Racjonalista - Hiperborejska Polska według Nietzschego\nHiperborejska Polska według Nietzschego\nGrzywna za niepodanie ręki\nGorąca debata o odmowie przez muzułmańskich uczniów zwyczajowego podania ręki nauczycielce w kantonie Bazylea-Miasto zakończyła się spektakularną decyzją o wprowadzeniu grzywny za taką odmowę. „Interes publiczny, uwzględniający równość pomiędzy kobietą i mężczyzną a także integrację obcokrajowców jest znacznie ważniejszy niż wolność sumienia lub religii studentów" — ogłosiło ministerstwo edukacji.\nSprawa jest bardziej złożona niż się ją prezentuje.\nPo pierwsze uzasadnienie decyzji jest przejawem zdumiewającej ignorancji kulturowej. Niepodawanie rąk przez muzułmanów nie ma nic wspólnego z dyskryminacją kobiet ani jakąkolwiek pogardą. Muzułmanki w analogicznych sytuacjach też odmawiają podawania rąk, jeśli wyciągnąłby je mężczyzna. Kilka lat temu w Anglii miała miejsce podobna kontrowersja, kiedy policjantka wyznania muzułmańskiego odmówiła podania ręki szefowi policji w czasie apelu.\nNaturalnie, muzułmanin może nie podać ręki witając się w inny sposób, np. ukłonem, co rozwiązuje problem zaambarasowania drugiej strony.\nKwestia polega jednak na tym, czy dana przestrzeń powinna być domeną określonej kultury czy też dopuszczać różne kultury. Jeśli natomiast chcemy chronić rodzimą kulturę to w jakim zakresie: czy chronimy jej wartości czy także formy i obyczaje.\nSzwajcarzy uznali właśnie, że chronią wartości (równość płci), co jest nieprawdą. Jak wskazałem, ten element religii muzułmańskiej nie narusza idei równości płci, odnosi się jedynie do obyczajowości, czyli tego jak daleko można się posunąć w relacjach damsko-męskich. To trochę tak jakby lokalnym zwyczajem dziewczęcym było noszenie sukienek do kolan i przybyła do tego grona dziewczyna, której kod kulturowy nakazuje zakrywać publicznie całe nogi, do kostek. Czy powinniśmy od niej wymusić nasz kanon obyczajowy czy też zaakceptowac jej?\nJestem wielkim miłośnikiem szwajcarskiej demokracji, uważam ją za najdoskonalszą w Europie i chciałbym jej w Polsce. Jestem zwolennikiem demokracji nie dlatego, że jest bezbłędna, lecz dlatego, że pozwala ludziom nosić ciężary własnych (a nie cudzych) błędów. Demokracja jest omylna i w tym wypadku uważam popełnili błąd, wychodząc z całkowicie słusznych założeń ochrony własnych wartości kulturowych. Zamiast nakładania grzywny za inne obyczaje lepiej byłoby wskazać, że możliwa jest odmowa podania ręki, ale w sposób, który nie pozostawia wrażenia braku szacunku, czyli np. ukłon zamiast podania ręki.\nZaznaczam, że piszę to jako przeciwnik ideologii multikulti. Uważam bowiem, że należy chronić lokalną kulturę i przeciwdziałać jej wykorzenianiu. Tyle że ochronie powinny podlegać nade wszystko wartości.\nNie należy popadać w żadną skrajność: nie tylko przesadnej neutralności kulturowej, która obecnie panuje w Europie, ani też przesadnej ochrony posuniętej do narzucania wszelkich form współżycia. Tym bardziej, że akurat w naszej kulturze polskiej: to idea wolności ma znaczenie szczególne.\nKiedy bronimy szwajcarskiej decyzji powinniśmy pamiętać, że nasza kultura była generalnie bardziej swobodna obyczajowo niż większość kultury zachodniej, gdzie bardzo duże wpływy zdobył purytanizm, a następnie wiktoriańska obyczajowość.\nPolski zwyczaj całowania kobiecych dłoni na powitanie może na zachodzie uchodzić za przekroczenie norm obyczajowych. Taka sytuacja przydarzyła się pewnemu Polakowi, który pocałował na powitanie kobiecą dłoń w USA: pani poczuła się molestowana i wezwała policję. Paradoksanie dziś na zachodzie, w oparciu o idee równościowe, panuje równie fundamentalistyczne podejście do dotykania, tyle że dotyczące tych sytuacji, które inicjuje mężczyzna wobec kobiety lub dziecka. Ów fundamentalizm niejeden niewinny gest międzypłciowy lub rodzicielski zamienia w molestowanie. Taki już jest zachód: od bandy do bandy, od skajności do skrajności. Jako Państwo Środka, powinniśmy kultywować u siebie bardziej zrównoważone i wolnościowe podejście do kultury obyczajowej.\nNiewspółmierna reakcja Szwajcarów wprowadzających grzywnę za niewinne kwestie obyczajowe, też pewnie wynikała z tego, że sytuacja skojarzyła się (niesłusznie) z dyskryminacją kobiety. Czy tak samo zachowowałoby się ministerstwo edukacji, gdyby to muzułmańskie uczennice odmówiły uściśnięcia dłoni nauczycielowi mężczyźnie? Śmiem wątpić.\nOwą decyzję szwajcarską należy widzieć nie w kontekście walki z multikulti, lecz własnie w tym współczesnym przeregulowaniu obyczajowym na Zachodzie, które całowanie kobiecej dłoni uznaje za seksistowskie, choć kiedyś było sławne. „Cmokanie kobiet w rękę, to typowo polski zwyczaj, który budził niegdyś podziw na całym świecie. Najpierw francuskie damy zachwycały się naszymi szlachcicami. Później — podczas drugiej wojny światowej — Brytyjki nie mogły się nadziwić polskim pilotom, którzy nonszalancko chwytali kobiece dłonie i unosili do swoich ust." Dziś natomiast Kazia Szczuka czy Beata Sadowska, by walczyć z seksizmem całują męskie dłonie. A mężczyźni niewieścieją, ku utrapieniu większości zwykłych kobiet. Efekt będzie taki, że kiedy już opadnie kurz tej wojny płci w Europie, Europejki dostrzegą, że więcej męskiego uroku mają mężczyźni z odmiennych kultur - niepoddani równościowemu fundamentalizmowi. Niewykluczone jednak, że europejscy mężczyźni mogą się za to stać atrakcyjni dla kobiet z kultur opresywnych wobec kobiet.\nDlatego właśnie potrzebny jest umiar i wypośrodkowanie obyczajowo-wolnościowe.\nPolska była swobodniejsza obyczajowo\nPowinniśmy odrzucić ideologię multikulti i purytanizm jako ciała obce polskiej tradycji i kulturze.\nPrzez praktycznie całe nasze dzieje Polska była swobodniejsza i mniej opresywna obyczajowo niż zachodnia Europa. Taka była zarówno kultura ludowa w Polsce, jak i elitarna, sarmacka. Dopiero, gdy przyszedł zmierzch sarmatyzmu oraz triumf kultury miejskiej, Polska stawała się coraz bardziej opresywna obyczajowo. Proces ten nasilił się w okresie PRL i trwa do dziś. Marginalny w dzisiejszej Polsce zwyczaj całowania kobiecej dłoni jest pamiątką po kulturze sarmackiej.\nProfesor Zbigniew Lew-Starowicz wskazał niedawno awangardowy charakter kultury sarmackiej, która pod względem podejścia do seksu była znacznie bardziej podobna do najbardziej rdzennej polskiej kultury wiejskiej (słowiańskiej):\n„Jeśli chodzi o kontekst historyczny, Polska jest przypadkiem bardzo interesującym, jednak niewiele się o tym mówi. Początkowo w naszym kraju dominowała kultura wiejska. Pozwalała ona na bardzo zdroworozsądkowe i rubaszne podejście do seksu. Nie przesadzano z jakimiś obostrzeniami, co wolno, a czego już nie wypada. Później, niestety, obyczajowość polską zdominowała kultura mieszczańska. Co się najbardziej zmieniło przy okazji tej zmiany? To była kultura surowych norm w zakresie seksu, rygorystycznego rozdzielenia płci, wstydliwości i powściągliwości. Promowany był bardzo tradycyjny model rodziny i wychowania. Ponadto drobnomieszczaństwo dodało jeszcze pruderię i hipokryzję. Kolejno — mamy także bardzo ciekawy, ale zapomniany podobnie jak kultura wiejska, nurt kultury sarmackiej. Czym on się charakteryzował? Sarmatyzm wyprzedził współczesne feministki, z czego jednak niewiele z nich zdaje sobie sprawę. W czasach sarmackich kobieta zyskała bardzo wysoką rangę. Była niezbędna, dużo od niej zależało, musiała dbać o cały dom, bo mężczyzny często w nim nie było. Wtedy też zmieniło się podejście do seksu. Stało się zdecydowanie zdrowsze, zaczęły się liczyć przyjemność i satysfakcja obojga partnerów. Pod tym względem była to nowatorska kultura. Jak żadna poprzednia sprzyjała partnerstwu, mimo że, oczywiście, podział ról występował. Niestety, w wyniku dziejowych zawieruch nie przetrwała. Dorżnięta po II wojnie, poza książkami Kuchowicza i innymi, którzy opisują jej obyczajowość, nic z niej nie pozostało."\nZarówno w okresie zaborów, jak i w II RP wciąż mocno trzymały się zarówno kultura ludowa jak i sarmacka. Dlatego po odzyskaniu niepodległości polskie kobiety jako jedne z pierwszych na świecie dostały pełne prawa polityczne oraz wycofano z kodeksu karnego kary za homoseksualizm, które były dziedzictwem praw zaborczych (Polska jako jedyne państwo Europy nigdy nie penalizowała homoseksualizmu). W prawach wyborczych kobiet wyprzedziły Polskę o kilka lat jedynie państwa skandynawskie oraz radzieckie. W tych ostatnich nie był to jednak naturalny proces, lecz element sztucznej komunistycznej rewolucji obyczajowej. Państwa natomiast skandynawskie wyprzedziły Polskę jedynie dlatego, że ta dopiero w 1918 odzyskała swoje państwo.\nOd razu po odzyskaniu niepodległości Polki otrzymały równe prawa polityczne, lecz było to jedynie potwierdzenie tego, co dokonało się w XIX w. — wtedy bowiem doszło do upodmiotowienia politycznego kobiety, która wespół z mężczyzną walczyła przeciwko zaborcy o niepodległość, wybijając się tym samym poza sprawy domowe, ku ogólnospołecznym.\nSądzę, że zainicjował to Adam Mickiewicz swoim wybitnym poematem „Grażyna" z 1823. Cóż zrobił Mickiewicz? Otóż wyjął z Iliady Homera motyw homoseksualnych kochanków-wojowników Achillesa i Patroklosa, dając Grażynie rolę Patroklosa, w pięknej staropolskiej formie językowej. Wykreował w ten sposób wzorzec bohaterskiej niewiasty, która przedkłada racje ogólne nad indywidualnymi i bierze udział w walce o kraj.\nNa efekty nie trzeba było długo czekać. W Powstaniu Listopadowym sławę zdobyła Emilia Plater — hrabianka, która została kapitanem Wojska Polskiego. Badania historyczne wykazały, że w dużej mierze była to legenda, gdyż Emilia nie miała w istocie stopnia oficerskiego ani nie zmarła оd ran, pоnieważ nie brała udziału w działaniach zbrojnych. Tyle że było to zupełnie nieistotne, gdyż legenda ta stała się sprawcą późniejszej rzeczywistości, która w pełni ujawniła się w ogromnym zaangażowaniu kobiet w czasie Powstania Styczniowego. Skala zaangażowania kobiet zdumiała wówczas pułkownika armii szwajcarskiej, Franciszka L. von Erlacha: „odgrywają w obecnym powstaniu tak niesłychanie ważną rolę, że zagranicą nie można o tym wyrobić sobie pojęcia, jeżeli się tego naocznie nie widziało. [...] Kobiety są prawdziwą duszą powstania".\nPolska kobieta jako pierwsza równouprawniła się politycznie w 1863 roku i dla wszystkich było to wówczas oczywiste. Dekret z 1918 jedynie stwierdzał to post factum, po półwieczu, gdyż dopiero wtedy Polska mogła wreszcie zacząć stanowić o sobie. Polki dostały prawa polityczne nie dlatego, że „it's 1918", lecz dlatego, że same się upodmiotowiły, i to nie w walce z mężczyznami, lecz z zaborcą. Polki mają swoje prawa nie dlatego, że mają je Angielki czy Francuzki, lecz dlatego, że zasłużyły na nie.\nPropaganda komunistyczna spreparowała absurdalną tezę jakoby to dopiero komunizm wyzwolił polską kobietę — wsadzając ją na traktor. W istocie komunizm jedynie kontynuował proces, który swoje korzenie miał w kulturze sarmackiej.\nSzczególne znaczenie polityczne kobiety w Polsce ujawniło się także w II wojnie światowej. Jedna z Polek, Krystyna Skarbek, została wówczas jednym z liderów angielskiego wywiadu. Warto dodać, że po wojnie Skarbkowa została przez Anglików potraktowana podobnie do wszystkich Polaków walczących o Anglię - została zepchnięta na margines. Po demobilizacji dostała głodową „odprawę" 100 funtów (roczna przeciętna płaca wynosiła wtedy ok. 3000 funtów), pracowała później jako pokojówka i sprzedawczyni. Dziś Anglicy przyznają, że to ona zainspirowała agentki, kobiety Bonda.\nO ile jednak postkomuna jest po prostu śmieszna wywodząc z PRLu równouprawnienie polskiej kobiety, o tyle prawdziwa antykultura przybyła tutaj wraz z transformacją i przenoszeniem do Polski zachodniej wojny kulturowej, która pod sztandarami walki o równouoprawnienie narzuciła nam kolejny fundamentalizm obyczajowy. Zachodnia walka o równouprawnienie sięgnęła absurdalnego projektu „wyzwolenia z płci" (gender). Polska sama z siebie dała kobietom równość i partycypację. Zachodnia moda kulturowa przekonuje, że najlepiej się kobieta równouprawi de facto przestając być kobietą. Dokładnie to samo dotyczy równouprawnienia homoseksualistów. Polska dawała tutaj rozsądną wolność, nie karząc nigdy nikogo za preferencje seksualne. Zachód odbił się od bandy prześladowania i leczenia homoseksualizmu do bandy homoinkwizycji kulturowej.\nJest oczywiste, że terror politycznej poprawności wokół religii antydyskryminacyjnej w finale zakończy się źle zarówno dla kobiet, jak i homoseksualistów, gdyż próbuje on rozwiązywać swoje dawne patologie za pomocą wojny kulturowej. Jej dalszy przebieg z pewnością grubo jeszcze zaskoczy wszystkich wyznawców tejże religii.\nOdkodować dawną Polskę\nOdpowiedzią na te wszystkie bolączki jest kultura polska, która zawsze umiała znajdywać złoty środek w ewolucji kulturowej. Naturalnie, nie chodzi o tę obecną postać kultury polskiej, która w dużej mierze jest stopem dawnego miejskiego tygla z prozachodnim hurraoptymizmem. Przeszczep współczesnego zachodniego fundamentalizmu obyczajowego zaczyna wykazywać symptomy odrzucenia ciała obcego i na zasadzie prostej negacji wykształca się postać fundamentalizmu ze strzałką w przeciwną stronę: wojnie o genderowe odpłciowienie przeciwstawiana jest kultura neopurytańska, która jest tak samo obca Polsce jak i obecna rewolucja obyczajowa na Zachodzie.\nBy odkować dawną Polskę trzeba sięgnąć do dwóch kluczowych korzeni: kultury ludowej i kultury sarmackiej.\nCzy jednak warto wracać do kultury dawnej Polski? Wszak komunistyczna szkoła i komunistycznie elity intelektualne przekonały nas, że jest to coś zaściankowego i wstecznego! Nie chcę się znęcać nad PRL, gdyż pomimo że był ciałem obcym miał swoje jasne strony, pod niejednym względem bliższy był II RP aniżeli próbująca się odwyływać do tego dziedzictwa III RP (która przyniosła Polsce najgorszą formę wojny kulturowej).\nKultura staropolska była tą kulturą, która stworzyła najbardziej awangardowy w swoim okresie system polityczny, którego śladem poszły praktycznie wszystkie późniejsze systemy całego Zachodu. Jego istotą była nie tyle demokracja, co trzy fundamenty ideowe: wolność, równość i braterstwo — tak nieudolnie implementowane na Zachodzie za pomocą Rewolucji Francuskiej.\nNapisałem wyżej, że remedium na bolączki dzisiejszego Zachodu jest reaktywacja pryncypiów i kluczowych rysów ideowych kultury staropolskiej. Czyż nie jest to jakaś gigantomachia i ułańska fantazja? W żadnym razie, tylko póki co tego nie dostrzegamy. Nie widzimy tego, że kultura staropolska nie tyle nie jest zaściankiem, ale i ma olbrzymi niewykorzystany potencjał — co najmniej na Zachodzie.\nNasz kulturowy pas transmisyjny na Zachód nazywa się Nietzsche.\nNietzsche — podpalacz Zachodu\nNietzsche to generalnie coś niezrozumiałego i potężnego na Zachodzie. Nietzsche jest nie tyle myślicielem czy teoretykiem. Jest on kluczową siłą sprawczą o charakterze antykulturowym. Kolejne fale antykultury, jakie niszczą (przeobrażają) Zachód to kolejne próby implementacji i odczytania filozofii Nietzschego. Nie powinno ulegać wątpliwości, że ideologia nazistowska była inspirowana filozofią Nietzschego, nawet jeśli jego wyznawcy negują ten fakt. Podobnie Nietzchem inspirowany jest postmodernizm. A jednak w żadnym razie nie można powiedzieć, że Nietzsche był protonazistą czy protopostmodernistą. Nietzsche był jedynie filozoficznym młotem, który rozbijał kulturę Zachodu.\nNazizm zdemolował Zachód moralnie. Po nazizmie ludzie Zachodu nie są już w stanie myśleć o sobie, jako wyjątkowych moralnie. Przede wszystkim przestaliśmy naiwnie postrzegać nowoczesność i technologiczny postęp. Postmodernizm zniszczył resztki kulturowe, które ostały się po nazizmie. Zdolność do snucia metanarracji, czyli de facto kształtowania cywilizacji.\nNietzsche w rzeczy samej stał się nowym ewangelistą Zachodu, gdyż ten przekształca się zgodnie z logiką filozofii Nietzschego. Rozbicie moralności, rozbicie religii, rozbicie światopoglądów, rozbicie społeczeństw — wszystko to idzie w kierunku, jaki wytyczył Nietzsche.\nNawet aktualne pseudosekularne multikulti jako żywo wyjęte z „Antychrysta". Jaki obraz religijnych wartościowań mamy w tym dziele?\nIstnieją trzy typy dekadentyzmu religijnego: buddyjski — pozytywny, Chrystusowy — neutralny oraz chrześcijański — negatywny.\nDekadentyzm buddyjski jest pozytywny, gdyż „jest stokroć chłodniejszy, prawdziwszy, obiektywniejszy" i ma on warunki naturalne: „Warunkiem buddyzmu są łagodny klimat, ogromna delikatność i swoboda w dziedzinie obyczaju, nieobecność militaryzmu, jak również to, że istniały stany wyższe".\nChrystus był według Nietzschego dekadentem, ale dość ciekawym, frapującym. Nietzsche w żadnym razie nie przenosi na Chrystusa nienawiści do chrześcijaństwa. Przeciwnie uważa Chrystusa za upadłego Buddę, który znalazł się poza właściwym buddyzmowi środowiskiem naturalnym.\nDopiero chrześcijaństwo stało się formą wojującego dekadentyzmu — jako ostateczna konsekwencja „instynktu żydowskiego" („chrześcijanin może żywić antyżydowskie uczucia, nie pojmując, że jest ostateczną konsekwencją żydowską"). Jako taki dekadentyzm chrześcijański, według Nietzschego, zniszczył kulturę Zachodu.\nKościół katolicki coraz bardziej tracił jednak swoją dekadencką postać, aż w okresie renesansu, m.in. w okresie Borgiów, zaczął wyrastać na siłę niezwykle pozytywną, wręcz pochodnię odrodzenia.\nNiestety pojawiła się wówczas najgorsza forma chrześcijaństwa jaka została wymyślona: protestantyzm, która jest najgorszym źródłem obecnego zepsucia Zachodu.\nNajmniej zepsutą formą religii według Nietzschego jest islam.\nTak ujął to Nietzsche w apogeum panowania protestantyzmu na świecie u schyłku XIX wieku.\nW tym samym czasie najgłośniejszy socjolog Max Weber sformułował tezę, że to protestantyzm był głównym źródłem siły Zachodu, głównym atutem Zachodu, który stworzył jego potęgę ekonomiczną. Gdyby to Weber a nie Nietzsche miał rację, to dziś Kościół katolicki powinien wyparować, zaś protestantyzm powinien kwitnąć.\nStało się coś dokładnie odwrotnego: największą ofiarą sekularyzacji stał się tradycyjny protestantyzm, nawet w Niemczech głównym napędem kulturowo-politycznym stał się land najbardziej katolicki, czyli Bawaria.\nGeneralnie cały pejzaż religijny Europy Zachodniej wygląda dziś jak precyzyjna implementacja „Antychrysta":\nchrześcijaństwo usycha, ale głównie jego protestanckie formy;\nKościół katolicki trzyma się mocno a jego rola polityczna rośnie, przy czym obecny papież nawiązuje do tradycji renesansowej;\nbuddyzm jest bardzo modny wśród elit, nieprzypadkowo ten „stokroć prawdziwszy" system religijny umiłował Einstein a za nim intelektualna elita;\nislam jest najdynamiczniej rozkwitającą religią Europy Zachodniej.\nByć może faktycznie jakiś prorok z tego bezbożnika? Chodzi o coś innego.\nNietzsche był (i jest) nie tyle genialnym analitykiem, co genialnym uwodzicielem. Swoimi słowami czarował kolejne fale intelektualistów zachodnich.\nI nie tylko zachodnich, bo ma on również duży wpływ w Chinach (David A. Kelly, The Highest Chinadom: Nietzsche and Chinese Mind, 1907-1989).\nW świetle badań analitycznych jego tezy nie zawsze były trafne. Np. teza o niemilitarnej naturze buddyzmu jest kompletnie fałszywa — zarówno w świetle historii, jak i współczesności. Buddyzm w Azji w sposób bardzo wyraźny wiązał się z walką, powstaniami, dziś najbardziej buddyjskie państwo azjatyckie to wojskowy reżim birmański.\nA jednak pomimo tego do dziś wśród zachodnich elit żyje kompletnie irracjonalne i fałszywe przekonanie o jakimś związku buddyzmu z pacyfizmem. Jest to najlepszy dowód potęgi Nietzschego. Zachód uważa do dziś, że buddyzm jest systemem pacyfistycznym, bo tak odmalował go Nietzsche. Einstein uznał, że buddyzm jest jakoś prawdziwszy w świetle nowoczesnej nauki, bo Nietzsche tak właśnie napisał. Największa rewolucja kosmologiczna — heliocentryzm — nie został jednak dowiedziony w buddyjskiej Azji, lecz w katolickiej Europie.\nNietzsche to wielki Czarodziej Zachodu, którego siła jest tam nieuświadomiona. Zachód myśli tak jak Nietzsche chciał, aby myślał.\nI w tym tkwi ogromna szansa dla kultury polskiej.\nFilozofia Nietzschego ma naturę dualną: był on wielkim niszczycielem, który chciał zostać wielkim budowniczym systemu przyszłego — hyperborejskiego, twórczego, potężnego. Nietzsche nie uprawiał filozofii destrukcji dla destrukcji, która jest jakby sztuką dla sztuki. Niósł on destrukcję, by stworzyć pole do przyszłej budowy.\nWszelkie dotychczasowe implementacje Nietzschego na Zachodzie były wyłącznie destruktywne. Obecnie, kiedy już nic do zniszczenia w kulturze nie zostało, czas na nową budowlę.\nNietzsche bezlitośnie kąsał całą współczesność europejską, poza jednym jej elementem: Polską. Osią jego fascynacji pozytywnej jest kultura staropolska. Wszystkie jego największe idee mają zakorzenienie w kulturze staropolskiej.\nPora wydobyć to na światło i należycie zrozumieć.\nJak Zachód może to docenić, skoro sami Polacy ani nie doceniają tego, że główny demiurg kulturowy Zachodu tak głęboko był Polską zafascynowany, ani tego nie rozumieją. Uważają, że był to splot trzech czynników: pomyłki co do własnych korzeni, nienawiści do Niemiec oraz choroby umysłowej.\nPolacy dzisiejsi słabiej Polskę rozumieją aniżeli Nietzsche, który w 1883 pisał o dawnych Polakach, że ich „rozwiązłość" była przejawem ich wyjątkowości a nie zepsucia. Czy nasi intelektualiści kiedykolwiek stawiali kwestię „rozwiązłości" obyczajowej Polaków wobec innych nacji? Nie, ponieważ po 68 swobody obyczajowe kojarzą się z jakąś nieprawdopodobną wolnością, zaś dawna Polska z zaściankowością, więc widnokrąg wyobrażeń badawczych nie sięgał w te rejony. Tym niemniej dziś wiemy już, że sarmatyzm nie był tak pruderyjny, jak to się wydawało. I kwestię tę w XIX w. stawiał Nietzsche, którego sądy o Polsce uważane bywają za majaki.\nTymczasem są one w istocie głeboką znajomością kultury staropolskiej.\nPora przekazać na Zachód ten zupełnie niemal nieznany aspekt myśli Nietzschego: jeśli chce go w końcu implementować twórczo, niechaj zainteresuje się tym, co fascynowało go najgłębiej. Polska jest kluczem do Nietzschego.\n„Dziękuję niebu, że we wszystkich swoich instynktach pozostałem Polakiem". Uważał Polaków za spadkobieców najlepszych starożytnych kultur.\nJedną z jego centralnych kategorii jest pojęcie duszy i moralności „dostojnej", czyli niepodporządkowanej, będącej wyrazem woli wolności i będącej przeciwieństwem moralności niewolniczej. Dusza dostojna jest przeciwieństwem resentymentu i dekadentyzmu. Najpełniej ujawniła się ona właśnie w Polsce.\n4 stycznia 1889 roku w Turynie, po ukończeniu „Antychrysta", Nietzsche napisał zagadkowy list do Polaków:\n"Do dostojnych Polaków\nNależę do was, jestem jeszcze bardziej Polakiem niż Bogiem, chcę wam oddawać cześć, tak jak cześć oddawać mogę… Mieszkam wśród was jako Matejko...\nUkrzyżowany". [ 1 ]\nMajaki szaleńca? Być może, ale ten szaleniec ukształtował XX wiek i może też ukształtować wiek XXI...\nWięc może jednak nie szaleniec?\nCi, którzy nie tłumaczą polonofilii Nietzschego błędem lub chorobą umysłową mają jednak jeszcze inne wyjaśnienie, które pozwoliłoby im wytłumaczyć swoje niezrozumienie polskości: w istocie nie chodzi tutaj o miłość do Polski, ile o nienawiść do Niemców. W sukurs teorii tej przyszedł freudyzm. Oto bowiem Nietzsche miał surowego tatę pastora, który musiał mu często skórę paskiem łomotać, by Nietzsche wyrobił w sobie taką nienawiść do całej nacji niemieckiej, że aż wyobraził sobie swoją miłość do Polaków. W autobiograficznym Ecce homo Nietzsche pisze jednak: „Uważam to za wielki przywilej, żem takiego miał ojca: zda mi się nawet, że tym tłumaczy się wszystko, co zresztą z przywilejów posiadam — życia, wielkiego "tak" względem życia nie wliczając." Nietzsche nie nienawidził także Niemców, uważał po prostu, że są narodem najbardziej barbarzyńskim cywilizacyjnie (nie zapomnijmy, że to głównie Germanie zadeptali starożytny Rzym), który wymaga naprawy. Jednym z takich źródeł naprawy jest wchłanianie odpowiednio dużej porcji „krwi słowiańskiej", czyli polskiej. W tym samym dniu w którym napisał list do „dostojnych Polaków", napisał też list do elity niemieckiej, jako do „dzieci":\n„Do Domu Badeńskiego. Dzieci, nie jest dobrze, że współpracujecie z szalonym Hohenzollernem, pomimo że, poprzez Stefanię, jesteście mego rodu… Wycofajcie się skromnie do prywatnego życia, tę samą radę mam dla Bawarii… Ukrzyżowany"\nBy rozjasnić nieco fragment o tym, że Nietzsche żyje wśród Polaków poprzez Matejkę, trzeba sięgnąć do jego listu z 10 kwietnia 1888 do Georga Brandesa:\n„Urodziłem się 15 października 1844 na polu bitwy pod Lützen. Pierwsze imię, które usłyszałem to Gustaw Adolf. Moi przodkowie byli z polskiej szlachty (Niëtzky); wydaje się, że typ ten dobrze się zachował mimo trzech pokoleń niemieckich matek. Za granicą uchodzę zwykle za Polaka; jeszcze tej zimy lista gości w Nicei określała mnie comme Polonais. Mówią mi, że moja głowa pojawia się na obrazach Matejki" (F. Nietzsche, Listy, Warszawa 2007, s. 344/345).\nNa początku Nietzsche nawiązuje do bitwy pod Lützen z 1632, na południowym zachodzie od Lipska, jednej z największych bitw wojny trzydziestoletniej, w której wojska protestanckie Gustawa Adolfa odniosły pyrrusowe zwycięstwo nad wojskami habsburskiej Ligi Katolickiej.\nKim był ów Brandes? To duński Żyd, który był głównym twórcą „przełomu modernistycznego" Skandynawii, stał się czołowym współczesnym twórcą duńskim. Uważany jest także za protoplastę skandynawskiego antyklerykalizmu. W 1888 roku napisał właśnie wspaniałe dzieło „Polen". Pisał on, że twórczość Mickiewicza stoi wyżej niż Goethego, Szekspira oraz Homera. Połączyło ich więc uwielbienie Polski.\nJulien Bryan — amerykański dokumentalista i fotografik, najbardziej znany jest z dokumentowania na taśmie filmowej życia w Polsce, Związku Radzieckim i III Rzeszy pomiędzy 1935 a 1939 rokiem. Do Warszawy dotarł 7 września 1939 roku z zamiarem dokumentowania życia miasta w okresie wojny. Od prezydenta Stefana Starzyńskiego otrzymał samochód, tłumacza i ochronę, by mógł bez przeszkód filmować miasto i pokazać światu dokument ukazujący niemieckie metody prowadzenia wojny totalnej i bombardowanie miasta przez Luftwaffe. Jest uważany za jedynego zagranicznego dziennikarza będącego w tym czasie w Warszawie.\nW tym samym roku, co „Polen" Brandesa Nietzsche napisał swoje ostatnie już dzieło: „Ecce homo", o charakterze filozoficzno-autobiograficznym, w którym na początku wyznaje, że ma trzy oblicza: jest genetycznym Polakiem, który stał się Niemcem bardziej niemieckim niż jakikolwiek Niemiec, i który jest zapowiedzią przyszłego Europejczyka:\n„Już samo pochodzenie moje pozwala mi na spojrzenie poza wszystkie, jedynie miejscem, jedynie narodem uwarunkowane perspektywy, nie kosztuje mnie nic być "dobrym Europejczykiem". Z drugiej strony jestem może bardziej niemiecki, niżby Niemcy dzisiejsi, zwykli obywatele państwa niemieckiego, być jeszcze mogli — ja, ostatni Niemiec antypolityczny. A przecie przodkowie moi byli szlachtą polską: stąd to posiadam we krwi wiele instynktów rasowych. Kto wie, może nawet liberum veto? Jeśli pomyślę, jak często w drodze przemawiają do mnie jako do Polaka i to Polacy sami, jak rzadko biorą mnie za Niemca, to mogłoby się zdawać, że należę tylko do Niemców nakrapianych. Lecz matka moja, Franciszka Oehler, jest w każdym razie czymś bardzo niemieckim; podobnież babka moja ze strony ojcowskiej, Erdmuta Krause."\nW swojej autobiografii Nietzsche stylizuje się na Chrystusa, który przez cierpienie przeradza się w Dionizosa, boga płodności i obłędu.\nOstatni rozdział jego ostatniej książki nosi tytuł „Dlaczego jestem przeznaczeniem". Nietzsche pisze:\n"Znam swój los. Kiedyś przylgnie do imienia mego wspomnienie czegoś potwornego — przesilenia, jakiego zgoła nie było na ziemi, najgłębszego starcia się sumień, rozstrzygnięcia wywołanego przeciw wszystkiemu, w co dotąd wierzono, czego żądano, co uświęcono. Jam zgoła nie człowiek, jam dynamit."\n„Straszliwy lęk mnie zbiera, że pewnego dnia ogłoszą mnie świętym; zgadniecie, dlaczego książkę tę przedtem wydaję; ma przeszkodzić, by nie dopuszczono się względem mnie zdrożności… Nie chcę być świętym, raczej jeszcze błaznem jarmarcznym…"\n„Przemawia ze mnie prawda. — Lecz moja prawda jest straszna: bo dotąd zwano kłamstwo prawdą. — "Przemiana wszystkich wartości": oto moja formuła na akt najwyższego opamiętania się ludzkości, który stał się we mnie ciałem i geniuszem. Los mój chce, że muszę być pierwszym człowiekiem przyzwoitym, że czuję się przeciwieństwem kłamliwości tysiącleci. Ja pierwszy prawdę odkryłem przez to, że pierwszy kłamstwo jako kłamstwo odczułem — zwąchałem… Geniusz mój tkwi w nozdrzach… Przeczę, jak nie przeczono nigdy, a mimo to jestem przeciwieństwem ducha zaprzeczającego. Jestem zwiastunem radosnym, jakiego nie było, znam zadania tak wyżynne, że brakło dotąd dla nich pojęcia; dopiero ze mną powstały znowu nadzieje. Przy tym wszystkim jestem z konieczności także człowiekiem złowieszczym. Bowiem gdy prawda zetrze się z kłamstwem tysiącleci, nastąpią przewroty, zatrzęsie się ziemia, przeniosą się góry i doliny, że nawet o czymś podobnym nie śniono. Pojęcie polityki rozpłynie się wówczas całkiem w wojnie duchów, wszystkie potężne twory starej społeczności wysadzone zostaną w powietrze — wszystkie spoczywają na kłamstwie: nastaną wojny, jakich jeszcze nie było na ziemi. Dopiero ode mnie poczyna się na ziemi wielka polityka."\n„Jestem zgoła najstraszniejszym człowiekiem, jaki dotąd istniał; to nie wyklucza, że będę najdobroczynniejszym. Znam rozkosz niszczenia w stopniu, który odpowiada mej sile niszczenia — w jednym i drugim słucham swej natury dionizyjskiej, która nie umie oddzielać przeczenia czynem od przyświadczania słowem. Jestem pierwszym immoralistą: przeto jestem niszczycielem par excellence."\nSłowa te brzmią jak majaki wariata.\nPo swej ostatniej książce Nietzsche napisał jeszcze nieco listów, w których podpisywał się raz jako Ukrzyżowany, raz jako Dionizos. 3 stycznia 1889 miał ostateczne załamanie nerwowe. Dzień później napisał jako Chrystus list do Polaków, w którym pisze, iż jest nie tylko Bogiem, ale i Polakiem i oddaje Polakom cześć najwyższą.\nTrzy dni później został zamknięty w zakładzie psychiatrycznym w Bazylei. Odtąd nic już nie napisał. Zmarł u progu XX wieku — w roku 1900.\nSześć dekad po jego śmierci Hannah Arendt, amerykańska Niemka o żydowskich korzeniach, napisała, że dwie najważniejsze rewolucje cywilizacyjne w dziejach zostały dokonane przez Polaków; w sferze świata materialnego przez Mikołaja Kopernika, w wymiarze etyki przez Friedricha Nietzschego.\nJeśli ktoś uważa, że Ecce homo, gdzie Nietzsche wykreował się na boga, który pisze, że jest przyszłością, ale nie chce, by ogłaszać go świętym, to dzieło szaleńca, powinien wziąć poprawkę na to, że póki co wszystko co tam zawarł się realizuje.\nPod jego imieniem stworzono nazizm (naziści studiowali „Wolę mocy" z wypiekami na twarzy), największe horrendum ludzkości, które przyniosło wojnę, jakiej ludzkość jeszcze nie widziała.\nPo tej zaś wielkiej wojnie, zamiast odrzucić imię Nietzschego, jako związane z najgorszymi kataklizmami pierwszej połowy wieku, Nietzsche uznany zostaje za ojca duchowego kolejnego najważniejszego prądu kulturowego Zachodu: postmodernizmu, który dokończył zniszczenia tyle że w innej sferze.\nNietzsche to wielkie przesilenie zachodniej kultury, które wciąż trwa. Przesilenie, które wielu zachodnich teoretyków cywilizacji skłaniało do wniosku, że oznacza ono zmierzch i kres Zachodu. Naturalnie, zmierzch Zachodu został ogłoszony przez Niemców (Spengler).\nTyle że to wielkie przesilenie może być jedynie zapowiedzią wielkiego przebudzenia. Wielkiej zmiany, która nadejdzie.\nPrzebudzenie owo nie przyjdzie jednak z Zachodu. Zachód jest dziś na to zbyt syty, gnuśny i tym samym jałowy.\nJak pisze Nietzsche, wielkość rodzi się nie z sytości, lecz z wyrzeczenia, znoju i cierpienia. Nietzscheańscy Hiperborejczycy, którzy będą wykuwać przyszłość to ludzie, którzy przełamują chorobę zwaną „nowoczesność" oraz logikę życia rurkowców z dna Rowu Mariańskiego. „Spójrzmy sobie w twarz. Jesteśmy Hiperborejczykami. Raczej wśród lodów żyć niż wśród cnót nowoczesnych i innych wiatrów południowych!... Byliśmy dość waleczni, nie szczędziliśmy siebie ni innych, lecz nie wiedzieliśmy długo, dokąd nam z naszą walecznością. Sposępnieliśmy, zwano nas fatalistami. Naszym fatum była pełnia, napięcie, stężenie sił. Łaknęliśmy błyskawicy i czynów, trzymaliśmy się jak najdalej od szczęścia słabeuszów, od "poddania"..." (Antychryst)\nCzy w XX wieku było coś bardziej hiperborejskiego niż Powstanie Warszawskie i przyjęcie przez Polskę wojny z dwoma największymi totalitaryzmami?\nZakładając, że po wieku kształtowania Zachodu myślą nietzscheańską, nadal zachowuje ona swoją moc sprawczą, dalszą jej logiką będzie odrodzenie Zachodu poprzez odrodzenie Polski — tej dionizyjskiej siły sprawczej cywilizacji, po trzech wiekach od jej upadku, ukrzyżowania i hartowania.\nOdrodzenie polskości musi się wiązać z odrzuceniem jej współczesnej skorupy, by dotrzeć do jej głęboko pulsującego wnętrza, czyli polskości zapoznanej i ukrytej.\nCzym jest ta polskość? Jest ona zaprzeczeniem fundamentalizmu, kostyczności, formy. Jest ona stałą ewolucją, która ma na horyzoncie nie tyle radostki jednostkowej wegetacji, co cywilizację i najszerzej pojętą ekspansję życia. Par excellence — cywilizację życia.\nOdrodzenie polskości to nie jakaś banalna cepeliada czy stroje husarskie, lecz zrozumienie najgłębszej logiki kultury staropolskiej, której nie rozumieją nowocześni historycy, którą jednak rozumiał psycholog cywilizacji Fryderyk Nietzche.\nPolska jest kluczem do pozytywnego odczytania filozofii Nietzschego. Owa głęboka polskość jest w swoich formach odmienna od szczęśliwie gasnącej kultury zachodniej, zaś w swojej treści różni się ona kultury wschodniej.\nDzisiejsze skorupy kulturowe zalegające w Polsce są obcymi złogami, które muszą zostać przezwyciężone.\nBy rozstrzygnąć dyskusję o polskości Nietzschego, należy powiedzieć, że bez względu na to, czy prawdziwa jest jego rodzinna tradycja o której mówił zarówno on sam, jak i jego siostra, że ród Nietzche wywodzi się z polskiej szlachty Nieckich herbu Radwan, kluczowe jest to, że cała jego filozofią jest swoistym ekstraktem polskości, czyli formą polskiego dziedzictwa kulturowego, które po upadku Rzeczypospolitej wyekstrahował Adam Mickiewicz, którą następnie Nietzsche ujął w języku niemieckim jako produkt eksportowy na Zachód.\nPodobny proces nastąpił w XVIII wieku we Francji, gdzie za pośrednictwem braci polskich na zachodzie rozwinęły się idee wolności, równości i braterstwa. Były one ówczesnym ekstraktem całej kultury polskiej i zdetonowały poprzez Rewolucję Francuską dawną kulturę Zachodu. W XVIII w. polskie idee rozwinęły się po francusku — Francja była wówczas najżywotniejszą częścią Zachodu. W XX wieku polskie idee rozwinęły się poprzez Nietzschego po niemiecku — w XX wieku to Niemcy bowiem były w Europie najżywotniejsze.\nNietzscheanizm to wyekstrahowane dziedzictwo polskie, które zdetonowało całą zastaną kulturę zachodnią. Ograniczała bowiem cywilizację życia.\nBodaj najlepszego podsumowania głębokiej polskości dokonał komunista Jan Hempel (zamordowany przez Sowietów), który zespolił Mickiewicza, Nietzschego z etyką „wolnych Ariów" (zob. Hempel: Bohaterska etyka Ramajany):\n"Polska — to wulkan wiecznie wybuchający.\nPolska — to wiosna, rwąca pęta lodów i do nowego wstępująca Życia.\nPolska — to rewolucja nigdy nie cichnąca.\nPolska — to młode Życie, z młodzieńczym rozmachem na świat wchodzące\nPrawo — to uczynek unieruchomiony w zwyczaju\nPrawo — to zwyczaj skamieniały\nPrawo — to pęta\nPrawo — to kajdany na rozmach życia nałożone.\nJam jest wolność — powiedziała Polska\nJam jest kamień okamieniający — mówiło prawo\nCzy mogła być między nimi zgoda".\nJak w tym świetle jawi się próba ochrony kultury poprzez nakładanie grzywny za niepodanie ręki? Jak się nie chce islamu w domu to się go nie zaprasza. Lepiej nie przyjmować islamistów niż później próbowac łamać im sumienia.\n[ 1 ] "Den erlauchten Polen. Ich gehöre zu euch, ich bin mehr noch Pole als ich Gott bin, ich will euch Ehren geben, wie ech Ehren zu geben vermag... Ich lebe unter euch als Matejo... Der Gekreuzigte"; "Letter to the Illustrious Pole. I belong to you, I am more a Pole than I am God, I shall bestow honors on you such as only I am able to bestow... I live among you as Matejko..."\n(Ostatnia zmiana: 01-06-2016)


blog o nieruchomoÅ\nGrudzień 28th, 2015 Zakup mieszkania niewątpliwie jest bardzo ważnym wydarzeniem w naszym życiu i z całą pewnością powoduje sporo stresu u każdego człowieka, który po raz pierwszy dokonuje takiego zakupu. Wpływ na to ma oczywiście niepewność oraz co jasne finanse. Zakup nieruchomości to olbrzymi wydatek a co za tym idzie większość ludzi mieszkanie kupuje na kredyt, który będzie […]\nZalety i wady rynku wtórnego i pierwotnego\nGrudzień 23rd, 2015 Kupując mieszkanie na samym początku, kiedy już zdecydowaliśmy się na sposób jego finansowania jest podjęcie decyzji czy będziemy kupowali mieszkanie nowe czy też na rynku wtórnym. Oba rozwiązania mają swoje plusy i minusy. Podstawową zaletą mieszkań nowych jest szeroki ich wybór, możemy zdecydować na którym piętrze chcemy mieszkanie, na jaką stronę świata mają wychodzić okna […]\nGrudzień 18th, 2015 Budowa domu jest nie lada wyzwaniem i to nie ulega wątpliwości. Kiedy już zdecydujemy się że chcemy mieć dom i decyzja o jego budowie jest podjęta pozostaje znalezienie odpowiedniego miejsca na postawienie naszego domu. To gdzie go wybudujemy zależy od kilku czynników. Powinniśmy sobie odpowiedzieć na pytanie czy zalezy nam na bliskości miasta, czy musimy […]\nSzamba betonowe Włodawa Zabudowa balkonów kotły buderus Archiwa\nLewbruk rzeczoznawca majątkowy wołomin Tagi


Sztuka w przestrzeni publicznej. Paweł Althamer - Magazyn O.pl\nAnna Podsiadły: Panie Pawle, był Pan autorem NOMADY – ósmej wystawy zrealizowanej w Kielcach, w ramach cyklu Sztuka w przestrzeni publicznej. Prezentacja przygotowana we wnętrzach i okolicy domu modlitwy stanowiła element długofalowego projektu artystycznego zainicjowanego przez Fundację „Nowa Przestrzeń Sztuki”. Misją Fundacji – która powstała z inicjatywy entuzjastów i kolekcjonerów dzieł Doroty i Tomasza Tworków w Kielcach – jest propagowanie sztuki, w myśl idei powszechnej edukacji artystycznej. Znakiem rozpoznawczym Fundacji stał się symboliczny akt wyprowadzania polskiej sztuki współczesnej z galeryjnych i muzealnych murów na rzecz wprowadzania jej w tkankę miejską. Proszę opowiedzieć o kulisach współpracy z założycielami tej prężnie działającej artystyczno-społecznej inicjatywy.\nPaweł Althamer: Romans sztuki z biznesem to istotna sprawa. Byłoby ciekawe, gdyby sam Pan Tworek opowiedział jak to się stało, że on, jako jeden z niewielu spełnionych przedsiębiorców, swoje pieniądze przekierował na finansowanie sztuki, artystów i tworzenie własnej kolekcji, gdyby opowiedział, co za tym stoi. Bo to jest taki fenomen mało rozpowszechniony w Polsce. W krajach zachodnich kolekcjonowanie sztuki jest kwestią normalną, oczywistą, natomiast u nas jeszcze nie.\nFragment instalacji Michala Slezkina, fot. A. Podsiadły (źródło: materiały Kwartalnika Rzeźby OROŃSKO)\nUczestnikami poprzednich odsłon kieleckich wystaw byli: Sylwester Ambroziak, Robert Kuśmirowski, Jerzy Kędziora, Leon Tarasewicz, Ludwika Ogorzelec, Zbigniew Frączkiewicz, Adam Garnek. Każdy z wymienionych artystów przygotował indywidualny pokaz na wybrany temat. Gdy Państwo Tworkowie proponowali współpracę Panu jako organizatorowi tej edycji nie spodziewali się zapewne, że przygotowane przez Pana wyjątkowe wydarzenie artystyczne obejmie prezentację blisko dwudziestu twórców i znawców sztuki, i to z różnych stron świata.\nCzęsto, gdy dostawałem możliwość realizacji jakiegoś przedsięwzięcia artystycznego zapraszałem do udziału w nim innych. To taka zasada trzymania buta w drzwiach. Jak się da, to można go wyjąć z zawiasów i wtedy wchodzą wszyscy, którzy mają ochotę, ale na początek oczywiście zaproszeni. Od długiego czasu nie interesują mnie indywidualne programy. Indywidualizm jako cecha szczególna, albo tzw. wystawy autorskie, po prostu mnie znużyły. Mam ich za sobą dosyć dużo. Tego rodzaju wystąpienia przestały mnie po prostu fascynować tak, jak fascynują mnie działania z udziałem osób postronnych. Często są to osoby, które spotykam i zapraszam do swoich akcji zupełnie intuicyjnie. Uczestnikami realizowanych przeze mnie przedsięwzięć są też rzeźbiarze, moi przyjaciele, których znam i z którymi pracuję już od wielu lat, jak Artur Żmijewski, Joanna Rajkowska, jak Jacob Cohen, Brian Fernandes Halloran, Maya Gordon i Yevgen Samborski. Są to ludzie, których poznałem jako super otwarte osoby. Oprócz tego, że są utalentowani, to jeszcze bardzo przyjaźni.\nDo udziału w wystawie zaprosił Pan twórców z różnych stron świata, zajmujących się różnymi rodzajami artystycznej ekspresji. Wśród zaproszonych znaleźli się m.in.: Jacob Cohen – muzyk i wiolonczelista, Brian Fernandes Halloran – malarz i rzeźbiarz, (obaj z Nowego Jorku), młody artysta z Ukrainy Yevgen Samborski, czy pochodząca z Izraela Maya Gordon. Proszę przybliżyć, w jakich okolicznościach poznał Pan tych twórców.\nTo były niesamowite przypadki. Na przykład Briana Fernandesa Hallorana poznałem w Nowym Jorku, gdzie miałem wystawę. Podszedł do mnie i powiedział, że chciałby mi dać w prezencie rzeźbę. Postanowił, że nie będzie już malował obrazów tylko będzie robił rzeźby. Powiedział, że bardzo podobała mu się wystawa, którą robiłem w Berlinie i którą miał przyjemność oglądać. Przyjrzałem się podarowanej przez niego rzeźbie i uznałem, że jest to rzecz ciekawa. Zaprosiłem go do nas do studia na Bowery, gdzie wówczas pracowaliśmy z bezdomnymi. Powiedziałem, by zabrał swoje graty i dłuta, i by rzeźbił z nami. Od tamtej pory zabieram go na wszystkie wyjazdy, na które mogę. Brian skończył niedawno studia w Nowym Jorku. Uważam, że jest jednym z dojrzałych młodych, tak zwanych natchnionych, którzy porzucili nieco sprawy materialne, niespecjalnie zaprząta ich świat zewnętrzny, a zanurzeni są w swojej pasji, takim głębokim życiu.\nA w jakich okolicznościach poznał Pan innych swoich przyjaciół-artystów?\nYevgena Samborskiego poznałem, gdy był stypendystą. Przyprowadził go do mnie, około dziesięciu lat temu, Marek Goździewski. Yevgen pokazał mi kilka swoich zdjęć w telefonie. No i już. Miałem wrażenie, że się już przyjaźnimy, że świetnie się dogadamy. Gdy tylko pojawiła się możliwość zrobienia czegoś wspólnie, robiliśmy to. I tak właśnie Yevgen wystartował ze mną w kongresie rysowników. Poznałem go jako człowieka zdolnego do działań improwizowanych, działań po prostu spontanicznych, utalentowanego rzeźbiarza i rysownika, i zwyczajnie mojego kumpla. W każdej możliwej sytuacji, kiedy mogę go zaprosić, to zapraszam, a on oczywiście przyjeżdża. Jacoba Cohena poznałem natomiast w metrze w Nowym Jorku. Specjalnie nie interesuję się muzyką, ale jak usłyszałem Jacoba, który grał na wiolonczeli, to mnie zaintrygował. Powiedziałem, by przychodził do nas, gdy pracujemy w studiu i sobie grał, że postawimy mu piwo, albo zaprosimy na obiad lub kolację. No i spotykamy się tak od kilku lat. Okazało się, że Jacob jest wirtuozem. Poznali się na nim amerykańscy producenci. Razem z Robertem Brylewskim nagrywał muzykę do filmu, który realizował nasz kolega – Żwirek. Jacob lubi grać z nami, gdyż gra free style. Nikomu, kto pracuje z nami nie mówimy, co ma robić. Gdy pracujemy wspólnie, każdy robi, co lubi. Gdy ktoś ma chęć zrobić osobny projekt, to go po prostu robi. I w ten sposób idzie nam współpraca. Zależy nam na stworzeniu jednego ostatecznego dzieła nawet, jeśli będzie ono wynikiem indywidualnych gestów.\nFinisaż NOMADY rozpoczął performance Jima Costanzo, który porusza w swojej sztuce problemy nietolerancji rasy, płci oraz klasy społecznej. Artysta ubrany był w ciekawy złoty kombinezon, użyty wcześniej w kilku prowadzonych przez Pana działaniach artystycznych.\nJima Costanzo poznałem podczas biennale berlińskiego. Złoty strój, jaki miał na sobie oczywiście pojawił się we wcześniejszych akcjach, kiedy robiliśmy takie dosyć dziwne spacery zakładające przeobrażenie istniejących układów między sąsiadami i proponowaliśmy im zakładanie złotych skafandrów i wędrówki między blokami. Zaowocowało to później kilkoma wydarzeniami, dla których złoty strój stał się wspólnym mianownikiem.\nW ubiegłych latach prezentacje z cyklu Sztuka w przestrzeni publicznej odbywały się na Placu Artystów w Kielcach, tym razem jednak miejscem akcji stała się stara, żydowska bożnica z początku XX wieku, odrestaurowana i przeniesiona na kielecki Pakosz z inicjatywy właścicieli Fundacji. Podstawowym kontekstem wydarzenia stała się kultura żydowska. Skąd pomysł na taką właśnie problematykę?\nChociażby stąd, że kiedyś mieszkali tu Żydzi. Gdy odwiedziłem Tomka w Kielcach, byliśmy już po pierwszym spotkaniu, które miało miejsce w Warszawie, w moim studiu, gdzie mam zbudowany specjalny pokój wyglądający trochę jak kapsuła science fiction, jak scenografia z filmów fantazy. Tomasz powiedział, że kupił pożydowską bożnicę i ma tam takie dziwne pomieszczenie, przylepione do budynku, które wygląda jak moje. Okazało się, że to tzw. kuczka, którą w tradycji żydowskiej stawiano przy bożnicy. Taką właśnie kuczkę w ramach NOMADY zrealizowała Aga Szreder. Można powiedzieć, że „kuczka” była pierwszym miejscem, w którym spotkaliśmy się z Tomkiem. Wtedy zaczęliśmy rozmowę o tym, co dzieje się w Kielcach w tym momencie, gdy odbudowuje on swoją bożnicę. Odwiedziliśmy ten dom modlitewny. Jak tylko wszedłem na jego teren dotarło do mnie, że to będzie kierunek, którym podążymy, że nie chcemy mówić o przyszłości, że interesuje nas współczesność. Ta współczesność polega na tym, że polski przedsiębiorca finansuje, odbudowuje żydowski dom modlitwy dla Żydów, których już nie ma w Kielcach. Przy okazji rozmowy weszliśmy na temat tragicznego wypadku, który się tam kiedyś zdarzył. Zaślepieni nienawiścią ludzie zabili 42 osoby. Dlatego zaprosiłem wszystkich moich żydowskich przyjaciół ze świata, aby przyjechali w misji artystycznej, nie tragicznej, a pokojowej, i zamanifestowali naszą przyjaźń w miejscu, gdzie kiedyś wydarzyło się coś bardzo wstydliwego.\nCzyli kuczka stała się punktem wyjścia do rozważań nad NOMADĄ?\nKuczka na wystawie stała się takim kluczem, pokojem, dobudówką związaną z pamięcią o święcie namiotu. Kuczka była takim miejscem, gdzie żydowska rodzina spotykała się w święto Sukkot (Święto Szałasów), aby przypomnieć sobie, że wszyscy jesteśmy wędrowcami, że wszystko się zmienia. Ci, co kiedyś tu mieszkali, mieszkać już tu nie będą. Sukkot upamiętnia wędrówkę narodu żydowskiego do Ziemi Obiecanej, jest rytuałem celebrującym wspólnotę, spotkanie i bycie razem.\nTytuł kieleckiego wydarzenia NOMADA implikuje podróżowanie, te więzi przyjaźni, o których Pan wspomina. Można zatem powiedzieć, że NOMADA to taka przestrzenna opowieść o wędrówce, o tęsknocie za własnym domem i miejscem na ziemi. Przy czym projekt ten jest bardzo wielowymiarowy. Każdy z uczestników wydarzenia miał inne spojrzenie na główny temat. Każdy odniósł się do innego wątku.\nPierwszym obiektem, który zwrócił moją uwagę były wycięte drzewa, które koparka wydłubywała z ziemi razem z korzeniami. Poprosiłem Tomka, aby je zabezpieczył. To były pierwsze sygnały, jakie odebrałem z wejścia na teren bożnicy, na teren Kielc. Pierwszy znak w postaci wykarczowanych korzeni. Pomyślałem wówczas, że być może zostaną one użyte w tym projekcie. Nie miałem jeszcze koncepcji w jaki sposób.\nTora Artura Żmijewskiego i Pawła Althamera, Kielce 2016, fot. A. Podsiadły (źródło: materiały Kwartalnika Rzeźby OROŃSKO)\nKilka spośród zrealizowanych w ramach projektu prac odnosiło się do motywu „zakorzeniania”, osadzania elementu w nowym kontekście, w nowym miejscu, wymienić tu można realizacje Yevgena i Joanny Rajkowskiej.\nZaczęliśmy odnosić się do takiej ekspresji ogrodnictwa, sadzenia i przesadzania. Cały ten projekt był takim zasiewem. Uznaliśmy, że nie ma potrzeby budowania kolejnego monumentu. Joasia Rajkowska „zakorzeniła” palmy i na wernisażu poprosiła okolicznych mieszkańców o opiekę nad nimi, nad ich wzrostem. Ale ludzie już wcześniej, w trakcie realizacji projektu chcieli zaopiekować się tymi drzewkami, zadbać o nie. To był taki miły społecznikowski gest mieszkańców.\nNa bramie ułożonej z podróżnych walizek, której autorem był Michal Slezkin, pojawił się napis w języku polskim i hebrajskim – pytanie „co nas łączy?”.\nW ramach projektu chcieliśmy stworzyć coś żywego, stworzyć sytuację, którą zbudują ludzie tutaj zaproszeni. Przed laty wielu z nich wyjechało i nigdy nie wróciło do Polski. To był gest, dedykowany nie tylko kielczanom. Dedykowaliśmy go wszystkim ludziom, w domyśle Polakom, ponieważ kontekst polski jest w tej chwili tematem wielu rozmów i emocji. Chodziło o to, by zamiast wyszukiwać tego, co nas różni i tworzyć konflikty, ludzie budowali przyjaźń, komunikowali się ze sobą, by określili co ich łączy. Maya Gordon, Polka z Tel Awiwu, która kiedyś musiała opuścić polską ziemię, piekła na finisażu macę, pokazując, że to co przez lata napawało lękiem synów Piasta, może być po prostu i dobrą zabawą, i poważnym doświadczeniem, okazją do wspólnego porozmawiania, spotkania się. W wydarzeniu uczestniczyły tylko dwie osoby, które porozumiewają się po hebrajsku: Marek Cecuła i Maya Gordon. Ale oni wybrali język sztuki, zanurzyli się w swoich działaniach artystycznych. Marek Cecuła, który jest kielczaninem i otarł się o pogrom, przyniósł tam piękną pracę inspirowaną kabałą.\nProjekt obejmował nie tylko prace skonstruowane materialnie, ale też performance, warsztaty, podczas których powstał film.\nW projekcie uczestniczył Krzysztof Visconti, mój przyjaciel z Berlina, który skończył tam szkołę filmową i przez lata pracował jako filmowiec i dziennikarz radiowy. Zaprosiłem go, aby zrealizował swój projekt. Krzysztof postanowił popracować z młodymi ludźmi. Poprowadził warsztaty filmowe, których zagadnieniem uczynił cień. Odniósł się do tematu cieni w historii Kielc. Nad projektem pracował z ludźmi młodymi, nie do końca wprowadzonymi w przeszłość.\nPan natomiast pomagał przy realizacji pracy Artura Żmijewskiego.\nArtur dotknął samego serca domu modlitwy. Zaproponował stworzenie alternatywnej freestylowej Tory wykonywanej w trakcie rytuału, który ma swoją tradycję. Zaprosił mnie do tego abyśmy namalowali ją wspólnie. Ja i Artur godzinami pracowaliśmy nad wielometrowym zwojem. Ostatecznie powstało 70 metrów takiego spotkania rysowników, albo też pisarzy Tory.\nStara bożnica, którą kupili Państwo Tworkowie, została zlokalizowana w nowym miejscu.\nPrzeniesienie domu modlitwy stojącego na granicy stadionu sportowego z cmentarzem żydowskim to był moment otwarcia nowej przestrzeni. Szybko okazało się, że tam gdzie stoi dom modlitwy cmentarz jest ogrodzony, nie można się do niego dostać. Dlatego stworzyłem dużą bramę. Zainspirowało mnie logo firmy DORBUD Tomka i Doroty. Joasia Rajkowska postanowiła posadzić tam palmy. Wszystkie te rzeczy zaczęły trochę działać jak takie nie do końca tradycyjne zdarzenie. Przypomniało mi to czasy zabaw dziecięcych, spontaniczne i intuicyjne, a nie oficjalny projekt realizowany na zamówienie miasta i jego obywateli. I coś pomiędzy. Chodziło o to, by z jednej strony uszanować tradycję, ale jednocześnie dać jej wymiar artystycznej gry.\nTen projekt to zatem dialog na poziomie współczesności, w odniesieniu do przeszłości, dialog, który nie obraża, nie odrzuca, formuła otwarta na to, co się dzieje w tej chwili w Kielcach.\nW projekcie nie chodziło o polemikę z ortodoksyjną tradycją żydowską. Zależało nam na zaproszeniu kielczan, aby otworzyli się na tę tradycję w sposób twórczy. Najbardziej istotna była atmosfera towarzysząca naszym działaniom. Generalnie czuliśmy się współgospodarzami tego wydarzenia. Oczywiście projekt był swoistym pomnikiem ofiarowanym Tomkowi i Dorocie za ich postawę. Pokazali oni jak fenomenalnym wydarzeniem może być światły mecenat zamożnego obywatela. Dzięki ich uprzejmości, gościnności i majątkowi doszło do wspaniałego spotkania artystów, na którym – w wymiarze artystycznym – skorzystało całe miasto. Nie obyło się też bez smutnych refleksji. W czasie trwania projektu mijaliśmy kilka wycieczek Żydów, którzy zwiedzali akurat cmentarz żydowski. Doświadczyliśmy pewnego rodzaju hermetyczności tych, którzy przyjechali jedynie na szlak cierpienia, przyjechali zobaczyć groby przodków i przeżyć smutek. Zamknięci na inne spojrzenie wpadli w koleiny, które nie pozwoliły im poznać współczesnych kielczan, porozmawiać z nimi. Przyjechali, jakby nikogo poza nimi nie było – tylko oni i mroczna pamięć o dawnych, tragicznych wydarzeniach. Zabrakło gestów uzdrowienia i tolerancji. Wydaje mi się, że jest to niepomyślna forma przeżywania przeszłości. Dlatego zaproponowałem formułę, którą uznałem za twórczą i witalną, niosącą energię, niosącą przemiany.\nNa finisażu wystąpił Pan w stroju chasydzkim – dlaczego?\nPracując nad MOAI (nazwa posągu z Wyspy Wielkanocnej) miałem taką wizję, aby na otwarciu pojawić się w charakterystycznym kapeluszu chasydzkim i tradycyjnym, długim, czarnym chałacie – na chwałę pięknej tradycji i odmiennej ekspresji ludzi, którzy żyli tutaj kiedyś, ramię w ramię, mieszkali i pracowali, chodzili po ulicach, spotykali się w domach, przyjaźnili. Stwierdziłem, że jest to doskonała okazja, aby odwołać się do najwspanialszych tradycji strojów rytualnych i postanowiłem sam założyć taki strój i uświetnić obecność Żydów nawet jeśli nie byłoby ich na finisażu.\nW okolicy starej bożnicy stał zaparkowany niesamowity złoty autobus, który przyciągał wzrok wszystkich uczestników finisażu.\nAutobus był wynikiem wcześniejszych działań animacyjnych. Przywiózł nas nim mój brat Marcin. To stuningowany niemiecki autobus, przerobiony na wędrującego transportowca. Nazwaliśmy go „Marzyciel”. Wielokrotnie służył nam jako miejsce wspólnych wypraw, najczęściej artystycznych poza miasto. Byliśmy nim m.in. w Niemczech, na Ukrainie, wyjeżdżaliśmy też na krótsze wyprawy po Polsce. Autobus jest moją własnością i służy do takich właśnie integrujących, artystycznych działań.\nTekst ukazał się w Kwartalniku Rzeźby OROŃSKO nr 1/2017\nTags Adam Garnek Anna Podsiadły Artur Żmijewski Brian Fernandes Halloran Dorota Tworek Fundacja „Nowa Przestrzeń Sztuki” jak Jacob Cohen Jerzy Kędziora Joanna Rajkowska Kwartalnik Rzeźby Orońsko Leon Tarasewicz Ludwika Ogorzelec Maya Gordon Paweł Althamer Robert Kuśmirowski Sylwester Ambroziak Sztuki wizualne Tomasz Tworek Yevgen Samborski Zbigniew Frączkiewicz\nPoprzedni artykuł Julia Hartwig. Wdzięczność\nNastępny artykuł Mój jedyny, mój najdroższy!


Po przywitaniu wszystkich zebranych przez Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w Tarnowcu Bartłomieja Smykę oraz Przewodniczącego Rady Gminy Michała Dłuskiego głos zabrał prezes LKS Czeluśnica Kazimierz Kozicki. Następnie Jarosław Muzyka – główny koordynator piątkowego turnieju – przypomniał drużynom zasady oraz przedstawił harmonogram rozgrywek.\nW grupie młodszej wystartowało 5 drużyn. Po rozegraniu meczów systemem „każdy z każdym” najlepszą drużyną okazała się Szkoła Podstawowa z Umieszcza, która pewnie wygrała wszystkie 4 mecze.\nDo rywalizacji w grupie starszej przystąpiło 9 drużyn. Losowanie wyłoniło 2 grupy 5-zespołowe i 4-zespołowe. W grupie A najlepsza okazała się Szkoła Podstawowa z Łubna Szlacheckiego, natomiast w grupie B Szkoła Podstawowa z Roztok. Na miejscach premiowanych grą o 3 miejsce znalazły się szkoły z Nowego Glinika i Tarnowca. W „małym finale” w regulaminowym czasie gry, który wynosił 12 minut padł wynik 1-1. Emocjonująca seria rzutów karnych dała zwycięstwo Szkole Podstawowej z Tarnowca. W finale Roztoki potwierdziły swoją świetną grę od początku zawodów i pokonały Łubno Szlacheckie 2-1.\n4 klasa i młodsi\nNZSP Nowy Glinik\nSP Łubno Szlacheckie\n8 klasa i młodsi\nNZSP Glinik Polski\nOrganizatorami turnieju byli Gminny Ośrodek Kultury w Tarnowcu, Niepubliczny Zespół Szkolno Przedszkolny w Umieszczu oraz Ludowy Klub Sportowy w Czeluśnicy.\nDziękujemy wszystkim za udział, postawę fair play na boisku i gratulujemy zwycięskim drużynom!


Wodzisławska: BMW zderzyło się z tirem. Mogło dojść do tragedii • Wiadomości • www.rybnik.com.pl\nWodzisławska: BMW zderzyło się z tirem. Mogło dojść do tragedii\nWczoraj na ulicy Wodzisławskiej BMW prowadzone przez 23-latkę zderzyło się z tirem. Choć zderzenie wyglądało groźnie, kobieta miała wiele szczęścia. Okazało się, że doznała jedynie urazu ręki.\nW czwartek, około godziny 15:00 doszło do groźnie wyglądającego zderzenie na ulicy Wodzisławskiej. 23-latka jadąca BMW w kierunku Wodzisławia Śląskiego z nieznanych przyczyn zjechała na lewy pas i uderzyła w nadjeżdżającego z naprzeciwka tira.\nOkazało się, że kobieta doznała lekkiego urazu ręki. 23-latka miała jednak wiele szczęścia – jej samochód od strony pasażera był całkowicie zmiażdżony.\nTagi: Komenda Miejska Policji w Rybniku, policja Rybnik, kolizja Wodzisławska Rybnik, ulica Wodzisławska, Wodzisławska Rybnik, wypadek ulica Wodzisławska\n~ 2013-12-06 11:27:33\nTradycyjnie..stara beta serii 3 + niedzielny kierowca,mało brakowało i konkretna tragedia\n~przemo7 2013-12-06 11:41:34\nnie głąbie nowe e90 i dziewczyna która dużo jeździ .co tu jest tradycyjnego ze bmw czy że dziewczyna za kółkiem ?ty trolu na pewno jeszcze prawka nie masz a tym bardziej nawet starego bmw i ci żal dupę ściska\n~ 2013-12-06 11:48:12\nŻal mi dupę sciska że jechała wart 1,400zł betą na letnich oponach ;D o kurde kiedy ja się dorobię takiej bryczki :):)\n~facet1977 2013-12-06 12:11:32\ngo070 co z Ciebie za typ ,niewiesz a glupoty wypisujesz. Czlowieku troche szacunku.\n~THE Bill 2013-12-06 12:44:48\nBMW i wszystko jasne. Przecież takimi autami jeżdżą karki bez karków, i buraki.. Sory ale jeszcze nie widziałem wyjątku od tej reguły. Ego takich kierowców wrasta 100 krotnie myśląc, że są panami (i paniami) dróg.\n~jojo 2013-12-06 14:05:43\n~karolVTEC 2013-12-06 14:19:46\nAhh... te stereotypy... :|\n~PawelE39 2013-12-06 14:38:15\n~go070 Ciebie to śmieszy ? Może nie każdego stać tak jak Twoich starych na nowe auto i muszą jeździć tym na co mają. Powinni wyłapywać takich troli jak Ty, robić im zdjęcia i pokazywać na głównej stronie pod tytułem " Idiota tygodnia "...\n~ 2013-12-06 14:48:14\nPaweł EE39 pochwal się ile gazu spala ci 25 letnie BMW? :) eee 39 to twoje IQ bo inaczej nie może być no ale na pracownika marketu "Rea"l pasi jak ulał :) ee 39 napisz jeszcze coś fajnego....a powiedz ale tak szczerze.... dużo masz radości jak dzwonisz na stacji benzynowej aby ci gazu zatankowali :) pewnie za 30zł szalejesz co miesiąc 0-:)\n~PawelE39 2013-12-06 14:55:10\n~go070 Synek, skąd Tyś sie urwał ?\n~piotrekdec 2013-12-06 15:51:21\nsłownik języka polskiego PWN: "debil" pogard. o człowieku ograniczonym, głupim; go070 to określenie pasuje do ciebie przynajmniej w 50%, gdzie jest mowa o ograniczonym typie; a poza tym bujaj się\n~danielv12 2013-12-06 16:20:23\nMało brakowało a kobita by doprowadziła do tragedii,ten TIR mógł pozabijać mase ludzi,a po drugie jak by była czołówka z osobówką a nie takim kolosem?? ciesz się kobieto że żyjesz bo szczęscie było dla ciebie wyjątkowo łaskawe,co do tego że w BMW siedza pajace do potęgi to prawda i sami sobie na taka opinię wypracowali nie ma się co pluć,a zwłaszcza dotyczy się to starych gratów z lat 90' bo na nowe cacka buraków nie stać .\n~eloo 2013-12-06 18:41:37\nhe he auto osobowe BMW zderzylo sie z skrótem TIR\n~pozytywny100 2013-12-06 20:43:47\ngo070 - Włóż ten pusty łeb do kibla i trzymaj tak długo aż się udusisz .\n~Kat666 2013-12-06 21:59:55\ngo070 nie wszystkich stać tak jak ciebie na Tico, jedni muszą jeździć BMW które w salonie kosztuje średnio 250tyś.No ale tacy jak ty zawsze wszystko wiedzą lepiej.\n~hynio6 2013-12-06 22:59:25\nSWD i wszystko jasne - dodam jeszcze że e36 - brak pytań i wyjaśnień - pytania - baba za kółkiem\n~martin75fm 2013-12-06 23:24:48\nSkąd ten TIR ? przecież od lat już tego rodzaju pojazdy nie są spotykane w UE, redakcja może doszkoli się zanim coś napisze. BMW i kobieta no cóż trudne połączenia a wiec i o kolizję nie trudno. Nie mam nic do BMW tych po 2010 roku ale baba i auto z większą mocą pod maską to tragedia gotowa na drodze.\n~cyklonS 2013-12-07 05:55:52\nDlaczego redakcja nie zamieszcza wypowiedzi kierowcy ciagnika siodlowego? Na rybnik1 ladnie jest napisane, ze pani odklejala 'patyczek' z szyby. W ogole rybnik1 o wypadku mial napisane wraz ze zdjeciami 2-3 godziny po zdarzeniu. Przykro mi to pisac, ale rybnik.com.pl to wciaz amatorka.


The Marians w pełnym wydaniu na Myspace - INFOMUZA.PL\n28 stycznia 2009 10:42\nInfomuza Wiadomości muzyczne The Marians w pełnym wydaniu na Myspace\nThe Marians w pełnym wydaniu na Myspace\nJuż od dzisiaj na Myspace zespołu The Marians do przesłuchania cały album!! Oficjalna premierę Radioskun ma za tydzień, czyli 2 lutego.\nZespół The Marians został założony na Śląsku w 2008 roku, przez Szymon Poloka i Krzysztofa Chłopka. Do składu dołączyli bracia Tomek i Michał oraz Kolumbijczyk Carlos. Muzycy z różnym doświadczeniem i inspiracjami wspólnymi siłami nagrali swój pierwszy długogrający album pt. "RADIOSKUN". Na płycie znajduje się 11 utworów utrzymanych w stylistyce alternatywnego grania\nTytuł płyty "Radioskun" wziął się od piosenki pod tym tytułem. Płyta Radioskun jest pierwszą częścią trylogii, jaką zespół zamierza wydać na przestrzeni najbliższego czasu. Radioskun otwiera stawkę, co ciekawe piosenka pod tym samym tytułem pojawi się dopiero na następnej płycie, w kolejnej odsłonie, która na pewno zaskoczy...\nMuzyka na płycie jest bardzo energiczna i ma kopa. Piosenki z założenia miały być przede wszystkim prawdziwe. "Czysta energia - swoisty hałas, który płynie z nas"...mówią chłopaki z zespołu.\nPłytę Radioskun promuje singiel "System" oraz klip. Teledysk został nakręcony w starej cementowni w Jaworznie w bardzo industrialnym klimacie, trochę jak z horroru. Realizacją zajęła się grupa fenixmusic.pl, klip reżyserował Dawid Meller a za zdjęcia odpowiadał Tomasz Wypych.


Mały Gość MGN 02/2022\nWirus zwany Żmiją\nLekkie, szybkie i groźne. Niewielki rozmiar to ich ogromna zaleta.\nOznaczony jest chroniony\nNocą rozległo się pohukiwanie sowy. Chłopiec ze strachem przybiegł do mamy. „Nie bój się” – uspokajała go. „Przecież masz na imię Essoyodou!”\n7 sportów, 15 dyscyplin i 109 konkurencji. Tyle zobaczymy w Pekinie w tym roku.\nSzukam bezpiecznego miejsca\nUciekła z kuzynkami. Kilkaset kilometrów przez rzekę i busz. Potem samolot i jeszcze pięć dni w zamkniętym tirze. Dokąd? Nie wiadomo. Byle daleko od wojny.


Serie D, Girone F wyniki na żywo, terminarz i rezultaty - SofaScore\nSerie D, Girone F wyniki na żywo\nSpadli z wyższej ligi\nSerie D, Girone F, znany również jako Lega Nazionale Dilettanti Girone F, jest an amateur piłka nożna league w Italy dla men. W sumie są 18 zespoły, które rywalizują o tytuł every year between września and czerwca. SofaScore śledzi na żywo wyniki piłki nożnej i Serie D, Girone F tabelę, wyniki, statystyki i najlepszych strzelców. W sezonie 21/22, wśród najbardziej popularnych drużyn Serie D, Girone F wyszukiwanych online są Campobasso, Notaresco, Rieti. Aby śledzić dzisiejsze rozgrywki i inne aktywności leagues, proszę, odwiedź stronę główną dla wszystkich zawodów w Italy.\nFormat rywalizacji w Serie D, Girone F\nZespoły są umieszczane w 3 tabelach, z systemem awansów i spadków dla najlepszych i najgorszych zespołów. najlepsza drużyna jest promowana do Serie C, Girone A, Serie C, Girone C, Serie C, Girone B. W 21/22 Castelfidardo, Castelnuovo Vomano, Matese otrzymała promocje do Serie D, Girone F. Rieti zostały zdegradowane do Serie D, Girone F na 21/22 sezon. Każda drużyna rozgrywa spotkania, ogólnie 434 w jednym sezonie, a zwycięzcą jest .\nŚrednia liczba goli w lidze w sezonie 21/22 to 2.49 goli.\nOrganizacja, która jest odpowiedzialna za ligę jest FIGC.\n9 najważniejsze pytania o Serie D, Girone F\n#1 Która drużyna jest aktualnym posiadaczem tytułu w Serie D, Girone F?\nAktualnym właścicielem tytułu w Serie D, Girone F jest Campobasso.\n#2 Jaka jest ranga konkurencji Serie D, Girone F w Italy?\nSerie D, Girone F to poziom 4 dywizji w Italy.\n#3 Ile rund jest rozgrywanych w każdym sezonie w Serie D, Girone F?\nOgółem 34 rundy są rozgrywane w Serie D, Girone F każdego sezonu.\n#4 Ile goli zdobywa się średnio w Serie D, Girone F w 21/22?\nŚrednia liczba goli w Serie D, Girone F wynosi 2.49 na mecz w 21/22.\n#5 Czy jest runda playoff w Serie D, Girone F po sezonie regularnym?\nNie istnieje rywalizacja playoff po sezonie regularnym w Serie D, Girone F.\n#6 Kiedy Serie D, Girone F zaczyna się i kiedy się kończy?\nSerie D, Girone F zwykle zaczyna się w września i kończy się w czerwca.\n#7 Które drużyny zostały zdegradowane z Serie D, Girone F na sezon 21/22?\nZdegradowane drużyny z Serie D, Girone F w 21/22 sezonie są Rieti.\n#8 Które drużyny awansowały do Serie D, Girone F w 21/22 sezonie?\nDrużyny, które awansowały do Serie D, Girone F w 21/22 sezonie są Castelfidardo, Castelnuovo Vomano, Matese.\n#9 Ile jest grup w zawodach Serie D, Girone F?\nZespoły w Serie D, Girone F są umieszczane w 3 grupach.


Darmowe strony internetowe a strona bez reklam w 1&1Przejdz do tresciUWAGA! Ten serwis używa cookies (brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na ich stosowanie)\nProfesjonalne projekty lepsze niż darmowe strony internetowe\nGotowe projekty dla 100 branż\nŁatwa edycja tekstu i grafiki\nZ 1&1 MyWebsite osiągniesz sukces, którego nie dadzą Ci darmowe strony internetowe\nW pełni wykorzystaj potencjał Twojej witryny\nNa szczęście jest na rynku profesjonalne i zarazem tanie rozwiązanie, za pomocą którego stworzysz unikalną stronę dla swojej firmy – to 1&1 MyWebsite. Dzięki niemu wykreujesz oryginalny wizerunek swojego przedsiębiorstwa i dasz mu bodziec do dynamicznego rozwoju. Tego nie zagwarantują Ci darmowe strony internetowe. 1&1 MyWebsite oferuje gotowe projekty stron dla ponad 100 branż z możliwością łatwej edycji tekstu i grafiki. Pozwala łączyć indywidualny gust i gotowe rozwiązania. Na swojej stronie możesz wykorzystywać dowolne kolory, czcionki oraz wielkości liter. Wzbogacenie witryny o dodatkowe elementy jak np. zdjęcia, mapy czy statystyki zrobi dobre wrażenie na Twoich klientach. Strona będzie atrakcyjniejsza w odbiorze także dzięki zamieszczanym na niej plikom wideo i oryginalnym nagraniom prezentującym najróżniejsze pomysły. Twój przekaz stanie się wreszcie w pełni dostrzegalny na tle konkurencji w wirtualnym świecie. A to wszystko bez reklam i we własnej domenie. Darmowe strony internetowe nie zapewnią Ci tak wysokiej jakości usług. Dzięki 1&1 MyWebsite zyskasz w Internecie wizerunek profesjonalisty i nawiążesz trwałe relacje z klientami.\nSkuteczna strategia rozwoju strony internetowej z 1&1\nMasz już własny pomysł na profesjonalną stronę internetową? W 1&1 odpowiedni projekt już na Ciebie czeka! Wystarczy, że dostosujesz zaproponowaną szatę graficzną i treść do swoich potrzeb i możesz cieszyć się oryginalną witryną, która zachwyci Twoich klientów. 1&1 MyWebsite dodasz swojej stronie profesjonalizmu, którego nie zapewnią Ci darmowe strony internetowe. Na przykład, wybierzesz własną, unikalną domenę w rozszerzeniu .pl, .com lub innym. W pakiecie znajdziesz 12,5 tys. profesjonalnych zdjęć, za które normalnie zapłaciłbyś kosztowną licencję. Ale w 1&1 MyWebsite są one zupełnie darmowe. Strony internetowe z wykorzystaniem profesjonalnych zdjęć cieszą oko użytkowników i świadczą o dbałości firmy o swój wizerunek w Internecie. Wszystkie zmiany na stronie odbywają się online i są natychmiast widoczne w Internecie. Dzięki temu sam decydujesz o rozwoju Twojej witryny i możesz zaplanować jej rozbudowę tak, jak Ci pasuje.\nZyskaj znacznie więcej niż oferują darmowe strony internetowe\nUnikalny pakiet 1&1 MyWebsite Personal pozwala szybko utworzyć stronę internetową za rozsądną cenę. W odróżnieniu od darmowych stron WWW, w 1&1 MyWebsite znajdziesz gotowe treści dla wielu popularnych kategorii branżowych. Wystarczy podać podstawowe dane firmy, wybrać własny adres www i dopasować kolorystykę witryny do swojego gustu. Strona stworzona w ten sposób oferuje wiele nowoczesnych rozwiązań w kompozycji oraz szacie graficznej. W 1&1 MyWebsite Personal możesz publikować dowolne osobiste treści np. informować odwiedzających o swoich zainteresowaniach, wklejać zdjęcia rodzinne czy też prezentować pamiątkowe filmy z wakacji. Z kolei pakiety 1&1 MyWebsite dla firm oferują wszystko, co jest potrzebne nowoczesnej firmie do promocji w Internecie. Po pierwsze, zawierają propozycje układu graficznego i gotowe treści dla różnych branż, dzięki którym elastycznie dostosujesz stronę pod kątem swojej działalności. Po drugie, generują zdecydowanie więcej wejść na stronę poprzez zastosowanie popularnych wtyczek społecznościowych (np. Facebook). Co więcej, odwiedzający mogą również przeglądać Twoją stronę na urządzeniach mobilnych. Wersje mobilne wchodzą w skład pakietu i są darmowe. Strony internetowe są coraz częściej przeglądane na urządzeniach przenośnych, a z 1&1 MyWebsite Twoja witryna jest na to dobrze przygotowana. Dzięki temu informacje o produktach, czy też o nadchodzących wydarzeniach bardzo szybko trafią do właściwych odbiorców.\nElastyczne projektowanie stron z 1&1\nPo zarejestrowaniu swojej strony 1&1 MyWebsite, otrzymujesz login i hasło do trybu edycji, gdzie możesz w każdej chwili dokonywać zmian na witrynie. Komfortowy edytor, pracujący w trybie „przeciągnij i upuść“, pozwala na modyfikowanie oraz ulepszanie strony samodzielnie bez specjalistycznej wiedzy. W razie jakichkolwiek pytań, nasza pomoc techniczna jest do Twojej dyspozycji 24h na dobę. To kolejna przewaga 1&1 MyWebsite nad ofertą, którą mają darmowe strony internetowe. W 1&1 zapewniamy całodobowy kontakt z fachowcami, którzy odpowiedzą na Twoje pytania przez e-mail lub telefon.


Wybierz nagrodę, wesprzyj Wawelskie Smoki - Towarzystwo Sportowe Wisła Kraków\nRazem zapewnijmy Wawelskim Smokom możliwość startu w kolejnym sezonie 2. Ligi Koszykówki. Pokażmy siłę Wiślackiej Rodziny! Dołącz do akcji wybierając nagrody. Akcja koordynowana jest przez sekcje koszykówki mężczyzn TS Wisła Kraków.\nDOŁĄCZ DO AKCJI NA FANS4CLUB\nW tym roku mija 90 lat od stworzenia sekcji koszykówki w Wiśle, pięćdziesiąt od ostatniego mistrzostwa Polski juniorów i czterdzieści od ostatniego sukcesu drużyny seniorskiej – zdobycia Pucharu Polski 1978. Od tego czasu trwa posucha Wawelskich Smoków, siedmiokrotnych Mistrzów Polski – zespołu, który pół wieku temu w ramach Festiwalu FIBA sensacyjnie pokonał naszpikowaną gwiazdami reprezentację Europy i wielki Real Madryt. Teraz nadszedł czas, by to zmienić!\nPo dwóch sezonach walki o ligowy byt i widmie spadku, ekipa oparta na wychowankach zajęła piąte miejsce w grupie C II ligi, mierząc się w fazie play off w walce o powrót do pierwszej ligi z wyżej notowanymi rywalami. Dzięki ambitnym zawodnikom, emocjonalnie związanych z klubem i wychowanych w nim od dziecka, stworzyła się spora szansa na to, by męska koszykówka znów stała się jedną z wiodących sekcji w Wiśle.\nW tym celu, z inicjatywy grupy rodziców, z końcem ubiegłego roku, powstało Stowarzyszenie, którego głównym celem jest zdobywanie środków finansowych na działalność sekcji. Do tej pory, środki pozyskiwane na działalność sekcji pozwalały jedynie na przeżycie, ale wierzymy, że wspólnie z całą Wiślacką Rodziną zapewnimy harmonijny rozwój zawodników biegających po wiślackich parkietach.\nPierwszym celem akcji jest zapewnienie startu Wawelskich Smoków w kolejnym sezonie 2. ligi koszykówki. Środki zebrane w projekcie zostaną przeznaczone m.in. na zgłoszenie drużyny do rozgrywek, licencje trenerów i zawodników, zgrupowanie oraz turniej w okresie przygotowawczym.\nW przypadku osiągnięcia pierwszego progu, drugim celem będzie zebranie dodatkowych 90 000 PLN – kwoty, która pozwoli na bieżące funkcjonowanie i będzie podstawą finansową do utrzymania sekcji koszykówki w 2. lidze. Chcemy, by najlepsi zawodnicy byli objęci programem stypendialnym, dzięki któremu zdołamy zatrzymać ich w klubie i walczyć o powrót do wyżej klasy rozrywkowej. Młody i perspektywiczny zespół wychowany przy Reymonta, dobre wyniki oraz przychylna atmosfera to potencjał, którego nie można teraz zmarnować.\nKażdy uczestnik projektu, w zamian za swoje wsparcie, może wybrać z bogatej puli wyjątkowe nagrody związane nie tylko z Wawelskimi Smokami. Są w niej bilety na mecze Wisły Kraków, koszulki z autografami zawodniczek Wisły CanPack Kraków, czy atrakcyjne bony i vouchery oraz nagrody dla sponsorów.\nZjednoczmy siły Wiślackiej Rodziny, by nawiązać do największych sukcesów sekcji koszykówki!\nWśród nagród m.in.:\nwyjazd z drużyną na mecz\nbilety na VIP na mecz Wisła – Lech\nokolicznościowe gadżety (szalik,koszulka, kubek, bluza)\nzdjęcie z drużyną na parkiecie\nZachęcamy do udziału i wsparcia naszej sekcji.\nWawelskie Smoki zagrają z AZS Częstochowa\nKoszykarze Białej Gwiazdy w sobotę o godz. 17 podejmą w hali Wisły...\nSwego czasu tradycją krakowskiego futbolu były coroczne derbowe pojedynki, których stawką była...\nDzisiaj swoje czterdzieste siódme urodziny obchodzi trener piłkarzy Białej Gwiazdy Maciej Stolarczyk....


Www.spolnota.pl - TOP1.pl - katalog stron www\nSerdecznie zapraszamy do zaznajomienia się z ofertą firmy SPÓLNOTA. Jesteśmy producentem wysokiej klasy artykułów drewnianych. Naszymi głównymi produktami są sanki oraz leżaki. Ponadto proponujemy Państwu okazały wybór krzeseł, stolików, mebli do pokoju dziecięcego oraz przyborów kuchennych i gospodarczych. Nasze produkty spełniają wszystkie niezbędne certyfikaty bezpieczeństwa. Z naszych usług niejednokrotnie skorzystali organizatorzy targów oraz imprez masowych. Zapewniamy terminową realizację każdego zamówienia i konkurencyjne ceny. Zachęcamy do odwiedzenia naszej strony internetowej.\nAktualizacja - data: 11.09.2019, godz: 16:32\nID strony w katalogu: 17025\nleżaki drewniane, leżaki drewniane reklamowe, leżak drewniany z nadrukiem, fotel reklamowy, leżaki drewniane z nadrukiem, leżak reklamowy z podłokietnikami, leżak reklamowy bez podłokietników\nZareklamuj stronę www.spolnota.pl:\n08.10.2013 godz.: 09:13 wyśw.: 1333 ID str.: 1284 Więcej\n16.12.2014 godz.: 11:07 wyśw.: 1394 ID str.: 4827 Więcej\nMario and Pablo - producent blatów kuchennych i łazienkowych\nMario and Pablo jest polską firmą, zajmującą się produkcją blatów kuchennych i łazienkowych z marmuru, granitu, konglomeratu kwarcytowego, aglomarmuru. Firma oferuje duży wybór produktów z kamienia, dostępnych w salonie sprzedaży w Krakowie. Firma proponuje proste, owalne, geometryczne i finezyjne wykończenia krawędzi blatów, nadając im niepowtarzalnego stylu, pasującego do wnętrza.\n21.12.2017 godz.: 06:24 wyśw.: 116 ID str.: 13538 Więcej


Strona Główna Archiwum Archiwum z 2017r.\nWtorek, 28. Listopad 2017 11:12\n21 listopada obchodzony jest Dzień Życzliwości. Była to okazja, aby spotkać się w Filii Biblioteki w Ptaszkowie i porozmawiać na temat wzajemnej życzliwości, szacunku, tolerancji i otwartości na drugiego człowieka. W spotkaniach uczestniczyła młodzież z klas: II b Gimnazjum i VII Szkoły Podstawowej w Ptaszkowie. Na "Drzewku życzliwości", uczniowie zawiesili papierowe serca z pozdrowieniami dla koleżanek, kolegów i nauczycieli. Dzieci z klasy pierwszej pomalowały kolorowankę z krasnalem "Życzliwkiem". Miejmy nadzieję, że życzliwa atmosfera będzie towarzyszyła wszystkim przez cały rok!\nPiątek, 24. Listopad 2017 11:16\nW czwartek, 30 listopada odbyło się kolejne spotkanie w ramach projektu "Kryminalna Bitwa Pokoleń". Naszym gościem był Rober Ziółkowski, autor powieści kryminalnych p t. "Łowcy głów" oraz "Wściekły pies". Wspólnie z Magdaleną Kawką napisał też powieść obyczajową p t. "Tuż za rogiem". Przez szesnaście lat służył w policji. Pokonał wiele szczebli kariery, którą zakończył pracując w Zespole Poszukiwań Celowych, który koncentrował się na chwytaniu i poszukiwaniu gangsterów, zabójców, kidnaperów i handlarzy narkotykami. W trakcie spotkania opowiedział publiczności o swojej pracy w policji, która była inspiracją do powstania jego powieści. Nawiązał też do pasji, którą realizuje podróżując po krajach afrykańskich. Zdradził czytelnikom, że w przygotowaniu jest jego następna książka i tym razem nie będzie to kryminał. Bardzo interesujące spotkanie, które wywołało żywiołową dyskusję zgromadzonej publiczności.\nFIKCJA A RZECZYWISTOŚĆ - SPOTKANIE Z TECHNIKAMI KRYMINALISTYKI\nPiątek, 24. Listopad 2017 11:10\nW czwartek, 23 listopada odbyło się kolejne spotkanie w ramach realizowanego projektu Kryminalna Bitwa Pokoleń zatytułowane "Fikcja, a rzeczywistość". Tym razem gośćmi biblioteki byli technicy kryminalistyki z KP Policji w Grodzisku Wielkopolskim, asp. Marek Gauza, asp. Leszek Brembor oraz informatyk Mariusz Krzyżanek. Podczas spotkania funkcjonariusze przybliżyli specyfikę swojej pracy. Opowiedzieli jaką rolę pełną technicy kryminalistyki i jakie są ich zadania i sposoby w ujawnieniu i zabezpieczeniu śladów na miejscu przestępstwa. Policjanci odpowiedzieli także na szereg pytań i spostrzeżeń zadawanych przez zgromadzoną publiczność. Poza wykładem odbyła się również "część praktyczna". Na spotkanie funkcjonariusze zabrali ze sobą walizki z "policyjnymi akcesoriami". Zaprezentowali sprzęt i wyjaśnili do czego służą wszystkie akcesoria, z których korzysta się przy zabezpieczaniu śladów kryminalistycznych.\nSAM TRUP NIE WYSTARCZY.... KOLEJNE WYDARZENIE KRYMINALNEJ BITWY POKOLEŃ\nPiątek, 17. Listopad 2017 10:11\nW czwartek, 17 listopada o godz. 11.00 w Czytelni Biblioteki odbył się kolejny panel dyskusyjny w ramach projektu Kryminalna Bitwa Pokoleń zatytułowany "Sam trup nie wystarczy, czyli o tym jak zmierzyć zawartość kryminału w kryminale". Moderatorem dyskusji był Krzysztof Koziołek, ceniony autor powieści kryminalnych. W dyskusji uczestniczyła młodzież z grodziskich szkół średnich, gimnazjum oraz członkowie Dyskusyjnego Klubu Ksiązki.\n(TY)DZIEŃ POSTACI Z BAJEK\nPiątek, 17. Listopad 2017 09:35\nDnia 5 listopada obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Postaci z Bajek. W tym dniu przypominamy bajki, które są nieodzownym elementem każdego dzieciństwa. Wybrana data nie jest przypadkowa - jest to dzień urodzin jednego z największych twórców bajek - Walta Disney'a. Oddział dla dzieci także włączył się w obchody tego święta przeprowadzając akcję czytelniczą, do której przystąpiły dzieci ze Szkoły Podstawowej w Grąblewie oraz z Przedszkola Gminnego im. Krasnala Hałabały. Zebranych powitały panie bibliotekarki przebrane w kolorowe stroje. W bajkowy świat przeniosła wszystkich piosenka "Witajcie w naszej Bajce". W trakcie zajęć dzieci rozwiązywały bajowe quizy muzyczne polegające na rozpoznaniu z jakiej bajki pochodzi piosenka. Panie bibliotekarki przygotowały również zagadki i pytania związane z postaciami bajkowymi. W drugiej części na dzieci czekały zadania ruchowe i zręcznościowe. Na zakończenie spotkania na dzieci czekała bajkowa niespodzianka - piniata ze słodkościami .Międzynarodowy Dzień Postaci z Bajek jest doskonałą okazją do rozwijania zainteresowań czytelniczych wśród dzieci.. Zapraszamy więc do naszej placówki po książki i czytajmy dzieciom każdego dnia.\nPiątek, 17. Listopad 2017 09:33\nW środę, 8 listopada w Czytelni Biblioteki odbyło się kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki. Omawiana książka p t. "Świat musi mieć sens" to wywiad rzeka z arcybiskupem Józefem Życińskim, przeprowadzona przez Aleksandrę Klich. Arcybiskup Życiński to jedna z barwniejszych postaci Kościoła. Człowiek niebojący się wyzwań i trudnych pytań . Szczerze, bez zbędnego patosu wypowiadał się na tematy wiary, kościoła , feminizmu , in vitro.... Książka to istotny przewodnik dla ludzi "małej wiary". To jednocześnie według uczestników dyskusji jedna z ciekawszych książek omawianych w trakcie spotkań.\nPiątek, 17. Listopad 2017 09:29\nFilia na Osiedlu Wojska Polskiego przeprowadziła cykl zajęć bibliotecznych dla dzieci sześcio i siedmioletnich. Zajęcia przeprowadzono na podstawie ksiązki "Tajemnica Biblioteki" - jednej z bestsellerowego cyklu książek "Biuro detektywistyczne Lassego i Mai". Dzieci z zainteresowaniem wysłuchały treści książeczki, aktywnie uczestnicząc w śledztwie mającym wyjaśnić tajemnicę zaginięcia trzech szczególnie cennych książek. Wszyscy uczestnicy zajęć udowodnili, że mają predyspozycje do tego, by być detektywem, niektórym nawet udało się trafnie wytypować złoczyńcę. Czytanie książki wzbogaciliśmy w treści związane z funkcjonowaniem Biblioteki. Zabawa w detektywów przypadła dzieciom do gustu, co zaowocowało zwiększonymi wypożyczeniami książek o tej tematyce. W zajęciach, które Filia Biblioteki realizowała we wrześniu, październiku i w listopadzie udział wzięły grupy sześciolatków z okolicznych przedszkoli (Chatka Puchatka, Wiercipięta ), klasa pierwsza ze Szkoły Podstawowej nr 2 oraz uczniowie ze Szkoły Podstawowej w Słocinie.


usługi księgowe Łowicz - Katalog xyience PageRank 6\nSzukasz outsourcingowej firmy, która w rozległym zakresie zajmie się księgowością, administracją kadrowo-płacową, Human Resources, kursami BHP, rozliczaniem czasu pracy i zatrudnianiem cudzoziemców? Odpowiednio trafiłeś! Przedsiębiorstwo ICC CHR świadczy te usługi. Posiadamy wieloletnie doświadczenie, lecz także wiedzę merytoryczną. Fachowo podchodzimy do wykonywanych obowiązków. Jesteśmy profesjonalni, rzetelni oraz oferujemy satysfakcjonujące rozwiązania dla naszych Klientów. Nie istotne czy masz dużą, niewielką czy średnią firmę, jeżeli skorzystasz z naszych usług uzyskasz obniżenie kosztów działalności, zwiększysz poufność oraz bezpieczeństwo danych w Twojej firmie, zdobędziesz profesjonalne wsparcie doświadczonego zespołu. Wejdź na naszą stronę internetową http://icc-consulting-hr.firmy.net/ a oprócz tego skontaktuj się z nami.


Gość Łowicki 51-52/2013\npublikacja 19.12.2013 00:00\nPrzedszkolaki cieszą się z otrzymanych prezentów\nOd razu udał się do miejscowego przedszkola, czym wzbudził wielką radość wśród dzieci.\nBroda i okulary\nCzerwona postać z siwą brodą, laską w ręce i mitrą na głowie przyniosła dzieciom prezenty. – Przysłał mnie do was biskup Miry – mówi. – To Mikołaj! – wyrywa się dzieciom. Oprócz słodyczy każdy przedszkolak dostał aniołka. – Aniele Boży, stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój... – intonuje przybysz. Dzieci włączają się do modlitwy. Niektóre przytulają się do niego.\nZa chwilę razem z nim śpiewają i tańczą w kółeczku. Niestety, musi już skończyć wizytę, ale obiecuje, że jeszcze tu wróci. Po głosie i zachowaniu trudno było poznać, kto kryje się za brodą i okularami. Dorośli parafianie nie mają wątpliwości. To ich proboszcz. O ks. Romualdzie Maciesiaku w samych superlatywach wypowiada się Beata Tymosiak, nauczycielka w przedszkolu. – Jest naszym przyjacielem. Przychodzi do nas zawsze z humorem. Z taką pozytywną energią, która nam się udziela. W kontakcie z nim nie czuje się dystansu. Zawsze podaje rękę potrzebującym. Często sam wychodzi do nich z pomocą, bo wie, co to znaczy bieda – mówi pani Beata, która nie wyobraża sobie, żeby w Luszynie proboszczem był ktoś inny.\nDo Przedszkola Samorządowego nr 2 w Luszynie uczęszcza 15 dzieci. Nie zanosi się, żeby w przyszłości było ich więcej. Wieś i cała gmina do bogatych nie należą. Młodzi emigrują, bo nie widzą tu dla siebie przyszłości. Mieszkańcy to w większość rolnicy, którzy utrzymują się z niewielkich gospodarstw. Ci, którzy pracowali w PGR-ze, musieli szukać pracy gdzie indziej. Na szczęście, w czasach, kiedy w Polsce samorządy zamykają szkoły i przedszkola na wsi, to w Luszynie jeszcze funkcjonuje. – Gdyby nie wsparcie proboszcza, tego przedszkola mogłoby już nie być – mówi Teresa Wojciechowska, która pomaga w przedszkolu. – Pamięta o dzieciach, zawsze, kiedy nas odwiedza, ma dla nich słodycze. Proboszcz pomaga materialnie nie tylko dzieciom. Plebania w Luszynie otwarta jest dla każdego. Przychodzą tu głodni, których nie stać na jedzenie. Zaglądają ci, którzy nie mają ciepłej kurtki na zimę. Kiedy nadchodzi Wigilia, ks. Maciesiak puka do drzwi tam, gdzie mieszkają ludzie niespodziewający się od nikogo pomocy. Przebrany za św. Mikołaja podtrzymuje na duchu chorych na raka czy rodziny z dziećmi, którym trudno jest związać koniec z końcem. Nic dziwnego, że kiedy proboszcz jedzie samochodem przez wieś, kłaniają mu się i młodzi, i starsi. Ludzie pamiętają, że nigdy nie powiedział „nie”, gdy ktoś prosił o pomoc.