Robert M. Wegner – wywiad – Qbuś pożera książki\nTak w zasadzie można by się zastanawiać nad sensownością przedstawiania mego interlokutora. Robert M. Wegner znany chyba jest nie tylko fanom fantastyki, ale niech formalności stanie się za dość. Twórca Meekhanu debiutował w 2002 roku opowiadaniem Ostatni lot nocnego kowboja, a pierwsze meekhańskie opowiadania publikowane były w periodyku Science Fiction, Fantasy i Horror. Jest jednym z nagrodowych rekordzistów: ma na koncie sześć Zajdli, dwa Sfinksy i trzy Srebrnego Wyróżnienia nagrody Żuławskiego. Za granicą był nie tylko wydawany, ale i nagradzany (patrzcie chociażby tu).\nPożeracz: Który z bohaterów pierwszy się wykrystalizował? Zaczęło się od Kennetha-lyw-Darawyta czy może wyobraźnię wpierw zamieszkał ktoś inny?\nRobert M. Wegner: Zaczęło się od Altsina, młodego złodzieja z pewnego portowego miasta, które wtedy nie nazywało się jeszcze Ponkee-Laa. Stworzyłem go gdzieś pod koniec szkoły podstawowej. On był pierwszym bohaterem a miasto pierwszą „lokacją” rodzącego się uniwersum. Potem włączył mi się, jako autorowi, „tryb dopytywania” – jakie to miasto? W jakim kraju? Dlaczego jest tak bogate? Z kim sąsiaduje, handluje, konkuruje? Jakie religie w nim dominują? I tak dalej. Spędziłem następne miesiące zapisując historię wyimaginowanego świata, który wtedy nie różnił się zbytnio od wszelkiego rodzaju „tolkienowszczyzn” jakimi nasiąkała moja nastoletnia wyobraźnia. No i stworzenie takiej „historycznej encyklopedii” protomeekhanu sprawiło, że mój młodociany zapał do pisania osłabł, czułem się wykończony a początek szkoły średniej wymagał skupienia się na innych sprawach, więc zrobiłem dłuższą przerwę od pisania. W międzyczasie i, jak zawsze powtarzam, na szczęście, dwa grube bruliony notatek o pierwszej wersji historii Imperium gdzieś mi zaginęły, więc gdy wróciłem do tworzenia opowiadań, miałem w głowie solidny szkielet, nieobciążony jednak zamulającymi wyobraźnię szczegółami. Podsumowując więc, najpierw był Altsin, a potem – jeśli dobrze pamiętam – pojawił się Yatech, Kenneth a na końcu Kailean, choć wszyscy oni „weszli na scenę” dość szybko w czterech kolejno napisanych opowiadaniach.\nCiekawe, że w ostatnim tomie Altsin stał się swoistym spinaczem pomiędzy wątkami. Agnieszka Hałas wspomina czasem o tym, że czasem traci kontrolę nad swoimi bohaterami i zdarza im się podążać niespodziewanymi ścieżkami. Czy Ty miewasz podobnie?\nOczywiście. Z bohaterami, których mam w głowie od wielu lat, których znam na wylot, ich siły, słabości, kompleksy, nadzieje itd. jest ten problem, że owszem, jako autor mogę ich postawić w niemal każdej sytuacji, ale jednocześnie wiem dokładnie, jak w danej sytuacji się zachowają, jakie emocje będą nimi targać, co mogą sobie pomyśleć i jakie działania podejmą. I nie mogę – chcąc zachować psychologiczną spójność postaci – wyjść poza ramy ich charakterów. A to oznacza, że mam nad nimi ograniczoną kontrolę. Poza tym piszę najczęściej w stylu, który Stephen King opisywał, jeśli mnie pamięć nie myli, jako podążanie za historią, najlepsze sceny, twisty i dialogi powstają u mnie w trakcie tworzenia. A to oznacza, że moi bohaterowie mają duża swobodę. Czasem robią rzeczy lub doprowadzają do wydarzeń, których zupełnie nie planowałem siadając do pisania. Bywa, że postacie drugo, lub trzecioplanowe awansują na podium, bo ich historia okazuje się na tyle interesująca, że nie mam innego wyjścia.\nNie mogę więc nie zapytać: który zwrot czy wydarzenie najbardziej Cię zaskoczyło?\nZnalazłoby się kilka rzeczy. Ale od razu uprzedzam, że będą spoilery, bo nie da się na to pytanie odpowiedzieć bez nich. W Niebie ze stali to Kailean miała być osobą, która dostanie się do niewoli, będzie cierpieć i otworzy się na duchy. Jej talent magiczny najlepiej ją do tego predestynował. Ale postanowiłem pokazać wojnę nie tylko z punktu widzenia żołnierzy, dowódców i strategów, lecz też oczami dziecka wciągniętego w ten koszmar mimo woli. I tak Key-la wozacka dziewczynka zaczęła się tam plątać, coraz mocniej tkając swoją historię, aż wreszcie dała się porwać (to jest właśnie metoda pisania polegająca na wędrówce za rozwijającą się historią), była torturowana i stała się zalążkiem ana-boga. To przykład bohaterki drugoplanowej, która awansuje do pierwszej ligi, choć autor wprowadzając ją do książki wcale tego nie planował.\nW opowiadaniu Sakiewka pełna węży Altsin zawiera umowę z pewną piegowatą baronową, by pościć śmierć przyjaciela. I choć przez całe opowiadanie szlachcianka zachowuje się tak, jakby z nim współdziałała, ostatecznie okazuje się osobą, która go zdradza i wystawia do wiatru. No i mnie też:) Gdy tworzyłem ten teks, ona miała być uczciwą osobą, dopiero gdzieś pod koniec wpadłem na to, by zrobić z niej femme fatale. Trochę się załamałem wizją przerabiania całego długiego opowiadania, ale gdy do niego siadłem, okazało się, że nie muszę zmieniać ani jednego słowa. Wszystkie dialogi i sceny z udziałem baronowej pasowały idealnie do intrygantki, jaką się okazała. Być może moja podświadomość przez cały czas czuła nosem, jaki będzie lepszy pomysł na tę postać i wtrącała się w jej tworzenie bez mojego udziału, a może jest to przykład jak drugoplanowa postać działa trochę niezależnie od woli autora.\nMógłbym rzucić jeszcze kilka przykładów, ale nie chcę zdradzać zbyt wiele z fabuły, osobom, które nie czytały książek.\nŚwietny ten przykład z baronową, zwłaszcza pod kątem drugiego opowiadania. Jakby pratchettowskie narrativum przejęło ster.\nSkoro jednak wspomniana została Kay’la, to odbiję w tym kierunku. Przyznam, że miałem problem z zakatowaniem niepełnosprawnego chłopaka w Szkarłacie na płaszczu, a w zasadzie z uczynieniem z tego mordu części swoistego rytu formacyjnego Czerwonych Szóstek. W przypadku Kay’li odczucia nie były tak mocne (tym bardziej po lekturze Każdego martwego marzenia), ale i tak ciekawi mnie, czy musisz odchorować pisanie takich scen?\nOdchorowywać? Nie. Zdecydowanie nie. Podchodzę do nich z chłodną głową, ale – od razu się przyznam – nie z zimnym sercem. Scena ze Szkarłatu na płaszczu nadal łapie mnie za gardło i szkli oczy, mimo iż sam ją napisałem. Za to nieszczęścia, które spotykają Key’lę przyjmuję całkiem spokojnie. I sam się zastanawiałem dlaczego, dopóki nie zrobiłem kiedyś małego eksperymentu i spróbowałem wyobrazić sobie, jak scena w zamku wyglądałaby, gdyby obserwował ją np. Yatech, wojownik z pustynnego plemienia, dla którego życie i śmierć stanowi jedność, który nie podziela miejscowych wierzeń dotyczących niepełnosprawnych dzieci i który w mordowanym dzieciaku widziałby tylko zwykłego niezgułę, co to wplątał się w sprawy możnych i właśnie płaci za własną głupotę. I wyszło mi, że Yatech mógłby być co najwyżej zniesmaczony, ale wydarzenia widziane przez jego kulturowo-emocjonalny filtr, wyglądałyby i zapewne były odbierane przez czytelników zupełnie inaczej.\nUzmysłowiłem sobie wtedy, że piszę w dość „osobisty” sposób, tzn. pokazuję wszystko oczyma bohaterów, których uczucia i charaktery doskonale znam. Więc obserwując śmierć dzieciaka w Szkarłacie na płaszczu patrzymy tak naprawdę na emocje żołnierzy Górskiej Straży i ich młodego dowódcy, na ich gniew, bezsilność i poczucie niesprawiedliwości, a czytelnicy, mam nadzieję, przeżywają to wszystko razem z nimi. To dlatego całość jest tak mocna.\nNatomiast Key’la cierpi samotnie, nie otaczają ją współczujący obserwatorzy. Więc scena ta jest bardziej zimna, kliniczna, bo osobiste, intymne cierpienia opisałem w sposób bezosobowy. Dopiero gdy dziewczynka znajduje się z powrotem w obozie Wozaków i opowiada prawdziwą historię „porzuconych dzieci” emocje znów wybuchają. Ale tylko dlatego, że znów patrzymy oczyma ludzi, którzy sami są zaangażowani w całą historię.\nTak więc, jak widzisz, siła emocji jakie wzbudza taka czy inna scena zależy w moim przypadku, od emocjonalnego zaangażowania moich bohaterów, a ja, jak już ustaliliśmy, nie zawsze odpowiadam za to, co oni czują.\nBardzo ciekawie czyta się takie samozwrotne literackie refleksje. Przyznam się szczerze, że byłaby to wartościowa obserwacja do recenzji, aż szkoda, że sam w ogóle tego nie zauważyłem. Wydaje mi się zresztą, że taka optyka będzie przydatna i przy czytaniu innych tekstów.\nAle, ale… Skoro o recenzjach wspomniałem. Czy zdarzyło Ci się trafić na jakąś wesołą nadinterpretację albo w ogóle przypisanie czy jakichś zamiarów, których w ogóle nie miałeś?\nWłaściwie nie. Czasem niektóre zarzuty mnie dziwią np. ktoś użył jako zarzutu stwierdzenia, że wynik starcia w opowiadaniu Wszyscy jesteśmy Meekhańczykami w ogóle go nie zaskoczył, co byłoby doprawdy zdumiewające, gdyż na samym początku historii pada informacja, jak ta bitwa się skończyła. Oczywiście zdarza się, że autorzy recenzji konstruują pewne „chochoły” pod jakąś tezę – najczęściej zaczynające się od stwierdzenia „autor chciał tego czy owego” – które następnie radośnie obalają stwierdzeniem „ale mu nie wyszło”. Na szczęście tego typu recenzje są rzadkie, mam wrażenie, że nawet początkujący bloger szybko jest w stanie zrozumieć, jak nikłą siłę rażenia ma taki „chochoł”. Zdarzyło mi się także w krótkim okresie przeczytać że piszę książki przeżarte „lewacką politpoprawnością” oraz – jakby dla równowagi, że tworzę „mizoginistyczne historie dla heteroseksualnych prawicowych chłopaczków”, co nauczyło mnie, że odbiór książek w co najmniej 80% zależy od tego, co sam czytelnik/recenzent ma w głowie. I myślę, że tę prawdę każdy autor powinien wykuć w kamieniu i powiesić sobie nad biurkiem, zwłaszcza w trakcie czytania opinii o swojej twórczości.\nZ przekąsem stwierdzić można by było, że skoro irytujesz ekstrema z jednej i z drugiej strony politycznego muru, to robisz coś dobrze. Jednak jednocześnie zwracasz uwagę na pewien ważny problem, choć jedynie pośrednio powiązany z Twoim pisarstwem. Nie martwi Cię postępująca polaryzacja fandomu? Czy może jest to tylko pozór stwarzany przez tych najgłośniej krzyczących?\nNie siedzę w fandomowych sprawach zbyt głęboko, zakładam jednak, że ta polaryzacja najbardziej widoczna jest w tzw. mediach społecznościowych (zwłaszcza teraz w okresie pandemii) a –uwzględniając fakt, że jakieś współczesne media są wręcz stworzone dla wyrażania, a raczej wywrzaskiwania ekstremalnych poglądów – mogę spokojne przyjąć, że wszelkie dyskusje błyskawicznie zamieniają się w popis rynsztokowych złośliwości w których króluje niewielka grupka internetowych trolli. Z drugiej strony czy polaryzacja ta nie jest odbiciem pozafandomowej rzeczywistości? No i tego, że od dłuższego czasu nie mamy możliwości spotkać się na konwentach i pogadać przy piwie. Żadna z dyskusji przy piwie, której byłem świadkiem, nie przerodziła się w ordynarną pyskówkę rodem z Facebooka, co pozwala mi wysunąć teorię, że członkom fandomu najbardziej w tej chwil brakuje i spotkań twarzą w twarz i wspólnego picia piwa.\nSkory jestem zgodzić się z tą teorią, ale wydaje mi się, że i przed pandemią było podobnie. Znam zresztą przykłady osób, które na żywo są do rany przyłóż, ale w sieci puszczają im hamulce. Smutne to, ale pokazuje, że Internet rzeczywiście polaryzacji i krzykaczom sprzyja. Skręcę jednak w bardziej pozytywne zakątki fandomu i zapytam: czym najbardziej zaskoczyli Cię Twoi fani?\nTym, że w ogóle ich mam. Gdy zaczynałem przygodę z Meekhanem, sama idea fanów jakoś do mnie nie docierała, wydawało mi się, że ja tylko opowiadam historię wymyślonego świata i jeśli komuś się ona spodoba, to super. Tymczasem przez ostatnie lata zebrała się spora gromada ludzi, którzy czytają moje książki wielokrotnie, analizują je z uniwersyteckim wręcz zacięciem, grzebią w treści niczym Indiana Jones szukający kolejnego artefaktu, łączą pozornie odległe wydarzenia z naprawdę zadziwiającą logiką. Ponieważ historia, którą opowiadam jest skomplikowana, tacy fani zmuszają mnie do nieustannego wysiłku, żebym cały czas dawał z siebie 100% i unikał łatwych rozwiązań. Ale dzięki temu ja sam nadal świetnie się bawię. No i, szczerze mówiąc, ekipa prowadząca fanpage Imperium Meekhańskie z Facebooka (https://www.facebook.com/imperium.meekhanskie/) czasem lekko mnie stresuje, zwłaszcza, gdy na spotkaniach autorskich robi dokładne notatki z tego co mówię i próbuje podstępem wyciągnąć ze mnie dodatkowe informacje. Ale to zawsze jest najciekawsza część takich spotkań.\nA pomagają Ci czasem? Pytam pół żartem, pół serio, gdyż George R.R. Martin potrzebował asystenta, który sprawdzałby za niego heraldykę i inne wewnętrzne spójności.\nOczywiście. W ostatnim meekhańskim opowiadaniu Jeszcze może załopotać popełniłem błąd co do przeszłości jednej z postaci, tzn. jej historia wspomniana JEDNYM słowem w książce liczącej kilkaset stron nie pokrywała się z tym, co napisałem o tej postaci w wyżej wspomnianym tekście. I ekipa z Imperium natychmiast wskazała mi, delikatnie ale dobitnie, tę nieścisłość. Teraz rozumiesz dlaczego twierdzę, że oni czasem mnie stresują. Oczywiście motywuje mnie to do większego przykładania się do pracy lecz jednocześnie, czuję się nieco spokojniejszy, że ktoś oprócz mnie czuwa nad spójnością świata Meekhanu.\nTo teraz pozwolę sobie na skok w przeszłość. Od czego zaczęła się Twoja fantastyczna droga? Jaki był pierwszy krok na drodze do debiutu w Science-Fiction?\nHm… no wiesz, było nim wysłanie tekstu do redakcji:). A rozwijając odpowiedź, moja droga była dziwna i naznaczona przypadkiem. Około 2002 r. wysłałem do Science Fiction dwa opowiadania – Ostatni lot Nocnego Kowboja i Ponieważ kocham cię nad życie (jak widać krótkie tytuły to nie była moja mocna strona). Pierwsze z nich ukazało się w numerze 19 pisma, drugie znikło. Uznałem, że było tak słabe, iż Robert Szmidt po prostu je odrzucił. W międzyczasie dużo się działo w moim życiu, praca, studia, zmiana pracy na inną, ślub, narodziny pierwszego dziecka, więc nawet nie bardzo miałem głowę to tego by się kontaktować z redakcją pisma i pytać co z tym tekstem. Samo pisanie też zeszło na dalszy plan – skrobałem coś od czasu do czasu ale jedno opowiadanie powstawało wiele miesięcy, czasem ponad rok. Science Fiction zdążyło w międzyczasie umrzeć i odrodzić się jako Science Fiction Fantasy i Horror i w nim w nim właśnie w 2005 roku w nr 5 ukazało się drugie z wymienionych tu opowiadań pod nieco zmienionym tytułem. Pamiętam jak jechałem tramwajem do pracy i przeczytawszy Bo kocham cię nad życie pomyślałem – „O, ktoś wymyślił prawie taki sam tytuł jak ja kiedyś”. A potem przeczytałem pierwsze zdanie i o mało nie padłem. I tu wchodzi na scenę wspomniany przeze mnie przypadek:) Ponieważ miałem mało czasu na wszystko, kupowałem co drugi/trzeci numer SFFiH i naprawdę istniała spora szansa, że akurat ten numer nie trafi w moje ręce. I może nawet nie dowiedziałbym się, że Ponieważ kocham cię nad życie ukazało się drukiem. Istniała wiec realna szansa, że moja przygoda z literaturą w ogóle by się nie zaczęła, bo szczerze mówiąc w 2005 miałem na głowie zupełnie inne rzeczy niż pisanie. Jednak gdy nieśmiało odnowiłem kontakt z redakcją Robert Szmidt szczerze się ucieszył. Okazało się, że w redakcyjnym bałaganie zgubił gdzieś plik z drugim opowiadanie i z moimi danymi kontaktowymi (oczywiście wysyłałem je osobno) więc gdy po reaktywacji pisma znalazł wreszcie zaginiony tekst, nie za bardzo wiedział, kim jest autor (to jedna z „zalet” pisania pod pseudonimem) Okazało się też, że pierwsze opowiadanie z uniwersum Meekhanu zainicjowało długą i zażartą dyskusję na forum SFFiH, a ze wszystkich możliwych odbiorów debiutantów ten jest najlepszy. Robert od razu zapytał, czy nie mam czegoś jeszcze i od tej chwili zmienił się w mojego dobrego ducha. Pilnował, bym się nie lenił, regularnie wyciągał ode mnie napisane już opowiadania (zdecydował się nawet na druk w dwóch częściach dużej mikropowieści, czego do tej pory nie robił) i „zmuszał” do pisania kolejnych. Miałem więc niejako dwa kroki na drodze do pisania fantastyki, pierwszy w 2002 i drugi, niespodziewany w 2005. W sumie to chyba dość niezwykły początek.\nTo zarazem przerażające i ekscytujące, o jak wieku rzeczach decyduje przypadek. Dobrze, że tym razem na korzyść los zadziałał. Ale przyznam szczerze, że moje nazbyt ogólnikowe pytanie ukryło fakt, że chodziło mi nawet o wcześniejsze początki. Zgodnie z memem, we need to go deeper. Od czego zaczęło się Twoje zamiłowanie do fantastyki? Jakie były formacyjne lektury?\nTrudno mi odpowiedzieć na to pytanie ze 100% dokładnością, bo fantastyka zaczęła mi towarzyszyć od samego początku mojej przygody z czytaniem. A czytałem wszystko, co wpadło mi w ręce od chwili, gdy przestałem sylabizować. Gdybym jednak miał wskazać „winnego”, pierwszą książkę bez wątpienia fantastyczną, którą pamiętam, byłby to Ogon diabła Janusza A. Zajdla, cieniutka, jak na dzisiejsze standardy książeczka z dziwaczną postacią na okładce. Do dziś pamiętam pomysł, jaki stał za tytułowym opowiadaniem (spoiler alert – drobne przedmioty, które znikają z naszego otoczenia są tak naprawdę porywane przez inteligentne dwuwymiarowe istoty badające nasz trójwymiarowy wszechświat, które na końcu najpewniej porywają naukowca, mającego pecha odkryć ich działalność) i to było to. Wsiąkłem po uszy w SF. Z Fantasy moja przygoda wyglądała podobnie choć sądzę, że już jako dziecko ocierałem się o nią, bo czyż zagłębiając się opowieści o rycerzach okrągłego stołu, traktowane jako zbiór średniowiecznych legend, nie zaczynałem zabawy z protofantasy? Pierwszą natomiast fantasy pełną gębą był, mający jak dla mnie najbardziej kiczowatą okładkę wszechczasów, Conan: Droga do tronu Roberta E. Howarda, wydany przez Alfę. To ta właśnie okładka przykuła moją uwagą na wystawie księgarni i wręcz zahipnotyzowała. Musiałem, po prostu musiałem to przeczytać. No więc, przechodząc do sedna, gdybym miał wskazać „winnych” tego, że zajmuję się pisaniem fantastyki, byliby to Janusz Zajdel i Robert Howard. I obu jestem za to do dziś wdzięczny.\nMnie na samym początku do SF najmocniej przyciągnął chyba Card, z Grą Endera na czele. A skoro wspomniane są i science-fiction, i fantasy, to zapytam tak: co sądzisz o traktowaniu fantastyki przez media głównonurtowe? Czy jest według Ciebie szansa na pozbycie się łatki literatury czysto rozrywkowej, eskapistycznej?\nNo cóż, przez lata byłem umiarkowanym optymistą, tłumaczącym sobie, że przecież gdzie indziej fantastyka już dawno zdarła z siebie łatkę rozrywki dla niedojrzałych chłopców, pełnej smoków, księżniczek, laserów i zielonoskórych ufoludków. W końcu w wielkim świecie, tym którym nasz „główny nurt” zachwyca się nieustannie, fantastyka stanowi jedną z ważniejszych gałęzi kultury, większość filmowych blockbusterów to fantastyka, najchętniej oglądane seriale to fantastyka, muzyka z filmów fantastycznych grywana jest w filharmoniach a dzieła mistrzów SF i Fantasy omawiane na renomowanych uniwersytetach. Rynek gier (a większość najdroższych i najlepszych gier świata to fantastyka) przynosi roczne dochody rzędu wielu miliardów dolarów a imprezy e-sportowe przyciągają setki tysięcy widzów. I co z tego wynika dla polskich twórców fantastyki? Niewiele. Zresztą sam zdajesz sobie z tego sprawę, inaczej w ogóle nie padłoby to pytanie, prawda? Zmiany zachodzą, rzecz jasna, ale są one wolne i kruche. Być może nasza „baza” krytyków i dziennikarzy zajmujących się tylko kulturą jest zbyt wąska i nowe pokolenie w sposób naturalny dziedziczy uprzedzenia swoich poprzedników. A może też cały proces w zajmuje po prostu więcej czasu, niż byśmy chcieli, więc prawdopodobne jest, że musimy na konkretne zmiany czekać nie lata a dziesięciolecia. Będziemy świadkami – mam nadzieję – ewolucji, bo na rewolucję już nie czekam.\nNiby w tym wielkim świecie jest lepiej, ale i tam jeszcze jest nieco do zrobienia. Nadal jest tak, że niektórzy twórcy mocno promują gatunek zwany „speculative fiction” głównie po to, by nie lądować na półkach z fantastyką. Choć de facto fantastykę piszę. Niedawno pisałem też o pierwszym tomie serii Kultura Iaina M. Banksa i gdy o nim czytałem, to uderzyło mnie, że po jego śmierci w artykułach głównonurtowych wspominano go jako pisarza kryminałów, o fantastycznym dorobku nie wspominając. I to nawet, gdy w artykule była wspomniana jego przyjaźń z Neilem Gaimanem.\nWracając jednak do naszego wesołego grajdołka, czy nie wydaje Ci się, że częściowo winę za to ponosi ogólny stan czytelnictwa i mikra obecność literatury w mediach? W największych stacjach telewizyjnych trudno znaleźć jakikolwiek program poświęcony kulturze, że o samych książkach nie wspomnę. W gazetach i czasopismach od dłuższego czasu książkom poświęcane są najczęściej króciutkie recenzje na kilkadziesiąt słów. Przy tak okrojonej obecności fantastyka staje się niszą w niszy.\nOczywiście, ale powiedzmy sobie szczerze, media głównego nurtu zrezygnowały z działań kulturotwórczych już wiele lat temu. Większość z nich zostało częścią obecnych na giełdzie korporacyjnych gigantów, dla których liczą się tylko wyniki finansowe. Mamy tu najlepszy dowód na to, że czas to pieniądz, w tym przypadku czas antenowy dla radia i TV, oraz czas, jaki czytelnik lub widz jest w stanie poświęcić na przeczytanie artykułu w portalu internetowym. Dziś liczą się tylko dochody z reklam a tych nie wygenerują dyskusje o książkach (no chyba, żeby zrobić program w stylu urażony autor kontra złośliwy krytyk walczą nago w basenie z kisielem pod jakimś chwytliwym tytułem np. „Goło i oczytanie”). Paradoksalnie wydaje mi się, fantastyka została najbardziej czystą formą literatury, ludzie czytają ją z miłości a brak zainteresowania mediów, które pompowałyby sztucznie popularność bestsellerów, pozwala i autorom i czytelnikom cieszyć się najpierwotniejszą formą sztuki – twórca daje z siebie wszystko a odbiorcy oceniają jego wysiłki oddając mu w zamian swój czas (i trochę pieniędzy też). Współczesne media mogłyby tylko zepsuć ten układ zważywszy, że książkom Blanki Lipińskiej poświęcały więcej czasu niż całej twórczości Olgi Tokarczuk.\nO, to ciekawy punkt widzenia. Coś w tym zdecydowanie jest. Sam czasem żałuję, że wydawnictwa nie mogą niejako oderwać się od rynku. Choć niektóre z nich na swój sposób go oszukują, wydając mniej ambitne dzieła o zagwarantowanej (na tyle, na ile się da) sprzedaży, by sfinansować te bardziej ambitne, które zapewne sprzedadzą się gorzej. A giełda i dyktat akcjonariuszy to w ogóle zmora współczesnego świata, nie tylko jego kulturą parającej się części. Trochę nie mogę się doczekać, a trochę jestem przerażony tym, co będzie, gdy to – kolokwialnie rzecz ujmując – pierdolnie.\nA skoro już poszerzył się kontekst kulturowy, to zapytam szeroko. Jakich twórców, niekoniecznie literackich, podziwiasz? Co artystycznie robi na Tobie wrażenie?\nNo, muszę przyznać, że zabiłeś mi ćwieka tym pytaniem i zmusiłeś do zastanowienia się, co ja właściwie lubię (oprócz flaków, sernika i miodu pitnego). Po przeanalizowaniu własnych preferencji, dochodzę do wniosku, że lubię, cenię, szanuję i podziwiam twórców historii, budowniczych światów. Przy czym historia i światy, które powstają, są dla mnie na tyle żywe, na ile żywi są ich bohaterowie. Za to medium używane przez twórców, których podziwiam jest mi obojętne. Kilka lat temu zachwyciła mnie Adele, nadal zresztą ją lubię, a każda jej piosenka to jakaś opowieść, niekoniecznie wielka, ale rozedrgana i rozemocjonowana, co jest chyba głównie zasługą głosu i ekspresji piosenkarki. Zachwyciło mnie także kilka komiksów, Dziewczyny i Miecz Luna Brothers, Ogrzy bogowie Huberta i Gatignola czy Ostatni Bóg. Co do filmów, mam mieszane uczucia, potrafię docenić doskonałe rzemiosła, zwłaszcza wielkich blockbusterów, ale mam wrażenie, że kino próbuje wygryźć z rynku podejrzane knajpy skupiając się na serwowaniu odgrzewanych kotletów. Nadal jednak trafiam na perełki, czasem niskobudżetowe, jak Circle z 2015 lub pochodzące spoza zachodniej kinematografii, jak rosyjski serial Gogol. W sumie wychodzi na to, że lubię rzeczy z duszą, przy czym to ja sam, jak każdy z nas, oceniam, czy dana rzecz ową duszę posiada.\nOby tylko nie mieszać flaków, sernika i miodu przy jednym posiedzeniu. Na Adele też miałem mocną fazę, krótko po premierze pierwszego albumu. I zdecydowanie mam słabość do opowieści w muzyce – z tego też powodu tak kiedyś polubiłem Reginę Spektor i ciągle słucham albumu Sean-Nós Nua Sinéad O’Connor. Ale, ale… Skoro zeszło na budowanie światów, to nie mogę nie wrócić do literatury. Których autorów uznajesz za najlepszych światotwórców?\nImię ich Legion. I jak wszystko w literaturze jest to sprawa indywidualna a zależy od tego, czy autor trafił do mnie ze swoją wizją. Mój osobisty ranking zawiera zarówno twórczość Catherynne Valente z jej czasem psychodelicznymi światami rodem z napędzanego LSD snu jak i zimnokrwistą, hiperrealistyczną kreację George R.R. Martina. Uwielbiam Herberta za Diunę i Simmonsa za Endymiona. Pratchetta za Świat dysku i Le Guin – co prawda bardziej za Światy Hain niż Ziemiomorze, ale któż jest bez winy. Tolkien kupił mnie całkowicie wrażeniem zanurzania się w historię świata liczącą tysiące lat, a Howard radosną kopią średniowiecznej Europy, która została wręcz idealnie skrojona tak, by jego bohater mógł przeżywać najdziksze przygody. Zresztą o potędze wymyślonych przez nich światów najlepiej świadczy to, ilu autorów poszło ich śladem, czasem wręcz stawiając kroki w dokładnie tych samych miejscach. Wymieniłem tu akurat tych pisarzy i pisarki, którzy, że tak powiem, przeszli próbę czasu, tzn. ich twórczość podobała mi się, podoba i najpewniej będzie podobać w przyszłości. Część z moich „mistrzów”, zwłaszcza tych z młodszych lat, odeszła do pudełka z napisem „Sentymentalne starocie – nie otwierać”, pojawiają się za to nowi, interesujący goście, jak Liu Cixin, więc sądzę, że jest jeszcze wiele światów do wymyślenia i opisania. Wydaje mi się też, że dobre światotwórstwo polega nie tyle na tworzeniu ultraoryginalnych i hiperzaskakujących uniwersów, co na przekonaniu czytelnika, że są ona prawdziwe, że świat jest integralną częścią snutej przez nich opowieści na równi z bohaterami.\nNie chcę się nad nikim znęcać, ale kto trafił do tego pudełka na starocie? Mnie się powroty do fantastycznej przeszłości raczej udawały.\nMnie wiele razy też, ale nie wszystkie. Twórczość Dawida Eddingsa nie przetrwała dla mnie próby czasu choć kilka jego książek wciąż mam na półce. Fionawarski gobelin G.G. Kaya nie zachwyca mnie jak kiedyś za to jego Tigana broni się nadal a nawet zyskuje z czasem. Spaceoperowa saga Davida Brina o Wspomaganych już jakiś czas temu przestała wołać o odświeżenie bo kilka prób ponownego jej przeczytania skończyło się fiaskiem. Lecz, moim zdaniem, nie świadczy to o niczym więcej, jak o tym, że gusta się zmieniają nie tylko wraz ze zdobywaniem szlifów w czytelnictwie, ale też w związku z większym bagażem życiowego doświadczenia. Dobre, wielkie i mądre książki nadal się bronią, chociaż czasem trzeba do nich dojrzeć. A te z których wyrośliśmy, niekoniecznie są złe, po prostu my, jako czytelnicy mamy w pewnym momencie życia inną wrażliwość i inny sposób patrzenia na świat.\nZgadzam się z tym dojrzewaniem do książek. Dlatego też uważam, że liceum to zdecydowanie za wcześnie za niektóre lektury. Chciałem już przechodzić do pewnego pytania wiszącego nad tą rozmową, ale skorzystam jeszcze z okazji i podpytam o te nieszczęsne lektury. Jakie Ty miałeś z nimi doświadczenie? Bardziej Cię zachęciły czy zniechęciły do czytania?\nO Matko, jak ja nie cierpiałem lektur. Czytanie ich było niezłą męką choć muszę przyznać, że były wyjątki, Pan Tadeusz na przykład całkiem mi się spodobał:). Kanon lektur w czasach mojej szkoły podstawowej i średniej był zresztą dość… użyję tu słowa konserwatywny, by się niepotrzebnie nie wyzłośliwiać. Przez całe lata Nad Niemnem w sojuszu z Ludźmi bezdomnymi walczyło o to, by młodzież znielubiła czytanie. Z fantastyki obecny był wtedy tylko Lem i to raczej dlatego, że Bajki robotów zostały przez jakąś mądralę z MEN-u uznane za bajki właśnie. To trochę tak jakby Boską komedię postawić na półce z humoreskami i żartami. Jednak mimo starań szkoły, by czytanie było zagrożonym pałą obowiązkiem a nie radością z odkrywania cudzych światów, moja fascynacja książkami nie zgasła. Wręcz przeciwnie, po kolejnym boju z opisami przyrody lub rozterkami moralnymi bohaterów pozytywizmu, tym prędzej gnałem do biblioteki. Sądzę też, że ci, którzy mówią, że nie czytają, bo lektury szkolne zabiły w nich miłość do książek, nigdy tak naprawdę książek nie kochali. Oczywiście szkoła mogłaby się bardziej starać ale czytanie nie jest czymś, co trzeba trenować od dziecka i nigdy nie jest za późno, by je zacząć.\nCoś w tym zdecydowanie jest, że jeśli ktoś ma pokochać czytanie, to żaden etap edukacji tego nie zmieni. Najwięcej literatury z obowiązku czytałem na studiach, ale „po godzinach” czytałem jeszcze więcej. Wydaje mi się zresztą, że ważniejszy od szkoły jest tu dom. Skoro więcej niż jedną książkę rocznie czyta tak mało osób, to skąd latorośle przykład czerpać mają? Jak było z czytelnictwem u Ciebie rodzinnie?\nMój ojciec czytał dość dużo, głównie książki historyczne ze wskazaniem na militarystykę. Popularne Tygrysy zajmowały u nas w domu kilka półek. Nasze gusta w jakimś stopniu się pokrywały, bo sporo jego książek mnie zainteresowało, jednak dość szybko ruszyłem własną drogą, na której, oprócz fantastyki znalazło się miejsce dla książek przygodowych, przygodowo-historycznych i podróżniczych – całego kanonu młodego chłopaka. Można powiedzieć, że pewien przykład miałem, ojca widywałem zaczytanego wiele razy, ale jestem pewien, że nawet bez tego wzorca i tak wpadłbym w sidła czytelnictwa. Oczywiście dorastanie w czasach, gdy w TV były dwa programy a Internet nie był nawet ideą, też pewnie miało w tym swój udział.\nMnie się udało pomimo szybko do domu przybyłej kablówki. Ta z kolei zaowocowała przyśpieszeniem samodzielnej nauki języka angielskiego.\nTak się jakoś dziwnie złożyło, że wielkie odwlekanie kończę w swoje urodziny. Pytanie to i tak by padło, lecz zbieg okoliczności doceniam. Oto więc i jest: kiedy możemy się spodziewać kolejnego tomu Opowieści z meekhańskiego pogranicza?\nNo popatrz, tym pytaniem zaskoczyłeś nie całkowicie. Lecz odpowiem na nie jak zwykle – książka ukaże się jak tylko zostanie ukończona i zredagowana, ani chwili później. W sumie jestem ciekaw odbioru tego tomu i też nie mogę się doczekać premiery, lecz jedyną rzeczą, której żałowałbym z całego serca, byłoby wypuszczenie półproduktu. Szczerze mówiąc ostatnio nic innego nie robię tylko siedzę i pracuję nad tą książką. Z ręką na sercu obiecuję, że jak całość pójdzie do druku, dam wszystkim znać.\nNikt nie spodziewa się meekhańskiej inkwizycji! Szczerze i bez oka przymrużania przyznam, że wcale mi nie przeszkadza podejście „when it’s ready”. Wielu osobom trudno jest jednak je zaakceptować. Neil Gaiman swego czasu dosadnie odpowiedział na list pewnego fana, który to pokazywał, że wiele – nawet pozornie rozsądnych – osób uważa, że nabycie książki danego autora daje im prawo do wymagania od autora kolejnych tomów czy też niemal jakąś władzę nad nim. Jak Ty oceniasz podobne sytuacje?\nChodzi Ci o sytuację, gdy Gaiman stwierdził wprost, że pisarz nie jest dziwką dla fanów, co niektórych oburzyło wręcz śmiertelnie? Czasem trzeba takie rzeczy powiedzieć głośno i wyraźnie. Pisanie jest pracą twórczą, kapryśną zabawą z wyobraźnią, weną i zwykłymi, ludzkimi ograniczeniami. Są autorzy potrafiący trzaskać po kilka książek rocznie, i są tacy, którzy piszą jedną przez pięć, dziesięć lat. Dlatego literatura jest piękna, wielka i różnorodna. Tego typu roszczenia o których wspominałeś nigdy mnie nie ruszały, znam i akceptuję wszelkie niekrzywdzące innych zachowania i postawy, i szczerze mówiąc, po prostu je ignoruję. Uważam, że jeśli podjąłem się jako autor opowiedzenia pewnej historii, powinienem przy każdej książce robić to najlepiej jak potrafię, bo to kwestia zwykłego szacunku zarówno dla siebie jak i dla czytelników.\nZapewne część z Was poczuła lekkie rozczarowanie brakiem konkretów dotyczących szóstego tomu wiadomej serii, ale – jak w wywiadzie stoi napisane – mnie osobiście podejście „when it’s ready” nie wadzi. Mam też nadzieję, że ewentualne rozczarowanie rozpłynęło się szybko, a całość wywiadu do gustu Wam przypadła. No i tradycyjnie: zachęcam do pytań zadawania.\nTo chyba największa siła ludzi, pomyślał. Umiejętność ignorowania prawdy, jeśli jest dla nas niewygodna. Odrzucania wszystkiego, co może zburzyć nasz spokój albo zmusić nas do zmiany poglądów.\nByłem kiedyś na spotkaniu autorskim z Robertem Wegnerem. Polcon 2014, akurat był w Bielsku (OMG to już 7 lat???), moim rodzinnym mieście. Gość sprawił na mnie wrażenie spokojnego, rzeczowego, takiego co i przy piwie pogadać można i w piłkę pokopać. Wiesz taki „swój chłop”. Brak gwiazdorzenia, kompletne przeciwieństwo Sapka, którego poznałem w latach 90-ych, też na początku jego kariery pisarskiej.\nJakiś czas temu czytałem opowiadanie Wegnera „Każdy dostanie swoją kozę” córce (późne przedszkole). I spociły mi się oczy, mimo, że przecież czytałem je już wcześniej, parę razy nawet.\nBTW, próbowałem jej czytać książki, które sam za młodu pochłaniałem. Tomki Szklarskiego, Makuszyńskiego, Vernea – całkiem się do tego nie nadają.\nCzas pędzi, to prawda. Widać to zwłaszcza po dzieciach. Mi niedługo stuknie siedem lat od przeprowadzki do Poznania…\nA co do Wegnera – po tej rozmowie wirtualnej nabrałem ochoty, żeby kiedyś usiąść z nim przy piwie i pogadać tak „normalnie”.\nA synowi Wegnera też na pewno z czasem podrzucę.\nPozostaje mi tylko westchnąć i wyruszyć na poszukiwania wolnego czasu, który posłużyłby do nadrobienia literackich zaległości. Dodawać nie muszę, że w tych zaległościach mieści się twórczość Twojego szanownego rozmówcy. Jak żyć, panie premierze, jak żyć?\nCzytać, czytać i się nie przejmować. Nie da się przeczytać wszystkiego, nadrobić każdego. Jak się uda, to się uda, jak nie, to i tak przeczytasz sporo dobrego.\nNo, ale przecież słowami pani Kasii Sienkiewicz-Kosik (Paragraph), w wywiadzie dla Legimi, w styczniu br padło: „Wielbiciele fantasy na pewno ucieszą się z informacji, że w tym roku wydana zostanie kolejna powieść Robert M. Wegner z serii Opowieści z meekhańskiego pogranicza.”\nMam nadzieję, że Pani nie wybiegła przed Autora. Mamy przecież połowę roku skonsumowaną, a 6 miesięcy… to bardzo malutki kuksaniec dla mojej cierpliwości.\nMoże coś się zmieniło w międzyczasie? A może pani Kasia lepiej zna swojego autora niż on sam? 😉


Kiedy temperatura sięga ponad trzydziestu stopni, zwykły wentylator nie jest w stanie ochłodzić pomieszczenia. Pomocna jest tylko klimatyzacja. Zapewnia ona przyjemny chłód, dzięki któremu spokojnie możemy przetrwać upalne dni. S\nDodane: 06-08-2019 21:57\nFala upałów, jakie serwuje nam tegoroczne lato sprawia, że coraz więcej osób myśli o założeniu we własnym mieszkaniu systemu chłodzącego. Kiedy temperatura sięga ponad trzydziestu stopni, zwykły wentylator nie jest w stanie ochłodzić pomieszczenia. Pomocna jest tylko klimatyzacja. Zapewnia ona przyjemny chłód, dzięki któremu spokojnie możemy przetrwać upalne dni. Szczególnie ważn\nMeble eventoweKrótko o chorobie SM. Co ją wywołuje i jak się ją leczy?Prace dla geodetyBramy i furtki- co i jak?Stomatolog zabrzeBiznes i prestiżNiższe nakłady, lepszy druk. Poligrafia ogółemPodróż busem do pracy za granicęComarch optima EPRAuto prosto z salonuKrótko o przychodniach weterynaryjnych i weterynarzachOpłacalność paneli słonecznych na dachuJak się tanio i skutecznie dogrzać zimą?Czemu służą badania statystyczne w farmaceutyce?Tylko u nas informacje z pierwszej ręki - o tym jak Leczyć zębyBarista - czyli człowiek od parzenia kawyJak doczyścić dywan?Kilka ciekawostek o geodezjiJak dostać kosmetyki - nowości w 2021Dobry stomatolog ZabrzeSzeroki zakres usług prawnych, czy to dobra rzecz? 5 disturbing signals that won't let you buy us auto parts E-commerce to przyszłosćCzy kupić kosmetyki orientalne jest trudno?Gdzie kupić altum eprImplanty ChorzówSłońce i jego energia. Jak ja wykorzystać?Kiedy wiadomo, że potrzebujesz pomocy psychoterapeutyCzy sposób na to jak w 2020 inwestować w kolektory słoneczne jest łatwy?Wypad na narty? Może odzież termoaktywna?


Szalony tydzień wakacyjny rozpoczęty » Centrum Kultury Gminy Biskupice\nSzalony tydzień wakacyjny rozpoczęty\nPo Jawczycach i Łazanach przyszedł czas na cykl wakacyjnych warsztatów w Szczygłowie. Dzieci z radością przystąpiły do zabaw i zajęć przygotowanych przez naszych instruktorów. Po kilku zabawach integracyjnych przyszedł czas aby zabrać się do pracy twórczej. Tematem zajęć były aranżacje 3D w ramkach. Uczestnicy otrzymali potrzebne materiały i zabrali się do działania.\nMłodzi artyści skorzystali z odlewów elementów gipsowych, ale zafascynowani techniką powstawania małych gipsowych serduszek sami, pod okiem instruktorów przygotowywali i wylewali gotową masę do foremek.\nTak rozpoczęło się szaleństwo ozdabiania małych obrazków, które zachwycały przepychem ozdób i pomysłowością w doborze detali. Po tak wyczerpujących zajęciach plastycznych przyszłą pora na balonowe wariacje. Tym razem balony ukazały się dzieciom w trzech wariantach.\nPo pierwsze robiliśmy z balonów pompowanych powietrzem kwiatki, zwierzątka, a męska część uczestników warsztatów wykonała miecze i szable! Poznaliśmy podstawowe zasady w kreowaniu figur z balonów i każdy mógł też zmierzyć się z trudną materią pompowania balonów, co sprawiło dzieciom nie lada frajdę.\nPo drugie każdy uczestnik zajęć zrobił sobie gniotka, który powstał z balonów wypchanych mąką. Tak przygotowane małe stworki zyskały także uśmiechy, oczy i bujne fryzury!\nPo trzecie dzieci bawiły się balonami pompowanymi wodą. Dzieci wzięły udział w zawodach w których małe bomby wodne jak mówiły dzieci odegrały główną rolę. Oczywiście kilka balonów pękało w niewyjaśnionych okolicznościach chlapiąc wodą radosnych uczestników.\nTyle atrakcji jednego dnia w Szczygłowie!\nZapraszamy do udziału w wakacyjnych warsztatach w Szczygłowie do 19 lipca!


Turniej play-in NBA tylko w Canal+ - SATKurier.pl\ndodano: 2021-05-18 14:24 | aktualizacja: 2021-05-19 09:19\nautor: Jerzy Kruczek | źródło: NBA\nW niedzielę, 16 maja zakończył się sezon zasadniczy NBA. W związku z tym najlepsze drużyny koszykarskie na świecie rozpoczęły przygotowania do fazy play-off. Zanim jednak ona się rozpocznie – kibiców koszykówki na całym świecie czeka turniej play-in, czyli baraże o awans do play-offów.\nTurniej organizowany w dniach 18-21 maja to nowość w NBA. Do tej pory do drugiej rundy rozgrywek awansowało osiem najlepszych drużyn z każdej konferencji. Od sezonu 2020/2021 drużyny z miejsc 7-10 z Zachodu i Wschodu powalczą o dwa miejsca w play-off. W pierwszej części ekipa z siódmego miejsca spotka się z ósmą w bezpośrednim starciu, a dziewiąta z dziesiątą. Zwycięzca pierwszego meczu zostanie rozstawiony w fazie finałowej NBA jako „siódemka”. Pokonany w pierwszym meczu zagra ze zwycięzcą drugiego meczu. Ten kto wygra - zostanie rozstawiony z numerem „ósmym”.\nTurniej play-in rozpocznie się w nocy z 18 na 19 maja od spotkań z Konferencji Wschodniej: Boston Celtics (rozstawieni z numerem 7) zmierzy się z Washington Wizards (8), a Indiana Pacers (9) z Charlotte Hornets (10). Dużo ciekawiej powinno być następnego dnia, kiedy do gry dołączy Konferencja Zachodnia. Jako wielki hit turnieju zapowiada się mecz Los Angeles Lakers (7) z Golden State Warriors (8). „Jeziorowcy” to obrońcy tytułu mistrzowskiego, którzy mają w swoim składzie LeBrona Jamesa. Ich przeciwnikami będą koszykarze z San Francisco, którzy ostatni raz po tytuł sięgali trzy lata temu, a ich wielką gwiazdą jest Stephen Curry, najlepszy strzelec sezonu zasadniczego.\nMecze turnieju play-in rozpoczną się w nocy z wtorku na środę (18/19 maja) o godzinie 0:30 spotkaniem Indiana - Charlotte. Od 3:00 na boisko wyjdą Boston Celtics i Washington Wizards.\n0:30 Indiana Pacers – Charlotte Hornets, CANAL+ Sport\n3:00 Boston Celtics – Washington Wizards, CANAL+ Sport\n1:30 Memphis Grizzlies – San Antonio Spurs, CANAL+ Sport\n4:00 Los Angeles Lakers – Golden State Warriors, CANAL+ Sport\n2:00 Przegrany Boston/Washington – Wygrany Indiana/Charlotte, CANAL+ Sport\nTBC Przegrany Lakers/Golden State – Wygrany Memphis/San Antonio, CANAL+ Sport


Odporność u dzieci - Bioaron System\n1 Dlaczego dzieci chorują częściej niż dorośli?\n2 Czy jeżeli dziecko często choruje to może być to oznaką, że jego układ odpornościowy źle się rozwija?\n3 Co to jest osłabienie odporności?\n4 Czy odporność dzieci należy wzmacniać inaczej niż osoby dorosłej?\n5 Czy nawracające infekcje mogą być groźne dla organizmu dziecka?\n6 Po jakim czasie można powtórzyć kurację Bioaronem® SYSTEM?\n7 Dlaczego istotne jest robienie przerw pomiędzy kuracjami Bioaronem® SYSTEM?\n8 Jak długo można stosować Bioaron® SYSTEM w celu pobudzenia łaknienia?\n9 Czy Bioaron® SYSTEM wywołuje działania niepożądane?\nJest to stan do którego dochodzi w wyniku częstych infekcji, a zwłaszcza wtedy gdy w ich leczeniu są stosowane antybiotyki. Objawia się zwiększoną wrażliwością na kolejne zakażenia bakteryjne lub wirusowe.\nDlaczego istotne jest robienie przerw pomiędzy kuracjami Bioaronem® SYSTEM?\nJak długo można stosować Bioaron® SYSTEM w celu pobudzenia łaknienia?\nW celu pobudzenia łaknienia stosuje się Bioaron® SYSTEM 15 minut bezpośrednio przed posiłkiem w dawce jednorazowej 5ml – można stosować ok. 1 miesiąca. Następnie należy zrobić przerwę podobnie jak pomiędzy kuracjami mającymi na celu wzrost odporności.\nCzy Bioaron® SYSTEM wywołuje działania niepożądane?\nNie stwierdzono dotychczas działań niepożądanych Bioaronu® SYSTEM, a stosowany jest przez ponad 20 lat.\nApteka internetowa Allecco⟶


Fototapety pejzaże - fototapeta z pejzażem na ścianę | myloview.pl\nKiedy powiemy Wam, że stworzyliśmy fototapety Landscapes – unikalną kolekcję widoków i zapierających dech w piersiach pejzaży, część z Was przewróci pewnie oczami. Przecież to już było. Słabej jakości jesienne widoki, złote plaże czy leśne zakątki zdobiły dumnie nasze salony i sypialnie będąc wyrazem tęsknoty za bogatym, eleganckim Zachodem. Zaproponowane przez nas fototapety Landscapes różnią się jednak od swoich poprzedniczek niczym dzień i noc. Stworzone wzory są znakomitym połączeniem prostej formy i energetycznych kolorów, minimalizmu i wyrazistej ekspresji, zwyczajnych widoków zaprezentowanych w niezwykły sposób. Właśnie dlatego, zanim wzruszycie ramionami, dajcie się porwać w niesamowitą podróż przez pustynne krainy, wysokie szczyty i niekończące się autostrady i przeżyjcie wyjątkową przygodę pełną kolorów.\nFototapeta graficzny krajobraz górski\nChłodna paleta kolorów fototapety z górskimi szczytami wpisuje się w minimalistyczną aranżację przestrzeni salonu.\nFototapeta krajobraz pustynny\nGorące piaski pustyni w salonie: oryginalna fototapeta z kolekcji Landscapes podkreśli nowoczesny charakter wnętrza.\nFototapeta widok na Route 66\nFototapeta z widokiem na malowniczą Route 66 wniesie do Waszego wnętrza słoneczną kolorystykę i niebanalny design.\nFototapeta krajobraz z jeziorem\nKrajobraz jeziora utrzymany jest w kolorach ziemi, dlatego taka fototapeta sprawdzi się w każdego rodzaju estetyce - od klasycznej, po nowoczesną.\nFototapeta łódź na morzu\nMorskie wybrzeże uwiecznione na fototapecie z kolekcji Landscapes to propozycja do eklektycznego salonu, w którym poszukujemy naturalnych inspiracji.\nZachód słońca nad wieżowcami: fototapeta z panoramą miasta w ciemnych kolorach dopełni elegancki wystrój sypialni.\nwięcejmorze kolorowy abstrakcja łódź rybacka pustynia budynek Egipt Nil\nFototapety Landscapes – dzieło sztuki użytkowej na miarę XXI wieku\nŚwiat nie jest taki, jaki nam się wydaje, lecz taki, jakim go widzimy. A nasze postrzeganie rzeczywistości jest subiektywne. Nie tylko dlatego, że zwracamy uwagę na inne elementy i podobają nam się różne rzeczy. Także dlatego, że odmiennie postrzegamy chociażby kolory. Wielokrotnie zwracali na to uwagę artyści malarze – koloryści, impresjoniści czy przedstawiciele fowizmu. Fototapety Landscapes są tego najlepszym przykładem. Czy powiedzielibyście, że góry mogą mieć fioletowo-różowy kolor, że niebo może być seledynowe, a skały żółto-miodowe?\nTymczasem te zaskakujące i szokujące wręcz zestawienia kolorów nadają pejzażom wyjątkowy klimat, który byłby niemożliwy do odzwierciedlenia w inny sposób. Fototapeta krajobraz z naszej kolekcji to nietypowe spojrzenie na świat. Inspirując się twórczością fowistów i czerpiąc z prac takich artystów jak Henri Matisse, Paul Gauguin czy Andre Derain, stworzyliśmy tapety z pogranicza jawy i snu, rzeczywistości i marzeń, które staną się jedyną w swoim rodzaju dekoracją Twojego wnętrza.\nAmerican Dream, czyli autostradą do spełnienia marzeń\nStany Zjednoczone kojarzą się ze Statuą Wolności, drapaczami chmur, nowojorskimi taksówkami czy dzielnicą Hoollywood. Naszą uwagę przykuła jednak mierząca prawie 4000 kilometrów autostrada, która przebiega przez 8 stanów! Mowa oczywiście o Route 66 – najbardziej znanej trasie na świecie. Stała się ona nie tylko najważniejszym węzłem komunikacyjnym Ameryki, ale także kultowym miejscem na mapie, po które bardzo chętnie sięgają pisarze i reżyserzy. „Thelma i Louise”, „Urodzeni mordercy” czy „Easy Rider” to tylko kilka tytułów, których akcja toczy się właśnie na najdłuższej amerykańskiej autostradzie. Fototapeta Route 66 pokazuje tajemniczy, mistyczny wręcz charakter tego miejsca.\nChoć na tapecie widzimy tylko pustą autostradę, wyludnione stepy i dziką przyrodę, odrealnione kolory sprawiają, że nie możemy oderwać od niej oczu. Intensywny fiolet, głęboki róż i fosforyzujący odcień żółtego koloru są zachwycającą, artystyczną wizją, którą można podziwiać niczym obraz zawieszony na muzealnej ścianie. Fototapeta Route 66, dzięki żywym kolorom i biegnącej aż po horyzont drodze jest znakomitym sposobem, aby powiększyć optycznie wnętrze pokoju i nadać mu wyrazistego charakteru.\nPodążaj za linią - fototapeta Landscapes w minimalistycznym wydaniu\nTym, co wpływa na unikalny charakter fototapety Landscapes jest nie tylko jej aspekt kolorystyczny. Warto także zwrócić uwagę na sposób przedstawienia krajobrazu. Realizm i pieczołowite odzwierciedlanie rzeczywistości ustępują tutaj miejsca pewnej umowności i minimalizmowi. Proste linie, przypominające kontury z dziecięcej kolorowanki, bardziej sugerują niż dokumentują rzeczywistość. Wystarczy spojrzeć na konkretne przedstawienie.\nFototapeta góry lodowej przywodzi na myśl wydzierankę, na której sylwetka lodowca została zbudowana z czterech skrawków papieru: popielatego, granatowego, błękitnego i musztardowego. Nierówne linie i poszarpane krawędzie znakomicie oddają surowy charakter bryły. Dzięki nietypowej kolorystyce, tak dobrana fototapeta góry sprawdzi się zarówno w nowoczesnym salonie urządzonym w odcieniach szarości, jak i w przestronnej łazience, w której lodowe morze będzie znakomitą ozdobą.\nBajkowy świat i komiksowa rzeczywistość\nOglądając tapety z kolekcji Landscapes wyraźnie widać nawiązania do barwnego fowizmu. Fototapeta pustynia otwiera jednak przed nami nowe skojarzenia. Ten komiksowy, Pop artowy krajobraz mógłby stanowić tło dla rysunkowej opowieści o super bohaterach czy przygodach Indiana Jonesa. Ograniczona kolorystyka i uproszczony do granic możliwości piaskowy krajobraz, tworzą niezwykle nowoczesną i wysmakowaną dekorację przypominającą prace czołowych artystów sztuki popularnej. Dzięki takim skojarzeniom fototapeta pustynia mogłaby stanowić świetną dekorację młodzieżowego pokoju w zestawieniu z odpowiednimi plakatami lub obrazami. Z kolei bajkowy krajobraz, na którym unoszą się kolorowe balony, to wprost idealne zwieńczenie dziecięcej sypialni. Energetyczne kolory - zestawienie różu, zieleni i żółtego - tworzą niezwykle optymistyczną wizję, która będzie znakomitym pretekstem do wymyślania nowych zabaw i bajek na dobranoc.\nkama sutra kosze z wędliną Airedale terrier 3d lilie joker brązowe liście Kwadraty żółw


Domy i apartamenty wakacyjne w Znojmo | CASAMUNDO\nZnajdź najlepsze noclegi i apartamenty w Znojmo\nZnojmo to miasto nad rzeką Dyja, w kraju południowomorawskim w Czechach. Miasto jest centrum regionu winiarskiego i leży w pobliżu Parku Narodowego Doliny Dyi. Znojmo zostało założone na początku XI w. przez Brzetysława I przez co jest jednym z najstarszych miast czeskich.\nZnojmo, Powiat Znojmo, Czechy\nod 385 zł 496 zł\nDomki letniskowe Znojmo – niezaponiany urlop na Morawach\nW 1190 Konrad II Otto założył klasztor Louka. Już w 1126 Znajmo otrzymało z rak króla Przemysła Ottokara I prawa miejskie. Miasto było również świadkiem wielu wojen, m.in. wojen husyckich, wojen śląskich oraz bitwy pod Znojmem, podczas której poległo ponad 11 tys. żołnierzy wojsk austriackich i francuskich. Dziś Znojmo jest słynne ze swoich wspaniałych zabytków architektury sakralnej, świeckiej oraz produkcji wina. Nasze przytulne domki letniskowe Znojmo i apartamenty Znojmo będą idealnym lokum podczas urlopu w Znojmie. Jeśli po niezapomnianym urlopie w Znojmie planują Państwo kolejny wypoczynek, to proponujemy Państwu nasze domki letniskowe i apartamenty w Polsce: Skała w Małopolsce, Unieście na Pomorzu, Rybical na Mazurach, Białowieża na Podlasiu lub Kartuzy na Kaszubach. Rezerwacji możecie Państwo dokonać na naszej stronie internetowej przy pomocy wygodnego menu wyszukiwania lub dzwoniąc pod bezpłatny numer infolinii, pod którym uzyskają państwo odpowiedzi na nurtujące Państwa pytania.\nZnojmo – zapoznajcie się Państwo z historią i zabytkami miasta\nDziś Znojmo to malownicze miasteczko z mnóstwem gospód, restauracji, karczm, kawiarni oraz winiarni. Polecamy Państwu spacer po przepięknym Starym Mieście, nad którym góruje wysoka na 80 m. Wieża Ratuszowa z połowy XV w. Na starym Mieście można podziwiać także gotyckie kamieniczki mieszczańskie z XIII-XVI w. W Znojmie można również natrafić na fragmenty średniowiecznych murów miejskich z wieżą i basztami. Polecamy również zwiedzić barokowy zamek z XVIII w., który obecnie jest siedzibą Muzeum Południowych Moraw. Obowiazkowym punktem programu są znojemskie podziemia z XIII–XVII w., które mają 40 km długości! Trasa turystyczna zajmie Państwu około 40 min. Warto także przyjrzeć się ciekawemu zabytkowi techniki, czyli mostowi z 1871 r. o długości 220 m. i wysokości 48 m. Nasze komfortowe domki letniskowe Znojmo i apartamenty Znojmo pozwolą Państwu dogłębnie poznać kulturę i historię południowych Moraw. Miłośnicy win powinni odwiedzić klasztor Louka, który przed jego kasatą był jednym z największych i najważniejszych klasztorów w Europie środkowej. Dziś klasztor jest miejscem produkcji i leżakowania wina, w którego w podziemiach znajduje się ponad 1 mln. butelek. W podziemiach klasztoru znajduje się wspaniały zabytek – romańsko-gotycka kaplica Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny oraz św. Wacława. Będąc w Znojmie warto również odwiedzić Rotundę NMP i św. Katarzyny z XII w., której znajdują się malowidła naścienne z 1134 r., które są jednymi z najstarszych przykładów stylu romańskiego. Opłaca się również odwiedzić gotycki kościół św. Mikołaja z cennym barokowym wyposażeniem wnętrz. Ciekawym miejscem w okolicy jest z pewnością zamek w miejscowości Bitov. Polecamy Państwu także kościół św. Hipolita z połowy XIII w. z późnobarokowymi freskami Franza Maulbertscha i rzeźbami A. Schweigela. Proponujemy Państwu również nasze domki letniskowe i apartamenty w innych miastach Europy: Wiedeń w Austrii, Lizbona w Portugalii, Bratysława na Słowacji, Warszawa w Polsce lub Sofia w Bułgarii.\nJakie są najpopularniejsze typy zakwaterowania w Znojmo?\nNajpopularniejszym typem zakwaterowania w Znojmo są apartamenty i hotele. Dzięki ponad 143 ofertom noclegów, od zarezerwowania idealnego miejsca dzieli Cię zaledwie jeden klik.\nIle kosztują noclegi w Znojmo?\nWyszukując zakwaterowanie w Znojmo z Casamundo, będziesz w stanie znaleźć oferty już od 147 zł za noc. Typowe obiekty, które znajdziesz mają przeciętnie następującą powierzchnię: apartamenty - 57 m², a hotele - 36 m².\nJak najbardziej oferujemy zakwaterowanie dla grup w Znojmo. Przeciętnie apartamenty są idealne dla 5 gości.


NUMEREK Z „PROKURATOREM” - Swing With Me\nNUMEREK Z „PROKURATOREM”\nEch, znów kolejna książka o tym samym. Ona nieszczęśliwa rozwódka. Słaba i bezbronna. On władczy prokurator, za którym uganiają się małolaty pragnące zwierzęcego zerżnięcia. Bla bla bla. Ile można pisać w kółko o tym samym? Wystarczy w księgarni podejść do działu z literaturą erotyczną, aby przekonać się, że takich historii opowiedziano już wiele. I pewnie jeszcze wiele gniotów powstanie z nadzieją o powtórzeniu sukcesu kiczowatych „50 twarzy Grey`a”.\n„Prokuratora” kupiłam na stacji benzynowej, bo był dołączony do Newsweeka. Tylko dlatego. Postanowiłam urozmaicić sobie nużącą trasę czymś bardziej pikantnym niż bary z kebabem mijane po drodze. Zwłaszcza do zakupu zachęciły mnie nagłówki na książce: ostry seks, ostry język, ostra jazda.\nPrzekonamy się – pomyślałam kierując się do kasy.\nHistoria łatwa do przewidzenia\nPierwsze strony nie wnosiły nic zaskakującego. Kinga – główna bohaterka upija się w samotności w klubie, gdyż przyłapała swojego męża na igraszkach z nastoletnią sąsiadką. Swoje smutki topi w drinkach. Ale przypadek zrządził, że owego wieczora w lokalu pojawił się także Łukasz – mężczyzna, któremu żadna kobieta nie odmawia. Jak łatwo przewidzieć kończą razem w łóżku, a następnego dnia dziewczyna łapie moralniaka jaka to ona dostępna jest skoro zabawia się z pierwszym lepszym kolesiem poznanym przy barze. Taki standarcik.\nWszystko zaczyna się jednak komplikować, kiedy okazuje się, że nie tylko łóżko ich połączyło, lecz również sprawy zawodowe. I właśnie wtedy ku mojemu zdziwieniu stwierdziłam, że książka zaczyna mnie wciągać. Środowisko prawnicze, kulisy świata przestępczego, układy i układziki… Autorka powieści sama z zawodu jest adwokatem i dzięki temu fabuła stawała się coraz bardziej rzeczywista. A to najbardziej sobie cenię – autentyczność. Wówczas mam wrażenie, że jestem w środku akcji.\nProkurator do wzięcia\nJak zwykle nie będę Wam zdradzała losów bohaterów, bo wychodzę z założenia, że recenzja powinna służyć jedynie do degustacji, a nie serwowania fabuły w całości. Lecz muszę przyznać, że pokręcone relacje Kingi i Łukasza zaintrygowały mnie. Z jednej strony – wrogowie, z drugiej – dają sobie wlepić kulkę w obronie drugiej osoby. Dla męża bez wahania stanęłabym na linii ognia, ale dla obcego faceta – śmiem wątpić. No chyba żeby był naprawdę nieziemski w łóżku. I jeszcze obdarowywał mnie książkami – to wtedy tak :p\nI na sam koniec pojawia się tradycyjne pytanie – czy warto sięgnąć po książkę Pauliny Świst? Myślę, że tak, bo numerek z prokuratorem uważam za jak najbardziej udany. Trochę niepewności, trochę przemocy i trochę podniecenia. Czyli główne składniki do udanej randki z literaturą zostały podane. A, że aura za oknem nie sprzyja nocnym eskapadom, to „Prokurator” Was zadowoli 😉\n„NATALIA” – POWIEŚĆ O NIEZWYKŁEJ KOBIECIE „MAŁE PTASZKI” – ANAÏS NIN “POKOLENIE IKEA” – ŚMIAĆ SIĘ CZY PŁAKAĆ? “A ŻEM JEJ POWIEDZIAŁA”– RECENZJA „365 DNI” – RECENZJA\nTags: "Prokurator" Paulina Świstksiążki do przeczytanialiteratura erotycznanumerek z prokuratorempaulina świstprokuratorrecenzjerecenzje książkowe\nLUTOWE PROMOCJE W LELO:\nIROHA ZEN YUZUCHA – RECENZJA\nREEPERBAHN I CLUB EQUINOXE – HAMBURG\nEyS NIGHTCLUB HAMBURG – RELACJA


Będą zmiany w przepisach. Pieszy będzie miał pierwszeństwo przed pojazdem - moto.rp.pl\nBędą zmiany w przepisach. Pieszy ...\nWkrótce stanie budowa dróg\nprzez Martin Śliwa - 10 grudnia 2019\nPremier Mateusz Morawiecki zapowiedział nowy projekt ustawy, który uwzględnia pierwszeństwo pieszych jeszcze przed ich wejściem na pasy. Nowe przepisy mają wejść w życie w ciągu roku.\nDo projektu ustawy dotarł serwis moto.pl. Plany dotyczących wprowadzenia pierwszeństwa dla pieszych jeszcze przed wejściem na pasy zostało ogłoszone przez premiera Morawieckiego. Pomysł może na pozór wydawać się dobry jednak spora część ekspertów skrytykowała nadchodzące zmiany. Uważają oni, że nowe przepisy dadzą pieszym fałszywe poczucie pieszych o bezwzględnym pierwszeństwie i nowa ustawa nie przewiduje szeregu sytuacji losowych na drodze, a nowe przepisy nie poprawią sytuacji osób przekraczających jezdnię.\nJednak żeby nie zostawić pieszemu wspomnianego pierwszeństwa absolutnego w projekcie ustawy określono dodatkowy obowiązek pieszego, który mówi o tym, że nie może on wchodzić na pasy bezpośrednio przed pojazdem. Praktyczne zastosowanie tej formuły oznacza, że pieszy będzie musiał ocenić prędkość zbliżającego się pojazdu i to czy kierowca będzie w stanie zatrzymać się przed przejściem. Według dzisiejszych przepisów pieszy ma pierwszeństwo przed dopiero wtedy, gdy wejdzie już na pasy.\nZmiany Prawa o ruchu drogowym dotyczą artykułów 2, 13 i 26. Najważniejsze zmiany, które zostaną wprowadzone nowymi zapisami to:\nArt. 26, ust. 1a: Kierujący tramwajem zbliżając się do przejścia dla pieszych jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu, który znajduje się na przejściu dla pieszych\nNowe przepisy ma wejść w życie od 1 stycznia 2021 roku. Ostateczne głosowanie nad nowelizacją przepisów poprzedzone będą konsultacjami z ekspertami.\nCZYTAJ TAKŻE: Bruksela chce bardziej inteligentnych aut\nBezsprzecznie nowe przepisy pozwoliłyby pieszym czuć się pewniej podczas przechodzenia przez jezdnię. Jednak przepisy przepisami, ale rządzący więcej uwagi powinni poświęcić samej infrastrukturze. Gdzie i w jaki sposób są rozmieszczone i oznakowane przejścia dla pieszych. Bez zmiany infrastruktury nowe przepisy nie sprawią, że będziemy o wiele bardziej bezpieczni na przejściach dla pieszych.\nNiemal trzy czwarte firm w branży współdzielonego transportu planuje powiększenie swojej floty. Widać też ...\nAdam Woźniak - 21 listopada 2019\nTo był najlepszy rok w historii firmy Volvo Car Poland, która działa na polskim ...\nWojciech Romański - 18 stycznia 2019\nMercedes AMG GT S Roadster: Złoty środek\nMercedes oferuje nową wersję silnikową dla modelu AMG Roadster. To wersja dla tych, którym ...\nMartin Śliwa - 15 maja 2018\nRenault Nissan Mitsubishi jest największy\nZe sprzedażą wielkości 10,61 mln samochodów francusko-japońska grupa Renault Nissan Mitsubishi okazała się największym ...\nDanuta Walewska - 30 stycznia 2018\nChociaż zwykle na nowy samochód czekamy kwartał to po indywidualnym skonfigurowaniu czas oczekiwania na ...\nMartin Śliwa - 27 grudnia 2019


Jest Luty, ale ja dopiero teraz przygotowuję powoli pewne podsumowania 2019 roku korygując jednocześnie swoje plany blogowe na rok 2020. Poniżej w szybkim skrócie chcę Was zabrać przez najlepsze zdjęcia na Instagramie i wreszcie najchętniej czytane wpisy na blogu. Zapraszam zatem na szybki przegląd.\nNajczęściej czytane na blogu w 2019\n7 książek z dreszczykiem na jesienne wieczory\nJesienne, długie wieczory sprzyjają sięganiu po książki z tak zwanym dreszczykiem. Szybko zapadająca ciemność za oknem, zbliżające się Zaduszki czy amerykańskie Haloween jedynie podbijają mroczną atmosferę pełną pojawiających się na granicy pola widzenia nie do końca zidentyfikowanych cieni. Tutaj znajdziecie 7 propozycji idealnych na taką pogodę.\nKliknij w tytuł lub WIĘCEJ, aby przeczytać cały wpis.\nJuż sama nie mogę się doczekać Mikołajek i Świąt Bożego Narodzenia. To kolejna okazja, aby najmłodszych obdarować książeczką zamiast słodyczy. Ze względu na mały budżet po raz kolejny wybrałam dla was lektury do 25 zł, które podzieliłam na kategorie wiekowe.\nWszystko jasne: Wy chcecie wyzwania, partnerzy potwierdzili, a dla mnie to ogromna przyjemność wraz z Wami promować czytelnictwo. W 2018 roku w wyzwaniu czytelniczym WyPożyczone przeczytaliście i opowiedzieliście innym o ponad 400 książkach, co daje przynajmniej 1 książkę dziennie. Brawo! W 2019 ponowanie zapraszam was do wyzwania i zdobywania nagród. A przede wszystkim do uświadamiania innym, że można czytać nie kupując książek i trzeba tylko chcieć.\nJeśli jakiś mężczyzna wyraża się o kobietach źle, to znaczy, że sam ma ze sobą problem Ocean odrzuconych - Magdalena Knedler)\nPo kilku przeczytanych książkach Magdaleny Knedler byłam niemal pewna, że doskonale wiem, czego mogę się spodziewać po najnowszej książce. Po dość lekkiej Dziewczynie z daleka, nieco trudniejszej Historii Adeli, poruszającej Tylko oddech i genialnej Twarzy Grety di Biase, w moje ręce wpadła dylogia Ocean odrzuconych. I co? Całkowite zaskoczenie.\nPodsumowanie najlepszych zdjeć na Instagramie w 2019 roku zaskoczyło mnie dwiema rzeczami. Po pierwsze lubicie zdjęcia ze mną (ja je lubie trochę mniej). No dobrze, trochę przesadzam, bo to pierwsze akurat lubię. Jest zrobione jeszcze w 2018, kiedy miałam krótsze włosy i z tej sesji zdjęciowej mogliście podejrzeć kilka ujęć w 2018 roku. Morze, zachód słońca, piękne światło i ta sukienka, w której się zakochałam. Co zresztą widać na kolejnym zdjęciu - tym razem nad jeziorem. Tutaj łapałam równowagę i testowałam statyw z możliwościa zdalnego robienia zdjęć. Finalnie, nie wpadłam do wody!\nDruga rzecz to moje wyjście w plener. W 2019 roku robiłam zdecydowanie więcej zdjęć poza domem i pomieszczeniem i to też wam się spodobało. Na 9 zdjęć tylko 3 są zrobione u mnie na łóżku. W tym roku również planuję korzystać z przestrzeni i bawić się na zewnątrz korzystając z naturalnego światła i dłuższego dnia.\nTymczasem na blogu z siedmiu najchętniej odwiedzanych wpisów w 2019 dwa są opublikowane we wcześniejszych latach. 18 książek dla dorosłych pod choinkę napisałam dla Was w 2018 roku - przyznaję zestawienia tego typu zajmują mi najwięcej czasu. Zwykle zaczynam od przygotowania listy książek, które muszą się znaleźć w takiej publikacji. Następnie zależy mi na krótkim przybliżeniu ich, a najwięcej czasu zajmuje formatowanie samego wpisu, wstawianie zdjęć itd. Wpis o Oktonautach czyli genialnej bajce, która niestety nie zyskała takiej popularności w Polsce jak np Psi Patrol (a jest zdecydowanie mądrzejsza i równie zabawna) napisałam w 2016 roku, a jednak nadal chętnie jest odwiedzany, co mnie bardzo cieszy.\nWśród najpopularniejszych wpisów znalazła się też jedna recenzja powieści w dwóch tomach Magdaleny Knedler Ocean odrzuconych. Świetne książki, słusznej grubości. A dodatkowo pod patronatem Rudym spojrzeniem.\nTrudno nie wspomnieć o Wyzwaniu WyPożyczone - ach, uczestnicy szaleli z czytaniem w 2019 roku, ale liczę, że wyzwanie czytelnicze WyPożyczone 2020 pobije kolejne rekordy.\nMam nadzieję, że podobał Wam się taki skrót roku 2019 - napiszcie o swoich ulubionych zdjęciach na moim Instagramowym profilu lub wpisie na blogu. Jestem bardzo ciekawa...\nEtykiety: Knedler Magdalena Uzależnienie od książek


Nowe rozszerzenia w panelu bocznym – Gmail, Kalendarz, Dysk\nGoogle Workspace add-ons otwiera się na zewnętrznych developerów\nGoogle Workspace add-ons a editor add-ons\nWiele osób nie zauważa panelu bocznego, bo jest to stosunkowo nowa funkcja Google Workspace. Do tej pory panel ten ułatwiał przegląd treści wyłącznie obrębie wybranych aplikacji Google. Od teraz możemy na tym pasku umieścić skróty do aplikacji zewnętrznych producentów.\nZewnętrzne opcje Google Workspace add-ons do tej pory były dostępne w testach beta dla niektórych użytkowników. Teraz każda osoba korzystająca z firmowego Gmaila, Kalendarza oraz Dysku Google może wybrać sobie nowe dodatki, które usprawnią pracę z tymi aplikacjami.\nAplikacje przystosowane do integracji z panelem bocznym może od teraz zbudować każdy, przy pomocy narzędzia Apps Script – platformy do tworzenia oprogramowania niemal bez potrzeby znajomości języków programowania. Każda kreatywna osoba z dobrym pomysłem na poszerzenie funkcjonalności Google Workspace może spróbować swoich sił jako developer dodatków i opublikować wynik swojej pracy w Google Workspace Marketplace.\nDodatki można publikować nie tylko publicznie, ale także do użytku wewnętrznego w swojej domenie Google Workspace. Dzięki temu nowoczesne firmy mogą wyposażyć pracowników w narzędzie idealnie dopasowane do ich potrzeb.\nGoogle Workspace add-ons to najnowszy rodzaj dodatków do aplikacji. Wcześniej funkcjonowały pod nazwą Gmail Add-ons, bo były wśród nich wyłącznie rozszerzenia do skrzynki pocztowej. Teraz, gdy do obsługiwanych aplikacji doszedł Dysk i Kalendarz Google, nazwa grupy dodatków uległa zmianie. Warto rozróżnić ten rodzaj rozszerzeń od dodatków zaprojektowanych dla chmurowych aplikacji, takich jak Dokumenty, Arkusze, Prezentacje i Formularze Google – te funkcjonują pod nazwą editor add-ons. Google Workspace add-ons i editor add-ons różnią się metodami autoryzacji dostępu do treści użytkowników oraz konstrukcją elementów interfejsu. Niezależnie od kategorii, wszystkie dostępne dodatki możemy znaleźć w Google Workspace Marketplace.


101wycieczek - wycieczki, podróże, atrakcje, zabytki, przewodnik, co warto zobaczyć - Porady ekspertów - Jak fotografować dzieci (i nie popaść w derpresję)\nJesteś tutaj: Strona główna » 101 wycieczek » Porady ekspertów » Jak fotografować dzieci (i nie popaść w derpresję)\nPorady ekspertów » Jak fotografować dzieci (i nie popaść w derpresję)\nTekst i zdjęcia: Anna Olej-Kobus i Krzysztof Kobus\nFotografowanie dzieci nie wymaga specjalnego sprzętu, natomiast bezwzględnie konieczna jest umiejętność obserwacji oraz duuuuuużo cierpliwości i jeszcze trochę cierpliwości.\nBądź twórczy: zamiast robić zdjęcie dziecka na tle drzewa, pozwól by zza drzewa wystawała tylko głowa malucha, zamiast ustawiać pociechę na tle pejzażu wykorzystaj różnicę perspektyw i to, że np. zamek w tle można "postawić" na głowie dziecka.\nNie oczekuj, iż dziecko uśmiechnie się na komendę (to zresztą nigdy dobrze nie wychodzi) - raczej tak zaaranżuj sytuację, by rozbawić maluszka.\nNie zabieraj się do sesji zdjęciowej gdy dziecko jest głodne, zmęczone, złe. Lepiej poczekaj do chwili gdy zajęte zabawą pozwoli uwieczniać swe niepowtarzalne minki. Miej aparat pod ręką i bądź gotów do zrobienia zdjęcia. Twarz dziecka potrafi się zmienić w ciągu minuty, wyrażając najróżniejsze emocje (i co gorsza nie da się go namówić na ich powtórzenie!) By nie zaprzątać sobie głowy sprawami technicznymi warto na początku fotografowania ustalić parametry i ustawić właściwy czas i przysłonę (w trybie manualnym).\nJeśli zależy nam na dynamicznym zdjęciu z zaznaczonym ruchem należy ustawić długi czas otwarcia migawki ale pamiętając o tym że czas dłuższy niż 1/30 sek. może dać zdjęcia poruszone.\nAby zdjęcie było z "zamrożonym ruchem" skracamy czas migawki do 1/125 sek. lub jeszcze mniej. W aparatach cyfrowych można poeksperymentować jaki czas będzie optymalny dla danego typu ujęcia!\nJeżeli twój aparat ma funkcję zdjęć seryjnych to ją włącz i wykonuj nie jedno zdjęcie, ale serię. W efekcie mamy większą szansę zarejestrowania ciekawego kadru, dobrego technicznie, nawet przy bardzo dynamicznej akcji i nie najlepszym oświetleniu.\nDo artystycznego portretu (np. śpiącego maluszka) przydatne jest maksymalne otwarcie przysłony (np. 2.8, 3.5 - zależy od jasności obiektywu) - dzięki temu uzyskamy małą głębię ostrości i poza twarzą (ostrość ustawiamy na oczy!) całe tło będzie delikatnie rozmyte.\nAby wszystkie plany na zdjęciu wyszły ostro, należy ustawić jak najwyższą przysłonę (np. 11, 16 lub 22) - trzeba jednak sprawdzić, czy wtedy czas otwarcia migawki nie będzie zbyt długi (poniżej 1/30 sek) - zdjęcie wtedy może wyjść poruszone.\nWiele aparatów pozwala na fotografowanie w różnych trybach tematycznych. Zwykły tryb automatyczny, gdzie aparat sam dobiera parametry nie jest najlepszy bo zwykle stara się maksymalizować głębię ostrości i nie nadaje się do portretów. Ale wiele aparatów ma tryb „portretowy” i ten powinien działać właściwie.\nJeżeli mamy aparat z wymiennymi obiektywami to do fotografowania naszej pociechy w akcji przydatny będzie obiektyw szerokokątny (np.: 24-38 mm), dzięki któremu uchwycimy całą sylwetkę.\nPortrety najlepiej robić obiektywem o dłuższej ogniskowej (70-200 mm) tak aby ogniskowa była np. 125 mm przy otwartej przysłonie. Obiektyw o dłuższej ogniskowej wykorzystujemy również wtedy, kiedy chcemy aby jedynym ostrym elementem zdjęcia było dziecko a wszystko dookoła pozostało maksymalnie rozmyte. Przykładem mogą być zdjęcia dziecka bawiącego się kolorowymi liśćmi w parku. Chcemy mieć na zdjęciu całą postać dziecka otoczoną kolorowymi plamkami liści i rozmyte kolorowe tło.\nJeżeli fotografujemy aparatem bez wymiennych obiektywów ale z zoomem to portrety robimy z oddalenia ustawiając teleobiektyw (twarz ostra, rozmyte tło), a zdjęcia "reporterskie" na szerokim kącie (przy szerokim kącie jest większa szansa na poprawne i szybkie ustawienie ostrości przez aparat).\nJeszcze trochę o sprzęcie:\nWiększość rad typu „dobór obiektywu, przysłona” jest niestety przeznaczona dla mniejszej części fotografujących (tych z lustrzankami) bo większość używa kompaktów. Kompaktowy aparat ma niestety pewną bardzo przeszkadzającą w zdjęciach portretowych niedogodność – dużą głębię ostrości. Robiąc nim zdjęcie mamy wszystko ostre np. już od metra od obiektywu aż po horyzont. W praktyce kiedy zrobimy komuś portret to mniej zwracać można uwagę na portretowanego a bardziej na bałagan za jego plecami. W lustrzance z jasnym obiektywem możemy ustawić np. zakres głębi ostrości tylko od nosa do oka. Wszystko co jest dalej zaczyna się pięknie rozmywać i wspomniany bałagan zamienia się w ciekawe tło wypełnione abstrakcyjnymi kształtami i kolorami.\nJak sobie radzić mając kompakt?\nJeżeli masz program A (preselekcja przysłony) to go ustaw i wybierz pełne otwarcie obiektywu np. przysłona 2.8, 3.5 – aparat sam będzie dobierał czas\nJeżeli nie ma programów manualnych to ustaw program „portret” i aparat powinien działać j.w.\nPortrety rób w trybie tele czyli odchodzimy od portretowanego, robimy maksymalne zbliżenie. Kadr ustawiamy nie zoomem, ale podchodząc bliżej lub odchodząc od naszego modela. Uwaga na aparaty superzoom! Jeśli w przeliczeniu na klatkę 35mm aparat ma zoom do np. 400mm to nie używamy maksymalnego zbliżenia ponieważ zdjęcia będą poruszone chyba, że będziemy mieć czas ok. 1/500 sek. Warto też pamiętać, że taki obiektyw ma bardzo marne własności optyczne i przy takiej ogniskowej zdjęcia mogą być „mydlane”.\nCzęstym "grzechem" fotografujących jest "obcinanie" dłoni i stóp modeli, stąd przed naciśnięciem migawki należy skontrolować kadr i w razie potrzeby skorygować go.\nZwróć uwagę na tło - zbyt krzykliwe, będzie odwracać uwagę od tego co na zdjęciu jest najistotniejsze, czyli dziecka.\nJeśli maluch właśnie zbiera się do pocałowania żaby albo patrzy jak urzeczony na kwiaty należy koniecznie ująć to w kadrze - dzięki temu powstanie pełna kompozycja opowiadająca historię.\nFotografując aparatem cyfrowym lepiej powstrzymać się od oglądania każdego zdjęcia po jego zrobieniu, zaś całą uwagę skupić się na minach i zachowaniu maluszka. Patrząc ciągle w wyświetlacz ekranu możemy łatwo przegapić to co właśnie warte jest uwiecznienia. Jedyne co kontrolujemy na wyświetlaczu to czy zdjęcie jest poprawnie naświetlone.\nSamo południe to dobry czas na odpoczynek i odłożenie aparatu, gdyż ze względu na ostre światło na twarzy, pod oczami i nosem tworzą się brzydkie cienie, a ponadto maluszek będzie mrużyć oczy. Natomiast zdecydowanie warto wykorzystywać plastyczne światło o poranku oraz późnym popołudniem, nazywane przez fotografów ze względu na swe piękno "złotymi godzinami".\nPo zakończeniu zdjęć należy je przejrzeć i skasować te mniej udane. Selekcja powinna być bardzo ostra ponieważ lepiej zostawić kilka wspaniałych fotografii, które będą wzbudzać zachwyt i wzruszenie oglądających, niż kilkadziesiąt zdjęć, które szybko się znudzą i pomiędzy którymi znikną te najlepsze.\nA może profesjonalista?\nWarto zastanowić się, czy nie zrobić dziecku profesjonalnej sesji foto. Nawet jeżeli zdjęcia jakie my robimy są bardzo dobre i wysoko oceniane przez rodzinę i znajomych to może jednak zaaranżować trochę zdjęć studyjnych bez czekania na: Chrzest, Pierwszą Komunię, 18 urodziny (upssss... to już chyba nie dziecko... - przyp. red.).\nWarto zrobić takie zdjęcia ot tak po prostu, aby mieć dla siebie i później dla naszego potomka wspaniałą pamiątkę.\nMy również prosimy o zrobienie zdjęć studyjnych naszym dzieciom zaprzyjaźnionym profesjonalistom bo to zawsze jest inne spojrzenie na dziecko, inna technika, studio a nie wyjazd, itd... itp...\nOczywiście jeżeli trzeba, to można znaleźć sobie jakiś pretekst do takiej "spontanicznej" sesji. Zdjęcie Michałka zamieszczone niżej powstało do wydrukowania świątecznej pocztówki dla rodzinki i znajomych. A jak znaleźć kogoś kto ciekawe zdjęcia naszemu dziecku będzie potrafił zrobić i nie będzie to stracony czas i wyrzucone pieniądze? Albo nie powstaną jakieś koszmarki na strasznym tle, otoczone w komputerze kiczowatymi ramkami z Allegro od czego każdemu z minimalnym poczuciem estetyki robi się niedobrze...\nTu jest chyba tylko jedna rada - zobaczyć portfolio fotografa i je ocenić. Jeżeli nie ma w nim zdjęć robionych z pasją, inwencją i uczuciem no to....\nAcha! I jeszcze jedno - ktoś kto faktycznie fotografuje dzieci profesjonalnie nie będzie zdziwiony jeżeli od razu zastrzeżemy umówienie się na inny termin, jeżeli dziecko pomimo wysiłków w danym dniu i chwili nie będzie miało ochoty spontanicznie pozować.\nDziecko przed urodzeniem też warto fotografować. I nie chodzi tu bynajmniej o wydruk z aparatu USG w gabinecie, ale o zdjęcia przyszłej mamy z brzuszkiem. Szczęśliwie odchodzą w niepamięć czasy, kiedy ciąża to było coś do ukrycia. Obecnie wręcz przeciwnie! Wiele przyszłych mam z dumą wypina brzuszek pokazując go całemu światu - a więc uwiecznijcie też ten czas!!! Niżej Michałek na 12 godzin przed urodzeniem... ;-)\nSceny z życia codziennego często nam umykają, a warto je uwieczniać bo są wspaniałym zapisem dorastania dziecka. Na przykład pierwszych prób malarskich (ślady na koszulce!) i kwiatków zebranych dla mamy.\nBardzo lubimy to zdjęcie, na którym małe włóczykije z pasją w oku planują własną podróż w poszukiwaniu skarbu. Przy dwójce dzieci trzeba być nieustannie czujnym. W jednej chwili bracia planują wyprawę, by w drugiej zacząć wojnę o mapę. Walk zwykle nie dokumentujemy, bo musimy szybko wejść w trudną rolę rozjemców i negocjatorów...\nDziecko jest zmiennym modelem!\nStaś jako odkrywca Stanley w buszmeńskiej wiosce (Namibia). Miałam na aparacie teleobiektyw by porobić portrety dzieciom Buszmenów, gdy zobaczyłam iż Staś zdąża ku mnie z bardzo nieszczęśliwą minką – dzieci nie dały mu swego zrobionego z drutu autka. Zrobiłam dwa zdjęcia: w przeciągu kilku sekund sytuacja (i humor dziecka!) zmieniły się diametralnie. Na kolejnym zdjęciu Staś jest już tak pochłonięty samym marszem, iż nie zważa na towarzyszącą mu świtę, a wręcz wygląda jakby sam prowadził resztę malców!\nNasz ulubiony sposób fotografowania dzieci polega na umieszczeniu aparatu na ich poziomie i „strzelaniu” klatek bez patrzenia w wizjer (bo patrzymy co robią dzieci). W efekcie często powstają bardzo ciekawe zdjęcia jak to, gdy chłopcy bawią się na dziedzińcu Wielkiego Meczetu w Kariuanie (Tunezja). Gdyby chcieć je zrobić klasycznie (czyli patrząc w wizjer) należałoby się położyć, ale pewnie w tym momencie chłopcy porzuciliby zabawę by zacząć wspinać się na Tatę :) Kolejne zdjęcie ilustruje jak zrobić takie niepozowane zdjęcie z perspektywy dziecka bez przerywania jego zajęcia.\nJak wiadomo najlepsze są zdjęcia niepozowane, dlatego zamiast namawiać na uśmiech do obiektywu lepiej zaproponować dziecku zabawę, która pochłonie je bez reszty. Michaś (2 latka) rzucający liśćmi jest tak szczęśliwy, że zupełnie nie zwraca uwagi na robiącego mu zdjęcia tatę. Wystarczyło opuścić aparat by powstało dynamiczne zdjęcie jesiennej zabawy. Natomiast na drugim zdjęciu Krzyś był gotowy z aparatem i czekał aż uszczęśliwiony rejsem promem Michaś spojrzy w jego stronę. Dzięki temu udało się zrobić portret szczerej radości z podróży. Staś (2 latka) wędrujący między różami pustyni pozwalał na ukazanie ich wielkości, aby jednak stworzyć niepozowany portret, Krzyś powiedział mu by zobaczył czy nie ma za nimi kota. Zaciekawiona minka sprawia iż zdjęcie to jest naturalne choć nieco przez autora wyreżyserowane.\nMichaś z radością demonstruje rączki po zabawie na plaży. Zdjęcie jest w zasadzie dobre, ale jeśli je przytniemy będzie jeszcze lepsze, bo pusta przestrzeń wokół nie będzie odciągać wzroku od głównego motywu jakim są zapiaszczone dłonie.\nTwórczy drugi plan\nWarto czasem pokombinować, by twórczo wykorzystać drugi plan. Aby zrobić to zdjęcie mama na kolanach tak długo przestawiała siebie i modele, aż udało się stworzyć wrażenie ataku dinozaura na tatę z dzieckiem.\nTeleobiektywem w malucha\nDzięki zastosowaniu obiektywu o długiej ogniskowej udało się zrobić piękny portret małego przyrodnika. Mała głębia ostrości sprawia, iż tło jest rozmyte i nie rozprasza, natomiast ostre jest to co najważniejsze – kwiat oraz obsypany pyłkiem nosek\nAnna Olej-Kobus -\nZ zawodu tłumaczka francuskiego, z zamiłowania podróżniczka. Porzuciła stałą pracę, by poświęcić się swoim pasjom: podróżom, fotografii i pisaniu. Wyrusza w świat, by poprzez zdjęcia i reportaże ukazywać święta i codzienne życie spotkanych ludzi. Lubi opisywać i utrwalać przemijające chwile oraz miejsca, które ją zauroczyły. Mimo rozlicznych wypraw w świat z przyjemnością wraca do Polski, by odkrywać jej uroki. Dzięki temu od lat przybliża czytelnikom zarówno Polskę, jak i dalekie kraje, a jej zdjęcia ilustrują także liczne mapy i przewodniki. Podczas wypraw najbardziej lubi improwizację oraz włóczęgę z dala od utartych szlaków. Autorka cieszących się uznaniem licznych publikacji i albumów. Swoją pasję i pracę dzieli z mężem Krzysztofem Kobusem. Są autorami wielu zdjęć do publikacji wydawnictwa Carta Blanca, m.in. Polska z dziećmi i Polska ginąca. Zdjęcia Anny Olej-Kobus i Krzysztofa Kobusa zobaczyć można na stronie internetowej www.travelphoto.pl. Ich archiwum to kilkaset tysięcy zdjęć z Polski i zagranicy, a z każdej wyprawy przywożą kolejne. Od kiedy ich rodzina się powiększyła, podróżują wraz synkami. Z Michałkiem w pierwszym roku jego życia przejechali ponad 35 000 km po Polsce, zbierając materiały do jednego z albumów.\nPo tym doświadczeniu nabrali przekonania, że niemowlę to idealny partner w podróży, dlatego gdy urodził się Staś, wyruszyli na wyprawę do Birmy, Rumunii i Tunezji.\nSwoimi doświadczeniami z dalekich i bliskich rodzinnych podróży dzielą się poprzez portal Mały Podróżnik – www.malypodroznik.pl.\n- Święta, obrzędy, inscenizacje\n- Jak fotografować dzieci (i nie popaść w derpresję)\nKrzysztof Kobus -\nZ zawodu informatyk, z zamiłowania fotograf i krajoznawca. Fotografię z informatyką łączy, tworząc serwisy internetowe i prezentacje multimedialne. Porzucił stałą pracę, by poświęcić się swoim pasjom: podróżom, fotografii i pisaniu. Wyrusza w świat, by poprzez zdjęcia i reportaże ukazywać święta i codzienne życie spotkanych ludzi. Lubi opisywać i utrwalać przemijające chwile oraz miejsca, które go zauroczyły. Mimo rozlicznych wypraw w świat z przyjemnością wraca do Polski, by odkrywać jej uroki. Dzięki temu od lat przybliża czytelnikom zarówno Polskę, jak i dalekie kraje, a jego zdjęcia ilustrują także liczne mapy i przewodniki. Autor cieszących się uznaniem licznych publikacji i albumów. Swoją pasję i pracę dzieli z żoną Anną Olej-Kobus. Są autorami wielu zdjęć do publikacji wydawnictwa Carta Blanca, m.in. Polska z dziećmi i Polska ginąca. Zdjęcia Krzysztofa Kobusa i Anny Olej-Kobus zobaczyć można na stronie internetowej www.travelphoto.pl. Ich archiwum to kilkaset tysięcy zdjęć z Polski i zagranicy, a z każdej wyprawy przywożą kolejne. Od kiedy ich rodzina się powiększyła, podróżują wraz synkami. Z Michałkiem w pierwszym roku jego życia przejechali ponad 35 000 km po Polsce, zbierając materiały do jednego z albumów.


≫ Sufity napinane Ciechanów ▹ Dobresufity w dobrej cenie\nBłyszczące sufity napinane w Ciechanowie będą priorytetem dla tych, którzy chcą ozdobić pokój i przekształcić sufit w jego podstawowy element. Błyszczący sufit napinany wykonany z PCW odbije światło i optycznie powiększy pokój, co stworzy przytulny efekt i przyjemnie zaskoczy gości.\nDwupoziomowe sufity napinane w Ciechanowie są specjalnym rodzajem sufitu, do instalacji którego niezbędna jest specjalna rama, a także, jeśli życzy sobie tego właściciel, system oświetlenia. Dwupoziomowe sufity napinane w Ciechanowie będą dobrym wyborem do dużych, jasnych i wysokich pomieszczeń, które można w ten sposób wizualnie podzielić na kilka stref (na przykład strefę jadalną i wypoczynkową).\nSufity napinane z nadrukiem fotograficznym w Ciechanowie są wyjątkowe, ponieważ samodzielnie możesz zdecydować, jak będzie wyglądał Twój przyszły sufit.\nOryginalnym wyborem będzie także instalacja sufitu podwieszanego, połączonego z taśmami LED, zapewniającego nie tylko doskonałe oświetlenie pomieszczeń, ale także pozwalającego wyróżnić w pomieszczeniu odrębne strefy. Z roku na rok w Ciechanowie wzrasta także popularność sufitów z oświetleniem, które imitują gwiaździste niebo.\nDlaczego w Ciechanowie warto wybrać nas?\nNasza firma jest liderem pod względem liczby zamówień na montaż sufitów napinanych w Ciechanowie. Ponadto oferujemy naszym klientom pięć różnych rodzajów sufitów, które można zainstalować, a także możliwość wyboru gotowego projektu lub stworzenia własnego.\nPonadto, zamawiając u nas sufity napinane Ciechanów, otrzymujesz całkowicie bezpieczny produkt wykonany z wysokiej jakości materiałów.\nPlanując instalację sufitu, należy pamiętać, że w pomieszczeniu jest utrzymywany wysoki poziom wilgotności. Dlatego w Ciechanowie istnieje kilka opcji sufitów napinanych - matowy, błyszczący lub z nadrukiem fotograficznym. Nie zalecamy instalowania dwupoziomowego sufitu, ponieważ może zostać zdeformowany przez nadmierną wilgotność.\nDo pomieszczeń biurowych matowy sufit napinany jest idealny. Tutaj znowu mówimy o wygodnej instalacji i możliwości łatwego dostosowania projektu projektu sufitu. W przypadku domów należy pamiętać, że wielkość pokoi może różnić się od tych, do których jesteśmy przyzwyczajeni w mieszkaniach. Dlatego w Ciechanowie możesz bezpiecznie pozwolić sobie na błyszczący lub dwupoziomowy sufit napinany. Dobrym rozwiązaniem będą również sufity z nadrukiem fotograficznym.\nChcesz zaskoczyć swoje dziecko? Następnie zalecamy wypróbowanie sufitów napinanych z drukowaniem zdjęć w Ciechanowie. Za pomocą specjalnej drukarki otrzymujemy obszerny kolaż, który doskonale uzupełni wnętrze pokoju dziecinnego. W naszej galerii możesz zobaczyć przykłady ukończonych prac lub stworzyć własną koncepcję.\nChcesz zarezerwować sufit napinany w Ciechanowie?\nCo wpływa na koszt sufitu napinanego w Ciechanowie?\nJak przygotować pokój do instalacji sufitu napinanego w Ciechanowie?\nNiedawno zamówiliśmy montaż błyszczących sufitów napinanych w Ciechanowie. Długo się wahałem, czy zainstalować je w naszym mieszkaniu, ale po konsultacji z administratorem nie było wątpliwości. Po instalacji zobaczyliśmy, jak dobrze wygląda sufit. Błyszczące płótno dobrze odbija światło, dzięki czemu pomieszczenie jest jeszcze piękniejsze. Zawsze brakowało nam światła i czuliśmy się nieswojo. Ale teraz nie ma takiego problemu.\nChciałem znaleźć praktyczny sufit dla biura. Szukał przez długi czas i ostatecznie zdecydował się na matowe sufity napinane, ponieważ dobrze pasują do wnętrza. Ekipa montażowa szybko zakończyła prace przygotowawcze, po których zamontowała matowy sufit napinany w Ciechanowie. Teraz moje biuro wygląda zupełnie inaczej i jest o wiele przyjemniej z nim pracować. Ponadto taki sufit jest bardzo łatwy do utrzymania w czystości, więc jeśli masz dość zwykłego starego sufitu, polecam wypróbowanie tego.


Higieniczne lub lecznicze oczyszczanie twarzy | Salon Oasis\nHigieniczne lub terapeutyczne oczyszczenie twarzy w Krakowie\nHigieniczne oczyszczenie twarzy w Oasis Beauty & Spa\nMasz wrażliwą, z nierównym kolorem skórę twarzy? Czy masz tłustą lub suchą skórę? Albo masz przebarwienia i trądzik? To musisz odwiedzieć nas. W Oasis Beauty & Spa oferujemy Ci higieniczne oczyszczanie twarzy i masaż medyczny. Zabieg wykonywany jest za pomocą specjalnego urządzenia do oczyszczenia twarzy, specjalnych produktów i technik masażu. Więc to jest oczyszczanie twarzy? Higieniczne oczyszczanie twarzy jest najlepszym sposobem walki z trądzikami, ponieważ pomaga oczyścić zablokowane pory, również pomaga pozbyć się zaskórników. Jest to niesamowity sposób oczyszczenia dla skóry tłustej.Niektóre rodzaje oczyszczania twarzy:\nAby Twoja skóra została wolna od trądzików i zabieg oczysczenia był maksymalnie skutecznym, ważne jest robić oczyszczanie twarzy w domu za pomocą zarośla, kramów i umycia twarzy. Ale musisz pamiętać, najlepszy środek do oczyszczenia nie zawiera mydła.\nCeny higienicznych czystek w Krakowie\nNasz salon, który znajduje się w samym sercu Krakowa oferuje najlepsze usługi,zawodowych specjalistów i najlepsze ceny które można dostać. Przyjdź na oczyszczenie twarzy teraz. Cennik oczyszczenia można znaleźć tutaj.\nRezerwuj terapeutyczne oczyszczenie twarzy już teraz w Oasis Beauty & Spa\nChcesz zdrową, piękną i czystą skórę twarzy bez plam i trądzików?Odwiedzenia nas w Oasis Beauty & Spa. Aby zarezerwować procedurę wystarczy przejść na ten link lub zadzwoić:\n+48 (518) 739-012\n+48 (12) 421-30- 14\nDlaczego potrzebne higieniczne oczyszczanie w Oasis Beauty & Spa\nPozytywnych efektów jest bardzo dużo. Niektórzy z nich:\n● Działa na martwą skórę\n● Kurz i tłuszcz podskórny zostaną usunięte z porów\n● Usuwanie toksynów z komórek naskórka\n● Powierzchnia skóry robi się gładką i czystą\n● Skóra robi się młodą i elastyczną\nZapraszamy do najlepszego salonu urody w centrum Krakowa dla zabiegów terapeutycznych. Nasze profesjonalne kosmetyczki wykonają higieniczne oczyszczenia z najlepszymi produktami kosmetycznymi, które pomogą ci mieć skórę swoich marzeń przed długi termin. Procedura ta jest całkowicie bezpieczna i odbywa się w sterylnych warunkach ze sterylnymi narzędziami.\nWoskowanie i sugaring


Tysiące osób przyjechało do Wojciechowa na Ogólnopolskie Spotkania Kowali : Lublin112.pl – Wiadomości z Lublina i regionu. Ważne informacje z kraju\nTysiące osób przyjechało do Wojciechowa na Ogólnopolskie Spotkania Kowali 23:25 10-07-2016\nWeekend w Wojciechowie upłynął pod znakiem odbywającego się rokrocznie Ogólnopolskiego Spotkania Kowali. Impreza rozpoczęła się w sobotę rano na placu przed kuźnią. Kilkudziesięciu mistrzów kowalstwa uczestniczyło w konkursie kucia artystycznego. Każdy chętny mógł nabyć dzieła wykonane ich ręką. Olbrzymim zainteresowaniem cieszyły się pokazy, m.in. podkuwania konia czy też wykonywania ozdób z żelaza. Na ustawionej przed Wieżą Ariańską scenie oprócz lokalnych zespołów ludowych wystąpiły znane i lubiane gwiazdy różnego rodzaju muzyki. W sobotę tłumy zgromadził koncert grupy „Power Play” a w niedzielę „Piękni i młodzi”. Do tego wiele osób bawiło się przy występie zespołu „Mr. Pollack” oraz Małgorzaty Ostrowskiej.\nluki 11 lipca 2016 o 08:11\nWieś tańczy i śpiewa.Ja oglądałem mecz ,wydawało by się ze reprezentacji Afryki a nie Francji.Nie jestem rasistą.\nkamilo 11 lipca 2016 o 15:09\nale głupkiem to pewne\nxyz. 11 lipca 2016 o 08:43\nulica, ba nawet to nie ulica, 200 metrów wioski, a pchają się tam jak ćma do oka ronaldo, żenua\nkasia 11 lipca 2016 o 09:47\nszkoda wam? jak się nei podoba to nie przyjeżdżajcie! widzę jakieś kompleksy skoro nawet artykuł musicie skomentować 😀\nWiesiek 11 lipca 2016 o 10:41\nReprezentacja Afryki? Afryka to jakieś nowe Państwo? Hahahah tępy debil ten luki\nmegan 11 lipca 2016 o 15:49\nkamilo 11 lipca 2016 o 15:12\n„spotkanie kowali” tłumy ludzi, parasole, browar…. i tu UWAGA 2 kowadła! a ja sie pytam gdzie te kowalskie dziela? czym sie chwalili kowale bo ja nic tu na zdjeciach nie widze? to chyba sie powinno nazywac naj….. kowali\nWGR 12 lipca 2016 o 10:32\n2 kowadła to były pod sceną lamusie, pod kuźnią znacznie więcej! Dziennikarz pokpił sprawę z galerią\nKrzysztof 11 lipca 2016 o 15:56\nNiestety ale poziom imprezy żaden…więcej gości przyciągnęły występy jakichś marnych chałturników niż wspaniały pokaz kowalstwa\nGdyby nie łączyć tych dwóch spraw i zostawić tylko kucie myślę że byłoby znacznie lepiej a tak artystyczne pokazy zostały przyćmione przez okropne disco\nNiestety pozostaje niesmak :/\nMowieJakJest 11 lipca 2016 o 21:16\nMała 11 lipca 2016 o 21:39\nPatologia czy coś tam , ale skoro tak to skąd tyle ludzi ? się pytam ?\nWiesiek 12 lipca 2016 o 12:19\nA stąd, że tyle mamy patologi w okolicy droga Mała koleżanko\nwysoka jakość 12 lipca 2016 o 14:00\nwiesiu aja cie widzialem jak tancowales na koncercie


ShowMax ma trudności z wejściem na polski rynek? - VODnews\nStrona główna|News|ShowMax ma trudności z wejściem na polski rynek?\nNiedawno informowaliśmy o nowym dostawcy VOD (więcej tutaj), który wielkimi krokami szykuje się do zaoferowania usługi na naszym rynku. Jak dowiedział się serwis VODnews.pl, twórcy afrykańskiej usługi streamingowej o wejście na polski rynek zaczęli rozważać już ponad rok temu.\nAfrykańska firma jest na etapie finalizowania rozmów i wybrania domu mediowego do obsługi polskiego rynku. Ta informacja może świadczyć o tym, że z usługi ShowMax wkrótce będziemy mogli skorzystać.


Żurawie samojezdne - Omega Blog\nŻurawie samojezdne to sprzęt wykorzystywany do różnorodnych prac montażowych, przeładunkowych oraz budowlanych. Są to jedne z najnowocześniejszych maszyn na rynku. Wynajęcie ich w firmie Trakt Lublin jest atrakcyjne cenowo i bardzo korzystne. Koszt obejmuje także obsługę maszyny przez profesjonalnego i doświadczonego operatora. To gwarantuje efektywny postęp prac i doskonałe wykorzystanie czasu pracy. Wierzymy, że taka oferta spełni Państwa oczekiwania.\nŻurawie samojezdne Lublin\nDostępne dla klientów firmy Trakt Lublin najlepsze żurawie samojezdne renomowanych firm mają szeroki zakres działania i oferują wysoką uniwersalność. Są wykorzystywane podczas różnorodnych prac remontowych oraz na placach budów. Służby miejsce korzystają z nich między innymi podczas wymiany oświetlenia lub prowadzenia prac konserwatorskich. Największą zaletą proponowanych żurawi jest ich mobilność, co w znaczny sposób ułatwia dostęp do wielu elementów skomplikowanych konstrukcji. Można z nich korzystać w miejscach, w które nie jest w stanie dotrzeć dźwig na stałej platformie, czyli zwłaszcza w ciasnych zaułkach. Dodatkowo ważną cechą żurawi samojezdnych jest fakt, że mogą przewozić podwieszony ciężar. Nowoczesny sprzęt ma na wyposażeniu teleskopowy wysięgnik, który został umiejscowiony na obrotowej kolumnie oraz wysuwane podpory, zapewniające lepszą stabilność poprzez uniesienie podwozia.\nOsoby zainteresowane wynajmem żurawi samojezdnych, podnośniki Lublin, czy dźwigi prosimy o kontakt. Przygotujemy specjalną ofertę, która z pewnością będzie konkurencyjna cenowo i zapewni najwyższą jakość świadczonych usług.\n← Fronty mdf lakierowane Busy Zamość- Haga →


Odziedziczył po tacie gust i talent... Co dziś robi Marcin Mann, syn Wojciecha Manna? | Viva.pl\nOdziedziczył po tacie gust i talent... Co dziś robi Marcin Mann, syn Wojciecha Manna?\nRafał Kowalski • 26 stycznia 2021 12:55\nZwykło się mówić, że niedaleko pada jabłko od jabłoni… Zainteresowania i talent jedynego syna Wojciecha Manna – Marcina – pokazują, jak wiernie odzwierciedla rzeczywistość to przysłowie. Na czym zarabia i czym się interesuje prawie 30-letni potomek znanego dziennikarza?\nMarcin Mann – zdjęcia, relacja z ojcem, zawód\nTrzykrotnie żonaty Wojciech Mann z ostatnią z ukochanych doczekał się swojego jedynego dziecka. Syna o imieniu Marcin publiczność nie poznała przez długie lata, ponieważ jego sławny tata nie miał potrzeby publicznych wystąpień z potomkiem. Wszystko zmieniło się w 2012 roku, kiedy to panowie poprowadzili jeden z koncertów Festiwalu w Opolu. „Nasz duet wymyślił sobie reżyser i przekonał nas do tego, bo zwykle tego nie robimy”, mówił Wojciech Mann Super Expressowi i dodał, że nie zamierza od teraz lansować syna w mediach. „Z tego co mi wiadomo, Marcin zrobił mi prezent na Dzień Dziecka, chcąc ze mną wystąpić, ale jego zainteresowania idą w innym kierunku, więc pałeczki po mnie nie przejmuje”, podkreślił radiowiec.\nWojciech Mann z synem Marcinem Mannem, marzec 2004:\nMarcin Mann, syn Wojciecha Manna. Marzec 2008:\nJego słowa szybko jednak zweryfikowała rzeczywistość. Bo choć przez wiele lat Marcin Mann, absolwent ArtCenter College of Design, pracował jako fotograf freelancer, to w końcu zaczął też swoją przygodę z show-biznesem. Na razie jako manager ojca, którym jest od roku. „Mam reprezentować pewien poziom na zewnątrz i pomagać tacie w sposób, w jaki sobie życzy. Czasem przymyka oko na niektóre moje niedociągnięcia, zwłaszcza że moje doświadczenie w branży menadżerskiej nie jest ogromne. Tata to mój pierwszy klient. Dostałem "gotowy produkt", nie muszę zabiegać o zainteresowanie mediów, jak robią to menadżerowie wschodzących gwiazd”, wyznał Marcin Mann Plejadzie.\nPod koniec lipca 2020 roku syn Wojciecha Manna jeszcze bardziej zbliżył się zainteresowaniami i profesją do ojca. Marcin Mann zadebiutował na antenie Radia Nowy Świat jak prowadzący audycję Próbny lot. Jak mu poszło? „Geny się nie zmarnowały. Trudno jest być Mannem po Mannie. Ale da radę - jest inny niż Tata, którego pamiętam z początków Trójki”; „Jest dystans do samego siebie i poczucie humoru”, „Bardzo fajnie się słucha. I ten uśmiech w głosie. Brawo! A muzyka git!”, to tylko niektóre pochlebne opinie internautów po debiucie Marcina Manna w radiostacji.\nSam początkujący dziennikarz zdaje sobie sprawę ze swoich zalet, ale po celny komentarz zazwyczaj dzwoni do taty. „Jeśli on sam do mnie nie dzwoni po mojej audycji, to robię to ja i pytam, co tym razem głupiego palnąłem. Interesują mnie uwagi, nie komplementy. Jak coś było dobre, wiem o tym, ale mogę nie wiedzieć, że zrobiłem coś źle. Wtedy pomagają ludzie, którzy są na tyle odważni, że konstruktywnie krytykują, mówią, co było nie tak”, wyznał Plejadzie Marcin Mann i dodał, że na co dzień nie mieszka w rodzicami. Ma nadzieję, że mama i tata nie pozwolą nigdy, by sodówka uderzyła mu do głowy. „Na szczęście gdybym zaczął wymądrzać się na antenie, wyszedłby ze mnie stary, maleńki, przemądrzały, wtedy bardzo szybko dostałbym od ojca po łbie”, podkreślił Marcin Mann.\nKibicujemy mu i życzymy dalszych sukcesów. Prawda że on i Wojciech Mann wyglądają nadzwyczaj podobnie?\nMarcin Mann z ojcem, 2012\nFot. Teodor Ryszkus / Forum\nTAGI #dzieci gwiazd #Wojciech Mann\nKusiła, czarowała, a potem... odchodziła. Kim byli najważniejsi mężczyźni Agnieszki Osieckiej?