Procedura Niebieskie Karty – ZI MOPS Wrocław\nWszczęcie procedury „Niebieskie Karty” jest działaniem interwencyjnym podejmowanym w celu przerwania sytuacji kryzysowej, jaką jest przemoc w rodzinie. Do podjęcia tej interwencji zobowiązani są przedstawiciele: ośrodka pomocy społecznej, policji, ochrony zdrowia, oświaty i gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Interwencyjny charakter procedury najbardziej jest widoczny w początkowej fazie jej realizacji, a także przy każdym kolejnym zdarzeniu przemocy w rodzinie, której ona dotyczy. W sytuacji ustabilizowania się sytuacji przemocy w rodzinie, realizacja procedury przyjmuje charakter pomocowy.\nCo oznacza wszczęcie procedury „Niebieskie Karty”?\nWszczęcie procedury „Niebieskie Karty” następuje poprzez wypełnienie formularza „Niebieska Karta – A”. Procedura „Niebieskie Karty” nie jest postępowaniem w rozumieniu ani Kodeksu postępowania cywilnego, ani Kodeksu postępowania karnego czy też Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to bowiem szereg czynności podejmowanych w celu udzielenia wsparcia i pomocy osobie co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, jak również udzielenie potrzebnego wsparcia (np. terapeutycznego) osobie, co do której istnieje podejrzenie że stosuje przemoc w rodzinie.\nJaki jest cel objęcia rodziny procedurą „Niebieskie Karty”?\nCelem głównym wdrożenia w rodzinie procedury „Niebieskie Karty” jest ochrona zdrowia i życia osób doznających przemocy, zadbanie o ich bezpieczeństwo. Szczególnie istotne jest to w przypadku, gdy przemocy doznają dzieci lub inne osoby zależne – z niepełnosprawnością, osoby starsze i chore.\nDlaczego „Niebieskie Karty”?\nProcedura „Niebieskie Karty” składa się z 4 formularzy:\nFormularz „Niebieska Karta – A” – wypełnienie tego formularza wszczyna procedurę, a w przypadku kolejnych zdarzeń występowania przemocy w rodzinie w toku trwania procedury – dokumentuje te zdarzenia.\nniebieska karta_wzór A\nPobierz wzór formularza „Niebieska Karta – A”\nFormularz „Niebieska Karta – B” – stanowi swoiste pouczenie dla osób dotkniętych przemocą w rodzinie, które przekazuje się tej osobie po wypełnieniu formularza „Niebiska Karta – A”. Formularza „Niebieska Karta — B” nie przekazuje się osobie, wobec której istnieje podejrzenie, że stosuje przemoc w rodzinie.\nniebieska karta_wzór B\nPobierz wzór formularza „Niebieska Karta – B”\nFormularz „Niebieska Karta – C” – wypełnia się na posiedzeniu członków zespołu interdyscyplinarnego lub grupy roboczej w obecności zaproszonej osoby, co do której istnieje podejrzenie, że jest dotknięta przemocą w rodzinie, dokonując analizy sytuacji rodziny i ustalając plan pomocy dla tej osoby.\nniebieska karta_wzór C\nPobierz wzór formularza „Niebieska Karta – C”\nFormularz „Niebieska Karta – D” – wypełniają członkowie zespołu interdyscyplinarnego lub grupy roboczej w obecności osoby, wobec której istnieje podejrzenie, że stosuje przemoc w rodzinie.\nniebieska karta_wzór D\nPobierz wzór formularza „Niebieska Karta – D”\nWszczęta procedura Niebieskie Karty przekazywana jest do Zespołu Interdyscyplinarnego.\nCo to jest Zespół Interdyscyplinarny ds. Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie?\nZespół Interdyscyplinarny został powołany na mocy Ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie przez Prezydenta Wrocławia, a jego funkcjonowanie zostało określone Uchwałą Rady Miasta Wrocławia.\nZespół Interdyscyplinarny jest jednym z najistotniejszych elementów systemu przeciwdziałania przemocy. W skład Zespołu Interdyscyplinarnego wchodzą specjaliści z różnych dziedzin. We Wrocławiu są to przedstawiciele Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, Policji, Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, Departamentu Edukacji Urzędu Miejskiego Wrocławia, Wrocławskiego Centrum Zdrowia, Sądu Okręgowego, w tym Zespołów Kuratorskiej Służby Sądowej, Prokuratury Okręgowej oraz organizacji pozarządowej – Stowarzyszenia INTRO.\nZespół Interdyscyplinarny tworzy grupy robocze w składzie adekwatnym do sytuacji rodziny, która wynika z formularza „Niebieska Karta – A”.\nGrupa robocza jest to zespół specjalistów indywidualnie dobrany do sytuacji rodziny, która została objęta procedurą „Niebieskie Karty”. W jej skład wchodzą zawsze dzielnicowy i pracownik socjalny. W przypadku rodzin, w których są dzieci, do grupy roboczej włączani są przedstawiciele oświaty, asystenci rodziny (w przypadku, gdy rodzina korzysta z takiego wsparcia), zdarza się, że przedstawiciele ochrony zdrowia. Jeżeli w rodzinie występują problemy uzależnień i współuzależnieni do grupy roboczej powołuje się przedstawiciela Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych lub innych\nspecjalistów ds. uzależnień. W rodzinach objętych nadzorem lub dozorem kuratora, wchodzi on w skład utworzonej grupy. W każdej opisanej sytuacji prace grupy koordynuje i organizuje Lider grupy\nKto to jest Lider grupy roboczej?\nLiderem grupy roboczej jest to pracownik socjalny, specjalista w dziedzinie przeciwdziałania przemocy w rodzinie.\nJaki jest cel utworzenia grupy roboczej?\nCelem utworzenia grupy roboczej jest udzielenie pomocy osobie/rodzinie w kryzysie w indywidualnym przypadku. W pierwszym etapie realizacji procedury „Niebieskie Karty” pomoc ta ma charakter interwencyjny, w późniejszym są to działania postinterwencyjne, czyli takie, które wzmacniają i wspierają osobę/rodzinę dotkniętą przemocą.\nCo robi grupa robocza?\nGrupa robocza analizuje sytuację rodziny i dzieli pomiędzy swoich członków zadania, które należy zrealizować na rzecz tej rodziny w ramach kompetencji służbowych każdego z nich. Grupa robocza to\ninterdyscyplinarny zespół specjalistów z różnych dziedzin.\nCzłonkowie grupy roboczej dokonują podziału zadań zgodnie z posiadanymi kompetencjami. Zadania te są realizowane przez nich w ramach wykonywanych obowiązków służbowych.\nKażdy z członków grupy realizuje zadania zgodnie z posiadanymi kompetencjami, np.:\nDzielnicowy: realizuje zadania wynikające z Ustawy o Policji oraz innych aktów prawnych regulujących wykonywanie przez niego obowiązków w ramach pełnionej służby.\nPrzedstawiciel oświaty: realizuje zadania wynikające z aktów prawnych regulujących wykonywanie przez niego obowiązków służbowych.\nPracownik socjalny: realizuje zadania wynikające z Ustawy o pomocy społecznej.\nPrzedstawiciel KRPA: realizuje zadania wynikające z Ustawy o wychowaniu w trzeźwości.\nPodział zadań dla poszczególnych członków grupy roboczej zostaje zawarty w planie pomocy rodzinie.\nDlaczego interdyscyplinarna współpraca jest ważna?\nBrak planu pomocy, współpracy i spójności zadań nie przyniesie oczekiwanego efektu, jakim jest ustanie przemocy i poprawa sytuacji rodziny, szczególnie osób doświadczających przemocy.\nW realizacji procedury „Niebieskie Karty” niezwykle istotna jest współpraca pomiędzy członkami grupy roboczej wzajemnie oraz pomiędzy członkami grupy a osobą doznającą przemocy i stosującą przemoc. Realizacja procedury „Niebieskie Karty” oparta jest o zasadę współpracy. Brak współpracy ze strony członków rodziny objętych procedurą „Niebieskie Karty” nie wstrzymuje prac grupy roboczej.\nW sytuacji, gdy rodzina podejmie współpracę z grupą roboczą przy realizacji założonego planu pomocy i zostanie on zrealizowany, a przemoc ustanie będzie możliwe zakończenie procedury „Niebieskie\nCo to są posiedzenia grupy roboczej?\nKażdy z członków grupy realizuje swoje zadania w ramach obowiązków służbowych. W określonych odstępach czasu członkowie grupy roboczej spotykają się w ramach interdyscyplinarnej współpracy na posiedzeniach grupy w celu wymiany informacji, omówienia bieżącej sytuacji rodziny oraz realizacji zadań. Posiedzenia grupy roboczej są częścią działań podejmowanych przez jej członków. Na posiedzenia grupy roboczej zapraszana jest osoba doznająca przemocy i wzywana jest osoba\nCzy osoba pokrzywdzona przemocą i sprawca przemocy uczestniczą w posiedzeniach grupy roboczej jednocześnie?\nPosiedzenia grupy roboczej z udziałem osoby doznającej przemocy i stosującej przemoc zawsze odbywają się w innym terminie. Nie ma możliwości, by osoby te uczestniczyły w posiedzeniu grupy jednocześnie.\nCzy wszczęcie procedury „Niebieskie Karty” niesie za sobą jakiekolwiek korzyści?\nRodzina objęta procedurą „Niebieskie Karty” otrzymuje kompleksową pomoc specjalistów z różnych dziedzin. Jest to pomoc psychologiczna, prawna, socjalna. Działania grupy roboczej kierowane są zarówno do osób pokrzywdzonych przemocą, jak i stosujących przemoc. Niewątpliwą korzyścią z realizacji procedury „Niebieskie Karty” jest indywidualne podejście do każdej rodziny i udzielenie konkretnej pomocy.\nCzy dzielnicowy i pracownik socjalny muszą przychodzić do domu, tam gdzie jest procedura „Niebieskie Karty”?\nTak. Prace grupy roboczej polegają między innymi na wizytowaniu miejsca zamieszkania rodziny oraz sprawdzaniu jej sytuacji pod kątem występowania przemocy i jej nasilenia. Takie wizyty odbywają się zazwyczaj raz na miesiąc.\nCzy mąż może założyć „Niebieską Kartę” żonie, czy tylko żona mężowi?\nProcedura „Niebieskie Karty” zostaje wszczęta przez przedstawiciela uprawnionej do tego instytucji w przypadku powzięcia informacji o podejrzeniu występowania przemocy w rodzinie. Procedurę wszczyna się bez zgody osoby doznającej przemocy. Nie istnieje w związku z tym możliwość, by to żona założyła mężowi procedurę „Niebieskie Karty” lub odwrotnie. Procedura prowadzona jest w rodzinie, a nie przeciwko konkretnej osobie.\nCo oznacza interwencja w przypadku procedury „Niebieskie Karty”?\nW ramach wszczętej procedury „Niebieskie Karty” możliwe są przykładowe interwencje:\nWydanie przez Policję lub Żandarmerię Wojskową dla osoby stosującej przemoc\nnatychmiastowego nakazu opuszczenia mieszkania i zakazu zbliżania się do niego;\nSkierowanie osoby stosującej przemoc do Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w celu\nobjęcia jej procedurą nałożenia obowiązku leczenia odwykowego;\nZawiadomienie Prokuratury lub Policji o podejrzeniu popełnienia przestępstwa w związku ze stosowaniem przemocy w rodzinie;\nUdzielnie osobie doznającej przemocy bezpłatnego schronienia w Ośrodku Interwencji Kryzysowej;\nW związku z zagrożeniem zdrowia i życia dziecka w wyniku występowania przemocy w rodzinie interwencyjne odebranie go z rodziny i umieszczenie u innego, niezamieszkującego wspólnie\nczłonka rodziny lub w pieczy zastępczej;\nZawiadomienie Sądu Rodzinnego o niepokojącej sytuacji dzieci;\nGdzie można dowiedzieć się więcej o procedurze „Niebieskie Karty”?\nWięcej o procedurze „Niebieskie Karty” można dowiedzieć się z webinaru, którego organizatorem w ramach VII Wrocławskiej Kampanii Przeciwdziałania Przemocy „Biała Wstążka” oraz „Wrocław BEZ Przemocy” było Stowarzyszenie INTRO.\nLink do webianru:\nPytania dotyczące procedury można kierować w wiadomościach do strony Kampania „Biała Wstążka” Wrocław na Facebooku.\nlub na skrzynkę e-mail: zi@mops.wroclaw.pl


Antykoncepcja – najlepsze metody ✔ | Portal lifestylowy Miasto Kobiet\nHome / PARTNER MK / Antykoncepcja – pięć najlepszych sposobów zabezpieczenia przed ciążą\nAntykoncepcja – pięć najlepszych sposobów zabezpieczenia przed ciążą\nMiłość wymaga poświęceń. Brzmi znajomo?\nStosowanie antykoncepcji wymaga dyscypliny / fot. Stokpic, Pixabay\nJest wiele sposobów, by zabezpieczyć się przed ciążą. Wybór nigdy nie powinien być przypadkowy, a dokładnie przemyślany i skonsultowany zarówno z lekarzem, jak i – w miarę możliwości – z partnerem. Która metoda antykoncepcji jest najskuteczniejsza, a zarazem bezpieczna dla organizmu? Jaką antykoncepcję wybrać, by była pewna i wygodna?\nIstnieje kilka rodzajów antykoncepcji:\n• Mechaniczna (barierowa) – fizyczna przeszkoda, utrudniająca drogę plemników do komórki jajowej, np. prezerwatywa.\n• Hormonalna – oparta na działaniu hormonów, uniemożliwiających owulację, np. tabletki, zastrzyki.\n• Długoterminowa – również hormonalna, ale dająca długotrwałe, kilkutygodniowe lub nawet kilkuletnie efekty po zastosowaniu jednej dawki, np. zastrzyk.\n• Naturalna – zmniejsza prawdopodobieństwo, ale nie daje żadnej gwarancji zabezpieczenia przed ciążą, np. stosunek przerywany.\n• Trwała – wazektomia, podwiązanie jajowodów (zabieg ten jest nieodwracalny i nielegalny w Polsce, za wyjątkiem ekstremalnych przypadków zagrożenia zdrowia lub życia kobiety)\nNajlepsza metoda antykoncepcji – czy taka istnieje?\nDobra metoda antykoncepcji to taka, która daje kobiecie poczucie pewności – jest idealnie dobrana przez lekarza do jej stylu życia, nie stanowi ryzyka dla jej zdrowia i jest wygodna w stosowaniu. Nie sposób więc wskazać jednego najlepszego sposobu antykoncepcji, odpowiedniego dla każdej kobiety, ponieważ powinien być on dobrany indywidualnie, według potrzeb i preferencji.\nSkuteczne metody antykoncepcji – pięć najlepszych sposobów zabezpieczenia przed ciążą\nWraz z postępem w medycynie pojawia się coraz więcej metod antykoncepcji. Niektóre od lat cieszą się popularnością i zaufaniem, inne są powoli wypierane na rzecz bardziej nowoczesnych, jeszcze inne wzbudzają mieszane odczucia w związku ze swoją innowacyjnością. Niektóre z metod wymagają konsultacji z lekarzem i otrzymania recepty online lub klasycznej, inne są ogólnodostępne. Oto pięć najpopularniejszych metod antykoncepcji, uznawanych za najbardziej skuteczne.\nfot. Anqa, Pixabay\nGłówną zaletą prezerwatyw jest ich łatwa dostępność, niski koszt oraz znikoma inwazyjność zarówno na organizm mężczyzny, jak i kobiety. Są także skuteczną ochroną przed chorobami wenerycznymi. Niestety, ich skuteczność wzbudza wątpliwości – zdarzają się pęknięcia, mogą się również zsunąć z członka. Wymagają także odpowiedniego przechowywania i mają określony termin użycia. Zakładane są tuż przed stosunkiem, co – można powiedzieć – psuje romantyczny nastrój, mogą również wywoływać uczulenia. Dla wielu mogą również stanowić ograniczenie przyjemności i zmniejszenie doznań podczas stosunku. Trzeba jednak przyznać, że prezerwatywy są najmniej inwazyjnym sposobem zapobiegania ciąży – nie mają żadnego wpływu na cykl hormonalny kobiety i stosowane są wyłącznie w chwilach potrzeby. Dlatego uważa się je za najwygodniejszą metodę zapobiegania ciąży.\nAntykoncepcja hormonalna uznawana jest za najskuteczniejszy sposób zapobiegania ciąży. Polega na wprowadzaniu do organizmu kobiety odpowiedniej dawki hormonów, które regulują jego działanie m.in. poprzez zatrzymanie owulacji, zmiany w strukturze śluzu czy grubości endometrium. Tabletki hormonalne dobiera się po konsultacji z lekarzem ginekologiem. W zależności od potrzeb i stanu zdrowia kobiety, dostępne są jedno- i dwuskładnikowe.\nNiestety mimo bardzo dużej skuteczności, co jest zdecydowanie największą zaletą tabletek, mają one również swoje wady. Mogą się bowiem wiązać ze zmianami w organizmie – spadkiem libido, wzrostem wagi, zmianami cery. Najczęściej są one jednak przejściowe, a jeśli utrzymują się dłużej, oznacza to, że być może tabletki zostały źle dobrane. Dla wielu kobiet sporym wyzwaniem jest również systematyczność– pigułki należy przyjmować codziennie, najczęściej o tej samej porze. W zależności od rodzaju tabletek, przyjmuje się je przez 21 dni, licząc od pierwszego dnia cyklu, a następnie robi 7 dniową przerwę, podczas której następuje krwawienie z odstawienia (nie jest to miesiączka, ponieważ nie ma owulacji). Tabletki przepisywane są przez lekarza, zarówno w formie recepty online, jak i na tradycyjnej wizycie w gabinecie.\nWkładki antykoncepcyjne (wkładki domaciczne)\nInaczej spirale, należą do długoterminowych metod antykoncepcyjnych. Obecnie są coraz rzadziej stosowane ze względu na wiele alternatywnych metod, jednak nadal cieszą się sporą popularnością. Dostępne są spirale hormonalne lub z miedzią – umieszczone w macicy zabezpieczają przed zajściem w ciążę. Zakłada się je na kilka lat. Zaletą są znikome efekty uboczne, zaś wadą dyskomfort zaraz po założeniu oraz wysoki koszt. Dla wielu osób jest to również zbyt inwazyjna metoda i – mimo swojej odwracalności – zbyt długotrwała. Wkładki domaciczne dostępne są bez e recepty online, ale w celu zastosowania tej metody konieczna jest wizyta u lekarza, który założy spiralę.\nChoć na razie należy do mało popularnych metod, zyskuje sobie coraz większe grono zwolenniczek. Działa podobnie jak tabletki – poprzez zablokowanie owulacji oraz zmiany w śluzie i wielkości endometrium. Zastrzyk uwalniający hormony podawany jest raz na 12 tygodni, co jest zdecydowanie wygodne, jednak należy pamiętać o kolejnych dawkach. Dodatkową zaletą jest również niski koszt zastrzyków.\nChoć nie jest to metoda stricte antykoncepcyjna i nie powinna być tak traktowana, to jednak warto wiedzieć o jej istnieniu. Minimalizuje ryzyko zajścia w ciążę po stosunku, podczas którego nie skorzystano z żadnego zabezpieczenia lub wybrana metoda zawiodła. Antykoncepcja awaryjna, zwana inaczej „tabletką dzień po”, w zależności od rodzaju, może być przyjęta do 72-120 godzin po stosunku. Warto wiedzieć, że nie jest to metoda wczesnoporonna – pigułka uniemożliwia zapłodnienie i zatrzymuje owulację oraz zaburza przemieszczanie się plemników. W przypadku „tabletki dzień po” recepta jest niezbędna – nie są ogólnodostępne. Ich uzyskanie możliwe jest również za pośrednictwem e recepty, wydawanej przez lekarza na podstawie konsultacji online z pacjentem.\nOczywiście jest jeszcze wiele innych sposobów na zabezpieczenie przed ciążą, dostępnych zarówno z e receptą, jak i bez. Plastry naklejane na skórę o działaniu podobnym do tabletek, implanty (związane z ingerencją chirurgiczną), kapturki czy gąbki dopochwowe. Każda z metod ma swoje wady i zalety – warto zapoznać się ze wszystkimi, by móc wybrać odpowiednią dla siebie.\nRecepta on-line na antykoncepcję – jak uzyskać?\nJednym ze sposóbów na uzyskanie recepty na antykoncepcję szybko i bezpiecznie jest skorzystanie z Platformy E-zdrowia Medicept.pl. Jest to innowacyjny portal, dzięki któremu możesz otrzymać e-receptę poprzez konsultację telemedyczną. Wystarczy wejść na www.medicept.pl, wypełnić prosty formularz i w przypadku braku przeciwskazań lekarz wystawi receptę nawet w ciągu 15 minut.\nŹródło: materiał Partnera MK\nTabletka „dzień po”, czyli bezpieczna antykoncepcja awaryjna\nTabletka „dzień po” ‒ co to jest?\nDr Wojciech Homola z FemiMea omawia dostępne metody antykoncepcji i mówi: „Nie idź na kompromisy”\nMarta 4 września, 2021\nMetody antykoncepcji są różne. Zawsze indywidualnie trzeba do tego podejść. U mnie na przykład sprawdza się belara, to tabletki. Nie tylko mam skuteczne zabezpieczenie, ale i miesiączki przestały być bolesne.


Kompetencje językowe podstawą sukcesu w Europie | frse.org.pl\nW dniach 28–29 września 2011 r. Ministerstwo Edukacji Narodowej, Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji, Ośrodek Rozwoju Edukacji oraz Przedstawicielstwo KE (DG ds. Tłumaczeń Pisemnych i DG ds. Edukacji i Kultury) zorganizowały na Uniwersytecie Warszawskim międzynarodową konferencję: „Kompetencje językowe podstawą sukcesu zawodowego i społecznego w Europie”. Wzięło w niej udział 400 uczestników z Polski i 28 krajów Europy.\nNajliczniej reprezentowani byli nauczyciele i wykładowcy akademiccy, przedstawiciele ośrodków badawczych, stowarzyszeń tłumaczy oraz reprezentanci instytucji unijnych i Rady Europy. Najważniejszym celem konferencji było pokazanie roli języków jako dodatkowej szansy na rozwój kariery i postęp społeczny. Konferencja wpisywała się również w obchody 10. rocznicy ustanowienia Europejskiego Dnia Języków oraz 10-lecia funkcjonowania programu European Language Label w Polsce.\nSpotkanie otworzyła ówczesna minister edukacji Katarzyna Hall słowami: „Dobra znajomość języków obcych to kluczowa kompetencja funkcjonowania we współczesnym świecie”. O potrzebie rozwijania kompetencji językowych mówiła także komisarz ds. edukacji, kultury, wielojęzyczności i młodzieży UE Androulla Vassiliou w specjalnym przesłaniu wideo do uczestników konferencji: „Jednym z najważniejszych elementów społeczeństwa i gospodarki opartych na wiedzy jest nauka języków obcych. (…) Moją osobistą ambicją jest ustanowienie nauki języków obcych jednym z najważniejszych priorytetów przyszłej generacji programów edukacyjnych UE” – stwierdziła Vassiliou.\nW pierwszym dniu konferencji głos zabrali m.in.: przewodniczący European Language Council prof. Wofgang Mackiewicz, który mówił o kompetencjach językowych w kontekście rozwoju współczesnego społeczeństwa europejskiego; dyrektor generalny DGT KE Rytis Martikonis, który przedstawił wielojęzyczność jako niezwykłą codzienność UE; były minister edukacji Czech prof. Jan Sokol, który mówił o politycznych konsekwenjach wielojęzyczności, oraz prof. Regis Ritz – przedstawiciel Stowarzyszenia Europejskich Uniwersytetów, który wzbudził ogromne zainteresowanie uczestników, pytając o nowoczesny profil nauczycieli języków obcych na uczelniach wyższych.\nPopołudniowa sesja plenarna poświęcona była kształceniu językowemu na rzecz rozwoju przedsiębiorczości i rynku pracy oraz polityce językowej wspierającej aktywność społeczną obywateli. W tych dwóch panelach udział wzięli zarówno przedstawiciele KE, biznesu i instytutów kultury, jak i świata akademickiego.\nBelen Bernaldo de Quiros – szefowa Departamentu ds. Wielojęzyczności KE przedstawiła działalność platformy UE na rzecz biznesu i języków, której głównym celem jest promowanie znajomości języków obcych jako czynnika umożliwiającego lepszy start na rynku pracy. Z ogromną uwagą uczestnicy wysłuchali wystąpienia prof. Katarzyny Karpińskiej-Szaj z UAM, która zwróciła uwagę na problem kształcenia językowego dzieci niepełnosprawnych. Zaś Anna Atłas – dyrektor programu LLP – przedstawiła możliwości nauki języków obcych, oferowane przez program „Uczenie się przez całe życie”.\nZaplanowane na drugi dzień konferencji dyskusje panelowe i warsztaty tematyczne dotyczyły takich obszarów, jak: edukacja językowa na etapie wczesnoszkolnym, kształcenie językowe na rzecz mobilności i przygotowania do edukacji i pracy poza granicami własnego kraju, nabywanie kompetencji językowych i międzykulturowych w ramach edukacji formalnej, nieformalnej i pozaformalnej, internacjonalizacji kształcenia na poziomie wyższym oraz edukacji tłumaczy i kształcenia zawodowego pracowników.\nAsumptem do bardzo żywych i interesujących debat w grupach dyskusyjnych były wypowiedzi prawie 40 międzynarodowych panelistów, którzy prezentowali wyniki swoich badań, prac naukowych oraz doświadczenie instytucji zajmujących się tematyką ww. aspektów nauki języków.\nDwudniowe obrady podsumowano w deklaracji końcowej, odczytanej przez dyrektora generalnego FRSE Mirosława Marczewskiego. W dokumencie wezwano Komisję Europejską do utworzenia stałej grupy ekspertów ds. edukacji językowej, której praca przyczyniłaby się do wzmocnienia współpracy, wymiany doświadczeń i dobrych praktyk w obszarze wielojęzyczności oraz lepszego przygotowania obywateli do mobilności edukacyjnej i zawodowej. Bo przecież, niezależnie od celu – edukacja, praca czy podróże – warunkiem udanej przeprowadzki do innego kraju zawsze jest znajomość języka!\n► Więcej informacji na temat konferencji można znaleźć na naszym serwisie konferencyjnym.\n← Dekada święta języków\nWrzesień wolontariatu →


Zestaw do farbowania tkanin Tie Dye Nelazabawki\n» Zestaw do farbowania tkanin Tie Dye\nKod produktu: 884B-80957_20210924125908\nKreatywny zestaw Tie Dye od Ses do farbowania tkanin.\nZestaw zawiera 6 kolorowych farbek do kreatywnego barwienia tkanin metodą TIE-DYE. Farbki mają mocne, wesołe kolory.\nSą bezpieczne dla dzieci, nie zawierają w swoim składzie glutenu i mogą być stosowane również przez osoby o wrażliwej skórze.\nUzyskane farbami wzory są trwałe a tkaniny nimi ozdobione mogą być prane w pralce.\nDo zestawu dołączona jest instrukcja pokazująca krok po kroku jak najefektywniej barwić tkaniny.\nStwórz swój własny, modny, niepowtarzalny t-shirt!


Kolorowe Zeszyty vol.2: lipca 2009\n#209 - Trans-Atlantyk EXTRA!: San Diego Comic Con 2009\nSan Diego Comic Con już za nami i tym samym można zabrać się za podsumowywanie wszelkich informacji, które ujrzały światło dzienne podczas tych czterech dni. Jest ich tak wiele, że postanowiliśmy nieco zmienić formę tego wydania Trans-Atlantyka - standardowe dłuższe wiadomości przeplatamy krótszymi, bardziej "telegraficznymi" w których skupiliśmy się na suchych faktach, bez komentarzy z naszej strony. Od siebie jeszcze dodam, że końcówka tego roku i cały następny prezentują się bardzo zachęcająco i to niekoniecznie dzięki dwóm gigantom, czyli wydawnictwom Marvel i DC, a bardziej dzięki Image Comics i Dark Horse. Zapraszamy do lektury! (a.)\nJednym z najgorętszych i najbardziej rozchwytywanych twórców obecnych na konwencie był Geoff Johns. Na panelach ze swoim udziałem raczej nudnie opowiadał o nowinkach związanych z „Blackest Night”, snuł plany co do przyszłości „Green Lanterna” i ekscytował się możliwością pisania swojego ulubionego bohatera. Odniosłem wrażenie, że gdyby DC tylko mogło oddałoby w jego ręce wszystkie swoje serie. A na razie dostał nowy on-going „Flasha”, który pojawi się na rynku po zakończeniu „Flash: Rebirth” i „BL: Flash”. Równoległe, nad „Kid Flashem” będzie pracował Sterling Gates, a model prowadzenia tych tytułów ma przypominać współpracę Johnsa z Tommasim przy Latarnikach. No cóż, nie ma, co się dziwić, że DiDio próbuje przekuć największy ostatnio sukces swojego wydawnictwa w pewien model prowadzenia serii. Oprócz tego Johns oświadczył, że bardzo chętnie napisałby coś dla Vertigo i nie ma oporów przed podjęciem pracy przy jakimś autorskim projekcie. (j.)\nPrzygody znanego polskiemu czytelnikowi kota detektywa Johna Blacksada, zostaną opublikowane przez Dark Horse w jednym tomie. Wydana u nas w 2007 roku "Czerwona Dusza", będzie po raz pierwszy przetłumaczona na język angielski. (a.)\nBill Willingham, nie związany żadną ekskluzywną umową, przejmie od Jossa Wheadona serię „Angel” (wydawnictwo IDW) z uniwersum „Buffy” od 28 numeru. Rysunkami zajmie się Brian Denham. (j.)\nKolorystka Laura Martin, mająca na swoim koncie takie tytuły jak "Secret Invasion", "Astonishing X-Men" czy "Ultimates", podpisała ekskluzywny kontrakt z wydawnictwem kierowanym przez Joe Quesadę. (a.)\nJakby mało było jeszcze Spider-Mana, Marvel zdecydował się na kolejną serię regularną z ulubionym herosem z sąsiedztwa. Scenariuszem do on-goinga startującego w październiku zajmie się Bob Gale, jeden ze grupy piszących do „The Amazing…”, a grafiką – Pat Olliffe. Nie byłoby w tym newsie nic ciekawego, gdyby nie fakt, że komiks, liczący od 4 do 8 stron będzie pojawiał się wyłącznie na stronie Marvela, jako uzupełniający pewne wątki obecne w „The Amazing Spider-Man”. Coś jak e-pizody „Wartości rodzinnych” Śledzia, tylko, że płatne. Eksperyment zaplanowano na razie na sześć bądź osiem części, ukazujących się w każdy poniedziałek w ramach Digital Comics Unlimited. (j.)\nStan Lee - żyjąca komiksowa legenda, znana również ze swoich epizodzików w niemal każdym filmie sygnowanym logo Marvela, po raz pierwszy pojawi się w grze komputerowej. Chodzi oczywiście o drugą część "Marvel Ultimate Alliance", której pięciominutowy gameplay znajduje się tutaj. (a.)\nDłuższy czas oczekiwania na historie z Marvela zebrane w twardej oprawie, spowodowany jest apelem sprzedawców, którzy niezadowoleni byli z faktu niemal natychmiastowego wypuszczania wydań zbiorczych, zaraz po zakończeniu danej historii w zeszytowej wersji, co przekładało się na spadającą sprzedaż kolorowych zeszytów. (a.)\nW 2010 Brian Wood, znany z „DMZ” i „Local”, zrestartuje „DV8” w ramach imprintu Wildstorm. Mając jeden zeszyt starej serii (po hiszpańsku) mogę powiedzieć, że była to kupa niemożebna. (j.)\nJeff Smith wraca do świata „Bone”. I to z wykopem! Latem, 2010 roku czytelnicy dostaną „Bone: Tall Tales”, zbiór krótkich opowieści autorstwa Smitha i współscenarzysty Toma Sniegoskiego, znanego z buffyverse i hellboyverse. Później, ten sam zespół dostarczy „Quest for the Spark”, długo oczekiwaną kontynuację regularnej serii „Bone”. „W poszukiwaniu Iskry” będzie składało się z trzech części, publikowanych kolejno jesienią 2010 roku, wiosną 2011 i latem 2011. Warto nadmienić, że już w sierpniu tego roku ukaże się prequel znakomitej serii Smitha zatytułowany „Rose” (z rysunkami Charlesa Vessa). Wszystkie wymienione tytuły ukażą się nakładem wydawnictwa Scholastic. (j.)\nW 2010 roku wydawnictwo mające w swojej ofercie przygody Hellboya, wyda sześcionumerową mini-serię "Furry Water and the The Sons Of The Insurrection" Rafaela Grampy i Daniela Pellizzari'ego. Dark Horse odkupił również od AdHouse Books prawa do cenionego przez krytyków i fanów "Mesmo Delivery" Grampy, którego fantastyczne grafiki znajdują się w tym miejscu. Reedycja komiksu zawierać będzie dodatkowe 22 strony szkiców i pin-up'ów. (a.)\nPozostając jeszcze przy artyście, porównywanym często do Geoffa Darrowa - AdHouse Books planuje wydać artbook z pracami Rafaela Grampy. Jednak ze względu na mnóstwo pracy nad wyżej wspomnianymi komiksami i nie tylko, rzecz ta ma szansę pojawić się w sklepach dopiero około 2011 roku. (a.)\nDark Horse również ma w swoich planach publikację artbooka - chodzi o znaną i u nas serię "Blade of the Immortal" / "Miecz Nieśmiertelnego". Amerykańska edycja obłożona twardą oprawą, w porównaniu do wydania japońskiego, zawierać będzie dodatkowe, wcześniej niepublikowane szkice i grafiki. (a.)\nNeil Gaiman, Gail Simone, Jim Lee, Paul Pope, Mike Allred, Dave Gibbons, Brian Wood, Stuart i Kathryn Immonenowie, Jason Aaron, Ben Templesmith, Jimmi Palmiotti, John Romita Jr. – prawdziwy zespół gwiazd komiksowego pióra i ołówka, prawda? W październiku w komplecie zameldują się na kartach antologii „Liberty Comics" #2. Liczący 48 stron, kosztujący prawie 5 dolców, komiks zostanie wydany w tzw. „słusznej sprawie” nakładem Image Comics. Publikacja będzie wyrazem poparcia dla Comic Book Legal Defense Fund, organizacji walczącej o zapewnienie nieskrępowanej wolności wypowiedzi twórczej dla komiksowych artystów. Najbardziej oczekiwanym komiksem ze zbiorku jest napisana przez Gaimana, a narysowana Jima Lee nowelka „100 Words”. (j.)\nPrzygody Scotta Pilgrima, które publikuje Oni Press, zostaną zaadoptowane na potrzeby gry komputerowej Ubisoftu. Fabuła oldschoolowej bijatyki czerpać będzie garściami z drugiego tomu o tytule "Scott Pilgrim vs The World" i będzie można w nią zagrać nie prędzej niż w 2010, kiedy to planowana jest kinowa premiera przygód bohatera Bryana Lee O'Malleya. (a.)\nWydawnictwo Boom! Studios zapowiedziało twardo okładkową reedycję komiksu Dana Rosy "The Life and Times of Scrooge McDuck", opublikowaną u nas w 2001 roku przez Egmont (pod nazwą "$knerus"). (a.)\nOkazało się, że „Berlin” Jasona Lutesa sprzedaje się lepiej w Niemczech niż, w USA, cokolwiek miałoby to znaczyć. (j.)\nDynamite Entertainment pozyskał prawa do klasycznego herosa z lat pięćdziesiątych, Fighting Americana, stworzonego przez Joe Simona i Jacka Kirby`ego. Za odświeżenie reprezentanta starej szkoły będzie grzebał pewnie Alex Ross. (j.)\nWychodzi na to, że jest to jedna z najbardziej sensacyjnych wieści z San Diego, skoro poświęcone jej tak wiele komentarzy. Po licznych sporach sądowych, Dan Buckley z niekłamaną satysfakcją ogłosił, że Marvel nabył prawa do postaci Marvelmana, znanego również, jako Miracleman. Brytyjski bohater wymyślony w latach pięćdziesiątych przez Micka Anglo należy do najbardziej znanych superherosów za Oceanem i po drugiej stronie kanału La Manche. To na nim Alan Moore robił pierwsze próby w dekonstruowaniu mitu superbohaterszczyzny, to na nim pierwsze komiksowe szlify zdobywał Neil Gaiman. Fani liczą, że pod szyldem Marvela uda się dokończyć run ojca „Sandmana” i rysownika Marka Buckinghama, który został przerwany przez upadek wydawnictwa Eclipse. Na razie nic na to nie wskazuje, ale Dom Pomysłów jakiś pomysł na Marvelmana na pewno już ma. (j.)\nJames Robinson przejmujący serię „JLA” ogłosił część nowego składu Ligi, w której znaleźli się Superman (Mon El), Batman (Dick Grayson), Wonder Woman (Donna Troy), Green Lantern (Hal Jordan) i Congorilla. Tajemnicą pozostaje wciąż tożsamość czterech (pięciu?) członków zespołu. (j.)\nKilka nowych serii w zapowiedziach Image Comics: "One Model Nation" Mike'a Allreda, "Doc Bizarre, M.D." Joe Casey'a i Andy'ego Suriano, kontynuacja serii "Existence 2.0" w wersji 3.0 duetu Nick Spencer i Ron Salas oraz kolejne przygody Tank Girl, która w grudniu zaatakuje wraz z one-shotem "Dark Nuggets" w wykonaniu Alana Martina i Rufusa Dayglo. (a.)\nDwusetny numer wydawanego u nas niegdyś tytułu "Spawn", zostanie narysowany przez ojca serii Todda McFarlane'a. Możliwe są występy gościnne niektórych założycieli Image'a - Roba Liefelda, Whilce'a Portacio czy Jima Lee - którzy mieliby odpowiadać za graficzną stronę flashback'ów. (a.)\nU X-Menów wielka nuda. Mógłbym spokojnie powtórzyć to, co pisałem w lutym, przy okazji relacji NY Comic-Conu, dodając jedynie, że wszelkie nadzieje z „Messiah War” Christophera Yosta i Craiga Kyle`a zostały generalnie zawiedzione. Widoków na wyjście z kryzysu nie widać żadnych, a zapowiedzi przedstawione w San Diego nie napawają wcale optymizmem. Czołowe x-serie cierpią na dramatyczny brak dobrych pomysłów. Moim zdaniem brak jakiegoś scenarzysty, który umiałby wziąć x-świat za jaja, zaczął pisać fabuły, opowiadać historie, a nie przedstawiać kolejne wydarzenia. Niestety, ani prowadzący „Uncanny X-Men” Matt Fraction, ani Mike Carey robiący w „Legacy”, ani Jason Aaron i Daniel Way piszący tytuły z Loganem tego nie potrafią. To po prostu nie ten rozmiar kapelusza, co Grant Morriosn czy Joss Wheadon, albo chociażby Peter David pracujący przy świetnym, acz niszowym „X-Factor”. Niestety, Dzieciom Atomu raczej nie pomoże zapowiadany na wrzesień kolejny już powrót ich największego nemezis – Magneto, ani też hucznie zapowiadane, właśnie przez Fractiona, „Nation X’, które dla mutantów ma być tym, czym dla Spider-mana był „Brand New Day”. A o czym jeszcze warto wspomnieć? W sadze „Necrosha” zobaczymy połączone siły „X-Force”, „New Mutants” i „X-Men: Legacy” (piszą Yost, Kyle, Carey i Zeb Wells), które zmierzą się z Black Queen, przywracającej do życia 16 milionów mutantów zamordowanych w Genoshy. I nie tylko mnie wygląda to na tanią zrzynkę z „Blackest Night”. Z dobrych wieści należy wspomnieć o odejściu Grega Landa i przybyciu Daniela Acuny, który od października zajmie się „X-Men Legacy”. Krążą również plotki o nowej serii Petera Milligana i Mike`a Allreda, ale na plotkach się chyba skończy. (j.)\nRobert Kirkman zapowiedział, że 25ty numer "The Astounding Wolf-Man" będzie ostatnim tej serii. Dodał jednak, że on i Jason Howard (odpowiedzialny za grafikę) mają w planach inny, ekscytujący projekt komiksowy. (a.)\nKolejna wieść z kirkmanverse dotyczy serii "Walking Dead / Żywe Trupy" - w niedalekiej przyszłości rozpocznie się historia "Hope" w której ocalali bohaterowie docierają do, można powiedzieć, prawdziwej utopii - cywilizowanego miasteczka w którym zombie trzymane są na odległość, a ludność prowadzi normalne życie - chodzi do pracy, spotyka się na sąsiedzkich imprezach. Jak zapewnia Kirkman - również i w takich warunkach, można na swojej drodze spotkać poważne kłopoty. (a.)\nGłówny bohater "prawdopodobnie najlepszego superbohaterskiego komiksu na świecie"- Mark Grayson a.k.a Invincible - wróci do swojego oryginalnego kostiumu w specjalnym one-shocie "Invincible Returns" #1 z gościnnym udziałem Davida Fincha jako autora okładki. Tym samym Kirkman kontynuuje swoją zabawę ze schematami od lat obecnymi w superbohaterskim mejnstrimie. (a.)\nO wiele ciekawsze rzeczy dzieją się w innych zakątkach imperium Joe Quesady, choćby u Sałaty Marvela. Świętujący niedawno sześćsetny numer swojej serii Hulk nie zwalnia tempa. Przede wszystkim dobiegają końca prace nad animowaną adaptacją „Planet Hulk”, które trafi prosto na DVD i Blu-Ray już w lutym przyszłego roku. Produkcją zajęło się znane z „Hulk vs. Thor” „Hulk vs. Wolverine” studio Lionsgate. Niedługo będzie można uciąć spekulacje odnośnie tożsamości loebowego Red Hulka, ale żeby czytelnicy się zbytni nie nudzili Ian Churchill i Ed McGuinness zaprezentują… Red She Hulk! Pojawi się ona w historii „Code Red”, w której X-Force zmierzą się z Rulkiem. A pod koniec bieżącego roku, w grudniu, dwoma prologami („Alpha” i „Gamma”) wystartuje crossover „World War Hulks”. Podobno wspólny projekt Loeba i Grega Paka był planowany od bardzo dawna i wszystkie elementy tej układanki, mają do siebie doskonale pasować. A jest ich naprawdę sporo – dwaj zieloni i jeden czerwony Hulk, dwie She-Hulk, a do tego MODOK, Wolverine (a jakże…), X-Force, Deadpool, Punisher, Elektra oraz super-tajna organizacja Intelligencia, która zza kulis pociąga za sznurki i właściwie wszystkie postacie związane z tzw. gammaverse. Oczywiście autorzy obiecują „najwspanialszą historię z Sałatą, a raczej Sałatami w rolach głównych!”, nowy status quo, no i, że - „nic nie będzie już takie same!”. (j.)\nPierwszy numer (z sześciu) "Image United", czyli pierwszego crossovera z prawdziwego zdarzenia w uniwersum Spawna i spółki, pojawi się na sklepowych półkach w listopadzie tego roku. Zanim to jednak nastąpi czytelnicy będą mieli okazję zapoznać się z preludium autorstwa Kirkmana i Portacio, podzielonym na cztery części, które wejdą w skład takich komiksów jak: "Savage Dragon" #153, "The Invincible" #67 i "Spawn" #197. Czwarty zeszyt nie jest jeszcze znany. (a.)\nW październiku wystartuje nowy tytuł, za którym stoją takie persony jak Todd McFarlane, Robert Kirkman, Greg Capullo czy Ryan Ottley. "Haunt" jest historią Daniela Kilgore'a, który po śmierci swojego brata, jest nawiedzany przez jego ducha, pomagającego mu wyjaśnić tajemnicę swojej śmierci i tradycyjnie - niczym Ciotka Fru-Bęc - uratować świat od zagłady. Okładki i przykładowe strony tutaj. (a.)\nWydawnictwo Image Comics ogłosiło, że prowadzone są prace nad nową seria "50girls50" do której scenariusz pisze Doug Murray, a za projekty postaci, kostiumów i świata odpowiedzialny jest Frank Cho. Osoba, która zajmie się samą grafiką ma zostać wyłoniona w międzynarodowym konkursie, którego szczegóły mają zostać zaprezentowane jeszcze w tym roku. (a.)\nReginald Hudlin odgrażał się, że po odejściu z „Black Panther” będzie jeszcze pisał przygody Czarnej Pantery i nie musieliśmy zbyt długo czekać na potwierdzenie jego słów. Już na początku 2010 roku pojawi się pierwszy numer czteroczęściowej mini-serii „Captain America/Black Panther: Flags of Our Fathers”, wydanej pod szyldem Marvel Knights. W historii, dziejącej się podczas II Wojny Światowej, zobaczymy nieopierzonego jeszcze Steve`a Rogersa i władcę Wakandy T'Chakę, ojce T'Challi, swój występ zaliczą również Howling Commandos i Red Skull. Rysunkami zajmie się Denys Cowan. (j.)\nNa koniec informacja o wielbionym przez wielu Danielu Clowesie - twórca "Ghost World" pracuje obecnie nad swoim kolejnym komiksem "Wilson", który na sklepowych półkach ma pojawić się w przeciągu roku! (a.)\nnapisał Kuba Oleksak o 12:00 5 komentarzy:\nEtykiety: podsumowanie, San Diego Comic Con, Trans-Atlantyk\n#208 - Armada #11: Niestały świat\n„Armada” należy do jednego z najpopularniejszych cyklów science-fiction wydawanych na polskim rynku. Najlepszym dowodem jej niesłabnącego powodzenia wśród czytelników, jest regularne wznawianie pierwszych tomów serii Jean David Morvana i Philippe`a Bucheta, obok regularnego publikowania bieżących odcinków. Do tej pory taki zaszczyt spotyka tylko absolutnych klasyków, jak „Thorgal”, a na przykład taki „Sandman”, niekwestionowany przebój, doczekał się reedycji dopiero po wydaniu ostatniego tomu. Czy w przypadku space-opery autorstwa tandemu Morvan-Buchet popularność przekłada się na jakość?\nNiestety, po lekturze jedenastego albumu nie mogę odpowiedzieć twierdząco na to pytanie. Najnowsza „Armada” utrzymuje poziom ostatnich, nieco słabszych tomów. Na łamach „Niestałego świata” scenarzysta Jean-David Moran otwiera nowy rozdział w życiu głównej bohaterki komiksu. Za niewykonanie rozkazów Rady Armady zadziorna Navis utraciła swój status agentki, straciła pracę i znalazła się na bruku. Jak się okaże nie na długo, bowiem jej unikalne zdolności zostaną docenione przez mecenasa Ehmte-Ciss-Rona. Ostatnia przedstawicielka ludzkiej rasy znowu stanie się śmiercionośną bronią w czyichś rękach, tym razem prywatnych. Skuszona możliwością spotkania się ze swoim starym przyjacielem, prolsem Bobo, uda się na pierwszą misję, na planetę Ribehn, słynącą z eksploatacji niezwykle cennego surowca. Jak to zwykle w takich przypadkach bywa, nic nie pójdzie tak, jak zaplanowano…\nZgodnie z niepisaną tradycją każdy kolejny album „Armady” nawiązuje do jakiejś popularnej estetyki bądź konwencji. Był już steampunk, fantasy, wariację a temat „Terminatora” i „Obcego”, a tym razem padło na samurajską Japonię. Morvan przesadził jednak z inspiracjami, bowiem fabuła, jako żywo przypomina tą z „Ostatniego Samuraja”. W tragiczny konflikt między szlachetną, ale odchodzącą w przeszłość tradycją a nieubłaganą, ale niedoskonałą modernizację zostaną wplątani przypadkowo Navis i Bobo, zmuszeni do dokonania dramatycznych wyborów. Może i brzmi to nieźle, ale narracji brakuje jednak lekkości, cała historia jest przeładowana dialogami i pozbawiona dramatyzmu swojego „oryginału”. Momentami pretensjonalna, momentami zbytnio uproszczona.\nByć może „Niestały świat” dlatego jest tak przegadany, aby czytelnik mógł dłużej zatrzymywać swój wzrok na znakomitych kadrach autorstwa Phillipe`a Bucheta? W porównaniu z wahaniami formy scenarzysty, rysownik ciągle trzyma naprawdę wysoki poziom, do którego przyzwyczaił nas już w poprzednich tomach. Już wielkie wrażenie robi jego warsztat, a wręcz dech zapiera odwzorowanie świata przedstawionego. W każdym najmniejszym detalu, od stołowej zastawy, przez pismo i stroje, architekturę i technologię Ribehn został odwzorowany pracochłonnie, oryginalnie, i z pomysłem.\nJedenasty tom „Armady” jest komiksem słabym, co jest o tyle gorsze, że otwierający drugą dziesiątkę „Niestały świat” miał być przełomem dla Navis. Chcąc nie chcąc, miłośnicy skądinąd sympatycznej ex-agentki z tym albumem zapoznają się niejako z rozpędu. Inni powinni omijać go szerokim łukiem i pozostać przy najlepszych momentach, jakie miała ta seria. W oczekiwaniu na kolejny odcinek pewnie poznamy odpowiedz na inne pytanie – czy „Armada” skończyła się po „Strefie Nadzoru”?\nnapisał Kuba Oleksak o 10:00 6 komentarzy:\nEtykiety: Egmont, Europa, Jean-David Morvan, lokalne, mainstream, Philippe Buchet, recenzja\n#207 - Trans-Atlantyk 48\nTrwający jeszcze weekend upływa pod znakiem największej imprezy komiksowej za Oceanem, mającej miejsce w słonecznej Kalifornii. Na nią twórcy, wydawcy, redaktorzy a przede wszystkim fani czekają cały rok, jak nie przymierzając komiksiarze znad Wisły wyczekują eMeFKi. Obszerną relację z San Diego Comic Con przeczytacie w najbliższym tygodniu, jak tylko uwiniemy się z nawałem nowinek, premier, wywiadów i zapowiedzi, od których pękają zagraniczne serwisy. Komiksowy Polter już przedstawił laureatów nagród Eisnera. Tymczasem najważniejsze komiksowe wydarzenie, przynajmniej z perspektywy polskiego czytelnika, wcale nie jest związane z imprezą w San Diego, tylko z nadchodzącym festiwalem w Chicago (6-9 sierpnia bieżącego roku). Właśnie wtedy swoją premierę będzie miał „Frankenstein's Womb” ze scenariuszem Warrena Ellisa, znanego z pracy nad takimi tytułami jak „Transmetropolitan”, „Hellblazer” czy „Authority” i grafikami Marka Oleksickiego, debiutującego na rynku amerykańskim. Komiks zostanie wydany zarówno w wersji miękkookładkowej, twardookładkowej, jak i w ekskluzywnej edycji, przygotowanej z okazji konwentu, w limitowanym nakładzie 1500 egzemplarzy, z specjalną okładką, którą prezentujemy obok. Rysownikowi znanego z „Odmieńca” raz jeszcze gratulujemy i oczekujemy dalszych sukcesów! (j.)\n#1 Ważniak wraca! Uwielbiany przez wielu ostatni Czarnian, pojawi się w listopadzie w dwu numerowej historii "Highway to Hell" i to za sprawą całkiem ciekawego duetu. Graficzną stroną rozwałki zajmie się Sam Kieth, a scenariusz będzie dziełem Scotta Iana - założyciela i gitarzysty zespołu Anthrax. Ma być to podobno historia z dużą dawką ekstremalnej przemocy i czarnego humoru, dodatkowo okraszona przegenialnymi rysunkami twórcy Maxxa, jakiej jeszcze świat nie widział, ale mój sceptycyzm podpowiada że "Ostatniego Czarniana" czy "Lobo Powraca" to raczej nie przebije. W każdym razie powrót Lobo po dłuższej przerwie do świata DC jest jakimś wydarzeniem. Dodatkowo, dla rodzimych fanów Scotta Iana, może to być jakieś pocieszenie po odwołanym wtorkowym koncercie Anthraxu w Warszawie. (a.)\n#2 Człowiek Nietoperz pokonał Kapitana Amerykę! Co prawda nie w bezpośredniej walce na łamach komiksu będącego crossoverem pomiędzy uniwersum DC a Marvela, a na liczby. Czerwiec był miesiącem debiutu nowej serii z przygodami nietoperzastego "Batman and Robin" oraz wydarzenia jakim był sześćsetny numer przygód Kapitana. Wydawałoby się, że wsparty ogromną kampanią promocyjną jubileuszowy zeszyt serii "Captain America" bez problemu powinien zająć miejsce pierwsze w rankingu najlepiej sprzedających się komiksów czerwca, ale rzeczywistość okazała się niezwykle brutalna. Czerwcowym liderem okazał się pierwszy numer nowej Batmańskiej serii od Granta Morrisona, która sprzedała się o ponad 50 tysięcy egzemplarzy więcej niż CA#600, który znalazł zaledwie 120 tysięcy nabywców. I na co było to całe przekładanie terminu wydania komiksu ze środy na poniedziałek? (a.)\n#3 Pierwszego października do sklepów trafi ilustrowana praca naukowa Alana Moore'a, traktująca o historii pornografii. Hardcover "25,000 Years of Erotic Culture" jest pełną, niepociętą, 96-stronicową wersją eseju, który Moore opublikował pod koniec 2006 roku w magazynie "Arthur", którego fragment znajduje się tutaj. Jak mówi twórca "Ligi Niezwykłych Dżentelmentów": "Kultury seksualnie postępowe dały nam literaturę, filozofię, cywilizację i całą resztę, podczas gdy kultura nastawiona restrykcyjnie przyniosła mroczne dzieje i holocaust". Dla fanów brodatego twórcy rzecz obowiązkowa. Dla fanów golizny, którzy nie ograniczają się jedynie do zdjęć i obrazków, również. (a.)\n#4 Marvel odkurza stare i zapomniane postaci ze swojego katalogu przy pomocy zasłużonych twórców. Jakiś czas temu informowaliśmy o powrocie Starra Zabójcy (Way, Corben), natomiast w pierwszej połowie sierpnia do sklepów trafi pierwszy zeszyt nowych przygód Dominica Fortune - herosa, który dawno, dawno temu pojawiał się w komiksach Domu Pomysłów. Za jego powrót odpowiada sam jego twórca - Howard Chaykin, ceniony głównie za serię "American Flagg!", który ostatnio silnie związał się z wydawnictwem kierowanym przez Joe Quesadę. Przy tej mini-serii wchodzącej w skład imprintu MAX, będzie on odpowiedzialny za całość - rysunki, tusz, kolory i scenariusz. Historia będzie miała miejsce w latach 30 ubiegłego wieku, kiedy to heros zostanie zatrudniony do pilnowania trójki celebrytów i w międzyczasie odkryje międzynarodowy spisek, któremu będzie musiał stawić czoła. (a.)\n#5 Powstanie komiksowa adaptacja książki (filmu?) „Zmierzch”. Chciałoby się zapytać – dlaczego dopiero teraz? Manga wydaje się idealnym nośnikiem do zaprezentowania miłosnych perypetii nastoletnich emo-wampirów. Scenariuszem ma zając się autorka oryginalnego cyklu Stephanie Meyer, a rysunkami koreański rysownik Young Kim. I właściwie nie wiem, jaki komentarz mam do tego newsa dopisać… (j.)\n#6 Pozostając jeszcze w temacie wampirów - Vampirella powraca… kolejny raz. Z okazji swoich czterdziestych urodzin ponętna wampirzyca skąpo odziana w czerwony lateks będzie bohaterką nowej, czteroczęściowej mini-serii „Vampirella: The Second Coming” autorstwa scenarzysty Phila Hestera („The Wretch”, „Green Arrow”, „Swamp Thing”) i młodego rysownika Daniela Sampere. Wydawnictwo Harris Comics odkopuje klasyczną ikonę kiczowatego horroru lat siedemdziesiątych, otoczoną kultem przez jej miłośników i znaną także w Polsce za sprawą Egmontu (wyszedł zaledwie jeden album, ale za to scenariuszem samego Marka Millara). Seria ma na nowo zdefiniować (ile razy już to słyszeliśmy…) postać i uniwersum seksownej krwiopijczyni. Pierwszy zeszyt ukaże się we wrześniu, jego cena wyniesie 1,99 $, a okładki wykonają Arthur Suydam (ten od „Marvel Zombies”), Joe Jusko, Ryan Stegman i Jose Gonzalez. (j.)\n#7 Pozostając jeszcze w temacie ponętnych i seksownych – już na Motywie Paweł wspomniał o Scarlett Johansson odchudzającej się do roli Black Widow z drugiej części filmowego „Iron-Mana”. Siłą rzeczy na Kolorowych też musimy o tym wspomnieć, choćby w ramach „obowiązkowego newsa filmowego”. Marvel powoli zaczyna promować swój produkt, choćby poprzez zaproponowanie cieszącemu się wielkim powodzeniem wśród fanów Paulowi Cornellowi („Captain Britain and MI: 13”, „Doctor Who”) napisania mini-serii o Czarnej Wdowie. Czteroczęściowe „Black Widow: Deadly Origin” z rysunkami Toma Raney`a („Annihilation Conquest”, „Stormwatch”) wyjaśni kilka tajemnic z życia avengerki i byłej sowieckiej agentki Nataszy Romanowej. I zamiast okładki pierwszego zeszytu, wolę zaprezentować Scarlett w jej lateksowym wdzianku, robiącej konkurencję dla arczowej geek-honey. Swoją drogą czy zauważyliście obecny w trend upodobniania komiksowych pierwowzorów do ich filmowych interpretacji? (j.)\n#8 I na sam koniec złamię tę monotonię newsów o pięknych niewiastach. Kiedy kasowano małżeństwo i resetowano życie Petera Parkera redaktorzy pracujący nad rodziną tytułów ze Spider-Manem planowali pozostawienie tylko jednej serii (klasycznej „The Amazing Spider-Man”), wydawanej z regularnością do jednego tygodnia. Taka sytuacja nie mogła utrzymać się zbyt długo, bo od jakiegoś czasu mnożą się pajęcze specjale (jak choćby wspominane tydzień temu spotkanie Spidera z Deadpoolem) czy spin-offy („Amazing Spider-Man Family”, „Amazing Spider-Man Extra”), a w październiku wystartuje kolejna. Na łamach miesięcznika „Web of Spider-Man” znajdzie się nieco więcej miejsca dla łotrów, którzy powrócą w ramach historii „The Gauntlet” – Elektro, Lizarda czy Rhino. Swoje pięć minut dostanie również Spider-Girl. Wśród rysowników pojawią się między innymi Val Semeiks, Ron Frenz czy Barry Kitson, a scenariuszami zajmą się Fred Van Lente, Tom DeFalco czy sam J.M. DeMatteis, który w nowoczesnej historii Człowieka Pająka zapisał się złotymi zgłoskami. (j.)\n(dzisiejsza niedziela należy do iluzjonistki z uniwersum DC - Zatanny, w którą wcieliła się Megan van Burkleo)\n#206 - BFK: blogerzy kontra serwisy komiksowe\nPodczas Bałtyckiego Festiwalu Komiksu, jednym z pierwszych punktów imprezy była dyskusja "Blogerzy kontra serwisy komiksowe". Jako że poruszaliśmy już na Kolorowych Zeszytach tematykę komiksowej blogosfery i jeszcze pewnie nie raz będziemy, to pozwoliłem sobie nagrać spotkanie, spisać wypowiedzi wszystkich uczestników i po autoryzacji i konsultacji umieścić w tym miejscu. Od siebie dodam, że samo spisywanie było procesem dosyć ciężkim i miałem okazję przekonać się jak bardzo słowo mówione różni się od pisanego. Mam jednak nadzieję, że po drobnych korektach tekst jest w miarę strawny i da się go czytać bez zgrzytania zębami.\nProwadzącym spotkanie był Radosław Bolałek (Hanami), a uczestników dyskusji było pięciu - dwóch blogerów, dwóch "serwisantów" i przedstawiciel e-magazynu komiksowego. W porządku alfabetycznym:\nMarcin Andrys - szef działu komiksowego serwisu fantastycznego Paradoks.\nŁukasz Babiel - jeden z redaktorów Motywu Drogi, który po zdjęciu peleryny zajmuje się korektą w jednym z wydawnictw.\nDaniel Chmielewski - prowadzi bloga Pub Pod Picadorem, pisze i rysuje komiksy; w 2008 roku ukazał się jego dobrze przyjęty debiut "Zostawiając Powidok Wibrującej Czerni".\nDariusz Cybulski - redaktor Alei Komiksu.\nJakub Syty - redaktor naczelny magazynu miłośników komiksu KaZet.\nRadosław Bolałek (dalej jako RB): Pierwsze pytanie - czy jesteście w stanie określić, czy to czym się zajmujecie to serwis komiksowy, czy jest to blog? Czy może coś innego? I czy istnieje według was sztywny podział na blogi i serwisy komiksowe?\nDaniel Chmielewski (DCh): Nie wiem czy powinienem być pierwszy, bo wy więcej piszecie o komiksach. Dla mnie nie ma jakiegoś specjalnego podziału - inne są narzędzia do zbierania informacji i ich przekazywania. Serwisy mają większe, bardziej rozbudowane bazy, większą liczbę redaktorów i tak dalej, ale powoli reagują. Uważam, że to wy powinniście więcej o tym powiedzieć.\nŁukasz Babiel (ŁB): To jest trudne pytanie, ponieważ wydaje mi się, że definicja blogu jest w tym momencie ciężka do określenia, bo definicje słownikowe dawno nie nadążają za rzeczywistością, za rozrośnięciem się sieci blogów. I też nie każdą stronę, która korzysta z tego formatu prezentowania treści można nazwać blogiem. Między innymi my korzystamy z Wordpressa, który jest narzędziem blogowym, ale jesteśmy magazynem. Kolorowe Zeszyty, Daniel, Śledziu i większość polskich autorów korzystają z blogspota, ale też ich stron nie nazywałbym do końca blogami - bardzo często to są kolumny. Śledziu ostatnio moim zdaniem po prostu prowadzi taką swoją kolumnę, czasem dzieli się swoimi komiksowymi sprawami. Kolorowe Zeszyty to dla mnie magazyn, albo quasi-magazyn. Najbardziej blogowy tutaj jest Daniel, który pisze także o sprawach niezwiązanych z komiksem, o swoich innych fascynacjach - filozofii, malarstwie, czy tym co robi u siebie na Akademii Sztuk Pięknych. Więc podział jest trudny, przynajmniej wewnątrz tej sieci blogowej, blogopodobnej. Serwisy, czy takie magazyny jak KaZet, nie mają z tym problemu.\nMarcin Andrys (MA): Ja bym to jeszcze trochę podzielił, bo blogi to jedna sprawa, a są ogólne serwisy – np. fantastyczne czy ogólno kulturowe, gdzie komiks jest tylko jednym elementem/częścią składową, są serwisy stricte komiksowe, jak "Aleja Komiksu" lub magazyny komiksowe jak "KaZet". W każdym z tych magazynów, serwisów czy blogów praca wygląda na pewno inaczej. Ja ze swojego doświadczenia wiem - jako że prowadzę dział komiksowy na serwisie fantastycznym - że blogi są przede wszystkim pomocne w pozyskiwaniu informacji. To jest pierwszy taki kontakt - z blogów można dowiedzieć się najwięcej informacji komiksowych, czy też ewentualnie od wydawców. Komiks na serwisie fantastycznym jest jakby cząstką, stara się uzupełniać tę lukę w kulturze, dostarczać najbardziej ważnych informacji i na pewno różni się od blogu tym, że pojawia się tych wiadomości na serwisach zdecydowanie mniej niż na blogach.\nJakub Syty (JS): Ja bym dokonał pewnego rozgraniczenia między blogiem a serwisem komiksowym, przede wszystkim dlatego, że blogi to rzecz mocno indywidualna – piszą na nich ludzie o swoich wewnętrznych doświadczeniach, dzielą się swoimi wrażeniami na konkretne tematy i mają totalne pole do popisu, żeby wyrazić to, co im w duszy gra na dany temat. Natomiast, moim zdaniem, na serwisie komiksowym nie do końca jest na to miejsce, ponieważ serwis komiksowy powinien zajmować się przede wszystkim zbieraniem wiadomości, powinien pełnić przede wszystkim funkcję informacyjną. Takim dobrym przykładem będzie WRAK, gdzie Jarek (Obważanek) podchodzi w sposób bardzo rzetelny do redagowania każdego z newsów. Jako komiksowa agencja prasowa już z nazwy pełni zupełnie inną funkcję niż blog, gdzie już sama czynność zamieszczania konkretnych informacji jest zupełnie inna. Poniekąd blogi również mogą pełnić funkcję informacyjną - na przykład ostatnio u Macieja Pałki pojawiła się informacja o tym, że jeden z polskich komiksiarzy - chodzi o Arkadiusza Klimka - podpisał kontrakt z Soleil. I to była premiera tego newsa w sieci, w dodatku okraszona bardzo subiektywnym komentarzem autora. Na tym przykładzie widać, że blog jest w stanie świetnie uzupełnić serwisy komiksowe, ponieważ jeśli prowadzi go dany rysownik, dany scenarzysta, to on wie najlepiej, co się u niego wydarzyło, ponadto zostanie to przez niego opisane w taki sposób, w jaki on sobie tego życzy. Mając grupę znajomych twórców, z którymi sobie codziennie gada, z kolei on (redaktor bloga) od nich wyciągnie dane informacje, o których redaktor prowadzący któryś z serwisów nie wie, bo nie utrzymuje tak bliskich relacji, o ile w ogóle utrzymuje. Także tutaj chciałbym dokonać tego rozgraniczenia, o którym wspomniałem na początku, przede wszystkim ze względu na sposób podawania informacji. Serwis komiksowy to twór, który zaopatrza nas w newsy, choć, jak Łukasz mówi - pojawiają się na nim też recenzje, które są czymś dodatkowym i w nich jest miejsce na wyrażanie opinii i radosną formę twórczości, czego nie powinno być w newsach. Blog z kolei to twór niemalże nieograniczony, jeśli chodzi o sposób komunikowania się autora z czytelnikami.\nDariusz Cybulski (DC): Ja tylko dopowiem, że wydaje mi się, iż niektóre blogi mają szansę stać się w przyszłości serwisami komiksowymi, jak wspomniane już Kolorowe Zeszyty czy Motyw Drogi, które rozwijają swoją strefę redakcyjną.\nRB: Padły tutaj nazwy paru dosyć interesujących projektów, między innymi Kolorowe Zeszyty i WRAK. Blog jest sprawą dość indywidualną, zwykle robiony przez jedną osobę. I jest WRAK, który nadal jest robiony przez jedną osobę, co mimo wszystko chyba mu to nie służy..\n(tutaj nie wiem czemu wcięło mi końcówkę pytania Radka i odpowiedź Kojota)\nJS: Nawet bardzo zdolna osoba o bardzo dużym potencjale może się nie wyrobić na którymś z zakrętów i z niego wypaść. Dlatego dobrze by było, żeby miała drugą osobę, która wejdzie w ten zakręt zamiast niej. To jest najlepsze rozwiązanie.\nMA: Ja mogę powiedzieć to samo co Kuba. Zresztą widać to po tym jak pracują serwisy, na których - jeśli ktoś zajmuje się komiksem - nie jest tak, że w jednym dziale jest dziesięć czy dwadzieścia osób. Nawet na tych największych serwisach fantastycznych, gdzie komiks jest częścią, dział ten prowadzą zazwyczaj dwie lub trzy osoby. Czyli niewiele więcej niż w tej chwili blog, który prowadzi zazwyczaj jedna osoba. Na serwisach wygląda to bardzo podobnie: trzeba dysponować bardzo dużą ilością czasu, żeby jeździć na imprezy komiksowe, pisać o komiksach, wrzucać jakieś galerie czy fotorelacje. Tak żeby tematyka komiksowa żyła na tym portalu i żeby nie było raz na miesiąc aktualizacji, tylko w miarę regularnie coś nowego pojawiało się o komiksie. Jest to naprawdę tytaniczna praca dla jednej czy dla dwóch osób. Każdy z nas ma w dodatku jeszcze jakieś życie, rodzinę. Powinno być 5-6 osób, żeby to w miarę sprawnie funkcjonowało.\nŁB: Ja może "przeskoczę rekina" troszeczkę, bo tu już wszystko zostało powiedziane. Jakieś półtora miesiąca temu zaczęliśmy publikować rebusy na Motywie Drogi, które nadsyłają nam polscy twórcy - niektóre to są rzeczy wyciągnięte z szuflady, niektóre robione na zamówienie, albo po prostu z dobrej chęci. Przez trzy tygodnie codziennie publikowaliśmy rebus, czyli było ich 21 jednym ciągiem. Zdobyły one dużą popularność wśród naszych czytelników i postanowiliśmy ten pomysł kontynuować, chociaż powiem szczerze, że już to się nam troszeczkę nudzi, jak również i innym osobom - takie sygnały do nas docierają. To jest taki projekt, który zakłada też pewną promocję młodych twórców i aktywizację środowiska – by zrobili coś innego niż zazwyczaj. Wracając do tego, co chciałem powiedzieć – tak, oczywiście, im więcej osób dobrze dobranych, tym lepiej i może na przykładzie serwisów komiksowych - bo tu też wcześniej był WRAK wspomniany - powiem, że jedna osoba niestety zbyt wiele nie zdziała i w tym momencie, jeżeli o mnie chodzi, są cztery liczące się serwisy, czyli: WRAK, Gildia, Aleja Komiksu i Polter. Na wszystkich serwisach, oprócz Alei, wszystkim zajmuje się w rzeczywistości jedna osoba. Czyli Repek na Polterze, Jarek na WRAKu i CD Jack na Gildii. I to nie działa dobrze - WRAK jest opóźniony, publikuje tylko najważniejsze newsy, czyli co zostało wydane i jakie są zapowiedzi. Gildia także jest opóźniona i co do tego to nie ma wątpliwości. Z kolei Polter jest bardzo dobrym serwisem, ma fajną bazę, tylko Repek zupełnie nie umie przekuć tego na popularność serwisu. Z tych czterech serwisów najlepszym jest mimo wszystko Aleja, której tak czy siak mam dużo do zarzucenia.\nDCh: To też kwestia tego co tu było wcześniej mówione - na serwisach nie ma tej możliwości uprawiania radosnej twórczości i przez to tak trudno zebrać osoby, które chciałyby inwestować swój czas we wszelkie różne teksty, kiedy chętne do współpracy są serwisy takie jak Kolorowe Zeszyty, jak Motyw i temu podobne. Albo w innych dziedzinach, przykładowo magazyn muzyczny Porcys też jest w tym samym klimacie – ma indywidualny charakter wszystkich piszących mocno zakorzeniony w swojej istocie. Wiadomo, że jak ktoś chce pisać i ma możliwości to albo zakłada własne blogi, albo podczepia się pod wszelkie serwisy, gdzie może jak najbardziej pokazać właśnie siebie, a nie tylko przekazywać suche informacje.\nRB: Mamy więc tutaj kwestię pewnego ograniczenia twórców, czy też można powiedzieć dziennikarzy, jeśli mają pracować przy serwisach internetowych. Wiadomo, że w pewnym sensie serwis jest też zależny od wydawców, którzy muszą przesyłać serwisom informacje, przekazywać im ciekawe materiały, współpracować z nimi. Jeśli serwis internetowy nie publikowałby tych wszystkich ważnych wiadomości, jak nowości, wydarzenia związane z nowymi tytułami, to nie miałby racji bytu, bo nie otrzymywałby też wsparcia od wydawców. Jeżeli on (wydawca) nie widziałby efektów takiej współpracy, to nie byłby nią zainteresowany. Mimo wszystko, blogowość Motywu Drogi czy Kolorowych Zeszytów polega na tym że nie obchodzi was to, że ukaże się taki a taki tytuł, bo wy nie musicie publikować wszystkich wiadomości. Od serwisów komiksowych wymaga się, żeby była tam kompletność informacji. Co wy na to?\nŁB: Z serwisami komiksowymi jest taki problem, że są określone ramy - na serwisie ma się pojawić to i to. Jest to moim zdaniem po prostu mankamentem serwisów, bo są one mało kreatywne, nie angażują się aż tak bardzo w promocję, odwalają pańszczyznę. Następuje jakiś wyścig newsowy i mamy informacje na Alei o tym, że Śledziu coś tam zjadł na obiad. Jeżeli chodzi o blogi - są one po prostu niezależne. Gdyby Motyw Drogi chciał oddać nieco swojej niezależności, chociażby za to, żeby wydawcy dosyłaliby nam tak zwane egzemplarze recenzenckie - których nie jesteśmy entuzjastami - oczywiście mógłby to zrobić, bo wiemy jaki mamy wpływ na to, co się mówi. Kiedyś owszem, byliśmy blogiem, później ludzie określali nas jako blog opiniotwórczy. I tak - jesteśmy opiniotwórczy. Przynajmniej takie sygnały do nas docierają i wiemy, że moglibyśmy wyciągać rękę (w stronę wydawców). Nie chcemy tego robić, ponieważ mamy jakąś swoją politykę. Myślę, że wspominaną wcześniej kreatywność - a raczej brak kreatywności - widać po promocji tej imprezy. Co zrobiły serwisy komiksowe i co zrobiły blogi? Serwisy zrobiły dokładnie to samo, co zawsze, czyli poinformowały, że impreza się odbędzie, gdy organizator przesłał takiego newsa oraz poinformowały, jaki jest plan imprezy, gdy przesłał go organizator. Na blogach pojawiała się masa informacji, masa linków, które wisiały wszędzie. Aleja Komiksu chyba jako jedyny z serwisów miał wiszącą w widocznym miejscu reklamę festiwalu - tak mi się wydaje. Może jeszcze Paradoks. WRAK przeszedł mały remanent i w tym momencie wydaje mi się, że remanent niestety na niekorzyść, bo stracił trochę na czytelności, chociaż to też kwestia przyzwyczajenia. Na Polterze i Gildii nic szczególnego się nie pojawiło. Na blogach ciągle pojawiały się informacje, linki odsyłające do festiwalu wisiały w widocznych miejscach. Kolorowe Zeszyty przeprowadziły wywiad z organizatorem, dodatkowo dwa razy popełniły oddzielny wpis odnośnie do festiwalu i to dało bardzo dużo. Ja ze swojej strony też zrobiłem tyle, ile mogłem, wrzuciłem tekst o BFK w pigułce, takie coś, co by się na serwisie nie pokazało – info z dokładnym oblinkowaniem, chociażby tych miejsc gdzie mamy (uczestnicy imprezy) zniżki albo gdzie będzie odbywać się coś ważnego. Natomiast serwisy komiksowe tego nie robią. Dlaczego? Bo są po prostu mało kreatywne.\nMA: To zależy głównie od podejścia ludzi pracujących na serwisach. Powiedziałeś, że wrzucanie newsów to jest tak jakby odwalanie pańszczyzny - to co wyśle wydawca umieszcza się na stronie. A z tego co pamiętam, na początku jak mój serwis powstawał, nie dostawaliśmy od wydawców nic - zresztą teraz też nie dostajemy dużo, to są tylko poszczególne osoby, z którymi współpracujemy, które chciały nawiązać współpracę. A tak to jest wyszukiwanie newsów i informacji w sieci samemu. Więc nie jest tak, że to odwalanie pańszczyzny. Spotkałem się swego czasu - nie pamiętam na jakim blogu - z komentarzem, że ktoś tłumaczy newsy z zagranicy i wrzuca na serwis i żeby dał już z tym spokój, bo dla kogo on to pisze, kogo interesują jakieś poboczne serie z rynku frankofońskiego, czy na przykład ciągłe informacje o superbohaterach. Tu jak widać, nie można wszystkich zadowolić. Są pewne newsy, które pojawiają się na wszystkich serwisach internetowych. Nawet chyba nie tak dawno ktoś na Polterze strasznie się burzył, że ta sama wiadomość pojawiła się na wszystkich portalach. Więc tak jak mówię - tu się nie da wszystkich zadowolić - jedni będą uważali, że wrzucanie newsów to jest odwalanie pańszczyzny, a drudzy poświęcają na to sporo czasu i też szukają innych ciekawych informacji.\nJS: Uznaję, że wstawianie newsów to tak naprawdę katorżnicza robota i faktycznie zabijająca kreatywność. Gdybym wstawiał ich sześć dziennie i pisałbym w nich oczywistości typu "informuje się, że ukaże się to i to, a zapowiada się to i to" to nie wiem, czy miałbym później ochotę napisać jakiś fajny tekst, w którym poruszyłbym dyskusję na konkretny temat. Tutaj odniosę się do osoby Marcina (Andrysa) - on sporo newsuje i wiem, że poświęca temu niemało czasu, lecz na całe szczęście udaje mu się jeszcze napisać kilka / kilkanaście tekstów co jakiś czas. Ale zgadzam się, że ktoś, kto siedzi w redakcji jakiegoś dziennika, jak np. "Moje Miasto", to jest osobą piszącą proste informacyjne notki i potem nie mającą siły, żeby stworzyć coś twórczego, choć może mającą chęć to zrobić. Tu z Łukaszem się zgadzam. Nie mniej dobrze, że jest coś takiego jak portal czy serwis internetowy, na którym te nawet najprostsze newsy są, bo one też nas interesują. Natomiast śmiem twierdzić, że ta wspomniana kreatywność ludzka umiera z każdym newsem, który się pojawia.\nDC: Ja może najpierw odniosę się do wątku poruszonego przez Marcina, mianowicie wrzucania newsów z innych rynków. Półtora roku temu miałem więcej czasu niż teraz i starałem się na bieżąco umieszczać informacje z rynków amerykańskich czy frankofońskich i uważam, że było to również ważne dla wydawców i czytelników, którzy czytając te wiadomości mieli szansę zainteresować się daną serią, danym komiksem i w jakiś sposób być może rozwijało to troszeczkę rynek. Bo może jakiś wydawca zainteresuje się daną serią. Strasznie boleję, że Egmont zaprzepaścił wydawanie kilku serii, między innymi "Universal War One" – który jest genialnie komputerowo zrobionym komiksem. ... Ja wczoraj o 23 dopiero wrzucałem relację ze spotkania z Guyem Delisle, które odbyło się na Chłodnej 25 w Warszawie. Nie ma człowiek tak naprawdę czasu na pisanie. Gdybym mógł zarabiać z tego, to pewnie bym poświęcił się w całości. A tak to pracuję w banku a po godzinach non-profit przy Alei Komiksu. Łukasz nawiązał tutaj do egzemplarzy recenzenckich - dla mnie osobiście, możecie nie wierzyć, jedyne egzemplarze recenzenckie przysłało Manzoku. A tak to chodzę do Centrum Komiksu i całe pakiety komiksów, które mi pasują, kupuję. Oczywiście nie opiszę ich wszystkich na serwisie, bo na to nie mam czasu. Uwielbiam komiks niemy i uważam, że fajną inicjatywą byłoby właśnie stworzenie Dnia Komiksu Niemego - tak jak to zrobił Timof z Dniem Darmowego Komiksu- żeby polscy wydawcy wypuszczali nieme komiksy, np. 32 stronicowe. Nie ma już teraz także żadnych ograniczeń językowych, angielski króluje wszędzie. Nawet na ostatnich targach książki, był wydawca z Anglii Cinebook, publikujący dużo serii, które Egmont zaprzepaścił i można je spokojnie przeczytać właśnie po angielsku.\nDCh: Taka mnie myśl naszła, akurat nie związana z tym co było mówione – trochę odpłynąłem – ale mnie zastanawia właśnie do kogo adresowane są serwisy, a do kogo blogi. Kiedyś to było proste – jak nie było jeszcze Internetu, to były wszelkie magazyny i tak się zbierało informację. Potem wszedł Internet i dla mnie serwisy były punktem rzetelności. Jeszcze będąc zwykłym czytelnikiem, nie mając na koncie nic wydanego, nie znając nikogo, wchodziłem na serwisy i tam wszystko czytałem. Miałem wtedy bardzo pogardliwy stosunek do blogów – jak wszyscy. Zawsze się śmiało, że blog to jest taki właśnie pamiętniczek internetowy. Potem, kiedy założyłem swój i zacząłem czytać te wszystkie serwisy, to wtedy się okazało, że to nie jest taka prosta sprawa z tymi „pamiętniczkami dla szesnastolatek”. Okazało się, że są to bardzo ciekawe rzeczy. Mamy teraz te technologie, te wszystkie RSS'y – ja akurat z tego nie korzystam, ale inni tak – gdzie można śledzić szybko nowe informacje na różnych blogach, gdzie to wszystko ma się pod ręką i nie trzeba klikać po milionie różnych stron z osobna. Nie wiem właśnie, czy serwisy nie są adresowane bardziej jakby do ludzi niespecjalnie związanych z komiksem, którzy czasem tylko je czytają. A wszystkie te specjalistyczne blogi komiksowe łącznie tworzą wielką bazę, bo bądź co bądź to środowisko - nienawidzę tego słowa – gdzie wszyscy się znają, jeśli chodzi o twórców i recenzentów, ludzi z serwisów i tak dalej. Jeśli coś się opublikowało, jakiś czas się w tym siedzi, to znamy się jako tako z twarzy czy z nazwiska. I właśnie – czy serwisy nie są teraz adresowane bardziej do tych, którzy nie znają się jeszcze tak bardzo ze środowiskiem?\nRB: Bardzo fajną kwestię poruszył tutaj Daniel, ale jako prowadzący mam prawo do komentowania niektórych rzeczy. Po pierwsze Aleja Komiksu dostaje od większości wydawców gratisowe egzemplarze, także macie nie dogadane..\nDC: Ale ja nie proszę o nie.\nRB: ..akurat wiem, bo sam jestem wydawcą i większość z nas przekazuje egzemplarze gratisowe. Jeśli chodzi zaś o Daniela, to Daniel jest z kolei biernym użytkownikiem RSS'ów - on może świata przez nie nie obserwuje, ale świat przez RSS'y obserwuje jego. Bardzo ciekawą rzeczą jest to co Daniel powiedział o tych nowych czytelnikach do których docierają portale - czy w jakiś sposób wasze serwisy, blogi czy jakkolwiek nie nazwać waszej twórczości, próbują wyjść do nowych osób i czy macie jakieś głosy, że wam się to udaje?\nMA: Powiedzmy, że po części się udaje. Mój serwis jest serwisem małym, tego nie będę ukrywał, ale spotykam się z różnymi sytuacjami. Przykład z życia wzięty dotyczy pojawienia się na rynku serii "Biocosmosis" - dla nas komiksu, a dla miłośników hard s-f tytuł, który może zwrócić ich uwagę, nawet jeżeli nie czytają komiksów, albo nie interesują się nimi w takim stopniu jak komiksiarze. Na jednym z konwentów fantastycznych w Lublinie, czyli na "Falkonie", podeszła do mnie garstka osób, moich znajomych, i spytała się czy warto brać się za "Biocosmosis". Wyraziłem własną opinię o tym komiksie, po czym oni spróbowali i akurat ten tytuł przypadł im do gustu. Właśnie takich informacji osoby nie interesujące się komiksem, mogą się dowiedzieć z serwisów, które wychodzą do szerszego grona użytkowników. Bo tam między newsami z literatury, fandomu, czy sztuki znajdą też coś z komiksu, który może ich zainteresować.\nŁB: Ja tutaj trochę nawiążę, bo Motyw Drogi nie pisze tylko i wyłącznie o komiksie. Piszemy również o filmach czy o animacjach, czasem książkach lub jakichś popkulturowych sprawach i to jest dla nas sposób pokazania, że komiks jest na tym samym poziomie kultury (lub popkultury) jak film czy książka. Przez to popularyzujemy komiks. Nie zamykamy się w tym, że piszemy tylko o komiksie. I przez to poszerzamy grono odbiorców, bo jeżeli ktoś do nas trafił przypadkiem zachęcony recenzją filmu, a między jedną a drugą recenzją trafi na coś o komiksie, to w taki to sposób trafiamy do nowych odbiorców i to się sprawdza. Mamy duże stałe grono czytelników i często jest porównywalne jeśli chodzi o liczbę wejść z serwisami, np. z WRAKiem.\nDCh: Jeśli chodzi o mnie, to prowadzę bloga przy którym "lecę na osobowości" - nie mam konkretnie sprecyzowanej tematyki i głównie umieszczam tam na przykład eseje. Większość ludzi wchodzi na mojego bloga szukając Różewicza czy Sartre'a, a się okazuje, że jest tam jeszcze trochę o komiksach. Jako człowiek, który zna się na historii sztuki, na kompozycji, staram się pisać komiksach, korzystając z tej wiedzy. Staram się też, mówiąc o innych dziedzinach, dorzucić też coś o komiksie, tam gdzie da to szersze spojrzenie na dany problem. Wydaje mi się, że w ten sposób można też "podejść" wiele osób. Nawet ludzie, którzy czytają komiksy często nie są świadomi tego jak by można odbierać komiks. Nie uczy się czytania komiksu, jak używać języka komiksowego. Komiks cały czas kojarzy się z kadrami i z dymkami i z jakąś prostą historyjką. Mainstream cały czas pokutuje jako superbohaterowie w rajtuzach, ale są to rzeczy, które już dawno temu się diametralnie zmieniły. Warto dzięki odpowiednim tekstom zmieniać tę świadomość u ludzi.\nJS: Motyw Drogi ma taki fajny napis w zakładce na górnej belce: "Na naszej drodze widzimy nie tylko komiksy" i odnosząc się do tego powiem, że w KaZecie widzimy w zasadzie tylko komiksy i tylko o nich piszemy. Można więc powiedzieć, że nie wychodzimy do nowych czytelników, nie jesteśmy pod tym względem kreatywni. Natomiast jeżeli ktoś będzie szukał recenzji jakiegoś komiksu wydanego u nas w kraju, bądź zagranicznego, to jest takie prawdopodobieństwo, że wpisując w google jego tytuł natrafi na KaZet – mamy sporą bazę recenzji i artykułów, chociaż nie o wszystkim piszemy. I na dany moment na pewno jest to jakiś sposób wychodzenia do czytelnika, ale podlegamy prawom specyfiki naszego miejsca w sieci. Mógłbym przyjąć, że wszystkie trzy osoby, które wypowiedziały się przede mną, mają poniekąd lepsze położenie - np. Motyw może sobie pozwolić na to, że pisze o wszystkim, na Paradoksie są newsy z zakresu różnych gałęzi zainteresowań, między innymi z komiksu, a my jesteśmy magazynem komiksowym. Tak samo na blogu, Daniel może pisać o wszystkim, w tym między innymi o komiksie i ludzie, na przykład jego znajomi, którzy nie wiedzieli, że on czyta komiksy, teraz dzięki niemu się nimi mogą zainteresować. Bo skoro Daniel czyta, to może i oni powinni. Ale to dobrze, że występuje taka różnorodność. Dla każdego jest miejsce.\nDC: Zacznę od tego, kogo zainteresowałem ostatnio komiksem - koleżanki mojej dziewczyny zaczęły kupować między innymi "Wędrowca z Tundry". Natomiast od razu nasuwa mi się myśl, że jak serwisy komiksowe są od wszystkiego, to są od niczego. A jak są od niczego, to wiadomo co od czego. Chodź przyznam, że ja naprawdę zazdroszczę blogerom, że mogą pisać tylko o tym co kochają i lubią w komiksach. Serwis ma jednak swoje "ramki" - tak jak powiedziałem, jest 23.00 i trzeba wrzucić relację, by zachować świeżość newsa, nieważne czy się człowiek wyśpi czy nie.\nRB: Tutaj może troszeczkę nie zrozumieliście dobrze o co mi chodziło. W ten sposób o którym mówiliście faktycznie wychodzicie do nowych ludzi. Zawsze jednak serwis może się reklamować gdzieś indziej, może wychodzić do innych ludzi. To nie znaczy, że nie macie pisać tylko o komiksie. Chodzi głównie o wychodzenie jako takie, o promocję zewnętrzną serwisu w kierunku innych ludzi, nie tylko jako coś ciągle wewnątrz komiksowego środowiska.\nZostało dokładnie pięć minut do końca i jest tu was wszystkich pięciu. Zrobimy więc taki eksperyment, że każdy dostanie dokładnie jedną minutę dla siebie, po upływie której musi oddać kolejnej osobie mikrofon. Podsunę wam jeszcze kilka pytań pomocniczych - tutaj chyba głównie do Daniela i KaZetu: czy ludzie chcą czytać długie teksty? i dalej: czego jest za dużo, czego jest za mało? Jaką wiedzą powinien dysponować idealny autor komiksowych tekstów? Czy nie jest za dużo serwisów? Bo mówicie, że każdy tworzy, robi coś tam sam i czy nie powinno być tych serwisów mniej?\nDCh: Długie teksty to akurat jest to co często mi niektórzy zarzucają. Bawi mnie to jak ludzie napiszą mi maila, czy jakiś komentarz na jeden akapit i przepraszają z całego serca, że tak się rozpisali. No niestety, ja wymagam jednak od swoich czytelników trochę więcej czasu, żeby zgłębili to co napisałem. Ale jestem tego świadomy, że jestem jakimś "daniem" - jeśli ktoś ma ochotę akurat na dłuższy tekst, to wtedy wejdzie na mojego bloga. To nie jest tak, że ja wymagam, żeby wszyscy czytali wszystko co piszę i żeby ludzie regularnie mnie odwiedzali, tylko właśnie... (czas minął)\nŁB: Tak, uważam, że jest za dużo serwisów. Tak, uważam, że serwisy nie są kreatywne, a powinny być. Tak, wychodzimy do innych ludzi w inny sposób - jesteśmy obecni na serwisie facebook, na serwisie twitter, na serwisie blip. I popularyzujemy te ścieżki dotarcia do ludzi wśród środowiska komiksowego. Myślę, że z korzyścią dla nas i dla komiksu jako takiego. Kto powinien pisać i jak powinien pisać? Moim zdaniem każdy, bo jest zapotrzebowanie tak naprawdę na wszystko - tak jak papier wszystko przyjmie, to sieć tym bardziej. Są potrzebne zarówno teksty analityczne, jak i esencje, zwykłe recenzje i krótkie „polecam”, za którym stoi np. autorytet. Grono odbiorców w sieci jest nieograniczone i każdy powinien mieć szansę znalezienia czegoś dla siebie, a ostatecznie i tak decydują gusta.\nMA: Skoro są użytkownicy, którzy wchodzą na serwisy, to uważam że ta ilość serwisów jaka jest, jest w porządku. Blogi komiksowe - oczywiście tak samo jest dobrze, ale mogłoby ich być więcej - liczymy na kreatywność. A jeśli chodzi o recenzje, czy długość recenzji to już zależy od autora. Jeden ma bardzo dużo do powiedzenia i napisze obszerny tekst i zawsze ktoś to przeczyta. Kto ma pisać o komiksach? Fani dla fanów. Czyli piszą wszyscy.\nJS: Faktycznie - serwisy dublując się w podawaniu suchych informacji i nie robieniu nic ponadto, stwarzają wrażenie, że jest ich za dużo. Natomiast tekst powinien być tak długi, jak długim widzi go jego autor. To on decyduje o "ramkach" tego tekstu - jeśli chce napisać dużo, to tak robi, a jeżeli ktoś się znudzi w połowie tekstu to albo to nie był tekst dla niego, albo po prostu był słabo napisany.\nDC: To wygląda tak - dla mnie najlepiej by było gdyby był jeden albo dwa porządne serwisy, ale żaden z rządzących serwisem nie zrezygnuje ze swojej marki. Lepiej coś zrobić porządnego, niż rozdrabniać się i tworzyć słabsze rzeczy.\nRB: Dziękuję pięknie wszystkim uczestnikom, proszę o gorące brawa. Przede wszystkim podziękujmy im za to, że poświęcają swój wolny czas. Może gdyby by jeden mocny serwis, można by na tym jakoś zarabiać, ale podejrzewam, że przez najbliższe pięć lat takiego jednego serwisu nie będzie. Co będzie dalej? Mówią, że koniec świata, ale zobaczymy.\nnapisał Łukasz Mazur o 13:00 17 komentarzy:\nEtykiety: ankieta, Bałtycki Festiwal Komiksu, Bałtycki Festiwal Komiksu 2009, impreza, lokalne, Polska\n#205 - Król Wilków\nNie należę do tych, którzy gardzą komiksami po brzegi wypełnionymi akcją. Z przegiętymi bijatykami, patetycznymi tyradami potężnych herosów, z galopującą na złamanie karku fabułą, będących czasem na bakier z logiką. Umiem wyłączyć szare komórki na czas lektury, by nieco się „odmóżdżyć”. „Króla Wilków” w takiej właśnie kategorii można umieścić.\nNiestety, nawet nie spodziewając się estetycznych uniesień i intelektualnej przygody nie mogę napisać, że manga autorstwa Buronsona (znanego polskiemu czytelnikowi ze skryptu do bardzo dobrej serii „Heat”) i rysownika Kentaro Miury jest pracą choćby niezłą. Bo okazała się niemożebnie i żenująco słaba. Już krótki opis karykaturalnej fabuły zapowiada się cokolwiek niepokojąco. Oto młody historyk i znakomity kendoka wciągnięty przez wir czasu zostaje przeniesiony do epoki podbojów Czyngis Chana. Przybysz z XX wieku całkiem sprawnie radzi sobie w XIII i jako jeden z generałów mongolskiego zdobywcy pomaga mu w budowaniu jego przyszłego imperium. Sytuacja nieco komplikuje się, gdy na scenie za sprawą tego samego portalu pojawia się żona naszego bohatera. Brzmi nieco groteskowo? Uwierzcie mi, że im dalej w las tym i straszniej, i śmieszniej. Nie zdradzając zbyt wiele z fabuły dodam jeszcze, że w komiksie swoją rolę do odegrania ma dywizja czołgów i genialny kilkulatek z Japonii, który okaże się mongolskim zbawcą...\nI przyznam, że mógłbym przełknąć te monstrualne bzdury, gdyby tylko „Król Wilków” mnie wciągnął, niczym ten czasowy wir wciąga kolejnych bohaterów. Wybaczyłbym mu brak elementarnej logiki, konsekwencji w prowadzeniu historii czy jakiegokolwiek sensu. Przełknąłbym nawet te nieszczęsne czołgi, jeśli tylko służyłyby fajnej historii. Niestety ta, bardzo szybko zaczęła się niemiłosiernie ciągnąć. Scenariuszowi Buronsona brakuje ciekawych zwrotów akcji, intryga jest przeraźliwie płaska i banalna, a dialogi smętne. Komiks nie ma tej siły, towarzyszącej niektórym typowo pulpowym i rozrywkowym produkcjom, dzięki której nie można się od nich oderwać, bo tak mocno trzymają swojego czytelnika w napięciu.\nTakże pod względem oprawy wizualnej komiks prezentuje się fatalnie. Gęsto cieniowanie, obficie umięśnione i przesadnie przerysowane postacie reprezentują ten typ mangowego rysunku z lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, który budzi we mnie odruch wymiotny. Kentaro Miura to taki japoński odpowiednik obciachu spod znaku Roba Liefelda i jego przypakowanych herosów obwieszonych tonami karabinów. Jakby tego było mało, rysownikowi bardzo często zdarzają się błędy anatomiczne, kuleje perspektywa. Walkom, które powinny być wizytówką tego typu komiksu, brakuje dynamiki, są nudne i nieciekawe.\nPrzyznam się, że nie spodziewałem się po Hanami, że zaliczy tak spektakularną klęskę. Do tej pory komiksy ze stajni Radosława Bolałka prezentowały się dobrze lub bardzo dobrze i właściwie na żadnym z nich się nie zawiodłem. „Król Wilków”, który jak mniemam miał być pozycją nieco bardziej rozrywkową w ofercie wydawnictwa, psuje tą świetną serię i, co gorsza, nie jest odosobnionym przypadkiem. Obyczajowe „Ristorante Paradiso” Natsume Ono z pakietu czerwcowego zaprezentowało się równie fatalnie. A w zapowiedziach Hanami można znaleźć kolejny komiks autorstwa tandemu Buronson-Miura i „Japan”, bo o nim mowa, zapowiada się równie słabo, co „Król...”.\nEtykiety: Buronson, Hanami, Japonia, Kentaro Miura, lokalne, mainstream, manga, recenzja\n#204 - Trans-Atlantyk 47\nPierwszy numer "Blackest Night" - jedynego tegorocznego dużego eventu - nawiedził w minioną środę sklepy komiksowe i z miejsca otrzymał bardzo dobre, czy też wyśmienite recenzje dające nadzieję, że ten crossover naprawdę będzie tak wyśmienity jak się zapowiada (chociaż wypadałoby mieć w pamięci jako przestrogę pierwsze numery "Secret Invasion", które również były niczego sobie). Troy Brownfield z Newsaramy, jak zwykle przy tego typu wydarzeniach, postanowił podliczyć jak dużym obciążeniem dla portfela będzie "Najczarniejsza Noc". I tak: na wstęp do eventu składają się dwie serie "Green Lantern" i "Green Lantern Corps" - razem dziewięć zeszytów po 2.99$ każdy, co daje 26.91$; główne tytuły to ponownie wspomniane dwie wyżej serie plus samo ośmionumerowe "Blackest Night", których koszt to już 70.79$. Oprócz tego do sprzedaży trafią specjalnie na tę okazję przygotowane trzynumerowe tie-in'y (BN: Tales of the Corps, Superman, Batman, Titans, Wonder Woman) na które trzeba będzie poświęcić 47.85$. Wszystko to daje razem 145.55$ (przy czym należy wspomnieć, że prawdopodobnie nie wszystkie poboczne serie są już znane), co w przeliczeniu na nasze złotówki (przy średnim kursie dolara 3,06) daje około 450 peelenów. Sporo. Dla wspominających wspaniałe czasy z zeszłych wakacji - po kursie równo sprzed roku (2,02), obciążenie dla portfela byłoby o jakieś 30% niższe niż teraz i wyniosłoby prawie 295zł. Na pocieszenie dodam, że teraz każdy może "należeć" do Korpusu Czarnych Latarni - DC wraz z pierwszym numerem "Blackest Night" wypuściło czarne pierścienie, które za darmo były dodawane do komiksowych zakupów. Miło. (a.)\n#1 Kilka tygodni temu pisaliśmy o zamknięciu serii Mike'a Allreda "Madman Atomic Comics" wraz z numerem siedemnastym i możliwości jego kontynuacji w przyszłości. Wygląda jednak na to, że na razie twórca Madmana bierze sobie dłuższy urlop od tej postaci i zajmie się innymi projektami. Na tę chwilę zaangażowany jest m.in. w tworzenie cotygodniowych plansz na potrzeby "Wednesday Comics" w których wraz z Neilem Gaimanem przedstawia przygody herosa o pseudonimie Metamorpho. Zaś na rok 2010 zapowiedziana została jego i Chrisa Robersona seria dla Vertigo "I, Zombie", opowiadająca o detektyw Gwendolyn Dylan, która jest również żywym trupem. Jak podano w kilku słowach zapowiedzi - można się spodziewać cmentarzy, duchów, wampirów i wilkołaków. Standard. (a.)\n#2 San Diego Comic Con już za tydzień! Jedna z największych komiksowych imprez trwać będzie od czwartku do niedzieli i każdy z tych dni wypełniony jest po brzegi atrakcjami, co można łatwo sprawdzić na opublikowanym niedawno festiwalowym rozkładzie jazdy. Wydawcy wstrzymują się z ujawnianiem rewelacji na temat swoich planów wydawniczych, czekając na magiczne cztery dni oraz blask jupiterów i niczym mantrę powtarzają "więcej szczegółów na SDCC". Ja sam najbardziej czekam na szczegóły dotyczące pierwszego dużego crossovera w uniwersum Invincible i Savage Dragona "Image United", które mają zostać zaprezentowane na jednym z paneli. Udział w konwencie to również dobra okazja do zaopatrzenia się w komiksowe artefakty, które poza imprezą będą trudne do zdobycia. Ryan Ottley - artysta pracujący chociażby przy wspomnianym "Invincible" - specjalnie z tej okazji przygotował 75stronicowy zeszyt "Violence and Piggybacks" zawierający jego prace, który będzie można dostać za 15$ (dostępny również poza konwentem - w przypadku naszego kraju koszt tego wydawnictwa z wysyłką to niecałe 30$). Podobne wydawnictwo szykował Frank "Rysuję Wielkie Tyłki" Cho, którego piąta część "Scribbles And Sketches" miała ukazać się w liczbie 2500 egzemplarzy. No właśnie - miała. Artysta znany z tworzenia erotycznych wariacji ze znanymi bohaterkami, posłał do druku swój albumik nie czekając na zgodę edytorów z Marvela, DC i innych wydawnictw na wykorzystanie postaci do których prawa one posiadają. I się przeliczył. Poprawiona wersja szkicownika - nie zawierająca feralnych siedmiu stron, które zostaną zastąpione innymi grafikami - będzie dostępna dopiero na jesieni na Baltimore Comicon, a Cho ma do tego czasu czym palić w swoim kominku.. (a.)\n#3 Joe Quesada poinformował w swojej cotygodniowej rubryce na CBR, że koniec "Dark Reign" jest już dokładnie zaplanowany i zbliża się nieuchronnie. Zapewne dużą rolę odegra w nim Songbird, której obecnym marzeniem i celem jest pozbycie się Normana Osborna wraz z jego wersją Thunderboltsów i przywrócenie tej drużynie dobrego imienia, na które pracowała latami. Pomóc mają jej w tym starzy członkowie tej grupy, których reunion będzie miał miejsce od 134 numeru serii. Ciekaw jestem czy w zrzuceniu z tronu Zielonego Goblina będą mieli udział również Avengersi o których powrocie do w miarę oryginalnego składu (Cap, Iron Man, Thor, Yellowjacket) przebąkuje się od jakiegoś czasu? (a.)\n#4 W trzecią środę sierpnia do sklepów trafi pierwszy numer pięcioczęściowej miniserii "Days Missing" (Archaia) opowiadającej o najważniejszych dniach w historii świata. Jednak jest z nimi pewien problem - nikt o nich nic nie wie, nikt o nich nie pamięta. Wszystko za sprawą tajemniczego i nieśmiertelnego bytu określanego mianem Gospodarza, który posiada moc wymazywania pewnych zdarzeń z historii naszej planety. Akcja pierwszego numeru będzie miała miejsce w Afryce, gdzie pojawi się zagrażająca całemu światu nieznana mutacja wirusa Ebola, a wspomniany Gospodarz będzie starał się pomóc naukowcom w wynalezieniu szczepionki. Pierwszy numer jest dziełem Frazera Irvinga (grafika) i Phila Hestera (scenariusz), który przy drugiej odsłonie historii zostanie zastąpiony przez Davida Hine'a (ale wróci przy kolejnych numerach). Jego cena to zaledwie 99 centów więc może warto dać tej serii szansę. Przykładowe strony i komplet okładek w tym miejscu. (a.)\n#5 Bardzo dobre wieści dla fanów Hellboya - Mike Mignola wraca do rysowania przygód swojego czerwonego bohatera! Ma to jednak nastąpić dopiero w przyszłym roku, zaraz po tym jak Pan M. zakończy prace nad komiksem nie związanym z uniwersum Chłopca z piekła, utrzymanym w klimacie jego one-shota z 2002 roku "Amazing Screw-On Head". Twórca obiecuje, że przyszła historia, którą zarówno napisze jak i narysuje, będzie znaczącym krokiem ku naprawdę mrocznemu finałowi. Zanim to jednak nastąpi swoją kolejną mini-serię dostanie Lobster Johnson, w której zostaną przedstawione jego losy z początku lat 30 ubiegłego wieku, oraz dokończone zostaną takie serie jak "Witchfinder: In the Service of Angels", "Hellboy: The Wild Hunt" oraz niedawno rozpoczęta "B.P.R.D.: 1947". A już jutro za sprawą Egmontu do sprzedaży trafi poprzedni rocznik z przygodami grupy założonej przez Trevora Butterholma "B.B.P.O.: 1946"! (a.)\n#6 Jeszcze raz odnośnie przyszłorocznych nowych serii od Vertigo - w styczniu 2010 roku do sklepów trafi pierwszy numer (z trzech) mini-serii "Joe The Barbarian". Scenarzysta komiksu Grant Morrison, zapowiada go jako połączenie filmów "Kevin sam w domu" i "Władca Pierścieni". Historia traktować będzie o chłopcu chorym na cukrzycę, który pozostawiony sam w domu zapomina wziąć swoich leków i zapada w dziwny stan podczas którego ma halucynacje w których zabawki z jego pokoju zaczynają żyć własnym życiem. Za stronę graficzną odpowiedzialny jest Sean Gordon Murphy ("Hellblazer"), który swego czasu umieścił dwie strony z komiksu na swoim deviantarcie, na których widać i Batmana i Robina i Transformersy i sporo innych bohaterów z lat dziecięcych. Natomiast tutaj dwie inne plansze - znacznie spokojniejsze. Graficznie zapowiada się niezła petarda, a o scenariusz też bym się raczej nie martwił. (a.)\n#7 Październikowy "Punisher: Frank Castle" z Marvelovego imprintu MAX będzie 75 odsłoną serii, która jeszcze jakiś czas temu nosiła tytuł "Punisher MAX". W związku z tym małym jubileuszem, czytelnicy po raz kolejny będą mieli szansę powrócić do feralnych wydarzeń z Central Parku, które były również narodzinami Punishera. W specjalnym zeszycie o podwójnej objętości swoje historie przedstawią tacy scenarzyści jak Charlie Huston, Gregg Hurwitz, Peter Milligan, Duane Swierczynski czy Thomas Piccirilli, a ilustracje do nich popełni między innymi Ken Lashley, Laurence Cambpell oraz Das Pastoras. Zaraz po tym powrocie do przeszłości, seria z przygodami Franka Castle zostanie zrestartowana do numeru pierwszego. Za vol2 odpowiadać będą Jason Aaron oraz Steve Dillon i w pierwszych zeszytach nowej serii, po raz pierwszy w historii imprintu MAX, zaprezentują swoje wersje Kingpina i Bullseye'a. Mam nadzieję, że nie będzie to po prostu kalka klimatów znanych z regularnego uniwersum. A jeśli już jestem przy MAX seriach - kolejna odsłona "Strange Tales" przy której pracują tacy artyści jak Paul Pope czy Jason wyjdzie w ramach imprintu Marvel Knights, a nie właśnie MAX jak to wcześniej zapowiadano. (a.)\n#8 Scenarzysta Joe Kelly, znany ze swojej ponad 30numerowej przygody z serią "Deadpool" za którą do dziś wychwalany jest pod niebiosa, gościnnie napisze 611 zeszyt "Amazing Spider-Mana". I nie powinno to dziwić, ale w tym właśnie numerze swoje siły połączy Peter Parker i właśnie gadatliwy Deadpool, który swoją drogą coraz częściej pojawia się w gościnnie w przeróżnych seriach Marvela. Oprócz pojedynku na sieć i katany, będzie to dla tych dwóch żartownisiów również prestiżowa bitwa o tytuł "Mistrza Ciętej Riposty" w której każdy z nich będzie chciał mieć ostatnie słowo. Jak mówi Pan Kelly, zeszyt ten będzie typowym niezobowiązującym spotkaniem herosów, w którym obejdzie się bez większych reperkusji i przełomów w ich życiu. Nie wyklucza również większego spotkania tych bohaterów w przyszłości, ale na razie za wcześnie jest na jakiekolwiek szczegóły. Numer ten zilustruje Eric Canete (o którym Joe mówi, że zawsze chciał z nim pracować), a zaprezentowana już fenomenalna okładka jest dziełem Skottiego Younga, który postanowił dzięki niej przypomnieć wspaniałe lata 90te i erę królującego wtedy Roba Liefelda. (a.)\n(w dniu dzisiejszym Emma Frost w wykonaniu lubiącej się przebierać Riki LeCotey)\nnapisał Łukasz Mazur o 10:00 3 komentarze:\n#209 - Trans-Atlantyk EXTRA!: San Diego Comic Con ...\n#203 - Saga o Potworze z Bagien #2: Miłość i śmier...\n#202 - Trans-Atlantyk 46\n#201 - Zoo zimą\n#200 - „Black Hole” obok Baudrillarda – wywiad z D...\n#199 - Trans-Atlantyk 45\n#198 - Ameryka Kontratakuje!\n#197 - Dzień Gniewu. Afrykańskie przygody Giuseppe...\n#196 - BFK: fotorelacja


Dagmara | 2017-03-06\nPo skończeniu pozycji Anny Dziewit-Meller Góra Tajget czuję niedosyt. I to nie tylko dlatego, że książka liczyła jedynie 248 stron.\nGóra Tajget – recenzja\nAnnę Dziewit-Meller kojarzę z pozycji Głośniej! Rozmowy z pisarkami. To typowa publicystyka, którą dobrze się czytało i jak najbardziej po jej przeczytaniu o Annie miałam pozytywne zdanie.\nHistoria, którą Anna przedstawia w swojej książce, dotyczy ludzkich obaw, strachu i lęku. Fobie, które targają bohaterami powieści, są mocne i przenikliwe. W fabule przeplata się kilka opowieści, a współczesność miesza się z historią.\nZ jednej strony mamy Sebastiana, któremu urodziła się córka, ale codzienność nie jest dla niego łaskawa, bo odtąd żyje w strachu o jej bezpieczeństwo.\nZ drugiej strony mamy historie dzieci, na których zostały przeprowadzane eksperymenty naukowe.\nA z trzeciej strony książka porusza temat osób chorych psychicznie i zasadności ich życia w społeczeństwie.\nWedług mnie to trzy główne aspekty, które wysuwają się na piedestał książki. Każdy inny, każdy ważny, każdy w jakiś sposób dotyka społeczeństwa, więc jest jakby nie patrzeć w centrum mojej uwagi. I każda książka, która dotyka ważnego tematu ma u mnie ogromnego plusa na starcie i sięgam po nią z nieskrywaną radością.\nLiteratura współczesna z elementami dramatu\nUwielbiam książki, które wyraźnie pokazują szarą rzeczywistość człowieka. Nieprzejaskrawione opisy wojny, tematy tabu, niewypowiedziane głośno lęki, sprawy, które zbyt późno ujrzały światło dzienne.\nTa książka to wszystko w sobie ma i za to ogromny plus i szacunek. Nie można odmówić Annie odwagi. Porusza tematy bardzo trudne i nie boi się używać mocnych słów. Książka bywa gęsta od emocji. Ale jedynie bywa.\nCzegoś w niej zabrakło.\nMimo iż wydawać by się mogło, że to trudna proza, która wymaga ogromnego skupienia uwagi i psychicznego przygotowania na cios, który autorka nam zaraz zada – tego nie ma.\nPo prostu. Niby wszystko jest, a jakby brakuje esencji.\nCzasem za krótkie opisy, czasem zbyt mało refleksyjne podejście do danej historii? Nie wiem. Coś nie pozwala nam wniknąć w głąb tej czarnej dziury, którą zaserwowała nam autorka.\nWczoraj skończyłam czytać książkę, a już dziś niektórych historii po prostu nie pamiętam.\nCzy polecam tę prozę?\nTak, te historie są przerażające i mocne, ale mimo mojej ogromnej empatii historie te nie wbiły mi noża w serce, jak np. te w reportażu Polska odwraca oczy.\nZdaje sobie sprawę, że może to wynikać z mojego szerszego spojrzenia na społeczne problemy. Do każdej z tych historii rodziło mi się miliony pytań, na które nie znalazłam odpowiedzi, więc nie mogłam wniknąć głębiej w tę historię.\nJak dla mnie niektóre opowieści zostały potraktowane po łebkach, chociaż nie wszystkie, dlatego nie chcę oceniać, bo komuś tak opowiedziane historie mogą wystarczyć.\nMnie jednak zabrakło przeżyć literackich. Mimo że pomysł był świetny! Jednakże z uwagi na sam zamysł i poruszane w tej pozycji problemy, polecałabym przeczytać każdemu.\nTak ku świadomości.


Konkurs "Magia teatru - lalka teatralna"\nZielonogórski Ośrodek Kultury zaprasza uczniów do kolejnej edycji konkursu "Magia teatru - lalka teatralna". W tym roku należy wykonać z dowolnych materiałów postacie z książki "Kubuś Puchatek" Alana Aleksandra Milne lub "Mały Książę" Antoine'a de Saint-Exupery. Termin dostarczania nauczycielom techniki upływa 18 I 2019 r. Potrzebna jest zgoda rodziców na udział w konkursie do pobrania ze strony http://zok.com.pl/pliki-do-pobrania/ lub u nauczycieli techniki.\nCzytaj więcej: Konkurs "Magia teatru - lalka teatralna"\nŚwietlica szkolna zaprasza uczniów klas 1 - 8 do udziału w szkolnym konkursie plastycznym "Kartka bożonarodzeniowa".\nCzytaj więcej: Szkolny konkurs plastyczny "Kartka bożonarodzeniowa".\nKonkurs Wielka Liga Czytelników - 4.edycja\nCzytaj więcej: Konkurs Wielka Liga Czytelników - 4.edycja\nOgólnopolski Konkurs Plastyczny "ETNO-PORTRETY"\nUczniów klas 4-7 zapraszam do udziału w XII Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym\n"Z pędzlem przez świat"\nCzytaj więcej: Ogólnopolski Konkurs Plastyczny "ETNO-PORTRETY"\nKonkurs przeznaczony jest dla uczniów klas IV-VI Szkół Podstawowych na terenie miasta Lublin. Prace konkursowe uczniowie wykonują indywidualnie lub w grupach maksymalnie 3-osobowych.\nForma – szopka tradycyjna, technika i materiał do wykonania prac dowolny np.: masa papierowa, papier, drewno, materiały ekologiczne np.: masa solna, ciasto, glina itp. Można łączyć ze sobą różne materiały, z których wykonana będzie szopka.\nTermin dostarczania prac do nauczycieli techniki - 3 XII 2018r. Wymagana jest zgoda rodziców na udział w konkursie - do pobrania u nauczycieli techniki.\nCzytaj więcej: XVII EDYCJA KONKURSU PLASTYCZNEGO pt. „ANIOŁY – MUŚNIĘCIE SKRZYDEŁ” 2018 r.\nKonkurs fizyczno-fotograficzny „Zjawiska fizyczne w przyrodzie”\n„Zjawiska fizyczne w przyrodzie”\nZapraszamy uczniów wszystkich klas 4-8 do udziału w II edycji konkursu wewnątrzszkolnego „Zjawiska fizyczne w przyrodzie”\nCzytaj więcej: Konkurs fizyczno-fotograficzny „Zjawiska fizyczne w przyrodzie”\nKonkurs "Choinkowe inspiracje"\nOrganizatorem konkursu jest Zespół Szkół Muzycznych im. M. Spisaka w Dąbrowie Górniczej. Temat prac konkursowych: „Choinkowe inspiracje" (mogą to być choinki lub ozdoby choinkowe). Prace przestrzenne, wykonana z dowolnych materiałów przynosimy do nauczycieli techniki do 7 XII 2018r. Zgoda rodziców na udział w konkursie do pobrania u nauczycieli techniki.\nWojewódzki Konkurs Świąteczny „Moja bombka choinkowa”\nOrganizatorem konkursu jest Szkoła Podstawowa Sióstr Urszulanek w Lublinie. Konkurs jest objęty patronatem Muzeum Bombki Choinkowej w Nowej Dębie – jedynego muzeum bombek choinkowych na świecie.\nKażdy uczestnik może dostarczyć jedną wykonaną samodzielnie pracę, a autorem jednej pracy może być jedno dziecko. Format pracy: bombka styropianowa (lub z innego materiału) dowolnej wielkości i kształtu, ozdobiona według uznania uczestnika konkursu. Do każdej pracy dołączona musi być zgoda rodzica (opiekuna prawnego) na uczestnictwo dziecka w konkursie oraz oświadczenia (do pobrania od nauczycieli techniki). Termin: do 27.11.2018 r.\nKonkurs ,,Najpiękniejsza świąteczna ozdoba bożonarodzeniowa”\nSportowa Szkoła Podstawowa nr 17 w Sosnowcu zaprasza dzieci z klas 4-6 szkoły podstawowej do wzięcia udziału w konkursie: ,,Najpiękniejsza świąteczna ozdoba bożonarodzeniowa”. Konkurs polega na stworzeniu metodą dowolną estetycznej ozdoby przestrzennej, dekoracji świątecznej z dowolnie dobranych materiałów (np. szyszek, bombek, makaronu). Każdy uczestnik może zgłosić tylko jedną pracę. Prace dostarczamy do nauczycieli techniki do 28.11 2018r. Do konkursu niezbędna jest zgoda rodziców - po formularz należy zgłosić się do nauczycieli techniki.