Bieda jest jak choroba przechodzi z pokolenia na pokolenie, jedynym lekarstwem na nią jest oszczędzanie lub znalezienie dużej ilości złota lub innych kopalin. Problem zaczyna się wtedy, jak nie ma z czego oszczędzać, albo nawet oszczędzając przez całe życie człowiek jest skazany na nędze. To niestety typowe dla społeczeństw na dorobku, w tym dla społeczeństw, które są skazane na pracę na inne społeczeństwa, które były mądrzejsze, bo lepiej zorganizowane. Przynajmniej na tyle, żeby przejąć ich aktywa, dzięki czemu mają zysk z cudzej pracy.\nCzerpanie zysku z cudzej pracy jest istotą kapitalizmu i jest dokonywane poprzez uzależnienie od kapitału. Jeżeli ktoś ma to nieszczęście, że w tym krwiożerczym systemie zrobił dług, który trzeba „karmić” odsetkami, to wpada w spiralę zadłużenia i jest bez wyjścia. Ponieważ musi do tego stopnia ograniczyć konsumpcję bieżącą i przyszłą, żeby być w stanie „wykarmić” swojego krwiopijcę.\nNie inaczej jest ze stosunkiem pracy, wówczas gdy świadczymy pracę, poświęcając własny czas i zdolności dla realizacji cudzych celów i generowania dochodu. To kapitalista, będący właścicielem aktywów, decyduje o tym jak dzielone są efekty pracy. Współczesna złożoność systemów gospodarczych powoduje, że jest niesłychanie trudno zarabiać pieniądze poza systemem, na poziomie pozwalającym na pełnoprawne uczestnictwo w nim. Dlatego większość społeczeństwa jest skazana na uczestnictwo w systemie, ponieważ nie ma innej alternatywy.\nWybór jest więc bezalternatywny, albo podejmujemy pracę – zgodnie z zasadami systemu, któremu się podporządkujemy, albo jesteśmy skazani na funkcjonowanie na obrzeżach systemu.\nPrzy czym trzeba mieć na uwadze, że nie wystarczy dla wszystkich pastwisk w Bieszczadach, żeby mogli hodować swoje owce, kozy lub mieć inne formy gospodarstw agroturystycznych. Dla większości funkcjonowanie poza systemem, to tyranie na pracach śmieciowych, w których jest się pogardzanym przez system i jeszcze głębiej wykorzystywanym. Ponieważ systemu nie da się oszukać, można go obalić, można nieco rozmiękczyć, ale oszukać się go nie da.\nKapitalizm doskonale czerpie z ludzkiej chciwości, opiera się na przymusie. Przymusem jest głód dzieci, choroba za którą trzeba płacić, czynsz – bo przecież chodzi o przymus płacenia, a żeby płacić trzeba zarabiać. Nie da się zarabiać bez uczestnictwa w systemie. Nie ma możliwości uczestniczenia w nim, jeżeli się nie podporządkowujemy jego zasadą.\nSystem wie jak działać, żeby się nie załamać. Pozwala uczestnikom na małe szczęście, który jak już trochę mają – uznają, że mają zbyt wiele do stracenia, żeby się przeciwstawić, nie mówiąc o tym, żeby się zbuntować. Do tego dochodzi ciężar życia codziennego, zwyczajne sprawy, które nas przytłaczają i powodują, że musimy przynależeć do systemu, akceptując go.\nNiektórzy mówią, że mamy do czynienia z nowym feudalizmem, bo dochodzi do totalnego uzależnienia ludzi od systemu, w takim samym stopniu, jak chłopów pańszczyźnianych od folwarku pana.\nSystem zabezpiecza się na wielu płaszczyznach, normatywną wszyscy znamy, opiera się na przemocy realizowanej w imieniu systemu wprost. Do tego dochodzi o wiele ważniejsza płaszczyzna – poza normatywna, oparta na zwyczaju, religii i najpotężniejszym narzędziu jakim jest marketing. To właśnie marketing buduje pożądanie, definiuje potrzeby i czyni nas podporządkowanymi systemowi. Pożądając kolejnych rzeczy i usług (np. turystycznych), budujemy w ten sposób swoją normalność, od której się uzależniamy.\nW ten sposób zamyka się pętla, w systemie kapitalistycznym – tylko posiadanie zasobów własnego kapitału, pozwala nam na odrobinę niezależności. Do tego, żeby jednak zbudować poduszkę finansową i umiejętnie ją zabezpieczyć przed stratą wartości – trzeba dorosnąć i być wystarczająco zapobiegliwym, żeby nie dać się oszukać systemowi.\nWłaśnie dlatego bieda jest jak choroba przechodzi z pokolenia na pokolenie, ponieważ nie mamy ani zdolności, ani zrozumienia potrzeby akumulacji kapitału, a oszczędzanie małych kwot w systemie nie ma sensu, bo użyteczność krańcowa tak tworzonych pożytków jest znikoma. Przynajmniej na tyle, że nie da się jej zracjonalizować.\nW najbliższych dniach poświęcimy omawianym zagadnieniom więcej uwagi.\n← W dzisiejszych czasach nikogo nie wolno i nie można krytykować…\nNie przygotowani do pandemii? A do jej drugiej fali? →\n14 maja 2020 11 maja 2020 krakauer\t15\n29 komentarzy do “Bieda jest jak choroba przechodzi z pokolenia na pokolenie”\nCoś o tym wiem. Rocznik 1979 i “odziedziczyłem” po rodzicach biedę. Całe życie pracuję i nadal bez swojego miejsca na tej planecie.\n“Całe życie pracuję…” Czy to aby nie oksymoron młody człowieku? 🙂 Niech żywi nie tracą nadziei ,\ngdyż i Kraków nie od razu zbudowano, więc wszystko (sukcesy i porażki) jeszcze przed tobą.\nNie w III RP. Musiałby wygrać milion na loterii, żeby się odbić i akumulować kapitał. No ale ty jak Kościół lubisz siać złudzenia, aby niwelować rewolucyjne zagrożenia w interesie kapitału.:-)\nhahahaha “wszystko przed Tobą” – ja to sobie wyobrażam tego faceta jak stoi na klatce schodowej obskurnego blokowiska z podrapanymi ścianami a przed nim stoi Endrju i Metju z transparentem z napisem “WSZYSTKO” z tym głupim cebulowatym uśmieszkiem a’la Shrek (chociaż nie, Shreka bym obraził, to pozytywna postać….MALINIAK 🙂 )\nPanie @Krzyk, młodzież na to mawia: “Wygrał Pan internety” 🙂\n“Wszystko przed Tobą młody człowieku, no wiesz, jesteś w kwiecie wieku. Poem Ci więcej, przed Tobą jest nawet szlaban! Także tego….”\n29 lipca 2020 o 21:04\nPanowie sugerujecie że w Polsce Ludowyj to, panie, ho, ho, ho….a znają takie powiedzenie,dokładnie odwzorowujące możliwości w tamtym systemie…”żyć budiesz, nooo jeb*t, nie schoczesz”,\nw oryginale: жить будешь, но ебать не захочешь. Dość jojczenia, proszę spojrzeć na Polskę\noczami rosyjskich, ukraińskich, czy białoruskich vlogerów. Zapewniam, nie jest źle – a będzie\njeszcze lepiej i weselej, – BO, “Жить стало лучше, жить стало веселее”. Więc uszy do góry! 🙂\nCośtam wiem o życiu w PRLu, gdyż pierwszą pracę zawodowo podjąłem jako jeszcze młodociany w 1975 r. jak spojrzałem na ówczesne moje pobory w analogii do średniej krajowej to opadła mi kopara, “bida z nędzą” w porównaniu choćby z latami 90’………….\nPrzypominam że: “W czasach powszechnego fałszu mówienie prawdy jest aktem rewolucyjnym”. 🙂 Kto TO powiedział? I po co?!\nNaprawdę kopara opadła? A porównywał Pan, mój drogi, kwoty za media?\nNo bo…co się składa na biedę i stabilizację w jej kontrze? Wysokość zarobków, czy może jednak koszty związane z życiem.\nJechałem w Sankt Petersburgu taksówką. I Zapytałem ruskiego ile zarabia. Odpowiedział, że około 1200 zł/m-c średnio. Wówczas nasza minimalna wynosiła 1600 zł. Generalnie więc można było dojść do wniosku że to bidaki w tej Rosji. Ale spytałem o cenę za prąd jaką płaci. I on powiedział, że to okolice 20 zł. Pewnie miał na myśli 1 miesiąc. Pewnie ja coś źle zrozumiałem.\nPotem to posprawdzałem. Oni kosztów łącznie mają około 400-500 złotych. Zatem w portfelu zostaje im 700-800 zł.\nPoliczmy poletko polskie. Mamy 1600 zł (wówczas) pensji. Z niej musimy opłacić czynsz w kwocie 500 zł. Potem prąd, woda, gaz, śmieci, kredyt/raty. W portfelu zostaje nam…. nadzieja. No co panie @Krzyk? Ma pan inny przelicznik? Proszę pisać, podać swoje wyliczenia.\nAle wróćmy do meritum, czyli PRL. W latach 60-tych koszty były tak minimalne że w portfelu parę dolarów starczało na miesiąc zycia. Ci ludzie jeszcze chodzili na piwsko, rozmnażali się, elektryfikowano 90% Polski, prądu jak brakowało to tylko dlatego, że się coś budowało i były większe zapotrzebowania, co dziś styropian przedstawia jako efekt jakiejś bidy. Styropian za to nie odzywa się kiedy rok temu susza 2 miesięczna odłączyła nas od wody i prądu w wielu miejscach Polski. Nie, nie nie! A gdzież by tam, dziś to się ładnie nazywa “Sytuacja wyjątkowa”. Kiedyś bida, ale dziś absolutnie.\nOczym Pan mój drogi gada? O czym? Z czym do ludzi?\nPo pierwsze – w Polsce Ludowej nie chodziło o to, aby być bogatym i spać na kasie, tylko aby godnie żyć. Pokolenia przedwojenne pamiętające czasy biedy w feudalno-kościelnej II RP nie dążyły do bogacenia się za wszelką cenę. Ludzie sobie wzajemnie pomagali nie żądając nawet za usługę zapłaty i tak było nawet jeszcze w końcówce PRL–, chociaż już w połowie lat 70-tych zaczął ten kolektywizm zanikać, a teraz jest to nie do pomyślenia.\nPo drugie – siła nabywcza pieniądza i jego wartość była zupełnie inna. Owszem były braki produktów, ale dlatego że nie nadążano z produkcją, a zapotrzebowanie ludu było duże bo lud wreszcie zaczął mieć pieniądze, nie to co w II RP, gdzie całymi latami głodował. Obecnie wracamy do poziomu II RP.\nCzy “jaśnie pan” poniał?\n30 lipca 2020 o 09:41\nTo co prezentujesz w tych linkach to propaganda dla wykluczonych intelektualnie.\nPorównanie siły nabywczej średniej pensji z PRL do obecnej średniej pensji jest totalną manipulacją.\nPo pierwsze – w PRL nie było takich kominów płacowych więc średnia pensja wtedy była bardziej zbliżona do realnych zarobków jakichś 70-80% Polaków, te ok. 20-30 % mogło zarabiać więcej niż średnią pensję.\nPo drugie – obecnie ilu Polaków zarabia średnią? Podejrzewam, że relatywnie niewielu, a na jej wyliczenie główny wpływ ma niewielki % Polaków zarabiających dobrze, czyli ok. 10 tysięcy złotych, a reszta jest nabijana przez najbogatszy biznes i menedżerów, których dochody są kosmiczne. Oni zawyżają średnią pensję.\nPo trzecie – efekt jest taki, że większość Polaków zarabia dużo poniżej średniej, a w PRL-u większość zarabiała średnią lub blisko średniej, bo nie było takich kominów płacowych. Tak więc w PRL za średnią pensję większość Polaków mogła żyć na bogato, a dziś większość nie zarabiając średniej bieduje.\nPo czwarte – śmieciowego jedzenia faktycznie można kupić obecnie więcej, nawet za minimalna pensję, niż dobrego jedzenia w PRL-u, bo wtedy nie było śmieciowej paszy. Stąd puste haki w sklepach mięsnych, bo przywożono tylko tyle ile się sprzeda w ciągu dnia. Jak zdjęcia robiono po południu to były puste haki, jak przed południem to były kolejki. No ten przeklęty PRL. 🙂 No ale teraz na szczęście każdy prawicowiec może iść po paszę i jest o każdej porze dnia i nocy, czeka i się świeci od konserwantów lub po świeżym praniu. No takie lepsze czasy dla ułomnych w myśleniu.\nTo jest mniej więcej taka prawda w tych linkach, czyli kapitalistyczna ściema, jak ja stwierdziłbym na podstawie tych danych:\n“Dane NBP sugerują ponadto, że Polacy tworzą poduszki finansowe. W sumie bowiem w bankach rodacy trzymają 864,7 mld zł. Jest to kwota, na którą opiewają wszystkie depozyty złotowe i walutowe – zarówno lokaty jak i pieniądze na rachunkach zwykłych i oszczędnościowych. W sumie więc w czerwcu trzymaliśmy w bankach o ponad 4,3 mld złotych więcej niż w maju oraz o 73,8 mld złotych więcej niż w szóstym miesiącu 2019 roku.”\n– że Polacy to bogaty naród i nieprawdą jest, że biedują, a prawdą jest że wszystkich stać na mieszkania, wczasy, jachty itd.\nA prawda jest taka dziwna:\n“Jak wynika z najnowszych danych Eurostatu, aż 43,9% Polaków w przedziale wiekowym 25-34 lata nie wyprowadziło się z rodzinnego domu. W rankingu znaleźliśmy się na 9. miejscu od końca w gronie trzydziestu dwóch przebadanych państw. Przyczyny takiego stanu rzeczy są głównie ekonomiczne. Wiele młodych osób bez wsparcia rodziny nie stać nawet nie na nowe mieszkanie, ale na sam wkład własny, niezbędny do zaciągnięcia wieloletniego zobowiązania kredytowego.”\nNa szczęście już kapitalistyczne lobby coraz mniej publikuje zmanipulowanych danych, bo nawet naiwni młodzi ludzie znając swoją sytuacje nie wierzą w te zmanipulowane artykuły. Fałsz i obłuda to domena kapitalistycznego i prawicowego planktonu.\n@Miecław. 30 lipca 2020 o 19:39 …..Jeśli fakty przeczą… twojej teorii, tym gorzej dla faktów? 😄\nNie naciągniesz kołdry by dokładnie przykryć nogi – BO… krótka (była)\nzałóżmy że (jednak) ‘nie widać stóp” , niby udało się, lecz, tors przykryty do pępka.\nMasz TU, problem wyłożony “uczenie” – https://sjp.pwn.pl/ciekawostki/haslo/Krotka-koldra;5391743.html\nOj cienko z twoim rozumowaniem! 🙂 Gdzie są argumenty, gdzie logika do obalenia moich tez?\nNawet jak wtedy w PRL były jakieś niedobory, to miały ona swoją konkretną przyczynę, czyli nadmiar pieniędzy na rynku i chęć szybkiego bogacenia się wszystkich Polaków, bo to był przecież ogromny bum cywilizacyjny. Jak miało nie brakować np. cementu w latach 70-tych za Gierka, jak cała Polska praktycznie się budowała i wychodziła z lepianek na murowane budynki, a w miastach powstawało masę osiedli mieszkaniowych i mieszkania praktycznie rozdawano? Nie to co dzisiaj w III RP, gdzie niedobór pieniędzy powoduje nadmiar dóbr w sklepach, na które nie stać przeciętnego do tego zadłużonego Polaka. Masz jakąś nazwę na to? Czy “jaśnie państwo” potrafi myśleć? Jak taka gospodarka się nazywa? Nie jest to czasami gospodarka wyzysku? Gdy niewielu stać na bardzo dużo i żyją kosztem wielu, których ledwo stać na przeżycie? Pomijam jakość żywności bo jest śmieciowa a jakość towaru przemysłowego to już często są po prostu kapitalistyczne buble.\nPowyżej wczoraj zapomniałem jeszcze dodać jedną ważną rzecz. Że w PRL-u ta średnia pensja to była praktycznie czysta kasa na wydatki konsumpcyjne każdego Polaka, bo czynsze nie były wysokie, prąd relatywnie tani, a mieszkania praktycznie rozdawane za darmo. W III RP może ta średnia pensja pozwala godnie żyć, ale tylko tym którzy nie są zadłużeni i mają w spadku mieszkania po rodzicach z PRL-u. Natomiast pozostali, którzy są zadłużeni bo np. mieszkanie musieli kupić na kredyt, albo mieszkanie jeszcze wynajmują, to żyją sobie nie za bogato. Cały czas muszą uważać i żyć bardzo oszczędnie. Mam wielu takich znajomych. A co z pozostałymi, którzy nie zarabiają średniej krajowej tylko minimalną a są zadłużeni, do tego w parabankach, bo banki im nie chciały pomóc, gdy stracili pracę i musieli przeczekać, lub firmy splajtowały po 2008 roku w czasie kryzysu? W PRL-u parabanków nie było, a banki pomagały wyciągnąć się z długów bo decyzje były podejmowane indywidualnie, bywały sytuacje umarzania kredytów przez banki państwowe dla dobra gospodarki. Co z tymi Polakami, którzy musieli własnym dzieciom pomóc i także się zadłużyli, bo państwa nie stać na politykę zrównoważonego rozwoju społecznego, bo przecież większość środków przechwytuje biznes na dotacje a zagraniczne korporacje wyprowadzają kolejne do swoich krajów?\nMiałem u siebie na wsi takiego “chłopka roztropka” co to mu się PRL nie podobał, a dzięki któremu mógł się cywilizacyjnie rozwijać, bo jego rodzice z parobków pochodzili, o czym tenże zapominał, za to modlił się i figurki stawiał dziękując panu bogu za łaskawy los dla niego. Ni ch*ja nie docierało do niego, że wszystko dzięki komunie i bezbożnej lewicy, dlatego ma ziemię po folwarku i teraz może być panem na swoim. Lubił ogromnie jak go dziedzicem nazywano. 🙂 Trzeba przyznać, że był ogromnie pracowity, bo nawet w PRL-u udało mu się rozbudować gospodarstwo do ponad chyba 30 ha, bo przejmował po tych co oddawali ziemię na tzw. państwo, gdy nie było następców bo dzieci po miastach się w przemyśle ustawiły. Wtedy sekretarze byli dobrzy bo korzystał. Ale za plecami pluł na PRL i do styropianu rolników indywidualnych przystąpił. Po 90-tym roku zaczął się u niego zjazd i bieda, bo wiadomo, jak ciężko rolnicy mieli. Do tego zbyt dużo modlenia się i nie trafione inwestycje biznesowe, ale do końca nie mógł zrozumieć swojego położenia i komu zawdzięcza biedę. Do śmierci “wieszał komunistów na drzewach zamiast liści”. 🙂 W latach 90-tych odbiło mu totalnie na tle stresu, pomieszało się mu w głowie i odleciał w zaświaty w trybie przyśpieszonym. Styropian mu bokiem wyszedł, na szczęście wtedy skrajna prawica nie przejęła rządów w latach 90-tych i żadnego “komunisty nie powiesił”, chociaż pewnie w sprzyjających okolicznościach systemowych, gdyby mu kazano i pozwolono, to by to zrobił, taki miał prymitywny umysł.\nMniej więcej taki tok rozumowania prezentujesz i ty.\n29 lipca 2020 o 08:28\n“Bieda jest jak choroba przechodzi z pokolenia na pokolenie”\nAutorowi to się chyba kraje pomyliły i pisze o USA. W Polsce jest od groma programów po PRL które umożliwiają awans społeczny dla osób bez dochodów. Niestety by skorzystać z nich najczęściej trzeba być mądrym i pracowitym co oczywiście zależy także od genów.\nPS. Może autor za biedaka uważa osoby pracujące z płacę minimalną czyli ludzi z wyższym nieprzydatnym wykształceniem? Wtedy to bym się zgodził.\nWojna Info: ” by skorzystać z nich najczęściej trzeba być mądrym i pracowitym co oczywiście zależy także od genów”\nCzyli biedna i wyzyskiwana większość zasługuje na swój nędzny status. Pańszczyźniani chłopi byli leniwi i mieli gorsze geny od szlachetnej szlachty.\n1. Co ma wspólnego niewolnictwo z czasów feudalnych z dzisiejszymi czasami?\n2. Geny i wzory do naśladowania są jednym z głównych czynników wpływających na rozwój osobowości człowieka. Znasz takie powiedzenie “wyżej d nie podskoczysz”? Jak jesteś z urodzenia mało lub średnio inteligentny (jak ja), lub twoja matka piła lub ćpała w czasie ciąży to praktycznie nie masz szans na poprawę.\nWojna Info “Co ma wspólnego niewolnictwo z czasów feudalnych z dzisiejszymi czasami?”\nMa dużo, ale nie będę Panu tłumaczył.\n“Jak jesteś z urodzenia mało lub średnio inteligentny (jak ja)”\nTo nie tak panowie jest, że geny nas całkowicie determinują. Owszem są systemem operacyjnym w jaki wyposaża nas natura z urodzenia i może on być kiepski, ale nie na tyle, aby zupełnie nie działał, za wyjątkiem uszkodzeń organicznych, które nas wrzucają faktycznie na margines.\nTo kim jesteśmy jest wypadkową głównie wpływów środowiska na nasze geny, które są determinowane przez informację środowiskową i wtedy albo blokują pewne zachowania, bo mamy inną pamięć genetyczną po przodkach; albo przyjmują informację i pobudzają nas pozytywnie lub negatywnie do działania takiego czy innego, złego czy dobrego.\nW każdym bądź razie każdy ma pewien potencjał rozwoju i unikalnych właściwości oraz zdolności. Reszta zależy od środowiska. Jeżeli środowisko jest złe, większość sobie w nim nie poradzi, choćby miała najlepsze geny. Jak środowisko będzie inkluzywne większość sobie poradzi i osiągnie osobisty sukces, ale część z nich może nie zrozumieć systemu któremu zawdzięcza dobry rozwój, a czasami ratunek egzystencjalny i wychodzi taki styropian i kler w PRL-u. 🙂\nTo tak w skrócie, bo nie mam czasu szukać z książek i cytować wam mądrości z psychologii, epigenetyki, czy neurobiologii.\nNie ma nic, co by zależało tylko od genów, lub tylko od środowiska.\nPolski obywatel pańszczyźniany – Marcin Janowski\nPanie @Miecławie (17.57)\nPoszukiwałem kiedyś pra-przyczyny naszej biedy. Nie przyczyny, tę można opisać brakiem edukacji. Znajomy mawia, że w PRL-u mieliście przedmioty ścisłe na najwyższym poziomie i nie bardzo to pomogło kiedy rozkradali nam nasz dorobek (tam…mieliście, ja też miałem ale jestem młodszy).\nZa rozkradanie obwinia nasze humanistyczne kształcenie, którego wg znajomego nie było w zasadzie. I chodzi tu głównie o wbijanie w te ścisłe głowy przywiązania do dóbr i wartości jako najwyższy priorytet. Ja się też z tym zgadzam. Umysł ścisły przypomina trochę sawantyzm. Otóż sawanci dokonują niesamowitych obliczeń w sekundę, czy potrafią przenieść obraz Paryża na wielką panoramę z płótna z takim szczegółem jak trzepanie prześcieradła w oknie przez jakąś kobietę (bez wyrazu artystycznego rzecz jasna) ale kiedy trzeba zawiązać sznurówkę to nie potrafią. Bez obrazy. Chłodna ocena. Zatem podstawy powinny tu zaistnieć. Tłuczemy w te komputerowe głowy obawy. Nie tłukliśmy.\nMam też dodatkowe wnioski, które uważam za właśnie pra-przyczynę biedy czy 10 rzędu w teatrze. Tyle że w teatrze nie usadza się nas z powodów bystrości. Myślę, że powodem jest głównie naiwność (ona się wiąże również z brakiem edukacji ale w tym wypadku z problemem akceptacji). Łechce się tę naszą gościnność polską bo ten kto łechce zna nasze skłonności do takiego stanu.\n“Weź się do nauki”\nTo skutek będzie mizerny, ale kiedy powiem:\n“Polak to potrafi wziąć się do nauki”\n…już inaczej brzmi. Już jesteśmy zadowoleni, pochwaleni, wyróżnieni, już mamy że tak powiem mokro i jesteśmy skłonni poczęstować posiłkiem, zaprezentować jakieś fajne sztuki walki: ajkido, dżudo a potem wódzitsu. Najlepiej jedną we dwóch. Z tego samego kieliszka, bo “a przeciez nic nam nie będzie, jaki tam Covid(?)” (trochę mnie z wyobraźnią poniosło)\nGubi nas naiwność i gościnność i jeśli chcemy być narodem (dupa tam narodem, już nie da rady, ale społeczeństwem) bogatym w kulturę i wartości to z miejsca na samym początku odrzućmy gościnność. Ją trzeba spuścić w kiblu jak najszybciej. Ona nie jest wartością, to żadna pozytywna cecha, to paskudna wada odziana w Polaka którą się po prostu brandzlujemy.\nKiedyś byłem się wk****em i wymysłiłem powiedzenie, które już tu kiedyś wkleiłem:\nCoś w tym jest z tą gościnnością. Kiedy studiowałem stare kroniki o naszych praprzodkach, a z nich wprost wynika właśnie ta gościnność, też mnie to dziwiło. Ale to jeszcze pół biedy, bo w tamtym czasie ludy pierwotne, aby przetrwać musiały sobie świadczyć takie przysługi, gościnność była jedną z nich. Dzięki niej i wielu innym cechom Słowian to była wspaniała kultura społeczna. Wiele tych opinii już kiedyś cytowałem.\nAle w momencie kiedy ta wysoka kultura społeczna i pokojowo nastawiony lud, o którym Prokop pisze: „Prosty ich umysł nie zna złości ni fałszu” – spotyka na swej drodze psychopatyczną i prymitywną kulturę krzyżowców, to jest praktycznie zgubiony. Bo takie umysły nie potrafią się obronić przed destrukcyjną pseudo-cywilizacją łacińską służącą do podboju świata kaście duchowieństwa i monarchom z nimi powiązanych.\nWiększym problemem od gościnności moim zdaniem stał się zwyczaj/cnota słowiańska o której pisze Lew Mądry. Oprócz innych cnót słowiańskich wymienia on: “wierność i wstydliwość niewiast słowiańskich w której celują, oraz niezwykle, ludzki stosunek do jeńców, którym po odsłużonym okresie Słowianie pozwalają zostać wśród siebie jako równym lub wracać do swoich jeśli taka ich wola”.\nTa wierność i wstydliwość niewiast słowiańskich została zepsuta przez katolicyzm, piszą o tym historycy z XIX wieku.\nNatomiast stosunek do jeńców jest tu decydujący. Kultura która pozwala sobie na wymieszanie genów z obcymi, prędzej czy później zostanie zdradzona i zniszczona, bo rozkłada plemienną pamięć genetyczną, wprowadza taką V kolumnę do państwa. Bo coś mi się zdaje, że od tej cnoty wszystko się zaczęło. Tacy jeńcy wojenni widząc wspaniałą kulturę zapewne pozostawali na naszych ziemiach i potem robili swoją destrukcyjną robotę, bo od własnej tożsamości i determinacji genetycznej nie uciekniesz zbytnio. Ilu mamy teraz w Polsce takich światowców, co to nie liczą się z narodem, a ich cel to osobiste korzyści a nie dobro państwa.\nAle to wszystko zaczęło się dopiero na dobre od zbrodniczej i ludobójczej ewangelizacji rozpoczętej po 966 roku, gdzie wycięto w pień warstwę słowiańskich przewodników duchowych (niewielu zdołało uciec do Prus i na Litwę) po czym wpuszczono do Polski całą masę kleru głównie niemieckiego, który ewangelizował i kolonizował kraj, instalowano okrutne prawo niemieckie w miejsce przyjaznego polskiego prawa zwyczajowego. Większość miast rządziła się prawem niemieckim, wsie były z feudalizowane, gdzie wolnych kmieci zamieniono na niewolników podległych prawu pana włości. Ten lud miał zniknąć i stać się państwem kościelnym z językiem łacińskim jako urzędowym, wymiennie z niemieckim w miastach i wsiach już skolonizowanych przez Niemców. Minęło kilka wieków, ale jakimś cudem w szlachcie obudził się patriotyzm słowiański i zaczęli walczyć o przywrócenie języka polskiego jako urzędowego i kościelnego na mszach, bo te odprawiano z reguły po łacinie lub po niemiecku.\nCzytając stare źródła i opracowania historyczne mam wrażenie, że nasza 1000 letnia historia pod okupacją watykańską, to historia walki o przetrwanie, walki o język, o tożsamość polską, o prawo polskie. Nie wiem od kiedy czytasz ten portal, ale wiele takich ciekawostek już cytowałem, świadczących o wielkiej determinacji naszych przodków, aby obronić polskość tych ziem wobec duchowej bezwzględnej i ogłupiającej lud okupacji religijnej i wchodzącej razem z katolicyzmem na te ziemie niemczyzny.\nTak sobie myślę, że należałoby napisać kilka książek historycznych właśnie z tej perspektywy walki o polskość, o język i nasze prawo. Źródeł jest cała masa na ten temat, historycy zawodowi dotykają tylko cząstkowych problemów bez właściwego komentarza. Taki Nowak przecież nie będzie krytykował Kościoła. A tu chodzi o pokazanie, że jako naród przetrwaliśmy wbrew przeciwnościom losu i wbrew okrutnej ewangelizacji, która chciała nas zamienić w niewolników i poddanych Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego. Do tych historycznych faktów potrzebny jest odpowiedni komentarz wprost wskazujący na winę religii i Kościoła, winę arystokracji i szlachty w zniewalaniu Polski i Polaków.\nTen podbój nadal trwa, tylko trochę w innym wymiarze, ale ani Watykan ze swoimi sługami klerem, ani Niemcy ze swoimi planami poszerzenia przestrzeni życiowej, ani Anglosasi z chęcią wykorzystania nas do podboju wschodu jako bazy wypadowej militarnej, oni wszyscy nie odpuszczają. Tylko świadomość tych faktów i pozbywanie się wrogów polskiej racji stanu z wpływu na politykę może nas uratować.\nNiestety polscy niby narodowcy nie mają świadomości, wiedzy, a i honoru także. Dlatego służą często obcym interesom a nie polskim. Świętują i gloryfikują nie te święta co trzeba i nie te rocznice, o których należałoby pamiętać. No ale tak to jest z umysłami poddanymi okupacyjnej religii i zachodniemu imperializmowi.\nCenne informacje. Ależ jakże Pan się myli. Odnośnie 966 roku nasze organizmy zostały zrzucone, niczym Simsy w grze komputerowej o tym samym tytule, z nieba. Wcześniej nas nie było 🙂\nW innym artykule pana redaktora napisałem o tym, że wywoziłbym do kamieniołomów ludzi odpowiedzialnych za sprzedaż majątku narodowego. Ale dodałem tam, że lałbym po plecach dodatkowo choć pewnie potem bym ich przepraszał, a potem skasowałem i tak ocenzurowany tekst wysłałem. Proszę zobaczyć jak ja się wpisuje w tych jeńców, o których Pan wspomina. To rzeczywiście nasza przywara.\nNo a tak a propos książki, to proszę w takim razie się za nią wziąć. Warsztat Pan ma. Chętnie przeczytam. Ja zobowiązuję się do skończenia mojej literatury obyczajowej, więc możemy się wymienić 😉\nps. muszę sobie prowadzić jakiś dziennik mądrych wypowiedzi ludzi stąd, bo wyszukiwarki komentarzy tutaj nie ma.\npps. Panie Miecławie, budujemy Słowiańskość\n2 sierpnia 2020 o 08:31\n“Wcześniej nas nie było\nA teraz poważnie:”\n“Pisałem o wielkim kłamstwie na temat starożytnego Rzymu i z tego stwierdzenia się nie wycofuję. Zastanawiam się tylko, komu to kłamstwo miało służyć i w dalszym ciągu służy. Na marginesie chciałem spytać, czy ktoś spotkał się z opisem losów rzymskiego okupanta w Brytanii? Co się stało z kilkoma tysiącami legionistów opuszczających Brytanię? Kiedy i jak przyjęto ich w Rzymie? Jak to było z pozostałymi żołnierzami Rzymu opuszczającymi podbite kraje? O czym może świadczyć takie przemilczenie w historii? A może nie miał kto wracać? Czy faktycznie Imperium Rzymskie przestało istnieć? Absolutnie nie. Arystokracja rzymska bardzo zgrabnie znalazła się w nowej rzeczywistości porzucając tytuły cesarzy na rzecz tytułu papieży (chrześcijaństwo rzymskie) i bazyleusów (chrześcijaństwo bizantyjskie). Pod nowym szyldem Rzym rozpoczął nowy podbój Europy ale już cudzymi rękami i pod innym znakiem, znakiem krzyża. Wojny krzyżowe, to nie tylko zdobycze terytorialne Nowego Rzymu, ale przede wszystkim osłabienie rywala – chrześcijaństwa bizantyjskiego, co udało się znakomicie. Proszę pamiętać, że za krzewienie prawdziwej wiary, Rzym zabrał się dopiero po zamknięciu go za murami Watykanu.\nCzy ktoś zastanowiał się nad tym, dlaczego my, Polacy nie posiadamy swojej najwcześniejszej historii? Herezja? Nie całkiem. Skąd na scenie historycznej Polski wziął się Mieszko I? Historyczny władca, wyłonił się jak z mgły bez ojca, bez matki, z jednym tylko znanym bratem Czciborem i kilkoma „wirtualnymi” bez imienia. Historię przedmieszkową spowija całun niewiedzy i mało kto jest zainteresowany jej badaniem, a jeśli już bada, to nie chce zauważać roli nowego imperium chrześcijańskiego Rzymu. Wystarcza nam to, że przedtem na tych terenach była pierwocizna, prymityw i „pogaństwo”. Wystarcza to, że obracamy się w kręgu legend w rodzaju Piasta-Kołodzieja, króla Popiela i innych prawdopodobnych lub wymyślanych postaci branych wprost z sufitu. Jakiej narodowości był pierwszy władca Polski? W jakim mówił języku? Dlaczego naszą historię w X w. pisali tylko zachodni kronikarze? Dlaczego narzucono nam pismo łacińskie? Skąd ta mnogość ogonków i kreseczek w dzisiejszym piśmie? Język Polaków nie pasował absolutnie do nowego łacińskiego alfabetu i należało go dopasować do słowiańskiej mowy. Czy byliśmy „poganami”? Owszem byliśmy, ale tylko dla konkwistadorów rzymskiego chrześcijaństwa. Poganie w terminologii Rzymu byli tym samym, czym giaurzy dla Islamu czy goje dla Żydów. Polska była chrześcijańska, ale nie chrześcijańskiego Rzymu i dlatego uznawano nas za pogan czyli innowierców. “\n29 lipca 2020 o 15:50\nЮрий Гуляев – Если я заболею https://www.youtube.com/watch?v=ptRqDuRX87Y\nЮрий Гуляев – Меж высоких хлебов https://www.youtube.com/watch?v=-gX2TayOn7U\nЮрий Гуляев – Голубая тайга https://www.youtube.com/watch?v=8vKIy-gisz0\nИван Скобцов – Меж высоких хлебов https://www.youtube.com/watch?v=irl__oa4tTw&t=112s\nМеж высоких хлебов – поёт В. Моцардо https://www.youtube.com/watch?v=AQvN0WvOwwY\nЧеремшина (Украинская песня) https://www.youtube.com/watch?v=iXlUF66t-64\nTo, czy bieda “przechodzi z pokolenia na pokolenie” zależy od organizacji społeczeństwa i regulacji określających zasady współżycia. Uważa się, że to “przechodzenie” biedy jest immamentną cechą systemu społecznego, ale nie jest to prawda, o czym nieco później.\nKolejne wątpliwe stwierdzenie to to, że “czerpanie zysku z cudzej pracy jest istotą kapitalizmu”. Jest to tylko prawda cząstkowa, ponieważ “czerpanie zysku z cudzej pracy” jest zawsze obecne we wszystkich znanych systemach organizacji społeczeństwa. I nie jest tu ważne, czy w tym celu obraca się pieniędzmi, czy bezpośrednio dobrami, bo w końcu efekt jest podobny.\nPodobnie jest ze “świadczeniem pracy … dla realizacji cudzych celów”. W każdej organizacji społecznej opierającej się na współpracy jej członków, zachodzi takie “świadczenie pracy”, że realizuje się cele grupowe, a nie indywidualne. Jest kwestią określenia, kto na tym korzysta bardziej, a kto mniej.\nOsobą mającą większe profity jest często “fabrykant”, ale to on ponosi również ryzyko (w czystym kapitalizmie), albo “goły” biurokrata zarządzający fabryką, który nie ponosi odpowiedzialności za nic, podobnie jak politycy ze swoimi abstrakcyjnymi ideami mającymi jedynie im zapewnić kolejny mandat w wyborach.\nAkapit “Kapitalizm doskonale czerpie z ludzkiej chciwości, opiera się na przymusie. Przymusem jest głód dzieci, choroba za którą trzeba płacić, czynsz – bo przecież chodzi o przymus płacenia, a żeby płacić trzeba zarabiać. Nie da się zarabiać bez uczestnictwa w systemie. Nie ma możliwości uczestniczenia w nim, jeżeli się nie podporządkowujemy jego zasadą” obrazuje typowy obraz zależności społecznych we wszelkich ustrojach, a nie tylko w kapitalizmie.\nBo jak mają się krztałtować zależności społeczne? Według pracy i odpowiedzialności, czy według tego, kto czuje się subiektywnie bardziej niedoceniony i głośniej o tym krzyczy?\nCytat: “… mamy do czynienia z nowym feudalizmem, bo dochodzi do totalnego uzależnienia ludzi od systemu, w takim samym stopniu, jak chłopów pańszczyźnianych od folwarku pana”.\nAutor powinien zdać sobie sprawę z tego, że to uzależnienie zawsze jest tym większe, im system jest bardziej złożony, zhierarchizowany. Feudalizm miał swoją ustaloną hierarchię społeczną, podobnie jak socjalizm ze swoją nomenklaturą. I tu, i tu, pojawiały się małe rewolucje, które zmiatały rządzących “w niebyt”, ale zastępowały je kolejne (podobne) ekipy ze swoimi ludźmi.\nNie tylko w kapitalizmie, ale w każdym systemie organizującym społeczeństwa “tylko posiadanie zasobów własnego kapitału, pozwala nam na odrobinę niezależności”, przy czym te zasoby w różnych systemach wyrażane były w różny sposób. Można było się dorabiać własną inwencją i pracą, ale też poprzez odpowiednie ulokowanie się w systemie władzy, co zwykle realizowano w sposób pokrętny i mafijny. Co jest lepsze: jawne dojście do zasobów, czy to partyjno-mafijne?\nOstatni akapit: “Właśnie dlatego bieda przechodzi z pokolenia na pokolenie…” nawiązuje do pierwszego.\nSzukamy “świętego Graala” sprawiedliwości, szukamy systemu organizacji społeczeństwa, który byłby sprawiedliwy. Otóż, nie znajdziemy go, a przynajmniej nie w formie zapisanych regulacji zasad współżycia społecznego, bo nie da się przewidzieć wszystkiego. Pozostają dwa skrajne rozwiązania:\n– albo każdemu po równo,\n– albo postawić na żywioł.\nTo pierwsze jest antyrozwojowe, a to drugie – brutalne, mało cywilizowane, a nawet mafijne (niekiedy z kultem jednostki).\nPodsumowanie. Na początku swojego wpisu (pierwszy akapit) napisałem, że wcale nie musi być prawdą, że biedę gwarantuje zasada ciągłości pokoleniowej.\nTeraz wyjaśniam: większą sprawiedliwość może dać pewna blokada przekazywania zasobów między kolejnymi pokoleniami, bowiem nierówny start obywateli w dużym stopniu jest skutkiem dziedziczenia zasobów.\nWprowadzając powszechny podatek spadkowy (np. 50%-owy) można szybko niwelować zasoby tworzone przez przodków. Problem w tym, że oficjalnie największymi przeciwnikami tego rozwiązania są osoby niezamożne, często wskazujące na “rolę rodziny” w życiu społecznym. Na fali populizmu zmniejszano więc opodatkowanie od spadków i darowizn, czym zagwarantowano nierówny start społeczny młodych ludzi, zhierarchizowano społeczeństwo, tworzą się kasty.\nUważam, że ludzie pracowici i zdolni powinni zarabiać dużo, ale stworzone przez nich zasoby powinny służyć w większym stopniu całemu społeczeństwu.\nZgadzam się w zasadzie tylko z ostatnim zdaniem.\nNiestety bieda wyklucza i ogranicza myślenie, co jest udowodnione naukowo w psychologii eksperymentalnej i od dawna znane socjologii. Bieda tworzy więc zaklęty krąg prawie nie do przejścia z wyjątkiem bardzo inteligentnych jednostek, które swoją pracowitością i masą wyrzeczeń potrafią ten zaklęty krąg dziedziczenia biedy przerwać. Mówię tu o tzw. uczciwym życiu a nie drodze na skróty, czyli przestępczym ustawieniu się. Pozostałe jednostki podejmują często błędne decyzje bo bieda wpływa determinująco na ograniczenie ich racjonalnego myślenia. Są wtedy podatni na wpływy i manipulacje, które pogłębiają jeszcze bardziej ich zależności od systemu zniewolenia. Takie są fakty naukowe, tylko nie są nagłaśniane.\nOznacza to, że doświadczenia przeżyte w czasie rozwoju są zapisane w genomie i kształtują jego funkcje i strukturę. Prof. McDade dodaje, że “nie istnieje więc spór „natura vs wpływ środowiska”, a naukowców zaskoczyła liczba genów, które ulegają zmianie.\n– Wskazuje to na potencjalny mechanizm, za pośrednictwem którego bieda może wywierać trwały wpływ na szeroką gamę fizjologicznych systemów i procesów – dodaje prof. McDade. Szczegółowe poznanie tego mechanizmu wymaga kolejnych badań, ale obecnie wiadomo, że wiele ze zmienionych genów uczestniczy w pracy układu odpornościowego, a także rozwoju szkieletu czy układu nerwowego”.\nBieda to też i trauma, a ona jest dziedziczona. To kolejne odkrycia epigenetyki.\nTworzenie biedy jest immanentną cechą systemów feudalno-kapitalistycznych i nie porównuj tu systemu socjalistycznego w tym układzie, który mimo swoich ludzkich wad jest najbardziej inkluzywny.\nW PRL-u, który słusznie nazwano realnym socjalizmem nie było tak, że każdemu po równo. Było zróżnicowanie płacowe, które motywowało do rozwoju jednostki bardziej ambitne i inteligentne, a często awans uzależniano w przedsiębiorstwach państwowych, czy administracji od zdobycia specjalistycznego wykształcenia. Dlatego ja przykładowo podjąłem studia, aby awansować.\nBył znany cały system dodatków do pensji za posiadanie określonych kwalifikacji, np. specjalistycznego wykształcenia lub znajomości języka obcego przydatnego w pracy.\nSystem więc nie wykluczał, a jego inkluzywność była powszechna. Tylko jednostki patologiczne i o mentalności postfeudalnej nie potrafiły sobie w nim poradzić, co zwykle kończyło się biedą, bo co zarobiły to przepiły i przehulały. Ale to nie wina systemu socjalistycznego, jaki wtedy był, tylko zaszłości genetyczno-mentalnych odziedziczonych po biedzie i feudalizmie II RP.\nTo również wina sabotażu społecznego uprawianego przez dawne “jaśnie państwo” buntujące mniej inteligentne jednostki przeciwko tzw. komunie. Przykładów na to mam wiele ze swojej miejscowości, gdzie dawni kułacy, którzy utracili swoich parobków i część ziemi, nadal jątrzyli i wykorzystywali do pracy w swoich gospodarstwach mniej inteligentnych, upijali, a potem jeszcze okradali z tego co im zapłacili. Takie jednostki przez cały PRL żyły praktycznie w biedzie i na kolanach w Kościele, a potem zasiliły szeregi styropianu, święcie przekonane, że zachód im da lepszy byt bo ksiądz tak powiedział. Patologii była cała masa, ale to czynnik ludzki a nie systemowy i miał swoją etiologię w dawnych stosunkach społecznych w II RP.\nPrzechodząc do tez o pracy na cudze utrzymanie, na cudze cele. W PRL była to praca na wspólne utrzymanie państwa i systemu społecznego, zaś tzw. klasie biurokratycznej, czyli administracji wcale tak dobrze i luksusowo się nie żyło. Owszem, ponieważ zwykle byli to już ludzie wykształceni, więc mniej przepijali niż chłop i robotnik, dlatego stać ich było na więcej i de facto lepiej sobie żyli. Przykładami mogę sypać jak z rękawa.\nObecnie prekariusz robotnik musi zdawać sobie sprawę, że nie ma żadnej nadziei na lepszy byt i własne mieszkanie, jeżeli biedę odziedziczył, bo system feudalno-kapitalistyczny nie pozwoli mu zarobić więcej niż minimum na przeżycie i tyle ponadto, aby się nie buntował i miał nadzieję na tzw. dorobienie się. Nadzieja, jak wiemy jest matką głupich i naiwnych oraz wierzących. Efekt jest taki, że obecne pokolenia 40+ które wchodziły na rynek pracy w latach 90-tych w większości jeżeli nie odziedziczyły mieszkania po rodzicach z PRL-u, to już praktycznie są wykluczone, bo niedługo nawet gdyby zdobyli zdolność kredytową, to banki nie dadzą kredytu długoterminowego osobie po 50-tce, chyba że z drogim ubezpieczeniem.\nWkrótce w Polsce powstaną getta biedy i jest to wina systemu kapitalistycznego wprowadzonego przez styropian z błogosławieństwem Kościoła. PiS nie jest w stanie temu zapobiec.\nRozwarstwienie społeczne w Polsce jest już ogromne i dziedziczenie biedy będzie się pogłębiało.\n80% społeczeństwa praktycznie nie ma żadnych oszczędności, zaś większość ma kredyty. Jak w takich warunkach akumulować kapitał i z czego skoro patologia całej transformacji w III RP od lat 90-tych polegała właśnie na tym, aby jak największą ilość Polaków oskubać z oszczędności życia po PRL-u i zrobić z nich posłuszną masę taniej siły roboczej. Ustawiło się na transformacji jakieś 20% Polaków, którzy mają kolosalne oszczędności.\nOto info z dnia dzisiejszego:\n„Na koniec czerwca Polacy trzymali na bankowych lokatach kwotę 250,3 mld złotych. Jeszcze miesiąc wcześniej było to 262,8 mld, a więc o 12,5 mld złotych więcej. Od lutego, kiedy statystyki nie były jeszcze dotknięte skutkami epidemii, saldo bankowych lokat Polaków spadło o ponad 40 miliardów złotych.”\nPowiedzmy mniej więcej, że 5 mln polskich rodzin (czyli ok. 15 mln Polaków) ma po 10 tysięcy oszczędności rodzinnych, bo mniej więcej tyle z tych 80% mają na kontach odłożonego tzw. kapitału operacyjnego, na wszelki wypadek. To daje nam 50mld zł. A to oznacza, że pozostałe 200 mld. zł leżące na lokatach należy do tych 20% Polaków, które zdołały się ustawić w transformacji kosztem reszty 80%. Nikt uczciwie, poza niewieloma wyjątkami nie dorobił się takiej kasy w ciągu tych 30 lat. Jednym słowem Polacy Polakom zgotowali ten los z pomocą oczywiście zachodnich imperialistów.\nO akumulacji kapitału może mówić tylko te 20% Polaków, reszta musi pracować na ich akumulację i swoje przeżycie w biedzie, czyli pracuje na cudzy zysk.\nOczywiście ta powyższa symulacja jest hipotetyczna i może nieco odbiegać od stanu faktycznego, ale z mojej wiedzy tak to mniej więcej wynika.\nAby żyć oszczędnie trzeba mieć kapitał początkowy, który daje dodatkowe zyski, większość Polaków, choćby chciała nie jest w stanie tego zrobić, bo istniejący system feudalno-kapitalistyczny na to nie pozwoli. Zmiany są już trwałe i tylko niektóre jednostki z obszarów biedy będą mogły się przebić na wyższy poziom dochodów.\nPRL jest czescia historii Polski, kiedy bieda jako choroba nie przechodziala z pokolenia na pokolenie.\nPRL, to bylo typowe społeczeństwao na dorobku, które nie bylo skazane na pracę na inne społeczeństwa.\nPRL nie pozwolilo, żeby przejąć swoje aktywa, dzięki czemu inne społeczeństwa\nnie mialy zysku z pracy Polakow.\nTo RP skazalo Polakow na pracę na inne społeczeństwa, które sa mądrzejsze, bo lepiej zorganizowane. Przynajmniej na tyle, żeby przejąć polskie aktywa, dzięki czemu mają zysk z polskiej pracy.\nBieda jest jak choroba przechodzi z pokolenia na pokolenie, (…)\n100/100 takie są fakty.\nWybory, nieuniknione w demokracjach, to straszny pomysł. Wybory to konkurencyjne przepędzanie głupców w kierunkach korzystnych dla tych, którzy je prześcigają. Demokracja jest zatem mechanizmem promowania łotrów i drani. To działa. Ameryka ma teraz cudownie nieskuteczny i zawstydzający rząd.\nPrzeprowadzanie wyborów – będących połączeniem loterii fantowych, wodewilów i konkursów popularności – co dwa, cztery lub sześć lat zapewnia, że beneficjenci będą bardziej koncentrować swoje myśli na prześciganiu niż na robieniu.\nChiny, ze stabilnym rządem zdolnym do skupienia się na rządzeniu, mogą patrzeć w przyszłość i planować długoterminowo. Ameryka nie może. Politycy nie myślą o niczym, poza następnymi wyborami. Nie mogą robić tego, co byłoby dobre dla kraju, a tylko to, co pasuje do przemijającej mody hoi polloi. W ten sposób Chiny mają politykę przemysłową. Ameryka ma kolekcję drapieżnych korporacji, które przedarły się do publicznego koryta. Chiny mogą zdecydować się coś zrobić i faktycznie to zrobić. Kongres nie może kupić pudełka spinaczy bez czternastu pozwów sądowych, walki na podłodze, dwóch badań wpływu na środowisko i decyzji Sądu Najwyższego w sprawie odmiennego wpływu spinaczy na rasę.\nMieliśmy politykę przemysłową, socjalną , zdrowotną, itd.\nZamienilismy to na “Dziki Zachód”…..\nWyniki obecnie są obserwowalne.\nMerytokracja zdaje się wygrywać z demokracją w stylu zachodnim.


Ochotnicza Straż Pożarna w Świdniku Dużym – PrePedia, wolna encyklopedia\nMiejscowość Świdnik Duży\nNr KRS 0000155623\nPrezes Waldemar Bądos\nNaczelnik Krzysztof Łysiak\nAdres Świdnik Duży Pierwszy 48A\nOchotnicza Straż Pożarna w Świdniku Dużym – jest najstarszą organizacją społeczną na terenie miejscowości, powołana do życia w 1926 roku, zrzeszona w Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP. Od 2011 roku jako jedyna w gminie włączona do Krajowego systemu ratowniczo-gaśniczego. Jednostka leży w powiecie lubelskim (woj. lubelskie), w gminie Wólka. Aktualnie zrzesza około 50 członków, posiada sekcję bojową składającą się ze strażaków posiadających wyszkolenie pożarnicze i ratowniczo medyczne, młodzieżowe drużyny pożarnicze, żeńską i męską.\n2 Składy Zarządu i Komisji Rewizyjnej\n3 Baza techniczna\n3.4 Wyposażenie osobiste\nJuż w 1926 roku w Świdniku Dużym znalazła się grupa ludzi, którzy założyli Jednostkę Ochotniczej Straży Pożarnej. Wśród nich byli między innymi: Józef Staszewski, Franciszek Baranowski, Julian Szewczyk, Władysław Kais. Założyciele ci działalność rozpoczęli w drewnianej remizie położonej tuż przy kuźni obok drogi do lasu zwanej wygonem (Nieopodal dzisiejszego budynku kościoła w Świdniku Dużym). Mieli do dyspozycji wówczas dwa wozy konne wyposażone w beczkę oraz pompę ręczną.\nW latach trzydziestych XX w. Tomasz Szczepański dzierżawca majątku ziemskiego w Świdniku Dużym w dowód wdzięczności za ugaszenie stert i stodół ze zbożem, zakupił i przekazał działkę położoną w centrum wsi na potrzeby organizacji wiejskich w tym OSP. W 1949 remizę przeniesiono do nowego budynku, który został rozbudowany na początku lat 60-tych. Jednostka mogła się wówczas pochwalić samochodem marki Lublin oraz motopompą. W 1976 roku jednostka otrzymała od straży pożarnej Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego PZL Świdnik samochód marki Star 25 wyposażony w motopompę i autopompę oraz zbiornik na wodę. Na terenie miejscowości zostały wybudowane dwa zbiorniki z wodą o pojemności 32 i 64 tys. litrów. W tym okresie jednostka prowadziła również działalność kulturalno-oświatową, otrzymując za nią czołowe nagrody oraz wyróżnienia w województwie. Gościła między innymi takie sławy jak Kazimierz Górski, Butka Suflera, Tadeusz Wożniak, Adam Skorupka, Bronisław Cieślak itd. Przy jednostce działało również ognisko muzyczne oraz zespół pieśni i tańca ziemi świdnickiej.\nSkłady Zarządu i Komisji Rewizyjnej[edytuj]\nBądos Waldemar – Prezes\nSzajewski Wiesław – Prezes Honorowy\nŁysiak Krzysztof – Naczelnik\nPlewik Lucjan – Zastępca Naczelnika\nKaleta Daniel – Sekretarz\nPlewik Lucjan – Skarbnik\nKowalczyk Andrzej – Gospodarz\nKaleta Daniel – Kronikarz\nMazurek Józef – Członek Zarządu\nSzynkora Stefan – Przewodniczący Komisji\nBądos Adam – V-ce Przewodniczący\nHain Piotr – Sekretarz\nMurowana – oddana do użytku w 1949 roku, z dwoma garażami, pomieszczeniem magazynowym, świetlicą z zapleczem kuchennym.\nSamochód Ochotniczej Straży Pożarnej w Świdniku Dużym\nratowniczo gaśniczy Magirus Deutz - GBA 1,6/24\nzestaw Lukas do ratownictwa drogowego i technicznego,\nagregat prądotwórczy wraz z zestawem oświetleniowym,\npiła spalinowa do drewna,\npompy: szlamowa, do wody czystej, pływająca (Niagara),\ndeska ortopedyczna + torba medyczna,\nubrania typu Nomex,\nhełmy, pasy, toporki itd.\nradiostacje nasobne Motorola,\nŹródło: Ten artykuł bazuje na treści artykułu: Ochotnicza Straż Pożarna w Świdniku Dużym z Wikipedii; autorzy: w historii edycji; prawa autorskie: licencja CC-BY-SA 3.0 oraz GNU FDL W Wikipedii odbyła się dyskusja nad usunięciem tego artykułu, zobacz ją. Ten artykuł zawiera niewystarczająco uźródłowione informacje.\nTę stronę ostatnio edytowano 12 lis 2012, 12:14.


Rusza 10. edycja Banku Wielkopostnego | eKAI\nPolska Rusza 10. edycja Banku Wielkopostnego\n16 lutego 2010 | 15:31 | mj / mk Ⓒ Ⓟ\nO założeniach banku opowiadali podczas konferencji prasowej 16 lutego koordynator z ramienia archidiecezji ks. Mirosław Ładniak oraz prezes Fundacji Wacław Czakon.\nIdea Banku narodziła się w roku jubileuszowym. Ta forma miała pomóc zwłaszcza młodym ludziom głębiej przeżyć Wielki Post, zatrzymać się w codziennym biegu.\n– Większość ludzi wierzących podejmuje na czas Wielkiego Postu postanowienia. Z tego postanowienia korzystają najbliżsi, sam człowiek się zmienia. Bank sprawia, że postanowienie nabiera jeszcze głębszego sensu – wyjaśniał ks. Mirosław Ładniak. – Jeśli ktoś ulokuje je w banku, to tworzy duchowy kapitał, zasilany ciągle przez kolejne postanowienia. Dzięki temu inna osoba może zaciągnąć „kredyt miłości” i z tego duchowego kapitału skorzystać – dodawał.\nOddział Banku może założyć każdy – ksiądz, katecheta, wychowawca w szkole, rodzic. Wystarczy pobrać odpowiednie formularze, a potem zdeponować postanowienia. Ks. Ładniak tłumaczy, dlaczego ten akurat bank nie może splajtować: – Zakładając oddział i składając postanowienia zobowiązujemy się, że będziemy codziennie, w dowolnym czasie, modlili się w intencjach ulokowanych w banku. Tak jak w komercyjnym banku obrót papierami wartościowymi pomnaża kapitał, tak tu kapitał duchowy jest nieustannie pomnażany, dzięki modlitwie, zresztą jego gwarancją jest sam Jezus Chrystus – mówi.\nAkcję wspiera abp Józef Życiński, który w specjalnym liście zachęca duszpasterzy i katechetów do włączenia się w organizowanie Banku Wielkopostnego na terenie swoich parafii, szkół i wśród grup młodzieżowych.\nPostanowień nie ofiaruje się w konkretnej intencji, nie ma imiennych wskazań. Ten, kto z kapitału duchowego korzysta, nie wie więc, komu zawdzięcza duchowe wsparcie. Jak zauważa ks. Ładniak, uczestnictwo w inicjatywie pomaga w dotrzymywaniu wielkopostnych postanowień: – Wiemy z doświadczenia, jak trudno wracać do postanowienia, które się załamało gdzieś po drodze. Kiedy wiem, , że jest komuś potrzebne, bo ktoś może prosi o ważną sprawę życiową, to na nowo je podejmę – mówi. Podkreśla, że każde postanowienie, czy to duchowego giganta, czy „drobnego ciułacza”, jest tak samo ważne, jeśli płynie z serca.\nDuszpasterz podkreśla też szczególną wartość oddziałów rodzinnych, dzięki którym rodziny mogą na nowo odkryć wartość wspólnej modlitwy.\nCentrala Banku Wielkopostnego znajduje się w jednym z oddziałów Akademii Młodzieżowej prowadzonej przez Fundację Szczęśliwe Dzieciństwo. Codziennie będą tam dyżurować wolontariusze, którzy opowiedzą, jak oddział założyć i na czym cała akcja polega. Happening, podczas którego młodzi będą do banku zapraszać mieszkańców Lublina, odbędzie się w Środę Popielcową.\nOrganizatorzy nie są w stanie zliczyć, ile osób do tej pory zostało udziałowcami Banku. W pierwszym roku było ponad sto oddziałów i 100 tys. deklaracji. W pewnym momencie ilość chętnych przerosła możliwości liczących. – Chodziło nam o ruch społeczny, inspirację, a nie o statystyki – zaznacza ks. Ładniak. Dzięki Internetowi oddziały banku powstają w całej Polsce, a w tym roku także na Ukrainie. Duszpasterz przypomina też, że akcja nie zastępuje tradycyjnych działań Kościoła, tylko je uzupełnia.\nInicjatywa Banku wpisuje się w działania na rzecz dobrego wychowania, jakie organizuje od lat lubelska Fundacja Szczęśliwe Dzieciństwo. – Chcielibyśmy, by ta konwencja wzięta z rzeczywistości materialnej, pozwalała młodym zrozumieć istotę i sens postanowień wielkopostnych – mówił prezes Fundacji Wacław Czakon. Podkreślał, że tego typu inicjatywy wpisują się w dobre praktyki wychowania i mogą być świetną podpowiedzią dla katechetów i wychowawców. – Nasi podopieczni z oddziałów Akademii Młodzieżowej włączają się w bardzo czynny sposób w składanie intencji z postanowieniami, ale też w kwestie organizacyjne i jest to dla nich wyśmienita okazja, by uczyć się, jak organizować takie przedsięwzięcia, jak je propagować na terenie parafii, w szkołach – mówił.\nO działaniach Fundacji można przeczytać na stronie www.dobrewychowanie.pl, zaś dokumenty pomocne przy zakładaniu banku dostępne są na stronie www.bankwielkopostny.pl.\nW tym roku partnerem akcji jest program „Raj” w TVP1.


▷ Gramofony - Tapety na pulpit komputera / 23666\nGramofony - Tapety na pulpit komputera / 23666. Tapety na pulpit komputera\nGramofony - Tapety na pulpit komputera / 23666\nGramofony - Darmowe tapety na pulpit / 23668 5 Darmowe tapety na pulpit komputera - Gramofony / 23671 6 Gramofony - Tapety na kompa / 23672 7\nWszystkie tapety są do ściągnięcia za darmo. Jednak, aby korzystać tapety pulpitu 'Gramofony - Tapety na pulpit komputera / 23666' w celach komercyjnych jest zabronione. Wszelkie prawa do zdjęć należą do ich właścicieli.\nPC Aby ustawić "Gramofony - Tapety na pulpit komputera / 23666" jako tapetę na pulpicie, wybierz rozmiar obrazu powyżej, a następnie kliknij na przycisk "Pobierz", aby zapisać obraz na komputerze stacjonarnym. Kliknij prawym przyciskiem myszy na obrazek zapisany i wybierz opcję "Zapisz obraz jako" lub "Ustaw jako tło".\nMac Aby ustawić "Gramofony - Tapety na pulpit komputera / 23666" jako tapetę na pulpicie, wybierz rozmiar obrazu powyżej, a następnie kliknij na przycisk "Pobierz", aby zapisać obraz na komputerze stacjonarnym. Kliknij prawym przyciskiem myszy na pulpicie i wybierz opcję "Zmień tło pulpitu". Przejdź do zdjęcia, które pobrałeś i kliknij na nią.


Jak najszybciej ugotować ziemniaki? 1 trick bije na głowę wszystkie inne | smakosze.pl\nJak najszybciej ugotować ziemniaki? 1 trick bije na głowę wszystkie inne\nZiemniaki uchodzą za warzywo, które bywa niezastąpione w kulinariach. Niektórzy nie wyobrażają sobie bez ich dodatku udanego obiadu. Każdy wie, że ziemniaki muszą się dosyć długo gotować. Na szczęście możemy coś zaradzić. Okazuje się, że wystarczy zalać ziemniaki wrzącą wodą.\nZiemniaki potrafią przyprawić o zachwyt nawet najbardziej wybrednych spośród smakoszy. Walory tych niepozornych bulw sprawiają, że ciężko im się oprzeć. Czasami nie mamy jednak czasu na spędzanie dłuższego czasu w kuchni.\nWielu miłośników kulinariów chętnie sięga po ziemniaki. Niestety bulwy mogą gotować się nawet 30 minut. Z pewnością nie zawsze możemy pozwolić sobie na takie oczekiwanie. Cały proces możemy znacząco przyśpieszyć za pomocą wrzątku.\nZobacz także:IMGW wydało pilne ostrzeżenie. Alert bezpieczeństwa dla 10 województw Polski, zagrożenie dla zdrowia i życia\nOstatnio przedstawialiśmy tani i prosty sposób na obiad, w którym główną rolę grają ziemniaki. Tym razem przyjrzymy się procesowi gotowania. Okazuje się, że ziemniaki będą gotowe w 5-10 minut, jeżeli pokroimy je na niewielkie części i zalejemy wrzątkiem.\nNie da się ukryć, że ziemniaki gotowe w kilka minut są miłą odmianą. Niestety, takie rozwiązanie odbija się na ich pożywności. Zalanie ziemniaków wrzątkiem sprawia, że mają one mniej witaminy C niż po standardowym gotowaniu. Istnieją jednak jeszcze inne metody.\nNietrudno się domyślić, że samo pokrojenie ziemniaków na mniejsze kawałki sprawia, iż gotują się one znacznie szybciej. W związku z tym, jeżeli zależy nam na czasie, warto zastosować tę metodę. Jak jeszcze możemy przyśpieszyć gotowanie?\nZiemniaki będą gotowe w chwilę\nNiektórzy smakosze, gotując ziemniaki, dodają do wody sodę oczyszczoną. Taki trik sprawi, że nasze bulwy szybciej będą gotowe do spożycia. Jednak nie zawsze mamy do dyspozycji sodę. Co możemy zaradzić w takiej sytuacji?\nMało kto spodziewałby się, że ziemniaki gotowane na parze robią się szybciej niż w wodzie. Nie jest nam nawet potrzebny żaden specjalny przyrząd. Wystarczy metalowy durszlak i garnek z przykrywką. Warto zauważyć, że ziemniaki w takim wydaniu zachowują więcej właściwości odżywczych.\nIstnieje wiele sposobów na szybkie ugotowanie ziemniaków. Najmniej czasu zajmuje zalanie ich wrzątkiem. Jednak jeżeli chcemy, aby były jak najbardziej pożywne, wówczas warto wypróbować gotowanie na parze. Wybór metody zależy od nas.\nZiemniaki będą gotowe w mgnieniu oka. Warto jednak pamiętać o tym, że czasami mogą one wykipieć. Wówczas niezastąpione są babcine sztuczki, które pozwolą nam na uniknięcie zalania kuchenki i późniejszego sprzątania.\nSprzedaż małpek ograniczona. Producenci zrobili więc jedno


Vans wyprzedaż. Vans slip on, trampki, old skool, czarne - damskie i męskie - limango\n1 - 71 z 71 produktów\nSneakersy "Authentic" w kolorze różowo-białym\nSlippersy "Classic Slip-On" w kolorze fioletowym\nSlippersy "Classic Slip-On" w kolorze brzoskwiniowo-błękitnym\nSneakersy "Era" w kolorze czerwonym\nSneakersy "Authentic" w kolorze biało-czerwonym\nod 145,45 zł\nSneakersy "Old Skool" w kolorze jasnoróżowym\nod 91,95 zł\nSlippersy "Classic Slip-On" ze wzorem\nod 144,95 zł\nSneakersy "Authentic" w kolorze biało-pomarańczowym\nButy Vans mimo niezmiennego stylu, czyli charakterystycznej, gumowej, białej podeszwy i frontów w różnych kolorach i wzorach, cieszą się stale wzrastającą popularnością. W sklepie Limango, bez problemu znajdziesz nie tylko kultowe trampki damskie lub męskie, modne od ponad 50 lat, ale również nowe fasony snekaersów, butów slip-on i tenisówek. Sneakersy Vans nadal pozostają jednymi z butów, które kupowane są w sklepach obuwniczych najchętniej. Jednak Vans to coś więcej, niż tylko buty. To także niezmienne poczucie stylu, które zyskuje coraz to nowych wielbicieli.\nButy Vans, czyli nieprzemijająca moda\nHistoria marki Vans z pewnością byłaby dobrym materiałem na film. Jest pełna wzlotów i upadków, po których szybko brała się w garść, aby osiągać kolejne sukcesy. Początkowo była dedykowana miłośnikom BMX-ów i jazdy na deskorolce, szczególnie z uwagi na dobrej jakości podeszwę. Buty Vans szybko zyskały grono zwolenników, przechodząc do mody codziennej i będąc uzupełnieniem luźnych stylizacji. Obok nich można postawić równie kultowe trampki marki Converse, które zbierają tak samo dużą liczbę fanów, co Vansy. Sneakersy Vans, ale także Vans skórzane to ciągle licząca się siła w świecie mody outdoorowej. Uwielbiana przez młodych i starszych, nadal pozostaje topową marką. Buty Vans noszone są chętnie właśnie dzięki niezmiennym elementom oraz dużej różnorodności projektów. To one są największą siłą firmy.\nVans Slip-On, Era, Old Skool, Vans Authentic, czyli najpopularniejsze modele marki\nOstatnimi czasy szczególnym zainteresowaniem cieszą się Vansy Slip-On, czyli proste, wsuwane modele Vans bez sznurówek. W sklepie Limango znajdziesz buty Slip-On w różnych kolorach - czarnym, czerwonym, zielonym oraz w różne wzory - groszki, szachownice, które nawiązują do korzeni marki i trendu na malowanie wzorów na podeszwach butów przez skaterów. Obok modeli Slip-On można postawić równie kultowe Vansy Old Skool, które wyróżniały się designem. W przeciwieństwie do wszystkich pozostałych, na bocznej części cholewki miały pasek jazzowy, wykonany ze skóry naturalnej, który miał pełnić funkcję wzmacniającą. Vansy Era powstały z myślą o skateboardingu, a w ich projektowaniu czynny udział brali słynni skaterzy. Wyróżniają się one wzmocnioną wyściółką przy kostkach, amortyzującą stopę podczas największych szaleństw. Natomiast Vans Authentic to nowsza technologia i wyposażenie wersji Era w dodatkowe poduszki okalające kostkę i palce, chroniąc stopy. Warto zwrócić uwagę także na Vans buty wysokie, niektórym przypominające słynne Converse. Ich budowa jest jednak inna, a wzory dużo bardziej szalone, niż w przypadku Converse. Vans stawia bowiem na szokowanie oraz wyrazistość, gdy Converse jest wierny bardzo klasycznym wzorom i kolorom.\nTrampki Vans - solidność i trwałość\nTrampki Vans damskie i męskie cechują się doskonałą przyczepnością, którą zawdzięczają podeszwie z gumy wulkanizowanej. Guma ta podczas produkcji jest utwardzana na gorąco i sprężana, a następnie “pieczona parowo". Dzięki temu jest nie tylko trwała, ale też elastyczna. Cholewka butów marki Vans nie odbiega jakością - wykonana jest z płótna lub zamszu, który ma podwójne przeszycia, zwiększające wytrzymałość. Te cechy czynią z Vansów buty nie na lato, a na lata. Nie możemy zapomnieć także o tym, co jeszcze oferuje nam marka Vans. Skórzane buty w ich wykonaniu to nie wyjątek, lecz trend. Firma doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że większość ich fanów ceni sobie jakość oraz trwałość butów. Dodatkowo Vans to obuwie kolekcjonerskie. Musi zatem być produkowane z najlepszych materiałów. Buty Vans skórzane – damskie i męskie – zachwycają swoim wykonaniem oraz jakością materiałów.\nVans – buty wysokie do różnych stylizacji\nCzasami wydaje się, że wysokie buty mogą sprawdzić się tylko do jeansów, zwłaszcza tych w stylu slim. To nieprawda. Możesz dowolnie eksperymentować z takim obuwiem, nie obawiając się śmieszności. Pomoże Ci w tym Vans. Buty wysokie w ich wykonaniu są zadziorne i dziewczęce, ale także niezwykle zabawne – wszystko dzięki kolorowym printom. Dlatego wysokie obuwie możesz zakładać do zwiewnych letnich sukienek, spinając całą swoją stylizację skórzaną kurtką typu ramoneska. To sprawi, że będziesz wyglądać zadziornie i rockowo.\nButy Vans bez sznurówek. Z czym je łączyć?\nNajwiększym hitem są oczywiście buty Vans bez sznurówek, które uwielbiane są przez kobiety i mężczyzn, młodzież i dzieci. Wszystko ze względu na klasyczny projekt oraz kolorowe printy. Poza tym to buty szybkie do założenia, idealne na wyjścia na spacer czy miasto. Vans bez sznurówek w kolorze fioletowym możesz dopasować do obcisłych jeansów i koszulki polo w kolorze zbliżonym do barwy obuwia. Będziesz wyglądać luzacko, ale jednocześnie dystyngowanie – to magia, którą roztacza wokół siebie polo. Z kolei buty Slip-On w kolorze tęczy, które powstały, by świętować Pride Month, możesz założyć do luźnej, jednobarwnej sukienki. To sprawi, że cała uwaga zostanie poświęcona właśnie Twoim butom.\nTenisówki Vans na każdą okazję\nTenisówki Vans - buty Slip-On, Old Skool i Authentic stanowią uzupełnienie wielu stylizacji, choć początkowo kojarzyły się jedynie ze sportem. Z łatwością możemy je dostrzec w połączeniach z kobiecymi i zwiewnymi sukienkami oraz ze spodniami materiałowymi i marynarką. Ich wygoda i komfort sprawia, że są dobrym wyborem na wyjścia na miasto ze znajomymi, na maraton zakupowy oraz do pracy, jeśli tylko nie obowiązuje sztywny dress code. Jeśli nie wiesz na który model się zdecydować, postaw na klasyczne Vansy czarne. Możesz być pewna, że sprawdzą się w wielu outfitach, a problem z dopasowaniem idealnego obuwia znacznie się zmniejszy. Jeśli chcesz, by Twój look mówił wyraźnie, że cenisz sobie jakość i wykonanie wszystkich elementów Twojego stroju, postaw na buty Vans skórzane, które prezentują się nienagannie w wielu stylizacjach. Z kolei do jeansów oraz kolorowego, dziewczęcego topu, idealnego na lato, wybierz kolorowe buty Vans bez sznurówek. Dodadzą Twojemu wyglądowi odrobinę zamierzonej niechlujności.


Organizacja szkoleń i konferencji. Jak się za to zabrać?\nSzkolenia biznesowe czy konferencje to coraz popularniejszy sposób na zorganizowanie spotkań z kontrahentami, pozyskanie klientów czy po prostu podniesienie kwalifikacji pracowników. Kluczem do sukcesu jest pomysł i kompleksowy plan działania. Jak powinna wyglądać organizacja konferencji krok po kroku i od czego warto ją zacząć? Jeśli organizowanie szkoleń nie jest Twoją domeną, a właśnie musisz stawić czoła takiemu wyzwaniu, zapoznaj się z naszym mini poradnikiem i sprawdź, jak zorganizować konferencję!\nOrganizacja szkoleń: sprawdzony przepis na sukces\nOrganizacja szkoleń dla osoby, która nie ma doświadczenia w kreowaniu eventów może okazać się ogromnym wyzwaniem i wiązać się ze sporym stresem. Kompleksowe przygotowanie, dobry plan działania i dbałość o każdy najmniejszy detal może jednak zaowocować sukcesem i konferencją, która odbije się szerokim echem w Twojej branży.\nWarto jednak pamiętać, że zupełnie inaczej będą przebiegać przygotowania do wewnętrznego spotkania w firmie dla kilku osób, a innego podejścia do tematu będzie wymagała organizacja szkoleń czy organizacja konferencji, które skierowane będą do kilkudziesięciu czy nawet kilkuset uczestników. Każde szkolenie biznesowe musi mieć jasno wyznaczony cel i klarowną koncepcję eventu. Plan działania, który krok po kroku przeprowadzi nas przez kolejne etapy organizacji szkolenia, to sprawdzony sposób na sukces.\nOd czego zacząć organizowanie konferencji?\nOrganizując szkolenie biznesowe zacznij przede wszystkim od wykreowania ogólnej koncepcji spotkania. Wyznacz jej główny cel, zastanów się jaki charakter ma mieć event i do kogo tak naprawdę jest skierowany. Bardzo ważne jest odpowiedzenie sobie na pytania, co chcemy przekazać uczestnikom spotkania, jak długo ma ono trwać, ale także jakie wymagania techniczne przed nami stawia. Jednym z kluczowych kryteriów będzie także budżet, jaki masz do zagospodarowania. Ustalenie go będzie jednocześnie wyznacznikiem tego, na jakie atrakcje podczas eventu możesz sobie pozwolić czy jakie udogodnienia dla uczestników możesz w ogóle wziąć pod uwagę. Po tym nadejdzie moment na przygotowanie szczegółowego planu działań, który pozwoli Ci działać jak najbardziej kompleksowo i chronologicznie, a także będzie gwarancją tego, że nie umknie Ci żaden detal.\nSzkolenie biznesowe z atrakcjami: jak umilić gościom czas eventu?\nSzkolenie biznesowe jest świetną okazją nie tylko na przekazanie wiedzy i wsparcie rozwoju zawodowego pracowników, ale także pozyskanie nowych klientów i zbudowanie swojego wizerunku jako eksperta w danej dziedzinie. Niezależnie od tego, czy sam jesteś ekspertem i chcesz podzielić się swoją wiedzą z innymi czy może organizujesz szkolenie dla swoich pracowników i potrzebujesz wsparcia profesjonalnego szkoleniowca, przygotuj szczegółowy plan konferencji i zastanów się, w jaki sposób możesz uatrakcyjnić ten czas uczestnikom spotkania. Organizowanie szkoleń połączonych z bankietem, kolacją biznesową czy nawet warsztatami integracyjnymi, to coraz chętniej wykorzystywane rozwiązania przez organizatorów szkoleń.\nOrganizacja konferencji z noclegiem: gdzie zorganizować event?\nOrganizacja konferencji, która skierowana jest do szerokiego grona odbiorców, ludzi z różnych stron Polski czy nawet uczestników zagranicznych będzie wymagała także zorganizowania noclegu dla gości. Optymalnym rozwiązaniem jest więc organizowanie szkoleń w obiektach, które oprócz bazy noclegowej, mogą zaoferować Ci wynajem sal konferencyjnych czy chociażby wyśmienity catering.\nMiej na uwadze, że organizowanie szkoleń to także szereg wysłanych maili i zapytań ofertowych. Warto więc zastanowić się, jakiego rodzaju obiekt spełni nasze oczekiwania i będzie w stanie obsłużyć event na najwyższym poziomie. Na wagę złota będzie miejsce, które oprócz przestrzeni konferencyjnej będzie mogło także wesprzeć Cię w organizacji szkolenia czy służyć praktyczną radą.\nOdpowiedzią na Twoje potrzeby może być Hotel Dana, który oprócz komfortowych pokoi, może zagwarantować sale konferencyjne wyposażone w niezbędny sprzęt, a ponadto zadba o przekąski podczas przerwy kawowej czy wyśmienity lunch. Pamiętaj, że dla gości biznesowych mamy specjalną ofertę cenową.\nJak zorganizować konferencję z sukcesem? Nagłośnij wydarzenie\nOstatnim krokiem przybliżającym Cię do zorganizowania profesjonalnej konferencji będzie wysłanie zaproszeń do uczestników, ale także poszerzenie tego grona poprzez wypromowanie konferencji w mediach. Marketing wokół tego typu wydarzeń to nieodzowny element ich organizacji. Dzięki temu możesz trafić do potencjalnych kontrahentów, których zainteresuje tematyka organizowanego przez Ciebie spotkania. Przygotuj broszurę informacyjną wraz z agendą konferencji i linkiem do wydarzenia czy strony, którą chcesz wypromować. Z taką wiedzą możesz śmiało rozpocząć organizowanie szkoleń!


Po co są służby specjalne | Niezależna\nPo co są służby specjalne\nOPINIA / 09.01.2019, godz. 11:00\nMonstrualna kradzież majątku publicznego w postaci wyłudzeń VAT to w przybliżeniu wartość rocznego budżetu Polski. Na osiem lat rządów PO jeden rok Polacy pracowali na rzecz podatkowych mafii! Z całą pewnością nie było to jednostkowe przestępstwo, o którym aparat państwa mógł nie wiedzieć.\nNie sposób na przykład nie zauważyć, że na papierze Polska nagle stała się światowym eksporterem telefonów komórkowych. Służby specjalne, jak CBA, mają prawny obowiązek podejmowania inicjatyw zmierzających do pozyskania wiedzy na temat nawet potencjalnych zagrożeń dla stabilności finansowej kraju i wykorzystania wszelkich dostępnych instrumentów, by istniejącą już przestępczość wyeliminować lub ograniczyć. To za to, a nie za biesiadowanie z panią Bieńkowską, Paweł Wojtunik pobierał sowite wynagrodzenie. Sądząc po efektach, nie były to dobrze wydane pieniądze.


Chociaż stwierdziliśmy znaczący związek między odsetkiem readmisji a cechami szpitala (np. Własność), ich znaczenie kliniczne jest niejasne. W kilku badaniach zidentyfikowano czynniki na poziomie pacjenta, takie jak wiek pacjenta i nasilenie podstawowej choroby14,19,20 lub długość pobytu, 21-23, które są predykcyjne dla ponownej hospitalizacji. Jednak dane dotyczące związku między cechami szpitala lub środkami jakości chirurgicznej a readmisjami są mniej solidne. Badania wykazały, że wskaźniki readmisji po pewnych procedurach wysokiego ryzyka są albo odwrotnie ...\nJak określono w protokole badań, analizy te były ograniczone do pacjentów, którzy zostali uznani za wolnych od progresji w czasie oceny. Do oceny podłużnej wykorzystano ogólne modele liniowe, ze stałymi efektami dla grupy badawczej i czynników czasu oraz włączenie statusu MGMT i klasy RPA w celu dostosowania do stanu prognostycznego. Efekt interakcji leczenie-do-czasu został dodany do modelu w celu ustalenia, czy istnieją różnice między grupami we wzorach odpowiedzi w czasie, z wartością P wynoszącą 0,05 uważaną za wskazującą na istotność statystyczną. Wyn...\nLiczba zgłoszonych przez wszystkie szpitale w prowincji deklaracji jest wysoka: 92% od kwietnia do czerwca 2010 r. I nigdy mniej niż 98% po czerwcu 2010 r.19 Chociaż materiały były dostępne, aby pomóc we wdrażaniu list kontrolnych bezpieczeństwa w szpitalach, 23 brak formalnego szkolenia zespołowego był wymagany przed publicznym raportowaniem, a implementacja nie była ustandaryzowana. Światowa zgodność z listami kontrolnymi jest różna.24 W jednym szpitalu w Holandii listy kontrolne bezpieczeństwa chirurgicznego zostały w pełni wypełnione tylko w 39% procedur chiru...\nKliniczna opieka nad dwoma pacjentami z chorobą wirusową Ebola w Stanach Zjednoczonych AD 5\nMożemy zresztą poprawić wybitnie wygląd skóry po przeszczepieniu sposobem Reverdina, jeżeli po przygojeniu płatków zetniemy ,płaską brzytwą lich wypukłości zawierające naskórek oraz nieco skóry właściwej, jak to robimy w metodzie Thierscha i pokryjemy ubytki dobrze dopasowanymi płatkami Thierscha; tego rodzaju połączenie metod, Reverdina -i Thierscha, zasługuje na szerokie stosowanie ze względu na, dobry wynik kosmetyczny. Jeżeli przeszczepimy skórę na ubytek pokryty już ziarniną, mamy dwie drogi do wyboru: 1) ścinamy ziarninę na płask nożem ...\nNajnowsze zdjęcia w galerii czarny bez na kaszel :\nhttp://www.spisaptek.pl 751#łuszczyca krostkowa dłoni i podeszew , #ptasia 4 warszawa , #mój chłopak mnie nie kocha , #leczenie autyzmu komórkami macierzystymi , #swędzenie i pieczenie miejsc intymnych , #zacha , #jak wygląda uczulenie na słońce , #mniszek lekarski w ciąży , #noszenie gorsetu , #dexafree krople do oczu ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - czarny bez na kaszel


Imaginy o One Direction.: # 4. Liam.\n# 4. Liam.\nNienawidzę poniedziałków. Jedyne co mogło mi umilić drogę do szkoły w ten okropny dzień to mój ulubiony zespół- One Direction. Włożyłam słuchawki, podgłosiłam muzykę tak głośno jak tylko się dało i zaczęłam śpiewać. Najpierw pod nosem, a potem coraz głośniej. Piosenka doszła do mojego ulubionego momentu, ale w czasie, gdy ja darłam się "All day and all night" mój telefon postanowił jeszcze bardziej obrzydzić mi ten dzień i się rozładował. Wyciągnęłam go z kieszeni, żeby sprawdzić czy na pewno nie da się go włączyć, kiedy poczułam silne popchnięcie i że coś gorącego gorącego wylewa mi się na brzuch. Kiedy już złapałam równowagę i poprawiłam plecak na lewym ramieniu spojrzałam przed siebie. Chłopak na oko 20-letni, w czapce i ciemnych okularach stał na przeciwko mnie z przepraszającą miną i kubku z kawą w prawej ręce. To znaczy teraz już bez kawy.\n-Przepraszam. Nic ci nie jest? - Zapytał skruszony.\n-Nie, nie, no co ty. Jestem tylko poobijana, oblana kawą i spóźniona do szkoły .- Rzuciłam sarkastycznie. - Ten kołnierz chyba odcina ci dopływ krwi do mózgu. Następnym razem patrz przed siebie. - Nie mogłam nie skomentować jego koszuli zapiętej pod samą szyję.\n-Jeszcze raz przepraszam. - Nie wydawał się ani trochę urażony moimi słowami. Wręcz przeciwnie. - Co powiesz na kawę? Tak w ramach rekompensaty za zniszczoną bluzkę. - Dodał z miłym uśmiechem.\n-Mówiłam przecież, że jestem już spóźniona do szkoły. I na dziś kawy mi wystarczy. - Powiedziałam oschle.\n-No to lunch po południu? - Nie dawał za wygraną.\n-Niech będzie. - Zgodziłam się, żeby wreszcie dał mi spokój.\n-Tak w ogóle to jestem Liam. - Przedstawił się, posyłając mi ten sam uroczy uśmiech co przed chwilą.\n-[T.I]. - Nawet nie zauważyłam, kiedy go odwzajemniłam. - Widzisz tamten budynek? - Powiedziałam pokazując palcem wielki, beżowy budynek. - To moja szkoła, czekaj na mnie w bramie o 15:30.\n-Nie ma sprawy. To do zobaczenia! - Rzucił na odchodnym.\nW szkole miałam wyjątkowo mało lekcji. Oczywiście wszystkie poświęciłam na rozmyślaniu o Liamie. Nie mogłam się doczekać, aż znowu się spotkamy. Mimo, że przez niego spóźniłam się na lekcje i cały dzień męczyłam się w bluzie, bo na koszulce miałam wielką, brązową plamę po kawie, to chciałam go znów zobaczyć.\nPo ostatnim dzwonku wybiegłam z klasy. Już przez okno widziałam, że Liam na mnie czeka. Popędziłam korytarzem i przeskakując co drugi schodek zeszłam na dół. Otworzyłam frontowe drzwi i podeszłam do Liama, ale już wolniej, żeby nie wyjść na idiotkę.\n-Cześć. - Przywitałam się z nim, posyłając mu zalotny uśmiech.\n-Hej, gotowa na lunch? - Odwzajemnił uśmiech, który w jego wykonaniu wyglądał trochę dziwnie. Mam nadzieję, że ja robię to lepiej.\n-Jasne. - Wsiedliśmy do jego samochodu i zapieliśmy pasy. Widziałam jak koleżanki z klasy patrzą na mnie z zazdrością.\nSamochód ruszył i już po 10 minutach byliśmy w centrum. Liam zatrzymał się pod jakąś przytulnie wyglądającą knajpą. Zajęliśmy stolik w środku i wybraliśmy z karty coś dla siebie. Rozmawialiśmy o serialach, filmach, książkach, zainteresowaniach i ogólnie o wszystkim. Okazało się, że mamy sporo wspólnego.\n-A jakiej muzyki słuchasz? -Spytał mimo, że na pewno słyszał jak dziś przed szkołą śpiewałam 1D.\n-Głownie One Direction. Pewnie nie znasz. Chłopaki raczej ich nie słuchają. - Odpowiedziałam.\n-Może cię tym zaskoczę, ale znam. Którego z nich lubisz najbardziej? - Tego się nie spodziewałam.\n-Yy, no, Harry jest fajny, ale najbardziej lubię Liama. Tak się składa, że imię ma takie samo jak ty. - Nie ukrywam, że podobał mi się ten fakt.\n-Ale czy tylko imię? - Powiedział zagadkowo, zdejmując czapkę i okulary. W sumie to dziwne, że nie zrobił tego wcześniej, przecież jesteśmy w pomieszczeniu. I wtedy go rozpoznałam. Przede mną siedział Liam Payne. Mój idol. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom.\n-Nie wierzę! Jak mogłam cię wcześniej nie rozpoznać?! -Pytałam, nadal oszołomiona.\n-Po prostu zobaczyłaś we mnie zwykłego człowieka. A właśnie o to mi chodziło. - Powiedział pochylając się nade mną. Wtedy nasze usta połączyły się w pocałunku.\nNie wiem ile to trwało, ale przerwało nam zniecierpliwione pochrząkiwanie kelnerki.\n-Chyba podziękujemy. - Powiedziałam posyłając Liamowi porozumiewawcze spojrzenie.\n-Tak, dziękujemy. - Gdy tylko kelnerka odeszła znów wpił się w moje usta. Chciałam, żeby ta chwila trwała wiecznie.\nAutor: Jeden kierunek o 19:36\nMańka;* 19 grudnia 2012 19:39\nKate Malik 24 stycznia 2013 21:41\nZajebiste ! : ))\nAnonimowy 17 lutego 2013 18:21\nAwwww <3. Kocham kocham kocham <3\nOnedirection 2 maja 2013 14:10\nwow, niesamowity imagin.Szkoda, że taki krótki,ale trudno.\nta wylana kawa doskonale pasuje do Liama, imagin zajebisty <333\n@nandooos_69 5 sierpnia 2013 19:39\nPodobał mi się, ale nie wydaje Wam się, że nawet się nie znają, a już 'wpijają się w swoje usta'? No nic i tak był świetny! :)\nDARIA DORNA 1 września 2013 19:11\n# 5. Niall.\n# 3. Zayn.\n# 2. Harry / Niall. | cz. 1\n# 1. Louis.


materiały promocyjne 25.11.2020 12:50\nfot. Dmytro Zinkevych/ shutterstock\nZ dbaniem o skórę jest jak z odchudzaniem...\nNajwiększa na świecie niezależna firma dermatologiczna Galderma w czasie pandemii ruszyła z ważną kampanią #WłączLeczenie. Twórcy chcą uświadamiać pacjentów, że w przypadku przewlekłych chorób skóry – takich jak trądzik różowaty lub pospolity – niewskazane jest przerywanie terapii. To trochę tak jak z odchudzaniem i efektem “jojo”. To, co udało się wypracować i wyleczyć, łatwo znów zaniedbać przez brak regularności w konsultacjach ze specjalistą. Objawia się to na przykład rumieniem i wypryskami, które nie tylko wpływają na wygląd naszej skóry, lecz także samopoczucie i samoocenę.\nWizyty u dermatologa w czasie pandemii\nNa początku listopada tego roku SW Research na zlecenie firmy Galderma zrealizowało badanie dotyczące korzystania z usług dermatologicznych w czasie epidemii COVID-19. Wywiady zostały przeprowadzone wśród osób borykających się z problemami skórnymi. 96 proc. z nich przed epidemią korzystało z konsultacji dermatologicznych. Ponad połowa badanych zaobserwowała pogorszenie stanu skóry w czasie izolacji, jedna trzecia nie zauważyła zmian, a zaledwie 15 proc. zaobserwowało poprawę.\nWszyscy rozmówcy stwierdzili natomiast jednogłośnie, że w czasie trwania pandemii ich skóra wymagała konsultacji z lekarzem. Mimo izolacji, aż 61 proc. udało się do czerwca odwiedzić specjalistę, a w listopadzie ten odsetek wzrósł do 80 proc. badanych. Ponad połowa widziała się ze swoim dermatologiem osobiście, a 40 proc. skorzystało z innych form – teleporad i wizyt online. Te ostatnie zyskały na popularności właśnie w czasie pandemii.\nTeleporady i wizyty online\nTeleporady i wizyty online czasem stanowią jedyną opcję konsultacji z lekarzem. Są alternatywą dla pacjentów, którzy na przykład:\nmają trudności z umówieniem się na wizytę osobiście,\npotrzebują jedynie e-recepty, żeby kontynuować leczenie,\nsą objęci kwarantanną,\nobawiają się wizyty w placówce,\npotrzebują porady, która nie wymaga osobistego kontaktu z lekarzem,\nich stan zdrowia nie pozwala na wizytę w placówce.\nTeleporady i wizyty online cenią sobie szczególnie ci pacjenci, którzy regularnie spotykali się ze swoim dermatologiem znającym stan ich skóry. Jeśli czeka nas pierwsza wizyta z danym lekarzem i nie mamy możliwości spotkania się osobiście, również zaleca się „dać szansę” zdalnej wizycie.\nWarto przygotować się do takiej konsultacji. Stwórz listę wszystkich kosmetyków, których używasz. Zapisz, jakie bierzesz leki – nawet jeśli nie są one związane z leczeniem dermatologicznym. To bardzo ważne, ponieważ niektóre z nich mogą wchodzić ze sobą w interakcje. Jeśli masz aktualne badania krwi, również przygotuj je na wizytę.\nPamiętaj też o tym, że teleporada jest pełnoprawną wizytą. Możesz dostać e-receptę, zlecenie na badania, otrzymać skierowanie czy zwolnienie. Ponadto skonsultujesz z lekarzem swoje aktualne wyniki badań, dopytasz o nurtujące kwestie, a za pomocą kamery pokażesz obecny stan skóry. Wizyty online są też wygodne dla rodziców (np. borykających się z trądzikiem nastolatków), ponieważ mogą swobodnie uczestniczyć w poradzie, bez konieczności chodzenia do gabinetu.\nPandemia pokazała nam, że wiele aktywności musiało ulec zmianie. Zamiast odwiedzać siłownię ćwiczymy w domu, jedzenie z restauracji zamawiamy na wynos, pracujemy zdalnie. Pamiętajmy też, żeby nie zaniedbywać swojego zdrowia, tylko w miarę możliwości konsultujmy się z lekarzem. Jeśli nie możemy spotkać się z nim fizycznie – to porozmawiajmy online lub przez telefon. Pogorszenie się stanu skóry może doprowadzić do jeszcze większych i nieodwracalnych zmian wizualnych. Po silnych wykwitach potrafią zostawać blizny, których nie da się potem trwale usnąć. Nie próbujemy leczyć się na własną rękę lub za pośrednictwem porad z Internetu. Pamiętajmy, że każda skóra jest inna i wymaga zindywidualizowanego planu leczenia.


Znamy finalistów 20. edycji konkursu „Anioły – muśnięcie skrzydeł”. Wpłynęło ponad tysiąc prac! | Wałbrzyski Ośrodek Kultury\nTrzy sale Wałbrzyskiego Ośrodka Kultury na terenie Starej Kopalni wypełniły prace zgłoszone do jubileuszowej edycji konkursu. Do naszej zabawy zgłoszono blisko 1,3 tysiąca wizji aniołów. Obrady jury były długie i burzliwe, ale znamy już zwycięzców tegorocznej edycji konkursu!\nPrace przygotowane zostały w bardzo różnych technikach. Ich rozpakowywanie trwało kilka godzin.\nJury nie miało łatwego zadania. Ostatecznie jednak, 8 grudnia, komisja w składzie: Sandra Kopyt – rękodzielnik, Teresa Kuzio – ceramik i plastyk oraz Jan Walkowiak – ceramik i mistrz malowania na szkle oceniło konkursowe propozycje i przyznało nagrody oraz wyróżnienia.\nTo jednak nie koniec historii wałbrzyskich aniołów. Przed nimi jeszcze jedna, bardzo ważna misja.\n– W czasie 30. Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy część tych prac zostanie przekazana na licytacje. Przepiękne anioły spełnią zatem swoją rolę i pomogą dzieciom – dodaje dyrektor WOK.\nI MIEJSCE: ALICJA GARUS 8 LAT, RYBNIK\nII MIEJSCE: JOANNA SAWICKA 7 LAT, NYSA – GŁUCHOŁAZY\nIII MIEJSCE: KLAUDIA NOWAK 6 LAT, KIELCE\nWYRÓŻNIENIE: FRANCISZEK MARCINKIEWICZ 8 LAT, NYSA-GŁUCHOŁAZY\nI MIEJSCE: WERONIKA WĘGRZYN 9 LAT, SZCZECIN\nII MIEJSCE: MAGDALENA KĘPKA 13 LAT, ZABRZE\nIII MIEJSCE: MARTYNA KOLENDA 13 LAT, HRUBIESZÓW\nWYRÓŻNIENIE: EMILIA PUCYK 12 LAT, SIEDLCE\nI MIEJSCE: EMILIA BŁESZCZYŃSKA 15 LAT, WARSZAWA\nII MIEJSCE: DAWID GĄSIOREK 14 LAT, WRZEŚNIA\nIII MIEJSCE: WERONIKA KUZAK 16 LAT, MIŃSK MAZOWIECKI\nWYRÓŻNIENIE: ALICJA PASZKOWSKA 15 LAT, LUBLIN\nI MIEJSCE: EMILIA CIUPAK 14 LAT, WROCŁAW\nII MIEJSCE: LILIANA MAZUR 14 LAT, GDAŃSK\nIII MIEJSCE: ALEKSANDRA CZAJKA 16 LAT, WROCŁAW\nWYRÓŻNIENIE: ANNA KRAMARZ 16 LAT, WROCŁAW\nI MIEJSCE: ANNA KARCZMARZ, WAŁBRZYCH\nII MIEJSCE: WIESŁAWA MARTYNIUK 56 LAT, TRZESZCZANY\nIII MIEJSCE: TERESA MATUŁA 32 LATA, SOKOŁÓW MAŁPOLSKI\nWYRÓŻNIENIE: JOANNA WĄTOR 49 LAT, ZABRZE\nI MIEJSCE: MATEUSZ POLAK 23 LATA, ZBĄSZYŃ\nII MIEJSCE: MAŁGORZATA WÓJCIK 52 LATA, SOKOŁÓW MAŁOPOLSKI\nIII MIEJSCE: AGNIESZKA DEMBOŃCZYK 40 LAT, ZBROSŁAWICE\nWYRÓŻNIENIE: LIDIA KINAL – WNUK 44 LATA, BALIGRÓD\nWYRÓŻNIENIE: MAŁGORZATA KARPIŃSKA 48 LAT, GDYNIA\nI MIEJSCE: OSKAR FLORĘCKI 26 LAT, PŁOCK\nII MIEJSCE: GRZEGORZ KOLENDO 29 LAT, ŚWIEBODZICE\nIII MIEJSCE: KARMEN GURAK 16 LAT, DĘBICA\nWYRÓŻNIENIE: IGOR BRYZEK 17 LAT, BIELSKO- BIAŁA\nWręczenie nagród odbędzie się podczas Jarmarku Świątecznego w Wałbrzyskim Rynku, do osób spoza Wałbrzycha nagrody zostaną wysłane pocztą, o ile nagrodzeni autorzy prac wyrażą taką chęć.\nAutorów, którzy chcą odebrać nagrody osobiście prosimy o wcześniejszy kontakt telefoniczny do dnia 14 grudnia.


My Little Pony Uczę się angielskiego / Klaudyna Cwynar | Książka w Gandalf.com.pl\nMy Little Pony Uczę się angielskiego (miękka)\nMy Little Pony Uczę się angielskiego, Nauka i zabawa - opis produktu:\nKsiążki z serii Nauka i Zabawa to świetny pomysł na wprowadzenie dziecka w świat języka angielskiego. Zawarte tu zadania i łamigłówki o zróżnicowanym poziomie trudności pozwalają maluchom poznać najprostsze angielskie słówka i wykształcić zdolność koncentracji niezbędną do dalszej nauki. Łamigłówki zostały dobrane tak, by każdy znalazł wśród nich coś dla siebie. Samodzielne wykonywanie prostszych zadań pozwoli dziecku uwierzyć we własne możliwości, a dzięki trudniejszym ćwiczeniom, przy których może pomóc osoba dorosła, dziecko uczy się tego, co już niebawem przyda mu się w szkole. Nauka to jednak nie wszystko - mnóstwo naklejek, zabawne polecenia i towarzystwo uroczych kucyków z Ponyville gwarantują świetną zabawę!\nMy Little Pony Uczę się angielskiego, Nauka i zabawa\nMy Little Pony Uczę się angielskiego książka\nPrzenieś się z ukochanymi bohaterami do ich świata. Rozwiązuj łamigłówki i uzupełniaj obrazki odpowiednimi naklejkami. Przygotuj się na szaleństwo! Taka zabawa nie może Cię ominąć! 8 stron naklejek, grupa wiekowa 3-7\nAż 150 cm kolorowania! Dodatkowo 2 strony naklejek.\nCzy wiesz, co doskonale nada się do poćwiczenia pamięci? Ta książeczka z 200 zadaniami z uniwersum My Little Pony, która aż kipi od labiryntów, łamigłówek, zagadek i szarad. Na każdej stronie znajdziesz inne, ciekawe i kolorowe zadania! Nie martw się ? jeśli coś wyda ci się za trudne, kucyki z...


Strona główna Kuchnia Aranżacyjna gimnastyka, czyli łączymy dywany\nNie możecie się zdecydować, na który dywan postawić? Chcecie wprowadzić lekką nutkę świeżości? I wpadliście na genialny pomysł, żeby wydzielić w salonie kilka stref? Spróbujcie zgrabnie połączyć… kilka dywanów, co spowoduje znaczne ożywienie wnętrza, zwłaszcza jeśli pokój jest sporych rozmiarów. W ten sposób możecie wprowadzić nieco przytulności.\nMylą się Ci, którzy uważają, że takie rozwiązanie jest kiczowate, przaśne, czy aranżacyjnym samobójstwem. Jeśli wasz salon zajmuje ogromną powierzchnię, to… nie macie wyjścia. W ten sposób wydziela się kilka stref (np. rozrywki, czytania, odpoczynku, jedzenia, oglądania telewizji, czy innych). Umiejętne dobranie dodatków sprawi, że nie będą się wzajemnie gryzły. Salon przestanie pełnić funkcję tylko reprezentacyjną, zacznie być pokojem dziennym z prawdziwego zdarzenia. Ponadto, dopasowanie dywanu do tak ogromnego metrażu to nie lada wyzwanie, a późniejsze pranie czy odkurzanie – katorga. Dlatego polecamy wybrać kilka modeli (mniejszych), co jest zdecydowanie wygodniejszym rozwiązaniem. Na pewno przyjemniejszym dla naszych stóp i bezpieczniejszym dla mocno eksploatowanej podłogi. Zbliżająca się jesień to idealny moment, żeby zastosować tę koncepcję może i w waszym salonie?\nPoprzedni artykułA czym odkurzać?


Strona Główna : akcesoria dla kotów : transportery : TRIXIE ELISA TORBA TRANSPORTOWA DLA PSA I KOTA\nWielkość opakowania: 20x26x41cm\nTrixie nosidełko Elisa dla psa lub kota do 5 kg\nKod producenta: 36247\nWymiary: 20 x 26 x 41 cm\nDla zwierząt ważących do 5 kg\nTorba jest odpowiednia dla miniaturowych psów i małych kotów, zwierząt o wadze do 5 kg.\nBardzo ładne pikowane nosidełko dla małego psa i kota. Wyściełana od środka torba, wygodna i komfortowa w użytkowaniu zarówno dla opiekuna jak i dla zwierzęcia. Przeznaczona do noszenia w ręku.\nTorba otwierana jest od góry i z boku - na zamek błyskawiczny. W środku transportera znajduje się krótka smycz, która zapobiega wyskoczeniu zwierzęcia. Posiadająca siateczkę u góry i z boku, gwarantującą odpowiednią cyrkulacje powietrza.\nZalety torby transportowej dla psa i kota, Trixie Elisa:\nOtwierana od góry i z boku na zamek błyskawiczny\nPosiadająca płócienne obicie ze sztuczną skóra (z poliestru)\nZe zintegrowana krótką smyczą, zapobiegającą przed wyskoczeniem zwierzęcia\nWyściełany środek - komfortowa dla zwierzęcia\nPosiada siateczkę - z boku i z góry- gwarantującą odpowiednią cyrkulację powietrza\nPosiada kieszeń na drobiazgi


Samuel Orgelbrand – Wikipedia, wolna encyklopedia\nData i miejsce śmierci 16 listopada 1868\nZawód, zajęcie drukarz, wydawca\nStrona tytułowa XII tomu Encyklopedii Orgelbranda, 1902\nAdnotacja rosyjskiego cenzora\nw tej Encyklopedii\nGrób Samuela Orgelbranda na cmentarz żydowskim przy ul. Okopowej w Warszawie\nKamień pamiątkowy na skwerze Samuela Orgelbranda w Warszawie\nSamuel Orgelbrand (ur. 1810 w Warszawie, zm. 16 listopada 1868 w Warszawie) – polski drukarz i wydawca pochodzenia żydowskiego, związany z Warszawą. „Odkrywca” Józefa Ignacego Kraszewskiego, wydawca pierwszej polskiej nowoczesnej wielotomowej encyklopedii.\nBył synem niezamożnego kupca Chaima Judy i Anny z domu Jud i starszym bratem Maurycego. W swych latach młodzieńczych, 1826–1830, Samuel był uczniem Rządowej Szkoły Rabinów, której program kształtowany był przez żywe w niej tendencje asymilacyjne; mimo więc swojej tradycji kulturowej i religijnej był później zwolennikiem asymilacji kulturowej ludności żydowskiej w społeczeństwie polskim. Ożeniony z Anną Starkman (1812-1884), córką zamożnego handlarza futrami z warszawskiej Pragi. Miał z nią ośmioro dzieci: Elżbietę (1838-1905), Rozalię (1839-1843), Karolinę (1840-1905), Joachima (1841-1859), Józefa (1843-1848), Hipolita (współwłaściciela wydawnictwa, 1843-1920), Mieczysława (współwłaściciela wydawnictwa, prawnika, 1847-1903) i Helenę (1850-1922).\nDziałalność wydawniczą rozpoczął w 1829 wydaniem ody „Ostatni człowiek” T. Campbella w tłumaczeniu K. Piotrowskiego. Przy ul. Nowiniarskiej 1800 otworzył w 1836 r. księgarnię antykwaryczną pod firmą „S. Orgelbrand i Sp.” (chociaż w spółce tej nie miał wspólnika); w 1839 przeniósł ją na ul. Miodową 496. W 1840 uruchomił przy księgarni wypożyczalnię książek polskich, a w 1845 – również francuskich. W latach 1841 do 1857 był współwłaścicielem księgarni w Suwałkach, później uruchomił również skład książek w Lipsku. Udzieliwszy bratu Maurycemu pożyczki 4500 rubli stał się też – do czasu spłaty połowy długu – właścicielem założonej przezeń księgarni w Wilnie. W roku 1859 nabył na własność kamienicę przy Krakowskim Przedmieściu 372 i przeniósł do niej księgarnię z Miodowej (przedtem zlikwidował tam wypożyczalnię). Księgarnię urządził „na wielką skalę i podług nader umiejętnego planu”. Od roku 1863 prowadził w swojej księgarni sprzedaż książek wyłącznie wydanych własnym nakładem, wyprzedawszy uprzednio asortyment obcych wydawców.\nDrukarnia w zakładzie Orgelbranda w roku 1862\nZecernia w zakładzie Orgelbranda w roku 1862\nMaszyna do lania czcionek Samuela Orgelbranda i synów\nDziałalność wydawniczą, rozpoczętą w 1829, kontynuował równolegle do działalności poligraficznej i księgarskiej. Początkowo wydawał poczytne powieści francuskie, m.in. A. Dumasa – ojca, P. de Kocka, E. Sue (m.in. jego „Pierścień” w przekładzie własnym, 1836). Później zaczął wydawać również pozycje ważne z punktu widzenia społecznego i narodowego, także naukowe: historyczne, historycznoliterackie, przyrodnicze oraz podręczniki. Wydał m.in. 30 książek J. I. Kraszewskiego (w tym „Pomnik do historii obyczajów w Polsce”), także Fredrę, Słowackiego, J. Boguckiego, J.A. Miniszewskiego i innych. Wydał „Bibliotekę starożytną pisarzy polskich” (1843–1844 i drugie wydanie 1854) w opracowaniu K.W. Wóycickiego, tego samego autora „Cmentarz Powązkowski pod Warszawą” (1855–1858), „Starożytną Polskę pod względem historycznym, geograficznym i statystycznym” M. Balińskiego i T. Lipińskiego (1843–1846), „Wiadomości historyczne o sztukach pięknych w dawnej Polsce” F.M. Sobieszczańskiego (1847–1849), „Piśmiennictwo polskie” W.A. Maciejowskiego (1853), „Pomniki i mogiły Polaków na cmentarzach zagranicznych” E. Marylskiego (1860), także „Boską komedię” Dantego w tłumaczeniu J. Korsaka (1860).\nOrgelbrand wydawał również czasopisma, m.in. noworocznik „Pierwiosnek” (1838–1848) pod redakcją Pauliny Krakowskiej oraz tygodnik „Kmiotek” redagowany przez P.E. Leśniewskiego (w roku 1846 również przez F.M. Sobieszczańskiego). Tygodnik ten, prenumerowany przez gminy, wychodził w latach 1842–1850, i poza zbieżnością tytułu nie miał wiele wspólnego z innym tygodnikiem „Kmiotek”, wydawanym też w Warszawie, również dla społeczności wiejskiej, w latach sześćdziesiątych XIX w. przez M. Glücksberga.\nNiektóre wydawane przez Orgelbranda książki i czasopisma ilustrowane były drzeworytami, m.in. według rysunków W. Smokowskiego oraz litografiami barwnymi, wykonywanymi w zakładzie M. Fajansa.\nPrócz w sumie około pół tysiąca wydawnictw w języku polskim Orgelbrand wydał również około stu pozycji po hebrajsku, m.in. księgi Miszny i Gemary oraz dwudziestotomowy, pierwszy w Polsce kompletny „Talmud Babiloński” (1860–1864), w którego edycję, w zamian za udział w zyskach, zainwestował lekarz Julian Weinberg, pokrywając 30% kosztów. To monumentalne wydawnictwo miało niemały na ówczesne czasy nakład 5000 egzemplarzy i sprzedawane było również poza granicami Kongresówki.\nWśród wielu wydanych pozycji szczególnym wydarzeniem stała się wydana przez Samuela Orgelbranda w latach 1859–1868 Encyklopedia Powszechna w 28 tomach. Korespondencję z autorami w sprawie jej wydania Orgelbrand podjął w połowie roku 1856. W 1858 zawiązał komitet redakcyjny, w skład którego powołał K.W. Wóycickiego, L. Rogalskiego, F.H. Lewestama, J. Pankiewicza, później też F.M. Sobieszczańskiego. Sekretarzem tego komitetu przez rok był Józef Grajnert, a po nim Cezary Biernacki. W jej opracowanie zaangażowanych było 181 polskich uczonych. Encyklopedia subskrybowana była początkowo przez trzy tysiące prenumeratorów i ukazywała się od roku 1859, w formie zeszytów – po trzy w miesiącu. Po 1863 (Powstanie styczniowe) liczba prenumeratorów spadła do poniżej 1000, ale mimo wzrostu kosztów oraz przekroczenia planowanej objętości wydawnictwa (pierwotnie zakładano 15 tomów), edycję Encyklopedii doprowadzono do końca w 1868 roku, wydawszy na to zawrotną na owe czasy kwotę 120 tysięcy rubli.\nDziałalność Samuela Orgelbranda prowadzona była z dużym rozmachem, wyczuciem, wytrwałością oraz bezwzględnością; potrafił omijać trudności związane z carską cenzurą, bez trudu i bez litości pokonywał konkurentów na rynku. Kupił w Warszawie kilka posesji, posiadłości ziemskie w istniejącym w XIX w. powiecie czerskim i zabezpieczenia na hipotekach różnych posesji. Po jego śmierci całość jego majątku oszacowano na 363 450 rubli. Trzy tygodnie przed śmiercią napisał: „przywiązanie nazwiska swojego na zawsze do publikacji olbrzymiej, rzeczywiście pożytecznej i godnej trudów całego życia ludzkiego, może (...) stać się ideałem najwyższym, najpiękniejszą puścizną, jaką swoim dzieciom przekaże”.\nOrgelbrand został pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 20, rząd 6), a na jego nagrobku wyryto napis: Księgarz wydawca pierwszej encyklopedii powszechnej.\nKolejne edycje Encyklopedii Powszechnej Orgelbranda, wydane po śmierci Samuela przez jego synów, Hipolita i Mieczysława, to skrócona wersja 12-tomowa z lat 1872–1876 oraz 1877–1879 i 18-tomowa, 1898–1912 (szesnaście tomów do 1904 i dwa Suplementy – cz. I 1911 i cz. II 1912)\nW październiku 2010 roku Rada m.st. Warszawy nadała imię Samuela Orgelbranda skwerowi znajdującemu się rejonie ulic Mariensztat i Sowiej, nieopodal miejsca, gdzie znajdowała się drukarnia Orgelbrandów. Na skwerze znajduje się również kamień pamiątkowy.\n↑ a b c d Olkiewicz 1988 ↓.\n↑ Suwałki : miasto nad Czarną Hańczą, red, J. Kopciał, Suwałki 2005, S. 250-252. ISBN 83-87415-37-5\n↑ Grób Samuela Orgelbranda w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie.\n↑ Skwer Samuela Orgelbranda. www.radawarszawy.um.warszawa.pl, 2010-10-27. [dostęp 2011-01-04].\n↑ Uchwała nr LXXXII/2393/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 maja 2010 r. w sprawie nadania nazwy skwerowi w Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy. W: Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego nr 134, poz. 3121 [on-line]. 10 lipca 2010. [dostęp 2017-12-22].\nJoanna Olkiewicz: Od A do Z, czyli O encyklopediach i encyklopedystach. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1988, s. 151–153. ISBN 978-83-205-3990-5.\nKazimierz Reychman: Szkice genealogiczne, Serja I. Warszawa: Hoesick F., 1936, s. 149–151.\nISNI: 0000 0001 1075 5392\nOpen Library: OL2398648A\nPrzedsiębiorcy warszawscy (Królestwo Kongresowe)\nTę stronę ostatnio edytowano 24 sie 2021, 08:51.