Protestantyzm w XVI-wiecznej Rzeczpospolitej - Kosciol.pl\nProtestantyzm w XVI-wiecznej Rzeczpospolitej\nSebastian Zabiegaj wto, 25 sty 2005, 22:33:17 Odsłon 13,937\nRozwój ruchu reformacyjnego w Polsce, spowodowany był podobnie jak w Niemczech czy innych krajach europejskich, buntem przeciw dotychczasowym stosunkom jakie wiązały Kościół katolicki z wiernymi. Zmęczeni średniowiecznymi porządkami katolicy śmiało podważali nimb świętości i nadprzyrodzoności jaki roztaczał wokół siebie Krk.\nJedną z głównych cech ruchu reformacyjnego stanowiła samodzielna interpretacja Biblii, miała ona na celu dostarczenie argumentów popierających zasadność proponowanych zmian. Wprowadzanie tychże tłumaczono jako budowę Nowej Jerozolimy czy Królestwa Bożego na ziemi. Błędem byłoby jednak sprowadzenie historii reformacji jedynie do sporów natury teologicznej, które nieraz służyły jako pretekst do dyskusji na temat głębokich konfliktów społecznych. Chcąc umniejszyć wpływ Kościoła na życie publiczne należało podważyć uprzywilejowaną pozycję kleru i jego potęgę materialną. Nie było to wszakże zadaniem trudnym, gdyż w czasie aktywnej działalności reformatorów Kościół doświadczał nie tylko w Polsce wewnętrznego rozkładu, co przejawiało się upadkiem dyscypliny, folgowaniem rozpustnemu życiu oraz lekceważeniem obowiązków. Ponadto powiększała się coraz większa przepaść pomiędzy warunkami bytowania wyższego i niższego duchowieństwa. Utrudniony od XV w. dostęp plebejów do wysokich godności kościelnych, spowodował przewagę wśród duchownych bogatej szlachty oraz magnaterii która wykazywała się głębokim zeświecczeniem. Zabiegając o coraz wyższe stanowiska duchowni ci nie cofali się przed symonią i przekupstwem. W celu wywierania wpływu na losy państwa starali się oni podporządkować sobie szlachtę. Jako przykład może posłużyć sytuacja szlachty sieluńskiej w Płockiem która została zdegradowana do roli wasala swojego proboszcza. Interesującym dokumentem jest również instrukcja kapituły krakowskiej na synod z 1551 roku, będąca wielkim aktem oskarżenia względem biskupów, opatów i plebanów dla których sprawy wiary nie odgrywały większego znaczenia.\nNawet w tak trudnych dla Kościoła czasach niewielu duchownych wzorem biskupa warmińskiego Stanisława Hozjusza umiało zaangażować się w proces naprawczy. Niektórzy duchowni sympatyzowali (choć po cichu) z "heretykami" udzielając im protekcji. Wśród wywodzącego się z nizin społecznych niższego kleru coraz bardziej zaznaczała się atmosfera niezadowolenia, co skutkowało utrzymywaniem wiernych w ciemnocie i zacofaniu. Poziom wiedzy religijnej wśród wiernych był minimalny, na co dzień praktykowano zaś przesądy i ludowe zabobony. W większym stopniu niż o obowiązki ówczesny kler dbał o przywileje, czemu od XV w. daremnie starała się przeciwdziałać szlachta. Według obowiązujących praw duchowni zwolnieni byli od służby wojskowej oraz części podatków w zamian chętnie inkasowali kościelne dziesięciny. Nie mniejszy wpływ Kościół katolicki wywierał na sprawy polityczne, chociażby poprzez fakt zasiadania biskupów i arcybiskupów diecezjalnych w senacie co było niemożliwe w przypadku duchownych innych wyznań. Kościelne przywileje stanowiły powód dla którego szlachta okazywała klerowi wiele niechęci, jak chociażby w piętnastowiecznych wystąpieniach związanych z oddziaływaniem husytyzmu. Prawne skutki takiego stanu rzeczy były jednak niewielkie. W 1510 r. sejm zabronił przekazywania w testamencie na rzecz Kościoła nieruchomości, dalszych postulatów szlacheckich jednak nie uwzględniono. Również mieszczaństwo popierało ten proces, gdyż przepisy kościelne ograniczały normalny rozwój gospodarczy. Naturalnym sojusznikiem szlachty i mieszczaństwa okazały się również masy ludowe, biedota miejska oraz chłopi zapatrzeni w tendencje antyfeudalne. Grupy te zaczynały śmiało występować z koncepcją stworzenia własnego Kościoła, który byłby obrońcą najbardziej uciśnionych.\nLUTERANIZM NA ZIEMIACH POLSKICH\nWystąpienie Lutra spotkało się w krótkim czasie z odzewem na ziemiach polskich. Społeczeństwo zdążyło już nieco przyzwyczaić się do nowych idei za sprawą husytyzmu który do początków XVI w. zachował dość liczne grono zwolenników. Nauki Lutra największy wpływ wywarły na terenach będących w bliskich stosunkach z Niemcami. Chodzi tu głównie o miasta zachodniej i północno-zachodniej Polski (Śląsk, Wielkopolska i Pomorze). W 1521 r. głównym ośrodkiem luteranizmu stał się Wrocław z którego zwolennicy nowej religii starali się oddziaływać na resztę kraju. Niebagatelną rolę odgrywały także miasta pomorskie. W 1525 r. w Gdańsku doszło nawet do walk społecznych na które bardzo ostro zareagował, chcący poprawić swoją opinię wśród katolików, król Zygmunt I. Pod opieką Albrechta Hohenzollerna luteranizm na stałe zagościł w Królewcu. Prusy Królewskie stały się protestancką twierdzą z której działano propagandowo na obszarze północnej Polski i Litwy. To właśnie w Królewcu wydano pierwszą Biblię w języku polskim, zaś na nowo założonym uniwersytecie królewieckim kształcili się masowo polscy protestanci. W tym samym czasie luteranizm bez większych problemów przyjął się na Pomorzu zachodnim, gdzie został oficjalnie przyjęty przez sejm w 1534 r. Większe trudności napotkały nowy ruch na Śląsku gdzie entuzjazm mieszczan i feudałów został przytłumiony przez władze habsburskie. Sytuacja ta doprowadziła z czasem do trwałego podziału Śląska na protestantów i katolików, zarówno wśród ludności polskiej jak i niemieckiej.\nTrwałym efektem działalności luterskiej na ziemiach polskich było przyjęcie tego wyznania przez większość ludności polskiej mieszkającej w Prusach Książęcych oraz na Pomorzu zachodnim i Dolnym Śląsku. Negatywnym skutkiem religijnego podziału była podatność pierwszych protestantów na wpływy Niemców, którzy starali się wykorzystać luteranizm jako narzędzie asymilacji i germanizacji.\nInne wyznania protestanckie nie odnosiły w tym samym czasie tak znaczących sukcesów, pomimo iż dość prędko zorientowano się wśród biedniejszych warstw mieszczańskich że luteranizm wykorzystuje się do rozgrywek wśród klasy posiadającej. Działalność anabaptystów czy unitarianów nie spotkała się z szerokim oddźwiękiem, co z resztą częściowo spowodowała fala ostrych prześladowań jak np. stłumienie powstania chłopów sambijskich w 1525 r.\nNa obszarze państwa Polskiego reformacja nie rozwijała się zbyt śmiało. W 1520 r. ukazał się pierwszy edykt króla Zygmunta I surowo zakazujący głoszenia nauk Lutra oraz wyjazdów do miast opanowanych przez jego zwolenników. Kościół katolicki uzyskał w tym czasie prawo do cenzury prewencyjnej książek. Na szczęście, nie wyciągano jednak poważniejszych konsekwencji względem osób naruszających te zakazy. Niemniej do roku 1543 masowo mnożyły się edykty mające na celu hamowanie jawnego rozprzestrzeniania się reformacji. W niczym nie przeszkadzało to działaczom protestanckim w stałym przenikaniu do miast Rzeczpospolitej, z kolei miasta pruskie jak Gdańsk, Toruń czy Elbląg były luterańskie na długo przed przyznaniem im prawa do wolności wyznania czego dokonał w latach pięćdziesiątych król Zygmunt August. W 1559 r. podobnym przywilejem objęto zresztą całe Prusy Królewskie. W międzyczasie (już za Zygmunta I) szlachta wykorzystywała propagandę protestancką w celu walki z klerem, choć sama nie opowiedziała się jednoznacznie po stronie obozu reformacji.\nPLANY POWOŁANIA KOŚCIOŁA NARODOWEGO\nNowy król, Zygmunt August odznaczał się wielką jak na owe czasy tolerancją religijną, nie wahał się trzymać na swym dworze jawnych zwolenników reformacji. Co prawda, jeszcze w 1550 r. król wydał edykt rozkazujący szlachcie odstąpienie od herezji, jednak nigdy nie doszło do wykonania jego postanowień. W okresie tym największy wpływ na polską reformację miał kalwinizm. Grupy zwolenników luteranizmu były natomiast nieliczne i rozproszone (poza Prusami Królewskimi). Również umiarkowany husytyzm braci czeskich nie przyjął się wśród szlachty. Zupełnie inaczej przedstawiała się pozycja kalwinizmu, który dzięki głoszeniu nowej, pełnej energii postawy życiowej zdobył sobie uznanie nie tylko szlachty ale i magnaterii. W sferze politycznej - podobnie jak we Francji - kalwinizm postrzegany był jako czynnik zabezpieczający przed absolutystycznymi dążeniami dworu królewskiego. Nowy prąd religijny niósł ze sobą idee demokratyczne, głosząc konieczność uzależnienia władzy od reprezentacji ludu przyznając zarazem społeczeństwu prawo do oporu wobec niesłusznych decyzji monarchy. Gdy w połowie XVI w. kalwinizm szeroko rozpowszechnił się wśród szlachty w Małopolsce i na Litwie rozpoczęto akcję zamieniania kościołów na zbory. Nie dało to jednak większych rezultatów gdyż tradycyjnie oporni "nowinkom religijnym" chłopi odrzucali idee reformacji. Do wyjątków w tej dziedzinie należą jedynie obszary Księstwa Zatorsko-Oświęcimskiego i Podgórza Beskidzkiego.\nW 1522 r. kalwini rozpoczęli pierwsze starania o utworzenie polskiego Kościoła Narodowego. Inicjatywa ta, miała na celu podporządkowanie Kościoła państwu, co doprowadziłoby do wzmocnienia procesów integracyjnych w Rzeczpospolitej. Według założeń Kościół narodowy miał zjednoczyć wszystkie wyznania chrześcijańskie, łącznie z prawosławiem. Wzorem Anglii chciano utrzymać całą dotychczasową hierarchię kościelną a także większość obrzędów, głową Kościoła miał być jednak monarcha a najwyższą władzą sobór narodowy. Aby dokonać tego dzieła rozpoczęto przygotowania do zjednoczenia wszystkich wyznań protestanckich w Polsce. Misję tą powierzono Janowi Łaskiemu, który znany był jako wybitny działacz reformacyjny we Fryzji i w Anglii. Na sejmie w roku 1555 zaproponowano zwołanie soboru narodowego co zaakceptował król oraz biskupi katoliccy. Zygmunt August wysłał do papieża poselstwo z wręcz rewolucyjnymi postulatami. Oprócz zgody na zwołanie soboru domagano się odprawiania mszy w języku polskim, udzielania komunii pod dwoma postaciami oraz zniesienia celibatu księży. Co oczywiste postulaty zostały odrzucone.\nStarania o utworzenie Kościoła narodowego wywarły poważny wpływ na życie religijno-polityczne w Rzeczpospolitej. W 1551 r. biskupi zmuszeni byli zgodzić się na zawieszenie jurysdykcji w sprawach wiary, którą później przejął król. W latach 1563-1565 zniesiono egzekucję starościńską dla sądów duchownych co można przyjąć za początek epoki tolerancji religijnej. Rozluźniły się także więzy łączące struktury polskiego Kościoła z papiestwem, zaprzestano m.in. płacenia świętopietrza. W tej sytuacji protestanci nadal starali się powołać Kościół narodowy, jednak już nigdy później nie byli tak blisko zrealizowania tego celu jak w 1555 r.\nCo ciekawe, w odróżnieniu od przedstawicieli reformacji z krajów Europy zachodniej polscy protestanci nie występowali na rzecz konfiskaty dóbr kościelnych. To że Kościół katolicki wyszedł z krytycznego dla siebie okresu bez większych strat majątkowych miało wielkie znaczenie dla późniejszych sukcesów kontrreformacji.\nWALKA BRACI POLSKICH O TOLERANCJĘ RELIGIJNĄ\nPomimo demokratycznego charakteru kalwinizmu przeważającą większość w gminach miała szlachta, co powodowało niezadowolenie innych warstw. Wkrótce doszło do pierwszych rozłamów, gdyż przedstawiciele średniego mieszczaństwa oraz chłopi zaczęli domagać się dalszej radykalizacji religii oraz walki z niesprawiedliwościami społecznymi. Do największych tarć doszło na tle sporu o dogmaty. Poddając Biblię interpretacji racjonalistycznej poddano w wątpliwość istnienie Trójcy Świętej co wiązało się z wysunięciem radykalnych postulatów społecznych. Pewien impuls do formułowania takich poglądów dały kontakty z anababtystami, którzy usunięci z Rzeszy znaleźli schronienie na Morawach. Gminy braci morawskich szczególnie często odwiedzali polscy reformatorzy związani z ruchem plebejskim. Wśród nich m.in. Piotr z Goniądza, który chcąc zamanifestować swoją pacyfistyczną postawę przypasał sobie do boku drewniany miecz.\nNie bez znaczenia dla arianizmu - jak nazwano nowy ruch - był także wpływ braci czeskich oraz dzieła znanych humanistów, zwłaszcza Erazma z Rotterdamu. Na arianizm równie silnie oddziaływali włoscy antytrynitarze, zbiegli do Polski po spaleniu w Genewie Michała Serweta. Dialog pomiędzy tym radykalnym skrzydłem reformacji a resztą obozu protestanckiego nawiązano już w latach pięćdziesiątych. W 1562 r. doszło jednakże do rozłamu, który doprowadził do podziału na zbór kalwiński i mniejszy ariański. W tym ostatnim znaleźli się głównie plebeje oraz mieszczanie choć zdarzali się także reprezentanci szlachty. Wymienić tu należy szczególnie osobę Jana Niemojewskigo, zasłynął on z tego iż złożył królowi sprawowany urząd oraz sprzedał wszystkie dobra rodzinne by pieniądze rozdać ubogim, sam zaś został zwykłym rzemieślnikiem. Postawa ta nie znalazła wielu naśladowców, większość szlachty godziła bowiem swoje przekonania religijno-etyczne z typowymi dla siebie interesami klasowymi.\nZa podstawę arianizmu obrano zasadę równości wszystkich ludzi jako braci, w związku z czym nikt nie powinien korzystać z cudzej pracy ani z cudzej krwi. Wskutek tego arianie odmawiali służby wojskowej oraz obejmowania państwowych stanowisk, byli natomiast za zwalnianiem chłopów z poddaństwa oraz za wspólnym użytkowaniem ziemi. Podczas synodu w roku 1568 wezwano szlachtę do wyzbycia się majątków przydzielonych przodkom za wysługę wojenną, miało się to odbyć poprzez sprzedaż rzeczonych dóbr i rozdanie pieniędzy ubogim. Dążenia te starali się blokować szlachetnie urodzeni członkowie zboru, widząc w plebejskim radykalizmie współwyznawców zagrożenie dla swego stanu posiadania. Wskutek tego nastąpił wśród braci polskich podział na dwa skrzydła: radykalne i umiarkowane. Pod koniec XVI w. gdy z Włoch przybył Faust Socyn który zmodyfikował doktrynę społeczną i polityczną arian, przewagę zdobyła opcja umiarkowana. Mimo tego, arianizm postrzegany był nadal jako ruch niezwykle radykalny co skutkował wrogim nastawieniem nie tylko Kościoła kat. ale i samych protestantów. Daremnie więc bracia polscy domagali się aby "każdemu wolno było sądzić o sprawach religijnych według własnego rozumu". Zdecydowany wyraz swojej niechęci środowisko protestanckie dało w roku 1570 podczas przyjęcia porozumienia w Sandomierzu które miało na celu zawarcie współpracy pomiędzy kalwinami i luteranami. Arian nie wzięto nawet pod uwagę. Na mocy porozumienia sandomierskiego wymienione wyznania zobowiązały się do odbywania wspólnych synodów na których omawiano strategię w zakresie szkolnictwa, ruchów politycznych oraz zagadnień moralno-etycznych.\nInnym skutkiem ugody sandomierskiej było wzmocnienie pozycji protestantów względem Kościoła kat., dzięki czemu na jednym z najbliższych synodów (1573r.) udało się uzyskać zapewnienie o swobodzie i tolerancji religijnej. W tym samym 1573 r. podczas obrad sejmu konwokacyjnego, zawiązując generalną konfederację warszawską szlachta zagwarantowała sobie "wieczny pokój pomiędzy różniącymi się w wierze". Oznaczało to, że każdy szlachcic posiada wolność wyboru wyznawanej religii, zatem wszystkie wynikłe z tego spory powinny być rozwiązywane na drodze pokojowej. Tym razem zasada ta objęła również arian. Przyjęte reguły nie pozwalały jednak na odrzucenie wiary jako takiej - ateizm w Polsce jak i w całej Europie był surowo karany. Nie wiemy także w jakim stopniu tolerancja religijna dotyczyła mieszczan i chłopów. Tekst konfederacji nie jest jasny co do tego czy wzorem interim augsburgskiego można było poddanym narzucać wyznawaną wiarę. Praktyka dowiodła jednakże iż takie próby były dokonywane.\nBrak jasnych sformułowań oraz ogólnikowość przepisów konfederacji warszawskiej spowodowała liczne zabiegi (XVI i początki XVII w.) o uściślenie jej postanowień. Proces ten nie zakończył się sukcesem. Pomimo tego konfederacja warszawska była zaprzysięgana przez każdego nowego monarchę i chociaż nie uchroniła całkowicie środowiska protestanckiego przed jezuicką kontrreformacją to stanowiła w Rzeczpospolitej oparcie dla tolerancji religijnej rzadko spotykanej w ówczesnej Europie. Zdaniem francuskiego historyka, Josepha Leclera "sytuacja religijna w Polsce jest dla Europy z drugiej połowy XVI wieku zjawiskiem nieporównywalnym. Ten katolicki kraj stał się według powiedzenia kardynała Hozjusza przytuliskiem heretyków. Chroniły się w nim zwłaszcza sekty najbardziej radykalne, które ścigano i prześladowano we wszystkich krajach świata chrześcijańskiego. Anababtyści oraz antytrynitarze cieszyli się w tym katolickim królestwie takim pokojem i wolnością, jakich nie znaleźli w żadnym innym kraju".\nW najlepszym okresie dla reformacji w Rzeczpospolitej (koniec XVI w.) liczbę zborów szacuje się na tysiąc przy czym połowa z nich należała do kalwinów. Niecałe pół wieku później stan ten zmniejszył się o połowę. Najbardziej ucierpiał na tym kalwinizm i arianizm, stosunkowo najmniej mieszczański luteranizm. Do tak gwałtownego spadku ilości wiernych doszło na skutek braku szerszego poparcia ze strony chłopów a także mieszczan. Negatywny wpływ na rozwój protestantyzmu miała także postawa sprzyjających katolicyzmowi królów, jak również interesowność szlachty, która po uwolnieniu się spod kościelnej jurysdykcji uznała swój program za zrealizowany.\nWewnętrznie rozbity i słabo zorganizowany obóz protestancki zaczął napotykać na pierwsze perypetie ze strony ruchu kontrreformacyjnego. Doprowadziło to, do ożywionej walki ideologicznej pomiędzy zwaśnionymi stronami, co zresztą przyniosło wielkie zasługi dla życia kulturalnego. Kościół kat. był stroną dominującą, dysponując wciąż licznymi przywilejami i prawie nienaruszonym stanem posiadania mógł z łatwością przejść do kontrofensywy.\nChcąc skuteczniej oddziaływać na wiernych Kościół podniósł poziom edukacji kleru, zaostrzył wewnętrzną dyscyplinę. Stosowne decyzje zapadły na soborze trydenckim (1545-1563). Postanowiono wówczas wprowadzić ścisłą kontrolę wewnętrzną organizacji kościelnej oraz reglamentację postępowania wiernych. W Polsce ustawy soboru zostały przyjęte przez ogólnokrajowy synod w 1577 r., choć w rzeczywistości dopiero synod prowincjonalny w roku 1589 zaczął wprowadzać je w życie. Realizacja kościelnych postanowień trwała aż do XVIII w., swój początek datując na rok 1551 kiedy to na zlecenie synodu prowincjonalnego biskup warmiński Stanisław Hozjusz opracował katolickie wyznanie wiary "Confessio fidei catholicae christianae". Należy wspomnieć, iż biskup warmiński należał do nielicznego naonczas grona "postępowców" wśród duchownych. Dopiero na przełomie XVI i XVII w. zaczęło gwałtownie przybywać księży "reformatorów", wykształconych wszechstronnie w Rzymie. Właśnie w tym okresie możemy zaobserwować nasilenie działań kontrreformacji jak; rewindykacja uposażeń i kościołów parafialnych oraz wprowadzenie katechizacji dzięki której tłumaczono różnice pomiędzy katolikami a innowiercami.\nSwój finalny sukces kontrreformacja zawdzięczać miała jednak nie tyle klerowi świeckiemu co zakonowi jezuitów. O potędze tego zakonu zdecydowała staranna selekcja kandydatów oraz ich gruntowne przygotowanie do późniejszej pracy. Pierwsze jezuickie kolegium na ziemiach polskich powstało w Braniewie w 1564 r., już w roku następnym król Zygmunt August wziął zakon w opiekę. Do początków XVII w. jezuici posiadali w Polsce 16 kolegiów i rezydencji, rozmieszczonych głównie w pobliżu ośrodków protestanckich. Wielu spośród braci mogło się pochwalić nie tylko szlacheckim pochodzeniem ale i gruntownym wykształceniem. Zakon prędko uzyskał poważne wpływy nie tylko na dworze królewskim ale i wśród społeczeństwa. Jezuici nie cofali się przy tym od składania obietnic bez pokrycia, jak chociażby zapowiedź skrócenie pańszczyzny do 3 lub 4 dni w tygodniu. Podburzali oni także mieszczan przeciw protestanckim bogaczom. Będąc na bieżąco za zdobyczami humanistycznej pedagogiki jezuickie uczelnie mogły śmiało konkurować ze szkołami protestanckimi. Wśród jezuitów nie brak było również wybitnych postaci jak Piotr Skarga czy tłumacz Biblii Jakub Wujek.\nPropaganda kontrreformacyjna starała się oddziaływać na społeczeństwo środkami bogatszymi od tych jakie niegdyś stosował Kościół czy protestanci. Działano poprzez szkołę, kontakty osobiste, wykorzystywano środki przekazu związane ze sztuką, muzyką, teatrem... Zgodnie z zaleceniami Kościoła jezuici dbali o przywrócenie pierwotnego znaczenia procesjom, pielgrzymkom i kultowi świętych. Równolegle z sukcesami działalności jezuickiej następował - tolerowany przez Kościół - proces polonizacji katolicyzmu. Jak wykazał Janusz Tazbir "Kontrreformacja postulatom kościoła narodowego przeciwstawiała dalsze unarodowienie katolicyzmu, który w ciągu XVII stulecia stał się bardziej rodzimym niż przez kilka poprzednich wieków".\nSzczytowym punktem nasilenia jezuickich wysiłków jest przełom XVI i XVII w. gdy na tronie zasiadał Zygmunt III. Władca ten miał nadzieję na wzmocnienie dzięki kontrreformacji prerogatyw władzy monarszej. Wskutek tego już w 1592 r. przywrócono egzekucję starościńską przy sądownictwie kościelnym, zaś nadzieję na objęcie wyższych urzędów mogli mieć wyłącznie katolicy. Zbory w Poznaniu, Krakowie i Lublinie jako pierwsze padły ofiarą tumultów religijnych, inspirowanych - co oczywiste - przez jezuitów. Ponieważ protestancka szlachta przyłączyła się masowo do antykrólewskiej opozycji, Zygmunt III powstrzymał się przed wprowadzeniem poważniejszych represji względem innowierców. W niczym nie zmieniło to jednak losów polskiej reformacji, które właśnie w tym momencie zostały przesądzone.\nJedną z przyczyn niepowodzenia ruchu reformacyjnego w Polsce był brak dialogu z prawosławiem. Wprawdzie Kościół prawosławny również przeżywał w tym okresie kryzys wewnętrzny, jednakże rozwiązania swoich problemów upatrywał w unii z Kościołem katolickim. Być może spowodowane było to tym, iż protestanckie postulaty jak; małżeństwo księży, komunia pod dwoma postaciami, język narodowy w nabożeństwach, zostały w prawosławiu już dawno zrealizowane. Szczególnie zaś na ziemiach wschodnim częstym zjawiskiem wśród szlachty i magnatów było przechodzenie na wiarę protestancką. W tym samym czasie podejmowano w Rzymie próby podporządkowania sobie "schizmatyków" w obawie przed dalszym uzależnieniem biskupów prawosławnych od patriarchy konstantynopolitańskiego. Nie bez znaczenia był fakt powołania w 1589 roku patriarchatu moskiewskiego, oraz osobiste plany króla Zygmunta III który poprzez skupienie swoich zwolenników w jednym Kościele pragnął umocnić własną pozycję w Rzeczpospolitej.\nZ dużą dozą obojętności podchodzili natomiast do tych planów szlachcice i magnaci. Także w samym Kościele wschodnim nie brakowało przeciwników zawierania unii. Wielu z nich uczestniczyło w soborze protestantów (1595 r.) oferując innowiercom współpracę na gruncie ugody sandomierskiej.\nDążenia te w niczym nie zmieniły biegu historii. W 1596 r. została uroczyście ogłoszona prawosławno-katolicka unia brzeska. Nie doprowadziła ona wprawdzie do połączenia obu wyznań, jednakże powołała do życia tzw. obrządek grecki, który zachowując pewne cechy Kościoła wschodniego uznawał jednocześnie prymat papieża. Innym (negatywnym) skutkiem unii brzeskiej było pogłębienie w Rzeczpospolitej rozbicia religijnego i spowodowanie silnego wzrostu antagonizmów religijnych na obszarach zamieszkanych przez ludność białoruską i ukraińską.\nDo zdecydowanych wrogów unii zaliczyć musimy prawosławne bractwa cerkiewne, które pełniły funkcje "reformacyjne" w Kościele wschodnim. W tej sytuacji status legalnych władz Kościoła wschodniego otrzymali biskupi oraz podległy im kler, pozostałej grupie tzw. dyzunitom król odmówił prawa do posiadania własnej organizacji kościelnej. Decyzja ta napotkała opór ze strony konserwatywnych wyznawców prawosławia, reprezentowanych głównie przez ks. Konstantego Ostrogskiego. W niedługim czasie wywalczono przyjęcie nowych konstytucji sejmowych (w 1607 i 1609 r.), które przywróciły Kościołowi wschodniemu i jego wyznawcom utracone prawa. Wydarzenie to znalazło potwierdzenie podczas elekcji Władysława IV który zobowiązał się wznowić prawosławną metropolię kijowską, a co najważniejsze zagwarantował wolność wyznania zarówno dla prawosławnych jak i unitów. Zwycięstwo dyzunitów zostało przypieczętowane w 1635 r. przez sejm. Od tego momentu datuje się oficjalny podział Kościoła wschodniego na ziemiach polskich na dwie metropolie. Waśnie pomiędzy unitami a dyzunitami trwały jeszcze do XVIII w.\nPomimo licznych sukcesów kontrreformacja nie doprowadziła do religijnego zjednoczenia Rzeczpospolitej. Oczywiście większość ludności polskiej i litewskiej należała do Kościoła katolickiego, jednak Pomorze i Wielkopolskę nadal zamieszkiwała ogromna ilość protestantów (w większości byli to luteranie). Tego rodzaju podziały, choć nie do uniknięcia w państwie wielonarodościowym, stanowiły wielkie niebezpieczeństwo. Szczególnie gdy rozwiązywanie wynikłych stąd problemów wydawało się ponad siły i możliwości naonczas rządzących.\nPierwsze wystąpienia reformacyjne w Małopolsce Północnej\nŻycie i stosunki w zborach małopolskich - sprawa arian\nBiskupi krakowscy wobec reformacji w Małopolsce Północnej\nKontrreformacyjna działalność Jasnej Góry\nDziałalność kontrreformacyjna władzy świeckiej w Małopolsce Północnej\nPostawa społeczeństwa katolickiego wobec ewangelików w Małopolsce Północnej\nUpadek zborów ewangelickich w Małopolsce Północnej\nReformacja w parafiach ...\nPierwsze wystąpienia re...\nSieć i organizacja mało...\nŻycie i stosunki w zbor...\nBiskupi krakowscy wobec...\nPostawa społeczeństwa k...\nUpadek zborów ewangelic...\nMieszkańcy parafii Mało...\nWięcej autorstwa Sebastian Zabiegaj\nTrackback URL for this entry: http://www.kosciol.pl/trackback.php/20050120144317594\nProtestantyzm w XVI-wiecznej Rzeczpospolitej | 0 komentarzy


Instrukcja BHP podczas zajęć z OPBMR z użyciem środków pozorowania skażeń chemicznych i promieniotwórczych w wersji planszowej - | Sklep BHPEX Zielona Góra\n01A35022DJEE Instrukcja BHP podczas zajęć z OPBMR z użyciem środków pozorowania skażeń chemicznych i promieniotwórczych (elektroniczna)\nInstrukcja BHP podczas zajęć z OPBMR z użyciem środków pozorowania skażeń chemicznych i promieniotwórczych jest jedną z wielu instrukcji bhp, z którymi niejednokrotnie muszą zapoznawać się pracownicy służb mundurowych (wojska, policji, straży granicznej, itp.). Za udostępnienie pracownikom wymaganych dokumentów z zakresu bhp odpowiadają pracodawcy. Instrukcje bhp zawierają informacje o czynnikach wpływających na bezpieczeństwo pracowników służb mundurowych.\nZagrożeń związanych z pracą w służbach mundurowych jest oczywiście wiele więcej. Powyżej przedstawiono jedynie kilka przykładów. Tym i innym zagrożeniom może przeciwdziałać m. in. tania instrukcja bhp podczas zajęć z opbmr z użyciem środków pozorowania skażeń chemicznych i promieniotwórczych w wersji planszowej, którą można zawiesić w widocznym dla personelu miejscu. Instrukcja jest odporna na ścieranie i niesprzyjające warunki atmosferyczne. Zapraszamy do kupna!\nNapisz opinię o produkcie:Instrukcja BHP podczas zajęć z OPBMR z użyciem środków pozorowania skażeń chemicznych i promieniotwórczych (planszowa)\nMaszynista turbozespołu wodnego - Ocena ryzyka zaw...


powołanej przez Konferencję Episkopatu Polski\n1. Komisja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów (zwana w dalszej części Regulaminu Komisją) – powołana przez Konferencję Episkopatu Polski – jest stałą komisją, której celem jest wspomaganie Konferencji w jej pracach i w podejmowaniu decyzji.\n2. Komisja działa zgodnie ze wskazaniami Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, w oparciu o przepisy Statutu i Regulaminu Konferencji Episkopatu Polski oraz niniejszego Regulaminu.\nRozdział II. Struktura organizacyjna Komisji\nPrzewodniczącym Komisji jest biskup wybrany przez Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski, spośród członków Konferencji, na pięcioletnią kadencję. Funkcję tę może pełnić bez przerwy przez dwie kolejne kadencje.\n1. Członkami Komisji są biskupi, również seniorzy, wspomagani przez konsultorów duchownych i świeckich.\n2. Komisja nie powinna liczyć więcej niż dziesięciu członków, a liczba konsultorów nie powinna przekraczać piętnastu osób.\nPrzewodniczący Komisji przedstawia kandydatów na członków i konsultorów Komisji.\nSkład Komisji zaproponowany przez Przewodniczącego Komisji, zatwierdza Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski na pięcioletnią kadencję. Członkowie i konsultorzy Komisji mogą pełnić swoje funkcje przez kolejne kadencje.\n1. Przewodniczący Komisji ma prawo w każdym czasie zaproponować zmiany personalne w Komisji.\n2. W przypadku rezygnacji z pełnienia funkcji członka lub konsultora Komisji – Przewodniczący Komisji może zgłosić nowego kandydata do zatwierdzenia przez Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski.\n1. Komisja, na wniosek Przewodniczącego Komisji, wybiera spośród swoich członków i konsultorów Sekretarza, którego zadaniem jest utrzymywanie kontaktów z Sekretariatem Konferencji Episkopatu Polski.\n2. Przewodniczący Komisji o wyborze Sekretarza ma obowiązek powiadomić Sekretarza Generalnego Konferencji Episkopatu Polski najpóźniej w ciągu dwóch tygodni od dnia jego wyboru.\n1. W ramach Komisji działają podkomisje:\na) Podkomisja do Spraw Służby Liturgicznej,\nb) Podkomisja do Spraw Muzyki Kościelnej.\n2. Zebranie Plenarne – na wniosek Przewodniczącego Komisji - może powołać dodatkowe podkomisje, określając ich nazwę, skład osobowy i zakres pracy.\n3. Dla usprawnienia działalności pracy Komisji Przewodniczący Komisji może powołać, w ramach Komisji, zespoły i sekcje, określając ich skład osobowy i zakres pracy.\n4. Podkomisje, zespoły lub sekcje pracują pod bezpośrednim nadzorem Przewodniczącego Komisji, któremu składają sprawozdanie ze swojej działalności do dnia 31 grudnia danego roku kalendarzowego.\nRozdział III. Zadania Komisji\nGłównym zadaniem Komisji jest opiniowanie spraw przekazanych przez Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski lub Sekretarza Generalnego Konferencji Episkopatu Polski i pomaganie w ich rozwiązywaniu.\nKomisja w ramach kompetencji i zgodnie z zaleceniami Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski może:\n1) podejmować studium zagadnień liturgicznych i problemów dotyczących duszpasterstwa liturgicznego;\n2) tłumaczyć księgi i dokumenty liturgiczne oraz opracowywać projekty ksiąg, dokumentów i materiałów liturgicznych;\n3) adaptować w ramach uprawnień przysługujących Konferencji Biskupów i na jej zlecenie tekstów i obrzędów zawartych w typicznych wydaniach ksiąg liturgicznych do tradycji i zwyczajów polskich;\n4) czuwać nad formacją służby liturgicznej w całym kraju przy pomocy Podkomisji ds. Służby Liturgicznej;\n5) przy pomocy Podkomisji ds. Muzyki Kościelnej przygotowywać melodie do tekstów liturgicznych oraz promować normy dotyczące muzyki w Kościele i czuwać nad ich przestrzeganiem;\n6) wyjaśniać kwestie dotyczące liturgii oraz form pobożności ludowej w duchu dokumentów Stolicy Apostolskiej i Konferencji Episkopatu Polski.\nRozdział IV. Zebrania Komisji\n1. Zebrania Komisji odbywają przynajmniej dwa razy w roku.\n2. Zebrania Komisji zwołuje Przewodniczący Komisji w miejscu przez niego wyznaczonym.\n3. Przewodniczący Komisji ustala porządek i program zebrania Komisji oraz przydziela członkom, konsultorom Komisji i Sekretarzowi zadania do wypełnienia.\n1. Przewodniczący Komisji może zaprosić na zebranie Komisji gości.\n2. Na zebraniach Komisji mogą być obecni także członkowie Prezydium Konferencji Episkopatu Polski, po uprzednim powiadomieniu Przewodniczącego Komisji.\nSekretarz najpóźniej 10 dni przed zebraniem przesyła wszystkim członkom, konsultorom Komisji oraz gościom, wskazanym przez Przewodniczącego Komisji, zawiadomienia, program i materiały dotyczące zebrania.\n1. Członkowie i konsultorzy Komisji zobowiązani są do stałego i aktywnego uczestniczenia w zebraniach Komisji.\n2. Obecność na zebraniu Komisji należy potwierdzić własnoręcznym podpisem na liście sporządzonej przez Sekretarza.\nZebrania Komisji prowadzi Przewodniczący, a w razie jego nieobecności pracami Komisji kieruje wskazany przez niego członek Komisji.\nPo modlitwie, Przewodniczący Komisji wprowadza w tematykę spotkania i przedstawia porządek obrad, który wymaga zatwierdzenia przez członków Komisji.\n1. Ustalenia Komisji są podejmowane zwykłą większością głosów.\n2. W głosowaniu uczestniczą członkowie i konsultorzy Komisji.\n3. Sprawy, które Komisja uzna za pilne, Przewodniczący Komisji, po uprzednim zgłoszeniu Sekretarzowi Generalnemu Konferencji Episkopatu Polski, przedstawia do rozpatrzenia na Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski.\n4. Oficjalne stanowisko Komisji musi uzyskać zgodę Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski, a w nagłych przypadkach Rady Stałej, Prezydium lub Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski.\n1. Z każdego zebrania Komisji Sekretarz sporządza pisemny protokół.\n2. Przygotowany protokół odczytuje się na kolejnym zebraniu i po naniesieniu ewentualnych korekt protokół zostaje podpisany przez Przewodniczącego i Sekretarza.\n3. Tekst protokołu:\n1) otrzymują członkowie Komisji;\n2) jeden egzemplarz zostaje w archiwum Komisji;\n3) jeden egzemplarz należy przekazać do Archiwum Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski.\n1. Koszty zebrań Komisji organizowanych w siedzibie Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski pokrywa Sekretariat KEP.\n2. Inne wydatki, wcześniej zaplanowane, muszą być zaakceptowane przez Ekonoma Konferencji Episkopatu Polski.\nKażdego roku, do końca stycznia, Przewodniczący Komisji przesyła do Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski pisemne sprawozdanie z działalności Komisji.\n1. Sekretarz czuwa nad bieżącą dokumentacją prac Komisji oraz nad archiwum Komisji.\n2. Po zmianie na stanowisku Przewodniczącego Komisji, archiwum powinno być przekazane następcy.\n3. Po rozwiązaniu Komisji wszystkie dokumenty stanowiące archiwum Komisji należy przekazać do Archiwum Konferencji Episkopatu Polski.\n1. Komisja opracowuje Regulamin Komisji i może proponować w nim zmiany.\n2. Regulamin Komisji lub jego nowelizacja wymaga zatwierdzenia przez Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski.\n3. Regulamin Komisji lub jego nowelizacja wchodzi w życie z dniem podjęcia uchwały o jego zatwierdzeniu przez Zebranie Plenarne Konferencji Episkopatu Polski.\nRegulamin Komisji został zatwierdzony\npodczas 368 Zebrania Plenarnego Konferencji Episkopatu Polski,\nktóre odbyło się w Warszawie, w dniach 11-12 marca 2015 roku.


Program nowego ministra środowiska: kontynuacja i wojna z podziemiem odpadowym - Energetyka\nProgram nowego ministra środowiska: kontynuacja i wojna z podziemiem odpadowym\n"Kontynuacja" - to ogólny mój program działania, jako szefa resortu ochrony środowiska. Muszę się starać, aby nie popsuć spraw rozpoczętych przez mojego znakomitego poprzednika - oświadczył prof. Andrzej Kraszewski, na swojej pierwszej konferencji prasowej.\nPrezydent Lech Kaczyński wręczył w poniedziałek popołudniu Andrzejowi Kraszewskiemu nominację na ministra środowiska. Kraszewski zastąpił na stanowisku Macieja Nowickiego, który w grudniu 2009 r. złożył dymisję.


HISTORIA PARAFII - www.parafianowybytom.net\nPierwsi historyczni mieszkańcy na obecnym obszarze Nowego Bytomia pojawili się w XV w. Była to służba leśna. W XVIII w. na terenie Bytomskiego Czarnego Lasu zaczyna się rozwijać górnictwo. Obfitość węgla przyczyniła się do powstawania tu licznych kopalni i hut. Najpierw pojawiają się cynkownie, a następnie huty żelaza. Jedną z nich jest powstała w 1840 r. huta „Pokój”. Niebawem huty żelaza stały się wielkimi zakładami przemysłowymi. W sąsiedztwie kopalń i hut zaczęto budować dla domy, a nawet całe osiedla mieszkalne robotników i urzędników, zatrudnianych w tych zakładach. Takie osady górnicze i hutnicze powstają także w Bytomskim Czarnym Lesie. Nie było w nich jednak kościoła ani innego stosownego do odprawiania nabożeństw miejsca. W niedziele i święta robotnicy wraz z rodzinami musieli chodzić na Mszę świętą do odległego Bytomia (do 1869 r. Bytomski Czarny Las należał do parafii Wniebowzięcia NMP w Bytomiu).\n„Pierwszy połów dusz”\nPotrzeby duchowe mieszkańców osad robotniczych postanowił zaspokoić ks. Józef Szafranek, jeden ze znanych Górnoślązaków i proboszcz bytomski. W notatce z 1852 r. pisał: „Już od roku 1840 mam najgorętsze pragnienie, by – jeśli już huty Pokój i jej licznego otoczenia w Czarnym Lesie nie można przybliżyć do świątyni – świątynię przybliżyć do huty i jej zastępów robotniczych”. Uważał, że najpierw należy utworzyć szkołę, którą będzie można wykorzystać także do odprawiania nabożeństw. Władze miasta nie widziały jednak pilnej potrzeby otwarcia szkoły dla robotniczych dzieci. Widząc niechętną postawę urzędników, wiosną 1843 r. ks. Szafranek sam otworzył szkołę. Postarał się o pomoce naukowe i sam uczył religii. Szkoła jednak nie istniała długo. Mieściła się bowiem w gospodzie, której właściciel widząc, że zysk spada (w czasie lekcji klienci gospody musieli przebywać na zewnątrz), zabronił używania lokalu do celów dydaktyczno-wychowawczych.\nKs. J. Szafranek, prawdziwy „przyjaciel ludu śląskiego” – jak go nazywano – nie zniechęcił się tymi trudnościami. Przy pomocy dobrych i mądrych ludzi w 1844 r. otworzył kolejną szkołę przy hucie „Pokój”, gdzie organizował także naukę religii. W Bytomskim Czarnym Lesie jednak nadal nie było miejsca odpowiedniego do odprawiania Mszy św. oraz nabożeństw. Kiedy wrocławski biskup diecezjalny zezwolił misjonarzom na odprawianie Mszy św. pod gołym niebem, ks. Szafranek postanowił skorzystać z tego wielkiego błogosławieństwa. Dla robotników z osad górniczych i hutniczych zaczął odprawiać tzw. nabożeństwa misyjne. Pierwsze takie nabożeństwo odbyło się przy hucie „Pokój”. Na wszelki wypadek ks. Szafranek zapewnił sobie pomieszczenie do odprawienia nabożeństwa. Był nim warsztat stolarski huty „Pokój”, którego właścicielem był protestant. Oto jak ówczesny proboszcz zapraszał do udziału we Mszy św.: „Za wysokim zezwoleniem Jego Eminencji, Kardynała i Księcia – biskupa Melchiora itd. odbędzie się już we wtorek, dnia 10 lutego rb. przed południem o godz. 8 do 9 w hucie Pokój pierwsze, nadzwyczajne nabożeństwo z kazaniem, mszą św. i komunią św. dla biednych hutników i górników bezpłatnie i to w jakimś lokalu lub pod gołym niebem. Dlatego odbędzie się tamże dzień przed tym w poniedziałek dnia 9 lutego rb. po południu lub wieczorem uroczystość wstępna, złożona ze śpiewu, modlitwy, kazania i spowiedzi św.”\nParafianie, którzy uczestniczyli w tym „nabożeństwie misyjnym”, nazwali je „pierwszym połowem dusz w Bytomskim Czarnym Lesie” albo pierwszą „wyprawą misyjną w pustynię Bytomskiego Czarnego Lasu”. Nabożeństwo zakończyło się odwiedzinami chorych oraz katechezą. Tak wspominał je ks. J. Szafranek: „O, ci czarni, surowi robotnicy! Ci dzicy mali i wielcy. Czterysta bez zegarka i wezwania! Niemożliwość nawrócenia grzesznika. Niezdecydowanie, niewdzięczność ludzka, brak miłości, niegodność! Musi być i ma być inaczej. Najwścieklejsze zasady materialistów i mdłych racjonalistów pojawiły się jako błędne ogniki. Zamiast śledzić z nimi w bagnach, zwabiłem ich na pewny brzeg i uczyniłem dostępnymi objawionemu światu. Wiara moja w to, iż będzie lepiej, stoi na mocnym gruncie”. Nabożeństwa misyjne dały początek tzw. pastoryzacji rodzin Bytomskiego Czarnego Lasu. Wszyscy mieszkańcy z wielką radością przyjmowali wiadomości o kolejnych nabożeństwach i chętnie w nich uczestniczyli. 19 marca 1853 r. podczas jednego z takich nabożeństw rodziny hutnicze i górnicze obrały św. Józefa za swojego opiekuna i patrona.\nW 1854 r. huta „Pokój” wybudowała tzw. więzienie pomocnicze dla 150 więźniów z kaplicą. Mieściło się ono przy ul. Niedurnego 11/12. Rok później ks. J. Szafranek poprosił władze miejskie o pozwolenie na odprawianie w kaplicy więziennej nabożeństw dla mieszkańców Frydenshuty i okolicy. Życzeniem i ogromnym pragnieniem ks. Szafranka było, aby tymczasowe miejsce kultu – najpierw stolarnia, a później kaplica więzienna – zmieniło się w kościół św. Józefa. O tym pragnieniu mówił w kazaniu wygłoszonym z okazji nabożeństwa misyjnego 10 lutego 1852 r.: „Przyjdzie to, że i ta szopa przemieni się na kaplicę, w kościół. A jeżeli kiedy, to komu? Św. Józefowi na poszanowanie. Tu jego warsztat, a potem kościół temu świętemu poświęcony”. 17 stycznia 1856 r. ks. Szafranek wysłał do kurii wrocławskiej memoriał, w którym poruszył sprawę budowy kościoła pod wezwaniem św. Józefa. Zwrócił się też z prośbą utworzenie na terenie Bytomskiego Czarnego Lasu tzw. stacji duszpasterskiej. W petycji do kurii przypomniał, że już dawno „miało być coś uczynione ku czci św. Józefa”. Kuria propozycję budowy kościoła zaopiniowała pozytywnie i poleciła „wybudowanie kościoła katolickiego ku czci św. Józefa, opiekuna Jezusowego na pożytek Niemców i Polaków, przy tym także założenie cmentarza”. Jednak do 1860 r. budową kościoła nie można było się zająć z powodu pogłosek o rychłym wybuchu wojny oraz przesilenia gospodarczego. Wybuch Kulturkampf”, śmierć ks. proboszcza J. Szafranka (w 1874 r.) zwiększyły obawy nowego proboszcza – ks. Korusa o przyszłość budowy kościoła ku czci św. Józefa. Dodatkowo złe stosunki kościelno-polityczne, zastój na rynku pracy, rozprzestrzeniająca się bieda bardzo utrudniały podjęcie decyzji o rozpoczęciu budowy świątyni.\nOstatecznie, po pokonaniu wielu trudności, budowę kościoła rozpoczęto w lutym 1884 r. 7 maja poświęcono kamień węgielny, a już 26 października ksiądz dziekan Hruby konsekrował kościół św. Józefa w Bytomskim Czarnym Lesie. Z powodu trudności finansowych zmniejszono jednak znacznie jego rozmiary. Wkrótce okazało się, że to nie był dobry pomysł, ponieważ już w 1885 r. liczba katolików z 1300 wzrosła do prawie 4000. Rozwój huty Pokój, a z nią osady robotniczej Frydenshuta, zapowiadał dalszy wzrost liczby parafian. W 1903 r. ich liczba przekroczyła 10 tys. W tej sytuacji postanowiono powiększyć świątynię, jednak z powodu szkód górniczych okazało się to niemożliwe. Dlatego 11 października 1904 r. ks. dziekan Korus zwrócił się do hrabiego Schaftgotscha z prośbą o odstąpienie placu pod budowę nowego kościoła.\n6 stycznia 1905 r. tzw. zastępstwo kościelne jednomyślnie podjęło decyzję o budowie nowej świątyni we Frydenshucie na terenie, na którym kościół obecnie stoi. Dla usprawnienia prac związanych z budową, powołano Katolickie Stowarzyszenie Zbiórki na Budowę Kościoła we Frydenshucie (niem. Katholischer Kirchbausammelverein Friedenshűtte). Członkowie stowarzyszenia zajmowali się zbieraniem ofiar na budowę kościoła, odwiedzając parafian w ich domach, organizowali też festyny ludowe, z których dochód był przeznaczany na nową świątynię. Liczba członków stowarzyszenia mogła wynosić około 2000 osób. Ks. dziekan Korus – organizator budowy kościoła – liczył także na poważne zapomogi z Funduszu Wolnych Kuksów, od kurii biskupiej i huty Pokój. Miał także nadzieję, że plac pod budowę świątyni otrzyma bezpłatnie. Wstępnie obliczono, że koszt jej budowy będzie wynosić około 400 tys. marek. W 1910 r. pogorszył się stan zdrowia sędziwego już ks. dziekana Korusa, a działalność stowarzyszenia nieco osłabła. Dopiero nowy proboszcz – ks. Edward Adamczyk „energią i wytrwałością ożywił działalność Stowarzyszenia Zbiórki na Budowę Kościoła i po niespełna roku już budowę rozpoczął”. W 1910 r. na czele stowarzyszenia stanął Paweł Gasz – późniejszy dyrektor huty Pokój i wielki czciciel św. Pawła, który bardzo zainteresował się budową kościoła. To właśnie dzięki niemu huta Pokój mocno zaangażowała się w to dzieło. Bardzo szybko zebrano na budowę kościoła 133 096,38 marek i można było ogłosić konkurs na projekt świątyni. Swoje prace zgłosili dwaj architekci: Powolik z Bytomia, który wartość inwestycji wycenił na 600 tys. marek, oraz Giemza z Katowic, którego projekt opiewał na podobną sumę. Ponieważ oba projekty były za drogie, stowarzyszenie poleciło architektom zmienić je tak, aby koszt budowy obniżył się o jedną trzecią. Nie było to jednak proste.\nW międzyczasie pojawił się trzeci projekt, autorstwa zamieszkałego w Dortmundzie Holendra Jana Franciszka Klompa. Przedstawiony ks. Adamczykowi 14 września 1909 r. kosztorys budowy kościoła i plebanii opiewał na kwotę 400 tys. marek. Zarząd kościelny na czele z ks. E. Adamczykiem w 1910 r. projekt J.F. Klompa przyjął. Jemu też powierzono kierowanie budową oraz nadzór nad pracami. Już w grudniu 1910 r. J.F. Klomp przedstawił proboszczowi ks. E. Adamczykowi ostateczny projekt wraz ze szczegółowym kosztorysem. Za wykonanie niezbędnych obliczeń, szkiców, rachunków, planów kościoła architekt nie wziął honorarium. Zrezygnował również z zapłaty za nadzór podczas prac budowlanych. Dzięki temu koszty budowy kościoła i probostwa znacząco zmalały. 27 grudnia 1910 r. Zarząd Kościelny postanowił, że materiały budowlane dostarczy parafia, a na pokrycie kosztów budowy zaciągnięta zostanie pożyczka w Prowincjonalnej Kasie Zapomogowej lub Zakładzie Ubezpieczeń. 100 tys. marek pożyczki parafia miała spłacać przez 50 lat z tzw. podatków kościelnych (dobrowolne opodatkowanie się rodzin) i z opłat za miejsca w ławkach. Kiedy już wszystkie uzgodnienia oraz sprawy formalne związane z budową zostały zakończone, Zarząd Kościelny zlecił wykonanie prac budowlanych Arturowi Allnochowi ze Świętochłowic. 8 maja 1911 r. ks. E. Adamczyk podpisał oficjalną umowę z budowniczym. Teraz mieszkańcy Bytomskiego Czarnego Lasu z utęsknieniem i nadzieją oczekiwali rozpoczęcia budowy kościoła.\n2 maja 1911 r. przy udziale wielkiej rzeszy wiernych ks. E. Adamczyk poświęcił plac budowy i wbił w ziemię pierwszą łopatę pod fundamenty nowego kościoła. To samo uczynili przedstawiciele Zarządu kościelnego oraz delegacja huty Pokój, z dyrektorem Pawłem Gaszem na czele. Od tej chwili cała społeczność Bytomskiego Czarnego Lasu z ogromnym zapałem przystąpiła do pracy. Każdy mieszkaniec, po ciężkiej dniówce w hucie czy w kopalni, przychodził, by pomóc przy budowie. Kobiety natomiast gromadziły się rano przy ustawionym na placu budowy krzyżu i razem z dziećmi modliły się na różańcu o bezpieczeństwo pracujących przy wznoszeniu świątyni. Przygotowywały także posiłki dla robotników oraz wykonywały lżejsze prace budowlane. To „pospolite i święte ruszenie” wszystkich mieszkańców sprawiło, że w dniu poświęcenia kamienia węgielnego 20 maja 1911 stały już blisko dwumetrowe mury. W grudniu tego samego roku doprowadzono budowę pod dach.\nZ „Kroniki parafialnej” - Poświęcenie kamienia węgielnego\n"Uroczystość poświęcenia kamienia węgielnego odbyła się w pierwszą niedzielę po święcie św. św. Piotra i Pawła. Po nieszporach w starym kościele wyruszyła procesja na miejsce budowy. Ne czele procesji kroczyły dzieci szkolne, potem kolejno stowarzyszenia, robotnicy, wóz z kamieniem węgielnym i panny w bieli. Wóz ciągnęły cztery konie. Obok kroczyli strażacy. Za wozem postępowali duchowni, goście honorowi i członkowie korporacji kościelnych, wreszcie rozśpiewany lud z pieśnią „Te Deum laudamus” na ustach. Przed budowiskiem stała brama triumfalna. Na wstępie Stowarzyszenie „Cecylia” odśpiewało pieśń, po czym ks. dziekan Buchwald z Bytomia kamień węgielny poświęcił. Następnie chór znowu odśpiewał psalm. Kazanie niemieckie wygłosił kapelan więzienny ks. Komor z Bytomia, a kazanie polskie ks. proboszcz Sigulla z Orzegowa. Ogólna pieśń zgromadzonych tłumów zakończyła podniosłą uroczystość, w której między innymi uczestniczyli naczelny dyrektor Boecker, dyrektorzy Bȍhm i Malcher, nadburmistrz Dr. Brűneing, radca miejski Dworzak i przewodniczący Rady Miejskiej adwokat Galluschke".\nNapis na kamieniu węgielnym:\n"AD 1911 Estis superaedificati super fundamentum Apostolorum et prophetorum” („Roku Pańskiego 1911, jesteście zbudowani na fundamencie Apostołów i Proroków”).\nTo zawrotne tempo budowy zapewniała nie tylko dobra organizacja pracy i wysiłek ludzi, ale przede wszystkim błogosławieństwo Bożej Opatrzności, wypraszane dla wszystkich przez budowniczego i pasterza ludu – ks. E. Adamczyka. Oprócz codziennych Mszy św. sprawowanych w kościele św. Józefa, a potem pod gołym niebem, przy krzyżu na placu budowy, rano i wieczorem błogosławił on robotników. Nieraz widziano też, jak pomiędzy warstwy cegieł wznoszonych murów świątynnych wkładał medaliki Niepokalanej. Chciał w ten sposób uświęcić to miejsce i oddać je Bogu na własność. Jego żywa wiara oraz mocna więź z Bogiem i Maryją sprawiła, że ludziom nie było trudno przychodzić na budowę.\nNowy kościół budowano nie tylko szybko (budowę rozpoczęto przecież 2 maja 1910 r.), ale także finezyjnie i z wyjątkowym kunsztem. Przejawiało się to m.in. w pracach rzeźbiarskich. Rzeźby i płaskorzeźby wykonane zostały w piaskowcu, drewnie i w surowym tynku przez Macieja Beulego. Artysta ten miał pracownię w Bytomiu, a pochodził z Niemiec. Jest autorem płaskorzeźb znajdujących się na wieży i fasadzie, na prawej i lewej stronie oraz na elewacji z tyłu kościoła. Z jego szkoły pochodziły także figury św. Barbary i św. Floriana, znajdujące się przed głównym wejściem do kościoła. Do ich wykonania M. Beule użył tzw. tynku szlachetnego. Wyjątkowość tych rzeźb widać nie tylko w ogromnym rozmiarze i pięknie artystycznym, lecz również w tym, że postaci świętych zostały przedstawione w postawie siedzącej. Jest to być może jedyne takie ujęcie w Polsce, a może i w Europie. Zazwyczaj bowiem święci Florian i Barbara przedstawiani są w postawie stojącej. Wyjątkowym dziełem tego artysty są również, wykonane w drewnie czarnego dębu, płaskorzeźby świętych z Litanii do Wszystkich Świętych. Umieszczone na bokach ław kościelnych, tworzą jedyny w swoim rodzaju „szpaler” świętych, którzy nawiedzających świątynię prowadzą do Miejsca Najświętszego - do prezbiterium. Dziełem Buelego był również ołtarz główny.\nZ „Kroniki Parafialnej”:\nOłtarz mistrza Macieja Pewną ręką potrafił dostosować do ram łuku triumfalnego szeroko zakrojoną obwodnicę, wychodzącą z cudownie opracowanej grupy ukrzyżowania. Przy podejściu bliżej podnosi się jeszcze wrażenie: z sylwetki uwypukla się subtelnie odmierzona nadbudowa architektoniczna i daje poznać ową pełnię ornamentyki, charakterystyczną dla mistrzów niemieckich wczesnego średniowiecza. Oczywisty jest zamiar artysty wyrażenie ołtarza w myśl pojmowania katolickiego jako grobu-relikwiarza, przy czym rzeźbiarzowi snuły się po myśli nie mające sobie równych relikwiarze szkoły biskupa Bernwarda z Hildesheimu z ich zakończeniami dachowatymi i szczytami zdobionymi bogatymi grzbietami; w ogóle przypomina ołtarz swym promieniejącym złoceniem wspaniałe dzieła wczesnośredniowiecznej sztuki złotniczej. Front ołtarza podzielony jest przez postacie modlących się aniołów na trzy boczne szczyty, z których średni, najbogaciej dekorowany, rozpina się nad zamykającym ekspozyturę wieńcem aniołów, gdy oba boczne, niżej położone dwie płaskorzeźby, wyobrażające ofiarę Abrahama i Melchizedeka, wieńczą. Tabernakulum, dzieło sztuki dla siebie, pokazuje na drzwiczkach zwiastowanie N.M.P. i jest w kompozycji i opracowaniu równie mistrzowsko wykonane. Grupa ukrzyżowania, panująca nad podstawą ołtarza jako motyw główny, daje poznać starania artysty, by przy zachowaniu stylu uniknąć surowości figur romańskich. Bogato dekorowany i złotą aureolą otoczony krzyż nie nosi cierniem ukoronowanego, z opuszczoną głową na krzyżu zmarłego Syna Człowieczego, lecz pokazuje nam triumfalnego nad śmiercią Zbawiciela, który z podniesioną głową, uwieńczoną złotą koroną i rozszerzonymi ramionami rzuca wzrokiem na zapełniające świątynię rozmodlone tłumy. Pod krzyżem stoją postacie Matki Boskiej i św. Jana, którzy postawą i wyrazem godnie włączają się do całości. Ogólnie wrażenie podnoszą harmonijne barwy. Bogate złocenie jest miejscami złagodzone za pomocą patynowania, by je na innym miejscu jeszcze promienniej uwypuklić. Do barw dostosowują się szczęśliwe ciepłe tony szat i ciemnobrunatnego drzewa. W ołtarzu parafia posiada dzieło sztuki, sprawiające jej trwałą radość, a twórcy zaszczyt."\nSpoglądając na nasz kościół, można przypuszczać, że zarówno Maciej Beule, jaki i J.T. Klomp oraz Artur Allnoch byli wielkimi artystami, ale też ludźmi wielkiego ducha. Każdy wykonany przez nich detal „mówi”, że natchnienie do pracy twórczej czerpali nie tylko z wiedzy, ale i z duchowości oraz wiary. Ich dzieła są piękne nie tylko pod względem artystycznym, ale także niepowtarzalne i wyjątkowe przede wszystkim pod względem religijnym.\nJak św. Paweł patronem został.\nZbliżał się dzień konsekracji kościoła. Na jego patrona już w 1905 r. obrano św. Antoniego z Padwy. Ostatecznie jednak poświęcono go ku czci św. Pawła Apostoła. Skąd ta zmiana? Doprowadził do niej sam budowniczy, ks. proboszcz E. Adamczyk, który był „wielkim wielbicielem św. Pawła”. Dziś widzimy, że mądra i dobra to była decyzja. Nie umniejszając zasług Świętego z Padwy, ks. Adamczyk przewidział, że nadejdą czasy, gdy samo chodzenie do kościoła i tzw. statyczna pobożność nie wystarczy. Aby dzieło ewangelizacji mogło trwać i rozwijać się w Kościele, trzeba będzie być „dynamicznym chrześcijaninem”, tzn. gorliwym w nawracaniu siebie i innych, zapalonym w miłości do Jezusa oraz wiernym Ewangelii. Takiej postawy uczy nas od 100 lat nasz wielki patron – św. Paweł, Apostoł Narodów. Nowo wybudowany kościół dedykowany św. Pawłowi mógł zmieścić około cztery tysiące wiernych, tysiąc znajdowało miejsce siedzące w ławkach. Jego długość wynosi 68 metrów, a szerokość 32 metry. Zbudowany został w tzw. stylu bazylikowym, na planie krzyża łacińskiego Szerokość nawy głównej wynosi 30 metrów, zaś obu naw bocznych po 3,5 metra. Prezbiterium jest przedłużeniem nawy środkowej i ma szerokość 17 metrów. Ołtarze boczne: Matki Bożej i św. Józefa były przedłużeniem naw bocznych i tworzyły razem z prezbiterium jednolitą formę budowlaną, zamkniętą dla świeckich przez balustradę (balaski), przy której rozdzielano Komunię św. Po obydwu stronach prezbiterium rozmieszczone było tzw. ambo”– z lewej do czytania Ewangelii, z prawej do czytania Lekcji. Piękna kazalnica, z rzeźbami czterech Ewangelistów oraz z bogatymi złoceniami, znajdowała się przy filarze z lewej strony nawy głównej. Po lewej stronie ołtarza głównego dobudowana była kaplica dla spowiadających się osób słabo słyszących. Specjalne przejście za ołtarzem głównym łączyło zakrystię z kaplicą.\n"We wspomnienie Matki Bożej Bolesnej, 15 września 1912 r., odbyła się uroczystość konsekracji kościoła.\nZ notatek znalezionych w parafialnym archiwum wynika, że miała ona imponujący przebieg: Frydenshuta przybrała uroczystą szatę, której zbudowane bramy triumfalne nadały szczególnego blasku. Najwspanialszą była brama u wylotu ul. Niedurnego w kierunku Chebzia, wystawiona przez hutę Pokój. Ks. sufragan Dr Augustin przyjechał już w sobotę, 14 września wieczorem o godz. 18.30. Przywitał go w imieniu własnym i duchowieństwa dekanatu ks. proboszcz Strzyż z Goduli, a z kolei generalny dyrektor Boecker imieniem huty Pokój i dyrektor górniczy Tlach imieniem Zakładów Schaffgotscha. Przed dworcem złożyły mu hołd dzieci szkolne parafii godulskiej z kierownikiem szkoły Skibą na czele i wielkie tłumy ludności. Przez wystawioną przez kopalnię „Paweł” bramę triumfalną w Chebziu biskup przeszedł w towarzystwie Boeckera z godzkiego Zarządu kościelnego i po podziękowaniu za przyjęcie odjechał do Frydenshuty. Przed starym kościołem powitał dostojnika burmistrz Friedrich imieniem miasta. Córka inspektora Gasza po wygłoszeniu wierszyka podała mu bukiet kwiatów. Następnie wygłosił mowę powitalną ks. proboszcz Adamczyk. W kościele biskup podziękował za przyjęcie w niemieckim i polskim języku, po czym na zakończenie odbyło się błogosławieństwo sakramentalne. Biskupowi, który następnie odszedł na plebanię, chóry śpiewackie, robotniczy i kościelny, sprawiły serenadę. Konsekracja zaczęła się w niedzielę rano o godz. 7:00. Mimo niepogody zebrały się miejscowe towarzystwa i liczne tłumy ludzi (przeszło 3000). Konsekrator, który przyszedł w towarzystwie dam honorowych, po zakończeniu konsekracji o godz. 10-tej, odprawił mszę św. pontyfikalną w asyście ks. ks. proboszczów Tunkla z Kochłowic, Strzyża z Goduli i Gutsfelda z Wirku, oraz katechety Durynka i starszego wikarego Melza. Podczas mszy śpiewał chór „Cecylia” mszę D-dur Filke`go. Po mszy biskup wygłosił kazania niemieckie i polskie. Uroczystość zakończono odśpiewaniem „Te deum” i błogosławieństwem sakramentalnym, po czym ks. proboszcz Adamczyk odczytał dokument odpustowy. Po południu odbyło się przyjęcie na cześć konsekratora z udziałem około 150 osób, podczas którego uczczono osoby cesarza i papieża oraz wzniesiono liczne toasty na cześć tych, którzy przyczynili się do budowy, zwłaszcza ks. proboszcza Adamczyka i inspektora Gasza. W końcu przyjęcia wysłano telegram hołdowniczy ordynariuszowi wrocławskiemu, ks. kardynałowi Koppowi".\nDokument Konsekracji kościoła i głównego ołtarza:\n„G.K. Nr 353 Karol Augustyn "Ze zmiłowania Bożego i z łaski Stolicy św. Apostolskiej Biskup diocezarejski, Sufragan Biskupstwa wrocławskiego, kanonik rzeczywisty kapituły kościoła katedralnego wrocławskiego, doktor teologii św. Wszem wobec i każdemu z osobna, pismo to czytającym, pozdrowienie w Panu! Niniejszym ogłaszamy wszystkim i zaświadczamy, że dnia 15-tego września 1912 roku w miejscowości zwanej Friedenhűtte, diecezji wrocławskiej, poświęciliśmy nowowybudowany kościół filialny i ołtarz wielki w nim się mieszczący, na cześć i chwałę Wszechmocnego Boga, Najświętszej Panny Maryi i Wszystkich Świętych jako też na cześć i pamiątkę św. Pawła Apostoła i w wymienionym ołtarzu złożyliśmy relikwie świętych Męczenników Felicjana i Pacyfiki; obecnym zaś przy poświęceniu wiernym udzieliliśmy jeden rok odpustu, a odwiedzającym ten kościół w rocznicę poświęcenia, którą obchodzić nakazaliśmy corocznie w dniu 15 września, jeżeli przypada na niedzielę, w innym zaś razie w niedzielę następną, czterdzieści dni prawdziwego odpustu w formie zwykłej Kościoła. Uroczystość patronalną tego kościoła należy obchodzić corocznie w niedzielę po uroczystości św. św. Apostołów Piotra i Pawła. Dla uwierzytelnienia powyższego pismo niniejsze własnoręcznie podpisaliśmy i zaopatrzyliśmy naszą Biskupią pieczęcią". Dan we Wrocławiu, dnia 28 grudnia 1912 r.\nWydarzenie to dziś przypomina tablica pamiątkowa umieszczona na filarze kościoła. Czytamy na niej: „Hoc templum Dei aedificatum Annie 1911–1912 operante parocho Edw. Jos. Adamczyk consecratum ab Rev. Domino Episcopo suffrag. Wratisl. Dr Carlo Augustin die 15 Sept. 1912” („Ta świątynia Boża zbudowana w latach 1911 – 1912 dzięki operatywności proboszcza Edwarda Józefa Adamczyka została konsekrowana przez Przewielebnego Księdza Biskupa sufragana wrocławskiego dr. Karola Augustina 15 września 1912 roku”) Kościół św. Pawła we Frydenshucie został poświęcony, lecz nie było jeszcze probostwa. Co prawda już jesienią 1911 r. korporacje kościelne uchwaliły jego wybudowanie tuż przy nowym kościele, jednak do realizacji tych zamiarów nie doszło. Wydaje się, że ważniejszym zadaniem było wtedy jak najszybsze wybudowanie i poświęcenie kościoła. Dlatego budowę probostwa, również wg projektu J. F. Klompa, rozpoczęto dopiero na przełomie 1912/1913 r. Rok po poświęceniu kościoła, w październiku 1913 r. probostwo zostało wybudowane i mógł w nim zamieszkać proboszcz ks. Edward Adamczyk wraz z wikariuszami." Parafia Nowy Bytom i jej proboszczowie W 1922 r. osada Bytomski Czarny Las zmieniła nazwę na Nowy Bytom. 29 lipca 1925 r. dekretem Administracji Apostolskiej ustanowiona została parafia w Nowym Bytomiu. Tej chwili nie doczekał budowniczy kościoła i probostwa ks. Edward Adamczyk, który 22 maja 1922 r. na własne życzenie odszedł z parafii Nowy Bytom do parafii w Moszczenicy.\nPierwszy proboszcz Ks. Adamczyk w historii Nowego Bytomia zajął jedną z najchlubniejszych kart. Jemu zawdzięcza parafia św. Pawła swój kościół, jedną z największych i najpiękniejszych świątyń Śląska, którą, jako gorący czciciel św. Paweł temuż poświęcił, ale ileż go kosztowało zabiegów, by przeprowadzić piękną stylową budowę i odpowiadające wewnętrzne wyposażenie bazyliki, wbrew przeszkodom, stawianym przez czynniki miarodajne z uwagi na koszt i różnym pretensjom ze strony niektórych parafian, nie mających zrozumienia dla sztuki i jej wymagań. Budowę kościoła jak i plebanię zrealizował ks. Adamczyk poważnymi materialnymi ofiarami własnymi. Zadłużył się, ufny w pomoc Bożą i ofiarność parafian. Do nowego kościoła ufundował dzwon własnego imienia, który niestety w czasie wojny zabrany została na cele wojenne. Na budowę plebanii ofiarował ks. Adamczyk kwotę 10000 marek, a taką samą kwotę wypożyczył na budowę kościoła." Po odejściu z Nowego Bytomia ks. E. Adamczyka tworzeniem parafii zajęli się jego następcy: ks. Joński – administrator tymczasowy oraz ks. Ludwik Czardybon – drugi proboszcz nowobytomski. Za przykładem swojego poprzednika ks. L. Czardybon mobilizuje swoich parafian do troski o dom Boży. 21 stycznia 1923 r. przygotowuje pierwszą wizytację kanoniczną. Do parafii przyjeżdża administrator apostolski diecezji śląskiej ks. dr August Hlond. 6 lipca 1923 r. proboszcz organizuje prymicje ks. Franciszkowi Kałuży. Są to pierwsze prymicje w parafii św. Pawła w Nowym Bytomiu. 4 marca 1926 r. ks. L. Czardybon w wieku zaledwie 47 lat umiera na zawał serca. „Działał krótko w parafii nowobytomskiej i to w trudnym czasie, w okresie dwukrotnego kryzysu walutowego. Chociaż ułatwił mu kryzys spłatę reszty długu budowy kościoła, to jednak nie pozwolił mu doprowadzić do szczęśliwego zakończenia wszczętej w roku 1922 akcji zbiórkowej na sprawienie nowych organów”.\nWtedy po raz kolejny okupanci zabrali dzwony kościelne, a w wieży kościoła, na tzw. tarasie widokowym umieścili działo pancerne, wycinając wcześniej 12 miedzianych kolumn wieżowych. Z tego miejsca hitlerowcy strzelali do polskich żołnierzy i do każdego, kto nie przestrzegał tzw. godziny policyjnej. Nieustanna modlitwa i nadzieja oraz wiara w Opatrzność Bożą pomogły Polakom wygrać tę wojnę. Do Nowego Bytomia wrócił z ukrycia ks. J. Szymała i od razu rozpoczął remont zniszczonego w latach wojennych kościoła. Z miłości do języka polskiego utworzył Parafialną Bibliotekę (1948 r). Podjął też starania o nowe dzwony, które w 1950 r. wykonano w hucie Pokój. W tym samym roku poświęcono je i umieszczono na wieży.\nKs. kanonik J. Szymała zmarł 22 stycznia 1967 r. Troskę o parafię „bierze w swoje ręce” na krótki czas ks. Leonard Swoboda, który uratował kościół przed katastrofą. Z powodu ogromnych szkód górniczych świątyni groziło zawalenie. W latach 1968–1974 proboszczem był ks. Bernard Czernecki, obecnie proboszcz-senior w Jastrzębiu i legendarny duszpasterz śląskiej „Solidarności”. Jego mężne przyjęcie woli Bożej, by być proboszczem w Nowym Bytomiu mimo niechęci niektórych parafian wzmocniło parafię.\nPo odejściu ks. B. Czerneckiego, proboszczem w parafii Nowy Bytom zostaje ks. Eugeniusz Szczotok (1974–1984), który wcześniej był tu wikariuszem. Okres jego proboszczowania to trudny czas dla Kościoła w Polsce. Czasy komunistyczne, zakończone stanem wojennym nie ułatwiały życia religijnego oraz publicznego wyznawania wiary w Boga. A jednak proboszczowi udało się związać ludzi z parafią. Hutnicy i górnicy oraz ich rodziny, mieszkańcy hoteli robotniczych, którzy przyjechali na Śląsk za pracą – wszyscy mieszkańcy nowego Bytomia „oddali” swoje serce i miłość parafii. Efektem tego zaangażowania był kapitalny remont kościoła i przebudowa prezbiterium zgodnie z zaleceniami Soboru Watykańskiego II (1982 r.), wybudowanie w krótkim czasie tzw. systemem gospodarczym domu katechetycznego (1983 r.) oraz wykonanie wielu innych koniecznych prac. W roku ukończenia budowy domu katechetycznego, który otrzymał imię Jana Pawła II, ks. E. Szczotok wraz z parafianami ufundował pamiątkową tablicę – epitafium dla Papieża Polaka, która do dziś znajduje się przy głównych drzwiach kościoła. Kiedy pojawiają się nowe plany duszpasterskie, bp Herbert Bednorz mianuje ks. E. Szczotoka proboszczem w kościele mariackim w Katowicach oraz dyrektorem Wydziału Duszpasterstwa Ogólnego Kurii Metropolitalnej i nadaje mu tytuł Infułata. Ks. Szczotok zmarł w 2000 r. Został pochowany na cmentarzu przy ul. Francuskiej w Katowicach.\nWybór Polaka na papieża, upadek komunizmu, powstanie „Solidarności” i wiele innych społeczno-religijnych wydarzeń dodało otuchy wszystkim Polakom, jednak nie zlikwidowało od razu z ich życia biedy i ubóstwa. Dostrzegł to kolejny proboszcz w Nowym Bytomiu – ks. Jan Górecki (1985–2001), który swoją posługę rozpoczął od zawierzenia Bogu ludzi potrzebujących pomocy materialnej i duchowej. Rozwinął działalność charytatywną wśród dzieci i dorosłych. Za jego czasów w parafii powstaje Ochronka Aniołów Stróżów (1985 r.) oraz Jadłodajnia św. Zyty (1988 r.). Oba dzieła oparte były wyłącznie na wolontariacie. Ks. proboszcz J. Górecki jest autorem wielu publikacji poświęconych parafii nowobytomskiej oraz jej mieszkańcom. Wsłuchując się w ich potrzeby, doprowadził do wymiany prowizorycznych dzwonów kościelnych na obecne. Borykając się ze szkodami górniczymi przeprowadził remont kościoła oraz kapitalny remont probostwa. Jako wielki czciciel Matki Bożej Piekarskiej rozwinął Jej kult w parafii oraz wybudował kaplicę ku Jej czci przy ul. Pokoju i zainicjował odprawianie w tym miejscu nabożeństw maryjnych. Osobistą pobożnością i troską o dusze wszystkich parafian ks. proboszcz J. Górecki zapisał się na trwałe w sercach mieszkańców Nowego Bytomia. Jako profesor Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego, m.in. dzięki doświadczeniu pastoralnemu zdobytemu w naszej parafii, kształtował umysły i dusze przyszłych teologów i kapłanów. 3 maja 2017 roku odszedł do Domu Ojca. Jego doczesne szczątki spoczywają na piekarskim cmentarzu należacym do Bazyliki NMP.\nCzasy obecne parafii nowobytomskiej, która ma proboszcza w osobie opisującego ważniejsze wydarzenia parafialne, są nam wszystkim bardzo dobrze znane. Dlatego nie trzeba o nich wiele pisać. Pamiętajmy jednak, że tak jak nasi ojcowie w przeszłości, dziś my tworzymy historię parafii. Postarajmy się, aby była to historia ludzi mocno związanych z Bogiem i z Kościołem.\nSą miejsca szczególne we współczesnej przestrzeni miejskiej Rudy Śląskiej, które w sposób symboliczny definiują również nasze miejsce w historii nie tylko miasta czy regionu, ale i świata. Najczystszą taką perłą jest ta świątynia katolicka wybudowana przez ks. Edwarda Adamczyka i nowobytomian, którzy pragnęli, aby ten kościół stał się dla nich i dla ich potomków, czyli dla nas, opoką i źródłem silnej wiary oraz prawdziwej chrześcijańskiej pobożności, błogosławieństwem dla rodzin, dla rudzkiej ziemi i dla wszystkich ludzi.\nW czym tkwi siła tego kościoła i jakie jest jego przesłanie, pozostawione przez tych, którzy go wybudowali?\nKiedy przyjrzymy się dokładnie szczegółom architektonicznym, okazuje się, że jest to „Boży pomnik” – „wyjątkowa księga”. Zewnętrzną dekorację tworzą nie tylko liczne płaskorzeźby, ale przede wszystkim inskrypcje w językach niemieckim, polskim i łacińskim składające się z cytatów z Pisma Świętego i fraz zaczerpniętych z bogatej tradycji Kościoła katolickiego. Zaś cała świątynia oraz każda jej część wskazuje wiernym drogę do nieba, tłumacząc obrazowo i symbolicznie tajemnice Bożej mądrości. Ta droga do nieba zaczyna się już na placu kościelnym, gdzie stoją jakże symptomatyczne dla historii naszego miasta figury świętych Barbary i Floriana. Reprezentacyjnego wejścia do świątyni strzegą dwa potężne lwy, trzymające w łapach figurki apostołów: jeden – św. Pawła, drugi – św. Piotra. Następnie droga nawą główną prowadzi wśród szpaleru świętych, wyrzeźbionych na bokach ławek, którzy stawili się tu na wezwanie z Litanii do Wszystkich Świętych. Jest to droga litanii, której wezwania są wystukiwane odgłosem kroków, a zbliżanie się do prezbiterium jest przejściem przez uświęconą historię tradycji Kościoła, wśród niemych świadków przestrzeni sakralnej, którzy są jak kolejne pieczęcie Księgi, zapewniającej, że wszystko co było dawniej, jest prawdą. Sama zaś świątynia stoi niczym Apostoł Narodów głosząc Dobrą Nowinę wszystkim, bez względu na narodowość czy pochodzenie społeczne.\nNiech obchody Jubileuszu 100. rocznicy konsekracji kościoła staną się okazją do większego zainteresowania się tą świątynia oraz będą wyrazem naszej wdzięczności wobec tych wszystkich, którzy nam zostawili nam ją w darze. Niech udział w tych uroczystościach i niedzielnych Eucharystiach będzie wypełnieniem ich testamentu, który zostawili nam w słowach św. Pawła Apostoła: ”Czuwajcie, trwajcie mocno w wierze, bądźcie mężni i umacniajcie się! Wszystkie wasze sprawy niech się dokonują w miłości!” (1Kor 16,13-14). Zaś ta refleksja o czasach minionych niech będzie podziękowaniem i hołdem dla wszystkich, którzy na tej ziemi przed nami żyli i stworzyli przez swoją chrześcijańską postawę fundamenty naszej tożsamości, wiary i pobożności.\nWAŻNIEJSZE DATY Z HISTORII PARAFII ŚWIĘTEGO PAWŁA APOSTOŁA W RUDZIE ŚLĄSKIEJ – NOWYM BYTOMIU\nXVw.- pojawiają się na dzisiejszym obszarze Nowego Bytomia pierwsi mieszkańcy – tzw. służba leśna.\n1676 - Istnieją metryki parafialne chrztów, ślubów i pogrzebów parafii ,,Wniebowzięcia N.M.P.,, w Bytomiu do której należał dawny Bytomski Czarny Las - obecnie Nowy Bytom.\n1823- Pierwsze przejawy lokalnego kultu religijnego: górnicy kop. ,,Louise” uczestniczą w nabożeństwie do św. Barbary w cechowni przed pracą.\n1839 - Ks. Józef Szafranek podejmuje starania o Kościół w Bytomskim Czarnym Lesie.\n1843 - Otwarto pierwszą parafialną szkoły podstawowej.\n1844 - Pierwsze Nabożeństwo Misyjne odprawione przez ks. Józefa Szarfanka pod „gołym niebem” dla mieszkańców z tzw. osad robotniczych.\n1855 - W więzieniu pomocniczym huty ,,Pokój” powstaje kaplica więzienna.\n1869 - Utworzono filię parafialną „Zgoda”.\n1872 - Oddanie do użytku pierwszego cmentarza.\n1883 - Erygowanie parafii „Zgoda” dla mieszkańców Bytomskiego Czarnego Lasu.\n1884 - Poświęcono kościół parafialny św. Józefa.\n1887 - Śmierć ks. proboszcza Józefa Szafranka.\n1887 – Urząd proboszcza obejmuje ks. dziekan Emil Korus.\n1901 - Ustanowiono pierwszą osadę klasztorną Sióstr Boromeuszek. W szpitalu huty „Pokój” otwarto kaplicę dla chorych i sióstr.\n1905 - Podjęto decyzję o budowie nowego kościoła parafialnego.\n1910 - Budowniczym i proboszczem zostaje ks. Edward Adamczyk.\n1911 - Poświęcano plac pod budowę kościoła ( 2 maj ).\n1911 – Poświęcono i wmurowano kamień węgielny ( 2 lipiec )\n1912 - Konsekracja nowego kościoła św. Pawła ( 15 wrzesień ).\n1912 - Uroczystość poświęcenia dzwonów kościelnych ( 14 lipiec ).\n1912 - Powołanie III Zakonu Franciszkańskiego.\n1913 - Założono Kongregację Mariańską Młodzieży.\n1913 - Budowa probostwa przy kościele św. Pawła.\n1916 - Utworzono Bractwa: Apostolstwa oraz Modlitwy Św. Bonifacego.\n1917 - Konfiskata dzwonów na cele wojenne.\n1917 - Powstają Stowarzyszenia: Św. Wincentego a Paulo; Św. Karola Boromeusza oraz Św. Piotra Klawera.\n1918 - Epidemia tyfusu – 17 zgonów.\n1920 - Założono Towarzystwo Kobiet im. Św. Jadwigi.\n1921 - Fundacja Drogi Krzyżowej.\n1922 - Osada Bytomski Czarny Las przyjmuje nazwę Nowy Bytom.\n1922 - Ks. Edward Adamczyk - budowniczy kościoła, odchodzi z parafii.\n1922 - Nowym proboszczem zostaje ks. Ludwik Czardybon.\n1923 - Pierwsza Wizytacja Kanoniczna którą przeprowadził Administrator Apostolski Diecezji Śląskiej ks. dra Augusta Hlonda.\n1923 - Pierwsze prymicje Księdza Franciszka Kałuży ( 6 lipiec )\n1925 - Erygowanie parafii nowobytomskiej przez podział parafii Zgoda ( 21 lipiec ).\n1925 - Poświęcano i oddano do użytku cmentarz.\n1925 - Nagły zgon ks. proboszcza Ludwika Czardybona (4 marzec ).\n1925 - Ks. Karol Burger zostaje mianowany administratorem parafii.\n1926 - Urząd proboszcza obejmuje ks. Jan Szymała.\n1926 - Poświęcono nowe dzwony ( 19 grudzień )\n1928 - Budowa i poświęcenie organów. ( 29 czerwiec )\n1928 - Powołano do życia Świecki Zakon Karmelitański.\n1929 - Pierwsze Misje Święte.\n1931 - Powstało Katolickie Koło Abstynentów.\n1935 - Utworzono filię parafialną św. Ducha dla koloni Czarny Las.\n1935 - Powstaje Stowarzyszenie Św. Zyty.\n1939 - II wojna światowa - zakaz polskich nabożeństw.\n1939 - Ks. Franciszek Czubin, wikariusz nowobytomski zostaje mianowany substytutem.\n1939 - Ks. Wilhelm Ochman nowym substytutem parafii (do 1941).\n1941 - Ks. Teodor Krząkała kolejnym substytutem parafii (do 1945). 1942 – Kolejna konfiskata trzech dzwonów na cele wojenne.\n1948 - Otwarcie biblioteki parafialnej.\n1950 - Wykonanie w hucie ,,Pokój” tzw. prowizorycznych dzwonów.\n1957 - Wprowadzono zwyczaj wieczornych Mszy Świętych.\n1958 - Prośba o zgodę na wybudowanie Groty Matki Bożej z Lourdes przy kościele; odmowa ze strony władz świeckich.\n1961 - Zawieszenie nauczania religii w szkołach.\n1962 - Remont kościoła spowodowany szkodami górniczymi ( trwał dwa lata ).\n1964 - Wizytacja Kanoniczna Parafii którą przeprowadził ks. bp Józef Kurpas.\n1965 - Obchody 40 – lecia powstania parafii – przewodniczył ks. bp Juliusz Bieniek.\n1967 - Śmierć ks. kanonika Jana Szymały ( 22 styczeń ).\n1967 - Ks. Leonard Swoboda zostaje mianowany wikariuszem ekonomem parafii.\n1967 - Kapitalny remont kościoła, któremu groziło zamknięcie z powodu szkód górniczych.\nciąg dalszy na następnej stronie ...\n1967 - Urząd proboszcza obejmuje ks. Bernard Czernecki.\n1967 - Peregrynacja Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej.\n1967 - Pierwsza Msza Święta koncelebrowana ( 4 księży ).\n1969 - Wizytacja Kanoniczna Parafii którą przeprowadził ks. bp Herbert Bednorz.\n1971 - Pierwsza Parafialna Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę.\n1973 - Delegacja parafian przywozi z Jasnej Góry „Akt Oddania się Matce Bożej”.\n1974 - Urząd proboszcza obejmuje ks. Eugeniusz Szczotok.\n1974 - Wizytacja Kanoniczna Parafii którą przeprowadził ks. bp Herbert Bednorz.\n1974 - Adaptacja pomieszczeń w przyziemiach probostwa na salki katechetyczne.\n1975 - Obchody „Złotego Jubileuszu Parafii”.\n1976 - Poświęcenie obrazu Matki Bożej Częstochowskiej.\n1978 - Otwarto „Złotą Księgę Ofiarodawców” wspomagających remont kościoła.\n1979 - Początek prac związanych z przebudową prezbiterium kościoła.\n1979 - Wmurowanie przy drzwiach głównych kościoła tablicy pamiątkowej - epitafium dla Ojca Świętego Jana Pawła II z okazji Jego pielgrzymki do Polski.\n1979 - Wprowadzenie codziennej i całodziennej adoracji Najświętszego Sakramentu ( 8 grudzień ).\n1980 - Wymiana zniszczonej posadzki w kościele na marmurową. 1980 - Malowanie kościoła.\n1981 - Rozpoczęcie prac związanych z budową domu katechetycznego.\n1981 - Powołanie Bractwa „Straży Honorowej”.\n1981 - „Smutna” Pasterka – naprzeciwko kościoła, pod wieżowcem ustawiono czołgi (stan wojenny ).\n1982 - Remont Kaplicy Najświętszego Sakramentu.\n1982 - Misje Parafialne i obchody 70. Rocznicy Konsekracji Kościoła. 1982 - Poświecenie i uroczyste wprowadzenie namalowanego w 1981 r. obrazu Św. Maksymiliana Marii Kolbe ( 10 październik ).\n1982 - Konsekracja nowego ołtarza ofiarnego, z relikwiami świętych męczenników: Placyda i Fortunaty.\n1983 - Poświęcenie obrazu Jezusa Miłosiernego namalowanego przez Jana Molga.\n1983 - Poświęcenie domu katechetycznego.\n1985 - Urząd proboszcza obejmuje ks. Jan Górecki.\n1985 - Poświęcenie nowych dzwonów.\n1985 – Otwarcie ochronki „Aniołów Stróżów” dla dzieci.\n1987 - Obchody związane z rocznicą 75- lecia poświęcenia Kościoła.\n1988 - Otwarcie parafialnej Jadłodajni „Św. Zyty”.\n1994 - Wizytacja Kanoniczna parafii którą przeprowadził ks. bp Gerard Bernacki.\n1995 - Poświęcono i odsłonięto Tablicę Katyńską.\n2000 - Poświęcenie Kaplicy ku czci Matki Bożej Piekarskiej wybudowanej przy ul. Pokoju z myślą o górnikach, którzy zginęli przy pracy w kopalni KWK „Pokój”.\n2000 - 75. Rocznica powstania parafii.\n2000 - Pierwszy koncert chóru parafialnego „Jutrzenka”.\n2001 - Wizytacja Kanoniczna Parafii, którą przeprowadził ks. bp Stefan Cichy.\n2001 - Malowanie wnętrza kościoła.\n2001 - Urząd proboszcza obejmuje ks. Jan Janiczek.\n2001 – Wydano pierwszy numer cotygodniowego „Biuletynu Parafialnego”.\n2002 - 90. Rocznica poświęcenia kościoła.\n2002 - Ukazuje się pierwszy numer gazety parafialnej „St. Paulus”.\n2002 - Początek 9 – letniej Nowenny Modlitewnej przed Jubileuszem 100. Rocznicy poświęcenia kościoła.\n2002 - Całkowita wymiana dachówek oraz remont dachu kościoła i tzw. „mniejszej” wieży.\n2002 - Powołano Parafialnego Zespołu „Caritas”.\n2002 - Poświęcono przywiezioną z Fatimy figurę Matki Bożej; początek Modlitewnych Wieczorów Fatimskich.\n2003 - Kapitalny remont dachu probostwa.\n2003 - Nowe obrazy: Św. Pawła i Matki Bożej Nieustającej Pomocy namalowane przez Bogdana Poważa. 2004 - Kapitalny remont ogrzewania w budynkach: kościoła i probostwa. 2004 - Parafialna Dziękczynna Pielgrzymka do Fatimy. 2005 - Poświęcono i otwarto w przyziemiach probostwa Kawiarenkę Parafialną „Barka”. 2005 - Nowe oblicze placu przy którym stoi kościół – od tej chwili nosi on nazwę: Palcu Jana Pawła II. 2005 - Powołano Legion Maryi. 2006 - Powstaje Grupa Żywego Różańca Świętego. 2006 - Renowacja i kapitalny remont zabytkowych ław kościelnych. 2006 - Wizytacja Kanoniczna Parafii którą przeprowadził ks. bp Józef Kupny. 2007 - Remont i malowanie Kaplicy Świętej Anny. 2007 – Fundacja figury Św. Ojca Pio; utworzono Grupę Modlitwy Świętego Ojca Pio. 2007 - Budowa i poświęcenie Groty ku czci MB z Lourdes. 2007 - Fundacja figury Św. Ojca Pio. 2007 - Powstaje Grupa Miłosierdzia Bożego. 2008 - Rok Świętej Rodziny: peregrynacja Ikony Świętej Rodziny z Nazaretu. 2008 - Kapitalny remont zabytkowych organów. 2008 - Obchody związane z Rokiem Świętego Pawła, Apostoła. Ksiądz Arcybiskup Damian Zimoń ustanowił kościół w Nowym Bytomiu Kościołem Jubileuszowym, w którym wierni mieli przywilej uzyskania odpustu zupełnego. 2008 - Wymiana i remont okien witrażowych w głównej nawie kościoła, w rozetach bocznych i w rozecie za organami. 2008 - Święcenia diakonatu w parafii; wśród wyświeconych - nasz parafianin dk. Marcin Ditrich 2008 - Peregrynacja relikwii bł. Karoliny Kózkównej. 2009 - Początek stałych Nabożeństw do Świętego Pawła - owoc Roku Pawłowego. 2009 - Modernizacja Placu bł. Jana Pawła II. 2009 - Poświęcono wyremontowane organy kościelne; koncert organowy prof. Juliana Gembalskiego. 2009 - Remont elewacji wieży kościelnej wraz z miedzianymi kopułami ( I etap ). 2010 - Poświęcono w ogrodzie parafialnym kapliczki ku czci Matki Bożej Bolesnej oraz otwarto Drogę Siedmiu Boleści ku Jej czci. 2010 - Nowe witraże w oknach prezbiterium. 2010 - Ruda Śląska zamiast Placu ma Rynek im. bł. Jana Pawła II. 2010 - 85. Rocznica powstania parafii. 2010 - Stałe Msze Święte w intencji mieszkańców i władz samorządowych naszego miasta. 2011 - Odradza się Kościół Domowy, czyli Oaza Rodzin. 2011 - Msza Święta dziękczynna za beatyfikację Jana Pawła II - wotum mieszkańców Rudy Śl. 2011 - Nowe szkody górnicze widoczne na stropie i ścianach kościoła. 2010 - Przekształcenie „Ochronki Aniołów Stróżów” w „Świetlicę Środowiskową im. bł. Jana Pawła II”. 2011 - Wizytacja Kanoniczna Parafii, którą przeprowadził ks. abp Damian Zimoń. 2011 - Remont elewacji fasady kościoła wraz z płaskorzeźbami. ( II etap ) 2012 - Remont i konserwacja zabytkowych figur Świętej Barbary i Świętego Floriana. 2012 - Jubileuszowe Misje Święte ( 9 do 16 wrzesień ) przeprowadzone przez Misjonarzy Świętej Rodziny. 2012 - Uroczystości związane z Jubileuszem 100. Rocznicy Konsekracji Kościoła. Uroczystościom przewodniczył ks. arcybiskup senior Damian Zimoń.


PRZYGOTUJ BIURO NA POWRÓT PRACOWNIKÓW\nwspieramy bezpieczny powrót do biur\nPandemia COVID-19 wymusiła wiele zmian w społeczenstwie. Stopniowo wracając do normalności, musimy stawiać zdrowie i bezpieczeństwo swoje i współpracowników na pierwszym miejscu - również w miejscach pracy. Nowa rzeczywistość stawia szereg wyzwań dla pracowników i pracodawców, bowiem przestrzeń w firmach będzie musiała ulec reorganizacji, by umożliwić jej użytkownikom zachowanie bezpiecznego dystansu.\nW odpowiedzi na to firma Cushman & Wakefield opracowała autorski projekt 6 Feet Office, którego główną zasadą jest utrzymanie bezpiecznego dystansu 2 metrów, czyli około 6 stóp pomiędzy poszczególnymi osobami.\n“Decyzja o rozpoczęciu projektu 6 Feet Office była podyktowana chęcią zapewnienia większego bezpieczeństwa i przyspieszenia powrotu pracowników do pracy. Naszym zdaniem bezpieczne i zdrowe miejsce pracy będzie kluczowym trendem w biznesie.”\nRealizowany przez Space Wizard w ramach współpracy partnerskiej program, umożliwia pracodawcom dostosowanie biura oraz poszczególnych stanowisk pracy do wytycznych po COVID-19. System ten zakłada szereg oznaczeń w biurze, które w intuicyjny sposób wskazują pracownikom dozwoloną odległość i kierunek poruszania się, przy jednoczesnym zachowaniu estetyki i funkcjonalności. To również edukacja pracodawców i pracowników, jak odnaleźć się w nowej rzeczywistości.\nStwórz bezpieczną przestrzeń w 6 krokach:\nSzybki skan 6 Feet\nkrótka, ale szczegółowa analiza obecnego środowiska pracy pod kątem zabezpieczeń przed wirusem oraz możliwości wprowadzenia ulepszeń\nZasady 6 Feet\nzbiór prostych i łatwych w stosowaniu zasad postępowania, które stawiają bezpieczeństwo wszystkich osób na pierwszym miejscu\nTrasy 6 Feet\nwizualne i charakterystyczne oznaczenia tras przemieszczania się pracowników w biurze mające na celu zapewnienie pełnego bezpieczeństwa\nStanowisko pracy 6 Feet\ndostosowane i w pełni wyposażone stanowisko pracy, przy którym użytkownik może bezpiecznie pracować\nObiekt 6 Feet\nprzeszkolony pracownik, który służy doradztwem w zakresie stworzenia optymalnie funkcjonującego i bezpiecznego środowiska w danym obiekcie\nCertyfikat 6 Feet\ncertyfikat potwierdzający podjęcie działań w celu stworzenia środowiska pracy zapewniającego ochronę przed wirusem.\nFirmy Cushman & Wakefield oraz Space Wizard i ich pracownicy nie mają uprawnień ani kwalifikacji do udzielania klientom porad i wytycznych w procesie przygotowań do utrzymania ciągłości działalności biznesowej lub planów przygotowań z perspektywy polityki zdrowotnej i publicznej. Podejmujemy wspólnie starania w celu zapewnienia aktualnego wykazu ogólnodostępnych źródeł, jednakże wszelkie informacje dotyczące COVID-19, a także skutków zdrowotnych, gospodarczych i wynikających z polityki publicznej należy skonsultować z niezależnym specjalistą.


Regeneracja filtra DPF FAP i katalizatora w Twojej okolicy. Wszystkie warsztaty na ulicy Mickiewicza w Grójcu, powiat grójecki. - filtry-dpf-fap.pl\nRegeneracja DPF, czyszczenie FAP, naprawa filtrów cząstek stałych i katalizatorów samochodowych - ul. Mickiewicza | Grójec\nCzyszczenie FAP/DPF i regeneracja katalizatorów w Grójcu | ul. Mickiewicza\nCennik czyszczenia i regeneracji filtrów DPF/FAP i katalizatorów - osiedle Osiedle Słoneczne, Mickiewicza\nCzyszczenie filtrów DPF, osiedle Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza 320\nRegeneracja filtrów FAP, dzielnica Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza 320\nMycie katalizatora, osiedle Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza 320\nPłukanie katalizatora SCR, dzielnica Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza 320\nNaprawa filtra cząstek stałych, osiedle Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza 320\nCzyszczenie, mycie DPF/FAP i katalizatorów do samochodów ciężarowych, dzielnica Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza 1490\nWycinanie filtra FAP, usuwanie filtra FAP, osiedle Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza 0 *\nSerwisowe wypalanie katalizatora, dzielnica Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza 250\nZarezerwuj termin regeneracji filtra DPF/FAP lub katalizatora w Grójcu, Osiedle Słoneczne, Mickiewicza\nWybierz typ usługi Czyszczenie filtrów DPF, osiedle Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza Regeneracja filtrów FAP, dzielnica Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza Mycie katalizatora, osiedle Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza Płukanie katalizatora SCR, dzielnica Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza Naprawa filtra cząstek stałych, osiedle Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza Czyszczenie, mycie DPF/FAP i katalizatorów do samochodów ciężarowych, dzielnica Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza Wycinanie filtra FAP, usuwanie filtra FAP, osiedle Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza Serwisowe wypalanie katalizatora, dzielnica Osiedle Słoneczne, ul. Mickiewicza Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nUlica Mrozka z Chełmu\nUlica Tołstoja w Rudzie Śląskiej\nUlica Modrzewiowa, Nowy Sącz\nUlica Szkolna (kod pocztowy 06-100) w Pułtusku\nUlica Kasztanowa (kod pocztowy 05-600) z Grójca\nUlica Konopnickiej (kod pocztowy 05-600) w Grójcu\nUlica Jarzębionowa, Grójec\nFiltry FAP pod Brzeskiem\nSerwisy Rimac z Zabłudowa\nRegeneracja Katalizatorów z Banina\nASO Lincoln pod Pawłowicami


Pierwsze szkice z Pablitusa 22" - Page 3 - Szkice obserwacyjne - Astropolis - Astronomia i Astrofotografia\nProblem jest jak ludzie modelują jakiś np: zielony przedmiot walorowo dodając do tego zielonego czarny w cieniu , a biały w świetle i wychodzi koszmarne mydło. Ten modelunek trzeba wydobywać jakimś dodatkowym kolorem, a własciwie kilkoma w zależności w jakim towarzystwie ten przedmiot leży i jakim światłem jest oświetlony.\nNo dobra, przyznaję, że przegapiłem ten wątek. Co gorsza, szczęki nie mogę odnaleźć. Wygląda to naprawdę fantastycznie i o ile typowa astrofotografia nie powoduje we mnie chęci wystawienia teleskopu do wizuala, to Twoje szkice przypomniały mi wiele pięknych chwil spędzonych lata temu pod gwiaździstym niebem.\nBez wątpienia widać wyrobiony warsztat plastyczny. Tu osoby z talentem są na pewno uprzywilejowane. Świetne.\nJutro pomyślę, jak to wystawić na główną stronę, bo boję się, że wiele osób może przegapić.\nSzkice post obserwacyjne bardziej z pamięci podparte szybkimi szkicami ołówkiem i zdjęciami. Trudno by było to zrobić w nocy przy latarce.\nTego lepiej nie ujawniaj, bo na forum spora wojna kiedyś była o "wzorowanie się zdjęciami"\nMAX - powiedz mi gdzie Ty mieszkasz to podjadę do Ciebie zerknąć przez to draństwo... :-))\nszkice są niesamowite... aż ciężko uwierzyć - magia po prostu.\nTo żaden wstyd bo nie przemalowuje zdjęć, a jedynie podpieram się nimi. Pomagaja mi one jedynie przypomnieć sobie wiele szczegółów , których nie byłbym w stanie zapamiętać . Zeby odnotować wszystkie włókienka jakie widziałem w M42 musiałbym siedzieć całą noc na jednym rysunkiem. Miałem ambicję pokazać ludziom w 100% jak widać dlatego to namalowałem . Teraz znów planuję porobić tradycyjne, szybkie szkice ołówkiem albo kredką jak te pierwsze. Dzięki za uznanie.\nMieszkam w rozkroku. Głownie siedzę w Wawie a telep mam 75 kilosów od Wawy , więc nie mam możliwości wstania od stołu, założenia kurtki i obserwowania. Musze coś takiego zaplanować, kawał jechać i często zastać beznadziejną pogode. Pewnie zorganizuję jakis mikro zlot który stnie sie mega złotem sądząc po ilości chętnych\nNo to mamy podobnie... szybka akcja "jest pogoda, ładujemy graty do auta i wio" i w zależności od miejscówki 40-100km. Chociaż teraz częściej 70-100km No i czasem wychodzi kupa. Znaczy chmura.\nNo musze napisać, chociaż straszliwie dawno na forum nie pisałem....\nCzłowieku! Mistrzu! Miażdżysz.\nSzkice całkowicie i absolutnie genialne. Świetna technika. Gratuluję.\nOczywista że nalezy je światu na ASOD zaprezentować. Ale chciałem zaapelować o cos innego. wrzuc je na Cloudy Nights. Co miesiąc jest organizowany: Imaging/Sketching Contest - gdzie w szrankach mierzą sie fotografie i szkice. Szkice wygrywaja rzadko, ale z takimi pracami szanse rosna znacznie.\nPozdrawiam, bedąc pod ogromnym wrażeniem.\nBardzo jestem ciekaw tych szybkich szkiców, dadzą mi pogląd na tworzenie obrazu, byłoby niesamowicie gdybyś zamieścił. Zdjęcia robisz w czasie szkicowania ?\nWidziałem parę szkiców wykonanych np różnymi okularami i z różnymi filtrami w ramach jednego rysunku, taka "wielo - obserwacja" wyniki niesamowite, podobnie jak u Ciebie.\nMam obraz z Twojego avatara na tapecie telefonu. Od kilku lat, na każdym kolejnym\nTo jest taki mit powtarzany po Impresjonistach , że czerń i biel nie występuje w naturze.Występuje tylko zmieszana ze światłem odbitym od innych kolorów. Poza tym jest masa różnych czerni i bieli , a widać to jak się je ze sobą zmiesza. Zamiast szarego potrafi wyjść zimny błękitnawy lub odwrotnie ciepły zielonkawy. Zgadzam się, że używanie tych kolorów prosto z tuby jest ryzykowne. Jednak w pewnych sytuacjach okazuje się że czarny położony laserunkowo na jakiś kolor daje czasami fajne efekty. Podobnie z białym. Akryl jest dobry do detali , ale już przy obiektach rozmytych, miękkich staje się niezwykle trudny , ale da się. Najlepszym rozwiązaniem jest mieszanie technik. Namalowałem sporo obrazów akrylem i gdy są pokryte werniksem lub medium ludzie ich nie odróżniają od olejów. Wolę jednak olej.\nPrzepraszam za brak odpowiedzi - masę czasu teraz mi zajmuje prowadzenie własnej działalności, grafika mnie po prostu zjada i zalewa, czasu mało zostaje na resztę zajęć.\nTak tłuką taki mit wykładowcy na uczelni przez lata, w plastyku też tym nudzą, aczkolwiek barwa zawsze ma jakieś nasycenie mieszane addytwnie poprzez sąsiedztwo i charakter samego światła - bez światła nie było by barwy. Na szczęście subtraktywnie mieszając takie barwy można uzyskać odpowiednią plastykę koloru i ciepło/ zimno. nakładanie świateł czystą bielą tytanową to chyba tylko w pierwszych klasach plastycznych liceów występuje - chyba że ktoś jest oporny na wiedzę, i nie potrafi obserwować otaczającego go otoczenia.\nCo do akryli, to działałem z medium i całkiem ciekawe efekty wychodzą, aczkolwiek praca zupełnie inna niż z olejem trzeba się przyzwyczaić. Sam mieszam techniki z racji na czas schnięcia warstwy, choć dawno nie robiłem nic tymi mediami, oj dawno - skomputeryzowałem się zupełnie, przeszedłem na tablet graficzny wielgaśny monitor i oprogramowania. Trzeba będzie kiedyś analogowo podziałać znowu.\nPs. widziałem Pana galerie i widzę że nie mam co doradzać świetnie zna Pan warsztat - widziałem reprinty na wystawie w Krakowie kiedyś - plenerowa wystawa niedaleko bunkra sztuki - na plantach bodajże .\nPamiętam tematykę lotniczą - bo sam uwielbiam zeppeliny.\nJaki tam Pan.? To jest astroforum, tu się nie panuje )) Miałem kiedyś wystawę w Pawilonie Wyspiańskiego , ale printów nie rozprowadzałem. Moze to byl plakat wystawowy? Choć słyszałem ,ze ktoś skopiował mój obraz i powiesił galerii w Krakowie jako swój to może i coś takiego wymyślił.\nObserwując już od dość dawna śodowiska naukowe na świecie, przede wszystkim oczywiście związane z astronomiią, zauwazyłem co nastepuje:\n1. Wśród amatorów astronomii przeważją ludzie refleksyjni, wrazliwi wobec tego na sztukę\n2. Cecha ta zanika wśród astrnomów zawodowych\n3. Jeśli zaś astronom zawodowy nadal zachował w sobie tę zdolność do refleksji ( jaką my mamy) to jest Noblistą, albo kandydatem na Noblistę.\nPrzepraszam za offa :icon_biggrin:\nDałem plusika , bo śmieszne, ale naprawdę to zauważyłem też zanik refleksyjności również, u niektórych astroamatorów. Wpadają w jakiś schemat działania, nie patrzą w niebo nie, patrzą w okular , sprawdzają tylko ile materiału udało się zebrać. Pytanie np :" Is any body out there?" jest dla nich śmieszne i kojarzy si wyłącznie z "X-files" i stawiają je na równi z pytniem : "Is Santa Claus there?" . To tylko przykładowe pytanie bo nie jestem klubu "Anonimowych Uprowadzonych" . Podobnie spostrzeżenie , że taki teleskop jest swoistą Machiną Czasu nie prowokuje do refleksji.\nA gdzie można tego avatara zobaczyć?\nWpadają w jakiś schemat działania, nie patrzą w niebo nie, patrzą w okular , sprawdzają tylko ile materiału udało się zebrać.\nTrzeba uważać na takie określenia, bo... nie każdy czasami ma talent, żeby tę swoją ekspresyjność uzewnętrzniać. To, że ktoś na forum wrzuci zdjęcie z opisem czasów ekspozycji (i niczym więcej) naprawdę nic nie oznacza. Może za nim stać niewyobrażalna wrażliwość, ekspresyjność, czy cokolwiek innego, co określa go, jako człowieka renesansu.\nDlatego apeluję, żebyście się jednak nie zapędzali w takich ocenach. Mnie te lata nauczyły, że forum, jego forma, nie jest w stanie udzielić nam pełnej odpowiedzi o sferze emocjonalnej i duchowej użytkownika. Bardzo, ale to bardzo łatwo się pomylić. Pamiętam, ile razy przeżywałem swoisty szok, kiedy spotykałem członka naszej astrospołeczności na żywo (a spotykam ich przecież bardzo wiele) i mój mózg świrował otrzymując zupełnie sprzeczne sygnały. Z jednej strony wizerunek i opinia, które utworzyły się przez X lat obserwowania go na forum, a z drugiej zupełnie odmienny, rzeczywisty charakter i aura człowieka.\nBywało też odwrotnie, osoby, które na forach budowały swój wrażliwy, ekspresyjny i romantyczny wizerunek w rzeczywistości okazywały się cynicznymi, egoistycznymi graczami bez oznak moralnego kręgosłupa.\nDlatego takie oceny na podstawie informacji z forum nie mają sensu.\nDzięki za odświeżenie pamięci - zgadza się to był pawilon, a zewnętrzne printy mogły mi się pomylić z jakimiś projektami foto - bardziej fotomontaże w podobnym klimacie aeronautycznym.\nUm zapamiętam na przyszłość o "panowaniu"\nW ramach dygresji to nie szkiełko czy narzędzie jest ważne, ale to co nas skłania do tego by się zająć takim a nie innym zajęciem w życiu, na co przeznaczyć nasz - przecież ograniczony czas. Decydujemy do czego dążymy i kim się stajemy, zadawanie sobie podstawowego pytania o to co zrobimy z tym czasem który mamy i który nam pozostał. Zaglądanie w gwiazdy i obcowanie z nimi w każdej formie ma w sobie podróż w czasie, i podróż w siebie.\nCo do ludzi zdarzają się różne aaberacje typów, ale mam nadzieje że większość z nas zastanawia się nad czasem i sobą, dzięki temu nie zajmują się czymś tylko i wyłącznie z powodów socjalnych i potrzeby przynależności.\nZalogowałem się, włączyłem kolekcję "Pink Floyd" ( zgodnie z sugestią M-A-X a i własnymi upodobaniami też) i, kurcze, fajnie jest!.\nZgadzam się. Zanadto to uprościłem i tak to można było zinterpretować. Faktycznie jak to teraz czytam to moze to ktoś wziąć do siebie kto tak naprawdę adresatem nie jest. Sorki. zagalopowałem się . To, że ktoś zbiera godzinami materiał nie zadziera głowy do góry nie znaczy ,że nie przeżywa tego duchowo. Chodziło mi bardziej o konkretne wypowiedzi, które słyszałem kiedyś od ludzi niż sam fakt, że ktoś patrzy lub nie patrzy. Tak tego nie upraszczam. Przepraszam. Sam nie lubię być ofiarą uproszczeń i ocen na skróty.\nWooow te szkice normalnie jak dla mnie RO****AŁY system.\nMasakra ten detal struktura mgławic m42 widzę ujawniła kolor .\nWeź naszkicuj galaktyke trójkąta czy mgławice kocie oko przez ten sprzęt.\nNie spojrzałem na datę:)\nEdited December 23, 2019 by Dasionek\nTrafiłem przed chwilą na ten wątek.\nPewnie wielu podpadnę ale fotografie wysiadają przy tym co tu zobaczyłem.\nPodpinaj na główną stronę.\nCieszę się, że mogłem je zobaczyć nawet po kilku latach.\nPrzeczytalem ten watek chyba z 5-6 razy tutaj i ze 2-3 razy na sasiednim forum na przestrzeni siedmiu lat. Moze autor chcialby sprzedac ten teleskop? ☺


[KONKURS] $uicideboy$ w Polsce! - Lepszy Poznań - informacje z Twojego fyrtla\n[KONKURS] $uicideboy$ w Polsce!\n$uicideboy$ ponownie zagrają w Polsce! Jeden z dwóch zaplanowanych koncertów odbędzie się w poznańskim klubie B17 (17 lipca), a drugi, dzień później w krakowskim Klubie Studio.\nPodpisany w G59 Records, wydali ambitną, dziesięcioczęściową serię “Kill Your$elf”, z tytułami takimi jak The $uicide $aga, The $eppuku $aga i Re$$urection. Wydali dodatkowe EP-ki, takie jak Black $uicide (z Black Smurf), Grey Sheep, G.R.E.Y.G.O.D.S., i My Liver Will Handle What My Heart Can’t w 2015 roku. Radical $uicide, ich 29. wydanie, pojawiło się latem 2016 roku. EP-ka z pięcioma trackami wyprodukowana przez Gettera osiągnęła 17 miejsce na liście Billboard Rap. W 2017 roku duet ożywił swoją serię wydając Kill Yourself, Pt. 11: The Kingdom Come Saga. Wtedy również wydano dziesięć tomów, zamykając je tytułem XX: The Infinity Saga. Na początku 2018 r. ukazał się nowy singiel “FUCKALLOFYOU2K18”. W tym samym roku wydali single „Carrollton” i „Meet Mr. NICEGUY”, które trafiły na ich jesienne wydanie „I Want to Die in New Orleans’’\n[KONKURS] – Mamy dla Was pojedyncze zaproszenia na poznański koncert $uicideboy$ Aby wziąć udział w ich losowaniu wystarczy, że na adres konkurs@lepszypoznan.pl wyślecie maila ze swoim imieniem i nazwiskiem. Na maile czekamy do godziny 21. Po tej godzinie nastąpi losowanie i kontakt tylko ze zwycięzcami konkursu!


Archiwa: Projekty - KlubTygodnika.pl\n“Młodzi. Jakiego świata chcemy, na jaki nas stać?” – to tytuł debaty zorganizowanej przez Kluby “Tygodnika Powszechnego”, Fundację “Tygodnika Powszechnego” i Fundację Konrada Adenauera w ramach projektu pod tym samym tytułem. Debata, w której udział wzięli Karolina Adamska, Adam Kądziela, Jarema Piekutowski i Marta Walkowska-Lipko była okazją do podsumowania ankiety\nW drugim kwartale ubiegłego roku, dzięki wsparciu Fundacji Tygodnika Powszechnego i Fundacji Konrada Adenauera przygotowaliśmy i przeprowadziliśmy ankietę zatytułowaną „Młodzi – jakiego świata chcemy, na jaki nas stać”. Jej celem było zapytanie ludzi młodych oraz nieco starszych, uczestniczących w działaniach różnych organizacji, angażujących lub po prostu współpracujących z młodymi, o


🥇 Dom Przyjęć Magnolia Radlin - wesele, menu, ⭐ opinie, cena - Wesele z klasą id:28930\nSale weselne Radlin\nDom Przyjęć Magnolia id:28930\nDom Przyjęć Magnolia\tid:28930\nDom Przyjęć "Magnolia" zaprasza...\nDom Przyjęć Magnolia to nowoczesny obiekt, który spełni twoje oczekiwania. Nasza wielka sala jest w stanie pomieścić aż do 160 osób. Mniejsza, idealnie sprawdza się na kameralne imprezy. Na naszym terenie znajdziecie państwo dużo zieleni, piękne patio oraz wielki parking, który pomieści auta od wszystkich gości. Oferujemy Państwu profesjonalną obsługę wesel i imprez okolicznościowych.\nJednym z pierwszorzędnych atutów lokalu jest wyśmienita kuchnia, domowe wypieki i wyszukane potrawy.\nLokal znajduje się z dala od jezdni, w miejscu pełnym zieleni i drzew. Polecamy wszystkim osobom, które cenią nowoczesny i elegancki wystrój, brak przepychu i elegancką prostotę.\nLokal zapewnia doświadczoną obsługę i dekorację sali. Oferujemy katering w szerokim asortymencie.\nPrzed weselem byliśmy pełni obaw, brak opini na internecie, czasem klopoty z dodzwonieniem się. Ale w dniu wesela pozytywne zaskoczenie. Sala ładnie przystrojona, jedzenie przepyszne i dużo, wszyscy goście zachwalali. Z czystym sumieniem możemy polecić :-)\nStara Szwajcaria - sala bankietowa\tRestauracja - Hotel Korona\tARIES HOTEL & SPA Wisła - Najpiękniejsze miejsce w Beskidach.\tNajpiękniejsze wesele w Dworku Pod Platanem\nChrysler 300S wyjątkowe auto do ślubu\tWesele - Transport Pary Młodej oraz Gości Weselnych, Rodziców\tDrewniane dekoracje ślubne, pudełka na obrączki, upominki dla gości\tDJ Bartosz Adamczyk - profesjonalne usługi weselne\tDj Kris Freak\nNajpiękniejsze miejsce na zaręczyny w Polsce? Sprawdź!\tPierścionek zaręczynowy💍- wszystko co musisz wiedzieć\tZ czym najlepiej zestawić elegancką sukienkę na ślub?\nSale weselne Wodzisław Śląski Sale weselne Rydułtowy Sale weselne Pszów Sale weselne Rybnik Sale weselne Jastrzębie-Zdrój Sale weselne Sośnicowice Sale weselne Kuźnia Raciborska Sale weselne Czerwionka-Leszczyny Sale weselne Żory Sale weselne Knurów Sale weselne Katowice Sale weselne Częstochowa Sale weselne Sosnowiec Sale weselne Gliwice Sale weselne Zabrze Sale weselne śląskie\nOstatnia aktualizacja strony: 21-01-2022 18:21:11