Witch (HTSoaB) — Najlepsza Erotyka\nWitch (HTSoaB)\t4.5/5\t(2)\ndodany przez HTSoaB\nChiaralily, „Red Riding Hood”, CC BY-NC 2.0\nZmrużył oczy. Przysłonił je ręką. Tuż przed chwilą, jakiś cień przemknął po trawie, oznajmiając tym samym gwałtowną aktywność. Orzeł Przedni obniżył lot. Mężczyzna obserwował dynamiczne pikowanie. Widząc zwierzę miał wrażenie, że za chwilę rozbije się ono o ziemię. Ale było to tylko wrażenie. Drapieżnik nie tylko nie grzmotnął w grunt. Wręcz przeciwnie. Śmignął nad powierzchnią z zawrotną szybkością, porywając niczego niespodziewającego się, brunatnego królika.\nNagle, cały spektakl minął. Równie szybko, jak się zaczął. Powoli, znosząc się do góry, orzeł zakołował dwa razy nad głową mężczyzny i zniknął za najbliższym pagórkiem.\n„Ciężka podróż. Też mi coś. Ten dziadyga chyba miał nierówno pod sufitem.” – przemknęło przez myśl wędrowcowi. Faktycznie, pogoda dopisywała, a ścieżki w górzystym terenie były piaszczyste i łatwe do pokonania. Pewnie ze względu na to, Pierrowi podróż nie wydawała się trudna. Zakładał, że utrzymując tempo, dotrze do Saint–Flour w trzy dni. Nie wiedział, jak bardzo się mylił.\nSpokój panujący wśród wzgórz oczyszczał. Wyciszał. Pierre korzystał z chwili samotności. Cenił sobie upływający w podróży czas i wykorzystywał go na myślenie i modlitwę. W górach, podróżując pośród milczących gigantów, obserwując działanie natury, czuł się bliżej Stwórcy niż gdziekolwiek indziej.\nW takim miejscu potrafił poukładać wspomnienia i wymazać z pamięci przeżyte koszmary. Miał czas dla siebie. Na zrozumienie. Na rachunek sumienia. Na pokutę. Lista była długa. I trudna do ogarnięcia.\nW takich chwilach potrafił zaakceptować inność swojej pracy. Wyciszając się przypominał sobie, czemu jest tym, kim jest. Czemu oczyszcza świat. Czemu ma to służyć.\nCzemu jest łowcą czarownic.\nDelikatny blask oświetlał mroczną ścianę lasu. Pierre leżał na derce. Oparty na łokciu, co chwilę przegrzebywał patykiem dopalające się ognisko.\n– I tyle zostało po kartoflach – stwierdził, patrząc na tlące się skórki pozostałe po kolacji.\nDorzucił ostatni kawałek zebranego wcześniej chrustu. Pełen po obfitym posiłku i coraz bardziej senny, żuł długie źdźbło trawy. Myślał. Zabezpieczył ognisko kamieniami – nie było potrzeby go dogaszać. Naokoło obozu porozrzucał suche gałęzie. Gdyby ktokolwiek chciał podejść bliżej, Pierre usłyszy trzask.\nZ jednej strony lubił podróżować samotnie. Gdyby poniechał możliwości kontemplacji, pewnie zwariowałby. Z drugiej strony podróż w dwie osoby była dużo bezpieczniejsza.\n„Niezbadane są nasze losy. Wszystko jest już dawno zapisane.” – takie myśli pozwalały mu pogodzić się z nadchodzącą przyszłością. Również dawały możliwość przełknięcia obrazów cierpień, które oglądał na co dzień.\nPierre wychował się pod opieką niewielkiego klasztoru. Jego matka porzuciła go tuż po urodzeniu – bezbronnego, niewinnego, bez żadnych perspektyw. Jednak Pierre walczył i wygrywał. „Dostałeś drugą szansę z góry. Wykorzystaj ją.” – mawiał jego opiekun, stary mnich Maurice. Długo szukał sposobu na swoja drogę przez życie. Bardzo długo. Aż w końcu drogowskaz sam pojawił się przed jego oczyma.\n„Potrafisz to robić. Rób to więc, na chwałę Pana. Dostajesz nowe życie. Dziękuj za nie i nie zawiedź.” – pamiętał basowy głos mentora. Zupełnie jakby słowa Maurica przebrzmiały przed sekundą, nie zaś przeszło sześć lat temu.\nZawsze, gdy wahał się, właśnie one dodawały mu wiary w to, co robi. Gdy po raz kolejny tropił wiedźmę, zbierał dowody, zastawiał pułapkę i odprowadzał splamioną na stos. Gdy brała go litość nad jej losem, te wspomnienia utwierdzały go w wierze. Swoją pracę wykonywał skrupulatnie. Nigdy nie pozwolił sobie na pomyłki. W przeciwieństwie do innych. Nie raz dane mu było oglądać egzekucję, powodem której była zazdrość, zawiść, porachunki lub właściwa tłumowi żądza krwi. On sam wiedział, co robi. Nie kierował się uczuciami. Pragnął wyzwolić świat od nasienia zła tak, aby stał się lepszy. Potępiał mnóstwo działań, którymi kierowali się inni w doborze ofiary. Jednak w większości wypadków nic na to nie mógł poradzić. Wiedział, że przeciwstawiając się tłuszczy – zginie.\n„Każdy z nas stanie kiedyś w obliczu własnych grzechów. I zrozumie najmniejszy błąd, który popełnił. Nie będzie już wtedy ratunku.” – kolejne słowa Maurica pozwalały mu się pogodzić z niesprawiedliwością ogarniającą ten padół łez i cierpień. Dla niego wiara była wszystkim. Była jedyną rzeczą, przy której można było trwać. Niezmienną. Dającą schronienie.\n„I cholernie trudną.” – myślał Pierre. Bo ciężko było znaleźć miłosierdzie w oczyszczających płomieniach stosów. A i niemalże każda wiedźma nadstawiała do bicia drugi policzek.\nZanim zdążył pomyśleć, jego oczy już były otwarte. Ręka zacisnęła się na rękojeści sztyletu spoczywającego pod kocem. Był gotów. Trzask gałęzi dał impuls wyćwiczonym odruchom. Nauka nie była przyjemna, ale się opłacała. Kiedyś nie rozumiał, czemu Mauric prał go w nocy, gdy w czasie snu nie reagował na trzask gałęzi. Zdarzało się to o różnych porach. Nigdy schematycznie. Wystarczyło pół roku.\nTeraz, gotowy do obrony, powoli rozejrzał się wokół. Przymknął oczy i udawał, że śpi. Odczekał. Nic się nie działo. Odchylił głowę do tyłu. Za jego posłaniem, w odległości trzech metrów, stał wilk. Błyszczące ślepia lśniły w poświacie dogasających zgliszczy ogniska. Za zwierzęciem stało kilka innych osobników tego samego gatunku. Pot szybko wystąpił na dłonie. Palce rąk mocniej zacisnęły się na skórzanym obiciu. Zwarty i skupiony, Pierre czekał na następny ruch. Miał duże szanse przeżycia. Zwierzęta nie są drapieżne, póki się ich nie prowokuje. Ale niekiedy i one mają swoje powody, aby zaatakować. Chociażby głód.\nNie tracąc kontaktu wzrokowego, wilk wyszczerzył zęby. Wpierw lekki pomruk, przeszedł w basowe dudnienie. Ślepia zwierzęcia wydawały się ogromne, bystre i… inteligentne. Pierre bardzo chciał wyczytać w nich, co miało nadejść. Niestety, nie umiał. Nie wiedział, co myśli napastnik, nie mógł przewidzieć, kiedy zaatakuje. Warczenie nasiliło się. Wilk kłapał zębami. Kopał trawę lewą łapą. Był gotowy. Pierre również.\nNagle warczenie ustało. Zwierzę zastrzygło uszami, po czym zawyło przeciągle. Donośny dźwięk rozbrzmiał czysto w chłodnym, nocnym powietrzu. Para z paszczy wzbiła się małym obłoczkiem. Skończył. Okolica zamarła w oczekiwaniu. Spojrzenia znów się skrzyżowały. Tylko na chwilę. Z nieznanych mu powodów, Pierre zobaczył ogon, a po chwili ciemne sylwetki stopiły się z mroczną linią drzew. Odetchnął. Uspokoił bijące serce, modlitwą dziękując za ochronę i łaskę. Nie było już kartofli. Nie było innego wyjścia. Pierre przewrócił się na bok i ponownie zapadł w sen.\nNic nie zapowiadało nadchodzącej burzy. Nagły błysk rozświetlił wieczorne niebo sekundę przed pojawieniem się pierwszych kropel deszczu. Z minuty na minutę pogoda psuła się, utrudniając dalszą wędrówkę. Ciężko było poruszać się w górach po ciemku. W błocie. Bardzo niebezpiecznie.\nPierre doskonale zdawał sobie z tego sprawę, dlatego powoli i uważnie stawiał każdy krok. Cały czas wypatrywał schronienia. Trudno było odróżnić obiekty zniekształcone przez rozbłyski. Również deszcz nie dawał za wygraną, uderzając w oczy i wpadając za kaptur.\nZ nadzieją w sercu i modlitwą na ustach szedł, co jakiś czas ślizgając się na wystających gdzieniegdzie kamieniach.\n– A niech to szlag. Trzeba było… – nie skończył zdania. Nagle dopadło go dziwne uczucie. Zachwiał się, szukając równowagi.\n– Co jest… – w tym momencie część drogi zapadła się pod ziemię. Upadł na plecy. Płaszcz ślizgał się po błocie, a następnie po trawie. Zjeżdżał w dół po stromym zboczu. Gwałtownie machał rękami, desperacko starając się znaleźć punkt zaczepienia.\nW rozbłysku burzy zauważył koniec stoku. Serce podskoczyło mu do gardła. Gwałtownie przekręcił się na brzuch. Próbował wyciągnąć nóż, aby wbić go w ziemię. Nie zdążył.\nWyleciał w powietrze tyłem do kierunku lotu. Nie widział, jak daleko jest grunt. Przerażenie ścisnęło mu wnętrzności. Czas zamarł – ciągnął się nieubłaganie w oczekiwaniu na upadek. Pierre był pewien, że przez te trzy sekundy mógł policzyć wszystkie krople deszczu lecące w dół.\nCiężko upadł. Zanim ból odebrał mu przytomność pożałował, że nie był orłem.\nOcknął się tylko na chwilę. Deszcz zmoczył całe odzienie i gwałtownie ochlapywał twarz wystającą spod kaptura. Spojrzał w dół. Jego prawa noga leżała pod dziwnym kątem. Stopa powinna być prosta, zamiast opierać się czubkiem o trawę.\nWiedział, że to koniec. Ból oszałamiał przy każdej próbie poruszania się. Nie był w stanie się podnieść. Przegrał. Oparł głowę o ziemię. Zrozpaczony zaczął robić rachunek sumienia. Gdy skończył otworzył oczy.\nStała przed nim zgarbiona postać. Czarny płaszcz z powiewającym kapturem nadawał jej przerażający wygląd.\n„Więc to tak kończy się ludzkie życie. Myślałem, że to bajki..” – Pierre nie mógł wykrztusić słowa.\nWtedy śmierć zrobiła dziwną rzecz. Schyliła się, zręcznym ruchem złapała stopę i gwałtownie przekręciła ją do odpowiedniej pozycji.\nSzeroko otwarte oczy uciekły w głąb czaszki ukazując białka. Zemdlał.\nŚnił o pięknej kobiecie. Choć jej nie znał, zdawało mu się, że ją pamięta. Stała przy oknie małej, drewnianej izdebki. Z boku stał stolik. Ciężki. Prosty. Toporny.\nBlask wpadał przez uchylone zasłony oświetlając jej twarz. Pierre nie mógł skupić wzroku, rozróżnić szczegółów.\nTo jednak nie miało znaczenia. Stała tam. Wyprostowana, pełna życia, poważna. Podniesione czoło świadczyło o jej sile. Jej ostre spojrzenie łagodziły dziewczęce niemalże rysy. Anioł. Pierre chciał śnić wiecznie…\nObudził go ból w poruszanej nodze. Powoli otworzył oczy. Nad jego łóżkiem stał szatan we własnej osobie. Z drewnianą miską w dłoni. Pełną.\nOczywiście Pierre czuł podświadomie, że coś nie gra. Zamknął więc oczy i otworzył je ponownie aby po kolei zweryfikować spostrzeżenia. Zatrzymał się na pierwszym.\nTo co stało obok łóżka nie było diabłem. Może, na pierwszy rzut oka, ta stara kobieta trochę go przypominała. Haczykowaty nos, wysunięty podbródek, zapadnięte oczy. I kurzajka na czubku nosa.\n„Pięknie, kurwa. Pieprzone nieszczęścia chodzą stadami. Jeszcze tego mi brakowało.” – nie mógł uwierzyć w swojego pecha.\n– Nic prawie nie jesz, a robisz – stwierdziła starucha podsuwając mu pod nos „narzędzie tortur”. Zdołał tylko przepraszająco pokiwać głową.\nSzybko rozejrzał się po otoczeniu. Izba była tą ze snu. „Tylko ta rzecz… osoba… nie na miejscu.” – poprawił się w myślach. Teraz mógł dokładnie ocenić wyposażenie wnętrza. Z boku na ścianie wisiały zioła, ułożone zresztą nieprzypadkowo. Z boku na komodzie kamienie, dwa świeczniki, srebrna na oko miska.\nNa zydlu przy drzwiach leżał płaszcz, a na nim spoczywał spiczasty kapelusz. Czarny. Cóż, nie było wątpliwości.\n„No jasne. Nie mogło być inaczej. Wiejska wiedźma, jak się patrzy.” – przez chwilkę zastanawiał się, czy by nie wolał zostać na tamtym stoku. – „I co mam zrobić? Zabić ją?” – nagły ból w klatce piersiowej przerwał jego rozmyślania.\n– Pij. Dobrze robi na ból. Pomoże na głowę. – mówiąc to podała mu kubek z parującym płynem – Musisz dużo pić. Długo spałeś.\n– Prawie trzy dni. Szmat czasu. I co ja z tego mam? Gówno, ot co – łypnęła na niego, a potem na miskę.\n– To niemożliwe … – zamyślił się. To było niemożliwe. Jego noga bolała, ale w ciągu dwóch tygodni na pewno byłoby gorzej. „Chyba że…” – musiała mu coś dać i zajęła się stopą po swojemu. To było jedyne logiczne wyjaśnienie.\n– Nie będę robił kłopotu. Jak tylko wstanę, ruszę dalej w drogę. Zapłacę za opiekę. – nie mógł zdobyć się na słowa podzięki. Nie w stosunku do wiedźmy.\nWtedy dopiero spojrzała na niego przeciągle. Mimo zmarszczek starości jej oczy zachowały blask – czaiła się w nich siła i inteligencja.\n– Pieniądz w wiosce mało znaczy. Tu potrzeba rąk do pracy. Pomożesz. Będziesz miał się jak odwdzięczyć. – uśmiechnęła się chytrze – Zapłacisz mniej niż za życie, nie bój się. Za dwa, trzy miesiące nastanie chłód. W górach szybciej przychodzi zimno. Pomożesz mi się przygotować.\n– Hmmm… – nie było mu to na rękę. Chciał jak najszybciej się wydostać z tego miejsca – Ale wolałbym zapłacić dwa razy więcej. „Muszę ruszać…”\n– Na razie musisz leżeć. Odpocznij. – mówiąc, to wstała – Przyjdzie czas… ustalimy. Leż.\nRuszyła w stronę drzwi. Na odchodnym dorzuciła:\n– I pij. Mało sikasz. – po czym wyszła do kuchni.\n– Boli. Ale tylko jak mocno nastąpię na piętę. Lub wyprostuję stopę.\n– Delikatnie poruszaj. Naokoło. Ćwicz. Zwyciężaj ból. Tak trzeba.\n– Łatwiej mówić, trudniej zrobić – pot spływał po czole Pierre’a. Cholernie bolało.\n– Ty mężczyzna. Musisz pracować. A praca ciężka… – rzuciła przeciągłe spojrzenie.\n„Jakby kutwa wiedziała, kim jestem.” – poruszał stopą, gdy ponownie ból odezwał się w piersi. – „Co to ma za znaczenie? I tak przecież jej nie wydam. Nie po tym, jak uratowała mi życie” – kilka głębszych oddechów uspokoiło chłopaka. Igły cierpienia odeszły i po chwili mógł kontynuować zajęcia.\nStara wiedźma siedziała przy stole. Zakrzywionym nożem radziła sobie z ziołami. Rozdrabniała, skrobała, obierała, ścierała. Później zamykała swoje dzieła w specjalnych, drewnianych pudełeczkach, rogach zwierząt lub innych pojemnikach, żeby w końcu upchnąć wszystko do torby z przegródkami.\nPierre’a mało interesowały jej szatańskie sztuczki. Obserwował jednak, aby wiedzieć, z czym może się zetknąć w przyszłości. W tym wypadku musiał działać profesjonalnie, każda informacja była na wagę złota.\n– Co robisz? – spytał od niechcenia, dysząc ciężko przy kręceniu stopą.\n– Ja pracuję. Ty ćwiczysz. Pilnuj swego nosa – odburknęła – jutro niedziela. Ja pracuję. Musisz wyjść. Czas złapać powietrza, obejrzeć wioskę.\nKiwnął głową na znak zgody. I tak wiedział, co się święciło. Będzie sprzedawać swoje kłamstwa ludziom, będzie brała od nich pieniądze za swoje niecne sztuczki. Nie chciał tego oglądać. Ból w piersi nie pozwolił mu na dalsze ćwiczenia.\n– Idź spać. Musisz wypocząć. I pamiętaj…\n– Tak wiem. Piję. – Rzucił przez ramię, wciągając się na łóżko i zakrywając kocem.\nDzień zapowiadał się wspaniale. Świeże, górskie powietrze. Zapach zieleni, trawy. „Na pewno mają tu również piwo” – Pierre uśmiechnął się do siebie w myślach – „ I nie będzie już narzekań…”.\n– Czego się cieszysz – syknęła wiedźma zza jego pleców – idziesz. Po południu wrócisz. Teraz mam klientów.\nFaktycznie, mała kolejka ustawiała się pod chatką położoną na uboczu wioski. Pierre powoli, podtrzymując się na drewnianej kuli, zaczął iść w dół, pokonując szerokie stopnie. Mijani ludzie w większości wyglądali na przestraszonych, lecz w ich oczach błyskały iskierki nadziei. Każdy z nich miał ze sobą jakieś zawiniątko lub torebkę.\n„Haracz. Jak zwykle. Biedni głupcy” – przystanął, łapiąc się za bolącą pierś. Odetchnął chwilkę i snów ruszył w dół – do wioski.\nPierre rozejrzał się wokół rynku. Trudno było zresztą nazwać „to” rynkiem. Zaledwie lekkie poszerzenie drogi biegnącej przez wieś, służyło mieszkańcom za miejsce spotkań. Przed przysadzistymi domkami, powystawiane ławki przenosiły ciężar starszych niewiast i starców, rozkoszujących się niedzielnym spokojem.\n„Tawerny nie będzie. Co za dziura. Ehh… no nic, zobaczymy” – powoli Pierre dokuśtykał do ławki.\n– Można usiąść? – spytał mężczyzny. Mimo lat, siwizny i pomarszczonej twarzy staruszek trzymał się dość krzepko.\n– Charles. Zapraszam.\n– Pierre. Dziękuję.\nNiezręczna cisza trwała tylko przez chwile.\n– Ładna wioska. Zadbana. Widzę, że prawie nikt tu nie przejeżdża.\n– I Bogu dzięki. Z obcymi są same kłopoty – staruszek zawstydził się tym, co powiedział – Przepraszam, nie to miałem na myśli. Przecież jesteś chory. Gdzie moja uprzejmość?\n– Nic nie szkodzi. Życie komplikuje się samo, nie wiadomo kiedy. A co do podróżnych… pytam, bo zastanawiam się, gdzie tu można coś kupić.\n– Tylko od miejscowych. Co cię interesuje?\n– Wie pan… Tyle czasu w łóżku… tylko na herbacie… nie znalazłoby się jakieś piwo? Zapłacę.\n– Ha, dobrześ trafił. Jak piwo, to tylko u starego Charlesa. Gość to błogosławiona rzecz, a przy niedzieli… nie mówmy więc o pieniądzach.\nStaruszek krzyknął w głąb sieni i już po chwili młoda dziewczyna przyniosła dwa drewniane kufle i kilka różnych kawałków sera.\n– Proszę – powiedziała i uciekła, odprowadzona spojrzeniem Pierre’a.\n– Częstuj się rozbitku, oby poszło na zdrowie. Sam robiłem.\n– Serdeczne dzięki. Na zdrowie.\nPiwo było korzenne. Mocne. Trochę błotniste. Ogólnie Pierre pijał dużo gorsze.\n– No tak. Słyszałem, że leżysz u naszej… Stelli.– było to bardziej stwierdzenie niż pytanie – Pewnie dzisiaj dużo ludu szuka pomocy? Hę?\n– Tak – Pierre pokiwał głową. Ocierając pianę z ust, kontynuował – zamiast modlić się w kościele, ci biedni ludzie ufają tej kobiecie.\nPrzeciągłe spojrzenie Charlsa świadczyło o tym, że Pierre powiedział za dużo. Do połowy kubka siedzieli w milczeniu. W końcu starzec zaczął:\n– Nie każda modlitwa może zostać spełniona. My tu, prości ludzie, wierzymy całym sercem. Jednak Bóg ani nie odbierze porodu, ani nie wyleczy kurzajek. Stella natomiast, pomaga nam jak może. I nigdy nie zawodzi.\nPierre milczał. Trudno było kłócić się z takimi poglądami.\n– Kościół jest daleko, proboszcz nie oczekuje całej wioski. Wystarczy, że co niedzielę zjawi się grupka młodych z… ofiarą. W górach podróże są ciężkie, nie możemy pozwolić sobie na takie cotygodniowe wędrówki. Zresztą ojcu również nie śpieszy się do nas. Wystarczą mu wyrazy, że tak się wyrażę, naszej wdzięczności.\n– Nie każdy duchowny jest taki – odparował Pierre.\n– Zapewne tak jest – już łagodniej drążył temat Charles – jednak musimy żyć tutaj. Pracować, jeść, modlić się i leczyć. Nie mamy czasu na głębsze rozważania.\nNie mówiąc już ani słowa, dokończyli piwo. Pierre odstawił kubek, podziękował gorąco i spróbował się podnieść. Nad wyraz krzepkie ręce Charlesa pomogły mu wstać.\n– Pamiętaj. Ona mogła cię tam zostawić. Staraj się oceniać ludzi po czynach, nie słowach. Acta non verba. Powodzenia.\nPierre skinął w podzięce głową. Niechętnie ruszył w stronę sadyby. Tym razem miało być pod górkę.\nStał pod oknem, oparty o ścianę. Schylił się, udając, że poprawia opatrunek. Przez otwarte okno słyszał:\n– Tak bardzo pragniemy tego dziecka… pani Stello, błagam… – rozpaczał cieniutki głosik.\n– Spokój dziecko, spokój. Stella zaradzi, ale musisz słuchać. Musisz robić jak powiem. Bardzo ważne.\n– Co tylko pani każe…\n– Dobrze, dziecko. Słuchaj uważnie. Pamiętaj. Pierwsze – ćwiczenia. Co rano musisz…\nGłosy ucichły. Do uszu podsłuchiwacza doleciał tylko szept. Co i rusz słyszał o „rozluźnianiu, krążeniu, odpowiednim ułożeniu”. Babskie sprawy. „Co to może pomóc?” – dziwił się łatwowierności dziewczyny.\n– Teraz. Dostaniesz zioła. Zażywaj. Powiem jak…\nSłuchał uważnie, jednak nie usłyszał nic, co świadczyłoby o związku wiedzmy z diabłem. Od tego schylania się tylko rozbolała go klatka piersiowa. Znowu.\n„Szlag by to. Gadanie starej ropuchy. Przecież dzieci nie robi się ziołami, tylko trzeba…” – w tym monecie usłyszał:\n– Najważniejsze – codziennie zapędzaj męża do łoża. Masz, niech pije na wieczór. Będziesz zadowolona, Saro – charczący rechot doleciał z wnętrza domu.\n„Przebiegła bestia. Stara rura nie jest taka głupia.” – ból w klatce utrudniał oddychanie.\n– Już czas. Dobrze czujesz, śpisz dziś na sienniku. Bez gadania. – stwierdziła Stella, zmieniając pościel.\nPierre patrzył na położony w kącie kuchni koc, spod którego wystawało siano. I uciekały pluskwy.\n– Jutro czas robić. Przygotowania. Zima będzie ciężka. Pomożesz rąbać drwa. – stękająca wiedźma ubijała poduszki – Spij. Musisz wypocząć.\nBez słowa ruszył do kuchni. Nie miał wyjścia.\nPrzewracał się. Posłanie było nad wyraz niewygodne. Gdy jedna cześć dopasowywała się do ciała, siano z drugiej strony wędrowało w innym kierunku. Spięta w drewniane łupki noga utrudniała ruchy.\nŚwiatło dolatujące przez uchylone drzwi, z izby obok, również nie pomagało. Tak samo jak skrobanie wydobywające się spod koca.\n„Ale się wpakowałem. Gorzej już być nie może.” – pomyślał. Jak na zwołanie usłyszał ciche nucenie – „ Kurwa. Czy nawet w myślach muszę przyzywać diabła?”.\nPrzez szparę dolatywał cichy jak szept, rytm piosenki. Z początku drażniący pomruk wiedzmy, po chwili przeszedł w chrapliwy śpiew. Katorga.\nJednak piosenka zdawała się znajoma. Gdzieś w głębi umysłu Pierre’a, słowa układały się i wyprzedzały zasłyszane linijki. Był pewien, że to kołysanka. Dlatego przecież nie mógł jej znać. Nie było nikogo, kto mógłby mu ją śpiewać. A jednak…\nPowieki ciążyły. Trudno było utrzymać się na powierzchni świadomości. Pierre nie bronił się przed nadchodzącym, głębokim snem.\nOtworzył oczy. Ciemności zasnuwające pokój rozpraszane były jedynie przez światło gwiazd i księżyca, wpadające do środka izby. Powoli wzrok nabierał ostrości, co i rusz rozpoznawał delikatne jak mgła, bladoniebieskie zarysy przedmiotów.\nJednak dziwne było to, że pod jego plecami rozchodziły się dziwne drgania. Przybierały na sile. Słoma pod derką szumiała. Pierre był przerażony.\nNagle, spod siennika wypłynęła kałuża. „Krew” – pomyślał, a strach sparaliżował jego ruchy. Okazało się jednak, że nie była to krew. To były robaki.\nUciekały całą chmarą spod nakrycia, aby zniknąć w szparze drzwi. Pierre uspokajał targające się w ciszy serce. Wszystko było takie nierealne.\nStuk doszedł go od strony sypialni. Ciemna postać opierała się o framugę. Kobieta. Podeszła bliżej.\n„To kolejny sen. Znów śni mi się ta dziewczyna. Jak wtedy…tak piękna jak wtedy…” – zachwycał się kształtami stojącej przed nim nieznajomej.\nNie odezwała się do niego. Siedział, czekając. Ręce oparł z tyłu. Postać uklęknęła przed nim. Przysunęła się bliżej, wcisnęła kolana między jego rozwarte nogi. Zbliżyła się.\nW ciemności mógł tylko starać się dostrzec detale. Twarz – dziewczęca, z pełnymi ustami i małym, zadartym noskiem. Duże oczy, nad którymi rysowały się półkola delikatnych ciemnych brwi. Wspaniałe, lśniące ciemnym fioletem, bujne włosy do ramion.\nObserwowała go. Jej oczy błądziły, oceniając każdy szczegół. Zbliżyła twarz do jego twarzy. Powąchała go. Jej włosy drażniły go w nos.\nPoczuł ciepły oddech tuż przy uchu. Czuł bijące od jej ciała gorąco. Czuł zapach młodej kobiety. Jedyny w swoim rodzaju.\nNieśpiesznym ruchem polizała go tuż przy uchu. Język pozostawił ślad śliny, który już po sekundzie stał się chłodny. Dreszcz przebiegł Pierre’owi po plecach. Głównie przez uczucie zimna. Ale nie tylko. Mrowienie skończyło swoją wędrówkę w dole kręgosłupa i rozlało się ciepłem. Krew krążyła, uchodziła z głowy ku dołowi.\nMiędzy dziewczyną a Pierrem było coraz mniej miejsca. Przyczyną były jej kolana, o które opierała się rosnąca szybko wypukłość.\nPołożyła dłonie na jego koszuli. Popchnęła. Opadł na „czysty” siennik. Zaczęła całować jego szyję. Gorący dotyk warg palił, burząc krew i obezwładniając. Słodkie uczucie bezsilności ogarniało wszystkie członki. Wszystkie, za wyjątkiem jednego.\nJedną ręką, tą przy głowie Pierre’a, podpierała ciężar ciała. Jej pocałunki zeszły niżej, dotykała wilgotnym języczkiem nagiej piersi. Drugą ręką głaskała go po brzuchu, zataczała kręgi coraz niżej, wodząc palcami tuż przy centrum rozkoszy Pierre’a.\nSpał w koszuli. Długi materiał zakrywał ciało aż do kolan. Teraz podwinęła się i trzymała tylko na naprężonej męskości. Mimo tego, dziewczyna szybko znalazła drogę pod materiał. Uchwyciła nabrzmiałego członka. Poruszyła ręką kilkukrotnie, co tylko zwiększyło podniecenie mężczyzny.\nUstawiła się nad nim. Kucnęła tak, że jedna stopa była na ziemi, drugim punktem podparcia stało się kolano. Trzymając w ręce pulsujący kształt, nakierowała biodra. Jej delikatne wargi otarły się o wilgotną główkę. Kawałek po kawałku opuszczała się coraz niżej, aby wreszcie zatopić w sobie całego penisa.\nPierre dyszał. Gorące wnętrze dziewczyny obejmowało go bardzo ciasno. Umysł przestał pracować, ogarnięty nieokiełznanym pożądaniem. Złapał dziewczynę. Była całkiem naga. Uchwycił dorodne piersi w swoje wielkie łapska. Ściskał je delikatnie, masując palcami wskazującymi sutki, gdy dziewczyna zaczęła poruszać się miarowo w dół i w górę.\nOpuściła kolano, aby moc szybciej i głębiej nabijać się na rozpalonego członka Pierre’a. Szaleńczemu zapałowi towarzyszyły ciche pojękiwania. Ruchy stawały się coraz gwałtowniejsze, szybsze. Szum oddechów splatał się w zrozumiałej dla obojga mowie. Pierre żądny kobiety, głodny po długim poście, cieszył się każdym centymetrem chętnego ciała. Dotykał piersi, napiętego brzucha, wcięcia w talii i krągłych, wypiętych pośladków. Z minuty na minutę jęki stawały się głośniejsze, gorący pot zalał ciała kochanków.\nDziewczyna jęczała coraz głośniej. Musnęła wolną ręką swoją perełkę. Raz, drugi, trzeci, aby wreszcie poddać się rozkoszy i nieustannie drażnić nabrzmiałą łechtaczkę.\nPierre przeniósł lewą rękę na wypiętą pierś. Prawą zaś położył na szyi kochanki. Jej podniecenie rosło – coraz bardziej zaciskała się na sztywnej męskości. Obydwoje byli blisko osiągnięcia szczytu.\nNagle drgnęła. Mocne skurcze ściskały fallusa, jakby chciały wycisnąć z niego wszystkie soki. Udało im się. Pierre, nie mogąc wytrzymać napięcia, mocniej przycisnął szyję dziewczyny, nie pozwalając jej się unieść. Nadziała się na niego, po same jądra.\nSzybki spazm rozkoszy zalał jej wnętrze gorącym płynem. Jęknęła głośno, czując targającego się członka ściśniętego przez swoje delikatne wnętrze. Nie ruszali się przez kilka sekund, delektując się wspaniałą grą wzajemnych pieszczot, niewidocznych z zewnątrz, jednak najwięcej mówiących im samym.\nPierre wyczerpany opadł na poduszki. Obok niego legła spocona dziewczyna. Zapach niedawnego uniesienia bił od jej ciała, napełniając Pierre’a spokojem. Oczy same zamykały się po przeżytym wysiłku.\nObejmując ramieniem delikatne ciało, zapadł w sen. Tym razem bez żadnych problemów.\nObudził się ponownie. Na zewnątrz świtało. Szybko podniósł się do pozycji siedzącej. W myślach przywołał obraz niedawnych wydarzeń. I zamarł.\nSłoma chrobotała tak jak wieczorem. Mała pluskwa pełzła po ścianie. Noga bolała, na łóżku nie było śladu po jakichkolwiek igraszkach.\n„W siedliszczu zła nawet umysł jest mamiony pokusami. Wszystko przez te złe moce” – jakby tego było mało, ból w piersi ponownie odezwał się kującymi igłami.\nSen, delikatne wspomnienie marzeń, przegrało z bolącą rzeczywistością. Pierre powoli wstał i podszedł do drzwi. Herbata działała.\n„Wbrew pozorom, nie każdy uścisk jest przyjemny” – pomyślał – „A już na pewno nie na pęcherz.”.\n– Boli? Dobrze chodzisz? – pytała syczącym głosem Stella.\n– Całkiem nieźle. Nie podskoczę, ale spokojnie mogę się ruszać.\n– Dobrze. Chodź. Będziesz pracował. – wiedźma ruszyła w stronę drzwi. Pierre kuśtykał za nią. Poszli za dom. Z tyłu była niewielka komóreczka. Na kawałku placyku piętrzyła się spora ilość gałęzi, konarów i pniaków drzew.\n– Ty porąbiesz. Masz piłę, masz siekierę – wskazała palcem w kierunku komórki – Jedzenie później.\n– Dobrze. Kawałki pod daszek? – spytał. Pokiwała głową. Odwróciła się aby wrócić do domku – Khem… Stello…\nZatrzymała się, ale nie obróciła głowy.\n– Za ratunek. Dzięki. Bez ciebie bym zginął.\nMachnęła ręką i zasyczała coś pod nosem. Ruszyła w stronę domu. Pierre znalazł narzędzia, ustawił pierwszy kawałek, splunął w dłonie i jednym zręcznym ruchem przepołowił klocek na dwie szczapy. Zapowiadał się długi dzień.\n– Smaczne? Jedz, mam dużo. Musisz szybko pracować. – ględziła wiedźma, chodząc przy blacie kuchni. Pierre przełykał kawałki gulaszu, zagryzając suchym chlebem.\nOd czterech dni pracował. Najpierw rąbał drewno. Napełnił spiżarnię. Posprzątał obejście. Uzupełnił ubytki w spękanych schodkach do sadyby.\nDziś wiedźma postanowiła, że da mu wolne popołudnie. Chętnie na to przystał. Miał w planach małe piwo. I rozmowę.\n– Siadaj. Zapewne chciałbyś się napić, hę? – Charles usiadł na ławce przed domem. – Czyż mnie oko nie myli, czy też dochodzisz do siebie? Siadaj chłopie, zanim się zmęczysz.\nDrewniane kubki szybko znalazły się w ich dłoniach. Delektowali się płynem w milczeniu. Pierwszy zaczął Pierre:\n– Chciałbym spytać cię, co myślisz o …\n– Stelli? Heh, a czemu akurat mnie zaszczycasz takim pytaniem?\n– Hmm, nikogo tu nie znam, a ty wydajesz się być całkiem sprytny. I zrównoważony. Rzadko kto na wsi zna łacinę.\nDługo czekał na odpowiedz. Charles, mimo swojego uroku, nie był zbyt gadatliwy, przynajmniej w tej sprawie.\n– Chłopcze, oto co ci powiem. Stella zrobiła dla ciebie sporo, uratowała ci życie. I za to powinieneś być jej wdzięczny – popił łyk korzennego płynu – Ale musisz pamiętać, że czarownica nigdy nie robi nic bez zastanowienia.\n– Sugerujesz…– zaczął zdziwiony Pierre.\n– Ja nic nie sugeruję – wpadł mu w słowo Charles. Postukał palcem w dno kubka, zamyślił się – Wiedz tylko jedno – czarownica zawsze odbiera swoją zapłatę. Z nawiązką.\nNie było już co pić. Obaj siedzieli w milczeniu. Charles wstał i ruszył do drzwi domu.\n– Mam się bać? – z uśmiechem spytał Pierre.\n– O, tak. Przecież to czarownica… no i co ważniejsze… kobieta. – nie odwracając się, Charles zniknął w ciemnym wnętrzu.\n– Potrzebne zioła. Pójdziesz dziś zbierać – stwierdziła wiedźma – Ale musisz zebrać w nocy. Jak księżyc świeci.\n– Słucham? Przecież po ciemku się zabiję z tym kulasem – zaoponował.\nNie odrywając wzroku od supłania nawięzów, Stella wskazała naftową lampkę stojącą na półce.\n– Ehhh, cholera by to. Wychodzę, będę późno – wstał i ruszył do drzwi.\n– Nie zapomnij – nie patrząc na niego stuknęła w kawałek drewna leżący na stole. Wyrysowana była na nim mapka dojścia do ziół i kształt ich kwiatów – I nie zbieraj przed północą. Tylko przy blasku księżyca. Dziś pełnia.\nPierre złapał leżącą na stolę deskę i wyszedł z chałupy.\nPrzysnął za komórką, za domem. Teraz, zbudzony chłodnym nocnym powietrzem przeciągnął się i ziewnął. Nie miał ochoty ruszać po zioła. Ale również nie miał wyjścia. Jeszcze kilka dni należało przeczekać, aby noga była sprawna. Jeszcze trochę, a uwolni się od tej staruchy.\nWstał. Już chciał ruszać do lasu, gdy od strony chałupy dostrzegł światło. Bardzo ostrożnie podszedł do rogu komórki i wyjrzał za węgła. Wychodziła z chaty.\n„Co jest? Chyba nie idzie mnie ochrzanić? Boże, czemu na mnie zsyłasz te nieszczęścia?” – biadolił w myślach. Już chciał wyjść z ukrycia i bronić swej niewinności, gdy zatrzymało go pewne spostrzeżenie.\nCzarownica wcale nie kierowała się w jego kierunku. Wzięła miotłę i ruszyła w stronę pobliskiego lasku, pod górkę.\n„A to mi ciekawostka. Pewnie chce przywołać diabła, cholera. Dlatego pozbyła się mnie z domu.” – nie mógł przegapić takiej okazji podpatrzenia rytuałów wiedźmy. Był zawodowcem.\nPo cichutku ruszył za kobietą. Trzymał się w cieniu krzaków, stąpał delikatnie, ostrożnie. Nie powodował najmniejszego szmeru. Noga, co prawda, zwalniała trochę marsz, ale, mimo to, utrzymywał odległość.\nNiestety, już w samym lesie musiał zwiększyć dystans, aby pozostać niezauważonym. Kilkadziesiąt metrów podążał za staruchą, nie spuszczając jej z oka. Wreszcie stanęła.\nI wtedy stała się rzecz najdziwniejsza. Wiedźma odstawiła miotłę, a ta zamiast upaść na ziemię, zaczęła się unosić w powietrzu tuż przy jej boku. Pierre obserwował to szeroko otwartymi oczami. Po raz pierwszy w życiu był świadkiem czarów – mity i legendy wślizgnęły się nagle do życia, zapierając dech w piersi i powodując lekkie wirowanie w głowie. Oczywiście wierzył w niektóre opowieści dotyczące czarownic, jednak co innego słyszeć, a co innego zobaczyć. Samo patrzenie na przedmiot, który zawsze spadał na ziemię, a teraz unosił się w powietrzu, wzbudzało dreszczyk na plecach.\nWiedźma wyjęła mały przedmiot zza pazuchy. Na oko wyglądał jak lusterko. Skierowała go do przodu. Lekka, pulsująca poświata nadała stojącym przed nią drzewom ciepły, pomarańczowy kolor. Już po chwili światłu wytworzonemu przez wiedźmę odpowiedziało bliźniacze. Był to niewielki punkt znajdujący się przed nimi. Sygnał został dany praktycznie z wierzchołka góry znajdującej się nieopodal.\nWiedźma schowała „lusterko”, wgramoliła się na miotłę i ruszyła. Wzbiła się w powietrze, aby już po chwili lecieć w stronę niedalekiego wzniesienia.\nPierre stał przez chwilkę osłupiały. Pokaz wywołał u niego dziwne uczucie. Musiał szybko oddychać, kręciło mu się w głowie. Podniecenie walczyło ze zdrowym rozsądkiem.\nDługo się nie zastanawiając, ruszył przez las w kierunku miejsca spotkania.\nSpocony, zasapany i zmęczony brnął pod górę. Po drodze zauważył ziele, którego miał poszukać. Było co prawda z innej części lasu, ale wątpił, aby miało to jakiekolwiek znaczenie. Spokojnie mógł je zebrać w drodze powrotnej.\nIm wyżej się piął, tym bardziej doskwierał mu ból w gojącej się nodze. Jednak odległy blask sprawił, że Pierre zapomniał o cierpieniu i ze zdwojoną siłą ruszył po pochyłości.\nSłyszał odgłosy. Zbliżał się do źródła światła. Przedzierał przez zarośla, był coraz bliżej celu. Za drzewami migotał ogień, trzask płomieni ożywiał ciszę nocy. Kucnął za najbliższym krzakiem. Obserwował.\nNa polance, otoczonej zwartą linią drzew, wysokim płomieniem gorzało ognisko. Wokół niego siedziały cztery kobiety. Nagie.\nPierre’owi trudno było uwierzyć, że właśnie ogląda spotkanie czarownic. Zbliżył się jeszcze kawałek. Wtedy zaskoczony zobaczył ją. Siedziała w grupce, na kocu. Pobliski żar nadawał jej nieskazitelnej skórze ciepły, brązowawy kolor.\nUbrania leżały obok. Najdziwniejsze było to, że do złudzenia przypominały zwykłe odzienia czarownic. Zupełnie takie same, jak strój starej wiedźmy, która uratowała Pierre’a tamtej burzliwej nocy. Czuł, że coś jest nie tak. Podejrzewał, co się dzieje, jednak musiał mieć pewność. To było niesłychane.\nKobiety wpatrywały się w ogień. Szepty, rozmowy i chichoty dolatywały od strony bawiącej się grupki. Bukłak pokryty skórzanym rzemieniem krążył z rąk do rąk. Postacie kobiet, którym nic nie brakowało. Postacie kobiet, o jakich można było marzyć. Boginie.\nKordiał krążył. Czas płynął. Gesty i słowa stawały się coraz bliższe, bardziej zażyłe, cieplejsze. Widać było, że te kobiety dobrze się rozumieją. W czasie rozmowy, ze wzroku i zachowania kobiet czytało się rozwagę, mądrość i piękno. Dziwny smutek wiedzy odbijał się błyskiem w tęczówkach, czytelny był w zaciśnięciu ust, w delikatnych, lecz stanowczych rysach.\nMagia. Sceneria, w której odbywał się „sabat” była iście baśniowa. Nimfy, jak motyle, wypełzły z czarnego kokonu łachmanów, aby zachwycić świat swą urodą.\nJednak, tak samo delikatne jak motyle, narażone były na ciosy. A czasy nie pozwalały na popełnianie błędów. Wiedza, zrozumienie i umiejętności nie były poważane i doceniane. Nie były wręcz pożądane.\nKobiety były samotne. W swej desperacji poszukiwały ciepła i zrozumienia. Gdzież indziej mogły znaleźć ukojenie, jeśli nie wśród sobie podobnych.\nPoszukiwały i znalazły. Wtedy, na polanie. Ich ruchy stawały się pożądliwe. Z początku płoche i niewinne, odnajdowały te same chęci i pragnienia w swoich towarzyszkach… Odnajdywały pożądanie, takie samo jakie tliło się w nich samych. I choć nie było to wszystkim, czego pragnęły, wystarczyło. Na jakiś czas.\nDotykały nawzajem swoich ciał. Dwie pary złączyły się w pieszczotach. Zadbane palce prześlizgiwały się po okrągłościach, napiętych mięśniach i miękkich w swej kobiecości, czułych punktach.\nSzybkie pocałunki i upajanie się pierwszymi impulsami szybko przestawało wystarczyć. Niepewność ustąpiła miejsca pożądaniu. Składane na szyjach i ustach pocałunki przeciągały się, wzmagały emocje i doznania.\nZnały siebie. Wiedziały, gdzie dotknąć, aby dać sobie rozkosz. Bez słów odnajdywały czułe punkty.\nJęzyczki i dłonie wędrowały coraz niżej, błądząc po drodze, szukając słabych i mocnych punktów. Nie śpieszyły się, gdyż taka noc trafiała się rzadko. Należało dobrze ją wykorzystać, pokazując partnerce swoją wiedzę i umiejętności.\nPrzez odgłosy strzelających szczap przebijały się urywane oddechy. Gdy wreszcie dotarły do swych najczulszych punktów, skorych i gotowych, mokrych i pulsujących, powietrze na polanie wypełniły jęki.\nRozpoczął się taniec. Nieznany mężczyźnie, trudny, lecz dający wiele satysfakcji. Pary połączyły się w jedność, sprawiając sobie rozkosz. Rozkosz, którą tylko kobieta może odnaleźć w drugiej sobie podobnej.\nPierre zaczynał rozumieć, czemu mężczyźni tak nienawidzili czarownic. Czemu się ich bali. Czemu ich nie rozumieli.\nOn jednak, wbrew sobie, przyglądał się całemu zajściu i wcale nie znajdował w sobie gniewu. Widząc potrzeby i desperację, ale również zapamiętanie oraz radość, nie umiał znaleźć w sobie złych uczuć.\nNa jego oczach odkrywało się piękno nie dane żadnemu mężczyźnie. Piękno, które mężczyzna może jedynie oglądać i podziwiać.\nOdwrócił głowę od splecionych ze sobą ciał, wijących się w ekstazie. Tym razem powoli skierował się na dół, aby po drodze zebrać zioła.\nZanim usnął, przemyślał wiele spraw. Gdy powieki opadły i umysł powędrował w senne marzenia, za oknem świtało. A Stelli jeszcze nie było w chacie.\nPrzez następne dni bił się z myślami. Z daleka obserwował Stellę. Teraz zupełnie inaczej oceniał pewne sprawy.\nBył pewien, że nie doniesie na czarownicę. Co więcej, w obliczu zaistniałych zdarzeń, wszystko, co umiał i myślał, jego praca i wierzenia, wszystko zmieniało odcień. Dotarł do miejsca, w którym zmienia się punkt widzenia na pewne sprawy. Tym razem oglądał ten świat od drugiej strony – i dziwił się, że wcześniej mógł przejść nad niektórymi zagadnieniami z marszu, nie próbując ich zrozumieć.\nDalej pracował przy domku, wykonując niezbędne prace, które miały ułatwić funkcjonowanie wiedźmy w czasie zimy.\nWyszła przed dom i usiadła na ławce. Spod kaptura dość długo obserwowała, jak Pierre przekopuje mały ogródek, oczyszcza ziemię z drobnych kamyczków i chwastów. Należało użyźnić teren, aby pod śniegiem i w czasie roztopów bogata w minerały mieszanka wniknęła w głąb gleby.\nNie odezwała się słowem. Przez jakieś dwie godziny. Gdy skończył, stwierdziła:\n– Całkiem się napracowałeś. Czas, abyś coś zjadł. Wejdź do środka – metaliczny głos wiedźmy zniknął, a zza zaciągniętego materiału zabrzmiał miły, dziewczęcy niemalże szept – Wcześniej się umyj. Naszykowałam wiadro z wodą. Stoi za komórką.\nWeszła do środka. On sam stał chwilę milczący i spocony. Wiedział już wszystko i nadszedł czas podjęcia decyzji.\nPoszedł za komórkę, rozebrał się i wylał na głowę zimną wodę. Lodowaty strumień wywołał gęsią skórkę. W drugim wiadrze znajdowała się kolejna porcja orzeźwienia. Dokończył toaletę, ubrał się i ruszył do izby.\nZanim wszedł do środka, podbiegła do niego dziewczyna. Gdy zaczęła mówić, rozpoznał głos. To była Sara, kobieta starająca się o dziecko.\n– Dobrze, że pana widzę. Proszę – rozradowana wcisnęła Pierre’owi do rąk kosz. Nie wiedział, co w nim było, zapach wskazywał na jedzenie, a ciężar świadczył o mnogości – Bardzo proszę podać to Stelli. Z podziękowaniami. Ona będzie wiedziała, o co chodzi. Nie chcę jej przeszkadzać.\nPatrzył na nią. Całkiem młodą, ładną i szczęśliwą. Z jej oczu bił blask – nadzieja na nową drogę życia. Wyprostowana, z delikatnie opartymi na brzuchu rękami, wydawała się radosna. „Już za kilka miesięcy jej dłonie spoczną na dużo większym wybrzuszeniu” – pomyślał.\n– Gratuluję – rzekł – wszystko będzie dobrze. Macie przecież najlepszą opiekunkę…\nSpojrzała mu w oczy, podniosła się na palce i cmoknęła w policzek. Szybkim krokiem oddaliła się, niemalże zbiegła po schodach w stronę wsi.\nSiedział za stołem. Naprzeciw niego stała miska pełna parującego gulaszu. Za blatem zaś, ciągle w kapturze, siedziała Stella. Spod opończy widać było jedynie kawałek szpiczastego podbródka.\nMilczeli. Na tyle długo, że gulasz przestał parować, a miska stała się zimna.\n– Kilka dni temu – zaczęła wiedźma – zebrałeś zioła. Ale to nie były te zioła, o które prosiłam. Były zupełnie inne. Bo rosły gdzie indziej. Miały w sobie magię, która jest obecna tylko w jednym miejscu w lesie…\nMilczał. Nie było sensu zaprzeczać. Zresztą, nie chciał kłamać.\n– Jest to miejsce, tak przez nas, czarownice, lubiane właśnie dlatego, że emanuje starożytną magią. Zresztą, już wiesz.\nWyjaśnienia były zbędne. Niedawno, nawet jeszcze trzy dni wstecz, ta informacja była cenna. Pomogłaby mu w pracy. Dziś nic już nie znaczyła.\n– Zresztą – ciągnęła – wiedziałam, że chowasz się w lesie. One chciały cię zabić. Ja jednak wierzyłam, że może jesteś coś wart. A zabić można zawsze, tylko czy warto?\nBól w klatce nasilił się. Pierre zrozumiał. Ból pojawiał się gdy myślał źle o wiedźmie. Był magią, która miała go powstrzymać przed wyrządzeniem wiedźmie krzywdy. Jeśli chciałby jej co zrobić, był pewien, że cierpienie nie pozwoliłoby mu na żadne działanie.\nI nagle ustał. Zniknął ciężar zaklęcia, po plecach przeszedł słodki dreszcz. Wszystkie elementy układanki wpasowały się na miejsca: pierwszy sen, w którym widział dziewczynę, zaklęcie z bólem serca, szybkie gojenie rany. Uśpiła go śpiewem, tamtej nocy, kołysanką. Przyszła do niego. Później pozwoliła zobaczyć sabat. Widział jak leczyła, jak pomagała.\nOtworzyła się przed nim. Dała mu szansę wyboru. Chociaż teraz, siedząc naprzeciw wiedźmy, raczej wyboru nie miał. Nie mogła wypuścić go z taką wiedzą.\n„Nie ma róży bez kolców.” – przemknęło mu przez myśl.\nSzept doleciał spod kaptura. Chłodne powietrze połaskotało go w kark. Patrzył jak tkanina na wiedźmie zaczyna falować, zmieniać nieznacznie kształt. Jedynym widocznym elementem był wystający podbródek. Wygładził się, przeszedł zmianę. Cała postać trochę się skurczyła, materiał zwisał luźniej niż przedtem. Pierre przełknął ślinę.\nOdrzuciła kaptur. Była piękna. W blasku dnia, w każdym detalu, piękniejsza niż można było przypuszczać.\nPodszedł do niej. Podciągnął za ramiona do góry. Posadził na blacie. Pocałował. Cieszył się jej bliskością, dotykiem. Pamiętał wszystko – upojną noc, jej zapach, ciepło. Pragnął jej, niczego więcej.\nPchnął ją na stół. Miska z gulaszem spadła na podłogę. W zupełnej ciszy odchylił czarny materiał. Pod spodem nie miała nic. Jej delikatne, dziewczęce wręcz ciało, jasna skóra, wspaniale kontrastowały z ciemną tkaniną.\nDługie włosy, jak aureola, rozsypały się wokół głowy. Jędrne piersi, dumnie wypięte w jego stronę, twardością sutków wskazywały na jej chęci. Lekko rozchylone nogi ukazywały najwspanialszy klejnot, jedyny, za którym warto było gonić.\nLekko rozwarte usta i przymrużone oczy kusiły. Pocałował ją. Szybko ściągnął ubranie. Zszedł niżej. Nigdy tego nie robił, jednak po ostatnim wieczorze wiele się nauczył o potrzebach kobiety. Usiadł na ławie, dotykał wewnętrznej strony jędrnych ud. Przysunął twarz, aby posmakować wilgotnej dziewczyny. Jęknęła.\nZachęcony, przywarł ustami do jej warg. Delikatnie drażnił językiem nabrzmiałą perłę. Spijał jej sok, czując w nim kobietę, jej podniecenie i chęć. Upajał się nią jak najprzedniejszym nektarem.\nWstał. Czuł, że była gotowa. On tym bardziej. Nie było na co czekać, nie było na co się oglądać. Wszedł w nią powoli, delikatnie, rozkoszując się przy tym każdym jej głośniejszym westchnieniem, każdym, mimowolnym spięciem ciała.\nCzuł jej żar. Oplotła go nogami, prosząc tym samym o więcej. Szybciej. Mocniej. Nie dał się prosić. Pieścił ją wielkimi rękami, drażniąc sutki, gładząc szyję i usta. Ściskał, podskakujące miarowo w rytm uderzeń, piersi.\nOdwrócił ja na brzuch. Spuściła nogi na podłogę. Ledwie dotykała palcami desek. Mimo to, starała się jak najmocniej wypiąć w jego stronę, tak aby im obojgu sprawić największą rozkosz.\nWbił się w nią, tym razem gwałtowniej. Była gotowa. Zaczął się galop. Ich ciała stykały się co chwilę, wydając jedyny w swoim rodzaju odgłos. Jej wypięte pośladki miło falowały gdy on, raz po raz, zagłębiał się cały w słodkie wnętrze.\nSięgnął ręką pod nią. Odnalazł napiętą kuleczkę. Masował ją palcem. Stella jęczała w przypływie nadchodzącej ekstazy. Przyśpieszył, przyciskając się do jej pleców.\nDochodził. Czuł jak przelewa się przez niego fala gorąca. Napełniał namiętne wnętrze swoim sokiem, aby w nagrodę zostać jeszcze mocniej objętym. Szczytowała. Nie było widowni – aplauzem stały się ich głośne jęki.\nOdczekali chwilkę, smakując słodkie minuty ciszy. Znajdując w sobie spokój, którego Pierre nie mógłby nigdzie indziej odnaleźć. Nawet w najwspanialszych górach.\nZręcznym ruchem złapał ją i zaniósł do łóżka. Był nienasycony i nie miał zamiaru jeszcze kończyć tej wędrówki…\nDochodziła północ. Zmęczeni igraszkami kochankowie leżeli milczący. Nadszedł czas na podjęcie decyzji. Oboje o tym wiedzieli. Pierre musiał wybrać.\n– Nie ma możliwości, abym wrócił… prawda?\n– A chcesz wracać? Masz do czego?\n– Nie. Ale wolałbym wiedzieć…\n– Niewiedza jest błogosławieństwem. Nie każ mi odpowiadać.\nMinęła chwilka zanim znów się odezwał.\n– Co więc dalej? Przecież ludzie nie uwierzą, że zostałem przy starej, na oko sześćdziesięcioletniej kobiecinie…\nSpojrzała na niego z błyskiem rozbawienia w oku:\n– Jeśli myślisz, że mam tyle lat, na ile wyglądam, to się grubo mylisz.\nMilczał. Nie wiedział, co powiedzieć.\n– Dajmy sobie spokój z rozliczaniem wieku. Tak naprawdę to nie masz wyjścia. Ja mogłabym pozwolić ci odejść. Może… – zawiesiła głos – Ale moje znajome raczej nie puszczają w świat nikogo z taką wiedzą, jaką posiadłeś. A już na pewno nie łowcę czarownic.\nZdziwił się. Ale tylko troszeczkę.\n– Nie mam więc wyboru. Tak jak myślałem. Zresztą, po prawdzie, wcale nie chcę wracać. Nie mam do czego.\n– I słusznie. Jednak, jak już wspomniałeś, nie możemy tak pozostawić całej sprawy. Nie możesz tu zamieszkać. I nikt nie może o tobie wiedzieć – szczególnie moje znajome.\n”Pięknie, co mam więc zrobić?” – szukał rozwiązania.\n– Jest jeden sposób – stwierdziła, jakby czytała w myślach – mogę użyć magii. Bardzo potężnej. Tak, aby nikt cię nie rozpoznał. Mogłabym…\nCzekał, patrząc jej w oczy.\n– Mogłabym… zamienić cię w wilka. Wiem, że trudno to sobie wyobrazić. Zresztą, rzucony po raz pierwszy czar jest trudny i pracochłonny. Jednak zmiana formy później jest banalnie prosta.\nMilczeli. Pierre zaczął:\n– Ale jest jakieś „ale”.. czyż nie?\n– Oczywiście. Są dwa. Po pierwsze, aby magia poskutkowała musisz mi wierzyć, chcieć tego, całym sercem. Po drugie, sam nie będziesz mógł zmieniać postaci. Jeśli coś mi się stanie, pozostaniesz wilkiem na zawsze.\nMyślał. Wybór wcale nie był trudny. Wbrew pozorom już kilka godzin temu podjął decyzję.\n– Cieszę się. To dobrze o tobie świadczy – odpowiedziała, zanim on sam zdążył się odezwać – Śpij. Przed nami ciężki dzień.\nSiedział z podwiniętymi nogami. Zanim założyła mu opaskę, patrząc jej w oczy, upewnił się, że nie ma żadnych wątpliwości. Chciał być przy niej. Teraz i zawsze.\nRytuał trwał. Nic nie widział – jedyne co czuł to zapach palących się ziół, wcieranych maści. Słowa zaklęcia przepełniały pokój. Czuł napięcie rosnące z każdą minutą. Zupełnie jakby w pomieszczeniu zbierało się na burzę.\nZaśpiew ustał. Usłyszał jej kroki.\n– Na pewno tego chcesz? Jesteś pewien? Muszę to usłyszeć…\n– Jestem pewien – odpowiedział Pierre – kocham cię.\n– To dobrze – stwierdziła i dotknęła jego czoła zimną dłonią.\nNie sądził, że będzie to aż tak bolesne. Ale czego można się spodziewać, gdy mięśnie zmieniają położenie, kości swój kształt, a na całym ciele wyrasta sierść? Nie mówiąc już o ogonie.\nBolało jak cholera. Tak, że po kilku sekundach stracił zmysły. Na szczęście.\nObudził się na polanie. Nowe zmysły. Nowe doznania. Nowe spojrzenie na świat. Widział dwa razy lepiej, słyszał trzy razy więcej. No i czuł. Czuł nosem. Zupełnie jakby wszystko inne było zbędne.\nLeżąc na trawie, wywąchał stado. Otaczało go około sześciu osobników. Na pewno sześciu. Przecież nos nie mógł go mylić. Stał się nieodłącznym elementem jego funkcjonowania.\nPodniósł się na łapy. Rozejrzał. Siedzieli w półokręgu. Przekrzywiali głowy na boki. „Ehh. i co ja mam teraz robić? Zawyć?” – pomyślał.\n– No to mamy kolejnego – odezwał się ten w środku. Srebrnoszary, dobrze … dokarmiony.\n– Słucham? – dziwiąc się sam sobie, udało mu się wydobyć z siebie ludzki głos.\n– He, niech cię to nie zwiedzie. Nie umiesz już mówić po ludzku. Tak działa magia, tylko my rozumiemy. Inni słyszą szczekanie. Wierz mi, już próbowaliśmy – stwierdził rudzielec, siedzący po prawicy szefa.\n– Dawaliśmy ci zresztą ostrzeżenia. Ale żeś nie posłuchał – znów odezwał się Srebrny.\nPierre milczał. Pamiętał spotkanie ze stadem. Pamiętał tego wilka. Wtedy, przy ognisku.\n– Ale … no przecież… ja nie rozumiem. Jak to możliwe? – jąkał się, a przerażenie ogarniało go z każdą sekundą. Sierść się nastroszyła.\n– Normalnie. Tak jak ty, wpadliśmy w łapy tej wiedźmy. Z każdym z nas zabawiła się i zmieniła w wilka, obiecując kominek, kawał mięska na kolację i drapanie za uchem – całe stado zawarczało. To chyba był śmiech. Miał nim być.\n– Nie martw się. Przyzwyczaisz się. W gruncie rzeczy, nie jest tak źle – króliki za każdym drzewem, cieplutkie jaskinie, no i wilczyca się czasem trafi. Khem… no, chyba, że nie lubisz zbiorowo… to przyjdzie ci ocierać się o korę – znów wybuchła salwa groteskowego rechotu.\nPierre nie czekał dłużej. Szybkim susem skoczył do tyłu i pobiegł w las. Dziwił się sobie, ale wyciągnięty język pomagał przy dłuższym wysiłku.\nStał przed chatą. Na granicy lasu. Próbował, ale nie mógł podejść bliżej. Jakaś moc zabraniała mu dostępu. Wyczuł, że z tyłu pojawił się znajomy. Srebrny usiadł koło niego.\n– Już próbowaliśmy. Nie da rady. Nie zbliżysz się do niej. Pogódź się z tym.\nPierre milczał. Znowu. Ostatnio tylko milczał, nic więcej. To go denerwowało.\n– Tak jak już mówiłem, przywykniesz. Tak naprawdę, to dużo ciekawsze i prostsze niż życie wśród ludzi. Sam zobaczysz.\n– Jak mogła? Przecież była taka…\n– Hę? Ech, co tu gadać po próżnicy. Jest jak jest. Zresztą, powiedz sam, ile przez ciebie wiedźm spłonęło na stosie? Hę? Nie sądzisz, że każdemu z nas należy się jakaś pokuta.\n– Może… ale…\n– Prześpij się z tym, mały. Czas leczy rany i przynosi ukojenie. Zrozumienie.\nSiedzieli na skraju lasu, zapatrzeni w przysadzistą chatkę. Obaj myśleli, wracali wspomnieniami do momentów, które przeżyli. I trawili …\n– Chociaż, hę, co jak co, ale kobiety, to ja kurwa nigdy nie zrozumiem – rzekł Srebrny i ruszył w ciemny las.\nPierre postał jeszcze trochę, po czym skierował się za przywódcą.\nRozejrzał się. Stąpał otoczony górami, ich wielkość działała kojąco. Spokój panujący wśród wzgórz oczyszczał. Teraz miał naprawdę sporo czasu, aby to docenić. Miał sporo czasu na wiele rzeczy. Na zrozumienie. Na rachunek sumienia. Na pokutę…\nW mroku widział wiele. Niemalże wszystko. I nie dzięki nowemu wzrokowi. Bynajmniej.\n2013-09-06 at 19:23\nPrzede wszystkim, witamy nowego Autora Najlepszej Erotyki!\nHighTonedSonOfABitch to kolejny weteran ze św.p. Dobrej Erotyki, który dołączył do nas ostatnimi czasy. Serdecznie witamy!\nHTSOAB debiutuje na naszej stronie opowiadaniem o łowcy wiedźm. Całkiem dobrym opowiadaniem, które mi osobiście przywodzi na myśl grecki mit o spotkaniu Odyseusza z Kirke.\nJeśli chcecie dowiedzieć się więcej – musicie przeczytać powyższe opowiadanie. Miłej lektury!\n2013-09-07 at 07:51\nTym komentarzem o Odyssie i Kirke zachęciłeś mnie do lektury tak, że lepiej nie można, Megasie 🙂\nZamiast Odyssa opowiadanie bardziej mi przypomina epizod z "Ondraszka" G.Morcinka.\nDobra narracja, wartka akcja, poziom zainteresowania, co będzie dalej, utrzymuje się do końca. Nie kiczowate sceny erotyczne. Szkoda, że finał jest taki, jaki jest. Ni to złe, ni to dobre zakończenie. Niemniej debiut bardzo udany. Witam i życzę, Autorze, dobrej formy w dalszych publikacjach.\n2013-09-10 at 20:30\nŚwietny tekst, ładnie napisany, z jakaś taką… Hmmm może łagodnością niespotykaną w opowiadaniach tworzonych przez mężczyzn. I bynajmniej nie jest to tekst zniewiescialy! Jest po prostu wyjątkowy na tle innych. Co uważam za ogromny atut. Cieszę się ogromnie, że dołączyłes do grona autorów.\n2013-09-12 at 05:49\nDziękuję za miłe słowa zachęty. Jest jeszcze kilka opowiadań do wrzucenia i kilka do skończenia.


Jesteś tutaj: Home / Ogłoszenia Duszpasterskie / XX Niedziela Zwykła – 17 sierpnia 2014\nKobieta prosząca o uzdrowienie córki odkryła sekret Serca Jezusa. Przeczuwała, że nie oprze się on modlitwie zanoszonej z bezgraniczną ufnością i pokorą, dlatego śmiało i z uporem przedstawiała Mu swoją prośbę. Odpowiedzią Jezusa nigdy nie jest odrzucenie, choć zbolałej ludzkiej duszy nieraz może się tak wydawać. On zawsze ma dla nas współczucie i miłosierdzie, zwłaszcza w tym, co dla nas najtrudniejsze i co najbardziej boli.\nW tym tygodniu w liturgii Kościoła wspominamy: w środę – św. Bernarda, opata; w czwartek – św. Piusa X, papieża; w piątek – NMP Królową.\nParafialny Zespół Caritas prowadzi wakacyjną zbiórkę przyborów szkolnych dla dzieci z rodzin potrzebujących „Z uśmiechem do szkoły”. Przybory szkolne można składać w koszu przy zakrystii.\nPrzypominamy, że sierpień jest miesiącem trzeźwości. Bardzo prosimy o podjęcie tego apelu i powstrzymania się od spożywania alkoholu. Ten trud abstynencji ofiarujmy w intencji rodzin dotkniętych chorobą alkoholową. W sobotę – 23 sierpnia „Gorzowski Dzień Trzeźwości”. W katedrze Mszy św. w intencji trzeźwości o godz. 18.00. Przewodniczył będzie ks. Henryk Grządko.\nW okresie wakacyjnym w kościele katedralnym w niedzielę nie ma Mszy Świętej o godz. 13.30, a biuro parafialne czynne jest w poniedziałki i czwartki w godzinach 11.00 – 13.00 i 15.30 – 17.30. Spowiedź w dni powszednie pół godziny przed Mszą Świętą.\nW czasie naszych urlopów i wypoczynku wakacyjnego pamiętajmy o Panu Bogu, o uczestnictwie w niedzielę we Mszy świętej, a także o godnym zachowaniu i odpowiednim stroju w kościele.\nZa ofiary składane w naszej świątyni, Bóg zapłać! Przy wyjściu i w zakrystii rozprowadzamy tygodniki katolickie: „Niedzielę”, „Gościa Niedzielnego”, nasz biuletyn z „Katedry Gorzowskiej”, które mogą być dobrą lekturą w ramach wakacyjnego wypoczynku.


Trądzik- jak leczyć, usunąć i pozbyć się trądziku, pryszcze krosty.\nCo sami możemy zrobić, gdy zaskoczy nas pryszcz na pięć minut przed randką?\nBardzo bym chciała napisać o genialnym, szybkim sposobie na pozbycie się takiego problemu, ale niestety szybko to można tylko zapudrować krostę, czyli bardziej pomoże Monika. Przedstawię dzisiaj kilka substancji stosowanych i polecanych przez dermatologów, a dostępnych bez recepty.\nJednym z podstawowych, od dawna znanych i stosowanych związków jest nadtlenek benzoilu (np.: Benzacne, Brevoxyl).\nWykazuje on działanie przeciwbakteryjne i utleniające. Może być stosowany na krosty, grudki, a także zaskórniki. Występuje w wielu lekach, w różnych stężeniach. Często jest pierwszym poważnym kosmetykiem nastolatków.\nKolejną substancją jest kwas azelainowy (np.: Acne-derm, Finacea, Skinoren).\nPrócz zastosowania przeciwtrądzikowego można ją również stosować na przebarwienia, a także na płytkie blizny. Tu warto zaznaczyć, iż trądzik nieleczony odpowiednio może prowadzić do powstawanie głębokich blizn. Są one bardzo trudne do usunięcia, często bez pomocy chirurga nie jest to możliwe. Preparaty z kwasem azelainowym spłycają istniejące blizny, redukują wydzielanie sebum, ujednolicają koloryt. Skóra staje się bardziej gładka i jednorodna, bez zbędnych krostek.\nSą to trzy najpopularniejsze substancje stosowane w walce z trądzikiem.\nBy w tej „walce” być górą, należy pamiętać o odpowiedniej pielęgnacji i stosowaniu odpowiednich dermokosmetyków. Dbajmy o to, aby były one dobrze dobrane i np. nie wysuszały nam nadmiernie skóry. Pamiętajmy także, że nie powinniśmy próbować „pozbywać się problemów” własnymi rękami, czyli nie wyciskamy, lepiej wybrać się do dobrego salonu kosmetycznego, gdzie będziemy mogli się poddać odpowiedniemu zabiegowi.\nBez względu na wiek, płeć, czy wykonywany zawód chcemy wyglądać dobrze.\nŚwiadomość istnienia krosty na twarzy sprawia, iż wydaje nam się, że wszyscy ją widzą i się jeszcze na nią bezczelnie gapią. Zamiast wymyślać problemy, zacznijmy się skutecznie leczyć i korzystajmy z życia.


Szwecja zmieni podejście do Covid-19? Są zaskoczeni danymi - wGospodarce.pl\nepidemiolog państwowy Anders Tegnell / autor: Wikipedia.org\nAktualizacja: 8 maja 2020, 12:43\nSzwedzki epidemiolog państwowy Anders Tegnell w jednym z ostatnich wywiadów ocenił co działa, a co nie w krajowej strategii dotyczącej koronawirusa. Do tej pory w dużej mierze opierała się na dobrowolnych działaniach, a nie na ścisłych restrykcjach.\nBraliśmy pod uwagę, że będzie więcej ludzi chorych niż zakładaliśmy. Ale liczba ofiar śmiertelnych naprawdę nas zaskoczyła - powiedział Tegnell - Myśleliśmy, że nasze domy starców będą o wiele lepsze w utrzymywaniu tej choroby poza nimi, niż były w rzeczywistości. Jeżeli chodzi o statystyki, to sytuacja jest podobna jak w innych krajach. Dane zależą od regionu. Sztokholm to właściwie połowa populacji kraju i tam liczby są naprawdę duże.\nNie uważam, że działania nasze są sukcesem. Ciężko mówić o sukcesie, gdy mamy do czynienia z czymś takim jak śmierć. Ale wiele rzeczy działa prawidłowo. Dobrą rzeczą jest, że możemy mieć otwarte szkoły. To bardzo ważne, także dla ich zdrowia. Z kolei wielu dorosłych ma możliwość, by kontynuować pracę - uważa Tegnell.\nSzwecja nie jest jedynym krajem z tym problemem. Wiele krajów w Europie ma kłopoty z domami starców. Bardzo trudno jest trzymać tę chorobę z dala od tego kraju. Nawet jeśli robimy co w naszej mocy, to oczywiście to nie wystarczy - dodaje epidemiolog.\nW Szwecji liczba zgonów na Covid-19 wzrosła w ciągu doby o 99 do 3040.\nCzytaj też: W Wuhan panuje strach. Ludzie boją się bronić swoich praw


Autor: NCBR/ rynekaptek.pl 02-12-2020, 15:32\nWśród projektów wybranych do dofinansowania są takie, które przyczynią się do szybszej i lepszej diagnostyki (fot. Pixabay)\n81 milionów złotych dofinansowania ze środków Funduszy Europejskich zostało przyznane w wyniku pozytywnej oceny wniosków zgłoszonych w drugiej rundzie konkursu Szybka Ścieżka „Koronawirusy”, realizowanego przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju.\nObecnie, do 31 grudnia 2020 r., trwa nabór w trzeciej, ostatniej już rundzie konkursu.\nSzybka Ścieżka „Koronawirusy” koncentruje się na przeciwdziałaniu rozprzestrzeniania się wirusów, ze szczególnym uwzględnieniem pandemii koronawirusa SARS-CoV-2. Narodowe Centrum Badań i Rozwoju szuka projektów polskich przedsiębiorców i naukowców, którzy pracują nad diagnostyką, leczeniem i przeciwdziałaniem chorobom wirusowym.\nO wsparcie mogą ubiegać się przedsiębiorstwa, zarówno MŚP, jak i duże firmy oraz konsorcja składające się z przedsiębiorców lub przedsiębiorców i jednostek naukowych. Łączny budżet konkursu to ponad 200 mln zł. W dwóch zakończonych już rundach przyznanych zostało już 150 mln zł dofinansowania na realizację 25 projektów.\nZgłaszane do dofinansowania w konkursie Szybka Ścieżka „Koronawirusy” projekty mogą obejmować badania przemysłowe, eksperymentalne prace rozwojowe oraz prace przedwdrożeniowe. Obligatoryjnym elementem są jedynie eksperymentalne prace rozwojowe. Minimalna wartość projektu w przypadku pojedynczego MŚP to 1 mln zł, a w przypadku dużych firm oraz konsorcjów 2 mln zł. Dofinansowanie może wynieść aż do 80% wartości kosztów kwalifikowanych w projekcie.


„Araukana” teraz po polsku\nCzesław Ratka na co dzień pracuje jako inżynier elektroniki, ale pasjonują go opowieści konkwistadorów z podbojów Ameryki Łacińskiej. Przetłumaczył chilijską epopeję z XVI wieku, wydał ją własnym nakładem i otrzymał nagrodę Instytutu Cervantesa za jakość tłumaczenia.\nRozpoczął naukę hiszpańskiego po to, żeby czytać ulubioną literaturę w oryginale. Po latach władał nim na tyle biegle, że zajął się tłumaczeniem napisanej przez Alonso de Ercilla „Araukany”, która opowiada o walkach plemienia Araukanów (Mapuczów) z Hiszpanami.\n„Zawsze ciekawiło mnie, w jaki sposób Europejczycy odbierali Nowy Świat i w jaki sposób Nowy Świat wpłynął na Europejczyków, jaki ślad zostawiły podboje w kolonizujących Amerykę Hiszpanach.” – mówi podczas wywiadu dla dwutygodnik.com.\nRatka wydał książkę na własny koszt i z pomocą rodziny, a za tłumaczenie otrzymał prestiżową nagrodę Instytutu Cervantesa w Polsce. Tłumacz pracuje nad kolejną częścią epopei.\nWywiad z Dwutygodnika można przeczytać tutaj.


Porady - katalog.ilu.pl - nowoczesny katalog stron www 6\nJesteś zainteresowany wyjazdem na wakacje z opcją all inclusive? Szukasz sprawdzonego i renomowanego biura podróży? Nie wiesz jak wybrać najkorzystniejszą dla siebie ofertę? Jeśli skorzystasz z naszych wskazówek, to na pewno poznasz sprawdzone patenty i łatwiej Ci będzie podjąć właściwą decyzję. Jesteśmy do Twojej dyspozycji. ...\nZachęcamy serdecznie do bliższego zapoznania się z bogatym wachlarzem artykułów specjalistycznych z zakresu tematyki lifestylowej, której poświęcony jest w całości nasz popularny portal znany jako SzafaMamy. W serwisie dostrzec można przejrzysty podział tematyczny na cztery podstawowe kategorie, takie jak między innymi moda, trendy, uroda i zdrowie. ...\nWejdź na stronę I-moto i zajrzyj w szeroki wachlarz artykułów specjalistycznych, jakie Państwu proponujemy. Nasza oferta opiera się na lekturze dwóch podstawowych działów – danych technicznych i moich samochodów. Zachęcamy do bliższego zapoznania się z wysokiej klasy poradnikami wirtualnymi, przygotowywanymi przez naszych specjalistów. ...\nDla wszystkich, którzy chcieliby zdecydować się na wysokiej klasy pojazd, ale mają wątpliwości co do tego, jaki rodzaj wybrać, warto, abyście zajrzeli na stronę internetową Autopasje. Nasza oferta skierowana jest do wszystkich miłośników motoryzacji, a także tych, którzy stoją przed koniecznością nabycia części samochodowych czy konkretnych akcesoriów. ...\nJeżeli wejdziecie na serwis Valhalla, możecie Państwo zaznajomić się z szerokim wachlarzem lektury dotyczącej nowych technologii. Powstaliśmy w 1997 roku i od tego momentu systematycznie rozszerzamy zakres świadczonych usług o coraz to nowsze wpisy dotyczące kategorii tematycznych, takich jak gry, telefon, akcesoria, RTV i AGD, konsole, komputery, aplikacje i oprogramowania. Serdecznie zapraszamy do kontaktu wszystkich zainteresowanych. ...\nWchodząc na nasz portal BeautyPoint zyskasz wszystkie niezbędne Ci informacje odnośnie zdrowego stylu życia. Podpowiemy Ci, jak poprawiać swoją kondycję zdrowotną oraz na czym skoncentrować się w dziedzinie wyboru odpowiedniej dla Was dyscypliny sportowej. Serdecznie zachęcamy do bliższego zapoznania się z naszą ofertą tekstów. ...\nWchodząc na stronę StudioDeco – renomowanego portalu branżowego, zyskacie Państwo wszystko, co jest niezbędne w zakresie wysokiej klasy modelowania wnętrz użytku domowego. Z nami i naszymi poradami świadczonymi przez najlepszej klasy specjalistów z dziedziny wystroju mieszkań, Twoje domowe zacisze będzie niepowtarzalne! ...\nIM internet mówi to strona internetowa poświęcona ważnym tematom dotyczącym zdrowia, macierzyństwa i pielęgnacji urody. Zapraszamy wszystkie kobiety zainteresowane powyższą tematyką do zapoznania z artykułami publikowanymi na naszym portalu. Zapewniamy interesującą lekturę oraz mnóstwo ciekawych porad i opinii. ...\nmacierzyństwo (3), obraz (2), informacje (14), poradnik internetowy (16), samochody (38), auta (11), pasja (1), części do samochodu (1), motoryzacja (43), zdrowe odżywianie (4), wystrój wnętrz (19), aplikacje (4), uroda (63), oprogramowanie (3), sprzęt (5), blog (61), plakaty koszalin (1), inwestycje (20), zdrowie (75), drukarnia koszalin (1), akcesoria samochodowe (1), ciekawe artykuły (6), portal dla kobiet (10), portal finansowy (4), za granicę (1), zabawa (5), agencja reklamowa (22), wakacje (26), akcesoria (13), moda (29), w góry (1), praca (2), dom i wnętrze (3)


Nieruchomości do wynajęcia Kostrzyn | Morizon.pl\nKostrzyn wielkopolskiepoznański (pow.)Kostrzyn (gm.)\nZbożowa poznański • Kostrzyn\n• Zapytaj o cenę • 4500 m2\nObiekt dostępny od zaraz Jakon Kostrzyn Wielkopolski to zespół nowych energooszczędnych hal produkcyjno -magazynowych. Nieruchomości wyróżniają się wysoką jakością wykonania, doskonałą lokalizacją, a także umożliwiają wysokie składowanie. Powierzchnie dostępne są w ofercie na sprzedaż, wynajem...\nmagazyn, hala do wynajęcia , dodane 18.03.2020\n—Hala magazynowa—wynajem—Kostrzyn Wlkp. Polecamy na wynajem halę z zapleczem socjalnym z przeznaczeniem na magazyn/produkcję zlokalizowaną w Kostrzynie Wlkp. Okolica dobrze skomunikowana. Nieruchomość znajduje się w odległości: - 3 km od węzła trasy S5, - 10 km od węzła trasy A2, - 22 km od centrum Poznania. Opis: - proponowany moduł...\nmagazyn do wynajęcia , dodany 22.05.2020\n• 46 800 zł • 2422 m2\nNowoczesna hala o podwyższonym standarcie w Kostrz. Do wynajmu nowoczesny obiekt magazynowy o podwyższonym standarcie w Kostrzynie k/Poznania. Magazyn o powierzchni 2140m2 z trzema boksami załadunkowymi i dwiema bramami z poziomem`0. Wysokość 9m. Zaplecze biurowo socjalne (piętro) 282m2. W dachu zamocowane okna przeciwpożarowe (reakcja na dym)....\nmagazyn do wynajęcia , dodany 29.01.2020\nul. Nad Strumieniem 1 ogłoszenie\n• 25 060 zł • 1565 m2\nPolecam do wynajęcia 2 hale magazynowe o powierzchni łącznej 1415 m2 i biurami 150 m2. Hale posiada posadzkę bezpyłową, 4 bramy z poziomu "0" o wymiarach 4m x 4m, ma wysokość 6m. Jedna brama (od większej hali) z poziomu rampy. W hali znajduje się pow. biurowa z pomieszczeniami socjalnymi....\n• 15 855 zł • 1020 m2\nPolecam do wynajęcia halę magazynową o powierzchni 945 m2 z biurami 75 m2. Hala posiada posadzkę bezpyłową, 2 bramy z poziomu "0" o wymiarach 4m x 4m, jedna brama z poziomu rampy, wysokość 6m. Przy hali znajduje się pow. biurowa z pomieszczeniami socjalnymi. Dostępność obiektu - od zaraz. Cena:...\n• 9 205 zł • 545 m2\nPolecam do wynajęcia halę magazynową o powierzchni 470 m2 i biurami 75 m2. Hala posiada posadzkę bezpyłową, 2 bramy z poziomu "0" o wymiarach 4m x 4m, ma wysokość 6m. Przy hali znajduje się pow. biurowa z pomieszczeniami socjalnymi. Dostępność obiektu - od zaraz. Cena: hala: 14 zł/m2 biura: 35...\n• 24 800 zł • 1760 m2\nObiekt biurowo- magazynowy. Proponuje Państwu wynajem dwóch hal magazynowo-biurowych o łącznej powierzchni 1700m2 w tym powierzchnia biurowa stanowi 120m2. Istnieje możliwość osobnego wynajmu hal- wtedy metraż wynosi 500m2 i 1200m2. Prezentowana hala mieści się w miejscowości Kostrzyn Wlkp. tuż przy trasie Poznań-Warszawa...\nmagazyn do wynajęcia , dodany 14.04.2020\nNad Strumieniem poznański • Kostrzyn\n• 6 000 € • 870 m2\nObiekt usługowo-biurowy na wynajem. Obiekt inwestycyjny z dużym potencjałem, Kostrzyn Wlkp., do wynajęcia od zaraz. Powierzchnia budynku: ok. 870 m2, parter + piętro Adres: Ul. Nad Strumieniem 5, Kostrzyn Wlkp. Technologia budowy tradycyjna, siporex Przeznaczenie: - obecnie biuro + powierzchnia magazynowa - przeprowadzona zmiana...\nlokal do wynajęcia , dodany 06.12.2019\n• 10 800 zł • 675 m2\nPolecam do wynajęcia nowszą halę o pow.675m kw. zlokalizowaną w Kostrzynie. Hala ogrzewana , posiada wysokość 10m , posadzka przemysłowa bezpyłowa, 1 brama z poziomu "0", podjazd tira. W hali wydzielone pomieszczenie biurowe oraz socjalne. Istnieje możliwość dodatkowo wynajęcia biur w biurowcu...\nmagazyn do wynajęcia , dodany 11.12.2019\n• 28 000 zł • 2000 m2\nKostrzyn Wlkp. Polecam do wynajęcia halę magazynową o pow. 2000mkw . Hala jest murowana, ma 8 m wys , posiada bramę z poziomu rampy, posadzkę przemysłową , istnieje mozliwość jej ogrzewana. Istnieje również możliwość zainstalowania regałow. Przed obiektem plac. Przeznaczenie obiektu magazynowe....\nmagazyn do wynajęcia , dodany 25.04.2020\n• 35 000 zł • 2500 m2\nKostrzyn Wlkp. Polecam do wynajęcia halę magazynową o pow. 2500mkw . Hala jest murowana, ma 8 m wys , posiada bramę z poziomu rampy, posadzkę przemysłową , istnieje mozliwość jej ogrzewana. Istnieje również możliwość zainstalowania regałow. Przed obiektem plac. Przeznaczenie obiektu magazynowe....\n• 2 000 zł • 66 m2\nPrzedmiotem oferty jest lokal biurowy o powierzchni 66m2, znajdujący się na I piętrze w nowym budynku biurowo- handlowo- usługowym w Kostrzynie. Lokal składa się z 2 niezależnych, jasnych pomieszczeń. Idealny punkt pod względem komunikacyjnym, blisko trasy 92 z Poznania, łatwy dojazd do centrum....\nkomercyjna do wynajęcia , dodana 05.10.2015\n• 2 000 zł • 68 m2 • 1 pokój\nLOKAL HANDLOWO USŁUGOWY KOSTRZYN WIELKOPOLSKI. Przedmiotem wynajmu jest lokal handlowy znajdujący się w centrum Kostrzyna o powierzchni 68m2. Lokal jest świeżo wyremontowany oraz wyposażony w instalację elektryczną, wodno-sanitarną i ogrzewanie gazowe podłogowe. Ściany są wymalowane, podłogi -...\nkomercyjna do wynajęcia , dodana 16.07.2018\ndziałka do wynajęcia , dodana 04.03.2019\nKostrzyn (gm.) •\nZobacz inne ogłoszenia niż „wynajmę nieruchomości” w Kostrzynie (gm.) Kostrzyn


Transmisje za darmo Meczyki24 - 19 stycznia (sobota) | Mecze w internecie\nMecze w internecie Mecze dzisiaj Transmisje za darmo Meczyki24 – 19 stycznia (sobota)\nW sobotę 19 stycznia kibice piłkarscy nie będą narzekać na brak meczów godnych uwagi. Wielkie derby Londynu, hiszpański klasyk, a na dokładkę coś z Bundesligi!\nArsenal – Chelsea transmisja online\nMecze derbowe zawsze elektryzują kibiców, ale w przypadku pojedynku Arsenal – Chelsea będzie chodziło o coś więcej, niż prestiż na własnym podwórku.\nNa ten moment obie drużyny zajmują miejsca 4. oraz 5.. Zwycięstwo „Kanonierów” może ich przybliżyć do „The Blues”, natomiast ewentualna porażka nie tylko da Chelsea okazję do wyprzedzenia Tottenhamu, ale również może sprawić, że do najlepszej piątki ligi wkroczy Manchester United.\n19.01. Puchar Świata Zakopane 2019. Stream online za darmo [VIDEO]\nRB Lipsk – Borussia meczyki24\nCiekawie po godzinie 18 będzie w sobotę również w Bundeslidze. RB Lipsk podejmie na własnym stadionie lidera ekstraklasy – Borussię Dortmund. Gospodarze nadal liczą na zajęcie miejsca przynajmniej w pierwszej trójce, natomiast BVB nie wyobraża sobie stracić przewagi nad Bayernem. Transmisja online startuje już o 18.30!\nReal Madryt – Sevilla za darmo w internecie\nPojedynek na Santiago Bernabeu pomiędzy Realem Madryt a Sevillą to nie tylko hiszpański klasyk przez duże „K”, ale też tak zwany mecz o sześć punktów.\n„Królewscy” wygrywając swój najbliższy mecz, znajdą się w pierwszej trójce tabeli. Z kolei strata „oczek” może sprawić, że stracą obecne 4. miejsce na rzecz… Deportivo Alaves.\nSobotni hit LaLiga już od godziny 16.15!\nArsenal - Chelsea Premier League 18.30 OGLĄDAJ!\nRB Lipsk - Borussia D. Bundesliga 18.30 OGLĄDAJ!\nReal Madryt - Sevilla LaLiga 16.15 OGLĄDAJ!\nArsenal - Chelsea gdzie obejrzeć\nArsenal - Chelsea meczyki\nArsenal - Chelsea meczyki24\nArsenal - Chelsea stream online\nRB Lipsk Borussia meczyki\nRB Lipsk Borussia online\nRB Lipsk Borussia transmisja\nRB Lipsk Borussia transmisja online\nReal Sevilla meczyki\nReal Sevilla meczyki24\nReal Sevilla za darmo\nPoprzedni artykuł19.01. Puchar Świata Zakopane 2019. Stream online za darmo [VIDEO]\nNastępny artykułMecze w internecie za darmo – 20 stycznia (niedziela)


Kuku szuka szczęścia - Monika Kamińska - książka – Ravelo – tania księgarnia\nKsięgarnia Ravelo.pl > Książki > Książki dla dzieci > Książki dla dzieci 7-13 lat > Kuku szuka szczęścia\nwydawca: Mamaniadata wydania:23 października 2019kategoria wiekowa: 0-12 miesięcy, 12-24 miesiące, 2 lata, 3-4 lata oprawa: twarda liczba stron 42\nWydawca: MamaniaData wydania:23 października 2019 Oprawa: twarda, 42 stron\nPełny opis książki – Monika Kamińska "Kuku szuka szczęścia"\nnumer produktu: 100800090\nKsiążki > Książki dla dzieci > Książki dla dzieci 7-13 lat > Monika Kamińska - Kuku szuka szczęściaKsiążki > Książki dla dzieci > Książki dla dzieci do 6 lat > Monika Kamińska - Kuku szuka szczęścia\nKuku na kilka dni zostaje sam z tatą. Jest smutny, bo mama nie zostawiła mu żadnej pamiątki, więc chłopiec boi się, że o niej zapomni. Wtedy tata przypomina, że przecież ma swój pępek – najlepszą i najtrwalszą pamiątkę po mamie! Wyciąga album ze zdjęciami i zaczyna wspominać czasy sprzed narodzin...zobacz więcej »\nDodaj recenzję produktu "Kuku szuka szczęścia"\nSposoby widzenia to niezwykle ceniona wśród miłosników sztuki książka, wykorzystywana jako podręcznik m.in.. Na wstępnych kursach hi storii sztuki amerykańskich uniwersytetów. Stanowi niejako elementarz współczesnych metod patrzenia na szeroko pojętą kulturę wizual ną - od sztuki wielkich...\nKolejna książka autora Algebry abstrakcyjnej w zadaniach – podręcznika cieszącego się bardzo dobrą opinią wśród studentów i wykładowców. Łączy w sobie zalety podręcznika z obszernym zbiorem zadań. Zawiera zadania dotyczące wszystkich podstawowych tematów omawianych na dwusemestralnym wykładzie...\nTere fere kuku. Ele mele dudki. Mało nas\nEle mele dudki , Gospodarz malutki. Gospodyni jeszcze mniejsza , Ale za to roztropniejsza. Tere fere kuku , Strzela baba z łuku. Gdy zestrzeli gwiazdy z nieba , Zrobi dżemu, ile trzeba\nFranciszek. Ma fenomenalny kontakt z ludźmi. Z wiernymi i niewierzącymi. Jak to robi? Mówi. W prosty sposób. Nie komplikuje rzeczy oczywistych i upraszcza rzeczy skomplikowane. W kilku zdaniach potrafi przekazać sens wiary i życia. Dlatego my też stawiamy już kropkę, bo co tu więcej dodać? Może...\nKukuryk jest beztroskim kurczakiem, który mieszka ze swoją mamą. Pewnego dnia Mama Kura postanawia upiec babkę, a kurczaczek proponuje, że poszuka chrustu do rozpalenia ognia w piecu. Kiedy zaaferowany pracą spotyka na swej drodze wielkiego, złego kota, udaje mu się wymknąć - obiecuje oddać...\nPodręcznik Zarys prawa cywilnego jest dziełem zbiorowym pracowników Zakładu Prawa Cywilnego i Prawa Międzynarodowego Prywatnego Uniwersytetu Wrocławskiego. Autorzy wykorzystali swoje bogate doświadczenie naukowe, dydaktyczne i praktyczne, by w zwarty, ale wyczerpujący sposób przedstawić całość...\nZbiór najbardziej znanych rymowanek i wyliczanek dla dzieci (m.in.: Lata osa koło nosa, Dylu-dylu na badylu, Ojciec Wirgiliusz). Atrakcyjna szata graficzna.\nA kuku! Kontrastowe wzory Poradnik + karty obrazkowe\nKsiążeczka przeznaczona dla dzieci w pierwszych miesiącach życia. Obrazki w kontrastowych kolorach pomogą maluchowi się skupić, lustereczko i okienka rozbudzą ciekawość, a rozkładane strony sprawią, że dziecko będzie mogło oglądać ją, leżąc na brzuszku. W tej serii również: Cześć maluszku!\nO bezpiece cywilnej, znanej jako UB (Urząd Bezpieczeństwa) i SB (Służba Bezpieczeństwa) – słyszał każdy Polak. Wojskową Służbę Wewnętrzną większość z nas kojarzy tylko z kontrwywiadem wojskowym. W istocie, organa WSW były typową bezpieką wojskową, policją polityczną, która na co dzień ściśle...\nThe book aims to determine the level of ABC diffusion and identify the barriers to adopting this system in Polish companies. lt focuses mainly on: (a) the factors which facilitate ABC implementation, (b) the ways that information from ABC is used, the key reasons underlying inadequate interest in...\nFantasy Komiks Tom 29\n29. tom antologii „Fantasy Komiks” zawiera dwa albumy kontynuujące serie znane z poprzednich wydań FK. W Rozbitkach z Ythaq bohaterowie, znajdując się w świecie równoległym, zaczną działać, aby stać się niezależni od władających inną rzeczywistością istot. Okaże się to bardzo trudne... W cyklu...\nKuku na kilka dni zostaje sam z tatą. Jest smutny, bo mama nie zostawiła mu żadnej pamiątki, więc chłopiec boi się, że o niej zapomni. Wtedy tata przypomina, że przecież ma swój pępek – najlepszą i najtrwalszą pamiątkę po mamie! Wyciąga album ze zdjęciami i zaczyna wspominać czasy sprzed narodzin...\nKolorowanka - Narodziny Jezusa\nPokoloruj obrazki i poznaj historię narodzin Jezusa. Uwolnij wyobraźnię i ożyw biblijne wydarzenia!\nJest to zbiór 14 opowiadań, w których poruszane są w zabawny sposób tak ważne rzeczy jak: higiena osobista, szanowanie podręczników, posłuszeństwo czy radzenie sobie z codziennymi problemami. Z nich młody czytelnik dowie się, dlaczego Kubuś zdecydował się myć ząbki, co stało się z brudkiem...\n29.90 zł20.35 zł\nSposoby widzenia to niezwykle ceniona wśród miłosników sztuki książka, wykorzystywana jako podręcznik m.in.. Na wstępnych kursach hi storii sztuki amerykańskich uniwersytetów. Stanowi niejako elementarz współczesnych metod patrzenia na szeroko pojętą kulturę wizual ną - od sztuki wielkich...zobacz więcej »\nKolejna książka autora Algebry abstrakcyjnej w zadaniach – podręcznika cieszącego się bardzo dobrą opinią wśród studentów i wykładowców. Łączy w sobie zalety podręcznika z obszernym zbiorem zadań. Zawiera zadania dotyczące wszystkich podstawowych tematów omawianych na dwusemestralnym wykładzie...zobacz więcej »\nDoskonała książeczka dla dzieci. Zabawna historyjka w formie rymowanego wierszyka, bardzo atrakcyjna szata graficzna, duża czcionka.zobacz więcej »\nEle mele dudki<(>,<)>\nGospodyni jeszcze mniejsza<(>,<)>\nTere fere kuku<(>,<)>\nGdy zestrzeli gwiazdy z nieba<(>,<)>\nZrobi dżemu, ile trzebazobacz więcej »\nMichońska Dynek Patrycja, Dynek Sławomir, Media Cogito\nFranciszek. Ma fenomenalny kontakt z ludźmi. Z wiernymi i niewierzącymi. Jak to robi? Mówi. W prosty sposób. Nie komplikuje rzeczy oczywistych i upraszcza rzeczy skomplikowane. W kilku zdaniach potrafi przekazać sens wiary i życia. Dlatego my też stawiamy już kropkę, bo co tu więcej dodać? Może...zobacz więcej »\nMichońska Dynek Patrycja, Dynek Sławomir\nTo ilustrowana książka edukacyjna skierowana do wszystkich dzieci, które chcą poznać cyferki. Proste zadania oraz ćwiczenia związane z nauką liczenia sprawią, że dziecko w łatwy i przyjemny sposób nauczy się rozpoznawać, czytać i pisać cyfry.zobacz więcej »\nKukuryk jest beztroskim kurczakiem, który mieszka ze swoją mamą. Pewnego dnia Mama Kura postanawia upiec babkę, a kurczaczek proponuje, że poszuka chrustu do rozpalenia ognia w piecu. Kiedy zaaferowany pracą spotyka na swej drodze wielkiego, złego kota, udaje mu się wymknąć - obiecuje oddać...zobacz więcej »\nPodręcznik Zarys prawa cywilnego jest dziełem zbiorowym pracowników Zakładu Prawa Cywilnego i Prawa Międzynarodowego Prywatnego Uniwersytetu Wrocławskiego. Autorzy wykorzystali swoje bogate doświadczenie naukowe, dydaktyczne i praktyczne, by w zwarty, ale wyczerpujący sposób przedstawić całość...zobacz więcej »\nBusiness Benchmark Second edition is the official Cambridge English preparation course for Cambridge English: Business Preliminary, Vantage and Higher (also known as BEC), and BULATS. A pacy, topic-based course with comprehensive coverage of language and skills for business, it motivates and...zobacz więcej »\nZbiór najbardziej znanych rymowanek i wyliczanek dla dzieci (m.in.: Lata osa koło nosa, Dylu-dylu na badylu, Ojciec Wirgiliusz). Atrakcyjna szata graficzna.zobacz więcej »\nA kuku! Kontrastowe wzory to świetny sposób na stymulowanie wzroku niemowląt już od pierwszych dni życia. Poręczny zestaw zawiera wszystko, czego potrzeba, by wspierać rozwój wzroku malucha: praktyczny poradnik dla opiekuna i trwałe, wykonane z grubej tektury karty obrazkowe do zabawy...\nKsiążeczka przeznaczona dla dzieci w pierwszych miesiącach życia. Obrazki w kontrastowych kolorach pomogą maluchowi się skupić, lustereczko i okienka rozbudzą ciekawość, a rozkładane strony sprawią, że dziecko będzie mogło oglądać ją, leżąc na brzuszku. W tej serii również: Cześć maluszku!zobacz więcej »\nO bezpiece cywilnej, znanej jako UB (Urząd Bezpieczeństwa) i SB (Służba Bezpieczeństwa) – słyszał każdy Polak. Wojskową Służbę Wewnętrzną większość z nas kojarzy tylko z kontrwywiadem wojskowym. W istocie, organa WSW były typową bezpieką wojskową, policją polityczną, która na co dzień ściśle...zobacz więcej »\nMiodek Wioleta, Tomasz Wnuk-Pel\nThe book aims to determine the level of ABC diffusion and identify the barriers to adopting this system in Polish companies. lt focuses mainly on: (a) the factors which facilitate ABC implementation, (b) the ways that information from ABC is used, the key reasons underlying inadequate interest in...zobacz więcej »\n29. tom antologii „Fantasy Komiks” zawiera dwa albumy kontynuujące serie znane z poprzednich wydań FK. W Rozbitkach z Ythaq bohaterowie, znajdując się w świecie równoległym, zaczną działać, aby stać się niezależni od władających inną rzeczywistością istot. Okaże się to bardzo trudne... W cyklu...zobacz więcej »\nPokoloruj obrazki i poznaj historię narodzin Jezusa. Uwolnij wyobraźnię i ożyw biblijne wydarzenia!zobacz więcej »\nJest to zbiór 14 opowiadań, w których poruszane są w zabawny sposób tak ważne rzeczy jak: higiena osobista, szanowanie podręczników, posłuszeństwo czy radzenie sobie z codziennymi problemami. Z nich młody czytelnik dowie się, dlaczego Kubuś zdecydował się myć ząbki, co stało się z brudkiem...zobacz więcej »


Ogień smoka - Long Huo (z Syczuanu)\nPo europejskich i amerykańskich wojażach, Irena i Andrzej zapraszają nas w całoroczną podróż po Azji. Lubię poznawać nowe smaki, więc z chęcią przyłączam się do tej zabawy :)\nMoją pierwszą propozycją jest potrawa znaleziona jakiś czas temu na blogu "Zapiski kuchenne Peli". Spodobała mi się jej nazwa - Ogień smoka. Lubię wyraźne, pikantne potrawy i dlatego też bez większego wahania się na nią skusiłam. Wyszedł z tego bardzo smaczny obiadek. Mąż zachwycony i zadowolony, zjadł aż dwie dokładki :) Myślę, że innej rekomendacji nie potrzeba :) Troszkę zmieniłam przepis pod siebie, gdyż nie miałam niektórych składników. Jeśli uda mi się je znaleźć w jakichś marketach, na pewno spróbuję przygotować tą potrawę zgodnie z oryginalnym przepisem, który pochodzi z książki "Kuchnia chińska" R.Buttner, Qiu Chengzhong.\npół kg karkówki lub szynki wieprzowej (u mnie szynka wieprzowa)\npo 2 czerwone i zielone papryki (dałam tylko dwie, bardzo duże czerwone papryki)\n20 dkg szalotek\n1 średni ananas (dałam puszkę ananasa)\n25 dkg małych pieczarek\n150 ml rosołu z kury\n4 łyżeczki przecieru pomidorowego (dałam trzy łyżeczki)\n5 łyżek sosu chili (pominęłam)\n2 łyżeczki czerwonej ostrej papryki w proszku (zamiast niej dałam suszone ostre papryczki chili)\npół łyżeczki przyprawy chili\n1 łyżeczka przyprawy chińskiej (Pela podaje, że jest to czerwona mieszanka przyprawowa o słodkawym, ostrym smaku; składa się głównie z curry, ppapryki, mielonego imbiru i różnych gatunków pieprzu)\n100 ml wina ryżowego lub sherry amontillado (pominęłam)\nMięso pokroić w kostkę ok 1,5 cm.Cebule obrać i grubo posiekać. Papryki umyć, oczyścić, pokroić na ćwiartki, a te w wąskie paski.Szalotki obrać. Ananasa pokroić na kawałki, a pieczarki oczyścić i umyć (ja je przekroiłam na ćwiartki). Na rozgrzanym oleju podsmażyć mięso. Dodać posiekaną cebulę i paprykę. Smażyć dalej razem z mięsem przez chwilę. Kolejno dodawać: pieczarki, szalotki i kawałki ananasa (ananasa z puszki dodałam pod koniec duszenia, gdyż nie chciałam, aby dodany za szybko rozpadł się). Zalać wszystko bulionem wymieszanym z przecierem pomidorowym. Sos doprawić sosem chili, papryką, chili w proszku, przyprawą chińską i tabasco. Całość dusić przez kilkanaście minut pod przykryciem na małym ogniu, często mieszając. Na koniec doprawić winem ryżowym. Podawać na gorąco, np. z ryżem. Smacznego :)\nTagi: ananas papryka pieczarki ryż wieprzowina\n14:10, wedelka , Dania główne


Wycieczka na Daleki Wschód; Dosia i mou dołączają do OneThree | ESPORT NOW\nWycieczka na Daleki Wschód; Dosia i mou dołączają do OneThree\nByli reprezentanci Gambit wyruszyli na podbój Dalekiego Wschodu. Dosia i mou zasilają szeregi chińskiego składu OneThree.\nWspółwłaściciel organizacji OneThree ogłosił zakontraktowanie dwóch zawodników z regionu CIS – Mihaila „Dosię” Stolyarova oraz Rustema „mou” Telepova. Mimo że nie wyjaśniono kogo miejsce zajmie duet niegdyś reprezentujący barwy Gambit, to wiemy, że Dosia zostanie prowadzącym drużyny, zaś mou będzie podstawowym snajperem OneThree.\nChiński podmiot nie musiał zapłacić za wyżej wymienioną dwójkę ani „złotówki”, gdyż zgodnie z informacjami opublikowanymi przez Gambit, wczoraj zakończyły się kontrakty Dosi i mou. Duet ten grał z czerwoną gwiazdą na piersi przez ponad trzy lata, a w tym czasie ich największym osiągnięciem było zdobycie mistrzostwa podczas PGL Major Kraków 2017.\nOneThree to nieznana w naszych kręgach marka, która powstała w maju bieżącego roku. Zaledwie miesiąc temu ogłosili pozyskanie w pełni chińskiego składu, z którego kojarzyć można chociażby byłych graczy TYLOO – Ke „captainMo” Liu oraz Hui „DD” Wu. Nie minął nawet miesiąc do pozyskania byłych zawodników Gambit.\nNa chwilę obecną OneThree posiada następujących graczy:\nLiu „lan” Qi\nTagi: dosia Gambit mou


8 sierpnia czy 8. sierpnia? - JakSięPisze.pl\n8 sierpnia czy 8. sierpnia?\nJeden komentarz do “8 sierpnia czy 8. sierpnia”?\nZadaniem naszego serwisu jest możliwie najbardziej przystępne i klarowne przedstawienie czy forma 8 sierpnia jest poprawna oraz szczegółowe objaśnienie jaka jest 8 sierpnia zasada pisowni. Poprzez przedstawienie także form błędnych (w tym konkretnym przypadku rozpatrujemy parę 8 sierpnia czy 8. sierpnia) nasi czytelnicy otrzymują pełny zestaw informacji, pozwalający uniknąć wszelkich błędów językowych. Nasz słownik JakSięPisze to miejsce, w którym omawiamy zagadnienia takie jak 8 sierpnia definicja, a także wyjaśniamy szczegółowo jak piszemy 8 sierpnia. Dodatkowo umożliwiamy czytelnikom zadawanie pytań językowych do naszej redakcji - w tym oczywiście tych tyczących się poruszanego tu zagadnienia 8 sierpnia czy 8. sierpnia. Dziękujemy za korzystanie z naszych treści i zachęcamy do pozostawienia komentarza - bo to właśnie czytelnicy są siłą naszego serwisu. Przypominamy również o wbudowanych w nasz serwis mechanizmach sprawdzania pisowni oraz funkcjonalnej wyszukiwarce, w którą w razie niepewności wpisywać można również niepoprawne formy słów.\nNiezgodność czy nie zgodność\nDóda czy duda\nU lewa czy ulewa


Co daje jonizacja wody? Jaki jonizator wody wybrać? - Magazyn Ceneo.pl\nCo daje jonizacja wody? Jaki jonizator wody wybrać?\nJonizacja wody jest zalecana dla osób, które chcą wzmocnić system odpornościowy oraz poprawić ogólną kondycję układu pokarmowego. Jonizatory do wody są wykorzystywane także w przypadku chronicznego zmęczenia oraz u osób mających problemy z koncentracją. Jak działa jonizator wody i dlaczego warto kupić to urządzenie? Odpowiedź na to pytanie znajdziesz w niniejszym artykule.\nJonizacja wody to proces, który polega na zmianie odczynu (pH) wody wskutek elektrolizy. Elektroliza w specjalnie przeznaczonym do tego urządzeniu – jonizatorze wody. W ten sposób uzyskuje się tzw. wodę alkaliczną, która jest korzystniejsza dla zdrowia.\nJonizator do wody – czy warto go kupić?\nJonizacja wody ma wielu zwolenników – picie wody alkalicznej pomaga w walce z nadmiernym zakwaszeniem organizmu, reguluje także procesy trawienne. Woda alkaliczna ma duże właściwości nawadniające i korzystnie wpływa na samopoczucie oraz koncentrację. Spożywana często poprawia funkcjonowanie układu immunologicznego, a także eliminuje nadmiar wolnych rodników w organizmie. Jeśli planujemy pić wodę alkaliczną regularnie, warto się wyposażyć w jonizator do wody.\nJak działa jonizator wody? Urządzenie jest zbudowane ze zbiornika na wodę oraz dwóch elektrod – dodatniej (anody) i ujemnej (katody), korzysta ono z procesu elektrolizy. W wyniku elektrolizy wokół anody gromadzą się ujemne jony chloru, siarki, fosforu, natomiast katoda przyciąga dodatnie jony wodorotlenowe oraz jony metali alkalicznych. W efekcie powstaje zjonizowana woda zasadowa o podwyższonym pH, czysta i idealna do picia.\nSkoro wiesz już, co to jest jonizacja i jak działają jonizatory wody, warto powiedzieć co niego na temat tego, jaki jonizator wody wybrać. Przy zakupie tego typu urządzeń warto zwrócić uwagę przede wszystkim na pojemność zbiornika na wodę oraz moc. Im te parametry są większe, tym bardziej efektywna będzie praca sprzętu, przy jednoczesnym niewielkim zużyciu prądu.\nBardzo ważnym kryterium przy zakupie jonizatora do wody jest także materiał, z którego zostały wykonane płytki. Polecamy jonizatory ze srebrną elektrodą – wyróżnia je wydłużona trwałość niż w przypadku modeli stalowych. Bardzo dobre są także jonizatory do wody wyposażone w tytanowe elektrody pokryte platyną. Jeśli chodzi o przepływ wody, najbardziej wydajne są jonizatory wody o przepływie wody około 1 litr/min. Czytając opis produktu, warto również zwrócić uwagę na to, czy urządzenie jest stacjonarne czy przenośne.\nJonizator wody – opinie\nW podjęciu decyzji, jaki jonizator wody wybrać, mogą pomóc opinie innych użytkowników. Tego typu informacje są zazwyczaj ogólnodostępne na stronie internetowej producenta lub dystrybutora danego sprzętu.\nGodny polecenia jonizator do wody powoduje, że woda jest smaczna zarówno po bezpośrednim spożyciu, jak i gotowaniu. O wysokiej jakości może świadczyć także fakt, że pomaga on w walce z różnymi dolegliwościami układu pokarmowego, np. ze zgagą lub refluksem. Po spożyciu wody alkalicznej poprawia się także samopoczucie oraz kondycja ogólna skóry.\nDobry jonizator do wody powinien produkować wodę o zróżnicowanym pH (np. od 4 do 10) oraz posiadać elektrody o dużej powierzchni. Użytkownik ma prawo także wymagać długiej gwarancji na wypadek awarii oraz odpowiednich certyfikatów bezpieczeństwa. Warto wybierać te produkty, które nie zawierają BPA, ftalanów ani innych szkodliwych związków.\nZlew z ociekaczem czy bez? Który wybrać? Wady i zalety


Jak wykręcić urwaną śrubę? - elektroda.pl\nstreamck 30 Kwi 2012 11:31 47572 29\n#1 30 Kwi 2012 11:31\nOtóż, odkręcałem śrubę i nawet szczerze mówiąc nie użyłem siły, a tu trach i po śrubie - urwała się w połowie.\nElement dosyć mały, więc śrubka również mała.\nCo radzicie zrobić? Rozwiercić? Pytam bo nie chcę nic zepsuć - tego elementu nigdzie nie kupie.\n#2 30 Kwi 2012 11:39\nPróbuj rozwiercić malutkim wiertłem i później wykrętakiem z lewym gwintem.Jeśli to nie pomoże to spróbuj rozwiercić na większy rozmiar i ponownie nagwintować o ile ścianki nie będą za cienkie.Aha, jest to może ścisk z hulajnogi?\n#3 30 Kwi 2012 11:55\nemil_elektryk, no niestety nie. To jest część mocująca lewą manetke chińskiej produkcji z roweru marketowego. Spróbuję rozwiercić jak tylko naładuje baterie wkrętarki, bo wiertarką to nawet nie będę próbował - za duże obroty.\n#4 30 Kwi 2012 12:09\nDo tego celu służą "wykrętaki". Trzeba nawiercić otwór w urwanej śrubie, potem dopasować odpowiedniej wielkości wykrętak i ... kręcić.\n#5 30 Kwi 2012 12:26\nZanieś to do ślusarza, ładnie ci to na frezarce rozwierci nie uszkadzając gwintu. Wszelkie wykrętaki mają to do siebie że się urywają i już niczym tego nie rozwiercisz.\nJest jeszcze jeden patent. Wystarczy przyspawać do tej urwanej śruby inny kawałek śruby a następnie odkręcić.\n#7 30 Kwi 2012 12:57\nJest jeszcze jeden patent na takie coś. Jeżeli śruba miała błąd a nie zapiekła się weź płaski śrubokręt i młotek, z całej siły przywal żeby powstało wcięcie na śrubie i odkręć jak wkręt. Tę technikę stosował teść podczas pracy w odlewni gdzie śruby miały często ścięty łeb.\n#8 30 Kwi 2012 14:13\nNa pierwszym zdjęciu widać że część śruby jest widoczna (strzałka wskazuje to miejsce) jeśli da się tam włożyć mały klucz płaski (można jeszcze rozgiąć) to wypiłuj np. kwadratowym pilniczkiem dwie powierzchnie pod kluczyk.\nTak zrobisz najszybciej/prościej.\n#9 30 Kwi 2012 18:36\nDokładnie , na gwincie z boku pilnikiem spłaszczyć gwint i kluczem lub nawet małym "żabką" kluczem do rur za gwint i wykręcić.\n#10 30 Kwi 2012 18:43\nPrzewierciłbym to przelotowo i wtedy wykręcił.\n#11 30 Kwi 2012 21:33\nDo porad kolegów dodałbym potraktowanie śruby WD-40 lub np. naftą (ok. kilku godzin).\n#12 30 Kwi 2012 21:37\nMały przecinak i młotek. Przykładasz na brzegu śruby i walisz młotkiem. Zawsze działa\n#13 30 Kwi 2012 22:23\nZostaje jeszcze wykrętak udarowy. Tylko ostrożnie z duralualuminium.\n#14 01 Maj 2012 10:26\nNajpierw napuścić jakiegoś odrdzewiacza na urwaną śrubę, potem przewiercić / nawiercić otwór, dopasować pilnik trójkątny, z czuciem wbić ( działa jak klin ), zamocować w imadełku i wtedy powoli kręcić kombinerkami jednocześnie dociskając nimi pilnik do otworu. Działa.\n#15 01 Maj 2012 11:43\nWszystko dobrze ,tylko nie to narzędzie. Pilniki bardzo łatwo pękają. My w warsztacie w nawiercony otwór wbijamy torxa, małą grzechotką i kluczykiem M10 wykręcamy wszystkie śruby. Wszelkie wykrętaki lubią pękać. Jutro będę w pracy, zrobię zdjęcie wykręconego kawałka śruby M4, jeszcze nie zdjętej z torxa i wrzucę. Metoda którą opisałem, kosztuje mało czasu , a przy tym mało nerwów itp. Pozdrawiam.\n#16 01 Maj 2012 12:10\nWykrętak, to gadżet anty wykręcający, bo im większy opór, tym bardziej stożkowa konstrukcja rozpęcza wykręcany gwint.\nJeśli w duraluminium się zapiecze, to bywa bardzo trudno z takim wykręcaniem.\nO ile warunki pozwalają, to dobrze jest nagrzać do powiedzmy 300 i więcej st. (nie stopić) i wrzucić do zimnej wody, jak ma się szczęście, to wykręca się w palcach.\nNajlepiej jest wywiercić i wykonać gwint o rozmiar większy jak warunki pozwalają, bo wiercenie i próba przegwintowania na ten sam, rzadko się udaje (brak precyzji wiercenia) potem kawałek starego gwintu luzuje się i blokuje gwintownik który już ani w tył ani w przód nie da się ruszyć bez urwania.\nBardzo dobrą metodą jest wspomniane użycie torksa.\n#17 01 Maj 2012 13:37\nTak jak koledzy piszą - spiłować dwie powierzchnie. Ale nie pod kluczyk, tylko złapać porządnymi obcęgami kowalskimi i wykręcisz, jak z masła. Ostatnio obrobił się mi imbus w jednej śrubce od maski w aucie i mimo dopasowania na klucz 10 nie chciało iść, złapałem obcęgami i poszło jak z płatka. Powodzenia\nDają dużą siłę\n#18 02 Maj 2012 08:09\nJa nigdy nie bawię się w rozwiercanie, zawsze stosuje ten patent, moim zdaniem najlepszy.\nJak coś to spawaj MIG-iem.\n#19 02 Maj 2012 15:10\nKoledzy mają pomysły z kosmosu, jak śruba nie jest zapieczona na amen to kropla kleju do metalu i docisnąć śrobokrętem. Spawać MIGiem ..\n#20 02 Maj 2012 18:24\nSpawać MIGiem ..\nOczywiście, nakłada się nakrętkę i zaspawywuje, wykręca kluczem.\n#21 03 Maj 2012 10:47\nNo właśnie. To banalny sposób.\n#22 03 Maj 2012 10:53\nWidzę ,że muszę wkleić to zdjęcie. To o czym pisałem ja np. to są fakty, to jest część mojej pracy, oczywiście spawanie nakrętek też stosujemy, ale trzeba liczyć siły na zamiary i podjąć właściwą i szybką w miare decyzje, szczególnie jak się pracuje na utrzymaniu ruchu. Pomysł z torxem wymyśleliśmy wspólnie z kolegą z warsztatu samochodowego, który w dodatku tak jak ja, ma doczynienia z hydrauliką siłową, gdzie urwane króćce, śruby o twardości 8,8 też , to prawie codzienność, więc próby z klejem...Ale co zrobi autor tematu, to już Jego decyzja, a nie będzie łatwa , bo pomysłów wiele. Pozdrawiam wszystkich.\n#23 03 Maj 2012 10:58\nBierzesz nakrętkę, przykładasz i zaspawujesz z góry, potem czekasz chwilę i wykręcasz kluczem i po sprawie.\nKoledzy mają pomysły z kosmosu, jak śruba nie jest zapieczona na amen to kropla kleju do metalu i docisnąć śrobokrętem.\nTa.. na pewno się uda powodzenia..\n#24 03 Maj 2012 12:10\nKażdy klient ma swego kupca..\nNie da się spawać w w zerwanej śrubie M4 i wielu innych sytuacjach, czasem trzeba wiercić śrubę 10.8.\n#25 04 Maj 2012 15:03\nWidzisz że to coś jest małe? No chyba, że masz spawarkę dla krasnoludków.\n#26 04 Maj 2012 17:17\nZbędna uwaga, bo przecież.\nI podałem to jako przykład dla kogoś, kto strasznie się dziwił, Takie śruby spawa się od M8 wzwyż, żeby już nie zadziwiać więcej.\n#27 04 Maj 2012 17:58\nNie da się spawać w w zerwanej śrubie M4 i wielu innych sytuacjach, czasem trzeba wiercić śrubę 10.8.?\nNie da się spawać, to czym będziesz wiercił w M4 10.8 ?\nReszta to S-F\n#28 04 Maj 2012 18:01\nAutor napisał w wątku aż dwa posty i od kwietnia milczy. Może już dawno wykręcił ta śrubę? A wy tu dalej kombinujecie. Jeśli autor nie odezwie się w wątku, to całość poleci w kosz, jako bicie piany o niczym.\n#29 04 Maj 2012 18:09\nJeśli autor nie odezwie się w wątku, to całość poleci w kosz, jako bicie piany o niczym.\nPełne wsparcie . i tak trzeba\n#30 04 Maj 2012 18:36\nTo nie rada, tylko wyjaśnienie- kolego chodzi o twardość, bo spawanie czasem też zawodzi, jak i myślenie niektórych.. Śruba zapieczona-wykręci się na kleju..\nWiercenie otworu 4mm wiertłem 10,8..\nPodobne tematy Jak wykręcić urwaną śrubę?\nWitam Mam nie lada problem, gdyż próbuję odkręcić śrubkę z rozwierconą główką. Jest to śruba gwiazdkowa. Jest tak rozwiercona, że z gwiazdki zrobiło ... (27)\nWitam. Poszukuję bezskutecznie śruby z bardzo płaskim i szerokim łbem. Interesującą mnie śrubę ja akurat widziałem z gniazdem imbusowym. Ponadt... (21)


Recenzja szklanek do whisky Zwilling Sorrento\nBallarini ❯ Blog❯ Recenzje produktów❯Recenzja szklanek do whisky Zwilling Sorrento\nKilka dni temu otrzymałem zupełnie nowy produkt jakim są szklanki do Whisky Zwilling Sorrento. Posiadam już kilka szklanek, ale nigdy nie powiem "nie" nowemu produktowi :-) Postanowiłem więc przetestować je prawidłowo i sprawdzić, czy warto je kupić. Jak poszło? Czy je polecam?\nTest nowych szklanek do whisky Zwilling Sorrento\nNa początku zaznaczę, że bardzo podoba mi się ich wygląd i lekkość. Są znacznie lżejsze w porównaniu do zwykłych szklanek do whisky, które posiadają grube i ciężkie dno. Szklanka Zwilling Sorrento złożona jest z dwóch warstw szkła, co sprawia, że picie z niej jest niezwykle ciekawe :-) Zaletą takiego rozwiązania jest fakt, że napój znajduje się w wewnętrznej warstwie i dzięki temu nie odczuwamy jego temperatury w dłoni, dodatkowo nie podgrzewasz go, gdy pijesz go z lodem. Jest to idealne rozwiązanie, gdy chcesz cieszyć się zimną whisky przez długi czas. Ponieważ szklanki są dość szerokie, aromaty whisky bardzo przyjemnie rozlewają się w szkle i trafiają do nosa podczas picia. Last, but not least dobrze zaprojektowane wnętrze gwarantuje, że whisky wpłynie bezpośrednio na nasz język. Moim zdaniem, te szklanki spełniają wszystkie warunki niezbędny, aby cieszyć się dobrą whisky.\nJeśli jesteś entuzjastą whisky, to produkt zdecydowanie dla Ciebie. Jeśli nie - również mogą być idealnym prezentem.\nRecenzja pochodzi z bloga kulinarnego Taste is Yours\nAutor: Ján Vasil\nZestaw dwóch szklanek do whisky Zwill...