Schodząc przez najniższe warstwy chmur, Troblum pocił się z niepokoju. Potem wylecieli z zimnej pary, a skalisty teren znajdował się jedynie dwa kilometry pod nimi. W bladym świetle przedświtu, w przejrzystym powietrzu, szybko opadający statek wtapiał się doskonale w szare, zachmurzone niebo. Wylądowali przy kilku wysokich odpowiednikach palm, które już zaczynały się zginać pod naporem narastającego wichru.\nNa wizytę u Stubsy’ego Floraca Troblum wybrał jednoczęściową bieliznę z pancernego materiału, którą mógł nosić pod togaturem. Potem szybko sprawdził biononikę wytwarzającą indywidualne pole siłowe i upewnił się, że działa. Pancerz połączony z polem ochronnym mógł zatrzymać mnóstwo broni, ale Troblum nie żywił złudzeń co do ich ostatecznej wartości, gdyby przyskrzynił go w pełni zmodyfikowany agent Progresywistów. Przez chwilę rozważał zabranie ze sobą jakiejś broni. W szafkach miał schowane dwa pistolety żelowe. Oba wymagały załadowania. Ale nie miał doświadczenia w bezpośrednich starciach fizycznych. Jego biononika, przymuszona, mogła wytworzyć przyzwoity impuls dystorsyjny, a poza tym Stubsy’emu nie podobałoby się, gdyby wnosił taki sprzęt do jego domu. Wystarczająco niezręczna była niezapowiedziana wizyta i prośba o wyświadczenie dodatkowej przysługi. Zostawił więc pistolety w szafkach i wszedł do śluzy.\nW środkowej ładowni znajdował się jeden skuter regrawowy. Kiedy pojazd wyleciał ze statku i zawisł parę centymetrów nad gęstą niebieskawą trawą, Troblum obdarzył go podejrzliwym spojrzeniem. Nie używał pojazdu od dziesięcioleci. Wyglądał teraz na nieprzyjemnie mały i kiedy próbował przerzucić nogę nad siodełkiem, skuter alarmująco kołysał się pod jego ciężarem. Troblum dopiero po trzech próbach zdołał usiąść okrakiem na skuterze. Krzywił się – bolał go naciągnięty mięsień tuż nad biodrem. Biononika zabrała się do roboty, wyszukując i naprawiając komórki w nadwerężonym ciele. Przezroczysta osłona z biplastiku odwinęła się z przodu skutera i utworzyła opływową półkulę, chroniącą jeźdźca przed strumieniem zaśmigłowym. Osłona musiała jednak bardzo rozszerzyć się na boki, by objąć Trobluma. Skierował swój mały pojazd do wspaniałej wilii Stubsy’ego, tuż przy wylocie doliny. Utrzymywał szybkość na rozsądnym poziomie pięćdziesięciu kilometrów na godzinę, trzy metry nad gruntem.\nKiedy leciał, jego u‑adiunkt zanalizował kosmoporty, których sieci dołączono do rzadkiej cybersfery planety. Sporządził listę statków obecnie przebywających na planecie – żadnego nie zarejestrowano na Ziemi. Troblum przyjął, że lista jest raczej niekompletna, ale z drugiej strony był pewien, że Paula Myo nie chciałaby przyciągać do siebie uwagi, a ziemska rejestracja przyciągnęłaby taką uwagę niewątpliwie. Nie było też żadnych statków pasujących do profilu agenta Progresywistów. Jeśli ktoś tutaj po niego przyleciał, nie występował otwarcie.\nSkuter dotarł do linii szczupłych srebrnych słupów, znaczących granicę posiadłości Stubsy’ego. Funkcje polowe zameldowały mu, że kiedy zwalniał, namierzyło go kilka czujników. Wywołał kod Stubsy’ego. Zanim handlarz odpowiedział, upłynęło niepokojąco wiele czasu.\n– Troblum, człowieku, czy tam na zewnątrz to ty?\n– Oczywiście, że ja. Wpuść mnie, proszę.\n– Nie wiedziałem, że jesteś na Sholapurze. Nie wylądowałeś w kosmoporcie Ikeo.\n– Uprzedzałem cię, że nasza ostatnia transakcja będzie wymagać dyskrecji.\n– Taa. Taa, owszem.\nTroblum obrzucił srebrne słupy niespokojnym spojrzeniem. Tu, na zewnątrz, czuł się bardzo samotny i odsłonięty.\n– Czy wpuścisz mnie wreszcie?\n– Słusznie. Taa. Jasne. Zawiadomiłem o tobie systemy obronne. Wchodź.\nWierzchołki dwóch słupów przed nim zzieleniały. Troblum wprowadził między nie skuter i z niepokojem przeleciał nad granicą posiadłości. Kiedy nic się nie stało, odetchnął z ulgą.\nZa wielką białą willą, przez stalowozielone morze zbliżała się kurtyna gęstego deszczu. Troblum zatrzymał się przed wysokimi szklanymi drzwiami i spojrzał na małą zatoczkę u podnóża długiego zbocza. Nigdzie nie widział zakotwiczonego poduszkowca Stubsy’ego.\nStubsy otworzył drzwi i z nerwowym uśmiechem patrzył na Trobluma.\n– Cześć, olbrzymie, jak leci?\n– Bez zmian – odparł Troblum. Omiótł wzrokiem Stubsy’ego, który stał z boku drzwi, uniemożliwiając sprawdzenie wzrokiem wielkiego holu za sobą. Mężczyzna włożył swój zwykły drogi i pozbawiony gustu strój: zbyt ciasne złote spodnie sportowe i rozchyloną aż do talii koszulę z jaskrawym, kwiatowym, pomarańczowo‑czarnym wzorem. Na wymizerowanej, jakby wymęczonej przez króla wszystkich kaców twarzy widniały podkrążone oczy i zarost co najmniej dwudniowy. Stubsy miał rumianą, gorącą i spoconą skórę.\n– Przyjechałem po swoją kolekcję.\n– Taa – powiedział Stubby, drapiąc się w szyję. – Ta. Taa. Właśnie. Przyjechałeś.\nGdzieś z domu dobiegł odgłos bosych stóp kogoś biegnącego po kafelkach.\nTroblum musiał skonsultować swój program interakcji towarzyskich.\n– Czy mógłbym dostać ją teraz, jeśli jesteś tak miły? – przeczytał ze skryptu w swojej egzowizji.\n– W porządku – odparł niechętnie Stubsy. Otworzył drzwi na oścież i usunął się z przejścia.\nOtwarta przestrzeń pośrodku domu wyglądała dokładnie tak jak poprzednio – woda z wodospadów spływała szybko z bulgotem po głazach do basenu. Zielone i żółte rośliny kwitnące, dwa razy wyższe od Trobluma, falowały w podmuchach wiatru, już przelewających się przez niski dach. Nikt nie pływał. W patio przebywały trzy towarzyszki Stubsy’ego – kobiety-wojowniczki o atletycznej budowie ciała. Jedna leżała na ogrodowym fotelu, a pozostałe dwie stały nieruchomo przy barze. Dyskretne skanowanie polowe Trobluma poinformowało go, że modyfikacje bojowe kobiet pozostają nieaktywne.\nPrzez niebo przetoczył się grzmot. Na ten dźwięk wszystkie trzy towarzyszki Stubsy’ego spojrzały w górę.\n– Czy włączysz pole siłowe? – spytał Stubsy’ego Troblum, sadowiąc się na leżaku. Krzesło i materia zatrzeszczały pod jego ciężarem. Wybrał leżak obok towarzyszki w szmaragdowym bikini. Kobieta ściskała poręcze leżaka, jakby broniła się przed skutkami odwróconej grawitacji. – Ta burza z góry wyglądała na sporą.\n– Pole siłowe – poowiedział Stubsy. – Taa. Świetny pomysł, chłopie. Eh, taa, możemy to zrobić, pewnie.\n– Czy moja kolekcja dotarła nieuszkodzona?\nStubsy kiwnął głową i przysiadł na leżaku obok towarzyszki w zielonym bikini.\n– Taa – rzekł. – Jest tutaj. Przywieźliśmy ją z frachtowca, tak jak uzgodniliśmy. Kapitan był bardzo dociekliwy, wiesz. Musiałem mu dosypać trochę grosza. Mam to wszystko na dole. Chłopie, nie oczekiwałem tyle barachła, wiesz.\n– Kolekcjonuję od dłuższego czasu. I to nie barachło. – Troblum zerknął w górę, kiedy nad willą włączyło się pole siłowe. Odgłos wiatru ucichł zupełnie. – Chciałbym, by załadowano to dzisiaj na mój statek.\n– Gdzie masz statek, chłopie?\n– Niedaleko – odparł Troblum. Nie miał ochoty niczego zdradzać, póki nie ureguluje należności i kolekcja nie będzie przygotowana do przenosin. – Czy masz kapsułę cargo?\n– Chciałbym od ciebie coś jeszcze, jeśli nie masz nic przeciw temu. Zapłacę, oczywiście, za kłopot.\nStubsy wciągnął głośno powietrze, jakby miał trudności z oddychaniem.\n– O co chodzi, chłopie?\n– Chciałbym spotkać się tu z kimś na osobności. Z kimś, kogo normalnie nie przyjmowałbyś u siebie w domu. Będziesz musiał to załatwić z systemem obrony miasta.\n– Spotkać z kim?\n– Możesz o niej myśleć jako o funkcjonariuszce policji.\n– Policja? – Stubsy wykrzywił usta w uśmiechu. – Ho, ho. No cóż... Do diaska, wszyscy i tak zginiemy w otoczce Pustki, prawda?\n– Niewykluczone – odparł Troblum. Nie wiedział jeszcze, co myśleć o fazie ekspansji. Jeżeli naprawdę nie da się jej zatrzymać, to ucieczka do świata kolonialnego nie miałaby zupełnie sensu. Musiałby polecieć aż do innej galaktyki, tak jak rzekomo zrobił to Nigel Sheldon. Dla „Odkupienia Melanii” byłoby to olbrzymie wyzwanie. Na szczęście, sprzęt, który zabrał ze stacji Progresywistów, powinien umożliwić taki lot. Musiałby tylko złożyć miriady komponentów i zmusić je do działania. – Więc mogę ją wywołać i zaaranżować spotkanie?\nStubsy zaśmiał się i zmrużył oczy.\n– Dziękuję – odparł Troblum. Wykorzystał bezpieczne połączenie, które utrzymywał ze swoim statkiem i wywołał wydział bezpieczeństwa ZAN:Władze.\n– Tak, Troblumie – powiedział ZAN:Władze.\n– Bądź łaskaw połączyć mnie z Paulą Myo.\nPaula Myo zgłosiła się na linii.\n– Czy jesteś gotów się spotkać?\n– Mówiłem ci, żebyś nie maskowała statku.\n– Nie maskowałam.\n– Blisko Sholapuru.\n– W porządku. Jestem w Ikeo City, willa Floraca. Załatwiłem z nim, że obrona miasta cię przepuści. Kiedy do mnie dotrzesz?\n– Mogę tam być za parę godzin.\n– Doskonale, będę czekał. – Troblum zakończył połączenie. Spojrzał na Stubsy’ego, który się nie poruszył. – Będzie tu za dwie godziny.\nNiezupełnie tak się wyraziła, przyznała pedantyczna część jego mózgu. Paula nigdy by nie skłamała, ale w jej sposobie formułowania myśli było wiele niejednoznaczności.\n– Dobra – powiedział Stubsy.\n– Czy mogę zobaczyć kolekcję?\n– Jasne, chłopie. Jest na dole.\nStubsy poprowadził go z powrotem do willi. Trzy towarzyszki pozostały przy basenie. Ich oczy śledziły idącego za Stubsym Trobluma niczym czujniki namierzające cel.\nOtwarły się łukowate drzwi na wiodące w dół betonowe schody. Stubsy zatrzymał się na ich szczycie, kiedy włączyły się paski fotopolimeru. Nie bardzo miał ochotę schodzić.\n– Tam na dole? – spytał Troblum.\n– Tak – szepnął Stubsy.\nTroblum zauważył, że handlarz znowu się poci. Cokolwiek brał ubiegłej nocy, jego ciało dotychczas nie poradziło sobie ze skutkami używek.\nStubsy zaczął schodzić. Troblum był tuż za nim. Śpieszył się upewnić, że jego cenna kolekcja pamiątek z wojny Gwiazdokrążcy pozostaje nieuszkodzona. Wszystkie obiekty znajdowały się w osobnych skrzynkach z polem stabilizującym, ale przy przewozie na Sholapur musiał polegać na wynajętych przewoźnikach komercyjnych. I nie nadzorował tego transportu – tylko w ten sposób mógł uniknąć zwrócenia uwagi Mariusa. Tak wiele rzeczy mogło się nie udać.\nNa dole schodów znajdowało się szerokie przejście, wycięte w nagiej skale. Co kilka metrów odgałęziały się od niego mniejsze korytarze. Po obu ich stronach ciągnęły się rzędy plastmetalowych drzwi. Podziemia Stubsy’ego przewyższały rozmiarami willę na górze.\n„Co takiego tu trzymasz?” – chciał zapytać Troblum. Ale jego program interakcji towarzyskich poinformował go, że Stubsy’ego zdenerwuje takie pytanie.\nStubsy skręcił w jedno z bocznych przejść. Plastmetalowe drzwi otworzyły się przed nim. W pomieszczeniu za nimi włączyły się światła. Troblum wszedł do dużej okrągłej komnaty, wypełnionej niskimi stołami. Jego kolekcja była tu i czekała na niego. Wszystkie bezcenne skrzynki, każda w migoczącej ochronnej osłonie. Uświadomił sobie, że wciśnięcie tego wszystkiego w „Odkupienie Melanii” będzie trudne, niektóre większe obiekty będą musiały zostać odrzucone. Jego u‑adiunkt wykonał szybkie sprawdzenie inwentarza na podstawie listów przewozowych skrzynek. Rzucano nimi – Troblumowi nie bardzo się to podobało – ale skrzynki przechowały swą zawartość idealnie. Z uśmiechem przebiegł dłonią po małym układzie procesorowym z foksorową obudową – droga jednostka należała do samej Mellanie Rescorai, była podarunkiem jej kochanka Mortona przed jego procesem. Troblum niewyraźnie rozróżniał zarys pamiątki pod migotaniem pola.\n– Dziękuję – powiedział Troblum. – Wiem, że nie musiałeś tego robić.\nKiedy podniósł wzrok na Stubsy’ego Floraca, zobaczył minę, którą jego program analizujący kontekst emocjonalny zinterpretował jako gniew i pogardę.\nWęzły willi, przekazujące jego bezpieczne połączenie do „Odkupienia Melanii”, zdechły.\n– Dzięki temu czuję się jak w domu – powiedziała Kotka.\nCiało Trobluma doznało wstrząsu, zupełnie w taki sam sposób, jakby to był fizyczny ból. Kolana niemal się poddały, musiał kurczowo uchwycić się stołu. Kotka wyszła zza ogromnej skrzyni zawierającej tępy nos bojowego aerobota z Wessex. Jej szczupłe ciało okrywał prosty biały kostium, emitujący mglistą poświatę – wyglądała jak jakiś historyczny święty. Kostium spowijały ciemne, z wolna falujące wstęgi – dziesięć z nich tworzyło wokół twarzy kobiety dziwaczną klatkę. Troblum wiedział, że kostium stanowi rodzaj pancerza. Czuł strach tak mocny, że omal się nie rozpłakał, ale musiał przyznać, że Kotka wygląda znakomicie.\n– Troblum, kochanie – powiedziała radośnie, jakby dopiero teraz go zauważyła. – Jak miło cię znowu widzieć. Zabawa z tobą jest świetna. Rozegraliśmy naprawdę wspaniałą grę. Przynajmniej tak mi się wydawało.\n– Grę? – odparł słabym głosem. Natychmiast włączyło się jego zespolone pole siłowe, choć wiedział, że przeciwko tej kobiecie będzie ono bezużyteczne.\nKotka postąpiła ku niemu kilka kroków. Troblum zatoczył się wstecz niemal w panice. Nawet teraz nie mógł się powstrzymać od podziwiania jej ruchów. Naprawdę były kocie.\n– Ależ tak, kochanie – powiedziała Kotka. – To zabawne, że się w tym nie połapałeś. Marius miał rację, prawda? Nie masz kontaktu z ludźmi na poziomie emocjonalnym. Wmaszerowałeś tutaj, zupełnie nie zwracając uwagi na kochanego starego Stubsy’ego i jego niegrzeczną gromadkę. Czy nie widziałeś ich twarzy, Troblum? Spójrz na nich teraz.\nTroblum spojrzał błędnym wzrokiem na Stubsy’ego. Twarz handlarza była sztywną maską, zęby miał zaciśnięte tak mocno, że drżały mu wargi. Dwie z jego towarzyszek pojawiły się w drzwiach komnaty, wysokie i potężne. Troblum rozpoznał je ze swojej poprzedniej wizyty: Somonie w fioletowej krótkiej sukience, Alcinda w błyszczącym czarnym bikini, z tak napiętymi mięśniami, że jego materiał niemal pękał.\nKotka gwizdnęła szyderczo.\n– Czyż nie są zachwycające? I udają nieprzyjemne, co jest świetną zabawą. – Pochyliła głowę ku Troblumowi. – Nadal nie łapiesz, prawda? Fantastyczne. Zapuść program rozpoznawania kontekstu emocjonalnego, kochanie. On cię poinformuje, że oni wszyscy są bardzo, ale to bardzo wkurzeni. Byli tacy, kiedy wszedłeś przez frontowe drzwi i, niestety, nadal są wściekli. I to wszystko z powodu mnie, małej staruszeczki.\n– W porządku – odparł Troblum. – Masz słuszność. Nie załapałem tego. Gratulacje.\n– Wiem o tym. – Kotka wydęła mocno wargi. – Ja i Stubsy założyliśmy się o coś. Myślałam, że zdasz sobie z tego sprawę, zanim jeszcze dojdziesz do basenu. Stubsy twierdził, że nastąpi to natychmiast, jak przyjedziesz i go zobaczysz. Oboje przegraliśmy. To twoja wina.\n– Jak mnie znalazłaś? – spytał Troblum.\nTak naprawdę nie miał żadnych taktycznych programów, które mógłby uruchomić, żadnego sprytnego pomysłu, jak uciec z podziemnej komnaty z jednymi drzwiami i bez żadnej łączności. Ale z drugiej strony był całkiem pewien, że nawet najlepszy program taktyczny poinformowałby go, że zaraz zginie. Niestety, we własnym mózgu zmagazynował już wiedzę o mnóstwie wyjątkowo nieprzyjemnych sposobów, w jaki Kotka uśmiercała swych wrogów (i przyjaciół). Wiedział o tym nawet przedtem, zanim otworzył plik z informacjami o kobiecie. Jeśli tylko uda mu się spowodować, by nadal mówiła... Zerknął znowu ku drzwiom.\n– O, Boże! – Radosny śmiech Kotki zabrzmiał w komnacie, kiedy zauważyła jego mało subtelny ruch. – Kochany Troblumie, czyżbyś chciał zwiać? Wiesz co, dam ci pięciominutowe fory. Czy myślisz, że zdołasz wcześniej dojść na swych tłustych nogach do schodów? Czy też będziesz musiał usiąść i odetchnąć?\n– Troblum! Jakie to wspaniale niegrzeczne!\nTaka uwaga w ustach kogoś innego byłaby śmieszna. Usłyszana z jej ust jeszcze bardziej go przeraziła.\n– Jak mnie znalazłaś? – powtórzył.\nKotka zatrzepotała powiekami.\n– To było trudne. Jesteś mistrzem kamuflażu. Pomyślmy: czy to możliwe, że wskazały mi to nielegalne wpłaty twych przyjaciół Progresywistów na twój rachunek w świecie Zewnętrznym, co dość łatwo doprowadza do Stubsy’ego? A może to, że wywołałeś ZAN:Władze i poprosiłeś moją starą, kochaną kumpelkę Paulę Myo, by się tu z tobą spotkała? Hm, co to było? Moja pamięć nie jest już taka jak dawniej.\nTroblum nieczęsto czuł się głupio, ale sposób w jaki to powiedziała, uświadomił mu, jakim był idiotą. Podejrzewał, że unisfera może być podsłuchiwana przez jakąś frakcję, a jednak nie przedsięwziął żadnych środków ostrożności. A jeśli chodzi o pieniądze, każdy haker-półgłówek, mógł je wyśledzić.\n– Gdzie masz statek? – spytała Kotka.\nTroblum pokręcił głową.\nSmartkor dostał pewne bardzo szczegółowe instrukcje na wypadek przerwania bezpiecznego połączenia. W jego egzowizji pracował stoper. Był to słaby promyk nadziei, choć Troblum podejrzewał, że statek, w który Progresywiści wyposażyli Kotkę, spaliłby na niebie „Odkupienie Melanii” jednym strzałem. Dalszy przykład złego planowania. Zostawała tylko jedna szansa.\n– Troblumie – powiedziała takim tonem, jakby beształa dziecko. – Chciałabym wiedzieć, gdzie jest twój statek, i chcę dostać kody sterujące. I chyba właśnie ty wiesz najlepiej ze wszystkich, że naprawdę nie powinieneś mnie irytować.\n– Wiem. Po co ci statek?\n– Och, daj spokój, wiesz po co, kochanie. Marius może być lekko zirytowany, że wobec swoich panów wyszedł na kompletnego durnia, ale to mnie raczej nie motywuje, prawda, panie ekspercie od Kotki?\n– Paula. Chcesz złapać Paulę.\n– Ona i ja spędzimy razem mnóstwo czasu. Widzisz, mam własne plany. Wielkie plany na temat naszej wspólnej przyszłości. I potrzebuję Pauli nienaruszonej. W tym właśnie mi pomożesz, przekonasz ją, że wszystko tutaj idzie jak po maśle.\n– To bezcelowe. Nikt już nie ma przyszłości. Galaktyka jest zjadana żywcem. Wszyscy umrzemy w ciągu kilku lat.\nPrzez twarz Kotki przebiegł błysk irytacji. Przez długą chwilę patrzyła na Trobluma.\n– Chcę, by wkroczyła tutaj, spodziewając się, że cię tu zastanie. Raczej bez podejrzeń, choć to paranoidalna suka. Tak więc... statek. Natychmiast.\n– Co robię z ludźmi, których nie lubię?\nWzruszył ramionami; nie chciał myśleć o szczegółach, które tak pracowicie przez dziesięciolecia wyciągał z różnych raportów policyjnych.\n– Pomożesz mi – oznajmiła. – Nie zmuszaj mnie, żebym ci groziła. Jestem cierpliwa tylko dlatego, że wiem, że rozumiesz konsekwencje swej głupoty. Więc zadaj sobie pytanie: dlaczego Stubsy i jego przyjaciółki tak chętnie współpracują?\nTroblum odwrócił się do handlarza. Nie rozważał tego wcześniej. Następna pomyłka, pomyślał.\n– Po prostu jej pomóż – powiedział Stubsy rwącym się głosem.\n– Oszukiwałam – powiedziała Kotka i przyłożyła palec do ust. – Zła ze mnie dama. Wykorzystałam małą wtyczkę. – Uśmiechnęła się szeroko do towarzyszek, które, zaciskając zęby, patrzyły na nią z wściekłością. – I dość trudno było ją włożyć, prawda, dziewczęta? Wiesz, naprawdę musiałam je przytrzymywać, żeby to zrobić, nie obyło się bez dziewczęcych pisków i szamotaniny. A teraz popatrz na nie: wykonują rozkazy i są szczęśliwe.\nTroblum pomyślał, że może zwymiotować. Jego biononika ciężko pracowała, by kontrolować gruczoły dokrewne. I wreszcie nie potrzebował żadnych programów, by zinterpretować wyrazy twarzy zarówno Somonie, jak i Alcindy – ich strach i wstręt. Somonie wyciekła z prawego oka łza.\n– Dziewczyny przytrzymają cię teraz dla mnie, Troblumie – powiedziała Kotka. – Nawet ich głupiutkie modyfikacje zbrojeniowe mogą sobie poradzić z twoim żałosnym polem siłowym. Kultura Elewatów – powiedziała, kręcąc głową. – Jak wpadliście na taka nazwę? Czyżby kompensacja braku pewności siebie? I myślisz, że to ja mam jakieś wady psychiczne.\nObie towarzyszki ruszyły ku Troblumowi. Polecił wyłączenie się wszystkim polom na wszystkich skrzynkach, jak również wyłączył własne pole siłowe. Kotka zareagowała natychmiast. Znikła wewnątrz srebrzystej poświaty, jakby została zapakowana w omyty księżycem jedwab.\n– Stop – powiedział Troblum dziewczętom.\nZawahały się, spoglądając na żarzący się kształt Kotki, czekając na instrukcje.\n– Troblumie? – Z ochronnej aury dobiegł go łagodny głos Kotki. – Co robisz? Nie masz teraz żadnej ochrony.\n– Pamiętasz to? – zapytał i wskazał na szary jajowaty przedmiot na stole przy drzwiach.\n– Był na Ables ND47, na którym wjechałaś w Boongate – wyjaśnił Troblum. Wolałby się nie pocić tak bardzo i nie drżeć. – Ktoś go zachował i wziął ze sobą na nowy świat swej planety. Nigdy nie dowiedziałem się po co. Może myślał, że da mu to przewagę nad swymi bliźnimi osadnikami. Ale rząd to skonfiskował i obiekt zagubił się wśród archiwów wojennych na kilkaset lat. Potem znalazło to jedno z muzeów i...\n– Troblum! – Gniewny głos Kotki rozległ się w komnacie niczym trzask bicza.\n– Tak, przepraszam. To dozownik porażacza strefowego – objaśnił łagodnie Troblum. – I naprawdę miałem szczęście. Kiedy go kupiłem, muzeum trzymało go w polu stabilizującym, tak że jest nadal funkcjonalny i aktywny. To rzecz staromodna, ale wątpię, by w takiej zamkniętej przestrzeni ktoś miał jakieś szanse, nawet w polu siłowym takim jak twoje. Jak ci się wydaje?\n– Grozisz mi, kochanie? – spytała Kotka po chwili milczenia.\n– Trzymam go na przełączniku podwójnej aktywacji – oznajmił Troblum. – Mogę go odpalić, jeśli uznam, że masz zamiar mnie skrzywdzić. Albo, jeśli będziesz dla mnie zbyt szybka i mnie wyeliminujesz, obiekt odpali również.\n– Och, wsadźcie mi w dupę nóż siłowy – jęknął Stubsy. Nogi mu zwiotczały, osunął się na podłogę. – Nie zniosę tego dłużej. – Zakrył dłońmi głowę i załkał. – Po prostu zrób to, do cholery, chłopie. Skończ z tym, na miłość jeba. Zabij nas.\n– Nie zrobi tego – skomentowała Kotka. – Nie jest odpowiednim typem. Jeśli odpalisz tę rzecz, tłuściochu, zginiemy wszyscy, nie tylko ja. Jeśli zrobisz, jak mówię, i pomożesz mi złapać Paulę, mogę nawet zapomnieć o tym małym występku. Dalej, Alcindo – rozkazała.\nTroblum wysłał rozkaz do tablicy sterującej dozownika. Metalowa powierzchnia obiektu zafalowała, otwierając pięćdziesiąt małych portali.\nAlcinda zdołała wykonać krok ku niemu. Teraz znów się zatrzymała.\n– Zrób to – powiedziała Kotka.\n– Oni nie rozumieją – rzekł Troblum. – To nie wkład pomaga ci ich kontrolować. Oni mają nadzieję. Ja jej nie mam. Ja wiem, jakie to głupie. Znam cię. Jesteś prawdopodobnie jedną z niewielu osób, które rzeczywiście rozumiem. Właśnie dlatego wyłączyłem swoje pole siłowe. Tak że nie ma szans, bym przeżył eksplozję. Wiem, że masz zamiar mnie zabić, bez względu na to, co zrobię. I obydwoje wiemy, że nie zostanę ponownie ożywiony, nawet jeśli galaktyka przeżyje. Dla mnie to będzie prawdziwy koniec. Nie po prostu utrata ciała, ale prawdziwa śmierć. Więc równie dobrze mogę wyświadczyć rasie ludzkiej przysługę i zabrać cię ze sobą.\n– A co ze Stubsym i dziewczętami? – zapytała Kotka.\n– Zrób to, pieprzony sukinsynu! – wrzasnął Stubsy.\n– Tak – warknęła Alcinda. – Weź nas...\nJej ciało zesztywniało, plecy wygięły się konwulsyjnie. Kręgosłup przegiął się tak mocno, że Troblum pomyślał, że grozi złamaniem. Dłonie zacisnęła na głowie, eleganckie paznokcie wydrapywały długie krwawe pasma na czaszce, kiedy chciała z niej wyrwać źródło bólu. Wrzasnęła, a nogi załamały się pod jej ciężarem.\n– Nie zaciemniajmy tej kwestii kiepskimi radami postronnych – powiedziała Kotka. – Nadal myślisz, że się z tego wywiniesz? W przeciwnym razie od razu odpaliłbyś porażacz. O co ci chodzi?\n– Nie wiem – oznajmił Troblum. – Nie mam programu taktycznego. To nie ma logicznego rozwiązania. Po prostu czekam, aż zrobisz coś przerażającego, wtedy to odpalę. Umrzemy razem.\nGapił się na Alcindę, która bezradnie wiła się na podłodze. Futrzaste grzyby wyłaniały się z jej oczu, ust i uszu. Rozkwitały z jej pępka. Zaczęły rozlewać się szeroko, puchnąć.\nKotka zaśmiała się.\n– Och, kochanie, jesteś uroczy. Jestem jedyną osobą, którą rozumiesz, i z tego właśnie powodu chcesz się zabić. A może byś wyszedł przez drzwi i pognał do statku, a ja poczekam na Paulę?\nTroblum jak urzeczony patrzył na Alcindę, która zaczęła trząść się w ataku konwulsji. Miała teraz głowę częściowo pokrytą futrzastymi naroślami, inne wysuwały się spod majteczek. Na koniuszku każdego kudłatego pasma połyskiwała mała kropelka przezroczystej cieczy. Konwulsje wzmogły się. Troblum poważnie rozważał, czyby nie zabić dziewczyny impulsem dystorsyjnym, jeśli jego biononika zdoła taki impuls wygenerować.\n– Nigdy nie dotarłbym do schodów – powiedział, rozpaczliwie próbując się skupić na słowach Kotki. Śmierć dla Alcindy byłaby wybawieniem, a ona z całą pewnością składuje pamięć w bezpiecznym magazynie i jej ubezpieczenie obejmuje ożywienie. – Inne towarzyszki Stubsy’ego by to zagwarantowały.\nKotka wykonała nieznaczny gest dłonią. Alcinda przestała drżeć, jej ciało bezwładnie opadło na kamienną podłogę.\n– Widzisz. Jeśli tylko tym się niepokoisz, dziewcząt można się z łatwością pozbyć.\nTroblum pomyślał, że sam opadnie na podłogę. Przerażona Somonie wpatrywała się w ciało Alcindy. Szare futro nadal rosło. Troblum nigdy wcześniej nie widział, jak ktoś umiera, a już z pewnością nie w taki straszny sposób.\n– Nie rób tego – wydyszał.\n– Czemu? Myślałam, że i tak masz zamiar nas zabić.\nTroblum pogodził się z myślą, że zginie. W pewien sposób dobrze się składało, że uczyni to, jednocześnie eliminując najbardziej przerażającego człowieka, jaki istniał kiedykolwiek.\nWęzły willi nagle się włączyły, przekazując krótką, zaszyfrowaną wiadomość, której nie mógł odcyfrować. Spróbował z nich skorzystać, by połączyć się znowu ze swym statkiem, ale nie chciały autoryzować jego u-adiunkta.\n– Jest tutaj – warknęła uszczęśliwiona Kotka. – Czy dlatego starałeś się tak zyskać na czasie, kochanie? Myślałam, że ma przylecieć za dwie godziny.\n– Przykro mi – odparł Troblum. Nie mógł powstrzymać szerokiego uśmiechu.\n– Nie pozwolę, by cię ocaliła, kochanie. – Kotka uniosła ramię, wybrzuszając poświatę.\n– Możesz odejść – powiedział szybko Troblum.\n– Idź. Stocz swoją bitwę. Jeśli ktoś może cię pokonać, to będzie Paula. Poczekam tu na dole. Jeśli chcesz, zostaw tu Somonie, by mnie pilnowała. Nie mogę wysłać żadnej ostrzegawczej wiadomości do Pauli. Jeśli wygrasz, odpalę porażacz. Jeśli przegrasz, nie będziesz przecież panią sytuacji.\n– Sprytny chłopak – powiedziała Kotka z podziwem. – Zgadzam się. Stubsy, wstawaj. Teraz, kiedy Troblum się nie bawi, będziesz musiał robić za przynętę.\n– Nie! – zawył Stubsy. Jego ciało szarpnęło się i wstał z trudem, tak szybko, jakby podłoga rozżarzyła się nagle do białości.\n– Zrób to do cholery, ty wszechmocny gówniarzu! – zawołał Stubsy do Trobluma. – Zabij nas wszystkich. Zabij ją!\nStubsy gwałtownie zamilkł. Z kącika zaciśniętych ust wypływał mu powoli strumyczek krwi.\n– Somonie, zostajesz tutaj – poleciła Kotka i wyszła z komory. Stubsy Florac pokuśtykał za nią, rzucając ostatnie zrozpaczone spojrzenie na Trobluma. Drzwi z plastmetalu zamknęły się jak źrenica, obramowując stojącą w nich Somonie ciemnym kręgiem.\n– Przepraszam – powiedział do niej Troblum.\nNic nie odpowiedziała, choć widział, jak bezgłośnie porusza ustami.\nKotka musi zdalnie nią kierować, odgadł. A więc nie miał wiele czasu. Potem zauważył, w jaki sposób wzrok dziewczyny wciąż wędruje tam i z powrotem od niego do ciała Alcindy. Ohydny szary porost całkowicie pokrył trupa – teraz zaczął rozprzestrzeniać się po podłodze, wypuszczając kosmate liście, rozpływające się jak ciecz.\nTroblum znów aktywował swoje indywidualne pole siłowe i pośpieszył przez komorę do najdłuższej skrzynki w kolekcji. Był pewien, że na zewnątrz coś huknęło, może kilka razy, ale drzwi skutecznie go oddzielały i nie chciał wyłączać znowu swego pola siłowego. Paula musiała przybyć do samej willi. Do podniesienia wydłużonego cylindra z kołyskowych zamocowań musiał wykorzystać swoje wzmocnienie biononiczne. Broń okazała się niewiarygodnie ciężka, ale z drugiej strony projektanci starych okrętów klasy Moskwa nie musieli martwić się o masę. Ledwo zdołał postawić go pionowo, czując się jak prehistoryczny rycerz wznoszący lancę. Kraniec cylindra znajdował się zaledwie kilka centymetrów od sufitu komory – kołysał się, gdy Troblum usiłował go ustabilizować. Nie miał gwarancji, że starożytne elementy nie rozsypią się po włączeniu broni. Nie miał też pewności, czy jego indywidualne pole siłowe wytrzyma awaryjny wybuch albo pomyślne wyładowanie. Ale Kotka wyeliminowała z jego życia niepewność, teraz igrał z logiką i ze śmiertelnymi skutkami swych działań.\nSpojrzał prosto na Somonie, która zatrzepotała prawą powieką. Po raz drugi w tym dniu Troblum nie potrzebował programu, który interpretuje ludzkie emocje. Skinął jej głową i odpalił laser neutronowy statek––statek.\nDla Pauli odkrycie, kto jest sprzymierzeńcem Trobluma na Sholapurze, nie przedstawiało żadnej trudności. Tajne przekazy pieniężne Trobluma były przedmiotem księgowości śledczej prowadzonej przez departament Ministerstwa Skarbu Senatu Wspólnoty od chwili, kiedy Justine zameldowała o jego dziwnym, pustym hangarze w kosmoporcie na Daroce. Skarbówka szybko odkryła, że na konta Stubsy’ego Floraca przez lata wpłynęły wielkie pieniądze, i Bezpieczeństwo ZAN miało grubą teczkę na temat działalności handlarza. Florac – osobnik raczej dokuczliwy niż groźny – przewoził różne obiekty na terenie Wspólnoty. Bezprawnie. Większość tych obiektów zasadniczo była nieszkodliwa, jak pamiątki wojenne Trobluma, jednak dostarczał również broń rozmaitym grupom agitatorów. O ile ZAN się orientowała, Florac nie był związany z żadną frakcją ani z jej agentami. Wbrew swoim wyobrażeniom Stubsy był bardzo małą płotką w porównaniu z prawdziwymi politycznymi czy gospodarczymi wywrotowcami działającymi na obrzeżach społeczeństwa Wspólnoty.\nWobec tego Paula przyleciała swym statkiem „Alexis Denken” na dzień przed umówionym spotkaniem. Zeszła przez atmosferę w nocy, w trybie maskowania, i zapadła pod wodę trzydzieści kilka kilometrów od willi Floraca. Kiedy zbliżyła się do brzegu, zainteresowało ją znalezisko: wrak łodzi-poduszkowca wysokiej mocy, spoczywający na piasku niedaleko uroczych białych plaż Floraca. Autonomiczne czujniki zbadały wrak i pokazały, że łódź została pocięta impulsem dystorsyjnym. Paula odgadła, że nie jest jedyną osobą, pragnącą się spotkać z nieuchwytnym Troblumem. Dla jakiejś frakcji przechwycenie rozmów z bezpieczeństwem ZAN:Władz byłoby trudne, ale mieściło się w granicach możliwości. A Troblum obiecał ujawnić coś, co uważał za ważną informację związaną z Progresywistami. Ilanthe z pewnością wysłałaby kogoś, by go przechwycił. Możliwe, że nawet samego Mariusa. Paula z radością by go zaaresztowała, choć prawdopodobnie uruchomiłby samozniszczenie, zanim poddałby się tak upokarzającej procedurze.\nPięć dron z czujnikami wychynęło z morza i zajęło pozycję w różnych wysoko położonych punktach wokół rezydencji. A Paula czekała. Z wyściełanej niszy składowania wysunął się fortepian. Miał trzysta lat, został zrobiony z jodrzewa, migotał w przyćmionym oświetleniu kabiny łagodnym czerwonobrązowym światłem. Instrument wykonał ręcznie w warsztacie na Lothian artysta – Elewat, który przez sto pięćdziesiąt lat doskonalił swe rzemiosło i przewyższał kunsztem nawet legendarnych ziemskich wytwórców fortepianów. Paula zamówiła instrument u mistrza, a jego bogaty dźwięk był wart dziewięćdziesięciu lat czekania.\nUsiadła na wyściełanym aksamitem stołku, wyciągnęła nuty i kolejny raz spróbowała zagrać „Dla Elizy”. Kłopot polegał na tym, że nie miała czasu na ćwiczenia. Wykorzystanie programu muzycznego połączonego z funkcjami sprawności manualnej byłoby bardzo łatwe. Ale Paula chciała zagrać ten utwór właściwie. Ten piękny fortepian zasługiwał na taki poziom szacunku i oddania. Używać dłoni prowadzonych programem to jak odtwarzać nagranie.\nZaciekawione miejscowe ryby, które węszyły wokół niezwykłego jaja spoczywającego na piaszczystym dnie, poddano starodawnej melodii, powtarzanej kilkadziesiąt razy, przerywanej i rozpoczynanej od nowa z niestrudzoną determinacją.\nDzień później, grając już ze znacznie większą pewnością siebie, Paula musiała przyznać, że statek Trobluma jest wyjątkowo dobrze zamaskowany. Została zaskoczona wielką postacią w sfatygowanym togaturze wyjeżdżającą na małym skuterze z lasu na krańcach posiadłości Floraca. Żaden z jej czujników nie uchwycił „Pokuty Melanii”, kiedy ta schodziła z orbity. Palce Pauli zawisły nieruchomo nad klawiszami ze sztucznie wyhodowanej kości słoniowej, jakby w oczekiwaniu, co się stanie.\nSkuter zatrzymał się tuż przed słupami znaczącymi granicę posiadłości. Zakołysał się dziwacznie, a Troblum otworzył połączenie z Florakiem. Potem systemy strzegące posiadłości rozbroiły się i Troblum niepewnie poleciał ku willi.\nWkrótce po tym, jak wpuszczono go do środka, willę przykryto polem siłowym. Nadeszło czoło monsunu.\nTroblum wywołał departament bezpieczeństwa ZAN:Władz, które przekazało wywołanie Pauli. Jej drony czujnikowe nie mogły zbliżyć się dostatecznie do willi, by dać wyraźny obraz jej rozmówcy, stojącego przy basenie, ale z pewnością podczas rozmowy widziała linię egzotycznych żółtych i zielonych roślin kwitnących, które osłaniały otwartą stronę podwórza z basenem. Nie kłamała. Z pewnością byłaby w willi w ciągu dwóch godzin.\nPaula poleciła smartkorowi wciągnięcie fortepianu z powrotem w niszę, włożyła pancerz, aktywowała trzy z bojowych robotów zmagazynowanych w przedniej ładowni i wyszła przez śluzę. Szybko przeleciała po niskiej krzywej na szczyt klifu nad białą plażą i wylądowała obok jednego ze srebrnych słupów na granicy posiadłości. Trzy roboty bojowe, trudne do wykrycia w ulewie, unosiły się opiekuńczo nad jej głową. Wciąż błyskały wyładowania atmosferyczne. Czujniki ją zlokalizowały, a smartkor willi zażądał, by się przedstawiła.\n– Oczekujecie mnie. Jestem Paula Myo, przedstawicielka ZAN z wizytą oficjalną. Teraz mnie wpuśćcie.\nŻadna odpowiedź nie nadchodziła. Słupy graniczne pozostały aktywne, wykorzystała więc laser protonowy, by unieszkodliwić osiem stojących najbliżej. Skafander przeniósł ją ku willi, utrzymując wysokość pięciu metrów nad ziemią. Przed nią pole siłowe twardniało. Krążyła, aż doleciała do otwartego końca trójbocznego budynku. Woda falowała po polu siłowym, rozmazując obserwowane obrazy. Paula zobaczyła jednak trzy kobiety w bikini o budowie ciała Amazonek, śpieszące wokół basenu i zajmujące pozycje za głazami wodospadu. Mały plik wywiadowczy o Floracu wspominał o jego ulubionym typie ochroniarzy.\n– Och, dajcie spokój – powiedziała cicho. Nie miały nawet pancerzy. Głupie amatorki.\nUstawiły się w szyku standardowym, broniąc dostępu do willi. Paula zgadywała, że właśnie tam kuli się ze strachu ich szef razem z Troblumem.\nDwa z robotów bojowych zrzuciły chmarę pochłaniaczy energii na szczyt kopuły pola siłowego wilii. Niewielkie czarne kule ślizgały się i zjeżdżały po krzywej. Jaskrawe płomienie energii smagały wokół wszystkich punktów kontaktowych i pochłaniacze zwalniały, tak jakby kopuła z jakichś przyczyn stała się lepka. Pioruny błyskały z obłoków nad głową, przyciągnięte przez krzepki strumień jonów, musujący spod każdego pochłaniacza, i uderzały w pole siłowe. Mrok otaczający pochłaniacze zaczynał się rozszerzać i powoli zapadać w pole siłowe, które obecnie, niebezpiecznie naciągnięte, migotało szkarłatem.\nGorąca, parująca woda zaczęła przesączać się przez pole siłowe i obryzgiwać teren basenu. Pole ochronne willi świeciło jak czerwony karzeł, zjadany przez czarnego raka. Pełne polowe skanowanie Pauli wypalało drogę przez słabnącą kopułę. Dostrzegała w Amazonkach kilka modyfikacji obronnych, nabierających mocy. Ani śladu Trobluma.\n– Gdzie jesteś? – powiedziała cicho.\nJeszcze jeden silnie zmodyfikowany człowiek poruszał się powoli w willi. Trudny do namierzenia, kiedy znękane pole siłowe nadal uparcie funkcjonowało. Funkcje polowe Pauli ciągle nie mogły zlokalizować Trobluma, musiał być głębiej, możliwe, że pod ziemią.\nPiorun znów smagnął. Roboty bojowe dodały do uderzenia trzy ciosy laserów protonowych. To było już za dużo. Pole siłowe zapadło się w niszczycielskiej dźwiękowej fali uderzeniowej, która porwała na strzępy rośliny nad basenem i wysłała w mokre niebo kaskadę nadpalonych liści. Okna rozleciały się, rozrzucając po posadzce długie kawał-ki szkła.\nKiedy ulewa nasyciła willę, Paula spikowała na teren basenu. Kobiety-Amazonki przywitały ją salwą laserów rentgenowskich i impulsów dystorsyjnych. Pociski z pistoletów żelowych biły nieszkodliwie po polu siłowym jej pancerza. Zaintrygowało ją to. Przecież Stubsy – czy ten, kto rozwalił poduszkowiec – musiał mieć jakieś silniejsze bronie?\n– Natychmiast dezaktywujcie wasze modyfikacje – poleciła Paula.\nRoboty bojowe pomknęły przez ulewę ku kobietom. Dwie z nich, wycofując się do willi, otworzyły ogień do ciężkich robotów. Paula pchnęła impuls dystorsyjny w jeden z głazów wodospadu, tuż po tym, jak dziewczyna w jaskrawozielonym bikini porzuciła go i czmychnęła przez zrujnowane drzwi patio. Głaz rozprysnął się na tysiące kawałków, które wbiły się w mury willi.\n– Stójcie! – wrzasnęła.\nAle kobiety rozpierzchły się po długim holu. Znów utworzyły szyk obronny.\n– Troblum, wyłaź. Na litość boską, przecież zaprosiłeś mnie tutaj.\nNastępna kanonada wystrzałów energetycznych zabębniła po jej polu siłowym. Oślepiające fioletowe sieci ładunków elektrycznych wyrywały się z rykiem z miejsc uderzeń, zamieniając w parę spływający po Pauli deszcz. Westchnęła: trudno będzie zneutralizować te głupie kobiety bez czynienia im krzywdy. Jej funkcje polowe omiatały willę. Zmodyfikowana osoba, którą dostrzegła wcześniej, skradała się przy tylnej ścianie pomieszczenia ochranianego przez kobiety. Paula nadal nie mogła zlokalizować Trobluma.\n– Dość tego – zdecydowała.\nRegraw pancerza uniósł ją z ziemi, przenosił w przód. Wystrzeliła im-puls dystorsyjny. Rozwalając ścianę przed sobą i pół dachu powyżej, otworzyła hol. Kaskada gruzów spadała razem z deszczem. Kobiety natychmiast zanurkowały pod osłony, reorganizując wzorzec ogniowy.\nDrony czujnikowe spoza willi zameldowały, że przez potoki deszczu coś zbliża się do willi. Wielki statek, lecący bardzo nisko, tą samą drogą, którą skuter Trobluma wynurzył się z lasu. Jego kosmolot. Paula zwolniła nagle; nie znała możliwości statku. Z podłogi holu przed nią wytrysnęły żółte i fioletowe płatki energii egzotycznej. Osiem, zawijających się w górę, jak szczęki jakiegoś brutalnego drapieżnika. Przemknęły zaledwie metr od jej pancerza, zderzając się ze sobą, by uformować szeroką kolumnę. Kolumna zaczęła się skręcać, płatki znowu oddzieliły się od niej, wyciągnęły się do Pauli, wydłużały się szybko.\nRegraw skafandra Pauli pchnął ją gwałtownie, odepchnął w tył. W szoku łapała powietrze. Razem z trzema przeciwniczkami wyzwoliła potoki energii ku podstawie tego przejawu energii egzotycznej. Próbowały zniszczyć generator. Koniuszek energii egzotycznej pogłaskał przód pola siłowego pancerza Pauli. W jej egzowizji wykwitły dziwaczne symbole ostrzegawcze.\nZiemia eksplodowała ku górze.\nPaulę wyrzuciło wysoko w powietrze ponad willę. Wirowała bezradnie. Przez sekundę sądziła, że przebiła generator energii egzotycznej. Ale żółte widma nadal skakały wokół, jak płomienie w huraganie. Trwały jeszcze sekundę i zgasły.\nPaula ustabilizowała swój koziołkujacy lot na pięćdziesięciu metrach nad willą. Kiedy jej czujniki omiotły scenę poniżej, zobaczyła ogromny krater i zupełnie zrujnowany bok budynku. Miał szerokość dwudziestu metrów, zbocza stanowiła goła, tląca się ziemia. W dnie ział otwór, prowadzący do jakichś podziemnych pomieszczeń. Wszędzie leżały pogięte metalowe szczątki.\n– Przyleć tu natychmiast – rozkazała Paula „Alexisowi Denkenowi”. Trzem robotom bojowym poleciła zaatakowanie punktu o współrzędnych generatora energii egzotycznej.\nZabójcza salwa impulsów dystorsyjnych i laserów protonowych smagnęła w dół, oświetlając zburzoną willę, żarzącą się aureolą o wiele jaśniejszą od blasku błyskawic na niebie.\nTeraz Paula opadała szybko, pragnąc uniknąć wszelkich kontaktów z energią egzotyczną. Dotychczas miała szczęście, ale ten generator był w stanie ją schwytać, całą, razem ze skafandrem. Ktoś wdrapywał się po wewnętrznych zboczach krateru. Skanowanie polowe wykazało, że to duża osoba. Elewat, którego indywidualne pole siłowe ledwo działało.\n– Troblum – nadała.\nPotknął się i zatrzymał na górze krateru. Kołysał głową jak pijany.\n„Alexis Denken” wychynął na powierzchnię i ostro przyśpieszał. Dziesięć robotów bojowych wystrzeliło z jego przedniej ładowni, by dodać swoją osłonę ochronną. I jeszcze jeden statek nagle mknął ku willi z dziewięciokrotną szybkością dźwięku, pędząc wokół otaczających pagórków w kakofonii gwałconego powietrza.\nPaula wylądowała na łacie błotnistej gleby, która jeszcze przed kilkoma minutami była przyjemną rabatą kwiatową. Pierwszy kosmolot dotarł do krateru. Z boku wyglądał jak klasyczny stożek rakiety z ośmiu radialnymi, skierowanymi naprzód płetwami ogonowymi. Dziób zanurkował ku Troblumowi, śluza otwierała się źrenicowato.\n– Stop – nakazała mu Paula.\nWtem funkcje polowe ukazały jej inną postać wychodzącą spod ziemi do ruin willi Floraca. Ta żarzyła się na biało i żadne polowe skanowanie nie było w stanie jej zbadać. Paula instynktownie zignorowała Trobluma. Wiedziała, że teraz grozi jej prawdziwe niebezpieczeństwo. Stała naprzeciw postaci – oddzielały ją od niej parujące resztki basenu.\n„Alexis Denken” nadleciał z hukiem przez monsun, w otoczeniu swych robotów bojowych. Zatrzymał się za Paulą, unosząc się parę metrów nad gruntem, i rozciągnął swe pole siłowe, okrywając ją. Siła ognia, wystarczająca do zamiany miasta średniej wielkości w parę, skoncentrowała się na błyskającej postaci stojącej spokojnie pośród strzaskanych murów. Troblum zniknął w śluzie swego statku, a sam pojazd obrócił się o dziewięćdziesiąt stopni i dziobem wskazywał burzowe chmury. Wtedy przybył trzeci kosmolot. Paula spodziewała się, że otworzy on ogień do statku Trobluma. Ale zamiast tego statek zajął pozycję za białą postacią, lustrzane odbicie Pauli i „Alexisa Denkena”. Statek Trobluma pomknął w górę z przyśpieszeniem dwudziestu pięciu g. „Alexis Denken” zameldował, że w statku-intruzie są uruchamiane liczne systemy obronne.\n– Marius, czy to ty? – spytała Paula.\nBiała postać na coś wskazała. W jakiś sposób Stubsy Florac przeżył rzeź. Pełzł po zniszczonej drewnianej podłodze, krew ciekła mu z kilkudziesięciu ran szarpanych.\n– Do diabła – syknęła Paula.\nJeśli zajmie się porachunkami ze swym przeciwnikiem, nie da się przewidzieć ich wyniku. ZAN dobrze ją wyposażyła, ale przedstawiciel frakcji, z którym najwidoczniej miała do czynienia, również dysponował potężnym arsenałem. Jeśli wygra, nigdy się nie dowie, kto tak bezczelnie rzucił wyzwanie jej, a za jej pośrednictwem ZAN. Po pokonanym nie zostanie żadnego śladu z wyjątkiem rozpraszającej się chmurki jonów. I ktokolwiek wygra, będzie to oznaczało stratę ciała dla Stubsy’ego Floraca, a prawdopodobnie i jego śmierć. W ruinach willi mogą się nawet ukrywać inni ocaleli – zatrudniał kilka tych głupich Amazonek jako ochroniarzy. Paula przez stulecia odrzuciła wiele swych cech, ale jej pewność co do tego, co jest złe, a co dobre, pozostała bezwzględna. Ona, Paula Myo, nie miała prawa wystawiać cywili na niebezpieczeństwo, nawet cywili tak odrażających jak Florac. Jej rola we wszechświecie polegała na pilnowaniu przestrzegania prawa. I choć w tej chwili Florac jej zawadzał, nie mogła ryzykować, że stanie mu się krzywda.\nW każdym razie Florac był cennym świadkiem. Lepiej, żeby to ZAN radziła sobie z przeciwnikiem takim jak frakcja. Potyczka Pauli z przedstawicielem frakcji niczego nie załatwiała.\nStała bez ruchu, patrząc na zimną, świetlistą postać po drugiej stronie basenu. Skanowała polowo lśniące pole siłowe, ale nie zauważyła w nim żadnej usterki. Jedna rzecz była pewna – to nie Marius – postać była za niska.\nBiała postać została wciągnięta w swój kosmolot. Uniosła dłoń w szyderczym pozdrowieniu. Głupie zakołysanie pośladkami, a potem śluza zamknęła się, odcinając lśniącą zorzę. Kosmolot gładko wszedł w chmury burzowe, utworzył na niebie ciemny zawijas i zniknął w stratosferze. Paula wykorzystała czujniki „Alexisa Denkena”, by śledzić go jak najdłużej. Kiedy kosmolot opuścił jonosferę, włączył się efekt maskujący. Została drobna sygnatura kwantowa – smartkor wykrywał, jak przyśpieszała nad równikiem. Potem statek prawdopodobnie wszedł w hiperprzestrzeń. Najczulsze czujniki ZAN złowiły drobne zakłócenie wśród pól kwantowych, co wskazywało na ultranapęd. Potem nie było już nic.\nPaula zacisnęła wargi i zagwizdała długą pojedynczą nutę. Roboty bojowe, unoszące się nad willą, ukazały jej Stubsy’ego Floraca wijącego się z bólu na zniszczonej drewnianej podłodze. Pośpieszyła ku niemu i zdążyła zobaczyć dziwne szare narośla wylewające się mu z uszu i z nosa.\nJej u‑adiunkt otworzył połączenie bezpośrednio do skupisk makrokomórkowych Stubsy’ego.\n– Florac? Czy to odbierasz?\nZ oczu mężczyzny zaczęła wylewać się futrzasta szara substancja.\n– Kto to był, Florac? Czy wiesz, kto to zrobił?\nW odpowiedzi otrzymała tylko napływ białego szumu w łączu.\n– W porządku, zabieram cię do komory medycznej. Mój statek ma ją najlepszą we Wspólnocie. Będziesz zdrów.\nPodniosła go i wleciała prosto w śluzę, polecając smartkorowi, by zainicjował procedury odkażające pierwszego stopnia. Naprawdę nie podobał jej się widok grzybiastej masy.\n– Trzymaj się, Florac, wyzdrowiejesz. Zostajesz ze mną, rozumiesz?\nDostanie się do kabiny zabrało jej tylko kilka sekund, ale kiedy opuściła mężczyznę do komory medycznej – pudła wielkości trumny – miał już konwulsje. Połyskująca stalowo plastmetalowa pokrywa płynnie zamknęła się nad rannym.\nSkanowanie wykryło, że szara substancja zaatakowała całe ciało chorego, zjadając i niszcząc wszystkie organy. Owinęła się wokół nerwów, nie uszkadzając ich, lecz je obejmując. Paula obserwowała odczyty ze wstrętem i przerażeniem. Intruz pakował ciągły strumień impulsów do wszystkich włókien nerwowych w ciele Floraca. Paprociowate liście w jego mózgu stymulowały wybrane drogi neuronowe, by zagwarantować, że jego świadomość pozostaje nienaruszona.\nNie pozostało wystarczająco dużo oryginalnego ciała, by komora medyczna mogła je podtrzymać. Paula patrzyła, jak Florac umiera w największych bólach, jakie może przetransportować ludzki system nerwowy.\n– Wydostań jego komórkę pamięci – poleciła komorze medycznej.\nAle nawet to okazało się niemożliwe. Szare liście wyżarły komórkę pamięci, rozłamały ją na części. Jeszcze raz przejrzała komunikaty komory ze wzrastającym niepokojem. Szara masa wyglądała na jakiegoś biononicznego wirusa, zdolnego niszczyć zarówno składniki organiczne, jak i nieorganiczne. Wirus już przenikał do instrumentów i manipulatorów, które dotykały ciała Floraca, przekształcał je w siebie, wgryzał się w osłonę komory medycznej.\n– Cholera! – warknęła.\n„Alexis Denken” wystrzelił z atmosfery na wysokość pięciu tysięcy kilometrów, a potem wyrzucił całą komorę medyczną. Koziołkując, oddalała się od kosmolotu; odbite słońce jasno pobłyskiwało na jej powierzchniach metalowych i plastikowych. Paula kilka razy omiotła komorę potężnym laserem promieni gamma, zapewniając, że wszystkie molekuły wirusa się rozlecą, a potem dokończyła dzieła pojedynczym impulsem dystorsyjnym. Rozpalony do białości żużel, który pozostał po komorze medycznej, rozpadł się iskrzącym się, spienionym rojem.\nKilka czujników na powierzchni planety namierzyło „Alexisa Denkena”. Smartkor otrzymał żądania identyfikacji od wszystkich miast na planecie. Paula po prostu je zignorowała i poleciała znowu w dół ku willi.\nMonsun nadal moczył gruzy, nad którymi krążyły roboty bojowe. Na popękanych płytach gulgotały długie strumyczki, napęczniałe śmieciem i pylistym błotem. Paula ostrożnie podchodziła do krateru, a buty jej pancerza rozbryzgiwały wodę. Porozrywana ziemia była lekko radioaktywna. Roboty szpiegowskie zanurkowały, by przeskanować resztki podziemnej komory. Między zwałami zwęglonego plastiku i pogiętego metalu znalazły spalone ciało. Wydawało się, że to jeszcze jedna ochroniarka Floraca. A potem roboty znalazły sygnaturę szarej substancji. Jej pasemko przyczepiło się do kawałka połamanej skały. Krańce pasemka falowały, kiedy próbowały znaleźć miejsce do wzrostu.\n– Niech to cholera! – zaklęła Paula.\nNie można było nic zrobić. Zawezwała na dół dwa roboty bojowe i zaczęła systematyczną sterylizację tego miejsca laserami gamma. Wywołała ZAN.\n– To wszystko tu na dole wydaje się trochę zwariowane – przyznała.\n– Progresywiści wydają się zdesperowani, by uciszyć Trobluma.\n– Nie. Tutaj wydarzyło się coś innego. – Paula stała w pozostałościach holu i polowym skanerem badała połamane fragmenty generatora materii egzotycznej. Nie zostało z niego dużo i była dość pewna, że nie tylko jej ogień jest za to odpowiedzialny. W pewnym momencie walk uległ samozniszczeniu. – Ktokolwiek tutaj był, mógł wyeliminować Trobluma w tej samej sekundzie, w której się pojawił. Nie zrobił tego. Chciał go wykorzystać jako przynętę dla mnie. System materii egzotycznej miał mnie uwięzić. To wyjątkowo wyrafinowana pułapka. Ktoś zadał sobie wiele trudu. Miałam szczęście, że statek Trobluma przybył w tamtym momencie. Jeszcze sekunda i zostałabym pochłonięta.\n– Przez te wszystkie lata zyskałaś sobie wielu wrogów.\n– Tak, ale ten ma poparcie frakcji. Miał statek z ultranapędem, w zasadzie równorzędny z „Alexisem Denkenem”, miał tego wstrętnego wirusa i wiedział, że przylecę tu na spotkanie z Troblumem. Logicznie rzecz biorąc, musi być sprzymierzony z Progresywistami, a jednak nie wyeliminował Trobluma. Do kogo zwróciliby się Progresywiści w takiej sprawie i kto by w decydującej chwili Trobluma jednak nie załatwił? To nielogiczne. Z pewnością ta osoba nie cofnęłaby się przed zabijaniem kogoś z powodu dylematów moralnych. I z pewnością przeznaczono dla mnie jakiś wariant izby tortur. – Gdy to mówiła, w jej mózgu zaczęło narastać naprawdę przykre uczucie. Wspomniała ten śmieszny ruch bioder, który wykonała biała postać, gdy wchodziła do statku. Z pewnością istniała pewna osoba, do której to wszystko pasowało... ale to przecież niemożliwe. Ona z pewnością przebywała w zawieszeniu, cały czas od dziewięciuset lat. Oczywiście, jeśli ktoś byłby zdolny ją stamtąd wydobyć, byłaby to jakaś frakcja... – Nie śmieliby – szepnęła. Ale Progresywiści stawali się coraz bardziej aroganccy. I planowali swoje ruchy od dziesięcioleci.\n– Co zamierzasz teraz zrobić? – spytała ZAN.\nPaula, przy świetle kolejnej błyskawicy, rozejrzała się po zalanym deszczem terenie.\n– Chcę, by dokładnie zbadano to miejsce. Szanse są małe, ale jeśli jest tu coś, co nam powie, gdzie zbudowano klatkę z materii egzotycznej i kto ją zbudował, chciałabym o tym wiedzieć.\n– Natychmiast wysyłam zespół.\n– Dzięki. Mam zamiar zainteresować się Troblumem nieco bliżej. Muszę się dowiedzieć, dokąd się udał. Nic więcej nie mogę zrobić, dopóki Oscar nie dorwie dla nas Drugiego Śniącego.\nPaula spojrzała na wzburzone obłoki. Żałowała, że nie widzi gwiazd.\n– Czy coś się zmieniło, jeśli chodzi o fazę pożerania?\n– Czy zdołasz ją przetrwać?\n– Nie wiem. A co ty zrobisz?\n– W ostateczności? Jeśli nie można będzie jej zatrzymać? Nie jestem pewna. „Wysoki Anioł” zabierze mnie do innej galaktyki, jeśli zechcę. Ale w chwili obecnej musimy zrobić wszystko, by nasz kochany gatunek nie pogarszał sytuacji.\nAraminta nie spała przez całą noc. Jakżeby mogła spać?\n„Nie” dla Władcy Niebios. „Nie” do istoty, która oferowała się, że poprowadzi część ludzkości ku czemuś, co ci ludzie uważają za swoją nirwanę.\nNie. Tak powiedziałam ponieważ: jestem Drugim Śniącym.\nTo ja. Ja!\nOch, Ozzie, proszę, pomóż mi. To po prostu nie może się dziać.\nJa, powtarzała w kółko w myślach. Jak to mogę być ja? Z powodu jakiegoś odległego przodka, o którym nigdy nie słyszałam, aż do przedwczoraj, z powodu tej Mellanie i jej przyjaźni z silfenami. I to wszystko, wszystkie te niewiadome sprzed wieków przybyły, by wywrzeć na nią nacisk, zabrały jej przeznaczenie, jej samookreślenie. Los ją wybrał.\nA teraz miliony, miliardy wyznawców Żywego Snu u niej szukałyby pomocy, by się połączyć z Władcą Niebios. A ona powiedziała „nie”.\nWładca Niebios był zaskoczony. Nawet zszokowany. Kiedy wycofywała swój umysł z kontaktu, czuła, jak trwa jeszcze to zranione zdumienie. Ta odpowiedź nie pasowała do rzeczywistości. Mogła równie dobrze powiedzieć „nie” grawitacji – miałoby to taki sam sens.\nTo, co zrobiła, przerażało ją. Ale to reakcja instynktowna. Nie chciała być Drugim Śniącym. Tylko parę godzin przed kontaktem, po dniach rachunków sumienia i samopoznania, zdecydowała o swej przyszłości. Miała zamiar zostać panią Bovey. Miała zamiar dostać dla siebie więcej ciał i stać się wielokrotną. I mieszkaliby tutaj, w tym wspaniałym domu, albo w innym, który by zbudowała, a który byłby równie rozkoszny. I połowa ich ciał byłaby przez cały czas razem w łóżku. Dałaby mu szczęście takie, jakie on dał jej. A przyszłość byłaby jasna, piękna i pełna obietnic. Mogłyby się pojawić dzieci. Jaki rodzaj dzieci mają wieloosoby? Czy on ich pragnie? Nigdy jeszcze nie rozmawiali na takie tematy. Tyle na nią czekało w nadchodzących latach, tyle odkryć. Tak wiele radości.\nOczywiście, że powiedziała „nie”. Cóż innego mogła powiedzieć?\nNie będę w tym brała udziału. To nie jestem ja.\nMiliardy pragnęły, żeby wzięła w tym udział. Zamierzały nalegać.\nAle oni nigdy się nie dowiedzą, kim jestem. Nigdy już nie będę rozmawiała z Władcą Niebios.\nTaką właśnie decyzję podjęła, kiedy na niebie poza sypialnią zagościł świt. Była koszmarnie zmęczona, cała się trzęsła. Ślady łez na policzkach – płakała cicho podczas samotnych godzin, a łagodny deszcz bębnił o szyby. Ale teraz wiedziała, czego chce. Pozostanie niewzruszona.\nKilkunastoletni pan Bovey, blondyn, leżał obok niej na wielkim łożu na plecach. Lekko się chmurzył, usta mu drgały, kiedy zmagał się z nieprzyjemnym snem.\nNie tak nieprzyjemnym jak mój, powiedziała mu w myślach. On również nigdy się nie dowie, to brzemię byłoby zbyt ciężkie. To się skończy. W końcu zniosę to i z tego wyjdę.\nAraminta pochyliła się i pocałowała młodzieńcze ciało. Z początku łagodnie. W czoło. W policzek. W usta.\nPoruszył się. Grymas na twarzy się wygładził. Uśmiechnęła się na ten widok i pocałowała go w szyję. Dłońmi pieściła mu elastyczne mięśnie torsu, a z jej spacji pamięci włączył się program mieszający. Pędzące myśli uspokoiły się, oddychała powoli i ostrożnie, zgodnie ze swymi wewnętrznymi głębokimi rytmami, aż osiągnęła pożądane panowanie nad sobą. Teraz mogła się w pełni skoncentrować na leżącym obok ciele.\nPrzez następną godzinę nic nie zakłócało jej spokoju, żadne zewnętrzne myśli ani wątpliwości. Tak dobrze było zapomnieć o Władcach Niebios, Drugich Śniących i Żywym Śnie, i zastąpić ich dobrym, brudnym, ludzkim seksem.\n– Wybacz, że ci to mówię, zwłaszcza tego ranka, ale nie wyglądasz dobrze – powiedział pan Bovey.\nAraminta, która w końcu wyszła z wielkiej wanny, niechętnie kiwnęła głową. To taki luksus po prostu leniuchować w pachnącej olejkami wodzie. Nie ma porównania z minutowym sporowym prysznicem, wziętym w wyrwanej wolnej chwili. Jej biedne ciało zasługiwało na ten luksus.\n– To twoja wina – przekomarzała się.\nNie powiedziała tego z odpowiednim naciskiem. Jej myśli z pewnością przypływu podryfowały znowu ku rewelacjom zeszłej nocy.\nMłody Celt wręczył jej ogromny ręcznik.\n– Czy wszystko w porządku? Nie rozmyśliłaś się?\n– Na Ozziego, nie. To jedyna dobra decyzja, jaką podjęłam. Prawdopodobnie jedyna w życiu.\nUśmiechnął się z dumą, ale nie mógł całkiem ukryć swego zatroskania.\n– Wyglądało na to, że... czymś się trapisz. Niepokoję się.\nZaczęła wycierać nogi.\n– To był pracowity tydzień. Czuję się dobrze, po prostu źle spałam, to wszystko. Kiedy dotrę do domu, wezmę coś na zwiększenie wigoru.\n– Muszę skończyć remont. Obydwoje wiemy, że potrzebuję pieniędzy.\nPodrapał się w głowę z wyrazem zakłopotania. Araminta nie była przyzwyczajona do takiego zachowania. Kiedy prowadzili poważne rozmowy, pan Bovey zawsze wolał wykorzystywać swoje ciało w średnim wieku, czarnoskóre, to, z którym spotkała się na pierwszej z nim randce, niemal przypominające jej ojca. Nigdy się nie dowiedziała, czy robi to rozmyślnie.\n– Posłuchaj – powiedział. – Nie cierpię przekazywać złych wieści, ale najwyraźniej rano nie zajrzałaś do unisfery.\nSam jego ton sprawił, że serce w niej zamarło. Zeszłej nocy, przed pójściem spać, kazała swemu u‑adiunktowi zawiesić wszelkie kontakty z unisferą. Teraz ponownie się podłączył i wyciągał priorytetowe wiadomości.\n– Ozzie drogi – wydyszała.\nByło tam wszystko. Inwazja sił Ellezelinu przez doki. Siły paramilitarne przemierzają miasto. Wielkie kapsuły patrolują niebo, zatrzymują wszelki ruch cywilny.\nCzym prędzej podeszła do okna i zobaczyła kilka kapsuł unoszących się nieruchomo nad rzeką Cairns – podstępne ciemne jaja na tle mrocznych chmur skąpanych w świetle świtu. Włączone pole siłowe ochrony pogodowej Colwyn przykrywało całe miasto. Najeźdźcy nie interesowali się burzami – pilnowali, by z miasta nie wydostała się żadna kapsuła.\nI – co było znacznie gorsze – wiadomość dyrektora Trachtenberga ze Stacji Centurion: Pustka zaczęła się rozprzestrzeniać. Faza pożerania, tak nazywali to komentatorzy. I równie jasno stwierdzali, że to wina Drugiego Śniącego, który odrzucił Władcę Niebios. „Nie ma zbiegów okoliczności” – to zdanie odbijało się echem w jej mózgu. Wszyscy je powtarzali.\n– Nie mogę tu zostać – jęknęła Araminta.\n– Nie mówisz chyba poważnie? Na zewnątrz jest niebezpiecznie. Cenzurują wiadomości, ale jednak wiadomo, że nasi obywatele nie lekceważą tego. Już było kilka potyczek, a jeszcze jest przed śniadaniem.\nPrzybyli tu po mnie, uświadomiła sobie. Cały świat najechany, zgwałcony z mego powodu. Ozzie, wybacz mi.\n– Po prostu pójdę bezpośrednio do domu – powtórzyła. – Muszę się dostać do mieszkań. To wszystko, co mam, przecież to rozumiesz, prawda?\nCzuła się podle, że tak mówi, był to emocjonalny terror, ale chciała tylko oddalić się od niego. To było absolutnie złe, to była osoba, którą planowała poślubić, powinna ufać onym. Po prostu nie mogła ryzykować, wierząc mu w sprawie aż tak istotnej. Zgodził się poślubić dziewczynę, która walczy o sukces jako przedsiębiorca budowlany, a nie jakąś chodzącą katastrofę galaktyczną.\n– Rozumiem – powiedział, z ogromną niechęcią. – Ale oni zamknęli ruch kapsułowy. Połowa ze mnie utknęła w mieście.\nAraminta zaczęła naciągać ubrania. Cała szafka w łazience należała do niej, więc przynajmniej mogła ubrać się praktycznie, w ciemne dżinsy i niebieski sweter.\n– Mój trycykl stoi w garażu. Zostawiłam go tu parę tygodni temu.\nJej u‑adiunkt pośpiesznie sprawdzał ograniczenia podróży w Colwyn City. W sieci zarządu transportem znajdował się pełny zakaz ruchu nieoficjalnych pojazdów latających. Zakaz zaopatrzono w certyfikat biura burmistrza i Federalnej Agencji Transportowej na Viotii. Jednakże pojazdy naziemne mogły w obrębie miasta w dalszym ciągu funkcjonować. Radzono jednak, by obywatele wykorzystywali je tylko do podróży niezbędnych. Było wiele odnośników do oficjalnych rządowych biuletynów Viotii, o przyłączeniu się do Strefy Wolnego Handlu na poziomie planet centralnych i o tym, jak po krótkim okresie przejściowym wszystko wróci do normy i rozpocznie się faza silnego wzrostu gospodarczego, co przyniesie gwałtowny wzrost jakości życia zwykłych obywateli. Przez chwilę Araminta wspominała Likana i jego wielkie plany związane ze Strefą Wolnego Handlu, ale natychmiast odrzuciła te myśli.\n– Wyślę paru ze mnie – zaproponował pan Bovey. – Mogę sprawdzić dla ciebie to miejsce.\n– Nie mam zamiaru rozpoczynać naszego wspólnego życia od uzależniania się od ciebie – oznajmiła, nienawidząc się za te słowa.\nMiał nieszczęśliwą minę.\n– W porządku. Na Ozziego, ale jesteś uparta.\n– Myśl o tym jako o wytrwałości i jak to działa na twoją korzyść w łóżku.\n– Niech Ozzie wspomaga paramilitarnych, którzy wejdą ci w drogę. – Jego współczujący uśmiech nie był do końca szczery. – Nie sądzę, by jakiś ja mógł ci towarzyszyć?\n– Masz pojazd naziemny? – zapytała.\n– Jesteś naprawdę słodki. Nadal chcesz mnie poślubić?\n– Nawet jak mnie będzie wiele?\n– Po prostu uważaj na siebie.\nCała drużyna onych zebrała się, by pomachać jej na pożegnanie, gdy pakowała się do trycykla. Nieco ją zdziwiło, że akumulator zachował ładunek. Kiedy nonszalancko pomachała im ręką, wszystkie jego znajome twarze miały ten sam żałobny wyraz. Potem wyruszyła po wąskiej żwirowej ścieżce, która przecinała tereny posiadłości, prowadząc do szosy na zewnątrz. Kiedy mijała ostatniego z onych, w pewnym momencie pomyślała, że się złamie, pogna z powrotem i wyzna wszystko. Poczucie łączyło się z przerażeniem, że nigdy już go nie zobaczy, że bez względu na swoją determinację, nie poradzi sobie z tym wszystkim, że to ją przerasta.\nJeśli tak jest, nie mogę go w to wciągać.\nTak więc stabilnie utrzymywała kurs trycykla. Przejeżdżała przez ogród, nadal połyskujący wilgocią po nocnym deszczu. Stara żelazna brama na końcu ścieżki skrzypiała, gdy siłowniki otwierały ją przed trycyklem. A potem znalazła się na zewnątrz, na pustej szosie obsadzonej wysokimi drzewami lakfolowymi, o czerwonawozielonych liściach, które świergotały w łagodnym powiewie pod kopułą pola siłowego miasta.\nNajgorszy na trasie był przejazd na północny brzeg po długim moście wiszącym. Czuła się okropnie nieosłonięta przed wielkimi kapsułami w powietrzu po obu stronach mostu. Widok miasta bez zwykłego ruchu, bez kapsuł pomykających wokół, wydawał się dziwny, jakby metropolię w jakiś sposób zraniono. Ludzie na moście chyba podzielali to uczucie. Wiele osób postanowiło pójść do pracy piechotą, okazując obywatelskie nieposłuszeństwo upartym przestrzeganiem codziennej rutyny. Taksówki publiczne nadal brzęczały na centralnych szynach, zapchane ludźmi dojeżdżającymi do pracy. I nie wiedziała, że tyle osób rzeczywiście posiada trycykle gondolowe; od lat nie wyciągano ich z garaży.\nKiedy dotarła na szczyt mostu, pozwoliła sobie na krótkie zanurzenie w lokalnej gajasferze i odebrała wojownicze emocje od swych bliźnich – rezydentów, determinację i gniew, które promieniowały i wspierały się wzajemnie. Ta wspólnota napawała optymizmem. Araminta nie pozwoliła jednak, by jej własne uczucia wyciekły na zewnątrz. Doskonale zdawała sobie sprawę z istnienia takich ludzi jak Danal, którzy kopali w gniazdach konfluencyjnych, w poszukiwaniu najmniejszego śladu jej myśli, jej tożsamości. I co za ironia losu: jeden z polujących na nią myśliwych kupuje od niej mieszkanie, rzeczywiście żyje tuż obok swej zwierzyny i żadne z nich o tym nie wie. Zastanawiała się, czy byłby zdolny wyczuć w niej poczucie winy.\nPrzed sobą widziała kapsuły unoszące się nad dalekim końcem mostu. Zgromadziło się tam kilkudziesięciu paramilitarnych w skafandrach. Sprawdzali wszystkich przechodzących. Już chciała zawrócić, ale wtedy ściągnęłaby na siebie uwagę. A oni obserwowali cały most, czekając, czy ktoś tak nie zareaguje, była tego pewna. Gnała więc naprzód, zastanawiając się, co zrobiłaby jej przodkini Mellanie: ona, która zostawiła w spadku tyle kłopotów zakłócających spokojne życie Araminty. Czy była jakimś twardym agentem rządowym, bohaterką wojenną? Jak została przyjacielem silfenów? Araminta obiecała sobie solennie, że kiedy wróci do mieszkań, natychmiast sprawdzi całą informację o kobiecie, która to wszystko spowodowała.\nParamilitarni stali w rzędach. Przez piersi przewiesili długie karabiny, a wszyscy przechodzący mostem musieli przejść lub przejechać obok nich. Węzły unisfery przesłuchiwały u‑adiunktów. Araminta wysłała swój certyfikat tożsamości i zerkała nerwowo na zwaliste figury, zastanawiając się, jak wyglądają ich twarze. Nic nie dzielili z gajasferą, co było dziwne, gdyż wszyscy związani z Żywym Snem z pewnością mieli gajafejsy. Czy się denerwowali? Musieli wiedzieć, że cała planeta ich nienawidzi.\nSmartkor, który Żywy Sen wykorzystywał do testowania i identyfikacji Drugiego Śniącego, nie wydawał się nadmiernie zaciekawiony Aramintą. Żaden z paramilitarnych nie okazał jej zainteresowania, kiedy trycykl przetoczył się koło nich. Po drugiej stronie drogi gromadziła się akurat grupa lokalnych młodziaków. W wilgotnym powietrzu niosły się krzyki kierowane do paramilitarnych. Boty budowlane rozmaitych marek człapały i toczyły się ku ciemnym szeregom, wywijając groźnie warczącymi narzędziami i nadając łotrowskie programy, które blokowały i zniekształcały węzły cybersfery.\nGdy wjechała już sto metrów w Gathano Avenue za mostem, oddział paramilitarnych nareszcie przedsięwziął kroki przeciwko szyderstwom i wojowniczym botom. Krzyki stały się bardziej gniewne i głośniejsze. Zagłuszał je od czasu do czasu nieprzyjemny, wysoki dźwięk „hamm” pochodzący z broni energetycznej skierowanej na boty. Araminta zwiększyła szybkość, a nad jej głową przemknęły dwie kapsuły, śpieszące, by wspomóc kolegów. Ostatnią rzeczą, na jaką mogła sobie teraz pozwolić, było zaaresztowanie jej.\nKiedy po czterdziestu minutach dotarła do swych mieszkań w dzielnicy Bodant, zaniepokoiło ją to, że tyle ludzi kłębi się w pobliskim parku. Araminta wiedziała, że ma uprzedzenia, ale większość z tych ludzi wyglądała jak członkowie gangów – wiadomości w unisferze zawsze twierdziły, że mają one swoją warownię w sąsiedniej dzielnicy Helie. Kiedy odebrała ich emisje do gajasfery, znalazła tam nastrój mrocznego niezadowolenia, który wirował w tłumie i przerażał bardziej niż gniew dojeżdżających do pracy. Niezadowolenie ukierunkowane. Przemoc była tuż-tuż.\nSkierowała trycykl do podziemnego garażu, dziękując w duchu za jego podwójne zabezpieczenie, a potem wsiadła do windy i pojechała na górę. Kiedy dojechała na czwarte piętro, modliła się, by Danala i Mareble nie było w domu albo by przynajmniej nie słyszeli, jak idzie przez westybul. Czy dobrze wykonała izolację dźwiękową? Wyznawcy Żywego Snu wprowadzili się dopiero dwa dni temu, oświadczając, że nie mogą dłużej czekać na oficjalne oddanie mieszkania, więc został jej nawał prac wykończeniowych, zanim pełna cena zostanie przelana na jej konto.\nAle dziś mam inne sprawy na głowie!\nDrzwi używanego przez nią mieszkania zamknęły się za nią, a ona oparła się o nie plecami, jakby wzmacniając uroczy staromodny mosiężny zamek. Dyszała z sykiem, płaczliwie. Powoli ześlizgnęła się po drzwiach na podłogę.\nMogę po prostu tu zostać. Nie potrzebuję wychodzić. Mogę kazać, by pompowano tu ciecz odżywczą do jednostki kulinarnej. Mogę pracować i wykańczać ostatnie dwa mieszkania. Zanim skończę, cała sprawa się rozwieje.\nZ wyjątkiem fazy ekspansji Pustki. Ale raielowie będą z tym walczyć, o tym właśnie mówią spektakle w unisferze.\nWiedziała, że to żałosne samooszukiwanie.\nJakieś trzydzieści minut później zadzwoniła Cressida. Sam widok ikony wywołania niesłychanie podniósł Aramintę na duchu. Jeśli ktokolwiek wie, co robić w takiej sytuacji, to będzie to Cressida. A może, być może, powie kuzynce, że jest Drugim Śniącym.\n– Kochanie, co słychać? Gdzie jesteś?\n– Wszystko w porządku, dziękuję. Jestem w mieszkaniach.\n– Och. Myślałam, że jesteś z panem Boveyem.\n– Byłam. Wróciłam do domu dziś rano.\n– Sama przemierzyłaś miasto?\n– Tak. Nie było z tym żadnych kłopotów. Wykorzystałam swój trycykl.\n– Dobry Ozzie, to było głupie, kochanie. Nie rób więcej takich rzeczy, rozumiesz? Mówię poważnie. Życie tutaj zaraz zrobi się bardzo nieprzyjemne. Rozmawiałam ze znajomymi z biura burmistrza i z biur rządu. Te sukinsyny z Żywego Snu nie mają zamiaru wracać do domu. Nasza gównomózga premierka po królewsku wydymała Viotię.\n– Tak, wiem o tym – odparła słabo Araminta.\n– A najgorsze miejsce pobytu w tej chwili to Colwyn City. Wydaje im się, że ten durny Drugi Śniący tutaj mieszka. I w żaden sposób nie ucieknie. Najeżdżając nas, złamali chyba wszystkie, co do jednego, artykuły Konstytucji Wspólnoty i teraz się nie zatrzymają. Czy wiesz, kogo przysłali, by nadzorował poszukiwania?\n– Cóż, nie powtarzaj nikomu, ale sam Kleryk Phelim przeszedł przez wormhol, by objąć dowodzenie.\n– Och, kochanie, nadążaj za sytuacją. To jest szef sztabu Ethana, sam egzekutor. Większego dupka nie spotkasz, nawet uwzględniając twego starego kumpla Likana.\n– Och, dobry Ozzie. – Araminta podciągnęła kolana pod podbródek i ciasno objęła nogi.\n– Przepraszam, kochanie, nie chciałam cię nadmiernie niepokoić. Z nami oczywiście nic się nie stanie. I właśnie dlatego dzwonię. Istnieje sposób, by się stąd wynieść, jeśli cię to interesuje.\n– Jak się wynieść? Włączyli kopułę pogodową, nikt nie może się wydostać.\n– Ha, ona powstrzymuje tylko kapsuły. Mimo wszystko to cholerstwo jest tam tylko po to, by chronić nas przed chmurami i wiatrem, a nie odpierać Imperium Ocisenów czy granicę Pustki. Tak naprawdę istnieje wielka luka, w każdym razie dobre dwadzieścia metrów, między dolną krawędzią kopuły i ziemią, by pozwolić na przepływ powietrza. Bez niej podusilibyśmy się wszyscy w ciągu tygodnia.\n– Więc można się przedostać?\n– Możemy po prostu wyjść pieszo, póki żołnierze tego nie zablokują. A nawet wtedy są do dyspozycji rozmaite tunele, jeśli znasz właściwych ludzi. Mój u‑adiunkt wyśle ci pliki. W każdym razie chodzi o to: kilku moich znajomych i ja wynajmujemy kosmolot. Wylatujemy stąd, nie tylko z Colwyn, ale i z Viotii. Jest na nim dla ciebie miejsce, jeśli tego chcesz. Trzymam je jako rezerwację grupową dla rodziny.\n– Hm... ale pan Bovey?\n– Kochanie, potrzebowałabyś pięciu statków, by go wywieźć. Patrz na sprawy realistycznie. I bądź rozsądna. W czasach takich jak te musisz myśleć o własnej dupie.\n– Ale oni nie wypuszczają nikogo z miasta, nie mówiąc już o planecie.\n– Zostaw to nam. Wszyscy, którzy sądzą, że Żywy Sen to jakiś rodzaj nieodpartej siły, zapominają o prawnikach. Wynajęliśmy statek kosmiczny, który należy do cudzoziemców i ma pełen status dyplomatyczny. Jeśli Phelim spróbuje to ograniczać, spojrzy wprost w działo dystorsyjne floty Wspólnoty. Zobaczymy, komu pierwszemu drgnie powieka.\n– Więc wchodzisz w to czy nie?\n– Jest pewna sprawa, kochanie, którą muszę poruszyć. To nie będzie tanie. Jak stoisz ze sprzedażą mieszkań?\n– Och. Nie najlepiej. Nadal nie mam depozytów na dwa ostatnie i nie dokończyłam pozostałych. Teraz nikt nic nie kupi.\n– Tak, to problem. Nie znalazłaś nabywcy, frajera, tak jak ci wtedy mówiłam? Trudno. Nie powinnaś lekceważyć rynku, kiedy dochodzi do robienia różnych rzeczy dla zysku. Poczekajmy dzień, a na połowie światów Zewnętrznych pojawią się grupy przedsiębiorców, oferujących obywatelom Viotii gotówkę za ich własności i firmy. Będzie to znacznie poniżej wczorajszych cen rynkowych, ale oni myślą długookresowo. Kiedy Żywy Sen dopadnie Drugiego Śniącego, sprawy zaczną się stabilizować. Jeszcze dwadzieścia lat i wszystko wróci do normy, a ta własność będzie warta pięć razy więcej.\n– Jeśli sądzisz, że sytuacja się unormuje, czemu wyjeżdżasz?\n– Normalna jak na hagiokratyczne planety ze Strefy Wolnego Handlu, kochanie. Na której nie mam zamiaru spędzać reszty życia, wielkie dzięki. Chcę miłej demokracji liberalno‑rynkowej, a wraz z nią wszelkich okazji do nieporozumień i konfliktów. Gdzie mamy kłótnie, znajdziesz nas, prawników, oferujących pomoc. A pomoc oznacza masę pieniędzy. À propos: już przeniosłam moje konta gotówkowe na inne planety.\n– Jasne, kochanie. Banki bardzo chętnie mnie powitały. Nie ja pierwsza. Poza planetę wypływa dostatecznie dużo pieniędzy, by zgotować naszej ukochanej pani premier gospodarczy koszmar już dziś przed obiadem, o jutrze nie wspominając. Jedyna rzecz, o którą jeszcze się musi martwić, to o to, jak bolesna będzie utrata ciała, kiedy jej elektorat, uprzednio lojalny, dostanie ją w swoje łapy. Więc chcesz, żebym sprawdziła, czy uda mi się zbyć w twoim imieniu te mieszkania? Mam kilka kwaziinteligentnych programów finansowych, którym mogę powierzyć ten problem.\n– Hm, tak. Tak mi się wydaje.\n– Doskonale, więc zarezerwuję dla ciebie bilet.\n– Tak. Zrób to – powiedziała Araminta bez namysłu. Nie chciała wyjeżdżać, ale Cressidę trzeba było jakoś ugłaskać, a każda inna reakcja byłaby podejrzana. Och, Ozzie, jak mało czasu mi zabrało zostanie paranoiczną intrygantką.\n– Nie martw się – powiedziała Cressida. – Za dziesięć dni będziemy sączyć koktajle na tarasie basenu w La Cinal na Etinnie. To będzie zabawa, nowy start.\nRozmowa skończyła się, a Araminta, lekko oszołomiona, patrzyła na wykończony w połowie, pozbawiony ścianek działowych salon. Nie mogła uwierzyć, że ktoś może równie łatwo porzucić całe swoje dotychczasowe życie, nawet Cressida. Ale z drugiej strony, to była właśnie Cressida, szybciej myśląca i sprytniejsza od innych. Ona prawdopodobnie przeszła te wszystkie etapy – szoku, gniewu, oceny sytuacji, obliczeń i działania – w pierwszej godzinie po wydarzeniach. Araminta nadal brnęła przez pierwszy etap. Z pewnością nigdy nie rozważała, jak będzie wyglądało życie na Viotii, kiedy sprawy się ułożą. I oczywiście Cressida miała rację, będą od tej pory już zawsze częścią Strefy Wolnego Handlu. Chyba żeby interweniowali senat, flota, albo żeby mieszkańcy Viotii zorganizowali powstanie.\nAlbo jeśli Pustka nas pożre.\nBez względu na przyszłe rezultaty, Cressida miała rację co do jednego. Araminta nie mogła po prostu tu czekać i mieć nadzieję, że jej nie złapią. Zaczęła się zastanawiać nad politycznymi i gospodarczymi kosztami najazdu na planetę. Kleryk Konserwator Ethan i jego pomagier Phelim nie zrobiliby czegoś takiego, a potem po prostu siedzieli bezczynnie i mieli nadzieję, że wpadną na Drugiego Śniącego. Mieliby plan. I to dobry.\nAraminta zmusiła się do powstania na nogi. Nie wiedziała, co zrobi, ale nierobienie niczego nie wchodziło w rachubę.\nTrwało to dwie godziny plus pobyt w komorze medycznej statku, ale Troblum w końcu przestał się trząść. Kiedy wyszedł z komory, z trudem poczłapał parę metrów do swego wielkiego fotela. Zapadł się w tapicerkę, obawiając się nawrotu drżenia. Medyczny odczyt w egzowizji pokazywał mu, jak wiele leków krąży w jego krwiobiegu w tej właśnie chwili, pracując łącznie z jego biononiką, by zdławić zwierzęce reakcje ciała. Był przerażony.\nBył też dość zaskoczony, że nadal żyje. Wszystko, co pamiętał ze strzału z lasera neutronowego, to oślepiający błysk i hałas tak wielki, że raczej odczuł go kośćmi niż uszami. Jego biononika nadal naprawiała siatkówki oczu i uszy środkowe. To, że dotarł do śluzy statku, było rodzajem cudu – smartkor musiał dawać mu instrukcje, informując, jak ma poruszać każdą kończyną.\nAle był żywy i niemal bez szwanku. Smartkor wykorzystał czujniki, by śledzić kosmolot Kotki. Widział, jak odlatuje z willi, a potem znika. Jej systemy maskujące były równie dobre jak systemy Trobluma, jeśli nie lepsze. Nie czekał, by sprawdzić, jaki dobry jest statek Pauli, po prostu zamaskowany wystartował i wszedł w hipernapęd. Teraz siedział w zawieszeniu transwymiarowym, dziesięć lat świetlnych od Sholapuru.\n– Miałeś szczęście – zauważyła Catriona Saleeb.\nSpojrzał na jedyny ocalały obiekt z kolekcji. Układ procesorowy Mellanie Rescorai leżał na pomoście tam, gdzie go upuścił. Foksorowy futerał miał poczerniałe rogi, jego zarys wyraźnie rysował się na dłoni. Zamknął oczy i odwrócił głowę, chciał być pewien, że kiedy otworzy oczy, będzie patrzył na sufit. Wszystko przepadło. Cała kolekcja. Zniszczona własnoręcznie. Wszystkie unikatowe, ważne obiekty. Tak jakby osłabiono samą historię.\n– Drugi raz ci się nie uda – powiedziała Trisha Halgarth, nawijając na palec wskazujący pasmo włosów Catriony, kiedy ta umościła się przy przyjaciółce. – Jestem zaskoczona, że Kotka cię nie wykończyła.\n– Ja nie – odparła Catriona. – Ona będzie cię ścigać. Ma zamiar cię złapać. A wtedy umrzesz. To prawdopodobnie zajmie kilka lat.\n– Zamknij się! – ryknął. – Zamknij się. Wesprzyj mnie.\n– W porządku – powiedziała Catriona. Przytulała Trishę. – Nie jesteś bezpieczny, dopóki w okolicy kręci się Kotka.\n– A Paula jej nie odstrzeliła – powiedziała Trisha, nieco zaintrygowanym tonem. – Więc pozostają ci tylko dwie opcje.\n– Dwie? – zapytał.\n– Sam poleć za nią i skończ robotę.\n– Nie! To żadna opcja. Tylko Paula może to zrobić. Ona jest nadal jedyną osobą, której mogę ufać. Nie mogę uwierzyć, że ZAN jest taka niewiarygodna. To musi mieć źródło w wadach unisfery, którą jakaś frakcja może manipulować.\n– Przemyśl to – odparła poważnie Catriona. – Kotka jest sprzymierzona z Progresywistami. Dali jej wszystko, czego chciała, statek, broń, towarzystwo. I w jakiś sposób dowiedziała się, gdzie będziesz. Nie możesz ufać ZAN, już nie. Ja z pewnością nie ufam – dodała wyniośle.\n– To musi być unisfera – powiedział, bardziej do siebie niż do dziewcząt. – Przejęli moją wiadomość.\n– Co tylko pogarsza twoją pozycję – odparła Trisha. – To pozostawia opcję numer dwa. Uciekaj! Uciekaj daleko i szybko. Musimy dotrzeć do innej galaktyki. „Odkupienie Melanii” może to zrobić. Będziesz tam bezpieczny.\n– A jeśli Żywy Sen ma słuszność i Pustka pracuje dla nich? – zapytał. – A jeśli Kotka dostanie się do wewnątrz? A jeśli zdoła nią manipulować, tak jak to robił Stąpający po Wodzie?\nDziewczyny spojrzały po sobie. Obie wydęły usta.\n– Co sobie myślisz? – spytała Catriona.\n– Powinienem ich ostrzec – odparł Troblum. – Przynajmniej Paulę. Ona rozumie, jak to jest z Kotką. Paula wie, że trzeba ją zatrzymać. Paula nie zrezygnuje.\n– Więc zadzwoń do niej, a potem zwiewaj – doradziła Catriona.\nTroblum nic nie mógł na to poradzić, jego wzrok padł znowu na układ procesorowy Mellanie.\n– Przez nią moja kolekcja przepadła. Taka szkoda. – Samo myślenie o tym groziło ponownym szokiem fizycznym. Medyczne odczyty powróciły ku bursztynowym poziomom alarmowym. – To było wszystko, co kiedykolwiek posiadałem – łkał Troblum. Zaczął zwijać się w ciasny kłębek, ściśnięty brzuch przelewał mu się po udach. – Zgromadzenie tego wszystkiego zajęło mi wieki. Obiekty były ze mną bezpieczne, byłem ich strażnikiem. – Łkał tak bardzo, że słowa stały się niemal niezrozumiałe. – Były takie drogie, takie cenne. Pomogły ukształtować nas w to, czym jesteśmy, były częścią naszej ewolucji. Czemu nikt nigdy nie rozumiał, jakie te artefakty są ważne?\n– Troblum – zanuciła Tricia. – Biedny Troblum.\n– Są inne obiekty – zauważyła Catriona. – Pamiętasz, odwiedzałeś Smithsonian i naprawdę pozwolili ci dotknąć „Charybdy”. Kustosz była aż do tego stopnia pod wrażeniem twojej pracy konserwatorskiej. Wiedziała, że jesteście równi. Widzisz, tak wiele nadal pozostało. I to spuścizna na zawsze.\n– Nie, jeśli Kotka nadal żyje – powiedział. Sięgnął ręką, by wytrzeć z oczu wilgoć. – Jest niszczycielem. Jest śmiercią. Jest pustką: Pustka to ona.\n– Dzwoń do Pauli – powiedziała Tricia. – Zrób to.\n– Muszę wiedzieć – szepnął. – Muszę wiedzieć, że jesteśmy bezpieczni. Że jest martwa na dobre. Nie mogę żyć, myśląc, że mogłaby pojawić się za mną. Że wzięłaby mnie i... I...\n– Nigdy nie można tego przewidzieć.\n– Owszem, można.\nWypchnął się z fotela i poszedł na tył kabiny. Otworzyły się małe drzwi, przecisnął się przez nie. Równie mała schodnia poprowadziła go do prawej środkowej ładowni. Za mało miejsca, by stać, musiał przykucnąć i przygarbić ramiona. Bez względu na to, jak się wykręcał, jego znoszony togatur zawsze ocierał się o skradzione cargo. Niewielka przestrzeń była zapchana maszynerią, ułożoną przypadkowo na stosie, niczym skarb cybernetycznego smoka. Tysiąc trzysta siedemdziesiąt dwa elementy, przypomniał sobie Troblum. Nachmurzył się i podniósł pierwszy z nich. Rozmaitość zasilania hiperpola, pokrzywiony kawałek jakiejś substancji, która wydawała się na przemian kryształem i metalem. Wiedział, czemu służy każdy składnik, ale stosy nie miały struktury. Wszystko zostało wepchnięte przypadkowo, kiedy jego zarekwirowane boty łupiły replikatory stacji Progresywistów.\nMusiał więc tylko to wszystko złożyć, zaczynając od jednostek centralnych, i powoli, w odpowiednim porządku, stworzyć nową maszynę, a następnie zintegrować ją z istniejącym hipernapędem statku. Dostanie wtedy w pełni funkcjonalny statek z ultranapędem, całkowicie zdolny do rejsu do Andromedy, a nawet dalej.\n– Możesz to zrobić? – spytała Catriona. Wsadziła głowę przez luk, na twarzy miała wyraz powątpiewania.\n– To będzie działać – odpowiedział Troblum. – Teoretycznie.\nPod stosem nawet nie widział jednostek centralnych.\n– Potem co?\n– Będziemy mieli konkretną drogę ucieczki. Ale nadal zamierzam skontaktować się z Paulą.\n– Przez unisferę?\n– Nie. Przerażają mnie możliwości Progresywistów. To oni napuścili na mnie Kotkę. Następnym razem to będzie Marius czy ktoś inny, którego nie będą rozpraszały stare pretensje.\n– Więc jak się z nią skontaktujesz?\nTroblum podniósł węglowo czarny dwudziestościan, próbując go zaklasyfikować.\n– Pozostał jeszcze jeden człowiek, któremu bezgranicznie wierzę. Jest związany z Paulą, a przynajmniej był wtedy, podczas wojny. Powiem mu, co wiem o Progresywistach. Będzie mógł przekazać wiadomość Pauli. Może kiedy ZAN dowie się o roju, zatrzyma Progresywistów. Wtedy Kotka będzie sama. I wtedy Paula zdoła ją wykończyć.\n– Kto to jest? – spytała Catriona. – Komu ufasz?\n– Oscarowi Męczennikowi.\nDodano: 2012-09-12 10:20:40


OJ UW - tituszka\nNiedawno minęła 7. rocznica wybuchu wojny w Donbasie. Tragiczne wydarzenia na wschodzie Ukrainy z przełomu lat 2013 i 2014 znalazły odzwierciedlenie w kilku nowych wyrazach w języku polskim.\nPrzemiany polityczne rozpoczęły się 21 listopada 2013 roku, po tym, gdy ówczesny prezydent Ukrainy zrezygnował z podpisania umowy stowarzyszeniowej z Unią Europejską. Protesty gwałtownie przybrały na sile 1 grudnia 2013 roku, dzień po brutalnym spacyfikowaniu demonstracji na Placu Niepodległości w Kijowie (ukr. майдан Незалежності, trb. Majdan Nezałeżnosti) przez wyspecjalizowane jednostki policji. Ruch społeczny, który zawiązał się w ramach protestów, nazwany został – ze względu na proeuropejskie postawy i główne miejsce zrzeszeń – Euromajdanem. W polskiej publicystyce pojawiły się później okazjonalne odwołania do tej nazwy, gdy spekulowano, że któryś z masowych protestów może stać się polskim majdanem. Stronnictwa prorządowe z kolei, nazywają złośliwie takie protesty ciamajdanem.\nWspomniani kijowscy funkcjonariusze, którzy dokonali brutalnej interwencji, od nazwy swojej formacji byli określani berkutowcami. Wyspecjalizowana jednostka policji Berkut swoją nazwę zaś zawdzięczała orłowi przedniemu (ukr. беркут), którego wizerunek widniał na naszywkach jej mundurów. Po zmianie władzy i rozwiązaniu Berkutu część jego pracowników, w obawie przed poniesieniem konsekwencji za wcześniejsze działania, zbiegła do Rosji, gdzie utworzono z nich w 2014 roku jednostkę o takiej samej nazwie. W języku rosyjskim orzeł przedni jest określany tym samym słowem, co w języku ukraińskim.\nProtestanci musieli mierzyć się nie tylko z berkutowcami lub innymi oznakowanymi formacjami służb prewencji, ale także z tituszkami – bojówkarzami i chuliganami wynajętymi przez władze w celu stosowania przemocy wobec opozycjonistów. Wyraz tituszka jest eponimem – został utworzony od nazwy własnej. Wadym Tituszko wiosną 2013 roku na oczach policji pobił dwójkę dziennikarzy kojarzonych z opozycją, za co wcześniej dostał zapłatę. Zła sława Tituszki przyczyniła się do tego, że jego nazwisko stało się wyrazem pospolitym, służącym do określania takich najemników. Sam proceder najmowania tituszek zaczął się szacunkowo 10 lat przed omawianym zajściem i powstaniem nowego słowa, a Tituszko zadeklarował w lutym 2014 roku poparcie dla Euromajdanu i wyraził żal z powodu swoich wcześniejszych czynów. Zmiana postawy ekschuligana nie znalazła na razie odzwierciedlenia w leksyce – wyraz tituszka pojawiał się nadal, na przykład w kontekście niepokojów społecznych po wyborach na Białorusi w 2020 roku oraz w odniesieniu do interwecji sił porządkowych podczas demonstracji Strajku Kobiet w Polsce.\nPo tym, gdy protesty przerodziły się w rewolucję i obaliły władzę, w rejonach na wschodzie Ukrainy wzrosły nastroje separatystyczne. Kilka dni po ucieczce Wiktora Janukowycza do Rosji, w nocy z 26 na 27 lutego 2014 roku, zielone ludziki (ros. зелёные человечки) – żołnierze w zielonych mundurach, bez wyróżników wojskowych – zajęli budynki rządowe w Symferopolu na Krymie. Choć sam ich ubiór nie zdradzał przynależności, udział Federacji Rosyjskiej w inwazji był oczywisty i zaczęto mówić o wojnie hybrydowej. W rosyjskich mediach zielone ludziki były także nazywane, z nieukrywaną sympatią, uprzejmymi ludźmi (ros. вежливые люди).\nGdy sięgam pamięcią do tamtego okresu, na myśl przychodzi mi jeszcze jedno charakterystyczne neologiczne wyrażenie. W przeciwieństwie do poprzednich wymienionych, istniało już wcześniej i jest zapożyczeniem-kalką z angielskiego roadmap. Mowa o mapie drogowej.\nW eseju Reguła kciuka napisałem, że są zapożyczenia, które lubię i zapożyczenia, których nie lubię – mapa drogowa stanowczo zalicza się do tych drugich. Nie jestem w tym osamotniony – krytyka tej kalki pojawiła się już na przykład 10 lat temu w podcaście profesora Jerzego Podrackiego (O wyrażeniu "mapa drogowa"). Dlaczego wspominam o tym w kontekście wydarzeń na Ukrainie sprzed siedmiu lat? Bo choć mapa drogowa występowała wcześniej w tekstach ekonomicznych czy jako brukselizm w dokumentach prawnych, to podczas rewolucji na Ukrainie stała się wyrażeniem modnym, czy wręcz nadużywanym w mediach głównego nurtu. W okresie wzmożonej oglądalności serwisów informacyjnych reporterzy telewizyjni często używali tej kalki w programach na żywo, sprawozdaniach ze spotkania Radosława Sikorskiego, Franka-Waltera Steinmeiera oraz Wiktora Janukowycza (w prasie ślad tej okresowej mody można znaleźć w artykule Gazety Wyborczej Mapa drogowa dla Ukrainy...) oraz w relacjach z kolejnych spotkań dyplomatów.\nTrudność eleganckiego tłumaczenia w warunkach medialnej gorączki można zrozumieć, mówienie o mapie drogowej w kolejnych tygodniach było jednak często niefortunne i bardzo mnie mierziło. Odbiorcy nieraz rozumieli to wyrażenie dosłownie. Mapa drogowa wyjścia z konfliktu w Donbasie – to faktycznie bardziej przywodzi na myśl infrastrukturę drogową w kontekście dróg ewakuacji niż synonim harmonogramu.\npublikacja: 10.05.2021, 22.00, ostatnia aktualizacja: 10.05.2021, 22.01


Krzyżowanie LR - dziedziczenie cechy autoflow - Strona 9\nKrzyżowanie LR - dziedziczenie cechy autoflow\nWątek: Krzyżowanie LR - dziedziczenie cechy autoflow\n18-10-2019, 10:32 #81\nOrion pewnie zrobił selekcje i zrobił F2 albo S1. Nie wydaje mi się żeby Maroc od FS był zrobiony w ten sposób który opisujesz. Jeśli był krzyżowany z AF to na pewno potem zrobili backcrossa z Marokiem bez genu AF.\nAle mimo to ta cecha af jest jeszcze w roslinie jeśli- "Backcrossing nie ustabilizuje odmiany  jest to jedynie technika która może być używana do wzmocnienia lub stabilizacji określonej cechy ale nie wszystkich."\nŁącznie z hybrydą z AF?.\nOtrzymasz coś ale nie Pure Cultivar Ketama.\nAle mimo to,to co otrzymam będzie sezonówką prawda ? i następne pokolenie (krzyżując to co otrzymałem) również będzie tylko sezonówkami ?\n18-10-2019, 11:37 #82\nNo tak - ale...\nTo czy Ci wyjdą w 100% sezonówki, zależy od tego czym naprawdę jest ta odmiana.\nno i wchodzi jeszcze w grę niewiadomy dla mnie na pewno wpływ recesywnego allelu AF na termin kwitnienia części sztuk.\nZałożenie F1 miedzy normal a AF -> w wyniku tego otrzymasz miks w którym:\n1 na 4 rośliny będzie czystą sezonówka, 2 na 4 półautoflo i jedna AF.\nKrzyżujesz dalej sezonowe za sobą - ale nie wiesz czy nie mają w sobie allelu AF - dlatego w dalszych pokoleniach może to wyłazić z odmiany w postaci osobnika AF - cech recesywnych trudno się pozbyć z populacji.\nZałożenie Fx po miksie -> tu cholera wie czy pokażą się osobniki AF - powód tego jest wyżej - może mieć w sobie zaszyty nieujawniający się allel recesywny który po krzyżowaniu wyjdzie, a może nie.\nNie wiadomo na 100% czy jest to hybryda z klasycznym lowrideropochodnym AF - za dużo niewiadomych. Jeśli hybryda to które pokolenie - czy może odmiana otrzymana z hybrydy? Nikt nic nie wie - jakiś wczesny miks i tyle. Znaczy się ja nie wiem - a opisy w seedbankach traktuje mało poważnie zwykle z nich niewiele wynika - może prawdy trochę może nie.\nPytanie teraz czy jej wczesność wynika z bycia hybrydą F1 Z AF - Niby coraz bardziej wątpię w takie działanie AF na odmiany z którymi są skrzyżowane- ale kto wie może nie mam racji - jeśli by tak było to próby stabilizowania wczesnych odmian z takich miksów są zupełnie pozbawione sensu.\nps: Ile pokoleń selekcyjnych planujesz? z 5?\nBuchaj Ziom (26-10-2019),Zulisco (18-10-2019)\n26-10-2019, 15:07 #83\nA wiec jak mam rozmnozyc takie niasiona.Jesli mam tylko i wylacznie nasiona jakiejs hybrydy (semi auto) to w jaki sposob zrobic z nich znowu semi auto ? btw.czy dobrze rozumiem ze semi auto x af to nastepne pokolenie jest (50%semi auto i 50%af) ?\n28-10-2019, 08:07 #84\nA wiec jak mam rozmnozyc takie niasiona.Jesli mam tylko i wylacznie nasiona jakiejs hybrydy (semi auto) to w jaki sposob zrobic z nich znowu semi auto ?\nZakładając, że masz hybrydę F1 - jedyną drogą jej odtworzenia jest skrzyżowanie odmian wyjściowych. Nie da się inaczej.\nMożesz wyselekcjonować z tej odmiany sztuki pełno-sezonowe i na powrót je krzyżować z AF. Co będzie raczej trudne bo trudno się pozbyć recesywnego allelu - nie widać czy roślina ma czy nie - zachowuje sie jak sezonówka a jest w połowie AF... i co w tedy? Jak to odróżnisz.\n.....I tu pojawiają się znowu moje wątpliwości związane z pewnym doświadczeniem - czy to krzyżowanie z AF przyspiesza hybrydę I czy w ogóle ma sens - może doświadczenie na jednej odmianie jest co prawda malutkie ale wskazuje, że to raczej nie działa - Mogę oczywiście nie mieć racji.\nbtw.czy dobrze rozumiem ze semi auto x af to nastepne pokolenie jest (50%semi auto i 50%af) ?\nJeżeli to semi auto jest hybrydą F1 z AF to dokładnie tak po 50%. Czy odmiana zwana "semi" którą chcesz krzyżować jest hybrydą F1 nie wiem.\nNie wiem także czy wszystkie odmiany nazywane "semi" auto są hybrydami F1 między czymś a odmianą AF\nOstatnio edytowane przez sub23 ; 28-10-2019 o 09:40\nBuchaj Ziom (28-10-2019)\nMit wielokrotnego krzyżowania wstecznego\nPrzez sub w dziale Biblioteka\nOstatni post / autor: 11-07-2010, 18:38\nKołowanie tematu w Niemczech\nOstatni post / autor: 21-02-2008, 19:39\nPrzez Lewi w dziale Kanciapa\nOstatni post / autor: 10-01-2008, 21:02\nCECHY CHARAKTERYSTYCZNE łYSICZEK\nPrzez ejeden w dziale Śmietnik\nOstatni post / autor: 26-10-2007, 03:44\nPrzez Protektus w dziale OFF - uprawa\nOstatni post / autor: 16-05-2006, 09:52


Sierpień 2021 - Naprawdę...Nie Na Żarty\nPrzez paulina 17 sierpnia 2021 Kategorie: KsiążkiTagi: #book, #bookstagram, #bookstagrampl, #editiored, #najpiękniejszapamiątka, #penelopeward, #polkaczyta, #romans, #terazczytam, #vikeeland, erotyk1 komentarz do Najpiękniejsza pamiątka\nDuet Vi Keeland i Penelope to bardzo znany i lubiany na całym świecie team pisarski, jednak ja po raz pierwszy trafiłam na ich książkę – Najpiękniejsza pamiątka! Okazało się, że książka wciąga od pierwszych stron, a ja już wyszukuję kolejnych propozycji spod ich pióra. W książce spotykamy przygnębiona Hazel, która boryka się ze smutkamiRead more ⟶\nPrzez paulina 17 sierpnia 2021 17 sierpnia 2021 Kategorie: KsiążkiDodaj komentarz do Seria Montessori od Wydawnictwa Wilga\nDzisiaj niezwykle rozwijająca propozycja książkowa od Wydawnictwa Wilga zawierająca ćwiczenia i zadania Montessori. Chyba każdy spotkał się ze zwrotem metoda Montessori, jednak nadal w Polsce jest ona mało popularna. Metoda ta jest system wychowawczy dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym, który został stworzony przez włoską lekarkę Marię Montessori i który pomaga we wszechstronnym rozwoju dziecka.Read more ⟶\nPrzez paulina 13 sierpnia 2021 Kategorie: Książki, MacierzyństwoDodaj komentarz do Witaj przedszkole!\nDzisiaj mam dla Was dwie książki skierowane dla przedszkolaków: Witaj przedszkole! oraz Wiersze oraz zabawy logopedyczne. Obie propozycję skutecznie wspomogą rozwój małego dziecka i pomogą oswoić się z pierwszą wizytą w przedszkolu! Witaj przedszkole! Dla mnie zdecydowanie jedna z najlepszych propozycji dotyczącej pierwszej rozłąki z maluchem. Dziecko w przystępny sposób zrozumie czym jestRead more ⟶\nPrzez paulina 10 sierpnia 2021 Kategorie: Książki1 komentarz do O chirurgii inaczej\nO chirurgii inaczej – książka przedstawiająca wiele ciekawych historii z życia lekarzy i pacjentów. Wielkim plusem książki jest realność przedstawionych zdarzeń i lekkie pióro pisarza, notabene chirurga! Książka jest zbiorem krótkich anegdot z życia medycznego. Przedstawia wiele specyficznych a zarazem śmiesznych historyjek. Książkę przeczytałam w jeden wieczór, przez co mam mały niedosyt. Trochę spodziewałamRead more ⟶\nPrzez paulina 4 sierpnia 2021 Kategorie: InneDodaj komentarz do Przygody z nauką\nPrzygody z nauką od @harperkids_polska to seria skierowana dla dzieci, które chcą odkrywać ciekawostki chemiczne i fizyczne. Akademia mądrego dziecka- Przygody z nauką: woda i balon skierowana dla nieco starszych dzieci. Każda część zawiera 10 prostych doświadczeń, które możemy wykonać w domu, a tym samym zachęcić maluchy do odkrywania chemii i fizyki w codziennym życiu.Read more ⟶\nZobacz, co zrobiłeś to kolejna ciekawa propozycja Taniej Książki na wakacje. Książka niezamowicie trzyma w napięciu do ostatnich stron! Fabuła książki jest niezwykle ciekawa a zakończenie nieprzewidywalne. Dobre pióro Matthew Farrell sprawia, że książka jest po prostu nieodkładana! Zobacz, co zrobiłeś jest debiutem literackim Matthew Farrel, który skradł moje serce od pierwszej strony. AutorRead more ⟶


VigraFast - opinie, dawkowanie, cena - Igranie z seksualnością\nProblemy z potencją to najgorszy koszmar każdego mężczyzny. Niestety, zmaga się z nimi około 40% mężczyzn po 40 roku życia, ale nie jest wykluczone, że skala problemu jest większa – ze względu na wstydliwe pytanie zadanie w ankiecie odpowiedzi nie zawsze muszą być szczere. Optymizmu nie budzi również fakt, że coraz więcej młodych mężczyzn, tj. przed 30 rokiem życia, zmaga się z trudnością osiągnięcia wzwodu. Nie należy się jednak załamywać, tylko wziąć sprawy w swoje ręce i odzyskać niezawodną sprawność seksualną. I nie chodzi tu wcale o niebieską tabletkę, której czas dawno minął. Z pomocą w zapomnieniu o problemach z potencją przychodzi VigraFast.\nKluczem do skutecznego zwalczenia problemu z potencją jest poznanie jego przyczyny. A przyczyn takiego stanu rzeczy może być kilka – niska samoocena, negatywne nastawienie do kobiet, poważne problemy zdrowotne, czy nawet stres, używki, lub niezdrowy styl życia. Wiadomym jest fakt, że ludzie żyją coraz szybciej, doświadczają coraz więcej stresu, a większość dnia spędzają w pracy. W obliczu takich faktów zagrożenie problemem z osiągnięciem wzwodu nie wydaje się tak nierealne, prawda?\nSprawdź również: Vigrax – tabletki na potencję bez recepty\nWspomniany we wstępie VigraFast to suplement diety przeznaczony do walki i zapobiegania problemom z potencją. Składniki preparatu zostały dobrane tak, żeby nie było trzeba długo czekać na efekty jego działania. Nie dość, że efekty są szybko zauważalne, to jeszcze skład VigraFast bazuje na naturalnych składnikach, które nie odbiją się negatywnie na naszym zdrowiu. Na czym polega sekret działania tych kapsułek? Na specjalnej kombinacji odpowiednich proporcji następujących składników:\nKorzeń maca – jest to bogate źródło białka, które dostarcza naszemu organizmowi aminokwasów odpowiedzialnych za dopływ krwi do członka. Składnik ten zwiększa popęd płciowy u mężczyzn i ułatwia erekcję.\nBuzdyganek naziemny – roślina mająca zbawienny wpływ na męski organizm. Podnosi poziom testosteronu, wpływa na moc erekcji, zwiększa poziom libido.\nŻeń–szeń – składnik ten wpływa na ogólną lepszą kondycję – podnosi poziom energii, zwiększa witalność i poprawia krążenie. Dzięki jego działaniu w organizmie dochodzi do większego uwalniania tlenku azotu, który pomaga w rozkurczu naczyń krwionośnych, a dzięki temu umożliwia większy dopływ krwi do penisa.\nL – arginina – zwiększa wydolność organizmu i pomaga w dłuższym utrzymaniu erekcji. Dzięki temu składnikowi przepływ krwi w penisie odbywa się w szybszym tempie, co znacząco wpływa na poprawę erekcji.\nWyżej wymienione składniki w odpowiedniej kombinacji są dokładnie tym, czego potrzebuje organizm mężczyzny zmagającego się z problemami z erekcją. Składniki te swoim działaniem wzmacniają również erekcję u mężczyzny nie mającego żadnych problemów na tym podłożu, i zapobiegają powstaniu tych problemów – wykazują działanie prewencyjne u mężczyzn, którzy są aktywni seksualnie i nie chcą zobaczyć rozczarowania w oczach kobiety.\nDecydując się na VigraFast nie zaznasz wątpliwej przyjemności, jaką jest wizyta w aptece po rozwiązanie Twojego problemu. Mężczyźni często wstydzą się przyznać do problemów z potencją, traktują to jako temat tabu. Zamawiając VigraFast oszczędzisz sobie potencjalnie stresującej sytuacji, wystarczy złożyć zamówienie na stronie producenta, a później czekać tylko na dyskretnie zapakowaną paczkę, która swoim wyglądem nie będzie krzyczała „hej, mam problemy z potencją”! Należy jednak pamiętać, że trzeba skonsultować przyjmowanie tych tabletek z lekarzem w sytuacji, w której chorujesz na coś przewlekle.\nZ badań przeprowadzonych przez producenta wynika, że aż 96% mężczyzn jest zadowolonych z działania VigraFast, a pozostałe 4% jest raczej nie zadowolonych z działania preparatu, więc nie stawia tych kapsułek w całkowicie negatywnym świetle. Co jeszcze warto podkreślić, aż 44% badanych mężczyzn pierwsze efekty działania VigraFast zauważyło już po pierwszych 7 dniach zażywania preparatu. Najdłuższy czas oczekiwania na efekty, którego uświadczyło 2% badanych mężczyzn to powyżej 25 dniu, co i tak robi wrażenie. Regularnie zażywając VigraFast możemy być pewni swojej erekcji, która aż do finału będzie tak samo mocna.\nDodatkowym atutem zażywania tych kapsułek jest fakt, że nie trzeba pamiętać o ich zażyciu bezpośrednio przed stosunkiem. Kuracja VigraFast polega na codziennym przyjmowaniu dwóch tabletek – rano i wieczorem, co łatwo wchodzi w nawyk. Takie dawkowanie nie powinno nikomu przysporzyć problemów. Celowo użyte zostało w tym zdaniu słowo kuracja – bowiem VigraFast rozwiązuje nasz problem, a nie chwilowo go kamufluje. Jedno opakowanie tabletek na potencję zawiera 60 kapsułek i wystarczy na miesiąc zażywania. Jaka jest cena VigraFast? Jeżeli chcesz poznać koszt miesięcznej kuracji, to sprawdź ofertę na stronie producenta, która da Ci również możliwość odebrania jednego bezpłatnego opakowania. Pamiętaj, jeżeli zastanawiasz się gdzie kupić VigraFast, rób to zawsze za pośrednictwem strony producenta, która da Ci gwarancję oryginalności produktu.\nOpinie o VigraFast mówią same za siebie, mężczyźni są zadowoleni z działania tych tabletek. Jeżeli chcesz przekonać się, czy dołączysz do ich grona nie zwlekaj dłużej i zamów VigraFast już dziś, żebyś jak najszybciej mógł się cieszyć bogatym życiem seksualnym.