Archiwum Historii Mówionej - Jerzy Ryszard Niżnikowski\nJerzy Ryszard Niżnikowski 1929\nNazywam się Jerzy Ryszard Niżnikowski, [urodziłem się] 1 lipca 1929 roku w Warszawie.Stopień wojskowy miałem – starszy strzelec. Przez okres całej okupacji byłem w harcerstwie, w Szarych Szeregach, na Pradze, od samego początku. Najpierw żeśmy się organizowali, a później przystępowaliśmy już do działań propagandowych: pisanie na ścianach, akcja „Wawer”, coraz szerszy kolportaż; potem wywiad, dywersja.\nWybucha wojna, wrzesień 1939 roku. Jest pan młodym chłopcem. Jak pan to zapamiętał?\nZapamiętałem przede wszystkim [nadawane] przez radio ogłoszenia: „Nadchodzi, nadchodzi…” i tak dalej – alarm i pierwsze bombardowanie. Nie wiem, którego dnia to się odbyło, ale na początku września. Bardzo przerażony byłem. W domu, w którym mieszkałem, to ściany chodziły i przerażenie ogarniało. Dalej to już było o tyle prostsze, że ojciec, który był pracownikiem Kierownictwa Zaopatrzenia Saperów (był ekonomistą i oficerem, choć nie zawodowym), dostał polecenie ewakuacji na Wschód, i żeśmy wyjechali w Lubelskie. Po kilku dniach, ojciec dostał polecenie wyjazdu dalej, do Równego. Mama moja odmówiła i wróciliśmy z dwiema siostrami do Warszawy. Tak że wróciłem po kapitulacji Warszawy.\nJakie były losy pańskiego ojca, bo myślę dostał się pod okupację sowiecką, tak?\nNie, nie dostał się. Ewakuowali się do Rumunii, był internowany i w obozach najróżniejszych przeżył do końca wojny.\nProszę opowiedzieć pańskie dzieje w okresie okupacji.\nPo powrocie do Warszawy (a wróciłem na początku października albo pod koniec września 1939 roku) skontaktowałem się z kolegami z drużyny harcerskiej, do której chodziłem w szkole. Pierwsze uderzenie, że trzeba ewakuować nasz sprzęt harcerski do mieszkań. Istnieje zagrożenie, co się z resztą sprawdziło, że Niemcy zajmą budynek. Chodziłem do szkoły powszechnej nr 15 na ulicy Kawęczyńskiej. Sprzęt żeśmy wynosili, było ileś namiotów harcerskich. Potem sprzęt nam się bardzo przydał w czasie okupacji. To były początki, już w październiku 1939 roku. Potem całą zimę żeśmy się zastanawiali, co z sobą zrobić, przede wszystkim kontakty… Duszą naszą był drużynowy, nazywał się Mieczysław Słoń, pseudonim „Jurand”. On nas organizował. Już w 1940 roku, w kwietniu, w maju, zorganizował coś, co się nazywało oficjalnie półkolonie, a w rzeczywistości to był obóz harcerski, jaki żeśmy zrobili w parku Skaryszewskiego. Park Skaryszewskiego (czy Paderewskiego – jak kto woli) był zamknięty dla publiczności, tam siedzieli Niemcy, ale poprzez RGO poprzednie, to znaczy Radę Główną Opiekuńczą, udało się załatwić działki. Taki był cel, nawiasem mówiąc: jakieś jarzynki, jakieś cebulki, nie cebulki, pomidorki, sadzenie, a zupełnie co innego żeśmy robili. Park Paderewskiego był miejscem, gdzie armia polska prowadziła działania przeciwko Niemcom. Stąd dużo było wojska i w momencie kapitulacji została broń zakopana. Oprócz normalnych, harcerskich szkoleń, naszym celem było wykrycie i odkopanie [tej broni]. Z sukcesem, żeśmy wykopali mnóstwo broni, nawet działa żeśmy znaleźli w jeziorkach czy w stawach. Nie wiem, co się z nimi stało. Natomiast karabiny, granaty, pistolety, to najbardziej nas interesowało. Żeśmy je później konserwowali. Pierwszy kontakt z prawdziwą konspiracją, ze Służbą Zwycięstwu Polsce – jak żeśmy zaprezentowali, co my mamy, to kontakty były już coraz bardziej żywe. Taką samą robotę, jak myśmy robili, to robili też w Zoo uczniowie gimnazjum Władysława IV (z ulicy Zygmuntowskiej, dzisiaj Solidarności). Zoo było zlikwidowane, wystrzelali zwierzynę, ale tam też armia polska stała, i to samo wykopywali i konserwowali. To są już pierwsze zmagania, trochę na etapie, może nie tyle dywersji, ile gromadzenia broni. Byliśmy bardzo dumni z tego, żeśmy mogli ileś pistoletów, granatów i tak dalej, którymi się nie bardzo umieliśmy posługiwać, [przekazać].\nTo wstyd powiedzieć – dziesięć z groszami. Byłem jednym z najmłodszych, a właściwie w ogóle najmłodszy, stąd tylko byłem od tego, żeby mnie gdzieś wysłać, żeby załatwić coś i tak dalej. Za to bardzo rzadko pozwalali mnie nocować w parku, w namiotach, a to była największa frajda. To są początki, a potem zimą w 1940 roku już zaczęły się akcje tak zwane „Wawer”.\nWyglądało to, nie tyle powiem po łobuzersku, ale trochę po amatorsku. Mianowicie, żeśmy pisali na murach, na ścianach, kredą. To się wydaje dzisiaj śmieszne, ale wtedy to było przedsięwzięciem pisanie haseł: „Polska walczy”, „Polska zwycięży”, „Wawer”. Dla młodego pokolenia może być mało znane to, iż w Wawrze Niemcy dokonali egzekucji. Dlatego ta akcja nazywała się „Wawer”. To były pierwsze lata. Później kontakty z ZWZ, przechodziliśmy z inicjatywy starszych (wojska) najróżniejsze szkolenia wojskowe: strzeleckie, podoficerskie i tak dalej. Ale żeśmy się kuli! Uczyli wszystkich tajników wojskowości. Potem, to jest moment wybuchu wojny niemiecko – sowieckiej, polecili nam kontrolować przejazdy transportowe niemieckie, które szły na Wschód. Naszym rejonem była ulica Radzymińska (bo stamtąd wychodziła [trasa] na Radzymin i Wyszków), [zadaniem] notowanie wszystkich samochodów wojskowych, które tamtędy jeżdżą. Przyznam się, nikt nie wiedział, co z tym zrobić, bo samochód to samochód, ale jeszcze trzeba było wiedzieć, co w tym samochodzie jest, a one były kryte. Tutaj myśmy mieli trochę pomysłów i nawet potem żeśmy byli chwaleni za to. W końcu żeśmy doszli do wniosku, że każdy samochód jest oznakowany nie tylko numerem, ale również znaczkami. To lew, to gołąb, to jakiś ptak, to jakiś zwierzak. Wykombinowaliśmy sobie, to znaczy trochę nam podpowiedzieli, że to są dywizje niemieckie tak oznakowane. No, to prosta rzecz! Rysowało się szachownicę i mówiło: „Sto samochodów ciężarowych w godzinach takich i takich przejechało”. Od razu były ruchy. Okazało się, że to były dywizje z Tyrolu, z Bawarii, czy skądś. Gorzej, że trzeba było patrolować przez całą dobę. Godzina policyjna i tak dalej. Ale też się znalazły sposoby. Żeśmy gdzieś na klatkach czatowali i liczyli. Nie powiem, że była wielka dokładność, bo pod plandeką co jest, to nie wiadomo, ale jak leciało dwadzieścia, trzydzieści samochodów takich samych, to można się tylko domyślać, że tam było uzbrojenie czy jakieś inne historie. Ta akcja nazywała się „Vis”. To było ważne. Potem to już się zaczęły ćwiczenia polowe i początek dywersji.\nCo pańska matka na to wszystko?\nMatka… Miałem jeszcze dwie siostry, które również były w konspiracji. W tej samej, razem. Matka więc brała w tym udział. To się tragicznie skończyło, ale taka była potrzeba. To jest cały dom młodzieży. Tym bardziej, żeśmy wszyscy chodzili do szkoły, do gimnazjum. Najstarsza siostra zrobiła maturę (obie zrobiły maturę za okupacji, ale starsza wcześniej), była na trzecim, czy czwartym roku medycyny. Pole działalności powiększyło się jeszcze o służbę zdrowia czy konkretnie o sanitariat.\nProszę kontynuować opowieść o pańskich losach. Tragicznie się to dla pańskiej rodziny skończyło?\nTo są lata już późniejsze, rok 1942. Moi koledzy... Kim byli moi koledzy? Przede wszystkim uczniami szkół oraz gimnazjum Władysława IV. Jacy to byli koledzy? To ci, którzy później zasilili Batalion „Parasol” i Batalion „Zośka”. Jeden z naszych przedwojennych kolegów, Józef Szczepański, pseudonim „Ziutek”, z „Parasola”, i mój serdeczny przyjaciel, Justyn Zygmunt Ignatowicz, pseudonim „Figa”, mieli pewną akcję na ulicy Długiej. To się odbyło 12 kwietnia 1944 roku. Przyszło gestapo ich aresztować. Ktoś wydał. Nastąpiło starcie zbrojne, w rezultacie „Figę” zabili, a „Ziutek” uciekł. To było na pierwszym piętrze, rzucił granat, wyskoczył przez balkon (w nocy naturalnie to się działo) i uciekł. Na nieszczęście zostawił marynarkę, a w marynarce był notes z telefonami. Między innymi był [w nim zapisany] nasz domowy telefon. Dwa dni później przyszli Niemcy, gestapo, i nas aresztowali – wszystkich, cały dom, całe moje mieszkanie, dwanaście osób. Oprócz tego zaaresztowali kilka innych lokali, mieszkań, między innymi dyrektora gimnazjum Władysława IV – Usarka. Tragicznie, dlatego że wszystkich wywieźli na Szucha, a potem na Pawiak. Kobiety wywieźli z Pawiaka do obozu koncentracyjnego w Ravensbrück, mężczyzn do Stutthofu. Całe nieszczęście na tym polega, że spośród naszych koleżanek dziesięć zostało rozstrzelanych na Pawiaku 18. maja. W tej całej grupie i ja byłem aresztowany, ale [miałem] trochę szczęścia i trochę pomysłów. Po prostu mnie Niemcy zwolnili i dopiero się zaczęła cała akcja ochrony alarmu, jak wyszedłem. Skuteczna, bo więcej już nikt nie został aresztowany, ale straciłem kontakt z „Zośką”, a byłem w „Zośce”. Po prostu zostałem przeniesiony do Komendy Głównej Armii Krajowej, żeby było śmieszniej wbrew mojej woli, bo byłem zżyty z kolegami. Na dobre może to wyszło, bo wszyscy z Pragi zginęli potem co do sztuki. „Ziutek”, czyli Józef Szczepański, przeszedł zaś do historii „Parasola”, dlatego że piosenkę „Pałacyk Michla, Żytnia, Wola...” nie kto inny tylko on wymyślił. Taki to był wierszokleta, bardzo miły i serdeczny człowiek, chłopak żywy. Ale tak mu się przytrafiło… Jedno zawsze pytanie nurtowało: „Kto jego wydał na Długiej 10 mieszkania 12?”. Po iluś latach, może cztery lata temu, doszedłem, ale o tym to nie będę mówił.\nJak się pańskie losy dalej potoczyły?\nZostałem sam z bagażem trzech najbliższych mi osób na Pawiaku. Musiałem dawać im paczki, nie mając żadnego zaplecza finansowego. Nikogo nie miałem, bo ojciec siedział w obozie w Rumunii. Byłem sam. Trochę pomocy miałem koleżeńskiej, a jeszcze do szkoły chodziłem, do gimnazjum. Obowiązki, jakie na mnie nowa władza konspiracyjna [nałożyła], polegały na tym, że tylko latałem i meldunki tudzież rozkazy nosiłem. Przełożonym moim był kapitan czy major później, Leonard Zbyszyński. Miał pseudonimy: „Feliks”, „Lalek” i „Julian”. Był przełożonym oddziału, który w kontrwywiadzie nosił kryptonim „993G” albo „E” albo „I”. Potem to był Referat Łączności, a w czasie Powstania [...] tworzył drugi rzut Komendy Głównej AK. Mogę tylko to powiedzieć o pierwszych dniach Powstania. Takie były moje losy związane później wyłącznie z tym oddziałem.\nJakieś akcje specjalne?\nAkcji to myśmy jako kontrwywiad może nie mieli, ale żeśmy brali udział. Z różnych względów, jakich właściwie, to lepiej może nie mówić, bo nie warto komuś krwi psuć. Jeszcze stare rzeczy, szpiclów, gestapowców, dalej się szukało, bo oni byli. Rozpoczęliśmy Powstanie 1 sierpnia na ulicy Marszałkowskiej. Koło kina „Polonia” żeśmy mieli lokal konspiracyjny. Naszym miejscem miał być Cmentarz Ewangelicki i Batalion „Pięść”. Tam się wszyscy zbierali z kontrwywiadu. W ostatniej chwili jednak, a właściwie mówię, że miałem okres strasznie gorący, odwołano naszą zbiórkę. Mieliśmy zostać na starych miejscach. Tamci poszli, byli w Batalionie „Pięść”. To jest oddział, który się kiedyś nazywał „993W”. Myśmy zostali w Śródmieściu i podjęliśmy działanie, już nie będę mówił jakie. Gdzieś około 12 sierpnia przerzucili nas ze Śródmieścia Południowego na drugą stronę Alej Jerozolimskich, na ulicę Boduena, bo tam była właśnie Komenda Główna. Komenda Okręgu mieściła się w PKO. Żeśmy zajęli kwaterę na ulicy Widok 10 (dom istnieje), na drugim piętrze. To był rejon penetrowany, a właściwie obsadzony przez Batalion „Kiliński” i trochę związków było z Batalionem „Kiliński”. Jak trzydziestu czy iluś chłopów przyjdzie dobrze uzbrojonych, to się wszystko rzuca w oczy, bo nieźle byli uzbrojeni jak na warunki powstańcze. Współpraca z „Kilińskim” siłą rzeczy musiała nastąpić wcześniej czy później. Wyglądała w ten sposób, że były pewne akcje, w których im pomagaliśmy, z racji chociażby uzbrojenia i tak było przez cały wrzesień. Z głównych [akcji], to było zdobycie PAST-y, ale przede wszystkim zajęcie Alej Jerozolimskich od strony parzystej, od mniej więcej Café Cristal (obecnie to jest Orbis) do barykady. Miejsce, gdzie obecnie stoi Smyk, żeśmy zajęli, wskoczyliśmy [tam] z wielkim namaszczeniem, a w BGK stali Niemcy i była wentylatornia, która spaliny z linii średnicowej wyrzucała na zewnątrz, a więc było zejście do tunelu. Żeśmy wejście zlokalizowali. Wielki strach, bo ciemno i hałaśliwie było, ale to była wywiadowcza robota, bo był dostęp do Dworca Głównego i do BGK, gdzie stali Niemcy. Było rozważane przez Komendę Główną, żeby tam jakiś desant zrobić, ale całe szczęście, że to nie miało miejsca.\nNiemcy patrolowali tunel?\nNie, było tak ciemno i hałaśliwie. Dlaczego hałaśliwie? To jest tunel, gdzie każde stąpnięcie, to grzmoty, szkła, nie wiadomo co. I strach piekielny – bo nic [nie widać], ciemno, przecież latarki nie zapali, nic nie ma. Myślę, że Niemcy się bali tak samo jak i my. Oni siedzieli na dworcu, słychać było ich głosy, ale nie jakieś rozmowy, bo to za daleko było. Druga rzecz to zdobycie PAST-y. Też żeśmy brali udział.\nNiech pan opowie o zdobyciu PAST-y.\nTo jest incydentalne dla nas osobiście. Poszło nas trzech czy czterech pomóc tylko. Jak zwykle dużo żołnierzy, dużo gadaniny, dużo innych rzeczy, a później wyciągnęli jakąś motopompę i zaczęli ją podpalać. Skończyło się na tym, żeśmy wyszli. Zdobywanie PAST-y trwało po pierwsze kilka dni, po drugie [odbywało się] kilka razy. Mówię o ostatnim efekcie. Skończyło się na tym, że zajęli, wyciągnęli Niemców. Duża akcja, bardzo boląca dla nas, bo żeśmy straty ponieśli. W dniu 7 września było natarcie, po upadku Starówki. Zwrócili się do nas z Batalionu „Kiliński”, żebyśmy wzięli udział w obronie Śródmieścia od strony Powiśla. Niemcy zajęli Powiśle i zaczęli atakować od Nowego Światu. Żeśmy poszli na ulicę Górskiego. To jest ślepa ulica obecnie, kończyła się szkołą, w której siedziała 3. kompania Batalionu „Kiliński”, ale [szkoła] została zbombardowana i nikogo już nie było, żadnego żołnierza. Na Poczcie Głównej (obecnie bank) była 2. kompania – też nikogo nie było. Nas poszło może ze trzydziestu chłopców, właśnie z kontrwywiadu. Dowodził nami mój kolega i przyjaciel jeszcze z czasów przedwojennych, podporucznik Teodor Kaznowski. Tam żeśmy byli chyba trzy czy cztery dni bez żadnej pomocy. To było duże natarcie niemieckie – Dirlewangera. [Mówiąc o] pomocy, to mam na myśli siłę żywą i do tego jeszcze z uzbrojeniem. Trochę nam pomagali ze Starówki żołnierze „Sosny”, którzy byli na ulicy Wareckiej. Dziwna rzecz, na ulicy Chmielnej był oddział Tajnych Zakładów Wydawniczych. Byli dobrze uzbrojeni i były różne walki. Zeszło się chyba ze trzy czy cztery dni. Sporo naszych zginęło, rannych zostało.\nTo był pana pierwszy kontakt bojowy z Niemcami?\nByło może ich więcej, ale to incydenty były, te albo szpiegowskie. To się po prostu już zapomina. Przede wszystkim wziąłem Niemca do niewoli. To jest dla mnie duża satysfakcja. Właśnie na ulicy Górskiego żeśmy stali w gruzach (jest morze gruzów, jak fale wyglądają, noc jest i do tego ogień, dym – to takie wrażenie robi) i w pewnym momencie od strony Świętokrzyskiej, od Wareckiej, idzie człowiek. Świeci latarką i krzyczy coś. Jak podchodzi do nas, to krzyczy po niemiecku: Vierte Kompanie! Vierte Kompanie! Jeden kolega, Zbyszyński, zaczął po niemiecku odpowiadać. Ten idzie do nas – Kameraden! Doszedł do nas na odległość dziesięciu metrów, wtedy hasło: Hände hoch, („Ręce do góry!”) i rzucam się do niego, żeby go rozbroić.\nCo się miałem bać, jak tamten pod pistoletem maszynowym jest. Ktoś musi to robić.\nIle lat pan miał wtedy?\nPiętnaście. Co się okazuje, nie wytrzymał, puścił serię i trafił Niemca w kolano. [Niemiec] mówi, że granat ma w ręku. Nie miał granatu, tylko latarkę. Żeśmy mu krzywdę zrobili, jak runął, wpadłem jeszcze jak dynamo, ale miałem pistolet. [...] Wiem tylko, że na imię miał Kurt, żeśmy go od razu rozpytali. Był z Strafkompanie czyli karnej kompanii. Mówił, ale czy to prawda nie wiem, że był w obozie koncentracyjnym. Niemcy ich wysłali tutaj na front, do Powstania Warszawskiego, żeby odkupili swoje winy za Vaterland.\nZ tym Niemcem? Żeśmy go przekazali, ale powiem szczerze, że przed końcem Powstania miałem satysfakcję z tego, że kolega prowadził Niemców i jego prowadził. Kulał, ale szedł jakoś. Poznał mnie ten Niemiec i do mnie macha ręką. Podszedłem, [pytam kolegę], jak się spisuje, a on mówi: „Bardzo fajny chłop. Jak nas na Kruczej zasypali, to mnie odkopał. Był wartownikiem i odkopał nas”. Potem nie chciał iść do Niemców, powiedział, że pójdzie z nami do niewoli. Ale to byłoby wbrew konwencji, poza tym nie wiadomo czy nie szpicel. Odprowadzili go i dalej już nie wiem, co się z nim stało. Takie losy.\nProszę powiedzieć, jak pan był uzbrojony. W ogóle, jak wyglądała sprawa broni od 1 sierpnia począwszy, jak żeście się zebrali, bo oddziały strasznie narzekały.\nTak, ale myśmy mieli trochę [broni]. Nie powiem, żeśmy byli bogato wyposażeni, ale było kilka pistoletów maszynowych, jedna pepesza rosyjska, chyba dwa Steny, były szmajsery niemieckie, Bergman był. Była też i broń krótka, mam na myśli Visy, czy jakieś inne rzeczy. Nosić broń, pistolety, to mnie nigdy ani nie imponowało, nie chciałem. Dlatego że to jest ciężkie i nie ma jak nosić. To nie były czasy, że do kabury wsadził, bo kabury nie ma. To się za pasem nosiło, na sznurkach, na smyczach, jak myśmy mówili. To nie jest wygodna rzecz. Zresztą broń jeszcze lubi strzelać i czasami nie tam gdzie trzeba. Najlepiej mi pasował granat.\nJakie pan granaty nosił?\nMiałem fajne granaty angielskie, malutkie (duże jajo) i kolorowe były. To pamiętam. W kieszeni leżał, jak trzeba było, to mogłem go użyć. Potem pistolet już miałem pamiątkowy… i tak do końca Powstania.\nNiech pan opowie historię pistoletu zdobytego na Niemcu. W ogóle, jak się pańskie losy z tą bronią potoczyły?\nTo muszę mówić o czym innym, nie o broni, ale powiem. Przed wyjściem do niewoli, a wyszliśmy 4 października, byłem w Komendzie Głównej, w osłonie. Mój przełożony, plutonowy Henryk Grocki, pseudonim „Henryk”, kazał mnie przynieść w nocy coś w postaci naczynia, kocioł do prania, coś takiego, bo dołujemy dokumenty Komendy Głównej. Przepraszam, mówię żargonem – zakopujemy. Zaniosłem to do piwnicy. W piwnicy był miał węglowy. Trzech nas było. Były ciągle jakieś nieporozumienia. Przecież to ciemno, latarek nie było, była świeczka cienka jak słomka i ciągle wypadała, i ciągle jeden drugiemu ubliżał, bo nie wiedział, co robi. Żeśmy wykopali (oni zresztą wykopali, ja się nie przyznaję do tego) dół. Przyniosłem kocioł i w kotle żeśmy zakopali. Wsadziliśmy [tam] dokumenty naszego wydziału, kontrwywiadu. To był główny cel, ale nie tylko. Przede wszystkim rozkaz przyszedł z Komendy Głównej, że dokumenty Komendy Głównej też trzeba zakopać. Były dwie paczki i trzecią żeśmy zakopali. Jak żeśmy zakopywali, wtedy wyszła propozycja (albo nie propozycja, bo już nie wiem, jak było), że broń też schowamy. Po cholerę nam broń? Miałem dwa pistolety – jeden to właśnie ten, a drugi to Vis. Vis był ciężki, w ładnej kaburze, to wsadzili go do paczki z pokrywą. Zalało się jakimś szmalcem, nie szmalcem, towotem, czy czymś takim śmierdzącym. Ale jak się potem okazało, tego pistoletu nie wsadzili i całe szczęście. Dlaczego szczęście? Bo pistolet, jak żeśmy odkopywali, a odkopywaliśmy rok temu…\nDlaczego dopiero rok temu?\nKtoś musiał powiedzieć, że to tam jest.\nSześćdziesiąt lat leżało?\nKrócej leżą dokumenty królowej brytyjskiej, bo pięćdziesiąt lat.\nTak. [...] W 1992 roku, z kolegami, bo jeszcze żyli, mówimy: „Może puścić parę, że tam są dokumenty?”. – „Co ty? Mało to kłopotów żeśmy mieli?”. Po wojnie niektórzy byli przecież aresztowani przez Urząd Bezpieczeństwa i z wyrokami siedzieli. „Nie! Nie warto!”. W 1992 roku napisałem jednak raport o ukryciu. Ponieważ mam wykształcenie techniczne, to wyciągnąłem z Archiwum Miasta Stołecznego Warszawy plany budynku, gdzie to było. Budynek już nie istniał po wojnie. To było przy gmachu PAST-y. Wyciągnąłem, przestudiowałem i z pamięci narysowałem. Pokazałem, w którym miejscu i problem dopiero się od tego momentu zaczął. Komu to złożyć? Nie wiedziałem komu. Najpierw złożyłem temu, który dał mi materiały budowlane, czyli plan zagospodarowania tego rejonu z 1936 roku. Potem komu? Historykowi jakiemuś. Zaniosłem do doktora Kunerta. Cały zestaw ich był w Muzeum Niepodległości, w Cytadeli: pan Chmielarz, pan Karpiński i inni. Zaniosłem, to mnie nawet pokwitowali. Przecież nie zaniosę na policję. [...] I na tym się skończyło – nic nie było. [...] [W końcu] zadzwonił do mnie historyk z Archiwum Akt Nowych, ponieważ dałem swój adres i telefon. Pierwsze pytanie: „Czy to pan Niżnikowski?”. – „Tak”. – „To pan żyje?”. – „Żyję”. – „Myśmy tu pański raport znaleźli. Chcemy wrócić do tej sprawy”. Zawiadomił (to już jest jego sprawa, nie wiem, jak to się odbyło) we Wrocławiu wydawnictwo i tamci się tym zainteresowali. Zawiadomili mnie i odkopali. Rezultat – stoję z tym pistoletem, już odkopanym. Włożyłem go i wyjąłem. [Teraz] jest w Muzeum Powstania na ulicy Towarowej, jestem dumny z tego powodu. [...] Ale mnie interesowały dokumenty. Dokumentów nie znaleziono, ale za to znaleziono ślady, że dokumenty były. Jakaś kobieta przyszła do nas w czasie kopania i wydała rozkaz. (Jakaś kapitan czy ktoś – myśmy nazywali je ciotkami, bo one miały tylko ciągłe pretensje do nas, że czegoś nie ma; przynieś to, przynieś tamto i tak dalej.) Rozkaz dają: „Zakopać paczkę”. Już wszystko jest zakopane, więc już nie ma co, przecież brudni jesteśmy, idziemy rano, za dwie godziny do niewoli. Przyniosła paczkę wielkości pudełka butów i mówi: „To bardzo ważne dokumenty. Zakopać”. Jak to wszystko [już] zakopane! No dobra, dobra… Jeden nerwowy nasz kolega, nazywał się Moranowicz (mówię już dzisiaj nazwisko, bo nie żyje), jak wyszła, łopatą w to przyłożył. Mówi: „To cholera! Myśli, że to tak łatwo dół wykopać, miał węglowy odwalić, potem zamaskować”. Uderzył łopatą, a tam coś zabrzęczało. Jak zabrzęczało, to drugi raz przyłożył. Rozwalił paczkę, a tam filiżanki były. No, co za dużo, to niezdrowo. Rozwaliliśmy, ale jak żeśmy [teraz] odkopywali, to żeśmy skorupki znaleźli.\nMówi pan, że dokumentów nie było?\nCzyli ktoś kiedyś był tam pierwszy i odkopał.\nTak, domyślamy się kto. Myśmy z oddziału, z kontrwywiadu, po raz pierwszy spotkali się dopiero w 1973 roku. Dowodził nami, bo o tym żeśmy nie mówili, architekt, cichociemny, „Agaton” Stanisław Jankowski. Na pewno znany. On był naszym dowódcą. Zastępcą jego był podporucznik Bałk, obecnie generał, pseudonim „Kubuś”. Ale Bałka dopiero niedawno poznałem, to znaczy, spotkałem się z nim. Natomiast z Jankowskim właśnie wtedy żeśmy się spotkali i opowiadał nam taką historię. To był człowiek bardzo zasłużony dla Warszawy, architekt, trasę W-Z budował i opowiadał na tym spotkaniu różne historyjki. Między innymi [powiedział], że w nocy [...] dzwoni do niego telefon, on zaspany podnosi słuchawkę, odzywa się kobieta i mówi: „Czy to pan Jankowski?” – „Tak”. – „Będzie rozmawiał z panem minister Moczar”. Uznał to za głupi dowcip i odłożył słuchawkę. Za chwilę drugi telefon: „Mówi Moczar. Proszę wyjść, samochód stoi na dole, i przyjechać do mnie”. To wtedy nie było żartów. Przyjechał, kierowca go zawiózł i [Moczar] po pogawędce wręczył mu: „Odkopaliśmy dokumenty Armii Krajowej i bezspornie [wśród] tych dokumentów, które znaleźliśmy, jest pańska własność. Może się mylę, ale to jest rękopis opery Moniuszki «Straszny Dwór» i panu [to] zwracam”.Każdy [tę sytuację] inaczej odbiera. My, którzy chowaliśmy dokumenty, odebraliśmy to w ten sposób, że teraz wiemy, kto sypnął. Bo skąd by Moczar wiedział? To niesprawiedliwe, ale było. Tym bardziej się nie trzeba tym interesować. Taka tego geneza. Potem, jak już zacząłem się sprawą więcej interesować, to się okazało, że w kilku miejscach były dokumenty zakopane. „Andrzejewski” mówił, że były zakopane na ulicy Pięknej, przed wejściem. Pokazał mnie, ale to nie było zakopane, tylko wsadzili dokumenty do studzienki telefonicznej. Mówi: „Tam to pewnie wyciągnęli”. I co więcej mówi: „Jak siedziałem po wojnie w 2. Korpusie czy w Anglii, to w dokumentach, w tych papierach, była moja kenkarta” – czyli dowód osobisty niemiecki – „żonie Czerwony Krzyż oddał dowód”. Miał dwa dowody, fałszywego nie oddali, ale prawdziwy oddali. Wszystko jest więc możliwe. Po konfrontacji z nimi doszedłem do wniosku, że jest kilka miejsc, więc nie wszystko stracone. Dalej to już nie wiem, co myśleć. Ci, którzy odkopywali tutaj, są przekonani, że one tam są, jeszcze gdzieś leżą. Tym bardziej, że są ślady. Oprócz tego są piwnice domu nieistniejącego, na którym znajduje się parking. Wydedukowałem sobie, że to niemożliwe, żeby piwnice, ściany, ktoś rozwalał. Przecież to nonsens jest. Musi coś być. Ale gdzie? Właśnie dlatego mi plan zagospodarowania był potrzebny – zobaczyłem, obliczyłem piwnice. To druga czy trzecia, pomyliłem się może o dziesięć, piętnaście centymetrów, może dwadzieścia. [...] Pistolet zaś był zatknięty za rurę kanalizacyjną i nie trzeba było kopać, tylko go wyjąć. Mówiłem, że smarem żeśmy [zakonserwowali]. Był w kaburze, rozleciała się, ale kawałek kabury sobie wziąłem, trzymam w domu. Przyniosłem smaru, nie wiem, co to jest, mi się wydawało, że towot albo coś, a może to było szare mydło – noc, nie wiadomo co i to żeśmy tak klepali. Wsadziłem pistolet do kabury, kładąc w niego smar.\nJakie to jest uczucie po sześćdziesięciu paru latach wziąć pistolet, który się w tak dramatycznej sytuacji zdobyło?\nWzruszony byłem po prostu. Przede wszystkich szlag mnie trafia, przepraszam, że tak mówię, że dokumentów nie ma. Nie wierzę, żeby zostały zniszczone! Jeżeli Moczar czy UB je wydobyli, to nie po to, żeby zniszczyć. Wydaje mi się, że to jest archiwum, które było potrzebne do czegoś. Tak wygląda sprawa pistoletu.\nWróćmy jeszcze do czasów Powstania, wróćmy do tego jak wyglądało życie codzienne w Powstaniu, jak wyglądały sprawy prozaiczne – jedzenie, spanie, mycie się.\nNikt o tym nie chce mówić. Powiem szczerze, może trochę to wstydliwe, ale muszę powiedzieć. Przede wszystkim, jak żeśmy byli w Komendzie Głównej (o tym chcę mówić, bo to jest dla mniej najświeższy okres) nie było co jeść. Byliśmy głodni wszyscy, ale i Komenda Główna była głodna. Wody nie miała, a babek było do cholery – przepraszam, że tak mówię. No i co zrobić? Żeśmy chodzili do Haberbuscha albo na Prostą i żeśmy zboże w workach nosili.\nChodził pan do Haberbuscha?\nNaturalnie. Po dziesięć, piętnaście kilo na plecy w worku się brało i żeśmy szli – trzydziestu czy iluś. Przynosiliśmy zboże. W budynku PAST-y, w piwnicy, była rzekomo zrobiona kuchnia, to znaczy palenisko było normalne kuchni stalowej. Na młynku od kawy to ziarno się mieliło i robiło się zupy. Można sobie wyobrazić jakie. Poza tym były jeszcze inne źródła.\nCo żeście do zupy dodawali?\nWodę i sól. Ale byli tacy, co gdzieś chodzili po mieście i jakieś tłuszcze organizowali, makarony, i tak żywiliśmy siebie i przede wszystkim tamtych. Nie można myśleć, że tamci jedli co innego. To samo jadł „Bór” Komorowski. Generałów do niewoli poszło sześciu, wszystkich mogę wymienić, bo z nimi miałem na co dzień do czynienia. Wszyscy jedli to samo. Woda. Z wodą była gorzej, bo trzeba było przynosić kubłami. Kobiety lubiły, żeby to przynosić. Zaopatrzenie to jest wstydliwa rzecz. Może to akurat ja miałem kłopot, ale u nas to był problem. Nie wolno zdradzić swego miejsca pobytu. Trzeba pilnować budynku na okrągło – dzień i noc. A oprócz tego ciągle latać do Komendy Okręgu, który był w Śródmieściu, na Jasnej, do „Montera”. Raz żeśmy mieli napad.\nJaki napad? Kto na was napadł? Przecież nie Niemcy.\nO nie, to nie byli Niemcy. PAST-ę zdobył oddział, który nie miał z nami nic wspólnego. [...] [Napad] polegał na tym, że porucznik wszedł do sąsiedniej chałupy przy budynku PAST-y i poprzez dachy, dziurę wybili i wpadli do budynku PAST-y. Skończyło się to tragicznie, bo Niemcy ich wzięli [do niewoli]. Był Hauptmann, wziął go do niewoli i zamordował. Ale dziury trzeba było [potem] pilnować. Nas to interesowało. Bardziej praktyczne, przecież bramy się pilnowało, dziur się wszystkie pilnowało. Którejś nocy jakiś hałas, jakaś strzelanina. Okazuje się, że niektórzy wtargnęli i w jakiś sposób uspokoiło się. Więc się tłumaczyli, że dom który jest chroniony... To jest okres, kiedy Rosjanie, Sowieci zrzuty [robili]. Spadała broń, która była nie do użytku, dlatego że to był kaliber zupełnie inny. Myśmy mieli broń i amunicję niemiecką. Ale oprócz tego [zrzuty] żywnościowe były, jakaś kasza gryczana sucha. Ich interesowało jedzenie. Oni się tłumaczyli, że chodzą, jest teren zamknięty, więc na pewno jak kukuruźnik leci, to im zrzuci. I myśmy chcieli to wziąć. [...] Poza tym myśmy ich znali. Był jeden oddziałek z AL, który siedział niedaleko kina „Polonia”. Wykombinowali sobie, że trzeba spenetrować i trzeba się zainteresować. Na tym się skończyło właściwie. Później, gdy była kapitulacja, przychodzili, żeby im dać jakieś legitymacje, bo ich Niemcy rozstrzelają, jak będą szli do niewoli. To fragmencik. Nigdzie się tego nie usłyszy, ani nie dowie, bo to wstydliwa rzecz jest dla wszystkich i dla nas.\nAle taka była prawda.\nTak samo nic się nie usłyszy, że wody nie było, że jeść co nie było. Jakoś dziwnym trafem wszyscy przeżyli.\nWspominał pan o zrzutach, czy był pan świadkiem zrzutów, ewentualnie dostawał pan jakieś zrzutowe produkty?\nNie, o tym nie było mowy. Znaczy granaty, malutkie, to braliśmy. Jedzenie, jakieś inne… mundury (przecież wszystkie rzeczy w mundury [były] opakowywane), środki, uzbrojenie… takich rzeczy to żeśmy nie mieli. Potem moment wyjścia do niewoli, najbardziej mi się upamiętnił.\nTo niech pan opowiada, jak to było.\nPo tym wszystkim, brudni, żeśmy wskoczyli… Bardziej dojrzali to już wiedzieli, że jak się idzie do niewoli, to trzeba coś wziąć, ale ja nie. Skończyło się na tym, że jak wpadłem, to żeśmy koc na pół rozerwali – kolega wziął połowę, ja połowę. Trochę żeśmy obtarli się z brudu i tak żeśmy poszli. Poszliśmy do niewoli z sześcioma generałami. Wyszczególnię – dwóch generałów dywizji: „Bór” Tadeusz Komorowski i drugi też Tadeusz, nazywał się Krystynek-Kosakowski; czterech generałów: „Monter” Antonii Chruściel, Sawicki generał brygady, potem był… Zapomniałem, ale sześciu ich poszło do niewoli. Wyszliśmy ulicą Śniadeckich, przed Politechnikę. Żeśmy rzucili amunicję i granaty do koszy. [Wychodziliśmy] z bronią, bo to była honorowa kapitulacja. Wszyscy wyszli na ulicę Chałubińskiego, za Politechnikę i skręciliśmy w długą bramę. Tam była później informacja wojskowa. Było rozbrojenie, to znaczy zrzucaliśmy broń. Dziwna rzecz, jak żeśmy szli – osiemdziesięciu chłopa – to nie widziałem broni. Naprawdę! My – tak dobrze uzbrojeni. Nawet rozmawiałem rok temu z „Kubusiem” i mówiłem: „Pan szedł na samym czele i pan miał rakietnice za pasem”. A on mówi: „To nie rakietnica!”. Oburzył się na mnie: „To nie była rakietnica, tylko jak szedłem do niewoli, to opatrunek mi zrobili z gipsu na rękę”. Był ranny czy coś, nie wiem, i miał rękę na temblaku, a mnie się wydawało, że to rakietnica. Doszliśmy i ci generałowie wszyscy odeszli, pożegnanie było. [...] Niemiec, leutnant, nazywał się Dopa (przez „o”), mówi tak: „Według prawa niemieckiego, generałowie idący do niewoli, a to jest honorowa kapitulacja, mogą mieć ordynansów. Sześciu ordynansów proszę wystąpić”. Wystąpili. Mnie wielce ciekawiło, kto wystąpił. Wystąpili właściwie sami oficerowie: Jankowski, Wojtowicz i inni. Poszli, samochód, wywieźli, a nas do Ożarowa zaprowadzili. Na drugi dzień w pociąg i zawieźli wszystkich do Lamsdorfu. Tam już nas posegregowali Niemcy na różne sposoby i dostałem się do drugiego obozu. Potem do obozu koncentracyjnego, a jak był koniec wojny, to uciekłem i dostałem się do oddziałów amerykańskich. Krótki życiorys, ale pełny. Wróciłem do Polski po jakimś czasie, nie od razu.\nTo był koniec 1946, 1947 roku – coś takiego.\nCzy po wojnie miał pan jakieś nieprzyjemności związane z pańską historią?\nZawsze miałem; a to z racji zamieszkania, [a to] z racji, [że] siostra moja wyszła, nie wyjechała. Dwie na Pawiaku były. Jedna siostra, medyczka, była w tam szpitalu. W maju dziesięć kobiet zostało rozstrzelanych. Ona była na dziesiątym miejscu. (Niektóre informacje to mam z kontrwywiadu, bo przecież to wszystko mówiłem i mnie powiedzieli, kto wydał.) Dziesięć kobiet… strzelby wyciągnęli i do kaplicy, i rano rozstrzelali. Była dziesiąta, ale była w szpitalu. Musiał się rachunek zgadzać, to jedenasta, a jedenasta akurat dziecko urodziła i jej koleżanka też nie… To wzięli dwunastą i ją rozstrzelali. Dzień przed Powstaniem cały szpital zwolnili Niemcy. Chorych i pracowników, wszystkich zwolnili. Mieszkałem na Pradze i ona jak wyszła, to przyszła na Pragę, ale długo na wolności nie była.\nPrzyszedł Światło i ją aresztował, i siedziała. [...]\nPan się nie ujawniał.\nNie, mnie nie było. Siedziałem wtedy zagranicą.\nJak pan wrócił?\nMiałem takie sytuacje czasami, bo kolegów szukałem. Przede wszystkim do mnie mnóstwo ludzi przychodziło. Na Pradze mieszkałem, urządziłem się, pytali: „A co z tym jest?”, „A co z tamtym jest?”, i okazuje się, że ich nie ma. Nie ma, bo wszyscy zginęli. Jeden z „Zośki”, pamiętam, Michał, mieszkał na Hożej przed Powstaniem. Przyszedłem, dom cały zburzony, ale kartka jest – „Jesteśmy na Czeskiej”. Glinka się nazywa. To poszedłem na Glinkę. Przyszedłem, jego mama – jak się ucieszyła! Ja w mundurze amerykańskim, żeśmy się wycałowali i żeśmy rozmawiali sobie – jak żeś przeżył, jak to, jak tamto. Dopóki nie padło pytanie z mojej strony: „A co z Michałem?”. Ona mówi: „Ja cię więcej nie chcę tu widzieć!”. Szokujące. I potem mówi: „Michał jest przez UB aresztowany, siedzi w Montelupich, w więzieniu. Jak ty stąd wyjdziesz, nie wiem, ale nigdy tu nie przychodź, bo ci się stanie coś złego”. Rzeczywiście wyszedłem, przez płot przeskoczyłem i przez Park Paderewskiego do domu dojechałem.\nJerzy Ryszard Niżnikowski Pseudonim: 1929 Stopień: starszy strzelec, łącznik Formacja: KG AK, pluton łączności 59 Dzielnica: Śródmieście Północne Zobacz biogram


Fałszywy wnuczek zatrzymany podczas zasadzki - Aktualności - Policja.pl\nFałszywy wnuczek zatrzymany podczas zasadzki\nCzujność pokrzywdzonej i natychmiastowa reakcja policjantów z Leszna doprowadziły do zatrzymania oszusta metodą „na wnuczka”. To 28-letni mieszkaniec powiatu kościańskiego. Mężczyzna przyszedł do domu kobiety odebrać kilkanaście tysięcy złotych na rzekomo polubowne załatwienie sprawy wypadku drogowego jej wnuka. Sprawca wpadł jednak w przygotowaną przez policjantów zasadzkę. Trafił do aresztu.\n2 marca br. dyżurny leszczyńskiej Policji otrzymał zgłoszenie od mieszkańca Leszna o usiłowaniu dokonania oszustwa metodą „na wnuczka”. Z zawiadomienia wynikało, że przed godz. 14.00 do matki zawiadamiającego zadzwonił mężczyzna podając się za jej wnuczka. Rozmówca oświadczył kobiecie, że spowodował wypadek samochodowy, w którym potrącił kobietę. Dodał, że do polubownego załatwienia sprawy z poszkodowaną, potrzebuje kilku tysięcy euro.\nKobieta od razu zorientowała się, że rozmawia z oszustem, gdyż jej wnuk jest małoletni i nie posiada prawa jazdy, jednak mimo to kontynuowała dialog. Poinformowała mężczyznę, że nie posiada tak dużej kwoty pieniędzy i grając na zwłokę udawała, że przelicza oszczędności. W międzyczasie syn kobiety poinformował o zdarzeniu Policję.\nPomimo, że sprawcy tego typu przestępstw zachowują dużą ostrożność, to dzięki sprytnie prowadzonej rozmowie nie zorientowali się, że role się odwróciły. To ofiara zastawiła sidła na przestępców. Powiadomieni o zdarzeniu funkcjonariusze natychmiast przygotowali zasadzkę w rejonie miejsca zamieszkania wytypowanej przez oszustów seniorki.\nPo zaledwie kilkudziesięciu minutach policjanci zatrzymali przed domem pokrzywdzonej sprawcę usiłowań oszustw metodą „na wnuczka”. Okazał się nim 28-letni mieszkaniec powiatu kościańskiego. Jak ustalili funkcjonariusze mężczyzna miał związek z podobnym przestępstwem mającym miejsce klika dni wcześniej na terenie Leszna. Także i w tym przypadku, pokrzywdzony wykazał się czujnością i nie dał się nabrać na zmyśloną historię oszustów. Sprawcy żądali od niego 30 tysięcy złotych.\n3 marca br. Sąd Rejonowy w Lesznie na wniosek leszczyńskiej Prokuratury zastosował wobec 28-latka najsurowszy środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Grozi mu do 8 lat więzienia.\nNiewykluczone, że rozsądne zachowanie pokrzywdzonej, powiązane z natychmiastowym powiadomieniem o przestępstwie Policji, zapobiegło wyłudzeniu oszczędności kolejnych wytypowanych przez oszustów osób.\nKWP w Poznaniu / mg\noszustwa, oszustwa "na wnuczka", oszustwo metodą na wnuczka


Dariusz Rekosz - blog ilustrowany » Co słychać? » Przewodnik, który musisz mieć!\nOdkryte odkrycia Jak dobrze pokroić tort?\nPrzewodnik, który musisz mieć!\nCiekawostki, Twórczość Komentarze wył.\nXXI Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej to pierwszy Mundial, którego państwo-gospodarz leży na dwóch kontynentach. 32 drużyny, 64 mecze, 12 stadionów, 36 arbitrów – tak w skrócie wyglądać będzie piłkarskie święto, które od 14 czerwca 2018 rozpocznie się na rosyjskich arenach futbolowych. Właśnie ukazała się książka mojego autorstwa – „Mundial 2018 – przewodnik kibica”. Koniecznie musicie ją mieć!\nW tym wyjątkowym przewodniku po MŚ 2018 znajdziecie naprawdę wszystko! Drabinkę rozgrywek, sylwetki sędziów i opisy stadionów. A także szczyptę piłkarskiej historii – skrót dotychczasowych mistrzowskich turniejów oraz ciekawostki, jakie towarzyszyły nam od Urugwaju (1930), aż po Brazylię (2014).\nPoznaj wszystkie szczegółu Mundialu 2018, zanim rozlegnie się pierwszy gwizdek!\nW sprzedaży – EDYCJA LIMITOWANA!\nKsiążka zawiera unikatowe wywiady o piłce nożnej i kibicowaniu. Teresa Lipowska, Izabela Trojanowska, Grażyna Zielińska, Robert Makłowicz, Jerzy Rogalski, Mirosław Zbrojewicz i Sławomir Łosowski – przedstawiają własne spojrzenie na futbol.


Ślub wymaga od nas tysiący przygotowań– od organizacyjnych, które wymagają od nas przygotowań z całego wesela, ale także skupienia się na szukaniu garderoby, a w tym znaleznienie idealnej sukni ślubnej. Jest to model, który wymaga od nas czasu i cierpliwości, ponieważ to ma być Wasz model idelany. W tej galerii pokażemy nasze ulubione suknie ślubne z dekoltem na plecach 2019, która zachwycą wszystkie narzeczone!\nJak uroczo wygląda Panna Młoda w sukni z dekoltem na plecach możemy zobaczyć u PhotoQuest – Marysia Przybysz Jarzynka. Zdjęcia są wyjątkowe! Z perpektywy kilku sezonów możemy zauważyć, że dekolt na plecach zrodził się z bardzo popularnych dekoltów w kształcie V z przodu, kóry stał się ulubieńcem Panien Młodych. Czasemi jednak dekolt na przodzie sprawiał, że podczas tańca i spędzenia w sukni całej nocy w sukni z dekoltem było to czasem niewygodne, więc suknie ślubna z głębokim dekoltem na plecach jest wspaniałą alternatywą. Warto zainteresować się tego typu modelem, ponieważ większość z krajowych i międzynarodowych domów mody oferuje tego typu suknie. Takie wzory obecne są w kolekcji: Rosa Clara, Justin Alexander, Carolina Herrera czy Pronovias.\nNie przegap 50 sukni ślubnych z dekoltem na plecach 2019! Ciesz się wybórem, który pomożemy Ci odnaleźć i podkreślić Twoją figurę. Nie możemy zapomnieć także o klasycznych sukniach ślubnych.\n69 najseksowniejszych sukien ślubnych!\nPhotoQuest - Marysia Przybysz Jarzynka Fotograf ślubny


Odczynniki do badania chemii - kocham szale\nStart » Narzędzia » Narzędzia » Odczynniki do badania chemii\nDodano: 2017-01-23Kategoria: Narzędzia / Narzędzia\nNasza firma jest jednym z wiodących dystrybutorów i sprzedawców wysokiej jakości sprzętów i akcesoriów dla branży chemicznej, farmaceutycznej i medycznej. Posiadamy szeroki asortyment sprzętu laboratoryjnego najbardziej zaawansowanych technologicznie firm na rynku (również marek zagranicznych). Wśród naszego asortymentu na szczególną uwagę zasługują takie produkty jak: odczynniki chemiczne, przyrządy do dozowania i wykonywania pomiarów, pompy, urządzenia filtracyjne i wiele innych. Dzięki ofercie naszego przedsiębiorstwa klienci mają możliwość kompletnego zaopatrzenia profesjonalnego laboratorium chemicznego we wszystkie niezbędne urządzenia i akcesoria, w tym: odczynniki chemiczne, szkło laboratoryjne pomiarowe, lodówki laboratoryjne, dozowniki i wiele innych. Wszystkie produkty posiadają niezbędne atesty oraz gwarancję jakości i bezpieczeństwa. Regularnie wprowadzamy do sprzedaży najnowsze modele urządzeń laboratoryjnych. Szczegóły naszej oferty znajdują się na stronie internetowej firmy.


Jak znaleźć swój styl będąc matką - marilabo.pl\nPrzy okazji chowania lata do piwnicy, wracam do tematu ubrań. Myślenie o ubraniach często wydawało mi się takie płytkie. A jednak, jeśli bezmyślnie wyciągać je z szafy i na szybko ubierać, to zatraca się chęć dbania o siebie tak po prostu, dla własnej przyjemności.\nUwielbiam lato, za jego prostotę, wielość możliwości, słońce i to, że wystarczy założyć 2-3 rzeczy i już można wychodzić z domu. Jeszcze trzeba było chwycić dziecko pod pachę i już prosta droga do piaskownicy czy innych rozrywek. Niestety, z wielkim żalem z dnia na dzień z Młodym zauważaliśmy, że już się tak nie da. Powoli zmieniałam buty, krótki rękaw na długi, a teraz nawet czasem zakładam kurtkę. Zimniejszych dni będzie coraz więcej, a w pogotowiu warto zawsze mieć czapkę. Jeśli nie dla mnie, to dla Młodego na pewno.\nRok macierzyństwa i ciąża zmieniły moje podejście do ubierania się. Pisałam już o tym w ciążowym i po ciążowym poście. Teraz jest jednak jeszcze inaczej. Nie wiem właśnie, czy trudniej, czy łatwiej, zależy z jakiej perspektywy patrzeć.\nWięc chowam te letnie ubrania. Ulubione szorty z sh, o ciekawym splocie, niemnące się, brązowe. Jakiś czas temu próbowałam ujednolicić garderobę do granatów, czerwieni, pasków i czerni. Pomimo że było to jeszcze przed boomem na te kolory i wybierałam świadomie, to jednak ten wybór bardzo mnie ograniczał. Z dwóch powodów – trudno jest znaleźć czerwień we właściwym odcieniu. Jeśli chodzi o paski, tutaj podobnie, wolę szerokie, granat, biel i dobrą bawełnę w rozmiarze oversize. Najczęściej marzenie ściętej głowy. Stąd zaczęłam sobie pozwalać na pewne ustępstwa. Na brązowe spodenki to był chyba pierwszy wyłom i bardzo przypadł mi do gustu. Okazało się, że odpowiednio dobrany granat też do nich pasuje. Chowam też sukienki, które z zgodnie z „prawem minimalistów” powinnam była wyrzucić – ze względu na karmienie potomka, nie bardzo się w nich nachodziłam w tym roku. Granatową w groszki i kolejną w paski granatowo-beżowe. Chowam moje dwie dżinsowe spódnice – ołówkową i rozkloszowaną, w której czuję się jak milion dolarów. Z różnych względów nie mogę w nich chodzić tej zimy, ale nie mogę się doczekać wiosny. Spódnice koniecznie powinny mieć kieszenie! Chowam też kilka rzeczy, w których nie chodziłam w ogóle, którym spróbuję dać szansę w przyszłym roku. Są jeszcze dwie pary sandałków, okazało się, że wystarczą tylko one. Jednak, niestety, widać, że używałam tylko je. Przydałaby się im godna zamiana, a ponieważ o to bywa trudno, to poczekają. Tak. Lato w tym roku było cudowne.\nPrzy okazji pisania o letnich ubraniach, pomyślałam, że może to powinna być taka zasada ubraniowa:\ntrzymaj w szafie tylko te ubrania, o których pamiętasz. Pozostałych zwyczajnie nie potrzebujesz?\nA teraz dlaczego łatwiej lub trudniej z wyborem ubrań.\nNie mam czasu na komplikowanie stroju. Wszystko musi być pod ręką. Najlepiej jeszcze tak, żeby się nie gniotło. Koniecznie, żebym dobrze się w tym czuła, zwłaszcza rano, kiedy jestem ogromnie niewyspana. Z tych względów zredukowałam liczbę ubrań. Zwłaszcza, że jednak ze względu na Młodego prania jest trochę więcej, częściej więc rzeczy wracają gotowe do użytku.\nGorzej, jeśli rzecz się zużyje. Jak sandały. Trudniej jest teraz o dobry zamiennik. Mam wrażenie, że wchodzimy w etap nowej bawełny, bo to co producenci nazywają bawełną, w niczym nie przypomina tego, co można było kupić jeszcze 2-3 sezony temu. Podobnie ze swetrami, kiedy dotykam swetrów ze 100% akrylu, to jakby czuję zgrzyt żelaza po szkle. Więc odkładam. Odchodzę z niczym. Odchodzę troszczyć się bardziej, o to, co posiadam. I może to właśnie ma największy sens? W dobie, kiedy w każdej chwili możemy kupić coś nowego, wracam do sposobów na odświeżenie swetra, bo wełniany, na wywabienie niespieralnych plan z ulubionego tshirtu, bo gdzie znajdę podobny taki dobry, na renowację skórzanych butów.\nDajcie znać, jakie jest wasze podejście do ubierania się. Czy ciąża i macierzyństwo coś zmieniły w waszych ubraniach? Gdzie kupić tshirty, które przetrwają więcej niż jeden sezon?\nEdit: Po przeczytaniu tego posta jeszcze raz, pomyślałam, że powinnam wrócić do piwnicy i wyciągnąć rzeczy, w których nie chodziłam w tym roku. Jestem prawie pewna, że w przyszłym też nie będę. Dlatego myślenie o ubraniach jest jednak potrzebne, pozwala nie tylko zadbać o siebie, ale też oczyszczać przestrzeń dookoła.\nDzień 1: Nowe\nT-shirtów nie noszę, więc tu nie pomogę, ale może przy sandałach przyda Ci się moje doświadczenie :-) Do niedawna, kiedy kupowałam skórzane, niszczyły się w tempie ekspresowym. To był ból, bo sandały ze skóry swoje kosztują. Ale kupiłam gumowe z Crocsa. Wyglądają ślicznie (mają bardzo kobiece modele sandałków), są super wygodne i niezniszczalne. Kiedy się zabrudzą, wsadzam pod kran i gotowe.\nSądziłam, że będę je nosić latami, ale teraz stopy mi schudły (sic!) i wszystkie buty mam za duże. Zamierzam tę parę oddać siostrze, a sobie kupię nowe, rozmiar mniejsze :-)\nOooo! Zapamiętam o tych sandałach. :) Co roku kupuję nowe, skórzane. Potem ze łzami w oczach chowam je do pudła, żeby wyjąć je w pierwszy dzień noszenia sandałów i pomaszerować do sklepu po nowe. :)\nAle jak to? Schudły ci stopy po porodzie? Fajnie!\nMacierzyństwo sporo zmieniło jeśli chodzi o ubrania i mój styl, ale w sumie ciągle jestem na etapie poszukiwania, tego mojego stylu :)\nAsia http://styledigger.com robiła kiedyś test t-shirtów. Może zajrzyj do niej?\nMnie bardzo pomógł test Kibbe. Nie wiem, czy patrzyłaś. W sensie większość analiz opiera się na zasłanianiu czegoś, a on mówi, dobrze jest jak jest, spróbuj nie tuszować, a podkreślać.\nCzytałam kiedyś te wpisy od Asi, COSa w Krakowie nie ma, a te z działów męskich, bo one wypadły najlepiej są na mnie zbyt luźne, nawet jeśli założymy, że ma być oversize.\nJa robię własny test – póki co najlepiej wypada koszulka… z biedronki! Ma dekolt w szpic, kieszonkę, jest w miarę luźna, skład to bawełna i wiskoza i na jakiejś promce kosztowała całe 12.50.\nTestuję też dwupaki z H&m basic. Dobrze leżą, ale obawiam się, że długo nie pożyją. :)\nBardzo ciekawy tekst :) Ja w swojej szafie wprowadzam totalny minimalizm. Jeżeli w czymś nie chodzę przez rok, to wiem, że więcej już tego nie założę i pakuję i oddaję to koleżance lub potrzebującym. Nie lubię gromadzić zapasów w szafie :)\nTo prawda, że tak najlepiej jest robić. Z drugiej strony, jeśli aktualnie karmisz, to nie bardzo da się zastosować tę zasadę :-).\nJa stawiam przede wszystkim na rzeczy wygodne :) Jasne- lubię czasem założyć w domu zwykłe dresy i sportową koszulkę. Ale powiem Ci, że mam też jakąś potrzebę w środku, żeby właśnie wyglądać dobrze- mimo czasem zmęczenia czy codzienności- dlatego królują u mnie równe tuniki (te uwielbiam- na krótki rękaw, długi, cieńsze, grubsze- mam też właśnie wersje na jesień z typu grubszych:) ), chcę czuć się dobrze też jako kobieta i to podkreślić :)\nNiestety często w domu odpuszczam, ale spróbuję mieć w pamięci Twój komentarz. Dzięki!\nHej… tylko nie „niestety” :) To przede wszystkim Ty masz się czuć dobrze – sama ze sobą :) Ja akurat czasem wolę ubrać się trochę bardziej kobieco (choć nie elegancko, bo to taki luźno-kobiecy styl :) ) i w tym się czuję bardzo dobrze. Co nie zmienia faktu , że czasem jestem na sportowo- dziś dresiki i bluzka sportowa :))\nJa z wielu rzeczy, ekhmn… wyrosłam. I po prostu się w nie nie mieszczę. Trochę dla eksperymentu i trochę z powodu braku innego wyjścia, próbuje zrobić garderobę w kapsułce. W zasadzie powinnam wymienić wszystko to co mam, ale portfel by tego nie udźwignął. Moja jesienna gerderoba będzie szara, bordowa, kremowa i z akcentami na granat i zieleń. Dobrze się czuję w tych kolorach. Jeśli chodzi o mój uniform – wygodne spodnie, koszulka, sweterek. Tyle i aż tyle. Od zeszłego roku jesienią sięgam po sukienki (efekt znalezienia idealnych, wygodnych i ciepłych rajstop!). Kilka rzeczy z listy na jesień już kupiłam i kilka jeszcze muszę dokupić.\nGeneralnie posiadanie mniejszej ilości rzeczy jest wygodniejsze, prostsze, z czasem wieje nudą, ale na szczęście zmienia się sezon i można wskoczyć w jakieś nowości. :)


Piłkarskie Typy Bukmacherskie Everton vs West Bromwich Albion\nStrona główna › Prognozy › Piłka nożna › Anglia › Premier League › Everton vs West Bromwich Albion\nEverton vs West Bromwich Albion zapowiedź meczu\nMecz Everton i West Bromwich Albion odbędzie się 2020-09-19. To spotkanie Premier League rozpocznie się o 11:30 GMT. Zespół pod wodzą trenera C. Ancelotti ma na koncie 3 zwycięstwa, zdobyte w ciągu ostatnich 5 meczy. West Bromwich Albion podczas ostatnich 5 spotkań zwyciężyła 1.\nBiorąc pod uwagę ostatnie spotkania obu drużyn, Everton ma na koncie 1 zwycięstwa na własnym boisku, zaś West Bromwich Albion, grając na wyjeździe, odnotowała 0 wygranych.\nEverton vs West Bromwich Albion Wyniki spotkań bezpośrednich\nW następnej tabeli możesz sprawdzić wyniki 4 ostatnich spotkań Everton i West Bromwich Albion:\nJeśli chcesz poznać więcej informacji na temat bezpośrednich spotkań obu drużyn oraz ligowe statystyki każdego zespołu, proponujemy odwiedzić Everton vs West Bromwich Albion – porównanie drużyn.\nEverton vs West Bromwich Albion Typy i Kursy\nTypy Bukmacherskie Everton vs West Bromwich Albion\nNasze prognozy dotyczące meczu Everton vs West Bromwich Albion, który zostanie rozegrany 2020-09-19 w ramach 2020-09-19, zostały oparte na najnowszych statystykach, dotyczących danego zespołu, a także poprzez bezpośrednie porównanie statystyk obu drużyn. Kliknij w przycisk Pokaż Prognozę, aby zapoznać się z naszymi typami.\n1.53 4.35 6.35\n*Prosimy wziąć pod uwagę, że powyższe kursy były aktualne w momencie publikowania tego artykuły. Od czasu kiedy pojawił się on na stronie do chwili rozpoczęcia meczu Everton vs West Bromwich Albion, notowania mogą się zmienić. Kliknij w przycisk z bonusem, aby odwiedzić stronę konkretnego bukmachera i sprawdzić aktualne kursy dla meczu Everton vs West Bromwich Albion.\nJakie są wasze komentarze i prognozy dla meczu Everton vs West Bromwich Albion?


Zabawki do wyławiania z wody,Akcesoria do nauki pływania, Patyczki do wyłąwiania z wody. - Water Shop\n> Nauka pływania>ZABAWKI DO WYŁAWIANIA\n55,00 zl Oczekiwanie na dostawę\nPatyczki do wyławiania Tauchmonster BECO\nKolorowe patyczki do wyławiania Tauchmonster BECO to pomocne akcesoria podczas oswajania dzieci z wodą. Ciekawa, wesoła kolorystka oraz kształt morskich zwierzątek zachęcają najmłodszych uczestników basenu do ćwiczeń. Szkoły pływackie chętnie wybierają tę formę zabawek. Patyczki pakowane są po 4 szt. Zestaw zawiera: pingwina, raka, żółwia i ośmiornicę.


Strona główna Aktualności 12.01.2019 22:29\nHuawei zwolnił dyrektora zatrzymanego przez ABW (depositphotos)\nNie ulega wątpliwości, że najgorętszym tematem kończącego się już tygodnia jest sprawa aresztowania przez służby specjalne jednego z dyrektorów Huawei Polska oraz byłego oficera ABW, który później był także pracownikiem Orange oraz Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Chińczyk Weijing W. oraz Polak Piotr D. zostali zatrzymani w ubiegły wtorek i usłyszeli zarzuty udziału w działalności obcego wywiadu przeciwko Polsce, za co grozi kara pozbawienia wolności do 10 lat.\nSzczegóły nie są na razie znane, ale jak zwracała uwagę agencja Reuters, aresztowanie dyrektora Huawei miało związek wyłącznie z jego działaniami, a nie bezpośrednio z firmą, dla której pracuje. Nie czekając na dalszy rozwój wydarzeń, firma Huawei już teraz zdecydowała się jednak podjąć dodatkowe kroki, o czym informuje serwis Business Insider. Weijing W. został zwolniony ze swojego stanowiska, bo jak dowiadujemy się z oświadczenia, cała sprawa zdążyła już wpłynąć negatywnie na wizerunek firmy.\nSpółka Huawei podjęła decyzję o rozwiązaniu umowy o pracę z panem Wang Weijing, który został aresztowany pod zarzutem łamania polskiego prawa. Zarzucane mu czyny nie mają związku z naszą firmą. Podjęliśmy tę decyzję zgodnie z zapisami umowy o pracę, ponieważ incydent nadwyrężył wizerunek firmy. Spółka Huawei przestrzega wszystkich obowiązujących praw i przepisów w krajach, w których prowadzi działalność oraz wymaga od każdego pracownika stosowania się do przepisów prawnych oraz zasad obowiązujących w kraju, w którym pracuje – czytamy w oświadczeniu Huawei, które zostało opublikowane na łamach Business Insider.\nWarto zwrócić uwagę, iż Weijing W. to już drugi pracownik Huawei aresztowany w ostatnim czasie. Pierwszą osobą była Meng Wanzhou, która została aresztowana w Kanadzie pod koniec ubiegłego roku. W tym przypadku zarzutem było jednak oszustwo związane z amerykańskimi instytucjami bankowymi. Sprawa zatrzymanych przez ABW Polaka i Chińczyka nadzorowana jest przez Mazowiecki Wydział Zamiejscowy Departamentu ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej.\n15 sty 2019 Mateusz Budzeń\n11 sty 2019 Oskar Ziomek


1. Tradycyjnie 2. Niedziela Wielkiego Postu jest obchodzona w Polsce jako Dzień Modlitwy, Postu i Solidarności z Misjonarzami. Szczególnie w tym 2021 r., kiedy przypada jubileusz 50-lecia posługi naszych braci w Republice Demokratycznej Konga, podziękujmy Panu Bogu za ten dar bernardyńskiej obecności w sercu Afryki. Dziękujmy też za wszystkich naszych bernardyńskich misjonarzy, za ich trud i oddanie sprawie Ewangelii i prośmy Pana Boga, by strzegł ich od niebezpieczeństw, wspomagał w trudnościach i błogosławił ich pracy.\n2. W czasie Wielkiego Postu zapraszamy do rozważania Męki Pańskiej. W bazylice kalwaryjskiej droga krzyżowa odprawiana będzie od poniedziałku do soboty po Mszy św. rozpoczynającej się o godz. 17.00, w niedziele – po Mszy św. o godz. 13.00; natomiast gorzkie żale z kazaniem pasyjnym odprawiać będziemy w niedziele po Mszy św. rozpoczynającej się o godz. 11.00. Tradycyjnie w Wielkim Poście, w czwartki, w Piwnicy domu Kajfasza i w piątki, w kościele III Upadku o godz. 6.30 sprawowane będą Msze św. z kazaniem pasyjnym i gorzkimi żalami.\n5. Przeżywamy w Kościele Rok Św. Józefa. Z tej racji w każdą środę odprawiamy o godz. 7.00 Mszę św. wotywną ku czci św. Józefa, a następnie przed ołtarzem Jemu poświęconym polecamy sprawy naszych rodzin i Kościoła powszechnego.\n6. W tym tygodniu przypadają: pierwszy czwartek miesiąca i święto św. Kazimierza, królewicza - podczas wieczornej Eucharystii o godz. 17.00 modlić się będziemy w intencji powołanych i nowych powołań kapłańskich i zakonnych, zwłaszcza do naszej bernardyńskiej Prowincji; pierwszy piątek miesiąca - o godz. 15.00 w kościele III Upadku rozpocznie się adoracja Najśw. Sakramentu zakończona Mszą św. o północy (szczegółowy porządek adoracji znajduje się na tablicy ogłoszeń); w sobotę - o godz. 16.15 - nabożeństwo różańcowe i pierwszosobotnia modlitwa wynagradzająca Niepokalanemu Sercu NMP.


Baterie gastronomiczne są nieodłącznym elementem każdej kuchni. Aby zadbać o odpowiednią higienę w lokalu należy utrzymywać w czystości wszelkie narzędzia oraz naczynia. Baterie gastronomiczne są niezastąpione nawet jeżeli kuchnia jest wyposażona w zmywarkę. Mianowicie nie wszystkie naczynia można zmywać w zmywarkach gastronomicznych i wtedy nie pozostaje nic innego jak ręczne zmywanie.\nBaterie gastronomiczne charakteryzują się wyższym położeniem od standardowych baterii z jakimi mamy do czynienia w kuchniach domowych. Najczęściej składają się z dwóch elementów, tak zwanej wylewki oraz ze spryskiwacza inaczej nazywanego prysznicem.\nRN - 70 Bateria stojąca kolumnowa\nBLP Bateria z długą dźwignią\nBSP Bateria z giętkim kranem\nBSV-1 Bateria z prysznicem\nSpryskiwacz z baterią stołową i wylewką RedFox DOC - 4/B\nNierdzewny przewód ciśnieniowy. Sprężyna wyrównująca. Spryskiwacz ze sterowaniem dźwigniowym. Uchwyt ścienny. Uchwyt spryskiwacza. Bateria rozstaw 150 mm\nDL - 1 Spryskiwacz do mycia pieca\nDOC - 6 Bateria kolumnowa ze spryskiwaczem\nDOC - 4 PL Spryskiwacz Profi linez baterią ścienną i wylewką\nDOC - 3 PL Spryskiwacz Profi linez baterią stołową i wylewką\nDOC - 1 PL Spryskiwacz Profi line z baterią stołową\n800,10 zł netto\n1 053,90 zł netto\nbateria zlewozmywakowa stojąca, jednootworowa ze spryskiwaczem i wylewką łokciowąotwór do podłączenia Ø =33-35 mmwężyki w standardzie z końcówką 1/2''\n557,10 zł netto\ndedykowane do basenów i zlewównierdzewne sitko zapobiega zapychaniu się odpływudo prawidłowej pracy wymagany jest zakup gniazda korka 651210polecany do komór o głębokości 400 mm\nWylewka to kran położony na tyle wysoko aby móc pod nim umieścić naczynia lub narzędzia o różnych gabarytach. Natomiast spryskiwacz jest umieszczony na końcu długiego przewodu ciśnieniowego. Jego zadaniem jest swobodne manipulowanie nim tak, aby dotrzeć w trudno dostępne miejsca. Spryskiwacz działa zawsze pod dużym ciśnieniem w efekcie czego trudne do zmycia zabrudzenia przestają być problemem.\nBaterie występują również w wersjach z samą wylewką lub z samym prysznicem. Warto pamiętać, że w przypadku gdy posiadamy zmywarkę niższej klasy, która nie jest wyposażona w dobry system filtrujący należy dokładnie usunąć resztki jedzenia z talerza. W innym wypadku zmywarka może nie poradzić sobie ze zbyt dużymi kawałkami i naczynia wyciągnięte z urządzenia mogą pozostać niedomyte. W takiej sytuacji niezbędna jest bateria gastronomiczna wyposażona w prysznic. Duże ciśnienie pozwoli na szybkie usunięcie resztek z naczyń.\nBaterie gastronomiczne wyposażone w prysznic idealnie nadadzą się do opłukiwania szkła. Urządzenie bez wątpienia pozwala dotrzeć w głąb szklanych naczyń o różnych kształtach oraz wielkościach. W ofercie a’Gusto znajdą Państwo szereg baterii gastronomicznych zarówno z prysznicem jak i z wylewką. To wyposażenie jest nieodłącznym elementem kuchni dlatego poradzi sobie z codziennymi zadaniami bez problemu i ułatwi pracę.\nJeżeli potrzebują Państwo pomocy w wybraniu odpowiedniej baterii gastronomicznej proszę o kontakt. W naszej ofercie z pewnością znajdą się produkty odpowiadające Państwa potrzebom oraz wymaganiom jakie stawia lokal.


Preparaty do Mycia Silnika, Środki do Komory - Kosmetyki Samochodowe Bestseller\nPreparaty do mycia silnika i komory\nW Bestseller znajdziesz profesjonalne preparaty do mycia silnika, które pomogą Ci usunąć bezpiecznie i skutecznie wszelkie zanieczyszczenia obecne w komorze silnikowej. Preparaty do mycia silników — chociaż nie należą do środków często używanych — stanowią nieodłączny element kompleksowego autodetailingu. Sięgniesz po nie przed sprzedażą samochodu, przed wystawą, ale też podczas sezonowego doczyszczania pojazdu. Kosmetyki samochodowe z Bestseller, takie jak np. mocny środek do mycia silnika i dressing do tworzyw sztucznych sprawią, że przeprowadzenie detailingu komory silnika będzie dla Ciebie przyjemne i proste!\nBezpieczne preparaty do czyszczenia silnika\nŚrodki do mycia silnika samochodowego muszą pochodzić ze sprawdzonego źródła ? powinna je wyróżniać jakość i skuteczność działania. Właśnie takie kupisz w Bestseller. Czyszczenie komory silnika nie należy do łatwych czynności, ponieważ znajduje się w niej duża ilość przewodów i elektroniki, na którą trzeba szczególnie uważać. Producenci kosmetyków samochodowych z naszej oferty stworzyli dedykowane płyny czyszczące, dzięki czemu bez obaw możesz przeprowadzić pełny detailing tej części samochodu. Gwarantujemy, że środki do czyszczenia komory silnika w tej kategorii to produkty rekomendowane przez specjalistów!\nŚrodek do mycia silników i dressing do ich plastikowych elementów pozwolą Ci przywrócić świetny wygląd i zapewnić dobrą prezencję silnika, która ma znaczenie np. podczas sprzedaży auta, ale liczy się również przed wystawą czy zlotem fanów motoryzacji. W pozostałych kategoriach naszego sklepu znajdziesz również wiele innych produktów do profesjonalnego autodetailingu:\nŚrodki do czyszczenia aluminium, chromu i metali


Nigdy nic nie jest dane na zawsze – mama-z-aspiracjami\nNigdy nic nie jest dane na zawsze\nLeave a Comment on Nigdy nic nie jest dane na zawsze\nNauczyliśmy się, że jesteśmy wieczni i nic się nam stać nie może. Nasze zdrowie jest niezniszczalne, a problemy w jego kontekście są abstrakcją totalną. Pewne rzeczy, które mamy będziemy mieli wiecznie, ale czy na pewno?.\nCzęsto ludzie myślą, że przecież mam mnóstwo czasu, żeby coś zmienić, osiągnąć. Jak coś złego się ma stać, to nie mnie. Tak naprawdę to nie wiadomo ile czasu mamy. Tego, czy nie przyjdzie taki moment, w którym nawet nabranie oddechu będzie powodować niewyobrażalny ból. Każdy, kto jest młody albo nie miał jakiejś swojej tragedii, myśli o sobie jak o przysłowiowym „Bogu”. Prawda jest taka, że każdy kto chodzi po ziemi nim nie jest.\nNic nie jest nam dane na zawsze ani nasze życie, ani nasi bliscy obok nas. Trzeba się cieszyć z tego, co się ma, ze zdrowia, które jest ulotne, z obecności bliskich, ze swoich marzeń. Zawsze warto sobie wyznaczać cele, ale równie istotne jest to, aby cieszyć się drogą, która do nich prowadzi. Trzeba się cieszyć z małych rzeczny, takich, które mamy na co dzień i je szanować.\nNidy nie mamy niczego na zawsze i to jest niezaprzeczalny fakt, ale dzięki niemu możemy bardziej coś docenić. Pewne sytuacje w naszym życiu są niepowtarzalne, a inne będą trudne, albo tragiczne, ale to w nich tkwi ich wartość. Ma to pozytywny i negatywny wydźwięk, ale takie jest życie. Należy mieć świadomość, że to co nas otacza, jest ulotne, a my nie jesteśmy niczym Tytani. Wszystko przemija i my też, a póki jesteśmy i żyjemy należy się cieszyć drobnostkami i szanować je.


Honda Africa Twin osiąga kolejne szczyty\nLosowo przydzielono 495 pacjentów z uprzednio nieleczonym, nieoperacyjnym miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym BRAFem mutacyjnym z mutacją BRA600 V600, w celu otrzymania wemurafenibu i kobimetynibu (grupa złożona) lub wemurafenibu i placebo (grupa kontrolna). Pie...\nDelvaeye i in. (Wydanie z 23 lipca) informują o obecności mutacji w genie kodującym trombomodulinę w około 5% kohorty pacjentów z atypowym zespołem hemolityczno-mocznicowym. Trombomodulina jest syntetyzowana i wyrażana przez komórki śródbłonka naczyniowego.2 Dlatego należałoby oczekiwać, że trombomodulina typu dzikiego będzie obecna w alloprzeszczepach nerkowych. Mając to na uwadze, zaskakujące jest to, że u jednego pacjenta, Pacjent S015, atypowy zespół hemolityczno-mocznicowy powrócił 3 dni po transplantacji nerki, a w innym, Pacjent S924, zaburzenie przedstawione po raz pierwszy w przeszczepie...\nPrzecukrzenie krwi po spożyciu węglowodanów trwa wprawdzie w tych przypadkach krótko, niemniej pobudzając wyspy wywołuje wytwarzanie przez dłuższy czas dużej ilości insuliny. Stan taki może spowodować ciężkie objawy niedocukrzenia krwi. Zapobiega się temu przez podskórne wstrzykiwanie niewielkiej dawki insuliny (5-10-15 jednostek) po jedzeniu. W ten sposób unika się pokarmowego. przecukrzenia krwi i przez to zapewnia się spokój wyspom Langerhansa. Zastojowi soku trzustkowego w przewodach trzustkowych, ułatwiającemu dostawanie się do nich bakterii, zapobiega się przez przepłukiwanie dw...\nW swoim artykule przeglądowym, Eltzschig i in. (Wydanie z 13 grudnia) omawiają szereg nowych koncepcji dotyczących sygnalizacji purynergicznej w niedokrwieniu i reperfuzji, ostrym uszkodzeniu płuc i chorobie zapalnej jelit. Jednak wadą jest brak jakiejkolwiek wiadomości o sygnałach purynergicznych w ostrym dnawym zapaleniu stawów, jednej z najczęstszych chorób zapalnych. Wiadomo, że ostre dnawe zapalenie stawów jest spowodowane pierwszym sygnałem indukującym wytwarzanie pro-interleukiny-1? i drugim sygnałem aktywującym inflammasom NLRP3, co skutkuje wytwarzaniem i wydzielaniem interleukiny-1?.2 W paździ...\nNajnowsze zdjęcia w galerii Honda Africa Twin osiąga kolejne szczyty :\nłuski babka jajowatej\nHonda Africa Twin osiąga kolejne szczyty 751#arytmia wiki , #magdalena adamowicz laryngolog , #łożysko centralnie przodujące , #nagłe uczucie zimna , #salmonella powikłania , #pasłęk szpital , #martini pole dance , #koty perskie charakter , #thiamini hydrochloridum , #skład mefedronu ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - Honda Africa Twin osiąga kolejne szczyty


Pozwolenie wodnoprawne - kiedy jest wymagane? Kto je wydaje? - Building Companion Blog\nKiedy jest wymagane pozwolenie wodnoprawne? Jaka jest cena postępowania w celu wydania decyzji?\nPrzypadki, w których jest wymagane pozwolenie wodnoprawne, są wymienione w prawie wodnym. Do najczęstszych robót, do których realizacji jest potrzebna decyzja o pozwoleniu, należy budowa stawu lub wykonanie instalacji wodnej pompy ciepła.\nPozwolenie wodnoprawne wydaje odpowiedni organ administracji państwowej. Decyzja tego typu jest wymagana w przypadku przekroczenia typowych warunków korzystania z wód.\nPozwolenie wodnoprawne jest wymagane w następujących przypadkach określonych w prawie wodnym:\nplanowanego szczególnego korzystania z wód;\nregulacji wód oraz wpływu na zmianę sposobu ukształtowania terenu na obszarach przyległych do wód, których skutkiem jest zmiana warunków przepływu wody;\nplanowanego wykonania urządzeń wodnych;\nrolniczego użytkowania ścieków w sposób nieokreślony w przypadkach zwykłego korzystania z wód;\ndługoterminowego obniżenia poziomu zwierciadła wód podziemnych;\nspiętrzania wód podziemnych;\nmagazynowania ścieków lub odpadów na terenach górniczych przeznaczonych dla wód o charakterze leczniczym;\nodwadniania obiektów budowlanych, wykopów oraz zakładów o przeznaczeniu górniczym;\nwprowadzenia do wód powierzchniowych środków działających hamująco na wzrost glonów;\nwprowadzanie do systemów kanalizacyjnych, posiadanych przez odrębne jednostki, ścieków o pochodzeniu przemysłowym, w których są zawarte substancje o szkodliwym działaniu dla środowiska wodnego.\nW prawie wodnym określono podmioty, które są uprawnione do wydawania pozwoleń wodnoprawnych. Jednostki te tworzą poszczególne organy Wód Polskich. Należą do nich:\nZarząd Gospodarki Wodnej;\nMinisterstwo Gospodarki Wodnej i Żeglugi Śródlądowej.\nW przypadku konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego należy pamiętać, że dokumenty składa się do urzędu zajmującego się danym obszarem, w którym mają się rozpocząć prace. W przypadku zaistnienia pomyłki dotyczącej tej kwestii urząd, który otrzymał wniosek, ma obowiązek przekazania go do właściwej jednostki.\nW jakich sytuacjach można wykonać roboty bez pozwolenia wodnoprawnego?\nPrawo wodne określa także przypadki robót zwolnionych z konieczności uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Należą do nich:\nuprawianie żeglugi na wodach śródlądowych o przeznaczeniu drogowym;\nholowanie i spław elementów drewnianych;\nkarczowanie roślin zalegających w wodach lub na brzegu (w przypadku robót utrzymaniowych dotyczących wód, śródlądowych dróg wodnych i prac remontowych wykonywanych na urządzeniach wodnych);\nwykonanie niezbędnych prac zabezpieczających w przypadku wystąpienia powodzi;\nwykonanie urządzeń wodnych przeznaczonych do czerpania wód położonych pod ziemią na potrzeby zwykłego użytkowania wód (do urządzeń tych zalicza się między innymi studnia chłonna);\nkorzystanie ze śródlądowych wód powierzchniowych w ramach rybołówstwa;\npobór wód powierzchniowych lub wód podziemnych o objętości śródrocznej nie większej niż 5 m3 w ciągu doby oraz wprowadzanie substancji ściekowych do wód lub do gruntu w objętości mniejszej niż 5 m3 w ciągu doby w związku z typowymi potrzebami związanymi z korzystaniem z wód (np. użytkowania studni lub studni o mechanizmie czerpalnym i zrzutowym w ramach działania wodnej pompy ciepła);\npobieranie i odprowadzanie wód powiązane z realizacją odwiertów lub otworów o charakterze strzałowym z zastosowaniem płuczki wodnej w celu przeprowadzenia badań sejsmicznych;\nczynności związane z odbudową, rozbudową, przebudową lub rozbiórką urządzeń o charakterze pomiarowym posiadanych przez służby państwowe;\nczynności związane z wyznaczaniem szlaków turystycznych pieszych lub rowerowych, a także prace odnoszące się do budowy, przebudowy lub remontu dróg rowerowych, z wykluczeniem przeprowadzania takich dróg przez teren wód powierzchniowych;\nprocedury związane z zatrzymywaniem wody w obrębie rowów;\nczynności związane z zahamowaniem odpływu wody napływającej z instalacji drenarskich;\nczynności odnoszące się do przechwytywania wód opadowych lub pochodzących z roztopów z zastosowaniem systemu i urządzeń melioracyjno-wodnych;\numiejscowienie na czas nieprzekraczający 180 dni obiektów budowlanych o charakterze tymczasowym na terenach szczególnie zagrożonych wystąpieniem powodzi.\nPozwolenie wodnoprawne - cena\nWysokość opłat, które trzeba ponieść w związku z realizowaniem procedury związanej z uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego, jest określona w prawie wodnym. Zgodnie z zapisami tej ustawy udzielenie pozwolenia wodnoprawnego jest obarczone opłatą w wysokości 217 zł. W sytuacji, gdy w decyzji mają być zawarte minimum dwa pozwolenia, które nie dotyczą tego samego rodzaju robót, koszty trzeba pomnożyć przez liczbę pozwoleń. W każdym przypadku sumaryczna wysokość całkowitych wydatków nie może być wyższa niż 4340 zł.


Alimenty Dla Bachledy Curus - Pomponik\nPlotki Pomponik » alimenty dla bachledy curus\nArtykuły na temat: alimenty dla bachledy curus\n...z jego mamą kilka lat temu, ale nie zerwał na szczęście kontaktów ze swoim synem, na którego łoży spore pieniądze. To oczywiście jest spore ułatwienie dla jego mamy, ale niesie też z sobą pewne komplikacje. W umowie Farrell postawił Bachledzie sporo warunków, które musi spełniać, jeśli nadal chce otrzymywać tak wysokie alimenty. Colin nie zgadza się na to, by była wyprowadziła się z małym...\n...ona i Marcin tworzą parę. Wielu obawia się jednak, czy ten związek ma szansę przetrwać. Jest bowiem ktoś, kto może utrudniać życie zakochanym... Zagrożeniem dla związku aktorki i sportowca może(...). Aktor płaci na dziecko gigantyczne alimenty, podobno 100 tys. zł miesięcznie. Ale zapowiedział, że obniży je o połowę, jeśli matka jego syna zwiąże się z innym mężczyzną. Wiedział, że ten moment...\n...na spacerze czy zakupach z jej synem Henry’m (5 l.). Tabloidy donosiły, że para ma się ku sobie! Jednak uwaga Bachledy skierowana jest teraz w stronę innego mężczyzny... Chodzi o niejakiego(...) ustatkował, a w internecie można znaleźć jego zdjęcia z wieloma pięknymi kobietami. Cóż, Bachleda już raz straciła głowę dla playboya Colina Farrella (39 l.) Hollywoodzki gwiazdor spotykał się...\n...prywatnie za niespełna 7 tysięcy złotych! Jak wiadomo, dziewczynie nie wiedzie się ostatnio najlepiej. Co prawda dostaje spore alimenty od hollywoodzkiego gwiazdora, ale to pieniądze głównie dla małego...\n...taki hojny dla ukochanej. Willa w Los Angeles, którą miał niby kupić polskiej aktorce, wcale nie jest od niego. Aby móc mieszkać w stolicy światowego przemysłu filmowego Ala musiała wziąć pożyczkę(...) nieruchomości figuruje jeszcze fundusz Nottingham Trust, a to oznacza, że Alicja nie może sama sprzedać willi" - informuje tabloid. Na razie sytuacja Bachledy jest całkiem niezła. W końcu co miesiąc dostaje...\n...żyje w separacji i z którą ma córkę Ninę (10 l.), płacić co miesiąc 10 tys. złotych. W tym przypadku to kobieta płaci alimenty byłemu mężowi. I robi to z własnej woli! Andrzej Rybkowski (57(...) Kosturkiewicz, płaci 5 tys. złotych alimentów. W jednym z wywiadów pogodynek wyznał, że nigdy kobiety nie kochał: "Utrzymywaliśmy fikcję, że jesteśmy rodziną, dla dobra Frania. Ale to był związek bez...\nWideo na temat: alimenty dla bachledy curus


Stojak na ulotki 5 kieszeni A4 poziomo ( A4 A5 DL ) art 295\nStojak / prezenter na ulotki 5 kieszeni A4 poziomo pomieści ulotki A4 A5 i DL\nCena Netto: 300,00 zł Z Vat: 369,00 zł\nPODSTAWA: 30 x 40 cm, WYSOKOŚĆ 172 cm. Stabilny, wolnostojący, prezenter na ulotki, foldery. Pięć kieszeni formatu A4 w poziomie, które można podzielić specjalnymi spinkami na formaty A5 lub DL widoczne w 100%. Rama z anodowanego aluminium, kieszonki z plexi. Jednostronny (możliwa wersja dwustronna - ulotki powtórzone z drugiej strony).


Tryb „Jedno Ujęcie” w telefonach Galaxy to perełka | Cododomu.pl\nTryb „Jedno Ujęcie” w telefonach Galaxy to perełka\nSamsung słynie z tego, że czasem potrafi wdrożyć rozwiązanie, które jest po prostu genialne, a jednocześnie bardzo proste, wręcz banalne w swoich założeniach. To dobra cecha producenta, którą chciałem dzisiaj pochwalić.\nZabawa Samsungiem Galaxy S20 Ultra 5G\nJak część z Was pewnie wie, na potrzeby niedawnego foto-pojedynku między Huawei P40 Pro, Galaxy S20 Ultra a Mate 30 Pro, zdobyliśmy flagowca z Korei Południowej w najmocniejszej wersji. Nie powiem, urządzenie prezentuje się bardzo okazale. Ironizując, można powiedzieć, że „czuć pieniądz”, bo telefon zdecydowanie nie należy do najtańszych i nie zdziwię się, jeśli ten smartfon w Polsce nie będzie cieszył się tak dużą popularnością, jak choćby ex-flagowa rodzina S10.\nUrządzenie pracuje na najnowszej wersji nakładki od Samsunga – One UI 2.1. Prywatnie korzystam z Note’a 9, który wciąż czeka na ten soft. Widać jednak, że zdecydowanie jest na co czekać. Od lat brakowało mi tak wszechstronnej funkcji w smartfonie od Samsunga, jak przywołany wcześniej tryb „Jedno Ujęcie”. Czy to w ujęciu do starego, ale wciąż cenionego Galaxy S8 czy mojego Notatnika. Jest na czym zawiesić oko, jest co chwalić. Zresztą, już Wam wyjaśniam, jak działa ten tryb.\nJedno Ujęcie w telefonach Samsunga\nMożna powiedzieć, że jest to narzędzie, które eliminuje odwieczny problem użytkownika: z jakiego trybu skorzystać w danych warunkach. Weźmy tu prosty przykład. Jesteście na wycieczce rowerowej. Widzicie jakiś fajny widok, na przykład przechadzającego się po łące bociana. Bociek raczej nie zaczeka, aż zrobicie sobie z nim jednocześnie panoramę, zdjęcie z efektem bokeh, selfie i tradycyjną fotkę w formacie 4:3. Można więc powiedzieć, że macie tylko jedno podejście.\nRzeczone rozwiązanie od Samsunga uwalnia Was od konieczności wyboru. Aktywujecie „Jedno Ujęcie”, ustawiacie aparat na obiekt – w tym przypadku na boćka – i stosujecie się do poleceń, jakie można dostrzec na ekranie telefonu. Można trzymać go nieruchomo, można lekko przesunąć od lewej do prawej, można podejść do fotografowanego obiektu.\nPo chwili otrzymacie pełną paczkę: na jaką składają się aż cztery krótkie materiały wideo i dziesięć (tak, dobrze przeczytaliście) zdjęć: w tym panorama, fotka z trybem AI, z inteligentnym przycinaniem oraz z wykorzystaniem szerokiego kąta aparatu. Dla mnie – bajka. Szczerze mówiąc, dziwię się, że Samsung tak mało mówi o tym trybie. To naprawdę ciekawa funkcja i muszę przyznać, że pokazuje ona bardzo dobitnie, że zaawansowany aparat główny nie tylko musi oddawać dostęp do dziesiątek różnych suwaków, jakie możemy sobie ustawić pod siebie. Czasem najważniejsza jest prostota w działaniu, która może przekuć się na szybkie, bardzo dobre efekty.\njedno ujęcie samsungSamsungsamsung galaxy s20 ultrasamsung jedno ujęcietryb jedno ujęcie\nPoprzedni Motorola EDGE+ to kawał smartfona, który skrywa kilka ciekawych rozwiązań\nNext Apple odpuszcza i decyduje się opłacić kwotę ugody


Międzynarodowy Dzień Ziemi – Zespół Szkół Licealnych i Ekonomicznych nr 1 w Warszawie\nZespół Szkół Licealnych i Ekonomicznych nr 1 w Warszawie - Międzynarodowy Dzień Ziemi\nŚwiatowy Dzień Ziemi jest największym na świecie świętem ekologicznym, obchodzonym od 1970 roku. W Polsce obchody Dnia Ziemi zostały zapoczątkowane w 1990r. Święto przypada na 22 kwietnia. Angażuje się w nie wiele organizacji i stowarzyszeń ekologicznych oraz placówek oświatowych.\nTegorocznym motywem przewodnim Dnia Ziemi jest hasło: „Przywróć naszą Ziemię”.\nZ powodu pandemii wiele konferencji i towarzyszących Dniu Ziemi akcji odbywa się w świecie wirtualnym. Jedną z nich jest warszawska akcja edukacyjna poruszająca kilka ważkich tematów, którymi każdy mieszkaniec Ziemi powinien się zainteresować. Można o nich poczytać, wchodząc na profile organizatorów: Warszawa Dla Klimatu; Zieleń Warszawska; Warszawskie ZOO; Lasy Miejskie – Warszawa.\nWarto też z tej okazji zastanowić się, co każdy z nas mógłby zrobić dla Ziemi i uświadomić sobie, że działanie każdego z nas wpływa na ogrom zanieczyszczeń środowiska. Zachęcamy więc do zrobienia dla naszej planety chociaż jednej małej rzeczy dziennie, a na pewno odczujemy to na całej Ziemi. Oto kilka przykładów, co każdy z nas może zrobić dla środowiska:\njeśli tylko jest to możliwe, zostawiajmy auto w garażu, korzystajmy częściej z roweru czy komunikacji miejskiej, poruszajmy się pieszo;\nkiedy coś nam się zepsuje, naprawiajmy zamiast wyrzucać;\nsegregujmy śmieci i starajmy się w czasie zakupów wybierać produkty w szkle, puszkach lub papierowych opakowaniach;\nna zakupy zabierajmy własną torbę, najlepiej bawełnianą.\nDzień Ziemi to świetna okazja, by każdy z nas zrobił coś dobrego dla Ziemi.\na dla nauczycieli j. angielskiego ( gorąco polecam) :


Co kupić kucharzowi na prezent? Sprawdź nasze pomysły! | eprezenty.pl\nIza 5 października 2018 Brak komentarzy\nWybierając odpowiedni prezent warto wziąć pod uwagę zainteresowania i hobby odbiorcy. W dzisiejszym wpisie odpowiemy na pytanie – co kupić kucharzowi na prezent? Odpowiednio dobrany, będzie go zachęcał do kolejnych eksperymentów w kuchni i, przy odrobinie szczęścia, będziesz mógł spróbować wyników jego pracy. Przecież każdy prawdziwy szef kuchni potrzebuje degustatora i krytyka swoich poczynań. Skupimy się przede wszystkim na praktycznych gadżetach przydatnych podczas gotowania. Sztuka przygotowywania potraw może być prawdziwą przyjemnością dzięki odpowiednim przedmiotom. Prezent dla kucharza powinien być funkcjonalny i estetyczny. Jeśli do tego dołączysz personalizację mamy doskonałą mieszankę. Poznaj nasze Top 3 prezenty dla kucharza, które staną się ulubionymi gadżetami podczas kuchennych rewolucji.\nCo kupić kucharzowi na prezent? Deska do krojenia z grawerem!\nDeska do krojenia serów z grawerem\nDo przygotowania właściwie każdej potrawy, na którymś etapie niezbędna jest deska do krojenia. Wybierz ją na prezent do nowej kuchni, w której innowacyjne rozwiązania sprawdzą się najlepiej. Przedstawiony model może spełniać kilka różnych funkcji. Podstawową – jako powierzchnia do krojenia warzyw, owoców, mięsa. Można ją również potraktować jako deskę do serów dzięki dołączonym akcesoriom. Na magnetycznej listwie przygotowano miejsce na 3 noże oraz specjalny widelczyk do serów. Idealny prezent dla kucharza, który ceni kuchnię francuską. Na blacie deski zamieścimy specjalny grawer z dedykacją. Pamiętaj, że przydatne gadżety do kuchni które wybierzesz u nas nigdy nie będą banalne. Każdy możemy spersonalizować na Twoje zamówienie, dodając im wyjątkowego charakteru. Bambusowa deska do krojenia z grawerem to gadżet, którego nie może zabraknąć w żadnej kuchni. Grawerowana deska do serów będzie strzałem w dziesiątkę, jeśli zależy Ci na wielofunkcyjnym i oryginalnym prezencie.\nZestaw noży kuchennych Gerlach na ekskluzywny prezent dla kucharza\nNoże w bloku marki Gerlach z grawerem\nW każdej kuchni konieczny jest odpowiedni komplet noży w różnych rozmiarach. Na prezent dla kucharki wybierz ekskluzywny zestaw renomowanej marki Gerlach. Najwyższa jakość i precyzja wykonania, przemyślana konstrukcja i niezwykły design – wszystko to sprawia, że upominek możemy zaliczyć do najbardziej ekskluzywnych. Noże umieszczone są w drewnianym bloku, który posłuży nam za tło do naniesienia graweru. Możesz skorzystać z naszych propozycji wzorów lub zaprojektować własną dedykację. Stworzysz w ten sposób unikatowy prezent dla kucharza, którego nie znajdziesz na sklepowych półkach. Ekskluzywny zestaw noży kuchennych doceni każdy szef i szefowa kuchni.\nZestaw do grilla z grawerem dla szefa kuchni w plenerze\nZestaw do grilla z grawerem na prezent\nKto powiedział, że przygotowywanie posiłków musi odbywać się tylko i wyłącznie w zaciszu kuchni? Niektórzy z nas, szczególnie mężczyźni, potrafią wyczarować najsmaczniejsze dania na ruszcie grilla. Specjalnie z myślą o nich stworzyliśmy zestaw do grilla z grawerem. Niezbędne akcesoria zamknięte w praktycznym pokrowcu będzie mógł z łatwością przenieść do kuchni w plenerze. Jeśli zastanawiasz się, co kupić kucharzowi na prezent wybierz ten komplet akcesoriów. Każdy mężczyzna doceni takie detale jak grawer wykonany na rękojeści akcesoriów.\nSpersonalizowane akcesoria do kucharza to nasza odpowiedź na pytanie co kupić osobie, która uwielbia gotować. Wybierz taki prezent do kuchni, z którego dana osoba będzie korzystać każdego dnia. Imieniny, urodziny, Święta – każda okazja będzie właściwa do podarowania takiego upominku.\nJaki prezent dla siostry na urodziny? Nasze propozycje


Jaka wolność? Prowokująca roztropność synów tego świata « Krzysztof OSUCH, SJ – Szukać i znajdować Boga we wszystkim\nChciałoby się po wysłuchaniu Jezusowej przypowieści szczerze zapytać: czy ona nas poucza i buduje, czy raczej bulwersuje, a nawet …gorszy? Oczywiście, słowa Jezusa są zawsze prawe, dlatego z góry należy założyć, że w zachowaniu nieuczciwego rządcy Jezus wskazuje nam coś „budującego”…\nNiemniej ani nie pierwszy, ani nie jedyny raz Jezus prowokuje do myślenia i „łopatologicznie” pokazuje, że także dla chrześcijan ważna jest konsekwentna roztropność, dzięki której można tym mocniej ufać, że zostaniemy przyjęci „do wiecznych przybytków”, „gdy wszystko się skończy” (Łk 16, 9).\nJezus powiedział do swoich uczniów: Pewien bogaty człowiek miał rządcę, którego oskarżono przed nim, że trwoni jego majątek. Przywołał go do siebie i rzekł mu: Cóż to słyszę o tobie? Zdaj sprawę z twego zarządu, bo już nie będziesz mógł być rządcą. Na to rządca rzekł sam do siebie: Co ja pocznę, skoro mój pan pozbawia mię zarządu? Kopać nie mogę, żebrać się wstydzę. Wiem, co uczynię, żeby mię ludzie przyjęli do swoich domów, gdy będę usunięty z zarządu.\nBo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z ludźmi podobnymi sobie niż synowie światłości (Łk 16,1-8. 9).\nOszust dany za przykład?\nNieuczciwy zarządca dóbr bogatego pana „wpadł” za sprawą donosu. Nie był dość ostrożny w kryciu swoich machlojek. Jednak po wpadce potrafił roztropnie zaradzić grożącej mu biedzie. – Czy to jednak ma być dla nas „dobrym przykładem”? Samo to na pewno nie. To jasne, że Jezus nie wdaje się w przypowieści w wyczerpującą i pełną ocenę sytuacji rządcy-oszusta. Nie ocenia jego postępowania w aspekcie moralnym. Bierze pod uwagę tylko jeden aspekt, to mianowicie, że potrafił on umiejętnie i roztropnie zadbać o swój byt materialny.\nJezus chwali jego roztropność w postępowaniu z ludźmi jemu podobnymi, a jednocześnie dystansuje się wobec jego „światowej logiki” (nie do przyjęcia dla Jezusa i dla jego uczniów).\nJezus wyraża przyganę wobec „synów światłości” i jednocześnie swój dystans wobec światowej nieuczciwości w tym zdaniu:\n„Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z ludźmi podobnymi sobie niż synowie światłości”.\n– Skoro tak, to czego właściwie Jezus nas uczy.\nJezus przypomina (choć tym razem tylko pośrednio), że nasze życie jest (by tak rzec) pełne odpowiedzialności. I że jakiś głębszy sens ma to, iż co rusz trzeba przed kimś zdawać sprawę z tego, co i jak uczyniliśmy! Ma jakieś „drugie dno” to, że na różne sposoby, w różnych relacjach i zależnościach jesteśmy rozliczani z tego, co nam dano i zadano. Np. dzieci odpowiadają przed rodzicami i wychowawcami, zaś rodzice i nauczyciele odpowiadają przed dziećmi… Wszyscy mamy przełożonych, szefów, dyrektorów. Ci ostatni też nie są zostawieni sobie samym, lecz zdają sprawę i odpowiadają przed kimś wyżej postawionym…\nTym „drugim dnem” różnych przejawów odpowiadania przed kimś i odpowiedzialności jest zapewne to, że w końcu wszyscy (i to na równi) staniemy przed Bogiem, który dał nam ogrom dobra, ale wyznaczył też różne zadania.\nWszyscy zostaniemy przywołani i usłyszymy jak ten rządca z przypowieści: „Zdaj sprawę z twego zarządu!”\nW całym nauczaniu Jezus nalega, żebyśmy zechcieli poważnie i konkretnie myśleć o konieczności zdania sprawy przed Bogiem z daru człowieczeństwa. Z tym darem nie można robić czegokolwiek! Wielki dar życia i człowieczeństwa winniśmy podjąć z wielką uczciwością. Miarą uczciwości winien być przede wszystkim Dekalog – „otwarty” (niczym kluczem) i oświetlony wielkim Przykazaniem, które każe ponad wszystko i z całego serca miłować Boga, a bliźniego (co najmniej) jak siebie samego.\nTak, rządca z przypowieści, trwoniący majątek pana, na pewno nie jest wzorem uczciwości.\nJest jednak wzorem roztropności – co prawda światowej, ale jednak jest to roztropność.\nNieuczciwy zarządca umiał do końca wykorzystać możliwości, którymi dysponował.\nPalił mu się grunt pod nogami, ale i wtedy trzeźwo widział, że przez pewien czas ma jeszcze pole manewru. Korzystał z tego śmiało i konsekwentnie zabezpieczał swoją przyszłość:\nPrzywołał więc do siebie każdego z dłużników swego pana i zapytał pierwszego: Ile jesteś winien mojemu panu? Ten odpowiedział: Sto beczek oliwy. On mu rzekł: Weź swoje zobowiązanie, siadaj prędko i napisz: pięćdziesiąt.\n– Podobnie postąpił z innymi dłużnikami!\nJezus zachęca, by dobrze przyjrzeć się bohaterowi przypowieści i nauczyć się od niego roztropności. Był on (swoiście) roztropny, gdy robił przekręty. Był też roztropny „po wpadce”. Trzeźwo zanalizował swoją trudną sytuację. Nie stracił głowy, nie popadł w panikę; uważnym spojrzeniem ogarnął swoją trudną sytuację. Przejrzał dłużne zapisy, a następnie precyzyjnie rozumując, wyciągnął „stosowne” wnioski i przeszedł do działania! – Działał tak roztropnie (przemyślnie i skutecznie), że zasłużył sobie na pochwałę swego pana: Pan pochwalił nieuczciwego rządcę, że roztropnie postąpił.\nDOBRO-wolność, czyli wolność optymalna\nZanim dokładniej powiemy, co jeszcze Jezus daje nam w rządcy jako wzór do naśladowania, wpierw (żeby było jasne) powiedzmy, że Jezus na pewno nie każe nam naśladować systemu i hierarchii wartości, właściwych rządcy-oszustowi. Przykładem do naśladowania jest jedynie jego przytomne i błyskawiczne rozeznanie się w swej nowej (trudnej) sytuacji, wyciągnięcie wniosków i konsekwentne działanie!\nDla nas taką trudną sytuacją byłoby najpierw bezmyślne trwonienie wielkich darów Bożych, a następnie pojawiające się na horyzoncie wezwanie do stanięcia oko w oko z Dawcą tych darów.\nWszyscy na pewno staniemy przed Panem w chwili śmierci i – jako ludzka rodzina – na końcu dziejów.\nW nauczaniu Jezusa bardzo mocno i wiele razy wybrzmiewa wezwanie, by poważnie liczyć się z Jego powtórnym Przyjściem. Ono uszczęśliwiająco dopełni wielkie dzieło Zbawienia, ale będzie też momentem zdania sprawy „z zarządu” otrzymanymi dobrami.\n– Jednym z najcenniejszych darów otrzymanych od Boga, z którego trzeba będzie się rozliczyć, jest wolność. Ów integralny „element” bycia osobą, a więc bycia kimś podobnym do samego Boga.\nGdy staniemy przed Bogiem, On zapyta nas przede wszystkim o to, jak używaliśmy daru wolności!\nZapyta nas Bóg o to, czy podejmowane przez nas decyzje i dokonywane wybory (fundamentalne i inne) były naprawdę DOBRO-wolne, czy też raczej SAMO-wolne, dowolne, arbitralne, czyli bez liczenia się z rozumnym Ładem, ustanowionym przez Stwórcę.\nTrzeba, żeby uczniowie Jezusa dopuszczali do siebie przynaglenie Mistrza, by konkretnie odpowiadać na pytanie, co należy uczynić dzisiaj – dla szczęśliwego jutra? Jezus nalega, byśmy już dzisiaj starannie analizowali swoją człowieczą sytuację (czyż nie trudną i dramatyczną pod wieloma względami?). I byśmy uruchamiali procesy poważnego rozeznawania, decydowania i działania!\nDar Ewangelii, dar Rekolekcji Ignacjańskich\nRozeznaniu i dobrym, czyli dobro-wolnym wyborom, znakomicie służą Ćwiczenia duchowne św. Ignacego Loyoli. Temu służy zarówno każdy element ich metody, jak też (jeszcze bardziej) wszystkie rozważane treści: biblijne Słowo Boże, a zwłaszcza sama Osoba Jezusa Chrystusa, Jego czyny i słowa. Niemal na każdej stronie Ewangelii, a zwłaszcza w Kazaniu na Górze, Jezus przedkłada nam to, co winniśmy czynić – już dzisiaj, jutro, codziennie, i bezzwłocznie!\nKazanie na Górze (tzn. kilka rozdziałów np. w Ewangelii wg św. Mateusza, r. 5-7) – to zawsze dobra lektura, w której jasno widać, co winienem czynić!\nI co sprawia, że moja wolność nie błądzi, nie jest samo-wolna, dowolna, chaotyczna, destrukcyjna, lecz dobro-wolna (otwarta na dobro), „prawdo-wolna”, a dzięki temu twórcza, budująca, czyniąca pokój i sprawiedliwość.\nJezus niejednokrotnie zwracał uwagę na jakość naszych odniesień do bliźnich, zwłaszcza ubogich, najmniejszych. Uczył, jak właściwie patrzeć na stworzenia i dobrze z nich korzystać, mając na oku główny Cel życia. Jednak najważniejsze Jezusowe pouczenia wzywają nas do zastanawiania się nad jakością naszego zaangażowania w Boga.\nNajcenniejszym darem w naszych spotkaniach z Jezusem jest to, że On pomaga nam widzieć nasze życie z najważniejszej perspektywy, a stanowi ją to, że zaproszeni jesteśmy do Nieba, że powołani jesteśmy do miłosnej i wiecznej komunii z Trójcą Boskich Osób!\nEucharystia – ogień Miłości\nKażda Eucharystia zawiera w sobie „Wszystko” i owo Wszystko nam przedkłada, zaofiarowuje.\nSoczewka kumuluje promienie Słońca i „sprawia”, że potrafią one nie tylko mocno ogrzać, ale i zapalić, wzniecić ogień. Wierzymy, że Eucharystia też jest taką duchową soczewką, która kieruje ku nam promienie Słońca Boskiej Miłości. Jezus nie taił, że Jego wielkim pragnieniem jest wzniecenie ognia Miłości w naszym ludzkim świecie.\n„Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął” (Łk 12, 49).\nŚwiat tymczasem zdaje się bardzo bać tego Ognia. Świat jest intensywnie i programowo „chłodzony”. Można by się obawiać, że grozi nam epoka zlodowacenia ludzkich serc. Ale to Bóg jest Panem historii. Dla Boga nie ma nic niemożliwego. Różni przeciwnicy Boga, także wszyscy szerzący per fas et nefas radykalny laicyzm w życiu społecznym, niech zechcą usłyszeć (a nie pysznić się przed Obliczem Boga):\n„Ci będą walczyć z Barankiem, a Baranek ich zwycięży, bo Panem jest panów i Królem królów – a także ci, co z Nim są: powołani, wybrani i wierni” (Ap 17, 14).\nMy też – wierząc w Jezusa i mając takie „gwarancje” 9choćby tę powyższą), bądźmy roztropni. Ewangelicznie roztropni.\nLista cnót chrześcijańskich jest dość długa… Ważne, żeby wszystkie nasze sprawności duchowe (cnoty, łącznie z … miłością) były naznaczone roztropnością, odwagą i dzielnością.\nCzęstochowa, 6 listopada 2009 – 6 list 2014 AMDG et BVMH o. Krzysztof Osuch SJ\nKategoria: BÓG,Eucharystia,godność,JEZUS,medytacja,miłość,nadzieja,nawrócenie,Rekolekcje Ignacjańskie,rozeznawanie duchów,rozeznawanie społeczne,ufność w Bogu,wolność,zagrożenia\nTagi: Eucharystia, Gabriela Bossis, wolność\nkomentarzy 7 do wpisu “Jaka wolność? Prowokująca roztropność synów tego świata”\n18 września 2016 o 11:40\nWięcej proszę poszukać, może w książce Tekieli…\nDobrobyt zastąpił tam Boga. Smutna historia Holandii, która kiedyś słynęła z wiary w ChrystusaPrzez wieki Holandia słynęła z wiary w Chrystusa i wysyłała misjonarzy na wszystkie kontynenty.\nWielu ludzi zastanawia się, dlaczego tak silny Kościół popadł w tak głęboki kryzys w drugiej połowie lat sześćdziesiątych XX wieku, zaraz po Soborze Watykańskim II. Ale kryzys ten zaczął się o wiele wcześniej, w latach dwudziestych i trzydziestych. Ujawnił się zaś po drugiej wojnie światowej, w drugiej połowie lat czterdziestych. Księża zauważyli wówczas, że wielu katolików miało jedynie społeczną więź z Kościołem. Wprawdzie chodzili oni do kościoła, należeli do katolickich stowarzyszeń, ich dzieci uczęszczały do katolickich szkół i należały do katolickiego skautingu itd., ale nie przyswoili sobie treści wiary, nie praktykowali osobistej modlitwy, nie mieli osobistej relacji z Chrystusem. Wielu z nich nie dostrzegało już związku między wiarą w Chrystusa i codziennym życiem lub ten związek zagubiło. Ich wiara straciła znaczenie. Taki był początek sekularyzacji. Po jakimś czasie ludzie wręcz przestali interesować się wiarą – nie była już dla nich ważna, gdy zaczęli żyć bez wiary w Chrystusa. Właśnie to dokonało się w latach sześćdziesiątych\n— opowiada metropolita Utrechtu.\nDodaje, że „w tym czasie w Holandii następował szybki wzrost dobrobytu”.\nW ciągu paru lat staliśmy się bogaci. A ludzie bogaci mogą żyć niezależnie od siebie nawzajem. Zaczęli więc być indywidualistami. Rozwinęła się kultura indywidualistyczna. W jej ramach poszczególni ludzie mają nie tylko prawo, ale wręcz obowiązek wyrażać siebie jako jednostki, zarówno gdy chodzi o takie przejawy autoekspresji, jak fryzura itp., jak też o sprawy głębsze: sposób myślenia, wybór religii, często polegający na wymieszaniu elementów różnych wierzeń, oraz wybór osobistego zestawu wartości\n— tłumaczy hierarcha.\nStwierdza, że dla młodych Holendrów „nie do pomyślenia jest dziś to, że pogląd na świat lub religia są definiowane przez grupę”.\nTymczasem istotą Kościoła jest to, że jesteśmy wspólnotą ludzi wierzących w Chrystusa i dzielimy się z bliźnimi naszymi przekonaniami. Młodzi tego nie rozumieją z powodu ram kulturowych, które czynią ich ślepymi na podzielaną wspólnie wiarę – wyjaśnia kard. Eijk.\n20 września 2016 o 15:42\nWypisz, wymaluj, to co działo się w Holandii teraz dzieje się u nas w Polsce. Stwierdzam to z wielkim smutkiem, ponieważ tradycyjnie nie wyciągamy wniosków z historii.\nOjciec święty dzisiaj – do pierwszego czytania i krótko do Ewangelii:\nTymczasem, jak przypomina św. Paweł, „nasza ojczyzna jest w niebie”. A zatem – mówił dalej Papież – nie jesteśmy już obywatelami tego świata, lecz nieba. I dlatego musimy zrobić rachunek sumienia, czy przypadkiem nie ma w nas owej światowości, tego swoistego pogaństwa:\n„Czy lubię się chwalić? Czy pociągają mnie pieniądze? Czy podoba mi się duma, pycha? Skąd wyrastają moje korzenie, to znaczy czego jestem obywatelem: nieba czy ziemi? Świata czy ducha światowości? A nasza ojczyzna jest w niebie i stamtąd wyczekujemy, jako Zbawcy, Pana Jezusa Chrystusa. A tamci? Ich losem jest zagłada! Ci malowani chrześcijanie skończą marnie… I patrzcie na cel: dokąd prowadzi to obywatelstwo, które masz w sercu? Światowe – ku zagładzie; przynależność do Chrystusowego krzyża – na spotkanie z Nim” – powiedział Papież.\nNa koniec odniósł się do przypowieści o nieuczciwym rządcy, którą słyszymy w Ewangelii. Zachęcił przy tym wiernych, by „stali mocno w Panu”, nie ulegając pokusie zepsucia:\n„Jak doszedł ów rządca z Ewangelii do tego, że zaczął oszukiwać i okradać swego pana? Czy stało się to z dnia na dzień? Nie. Przecież to się dzieje krok po kroku. Jednego dnia jakiś prezencik tu, drugiego jakaś łapówka tam, i tak krok za krokiem dochodzi się do korupcji. Droga światowości owych nieprzyjaciół Chrystusowego krzyża wygląda właśnie tak: prowadzi do zepsucia! I kończy się jak u tego człowieka – do jawnej kradzieży…”\n22 września 2013 o 13:06\nświadectwem tych słów tego Słowa niech będzie chociażby jeden/choć pewnie jest takich wielu/\nkapłan w mieście N., który w jednym domu przyjmuje kolędę tzn ofiarę kolędową a w drugim o wiele uboższym tę kwotę zostawia… przykład autentyczny!\n21 września 2013 o 22:56\nTen fragment Ewangelii budzi we mnie sprzeciw, niezrozumienie. Zastanawiają mnie słowa wypowiedziane przez Jezusa: „Ja też wam powiadam: Pozyskujcie sobie przyjaciół niegodziwą mamoną, aby gdy /wszystko/ się skończy, przyjęto was do wiecznych przybytków.” Czy mógłby Ojciec wyjaśnić jak należy rozumieć powyższe słowa?