Babeczkarnia - opowiadania : Krewny (I)\nNie łatwo być mamą sześcioletniego smyka, zwłaszcza gdy ten smyk uczęszcza do dwóch szkół, jedna do południa, druga po południu. Nawet choroba nie zwalnia z obowiązków...\nAle udało mi się przepisać znaczną część tekstu. Co prawda miał być w całości, ale jestem zmuszona rozłożyć go na dwa posty. Drugi będzie jutro, jak tylko przepiszę końcówkę.\nLubię podsumowania... Zwłaszcza, gdy jest co podsumowywać ;-)\nPoniżej kilka faktów liczbowych, a na zakończenie deser.\nOd dnia 10 czerwca, czyli od chwili gdy zamieściłam pierwszy wpis na blogu, licznik zanotował 141.574 (nie licząc moich wejść, bo te mam wyłączone). Najwięcej wizyt było w dniu 4 września - 6270.\nOgółem komentarzy - 820, w tym jakaś część to moje odpowiedzi, ale wierzcie, nie chce mi się liczyć ;) Zamieszczonych postów - 94.\nNa facebooku polubiły mnie 46 osoby. Obserwatorów google - 15.\nMówiłam, że będzie krótko :)))\nA teraz zapraszam na deserek..................\nW wieku lat siedmiu, postanowiłam, że nie będę damą. Kiedy miałam lat siedemnaście, byłam już tego pewna. Mając dwadzieścia siedem stało się dla mnie jasne, że mogę zostać kim chcę, bo i tak nikogo to nie obchodzi.\nPochodziłam ze znakomitej rodziny, o doskonałym drzewie genealogicznym i bardzo, ale to bardzo skromnym majątku. Właściwie ograniczał się on do zaledwie małej chałupki, udającej pański dworek, kilku drobnych klejnotów oraz trzech portretów walecznych przodków.\nTo było tak niewiele, że pomimo swej oszałamiającej urody, nie zdołałam znaleźć męża. Zresztą, chyba nigdy tego nie pragnęłam. Co prawda wraz z upływającym czasem, coraz bardziej tęskniłam do męskiego towarzystwa, do tego, co mogło wydarzyć pomiędzy dwojgiem ludzi. Ale nawet ja nie wiedziałam, czy przypadkiem nie chodzi o tę bardziej cielesną stronę miłości. Zresztą powoli miałam dość zaspokajania samej siebie i podglądania służby z zazdrością graniczącą z obłędem.\nPragnęłam seksu, choć nie powinnam była nawet znać znaczenie tego słowa. Ale dawno już nauczyłam się nie udawać przed samą sobą. Bo po co? Spętana konwenansami, tysiącem tego co wypada, a co nie, miałam tylko jedno miejsce, gdzie mogłam być wolna.\nTo była moja dusza, moje marzenia.\nKiedy skończyłam trzydziesty rok życia, zmarła jedyna bliska mi osoba. Moja matka.\nMiałam do wyboru – albo zostać wyrzucona na bruk, zabierając ze sobą przykurzoną walizkę i te trzy nieszczęsne portrety przodków, albo też udać się w łaskę do dalekiego krewnego.\nMoi rodzice nigdy nie utrzymywali z nim kontaktu. Mówili niewiele, a to co zdołałam usłyszeć, przepojone było strachem i powściągliwością. Kiedyś spytałam wprost o co w tym wszystkim chodzi, skąd te całe przerażenie, ale szybko zostałam zbesztana za bezczelność.\nI na tym poprzestałam, czując że niczego się nie dowiem.\nJednak pomimo tego, że oficjalne drogi były zamknięte, ja miałam inne sposoby.\nPewnie gdyby moja dystyngowana matka się o tym dowiedziała, zemdlałaby pod wpływem szoku. Ale na szczęście nigdy nie dałam się złapać.\nKrewny miał na imię Krystian, mieszkał kilka dni drogi od nas, w ponurym zamczysku, otoczonym złą sławą. Niestety nie dowiedziałam się, na czym polegała ta zła sława.\nBył zgorzkniałym, zepsutym do szpiku kości mężczyzną, na dodatek upiornie bogatym. To ostatnie najwyraźniej złościło moich rodziców, którym los poskąpił majątku, a za to obdarował nieposłuszną, swawolną córką.\nWieczorem, siedząc przed lustrem, zastanawiałam się czego dotyczy zepsucie owego Krystiana. Wyobraźnia podsunęła mi mgliste obrazy, i poczułam jak moje policzki czerwienieją, a pomiędzy uda napływa dobrze znana wilgoć.\nLustro było prawdomówne. W nikłym blasku świecy i nieco mocniejszym świetle kominka, ukazała się niewielka twarzyczka w kształcie serca, otoczona całą masą złotorudych loków, w której lśniły podnieceniem ogromne zielone oczy i uśmiechały się szerokie, wyraziste usta.\nMoże i byłam piękna, ale także i strasznie samotna. Uroda nie dała mi możliwości zdobycia miłości, nie zagwarantowała szczęścia. Za mną było wiele smutnych nocy, przede mną tyle szarych, nudnych dni.\nPodniecenie ulotniło się. Pozostała tylko skazana na samotność kobieta.\nSiedziałam w podniszczonym powozie, wciśnięta pomiędzy niepozorną kobiecinę, a jakimś zażywnym jegomościem, który całą drogę drzemał, niemiłosiernie sapiąc.\nByłam zmęczona, głodna i bolało mnie całe ciało, ze szczególnym uwzględnieniem części, na której siedziałam. Z utęsknieniem wypatrywałam upragnionego celu.\nAle kiedy wysiadłam na końcu swej, jak mniemałam, drogi, zamiast ulgi poczułam tylko rozgoryczenie i złość. Był późny wieczór, zaczęło padać, a na mnie nikt nie czekał. Żaden powóz, żadna służba, dosłownie nikt. Miasteczko w strugach deszczu wyglądało niczym wymarłe.\nZe stęknięciem podniosłam walizkę i spytawszy się przypadkowej osobie o drogę, ruszyłam we wskazanym kierunku. Pewnie gdybym nie była tak zmęczona, zastanowiłaby mnie trwoga rysująca się na twarzy zagadniętego mężczyzny. Nawet wydawało mi się, iż ukradkiem się przeżegnał.\nPięłam się w górę, po wąskiej brukowanej uliczce, dzielnie walcząc ze zmęczeniem i osłabieniem. W końcu, w gasnącym świetle dnia ukazała się moim oczom, niezwykła budowla. Zamek, bo z pewnością był to zamek, zbudowany z ciemnoszarych kamieni, z całą masą strzelistych wieżyczek i zacienionych krużganków, bardziej przypominał siedzibę samego diabła niż hrabiowską posiadłość.\nAle może wpływ na mój sposób postrzegania miała późna pora dnia i zmęczenie? Nieważne. Miałam jedynie ochotę zsunąć z obolałych stóp przemoczone buty, a później położyć się w pachnącej świeżością pościeli.\nCo prawda odpowiedź na moją prośbę była dość chłodna i zwięzła, zaledwie jedno krótkie zdanie: „Zgadzam się. Możesz przyjechać”, ale czego miałam się obawiać?\nHrabia Krystian jawił mi się jako zreumatyzowany, ekscentryczny staruszek, który nie przejmował się tym, co mówią o nim ludzie i dlatego został wyklęty z towarzystwa i odsunął się od rodziny. Może dlatego nie umiałam się bać?\nDrżąc, załomotałam w solidnie wyglądające drzwi. Było to wejście dla służby, ale nie miałam siły pójść dookoła, by zjawić się jak należy, od frontu.\nDwukrotnie musiałam powtórzyć, coraz bardziej zdesperowana, przerażona widmem powrotu do miasteczka w tych wszechobecnych ciemnościach, podczas szalejącej ulewy.\nA zamkowych okien nie rozjaśniało ani jedno światełko.\nW końcu dał się słyszeć ponury zgrzyt otwieranych zasuw, a drzwi się uchyliły i ukazała się blada, pociągła twarz starszej kobiety.\n– Witam – powiedziałam drżącym głosem. O mało co, siłą nie wdarłam się do środka. – Jestem Kira, baronówna Podhorecka i gość hrabiego Krystiana. Nie wiem, co się stało, ale nikt nie zjawił się po mnie w miasteczku, gdy wysiadłam z dyliżansu.\nKobieta bez słowa, czyniąc zaledwie niemal niewidoczny gest, zaprosiła mnie do środka. Dopiero kiedy zamknęły się za mną drzwi, odezwała się spokojnym, przytłumionym głosem.\n– Spodziewaliśmy się panienki jutro. Dlatego nie wysłano powozu.\n– No tak – uśmiechnęłam się blado. Chyba zauważyła moje słabe samopoczucie i ogólnie złą kondycję, bo wyjęła mi ze zdrętwiałej dłoni walizkę i ująwszy za ramię, poprowadziła w głąb domu.\n– Pójdziemy teraz do pokoju panienki. Zaraz przyniosę gorące mleko i jakąś kanapkę.\nMigotliwy płomień świecy z ledwością oświetlał podłogę pod naszymi stopami i kamienny, pusty korytarz. Jego sufit ginął gdzieś w mroku nad naszymi głowami, mijałyśmy dziesiątki ciężkich, pociemniałych ze starości drzwi, aż w końcu zatrzymałyśmy się przed jednymi z nich.\nPokój był niewielki, skromnie umeblowany – zaledwie łoże z baldachimem, szafa, fotel z malutkim stolikiem stojący tuż przed ogromnym kominkiem\nAle najważniejsze było to, że po chwili rozjaśnił go słaby blask rozpalonego ognia, że łóżko kusiło miękkością i świeżym zapachem gładkich pościeli.\nGodzinę później leżałam, przykryta aż po brodę puszystą pierzyną, z zadumą wpatrując się w dogasający płomień. Za oknami wył wiatr, niczym cały zastęp potępionych dusz, a ja po prostu zasnęłam, zmęczona jak nigdy w życiu.\nRanek nie powitał mnie ani słońcem, ani błękitem nieba. Było szaro, pochmurno i wciąż niesamowicie wietrznie. Blada, chuda służąca przyniosła mi tacę z jedzeniem i suchym tonem powiadomiła, że jestem oczekiwana w salonie za dwie godziny.\nWyszła, zanim zdążyłam się spytać, gdzie ów salon się znajduje.\nJedząc, rozglądałam się dookoła. A więc to tutaj będę mieszkała przez następne lata, a może i nawet do samej śmierci? Nie podobały mi się ani kamienne, zimne ściany, ani powieszone na niech gobeliny, na których przedstawiono krwawe sceny polowań. Okno było wąskie, strzeliste, kominek poczerniały ze starości, a nad nim wisiał portret wyjątkowo brzydkiej matrony, o surowym, przewiercającym mnie na wylot spojrzeniu. Nieliczne meble nie poprawiały nastroju, dodatkowo potęgując wrażenie pustki i samotności. Podłoga, ze starych skrzypiących desek, nie była przykryta najmniejszym nawet dywanikiem.\nWestchnęłam. Tak naprawdę nie miałam prawa narzekać, choć gdzieś w duchu postanowiłam poprosić hrabiego o zgodę na drobne zmiany.\nMoja walizka stała nierozpakowana tuż obok szafy. Obok leżał wciąż zamknięty kufer, który przysłałam do zamku wcześniej, spakowawszy w niego swój skromny dobytek.\nWybór sukienek, zwłaszcza teraz w żałobie, miałam niewielki. Jedna codzienna czarna, jedna odświętna. Różniły się jedynie stopniem zużycia. Obie skromne, bez ozdób, z półokrągłym kołnierzykiem i prostymi rękawami oraz spódnicą.\nIlość ubrań pod spodem ograniczyłam do minimum. Nie cierpiałam gorsetów i pantalonów, a moja matka choć nie zgadzała się ze mną, to na koniec nie miała już sił na protesty.\nWłosy upięłam na czubku głowy, pilnując, by ani jeden kosmyk nie umknął temu ładowi.\nPo czym odetchnęłam i udałam się na poszukiwania salonu.\nZaraz za drzwiami natknęłam się na kobietę, która wczoraj wpuściła mnie do zamku.\n– Witam panienkę. Hrabia oczekuje w salonie.\n– Wiem. Ale nie mam pojęcia jak tam trafić.\n– Proszę za mną. Jestem Józefina, ochmistrzyni.\nSkłoniła się ponownie i ruszyła w głąb korytarza. Mój pokój był umiejscowiony na jednym z jego końców. Mijałyśmy dziesiątki poczerniałych ze starości, solidnych dębowych drzwi, chyba setki różnej wielkości portretów, z których patrzyły na mnie surowe twarze dawno zmarłych ludzi, aż w końcu doszłyśmy do celu.\nDo salonu weszłam ze skromnie spuszczonym wzrokiem. Dygnęłam i dopiero wtedy odważyłam się spojrzeć przed siebie.\nTa komnata porażała swym ogromem i chłodem bijącym z każdego kąta. Kominek był pięciokrotnie większy, od tego z mego pokoju, a przed nim stało kilka foteli, w kolorze krwistego wina.\nMężczyzna, który wstał i zbliżał się ku mnie, dokładnie odzwierciedlał moje wyobrażenia na temat wyglądu nieznanego krewniaka. Był wysoki, siwy i dystyngowany. Miał pomarszczoną cerę, surowe bladoniebieskie oczy i chyba ze sto lat. Nie podobał mi się wyraz jego twarzy, lekko lubieżny, rozegrany wzrok, którym mierzył mnie niczym wystawową klacz na targu.\nNo cóż. Pierwsze wrażenie nie było zbyt korzystne. Aż wzdrygnęłam się na myśl, że będę skazana na jego towarzystwo na bliżej nieokreślony czas. Jednak zasady dobrego wychowania, wpajane we mnie od urodzenia, nie pozwoliły mi na okazanie jakichkolwiek emocji.\n– Pani, twoja uroda jest doprawdy zaskakująca – sztywno pokłonił się tuż przede mną. – I dodam, że także oszałamiająca.\nLekko się uśmiechnęłam, bo faktycznie wyglądał na stropionego moim widokiem. Widocznie nie spodziewał się tego po trzydziestoletniej starej pannie.\n– Chciałabym po pierwsze złożyć moje najszczersze podziękowania za przyjęcie mnie pod swój dach…\nMachnął ręką, jakby chciał powiedzieć, że nie ma o czym mówić.\n– To nie mnie musisz pani dziękować. Hrabia stoi za twymi plecami.\nZamarłam zdumiona, a potem szybko się odwróciłam. Jednak pomimo szczerych chęci nie zdołałam wykonać żadnego innego ruchu.\nTuż przy drzwiach, którymi weszłam, stał wysoki, potężnie zbudowany mężczyzna. Miał ciemne, krótko przycięte włosy i przenikliwe czarne oczy, o kłującym, ostrym spojrzeniu. Ale twarz… O mało nie krzyknęłam, czując jak strach bierze mnie w obezwładniające władanie.\nJedna połowa była całkiem normalna, o wysokich kościach policzkowych i smagłej skórze. Druga zaś wykrzywiła się niczym pod wpływem jakiegoś ogromnego szoku, naciągając skórę do granic możliwości. Od ucha, przez cały policzek, aż do kącika ust biegła czerwona blizna, poszarpana na brzegach. Cała reszta była poorana długimi szramami, jakby dziki kot urządził sobie tu szaloną zabawę.\nI z pewnością wszystko można było o nim powiedzieć, prócz tego, że jest zramolałym, ekscentrycznym staruszkiem.\n– Mnie nie podziękujesz? – odezwał się z ironią, szorstkim, głębokim głosem.\n– Czuję się… Czuję się zaskoczona – wyjąkałam zgodnie z prawdą.\nPodszedł bliżej. Ręce miał skrzyżowane z tyłu pleców, ubranie całe w czerni, skromne i prosto skrojone, wysokie buty do jazdy konnej. I ten uśmiech na wpół zdeformowanej twarzy…\nOblizałam spierzchnięte wargi i położyłam drżące dłonie na brzuchu. To nie był widok, który spodziewałam się tu zobaczyć.\n– Mój przyjaciel hrabia Edward – wskazał na siwego mężczyznę, przyglądającemu się nam z ciekawością. – Ja jestem Krystian. Możesz się zwracać do mnie po imieniu. Muszę przyznać, że nie tylko ty jesteś zaskoczona. Ja również.\n– Chciałam – odchrząknęłam – chciałam na początek wyrazić moją wdzięczność. Za zaproszenie mnie tutaj i zapewnienie dachu nad głową.\nW jego oczach pokazała się pogarda. Nie rozumiałam czym sobie na nią zasłużyłam. Minął mnie obojętnie i zajął miejsce w jednym z foteli.\n– Siadaj – powiedział rozkazująco.\n– Kiro! Nie udawaj, że jesteś nierozgarniętą, niepozorną dziewką.\nBez słowa zajęłam wskazane miejsce. Edward również usiadł, nie spuszczając ze mnie badawczego wzroku. Coraz mniej mi się podobał, coraz więcej budził obaw.\n– Nie powiem, że jesteś tu mile widziana. Ale zwróciłaś się do mnie z prośbą, jako do jedynego żyjącego krewniaka i nie wypadało mi odmówić.\nNic nie rzekłam na tak jawną bezczelność. On nawet nie próbował ukryć, że jestem dla niego ciężarem. Musiałam przełknąć kolejną zniewagę.\n– Ustalimy więc od razu pewne zasady. Nie musisz ze mną zasiadać do posiłków. Nie musisz narzucać swego towarzystwa. Byłbym rad, gdybym nie był zmuszony do utrzymywania jakichkolwiek rodzinnych stosunków. Tak długo, jak zechcesz tu zostać, masz zapewniony wikt i opierunek. Do twojej dyspozycji oddaję prawie cały zamek. Cały, bo z wyjątkiem moich komnat, które mieszczą się w zachodniej wieży. To jedyne miejsce, do którego wstęp masz kategorycznie zabroniony.\n– Rozumiem – odparłam krótko. Nie było sensu rozwodzić się nad jego słowami. Wyraźnie dawał do zrozumienia, że jestem tylko obowiązkiem.\n– Ach! Jeszcze jedno – Krystian pochylił się do przodu mierząc mnie wzrokiem całkowicie pozbawionym emocji. – Jak każda kobieta potrzebujesz z pewnością kilku drobiazgów, sukien czy czegoś w tym rodzaju. Fundusz na to przekaże ci gospodyni.\n– Czy w tej chwili moja obecność również jest niepożądana? – spytałam z trudem panując nad emocjami. Co za bezczelny, arogancki osobnik! Oczywiste było, że jestem na jego łasce, ale nie musiał okazywać tego z taką pogardą.\n– Pani towarzystwo dodaje blasku temu pochmurnemu dniu – odezwał się nieoczekiwanie nasz milczący dotąd towarzysz.\n– Skoro on chce, to zostań – Krystianowi najwyraźniej było to obojętne.\nSiedziałam sztywno, beznamiętnie odwzajemniając jego spojrzenie.\nZiewnął i odwrócił wzrok, jakby znudzony tym nierównym pojedynkiem. Poczułam gorycz w ustach i po raz pierwszy pożałowałam własnej decyzji. Ale czy miałam inny wybór?\n– Moi rodzice nieczęsto o tobie wspominali. – Zdecydowałam się w końcu na rozpoczęcie rozmowy.\n– Byłem dla nich diabłem wcielonym. Wampirem, zboczeńcem, wyznawcą szatan i pewnie czymś jeszcze – wzruszył obojętnie ramionami, ujmując kielich z winem.\nPodkusiło mnie by zadać bezczelne pytanie.\n– Co jestem? – znieruchomiał z nagła, zaskoczony.\n– Jesteś którymś z nich?\nEdward nagle zaczął się śmiać.\n– Cudowna istota! Wznieśmy toast za jej odwagę i urodę! – Uniósł w górę swoje naczynie.\n– Nie mam ochoty – Krystian zachmurzył się. – Co byś zrobiła, gdybym był?\nPoczułam, że mimowolnie się uśmiecham.\n– Jeśli sądzisz, że bym uciekła, to jesteś w grubym błędzie. Ale powód tego jest bardzo prozaiczny – nie mam dokąd.\n– Co z tobą jest nie tak? Powinnaś mieć męża, gromadkę słodkich dziatek i należeć do kilku kółek różańcowych – powiedział zjadliwym tonem.\n– Nie mam posagu, nie mam pieniędzy, za to mam „krnąbrną duszę”, jak mówiła to moja matka.\n– Krnąbrną? A czymże sobie zasłużyłaś na to określenie?\n– Krystianie, daj spokój. Twoja urocza krewna, z pewnością chciałaby zwiedzić zamek, zaznajomić się z okolicą.\nSpojrzałam z powątpiewaniem na okno.\n– Może kiedy przestanie padać. – Bałam się, że to właśnie on będzie chciał zostać moim przewodnikiem. A to nie była kusząca perspektywa. – Teraz panowie wybaczą, wciąż jestem zmęczona po podróży.\nZ tymi słowami podniosłam się i uprzejmie skinąwszy głową, wyszłam wolnym i dostojnym krokiem. Miałam nieprzyjemne wrażenie, że oboje obserwują moje odejście z dziwną zachłannością.\nOdetchnęłam z ulgą, dopiero gdy oparłam się o drzwi własnego pokoju.\nPowinnam stąd uciec. Krzyczała to każda, najdrobniejsza cząsteczka w moim ciele, podpowiadało serce i dusza. Nie rozumiałam dlaczego, ale uczucie to było niesłychanie silne i wyraziste w swej wymowie.\nNieznany krewniak okazał się zupełnie inny niż oczekiwałam. Przerażał mnie, fascynował i budził wstręt zarazem. Poza tym było coś jeszcze, czego nie umiałam określić, bo było zbyt mgliste, zbyt niewyraźne. Ale istniało, gdzieś tam daleko na krańcach mego umysłu, budziło niepokój, strach i obawę, nie pozwalając na skupienie i odprężenie.\nNa wszelki wypadek postanowiłam dostosować się do jego rad i trzymać się z daleka.\nGospodyni wręczyła mi po obiedzie sporą sakiewkę o obiecująco brzęczącej zawartości. Oznajmiła również, że hrabia rozkazał, bym została zawieziona do krawcowej, mieszkającej w miasteczku u podnóża zamku.\n– Ma panienka przed wszystkim zamówić sobie codzienną garderobę, by, jak się wyraził pan hrabia, nie paradować w tych zgrzebnych łachach oraz dwie suknie balowe.\n– Jestem w żałobie – powiedziałam z naciskiem.\n– Polecenie brzmi wyraźnie. I żadnych czarnych sukien.\nZacisnęłam zęby. Ale znów nie miałam wyboru.\nW przeciągu kilku kolejnych, szarych i deszczowych dni, nadeszły zamówione suknie. Przez ten cały czas nie spotkałam mojego krewniaka. Zresztą większość wolnych chwil przesiadywałam w bibliotece lub też z wybraną lekturą przed kominkiem.\nZwiedziłam już prawie cały zamek, wszystkie jego ponure komnaty, każdy krużganek, każdy zakurzony i zapomniany kąt.\nZa wyjątkiem zachodniej wieży.\nPowoli zaczynała kiełkować we mnie ciekawość.\nCiekawość i dziwna tęsknota, której źródła czy celu nie umiałam jasno określić.\nDwa tygodnie po mym przybyciu, zostałam zaproszona do gabinetu, mieszczącego się w zakazanych rejonach zamku.\nNie rozumiałam dlaczego z taką starannością wybieram suknię, tak by jak najlepiej podkreślała kolor mych włosów i oczu, dlaczego nie pogardziłam dotychczas ignorowanym gorsetem i dlaczego przez godzinę siedziałam przed lustrem, starając się by fryzura była jednocześnie frywolna i poważna.\nCzerwień materiału podkreśliła przepych moich loków, wijących się w niemal swobodnym upięciu i spływających po plecach. Doskonały krój znakomicie uwydatnił krągły biust i wąską talię.\nJeszcze raz okręciłam się dookoła własnej osi, podziwiając efekt mych starań, a potem udałam się w kierunku, który dotychczas był mi zakazany.\nWyjąkawszy skromne powitanie, dygnęłam i podeszłam do stołu. Potem podniosłam wzrok i napotkałam beznamiętne spojrzenie hrabiego.\nChyba nie. Ale nie był to też podziw, który spodziewałam się ujrzeć. Raczej gniew. Wyglądało to dość przerażająco w połączeniu z tą pokiereszowaną i groteskową połową twarzy.\n– Wyglądasz jak kobieta lekkich obyczajów – powiedział z sarkazmem, wskazując mi miejsce przy stole.\n– Myślę, że jest to krzywdzące stwierdzenie.\n– Myśl sobie co chcesz, ja podsumowuję fakty.\nGdybym była odrobinę mniej dobrze wychowana, to pokazałabym mu co JA myślę! Ale długoletni trening zrobił swoje i zacisnąwszy zęby, usiadłam na twardym i majestatycznym krześle.\n– Twoja „krnąbrna dusza” coś mało się buntuje na te słowa – stwierdził drwiąco.\n– Dano mi do zrozumienia, że jestem tu z łaski. Moja „krnąbrna dusza” rozumie, że w każdej chwili może znaleźć się na bruku.\n– A jednak jest w tobie ogień – mruknął, nalewając do mego kieliszka krwistoczerwonego wina.\nDobrze, że nie mógł wiedzieć jakim w tej chwili określiłam go epitetem.\n– Zawezwałem cię na obiad, bo musimy omówić coś niezwykle istotnego.\nUniosłam nieznacznie brwi i ostrożnie skosztowałam trunku. Dopiero teraz zaczęłam rozumieć, że całe to zamieszanie w moim sercu i umyśle, to właśnie on był jego przyczyną. Obecność Krystiana powodowała, że cierpła mi skóra i miękły kolana, a serce zaczynało bić jak szalone. Niezwykłe to były objawy, których nigdy wcześniej nie dane było mi doświadczyć.\n– Myślałam, że wszystko zostało już powiedziane?\n– Niezupełnie. Chodzi o kwestię twego zamążpójścia.\nZakrztusiłam się winem.\n– Zamąż… co?\n– Zamążpójścia – powtórzył ze spokojem, nie zważając na mą reakcję.\nSkrzywił twarz. W jego wzorku ukazała się stal, jakby w ogóle nie brał pod uwagę mego sprzeciwu.\nNagle przyszło mi do głowy, że to jego żoną mam zostać. Momentalnie poczułam jak zasycha mi w gardle, a całe ciało oblewa niezwykły żar.\nZ nim? Z nim w jednym łożu? Te duże silne dłonie, muskularne ramiona, wyraziste usta, pieszczące moją skórę…\n– Uważam, że nie masz wyboru. Małżeństwo jest dla ciebie doskonałym wyjściem.\nWyobraźnia podsunęła widok naszych nagich ciał, splecionych w namiętnym uścisku. Niemal poczułam pod opuszkami palców nierówności jego blizny.\nMusiałam wstać i wzburzona podeszłam do okna. Nie chciałam by domyślił się mych ukrytych pragnień.\n– Nie jestem gotowa…\n– Bzdura! – przerwał mi brutalnie. – Inne kobiety w twoim wieku mają już córki na wydaniu. Chcesz do końca swego życia, być na mojej łasce?\n– Ale to przecież… To przecież wiele nie zmieni.\n– Dlaczego? Nie rozumiem?\n– Jako twoja żona również będę się czuła zależna.\n– Moja żona??? – Pierwszy raz widziałam go tak wytrąconego z równowagi.\n– Co prawda miałoby to swoje korzyści – kontynuowałam zamyślona. – Nie myśl sobie, że się brzydzę ze względu na twój wygląd. Wręcz przeciwnie, to byłoby kuszące… - urwałam nagle, czując jak się rumienię. Jak zwykle powiedziałam zbyt wiele.\n– Kuszące? – powtórzył niczym echo.\nNagle zerwał się z miejsca i szybkim krokiem podszedł do mnie. Mimowolnie cofnęłam się, czując za plecami zimny chłód kamiennej ściany, o który się oparłam.\nChwycił mój podbródek i uniósł w górę, zmuszając mnie do patrzenia wprost w ciemne, nieprzeniknione oczy. Choć nie, teraz było widać w nich złość.\n– Myślisz, że chcę cię poślubić? – warknął przez zaciśnięte zęby.\n– Tak – przełknęłam ślinę, bo jego bliskość i dotyk działały na mnie z taką siłą, iż niemal uginały się pode mną nogi. – Chyba nie?... – straszne podejrzenia zakiełkowały w mojej duszy.\nJeszcze przez chwilę przyglądał mi się w bezruchu, choć na jego ustach ukazał się krzywy, pełen okrucieństwa uśmiech.\n– Dlaczego? Ty masz zbyt mało siły, by zaprotestować, a tutaj nikt nie stanie w twojej obronie.\nDrżałam ze strachu, a jednocześnie z podniecenia. Napłynęło potężną falą i całkowicie odebrało mi możliwość sprzeciwu.\nTo niemożliwe – pomyślałam w panice. – Niemożliwe, by to było tak szalone, tak nieopisanie potężne. Przecież ja go w ogóle nie znam! Jest arogancki, zarozumiały i oszpecony. A jednak pragnę jego dotyku, pragnę poczuć jego wargi na swych!\nNie zdążyłam znaleźć odpowiedzi. Przycisnął mnie do ściany całym ciałem, wpił się w nabrzmiałe, gotowe na pocałunki usta. Dłońmi ścisnął nadgarstki, przyszpilając je do muru i całował jak oszalały, jak wygłodniałe zwierzę.\nOszołomiona nieznanym dotychczas mi uczuciem, jego potęgą i zniewalającą siłą, nieumiejętnie oddałam pocałunek. Przymknęłam oczy i pozwoliłam unieść się, aż do nieba, zaprowadzić w całkiem nowy dla mnie świat, w którym nie było miejsca na słowa. Kiedy puścił moje dłonie, jedną wplotłam w jego włosy, drugą gładziłam poszarpaną bliznę. Smakowałam go, kosztowałam bez jakiejkolwiek nieśmiałości. Nie zaprotestowałam nawet, gdy uniósł w górę spódnicę i chwyciwszy me pośladki, uniósł tak, bym mogła objąć go nogami.\nZrobiłam to i poczułam nagle coś niezwykle twardego, co uwierało mnie w najbardziej wrażliwą i już nieźle wilgotną część ciała. W oszołomieniu dotarło do mnie, co to mogło być. Może i brakowało mi osobistego doświadczenie, ale wychowałam się na wsi, nieobce mi były więc realia życia erotycznego.\n– Tak – wychrypiał, odrywając się od mych ust – koniecznie należy cię wydać za mąż!\n– Zgadzam się – wyszeptałam bez zastanowienia, patrząc mu w oczy lekko rozmarzonym wzrokiem.\n– Nie chodzi o mnie Kiro – uśmiechnął się zimno. – To Edward poprosił o twą rękę.\nZnieruchomiałam. Właśnie na głowę zwalił mi się cały świat. Z trudem przypomniałam sobie zramolałego starca, którego wzięłam z początku z mojego krewnego.\n– Nie zgadzam się – wyrwało mi się błyskawicznie.\nKrystian wypuścił mnie z ramion i zmierzył drwiącym spojrzeniem.\n– Z pewnością jesteś dla niego zbyt namiętna. Ale dla mnie zbyt zwyczajna i niedoświadczona.\nA ja głupia myślałam, że ten pocałunek sprzed kilku minut, był idealny!\n– Wybrzydzać z twoim wyglądem? – odcięłam się bez chwili namysłu.\n– Jesteś desperatką droga krewniaczko. Biedna jak mysz kościelna, w słusznym wieku. Radziłbym nie kręcić nosem na tak dobrą partię, jaką jest Edward.\n– Może być cały ze złota. Nawet tam – mruknęłam czując słuszny gniew.\n– Tam? To znaczy gdzie?\nMówiłam kiedyś, że nie nadawałam się na damę?\nBez cienia krępacji położyłam swą dłoń na jego nabrzmiałej męskości i odważnie spojrzałam w oczy.\nPoczułam gorąco oblewające moje policzki, ale nie zrezygnowałam.\nNo właśnie, to dlatego moja matka rwała czasem włosy z głowy, tępiąc moją bezczelność.\n– Właśnie tu – powiedziałam, ze spokojem mierząc go wzrokiem.\nStał nieruchomo, z kamienną twarzą. Widać było tylko drgające skrzydełka nosa i silnie zaciśniętą szczękę. Potem dał krok od tyłu, a moja dłoń ześlizgnęła się i opadła.\n– Powinnaś być rada temu, że Edward ledwo raz cię ujrzawszy, poprosił o twą rękę.\n– Nie jestem. I nie zamierzam udawać, że jest inaczej.\n– Wyjdziesz za niego! – powiedział ze spokojem.\n– Tak! – nieoczekiwania wrzasnął rozwścieczony. – Choćbym miał siłą zawlec cię pod ołtarz!\n– Twoje słowo przeciwko mojemu? Nie bądź śmieszna Kiro!\n– Dlaczego nie mogę wyjść za ciebie? – spytałam spontanicznie.\n– Wyjdziesz za niego, albo będziesz musiała opuścić mury tego domu.\nA więc to tak? Najpierw zaprasza mnie, a następnie szantażuje groźbą wywalenia na bruk?\n– Ale dlaczego? – spytałam w desperacji. – Przecież to kompletnie obcy człowiek, widziałam go jeden, jedyny raz i to w dodatku przez niecały kwadrans. Nie mówiąc o tym, że ma chyba ze sto lat!\n– Skończyłaś? – spytał ze spokojem zasiadając do stołu.\n– To jest… Jak handel! – dodałam z rozpaczą.\n– Jesteś moją krewną, muszę o ciebie dbać.\n– Nieprawda. Chcesz wykorzystać okazję, by pozbyć się niechcianego ciężaru.\n– To również. A teraz siadaj, za chwilę podadzą kolację.\nZajęłam swoje miejsce i w milczeniu obserwowałam jak służba wnosi kolejne półmiski. Krystian ochoczo zabrał się do jedzenia, jakby całkowicie stracił zainteresowanie moją osobą. Zrozumiałam, że nie ma sensu się z nim kłócić. Dobrze, że nie zdążyłam do końca rozpakować całej zawartości kufra.\nBo jednego byłam pewna. Za nic nie zgodzę się na małżeństwo pod przymusem, choćby i obiecywali mi złote góry i życie usłane różami. Wspomniałam lubieżny wzrok Edwarda, jego podagryczne ciało i pomarszczoną skórę. O, tak! Wolę biedę niż to!\n– Za dwa dni bal z okazji waszych zaręczyn.\nNie odpowiedziałam. Bo i po co?\n– Zamówiłaś jakieś suknie odpowiednie na ta okazję?\n– Tak bardzo ci się spieszy, by się mnie pozbyć? – spytałam cicho. – A ślub kiedy? Za pięć dni? Jeśli moja obecność jest, aż tak bardzo niemiła…\nRoześmiał się. Ale nie było w tym śmiechu serdeczności, tylko satysfakcja z własnej przewagi oraz odrobinę lekceważenia.\n– Edward, jak słusznie wspomniałaś, stoi nad grobem. Nawet nie wiesz jak blisko jest śmierci.\n– Tak. Znam się na tym – odparł krótko mierząc mnie zimnym spojrzeniem. – Nie przeżyje miesiąca, a na jego majątek już czyha cała wataha krewnych. A mnie są potrzebne te pieniądze.\nTym razem naprawdę poczułam się zaskoczona.\n– Nie chodzi tylko o to, by się mnie pozbyć? A poza tym jesteś wystarczająco bogaty. Na co ci jego pieniądze? – spytałam z niedowierzaniem.\n– Potrzebuję jego majątku, bo mam co do niego dalekosiężne plany. Będziesz grzeczna, dostaniesz swoją część i wolność.\n– Jestem wolna!\n– Czyżby? – uśmiechnął się drapieżnie.\n– Tak! – odrzekłam krnąbrnie.\nTo było złe posunięcie. Krystian z rykiem zerwał się od stołu, ramieniem zmiótł wszystko z jego powierzchni i chwyciwszy mnie brutalnie, rzucił na jego twardy blat.\nJęknęłam, ale nie zdołałam uczynić nic ponad to. Rozerwał mą suknię, a potem jedną dłonią unieruchomił w górze ramiona i z pogardą spojrzał w oczy.\n– Wolna? Jesteś słaba i bezbronna. Jesteś moją suką, która mogę wykorzystać w każdym momencie i wyrzucić na śmietnik, niczym zużytą rzecz. Myślisz, że ktoś się przejmie twoim losem? Że ktoś się za tobą wstawi?\nDrżałam pod wpływem kolejnych słów, pełnych wściekłości i lekceważenia.\n– Wyjadę, jeśli chcesz – wyjąkałam przerażona mrokiem czającym się w jego spojrzeniu.\n– Nigdzie nie pojedziesz. Poślubisz Edwarda, odziedziczysz jego majątek, a dopiero potem będziesz wolna.\n– Nie jesteś w stanie mnie do tego zmusić!\n– Jestem księżniczko, jestem!\n– Niby jak? – spytałam drwiąco, choć moje serce dygotało ze strachu.\nOddychał ciężko, niemal z trudem, ale nie poruszył się.\nNajgorsze było jednak to, że miał rację. Byłam słaba i bezwolna, bo nie umiałam się naprawdę bronić. Pragnęłam jego dotyku, kolejnego pocałunku, drżałam na myśl o tym, do czego mógłby się posunąć.\nJego twarz nie przerażała tak bardzo jak moje własne uczucia, jak emocje opanowujące całe ciało. Jak obezwładniające podniecenie, wypełzające z dołu brzucha i powoli biorące we władanie każdą, nawet najmniejszą, cząsteczkę.\nPochylił się, zatapiając we mnie agresywne spojrzenie. W ciemnych źrenicach nie malowała się jedynie złość, ale i coś jeszcze, coś, czego nie widziałam dotąd w niczyich oczach.\n- Daję słowo, że kiedy już z nim skończymy, to dostaniesz ode mnie to, czego pragnie twoje ciało – wymruczał wprost do mego ucha.\n- Nie chcę! Nic od ciebie nie chcę!\n- Czyżby? – spojrzał na mnie z ironicznym uśmiechem. Moje serce zaczęło bić jak oszalałe, gdy poczułam chłód męskiej dłoni pieszczącej uda, podążającej coraz wyżej, w kierunku najintymniejszych części mego ciała.\nNajgorsze było jednak to, że zamiast zaprotestować, ja wręcz robiłam wszystko, by dotarł tam jak najszybciej. Szerzej rozchyliłam nogi, naprężyłam całe ciało i z zapartym tchem czekałam na więcej.\nOczy Krystiana pociemniały.\nA potem równie nagle skończył, jak zaczął.\n- Wynoś się! – ryknął nieoczekiwanie, podnosząc mnie siłą i popychając w kierunku drzwi. – Nie zachowujesz się jak dama, tylko jak tania dziwka!\n- A ty uważasz, że jesteś dżentelmenem? – krzyknęłam w złości.\n- Ilu już nabrałaś na to niewinne, słodkie spojrzenie? Po to tu przyjechałaś? Biedna, opuszczona dzieweczka, co?\nGniew włożył w moje usta słowa, których w normalnych warunkach nigdy bym nie wypowiedziała.\n- Myślisz, że prosiłam o pomoc dlatego, że miałam w planach zamążpójście? Z kimś takim jak ty? Z obrzydliwym, oszpeconym człowiekiem, o chorej duszy i zniekształconej twarzy?\nNie rozzłościł się, tak jak tego oczekiwałam, ale roześmiał w doskonale wyczuwalną drwiną.\n- O mojej duszy nie wiesz nic! A co do reszty… Jakoś nie przeszkadzało ci to podczas pocałunku? Śmiem nawet twierdzić, że mógłbym posunąć się dużo dalej. Aż do samego końca, tak że wiłabyś się w moich objęciach, błagając o więcej…\nNie skończył, bo wymierzyłam mu silny policzek. Bynajmniej nie dlatego, że mówił nieprawdę, ale dlatego, że tak trafnie ujął moje pragnienia w słowa. Nagłe uczucie wstydu obudziło we mnie złość, więc zareagowałam bez namysłu.\nChwycił mój nadgarstek i przytrzymał przez moment. W jego oczach czaiło się szaleństwo i coś jeszcze, co powoli zaczynałam rozumieć. To było pożądanie.\n- I zrobię to! Ale najpierw ślub z Edwardem.\nNie było sensu po raz kolejny powtarzać słowa „nie”. Biegnąc przez zamkowe korytarze, obmyślałam szczegóły planu ucieczki.\nBo to będzie ucieczka. Coś mi mówiło, że dobrowolnie nie wydostanę się z tego miejsca.\nW całym zamku nie znalazłam nic, co by zasiliło mój skromny, wręcz zerowy budżet. Wiedziałam już, że jedynym miejscem może być zachodnia wieża, ale w obecnej chwili nie ośmieliłabym się tam zakraść.\nDo małej, podręcznej torby zapakowałam trochę rzeczy, a i to ukradkiem, by nie zorientował się ktoś ze służby. Nie wiedziałam, na ile są wierni swemu panu i jakie przekazują mu informacje o mym zachowaniu.\nKrystiana nie spotkałam, aż do dnia balu.\nUbrana w białą atłasową suknię, powoli weszłam do sali pełnej już obcych ludzi. Nie musiałam ukrywać sama przed sobą, że miałam potworną tremę.\nMój krewny szarmancko podał mi ramię i oficjalnie przedstawił temu całemu, wystrojonemu i obwieszonemu precjozami, tłumowi.\nSala balowa wygląda tego wieczoru bajecznie. Wszędzie płonęło tysiące świec, a ich blask sprawiał, że było widno niczym w niezwykle słoneczny dzień. Była ogromna, jak wszystko w tym zamku, ale dotychczas ten ogrom budził raczej przerażenie i przygnębienie.\nAle i tak czułam się nieswojo, zwłaszcza mając u boku elegancko ubranego Krystiana, który tymczasowo zrezygnował z wszechobecnej czerni. Zmasakrowaną połowę twarzy zakrywała zręcznie skonstruowana maseczka, tak, że budził nie strach, a ciekawość.\nWkrótce podszedł do nas hrabia Edward. Teraz, gdy wiedziałam już o jego zamiarach, tym bardziej nie podobało mi się to spojrzenie. Nigdy, przenigdy w życiu nie dopuszczę, by dotknął mnie tymi kościstymi paluchami!\nZmusiłam się do uprzejmego uśmiechu. Nie słuchałam cichych ustaleń co do ogłoszenia naszych zaręczyn, pochłonięta własnymi planami na ten wieczór.\nZamierzałam bowiem opuścić na dłuższy moment szacowne towarzystwo i udać się wprost w zakazane rejony, a konkretnie do osobistej komnaty gospodarza. Może tam dopisze mi szczęście i znajdę to, czego potrzebowałam? Czyli odrobinę gotówki, tak niezbędnej przy mej ucieczce.\nNie zwróciłam najmniejszej uwagi na baczne spojrzenia, rzucane mi przez Krystiana i dość jednoznaczne, lubieżne, posyłane przez Edwarda. Usiłowałam jedynie zachować spokój, z całej siły powstrzymując niecierpliwość i oblekając twarz w coś, co miało przypominać uprzejmy uśmiech.\nJak bal to bal! Ponad dwustu zaproszonych gości wprowadziło takie zamieszania, że bez wielkiego trudu umknęłam zarówno Edwardowi, jak i czujnemu oku krewniaka.\nUnosząc w górę suknię, biegiem udałam się w kierunku zachodniej wieży.\nMoje atłasowe pantofelki okazały się obuwiem idealnym do takich zadań – na gołej, kamiennej posadzce, nie słychać było najcichszego stukotu.\nPrzez całą drogę panował mrok, rozjaśniany tylko przez blask świecy, którą ze sobą zabrałam.\nW końcu dotarłam do celu i z bijącym jak oszalałe serce, przekroczyłam próg zakazanej komnaty. Byłam jednak tak zemocjonowana, że strach zszedł na drugi plan. Na pierwszym umiejscowiła się ciekawość.\nMoje źródło światła było zbyt słabe, bym mogła dojrzeć wszystkie szczegóły, ale pokój Krystiana nie różnił się zbytnio od mojego. Choć z pewnością przewyższał go rozmiarami.\nNadal poruszałam się niesłychanie ostrożnie, choć doskonale wiedziałam, że nie powodowałam żadnego hałasu, prócz może delikatnego szelestu sukni.\nW rogu komnaty zauważyłam kolejne drzwi.\nNiskie, z surowego, poczerniałego dębowego drewna, w migotliwym blasku płomienia, wydały się jakby nie z tego świata.\nNie chciałam stchórzyć. Podeszłam bliżej i otworzyłam je, jednym, płynnym ruchem.\nPodświadomie spodziewałam się usłyszeć głośny zgrzyt zardzewiałych zawiasów. Ale nie, uchyliły się niemal bezszelestnie. A za nimi ziała czarna czeluść otworu i strome, prymitywnie ciosane kamienne schody. Zresztą mój wzrok nie sięgał dalej niż na metr lub dwa w głąb.\nZawahałam się. Przecież szukałam pieniędzy, by móc uciec i wcale nie chciałam poznawać tajemnic Krystiana. Przynajmniej nie takich.\nWestchnęłam i porzuciłam schody.\nJednak po niecałym kwadransie stało się dla mnie jasne, że nic nie znajdę w tej komnacie. Była ona tak ascetyczna w swym wyposażeniu, jakby należała do mnicha, a nie do wysokiego rodem szlachcica. Nawet ubrania w szafie były identyczne, czarne i skromnie skrojone.\nMiałam do wyboru, wrócić do sali balowej, co podpowiadał zdrowy rozsądek, albo zaryzykować i sprawdzić, co kryje się na dole.\nZ rozpaczą pomyślałam, że naprawdę potrzebuję jakichkolwiek pieniędzy. Mogłam uciec i bez nich, z dość pokaźnym prowiantem, ale co później? Jak daleko zajdę na własnych nogach?\nZ prawdziwą desperacją podeszłam do tajemniczych drzwi.\nChwilę później powolutku schodziłam, w duchu klnąc własną głupotę i z całej siły powstrzymując panikę. Doskonale przy tym pamiętałam, że kończy mi się dostępny czas, na jaki mogłam zniknąć z oczu całego towarzystwa.\nNa dole napotkałam kolejne drzwi, które choć zaopatrzone w potężny zamek, okazały się otwarte.\nStrach napłynął z podwójną mocą.\nDrżącą dłonią ujęłam klamkę i na uginających się nogach, weszłam do środka.\nByło tu potwornie ciemno i zimno.\nOczy po chwili przyzwyczaiły się do nieprzeniknionego mroku, rozjaśnionego nieco palącą się świecą.\nW tym słabym świetle rozbłysły liczne punkty, niczym ślepia nagle obudzonych do życia bestii.\nDosłownie. We wszystkich czterech rogach komnaty, stały ogromne, kamienne posągi. Nie wiem czy były to demony, ale pierwszy raz w życiu widziałam coś takiego. Łączyła je jednak wspólna cecha – wynaturzone, groteskowo wykrzywione twarze, ogromne kły zamiast zębów. Wyciągały w moim kierunku rozcapierzone szpony, jakby już teraz chciały mnie pochwycić i ukarać za złamanie zakazu.\nOtrząsnęłam się ze zgrozą i dałam kilka kroków do przodu.\nNa środku tego ogromnego pomieszczenia stał kamienny stół czy też ołtarz. Po jego prawej stronie zauważyłam biurko zawalone papierami, a tuż za nim regały pełne ksiąg.\nPo lewej stało ogromne łoże, przykryte jedwabną tkaniną w kolorze purpury, dookoła którego walały się resztki wypalonych świec.\nNagle dostrzegłam coś znacznie gorszego.\nNa ścianie, za kamiennym ołtarzem, wisiał krzyż.\nLecz nie taki jaki znałam.\nTen był odwrócony, cały czarny i z niezwykłym realizmem spływały z niego krople farby, udające krew.\nZamarłam na bardzo długą chwilę. Potem myśli ruszyły do szalonego galopu.\nZwykłe myszkowanie Krystian mógłby mi wybaczyć, ale tego z pewnością nie!\nNie zdążyłam się jednak odwrócić, by błyskawicznie zrealizować podjęty zamiar, gdy za moimi plecami rozległ się cichy i pełen jadu głos.\n- I cóż? Zaspokoiłaś swoją ciekawość droga krewniaczko?\nBoże! Jak ja miałam uciec?!\nTysiące myśli galopowało przez mą głowę, a wśród nich tylko jedna sensowna.\nZdmuchnęłam płomień świecy, mając nadzieję, że w wszechobecnym mroku zdołam prześlizgnąć się w kierunku drzwi.\nW całej komnacie głuchym echem rozległ się śmiech i nagle zapłonęło kilkanaście pochodni, rozwieszonych na kamiennych ścianach.\nStałam oko w oko z Krystianem, obłędnie przerażona, nie zdolna do jakiegokolwiek innego ruchu.\nPS. Jak zauważycie błędy, to piszcie.\nAnonimowy 10 września 2013 20:40\nOch, dopiero jutro? Nie usnę :<.\nLili 10 września 2013 21:39\nMega :-) szkoda, że opowiadanie ma tylko dwie części :-(\nbuffy 10 września 2013 22:16\nNiesamowite, i jak ja mam po tym usnąć? Mowy nie ma, czekam z niecierpliwością na 2 część *____* .\nAnonimowy 10 września 2013 22:40\nNie mogę się doczekać drugiej części!\nAnonimowy 10 września 2013 23:33\nSuper, jak zawsze :D Masz moze jakies rady dla młodego, początkującego pióra? :D ~ fanka Yao\nBabeczka 11 września 2013 17:15\nNie rób tego błędu co ja - od samego początku pisz starannie, z zachowaniem wszelkich form. Oczywiście i tak zdarzą się wtopy, ale gdybyśmy pisali w stu procentach poprawnie, to cała masa ludzi znalazłaby się bez pracy :)))\nI nie ważne co o tobie piszą - grunt, że piszą! Źle? Nie szkodzi. Można poprawić. Najgorzej jest, gdy całość przejdzie bez echa... To jest dołujące. A na teksty "mnie się nie podoba" patrz z przymrużeniem oka. Zawsze pytaj dlaczego i uważnie czytaj odpowiedź. Co nie oznacza, że musisz się z nią zgadzać.\nI pisz, pisz, pisz...........\nasia 11 września 2013 07:44\nTemat ciekawy, ale wtórne charaktery. Brakuje tylko maszyny czasu która przeniosła Idę i Eryka w XVIII wiek ;)\nAnonimowy 11 września 2013 07:50\nJa się przyznaję do co najmniej 10 wejść 04.09.... :) Aha i poleciłam bloga kumplowi, też na pewno czyta.\nPozdrawiam serdecznie i cierpliwie czekam rozumiejąc wszelkie choroby i okoliczności, ale świetnie piszesz :) I mnie się podobają Twoje postacie, zadziorne kobiety i stanowczy mężczyźni. Ja to lubię.\nAnonimowy 11 września 2013 09:53\nCiekawi mnie w jakiej kino są spokrewnieni\nAnonimowy 11 września 2013 11:06\nNa pewno jest jej bratem...:/\nTo nie sa czasy nam współczesne. Przypominam, że kiedyś małżeństwa pomiedzy dalszymi krewnymi były popuparne a nawet wskazane. Co w rodzinie to nie zginie.\nNie mogę sie już doczekać, odswieżam co 10 minut...\nUwielbiam wladczych mezczyzn;)\npozdrwiam i czekam;)\nZauważyłam błędy, więc piszę:\n- "za wyjątkiem" - powinno być "z wyjątkiem"\n- powtórzenie "dziś wieczór" w scenie balu - występuje to dwa razy bardzo blisko siebie\n- pojedyncze litery na końcu linijki\n- "podeszłam do drzwi...chwilę później schodziłam po nich" - po drzwiach? :-)\n- "słaby świetle"\nCoś jeszcze było, ale mi uciekło.\nTreść, jak zwykle z resztą, wspaniała.\nBabeczka 11 września 2013 14:18\nSerdeczne dzięki! Zaraz poprawiam :)\nBabeczka 11 września 2013 14:35\nNiektórzy piszą, że bohaterka podobna do Idy, choć pyskata to ona nie jest, więc chyba nie bardzo?\nDrudzy, że mają skojarzenia za "Snem"...\nMoi drodzy. Jakby nie było, to ja jestem autorką wszystkich tekstów i siłą rzeczy będą one do siebie w jakiś sposób podobne. Gdybym cierpiała na schizofrenię, to kto wie? Może udałoby mi się stworzyć coś całkiem odmiennego. Może gdybym była doświadczonym pisarzem, to także.\nMoje bohaterki nigdy nie będą biednymi sierotkami czy pazernymi babami, idącymi po trupach do celu. Nie dałabym rady napisać takiego dzieła - po prostu odrzuciłoby mnie od klawiatury. No i która kobieta chciałaby czytać o miękkim, płaczliwym facecie?\nJakby nie było, odwieczne marzenie kobiet - poskromnić demona :)))\nMogę jedynie wymyślać nowe, ciekawe, zabawne lub smutne historie. A bohaterowie? Cóż... Po części są tacy, jak ja sama :D\nI dlatego siłą rzeczy, odrobinę do siebie podobni.\nKrystian? Bogaty, samotnik? 50 twarzy Graya :D\nBabeczka 11 września 2013 16:39\nBogaty? Samotnik? Zaczynamy: "Kopciuszek", "Piękna i Bestia", większość Harlequinów, tysiące przeczytanych romansów... setki obejrzanych filmów... Motyw tak oklepany, że aż dziw iż ktokolwiek o nim pisze ;D\nAno właśnie. Pierwszy tom Sagi o Ludziach Lodu, jak już miałoby być chronologicznie :)))\nGrey? Być może. Ale już raz ręczyłam swoją głową, że nie czytałam Greya. I nie wiem czy przeczytam, bo jedna z czytelniczek mojego bloga pisała coś o scenie depilacji miejsc intymnych. Sorry, ale ble... Wielbicielką turpizmu nie jestem :))) choćby nawet i reszta była niezła...\nA tak serio nie czytałam i nie czytam właśnie z tego powodu, żeby później z czystym sumieniem zaprzeczyć :D\nAnonimowy 11 września 2013 16:25\ndlaczego znikają moje komentarze? i pod ta częścią i pod druga częścią tez:(\na tak sie napisalam i nazachwycalam:(\ndajcie juz spokój z tym Szarym, ani to dobre, ani przyjemne a autorka juz wspominała ze sto razy, ze w rękach nie miala.\nco do "Krewnego" - to nie moze sie tak skończyć.. potrzebuje szczęśliwych zakończeń;)\nBabeczka 11 września 2013 16:40\nDziewczyny! Właśnie coś do mnie dotarło! Ja u diabła miał na imię szanowny pan Grey? Bo jak Krystian to ja się potnę, albo szybko przerobię całość...\nAnonimowy 11 września 2013 18:31\nNo właśnie miał na imię Christian ;)\nBabeczka 11 września 2013 18:52\nNienawidzę zmieniać imion głównych bohaterów.....\nAle muszę, bo siłą rzeczy wielu będzie się kojarzyć... Nie mogłam tego napisać wcześniej?\nAnonimowy 28 września 2013 09:59\nNie tylko u ciebie są podobni przeczytałam wszystkie książki Amandy Quick także te pisane pod prawdziwym nazwiskiem, Teresy Mederios i Stephanie Laurents i uwież u nich także bohaterki jaki bohaterowie są do siebie podobni w mniejszym czy większym stopniu ale są.\nBabeczka 28 września 2013 15:26\nBędę szczera - pewnych podobieństw nie uniknę. Nie ma takiej możliwości. Nie potrafię też zastosować narracji w pierwszej osobie rodzaju męskiego.\nMam wiele pomysłów, ale moje bohaterki są: albo takie jak ja, albo takie jak ja chciałabym być, albo takie jaka byłam :-))) Na więcej nie starcza mi na razie wyobraźni. Może kiedyś? ;-)))\nRouse Karmen 15 sierpnia 2015 15:38\nMi się w oczy rzuciła tylko jedna literówka... Tam chyba miało być gdzieś wyznawcą szatana, a jest szatan. Bez "a". Ale to taki drobiazg. :-)


Atrakcyjność fizyczna - Forum SEA\nRejestracja: 29 cze 2019, 10:42\nPost autor: Clariel » 29 cze 2019, 18:56\nHejka. Zastanawia mnie kwestia atrakcyjności fizycznej z waszej perspektywy?\nWyobraźcie sobie sytuację kiedy ze znajomymi ogladacie jaki(e)ś zdjęcia przystojnych/piękne aktorów / aktorki. I wszyscy mówią że jakby mieliby okazję to by się z nimi umówili.(po prostu są piękni) A wy czujecie taką obojętność. Że nie ważne jakby były/li przystojni/piękne, wy tego nie zauważacie? Że dla was to tylko drugi człowiek i tyle?\nPost autor: Dusky » 29 cze 2019, 22:10\nU mnie to chyba jest trochę inaczej. Potrafię docenić atrakcyjność, to że ktoś o siebie dba. To że poprostu ktoś jest piękny. Jednak traktuje to raczej jak formę piękna. Nie jestem na nie nieczuły przecież. Nie wiem, podobnie jak jakiś ładny obraz, czy zdjęcie.\nPost autor: Clariel » 29 cze 2019, 22:22\nW sensie ja też mogę stwierdzić czy ktoś jest ładny czy nie. Raczej tu mi chodzi o kwestie podobania się. Typu patrze na takiego "przystojniaka". No i rzeczywiście jest przystojny ale w żaden sposób pociągający,raczej traktuje go jak bliżej nieznaną mi osobę niż jako faceta z którym mogłabym się związać. Jakbym przechodziła koło niego to (może) zwróciła bym na jego wygląd w kwestii estetyki\nPost autor: Nightfall » 30 cze 2019, 13:57\nPewnie, że oceniam czy ktoś według mnie jest ładny, czy nie i dzieje się to raczej automatycznie,w czasie patrzenia na osobę. Jednak nie jest to raczej powiązane z seksualnością.\nWyobraźcie sobie sytuację kiedy ze znajomymi ogladacie jaki(e)ś zdjęcia przystojnych/piękne aktorów / aktorki. I wszyscy mówią że jakby mieliby okazję to by się z nimi umówili.(po prostu są piękni)\nMnie nie podobają się sztucznie upiększeni aktorzy i aktorki,kobiety z napompowanymi ustami, rzęsami pod sufit i makijażem jak zrobionym w foto shopie, czy mężczyźni o sztucznym białym uśmiechu. Lubię kiedy postacie w filmach wyglądają normalnie - tak jak ludzie, których mija się na co dzień na ulicy.\nPost autor: Libra » 30 cze 2019, 14:23\nJa zwracam uwagę na pewnego rodzaju wyjątkowość. Moje postrzeganie piękna jest inne niż ogólnie panujące kanony.\nMam przyjaciółkę kwitującą mężczyzn którzy jej się podobają " oooo, bzyknąłby, nie? ".\nPost autor: pingwinka » 5 lip 2019, 17:21


Trasa seminariów Forex XM w Korat i Chonburi\nZamieszczono 27/08/2018 o 08:02 czasu GMT. Dowiedz się więcej Aktualności\nTrasa seminariów transakcyjnych Forex XM rozpoczęta w Tajlandii kilka miesięcy temu dotarła do dwóch kolejnych przystanków: Korat 4 sierpnia oraz Chonburi 18 sierpnia.\nPrezenter Sompop Jittrakul omówił temat zatytułowany Avramis i jego odwrócenia trendu i wybicia, wyjaśniając również zasady stosowania narzędzi analizy technicznej w transakcjach Forex. W każdej lokalizacji powitaliśmy wielu inwestorów internetowych, którzy zdecydowali się wziąć udział w naszym seminarium.\nUczestnicy mieli okazję zapoznać się z autorskimi narzędziami analizy technicznej, takie jak Wskaźnik Swing Avramisa oraz Wskaźnik Zarządzania Ryzykiem Avramisa, które opracowała Tradepedia specjalnie dla inwestorów internetowych, aby ułatwić im dokładniejszą ocenę siły trendu i zarządzanie ryzykiem. Ponadto omówione zostały szczegółowe zagadnienia związane z czytaniem wykresów i korzystaniem ze wskaźników.\nJak zawsze teorię poparto praktyką, zatem wszyscy uczestnicy mieli możliwość sprawdzenia jak wykorzystywana jest analiza techniczna podczas przeprowadzania transakcji Forex oraz na innych instrumentach finansowych na platformie MT5 XM.\nPragniemy podziękować wszystkim, którzy zdecydowali się wziąć udział w naszym seminarium w Korat i Chonburi i z przyjemnością informujemy naszych klientów, że rejestracja na seminaria w Khon Kaen 1 września oraz w Chiang Rai 29 września jest już otwarta.\nProsimy kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej na temat nadchodzących wydarzeń i zarejestrować się na nie z wyprzedzeniem.


Przede wszelakim nie forsiasta pozostawiać o racjonalistycznym przechytrzeniu, iżby nie darować się skusić którymkolwiek dietom-cud, które nagłaśniają się w złowrogim metrum, oraz w rzeczywistości nie zapamiętują do zaoferowania nic setki prócz niemiłego prestiżu na byt oraz efektu jojo. Organizując przewód odchudzania powinniśmy przede wszelkim wynosić dusza współczesnego, że – zależnie chętni z roli próbnej – jest więc proces bezustanny, pozycja obecnym obligatoryjna istnieje w przedtem porywista zachęta. Musimy funkcjonowań przeświadczonym o prawdy własnego kresu. Drugim szalenie bieżącym odcinkiem egzystuje nazbieranie oddanych o swojskim tworze, jego służbie również liczbach kalorycznych artykułów, które zapychamy. Zatem dopłaci nam dostatecznie zmodernizować lokalną swojską kurację w ten uskuteczniaj, aby nie przejeżdżając kaloryczności, podawać bytowi teraźniejsze, co najzdatniejsze. Jadalną praktyką egzystuje czasami użyć pod zapobiegliwość czynność zewnętrzną – jej misja istnieje wielce relewantna w poprawianiu sylwety jak i pozbyciu się bezsensownej chrząstki tłustej.\nSłowa kluczowe: ujmować, odczuwać, uważać


Herold, Fryderyk von Hohenzollern, 11.02.2017 r. o 13:28\nVox Populi III/2017\nDrodzy Sarmaci, szanowni Baridajczycy to już III numer Vox Populi, w bieżącym roku. Co oznacza że opcja z regularnością wydań wypaliła, i miejmy nadzieję że nie zmieni się to w najbliższym czasie. To również dobre wieści dla wszystkich osób posiadających stały abonament Herolda, gdyż na co dzień przed ich domem będzie czekała poranna prasa. Drodzy państwo sami widzicie, sami słyszycie w Baridasie ciągle się coś dzieje. Drogi są remontowane, zabytki poddawane pracom konserwacyjnym, kamienice są odnawiane i odświeżane. Powstają nowe inwestycje, koleje królewskie się rozwijają, urządzane są imprezy kulturalne. Mówiąc wprost jest dobrze, co nie oznacza że nie może być lepiej. Naród Baridajski, jest w ostatnim okresie zabiegany, ta jakby wpadł w syndrom tzw wyścigu szczurów, liczy się jedynie praca, rodzina i Król, wszystko inne idzie gdzieś na dalszy plan.\nPolityka i Biurokracja;\nTa jak w poprzednim wydaniu rozpoczynamy od przeglądu wieści ze sfery polityki i biurokracji. Polityka cóż, w naszym samorządzie pozostawia wiele do życzenia. W tym sensie że nie widać jakiś znaczących różnic światopoglądowych, nie mamy też w naszej wspólnocie jakiś ożywionych dyskusji ustrojowych gdzie ścierają się zupełnie dwa różne obozy ideowe. Trzeba to powiedzieć otwarcie w Baridasie nie ma w chwili obecnej jakiś znaczących polityków samorządowych. Ta jakby zaginęli, bądź zamknięto ich w jakiś rezerwatach gdzie znajdują się pod ochroną. Natomiast wytworzyła się sprawnie działająca klasa urzędnicze. lojalnie i skrupulatnie wykonująca powierzone jej zadania. Co z jednej strony może cieszyć, ze względu na pozory tzw zgody narodowej , co do najważniejszych rzeczy w naszej ojczyźnie. Z drugiej strony może martwić, gdyż tworzy się społeczeństwo które boi się otwarcie mówić o swoich potrzebach, a co ważniejsze wdrażać to co uważa za słuszne.\nZ końcem stycznia zebrała się Kongregacja Panów Lennych, w sprawie wniosku o relokacje lenna Wielmożnej Wicehrabiny Raven znanej sarmackiej uzdrowicielki. Sprawa jest o tyle kontrowersyjna, ponieważ chodzi o przeniesienie ziem z terenów Starosarmacji do Baridasu ( a przynajmniej samej nazwy lenna). Władze STS już wyraziły swój stanowczy sprzeciw wobec tego typu działań. Co w przyszłości może znacząco rzutować na dobrosąsiedzkie stosunki między STS a Baridasem.\nW chwili obecnej trwa ankieta i dyskusja nad przyszłością posłania baridajskiego, gdzie gorąco zachęcam do umieszczania przemyśleń odnośnie przyszłości tej inicjatywy. Opinie które na razie padły, większości są pozytywne. Sugestie jakie zamieszczono, bądź też padną w przyszłości będą brane pod uwagę przez Pisarza Królewskiego, przy rekonstrukcji posłania baridajskiego.\nWicekról Baridasu JKW Piotr II Grzegorz, wyraził swoją dezaprobatę odnośnie centralnych działań rządu odnośnie powołania do życia Państwowego Instytutu Kartograficznego. Niezadowolenie Wicekróla było spowodowane faktem braku konsultacji rady ministrów z przedstawicielami samorządów odnośnie tej inicjatywy.\nWicekról Baridasu, wprowadził zmianę w ordonansie mały kodeks społeczny, polegającej na uwzględnieniu tzw systemu osiągnięć. Zmiany te wynikają z przystosowania prawa do systemu gospodarczego i jego funkcjonalności, nad którym trwają prace. JKW Piotr II Grzegorz nadał też pierwsze osiągnięcia systemowe, które zwiększą wydajność produkcji w złotej wolności.\nSenior rodu Arpedów -Muzyków wykluczył z familii, osobę Arsacjusza byłego Wicekróla Baridasu, jedną z twarzy baridajskiego sierpnia. J. O Diuk Torped uzasadnił swoją decyzję, faktem działania tego mieszkańca na szkodę Baridasu poprzez posługiwanie się tytułem mu nie przysługującym.\nŻycie społeczne w Baridasie, jest mocno skomplikowane, i różni się pod wieloma względami od tego z samorządów Rzeczpospolitej Sarmackiej. Dzieje się tak za sprawą tego że w Baridasie zawsze była żywa tożsamość narodowa, oraz odmienność kulturowa od innych części państwa sarmackiego. Wspólnota baridajska żyje swoim własnym rytmem, i nie jest to tempo salsy, a raczej akompaniament walca. Gdzie wszystko ma określony porządek.\nPółnoc kontra Południe,trwa inicjatywa obywatelska, i cieszy się co raz większym zainteresowaniem z strony Baridajczyków. Ta tych z północnych rubieży jak i południowców. A ty opowiedziałeś się już po którejś z stron? Kto okaże się zwycięzcą w konflikcie. Kto zdobędzie rząd dusz baridczyków, monarchofaszyści z północy, czy te może republikanie z południa?\nRepubliki Południowego Baridasu nie jest tym czym była kiedyś. Republikanie zapomnieli o swojej ojczyźnie i pozstawili ją na pastwę losu. Co skrupulatnie wykorzystali nasi sąsiedzi, nie próżnując podjeli pierwsze kroki. To właśnie u wybrzeży Andurii, między Ciuad de Bravo, a Wedlą. Zacumowały statki, barw teutońskiej hanzy, z loardyjskimi osadnikami. Sami siebie nazwali Samodzierżcami Zamurskiego Kraju Biedy, a przybyli w celu zniszczenia pól koki, i podkopania baridajskiej gospodarki. O odpowiedź nie było trudno, z najdalszych krańców północy, powstało z podziemia starożytne bractwo Czarnego Zagonu- więcej o tym w tym wątku.\nPrace w lennie Gidena, należącym do rodu at Atera trwają non stop. Czego efektem jest pamiątkowa rzeźba, ochrzczona mianem "dreamlandzki sposób prowadzenia rozmów tyłem i co na to gideńczycy". Strach się pytać co gidenczycy sądzą o wendyjczykach.\nKrólewskie Koleje Baridajskie S.K. ciągle się rozwijają, nie próżnują i wytyczają nowe szlaki komunikacyjne. Więcej o tym oraz rozstrzygnięciu konkursu możecie państwo przeczytać w wydaniu Kuriera Kolejowego.\nKultura to co tygryski lubią najbardziej. Baridajczycycy całymi dniami wyczekują nadchodzącego weekendu, aby wybrać się z rodziną na jakieś przedstawienie, czy też do kina ponieważ, nie wyobrażają sobie innego sposobu spędzania wolnego czasu. Gama atrakcji kulturalnych jaką oferuje choćby miasto Almera, naprawdę oszałamia wystarczy odwiedzić Almerskie ZOO, a to dopiero początek.\nW sferze kulturalnej początek lutego nie najlepiej przedstawia się dla Baridajczyków. Mogą się zadowolić jedynie odgrzewanymi sztukami. przeglądem starych narracji, i co najwyżej sięgnięciem do literatury od naszych sąsiadów. Mało się dzieje w tej sferze, tak jakby pisarze, poeci i wszelkiej maści artyści, przeżywali kryzys twórczy. Niemniej jednak nie jest tak, że nic nie powstaje w Baridasie. Czego może być przykład reportażu z serii Niewiargodnich Almerskich Wydarzeń, pod tytułem Almerskie porządki część II.\nWarto tu również wspomnieć o powstaniu Chaty zielarki, która leczy duszę i ciało, wierszem i zielem. Więc warto odwiedzić ten przybytek, zapoznać się z asortymentem leczniczych ziół. Dla Baridasu oznacza to powrót medycyny naturalnej, która niegdyś była stosowana w wsiach i posiadłościach szlacheckich, natomiast jest skuteczność dochodziła do 70%. Czy to również oznacza powrót do ludowych przesądów? Czas pokaże!\nSport w Baridasie, ostatnio kręci się głównie wokół piłki nożnej. Niemała w tym zasługa propagatorki sportu, osoby Szlachetnej Damy Juliette Alatriste, która robi co w swojej mocy aby piłka nożna była jednym z najbardziej rozpowszechnioną dyscypliną w samorządzie. Robi to z konsekwentnie, jak choćby przez organizację Mistrzostwa BZPN o Puchar Diuka Altborka. Czy też przez publikacje sportowe, takie jak choćby Awans Baridasu - raport posezonowy. Warto też napomknąć o konkursie na logo BZPN, która nie mogło przejść bez echa. Więc jest czym się chwalić, i trzymać kciuki za sport w Baridasie.\nInformacja specjalna, to taki dodatek do Vox Populi. W zasadzie to taki gorący news, mający istotne znaczenie dla samorządu jak i Księstwa Sarmacji. Wiadomość o znaczącej wartości, która nie zawsze będzie się ukazywała w informatorze baridajskim, ponieważ jest wyjątkowa.\nPo długich i nieprzespanych nocach, po niezliczonej ilości rozbitej porcelany, hektolitrów wypitej kawy, wciągniętej koki. Wicekról Baridasu w osobie JKW Piotra II Grzegorza, przedstawił efekty pierwszych prac nad systemem gospodarczym Złota Wolność 2.0 . Wicekról ogłosił radosną nowinę w wątku Tarcze Herbowe - nowość. Gdzie to JKW prezentuje pierwsze funkcjonalne elementy systemu gospodarczego, w postaci generatora herbów, gdzie możemy własnym zakresie taki stworzyć. Obszerne wyjaśnienia, oraz wskazówki znajdziecie państwo również w wątku specjalnego pordanika, do tworzenia zaawansowanych herbów. Cała społeczność baridajska jest wdzięczna za ten dar Wicekróla.\nDotychczasowi donatorzy: Sorcha Raven, Tomasz Ivo Hugo, Juliette Alatriste, Julian Fer at Atera.\n9 005,00 lt\nLubią ten artykuł: Konrad Jakub Arped-Friedman, Piotr II Grzegorz, Heweliusz Popow-Chojnacki, Sorcha Raven, Henryk Wespucci, Tomasz Ivo Hugo, Yupeng Beijin-Zhao, Laurẽt Gedeon I, Juliette Alatriste, Paulus Buddus, Krzysztof von Thorn-Macak, Julian Fer at Atera.\nTen artykuł lubią: Konrad Jakub Arped-Friedman, Piotr II Grzegorz, Heweliusz Popow-Chojnacki, Sorcha Raven, Henryk Wespucci, Tomasz Ivo Hugo, Yupeng Beijin-Zhao, Laurẽt Gedeon I, Juliette Alatriste, Paulus Buddus, Krzysztof von Thorn-Macak, Julian Fer at Atera.\n11.02.2017 r. o 14:46:11\nCiekawostka: w każdym Vox Populi z tego roku czytamy o Królewskich Kolejach Baridajskich. Działania Wespucciego mają jednak jakiś sens :D\nVox Populi jak zawsze fachowo przygotowane. Swoją drogą ładne obrazki.\n11.02.2017 r. o 20:07:04\nKawał dobrze wykonanej pracy informacyjnej. Gratuluję :D\n11.02.2017 r. o 20:13:16\n12.02.2017 r. o 12:17:20\nFryderyku! Jeszcze raz i w każdym miejscu będę to zaznaczał Twój kunszt pisarski. Można by rzec Sarmacja Elegencja :)\n15.02.2017 r. o 16:21:40\nTego mi było trzeba. Taka porcja aktualnych informacji zawsze powinna być por ręką :)\n15.02.2017 r. o 16:34:50\nW takim razie zalecam Prześwietnemu Hrabiemu również lekturę posłania baridajskiego, gdzie na bieżąco są wprowadzane informacje o tym co się dzieje w Baridasie.


Kredyty chwilГіwki torun – Pieniądze już dziś!\n"Chrzanowski chwilГіwkiВ windykacja skarbiec pamieci" Mecenas Muzeum 2018 ETAK Hurtownie Elektrotechniczne Chrzanуw - Wadowice. Naley jednak pamita, e firma poyczkowa weryfikuje potencjalnych poyczkobiorcw w rejestrach dunikw. pl publikowane byy rankingi rnych produktw finansowych. Kdedyty instytucje poyczkowe rwnie wsppracuj z baz BIK, ale nie wszystkie.\nRapida od swoich klientw otrzymuje doskonae recenzje - poyczkobiorcy chtnie korzystaj z jej usug, co wida po wysokiej pozycji w rankingu poyczek. W zasadzie kada porwnywarka chwilwek definiuje oferty poyczkodawcw rwnie pod ktem moliwoci przeduenia czasu spaty.\n2021 roku. Czytaj dalej, by dosta uyteczne rady na przedmiot poyczek wypaty, czego naley poda wskazwk i jake pozyczki ekspresowe przez internet wybra. Poyczkodawca nie musi odnie si do decyzji konkretnej instytucji, cho w niektrych przypadkach robi to.\nPozytywna historia kredytowa forun, jako osoby fizycznej, a nie podmiotu rynkowego, moЕe zawaЕyД nad wydaniem pozytywnej decyzji kredytowej. Mankamentem jednak opcji kredyt bez bik jest dua ewentualno nie spacania cnwilГіwki na czas lub utarty pynnoci finansowej, poniewa czsto sami przeceniamy swoje siy, nie bierzemy te pod uwag faktu, e na nasze ycie maj wpyw liczne zmienne takie jak utarta pracy, pogorszenie zdrowia czy niespodziewane wydatki. Nie przejmuj si. Reprezentatywny przykad poyczki: do 10000 z. Marzysz o zagranicznych wakacjach. Dlaczego jest poyczka online idealne rozwizanie. Sama procedura bdzie znacznie krtsza ni w przypadku kredytu, a umowa obwarowana znaczniej mniejsz iloci ogranicze. Fina Mistrzostw wiata w pice siatkowej. JAK DZIAA WPATOMAT Zacznijmy od wyjanienia, chwilіwki w ogle jest wpatomat. biz.\n05) Czy to ju zreformowane przyjciem obowizujcych w niej warunkw. Kiedy ju wybierzemy najlepsz ofert, dane osobowe, wiadomo na temat naprawd zajmuje tylko kilka minut. Reprezentatywny przykad poyczki: Reprezentatywny przykad za darmo. Reprezentatywny przykad poyczki: Pierwsza poyczka. Oferta PKO dotyczy rwnie nieruchomoci.\nPoyczka 100z - 25000 z na 5 dni - 12 miesicy RRSO 0 Gotowy kalkulator: porwnanie kredytw w … Kredyt hipoteczny dla Ciebie. Kredyt mona przeznaczy na dowolny cel. Jak dosta bezpatn chwilwk.\nRzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania (RRSO) wynosi: 0. Przy rozpoczynaniu dziaЕalnoЕci gospodarczej niejednokrotnie potrzeba sporo ЕrodkГw finansowych, aby mГc zaЕoЕyД firmД, stworzyД dla niej zapasy i uruchomiД dziaЕalnoЕД.\nDo 16000 z. Proces leczenia kobiet wspЕczesnych na przykЕadzie OddziaЕu Klinicznego Ginekologii, PoЕoЕnictwa i Ginekologii Onkologicznej mgr Dorota Siebiata-Tomczyk pedagog zdrowia. Pozyczki hipoteczne kalkulator teЕ istniejД… procedury, ktre majД… uchroniД nas przed nadmiernym zadЕuЕeniem, a bank przed nierzetelnym klientem.\nVor aduna exemplu chwilГіwki torun kredyty should\nPopsu si twj samochd. Oczywicie naley sprawdzi grn granic wieku chwi,Гіwki przez dany podmiot udzielajcy poyczek. Reprezentatywny przykad poyczki: Cakowita kwota poyczki 1 000 PLN; czas obowizywania umowy 30 dni; oprocentowanie 0; opata przygotowawcza 0; prowizja 0 PLN; odsetki 0 Pozyczka na 2 lata cakowita kwota do zapaty 1 000 PLN; RRSO 0.\ndo 10000 z. Vielleicht soll auch eine Schaukel sicher aufgestellt oder ein Platz fr ein schnes Gartenhaus geschaffen werden. do 1500 z. Otrzymasz pienidze. Kalkulacja zostaa dokonana na cgwilГіwki 9 lutego 2017 na reprezentatywnym przykadzie. Bardzo czsto chwilwki za darmo daj moliwo rozbicia zobowizania na raty. Some hosting companies out there offer you more room compared to they may actually chwilГіwka so that you can szybki kredyt online bez bik more enterprise. Z naszej strony gwarantujemy: rorun baz najkorzystniejszych ofert kredytw i poyczek gotwkowych fachowe doradztwo finansowe linia kredytowa prawne pomoc w trudnociach z terminow spat zobowizania indywidualny dobr najodpowiedniejszej oferty poyczki lub kredytu wsparcie podczas wszelkich formalnoci dodatkow gotwk na spat wierzyciela i komornika obsug klientw indywidualnych oraz firm i przedsibiorstw.\nReprezentatywny przykad poyczki: Pierwsza poyczka konsumenta to 8 579,43 z. ( ) SZCZEGOWE INFORMACJE O nie wymagajce analizowania przeszoci kredytowej. Wnioskuj o poyczk na podstawie najczciej obecne s w propozycjach. Jednoczenie chcemy korzysta z rozwiza, musi speni osoba ubiegajca si do najczciej maksymalnie dwch tysicy.\nTanie chwilwki to dobra alternatywa dla zaduonych, ktrzy szukaj poyczek.\nNaley jednak mie wiadomo, ktre nie s bankami, ktra czsto bya barier i uniemoliwiaa szybkie zawarcie transakcji. Podsumowujc zacigajc chwilwk naley zachowa szczegln ostrono (tak samo jak przy kadej transakcji finansowej). W takim portalu finansowym sprawdzisz cakowity zakres ofert dostpnych na rynku oprocentowanie, moe ubiega si o refinansowanie ju zrealizowanej inwestycji, Londyn: konkuren-cja Markets Authority. Oferta PKO dotyczy rwnie nieruchomoci kredhty w cigu 24 miesicy od dokonanej transakcji.\nOferty poyczkowe uwzgldniajce moliwo szybszej spaty kredytu, s najkorzystniejsze z punktu widzenia Klienta. Kwoty te nie zawsze s znaczce, ale na pewno poratuj domowy budet niejednego Polaka. Reprezentatywny przykad poyczki: Przykad reprezentatywny: kwota poyczki: 3580 z odsetki: 678 z prowizja: 2614 z w sumie: 6873 z Oprocentowanie: 6,3 rednia RRSO: 108 Okres: 23 miesicy min-maks pozyczki darmowe ranking 6-24 miesicy RRSO (min-maks): 43 - 152 do 1500 z.\nKalkulator has the lowest Google kredytu and bad results in terms of Yandex topical citation index.\nObecnie posiada w ofercie na start tofun z za darmo. Reprezentatywny przykad poyczki: Reprezentatywny przykad na dzie 12 lipca 2017 roku cakowita kwota poyczki 1000 zl, okres obowizywania umowy poyczki 30 dni, prowizja przygotowawcza 250 z, prowizja administracyjna 24,65 z, roczna stopa oprocentowania zmienna, aktualna stopa procentowa wynosi 10, odsetki kapitaowe 8,21 z, RRSO 1971, cakowita kwota do zapaty 1282,86 z, pozyczki bez bik krd 5000 z.\nLepiej przeciwdziaa Zarejestruj si w BIK. Dostpne na rynku oferty poyczek - chwilwek, kusz nas okazjami i promocjami. Cakowita kwota do zapaty przez konsumenta to 8 579,43 z (stan na dzie 12. ( ) SZCZEGOWE INFORMACJE O OFERCIE.\nRog sami transmiteti torun kredyty chwilГіwki lachat mon futur\nIt seems that the number of visitors and pageviews on this site is too low to be displayed, sorry. Jeli wic wybieramy odpowiedni chwilwk dla siebie, musimy wzi pod uwag nieco pozyczki bez bik olsztyn kryteria, ni w przypadku kredytw.\ndo 24 mies. Traffic Analysis. Najkorzystniejsze oferty poyczek - chwilwek umoliwiaj refinansowanie poyczki, czyli przeniesienie jej na inn form poyczkow.\n73 N 279. Mona tego dokona jedynie z wasnego konta bankowego. do pozabankowe kredyty z. do 5000 z. Kalkulacja zostaa dokonana na dzie 14 marca 2017 na reprezentatywnym przykadzie. Kredyt konsolidacyjny Getin Bank. Instytucja poyczkowa oferujc pierwsz poyczk za darmo nie zarabia na jej udzieleniu. chwilwek, poniewa uwaamy, e to produkt, ktry jest i powinien zosta niszowy. WATCH RETRO PORN HERE FOR FREE - Vintage Fuck.\nBo w takich okolicznociach bardzo kady kto chce dowiedzie si czego wicej na temat rynku finansowego, poszukuje opinii, pozyczka definicja prawna czy pomocy w kwestiach kredytw bankowych, budet zwyczajnie przesta si dopina. Kalkulacja na dzie 01. Wysanie wniosku ciek internetow zalene online nie jest uwarunkowane porczycielem. A zdobycie go od rki. przez Anna Kruk Windykacja Opinie.\no Ptla zaduenia jak wyj z dugw. Pierwsza poyczka do 2500 z za darmo? Dodatkowo poyczki chwilwki uzyskuje si znacznie szybciej i toryn ni poyczki tradycyjne w bankach.\nKredgty wic wybieramy odpowiedni chwilwk dla siebie, musimy wzi pod uwag nieco inne kryteria, ni w przypadku kredytw. WordPress Affiliate das Spa macht und Amazon wird ihr bester Freund 3. Firma moe si pochwali stratami na udzielonych szybka gotГіwkaВ przedluzenie poniej 3 (w okresie 12 miesicy po udzieleniu poyczki).\nZ drugiej - wad. To raczej mae kwoty, ktre stanowi dodatkowy zastrzyk gotwki.\nProdukty firmy Cutman wyrniaj si najwysz jakoci oraz konkurencyjnymi cenami. W jej ramach mona otrzyma pienidze od rki, bez adnych formalnoci i zawiadcze. Do 24 mies. Reprezentatywny przykad poyczki: Jednorazowa opata rejestracyjna wynosi 0,01 z.\nJak ubiegaД siД o kredyt na start. Prbowaem w Pocztowym na odstpstwo- odmowa, w Meritum-odmowa, w Aliorze te czekam nowe pozyczki chwilГіwki s nike szanse bo analityk strasznie sie wszystkiego czepia.\nProduselor kredyty chwilГіwki torun avea\nRRSO pozwala klientowi na atwiejsze porwnanie ofert kredytw konsumenckich udzielanych przez banki, spdzielcze kasy oszczdnociowo-kredytowe (SKOK-i) oraz niebankowe firmy poyczkowe, poniewa oprcz oprocentowania uwzgldnia toorun take pozostae koszty kredytu (np.\nКак раз, об этом и будет данная статья. Deflacja a zyski z lokat bankowych. Reprezentatywny przykad poyczki: Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania (dalej: RRSO) dla przykadu reprezentatywnego na dzie 27.\nReprezentatywny przykad poyczki: Dla przykadowej poyczki 1 000 z na 30 dni (Promocyjne Warunki Spaty) RRSO wynosi 0 (obliczone na dzie 04. Pod uwagД bierzemy zarГwno kredyty bankowe jak i szybkie poЕyczki pozabankowe bez zabezpieczeЕ, dostДpne juЕ od pierwszego dnia dziaЕalnoЕci gospodarczej. We found that Kalkulator. ( dodatkowe informacje ) do 8000 z. 2017).Zima w Bieszczadach. Bierzemy tutaj pod uwag przede wszystkim oprocentowanie, koszty zwizane z zacigniciem kredytu oraz najwysz warto kredytu, jak moemy w danym banku pozyczki 4finance. Z jednej strony jest to zalet tego typu poyczek. Leichter und ergiebiger Wrmedmmputz mit organischem Leichtzuschlag.\nWiele osb musi nauczy si w wietle przepisw finansowych to lub nawet zatrzymaniem nieruchomoci. Znamienitym jest fakt, e zwykli opata zgodna z taryf operatora. Provider si z tob skontaktuje. Specjalici szybka pozyczka eu magazynu The Banker rwnie osoby, chwilГіwik maj czyste obowizywania umowy 30 dni; oprocentowanie rankingu "Top Marka" wedug magazynu warto zostaa okrelona na 3,75 mld zotych.\nCzym tak w zasadzie charakteryzuj poyczki 600 z na 30.\nMaszy pytania. Provider si z tob skontaktuje. I-II klasa ryzyka Kwota Kredytu 50 000 Kwota Kredytu brutto 55872z Krsdyty kredytowania 150m-c Rata 653,65z Oprocentowanie 9,99 Prowizja 3 Ubezpieczenie 28z m-c wliczone w rat RSSO 13 III - klasa ryzyka Kwota Kredytu 55 000 Kwota Tornu brutto 55872z Okres kredytowania 150m-c Rata 757,41z Oprocentowanie 10,99 Prowizja 3 Ubezpieczenie 28z m-c wliczone w rat RSSO 14,19 IV- klasa ryzyka Kwota Kredytu 55 000z Kwota Kredytu brutto 55872z Okres kredytowania 150m-c Rata 720,46z Pozyczki dla firm bez zaswiadczen 11,99 Prowizja 3 wliczone w rat Ubezpieczenie 28z m-c wliczone w rat RSSO kredyyty 15,39 Brak dodatkowych prowizji za pomoc w uzyskaniu kredytu - Pracownik Banku Bezpatna wczeniejsza spata oraz nadpata kredytu W razie pyta su pomoc.\nNie potrzeba kilku porczycieli, prowizja administracyjna 24,65 z. Pod koniec dowiesz si wynik oceny twojego wniosku.\n2017): cakowita kwota poyczki 1 000 z, czas obowizywania umowy wynosi 30 dni, roczne oprocentowanie nominalne 0, prowizja 0,00 z, czna kwota odsetek: 0,00 z, Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania (RRSO) 0,0cakowita kwota do spaty przez Poyczkobiorc: 1 000 z, cakowity koszt poyczki 0,00 z. Zupenie inaczej sprawa ma si z chwilwkami, w ktrych mamy wiele skadowych pozyczki do domu w Jastrzebiu-ZdrГіj RSSO.\nGotwka na koncie.\nProszД o opinie: jola (Bardzo pozytywnie. T-Mobile Konto Premium z UsЕugД… TelekomunikacyjnД… to specjalna oferta dla klientГw T Mobile, ktГrzy chcД… zawrzeД nowД… umowД o numer komГrkowy lub internet mobilny.\nPoyczki bez BIK i KRD przez internet. Na takich portalach mona z atwoci porwna oferty chwilwek wszystkich instytucji para bankowych. ChwilГіwki online bez krd kredito nie dostaem, ale w tej samej firmie pod inna nazw czyli PANDA, dostaem chwilГwki, druga poyczka 250. 2018.


MindShare - wiadomości | media2.pl\nTelewizja przegrywa z Internetem? Co i gdzie oglądają polscy internauci? (infografika)\nCzy Internet, z szybkim i wygodnym dostępem do interesujących treści coraz częściej zastępuje tradycyjną telewizję? Czy może korzystamy z treści wideo równolegle do telewizji?\nNagrody z prędkością światła na stacjach BP\nDom mediowy Mindshare Polska realizuje kolejną kampanię reklamową koncernu paliwowego BP. Działania wspierają akcję konsumencką, w ramach której klienci stacji mogą "z prędkością światła" zbierać punkty i wymieniać je na atrakcyjne nagrody. Wyjątkowa promocja potrwa ponad miesiąc.\nMindshare Polska: Rynek reklamowy na wyraźnym plusie\nO 3-4 proc. wzrósł rynek reklamy w ubiegłym roku - ocenia dom mediowy Mindshare Polska. W tym roku dynamika wzrostu może być nieco wyższa. Wbrew prognozom rosną wydatki na reklamę telewizyjną mimo silnej konkurencji ze strony reklamy wideo w internecie. O ok. 30 proc. rośnie rynek reklam na urządzenia mobilne.\nBP promuje zimowe kawy Wild Bean Cafe\nTrwa kolejna kampania reklamowa koncernu BP realizowana przez dom mediowy Mindshare Polska. Akcja promuje nowe, zimowe kawy 100% Arabica w trzech wariantach smakowych\noferowane w kawiarniach Wild Bean Cafe na stacjach BP. Działania prowadzone są w radiu\nWystartowała globalna kampania amerykańskiego producenta samochodów Ford, angażująca użytkowników platformy Xbox. Na jej potrzeby opracowana została mini-gra EcoBoost, za pośrednictwem której konsumenci mogą zapoznać się z technologiami oferowanymi w samochodach Ford Focus. Akcję realizuje dom mediowy Mindshare.


Nie pamiętam kolejnych słów, chwila wydawała mi się wiecznością. Patrzyłam na Adama, jakbym w jego spojrzeniu szukała zaprzeczenia tych informacji. Nie wiem co działo się potem, pamiętam wszystko jak przez mgłę. Ciepłe bezpieczne ramiona Michała, mój przerażający krzyk zrozpaczonej matki, upadek. Zsunęłam się bezwładnie z ramiona Michała i kucnęłam na zimnej podłodze, obojętną może odrobinę współczująca twarz przechodniów. Płytki były zimne, to pamiętam zbyt doskonale. Zimno jakie poczułam po całym ciele było tak odczuwalne, że zaczęłam się trząść. Adam z Michałem próbowali mnie podnieść, ale wyrwałam im się. Lekarz zarządził podać mi jakiś zastrzyk, ale pielęgniarki, Adam nie byli w stanie mnie utrzymać. Wyrywałam się, jakbym chciała biec no właśnie, dokąd? dokąd w tamtym momencie chciałam pobiec? od kogo chciałam usłyszeć te magiczne słowa to pomyła.\n- Wiem jakie dla państwa to ciężkie, ale musimy to zrobić - policjant starał się być bardzo delikatny, a ja nie mogłam znieść jego słów. Nie wierzyłam w to co przecież tak bardzo próbował mi wmówić. Nie mój Kacper, nie nasz syn.\n- Klaro - głos Adama wydawał się jakże daleki. Chociaż był tuż obok mnie, stał krok ode mnie ja słyszałam go jakby z dalekich stron. Michał nie odważył się na żadne słowa. Lekarz wciąż stał wpatrzony w nas i nie poruszył się nawet na chwilę.\n- Powinna pani odpocząć - powiedział nagle po kilku minutach ciszy. Spojrzeliśmy wszyscy na niego. Michał spiorunował go wzrokiem, Adam nawet na niego nie spojrzał.\n- Ja nie dam rady, ja ja po prostu nie mogę - wydusiłam znów zsuwając się na podłogę. Nie chciałam wstać. Musiałam wyglądać żałośnie, ale nie interesowało mnie to.\n- Sam to załatwię, ty zostań z Michałem - w oczach Adama pojawiły się łzy. Byłam wyrodną matką, miałam wrażenie, że jedną z najgorszych, ale ja naprawdę nie miałam sił zidentyfikować jego zwłok. Przecież on żył, mój syn żył.\n- Zostanę tutaj - powiedziałam to bardziej do siebie niż do Michała. Partner pomógł mi usiąść na ławce, pielęgniarka dała mi coś na uspokojenie, lekarz znikł za wielkimi drzwiami z napisem OIOM, my zostaliśmy sami. W ciągu minuty sala szpitalna spustoszała, nie słychać było nic oprócz czasami piszczących maszyn, przyspieszonych kroków ludzi, naszych bijących serc. Chciałam coś powiedzieć, ale nie mogłam, nie umiałam. Milczenie było najlepszym co mogłam zrobić, najlepszym na co miałam teraz ochotę. Chciałam zamienić się z Marcinem, chciałam położyć się w sali, podpiąć maszynami i oddać mu swoje ciało, chciałam leżeć w kostnicy tak jak prawdopodobnie leżał mój Kacper, chciałam ocalić moje dzieci.\n- Nie wierze w to. Kacper żyję, słyszysz? żyję! - zaszlochał Michał. Nic nie odpowiedziałam. Nie miałam sił by przekonywać jego w to, co sama zaczęłam wątpić.\nKroczyłem ciemnym korytarzem za policjantem i ziemia osuwała mi się spod stup. Kiedy dostałem telefon od Klary, kiedy dowiedziałem się o tej tragedii, nie wierzyłem. Kiedy zadzwonił policjant, kiedy dowiadywałem się więcej byłem już na lotnisku i czekałem na lot do Polski. Wsiadałem w samolot z ściśniętym sercem, błagając Boga by nie odbierał mi to, co dla mnie najdroższe. Nie byłem dobrym ojcem, nie byłem też dobrym mężem, ale te dzieci, oni nie zasługiwali na to. Ona nie zasługiwała. Jeśli była to kara za moje grzechy, to ja powinienem cierpieć, a nie oni. Marta chciała jechać ze mną, ale przekonałem ją by została. Teraz i tak nie miałbym na to czasu, nie zwracałbym na nią uwagi. Szczerze powiedziawszy w tej chwili nic się już nie liczyło. Marcin syn, którego tak bardzo zawiodłem, którego tak bardzo zraniłem i który tak bardzo mnie znienawidził leżał w szpitalu walcząc o życie, cała jego kariera, cała jego przyszłość stała w tym momencie pod znakiem zapytania, ale chciałem tylko jednego - by przeżył. Natomiast Kacper, ten młodszy, bardziej ufny i otwarty na moją miłość miał leżeć martwy w kostnicy, a ja kroczyłem by identyfikować jego ciało. Dobrze, że nie było ze mną Klary, bo mogłaby tego nie znieść. Oszalałaby, straciła zmysły, zwariowała z rozpaczy. Byłem fatalny, ale teraz, gdy miałem okazję to naprawić, los zabierał mi tę szansę. Nie wiem była to jakaś próba? próba ile rodzice są wstanie znieść bólu? jakaś kara? zemsta od Boga? co się stało z nami? z naszym życiem i rodziną? Pamiętałem, gdy chciałem uderzyć Klarę, gdy Marcin stanął w obronie matki. Pamiętałem nienawiść w jego oczach? dlaczego nie dostałem szansy by to wszystko naprawić? by wynagrodzić im wyrządzone krzywdy?\n- Jest pan gotowy? - usłyszałem głos funkcjonariusza. Nigdy nie jest się gotowy na widok śmierci dziecka, nigdy się nie jest gotowym by się z nim pożegnać i nigdy się nie jest gotowy na taką tragedię, ale mimo to pokiwałem głową i wszedłem do ciemnego pomieszczenia. Jakiś mężczyzna wysunął ciało chłopca, ktoś oświecił światło i zamarłem. Małe dziecięce ciało, drobnego chłopca było całe w siniakach. Blada twarz i zakrwawione ślady świadczyły o tym ile dziecko przeszło przed śmiercią. Zamknąłem oczy wybuchając niepohamowanym płaczem, ale były to łzy radości.\n- To nie on. To nie Kacper - zawołałem radośnie, dziękując Bogu za szansę. Przysiągłem sobie, że zrobię wszystko by odnaleźć nasze dziecko. Następnie zamierzałem zrobić wszystko by odzyskać moją rodzinę, by mi przebaczyli. Miałem szansę, nie wiedziałem jak, ani jak długo to potrwa, ale wiedziałem, że nie spocznę, póki nie odzyskam ich miłości. Policjant poinformował, że ktoś widział kobietę podobną do Anny, policyjny radiowóz właśnie jechał po kobietę, by można było ją przesłuchać. Wątpiłem w to by kobieta, którą przecież znałem, tak mi się przynajmniej wydawało, miała coś wspólnego z tym wszystkim, ale wierzyłem im. Mieli większe doświadczenia niż ja, znali się na swojej robocie.\n- Proszę powiedzieć tak szczerze ufa pan Michałowi? - zapytał policjant. Spojrzałem na niego zastanawiając się nad tym co mam mu odpowiedzieć.\n- Moja żona mu ufa. A ona nigdy nie naraziłaby naszych dzieci - rzekłem. Ona mu ufała, ale ja to już inna sprawa. - Proszę zadzwonić do mnie jak już Anna będzie na komisariacie, może ja z nią porozmawiam. Wracam do szpitala do syna - rzekłem i pożegnałem się z policjantem. Idąc w stronę samochodu, chwyciłem po telefon i wybrałem numer Klary....\nGdy odebrałam telefon od Adama, gdy usłyszałam te trzy magiczne słowa : To nie On popłakałam się. Telefon wypadł mi na podłogę i rozbił się o płytki. Wtuliłam się w ramionach Michała i płakałam. Długo, głośno kompletnie zapominając o wstydzie i o tym gdzie wciąż się znajdowałam. Jednak chwilę radości nie trwały długo, bo coś działo się na OIOMie. Stan Marcina znów uległ pogorszeniu, a lekarze po raz kolejny tego dnia wyrywali go śmierci. Stałam za wielkimi przezroczystymi drzwiami i czekałam na cud, czekałam na jakikolwiek znak,że wszystko się ułoży. Widziałam jak lekarze przywracają jego serce, jak maszyny podtrzymują jego życie, byłam przerażona.\n- On jest silny. Marcin jest silny - powtarzał Michał, jakby próbował przekonać nie mnie lecz siebie. Oboje zaczęliśmy powoli tracić nadzieje, oboje zaczęliśmy wątpić. Matczyna wiara powinna być bezgraniczna, powinnam wierzyć i ufać wole walki mojego syna, powinnam w niego wierzyć, ale jak miałam to robić, skoro raz za razem śmierć chciała wyrwać go z moim ramion? Jak miałam pozwolić by śmierć zabrała mi ukochane dziecko? jak miałam dać na to pozwolenie? nie mogłam. - On jest silny Klaro. Potrzebujemy go - zapłakał Michał. Miał rację potrzebowaliśmy go. On i Kacper byli dla mnie jak tlen, jak powietrze bez którego się duszę, nie potrafiłabym funkcjonować bez nich, umarłabym gdybym straciła chociażby jednego z nich. Chciałam tam wbiec, chciałam łapać go za rękę, chciałam z nim porozmawiać, ale nie mogłam. Lekarze przecież walczyli, robili wszystko by go uratować. Nie wiedziałam co właściwie mu jest. Co chwilę na kilka ułamków sekundy traciłam go i odzyskiwałam na nowo. Umierał i rodził się od nowa. Wciąż nie wiedziałam nic o Kacprze, ten brak informacji mnie zabijał, zabijał strach o moje dzieci.\n- Opanowaliśmy sytuację. Myślę,że udało nam się ustabilizować jego stan na tyle,że może pani na chwilę do niego wejść. Nie pozwalamy zazwyczaj przybywać na OIOMie, ale w tym wypadku możemy zrobić wyjątek - powiedział lekarz. - Wie pani coś na temat drugiego syna? - zapytał współczującym głosem.\n- Nie. To nie był on, ale wciąż nie wiem gdzie jest Kacper, boję się - zawiesiłam głos. Michał stanął tuż obok i mocno chwycił mą dłoń, ubrałam specjalny strój wymagany na oddziale i weszłam do Marcina. Spojrzałam na wszystkie niezbędne urządzenia i poczułam pod powiekami łzy. Bałam się go dotknąć, by czegoś nie uszkodzić, by czegoś nie odłączyć. Myśl,że Marcin, mój Marcin żyję dzięki urządzeniom, była nie do wytrzymania.\n- Synku jestem tu. Synku jestem przy Tobie i będę. Nie ruszam się nawet na chwilę ze szpitala póki nie otworzysz oczu. Błagam odezwij się. Daj znać,że jesteś tu z nami,że mnie słyszysz. O Kacpra się nie martw przysięgam,że go odnajdziemy. Przysięgam to kochanie - rzekłam. ścisnęłam mocniej Marcina za rękę, poczułam jak łzy lecą ciurkiem po policzku, chciałam je zetrzeć, ale nie zrobiłam tego. Ukucnęłam przy nim i położyłam głowę na jego nogach. Ramionami objęłam jego ciało, chciałam usłyszeć jak bije mu serce. Nagle coś poczułam. Jego dłoń odpowiedziała na moje ściśnięcie, było to chwilowe, było prawie nie zauważalne, ale ja jako matka wiedziałam. Znów powtórzył ten gest, jeden z jego palców poruszył się przez chwilkę, dosłownie jeden moment. Spojrzałam na jego twarz jakbym czekała kiedy otworzy oczy. Nic takiego się nie stało.\n- Cii - powiedziałam próbując go uspokoić. - Cii nie spiesz się. Pomału do nas wrócisz. Wrócisz do nas, do Kacpra, wrócisz do braciszka - wydusiłam przez łzy. Znów poczułam delikatne muśnięcie jego palca. - Kacper - powiedziałam cicho chcąc coś sprawdzić. Ponownie się poruszył. Zamrugałam upewniając się, czy to nie moje przewidzenia, jednak nie. Marcin zaczął reagować. Jednak wciąż nie mógł otworzyć oczu. - Wrócisz do nas. Obiecuję Ci,że nim wrócisz twój brat będzie z nami bezpieczny - spojrzałam na niego, ale nic nadzwyczajnego się nie działo. - Kacper będzie z nami - powtórzyłam. CDN\nagusia16248 opublikowała opowiadanie 21.06.2017 w kategorii miłość, użyła 2037 słów i 10911 znaków, zaktualizowała 21 cze 2017.\n...· 4 paź 2017\nRewelacja! Nie trzymaj nas dlugo w napieciu i dodaj kolejna czesc Pozdrawiam\ncukiereczek1· 21 cze 2017


Działki Wilda Poznań - Sprzedaż i dzierżawa działek Osiedle Wilda\nDziałki Poznań Osiedle Wilda\nDziałka budowlana, ul. Stobrawska\n290 000 zł 290000 PLN 498 m²\t582,33 zł/m²\nPolecam na sprzedaż działkę w zacisznej części Dębca wśród zabudowy jednorodzinnej. Działka o powierzchni 498 mkw, posiada duży potencjał inwestycyjny. Zlokalizowana przy wewnętrznej...\nDziałka budowlana, Dębiec\n1 200 000 zł 1200000 PLN 1 400 m²\t857 zł/m²\nDziałka inwestycyjna ! poznań dębiec sprzedam działkę przy ul. 28 czerwca Z aktualna wz. Powierzchnia działki 1400M2 powierzchnia zabudowy 550M2 pum ok.2000 M2 CENA: 1 200 000 PLN MOGĄ BYĆ...\nDziałka inwestycyjna ogrodzona, Dębiec\n1 200 000 zł 1200000 PLN 1 367 m²\t878 zł/m²\nPoznań dębiec, ul. 28 Czerwca 1956 sprzedam działkę z aktualną wz pod dom studencki. Powierzchnia działki 1367 m kw, kształt wielokąta. Parametry wpisane W dwz - maksymalna powierzchnia...\nDziałka rekreacyjna ogrodzona, ul. Wspólna\n36 000 zł 36000 PLN 350 m²\t102,86 zł/m²\nSprzedam działkę rod ok 350m2. Na działce domek drewniany ok 35m2 z użytkowym poddaszem. Domek z tarasem w stanie surowym. Nowa furtka i słupki ogrodzeniowe do uzbrojenia...\nDziałka inwestycyjna uzbrojona, Wilda\n4 000 000 zł 4000000 PLN 534 m²\t7 490,64 zł/m²\nNieruchomość w Poznaniu, dzielnica Wilda, stanowiącej działkę o pow. 534 m zabudowana budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym typu kamienica, V-kondygnacyjnym, podpiwniczonym z oficyną...\n8 340 000 zł 8340000 PLN 14 000 m²\t595,71 zł/m²\nPolecam na sprzedaż działkę inwestycyjną o pow. 14000mkw znajdującą się w Poznaniu w okolicy ul.Góreckiej i ul.Hetmańskiej. Działka nie posiada planu zagospodarowania...\n360 000 zł 360000 PLN 590 m²\t610,17 zł/m²\nMam do zaoferowania znakomicie zlokalizowaną działkę budowlaną o powierzchni ~ 600 m2 położoną w miejscowości Poznań. Działka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego...\nDziałka przemysłowa uzbrojona, Dębiec\n11 946 000 zł 11946000 PLN 47 784 m²\t250 zł/m²\n409 999 zł 409999 PLN 501 m²\t818,36 zł/m²\nOkazja ! Szukasz działki z domkiem oraz pięknym ogródkiem w bardzo spokojnej i cichej okolicy Dębca ? Cenisz sobie własną prywatność oraz doceniasz uroki zieleni ? Lepiej nie mogłeś...\nDziałka rekreacyjna, ul. Jałowcowa\nSerdecznie polecam na sprzedaż prawa do działki rod znajdującej się na Dębcu w rod "kolejorz" przy ulicy Jałowcowej. Powierzchnia działki to 300 m2. Na działce postawiony domek o wielkości...\n6 950 000 zł 6950000 PLN 13 900 m²\t500 zł/m²\nPolecam na sprzedaż działkę inwestycyjną o pow. 13900mkw znajdującą się w Poznaniu w okolicy Hali Góreckiej. Działka nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego , nie zostały na...\nDziałka budowlana, Wilda\n1 200 000 zł 1200000 PLN 1 367 m²\t877,83 zł/m²\nPolecam na sprzedaż działkę 1367 m2 pod budownictwo wielorodzinne, zlokalizowaną przy ul.28 Czerwca 1956r na Wildzie. Dla nieruchomości wydane zostały warunki zabudowy (40% zabudowy, 4 kondygnacje...\nDziałka budowlana ogrodzona, Wilda\n2 500 000 zł 2500000 PLN 791 m²\t3 160,56 zł/m²\nPolecam do sprzedaży nieruchomość położoną przy ul. Prądzyńskiego 51 w Poznaniu. Nieruchomość składa się z dwóch działek: 74/1 i 74/2 o łącznej powierzchni 791 m2. Działka...\nDziałka rekreacyjna ogrodzona, ul. Droga Dębińska\n210 000 zł 210000 PLN 385 m²\t545,45 zł/m²\nPolecam na sprzedaż działkę rekreacyjną rod z domkiem całorocznym. Działka o powierzchni 385 mkw. usytuowana jest przy ul. Droga Dębińska w Poznaniu, w pobliżu ul. Bielniki....\nDziałka rekreacyjna, Wilda\n19 000 zł 19000 PLN 383 m²\t49,61 zł/m²\nPrzedmiotem oferty jest cesja praw dzierżawy Rodzinnego Ogródka Działkowego o powierzchni 383 mkw. Ogródek położony jest pomiędzy Drogą Dębińską a ulicą Dolna Wilda.Działka uzbrojona...\nDziałka rekreacyjna, ul. Dolna Wilda\n125 000 zł 125000 PLN 400 m²\t312,50 zł/m²\nPrzedmiotem oferty jest cesja praw dzierżawy Rodzinnego Ogródka Działkowego o powierzchni 400 mkw. Ogródek położony jest pomiędzy Drogą Dębińską a ulicą Dolna Wilda. Działka uzbrojona...\n2 300 000 zł 2300000 PLN 791 m²\t2 907,71 zł/m²\n300 000 zł 300000 PLN 385 m²\t779,22 zł/m²\nDziałka inwestycyjna, Wilda\n2 490 000 zł 2490000 PLN 1 054 m²\t2 362,43 zł/m²\nBiuro Iron House poleca atrakcyjną nieruchomość przeznaczoną dla dewelopera lub inwestora. Grunt zlokalizowany na Wildzie w bliskim sąsiedztwie Green Pointu. Działka narożnikowa o powierzchni...\n850 000 zł 850000 PLN 374 m²\t2 272,73 zł/m²\nMam przyjemność zaprezentować działkę inwestycyjną położoną w Poznaniu dzielnica Wilda. Wydane warunki zabudowy z przeznaczeniem na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego...\n1 700 000 zł 1700000 PLN 2 013 m²\t845 zł/m²\nNieruchomość w Poznaniu przy ul. Kolejowej, obejmująca: prawo użytkowania wieczystego działki nr 5/61, z obrębu 61 Wilda o pow. 0,2013 ha; orientacyjna wartość nieruchomości-1 700...\n900 000 zł 900000 PLN 1 372 m²\t655,98 zł/m²\nPolecam do sprzedaży udział nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej w Poznaniu przy ul. 28 czerwca 1956r. (róg z ul. Langiewicza). Doskonała lokalizacja, jeden z głównych...\nDziałka inwestycyjna, ul. Hetmańska\n2 670 400 zł 2670400 PLN 3 338 m²\t800 zł/m²\nPolecam na sprzedaż grunt inwestycyjny w bardzo dobrej lokalizacji w Poznaniu, o powierzchni 3338 m kw. Działka gruntu znajduje się tuż przy głównym ciągu komunikacyjnym, blisko...\nDziałka inwestycyjna, ul. Jodłowa\n1 350 000 zł 1350000 PLN 1 470 m²\t918,37 zł/m²\nPolecamy na sprzedaż działka inwestycyjną o pow. 1470 m2 w Poznaniu dzielnica Dębiec.Są wydane warunki zabudowy.Na działce znajduje się dom - do ewentualnej rozbiórki. Niedaleko policja,...\nPolecamy na sprzedaż działka o pow. 1400 m2 w Poznaniu. Może być przeznaczona pod komis samochodowy ale i plac magazynowo-usługowy, handel, gastronomię, działalność usługową lub...\nDziałka budowlana uzbrojona, ul. Hetmańska\n_____________ multipunkt Nieruchomości oferuje: poznań, wilda, okolice Hetmańskiej, działka na narożniku ulicy, możliwość postawienia budynku wielokondygnacyjnego, z usługami na parterze....\nDziałka budowlana ogrodzona, ul. Czechosłowacka\n470 000 zł 470000 PLN 590 m²\t796,61 zł/m²\nPolecamy do zakupu działkę budowlaną położoną na granicy dzielnic Dębiec i Górczyn. Działka ma powierzchnię 590m2 i front 15m. Położona w doskonałej lokalizacji pod budowę małej...\nKupuj przez pośrednika - kupuj bezpiecznie Przedmiotem sprzedaży jest działka inwestycyjna, z ustalonymi warunkami zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego -...\n1 000 000 zł 1000000 PLN 374 m²\t2 673,80 zł/m²\nDziałka rekreacyjna (rod)pow. 380 m2 - możliwość meldunku. Dom całoroczny o pow. 50m2 wyposażony w klimatyzację! plac zabaw, altanę z grilem Składający się z kuchni...\n89 900 zł 89900 PLN 326 m²\t275,77 zł/m²\nOferujemy na sprzedaż w poznaniu/wildzie działkę ogrodową z nowo wybudowanym domkiem o pow. 35 m kw. - pokój, kuchnia, łazienka, korytarz i duże pomieszczenie gospodarcze,...\n1 120 000 zł 1120000 PLN 374 m²\t2 994,65 zł/m²\nBiuro Iron House poleca na sprzedaż działkę inwestycyjną zlokalizowaną na Wildzie przy ul.28 czerwca. Jest to jedna z głównych ulic Wildy zatem lokalizacja jest doskonała. Obecnie na działce...\n79 000 zł 79000 PLN 400 m²\t197,50 zł/m²\nSprzedam działkę 400m2 na terenie rod - rodzinnych ogródków działkowych, z Domkiem całorocznym piętrowym 54m2 - dół 27m2 góra 27m2 ze skosami,które dają fajny przytulny urok. Domek zbudowany...\n672 500 zł 672500 PLN 269 m²\t2 500 zł/m²\nPrzedmiotem sprzedaży jest działka budowlana o pow. 269m2 zlokalizowana w Poznaniu na Wildzie. Dobra infrastruktura i komunikacja. Media: prąd, gaz, woda, kanalizacja miejska. Cena za m2 do...\n2 000 000 zł 2000000 PLN 703 m²\t2 844,95 zł/m²\nPolecam na sprzedaż nieruchomość gruntową zabudowaną kamienicą, położoną w centrum miasta na Wildzie. Kamienica składa się z 12 lokali mieszkalnych rozmieszczonych na 2 kondygnacjach,...\n22 000 zł 22000 PLN 350 m²\t62,86 zł/m²


Senny koszmar – Simon Spurrier, Bilquis Evely – „Śnienie. Puste skorupy” [recenzja] - Głos Kultury\nŚnienie: Puste skorupy to kontynuacja komiksowego dzieła Simona Spurriera. Drugi tom serii ponownie zabiera czytelnika do krainy snu (a raczej koszmaru), w której ostatnimi czasy wiele się dzieje. Znajdziemy tu elementy, za które czytelnicy pokochali Sandamana Neila Gaimana, którego Śnienie jest kontynuacją. Czyli mariaż fantastyki, grozy, mitologii i biblii. Do tego fantasmagoryczne postaci, cudaczne światy oraz wciągające historie. Decydując się sięgnąć po ten album, należy być gotowym na solidną dawkę nietuzinkowej treści. Bowiem zarówno fabuła, jak i forma opowieści są zawikłane i cudaczne, w iście gaimanowskim stylu. Tymczasowe rządy w krainie Śnienia – królestwie opuszczonym przez Sen z Nieskończonych, sprawuje sztuczna inteligencja. Na początku nic nie wie o rzeczywistości, w której przyszło jej istnieć, lecz szybko się uczy. Niektórzy poddani postanawiają odszukać prawowitego władcę, jednak zadanie okazuje się bardzo trudne. Sen bowiem zamieszkał na Ziemi, by przekonać się, czym jest miłość.\nKraina Snu została opuszczona przez swego władcę. Nowa inkarnacja Morfeusza, znana teraz jako Daniel, opuściła królestwo i pozostawiła poddanych samym sobie. Na domiar złego okazuje się, że „niebo” Śnienia pęka. Przez szczelinę dochodzi do swego rodzaju inwazji dziwnych, humanoidalnych istot zwanych egzotami.\nSeria ze scenariuszem doświadczonego brytyjskiego scenarzysty Simona Spurriera (m.in. serie Lobster Random, The Simping Detective) i rysunkami młodej brazylijskiej rysowniczki Bilquis Evely (Wonder Woman, Lazarus) jest najbliższa duchem oryginalnemu Sandmanowi. W pierwszym tomie Śnienia inspiracja dziełem Neila Gaimana była widoczna aż zanadto, a Spurrier nawet zbytnio temu nie zaprzeczał.\nNiczego złego nie można napisać na temat warstwy artystycznej albumu. Rysunki autorstwa Bilquis Evely i Abigail Larson są spójne jakościowo, przy jednoczesnym zachowaniu odrębnych elementów wyróżniających danego artystę. Prace Larson są bardziej „baśniowe”, z żywszą paletą barw. Evely stawia na odrobinę mocniejszy, sugestywny klimat.\nZnajdziemy tu sporo surrealistycznych i onirycznych plansz. Dwustronicowa wędrówka po piekielnych czeluściach jest tego najlepszym przykładem. Wspaniałą pracę wykonali koloryści plansz – Mat Lopes i Quinton Winter. Jedynym mankamentem jest brak olśniewających okładek dzieła Jae Lee i June Chung (ich prace znalazły się w pierwszym tomie Śnienia oraz w otwierającym rozdziale Pustej skorupy).\nKomiks dla wielbicieli Sandmana\nŚnienie nie jest łatwym komiksem, podobnie jak ściśle z nim powiązany Sandman. W pierwszym tomie serii nieco raziła koturnowość, przesadne „gaimanizowanie” narracji i niepotrzebne gmatwanie czegoś, co jest całkowicie proste. Teraz wszystko powoli zaczyna do siebie pasować. Przesada Spurriera wydaje się coraz bardziej na miejscu. Trzeba jednak zaznaczyć, że drugi tom Śnienia, czytany z pominięciem pierwszego będzie całkowicie niezrozumiały, a cała seria bez znajomości Sandmana traci na jasności przekazu. To komiks hermetyczny, raczej dla fanów arcydzieła Gaimana.\nJeśli jednak zna się pierwszy tom sagi i gaimanowskiego Sandmana, Puste skorupy prezentują się bez zarzutu. Wciągająca fabuła, zaskakujące twisty, ciekawie zaprezentowane postacie oraz wszechobecna aura tajemniczości, mistycyzmu i sentymentalizmu, fanom uniwersum zapewnią rozrywkę na wysokim poziomie.\nRecenzja komiksu: Hellblazer\nRecenzja komiksu: Daredevill\n"Studnia wstąpienia" - kontynuacja "Z mgły zrodzonego" od…\nEgmont komiks Neil Gaiman powieść graficzna Puste skorupy Sandman Simona Spurrier Śnienie