Kiedy czwarta dawka szczepionki na COVID-19? Prezes URPL nie ma wątpliwości.\nObecnie zaleca się szczepienie 3 dawką w 6 miesięcy po zakończeniu podstawowego schematu szczepień na covid-19. Czy za kolejne pół roku będzie zalecana 4 dawka, a potem 5, 6?\nObecnie zaleca się przyjęcie trzeciej dawki po 6 miesiącach od poprzedniego szczepienia\nJednak ostatnio Rada Medyczna wskazała, żeby szczepienie 3 dawką było już po 5 miesiącach\n25 listopada Europejska Agencja Leków ma zająć się szczepionkami dla dzieci powyżej 5 roku życia\nRada Medyczna wskazała: szczepienie trzecią dawką już po 5 miesiącach\n- Najnowsze badania CDC pokazują że osoby niezaszczepione są 14-krotnie bardziej narażone na zgon i sześciokrotnie bardziej narażone na hospitalizację. To są najnowsze wyniki badań - mówił we wtorek, 23 listopada, dr Grzegorz Cessak, prezes URPL w Radiu Plus.\n- Jeśli chodzi o poziom przeciwciał po szczepionce, to wartości różnią się regionalnie i mamy je na poziomie od 86 do 91 procent skuteczności. Dopiero trzecia dawka preparatu "podciąga" nam wartości dotyczące skuteczności szczepionek do 95-96 procent - dodał.Obecnie zaleca się przyjęcie trzeciej dawki po 6 miesiącach od poprzedniego szczepienia. Jednak ostatnio Rada Medyczna wskazała, żeby szczepienie trzecią dawką było już po 5 miesiącach.Kiedy czwarta dawka szczepionki na COVID-19\nPojawia się też pytanie, czy to oznacza, że za kolejne pół roku będzie zalecana 4 dawka, a potem 5, 6?\n- Można się spodziewać, że w ogóle szczepionka z nami zostanie tak jak szczepionka przeciw grypie. Co 6-8 miesięcy – tego się dowiemy z badań - odpowiada dr Cessak.\nDodał, że producenci preparatów zostali wezwani przez europejskie agencje leków do przedstawienia wyników badań dotyczących konieczności podania albo dawki dodatkowej, czyli dla osób immunoniekompetentnych albo bustera, czyli dawki przypominającej.Wiele mitów i wiele dezinformacji ws. szczepień\nJak na razie, nadal wiele osób w Polsce nie zaszczepiło się. Nie sprzyja temu pewien chaos informacyjny i brak zaufania. Jak mówił prowadzący audycję, jeszcze kilka miesięcy temu, szef Rady Medycznej mówił, że zaszczepieni nie będą zarażali. Jest inaczej.\n- Rzeczywiście mamy wiele mitów i wiele dezinformacji w tym zakresie. Po przyjęciu szczepionki, u części osób nastąpi neutralizacja wirusa w ciągu kilku, kilkunastu godzin i wirus nie zdąży się namnożyć, by te osoby mogły zarażać. Badania pokazują, że jest to od 36 do 53 procent, czyli połowa zaszczepionych nie zaraża.\nDruga część osób zaszczepionych zachoruje skąpoobjawowo. Czyli szczepionka ich ochroni, bo szczepionki nie są stuprocentowo skuteczne w tym zakresie, że nie zachorujemy i nigdy tak nie było. ale w ich przypadku, nawet jeżeli zdarzy się hospitalizacja, to większej liczbie osób zredukujemy najgorszy stan, czyli konieczność podłączenia do respiratora czy zgon.\nSzczepienia dzieci w wieku 5-11 lat: decyzja wkrótce\nW czwartek, 25 listopada, Europejska Agencja Leków ma zająć się szczepionkami dla dzieci powyżej 5 roku życia.\n- Obecne szczepionki przeciwko COVID-19 są zatwierdzone dla dzieci od 12 do 17 roku życia. Zakończyły się badania kliniczne w grupie dzieci 5-11 lat. Europejska Agencja Leków w tym tygodniu wyda rekomendacje i spodziewamy się, że decyzja Komisji Europejskiej zakończy proces dopuszczania jeszcze w piątek, 26 listopada - wyjaśnił szef URPL.\nW jego ocenie wszystko wskazuje na to, że decyzja będzie pozytywna: - Wyniki badań pokazują wysoką skuteczność tej szczepionki w populacji dziecięcej. Polska ma ją zakontraktowaną już na grudzień. Firma deklaruje, że w dość krótkim okresie czasu dostarczy ją do krajów członkowskich. Myślimy, że trafi do nas do połowy grudnia - dodaje dr Cessak.\nSzczepionka Novavax jeszcze w tym roku?\nRównież wkrótce powinna trafić do Polski szczepionka firmy Novavax. Wytwórcą antygenu do szczepionki przeciw COVID-19 na zlecenie amerykańskiej spółki jest polska firma Mabion.\n- W ubiegłych tygodniach Europejska Agencja Leków przyjęła już finalny wniosek firmy Novavax. To jest szczepionka, podjednostkowa, zawierająca adiuwant, czyli substancję przyspieszającą reakcję immunologiczną. Ma powyżej 90 proc. skuteczności. Spodziewamy się, że zatwierdzenie preparatu będzie w połowie grudnia. Jest zakontraktowana przez Polskę i spodziewamy się, że jeszcze w grudniu dotrze do Polski - mówił Grzegorz Cessak.\nPrzypomniał też, że obok szczepionek mamy też leki: - Mamy przeciwciała monoklonalne, które zostały teraz zatwierdzone przez Europejską Agencję Leków w poprzednich tygodniach. Kluczowe są leki przeciwwirusowe doustne, które są łatwiejsze do przyjmowania, bo nie trzeba ich podać dożylnie czy domięśniowo.\nPrzyznał również, że nadal nie mamy żadnej wiedzy na temat skuteczności amantadyny w profilaktyce i leczeniu covid-19. Badania trwają.


Podążaj za najnowszymi trendami: makijaż graficzny oka - WP Kobieta\nPodążaj za najnowszymi trendami: makijaż graficzny oka\nZ zazdrością oglądasz pokazy mody, na których modelki noszą nienaganny make-up? Przed tobą wielkie wyjście, a nie masz pomysłu na to, jak się pomalować, by wyglądać oszałamiająco? Poznaj sekrety graficznego makijażu oka i zachwyć wszystkich dookoła!\nModny w tym sezonie make-up wymaga odrobiny cierpliwości i przeznaczenia na niego więcej czasu niż na podkreślenie oczu w sposób, którym posługujesz się na co dzień. Ważniejsze jednak jest to, by wybrać do tego celu kosmetyk o odpowiedniej konsystencji, który pozwoli ci utrzymać idealny wizerunek przez całą noc. W tym przypadku najlepiej sprawdzi się kredka do oczu o ostro zatemperowanym czubku lub cienkim, wysuwanym sztyfcie. Dzięki niej bez większych trudności osiągniesz upragniony efekt.\nGrafika idealna – wskazówki\nChociaż w sieci znajdziesz mnóstwo kolorowych makijaży tego typu, pamiętaj, że na wieczorne wyjście najbardziej elegancka będzie klasyczna czerń. Zanim rozpoczniesz jednak malowanie, nałóż na górną powiekę neutralny cień (w kolorze beżowym lub nude), tak by stworzyć bazę dla swojego make-upu. Rozpocznij go od narysowania kredką do oczu konturów, które potem wypełnisz produktem. Najbardziej efektowne są kształty zbliżone do trójkątów – dzięki nim dodatkowo wyostrzysz kąciki powiek, nadając im koci wygląd.\nZacznij od dolnej linii rzęs i za pomocą * kredki do oczu np. marki Maybelline*przedłuż ją, starając się jednak, by nie dosięgała ona do końca łuku twoich brwi. Następnie połącz ją z górną powieką kolejną kreską, a powstałą między nimi płaszczyznę zamaluj na czarno. Pamiętaj, by pozostawić linie nieroztarte, dlatego staraj się, by prowadzić je pod równym kątem, który zapewni ci pożądane graficzne wykończenie. Na koniec możesz zaznaczyć wewnętrzne kąciki oczu, również dążąc do tego, by kreski były ostre i wyraźne.\n* Czas eksperymentów*\nNie zostawiaj prób makijażowych na ostatnią chwilę! Poświęć trochę czasu na kilka dni przed planowanym wyjściem, tak by w dniu imprezy nie denerwować się, że spodziewany rezultat znacząco odbiega od make-upów graficznych, na których się wzorowałaś. Możesz także uruchomić fantazję i namalować kształt inny od zaproponowanego, aby stopniowo przyzwyczaić się do wyrazistego wyglądu i codziennie używać kredki do oczu.


Pasażerka została wyproszona z samolotu za niewłaściwe zachowanie? "Wyrzucono mnie za to, jak wyglądam"\nIzabela Nestioruk 10.06.2022 14:21\nJedna z gwiazd mediów społecznościowych znana z licznych operacji plastycznych, została wyproszona z samolotu. Zdaniem załogi nie dostosowywała się do poleceń i ignorowała ogólnie przyjęte zasady. Ona sama twierdzi zaś, że została wyrzucona z samolotu za to, jak wygląda. Według niej problemem były 10-kilogramowe piersi.\nMary Magdalena to modelka i influencerka, która działa aktywnie w mediach społecznościowych - głównie na Instagramie. Znana jest z licznych operacji plastycznych - m.in. wszczepienia dużych implantów piersi i zabiegów liftingu pośladków. W 2018 roku przeszła ekstremalną, niezwykle niebezpieczną operację, która miała na celu stworzenie "najgrubszej pochwy świata".\n"Dopóki nie umrę, nie przestanę się operować" - informowała w mediach społecznościowych.\nPasażerka wyproszona z samolotu. Spór między liniami lotniczymi a influencerką trwa\nMaria Magdalena, znana w mediach społecznościowych influencerka, została wyproszona z samolotu. Jak sama twierdzi, linie American Airlines wyprosiły ją z samolotu ze względu na wygląd. Tego dnia była ubrana w top, który znacznie odkrywał jej 10-kilogramowe piersi.\nLondyn. Podróżni muszą pojawiać się na lotnisku na trzy godziny przed odlotem\nJednak jak podaje TMZ, linie lotnicze wskazały, że Maria Magdalena przed wylotem kilkukrotnie zmieniała miejsce. Ponadto kobieta miała być nietrzeźwa i dlatego poproszono ją o wyjście. Na materiale uzyskanym przez TMZ widać, jak kobieta wychodzi z toalety z dużym kubkiem. Nie wiadomo jednak, jaka była jego zawartość.\nWięcej informacji na temat podróży samolotem znajdziesz na stronie Gazeta.pl.\nMary Magdalena zażądała, aby linia lotnicza udostępniła nagrania z kamer samolotu, aby ludzie mogli zobaczyć, co naprawdę wydarzyło się na pokładzie. "Może wyglądam na sztuczną, ale jedna rzecz we mnie jest prawdziwa jak cholera. Nie mam powodu kłamać! Jeśli robiłam bałagan, zasługiwałam na wyrzucenie. Ale ja dosłownie zajmowałam się własnymi sprawami!" - napisała w mediach społecznościowych.\nAerofłot chowa papier toaletowy. "Żeby pasażerowie nie wynieśli"\n"Życie Stewardessy" o zachowaniu influencerki: Nie ma co tworzyć bajek na własną korzyść\n"Jedna z influencerek została wyproszona z samolotu po tym, jak nie wykonywała pleceń personelu i ignorowała zasady dotyczące bezpieczeństwa. Dziewczyna obwiniała linię lotniczą i zarzuciła jej, że nie wykonywanie poleceń było jedynie pretekstem do wyrzucenia jej z samolotu. Głównym i prawdziwym powodem, dla którego nie poleciała, miały być według niej 10-kilogramowe piersi. Nadbagaż? Nie sądzę" - czytamy w poście opublikowanym na profilu "Życie Stewardessy" na Facebooku.\n"Jeśli wchodzi człowiek na pokład napruty, nie stosuje się do zasad i odstawia cyrk, to sorka. Nie ma co tworzyć bajek na własną korzyść i zwalać na dyskryminację" - dodała w mediach społecznościowych.


Album Na Zdjęcia Chrzest Z Grawerem\nProponujemy Państwu śliczny album z okienkami na zdjęcia z motywem chłopięcym z indywidualną dedykacją. Wykonujemy indywidualne personalizacje doskonałej jakości. Taki album będzie trafionym prezentem. ALBUM NA CHRZEST PAMIĄTKA CHRZTU Z GRAWEREM O01. 50 5 2 opinie. Album na zdjęcia z grawerem. Album z grawerem - Albumy. Nie ma piękniejszego miejsca do przechowywania wspomnień niż album grawerowany. Pismo Święte z grawerem. Oddajemy w Twoje ręce albumy z grawerem przygotowanym tak jak sobie zażyczysz. Album na zdjęcia z eko białej skóry Pamiątka Chrztu Świętego z grawerem. Album na zdjęcia wklejane grawer. Kategoria Albumy na zdjęcia. Wejdź i znajdź to czego szukasz. Album w białej ekoskórze na chrzest z nadrukiem - Śpiący Aniołek. W naszym asortymencie znajdują się jednak nie tylko albumy w różnych kształtach rozmiarach i kolorach ale także fantastycznie wydane książeczki religijne oraz Biblie także z indywidualnie dobranym grawerem. Kartki z życzeniami na Chrzest. Ramę wykonano z najwyższej próby srebra 925 o łącznej masie 2g oraz metalu pokrytego warstwą lakieru chroniącą srebro przez śniedzeniem. Front albumu posiada niezwykłą możliwość umieszczenia na niej dowolnego zdjęcia za pomocą ramy. Album na zdjęcia grawer.\nAlbum został wykonany w stylowej skórzanej oprawie w kolorze kremowym. Ponadczasowe prezenty na Chrzest. Album z grawerem - Albumy. Album na zdjęcia grawer. GEDEON ALBUM NA ZDJĘCIA 10X15 NA 300 SZYTY - 40 WZORÓW B463002. Album na zdjęcia wklejane grawer. Wejdź i znajdź to czego szukasz. Produkt dostępny w sklepie z prezentami ZamówPrezent. Oferujemy efektowne pozytywki z grawerem pamiątkowe skarbonki w zabawnych kształtach klasyczne medaliki ze złota małe buciki na ząbek i pukiel włosów albumy na dziecięce zdjęcia szatki do Chrztu obrazki na Chrzest Święty i wiele innych upominków które doskonale spełnią rolę pamiątkowego upominku na Chrzciny od rodziny a także od Matki Chrzestnej lub Ojca Chrzestnego. 50 5 2 opinie. Polecamy możliwość zamówienia indywidualnego graweru aby uczynić upominek niepowtarzalną pamiątką na długie lata. Można w nim schować kilkaset zdjęć a następnie opatrzyć je własnymi zapiskami. Możesz również wybrać album na chrzest w którym zdjęcia będą przyklejane do kartek albumu czyli w tradycyjny sposób w jaki czyniło się to w czasach naszych mam i babć. Album na zdjęcia i pamiątki kieszeniowy na prezent dla dziecka. Album z grawerem - Albumy i ramki na zdjęcia. Album w białej ekoskórze na chrzest z nadrukiem - Śpiący Aniołek. Przy każdym zdjęciu można dokonać opisu. Album chrzest na Allegropl - Zróżnicowany zbiór ofert najlepsze ceny i promocje. Każda strona przygotowana jest na 2 zdjęcia o wymiarach 15 x 10 cm. Nie ma piękniejszego miejsca do przechowywania wspomnień niż album grawerowany.\nPin Na Albumy Na Zdjecia\nPolecamy możliwość zamówienia indywidualnego graweru aby uczynić upominek niepowtarzalną pamiątką na długie lata. Album w białej ekoskórze na chrzest z nadrukiem - Śpiący Aniołek. W naszym asortymencie znajdują się jednak nie tylko albumy w różnych kształtach rozmiarach i kolorach ale także fantastycznie wydane książeczki religijne oraz Biblie także z indywidualnie dobranym grawerem. Album na chrzest z grawerem. Album został wykonany w stylowej skórzanej oprawie w kolorze kremowym. Proponujemy Państwu śliczny album pamiątkowy na zdjęcia na Chrzest Święty lub Roczek wraz z indywidualnym grawerem na okładce. Albumy na zdjęcia z grawerem. Idealny okaże się personalizowany album na zdjęcia który zostanie opatrzony indywidualnym grawerem. Albumy na zdjęcia ze chrztu. Album do zdjęć chrzest na Allegropl - Zróżnicowany zbiór ofert najlepsze ceny i promocje.\nAlbum z grawerem - Albumy i ramki na zdjęcia. Oddajemy w Twoje ręce albumy z grawerem przygotowanym tak jak sobie zażyczysz. Album chrzest na Allegropl - Zróżnicowany zbiór ofert najlepsze ceny i promocje. Taki album będzie trafionym prezentem. W naszym sklepie znajdziesz albumy z przygotowanymi koszulkami na zdjęcia i miejscem na wpisanie daty okoliczności i osób przedstawionych na fotografii. Album na zdjęcia i pamiątki kieszeniowy na prezent dla dziecka. Drewniany album z grawerem na zdjęcia z wesela czy komunii będzie pamiątka na długie lata dla Ciebie oraz Twoich bliskich. Ponadczasowe prezenty na Chrzest. Album Na Zdjęcia z Grawerem dla Dziecka Pamiątka Chrztu Świętego Prezent na Chrzest w kategorii Prezenty na chrzciny Okazje. Pismo Święte z grawerem.\nGallery images for Album na zdjęcia chrzest z grawerem\nPosrebrzany Album Na Zdjecia Mis Prezent Grawer Frame Home Decor\nAlbum Na Zdjecia Twinkle Pamiatka Chrzest Grawer Crochet Hats Crochet\nPin Na Buciki Z Grawerem Na Chrzest Roczek\nAlbum Zdjecia Baby Niebieski 10 X 15 Prezent Chrzest Dedykacja Kids Rugs Kids Decor\nAlbum Rozowy Butekla Wozek Konik I Zdjecie 10 X15 Prezent Na Chrzest Z Dedykacja Frame Home Decor Decor\nAlbum Rozowy Dlon Stopa Zabek I Wlos 10 X15 Prezent Na Chrzest Z Grawerem Baby Photos Photo Baby\nPin Na Ramki Rameczki Z Grawerem Dedykacja Urodzinki Roczek Chrzest\nAlbum Pamiatka Chrztu Skora Srebro 925 Dedykacja Ota


Jutro << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00208 005190 20268264 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 12345678900987654321-624147 Data wydania:\nJUTRO Joseph ConradTo, co wiedziano o kapitanie Hagberdzie w małym porcie morskim Colebrook, niekoniecznie przemawiało na jego korzyść. Nie pochodził z Colebrook. Osiedlił się tam wśród okoliczności bynajmniej nie tajemniczych - swego czasu opowiadał o nich bardzo często - lecz niezmiernie dziwacznych i bezsensownych. Miał widać trochę pieniędzy, gdyż kupił kawałek gruntu i kazał sklecić bardzo tanim kosztem parę brzydkich żółtych domków z cegły. Jeden z nich zajmował sam, a drugi wynajął Josiahowi Carvilowi - ślepemu Carvilowi, który był dawniej przedsiębiorcą okrętowym i zażywał złej reputacji domowego tyrana. Owe domki miały wspólną ścianę i wspólną żelazną barierę dzielącą frontowe ogródki; drewniany płot przegradzał ogród od tyłu. Pannie Bessie Carvil wolno było, jak gdyby według przysługującego jej prawa, wieszać na płocie ścierki, niebieskie gałgany lub jakiś fartuch, który chciała wysuszyć. - Drzewo gnije od tego, moja duszko - rzucał kapitan łagodną uwagę, stojąc po drugiej stronie płotu, za każdym razem, gdy widział, że Bessie korzysta ze swego przywileju. Była wysokiego wzrostu; płot natomiast był niski i mogła oprzeć się na nim łokciami. Ręce miewała czerwone od dopiero co skończonej przepiórki, ale ramiona jej były białe i kształtne. Patrzyła na gospodarza w porozumiewawczym milczeniu, pełnym jak gdyby przenikliwości, wyczekiwania i pragnienia. - Drzewo od tego gnije - powtarzał kapitan Hagberd. - To jedyne z twoich przyzwyczajeń, które nie godzi się z porządkiem i oszczędnością. Dlaczego nie przeciągniesz sobie liny w ogródku za domem? Panna Carvil nic na to nie mówiła, potrząsnęła tylko przecząco głową. W malutkim ogródku od tyłu znajdowało się po stronie Candlów kilka małych grządek z czarnoziemu, obłożonych kamieniami; pospolite kwiaty, które Bessie hodowała tam w wolnych chwilach, robiły wrażenie dziwacznie wybujałych, jakby wyrosłych w jakimś egzotycznym klimacie. Z drugiej strony płotu wyprostowana, czerstwa postać kapitana Hagberda, odziana od stóp do głów w żaglowe płótno nr l, nurzała się po kolana w bujnej trawie i wysokich chwastach. Ze względu na kolor i sztywność niezwykłego, szorstkiego materiału, który sobie wybrał na ubranie - "tylko na tymczasem", pomrukiwał, gdy mu ktoś na ten temat zrobił jakąś uwagę - kapitan Hagberd wyglądał jak człowiek wyciosany z granitu i tkwiący w pustkowiu, nie nadającym się z powodu małych rozmiarów nawet na przyzwoitą salę bilardową. Przypominał kamienny, niezdarny posąg człowieka o ogorzałej, ładnej twarzy, niebieskich, błędnych oczach i wielkiej białej brodzie spływającej po pas, nigdy nie strzyżonej, odkąd tylko pamiętano go w Colebrook. - Myślę, że w przyszłym miesiącu - odpowiedział raz poważnie przed siedmiu laty na żartobliwą przymówkę wybitnego miejscowego dowcipnisia, golarza, który usiłował zjednać sobie w nim klienta. Ów golarz siedział rozparty arogancko w barze "Nowej Gospody" koło portu; kapitan wszedł był tam właśnie, aby kupić sobie uncję tytoniu. Zapłaciwszy za sprawunek trzema monetami po pół pensa, wysupłanymi z rogu chustki do nosa, którą nosił w rękawie, kapitan Hagberd wyszedł. Gdy tylko drzwi się za nim zamknęły, golibroda wybuchnął śmiechem. - I stary, i młody przyprowadzą się tu wkrótce pod rękę, żeby się u mnie golić. Trzeba będzie zaprząc do roboty i krawca, i golarza, i fabrykanta świec; dobre czasy nadejdą dla miasta Colebrook, oj, nadejdą, żebym tak zdrów był. Z początku nazywało się to "na przyszły tydzień", teraz zjechało na "w przyszłym miesiącu", niedługo będzie już mówił "na przyszłą wiosnę", tak mi się coś zdaje. Zauważywszy jakiegoś nieznajomego, który przysłuchiwał się z roztargnionym uśmiechem, golarz objaśnił, wyciągając cynicznie nogi, że mówi o tym dziwaku, starym Hagberdzie, emerytowanym kapitanie żeglugi przybrzeżnej, który czeka na powrót syna. Pewnie chłopak czuł się zawadą w domu, uciekł na jakiś statek, i tyle go widzieli. Z pewnością od dawna już leży na dnie morza. Przed trzema laty stary przyjechał na gwałt do Colebrook w czarnym ubraniu (niedawno przedtem stracił żonę); wypadł z wagonu trzeciej klasy dla palących, jakby mu diabeł następował na pięty; a jedynym powodem, jaki go sprowadził, był list, prawdopodobnie napisany dla kawału. Jakiś dowcipniś donosił kapitanowi o marynarzu noszącym jego nazwisko, który jakoby włóczył się za dziewczynami czy to w Colebrook, czy w okolicy. - Ale draka, no nie?- dodał golarz. - Staruszek ogłosił był w londyńskich gazetach, że szuka Harry'ego Hagberda, ofiarowując nagrodę za wszelkiego rodzaju informacje. - I golarz rozpowiadał dalej z szyderczą werwą, jak to ów nieznajomy w żałobie zwiedzał okolicę, na wózku lub piechotą, wywnętrzając się każdemu, zachodząc do wszystkich gospód i piwiarni na całe mile wokoło, zatrzymując ludzi po drogach, aby ich rozpytywać, omal nie zaglądając do rowów; z początku w wielkim podnieceniu, potem z pewnego rodzaju cierpliwą wytrwałością, tracąc coraz bardziej animusz; a nie umiał nawet dokładnie opisać, jak jego syn wygląda. Podobno był jednym z dwóch marynarzy, którzy porzucili statek z drewnem, widziano, jak się przystawiał do jakiejś dziewczyny; ale stary rozpytywał o chłopca lat około czternastu, "sprytnego, dziarskiego wyrostka". A kiedy ludzie tylko uśmiechali się w odpowiedzi, pocierał czoło ze zmieszaniem, po czym odchodził chyłkiem z obrażoną miną. Naturalnie, że nie znalazł nikogo, nie trafił nawet na najmniejszy ślad, nie dosięgła go żadna wiarogodna pogłoska; ale jakoś nie umiał się już oderwać od Colebrook. - To pewnie przez ten zawód, i to zaraz po stracie żony, stary dostał bzika na punkcie powrotu syna - wywodził golibroda z miną świadczącą o wielkiej wnikliwości psychologicznej. Po jakimś czasie staruszek zaprzestał poszukiwań. Syn jego najwidoczniej odjechał; postanowił więc na niego czekać. Wierzył, że syn był co najmniej raz w Colebrook, które przekładał widać nad swoje rodzinne miasto. Musiał mieć po temu jakąś przyczynę, zdawał się kapitan rozumować, jakąś bardzo ważną przyczynę, która sprowadzi go z powrotem do Colebrook. - Cha, cha, cha! Naturalnie, że do Colebrook, a gdzież by? To jedyne miejsce w Zjednoczonym Królestwie, odpowiednie dla dawno przepadłych synów. Więc stary sprzedał swój dom w Colchester i raz dwa osiedlił się tutaj. Cóż, bzik jak każdy inny. Nie dostałbym bzika, oj, nie, gdyby tak który z moich chłopców dał drapaka. Mam tego osiem sztuk w domu. - I golibroda popisywał się niezłomnością swego ducha wśród śmiechu, który wstrząsnął barem. To jednak dziwne, zwierzał się dalej ze szczerością właściwą wyższym umysłom, ale tego rodzaju rzeczy są jak gdyby zaraźliwe. Na przykład jego zakład znajduje się blisko portu; i niech tylko jaki majtek wejdzie, żeby się ostrzyc lub ogolić, golarz, zobaczywszy nieznajomą twarz, nie może się nigdy powstrzymać od myśli: "A nuż to syn starego Hagberda?" Sam się z tego wyśmiewa. To potężny bzik. Golarz pamięta czasy, kiedy ulegało mu całe miasto. Ale nie stracił jeszcze nadziei co do starego. Leczy go mądrze obmyślanymi żartami. Siedzi stale postępy swojej kuracji. Za tydzień, za miesiąc, za rok, kiedy stary kapitan odłoży do następnego roku datę powrotu syna, będzie już na drodze do tego, aby przestać o nim mówić zupełnie. Pod innymi względami stary jest zupełnie rozsądny, więc i to też musi nastąpić. Takie było niewzruszone zdanie golarza. Nikt mu nigdy nie przeczył; włosy golibrody posiwiały od owego czasu, a broda kapitana Hagberda zrobiła się bielusieńka i spływała majestatycznie na ubranie z żaglowego płótna nr l, które to ubranie uszył był sobie po kryjomu, używając zamiast nici szpagatu nasyconego smołą. Pewnego pięknego poranku przywdział je nagle i wyszedł, w przeddzień zaś widziano go wracającego do domu, jak zwykle, w żałobnym ubraniu z czarnego sukna. Wywołało to sensację na High Street; sklepikarze ukazywali się w drzwiach, ludzie po domach chwytali kapelusze i wypadali na ulicę; ogólne poruszenie z początku bardzo dziwiło kapitana, a potem go przestraszyło; ale na wszystkie pytania zdumionych sąsiadów odpowiadał lękliwie i wymijająco: "To tylko na tymczasem". O tym zdarzeniu od dawna już zapomniano; o kapitanie Hagberdzie zaś z czasem nie tyle zapomniano, ile zaczęto go lekceważyć - przykry skutek spowszednienia - tak jak niekiedy lekceważy się nawet słońce, jeśli nie da nam odczuć dotkliwie swojej potęgi. Z ruchów kapitana nie przebijało wcale niedołęstwo; chodził sztywno w swym żaglowym ubraniu, figura dziwaczna i zwracająca uwagę; tylko jego oczy błądziły może bardziej nieuchwytnie niż ongi. W jego zachowaniu poza domem nie było już tej pobudliwej czujności; stał się zakłopotany i niepewny, jak gdyby podejrzewał, że jest w nim coś z lekka kompromitującego, jakaś kłopotliwa dziwaczność; a jednak nie był w stanie zdać sobie sprawy, na czym właściwie polega ta jego wada. Rozmawiał już teraz niechętnie z mieszkańcami miasteczka. Zażywał opinii okropnego sknery skąpiącego sobie na pożywienie. W sklepach pomrukiwał coś żałośnie pod nosem, kupując skrawki mięsa po długich namysłach, i odpierał wszelkie aluzje do swego ubrania. Stało się tak, jak przepowiedział golibroda. Wszystko wskazywało, że kapitan wyleczył się już z choroby nadziei; i tylko panna Bessie Carvil wiedziała, że nie mówił nic o powrocie syna, ponieważ już go nie oczekiwał "w przyszłym tygodniu", "w przyszłym miesiącu" lub "na przyszły rok". Oczekiwał go "jutro". Ze spotkań tych dwojga na dziedzińcu za domem i we frontowym ogródku wywiązała się zażyłość; kapitan rozmawiał z Bessie po ojcowsku, rozsądnie i apodyktycznie, z odcieniem despotyzmu. Łączyło ich nieograniczone zaufanie, które kapitan potwierdzał od czasu do czasu serdecznym mrugnięciem. Doszło do tego, że panna Carvil poniekąd tych mrugnięć wyczekiwała. Z początku niepokoiły ją: biedak miał źle w głowie. Potem nauczyła się z nich śmiać; nie było w tym przecież nic złego. A teraz Bessie zdawała sobie sprawę z podświadomego, przyjemnego, niedowierzającego wzruszenia, które się ujawniało przez słaby rumieniec. Kapitan mrugał na nią bynajmniej nie ordynarnie; jego szczupła, ogorzała twarz o kształtnym orlim nosie miała pewien rodzaj dystynkcji, i to tym bardziej, że rozmawiając, spoglądał na nią wzrokiem spokojniejszym i bardziej inteligentnym. Taki piękny mężczyzna o białej brodzie, czerstwy, prosto się trzymający, zaradny. Zapominało się o jego wieku. Twierdził, iż jego syn zdumiewająco był do niego podobny już od najwcześniejszego dzieciństwa. Kapitan oświadczył Bessie, że Harry skończy trzydzieści jeden lat w lipcu. W sam raz wiek do ożenku z zacną, rozsądną dziewczyną, która potrafi ocenić miłe domowe ognisko. Harry był dzielnym chłopcem. Dzielnym mężem zawsze najłatwiej żonie kierować. Taki małoduszny niedołęga, co to wszystko mu się w rękach rozłazi, ten dopiero potrafi kobietę unieszczęśliwić. A przy tym nie ma nic ponad dom; domowe ognisko, spokojny dach nad głową: człowiek nie potrzebuje wyłazić z ciepłego łóżka bez względu na pogodę. "I co ty na to, moja droga?" Kapitan Hagberd należał swego czasu do marynarzy uprawiających swój zawód w pobliżu lądu. Był jednym z licznych dzieci zbankrutowanego farmera, który natychmiast po utracie majątku oddał syna do terminu na przybrzeżny statek; kapitan pozostał też u wybrzeży w ciągu całego swego marynarskiego żywota. Z początku żywot ten musiał być ciężki; Hagberd nigdy go nie polubił; przywiązany był do lądu z jego niezliczonymi domami i spokojnym życiem, skupiającym się dokoła domowego ogniska. Wielu marynarzy odczuwa i głosi uzasadnioną niechęć do morza, ale w tym wypadku była to głęboka, silnie odczuta wrogość, jak gdyby ukochanie stalszego żywiołu zostało wpojone Hagberdowi przez wiele pokoleń. - Ludzie nie wiedzą, na co narażają swych chłopców, kiedy im pozwalają służyć na morzu - wykładał kapitan Bessie. - Lepiej by ich od razu oddali do więzienia. - Nie wierzył, aby w ogóle można było się przyzwyczaić do tego zawodu. Uciążliwość życia na morzu wzrasta jeszcze z wiekiem. Cóż to jest za rzemiosło, które przez większą część roku nie pozwala człowiekowi przestąpić progu własnego domostwa. Z chwilą wyruszenia na morze niepodobna już wiedzieć, co się dzieje w domu. Można było wnioskować, że Hagberda znużyły dalekie podróże; tymczasem najdłuższa, jaką kiedykolwiek odbył, trwała dwa tygodnie, które spędził przeważnie na zakotwiczonym statku, szukającym schronienia przed niepogodą. Gdy tylko jego żona odziedziczyła dom i kapitał mogący ich wyżywić (po nieżonatym stryju, który zrobił trochę pieniędzy na węglu), kapitan rzucił dowództwo węglowca obsługującego wschodnie wybrzeże, mając uczucie, że ucieka z galer. Po wszystkich tych latach służby byłby mógł zliczyć na palcach u rąk dni, które spędził, nie sięgając wzrokiem brzegów Anglii. Nie wiedział, jak to bywa, kiedy sonda nie sięga dna. "Nie wypłynąłem nigdy dalej niż osiemdziesiąt sążni od lądu" - brzmiała jedna z jego przechwałek. Bessie Carvil wysłuchiwała tego wszystkiego. Przed domkiem rósł karłowaty jesion; w letnie popołudnia Bessie wynosiła krzesło na trawnik i zasiadała na nim z robotą. Kapitan Hagberd, ubrany w żaglowe płótno, opierał się na łopacie. Kopał dzień w dzień w swoim ogródku przed domem. Rokrocznie przekopywał cały grunt po kilka razy, ale "tymczasem" nic tam sadzić nie zamierzał. Bessie Carvil wyłuszczał to jaśniej: "Nic nie posadzę do jutra, póki nasz Harry nie wróci". A ona słyszała już tylekroć ową formułę pełną nadziei, że budziło to tylko w jej sercu mglistą litość dla starca nie tracącego otuchy. Wszystko się odkładało w ten sposób i wszystko tak samo przygotowywało się na jutro. Kapitan miał pudełko pełne paczuszek z nasionami kwiatów, aby było w czym wybierać przy obsadzaniu ogródka. "Harry z pewnością będzie się liczył z twoim zdaniem, moja droga" - nadmieniał kapitan Hagberd, stojąc z drugiej strony ogrodzenia. Panna Bessie nie podnosiła głowy znad szycia. Słyszała to wszystko już tyle razy. Ale niekiedy wstawała, odkładała robotę i podchodziła z wolna do płotu. Te łagodne majaczenia miały jakiś urok. Kapitan zadecydował, że jego syn nie będzie zmuszony ruszyć z powrotem w świat ze względu na brak gotowego mieszkania. Przez długi czas zapełniał domek najprzeróżniejszymi meblami. Bessie wyobrażała sobie, że są nowe, błyszczące od politury, ułożone stosami jak w jakim składzie. Są tam z pewnością stoły poobwijane w płótno workowe; zwoje dywanów, grube i prostopadłe jak części kolumn; białe marmurowe gzymsy, połyskujące wśród mroku spuszczonych rolet. Kapitan Hagberd opisywał jej zawsze dokładnie swoje zakupy jako osobie, która ma prawo się nimi interesować. Zarośnięte podwórze będzie można pokryć betonem... pojutrze. - Płot moglibyśmy usunąć. Sznur do suszenia bielizny powiesisz dalej, za grządkami kwiatów. - Mrugał porozumiewawczo, a Bessie czerwieniła się z lekka. W tej manii, której ulegała dzięki swemu dobremu sercu, było jednak trochę rozsądku. A jeśli jego syn kiedy wróci? Ale nie mogła mieć nawet pewności, że ów syn istniał naprawdę; a jeśli rzeczywiście gdzieś istniał, za długo już był nieobecny. Gdy kapitan Hagberd podniecał się swymi opowiadaniami, uspokajała go, udając, że mu wierzy, i śmiała się z lekka, aby uspokoić swoje sumienie. Raz tylko usiłowała z litości zamącić tę nadzieję skazaną na zawód, ale skutek owej próby bardzo ją przestraszył. Twarz kapitana przybrała w jednej chwili wyraz zgrozy i niedowierzania, jakby ujrzał niebiosa pękające na dwoje. Ty... ty... ty przecież nie myślisz, że on utonął! Bała się przez chwilę, żeby nie stracił zmysłów, bo kiedy był- w zwykłym usposobieniu, wydawał jej się bardziej normalny niż innym ludziom. Tym razem po gwałtownym wzruszeniu wrócił do równowagi i serdecznego, ojcowskiego tonu. - Nie niepokój się, moja duszko - rzekł z pewną przebiegłością - morze nie zdoła go zatrzymać. On do morza nie należy. Żaden z nas, Hagberdów, nigdy do morza nie należał. Popatrz na mnie: przecież nie utonąłem. Zresztą on nie jest wcale marynarzem; a jeśli nie marynarzem, będzie musiał wrócić. Nic nie może powstrzymać go od powrotu... Oczy jego zaczęły się błąkać: - Jutro. Nigdy już więcej nie dotknęła tej kwestii, z obawy, aby kapitan od razu nie stracił zmysłów. Polegał na niej. Zdawała się być jedyną rozsądną osobą w całym mieście; i Hagberd nieraz winszował sobie głośno w jej obecności, że zdobył tak zrównoważoną żonę dla swego syna. Reszta miasta, wyznał jej to raz w przystępie irytacji, jest stanowczo dziwaczna. Jak ci ludzie patrzą na człowieka, jak się odzywają! Nigdy z nikim nie mógł się zżyć w tym mieście. Nie lubi tutejszych ludzi. Nie opuściłby nigdy swoich stron, gdyby się nie okazało, że jego syn upodobał sobie Colebrook. Potakiwała w milczeniu, przysłuchując się cierpliwie u płotu i ze spuszczonymi oczyma migając szydełkiem. Rumieńce wybijały się z trudnością na jej matowobiałą cerę, pod niedbale zwiniętymi, obfitymi włosami barwy mahoniu. Ojciec jej był rudy jak marchewka. Bessie miała okrągłe kształty i zmęczoną, wyblakłą twarz. Gdy kapitan Hagberd rozwodził się nad tym, jak niezbędne jest posiadanie własnego domu, kiedy wychwalał rozkosze domowego ogniska, uśmiechała się z lekka samymi wargami. Domowe rozkosze ograniczały się dla niej do pielęgnowania ojca przez dziesięć najlepszych lat jej życia. Zwierzęcy ryk, wydostający się z górnego okna, przerywał ich rozmowę. Bessie zaczynała natychmiast zwijać szydełkową robótkę albo składać szycie bez najlżejszej oznaki pośpiechu. Tymczasem głos wyjący i ryczący jej imię nie milkł, tak że rybacy, wałęsający się po grobli z drugiej strony drogi, odwracali głowy ku domkom. Bessie wracała powoli przez frontowe drzwi i w chwilę potem zapadało głębokie milczenie. Niebawem ukazywała się znów, prowadząc za rękę człowieka niezgrabnego i nieobrotnego jak hipopotam, o twarzy złej i skwaszonej. Był to wdowiec, dawniej przedsiębiorca okrętowy, którego przed laty zaskoczyła ślepota w pełni zdolności do pracy. Zachowywał się wobec córki, jakby była odpowiedzialna za nieuleczalność tego kalectwa. Słyszano nieraz, gdy ryczał wniebogłosy - jakby rzucając wyzwanie niebu - że teraz już go nic nie obchodzi: zarobił dosyć pieniędzy, żeby dzień w dzień mieć jaja z szynką na śniadanie. Dziękował za to Bogu szatańskim tonem, jak gdyby mu urągał. Kapitan Hagberd miał tak niekorzystne wyobrażenie o swoim lokatorze, że powiedział raz pannie Bessie: - On ma przewrócone w głowie, moja duszko. Bessie robiła tego dnia na drutach, kończąc parę skarpetek dla ojca, gdyż należało to do jej obowiązków. Nienawidziła roboty na drutach, a ponieważ była właśnie przy pięcie, nie mogła odrywać oczu od skarpetki. - Naturalnie, byłoby zupełnie inaczej, gdyby musiał troszczyć się o przyszłość syna - ciągnął kapitan z pewnym roztargnieniem. - Dziewczyny, oczywiście, tyle nie potrzebują... hm... hm. Nie uciekają z domu, moja duszko. - Nie - odrzekła spokojnie panna Bessie. Kapitan Hagberd zachichotał wśród kopców porytej ziemi. W swym marynarskim stroju, z twarzą schłostaną przez wichry i brodą jak u ojca Neptuna, przypominał zdetronizowanego bożka, który zamienił trójząb na łopatę. - On pewnie uważa, że już ciebie jakoś zabezpieczył. To jest właśnie dobra strona córek. A jeśli chodzi o mężów dla nich... - Tu mrugnął znacząco. Panna Bessie, zatopiona w robocie, zaczerwieniła się lekko. - Bessie! Kapelusz! - ryknął nagle stary Carvil. Siedział pod drzewem niemy, bez ruchu, jak jakie bóstwo, przedmiot szczególnie potwornego bałwochwalstwa. Nie otwierał wcale ust, chyba tylko po to, aby wrzeszczeć na nią, do niej, czasami także i o niej, a wówczas nie znał miary w wymyślaniu. System Bessie polegał na tym, że nigdy mu nie odpowiadała; krzyczał, póki mu nie usłużyła, póki go nie potrząsnęła za ramię lub nie włożyła mu cybucha fajki między zęby. Należał do nielicznych ślepców, którzy palą. Kiedy czuł, że Bessie wkłada mu na głowę kapelusz, milkł natychmiast. Potem wstawał i wychodzili razem przez furtkę. Opierał się ciężko na jej ramieniu. Podczas tych powolnych, uciążliwych spacerów miało się wrażenie, że Bessie wlecze za pokutę brzemię tej bezkształtnej, wielkiej postaci. Zwykle przechodzili od razu przez drogę (domki stały w polu blisko portu, jakieś dwieście jardów od końca ulicy) i przez długi, długi czas było ich widać, jak wstępowali nieznacznie po drewnianych schodach, wiodących na szczyt grobli. A grobla ciągnęła się ze wschodu na zachód, zasłaniając Kanał, podobna do zaniedbanego kolejowego nasypu, po którym żaden wagon nie toczył się nigdy za ludzkiej pamięci. Gromadki krzepkich rybaków wyłaniały się na tle nieba, szły jakiś czas wzdłuż wału i zapadały się niespiesznie. Brunatne sieci, jak pajęczyny olbrzymich pająków, leżały na lichej trawie zbocza, a ludzie z miasta, stojąc u końca ulicy, rozpoznawali oboje Carvilów po ich pełznącym, wolnym chodzie. Hagberd kręcił się bez celu naokoło swych domków i podnosił głowę od czasu do czasu, aby się przekonać, jak tych dwoje radzi sobie na spacerze. Kapitan umieszczał wciąż ogłoszenia w niedzielnych pismach, poszukując Harry'ego Hagberda. Objaśniał Bessie, że "te płachty" czytane są wszędzie za granicą, aż po krańce świata. A jednocześnie zdawał się myśleć, iż jego syn jest w Anglii tak blisko Colebrook, że oczywiście zjawi się "jutro". Bessie, nie przytakując mu wyraźnie, tłumaczyła, że w takim razie wydatki na ogłoszenia są zbyteczne; kapitan Hagberd postąpiłby lepiej, obracając te pół korony tygodniowo na własne potrzeby. Dodawała, że nie ma pojęcia, co kapitan jada. Jej argumenty wprawiały go w zakłopotanie i przygnębiały na jakiś czas. "Wszyscy tak robią" - mawiał. Cała kolumna poświęcona jest zawsze poszukiwaniu zaginionych krewnych. Przynosił gazetę i pokazywał jej. I on, i jego żona zamieszczali ogłoszenia latami, ale żona była kobietą niecierpliwą. Wieści z Colebrook przyszły akurat na drugi dzień po jej pogrzebie; gdyby nie jej wielka niecierpliwość, byłaby tu z nimi i wiedziałaby, że ma przed sobą już tylko dzień czekania. - Ty, kochanie, nie jesteś wcale niecierpliwa. - Czasem to brakuje mi z panem cierpliwości - odpowiadała. Choć poszukiwał jeszcze syna przez gazety, nie obiecywał już nagrody za informacje; z mętną świadomością spaczonego mózgu wpoił sobie niewzruszone przekonanie, że osiągnął na tej drodze już wszystko, czego można się było spodziewać. Nic więcej nie mógł sobie życzyć. Chodziło właśnie o Colebrook, po cóż dowiadywać się jeszcze? Panna Carvil chwaliła kapitana za rozsądek i oddziaływała na niego kojąco, podzielając jego nadzieje, które się obróciły w złudzenia, współczując jego manii, która zasłoniła przed nim prawdę i rzeczywistość, zupełnie tak samo jak inna choroba zamknęła oczy tamtego starca w sąsiednim domku na światło i piękno świata. Natomiast wszystko, co kapitan mógł sobie tłumaczyć jako zwątpienie - czy to zbyt chłodne potakiwania Bessie, czy po prostu brak uwagi z jej strony, gdy snuł swoje plany domowego ogniska z odzyskanym synem i synową - wszystko to irytowało go do tego stopnia, że miotał się i ciskał, rzucając spode łba złe spojrzenia. Wbijał łopatę w ziemię i chodził przed nią tam i z powrotem. Panna Bessie nazywała to jego humorami. Groziła mu palcem. Kiedy po rozstaniu się w napadzie złości widział ją znowu, wypatrywał spod oka najlżejszej zachęty z jej strony, aby zbliżyć się do żelaznej bariery i nawiązać z powrotem ojcowskie i opiekuńcze stosunki. Mimo całej zażyłości, która trwała już od kilku lat, nie rozmawiali ze sobą nigdy nie przedzieleni barierą albo płotem. Opisywał jej wszystkie wspaniałości nagromadzone dla urządzenia ich przyszłego domu, ale nie zaprosił jej ani razu, aby je obejrzała. Żadne ludzkie oko nie mogło na nich spocząć, póki Harry ich nie zobaczy. Właściwie to nikt nigdy nie był w domku Hagberda; kapitan chodził sam koło swego gospodarstwa i strzegł tak zazdrośnie przywileju syna, że drobne przedmioty domowego użytku, które czasem w mieście kupował, przemycał chyłkiem przez frontowy ogródek pod swym płóciennym ubraniem. Potem, ukazując się znowu, usprawiedliwiał się przed Bessie: - To tylko kociołek, moja duszko. A Bessie, jeśli nie była zanadto zmęczona codziennym harowaniem lub wydręczona przez ojca do ostatecznych granic, śmiała się do niego i mówiła z rumieńcem: - Dobrze, dobrze, panie kapitanie; ja tam niecierpliwa nie jestem. - No, moja duszko, niedługo już będziesz czekała - odpowiadał z nagłym przypływem nieśmiałości i wyglądał na zaniepokojonego, jakby podejrzewał, że coś jest gdzieś nie w porządku. Co poniedziałek płaciła mu komorne poprzez barierę. Chwytał łapczywie szylingi. Żałował każdego pensa, którego musiał wydać na swoje potrzeby, a gdy rozstawał się z Bessie, aby iść po zakupy, już na ulicy zachodziła zmiana w jego zachowaniu. Poza osłoną jej litości czuł się narażony na wszystko i bezbronny. Szedł pod murami, ocierając się o nie ramieniem. Nie dowierzał dziwactwom ludzi, a jednak w owych czasach już nawet dzieci przestały wołać na niego, a kupcy obsługiwali go bez słowa. Najlżejsza aluzja do ubrania wprawiała Hagberda w szczególny lęk i zakłopotanie, jakby to były przytyki zupełnie nie uzasadnione i niezrozumiałe. Jesienią ulewa bębniła o jego odzienie z żaglowego płótna, tak przesiąknięte wodą, że sztywne prawie jak żelazna blacha i ociekające kroplami deszczu. Kiedy było zbyt brzydko na dworze, chronił się na ganeczek - i stojąc tuż przy drzwiach, patrzył na swoją łopatę wbitą w ziemię w środku ogródka. Grunt był już tylekroć przekopany, że późną jesienią przemieniał się w bagno. Gdy mróz ścinał ziemię, kapitan był niepocieszony. Co powie Harry? A ponieważ o tej porze roku staruszek nie mógł korzystać zbyt wiele z towarzystwa Bessie, ryki nawołującego ją starego Carvila, zgłuszone przez zamknięte okna, niezmiernie go drażniły. - Dlaczego ten rozpuszczony człowiek nie weźmie dla ciebie służącej? - spytał niecierpliwie pewnego ciepłego popołudnia, gdy Bessie zarzuciła coś na głowę, aby wybiec do ogródka. - Nie wiem - odpowiedziała Bessie, blada i znużona, patrząc w dal spod ciężkich powiek siwym, obojętnym spojrzeniem. Oczy miała zawsze podsiniałe i zdawało się, że nie widzi przed sobą żadnej zmiany ani też końca. - Poczekaj, aż wyjdziesz za mąż, moja duszko - rzekł jej jedyny przyjaciel, przysuwając się bliżej do płotu - Harry weźmie dla ciebie służącą. Jego obłąkańcza otucha zdawała się naigrawać z jej beznadziejności tak gorzko i tak dotkliwie, że w porywie nerwowej irytacji chciało jej się wprost krzyknąć na niego. Ale odpowiedziała tylko, jakby był normalnym człowiekiem, szydząc z samej siebie: - Ależ, panie kapitanie, pański syn może wcale na mnie nie zechce spojrzeć. Odrzucił głowę w tył i zaśmiał się sztucznie gardłowym, gniewnym bełkotem. - Co ty też opowiadasz! Mój chłopak? Nie chciałby spojrzeć na jedyną rozsądną dziewczynę w obrębie kilku mil? A jak ci się zdaje, od czegóż ja tu jestem, moja duszko?... moja duszko... moja duszko?... Jeszcze czego! Poczekaj tylko. Po prostu tylko poczekaj. Przekonasz się jutro. Już ja mu... Bessie! Bessie! Bessie! - zawył z wnętrza domku stary Carvil. - Bessie! Moja fajka! - Ślepy tłuścioch oddawał się iście rozpustnemu lenistwu. Nie chciało mu się podnosić ręki i sięgać po przedmioty, które Bessie umieszczała mu zawsze pod bokiem. Nie chciało mu się poruszać żadnym członkiem ani wstać z krzesła, ani zrobić kroku w tym pokoju (gdzie umiał się ruszać równie dobrze, jakby miał zdrowe oczy), nie wzywając Bessie i nie zwieszając się u jej ramienia całym swym okrutnym ciężarem. Nie przełknął nic, jeśli jej przy nim nie było. Wyolbrzymiał swą bezradność i niedolę, aby uczynić z córki jeszcze uległejszą niewolnicę. Bessie stała chwilę bez ruchu, zaciskając zęby w ciemności, po czym odwróciła się i weszła powoli do domku. Kapitan Hagberd powrócił do swojej łopaty. Krzyki w domku Carvila ustały i po chwili ukazało się światło w oknie saloniku na parterze. Jakiś człowiek zbliżył się od końca ulicy pewnym, niespiesznym krokiem, przeszedł obok, ale spostrzegł widać kapitana Hagberda, bo zawrócił. Zimny, biały blask ociągał się jeszcze na zachodniej stronie nieba. Nieznajomy oparł się o furtkę. - Pan jest pewnie kapitanem Hagberdem - powiedział ze swobodą i pewnością siebie. Stary zawrócił na pięcie i wyciągnął szpadel z ziemi, spłoszony tym obcym głosem. - Tak, to ja - odrzekł nerwowo. Tamten, uśmiechając mu się prosto w twarz, wyrzekł bardzo powoli: - Zdaje mi się, że to pan szuka syna przez ogłoszenia? - Mojego syna Harry'ego - mruknął kapitan Hagberd, zapominając o swej nieufności. - On wraca jutro. - Cóż znowu! - zdumiał się nieznajomy i ciągnął dalej, zmieniając nieznacznie ton: - Ale broda to panu wyrosła jak samemu świętemu Mikołajowi. Kapitan Hagberd przysunął się nieco bliżej i pochylił naprzód, opierając się na łopacie. - Idź pan swoją drogą - rzekł nieśmiało, z urazą, gdyż bał się zawsze, żeby się z niego nie wyśmiewano. W każdym stanie ducha, nie wyłączając obłąkania, równowaga polega na szacunku dla samego siebie. Naruszenie tego uczucia sprawia człowiekowi dotkliwą przykrość; a kapitan Hagberd żył wśród pewnych ustalonych wyobrażeń i cierpiał nad tym, jeśli drwiące uśmiechy naruszały jego świat. Tak, ludzkie śmiechy były straszne. Wskazywały, że coś jest nie w porządku; ale co? Nie umiał tego powiedzieć; a oto ten nieznajomy drwił sobie z niego najwidoczniej, przybył umyślnie, aby z niego szydzić. Kapitan czuł się zawsze bardzo nieswojo wśród ludzi, ale nigdy mu jeszcze tak nie ubliżono. Nieznajomy, nie zdając sobie sprawy z tego, jak bardzo mu grozi rozwalenie głowy łopatą, rzekł poważnie: - Mam nadzieję, że panu nie przeszkadzam. Zdaje mi się, że z tymi pana wiadomościami to nie wszystko jest w porządku. Może by mnie pan tak wpuścił? - Wpuścić pana? - wyszeptał stary Hagberd z niewypowiedzianym wstrętem. - Mógłbym panu opowiedzieć trochę prawdziwych wiadomości o synu, i to najświeższych, jeśli pan ma ochotę ich posłuchać. - Nie chcę! - krzyknął Hagberd. Zaczął chodzić nieprzytomnie tam i z powrotem, trzymając łopatę na ramieniu i gestykulując wolną ręką. - Zjawia się tu taki drab, szydzący drab, i mówi, że coś jest nie w porządku. Mam lepsze wiadomości, niż się panu wydaje. Wiem wszystko, co mi jest potrzebne. I przez długie, długie, długie lata wiedziałem tyle, ile mi było trzeba, żeby przetrwać do jutra. Wpuścić pana, jeszcze czego! Co by Harry na to powiedział? Postać Bessie ukazała się czarną sylwetą na tle parterowego okna i z trzaskiem otwierających się drzwi wypadła przed domek Carvilów, cała ciemna z czymś białym na głowie. Dwa głosy, które zaczęły nagle rozmawiać na dworze (usłyszała je z pokoju), przejęły ją takim wzruszeniem, że nie mogła z siebie wydobyć głosu. Kapitan Hagberd zdawał się szukać wyjścia z klatki. Nogi chlupotały mu w kałużach, które były rezultatem jego pracowitości. Potykał się o dziury w zniszczonej murawie. Podbiegł na oślep ku ogrodzeniu. - No, no, tylko spokojnie - rzekł z powagą człowiek u furtki, wyciągając ramię i chwytając go za rękaw. - Ktoś chciał pana nabrać. Oho, cóż to za strój ma pan na sobie? Słowo daję, to przecież płótno na żagle sztormowe! - Roześmiał się hałaśliwie. - Ależ dziwak bo dziwak z pana! Kapitan Hagberd wyrwał się nieznajomemu i zaczął się cofać lękliwie. - To tylko na tymczasem - mruknął zgnębionym głosem. - Co mu jest? - zwrócił się nieznajomy do Bessie z najzupełniejszą poufałością, rozważnym, pojednawczym tonem. - Nie chciałem starego nastraszyć. - Zniżył głos, jakby ją znał od lat. - Zaszedłem po drodze do fryzjera, żeby mnie za dwa pensy ogolił, i tam mi powiedzieli, że on jest trochę dziwak. Stary był dziwakiem przez całe życie. Kapitan Hagberd, spłoszony aluzją do swego ubrania, wycofał się i wrócił do domku, zabierając z sobą łopatę. Tamci dwoje u furtki, zaskoczeni nagłym trzaśnięciem drzwi, usłyszeli jeszcze łoskot zasuw, stuk zamka i echo nienaturalnego, bełkotliwego śmiechu za drzwiami. - Nie chciałem go wcale zdenerwować rzekł nieznajomy po krótkim milczeniu. - Cóż to wszystko ma znaczyć? On przecież nie jest zupełnie pomylony. - Martwił się przez długie lata z powodu zaginionego syna -powiedziała cicho Bessie, jakby go chciała usprawiedliwić. - No więc ja jestem jego synem. - Harry! - krzyknęła i zamilkła. - Pani zna moje imię? Pani przyjaźni się pewnie ze starym, co? - On jest naszym gospodarzem - wyjąkała Bessie, chwytając się żelaznej bariery. - Te dwie królicze klatki z pewnością są jego - zauważył pogardliwie młody Hagberd - to akurat coś, z czego byłby dumny. A może mi pani powie, kto to ten facet, który jutro przyjedzie? Pani musi coś o tym wiedzieć. Mówię pani, że to tylko nabieranie starego i nic więcej. Nie odpowiedziała mu, bezradna wobec nieprzezwyciężonych trudności, truchlejąca przed wyjaśnieniem koniecznym, niemożliwym i przerażającym; czuła się w to wszystko wplątana, razem z jego obłędem. - Ach, tak mi przykro - szepnęła. - O cóż pani chodzi? - rzekł pogodnie. - Nie potrzebuje się pani o mnie bać, ja się nie zdenerwuję. To tamten się zdenerwuje, kiedy się tego najmniej będzie spodziewał. Ani mnie to grzeje, ani ziębi, ale to ci będzie dopiero kawał, kiedy ten frajer wścibi tu jutro swój pysk. Nie dbam ani trochę o kabzę starego, ale prawo jest prawem. Zobaczy pani, już ja go nakryję, żeby tam był nie wiem kim! Podszedł bliżej i górował nad nią, stojąc po drugiej stronie bariery. Spojrzał na jej ręce. Zdawało mu się, że drżą, i przyszło mu na myśl, że może i ona bierze udział w tych machinacjach, które mają jutro omotać jego starego. Zjawił się właśnie na czas, aby popsuć im szyki. Zabawiła go ta myśl; do udaremnionej intrygi odnosił się z pogardą. Ale przez całe życie traktował pobłażliwie wszelkiego rodzaju kobiece kawały. Ona doprawdy trzęsie się cała; chustka zsunęła się jej z głowy. "Biedactwo" - pomyślał. - Jechał go sęk, tego faceta. Przypuszczam, że zmieni zdanie jeszcze przed jutrem, ale co będzie ze mną? Nie mogę łazić tu koło tej furtki do rana. Bessie wybuchnęła: - Ależ on czeka na pana, na pana samego! To właśnie pan wraca jutro! - Ach, więc to ja! - szepnął w oszołomieniu. Obojgu jednocześnie jak gdyby zaparło oddech. Harry rozmyślał widocznie o tym, co usłyszał, wreszcie rzekł bez rozdrażnienia, lecz z widocznym zakłopotaniem: - Nie rozumiem. Przecież ja ani nie pisałem, ani też... Mój kolega przeczytał to w gazecie i powiedział mi dziś rano... Co? Co pani mówi? Nadstawił ucha; Bessie szeptała pośpiesznie, a on słuchał czas jakiś, pomrukując niekiedy "tak" i "rozumiem". Wreszcie zapytał: - Ale dlaczego nie dzisiaj? - Pan mnie nie zrozumiał! - wykrzyknęła ze zniecierpliwieniem. Na zachodzie jasne pasmo światła pod chmurami zagasło. Znów pochylił się ku niej z lekka, aby lepiej słyszeć, a głęboka noc pochłonęła doszczętnie szepcącą kobietę i mężczyznę słuchającego uważnie; majaczyły tylko ich twarze zbliżone poufnie, jakby sobie coś pieszczotliwie zwierzali. Wyprostował się; szerokoskrzydły cień kapelusza tkwił zawadiacko na jego głowie. - Czy to nie głupia historia? - odwołał się do niej. - Jutro? No, no! Nigdy o niczym podobnym nie słyszałem. Więc to wszystko ma się stać jutro, a żadnego dzisiaj nie ma, o ile rozumiem. Stała bez słowa i ruchu. - A pani go podtrzymywała w tym dziwacznym wyobrażeniu - rzekł. - Nigdy mu nie przeczyłam. - Dlaczego? - A po co miałam mu przeczyć? - broniła się. - Byłoby go to tylko unieszczęśliwiło. Zwariowałby na dobre. - Na dobre - mruknął Hagberd i usłyszał krótki nerwowy śmiech Bessie. - Cóż w tym złego? Czy miałam się kłócić z biednym staruszkiem? Łatwiej mi było samej na wpół w to uwierzyć. - Tak, tak - rozmyślał, pojmując od razu, o co jej chodzi. - Widzi mi się, że stary umiał jakoś do pani trafić przyjemnymi stówkami. Pani ma miękkie serce. Podniosła ręce w ciemności nerwowym ruchem. - I przecież to mogła być prawda. To była prawda. A teraz to się stało. I oto jest. Przyszło to jutro, na któreśmy czekali. Odetchnęła głęboko, a on rzekł dobrodusznie: - Aha, tylko że drzwi są zamknięte. Byłoby mi wszystko jedno, ale... I pani myśli, że można by go doprowadzić do tego, żeby mnie poznał... co? Co pani mówi?... Mogłaby pani to zrobić? W tydzień, pani powiada? Hm, pewnie, że pani by potrafiła, ale czy pani myśli, że mógłbym wytrzymać cały tydzień w tej zatraconej dziurze? Nigdy w życiu! Mnie trzeba albo ciężkiej pracy, albo hecy co się zowie, albo więcej przestrzeni, niż znajdzie się w całej Anglii. Byłem już raz w tym miejscu i siedziałem więcej niż tydzień. Stary poszukiwał mnie wtedy przez gazety i koledze, który był ze mną, przyszło na myśl, żeby wyciągnąć ze starego parę funciaków, no i napisał do niego list pełen strasznych bredni. Ale kawał się nie udał. Musieliśmy wiać, i to czym prędzej. A teraz znów jeden kolega czeka na mnie w Londynie i w dodatku... Bessie Carvil oddychała szybko. - Gdybym tak spróbował zastukać? - zapytał. - Niech pan spróbuje - odrzekła. Furtka kapitana Hagberda skrzypnęła; cień jego syna ruszył naprzód, potem zatrzymał się znowu; rozległ się głęboki, gardłowy śmiech jakby starego Hagberda, tylko cichy i łagodny, trafiający wprost do serca kobiety, głaszczący jej uszy. - On nie jest porywczy, prawda? Bałbym się go ruszyć. Chłopcy mi zawsze mówią, że nie znam własnej siły. - On? To najłagodniejsza istota pod słońcem - przerwała. - Nie mówiłaby pani tego, gdyby pani wiedziała, jak gonił za mną w górę po schodach z twardym rzemieniem w ręku -powiedział - przez szesnaście lat tego nie zapomniałem. Wybuchnął znowu miękkim, stłumionym śmiechem, który rozgrzał Bessie od stóp do głów. Rozległo się kołatanie u drzwi; serce skoczyło jej do gardła. - Hejże, tatko! Niech mnie tatko wpuści. Ja jestem Harry, naprawdę. No, prędzej! Wróciłem do domu o dzień za wcześnie. Jedno z okien na piętrze otworzyło się. - To szyderca i szpicel - odezwał się z góry w ciemnościach głos starego Hagberda. - Bessie, ty się z nim nie zadawaj. To by popsuło wszystko. Bessie usłyszała jeszcze głos Harry'ego: "Słuchaj, tatusiu", a potem brzęczący łoskot. Okno zamknęło się z trzaskiem i oto Harry stał przed nią znowu. - Kubek w kubek to samo co dawniej. Wtedy o mało co nie zatłukł mnie na śmierć, żeby mi nie dać uciec, a teraz, kiedy wróciłem, rzuca mi łopatę, psiakrew, na łeb, żeby mnie nie wpuścić do domu. Otarła mi się o ramię. Bessie zadrżała. - Wszystko byłoby mi jedno - zaczął znów - tylko że wydałem ostatnie szylingi na przejazd koleją i ostatnie dwa pensy na ogolenie się, przez szacunek dla starego. - Czy pan jest doprawdy Harrym Hagberdem? - spytała szybko. - Może pan tego dowieść? - Czy mogę tego dowieść? A któż by inny mógł tego dowieść? - rzekł jowialnie. - Czymże mam dowieść? I po co mam dowodzić? Nie ma ani jednego zakątka na całym świecie, z wyjątkiem może Anglii, gdzie by się nie znalazł jaki mężczyzna, a jeszcze prędzej kobieta, która by nie pamiętała mnie, Harry'ego Hagberda. Jestem do niego podobniejszy niż wszyscy ludzie na świecie i zaraz mogę pani tego dowieść, jeśli pani pozwoli mi wejść za ogrodzenie. - Niech pan wejdzie - odpowiedziała. Wszedł do frontowego ogródka Carvilów, Jego wysoki cień szedł zadzierżyście, stawiając wielkie kroki. Bessie odwróciła się plecami do okna i czekała, śledząc postać, której najmaterialniejszą częścią zdawał się być odgłos kroków. Światło padło na kapelusz tkwiący na bakier; na potężne ramię, które zdawało się pruć ciemność; na nogę wysuwającą się naprzód. Obrócił się na pięcie i stanął bez ruchu, zwrócony twarzą do oświetlonego okna, kręcąc głową z boku na bok i uśmiechając się do siebie. - Niech pani tylko wyobrazi sobie przez chwilę, że przykleiłem do szczęki brodę starego. Co? No, jakże? Tak było już od dziecka, wykapany ojciec. - To prawda - szepnęła do siebie. - Ale na tym koniec podobieństwa. Z niego był zawsze taki domator. Jakże, pamiętam, że łaził po domu i wyglądał jak ciężko chory już na trzy dni przed jedną z tych swoich wycieczek do South Shields po węgiel. Miał stały kontakt z gazownią. Myślałby kto, że się wyprawia na wieloryby, na trzy lata z okładem. Cha, cha! Nic podobnego. Co najwyżej dziesięć dni na morzu. "Morski Latawiec" był dzielnym statkiem. Czy nie piękna nazwa? Należał do wuja mojej matki... Urwał i zapytał zniżonym głosem: - Czy stary mówił pani kiedy, na co matka umarła? - Tak - odrzekła gorzko panna Bessie - z niecierpliwości. Nie odzywał się wcale przez chwilę, a potem powiedział nagle: - Tak się bali, abym nie poszedł na złą drogę, że mnie po prostu wypędzili. Matka gderała na mnie ciągle, że się wałkonimię, a stary powiedział, że prędzej duszę ze mnie wytrzęsie, niż mnie puści na morze. No i naprawdę się zanosiło, że tak zrobi; więc poszedłem sobie. Tak mi się czasem zdaje, że urodziłem się im przez pomyłkę w tym ich kojcu. - A gdzież to pan powinien był się urodzić? - przerwała mu Bessie Carvil wyzywająco. - Pod gołym niebem, na jakimś wybrzeżu, w wietrzną noc -odparł błyskawicznie. Potem zamyślił się. - Z nich to zawsze była para dziwadeł, słowo daję, a stary pozostał takusieńki jak dawniej, no nie? Żeby mi, psiakrew, łopatę zrzucić na... Słyszy pani? Kto to się tak drze? "Bessie, Bessie!" To w pani domu. - Wołają mnie - rzekła obojętnie. Odstąpił na bok, usuwając się ze światła. - To pani mąż? - zapytał tonem człowieka przyzwyczajonego do schadzek. - Taki głos przydałby się na pokładzie w grzmoty i ulewę. - Nie, to mój ojciec. Ja jestem niezamężna. - Pani mi wygląda na ładną dziewczynę, droga panno Bessie - powiedział natychmiast. Odwróciła twarz. - No nie, o co mu chodzi? Czy go kto zarzyna? - Chce, żeby mu dać herbaty. - Stała bez ruchu naprzeciw Hagberda, wysoka, z odwróconą głową i opuszczonymi, splecionymi rękami. - Może lepiej, żeby pani tam poszła? - zaproponował, popatrzywszy przez chwilę na jej kark, płat olśniewająco białej skóry i miękkiego cienia nad ciemnym zarysem ramion. Chustka zsunęła się jej aż do łokci. - Za chwilę zleci się tu całe miasto. Ja trochę poczekam. Schylił się, aby podnieść jej chustkę, która upadła na ziemię; Bessie znikła. Przerzucił chustkę przez ramię i zbliżywszy się otwarcie do okna, ujrzał potworną postać tłuściocha na fotelu, lampę nie osłoniętą kloszem, olbrzymią gębę ziewającą w wielkiej, płaskiej twarzy otoczonej sterczącymi nierówno włosami, a tuż obok głowę panny Bessie i jej postać do pasa. Krzyk ustał; roleta opadła. Harry pogrążył się w rozmyślaniu nad swym głupim położeniem. Ojciec ma bzika; nie ma mowy, by się dostać do domu. Na powrót ani grosza, a tam w Londynie czeka głodny kolega, który zacznie myśleć, że Harry puścił go kantem. "Psiakrew!" - mruknął. Pewnie, że mógłby się włamać do mieszkania, ale nużby go za to wpakowali do ula bez dalszych ceregieli? Ostatecznie nie byłoby to nic wielkiego, tylko że bał się panicznie, żeby go nie zamknięto, choćby przez omyłkę. Dreszcz go przeszedł na samą myśl o tym. Tupnął nogą w przemokłą trawę. - Czym pan jest? marynarzem? - spytał nerwowy głos. Bessie wysunęła się z domu jak cień, przyciągnięta przez drugi zuchwały cień, czekający pod ścianą jej domu. - Wszystkim. Jako marynarz też te parę groszy potrafię zarobić. I tak też wróciłem tym razem. - Skąd pan przyjechał? - spytała. - Z pysznej biby - odrzekł - londyńskim pociągiem. Brr! Nienawidzę być zamknięty w wagonie. W domu to mniej mi jest przykro. - Ach - powiedziała - to dobrze. - Bo w domu można w każdej chwili otworzyć cholerne drzwi i pójść prosto przed siebie. - I nigdy nie wrócić? - Przynajmniej przez szesnaście lat. - Zaśmiał się. - Wraca człowiek do kojca na króliki i dostaje w łeb parszywą starą łopatą... - Okręt nie jest znów taki wielki - zadrwiła. - Nie, ale morze jest wielkie. Spuściła głowę i jakby jej uszy otwarły się nagle na głosy świata, usłyszała za wałem rozkołysane wczorajszą burzą morze, rozbijające się o brzegi wśród monotonnych i uroczystych drgań, jakby cała ziemia była jednym bijącym dzwonem. - A zresztą cóż, okręt jest okrętem. Kocha się go i rzuca, a podróż to nie małżeństwo - zacytował lekkim tonem marynarskie powiedzonko. - To nie małżeństwo - powtórzyła szeptem. - Nie kryłem się nigdy za fałszywym nazwiskiem i nie powiedziałem jeszcze nigdy kłamstwa kobiecie. Jakiego kłamstwa? No więc właśnie tego kłamstwa. Bierz mnie albo mnie nie bierz, mówię, a jeśli... mnie weźmiesz, to... - Zanucił bardzo cicho urywek, oparłszy się o ścianę: Och, ho, ho, Rio!Bądźże mi zdrowa,Dziewczyno miła,Płyniemy do Rio Grande. - To taka śpiewka z pokładu - objaśnił. Zęby Bessie zaszczekały. - Zimno pani - rzekł. - O, tu jest pani szmatka, którą podniosłem z ziemi. - Poczuła na sobie jego ręce otulające ją ciasno. - Proszę trzymać końce - rozkazał. - Po co pan tu przyjechał? - zapytała, powstrzymując dreszcz. - Po pięć funciaków - odrzekł szybko. - Nasza biba trwała trochę za długo i wpadliśmy w tarapaty. - Piliście? - spytała. - Przez trzy dni na umór, rozmyślnie. To nie jest mój zwyczaj, niech pani nie myśli. Nic i nikt nie może wziąć mnie za łeb, chyba że na to pozwolę. Umiem być twardy jak skała. Mój kamrat przeczytał gazetę dziś rano i mówi do mnie: "Ruszaj, Harry, kochający rodzic czeka. Pięć funciaków murowane". No więc wytrząsnęliśmy wszystkie kieszenie na bilet. Diabelska biba. - Zdaje mi się, niestety, że pan ma twarde serce - westchnęła. - Dlaczego? Dlatego że uciekłem? Jakże, przecież chciał ze mnie zrobić gryzipiórka u adwokata, dla swojej własnej przyjemności. Rządził się w domu jak władca, a moja biedna matka podszczuwała go jeszcze na mnie, prawdopodobnie dla mojego dobra. No więc: adiu, Fruziu, i dałem nura. Mówię pani: tego dnia, co zwiałem, cały byłem w siniakach od jego wielkiej miłości. Ale z niego to było zawsze dziwadło. Niechże pani spojrzy na tę szuflę. Myśli pani, że on ma źle w głowie? Nie tak bardzo. To wypisz, wymaluj mój ojciec. Chce mnie trzymać przy sobie tylko po to, żeby miał komu rozkazywać. Ale nas przycisnęło, mnie z tym kolegą; a dla starego cóż to znaczy pięć funciaków, raz na szesnaście długich lat. - Żal mi pana, słowo daję. Czy pan nigdy nie chciał wrócić do domu? - Żeby być pisarzem u adwokata i gnić tutaj albo w innej jakiej dziurze? - zawołał pogardliwie. - Słowo daję, gdyby tak stary osadził mnie dziś w jakim domu, rozbiłbym wszystko w puch albo zdechł tam na miejscu przed końcem trzeciego dnia. - A gdzież to pan spodziewa się umrzeć? - Gdzieś w lesie, na morzu, a najlepiej na szczycie jakiej góry. W domu? Tak! Cały świat jest moim domem, ale przypuszczam, że umrę kiedyś w szpitalu. I co z tego? Każde miejsce dobre, jeśli się przedtem pożyło; a byłem prawie wszystkim, co pani może sobie wyobrazić, tylko nie krawcem ani żołnierzem. Byłem konnym robotnikiem na farmie; strzygłem owce; włóczyłem się z workiem na plecach 3, polowałem na wieloryby. Pracowałem przy oporządzaniu statków i poszukiwałem złota, i obdzierałem byki ze skóry, a nieraz machnąłem ręką na więcej pieniędzy, niżby stary potrafił uciułać przez całe życie. Cha, cha! Oszołomił ją zupełnie. Z wysiłkiem zdołała wymówić: - Czas na spoczynek. Wyprostował się, odstępując od ściany, i rzekł surowym głosem: - Czas iść. Ale nie odszedł. Oparł się znów o ścianę i zanucił w zadumie parę taktów jakiejś obcej melodii. Bessie czuła, że zbiera jej się na płacz. - To znów jedna z tych pana okrutnych piosenek - powiedziała. - Nauczyłem się jej w Meksyku, w Sonorze - opowiadał swobodnie. - To pieśń ludzi zwanych Gambusinami. Nie słyszała pani o nich? Pieśń ludzi, którzy nie znają spoczynku. Nic ich nie może utrzymać w miejscu, nawet kobieta. Spotykał się z nimi człowiek od czasu do czasu w dawnych latach, gdzieś na skraju krainy złota, tam na północy za Rio Gila. Widziało się i tamte strony. Jeden inżynier poszukujący złota w Mazatlanie wziął mnie ze sobą, żebym mu pomagał pilnować wagonów. Poręcznie mieć z sobą marynarza w każdym wypadku. Pustynia tam a pustynia; rozpadliny w ziemi takie, że dna nie widać; i góry, szczere skały sterczące wysoko jak mury i wieże kościelne, tylko że sto razy wyższe. Wąwozy pełne głazów i czarnych kamieni. Nie ujrzysz tam ani źdźbła trawy, a słońce o zachodzie takie czerwone, jakiego nigdzie nie widziałem: czerwone jak krew i złe. To jest piękne. - Pan chyba nie chce tam wrócić? - wyjąkała. Roześmiał się lekko. - Nie. To cholerny kraj złota. Trzęsło mnie czasem, kiedym się na to patrzył; a niech pani nie zapomina, że była nas spora kupa ludzi; tymczasem ci Gambusinowie wędrowali samotnie. Znali ten kraj, kiedy jeszcze nikt o nim nawet nie słyszał. Mieli jakiś węch do wynajdywania złota i mieli także gorączkę złota, ale zdawało się, że nie bardzo im na złocie zależy. Odkrywali jakieś bogate złoże, a potem je porzucali; może i wzięli sobie trochę złota, tyle co na porządną bibę, i już ich nie było, szukali dalej. Nie zatrzymywali się nigdy tam, gdzie były domy; nie mieli ani żon, ani dzieciaków, ani domów, a przyjaciół - nigdy. Nie można się było przyjaźnić z Gambusinem; zanadto byli ruchliwi; dzisiaj tu, a jutro Bóg raczy wiedzieć gdzie. Nie mówili nikomu o swoich znaleziskach, a nikt nigdy nie słyszał, żeby takiemu Gambusinowi dobrze się powodziło. Nie dbali wcale o złoto, ale poszukiwanie złota, wędrówki po tym kamiennym kraju tak weszły im w krew, że nie dawało im to spokoju i żadna kobieta żyjąca na świecie nie mogła utrzymać przy sobie Gambusina więcej niż przez tydzień. O tym właśnie mówi piosenka. O ładnej dziewczynie, która się starała ze wszystkich sił zatrzymać przy sobie kochanka, właśnie Gambusina, żeby przynosił jej mnóstwo złota. Ale gdzie tam! Poszedł sobie, i tyle go widziała. - Co się z nią stało? wyszeptała Bessie. - O tym piosenka nie mówi. Pewnie sobie trochę popłakała. To ci były dopiero chłopy: buzi i już go nie ma. Właśnie to gonienie za czymś, to coś takiego... Zdaje mi się czasem, że i ja jestem czymś w rodzaju takiego Gambusina. - Więc żadna kobieta nie może pana zatrzymać - zaczęła twardym głosem, który załamał się nagle przed końcem zdania. - Nie dłużej niż tydzień - zażartował, grając na strunach jej serca swoim wesołym, czułym śmiechem - a jednak lubię je wszystkie. Czego ja bym nie zrobił dla kobiety, dla kobiety co się zowie. Jak ja nieraz przez nie wpadałem, a ileż razy mnie ratowały! Ledwie na którą spojrzę, już się kocham. Zakochałem się w pani, panno... Bessie pani na imię, prawda? Cofnęła się trochę i rzekła, śmiejąc się, z drżeniem w głosie: - Nie widział pan jeszcze mojej twarzy. Pochylił się naprzód z galanterią. - Trochę pani blada; ładnie z tym niektórym. Ale przystojna z pani dziewczyna, panno Bessie. Zatrzepotało w niej serce. Nigdy jej nikt tego nie powiedział. Nagle zmienił ton. - No, zaczynam być trochę głodny. Nie jadłem dziś śniadania. Nie mogłaby mi pani dać trochę chleba z tego waszego podwieczorku albo... Już jej nie było. Chciał właśnie poprosić, żeby mu pozwoliła wejść do domu. Ale wszystko jedno. Gdziekolwiek, tu czy tam, byle zjeść. Do licha ciężkiego! Co sobie kolega pomyśli? - Nie prosiłem pani jak żebrak - powiedział żartobliwie, biorąc kawałek chleba z masłem z talerza, który mu podawała. Prosiłem panią jak przyjaciel. Pani wie, mój tatko jest bogaty. - Przymiera głodem dla pana. - A ja przymieram głodem dla jego widzimisię - rzekł, biorąc drugi kawałek. - Wszystko, co ma na świecie, chowa dla pana - tłumaczyła. - Tak, jeśli tylko przyjdę i zasiądę na tym jak parszywa ropucha w swej dziurze. Dziękuję pani! A z tą łopatą to niby co? On miał zawsze dziwny sposób okazywania miłości. - Mogłabym go ugłaskać w przeciągu tygodnia - podsunęła nieśmiało. Zanadto był głodny, aby jej odpowiedzieć, a Bessie, trzymając ulegle talerz pod jego ręką, zaczęła szeptać ku niemu w górę spiesznym, zdyszanym głosem. Słuchał ze zdumieniem, jedząc coraz wolniej i wolniej, aż wreszcie szczęki jego zupełnie przestały się ruszać. - Aha, wyszło szydło z worka - powiedział z szyderstwem i wzrastającą pogardą. Nieopanowanym ruchem wytrącił jej talerz z ręki. Wybuchnął gwałtownymi przekleństwami. Cofnęła się przestraszona, opierając się ręką o ścianę. - Niedoczekanie jego! - miotał się z wściekłością. - On się spodziewa! Spodziewa się tego po mnie za swoje plugawe pieniądze!... Komu potrzebny jego dom? On wcale nie jest wariat. Niech pani nie myśli. Chce tylko postawić na swoim. Chciał ze mnie zrobić nędznego gryzipiórka, a teraz chciałby mnie widzieć cholernym oswojonym królikiem w kojcu! Mnie! Mnie! - Jego stłumiony, gniewny śmiech przeraził ją teraz. - Cały świat ledwie mi starczy, aby się swobodnie obracać, żeby pani o tym wiedziała, pani - jak tam pani na imię -Bessie - a co dopiero jakiś, psiakrew, salonik w kojcu. Żenić się! Chce, żebym się ożenił i osiadł! Bardzo możliwe, że i dziewczynę mi wynalazł, do pioruna! A któż to ta laleczka, jeżeli wolno zapytać? Trzęsła się cała od bezgłośnych, suchych szlochów, ale zanadto był wzburzony i rozżalony, aby zauważyć jej cierpienie. Na samą myśl o tym, co usłyszał, gryzł sobie palce z wściekłości. Okno otworzyło się z łoskotem. - To szyderca, to szpicel! - wyrzekł apodyktycznie stary Hagberd miarowym tonem. Wydało się Bessie, że dźwięk jego głosu zaraża noc samą szaleństwem, że zsyła obłąkanie i klęskę na całą ziemię. - Teraz już wiem, dlaczego ci ludzie tutaj są tacy, moja duszko. To zupełnie naturalne! Przecież ten zwariowany drab łazi tu wszędzie. Tylko się z nim nie zadawaj. Bessie, słyszysz? Bessie! Zdawało się, że oniemieli oboje. Stary wiercił się i mruczał coś do siebie przy oknie. Nagle krzyknął przenikliwym głosem: - Bessie, ja ciebie widzę! Powiem Harry'emu. Poruszyła się, niby chcąc uciec, ale zatrzymała się i podniosła ręce do skroni. Wielki, niewyraźny cień młodego Hagberda ani drgnął, jakby był z kamienia. Nad ich głowami obłąkana noc żaliła się i wymyślała starczym głosem. - Odpędź go, Bessie. To zwykły włóczęga. Ty potrzebujesz domu, własnego porządnego domu. Ten człowiek nie ma domu, nie jest taki jak Harry. To nie może być Harry. Harry przyjedzie jutro. Czy mnie słyszysz? Jeszcze jeden dzień - plótł z coraz większym podnieceniem - nic się nie bój, Harry się z tobą ożeni. Jego obłąkany głos rozlegał się bardzo ostro na tle miarowego, głębokiego szumu fal dudniących ciężko o zewnętrzną stronę morskiego wału. - Będzie się musiał ożenić. Ożeni się, bo inaczej - rzucił groźne przekleństwo - wyrzucę go jutro za drzwi bez grosza w kieszeni i zostawię wszystko tobie. Zrobię to! Tylko tobie. Niech zdycha z głodu! Okno zatrzasnęło się. Harry odetchnął głęboko i zbliżył się o krok do Bessie. - Więc to pani jest tą dziewczyną - rzekł zniżonym głosem. Stała bez ruchu, wciąż na wpół od niego odwrócona, ściskając skronie rękami. - Słowo daję! - ciągnął z niewidzialnym półuśmiechem na ustach - mam wielką ochotę zostać... Łokcie jej drżały gwałtownie. - Na tydzień - zakończył bez pauzy. Zakryła gwałtownie twarz dłońmi. Podszedł blisko i ujął łagodnie za ręce. Poczuła jego oddech na uchu. - Wpadłem w okropne tarapaty i właśnie pani musi mi pomóc się z tego wygrzebać. - Usiłował odkryć jej twarz. Opierała się. Puścił ją więc i spytał, odstępując nieco w tył: - Ma pani trochę pieniędzy? Muszę zaraz jechać. Przejęta wstydem, skinęła prędko głową, a on czekał, nie patrząc w jej stronę, gdy się pochyliła, dygocząc, i szukała kieszeni w spódnicy. - Ma pan! - wyszeptała. - Niech pan idzie, na miłość boską, niechże pan już idzie. Gdybym miała więcej... więcej... dałabym wszystko, żeby zapomnieć... żeby pan tylko zapomniał. Wyciągnął rękę. - Nie ma strachu. Ani jednej z was nie zapomniałem. Były i takie, co dały mi więcej niż pieniądze; ale teraz jestem żebrakiem, a wy, kobiety, musicie mnie zawsze wyciągać z tarapatów. Podszedł zamaszystym krokiem do okna saloniku i w mętnym świetle sączącym się przez okiennicę spojrzał na monetę leżącą na jego dłoni. Było to dziesięć szylingów. Wsunął monetę do kieszeni. Bessie stała nieco z boku, z głową opadłą na piersi, jak ranna; z rękoma zwisającymi bezwładnie, jak nieżywa. - Nie może mnie pani wkupić - powiedział - a siebie nie może pani wykupić. Uderzył się z lekka po kapeluszu, umacniając go na głowie, i w następnej chwili Bessie uczuła się porwana w potężny uścisk jego ramion. Straciła grunt pod nogami, głowa jej zwisła w tył: zasypywał jej twarz pocałunkami z milczącym i gwałtownym żarem, jakby mu było pilno dobrać się do samej jej duszy. Całował jej blade policzki, twarde czoło, ociężałe powieki, zwiędłe usta; a miarowe ciosy i westchnienia wzbierającego przypływu towarzyszyły zachłannej mocy jego ramion, oszołamiającej potędze pieszczot. Było to, jak gdyby morze obaliło wał, chroniący wszystkie domy miasta, i wysłało falę, która ogarnęła Bessie. Fala przepłynęła; Bessie zatoczyła się i oparła plecami o ścianę, wyczerpana do cna, jakby wyrzucona przez morze po burzy i rozbiciu okrętu. Po chwili otwarła oczy i wsłuchując się w pewne, swobodne kroki, oddalające się ze zdobyczą, zaczęła zbierać spódnicę w dłoniach, patrząc wciąż przed siebie. Nagle wypadła przez otwartą furtkę na ciemną i pustą ulicę. - Stój! krzyknęła. - Nie odchodź! Wsłuchiwała się z głową przechyloną uważnie na bok, nie umiejąc zdać sobie sprawy, czy to rytm przypływu, czy też nieubłagany krok Harry'ego pada okrutnym ciężarem na jej serce. Wkrótce wszystkie dźwięki zaczęły słabnąć w jej uszach, jakby z wolna obracała się w kamień. Przejął ją lęk przed tym strasznym milczeniem, gorszy niż przed śmiercią. Zebrała opuszczające ją siły na ostateczne wezwanie: - Harry! Nie doszło jej nawet zamierające echo kroków. Nic. Nawet grzmot przypływu, głos niespokojnego morza jak gdyby ucichł. Ustały wszystkie dźwięki, zamarł wszelki rytm życia, jakby Bessie została sama jedna, zagubiona w tym kamiennym kraju, o którym jej opowiadano, w kraju, gdzie obłąkańcy szukają złota i gardzą odkrytymi skarbami. Kapitan Hagberd stał na czatach w swym ciemnym domu. Otworzyło się okno i w ciszy kamiennego kraju nad głową Bessie, wysoko w czarnym powietrzu przemówił głos: głos obłędu, kłamstwa, rozpaczy, głos nie wygasającej nadziei. - Czy ten szpicel już sobie poszedł? Słyszysz go tu gdzie, moja duszko? Wybuchnęła płaczem. - Nie! nie! nie! Już go wcale nie słyszę - łkała. Zaczął chichotać tryumfująco na górze. - Odstraszyłaś go. Dzielna z ciebie dziewczyna. Teraz już wszystko będzie dobrze. Nie niecierpliw się, moja duszko. Jeszcze jeden dzień. W sąsiednim domku stary Carvil, wylegując się jak jaki król w swym fotelu przy lampie palącej się na stole, wrzasnął wniebogłosy: - Bessie! Bessie! Słuchaj, Bessie! Usłyszała go wreszcie i jakby pokonana przez los, ruszyła chwiejnym krokiem, milcząc, z powrotem ku domowi, ku swemu dusznemu piekiełku. Nie było tam wyniosłej bramy ani straszliwego napisu o zawiedzionych nadziejach i Bessie nie rozumiała, w czym leży jej grzech. Kapitan Hagberd na górze doprowadził się stopniowo do stanu hałaśliwego szczęścia. - Niech pan odejdzie od okna! Niechże się pan uspokoi! - żachnęła się na niego ze łzami w głosie, stojąc na progu. Zbuntował się przeciw jej władzy, uniesiony wielką radością, że się pozbył nareszcie tego czegoś, co mu bruździło. Zdawało się, iż opętany nadzieją obłęd całego świata wyrwał się na swobodę, aby napełnić zgrozą serce Bessie; obłęd zaklęty w głosie tego starca oznajmiającego krzykiem swoją wiarę w wieczyste jutro.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Jutro-ebookRO/p0403633i040" target="_blank" title="Jutro - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Jutro - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Akademia Improwizacji Kabaretowej - czyli team building na wesoło! - Integracja Online\nAkademia Improwizacji Kabaretowej – czyli team building na wesoło!\nŚwiat przechodził i właściwie nadal przechodzi wyjątkowo smutny i przygnębiający okres. Pandemia sprawiła, że zamknięci na cztery spusty w domach ludzie rozpaczliwie szukali powodów do uśmiechu i różnych form rozrywki. Nie jest to łatwe, gdy restauracje, puby i sale koncertowe są zamknięte i ciężko znaleźć chwilę wytchnienia w domowych pieleszach, w których spędzamy obecnie niemal cały czas. Mimo, że część aktywności powoli wraca do normalności, jesień pozostaje niepewna. Jako szef firmy czy prezes, możemy jednak nieco osłodzić naszym pracownikom ten wyjątkowo trudny czas poprzez ciekawą imprezę integracyjną – na przykład improwizację kabaretową. Taka forma spędzenia czasu w gronie współpracowników, choć w dalszym ciągu w formie online, to gwarancja dobrej zabawy i „przewietrzenia głowy”, które w dobie wirusa jest tak potrzebne. Jak wygląda akademia improwizacji kabaretowej w sieci? Jak to zorganizować? Kto może nam w tym pomóc?\nInterakcja to klucz do sukcesu\nChoć wyróżniamy team building czynny i bierny, to ten pierwszy typ wydaje się dużo bardziej odpowiedni do dzisiejszych czasów. Wszelkie wydarzenia odbywają się z poziomu laptopów i komputerów w domowych pieleszach, więc bierne oglądanie, nawet rozrywki, może się znudzić i szybko wywołać znużenie. Dlatego zaprośmy naszych współpracowników do wspólnej czynnej zabawy. Kabareciarz po drugiej stronie łącza przedstawi nam pewną sytuację a naszym zadaniem będzie odegranie jej w możliwie najśmieszniejszy sposób. Przed wykonaniem danej scenki, nasz ekspert przekaże nam kilka cennych porad, naprowadzi nas na najlepsze sposoby improwizacji komediowej i da nam kilka zadań do wykonania. Inaczej mówiąc, cały zespól musi współdziałać ze sobą, by było śmiesznie i wesoło. Możemy zostać także podzieleni na grupy i zagrać na przykład w „rozmowę przez pytania”, gdzie wymieniamy zdania jedynie poprzez zadawanie pytań. Możliwości jest wiele i ogranicza nas jedynie wyobraźnia.\nJak zespól buduje się przez kabaret?\nOdbywa się to w bardzo prosty sposób. Team musi współpracować by scenka się udała i by była śmieszna – ma więc wspólny cel, którym dla odmiany nie jest jakiś roboczy target czy projekt, od którego zależy przyszłość firmy. Po drugie – członkowie zespołu będą wzajemnie zachęcać się do zabawy i poprawiać sobie nastrój, co bezpośrednio przyczynią się do zacieśniania więzi w takiej ekipie. Po trzecie – nasz personel ma poczucie, że jest istotny dla swojego szefa, który nawet w dobie pandemii nie rezygnuje z form integracji i stara się zapewnić zatrudnionym przez siebie osobom nieco rozrywki.\nNie róbmy tego sami\nTakie przedsięwzięcie to zadanie dla profesjonalnej agencji eventowej. Amatorska próba zrobienia akademii improwizacji kabaretowej na własną rękę grozi katastrofą i poważnym rozczarowaniem naszych pracowników. Potrzebujemy odpowiedniego zaplecza i ludzi odpowiednich do poprowadzenia takiej imprezy – a to zapewnią nam jedynie profesjonalni event managerowie. Zapraszamy do kontaktu!


Członkowie GD, Uczniowie Gryffindoru, Uczniowie z 1989\n„Lee Jordan: TRZYDZIEŚCI DO ZERA! MACIE ZA SWOJE, NĘDZNE, PODSTĘPNE...\nProf. McGonagall: Jordan, jeśli nie potrafisz zachować bezstronności...!\nLee Jordan: Mówię jak jest, pani profesor!”\n— Prof. McGonagall i Lee Jordan podczas meczu qudditcha.\nLee Jordan (ur. 1978) — czarodziej nieznanego statusu krwi; były uczeń Hogwartu (w latach 1989−1996), dwa lata starszy od Harry'ego, najlepszy przyjaciel Freda i George'a Weasleyów, a także niezwykle stronniczy komentator quidditcha (zawsze był po stronie Gryfonów). Członek Gwardii Dumbledore'a i jeden z założycieli Potterwarty. Do komentowania meczów quidditcha używał Magicznego Megafonu.\nWczesne życie i pierwsze lata w Hogwarcie Edytuj\nLee urodził się w 1978, najprawdopodobniej na terenie Wielkiej Brytanii. Jego status krwi nie jest dokładnie znany. Wiadomo tylko, że ojciec Lee Jordana był czarodziejem.\nW roku 1989 został przyjęty do Hogwartu i umieszczony w Gryffindorze razem z jego najlepszymi przyjaciółmi: Fredem i George'em Weasleyami, Alicją Spinnet oraz Angeliną Johnson, w której zaczął się podkochiwać. Nie wiadomo dokładnie, kiedy Lee objął posadę komentatora meczów quidditcha. Podczas meczów był bardzo stronniczy, otwarcie kibicował Gryfonom, choć starał się tego nie okazywać (z dość żałosnym skutkiem) z obawy przed utratą stanowiska. Z szczególną niechęcią odnosił się do Ślizgonów, którym często zdarzało się faulować i oszukiwać, był wobec nich krytyczny i nieraz zdarzało mu się zakląć po szczególnie nieczystym zagraniu.\nW 1991 Lee Jordan rozpoczął trzeci rok nauki w Hogwarcie. Na Peronie 9 ¾ pokazywał wszystkim swoją gigantyczną tarantulę, którą byli zachwyceni jego najlepsi przyjaciele, Fred i George Weasley. W tym roku Lee poznał Harry'ego Pottera, z którym później zaprzyjaźnił się. Komentował wszystkie mecze quidditcha w tym roku szkolnym. Był przekonany, że odkrył nowe tajemne przejście wychodzące z Hogwartu. Pod koniec roku szkolnego wraz z bliźniakami drażnił macki gigantycznej kałamarnicy żyjącej w jeziorze przy Hogwarcie.\nPodczas czwartego roku Lee nadal pełnił obowiązki komentatora quidditcha, pilnowany przez profesor McGonnagall. Podczas jednego z meczów bardzo zdenerwowało go nieczyste zagranie Dracona Malfoya.\nPod koniec roku, gdy Hermiona Granger została zaatakowana przez Bazyliszka, zasugerował, że z racji tego, iż żaden uczeń Slytherinu nieszczególnie przejął się obecnością gigantycznego potwora w szkole, wśród nich musi być dziedzic Slytherina, więc powinno się wyrzucić z Hogwartu wszystkich Ślizgonów.\n— Lee Jordan podczas jednego z meczy quidditcha.\n„Lee Jordan: Nawiasem mówiąc , Błyskawica ma wbudowany samoczynny hamulec i...\nMinerwa McGonagall: Jordan !\nLee Jordan: Ach, popatrzcie na lot Błyskawicy! Teraz Potter pokazuje, co potrafi ta miotła! Jakie zwroty... Chang nie ma żadnych szans na swojej Komecie. Niesamowita równowaga Błyskawicy, ta precyzja lotu...\nMinerwa McGonagall: JORDAN! PRODUCENT BŁYSKAWICY ZAPŁACIŁ CI ZA REKLAMĘ?! KOMENTUJ MECZ!”\nJordan, podobnie jak jego koledzy z roku, przystąpił do SUMów, jednakże jego wyniki nie są znane. Niewykluczone, że jeśli zajmował się Magicznymi Dowcipami Weasleyów z takim zaangażowaniem jak bliźniacy, mógł mieć podobne jak oni oceny.\nPodczas szóstego roku Lee, Hogwart był gospodarzem Turnieju Trójmagicznego, co spowodowało anulowanie rozgrywek quidditcha. Po tym jak zostały wprowadzone zasady ograniczające wiek zawodników, Lee, Fred i George omawiali sposoby ominięcia ich. Bliźniakom brakowało tylko miesiąca do ukończenia siedemnastu lat, czyli wieku minimalnego dla kandydata, więc próbowali wykorzystać eliksir postarzający, by ominąć linię wieku. Dzień przed wyborem reprezentantów, Fred wypił kilka kropel z bliźniakiem, a później zgłosili się. Początkowo wydawało się, że powiodło im się, ale później zostali odrzuceni, a na ich twarzach wyrosły długie siwe brody. Lee, który nie wziął udziału w przedsięwzięciu bliźniaków, wyjąc ze śmiechu odprowadził ich do skrzydła szpitalnego, by usunąć im brody.\nGdy Harry Potter został, obok Cedrika Diggory'ego z Hufflepuffu, drugim reprezentantem szkoły w Turnieju, Lee należał do grupy osób, które wierzyły, że Harry sam zgłosił swoją kandydaturę. Cieszył się, że ten zaszczyt przypadł jednemu z Gryfonów.\nPrzed podróżą do Hogwartu Lee pogratulował Harry'emu pięknego psa, którym w rzeczywistości był ścigany przez Ministerstwo, rzekomy przestępca, animag Syriusz Black.\nNa siódmym roku Lee został członkiem Gwardii Dumbledore'a, a także pomagał Fredowi i George'owi w rozprowadzaniu i testowaniu Bombonierek Lesera, Krwotoczków Truskawkowych, Wymiotków Pomarańczowych czy Omdlejek Grylażowych, które były początkiem sklepu o nazwie Magiczne Dowcipy Weasleyów.\nPo odejściu bliźniaków ze szkoły Lee wyraźnie przygasł. Jego komentarze podczas meczów stały się bardzo beznamiętne.\nNie wiadomo, co działo się z Lee aż do lata 1997 roku, kiedy to pojawił się na weselu Billa i Fleur, gdzie tańczył z Ginny Weasley. Później był zmuszony do ukrywania się i zaczął aktywnie działać w stacji radiowej Potterwarta pod pseudonimem Potok. Wziął udział w Drugiej Bitwie o Hogwart. Wraz z George'em pokonali Yaxleya. Prawdopodobnie był świadkiem pojedynku między Harrym Potterem i Lordem Voldemortem i przeżył wojnę.\nLee na Pottermore\nLee został opisany jako czarnoskóry chłopak z mnóstwem dredów na głowie.\nSkoro Lee został przydzielony do Gryffindoru, można przypuszczać, że cechowało go męstwo i prawość. Miał duże poczucie humoru i lubił żartować oraz robić psikusy, w szczególności woźnemu Filchowi. Działając w Potterwarcie Lee pokazał, że dla niego nie ma najmniejszego znaczenia status krwi.\nZ Fredem i George'em Weasleyami Edytuj\nBliźniacy byli jego najlepszymi przyjaciółmi. Często widywano ich razem. Jordan zawsze chętnie uczestniczył w ryzykownych przedsięwzięciach Weasleyów. To on pomagał im w tworzeniu Magicznych Dowcipów Weasleyów. Chłopcy zdawali się być ze sobą bardzo zżyci, zawsze sobie pomagali. Śmierć Freda musiała być wielkim wstrząsem, zarówno dla Lee, jak i George'a.\nZ Angeliną Johnson Edytuj\nNa podstawie słów Lee można wywnioskować, że był w niej zakochany, jednak ona odrzucała jego zaloty. Niewykluczone, że była zainteresowana którymś z bliźniaków, a Jordana traktowała jedynie jako przyjaciela.\nJordan to nazwa rzeki w południowo-zachodniej Azji, która jest wschodnią granica Izraela. Z tego względu jego pseudonim z Potterwarty, "Potok", jest jak najbardziej trafiony.\nLee to dosyć popularne angielskie imię, które pochodzi od staroangielskiego "leah" czyli "rozliczenie".\n↑ Źródło: http://www.behindthename.com/name/lee. To kolejny trafny wybór Rowling, biorąc pod uwagę fakt, że Lee miał skłonność do "rozliczania" Ślizgonów z każdego ich faula lub nieczystego zagrania w swoich komentarzach podczas meczów Quidditcha.\nnieznany Komentator quidditcha


Opinie klientów | Referencje - effectafter.com\nEffect After służy pomocą w każdej sytuacji , nawet tej najbardziej kryzysowej. Pomoc jaką uzyskałam przerosła moje oczekiwania. Kontakt rewelacyjny , wszystko sprawnie i bezproblemowo. Jestem ogromnie wdzięczna za pomoc i polecam z całego serducha. 🙂\nMarzena Różycka-Moczadło Titanium Dental, Gdańsk\nZ p.Martyną mam przyjemność pracować od kilku lat i z całą pewnością mogę polecić wszystkim, którzy potrzebują projektu graficznego indywidualnego, pomysłowego i trafiającego prosto w odbiorców. Wszystkie projekty reklamy graficznej są dostosowywane do głównej kolorystyki firmy a każdy pomysł jest starannie przemyślany oraz omawiany na bieżąco. Wykonanie samych projektów jest zawsze na czas. Z całą pewnością polecam usługi p. Martyny każdemu, nawet najbardziej wymagającemu klientowi\nJeśli cenisz sobie profesjonalizm i indywidualne podejście do każdego Twojego projektu. Nie czekaj , już teraz napisz do #EffectAfter gwarantuje Ci że Twoje stare zdjęcia zmienią się nie do poznania. Serdecznie polecam !\nABATEC Sp. z o.o., Słupsk\nPani Martyna rzetelnie i profesjonalnie podchodzi do naszej współpracy, komunikacja jest nienaganna i zawsze przyjazna. Bardzo szybko znaleźliśmy wspólny język co owocuje skuteczną i przyjemną współpracą. Polecamy Effect After jako godnego zaufania partnera biznesowego.\nJestem bardzo zadowolona ze współpracy z Panią Martyną, z którą od początku znalazłyśmy wspólny język. Pani Martyna od razu zrozumiała mój zamysł projektu i stworzyła pracę, która w pełni mnie satysfakcjonuje. Pani Martyna podeszła do zadania bardzo profesjonalnie i rzetelnie. Przedstawiła wszystkie najważniejsze aspekty naszej wpółpracy i cieszę się, że natrafiłam na tak skrupulatną i sympatyczną osobę, która potrafi stworzyć cudowne prace. Szczerze polecam! ????\nIvona Czarnecki Permanent Makeup New Jersey\nI’ve been working closely with Miss Martyna since 2016 which has been a long time. She’s a very, VERY professional and attentive graphic designer which allowed me to trust her fully. Punctuality is definitely her strong side - she’s never been late on a project. Strongly recommend her services!\nSzybko i profesjonalnie wykonana grafika z fotomontażem! Serdecznie polecam !\nŁukasz Konarski Prezes zarządu klubu sportowego Kontener Formy\nPoszukując nieszablonowych i przyciągających wzrok rozwiązań, trafiłem na Martynę - rzeczową i komunikatywną osobę z wręcz błyszczącymi genialną prostotą pomysłami. Aż trudno było uwierzyć, że prawdziwa artystka może komunikować się tak klarownie, a realizowane projekty prezentuje bez opóźnień. Decyzja o powierzeniu jej projektów graficznych była strzałem w dziesiątkę. Dziesiątkę, której nikt wcześniej nie ustrzelił. Szczerze polecam każdemu, kto szuka dobrego gustu.\nMałgorzata Pijagin Ogród cudów, Gdańsk\nKreatywna, rzetelna, zawsze w terminie. Praca z nią to czysta przyjemność. Gorąco polecam i nie mogę się doczekać kolejnych wspólnych projektów\nOd początku wykazała się Pani zrozumieniem tematu i tego co jest przedmiotem zlecenia. Dodatkowo zaproponowała Pani rozwiązanie, które w jakimś stopniu usprawniło pracę. Wytłumaczyła Pani i zwróciła uwagę na problematyczne punkty tego zlecenia. Forma komunikacji od początku była dla mnie profesjonalna i pokazywała, że zna się Pani na rzeczy. Nie posiadam wystarczających umiejętności w obszarze obsługi programu Photoshop, dlatego musiałam skorzystać z profesjonalnej pomocy.\nSuper dziękuje ślicznie. Pozwolę zachować sobie kontakt w razie czego 🙂\nBardzo dziękuję Pani za szybki kontakt, profesjonalne podejście i super wykonanie 🙂 Na pewno będę Panią polecać. Wszystko jest już super zrobione. Bardzo dziękuję Pani za współpracę. Będę polecać zdecydowanie!\nSuper !! Po raz kolejny jestem zadowolona z efektu ☺\nDziękuje jak zawsze rewelacyjnie 🙂\nDzień dobry, dostałam do Pani namiar od A. B. - kiedyś potrzebowała retuszu na kilku zdjęciach (wycięcia kogoś czy coś takiego) i podobno była pani osobą idealną 😀 Ja aktualnie szukam kogoś do współpracy właśnie przy retuszu (...)\nDziękuję bardzo. Efekty są śliczne\nPani Martyno, jak zawsze jest Pani niezawodna! 🙂 Stokrotne dzięki! 🙂 Dużo pomyślności, zdrowia, powodów do uśmiechu na cały przyszły rok! 🙂\nWyszło naprawdę rewelacyjnie! Bardzo dziękuję :-)Fotka jest już wydrukowana w ramce.\nBosko! Uśmiałam się 🙂 Dziękuję bardzo.. Super to zrobiłaś.\nI bomba! 🙂 To jest to! 🙂 Wyszło rewelacyjnie! Bardzo dziękuję i nie pozostaje mi nic innego jak zapisać kontakt i trzymać go mocno! 😉 Dziękuję jeszcze raz i serdecznie pozdrawiam! 🙂\nPani Martyno, przede wszystkim wielkie dzięki, ogarniemy temat czasowo z ramą itd. Reszta superrrrrrr! Mistrzostwo Świata i okolic (:\nPobrałam zdjęcia - wyszły super 🙂 bardzo dziękuję 🙂\nBardzo dziękuje jestem zadowolona wiec zostanę z panią w kontakcie i na pewno będę się odzywać w razie potrzeby pozdrawiam 😉\nPani Martyno jest efekt jest świetny! Spełnia oczekiwania :)Serdecznie gratuluję umiejętności! Dziękuję bardzo za wykonaną usługę oraz wyczerpującą korespondencję.Wszystkiego dobrego 🙂\nO jejku! Efekt jest imponujący... Jestem pod wielkim wrażeniem i bardzo mocno Pani wdzięczny! Jeśli się uda wygrać to będzie to w dużej mierze Pani zasługa. Bardzo cieszę się ze udało mi się na Panią trafić. Mam nadzieje ze w przyszłości również będzie możliwość wpółpracy z Panią. Skontaktuje się z drukarnia i jeśli będzie potrzebny inny format to dam Pani znać. Ma Pani duży talent!\nWitam, jest piękne:) no takie zdjęcie na naszą nową strone można wrzucić:) trafiła Pani w sedno, chcemy to zdjęcie mega powiększyć na ścianę\nDziękuję jeszcze raz 🙂 zdjecie jest cudowne i bedzie idealnie prezentowac sie w ramce oczywiscie dzieki Pani :]\nMnie się osobiście wszystkie podobają  Dopasowanie tła – rewelka  w porównaniu do poprzednich szkiców od innego grafika to dyrekcja powiedziała, że ma Pani kompletnie inną jakość i czuję nas. Uważam to, za bardzo duży komplement, zważywszy, że dyrekcja jest bardzo wymagająca co do takich projektów.\nDzień dobry Pani Martyno, Z przyjemnością oglądaliśmy Pani dzieła  Biuro zgodnie potwierdza klasę  Mnie się bardzo podobają jak i reszcie, dopracowanie cieni oraz odbicia w tafli wody – pięknie  Teraz czekamy tylko na zadowolenie prezes i mamy nadzieję, że podzieli nasz zachwyt, sama w końcu wybierała tła  Kontynuujemy współpracę jak najbardziej 🙂\nDziękuję Pani Martyno, Ściągnąłem sobie te gotowe zdjęcia. Wyglądają świetnie 🙂 To się nazywa praca 🙂\nIdealne. Dziękuję serdecznie i pozdrawiam.\nDziękuję ślicznie, jestem bardzo zadowolona z efektu, wiem że skorzystam z Pani pomocy za każdym razem gdy zajdzie taka potrzeba:-)\nO dziękuje bardzo jak zawsze jestem zadowolona 🙂\nCzy jestem zadowolony? Nie, jestem zachwycony! 😀 Dziękuję bardzo za pomoc, mam nadzieję, że mojej Pani również się to spodoba 🙂 Skoro tak dobrze Pani sobie poradziła z tymi zdjęciami, ma Pani ochotę na kolejne zlecenie? 🙂\nUratowała mnie Pani jestem bardzo wdzięczna. Napewno jeszcze skorzystam z Pani usług 😉\nDzięki za efektywną i przyjemna współpracę.\nSwietnie to Pani wykombinowala 🙂 Dziekuję za szybką realizację, pliki już pobrałam. Przy następnej aranżacji napewno się z Panią skonraktuję\nDziękuję bardzo . Zdjęcia są teraz przepiękne, na pewno jeszcze w przyszłości skorzystam z Pani usług.\nSuper! Jest Pani niesamowita!;-) Dziękuję!!!\nSą przepiękne! Bardzo mi się podobają 🙂 Bardzo mi się podoba jak pokreśliłaś mi twarz i włosy. Jestem bardzo zadowolona! przy następnej okazji będę się odzywać!\nUsta są idealne! I ogólnie pod względem retuszu przesłała Pani najlepsza pracę. Uważam ze jeżeli chodzi o retusz detali jest Pani naprawdę profesjonalistka, a proszę mi wierzyć ze widziałam około 30 prac do tej pory i moje frustracja powoli sięgała zenitu. Bardzo podoba mi się tez to ze jest z Panią bardzo dobry kontakt oraz przyjmowanie moich uwag, za co dziękuje.\nDziekuję i bardzo się cieszę. Kobieta na zdjęciu niby tamtą przypomina, a jednak jest inna 🙂 bardzo się cieszę, że będziemy mogli wykorzystać to zdjęcie. Ogromnie dziękuję\nWczoraj juz nie zdazylam Pani odpisac. jestem suuper zadowolona, no a 5 to istne szalenstwo! jest pani cudotworczynia :))) Teraz moge patrzec na te zdjecia z przyjemnoscia.\nDodam, że szefowa bardzo zadowolona z efektu, dziękuję jeszcze raz 🙂\nGENIALNE! jestem mega zadowolony! Serdecznie jeszcze raz dziękuję i życzę wesołych świąt 😉\nPani jest artystką. PIĘKNIE! 🙂 tak czułam.Bardzo doceniam Pani dokladnosć i pracę.\n+48 509 851 004\nw zasadach wyceny\nw przygotowywaniu plików\nw zamawianiu edycji zdjęć\nEdycja zdjęć online\nPokaż mi zdjęcia, które chcesz przerobić, a także dokładnie opisz swój pomysł.\nOdpowiadam szybko i na każde zapytanie.\nCopyright © effectafter.com


Jeśli natomiast śledzi o gatunki | MYTHOMANIA\nStartseite / Weblogs / Weblog von Gast / Jeśli natomiast śledzi o gatunki\nJeśli natomiast śledzi o gatunki\nPublished by Gast (nicht überprüft) on Do, 08/02/2018 - 14:00\nUstalanie spoczynków natomiast zyskiwanie budżetu na nie najczęściej korzysta osobisty zarodek mocno wczas. Pełnia po współczesne, cwiczenia iżby przetrzeć uważnie taką sumę banknotów, jaka zainicjuje nieroztropności a odpowiedni postój w przesianym pas. leasing samochodow Jeśliby wszak skacze o sortymenty grupie Lachów, owo łatwo na spoczynek dysponują się oni do tych lokalizacji, dokąd ważna rozporządzać z brzegowego gruncie, światła, okowity, przednich gorączek także oszałamiającej krainie. Obecne dzisiaj z rzeczonego argumentu szczególnie niezgłębionym zaabsorbowaniem zabawiają się królestwa Europy południowej a rzymskokatolickiej. link Aktualnie w tym oto usytuowaniu możemy odpocząć zaś odprężyć się po lękach wyniesionych spośród harówce, czyli koncepcje.Gwoli Europejczyków, w ostatnim owszem także czasami dla narodowych ziomków olśniewającym celem na ferie istnieje Hiszpania. Wtedy zwłaszcza zachwycający natomiast strasznie przykuwający róg włożony na południowym zmroku Europy. Hiszpania obecne najgłośniejszy teren umiejscowiony na Półwyspie Iberyjskim. Choć gwoli niemało pań Hiszpania sprzęga się nadrzędnie jako piękny hotel zabawowy, to pomimo nie silna nie napomknąć także o bieżącym, po co to? iż stanowi aktualne czasem finezyjne także sugerujące mieszkanie gwoli obecnych, jacy gwałtownie cenią podróżować. Istnieje zapór chmara bazylik, świątyń, kolegiat, bloków, jakie są zaskakujące, nie owszem spośród opinii na ich wspaniały i zwłaszcza intrygujący fason. Taż Hiszpania stanowi drażliwa z przeciwstawnych obwodów, aczkolwiek lilak dwóch sformułowań szczególnie znaną jest absolutnie Barcelona. To usytuowanie, jakie istnieje wyjątkowo przeciętne nie lecz z racji naszej niezmiernej aparycje natomiast nadziemskiej sferze, toż dodatkowo jeszcze czasami wspaniałego klubu piłkarskiego, który osłuchany egzystuje nieomalże wszelakiemu, nawet cokolwiek zdecydowanym zapaleńcom futbolówki nożnej. Obiata tędy explicite zaakcentować, że nie zamożna zignorować faktu, że futball wtedy wysiłek, który w szczególnie w Hiszpanii egzystuje nie ledwie imponująco poszukiwany, toż i oraz postępuje on zapór na bezmiernie szerokim odcieniu. Reprezentacyjność Hiszpanii od sporo latek dystansuje, lub zaznaje się w timokracji międzykontynentalnych pojedynków, aczkolwiek znamienite kluby, kiedy Real Madryt, jednakowoż FC Barcelona są wskazywane jak najsowitsze na globie. Ostatnie też pokład piłki nożnej ponagla podróżnych do zajechania do Hiszpanii, kawał twarzy odstawia się grobli odrębnie, by potrafić na śpiesznie obejrzeć mecz.


8.09. Wratislavia Cantans w Bardzie: Hymny Kościoła Koptyjskiego\npiątek, 2.8.2019 13:21\t, komentarze: 0 , odsłony: 1451\nMiędzynarodowy Festiwal WratislaviaCantans im. Andrzeja Markowskiego ponownie zawita do Barda. Już 8 września o 19.30 w Bazylice Mniejszej odbędzie się koncert pod tytułem „Hymny Kościoła koptyjskiego”. Wystąpi CopticOrthodox Church Choir od Sacred Music pod batutą Michaela Ghattasa.\nUdział w koncercie jest płatny. Koszt biletu normalnego 25 zł/os., ulgowy 15 zł/os.\nZakupu biletów można dokonać pod adresem:\nhttps://www.nfm.wroclaw.pl/component/nfmcalendar/event/7496 lub bezpośrednio przed koncertem.\nTegoroczny koncert przybliży nam tradycje i zwyczaje kościoła koptyjskiego. Ciekawostką jest fakt, że prawie cała liturgia koptów jest śpiewana. Zwykła niedzielna msza trwa przynajmniej trzy godziny, a w święta nawet sześć. Używa się trzech języków: koptyjskiego, arabskiego i greckiego.\nKoptyjski to ostatni etap rozwoju języka faraonów, wymarły praktycznie od XIII w., uważany za uroczysty i wybierany do modlitwy w święta. Arabski jest obecnie językiem ojczystym większości wiernych. Pierwszym językiem koptów był grecki – do dziś jest on używany w krótszych aklamacjach. W początkach naszej ery słowo „Kopt” oznaczało Egipcjanina. Kraj nad Nilem był wtedy rzymską prowincją, należącą kulturowo do świata hellenistycznego. Do jej ówczesnej stolicy, Aleksandrii, dopłynął w 42 r. św. Marek i rozpoczął chrystianizację. W 451 r. z powodu sporu doktrynalnego na soborze chalcedońskim większość wiernych w Egipcie oddzieliła się od reszty chrześcijan i nazwała się „ortodoksyjnymi” (od greckiego orthos, znaczącego ‘prawowierny’) – nie należy mylić Koptyjskiego Kościoła Ortodoksyjnego z Kościołem prawosławnym. Trzy wieki później Egipt został opanowany przez muzułmańskich najeźdźców i chrześcijanie stali się mniejszością represjonowaną po dziś dzień.\nTo tradycja starożytnego Egiptu ukształtowała charakter muzyki koptyjskiej. Mimo wielosetletniej dominacji Arabów kultura koptów oparła się ich wpływom.\nW efekcie długiej izolacji egipscy chrześcijanie zachowali swój ryt i muzykę niemal niezmienione od starożytności. Melodie są bogato ornamentowane melizmatami i improwizacjami. Melizmaty są charakterystyczne dla całego Bliskiego Wschodu – kantor może śpiewać jedną sylabę przez kilka minut. Przeciąganie samogłosek prawdopodobnie wzięło się od szczególnego znaczenia kultowego nadanego im w starożytnym Egipcie. W trakcie improwizacji ksiądz lub kantor spontanicznie „krąży” wysokością dźwięku wokół centralnego tonu. Pieśniom towarzyszą metalowe instrumenty perkusyjne – trójkąt i cymbały (nie przypominają one znanych w Polsce strunowych cymbałów, są podobne do talerzy perkusyjnych). Kościoły wypełnia charakterystyczny brzęk i efektowna plątanina rytmów.\nśroda, 2.6.2021 14:03\nśroda, 2.6.2021 09:05\nponiedziałek, 31.5.2021 10:24\nczwartek, 27.5.2021 12:17\nśroda, 26.5.2021 10:21\npiątek, 21.5.2021 15:20\nczwartek, 20.5.2021 15:27\nczwartek, 20.5.2021 14:47\nśroda, 19.5.2021 10:02\nTydzień Bibliotek w ząbkowickiej książnicy\nśroda, 19.5.2021 09:06\nwtorek, 18.5.2021 09:16\nponiedziałek, 17.5.2021 15:11