadzi czasem, a w zasadzie prawie zawsze, do osiągnięcia orgazmu, więc proszę się z tym nie krępować i nie powstrzymywać. O to w tym wszystkim chodzi, by odprężyć się maksymalnie. Czasem i nam zdarza się nie wytrzymywać napięcia, ale w takich sytuacjach najczęściej przerywamy na chwilę masaż. Czy to wszystko jest jasne?\n-Tak – odpowiedzieli chórem Hubert i Olga\n-Tak więc, znając te zasady, decydują się Państwo na ten typ masażu? – zapytał dla pewności Michał, choć wiedział, że z tego momentu praktycznie nikt już się nie wycofuje\n-Tak! – niemal wykrzyknęli w odpowiedzi\n-Super – uśmiechnął się – jednak do tego masażu potrzeba nam nieco więcej miejsca i specjalne nakrycie, gdyż stosujemy w nim bardzo dużo gęstych olejków. Czy możecie Państwo na chwilę wstać? – poprosił\nMałżeństwo podniosło się z łóżka, a masażyści przygotowali dla nich specjalne miejsca. Na Olgę czekało specjalnie przyścielone łóżko, a na Huberta, duży materac rozłożony na podłodze.\n>Brunetka, zgodnie z zaleceniami Michała, położyła się na brzuchu, lokując się na samym środku łóżka. Czekała z niecierpliwością na to, co zaraz miał serwować jej masażysta. Była podniecona na samą myśl, że swoim ciałem będzie dotykał ją zupełnie obcy dla niej mężczyzna. Czuła, jak cała aż drży, czekając na to, co za chwilę miało nadejść. Tymczasem Michał wziął ze sobą miskę, w której znajdował się gęsty olejek, odpowiedni do tego typu masażu i wszedł na łóżku, siadając tuż przy nogach Olgi. Nabrał dużą ilość ciepłego płynu w dłonie i rozsmarował go po plecach i pośladkach kobiety, po czym dołożył jeszcze trochę na nogi, ręce i krocze kobiety. Kiedy już brunetka cała świeciła się od olejku, mężczyzna nabrał ponownie sporą jego ilość na dłonie i zaczął wcierać go w swoje ciało. Dokładnie naoliwił sobie ręce, klatę, brzuch, okolice intymne wraz z penisem i nogi. Po tym zabiegu, oboje świecili się niemal identycznie. Michał odstawił więc na podłogę misę z płynem, by nie przeszkadzała im w trakcie masażu i zaczął zbliżać się swoim ciałem do ciała kobiety. Olga czując, że nadchodzi już nieodwołalnie etap masażu, aż wtrzymała oddech. Gdy poczuła dotyk klatki piersiowej masażysty na swoich plecach, mimowolnie drgnęła i wypuściła powietrze. Stało się – pomyślała – ktoś inny poza moim Hubertem będzie dotykał i wtulał się w moje ciało…\nMichał najpierw ostrożnie, błądził swoją klatką piersiową po plecach i pośladkach kobiety. Nie śpieszył się. Wiedział, że w masażu pośpiech to najgorszy doradca. Powoli dokładał kolejne partie ciała do dotyku. Najpierw ramionami otarł się o ramiona brunetki, później zaczął przesuwać się ku górze, aż jego biodra dotknęły pośladków kobiety. Zatrzymał się i wycofał, zanim jego penis dotarł do ciała masowanej. Nie chciał jej tak od razu spłoszyć. Odwrócił się i zaczął swoją umięśnioną klatą dotykać i uciskać nogi Olgi. Czuł, że kobieta już odpływa i wszystkie jej zahamowania dawno już zostały przełamane. Złapał więc dłońmi za stopy kobiety, złączył je razem i ułożył się nad nimi, kładąc swoje ciało na ciele kobiety. Tym razem już nie było odwrotu. Jego penis znalazł się w okolicach pośladków i wraz z jego biodrami, mocno naciskał na smukłe, dziewczęce ciało. Olga czując obcego kutasa na sobie jęknęła cichutko. Do był pierwszy poza Hubertem penis, który dotykał jej ciała. W dodatku tuż przy pośladkach… Masażysta nie zatrzymywał się jednak i nie rozmyślał nad tą chwilą. Posuwistymi ruchami odpychał się i przyciągał, jeżdżąc swoją klatą i brzuchem po nogach kobiety. Olga czuła, jak międzyczasie jego penis przesuwa się spod pośladków aż pod jej kark, by po chwili wrócić ponownie pod pośladki. W tym całym masażu przestała skupiać się na odczuwanej przyjemności z nacisku ciała na ciało, a zastanawiała się jedynie, gdzie teraz zawędruje pokaźnie przyrodzenie Michała. Jednak samo to wystarczało, by niemal odpływała gdzieś daleko wraz z kolejnymi falami podniecenia. W pewnym momencie Michał obrócił się ponownie w tą samą stronę co Olga, rozszerzył jej nogi i zaczął kłaść się na niej, docierając swoim penisem do tyłeczka kobiety. Najpierw powoli opuścił go na rowek łączący oba pośladki, po czym zjechał nim niżej, docierając w okolice, cieknącej już z podniecenia sokami, muszelki. Brunetka drgnęła i jęknęła, czując, gdzie znalazł się właśnie sprzęt jej masażysty. Michał jednak dalej się nie zatrzymywał i już po chwili ocierał się o Olgę, wędrując po całym jej ciele. Jego penis znajdował się raz na plecach, raz na pośladkach, a czasem i na nogach kobiety. Jego masaż był oddaniem jego emocji. Suwał się jak w transie, błądząc swym ciałem po kobiecie. Obrócił się na drugą stronę, by swoimi umięśnionymi plecami i pośladkami wymasować Olgę. Będąc cały czas w ruchu, masował dokładnie całe jej ciało przy wykorzystaniu ucisku swoje ciała. W pewnym momencie poprosił kobietę, o obrócenie się na plecy. Olga tej chwili bała się najbardziej. Bała się, że nie wytrzyma i rzuci się na masażystę swoimi pocałunkami. Że zacznie go obejmować i będzie pragnęła się z nim kochać. Była spięta.. tak naprawdę wolałaby się nie obracać. Nie mogła jednak teraz zrezygnować i przerwać masażu.\nObróciła się więc powoli na plecy i popatrzyła na swojego masażystę. Ten zdawał się być niewzruszony całą sytuacją, co nieco dodało otuchy kobiecie. No tak, w końcu on jest profesjonalistą, co tam dla niego taka kobieta jak ja… - dopiero teraz zdała sobie z tego sprawę i już na spokojnie, rozluźniona, ułożyła się wygodnie na plecach. Michał sięgnął po oliwkę i wysmarował dokładnie ciało Olgi tak samo jak wcześniej z tamtej strony. Polał też trochę siebie, aby nie było za mało poślizgu i odłożył naczynie ponownie obok łóżka. Uśmiechnął się w stronę Olgi i zaczął ponownie wykonywać masaż Nuri. Tym razem chemia, namiętność i podniecenie były dużo większe. Kobieta nie tylko czuła, ale też widziała, jak masażysta swoim ciałem ugniata jej piersi, przesuwa się po jej biodrach, obraca i zbliża swoim penisem do jej głowy, a swoją głową niemal wpada do jej muszelki… To wszystko było tak mocno przesiąknięte erotyzmem, że Olga czuła się jak podczas najlepszego w życiu pieprzenia. Kiedy Michał zaczął swoim penisem wędrować w okolicach cipki kobiety, a swoją klatą wyprężał się tuż przy twarzy Olgi, kobieta nie wytrzymała… Złapała go rękami za plecy, nogami oplotła go przy biodrach i docisnęła go mocno do siebie, po czym zaczęła wić się ocierając się o jego ciało, a przede wszystkim o jego penisa, doprowadzając siebie do najmocniejszego w życiu orgazmu. Przeżywała swoje dojście krzycząc bardzo głośno i drgając całym ciałem. Michał, nieco zaskoczony całą sytuacją, z satysfakcją przyjął ten cudowny orgazm jego klientki. Olga jednak nie wypuszczała z uścisku swojego masażysty. Cały czas przeżywając swój orgazm, wiła się, ocierając się o muskularnego mężczyznę. Jej biust szurał po cudownej klacie Michała, a jej lejąca się sokami muszelka, cały czas ocierała się o sztywnego penisa. Masażysta sprawiał wrażenie wybitego z rytmu. Zniknął gdzieś jego profesjonalny wzrok, a zamienił się na raczej zagubiony. Olga cały czas przeżywała orgazm, nie mając do końca świadomości tego co robi. Jej ruchy były bardzo mocne, a uścisk niespotykanie silny jak na tak drobną kobietę. W końcu z głośnymi jękami zaczęła udawać, że nabija się na penisa masażysty, który cały czas znajdował się w pobliżu jej dziurki.\n-Ohh, tak! Tak! Jeszcze! Tak! Taak! Taaaaaaaaaaaaaaak! – mocno przeciągnięty krzyk przeszedł przez pokój, a Olga osiągnęła jeszcze mocniejsze szczytowanie. Z jej cipki wprost strumieniami zaczęły lać się jej soki, wprost na kutasa Michała. Ten nie potrafił sobie poradzić z tą sytuacją i nakręcony przez seksowną, nagą kobietę, zatracił gdzieś swój profesjonalizm i wraz z jej dojściem, spuścił się w okolice cipki swojej klientki.\nPo kilku chwilach gdy doszli do siebie, Olga rozluźniła swój uścisk. Michał wyrwał się z jej objęć i spojrzał na nią zawstydzony.\n-Ja przepraszam… mi się to zdarzyło pierwszy raz… Prze…praszam – zaczął dukać pod nosem w stronę kobiety\n-Przestań, zasłużyłeś na napiwek – uśmiechnęła się Olga i dodała otuchy Michałowi\n-Ale nie powie Pani nikomu o tym? Bo nam nie wolno tak… Musimy być profesjonalni w każdym calu.\n-Spokojnie, Panie Michale, wszystko zostanie w tym łóżku – odpowiedziała mu kobieta i mocno się przeciągnęła\nCzuła się tak cudownie jak nigdy przedtem. Była odprężona, zaspokojona i szczęśliwa. Ten masaż dał jej cholernie dużo pozytywnej energii!\n>W tym samym czasie co masowanie Olgi, rozpoczęło się również masowanie jej męża. Roksana uklęknęła na przygotowanym materacu i zaprosiła gestem dłoni Huberta do siebie.\n-Zapraszam, zaczynamy – uśmiechnęła się – Proszę się położyć na brzuchu, o tutaj – wskazała palcem\nKiedy Mężczyzna znalazł się na materacu, Roksana zgodnie ze sztuką, wysmarowała jego oraz siebie oliwką i zaczęła masaż. Inaczej niż Michał, ona najpierw masowała swoimi tylnymi częściami ciała. Wiła się i obracała na Hubercie, uciskając go swoimi pośladkami, plecami i udami. Przeciągała się po jego ciele, zwieszając głowę na jego ramionach. Robiła kocie ruchy, które Hubertowi cholernie się podobały. Już po chwili czuł, jak jego penis zaczyna stać i przeszkadza mu w leżeniu na brzuchu. Kiedy masażystka obróciła się na drugą stronę, było jeszcze gorzej. Hubert czuł jej wspaniałe piersi, które dotykały go dosłownie wszędzie. Czuł wspaniałe, wąskie biodra, wędrujące po jego ciele, wzgórek łonowy ocierający się o jego uda, czy nawet stopy, których Roksana też używała przy masażu. Z całego podniecenia tą sytuacją aż bolało go przyrodzenie, od ciągłego, silnego stania. Z ulgą przyjął więc czas na obrót.\nPo obrocie poczuł się jak w raju… Najpierw goluteńka, naoliwkowana kobieta dokładnie wysmarowała go olejkami. Później nie tylko czuł, ale i widział jak swoim seksownym tyłeczkiem masuje jego nagie ciało. Następnie masażystka pocierała pośladkami przez chwilę jego penisa, uwieszając swoje plecy tuż nad twarzą Huberta, co niemal doprowadziło go do dojścia. Roksana wyczuła ten stan i zwolniła trochę. Obróciła się przodem do swojego klienta i najpierw wymasowała swoimi piersiami jego nogi, potem ręce, a dopiero później, gdy wiedziała, że trochę „ostygł” znów powróciła kładąc się na niego. Tak jak wcześniej rozpoczęła taniec swoim ciałem po ciele Huberta. Jej uda, piersi, biodra – przemieszczały się dosłownie wszędzie. Mężczyzna był zachwycony tym masażem. Kiedy Roksana znalazła się piersiami przy jego penisie, a swoimi nogami niemal oplotła jego głowę, Hubert znalazł się w raju. Czuł nie tylko dotyk piersi na swoim przyrodzeniu, ale także dokładnie widział i czuł, mokrą z podniecenia cipkę masażystki. Tylko siłą woli oraz obecnością w pokoju żony, powstrzymał się by nie dobrać się językiem do tego soczystego owocu rozkoszy. Mimo to, musiał zaryzykować i chociaż uścisnąć dłońmi te cudowne pośladki, wypięte tuż przy nim. Podniósł więc ręce i złapał mocno obie półkule. Roksana lekko drgnęła, ale nie zmieniła pozycji.\n-Oj, widzę, że czas kończyć – zasugerowała jedynie i dopiero wtedy zaczęła się podnosić\nHubert wkurzył się na siebie, że popsuł całą zabawę i nie odezwał się nawet słowem, gdy cudowne pośladki znikały znad jego twarzy.\nJednak masażystka nieco inaczej rozumiała „koniec zabaw”. Zmieniła tylko pozycję i usiadła okrakiem na kliencie, swoją muszelką prawie nabijając się na jego sztywnego penisa, po czym zaczęła poruszać się w przód i w tym biodrami, mocno ocierając się o kutasa Huberta. Ten aż zaniemówił z zaskoczenia i podniecenia. Przyglądał się, jak biust masażystki faluje przy każdym ruchu, a jego penis znika pod jej biodrami, jakby się w nią zagłębiał. Czuł, że w ten sposób to zbyt długo nie pociągnie. W pewnym momencie usłyszał głośne krzyki dochodzące z łóżka, na którym Michał masował jego żonę. Obrócił się w tamtą stronę, jednak z podłogi praktycznie nic nie widział. Jednak jego wyobraźnia zadziałała momentalnie. W głowie widział jak na dłoni swoją żonę w objęciach masażysty, wijącą się z rozkoszy i przylegającą swoim ciałem do tego mięśniaka. Niemal eksplodował, przy tych wyobrażeniach. Popatrzył na Roksanę, która patrzyła co dzieje się na łóżku. Wyraźnie była tym wszystkim zafascynowana. Hubert już ledwo dawał radę by nie strzelić, ale chciał przedłużać tą chwilę w nieskończoność. Jednak ruchy masażystki mu w tym nie pomagały. W dodatku odgłosy Olgi nasilały się coraz bardziej, aż w końcu zakończyły się przeciągniętym „taaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaak”. W tym samym momencie mężczyzna wystrzelił swój ładunek, praktycznie zalewając nim cipkę Roksany. Ta zapatrzona w akcję na łóżku również nie wytrzymała i zaczęła głośno szczytować. Opadła na Huberta, opierając swój biust na jego klatce piersiowej, a swoją twarzą niemal wpadając na twarz klienta. Mężczyzna popatrzył prosto w oczy swojej masażystki, po czym objął ją w pasie, ścisnął jej pośladki i ucałował prosto w usta. Kobieta nie odwzajemniła pocałunku, choć widać było, że bardzo dużo ją to kosztowało. Po wszystkim ułożyli się obok siebie i przez chwilę leżeli w ciszy.\nRoksana nie przepraszała tak jak to robił Michał. Wiedziała, że akurat jej orgazm to bonus dla Huberta, więc nie było sensu się w ogóle odzywać.\nKiedy zadzwonił zegarek, informujący, że czas masażu się skończył, Michał i Roksana wstali i ruszyli pod prysznic. Hubert podniósł się z trudem z podłogi i ruszył do łóżka, w którym leżała wymęczona podobnie jak on Olga.\n-Jak tam skarbie? – zapytał, kładąc się obok niej\n-Cudownie… - odpowiedziała mu – a ty?\n-Wiesz co, Kocham cię! – wypaliła Olga – za ten pomysł z masażem jeszcze bardziej!\n-Ja Ciebie też! – odpowiedział Hubert i pocałował namiętnie swoją żoną\n-Nakryjmy się tylko ręcznikami i poczekajmy aż wyjdą masażyści, a potem pokochajmy się w tej oliwce jeszcze trochę… - z fantazją powiedziała Olga\n-To nie prośba, to marzenie! – odpowiedział jej Hubert, który szybko przyszykował pieniądze na zapłatę za masaż, po czym przykrył siebie i żonę dwoma ręcznikami\nKiedy masażyści wyszli z łazienki, ubrani już w normalne stroje, rozliczył się z nimi i pożegnał, po czym momentalnie zaczął dobierać się do żony. Tego popołudnia już nigdzie nie wychodzili. Kochali się bardzo długo i namiętnie, wspominając to, co przyniósł im ten niezapomniany masaż… A następnego dnia, po jednej z bardziej upojnych nocy w swoim życiu, spakowali manatki i wyruszyli do nowego miasta. Tym razem jako przystanek wybrali… Zieloną Górę! Cdn.\nAutor: incognito o 00:58


Lista przychodni w Głogowie Małopolskim (Głogów Małopolski) umożliwi Ci szybką rezerwację do lekarza specjalisty. Sprawdź listę wszystkich przychodni medycznych w Głogowie Małopolskim (Głogów Małopolski) i umów wizytę do swojego lekarza. Na stronie LekarzeBezKolejki.pl znajdziesz wielu specjalistów, którzy przyjmują prywatnie, jak i na NFZ w Głogowie Małopolskim (Głogów Małopolski) . Zarezerwuj wizytę już dziś. Placówki zostały posortowane według odległości od centrum Głogowa Małopolskiego.


„Noc pełna cudów” - spektakle mikołajowe - Nowohuckie Centrum Kultury Kraków\nStrona główna Wydarzenia „Noc pełna cudów” – spektakle mikołajowe\nGdzieś daleko, a nawet dalej, tam gdzie nawet myśl nie dociera, w chatce z sosnowych szyszek przetykanych mchem mieszka Chomik. Chomik jest pomocnikiem… ciii… Wszyscy się domyślają kogo, ale nie czas jeszcze o tym mówić! Właśnie listonosz przyniósł worek pełen listów, które musi przeczytać i poukładać zgodnie z adresem i sprawą. A trzeba dodać, że listonosz codziennie przynosi nowe wory pełne korespondencji.\nChomik natrafił na list, w którym jakiś maluch napisał: „… bardzo proszę o rękawiczki, bo mi ręce marzną…”. Inne dzieci chciały lalki, sanki, narty, po prostu zabawki, a tu rękawiczki. Najgorsze, że list nie był podpisany i nie miał adresu zwrotnego. Nie zastanawiając się długo wyruszył odszukać malucha!\nŚroda, 05.12.2018, Scena NCK\nCzwartek, 06.12.2018, Scena NCK\nPiątek, 07.12.2018, Scena NCK\nSobota, 08.12.2018, Scena NCK\nBilet - 22 / 20 zł\n„Dziadek do orzechów” - Royal Lviv Ballet Spektakl w wykonaniu Artystów Narodowego Lwowskiego Baletu i Międzynarodowej Fundacji „Premierа” Fenomen w historii baletu – wzorzec klasycznego piękna, niezmiennie ujmujący publiczność, a zarazem najpoważniejsze wyzwanie dla tancerzy i choreografów. Balet Piotra Czajkowskiego przenosi nas do baśniowej krainy tańca i muzyki. W wigilijny wieczór mała...


Mi bardziej przypomina znak\nautor: 3sp (niezweryfikowany) ( śr., 2019-04-10 03:51 )\nMi bardziej przypomina znak runiczny Nauthiz, jeśli już doszukiwać się symboliki. Na temat znaczenia tego znaku z pewnością mnóstwo napisano w internecie. Jednak jeśli coś ma być symbolem dla ludzkości, nie powinno być bardziej widoczne gołym okiem?\nO tym czytalismy przed\nautor: Kotlet32 (niezweryfikowany) ( śr., 2019-04-10 03:04 )\nO tym czytalismy przed dinozaurami\nCo za głupota. Każda zdrowa\nautor: Maxiim (niezweryfikowany) ( wt., 2019-04-09 22:53 )\nCo za głupota. Każda zdrowa bez kolizji galaktyka spiralna ma naturalną formacje w centrum i jest w uwybrzuszeniu. Nawet info o WISE błędne


Mówią bez słów - Gazeta Olsztyńska\n2014-05-09 11:13:05 (ost. akt: 2014-05-09 12:11:39)\n– Każde dziecko można nauczyć skutecznej komunikacji – zapewniają terapeuci.\nStrefa Głosu przy Stowarzyszeniu Wyjątkowe Serce i Zespole Placówek Edukacyjnych, jest jedynym na Warmii i Mazurach, specjalnym punktem szkoleniowym i wspomagającym AAC, czyli komunikacji alternatywnej. Pomysł utworzenia pojawił się już kilka lat temu, gdy w ZPE powstała wypożyczalnia sprzętu do porozumiewania się w inny niż standardowy sposób.\n– Strefa Głosu to miejsce dla osób szukających pomocy w doborze odpowiednich urządzeń do komunikacji alternatywnej, czyli przede wszystkim dla rodziców dzieci niemówiących lub słabomówiących – tłumaczy Agnieszka Jabłońska, dyrektor ZPE i przewodnicząca Stowarzyszenia Wyjątkowe Serce. – Głównym celem jest kompensowanie specjalnych potrzeb komunikacyjnych przy pomocy środków technicznych\nCzyli dokładnie? – Młodszym dzieciom, polecamy specjalne trenażery ustno-twarzowe, czyli gryzaki logopedyczne, gwizdki o różnego rodzaju ustnikach, tubki żuchwowe. Służą nie tylko do stymulacji jamy ustnej, ale również przygotowaniu mechanizmów potrzebnych w nauce mowy i spożywaniu posiłków – wyjaśnia Elżbieta Chilińska – Karpowicz. – Starszym z kolei dobieramy komunikatory, tablety z programem Mówik czy go–talki, które po wciśnięciu odpowiedniego klawisza, odtwarzają nagrane wcześniej komunikaty.\nOsobom niepełnosprawnym ruchowo, które nie mogą obsłużyć zwyczajnej klawiatury komputera, polecamy różnego rodzaju przełącza, joysticki i sensory ułatwiające posługiwanie się komputerem. Do nich należy właśnie urządzenie, pozwalające sterować komputerem za pomocą dmuchnięcia. Dzieci bardzo lubią z nim pracować, wreszcie czują swoją moc sprawczą, motywują się do prób komunikacji.\nPrzez ostatni tydzień, do Strefy Głosu zgłosiło się już po poradę kilkoro rodziców. Żeby umówić się na osobistą konsultację, wystarczy zadzwonić do Elżbiety Chilińskiej (tel. 697 526 135) lub Krystyny Kowalczyk (tel. 512 45 80 32). Na początku czerwca, planowane jest wspólne spotkanie terapeutek z grupą rodziców dzieci o specjalnych potrzebach komunikacyjnych - także w celu wymiany doświadczeń. Dokładny termin wkrótce będzie ustalony.\nTagi: ZPE Wyjątkowe Serce autyzm mowa AAC Strefa Głosu Tacy Jesteśmy\nTerapeuta zajęciowy-pracujący z niewidomymi i #1392219 | 83.31.*.* 9 maj 2014 12:41\nDzień dobry Państwu. Miło mi czytać artykuł "Mówię bez słów". Ja osobiście pracuję z ludźmi nie widomymi i niedowidzącymi którzy obsługują sprzęt komputerowy. Można by było od razu powiedzieć jak on pracuje kiedy nie widzi ekranu monitora. Przy obecnej technice w tle na komputerze jest uruchomiony program czytający z ekranu i mówiący jaki klawisz został wciśnięty z klawiatury. Osoby które mają opanowaną tę technologię nawet pracują dla firm. W dzisiejszych czasach niewidomi dzięki technice komputerowej mogą słuchać co jest napisane na stronach www, książki i gazety. Ta technika jest bardzo pomocna.


FIBO 2006 moje fotki !!!!!!! - Forum SFD\nFIBO 2006 moje fotki !!!!!!!\nsłowa kluczowe: fibo , moje , fotki\nIlość wyświetleń tematu: 73594\nNapisał(a) 29 kwiecień 2006 22:20\nWitam wlasnie wrocilem z fibo. Bylo za....scie. Mam zrobione kilka ciekawych fotek. Nie piszecie dopuki kilku nie zaklcze !! Pozdrawiam\nFIBO 2008 Essen - moje fotki zapraszam\nNapisał(a) 29 kwiecień 2006 22:26\n1. Mustafa Mohhamed\nNapisał(a) 29 kwiecień 2006 22:31\nto sam nie wiem kto to jest ale byl wielki Moje 46 w bicepsie wyglada jak bym wogole mojej lapiki nietrenowal choc nie jestem w formie ostatnio. Ten gosciu to ktos z universala. Mijalem sie w kiblu z Aleksandrem Federowem i glupi bylem ze nie poprosilem o foto z nim. Koles byl wielki jego nogi robily niezle wrazenie. Ale mam kilka ladnych fotek wiec Federowa mam gdzies\nNapisał(a) 29 kwiecień 2006 22:36\na to Dexter !! Namnie nie zrobil wrazenia. Nie wydawal mi sie az tak bardzo wielki choc stalem od niego moze meter.\nNapisał(a) 29 kwiecień 2006 22:38\nkolejne foto dextera\nNapisał(a) 29 kwiecień 2006 22:40\na to Chris Cormier\nNapisał(a) 29 kwiecień 2006 22:43\nnie ze wszystkimi mam zdiecie bo za to ze zrobili sobie zdiecie obok ciebie brali 10 € ale obok kazdego stalem na odleglosc metra no i z niektorymi uscisnolem sobie dlon. Oczywiscie nie wszyscy chcieli 10€ na cale szczescie\nNapisał(a) 29 kwiecień 2006 22:46\nDennis James. On chcial 10\nNapisał(a) 29 kwiecień 2006 22:48\nale i tak mam jego autograf ze zdieciem\nNapisał(a) 29 kwiecień 2006 22:51\na tu ja i Dorian Yates\nNapisał(a) 29 kwiecień 2006 22:53\npiszcie juz jesli ktos chce a ja bede powoli wklejal reszte zdiec. Chyba ale nie dam rady wszystkich dzisiaj.\n16 lat . rocznik 90 MATYSG\nnadinterpretacja - jak brać?\nhaslo do atleta.pl\nSet it Off - Zawias - POLECAM !!!!


Debiut roku juz w styczniu? Recenzja "Burzy" Zuzanny Gajewskiej | Poinformowani.pl\nDebiut roku juz w styczniu? Recenzja "Burzy" Zuzanny Gajewskiej\nData publikacji: 20.01.2022, 23:49\nScena polskich twórców literatury kryminalnej zagęszcza się ostatnio niczym tokijskie metro w godzinach szczytu. Z jednej strony uznani twórcy piszą coraz więcej, z drugiej pojawiają się nowe twarze. Nawet mając mnóstwo wolnego czasu nie da się przeczytać wszystkiego, co pojawia się na półkach księgarskich. Są jednak takie debiuty, po które naprawdę warto sięgnąć. Należy do nich z całą pewnością Burza Zuzanny Gajewskiej.\nBurza wpisuje się w dwa trendy, które w ostatnim czasie mocno rozwijają się w świecie polskiej literatury kryminalnej. Po pierwsze coraz więcej kobiet sięga odważnie po pióro, by pisać o morderstwach, gwałtach i innych przestępstwach. Do starej gwardii, reprezentowanej przez Katarzynę Bondę, Katarzynę Puzyńską, czy Małgorzatę Rogalę, dołączają nowe twarze - Małgorzata Sobczak, Irena Małysa, a teraz Zuzanna Gajewska. I każdy z tych debiutów jest naprawdę udany. Z drugiej strony rozwija się u nas nowy gatunek - kryminał małomiasteczkowy. Lipowo Puzyńskiej ma już kilkanaście odsłon, niedawno Rogala rozpoczęła serię rozgrywającą się w wyimaginowanej Pełni, Małysa opisuje okolice Babiej Góry, Ryszard Ćwirlej też osadził serię z Anetą Nowak na wielkopolskiej prowincji (a właśnie! panie Ryszardzie kiedy następna część?). Gajewska także akcję swojej debiutanckiej powieści umieszcza w Młynarach, małej warmińskiej miejscowości, która istnieje w rzeczywistości i całkiem możliwe, że w Burzy opisana jest bardzo realistycznie - nie wiem, nie byłem, pewnie się wybiorę będąc w okolicy, tak jak niegdyś odwiedziłem Lipowo (Pokrzydowo).\nJeśli ktoś spodziewa się bardzo krwistego kryminału, to może się czuć zawiedziony. Bo Burza to w gruncie rzeczy kryminał z bardzo mocnym akcentem społecznym i obyczajowym, a nie kryminał czy thriller sensu stricto. Intryga kryminalna jest osią powieści, ale także pretekstem do pokazania relacji międzyludzkich panujących w niewielkich, zamkniętych społecznościach, które przez współczesną rzeczywistość nie są rozpieszczane. I jednocześnie wykreowania kilku bardzo ciekawych, specyficznych postaci. Główną bohaterką jest młoda kobieta, której pomysłem na życie jest prowadzenie... zakładu pogrzebowego, z czego czerpie nie tylko korzyści materialne, ale i całkiem sporą dawkę satysfakcji. Jak się nie trudno domyślić, ma w sobie żyłkę detektywistyczną, która nie pozwala jej przejść obojętnie obok niewyjaśnionej i podejrzanej śmierci nowo zapoznanej koleżanki. Nie ona jedna jednak pozostanie w pamięci czytelnika - lokalna gwiazda mediów, właściciel lokalnej stacji radiowej o zasięgu 200 domów, blogerka i powieściopisarka w jednym, bracia bliźniacy - jeden policjant, drugi strażak i kilkoro innych - oni wszyscy zaludniają i ubarwiają powieściowe Młynary.\nBardzo ważne w powieści Gajewskiej są dzieci. To one w głównej mierze sprawiają, że powieść jest z jednej strony pełna niewymuszonego, sympatycznego humoru, z drugiej zaś nierzadko wzrusza prawie do łez. Najbardziej wciągająca jest relacja głównej bohaterki z córką w wieku przedszkolnym. Jest ona zarysowana tak naturalnie, że daje przekonanie, iż autorka na co dzień zmaga się z problemami kilkuletniej dziewczynki i przenosi je na karty swojej powieści. Znam to z autopsji, moja 6-letnia córka jest niemal identyczna. Całość tej relacji świetnie podsumowuje cytat z gabloty młynarskiego przedszkola: Drodzy rodzice, nie wierzcie we wszystko, co Wam mówią o nas Wasze dzieci. W zamian obiecujemy, że nie będziemy wierzyli we wszystko, co o Was mówią Wasze dzieci.\nTrzeba przyznać, że jak na debiutantkę, ma Gajewska naprawdę niezły warsztat pisarski. Książkę czyta się z przyjemnością, dialogi są naturalne, opisy nie za długie, postaci wykreowane wyraziście, ale bez przerysowań. Językowo też jest nieźle, choć czasami zdarzają się powtórzenia, jak choćby wielokrotne określanie jednego z bohaterów mianem wdowca. To w sumie drobiazgi, które nie przeszkadzają i zapewne w kolejnych powieściach zostaną wygładzone i dopieszczone. Widać, że gdańska pisarka ma spory talent, trafiła też na dobrych korektorów i redaktorów.\nŚwiadomie dopiero na koniec chcę napisać o warstwie stricte kryminalnej, bo nie jest ona chyba najważniejsza. Intryga rozkręca się powoli, daleko Gajewskiej do tempa, w którym działają bohaterowie Bondy czy Mroza (tu wyniku badania DNA nie otrzyma się w ciągu 2 godzin, a autopsja nie jest robiona niemal w miejscu zbrodni). Nie jest też dramatycznie zagmatwana, nie ma niespodziewanych zwrotów, ale czytelnika wciąga, bardzo chcemy poznać ostateczne rozwiązanie. Finał może nie jest trudny do przewidzenia, ale wcale nie jest oczywisty i podany czytelnikowi na tacy. Trochę trzeba pogłówkować, by dojść do tego, kto zabił i dlaczego. Ten powolny, nieskomplikowany rozwój akcji pasuje jak ulał do opisywanej rzeczywistości, w której też rzadko komuś się bardzo spieszy. Życie w małych miastach toczy się swoim powolnym torem, którego mieszczuchy nie potrafią zrozumieć i zaakceptować. Jednak w pewnym wieku takie tempo staje się bardzo przyjemne i wyczekiwane. Może to symptom starzenia się, owo przedkładanie narracji Gajewskiej nad szaleństwa Mroza i jemu podobnych.\nMożecie podejrzewać, że tak pozytywna recenzja debiutu Gajewskiej leży w moim partykularnym interesie, wszak otrzymałem Burzę od wydawnictwa w prezencie, ale jeśli czytujecie moje opinie, to wiecie, że nie waham się napisać szczerze, że coś mi się nie podoba, a co do zasady recenzuję książki przesłane przez wydawców. Przynajmniej na łamach poinformowani.pl. Tytułowe sformułowanie o debiucie roku wypływa z głębokiego przekonania, że nic wiele lepszego w polskiej literaturze kryminalnej mi się w najbliższych miesiącach nie trafi. Burzę przeczytałem jednym niemal tchem, żałując, że rozsądek nakazuje sen, bo trzeba na drugi dzień iść do pracy. Żeby jednak nie było wątpliwości, książka Gajewskiej poszła ze mną do tej pracy i wyjmowana była z plecaka w każdej wolnej chwili.\nZuzanna Gajewska – z wykształcenia dziennikarka i socjolożka. Jej życie zawodowe krąży wokół kultury, mediów i marketingu. Z zamiłowania promotorka czytelnictwa – pod taką nazwą prowadzi blog i kanały w mediach społecznościowych. Kocha książki i wszystko, co z nimi związane. Jak nie czyta to pisze, a jak nie pisze to rozdaje książki na ulicy i zaraża czytaniem innych. Uwielbia kawę i rozmowy z ludźmi, pasjami prowadzi spotkania autorskie. Mieszka w Gdańsku, ale cząstkę siebie zostawiła w Młynarach. Szczęśliwa żona i mama dwóch córek.\nAutorka: Zuzanna Gajewska\nOpis fabuły z wydawnictwa: Ewelina Zawadzka, właścicielka zakładu pogrzebowego w Młynarach, samotna matka czteroletniej Karoliny, wiedzie spokojne i stabilne życie – aż do dnia, gdy podczas gwałtownej burzy koło dawnego młyna wodnego zostaje znaleziona martwa kobieta, Marzena Tolak, blogerka, która niedawno wraz z rodziną zamieszkała w dawnym browarze. Policja podejrzewa zabójstwo, jednak sprawę przysłania śmierć kilkunastu osób w tragicznym wypadku autobusu, zgniecionego przez przewracające się w czasie nawałnicy drzewa. Ciało Marzeny z powodu braku miejsc w elbląskim prosektorium trafia do zakładu Eweliny. Jest to początek zaskakującej serii wydarzeń, które bez reszty pochłaniają główną bohaterkę. Martwa kobieta nie była jej obca – znały się, spotykały, a feralnego popołudnia Ewelina opiekowała się córeczką denatki. Była też świadkiem dziwnych sytuacji, które ją niepokoiły. Zawiedziona brakiem postępów w policyjnym śledztwie Ewelina rozpoczyna samodzielne poszukiwania zabójcy. Na jaw wychodzą skrywane latami tajemnice, a głównym przeciwnikiem jest upływający czas.