Produkcja deskorolek - : Pomysł na biznes - Nowy-Biznes.com - Biznes plan, Własna firma, Działalnoć gospodarcza\nBines plan Pogotowie komputerowe\nBines plan Produkcja palet z tektury\nBines plan Pomysł na biznes – sklep spożywczy\nBines plan Pizzeria\nBines plan Linia produkcyjna dla Twojej firmy\nW Polsce sukcesywnie rozwijają się, dotychczas uważane za niszowe, sporty drugiego planu. Trudno im jest rywalizować z takimi dyscyplinami jak piłka nożna, siatkówka, czy też koszykówka, jednakże mogą one swobodnie wypełnić dość pokaźną lukę rynkową w zapotrzebowaniu na mniej popularne odmiany sportów. Jednym z przedstawicieli tej grupy jest bez wątpienia skateboarding, który sukcesywnie skupia wokół siebie coraz większą rzeszę zwolenników. Jeżeli widzimy przyszłość w tym segmencie i posiadamy niezbędną wiedzę na temat procesu produkcyjnego, to pomysł na biznes w postaci produkcji deskorolek różnego rodzaju będzie dla nas z pewnością godny rozważenia.\nNa czym skupić swoją uwagę?\nW produkcji deskorolek o różnych charakterystykach znajduje się jeden wspólny mianownik - jakość. To właśnie w oparciu o ten czynnik powinniśmy prowadzić nasz biznes. Firmy działające na naszym rynku czerpią wzorce produkcyjne przede wszystkim od przedsiębiorców zza oceanu, gdzie rynek skateboardingowy jest zdecydowanie bardziej rozwinięty. Świadczy o tym choćby konkurencja oraz ilość sprzedawanych deskorolek.\nDo wykonania samej deskorolki potrzebne nam będą sklejki klonu kanadyjskiego, z których budowany jest praktyczne każdy egzemplarz w znaczących na rynku firmach. Z punktu widzenia samego procesu produkcyjnego najbardziej atrakcyjnym miejscem do wytwarzania desek skateboardingowych jest bez wątpienia kontynent azjatyckich. Powodem takiego stanu rzeczy są nieporównywalnie mniejsze koszty produkcji niż w przypadku otwarcia zakładu w naszym kraju. To pozwoli nam zaoszczędzić już w pierwszych etapach działalności.\nZe względu na znacznie większy popyt tradycyjnych odmian deskorolek warto w swojej ofercie uwzględnić przede wszystkim te modele cechujące się największą popularnością. Nasz zakład produkcyjny powinien również uwzględnić preferencje niszowych grup docelowych, które szukają czegoś odpowiedniego dla siebie. To właśnie z myślą o nich należałoby wzbogacić ofertę o różnego rodzaju odmiany klasycznych deskorolek. Dobrym przykładem są tutaj te\nwykorzystywane w sporcie zwanym longboardingiem, na który prawdziwy popyt zaczyna się wraz z nadejściem lata. Pomiędzy klasycznymi odmianami deskorolek a longboradingowymi znajduje się miejsce także dla wersji cruiser, którą również warto uwzględnić w naszej ofercie.\nW naszej produkcji musimy stawiać przede wszystkim na jakość. Sklejka powinna cechować się sporą elastycznością, sama deskorolka musi natomiast charakteryzować się nienagannymi właściwościami jezdnymi, za co odpowiadają również należycie dopasowane pod względem miękkości koła (ich miękkość jest uzależniona od danego rodzaju deskorolek) oraz sprawne łożyska. Jeżeli uda nam się połączyć te wszystkie cechy w jedną całość, wówczas nasz produkt będzie zapewniał użytkownikowi swobodne poruszanie się przy zachowaniu wysokiego poziomu komfortu jazdy.\nMarketing i pozyskiwanie odbiorców\nZdobycie zaufania u odbiorców wiąże się z odpowiednim zaplanowaniem kampanii marketingowej. Klientów powinniśmy szukać przede wszystkim wśród ludzi młodych, którzy posiadają ugruntowaną wiedzę na temat sprzętu. Przekonać ich do swojej oferty możemy organizując różnego rodzaju akcje promocyjne. Znanym procederem jest poszukiwanie osób pasjonujących się skateboardingiem i posiadających spore umiejętności. Takim jednostkom oferuje się możliwość korzystania za darmo ze sprzętu, natomiast wymagane jest, aby podczas różnego typu zawodów korzystali właśnie z produktów danej firmy.\nStworzenie sklepu internetowego z naszym asortymentem i skorzystanie z reklamy w sieci będzie z pewnością dobrym rozwiązaniem. Oprócz samych deskorolek warto poszerzyć naszą ofertę o odzież odpowiednią do jazdy na desce. Posiadanie sklepu stacjonarnego jest wygodne z punktu widzenia samego odbiorcy, gdyż może on w sposób namacalny ocenić już na pierwszy rzut oka jakość sprzętu.\nPolskie firmy oferują podobne pod względem jakości deskorolki do przedsiębiorstw zza Oceanu. Rodzime produkty są jednak znacznie tańsze, dlatego chętnie sięgają po nie pasjonaci skateboardingu. Niekwestionowanym atutem jest posiadanie ugruntowanej już na polskim rynku marki.\nPiotr Marek · 0 komentarzy · 7646 czytań ·\nBiznes plan Wypożyczalnia samochodów\nBiznes plan Skup kasztanów


Oferta sprzętów kuchennych jest niezmiernie bogata. Każdy amator kuchni stara się mieć takie sprzęty, żebym móc ugotować wszystko, czego zapragnie. Zawsze w każdej kuchni można odnaleźć mikser i wszelki robot kuchenny, zwykle wielofunkcyjny. Samym spośród ważniejszych sprzętów, ułatwiających książkę w kuchni jest rozdrabniacz do warzyw oraz produktów. To małe urządzenie ma niewiele miejsca, jest lekkie w czyszczeniu, a bardzo działa w stałym gotowaniu.\nRozdrabniacz do warzyw tworzy bezpośrednie zastosowanie przy tworzeniu surówek i sałatek. W błyskawicznym tempie rozdrabia wszelkie warzywa. Dzięki temuż w niewielkim okresie można dokonać dowolną surówkę. Poza tym rozdrobnione warzywa można użyć do zup i dań.\nPonadto, rozdrabniacz dodaje się do rozdrabniania owoców. Dzięki temu szczerze oraz bezproblemowo można przygotować zdrowe sałatki owocowe, lub nawet koktajle. Rozdrobnione produkty można te użyć do ciasta oraz indywidualnych deserów.\nOferta rozdrabniaczy do warzyw i zysków stanowi mocno wysoka. Dzielą się one wielkością, ceną, prędkością rozdrabniania, i przede każdym grupom. Choć niemal wszystkie posiadają gwarancję, to a właściwie jest uzyskać sprzęt doskonałej wartości, jaki będzie wręczał w kuchni przez długie lata. Rozdrabniacz do warzyw oraz efektów musi być zrealizowany z trwałego tworzywa oryginalnego oraz zajmować ostre noże. Sprzęt winien stanowić kupiony u doświadczonego i pewnego sprzedawcy.\nRozdrabniacze do warzyw oraz wyników są zdecydowanym ułatwieniem podczas przygotowywania i powinna go korzystać każda osoba, która bawi się gotowaniem. Dzięki temu sprzętowi, wiele czynności kuchennych odbywa się szybciej, łatwiej, a co najważniejsze, kupi na kreatywne gotowanie potraw. Zdrowa kuchnia, o której właśnie dobrze się mówi, jest łagodna w uzyskaniu dzięki pracy rozdrabniacza. W parę chwil można mieć gotowe do jedzenia rozdrobnione efekty i warzywa.


Portret Potomstwo Pilot Z Puszka Syndromem Przy Biurkiem. Obraz Stock - Obraz złożonej z biznesmen, puszek: 29459991\nPortret potomstwo pilot z puszka syndromem przy biurkiem.\nPortret potomstwo upośledzający pilotowy działanie przy biurkiem.\nzłoty wagowego pojedynczy white puszek góra target236_0_ długo 3d oceny pytania symbolu drewno sprawiedliwości antykwarska statua pianisty kościelny wózek inwalidzki młoteczek mężczyzna seniora smiley Portret wieka średni mężczyzna w wózek inwalidzki\nBrytyjski kot który mruga z przyjemnością Miłość symbol ręcznie Młody goryl przy zo Dziewczyny uczennica z długie włosy w mundurku szkolnym robi selfie perski kot Drewniany karcz z plastikową lalą Nieletni Chaco sowy strix chacoensis ptak zdobycz Piękny tricolor kot, biały wąsy Portret Stary kot wydają się jest chory patrzeć ostrożnie\nNiepełnosprawny młody człowiek pisać na maszynie na laptopie w ogródzie Niepełnosprawny studencki działanie na laptopie Niepełnosprawna chłopiec wskazuje przy pustym laptopu ekranem Życzliwa chłopiec wskazuje przy pustym laptopu ekranem z puszka syndromem Niepełnosprawny kwadrata roweru jeździec robi aprobatom Niepełnosprawny motocross jeździec robi aprobatom Niepełnosprawny kierowca robi aprobatom Puszka syndromu kwadrata roweru jeździec Potomstwo upośledzający mężczyzna napędowy samochód\nPotomstw para bierze auto portret z kamerą. Plenerowy portret atrakcyjna młoda rodzina Portret potomstwo para w wsi. Portret atrakcyjna potomstwo para. pochodzenia etnicznego rodzinni szczęśliwi mieszający mieszać portreta potomstwa Portret młodego człowieka obsiadanie w samochodzie mienia notatników portreta ucznia potomstwa Portret dwa młodych ucznia przy biurkiem. Portret dwa młodej siostry


Nowe w kategorii Lunchboxy, bidony\nSprawdź TanioKsiążkowe nowości. Warto zwrócić uwagę na nowe produkty z kategorii Lunchboxy, bidony. Nowości Maj 2021.\nCena: Nasza cena: 35,57 zł\nCena: Nasza cena: 20,40 zł\nPaso Śniadaniówka Panda\nKolorowe pudełko śniadaniowe. Pojemność 750 ml. Produkt posiada certyfikat jakości- jest nietoksyczny i bezpieczny dla dzieci, BPA FREE\nPaso Śniadaniówka Horses\nPaso Bidon Horses\nPaso Śniadaniówka Goal\nPaso Śniadaniówka Football\nPaso Śniadaniówka Cat\nCena: Nasza cena: 13,78 zł 15,22 zł


Romaszewski.pl: HOME / VII Kadencja Senatu RP od listopada 2007 roku / W sprawie ocenzurowania wystawy w Parlamencie Europejskim do ministra spraw zagranicznych i ministra sprawiedliwości (74 pos. 14.04.2011)\nW sprawie ocenzurowania wystawy w Parlamencie Europejskim do ministra spraw zagranicznych i ministra sprawiedliwości (74 pos. 14.04.2011)\nDotyczące ocenzurowania treści wystawy poświęconej Katastrofie Smoleńskiej i prowadzonemu śledztwu eksponowanej w Parlamencie Europejskim\nskierowane do do ministra spraw zagranicznych i ministra sprawiedliwości\nwygłoszone na 74. posiedzeniu Senatu VII kadencji\nw dniu 14 kwietnia 2011 roku.\nW dniu 12 kwietnia miał miejsce w Parlamencie Europejskim niezwykle przykry i zaskakujący incydent, kiedy to wystawa poświęcona katastrofie smoleńskiej została przez tak zwanych kwestorów ocenzurowana. Wszelkie podpisy pod zdjęciami, wyjaśniające, czemu wystawa służy i dotyczące przebiegu katastrofy oraz przebiegu śledztwa zostały po prostu zaklejone.\nMuszę powiedzieć, że jest to o tyle zaskakujące, że czynią to Unia Europejska i jej parlament, które są podmiotami realizującymi Kartę Praw Podstawowych.\nZ łatwością można przekonać się, że Karta Praw Podstawowych gwarantuje wolność słowa, gwarantuje wszystkim wolność wypowiedzi, a nie tylko... Bo to jest już nawet ograniczenie dla parlamentarzystów europejskich i wprowadzenie cenzury prewencyjnej.\nW związku z tym zwracam się do panów ministrów o wyjaśnienie następujących kwestii:\nPo pierwsze, jakie to podstawy prawne posłużyły do ocenzurowania wystawy i zaklejenia napisów? Czy ta procedura cenzurowania będzie się nasilała, czy mieliśmy do czynienia z jakimś zupełnie wyjątkowym ekscesem?\nPo drugie, jakie działania zamierza podjąć rząd polski, ażeby tego rodzaju praktyki w Unii Europejskiej nie miały miejsca? W tej Unii Europejskiej, która równocześnie jest zatroskana o wolność słowa na Węgrzech. Myślę, że po prostu bije to rekordy hipokryzji.


Archiwum Historii Mówionej - Krystyna Mikołajczyk\nKrystyna Mikołajczyk „Kali”\nKrystyna Mikołajczyk, z domu Biernacka. Urodziłam się 16 marca 1927 roku w Warszawie.\nGdzie pani walczyła w czasie Powstania Warszawskiego?\nNa Woli i na Starówce, [w Batalionie] „Parasol”. Cały czas [byłam] sanitariuszką, łączniczką.\nProszę opowiedzieć o latach przedwojennych. Czy miała pani rodzeństwo? Czym zajmowali się pani rodzice?\nMiałam dwóch braci, rodziców i dziadka. Mieszkaliśmy przy ulicy Czackiego, byliśmy bardzo zżytą, kochającą się rodziną. Ojciec mój był malarzem grafikiem, [jeden] brat chodził do państwowego gimnazjum [imienia] Adama Mickiewicza, a drugi był moim bliźniaczym bratem.\n[Chodziłam] do szkoły podstawowej numer jeden imienia Tadeusza Kościuszki przy ulicy Królewskiej. Uczył [tam] Sadowski, którego potem spotkałam w Powstaniu jako porucznika.\nJak pani wspomina Warszawę przedwojenną?\nTo jest moje ukochane miasto. Zawsze najładniejsze. Mieszkałam w bardzo pięknej dzielnicy, należałam do parafii kościoła Świętego Krzyża. Poza tym, blisko [był] Ogród Saski, przechodziłam do szkoły obok Ogrodu Saskiego, obok Zachęty, więc to jest moja ukochana dzielnica i ukochana Warszawa.\nW ogóle nie zdawałam sobie z tego sprawy. Było wielkie poruszenie, więc jako młoda, dwunastoletnia dziewczynka widziałam, że jest wielki ruch, że zapasy robią, przynoszą. Ojciec przynosił paczki, wszystkiego byłam bardzo ciekawa. Potem zaczęło się o tego, że mama chciała ze mną iść po zakupy. Poszłyśmy, za Ogrodem Saskim było targowisko za Żelazną Bramą. Mówiła: „Tam są tanie owoce, jeszcze kupimy wszystko”. Tam zobaczyłam po raz pierwszy samoloty. Ludzie wszyscy patrzyli, mówią: „To polskie! Polskie!”. Od razu posypały się pociski. Były schrony, jak to na targowisku, otworzyli, przeważnie byli Żydzi, myśmy wszyscy schowali się do schronu i po raz pierwszy zobaczyłam straszną panikę, straszny bałagan w schronach. Ale to krótko trwało, to bombardowanie, więc dosyć pospiesznie wróciłyśmy do domu i muszę powiedzieć, że tam strat jakichś specjalnych [nie było], chodziło raczej Niemcom o postraszenie nas. Myśmy mieszkali w Warszawie na czwartym piętrze, ale odtąd już właściwie siedzieliśmy w piwnicy. Co najbardziej dało się nam we znaki, to przede wszystkim głód. Trzy tygodnie trwało oblężenie Warszawy. Ojciec mój był powstańcem wielkopolskim, ale już był w takim wieku, że do wojska nie był zaciągnięty. Natomiast brata mojego jako harcerza zabrali z Warszawy, szedł w kierunku Garwolina, w Garwolinie został jakiś czas. Myśmy siedziały w piwnicy i w ten sposób upływały dni. Stale komunikaty, stale bombardowania, stale drżenie, ale jako dziecko, muszę powiedzieć, bardziej byłam zainteresowana niż przestraszona tym, co się dzieje. Pierwsze, co zapamiętałam najbardziej, to głos naszego prezydenta Warszawy, Starzyńskiego. Do dzisiejszego dnia pamiętam, że mówił z chrypką i z olbrzymią miłością do Warszawy, do warszawiaków. Prosił, żeby apteki były otwarte, żeby dawać lekarstwa, żeby się trzymać, żeby być dzielnym. Potem wszystko ucichło i okazało się, że Warszawa kapituluje. Wybiegłam ze schronu i pobiegłam przez Kredytową do Marszałkowskiej. Tu zobaczyłam Niemców – wkraczali do Warszawy. Nawet spojrzałam na nich, ładnie maszerowali, były kolumny, które miały zaimponować siłą – tak sobie teraz myślę – i z zaciekawieniem patrzyłam. Potem strasznie mi się zrobiło przykro, że to nie polscy żołnierze, popłakałam się i uciekłam do domu. Tak wyglądał początek wojny.\nPrzede wszystkim brata nie było. Nasza tragedia wojny – cały czas był głód, bieda straszna, mama sprzedawała z mieszkania wszystko, co się dało. Brat, wróciwszy z Garwolina, został aresztowany, bo chodził na komplety, organizowane w gimnazjum. Został zabrany na Szucha i tu się zaczęła tragedia. [Na Szucha] był czternaście dni, potem na Pawiaku, z Pawiaka wysłany do Oświęcimia i po paru miesiącach przysłali zawiadomienie, że nie żyje. Wtedy mój ojciec to bardzo przeżył, bo wezwali go na Szucha, żeby odebrał rzeczy po synu. Mój ojciec mówił bardzo dobrze po niemiecku, bo pochodził z poznańskiego, więc się zdziwili, powiedzieli: „Jak można było, pan tak dobrze mówi po niemiecku, wychować takiego syna, który był wrogiem Rzeszy?”. Oddali mu tłumoczek z ubraniem brata i ojciec, jak przyszedł z tym tłumoczkiem na plecach, (pamiętam, jako dziecko) zrobił się jakiś mały i siwy. Potem ojciec zmarł na serce. W nocy chodził i strasznie krzyczał: „Zabili mi dziecko! Zabili mi dziecko!”. Po śmierci mojego ojca, młodszy mój brat (to pewnie był już rok po tym) powiedział, że idzie pomścić Bolka. Mówimy: „Dokąd idziesz?”. „Ja już wiem. Nic więcej wam nie mogę powiedzieć”. Poszedł i wszelki ślad o nim zaginął. Wiem tylko, potem dowiedziałam się, że był w Armii Krajowej – w harcerstwie nie był – i był kolporterem. Nawet mam zdjęcie, jak niesie ciężkie paczki. Tylko tyle się dowiedziałam, że te paczki nie dotarły na miejsce. Miał papiery fikcyjne, „lewe” – jak to się mówiło, i wszelki ślad po nim zaginął. Zostałam tylko z matką. Wtedy zaczęłam chodzić do gimnazjum, w którym umieścił mnie ksiądz od Świętego Krzyża, do gimnazjum Gepnerówny, gdzie uczyłam się i [gdzie] była komórka harcerska Szarych Szeregów. Wtedy już pracowałam normalnie, rano szłam do szkoły, a po lekcjach były szkolenia. Samarytanki uczyły nas, jak się poruszać po Warszawie, żeby znać wszystkie dzielnice, bo był kolportaż, roznosiłyśmy meldunki. Naturalnie samarytanki uczyły nas robić zastrzyki, żeby pomagać w momencie Powstania.\nCzy starszego brata Niemcy zabrali, kiedy był na kompletach?\nNie, z domu.\nDlatego, że przedtem kolegę aresztowali i widocznie tamten sypnął, nie wytrzymał badania.\nCzy pani była wtedy w domu, gdy przyszli Niemcy?\nJak się zachowywali? Jak to się odbyło?\nByło trzech gestapowców. Pamiętam ich jako bardzo eleganckich, wysokich oficerów, którzy mówili z moim ojcem po niemiecku. Brat też mówił po niemiecku, bo już chodził do gimnazjum, więc język miał już dość dobrze opanowany. Powiedzieli tylko: „Jak masz coś cennego, to zostaw w domu”. Nic nie było, miał tylko dobre pióro wieczne Waterman i oddał je mojej matce. Pamiętam, że pocałował najpierw mamę, [później] nas wszystkich, a potem wrócił i jeszcze raz pocałował mamę.\nKiedy był na Szucha czy na Pawiaku to był z nim jakiś kontakt?\nA z Oświęcimia pisał?\nTak, pisał. Nawet pamiętam, że napisał: Meine Liebe Mutter, ich bin ganz gesund und ganz mir gut. Dalej już nie pamiętam, co pisał. Tam był krótko. Przyszła depesza, dowiedzieliśmy się, że był w bloku XI i tam zginął. Miał dziewiętnaście lat.\nMiał na imię Bolesław?\nBolesław Biernacki. Jest w spisie więźniów Pawiaka i jest w spisie tych, którzy zginęli w Oświęcimiu.\nA pani młodszy brat? Bliźniak?\nLeszek. On z kolegą poszedł, razem wyszli. Jednak była konspiracja, myśmy nie wiedzieli nawet. Mój ojciec nawet nie wiedział, że brat był zaangażowany, że coś robił. Oni [też] nie wiedzieli, co ja robię. Ja tak samo nie informowałam, nie było wolno. Po wojnie dopiero się dowiedziałam od swojej drużynowej, że nawet za drzwiami (bo to już było czwarte piętro, były boczne drzwi do stryszków) był stały punkt kontaktowy. O tym nie wiedziałam jako dziecko. Ale po wojnie moja drużynowa, która już teraz też nie żyje, Maria Szubertowa (wspaniały człowiek) mi to powiedziała. My całą okupację właściwie, aż się wierzyć nie chce, proszę sobie wyobrazić, pod łóżkiem, wszędzie, mieliśmy prasę, „Biuletyn Informacyjny”.\nWtedy gestapo robiło rewizję?\nNajpierw przyszli nasi policjanci, bo była żandarmeria obok Świętego Krzyża. Nie, pomyliłam. Dozorca zastukał i powiedział: „Otworzyć drzwi. Proszę otworzyć drzwi”. Wtedy weszło gestapo i Bolka zabrało.\nAle rewizji nie robili?\nNie, nie robili. Tylko dlatego pomyliłam, bo była sytuacja, że piętro niżej mieszkał dyrektor tartaku, który miał z Niemcami kontakty, zarządzał czymś i miał pieniądze. Organizacja przyszła do niego i zabrała mu te pieniądze. Służąca zawiadomiła żandarmerię o tym, że przyszli bandyci i okradli jej pana. Wtedy oni, ponieważ to było piętro niżej, przyszli do nas. Polacy przyszli i powiedzieli: „Jeżeli państwo macie cokolwiek – proszę schować, bo zaraz będą Niemcy”. Niemcy przyszli i właściwie byli bojowo nastawieni, bo mieli tarcze, blachy, [byli gotowi,] żeby stoczyć jakąś walkę, dlatego że tamci mieli broń. Tu bardzo ciekawa sprawa, bo jeden z chłopaków zapukał do nas i powiedział: „Schowajcie mnie, bo zaraz tu będą Niemcy, a ja chcę żyć”. Wtedy go zaprowadziłam na stryszek, okno mu pokazałam, wszedł na dach i cały czas leżał. Jak Niemcy weszli, powiedzieli: „Gdzie jest trzeci bandyta?”. Zabrali wtedy mojego brata, Leszka. Sprowadzili na dół, do tego państwa, skąd ci z organizacji zabrali pieniądze, ale tamten powiedział: „Nie, to jest naszych sąsiadek chłopak, to jest młody chłopak, to nie ten. Zupełnie inaczej wygląda, tamten był dorosły”. Wiem tylko, że jeden z chłopaków przedstawił się Budzyński Jerzy i potem widziałam na plakatach, że został rozstrzelany. Ten, którego schowałam na dachu, ocalał.\nNazwiska nie pamięta pani?\nNie pamiętam. Potem przyszła z kamienicy delegacja do mamy i powiedzieli: „My sobie nie życzymy, żebyście przeprowadzali takie akcje. Widzieliśmy go całą noc na dachu, jak leżał. Myśmy się tak strasznie bali, bo gdyby zobaczyli Niemcy, to by nas wszystkich w tej kamienicy rozstrzelali”. Muszę powiedzieć, że sobie nie zdawałam sprawy z zagrożenia. Myśmy mieli prasy stale dużo. Jak byłam chora, przysłali do mnie lekarza i lekarz mówił: „Dobrze, dziecko, ale po co tyle tych gazetek na wierzchu? To musisz gdzieś schować. Czemu to tu leży?”. Po prostu wiele rzeczy robiłam zupełnie nieświadomie. Nosiłam mufki pełne prasy, ruloników; zaszyfrowane dla kogo to jest. Bardzo często, jak przyszłam, to już nie zastałam tej osoby, bo była aresztowana. Jakoś mi to uchodziło. Nosiłam też pieniądze na Powązki dla Cyganów, bo żyli w strasznej nędzy, a nasza drużyna miała fundusze organizacyjne, więc dawała mi koperty z pieniędzmi i zanosiłam je do obozu cygańskiego. Muszę powiedzieć, że się niczego nie bałam, ale tłumaczę, że nie dlatego, że byłam odważna – nie zdawałam sobie sprawy z zagrożenia. Poza tym miałam straszny żal, straszną nienawiść do Niemców, więc uważałam, że wszystko bardzo dobrze robię i nie mogę powiedzieć, że bałam się. Zupełnie niczego się nie bałam.\nCzy do konspiracji wciągnęła panią jakaś koleżanka?\nTak, Grażyna Czyżewska. Była też druga, Mizikowska, którą tylko spotkałam, ale się wycofały – jedna wcześniej zaszła w ciążę i odłączyła się. Przede wszystkim, miałam stale kontakt ze wspaniałą naszą drużynową „Alą” (pseudonim „Ala”, nazwisko Barda). To był wspaniały człowiek. Moja matka cały czas była na w pół przytomna, nie bardzo się mną zajmowała. Wychowywała i ukształtowała mnie właśnie „Ala”. Z chwilą jej śmierci właściwie skończyła się działalność. Wtedy koledzy z Oddziałów Bojowych zaproponowali mi: „Słuchaj, w Szarych Szeregach jesteście same, «Ali» nie ma. «Alę» znaliśmy, bo «Ala» się przyjaźniła nawet z «Alkiem» spod Arsenału, który tam zginął. Przejdź do «Parasola»”. Na krótko przeszłam więc do „Parasola”.\nCzy pamięta pani moment, kiedy pani składała przysięgę? Jak to się odbyło?\nPrzysięgę [składałam] w kręgu harcerskim. Wtedy nie było krzyży harcerskich, ale w każdym razie była drużynowa i zastępczyni drużynowej, „Ala” i my wszystkie, które brałyśmy udział, składałyśmy przyrzeczenie. W kręgu, naturalnie, śpiewałyśmy naszą pieśń harcerską i to był bardzo uroczysty moment dla nas, i potem strasznie chciałyśmy jeszcze to uczcić jakoś wyjątkowo. Wtedy „Ala” zaproponowała nam, że zabierze nas pod Warszawę i będziemy nocować w lesie. Rzeczywiście, po przyrzeczeniu harcerskim siedziałyśmy w Podkowie Leśnej szczęśliwe z tym, że będziemy służyć ojczyźnie.\n„Ala” zginęła śmiercią tragiczną?\nNiosła prasę. To było tak, że roznosiła kolportaż, prasy dużo było. Ja na ogół nosiłam mniejsze paczuszki, ale też mi się kiedyś zdarzyło, że jechałam tramwajem i miałam pełną siatkę, i wkroczyli Niemcy. Wyrzucili nas z tramwaju, ale na tyle byłam przytomna, że zostawiłam bagaż i wysiadłam bez bagażu. Wygonili nas, a co dalej było, to nie wiem. „Ala” niosła wtedy dość dużo. Zresztą stale nosiła dużą teczkę i w teczce miała bardzo dużo prasy, może nawet jakieś dokumenty – już tego nie wiem. Szła z drugą koleżanką i zatrzymała je żandarmeria. Od razu zaprowadzili je na posterunek i tam zapytali, czy one się znają. Ta druga powiedziała: „Nie, my się nie znamy, tylko już było późno” – bo to było tuż przed godziną policyjną – „więc było raźniej nam iść”. Ta druga zupełnie wyparła się znajomości z „Alą”. Zresztą i tak ją wysłali potem do Ravensbrück, ale przeżyła. Natomiast „Alę” od razu wzięli na Szucha i strasznie ją pobili. Jak się potem dowiedziałam, ktoś ją spotkał na Pawiaku, i mówił, że już nie mogli jej poznać. To był okres (chyba [wtedy gdy] zabili Kutscherę), że trzysta Polek, trzystu więźniów rozstrzeliwali i z Pawiaka właśnie ją wzięli. Wtedy żegnała już się w celi i powiedziała takie słowa: „Ten, kto umarł, wolnym już. Ten, kto żyje, umrze, wolnym będzie”. To były jej słowa, „Ali”. Właściwie to był dla mnie człowiek, który największy wpływ na mnie [wywarł], na moje wychowanie, ukształtowanie.\nSkąd się pani dowiedziała o tym, że tak została pobita?\nPrzyszła do mnie do szkoły moja kierowniczka kolportażu, Szubertowa. Miała pseudonim „Horpyna”. Mówi: „Krysiu, musisz iść zawiadomić matkę «Ali», że «Ala» została rozstrzelana”. Ponieważ była już wśród starszyzny harcerskiej, to miała kontakty, wiedziała co się dzieje na Pawiaku, bo przecież wszędzie mieli swoich ludzi. Pamiętam, że ta matka pracowała w kuchni RGO [Rady Głównej Opiekuńczej] i tam obierała ziemniaki. Weszłam i nic nie mówiłam. Jak mnie zobaczyła, to od razu zaczęła płakać. Mówi: „«Ala» nie żyje, tak?”. Mówię: „Tak”. Ona mówi: „Leżałam, ale nie mogłam zasnąć. W pewnym momencie zapaliła się żarówka i ta żarówka zgasła. I wiedziałam, że chyba «Alę» rozstrzelali”. Mówię to, co mi powiedziała. Potem, drugi raz zawiadamiałam matkę o koleżance, która zginęła w czasie, kiedy uczyli nas, jak obchodzić się z bronią. Niestety, instruktor nie rozładował, coś zostawił jeszcze w magazynku i zginęła. Przypadła mi taka funkcja, że musiałam iść do matki i powiedzieć o tym. Ale zapowiedzieli mi, żebym nie mówiła, że zginęła w czasie szkolenia, tylko że zginęła w akcji pod Arsenałem, jak odbijali „Rudego”. Rozmawiałam z córką, czy powinnam powiedzieć nazwisko, ale to miało być tajemnicą, może matka jeszcze żyje i może wierzy w to… Tak się cieszyła, że bohaterską śmiercią córka zginęła, a ona zginęła po prostu na szkoleniu. Miałam dwa bardzo wielkie przeżycia, zawiadamiać matki o śmierci córek.\nPrzecież teraz znane są nazwiska osób, które zginęły w akcji pod Arsenałem.\nTak. Jej tam nie ma.\nWydaje mi się, że teraz mogłaby pani już powiedzieć, żeby było wiadomo, że była taka dziewczyna.\nMiała pseudonim „Żubr”.\nNie pamiętam już. Chyba Ewa. Wiem, żeśmy bardzo to przeżyli, bo to była bardzo ładna i bardzo zdolna dziewczyna. Ode mnie pewnie rok czy dwa starsza, ale nie z mojej szkoły. Była z innego gimnazjum tajnego. Potem był okres, kiedy musiałam troszeczkę przerwać pracę konspiracyjną, po tym jak chłopcy dotarli do nas i było podejrzenie, że mamy coś wspólnego, bo [chłopak] leżał na dachu przechowany przez nas. Potem już nawiązałam kontakt z „Parasolem”, [gdzie] był przyjaciel mojego kolegi. Ten przyjaciel, Zdzisław Magurski, zginął na ulicach Warszawy. A kolega to był Bogdan Czarnecki, miał pseudonim „Mors”. Był plutonowym i był ze mną cały czas w Powstaniu. Myśmy w [pierwszym] dniu Powstania szli po broń. Miałam broń nieść, a on miał mnie asekurować. Nie powiedział adresu, tylko mieliśmy iść Świętokrzyską, przez Plac Napoleona, w kierunku Placu Trzech Krzyży. W tym momencie usłyszeliśmy strzały – to była punktualnie godzina siedemnasta, moment wybuchu Powstania, gdy byłam na Placu Napoleona.\nWcześniej też był chyba jakiś alarm?\nTak, ale to było: alarm i odwołanie, alarm i odwołanie. Zresztą nie byłam nikim ważnym w czasie Powstania. Byłam dziewczyną, która pracowała, raczej poprawną harcerką, która służyła, ale mnie nie informowano dokładnie, nie wiedziałam, że to już będzie Powstanie. Nie wiedziałam, że idę po broń dla powstańców. Spotkałam się tylko z „Morsem” i on mi powiedział: „Będziesz szła pierwsza, a ja będę szedł za tobą”. Ale żeśmy nie dotarli, bo na Placu Napoleona, tam stały przed pocztą główną bunkry, Niemcy już stamtąd strzelali, a chłopcy nasi strzelali z dachów. Też było zaskoczenie, bo mieli opaski biało-czerwone, co jednak wskazywało trochę Niemcom, do kogo strzelają. To trwało, a myśmy po prostu w popłochu uciekali. Wpadliśmy wtedy do mieszkania mojej koleżanki z zastępu, która zresztą jest dosyć znana w Warszawie. Maria Wiśniewska. Była redaktorem w telewizji (teraz nie mam z nią kontaktu), jej ojciec był dyrektorem „Wedla”. Tam żeśmy się zatrzymali. Już wiedzieliśmy, że Powstanie wybuchło i teraz trzeba iść na nasz punkt, ale okazało się, że to jest dosyć daleko, więc szliśmy z „Morsem” piwnicami całą noc, bo przebijali ludzie od jednej piwnicy do drugiej przejścia. Myśmy przejściami, piwnicami dotarli i tam, gdzie był punkt zborny, zdarzył się przykry wypadek, bo przed bramą, gdzie mieliśmy wejść (było jeszcze cicho wtedy, ponieważ to była odleglejsza dzielnica, najgorzej było, na początku, na Śródmieściu) leżał chłopak dwunastoletni na dwukołowym wózku, rozrzucone miał ręce, już był nieżywy, zabili go i tam leżał. To było dla mnie pierwsze wstrząsające bardzo… i tak już zostałam wtedy. Weszliśmy, wszystko już się szykowało, już był „Parasol” i zaczęła się praca.\nGdzie to było? Gdzie znajdował się punkt?\nTo było gdzieś w okolicy Ogrodowej, ale już trudno mi dokładnie powiedzieć. Wiem, że stamtąd wkrótce potem przechodziliśmy nawet przez getto, tam jeszcze spotkaliśmy Żydów w straszliwym stanie, między innymi lekarza żydowskiego, którego zabraliśmy i który razem z nami już był do końca. Operował nas, ten Żyd.\nPamięta pani może jego nazwisko?\nNie, nie znam. Byłam dziewczynką, bardzo się ze mną nie liczyli raczej. Moją funkcją było: ładowanie karabinów maszynowych, taśm, dyżury przy rannych, przenoszenie meldunków w czasie Powstania. Tam był też generał „Sosna”, wtedy majorem był chyba. Bardzo ciekawe wydarzenie: nasz „Parasol” stał na pierwszym apelu na Starym Mieście, porucznik wyszedł, informował nas, odbierał meldunki, ilu nas jest i tak dalej, i poznałam mojego nauczyciela ze szkoły. Starałam się skurczyć, żeby mnie nie zobaczył, bo się wystraszyłam, że mnie może odeśle do domu, a ja chciałam przecież walczyć. Straciłam moich braci, więc chciałam bardzo walczyć. Okazało się, że przeprowadził z nami normalny apel, a potem do mnie podszedł i mówi: „Co ty tu robisz, Krysiu?! Bój się Boga! Skąd ty się tu wzięłaś?! Ty nie możesz tu być, będą straszne walki!”. Mówię: „Tak, ale się tu przydam”. Powiedział mi: „Wobec tego, wiesz, mam tutaj taki oddział sanitarno-gospodarczy, to może do mnie przyjdziesz i potem już będziesz trochę pod moją opieką”. Wypytał mnie o moich braci, dowiedział się, że wszyscy nie żyją. I właśnie Zdzisław Sadowski też zginął. Kiedy do niego wreszcie poszłam i chciałam z nim porozmawiać, to już był tylko bardzo głęboki lej, bo było zbombardowane, i zginął właśnie.\nJakiego przedmiotu uczył?\nUczył mnie w szkole podstawowej rysunków. Tam był już w randze porucznika i był bardzo, już bym powiedziała, dorosły, ale to już było parę lat po ukończeniu szkoły.\nA wspomnienia z Woli? Pierwszy okres to była Wola?\nWola, tak. Były bardzo krwawe walki. Była po prostu przerażająca sytuacja. Wychodziło, na przykład, dwunastu chłopaków, a wracało czterech. To mnie bardzo zastanawiało, że nigdy potem już nie widziałam u chłopaków takiej strasznej, zaciętej chęci walki. Oni się tak rwali, że gdy odbezpieczali granaty, to krzyczeli: „Za moją matkę!”, „Za mojego ojca!”. Rzucali granaty i tak byli, po prostu, jak nieprzytomni. To było straszne. W dodatku potem na Woli był cmentarz i Niemcy – między grobami były trudne walki – niektórzy po prostu nie chcieli ryzykować życia, bo zdawali sobie sprawę, że powstańcy lepiej się orientują niż oni na cmentarzu, więc na końcu oddziału niemieckiego szedł podobno Niemiec, (tego nie widziałam, tylko mi mówili chłopcy, jak wrócili z akcji), który miał podniesiony pistolet w górę i krzyczał: Weiter! Weiter!, i mówił, że którykolwiek się zatrzyma, to zostanie rozstrzelany. Szli. Szli murem. Po walce rzeczywiście strasznie przetrzebili nasze szeregi. To była pierwsza krwawa walka, gdzie bardzo dużo młodzieży zginęło, na cmentarzu ewangelickim.\nCzy poszła pani na Stawki po mundur, jak zostały zdobyte magazyny?\nTak, poszłam. Dostałam mundur, ale właściwie dla mnie nie było. To znaczy była też przykra sprawa. Miałam sukienkę granatową, włożyłam bluzę, ale chłopcy mówią: „Mamy tu dla ciebie spodnie”. Dali mi spodnie – „Zobacz, mały rozmiar, tylko sobie podwiniesz”. Już chciałam włożyć, patrzę – a wewnątrz była krew. Tak były zmoczone krwią, że było widać, że ściągnęli z jakiegoś Niemca. Myśmy nosili panterki przeważnie ściągnięte z Niemców. Tylko mieliśmy opaski. Musze powiedzieć, że było nasze serdeczne koleżeństwo, tak żeśmy sobie pomagali, wszystkim się dzielili, że to była jedna, wielka rodzina. Strasznie przeżywaliśmy śmierć każdego. Dla mnie było na przykład okropne, jak chłopak mówił: „Słuchaj, naładuj mi magazynki. Zaraz po ten magazynek przyjdę”, a za chwilę przynoszą go w kocu, już nie żyje. (On widocznie był zaręczony, bo zdjęli mu obrączkę i [wzięli] dokumenty.) Z początku jeszcze mieliśmy tyle siły, że kładliśmy to wszystko w butelki z nazwiskiem i chowaliśmy ich w nocy z tymi butelkami, żeby rodzina mogła łatwo znaleźć. Ale potem, jak już się zaczęła masówka na Starówce, to już nawet tego się nie robiło, bo już ani butelek nie było, ani czasu i było tak wielkie zniszczenie, że właściwie z trudem można było znaleźć miejsce, gdzie by [można było] pochować zwłoki. Bardzo dużo ginęło już wtedy chłopaków.\nJak się pani wycofała z Woli na Stare Miasto?\nTo było tak, że pod koniec zaczęłam chorować.\nNie, byłam cały czas na Starówce.\nChodzi mi o to, jak się odbyło przejście z Woli na Stare Miasto.\nSzliśmy razem pod murami, z naszym dowództwem, bardzo ładnie nas prowadzili, pod ochroną, mówili nam, jak mamy iść. Tam właśnie spotkaliśmy po drodze Żydów, zabraliśmy chirurga żydowskiego i bardzo ładnie to się odbyło na Starówce, i już żeśmy w Sądach Apelacyjnych siedzieli. Z początku nawet chłopcy jacyś poprzynosili koce, poduszki, materace. Zdobyli materace, więc można było się zdrzemnąć. Z początku na Starym Mieście nie było tak tragicznie. Jeszcze były w katedrze polowe msze święte, staliśmy wszyscy w mundurach, w szeregach. Było w miarę możliwie. Natomiast nocne bombardowania były bardzo już silne. Już mówiłam, do Sadowskiego się wybrałam, a był już tylko lej po bombie i jego już nie było. Podobno cały oddział zginął. Na Starówce zatem były już walki, bym powiedziała heroiczne, i coraz bardziej przygnębiające, bo bardzo dużo ginęło chłopaków i dziewcząt zresztą też. Już było bardzo ciężko. Wtedy dużo nas chorowało, byliśmy coraz słabsi, bo nie było też jedzenia. Poza tym, zdaje mi się, że mnie najbardziej chyba przeraziło, jak dali mi dyżur w szpitalu. Szpitale były w piwnicach i widziałam, jak umierali. To było straszne, że tacy dzielni chłopcy byli, tacy wspaniali, tak potrafili pięknie przemawiać, a w momencie śmierci wołali mamy. Widziałam potem, że [byłam] coraz słabsza, już za dużo było tego. Ostatnia akcja to było przebicie się ze Starówki do Śródmieścia. Myśmy się przebijali. Całą noc. Straty były olbrzymie. Między innymi zginęła ulubienica całego oddziału, mówili na nią „Madeleine”. Gotowała i tak nas zawsze… Taka bardzo śliczna dziewczyna, drobniutka, śliczna. Ją przywalił blok. Leżała pod tym blokiem i krzyczała: „Zabijcie mnie, bo tak strasznie cierpię!”. Chłopcy nie potrafili. W końcu nie dopytywałam się, czy któryś się zdobył na to, czy się wycofał i ją zabił czy ona… Bo musieliśmy się wycofywać, Niemcy już wtedy mieli rakiety, więc oświetlali w nocy, dokładnie nas widzieli. To była akcja całkowicie nieudana. Myśmy z tej akcji wyszli w opłakanym stanie. Jeszcze, może to jest bardzo ciekawe, że byłam wtedy, jak eksplodował zdobyty czołg. Był „Sosna” (myśmy mówili na niego „generał”, ale nie wiem, czy to był generał). Wtedy był dyżur, miałam nosić do niego meldunki i odbierać meldunki. Chłopcy przybiegli, mówią: „Krysia! Chodź z nami! Zdobyliśmy niemiecki czołg!”. Mówię: „Nie mogę, bo muszę siedzieć, meldunki «Sosny»”. Byłam strasznie rozżalona, płakałam, że nie mogłam widzieć radości z tego, że niemiecki czołg mają. Za chwilę straszna eksplozja i wszyscy zginęli. Czołg był tak oblepiony powstańcami, że w ogóle nie było już można chować, tylko w worki zgarniali zwłoki i tak to się skończyło. Wtedy sobie pomyślałam – widocznie miałam do mojej mamy, która już wszystkich straciła, wrócić. Ale już potem byłam coraz słabsza, już właściwie nie bardzo nadawałam się do pracy, bo przeżywałam śmierć powstańców, jak umierali, jak każdy wołał mamę.\nPani była łączniczką, a to był major „Sosna” ze zgrupowania „Chrobry I”.\nPani była łącznikiem między nim a „Parasolem”?\nTak, akurat mnie tak przydzielili, ale potem było takie zamieszanie, że trudno było odróżnić „Parasol” od innych oddziałów. Poza tym nie byłam wśród starszyzny, nie orientowałam się w ich organizacji, tylko kazali do „Sosny”, więc do „Sosny”. Wiem tylko, bo poszłam do niego, widziałam, że miał [miejsce] dosyć komfortowo urządzone w stosunku do nas, bo to była wyższa ranga – myśmy spali na podłodze. Tyle tylko wiedziałam. Ale wtedy mnie dyżur uratował, bo musiałam siedzieć i czekać na meldunki „Sosny”. To było straszne, a najgorsze było to, że było dwoje rodzeństwa i siedziałam z tą dziewczyną, mówię: „Siedzę, to usiądź tu na chwilę, nie wolno mi się ruszyć, bo czekam na meldunki”. Koło mnie usiadła i za chwilę przybiegł jej brat, i mówi: „Chodźcie w tej chwili! Zdobyliśmy czołg!”. Mówię: „Nie mogę się ruszyć”. Ona pobiegła i obydwoje zginęli. To była makabra, ta eksplozja czołgu. Podłożyli [ładunki], Niemcy puścili czołg, sami uciekli.\nCzy pamięta pani, jak to rodzeństwo się nazywało?\nNie, nie pamiętam. Niektóre rzeczy mylę. Zlewają mi się. Jak potem przeglądam, to mi się zdawało, że miała taki pseudonim, a później się okazało, że trochę inny. Było ogromne zamieszanie już wtedy. Natomiast w ostatniej chwili dotarłam do jednostek bojowych, bo właściwie cały czas byłam harcerką zajmującą się kolportażem. To było moje główne zadanie. Z tym, że nas przygotowywali już do działań wojennych i w ostatniej chwili weszłam do nowego batalionu „Parasol”, i tam naprawdę znałam tylko swojego plutonowego Bogdana Czarneckiego. Tylko jego.\nPani mówiła, że na Starówce, już pod koniec, zaczęła chorować?\nCzy to była gorączka?\nTo był rozstrój żołądka. Już nie mogłam nic jeść, dosłownie woda ze mnie wyciekała, byłam bardzo słaba. Poszłam do lekarza, mówię: „Panie doktorze, jakieś lekarstwo może pan doktór…”. Jak mnie zobaczył, mówi: „Dziecko! Ty się nadajesz natychmiast do kanałów. Ty już nie możesz tutaj być”. Miałam chlebak a w nim różne pamiątki, nawet od chłopców (przyjaźnie mieliśmy swoje), i dla mnie to było straszne, że gdy wchodziliśmy do kanałów, to kazali mi chlebak zostawić. Wszystkie pamiątki powstańcze zostały… Potem żeśmy szli w kanałach, powiązali nas sznurami i muszę powiedzieć, że dzięki chłopcom… Oni nie tracili nigdy humoru. Zaczęli w kanałach jeden z drugiego żartować i w kanałach było bardzo śmiesznie. Wtedy po raz pierwszy poczułam się dobrze, bo razem idziemy, bo nawet potrafimy się jeszcze śmiać, gdy ktoś się przewróci w cuchnącą wodę, a drugi coś mówi. Ale nam powiedzieli: „Cicho, bo tutaj są włazy. W tej chwili nie można się odezwać”. A ktoś – przepraszam, ale mówię tak, jak było – musiał oddać mocz, więc byli wściekli, że nie miał kiedy, tylko akurat teraz. Przejście kanałami było bardzo braterskie. Szliśmy bardzo długo, bo jak weszliśmy włazem tam gdzie teraz jest pomnik powstańców, była pewnie godzina dziewiąta rano, a jak wyszliśmy na Wareckiej, to było ciemno już, więc długo żeśmy szli. A trzeba było bardzo cichutko… Już potem Niemcy podsłuchiwali, czy tam się coś nie rusza, czy ktoś [nie idzie] kanałami, bo normalnie jeszcze była poczta. Proszę sobie wyobrazić, że od mamy dostałam list, który zresztą oddałam do Muzeum.\nPani wyszła z pierwszą grupą powstańców?\nZ jedną z pierwszych, dlatego że już po prostu nie nadawałam się. Potem było już śmiesznie. Jak wyszłam z kanału, patrzę, że wszystkie domy stoją. Wiedziałam, gdzie jest moja mama i do mamy pobiegłam. A za mną krzyczeli powstańcy, którzy mieli dyżury: „Stań! Nie ruszaj się, bo jesteś pod ostrzałem!”. A ja tak biegłam do mamy! To było na Kopernika. Miałam blisko, i z Wareckiej na Kopernika dobiegłam do mojej matki. Pamiętam, że jak przyszłam, byłam taka straszliwie zawszona, taka byłam głodna i taka byłam nieszczęśliwa. Proszę sobie wyobrazić, że raptem jedną noc byłam z moją mamą, a rano już wkroczyli Niemcy, już nas wygarnęli. Potem nas, naturalnie, zabrali do obozu. Potem wywieźli, trafiłam akurat do fabryki amunicji, gdzie były bez przerwy bombardowania amerykańskie. Z jednych bomb trafiłam więc pod następne.\nAle z mamą pani była?\nJuż byłam z mamą. To było dla mnie bardzo ważne.\nKiedy nastał dzień wolności?\nTo było chyba 9 [maja]. Bardzo uroczyście.\nAmerykanie. Byli tacy kochani, tak serdecznie nas przyjęli. Potem się wycofali i przyszli Anglicy. Ale nikt nie był tak wspaniały jak Amerykanie. Oni nas obdarowywali, przynosili nam podarunki najróżniejsze, lekarstwa, tyle serca nam okazywali. Fantastyczni byli.\nPierwszym transportem. To było w październiku chyba, następnego roku, bo byłam cały czas w fabryce amunicji, pracowałam.\nNie chciała pani z mamą zostać na zachodzie?\nAch tak, proponowali mi. W ogóle się poobracali na mnie, bo przyjeżdżały delegacje specjalne i proponowali mi Stany Zjednoczone. Najwięcej [proponowano] do Belgii, że tam dużo Polaków, że będę się uczyła. Ale sobie nie wyobrażałam, nie wrócić do Polski. Tak byłam szczęśliwa, jak już nas zapakowali [do powrotu]. Takie pokolenie.\nCzy wróciła pani do Warszawy?\nTak, ale nic nie było już. Po naszym domu, nie było śladu. Wtedy przypomniałyśmy sobie, że mój ojciec miał jedyną siostrę w Wielkopolsce, którą bardzo kochał, bo byli sierotami od dziecka, a jej się bardzo dobrze powodziło. Była wspaniałą krawcową, miała piękny dom, myśmy jeździli do niej na wakacje. Myśmy do niej pojechały i u niej zostałam. Potem w Poznaniu kończyłam studia i tu wyszłam za mąż.\nCzy była pani represjonowana za udział w Powstaniu Warszawskim?\nRepresjonowana po Powstaniu?\nDostałam od razu najniższą kategorię kartek. Moja mama poszła, żeby jakąś zapomogę nam dali, do Gostynia wybrała się, bo to był Borek Wielkopolski, i mówiła, że straciła całą rodzinę, mówiła o Powstaniu Warszawskim, o swoim synu, że został aresztowany, i dostała taką odpowiedź: „Po co pani do nas przychodzi? Pani syn przecież walczył przeciwko nam. To była inna Polska, to była sanacja”. Naturalnie nie dostała ani grosza, żadnej zapomogi, niczego. Kompletnie. Ciocia była krawcową, wysokiej klasy, potrafiła zarobić, potrafiła mnie wykształcić. W Jarocinie ukończyłam [szkołę], zdałam maturę.\nJak się nazywała ciocia?\nDlaczego pani przyjęła pseudonim „Kali”?\nKiedyś byłam na filmie, gdzie było bóstwo „Kali” i to mnie jakoś zafascynowało. Bogini „Kali” miała jakąś moc nadzwyczajną. A potem wszyscy myśleli, że to z [książki] „W pustyni i w puszczy”. Ale nie. Po prostu mnie podobało się bóstwo niezwykłe, hinduskie i taki sobie wybrałam pseudonim – „Kali”.\nMam na zakończenie pytanie – czy jak by pani miała znowu siedemnaście lat, czy poszłaby pani do Powstania Warszawskiego?\nGdybym była w Warszawie, to tak.\nPoznań, 25 lipca 2007 roku\nKrystyna Mikołajczyk Pseudonim: „Kali” Stopień: łączniczka Formacja: Batalion „Parasol” Dzielnica: Wola, Stare Miasto, Śródmieście\nłączniczka Halina Pilawska „Hala” Data wywiadu: 2007-07-30 Formacja: Batalion NOW-AK „Gustaw-Harnaś” Dzielnica: Śródmieście Halina Pilawska. Trafiłam w czasie Powstania, dokładnie w drugim dniu Powstania do kompanii „Lewara”, zgrupowania „Harnasia”, w którym zostałam do końca moich dni w Powstaniu, nieco wcześnie ...\nplutonowy, dowódca drużyny Bogdan Widliński „Adam” Data wywiadu: 2007-08-22 Formacja: Zgrupowanie „Kryska” Dzielnica: Mokotów Bogdan Widliński, urodzony 13 czerwca 1924 roku, pseudonim „Adam”.W 1939 roku był pan jeszcze młodym chłopcem. Jak pan zapamiętał ostatnie wakacje i wybuch wojny? Wakacje były normalne jak z ...


Nie wypada zaczynać od końca, ale w tym przypadku jest to w pełni uzasadnione. Jeżeli ktoś, czytając poprzedni tomik, uznał, że Hanosuke i Naru zachowują się co najmniej podejrzanie, nie pomylił się. Jenocią sielankę bardzo szybko diabli wzięli – Rokuemon, który czuł się już na tyle dobrze, żeby wybrać się na wycieczkę krajoznawczą ze swoimi wiernymi poddanymi, nagle poważnie zapada na zdrowiu. Jakby tego było mało, posąg Kincho zostaje zniszczony, a w związku z tym duch jenota znika gdzieś bez śladu. Niespodziewanie odpowiedzialność za mieszkańców góry Tsuda spada na Riku, który bardzo szybko musi przeanalizować swoje plany na przyszłość i podjąć decyzję. Zresztą, wspomniany Hanosuke naciska, by chłopak wykorzystał jenoci klejnot i mimo wcześniejszych ustaleń przemienił się w jenota.\nWszystko to spada na bohatera w momencie, kiedy wreszcie poukładał sobie wszystko w głowie i w sercu. Szczerze mówiąc, trochę zaskoczyła mnie odmowa Momoki i wręcz ekspresowe wnioski Riku, że jednak demoniczna narzeczona bardziej mu odpowiada. Zapunktowała także Kukuna – mimo średnio smacznej próby uczynienia jej fanserwisowym numerem jeden tego tomu. Nie dość, że okazała się osóbką wrażliwą i oddaną, to jeszcze całkiem inteligentną. W ogóle mam wrażenie, że damska część obsady zdecydowanie częściej używa mózgu, z Miyo włącznie. Cóż, przedostatni tomik obfituje w mnóstwo wydarzeń – jest dynamiczny i potrafi zaskoczyć, chociaż fabularnym zwrotom akcji trochę brakuje do trzęsienia ziemi. Jestem ciekawa, jak autorka rozsupła ten jenoci węzełek w ostatnim tomie…\nPolskie wydanie niezmiennie utrzymuje dobry poziom, ale to cecha charakterystyczna publikacji Studia JG. Na obwolucie, podobnie jak i pod nią, znajdziemy Naru, która wcale nie jest tak uroczą i dobroduszną istotą, na jaką wygląda. Chociaż jak znam życie, jej czyny wiążą się zapewne z jakąś łzawą historyjką z przeszłości. Nie mam żadnych zastrzeżeń do druku czy przekładu, ale jeszcze trochę i będę potrzebowała lupy, żeby odczytać część dialogów. Zdaję sobie sprawę, że wydawnictwo niewiele może zrobić z ilością tekstu, ale dobór czcionki to już inna sprawa. Rozdział opowiadający o jenociej wycieczce zawiera całe mnóstwo ciekawostek historyczno‑turystycznych, takoż posłowie autorki (właściwie przede wszystkim posłowie) tonie w informacjach – wszystko wydrukowano drobnym i krzywym maczkiem. To naprawdę bolało i nie ukrywam, że z tego powodu po prostu część tekstów pominęłam. Tomik nie zawiera dodatków, poza wspomnianym „wypracowaniem” odautorskim i zapowiedzią (dramatyczną) ostatniej części. Na końcu znajdziemy stopkę redakcyjną i tradycyjnie rysunek, przedstawiający Gonsuke.\nmoshi_moshi, 29 marca 2020


Metalowiec Wrocław – Strona 9 z 31 Niezależna strona członków SM\nMamy konsultacje ?\nJest kolejna reakcja na zmianę prawa dotyczącego spółdzielni mieszkaniowych. W grudniowym numerze Gazety Południowej ukazał się artykuł “Ogłaszamy konsultacje społeczne”. “Gazeta Południowa” ma w podtytule “czasopismo wrocławskich spółdzielni mieszkaniowych” i ukazuje się w nakładzie 21600 egzemplarzy.\nWpis opublikowany w NIERUCHOMOŚCI i otagowany metalowiec, prawo, zarząd 30 grudnia 2017 przez admin.\nWażna zmiana została dokonana w art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Ponieważ większość komentarzy, dotyczących zmian w prawie spółdzielczym, nie poświęca wiele miejsca artykułowi 27 postanowiliśmy zrobić to my. Musimy przyznać, że treść tego artykułu przedstawiona w ustawie jest napisana w taki sposób, że dla przeciętnego czytelnika może być trudno zrozumiała.\nWpis opublikowany w OGÓLNE i otagowany art. 22 zarząd powierzony, prawo 30 listopada 2017 przez admin.\nKOLEJNA PODWYŻKA to chyba “prezent” Spółdzielni Mieszkaniowej “Metalowiec” w kolejnym Nowym Roku.\nW październiku br. administracje osiedli dostarczyły mieszkańcom pisma z informacją o zmianach opłaty za mieszkanie. Sytuacja przypomina tą z października 2016 r. o której pisaliśmy rok temu (“ZNOWU PODWYŻKA“). Naszym zdaniem pismo z tego roku stanowi kolejny “postęp”. Czytaj dalej →\nWpis opublikowany w OGÓLNE i otagowany forsa, metalowiec 31 października 2017 przez admin.


Jeszcze o banderze - Klub Kapitanów - Akademia Morska w Szczecinie\nPowszechnym zwyczajem przy wchodzeniu lub schodzeniu ze statku czy okrętu jest oddawanie salutu banderze. Osoby cywilne – mężczyźni zdejmują nakrycie głowy. Kobiety, choć zwolnione od zwyczaju oddawania ukłonu banderze, powinny w czasie przechodzenia po trapie zachować spokój i powagę. Mundurowi salutują banderze. Ten zwyczaj szczególnie przestrzegany jest przez okręty wojenne, statki szkolne i żaglowce.\nl statek wychodzący z portu pozdrawia statek wchodzący do portu,\nl statek wyprzedzający salutuje statek wyprzedzany,\nl statek w ruchu pozdrawia statek stojący – czy to na kotwicy, czy przy nabrzeżu lub w dryfie,\nl statek płynący kursem północnym oddaje honory statkowi płynącemu na południe,\nl statek płynący w kierunku zachodnim pozdrawia statek idący na wschód.\n„W poniedziałek 21 sierpnia 1972 roku o godzinie 08:24 Biała Fregata Dar Pomorza jako pierwsza przeszła linię mety regat Operation Sail – 72. Wielkie zwycięstwo polskiego żaglowca! Wielki sukces jego załogi. W 4 minuty i 44 sekundy później linię mety przeszedł „Gorch Fock”. Na znak salutu pokonanego dla zwycięzcy, dowódca szkolnego okrętu żaglowego Bundesmarine, kapitan Ernest von Witzendorff rozkazał na swoim żaglowcu opuścić wszystkie reje. Potem przepłynął wzdłuż burty zwycięskiego Daru Pomorza, trzykrotnym rykiem syreną oddał salut. Załogi obu żaglowców ustawione wzdłuż burt oddały sobie nawzajem tradycyjny, żeglarski, „burtowy salut”.\n„15 kwietnia 1977 roku odchodzącemu na emeryturę po 46 latach pracy na morzu kpt. ż.w. Kazimierzowi Jurkiewiczowi, wieloletniemu komendantowi Białej Fregaty, Wyższa Szkoła Morska wyprawiła pożegnalną uroczystość, połączoną z nadaniem mu Orderu Sztandaru Pracy I klasy – jako jedynemu w historii Szkoły Morskiej jej pracownikowi. Ale kapitana Jurkiewicza czekało wkrótce jeszcze jedno – chyba dla niego ważniejsze pożegnanie.\nDar Pomorza wyruszał 23 kwietnia 1977 roku w kolejną podróż. Na nabrzeżu Pomorskim jak zwykle żegnały go tłumy ludzi. Wśród nich stary, siwy człowiek w marynarskim mundurze – kpt. ż.w. Kazimierz Jurkiewicz. Wcześniej, na pokładzie oddał dowództwo Białej Fregaty jednemu ze swoich wychowanków, kpt. ż.w. Tadeuszowi Olechnowiczowi.\nŻegnając z nabrzeża swój żaglowiec, kapitan Jurkiewicz powiedział do zebranych na pokładzie studentów Wyższej Szkoły Morskiej: „Szanujcie i dbajcie o ten statek. DAR POMORZA nie jest zwykłym statkiem i to nie ze względu na żaglowy napęd. Pamiętajcie, że w tym statku zrealizowały się marzenia Polaków o morzu”. Potem podszedł do grotmasztu i zastukał w jego drzewce, co w języku marynarskim, zgodnie z żeglarską tradycją, oznacza najlepsze życzenia pomyślnych rejsów. We wszystkich portach, do których zawijał Dar Pomorza, na wejście i wyjście żaglowca „śpiewały” okrętowe syreny, łopotały w gali flagi kodu w salucie ceremoniału morskiego, zniżały się obce bandery. Były to nie tylko pozdrowienia dla pięknej białej fregaty oraz romantyzmu minionej epoki żaglowców. Ryk syren, łopot flag, salut bander mówiły więcej: „Chwała polskiej banderze”.\nPożegnaniu statków kończących swą służbę na morzu towarzyszy ceremonia uroczystego opuszczenia bandery. W ceremonii uczestniczy cała załoga, przedstawiciele armatora i zaproszeni goście. Ktoś wygłasza okolicznościowe przemówienie, nakreśla historię statku. Wreszcie pada komenda: „banderę opuścić”. Często tę banderę opuszcza sam kapitan. Istnieje zwyczaj, że zdjętą banderę zachowuje na pamiątkę ostatni kapitan statku. Często tak bywa, że przy opuszczaniu bandery orkiestra gra hymn narodowy.\nPraktyka międzynarodowa wymaga, aby statki handlowe, pasażerskie czy rybackie, wchodzące do obcego portu podnosiły na przednim maszcie flagę państwa na którego wodach aktualnie przebywają. Podnosi się na przednim maszcie flagę narodową – nie banderę tego państwa. Flaga ta nazywa się flagą kurtuazyjną i jest zewnętrzną odznaką podporządkowania się załogi statku miejscowym organom władzy w dziedzinie porządku i bezpieczeństwa na terenie portu. Niezależnie od tego, załoga statku podlega przepisom prawa swojej bandery, regulującym stosunki wewnętrzne na statku.\nOczywiście wyżej opisane tradycje i zwyczaje dotyczą polskich statków podnoszących polskie bandery. Podnoszenie na statku, który jest własnością Państwa Polskiego, innej aniżeli polskiej biało-czerwonej bandery uważam za patologiczne zboczenie. Jednocześnie usprawiedliwiam załogi tych statków, które są obywatelami Państwa Polskiego, a banderę, którą zmuszeni są do podnoszenia na rufowym flagsztoku traktują jak kawałek obojętnego dla nich płótna. Winy za ten stan rzeczy nie ponosi armator, który dba o ekonomiczną stronę swojej działalności. Wina leży po stronie organów, które w naszym państwie stanowią prawo – czyli kolejnych polskich parlamentów i rządów. Jak widać nasze prawo jest tak „ułomne”, że dopuszcza podnoszenie różnych bander na polskim statku, który jest majątkiem Państwa Polskiego.


Mimo kwarantanny po raz kolejny wyszedł z domu! - Mikołów informacje kronika policyjna\nMimo kwarantanny po raz kolejny wyszedł z domu!\nDodano: 2020-03-31 10:00\nPoprzednim razem "tylko do auta", teraz na spotkanie przy wódce.\n28-letni mieszkaniec Łazisk Górnych niespecjalnie zdaje się przejmować panującą w kraju epidemią oraz zasadami kwarantanny, do jakich powinien się stosować.\nMężczyzna po raz kolejny został przyłapany przez policjantów kiedy opuścił swoje mieszkanie, wykazując w ten sposób lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów.\nO 28-latku z Łazisk Górnych, który nie bacząc na obowiązujące restrykcje w zakresie zasad odbywania domowej kwarantanny, informowaliśmy Państwa w artykule "Mieszkańcy powiatu mikołowskiego odpowiedzą za naruszenie zasad kwarantanny".\nSurowymi karami, jakie ustawodawca przewiduje dla niestosujących się do wprowadzonych obostrzeń, niektórzy zdają się w ogóle nie przejmować, a swoim zachowaniem sprawiają wrażenie jak gdyby problem szerzącego się zagrożenia z pandemią, całkowicie ich nie dotyczył.\nW sobotę (28 marca) po południu, policjanci patrolujący teren Łazisk Górnych zauważyli mężczyznę, który według ich wiedzy, powinien przebywać w miejscu swojego zamieszkania, gdyż jest objęty 14-dniową kwarantanną. W trakcie legitymowania młody mężczyzna usiłował wprowadzić ich w błąd podając fałszywe dane osobowe. Popełniając tym samym wykroczenie, został ukarany mandatem karnym w wysokości 500 złotych. To jednak nie koniec jego kłopotów. Jak się okazało, mieszkaniec Łazisk Górnych wracał właśnie ze sklepu. Trzymając w ręce butelkę wódki tłumaczył policjantom, że szedł do kolegi, żeby wspólnie z nim napić się alkoholu. Mundurowi przypomnieli mężczyźnie o obowiązkach związanych z zarządzoną wobec niego kwarantanną, kategorycznie zabronili mu opuszczać miejsce zamieszkania i poinformowali o czekających go konsekwencjach prawnych. Z przeprowadzonej interwencji sporządzili dokumentację, która w trybie pilnym jeszcze dziś trafi do Sądu Rejonowego w Mikołowie. O incydencie zawiadomiono także służby sanitarne.\nSytuacja zdaje się być absurdalną, jednak, jak widać, osób lekceważących panujące wokół zagrożenie koronawirusem nie brakuje.\nWszyscy objęci kwarantanną powinni pamiętać, jaka odpowiedzialność na nich ciąży! Nie przestrzegając jej zasad, mogą się przyczynić do czyjejś choroby, a nawet śmierci.\nZgodnie z nowymi przepisami - za nieprzestrzeganie kwarantanny grozi kara grzywny do 30 000 złotych, którą nakłada Powiatowy Inspektor Sanitarny. Ponadto osoby, które nie zastosują się do zaleceń, muszą liczyć się z odpowiedzialnością karną wynikającą z treści art. 116 Kodeksu wykroczeń. który mówi o nieprzestrzeganiu nakazów przez nosiciela choroby. W tym przypadku grzywna może sięgać 5 tys. zł. Jeśli natomiast miejsce izolacji opuści osoba, u której potwierdzono zakażenie, może jej grozić zarzut z art. 161 Kodeksu karnego, czyli narażenia innych osób na zakażenie. Za to przestępstwo grozi kara roku pozbawienia wolności.\nupuścił mieszkanie mimo zakazu\nJak kwarantanna to kwarantanna. W doma siedzieć! Maksymalna kara i do pierdla na pół roku co najmniej.\nPiS ma w supie konstytucję a wymaga się żeby ludzie przejmlwali się jakąś tam ustawą czy rozporzadzeniem. Trochę dziwne co?\nNo to chyba raczej PO ma w supie konstytucję!


USD/JPY: walka o kolejne zniesienie - TMS NonStop – Serwis Analityczny, Wiadomości Rynkowe, Aktualności Ekonomiczne.\nUSD/JPY: walka o kolejne zniesienie\nWykres godzinowy USD/JPY; Źródło: TMS Direct\nUSD/JPY przełamał zniesienie Fibonacciego 38,2 proc. przy 112,90, gdzie dodatkowo wypadają dzisiejsze lokalne minima. Obecnie notowania walczą o utrzymanie zniesienia Fibonacciego 61,8 proc. przy 112,75, dlatego warto obserwować zamknięcie świecy godzinowej. Przejęcie kontroli przez stronę popytową pozwoli na podejście najpierw w okolice 112,20/25 (szczyty z 27 września). Przebicie tego poziomu otworzy drogę do 113,90, gdzie wypada zewnętrzne zniesienie 161,8 proc. W razie pogłębienia spadków kolejnym wsparciem będzie 112,50 (dołki z 2 października).\nKUP USDJPY SPRZEDAJ USDJPY


Test Peugeot 3008 1.6 PureTech 180 KM EAT8 - suv po francusku | Blog motoryzacyjny Strefa Kulturalnej Jazdy ¯\__(ツ)_/¯ by Albin Sieczkowski\nTest Peugeot 3008 1.6 PureTech 180 KM EAT8 - suv po francusku\nPo francusku znaczy ładne, dobrze jeżdżące, praktyczne, ekonomiczne. Czytając dalej sami zrozumiecie dlaczego tak jest.\nNowy Peugeot 3008 nie jest już taki nowy. Obecna, druga generacja modelu jest już na rynku od 2016 roku. 3008 mocno przypadł do gustu klientom o czym świadczą wysokie statystyki sprzedaży. 3008mka ciągle kręci się na podium w Europie wśród najchętniej kupowanych aut ze swojej kategorii.\nNa zdjęciach widzicie 3008 z silnikiem 1.6 PureTech posiadającym 180KM. Czarne na zielonym prezentuje się obłędnie. Spora ilość chromu, kanciate kształty, czarny kolor, przyciemnione tylne szyby i ładne, duże felgi - to lubię. To musi się podobać.\nTylne lampy, trzy krwiste paski niczym pazury prawdziwego drapieżcy już z daleka oznajmiają, że jest to lew z charakterem.\nNa pokładzie w testowym egzemplarzu znalazła się automatyczna, ośmiostopniowa skrzynia biegów EAT8. Zresztą, jak to w testówkach już bywa, lista dodatków była obfita co sprawiało, że kierowca jak i jego pasażerowie na nudę nie mogli narzekać. Fotele w prądzie, szklany, podświetlany i otwierany dach oraz elektryczna klapa bagażnika to niektóre z wielu udogodnień jakie zaoferował mi 3008 ze zdjęć.\nWracając do skrzyni to spisywała się ona bardzo dzielnie. Pierwsza, upragniona setka pojawia się po 8,9 sekundach więc dość przyzwoicie jak na tego typu auto. Średnie spalanie na poziomie okolic 8,5L/100km pozawala na przyzwoity zasięg. Nie jest to sportowe auto choć mamy tryb sport na pokładzie. Szczerze mówiąc dźwięk z głośników średnio mi pasuje do auta które sportowym nie jest - jeździłem w trybie normal, który był idealnym kompromisem.\nMateriały użyte do wykończenia wnętrza są bardzo wysokiej jakości. Spora ilość metalowych elementów i deska rozdzielcza zamiast skórą pokryta tkaniną - bardzo ciekawe rozwiązanie, które pasuje do nowoczesnego pojazdu. To co najważniejsze mamy dostępne pod przyciskami, które wyglądają rodem ze statku kosmicznego. Ergonomia na szóstkę. Podłokietnik pełni także funkcję klimatyzowanego, sporych rozmiarów schowka.\nWe wnętrzu miejsca nie brakuje zarówno dla osób z przodu jak i z tyłu. Nawet osoba moich niemałych gabarytów o wzroście 185cm mieści się bez problemu pomimo tego, że w aucie było panoramiczne, otwierane okno dachowe, które zwykle nad głową zabiera kilka cm.\nDla większej wygody zamontowano nawiewy, które są przydatne w upalne letnie i chłodne zimowe dni.\nBagażnik to kufer mający 520 litrów pojemności lub po złożeniu oparć na płasko pojemność rośnie do 1482l. Wystarczająco dla cztero-, nawet pięcioosobowej rodziny.\nSama podłoga w bagażniku jest regulowana na wysokość. Na samym dnie znajduje się koło zapasowe.\nZazwyczaj piszę, że kierownica jest w moim ulubionym kształcie literki D czyli nieco spłaszczona u dołu albo i nie jest. Kierownica w Peugeot 3008 jest spłaszczona zarówno na górze jak i u dołu. Niewielkich rozmiarów wieniec dobrze leży w dłoniach i daje pewne prowadzenie pojazdu.\nOczywiście kierownica nie tylko dla samego wyglądu jest spłaszczona na górze. W nowych modelach Peugeot na zegary lub raczej wyświetlacz patrzy się nie przez tylko znad kierownicy. Stąd też spłaszczenie od góry ma większy sens.\nPodsumowanie i wrażenia z jazdy. Testowany Peugeot 3008 strasznie przypadł mi do gustu ponownie. Piszę ponownie ponieważ miałem go już jakiś czas temu i mimo wielu aut pomiędzy wciąż uważam, że jest to naprawdę udane auto. Lider w swoim segmencie - tak wielu klientów nie może się mylić.\nZresztą, Peugeot 3008 w 2017 roku zdobył tytuł samochodu roku. Wyróżnienie należy mu się z pewnością.\nNietuzinkowy wygląd zewnętrzny sprawiający, że odchodząc od niego po zaparkowaniu zaczynasz tęsknić. Tuż po otwarciu drzwi wnętrze zaskakuje Cię na tyle mocno, że nawet w długim korku czujesz się dobrze podziwiając wszystkie detale. Świetne granie, dobrze działający system multimedialny to rzeczy, które umilą każdą podróż, nawet najkrótszą.\nW trasie nie ma stresu podczas wyprzedzania nie tylko ciężarówki i brak jest zmęczenia po pokonaniu dłuższej trasy. Łykamy każdy kilometr z przyjemnością, a wysoki prześwit sprawia, że i na krawężniki ten zadziorny lew bardzo chętnie się wspina. Duża ilość miejsca wewnątrz to kolejny problem z głowy.\nMoim skromnym zdaniem Peugeot 3008 wart jest swojej ceny. Najtańsza wersja 3008 1.2 130KM to minimum 92 200zł. 2.0 BlueHdi 180KM to 160.200. Rozbieżności są duże, ale niezależnie od tego, którą opcję wybierzemy to z pewnością nie powinniśmy jej żałować.\nGaleria zdjęć Peugeot 3008 1.6 180KM\n3008 test Testy testy motoryzacyjne\nPaweł 22/8/19 10:48\nPrezentuje się całkiem nieźle :) Wygodne i fajne auto - na pewno warto je sprawdzić\nWymiana opon Ursynów 31/8/19 00:56\nSamochód bardzo mi się podoba. Fajny, duży i ciekawy design.\nKamilJ 7/5/22 13:39\nWłaśnie od jakiegoś czasu zastanawiam się nad zakupem tego modelu 3008. Mam małe dziecko, więc patrzę pod względem wygody i przestrzeni na np. fotelik. 3008 wygląda zgrabnie i elegancko, a przy okazji jest pojemny. Po tym artykule wysoko podskoczył na mojej liście aut do rozważenia :)


Oliwia Kiołbasa wicemistrzynią Europy U18 w szachach – Krajowe Zrzeszenie LZS\nOliwia Kiołbasa wicemistrzynią Europy U18 w szachach\nW dniach 19-30.08.2018 w Rydze (Łotwa) odbyły się Mistrzostwa Europy Juniorów w szachach. Polska reprezentowana była przez 70 zawodników i była trzecią najliczniejszą reprezentacją (po Rosji – 150 zawodników i Łotwie 103 zawodników). O tytuły mistrzowskie walczono w kategoriach wiekowych U8, U10, U12, U14, U16 i U18. Wielu zawodników z naszej reprezentacji miało szanse walki o medal – zdobyła go jednak tylko Oliwia Kiołbasa zawodniczka MUKS Stoczek 45 Białystok. Oliwia nie przegrała żadnej z 9 partii i mistrzostwa ukończyła z wynikiem 7 punktów. Trenerem Oliwii na Mistrzostwach był arcymistrz Robert Kempiński. Przypomnijmy, że niespełna miesiąc wcześniej Oliwia wraz z Julią Antolak (GKSz Solny Grzybowo) zdobyły tytuł drużynowych mistrzyń Europy U18.\nNajlepiej z pozostałych szachistów z klubów Zrzeszenie LZS spisała się Martyna Wikar z LKSz GCKiP Czarna, która w kategorii U14 zajęła 5 miejsce, jej kolega klubowy Jakub Chyży w U12 zajął 8 miejsce, a Oskar Ogłaza z UKS Rodło Opole w U14 był 9.\nOliwia Kiołbasa, Martyna Wikar i Jakub Chyży to szachiści którzy grali w naszym Turnieju o „Złotą Wieżę” i zdobywali w niej medale.\nFot. strona www mistrzostw


Ebook Bracia Vega PDF nie chomikuj, EPUB MOBI PDF, online\nEbook Bracia Vega dostępny w formacie MOBI Kindle, EPUB, PDF. Dostępny na smartfony, komputery oraz e-czytniki\nSprawdź gdzie pobrać Bracia Vega epub, mobi, pdf. Tylko legalne źródła, nie torrenty i chomikuj.\nPoczytajTo.pl - Bracia Vega epub, mobi, pdf. Sprawdź już teraz!\nżycie śmierć walce bracia vega ekolodzy hodowcy kolejne śledztwo leonarda vangena bestsellerowy thriller nowej gwiazdy skandynawii północna norwegia rejonie farm łososia\nOpis ebooka: Bracia Vega\nEkolodzy i hodowcy w walce na śmierć i życie. Kolejne śledztwo Leonarda Vangena.Bestsellerowy thriller nowej gwiazdy ze Skandynawii Północna Norwegia, jedna z wielu w tym rejonie farm łososia, będąca częścią koncernu NorFish AG. Farmą kierują bracia Vegowie. Ich wygodne i dostatnie życie nie byłoby możliwe bez wsparcia trzeciego brata – szefa miejscowej policji, który kryje liczne machinacje pozbawionych wszelkich skrupułów przedsiębiorców. Gdy farma pada ofiarą zamachu, szef NorFish AG Axel Platou zleca swojemu przyjacielowi z młodości Leonardowi Vangenowi przeprowadzenie śledztwa. Wkrótce znika bez śladu Erna, znana ekoaktywistka… Trzecia część serii z Vangenem w roli głównej wyróżnia się nie tylko dowcipem, czarnym humorem i celnymi refleksjami, ale także odwagą w napiętnowaniu społeczeństwa za chciwość, drapieżność i bezrefleksyjne przedkładanie interesów ekonomicznych nad potrzeby środowiska. Lars Lenth – norweski pisarz, a zarazem mistrz wędkarstwa muchowego. Nakręcił dla telewizji ponad 30 programów wędkarsko-podróżniczych, napisał też wiele książek i artykułów z tej dziedziny. Od kilku lat z powodzeniem pisze także powieści kryminalne. Bracia Vega to trzecia powieść z prawnikiem Leonardem Vangenem w roli głównej. Wcześniej ukazały się: Norweski pacjent i Mężczyźni, którzy nienawidzą wilków, o której Wojciech Chmielarz napisał, że „to najciekawszy i najbardziej nowatorski kryminał, jaki przeczytał w ostatnich miesiącach”.\nEbookie wybierane wraz z "Bracia Vega":\nKontynuacja czwartego tomu bestsellerowej serii o braciach Slater!Po ciężkich przeżyciach Branna i Ryder pragną spokoju. Jednak oboje mają zupełnie inną wizję tego, jak będzie wyglądało wspólne rodzinne życie. Ryder marzy o tym, aby mieć dużo dzieci, co nie przekonuje nowej pani Slater.Branna cieszy się z tego, że ma wokół siebie kochające osoby i czuje się bezpieczna. Woli nie wybiegać za...\nCzwarty tom serii z braćmi Slater autorstwa jednej z najsłynniejszych autorek New Adult na świecieBranna jest załamana tym, że jej związek z ukochanym mężczyzną okazał się pomyłką. Chociaż kocha Rydera ponad życie, to nie może w żaden sposób do niego dotrzeć. Nie pomagają kłótnie, płacz ani niekończące się ciche dni.Ryder Slater jest wściekły. Nie dość, że od wielu miesięcy okłamuje...\nPortal bookdlaciebie.pl powstał z myślą o wszystkich fanach książek elektroninczch zwanych ebookami. Serwis sprawdza dostępność ebooka "Bracia Vega" w księgarniach. Dzięki tym informacją możesz legalnie przeczytać lub zakupić wybrany ebook w odpowiednim dla siebie formacie. Większosć księgarni internetowych oferuje swoje ebooki w formatach EPUB oraz MOBI. Wydawnictwo stojące za ebookiem Bracia Vega jest Wydawnictwo Literackie. Autorem ebooka jest Lars Lenth. Książkę tę niewątpliwie można zaliczamy do garunku Literatura. Premiera książki odbyła się 2020-03-11. Pamiętaj kupując ebook Bracia Vega u legalnych dostawców wspierasz autorów i publicystów. Darmowe ebooki PDF z Chomikuj lub z torrentów. Pobieranie ebooków z chomikuj lub innych portali online, które nie są legalnymi dystrybutorami jest conajmniej nieetyczne. Ebooki PDF, MOBI, EPUB w większości nie są darmowe i należy za nie zapłacić. Pobrać za darmo online możemy zazwyczaj jedynie fragment lub rozdział konkretnej książki. Wspieraj legalną kulturę, nie pobieraj ebooków pdf, mobi, epub z chomikuj lub torrentów.


→ Sieraków • Mechanik - Warsztat samochodowy | Motointegrator\nWarsztaty samochodowe - Sieraków\nSieraków - polecane warsztaty samochodowe\nSieraków - szukasz warsztatu samochodowego? Motointegrator oferuje 6 polecane warsztaty samochodowe w mieście Sieraków. Skorzystaj z naszego serwisu, aby sprawdzić ich ceny, promocje, opinie i znaleźć najlepszych mechaników samochodowych, elektryków samochodowych, ekspertów od napraw blacharsko-lakierniczych!\nWitamy w naszym warsztacie AUTO NAPRAWA RAFAŁ KUCZYŃSKI mieszczącym się w mieście Sieraków 64-410 ul. Grobia 17b. Świadczymy profesjonalne usługi dla Państwa samochodów. Zajmujemy się szeroko pojętą Mechaniką samochodową, wymianą opon, obsługą klimatyzacji. Nasza kadra mechaników to certyfikowani profesjonaliści w/w dziedzinach obsługi eksploatacyjnej. Zapraszamy do korzystania z naszych usług, jesteśmy do Państwa dyspozycji od poniedziałku do piątku w godzinach: 09:00-17:00, Sobota: 09:00-14:00, Niedziela: Nieczynne. Aby umówić wizytę w naszym warsztacie zachęcamy do umówienia się przez Internet lub kontaktu pod numerem tel.: +48 605520325\npozdrawiam i dziękuję bardzo solidny pan polecam wszystkim\nBohaterów 4, 64-410 Sieraków\n0.6 km od centrum miasta Sieraków\ndziałalność od 1995r.\nSKLEP MOTORYZACYJNY *\nWARSZTAT SAMOCHODÓW OSOBOWO-DOSTAWCZYCH*\nSERWIS OGUMIENIA *\nSERWIS KLIMATYZACJI *\nDIAGNOSTYKA KOMPUTEROWA *\n3.7 km od centrum miasta Sieraków\n691819221, 64-410 Sieraków\n0.7 km od centrum miasta Sieraków\n3.4 km od centrum miasta Sieraków\nALLCARS WARSZTAT SAMOCHODOWY\nosiedle gen. Sikorskiego 25, 64-410 Sieraków\n1.0 km od centrum miasta Sieraków\nCzy warsztaty samochodowe zlokalizowane na terenie miasta Sieraków prezentują cennik usług serwisowych?\nCennik usług serwisowych znajdziesz na stronach 4 warsztatów samochodowych zlokalizowanych na terenie miasta Sieraków. Przed umówieniem terminu z warsztatem upewnij się, że cena usługi dla Twojego auta jest zgodna z cennikiem prezentowanym na stronie.\nJakie są najwyżej oceniane warsztaty w mieście Sieraków ?\nNajwyżej oceniane warsztaty w mieście Sieraków to AUTO NAPRAWA RAFAŁ KUCZYŃSKI , Auto Pomoc mechanika pojazdowa ZBIGNIEW SKORUPSKI\nJakie udogodnienia są dostępne dla klientów warsztatów w mieście Sieraków ?\nWarsztaty w mieście Sieraków oferują następujące udogodnienia: Usługa door-to-door\nSerwis Audi Sieraków\nSerwis BMW Sieraków\nSerwis Citroen Sieraków\nSerwis Ford Sieraków\nSerwis Mercedes-Benz Sieraków\nSerwis Opel Sieraków\nSerwis Peugeot Sieraków\nSerwis Renault Sieraków\nSerwis Skoda Sieraków\nSerwis Toyota Sieraków\nSerwis Volvo Sieraków\nSerwis VW Sieraków


FOMO - lęk przed odłączeniem | Premium Consulting\nWyższy Poziom Marketingu – tym razem poruszliśmy temat FOMO i jego obecności wśród użytkowników Social Media.\nCo znaczy pojęcie FOMO i dlaczego może dotyczyć również Ciebie?\nJaki wpływ ma FOMO na nasze życie online i offline?\nW której grupie wiekowej wskaźnik jest na wysokim poziomie?\nJakie są objawy rozprzestrzeniającej się choroby FOMO?


Umywalki - MARIOBUDOWLANIEC.PL\n169 64,98 - 229,00 zł\n184 230,00 - 362,00 zł\n143 364,00 - 555,00 zł\n96 559,00 - 2399,00 zł\n65 29 - 42 cm\n108 43 - 54 cm\n156 55 - 67 cm\n54 68 - 91 cm\nSzukasz nowej umywalki? Jesteś w dobrym miejscu. Ta kategoria to najlepszy zbiór ofert z tego rodzaju sprzętem. Topowi sprzedawcy, najlepszy asortyment. Segreguj po cenach, znajdź najlepszą i wybierz dobre baterie do swojej łazienki. W tym miejscu przejrzysz 11480 ofert w 18 punktach internetowych. Obecna baza 75 producentów w tym obszarze z pewnością Cię usatysfakcjonuje. Producenci tacy jak Villeroy & Boch, Koło, Duravit, należą do najczęściej wybieranych przez kupujących w tym dziale. Odwiedzający tę kategorię w szczególności sprawdzali dostawców internetowych takich jak:, ELZET, a także Łazienka Jutra. Dodatkowo przy ofertach znajdziesz recenzje, które pozwolą Ci podjąć właściwą decyzję. Trzy najczęściej poszukiwane oferty wiodącej marki Villeroy & Boch w tym obszarze to Villeroy & Boch Subway 2.0 (7176 D0 01), Villeroy & Boch Sentique 80 x 52 (5142 80 01) oraz Villeroy & Boch Subway 2.0 60 x 47 (7113 60 01).


100-rocznica odzyskania Niepodległości - z Krotoszyńskiej Fary Ks. Aleksander Gendera - Aktualności - Parafia pw. Świętego Jana Chrzciciela w Krotoszynie\nStrona główna › Aktualności › 100-rocznica odzyskania Niepodległości - z Krotoszyńskiej Fary Ks. Aleksander Gendera\n100-rocznica odzyskania Niepodległości - z Krotoszyńskiej Fary Ks. Aleksander Gendera\nTocząca się od 28 lipca 1914 roku I wojna światowa, w której państwa zaborcze walczyły po przeciwnych stronach, wzmogła działania Polaków zmierzające do odzyskania niepodległości. Józef Piłsudzki widząc szansę na wolną Polskę dał początek Legionom. Zagrzewał do walki o niepodległość: „Chłopcy! Naprzód! Na śmierć czy życie, na zwycięstwo czy klęskę – idźcie czynem wojennym budzić Polskę do zmartwychwstania!” (5.08.1915). W październiku 1918 roku stało się już wiadome, że wojna dobiega końca, a zaborcy są mocno osłabieni. Polacy zaczęli przejmować władzę na okupowanych ziemiach.\n11 listopada 1918 roku było przełomem w dziejach całej Europy i Polski. Niemcy podpisali rozejm kończący I wojnę światową. W tym samym dniu – po 123 latach niewoli – Józef Piłsudzki przejął w Warszawie władzę. Polska odzyskała niepodległość. Rozpoczęła się walka o kształtowanie granic Polski, w której ogromne znaczenie miało Powstanie Wielkopolskie.\nWe wrześniu 1918 roku powstał w Krotoszynie tajny Komitet Obywatelski, w skład tego gremium wchodził także wikariusz krotoszyńskiej parafii - ks. Mieczysław Górny. We wspomnieniach Ludwika Kaczyńskiego (skauta I drużyny harcerskiej w Krotoszynie z okresu Powstania Wielkopolskiego) czytamy: „Polscy działacze narodowi i patrioci wykorzystywali każdą nadarzającą się okazję do budzenia ducha narodowego. Takim dniem była niedziela z nabożeństwem ku czci patrona młodzieży oraz miasta Krotoszyna św. Stanisława Kostki”. Wówczas kalendarz liturgiczny święto św. Stanisława Kostki wyznaczał na 13 listopada. Obchody zaplanowano na niedzielę, która w 1918 roku wypadła 17 listopada. Nad przygotowaniem uroczystości czuwał wikariusz ks. Górny. „Krotoszyńska Fara przybrała w tym dniu wygląd świątyni narodowej. W nawie głównej przed prezbiterium zawisł duży biały orzeł na czerwonym tle. Sztandar młodzieży z patronem św. Stanisławem Kostką był bogato udekorowany wstęgami o barwach narodowych. Nawę główną wypełniła szczelnie młodzież, wśród której dyskretnie organizatorzy kolportują biało-czerwone kokardki. Nabożeństwo skończone, ale z chóru płynie potężna melodia dawno niesłyszana: „Boże, coś Polskę”. Wszyscy śpiewają, śpiewają starzy i młodzi dziwnym przejęciem. Głos ich potężnieje, porywa… Przed kościół wysypuje się podniecony, radosny tłum mieniący się od biało-czerwonych kokardek… Wszystkich porywa myśl o Polsce” (Ze wspomnień L. Kaczyńskiego).\nTegoroczna rocznica odzyskania Niepodległości zakreśla cały wiek, 100 lat. Wspomnienia z tego okresu obrazuje Pani Maria Skowronek (urodzona i zmarła w Krotoszynie, 1922-2018) w wierszu noszącym tytuł „Dwudziesty wiek”:\nnie było Polski na mapie Europy.\nNie było orła z koroną,\nale pozostał twardy, nieugięty,\nwsparty na krzyżu, na godle swej męki,\nnieujarzmiony polski lud.\nI ku niebiosom wznosił błaganie,\n„Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie”.\nPrzyszła wojenna zawierucha,\nlecz nie złamała polskiego ducha.\nZabłysło światełko w tunelu.\nSpełniło się marzenie wielu.\n- Zaborcy przegrali.\nPękły wiekowej niewoli pęta.\nPowstała z grobu, ta wymodlona\npo nocach wyśniona, wolna Ojczyzna święta.\nI w zwycięskim uniesieniu ludu rzesz,\nPrzekuły armaty na lemiesze.\nI zagony zaorano\ni dom polski budowano,\nchociaż w trudzie, chociaż w znoju,\nby przyszłe pokolenia żyły w pokoju.\nNie ziściły się marzenia\nprzyszła druga zawierucha\ni znowu niewola i brzęk łańcucha.\nNieludzkie zbrodnie, nieludzkie czyny,\ni ze spalonych ciał dymy\ni popiół rozrzucony na wietrze.\nAuschwitz, Dachau, Majdanek i jeszcze,\nmogiły w Katyniu, Miednoje,\ni w syberyjskiej tajdze,\nktórych niech nie znajdzie\ni nikt się o nich nie dowie.\nGehenna dwudziestego wieku.\nWróciła wolność – nie w blaskach słońca,\nlecz trochę zamglona.\nW niektórych sercach bolesne rysy powstały,\nktóre z czasem się zabliźniały.\nJednakże po drodze coś nam zaginęło.\nZwykła ludzka życzliwość, ludzka uczciwość.\nCoś nam w duszy zgrzytnęło.\nJest tylko pieniądz,\nnie ważne, czy czysty, czy brudny,\nPonad wszystkie wartości!\nA może lepiej te wszystkie złe skłonności\nzebrać i zamknąć w tym wieku.\nZastanów się człowieku …


lek na bielactwo meladinine\nJohn Gregory i Wynalezienie profesjonalnej etyki lekarskiej i zawodu lekarskiego Teksty Johna Gregoryego na temat etyki medycznej i filozofii medycyny\nJohn Gregory był szkockim lekarzem, który uczył w słynnej szkole medycznej na Uniwersytecie w Edynburgu w drugiej połowie XVIII wieku. Scion z rodziny wybitnych matematyków, poruszał się w towarzystwie błyskotliwych umysłów, takich jak David Hume i jego kuzyn, Thomas Reid, który oświecił ruch intelektualny znany jako szkockie Oświecenie. Chociaż został przyćmiony jako profesor medycyny przez wielkiego Williama Cullena, Gregory osiągnął szacunek dla swojej wiedzy, umiejętności klinicznych, życzliwości, a zwłaszcza dla swoich Wykładów o obowiązkach i kwalifikacjach lekarza (Londyn, 1772). Te ...\nPierwsza to homozygotyczna pojedyncza nukleotydowa delecja w IFNGR2 (IFNGR2C266fs, NM_005534: c.798delT: p.C266fs), która koduje łańcuch przekazywania sygnału IFNGR. Sekwencjonowanie sang genomowego, jak również cDNA z fibroblastów probandu wykazało, że mutacja ta prowadzi do przesunięcia ramki odczytu do reszty 266, a następnie do przedwczesnego skrócenia białka w reszcie 270 powyżej reszt istotnych dla wiązania JAK2 (Figura 1B i dodatkowa postać 1, A i B). Zmutowany mRNA IFNGR2 eksprymowano na znacznie niższym poziomie w fibroblastach pacjenta niż mRNA WN IFNGR2 w kontrolnych fibroblastach, zgodnie ...\nNieswoiste tętniaki wewnątrzczaszkowe - ryzyko zerwania i ryzyko interwencji chirurgicznej ad 7\nNieutrwalone tętniaki tej samej wielkości u pacjentów z krwotokiem podpajęczynówkowym w wywiadzie (grupa 2) były około 11 razy bardziej narażone na pęknięcie (ryzyko około 0,5 procent rocznie). Wielkość i umiejscowienie tętniaka były istotnymi niezależnymi czynnikami predykcyjnymi pęknięcia u pacjentów w grupie (większe tętniaki i kończyny dolnej tętnicy podstawnej, kręgosłupa lub tylnej tętnicy mózgowej lub tętnicy łączącej tętnicę tylną były bardziej narażone na pęknięcie). W grupie 2 jedynie lokalizacja końcówki bródkowej wskazywała na pęknięcie. W świetle tych ustaleń, ...\nOpisano zwiększoną ekspresję genów metabolizmu żelaza w liniach komórkowych raka sutka z agresywnym mezenchymalnym fenotypem (54) i może to wskazywać na zwiększoną sygnalizację Myc. Nie stwierdziliśmy, że Myc indukuje ADHFE1 poprzez bezpośredni mechanizm, co sugeruje, że wpływ Myc na metabolizm żelaza jest głównym motorem indukowanego przez Myc ADHFE1. Łącznie, nasze dane podnoszą prawdopodobieństwo, że akumulacja 2HG i metabolizm żelaza są powiązane w raku sutka, podczas gdy metabolizm żelaza może również odpowiadać za co najmniej część nadmiernego tworzenia ROS, które obserwowaliś...\nNajnowsze zdjęcia w galerii lek na bielactwo meladinine :\njak czytać wyniki badań moczu\njak długo rozwija się rak płuc\njak jeść pestki dyni\nżłobek od ilu lat\nhttp://www.stomatologia-krakow.net.pl 751#nadżerka forum , #w jakich produktach występuje witamina a , #bole kolan jak leczyc , #borelioza skórna , #maseczka ze śluzu ślimaka rossmann , #przykurcze palców u nóg , #co to są żylaki , #chrostki na rękach , #kwaśnik radom , #bioaronc ulotka ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - lek na bielactwo meladinine


Toruń: Wspaniali poszukiwani – Razem z Tobą\n3 lutego 2021 at 16:18\nZnasz młodego człowieka który działa na rzecz innych, wyróżnia się prospołeczną postawą, jest wolontariuszem? – zgłoś go do Samorządowego Konkursu Nastolatków „8 Wspaniałych”. Kandydatury przyjmuje do 6 marca 2021 r. Młodzieżowy Dom Kultury.\nTo jubileuszowa, 25. edycja konkursu organizowanego przez Wydział Edukacji Urzędu Miasta Torunia i Młodzieżowy Dom Kultury. Mogą być do niego zgłaszani uczniowie klas 7 i 8 szkół podstawowych oraz uczniowie szkół ponadpodstawowych. Głównym jego celem jest promowanie pozytywnych zachowań, działań i postaw młodzieży oraz upowszechnianie młodzieżowego wolontariatu. Konkurs odbywa się w dwóch etapach: miejskim i ogólnopolskim.\nKandydata lub grupę może zgłosić pedagog szkoły, wychowawca klasy, dyrektor szkoły lub placówki, organizacja pozarządowa, rodzice, koleżanki i koledzy, a także kandydat lub grupa może zgłosić się sama. Zgłoszenie musi zawierać: wypełnioną kartę zgłoszenia, załączniki potwierdzające działalność kandydata lub grupy, aktualne zdjęcie kandydata lub grupy w formie elektronicznej (np. na pendrive).\nKliknij i przejdź do informacji o konkursie. Pod tym linkiem znajduje się także regulamin i karta zgłoszenia.\nKartę zgłoszenia należy dostarczyć do 6 marca 2021 r. do sekretariatu MDK, ul. Przedzamcze 11/15 lub przesłać na adres mail: e.skonieczka@mdktorun.pl w postaci skanu. Jednak do 11.03.2021 oryginał karty wraz z dokumentacją trzeba dostarczyć osobiście lub wysłać pocztą.\nRozmowy Jurorów z kandydatami odbędą się 11 marca 2021 od godz. 11:00 w MDK ul. Przedzamcze 11/15, sala nr 101 – I piętro. O dokładnej godzinie rozmowy kandydat zostanie poinformowany po zebraniu wszystkich zgłoszeń.\nWyniki konkursu zostaną wywieszone na tablicy ogłoszeń MDK, a laureaci zostaną poinformowani osobiście lub telefonicznie. Wszyscy uczestnicy otrzymają listy gratulacyjne od członków Komisji. Informacje dotyczące rozstrzygnięcia konkursu zostaną przekazane do sekretariatów zainteresowanych szkół oraz do lokalnych mediów.\nWybrana przez komisję grupa Wspaniałych zostanie uhonorowana 27 kwietnia 2021 r. podczas uroczystego finału miejskiego w MDK – otrzyma z rąk Prezydenta Miasta Torunia Michała Zaleskiego odznaki Wspaniałego i dyplomy gratulacyjne oraz nagrody ufundowane przez Urząd Miasta Torunia. Spośród finalistów komisja dokona wyboru laureata, który będzie reprezentował Miasto Toruń na etapie ogólnopolskim. Eliminacje ogólnopolskie odbędą się 8-9 kwietnia 2021 r. w Warszawie. Finał Ogólnopolski zaplanowano na czerwiec. Wtedy zostanie ogłoszona Ogólnopolska Ósemka Wspaniałych.\nInspiracją do zorganizowania Konkursu był dla pani Joanny Fabisiak znany western „Siedmiu Wspaniałych”, którego bohaterowie przeciwstawiają się dyktatowi zła w małym meksykańskim miasteczku i zwyciężają. To proste przesłanie – wystarczy niewielu, by zmienić wiele – było pełne optymizmu i doskonale nawiązywało do założeń planowanego Konkursu. Celem jest promowanie pozytywnych, prospołecznych postaw i działań młodzieży na rzecz najbliższego otoczenia: grupy rówieśniczej, sąsiadów, osiedla, szkoły klasy oraz upowszechnianie zachowań życzliwości na co dzień, jako antidotum na agresję i brutalizację życia.\nToruń do konkursu przystąpił w 1994 roku. W ciągu 24 lat wybrano 110 młodych ludzi, którzy noszą miano Wspaniałego. Sześcioro z nich zdobyło tytuł Wspaniałego Polski, są to: Miłosz Pawłowski (1999 r.), Maja Marulewska (2003 r.), Mateusz Rzewuski (2006 r.), Agnieszka Purzycka (2015), Marta Szymańska (2016) i w 2019 roku Natalia Bożejewicz. Laureaci konkursu swoją pracę wolontariacką mogą kontynuować w Klubie „Ośmiu” w Młodzieżowym Domu Kultury w Toruniu. W 2020 roku konkurs nie odbył się z powodu pandemii.\nTags kujawsko-pomorskie Najnowsze ośmiu wspaniałych Toruń\nPoprzedni artykułPrezes URPL: Ocena skuteczności szczepionki firmy AstraZeneca trwa\nNastępny artykułHorban: Rekomendowane 28 dni odstępu pomiędzy dawkami szczepionki firmy AstraZeneca


Filmy made in Asia - www.fajnegry.krakow.pl\nFilmy made in Asia\nPost by Kumagoro » Fri 14 Nov, 2003\nKolejne filmy z Azji trafiÂą do polskich kin, bĂŞdÂą to:\n- horror twĂłrcy trylogi Ring opowiadajÂący o matce z cĂłrkÂą, ktĂłra przeprowadza siĂŞ do taniego mieszkania. Po czasie z mieszkania wyÂżej zaczyna kapaĂŚ woda a mokra plama z dnia na dzieĂą staje siĂŞ coraz wiĂŞksza jednak do mieszkania nie moÂżna wejÂśĂŚ. Po czasie w bloku zaczyna pojawiaĂŚ siĂŞ duch zmarÂłej dziewczynki ktĂłra mieszkaÂła w mieszkaniu z ktĂłrego kapie woda. Film trafi do polskich kin w listopadzie. Po obejrzeniu caÂłej trylogi Ring mysle Âże jest na co czekaĂŚ.\nShaolin Soccer (Siu lam juk kau) to drugi film ktĂłry trafi do naszych kin ale w lutym. Shaolin Soccer jest to poÂłÂączenie Matrixa z kapitanem TsubasÂą. Jest to komedia opowiadajÂąca o druzynie piÂłkarskiej ktĂłra wykorzystuje tajniki wschodnich sztuk walki do gry w piÂłkĂŞ noÂżnÂą. Film jest wart zobaczenia, szczegĂłlnie warte jest zobaczenia to co oni wyvczyniaja na boisku.\nPost by volume » Fri 14 Nov, 2003\nTen Shaolin Soccer to juÂż dawno w Divixie jest. Bieda.\nWiem Âże jest bo sam widziaÂłem (film miaÂł premierĂŞ w Azji prawie rok temu) i film mi sie podoba. A Dark Water jeszcze nie widziaÂłem.\nPost by Keikuz » Sun 27 Feb, 2005\nTylko nie ktore filmy "made in Asia" sa warte polecenia (Nakrecone ok. 2000 roku(ale nie wszystkie(niektore stare tez nie sa zle))) a w niektorych naprawde trza sie zastanowic czy to komedia czy sensacyjny Np. Fatalne wakacje (Grupka wczasowiczow wyrznela pol chin )\nStare kino z Hong Kongu (: z Jacie Chanem (: to sa prawdziwe filmy mady by asia\nPost by Richy » Wed 07 Sep, 2005\nPost by Nosferatu » Thu 08 Sep, 2005\nNajlepsze sa chinskie duchy oraz wszystkie z bollywood\nPost by Keikuz » Sat 01 Oct, 2005\nOglądałem "Chinśkie Duchy II" śmieszny film . Ostatnio kolega pokazal mi poczatek pewnego filmu(cube czy cos takiego)(of koz made in asia)w którym przez piersze dziesięć minut aktor caly czas strzelał i magazynek zmienił kiedy scena się już zakończyła(wsiadł do furgonetki), cóż wfrustrujące, rozumiem jeśli byłby to jakiś stary film ale nie był


Mieszkanie na sprzedaż, Elbląg pow, Elbląg gm, Elbląg, Nowodworska\nNumer zlecenia DOCY621\n115 000 PLN 125 000 PLN 2 614 za m2\n2 pokojowe mieszkanie blisko Starówki dostępne od zaraz .\nMieszkanie położone w kamienicy na 2 piętrze.\n2 pokoje- 44 m2 na tą chwilę pokoje przejściowe, przestronna kuchnia, łazienka. Ciepła woda na bojler elektryczny. Ogrzewanie- piec kaflowy. Istnieje możliwość założenia ogrzewania gazowego. Niskie koszty utrzymania mieszkania. Kilka kroków do elbląskiej Starówki, widok z pokoju na Katedrę Św. Mikołaja. Niedaleko bloku przystanek autobusowy, szkoła, przedszkole, sklep.\nZobacz jeszcze Najpopularniejsze - Mieszkanie na sprzedaż, Elbląg pow, Elbląg gm, Elbląg, Nowodworska\nMieszkanie na sprzedaż, Elbląg pow, Elbląg gm, Elbląg, Beniowskiego\nMieszkanie na sprzedaż, Elbląg pow, Elbląg gm, Elbląg, Żeglarska\nMieszkanie na sprzedaż, Elbląg pow, Elbląg gm, Elbląg, Kosynierów Gdyńskich\nMieszkanie na sprzedaż, Elbląg pow, Elbląg gm, Elbląg, Słoneczna\nPokój 18.5 m2 północ\nKuchnia zamykana z oknem 6.7 m2 północ\nNumer zlecenia: DOCY621


Usługi dekarskie i ciesielskie - firma Global-Bud z Elbląga\nWięźby dachowe –\nZapraszamy do skorzystania z naszych umiejętności ciesielskich. Wykonujemy więźby dachowe do każdego dachu.\nSzukasz dachu na swój dom? Wykorzystaj nasze doświadczenie i umiejętności dekarskie.\nGlobal-Bud to firma oferująca wszechstronne usługi dekarskie i ciesielskie. Jesteśmy przygotowani do zakładania dachów spadowych, płaskich oraz bardzo modnych ostatnio dachów zielonych. Podejmujemy się również zdjęcia starych pokryć dachowych takich, jak azbest. Zabezpieczamy dachy przed zniszczeniem oraz pozbywamy się zanieczyszczeń. Jesteśmy grupą fachowców doskonale znających się na ciesielce budowlanej. Wykonujemy więźby drewniane w budynkach nowych i wymieniamy w starych. Jesteśmy słowni, rzetelni i terminowo realizujemy zlecenia. Zapraszamy do zapoznania się z naszą pełną ofertą.\nKażde pokrycie dachowe z czasem zużywa się, niszczy lub dziurawi. Podejmujemy się remontów całych połaci dachowych lub ich elementów. Uzupełniamy spróchniałe, przegnite elementy więźby dachowej. Dokładnie starannie sprawdzamy szczelność pokrycia.\nDachy płaskie i zielone pokrycia dachowe to nowość na rynku. Posiadamy odpowiednie umiejętności i wiedzę do ich prawidłowego zainstalowania. Wykonujemy odpływy, które gwarantują szczelność dachów. Dbamy o właściwe zabezpieczenie przed wsiąkaniem wody.\nPłyty azbestowe były przez wiele lat popularnym przykryciem dachowym. Obecnie odchodzi się od tego ze względów bezpieczeństwa. Jesteśmy upoważnieni do usuwania azbestu z dachów w profesjonalny sposób, gwarantujący, jak najmniejszą szkodliwość.\nPrzez lata użytkowania na dachach odkładają się zanieczyszczania, szczególnie na powierzchniach płaskich albo w zakamarkach. Podejmujemy się profesjonalnego czyszczenia dachów oraz konserwacji miejsc najbardziej narażonych na uszkodzenia.\nŚwiadczymy usługi ciesielskie związane z budową więźby dachowej. Zakładamy krokwie i inne elementy konstrukcji drewnianej. Wszystkie wykonane części są odpowiednio zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych i zwierząt.\nZachęcamy do zapoznania się ze zdjęciami wykonanych przez nas prac.\nKompleksowe usługi dekarsko-ciesielskie.


Putin tworzy nowy bastion w walce przeciwko Zachodowi | Fronda.pl\nPutin tworzy nowy bastion w walce przeciwko Zachodowi\nBrytyjski wywiad ostrzega przed działaniami Kremla w Syrii, gdzie Rosja ma przerzucać ostatnio oddziały i uzbrojenie, tworząc tam „strategiczny bastion” w walce przeciwko Zachodowi. Moskwa może też prowokować napływ uchodźców z tego rejonu do Europy – informuje Polskie Radio powołując się na brytyjski portal „Daily Mail”.\n„Daily Mail” przywołuje słowa brytyjskiej premier Theresy May, która ostrzegała, że Libia może stać się nową Syrią Putina i bazą jego rakiet. Według portalu dwie bazy wojskowe w Libii już powstają już w Bengazi i w Tobruku, a zajęła się tym tzw. Grupa Wagnera, prywatna firma najemnicza, która nie pierwszy raz wypełnia dla Kremla delikatne i tajne zadania. Rosja kontrolując Libię może mieć wpływ na falę migracji, gdyż właśnie tędy przechodzi obecnie największa liczba uchodźców i migrantów.\nKontrola nad Libią pozwoliłaby również Putinowi na prowadzenie operacji wojskowych w basenie Morza Śródziemnego. Według „Daily Mail” uznaje się już rzekomo, że na libijskim terytorium już teraz umieszczono pocisk Kalibr i systemy S-300. Portal dodaje, że Kreml popiera w Libii generała Chalifę Haftara, najsilniejszego obecnie watażkę wojennego w kraju.\nRosja ma przekazywać uzbrojenie jego oddziałom wojskowym. A Haftar obecnie w wojskowym stylu sprawuje kontrolę nad częścią Libii. Tymczasem wpływy władz Libii rozciągają się niewiele dalej niż stolica kraju, Trypolis – stwierdza „Daily Mail”. Wybory w Libii miały się odbyć 10 grudnia. Jednak ONZ uznaje, że będzie to bardzo trudne.\nKraj jest pogrążony w chaosie od 2011 roku, gdy obalono dyktatora Kaddafiego. Minister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow został zaproszony do włoskiego Palermo na międzynarodową konferencję w sprawie Libii, która odbędzie się w przyszłym miesiącu.\nmod/Polskie Radio, Jagiellonia.org


Panna cotta z sosem malinowym i nutką miodu | NUTRIDZIEŃ\nHome › Dania › Panna cotta z sosem malinowym i nutką miodu\n5 listopada 2018 Patrycja Blajer Brak komentarzy\nDoskonale wiemy, że wsród pacjentów których odwiedzamy w całej Polsce nie brakuje łasuchów na słodycze. To zupełnie zrozumiałe. Niestety te dostępne w sklepikach najczęściej nie służą nikomu, a tym bardziej osobom w szczególnej sytuacji jaką jest choroba. Dlatego trzeba próbować przygotowywać zdrowsze wersje deserów i „przemycać” w nich wartościowe składniki odżywcze. Jednym z wielu proponowanych przez nas deserów jest dzisiejsza panna cotta z Diasipem.\nodrobina wody do rozpuszczenia żelatyny\nświeże lub mrożone maliny, 150g\nmiód gryczany, 2 łyżeczki\nDiasip połączyć z ricottą na gładki krem. Następnie żelatynę rozpuścić w gorącej wodzie (nie gotować) i dodać do kremu. Dobrze wymieszać z siemieniem, przelać do foremek i wstawić do lodówki, aby stężała.\nW tym czasie maliny zmiksować z miodem, po czym schłodzić.\nJak panna cotta stężeje wyjąc z foremek (najlepiej do góry nogami) i polać chłodnym sosem malinowym.\nCharakterystyka produktu Diasip:\nNa przepis 2230,1 532,7 23,3 29,0 53,4\nNa porcję 1115,1 266,3 11,7 14,5 26,7\nKategorie: Dania, Desery, DIASIPTagi: deser, diasip, maliny, miód, panna cotta


▷ Dobre i tanie Kina domowe do telewizora Sharp RANKING 2021 | Kup Dobrze i Tanio\nKina domowe Dobre i tanie kina domowe do telewizora Sharp\nU nas znajdziesz dobre i tanie kina domowe do telewizora Sharp 2021, które cieszą się największą popularnością wśród użytkowników. Zobacz jakie tanie dobre kina domowe do telewizora Sharp znajdują się w naszym asortymencie i które tanie kino domowe do telewizora Sharp ma najlepsze opinie. Jak wybrać najlepsze tanie kino domowe do telewizora Sharp w 2021? Sprawdź ofertę poniżej.\nJakie tanie dobre kina domowe do telewizora Sharp w 2021 wybrać?\nSprawdź ranking dobrych i tanich kin domowych do telewizora Sharp 2021, gdzie porównaliśmy dla Ciebie setki modeli uwzględniając opinie, ceny, wyniki testów i recenzje. Zobacz jakie tanie dobre kina domowe do telewizora Sharp wybierają nasi użytkownicy i jakie najlepsze tanie kino domowe do telewizora Sharp wytypowali eksperci na forum. Wybierz mądrze, nie przepłacaj – postaw na dobre i tanie kina domowe do telewizora Sharp.\nJBL Bar 5.1, 1_667626 SPRAWDŹ W SKLEPIEod 2799,99 zł\nDobre tanie kina domowe do telewizora Sharp ranking 2021\nChcesz kupić dobre kino domowe do telewizora Sharp czy tanie kino domowe do telewizora Sharp? Nie musisz wybierać, postaw na dobre tanie kina domowe do telewizora Sharp o pewnej specyfikacji technicznej. Wybierając najlepsze tanie kino domowe do telewizora Sharp masz pewność, że to zakup na lata. Nie przepłacaj, kupuj taniej.\nDobre i tanie soundbary z Audio Sync\nDobre i tanie przewodowe soundbary\nDobre i tanie telewizory 8K 50 cali\nDobre i tanie gramofony z głośnikami\nKiedy warto kupić tanie dobre kino domowe do telewizora Sharp?\nCzy warto kupować tanie i dobre kina domowe do telewizora Sharp? Który model najlepiej wybrać? Nasi eksperci wybrali najlepsze z tanich kin domowych do telewizora Sharp dostępnych na rynku. Sprawdź który model wybrać!\nDlaczego tanie dobre kino domowe do telewizora Sharp to najlepszy wybór?\nTanie kina domowe do telewizora Sharp pozwolą Ci zaoszczędzić, a za zaoszczędzone pieniądze możesz kupić sobie coś dodatkowo. Nie ma co przepłacać – wybierz polecane tanie kino domowe do telewizora Sharp. Kupuj mądrze, kupuj z głową.\nJakie dobre i tanie kino domowe do telewizora Sharp wybrać?\nNasi specjaliści wybrali najlepsze tanie kina domowe do telewizora Sharp dostępne obecnie w sklepach. Sprawdź nasz asortyment, wybierz tanie kino domowe do telewizora Sharp dla siebie!\nDobre amplitunery do 9000 zł\nDobre i tanie radiobudziki z czerwonym wyświetlaczem\nDobre i tanie kina domowe Kenwood\nDobre i tanie soundbary Samsung 3.1\nDobre i tanie słuchawki do Macbooka\nDobre i tanie rzutniki do telefonu i smartfona\nDobre i tanie telewizory z nagrywaniem\nDobre i tanie budziki stołowe\nDobre głośniki przenośne do 30 zł\nDobre i tanie bezprzewodowe słuchawki basowe\nDobre i tanie soundbary Sony 2.0\nDobre i tanie wzmacniacze z kolumnami\nDobre i tanie małe subwoofery do auta