Portale Organiczne 4 | treborok\nPortale Organiczne 4\nPortale Organiczne cz.2\n“Znaczny procent ludzi których spotykamy na ulicy to ludzie którzy są wewnątrz puści, w zasadzie są już martwi. Mamy szczęście, że nie dostrzegamy tego i nie wiemy o tym. Jeśli wiedzielibyśmy jaka liczba ludzi w zasadzie jest martwa i jaka ilość z nich rozporządza naszymi losami, oszalelibyśmy z przerażenia.”\nZ nadejściem ery Ducha Świętego [oświecenia], wszystko musi stopniowo ujrzeć światło dnia, nie tylko tajemnice laboratoriów, ale również najgłębsze znaczenie ezoteryzmu. To samo zdarzyć się musi ze złudzeniami, błędami i kłamstwami, które również muszą być odkryte, by później mogły być skorygowane.\nŚwiat cierpi na brak harmonii który sięga coraz głębiej na każdej płaszczyźnie, stanowiąc w ten sposób poważne zagrożenie dla moralnego i duchowego odrodzenia ludzkości. Stanowi również poważne zagrożenie dla ostatniego stadium Czasu transformacji w który właśnie wchodzimy. Jeśli zagrożenie to nie zostanie przezwyciężone, Powódź Ognia jest naszym przeznaczeniem. Musimy się podjąć bezgranicznego wysiłku by zmienić ten los, a jednocześnie mamy tak mało czasu by tego dokonać.\n[Gnoza II, Boris Mouravieff ]\nWiększość ludzi nie ma świadomości dokąd obecnie zmierza świat. Tym którzy podświadomie odczuwają niepokój i wynikjący z niego głód informacji serwuje się papki w stylu New Age, o powszechnym oświeceniu w roku 2012, lub o zbliżającym się nadejściu Złotej Ery, której by doczekać wystarczy tylko być i kochać, bez wnikania w szczegóły.\nNiektóre źródła mówiące o Przemianie lub Transformacji, wspominają o towarzyszącym temu zjawisku „rozdzieleniu” ludzkości. Temat ten jest również mocno eksploatowany przez różnych fałszywych proroków, objawiających kolejne terminy „końca świata”, wyciąganych z rękawa, mających na celu zniechęcenie ludzi zaniepokojonych coraz bardziej widocznymi anomaliami do zdobywania prawdziwych informacji. Temat wniebowstąpienia „wybrańców” był ostatnio bardzo intensywnie odgrzewany w mediach z okazji „końca świata” z 21 maja. Temat ten ma głębokie korzenie w nauczaniu ezoterycznym i odnosi się do kwestii współistnienia na naszej planecie dwóch gatunków istot ludzkich, bardzo podobnych z zewnątrz, ale wewnętrznie całkowicie odmiennych. Popularne hasło New Age – wszyscy jesteśmy jednym – pomija milczeniem nieograniczoną różnorodność w obrębie jedności. Jak pisze Laura Knight-Jadczyk w „The Secret History of the World”:\nLudzkie istoty muszą rozróżniać dobro od zła – kierunki działania świadomości – na każdym etapie ich egzystencji w tej rzeczywistości. Muszą rozumieć, że Bóg jest zarówno świadomością jak i materią. Jest dobrem, a jednocześnie jest złem. Dzieło Stworzenia zakłada istnienie wszystkich „Imion Boga”. Wszechświat pełen jest Dawania Życia i Zabijajania, Przebaczenia i Zemsty, Wyniesienia i Upodlenia, Przewodnictwa i Zwodzenia. Zakładanie, że z punktu widzenia Boga wszystko jest tym samym, na tym poziomie skutkuje jedynie pozostaniem na tym poziomie.\nZ pewnością Gandhi i Hitler są jednym, ale jeden z nich wydaje się nie posiadać sumienia. Największą iluzją zwykłych ludzi, jest przekonanie, ze ludzie władzy myślą i czują tak jak my wszyscy, a jeśli tak nie jest, to oznacza, że są zagubieni i brak im miłości. A jeśli istnieje rodzaj ludzi, którzy od urodzenia nie posiadają połączeń z wyższymi centrami uniwersalnej miłości i świadomości? Nie mają nawet odpowiednich uwarunkowań genetycznych do takich połączeń, ale potrafią całkiem dobrze symulować i udawać te wyższe cechy charakteru, a nawet odciągnąć cię od rozwoju wysysaniem twojej energii, gdyż ich psychika „odżywia się” w ten sposób – twoje cierpienie odczuwają jako własną satysfakcję, spełnienie własnej potrzeby. Powiedzą ci dokładnie to co chcesz usłyszeć, sprawiać wrażenie współczujących i rozumiejących, niczego przy tym nie odczuwając. A co jeśli taka jest połowa ludzi na świecie? Jeśli taki jest członek twojej rodziny, współpracownik, sąsiad, szef czy nawet kochanek, mąż lub żona?\nRozpatrując głębiej tę ideę, bez uprzedzeń, otwartym i krytycznie nastawionym umysłem, zaczynamy dostrzegać przytłaczające przesłanki w otaczającym nas świecie i jego mechanizmach. Przyjrzyjmy się niektórym źródłom mówiących o dwóch odmiennych „rasach” ludzi. Jednym z nich jest trylogia Gnoza Borisa Mouravieffa.\nZwalczanie i przeinaczanie wiedzy ezoterycznej jest jednym z środków kontroli mas na naszej planecie. Taki stan rzeczy trwa od tysięcy lat. Nawet materiał prezentowany w „Gnozie” jest pokryty biblijnym blichtrem, na który trzeba brać poprawkę.\nWchodząc w Czas Przemiany, głęboka wiedza o naszym świecie i rzeczywistości w której żyjemy, zaczyna powracać na powierzchnię, ale jedynie zdolni do rozumienia rzeczy naprawdę są w stanie ją rozpoznać. Prawdę cechują pewne wibracje i wymagany jest określony stan „bycia” by ją dostrzegać, rozumieć i, co najważniejsze, stosować. Można to osiągnąć przez pracę ezoteryczną. Mouravieff zauważa, że wszystkie poważne nauczania ezoteryczne, podobnie jak zwykła edukacja, są praktycznie jednorodne:\nPowszechnie akceptuje się fakt, że nie można iść do szkoły średniej przed ukończeniem szkoły podstawowej. Podobnie osoba bez średniego wykształcenia nie zostanie przyjęta na wyższą uczelnię. Takie stopniowanie automatycznie „wybiera” tych którzy są zdolni do stania się aktywnymi członkami kulturowej elity ludzkiego społeczeństwa.\nPodobnie rzecz się ma z ezoteryczną Tradycją.\nMimo tego dostrzegamy w obecnym świecie ciekawe zjawisko – np. nikt nie będzie rozważał dwumianu Newtona bez znajomości algebry, gdyż każda jego opinia w tym temacie byłaby bezwartościowa. Jednocześnie, w dziedzinie ezoteryki mamy do czynienia z całą czeredą „specjalistów” nie mających pojęcia nawet o elementarnych zasadach. Niektórzy z nich domagają się „prostoty” w nauczaniach ezoterycznych, bazując na powszechnie akceptowanej zasadzie, że Prawda musi być prosta. Wnioskują z tego, że dostęp do prawdy podobnie musi byc prosty. Dlatego domagają się prostych metod dostępu do prawdy.\nW praktyce, doktryna „prostoty” – jeśli uznana jako aksjomat (założenie nie podlegające dyskusji) – odciąga uczniów od ciasnej bramy i drogi prowadzącej do Życia. Przyciągnięty tą anty-prawdą, wierzy, ze stoi przed drzwiami, gdy w rzeczywistości – w całkiem dobrej wierze – wkracza na szeroką ścieżkę wiodącą na zatracenie, oczywiście ad majorem Diaboli gloriam.\nDoktryna prostoty, sama w sobie słuszna, źle interpretowana staje się matnią dla serc i umysłów które są zbyt skażone; jest to niebezpieczeństwo, które należy rozpoznać i wyeliminować.\nCzęść ludzi narzeka, ze podstawy ezoteryzmu nie są proste. Inni mówią, ze prowadzą do niezmiernej jasności. Ta oczywista sprzeczność tłumaczona jest faktem, że ezoteryka adresowana jest do czytelników predysponowanych do kultury ezoterycznej poprzez swoją naturę, ukształtowanie lub osobiste doświadczenia.\nDla osoby nierozwiniętej pod kątem ezoterycznym, jest bardzo trudne lub wręcz niemożliwe odruchowe rozpoznanie fałszywego proroka. Łatwiej może rozpoznać go po „owocach” jego czynów, które służą jako znaki. Tradycja ezoteryczna rozwinęła i naucza całej Nauki znaków.\nPowyższy cytat jest niezwykle isstotny w rozumieniu tego co jest obecnie przedstawiane jako „Duchowość”. Prawdziwa wiedza ezoteryczna niewiele ma wspólnego z popularną literaturą New Age obecnych czasów, promowanej przez główne nurty informacyjne czy listy bestsellerów. Zbyt wielu ludzi powtarza slogany New Age, takie jak „wszyscy jesteśmy jednością”, „wszystko jest iluzją”, „wszystko czego potrzebujesz to miłość”, „po prostu bądź sobą”, „żyj teraźniejszością”, itd., bez prawdziwego rozumienia głębi tych słów oraz ich prawdziwego znaczenia wykraczającego poza fast-foodową duchowość obecnych czasów. Jako że diabeł ukrywa się w szczegółach, większość materiałów New Age służy jedynie jako swego rodzaju bufory i wymówki, jest kolejną formą iluzji, a nie jako katalizator duchowego Wzrostu. Jak zauważa Mouravieff:\nWygoda, dominujące słowo określające Rozwój, w wielu różnych aspektach i w różnym stopniu tworzy wystarczający cel większości cywilizowanych ludzi naszej ery. W takich warunkach obecnych czasów, człowiek jest otwarty na boskie wartości w starannie odmierzonych ilościach , tak by nie kłopotały jego burżujskiej czy socjo-komunistycznej świadomości, lub zagrażały jego statusowi materialnemu który osiągnął.\nIstnieje również inna kwestia, chodzi mianowicie o to, że prawdziwa praca ezoteryczna i wiedza może zostać pojęta i zastosowana przez jeden rodzaj ludzi, gdyż drugi rodzaj nie posiada takich możliwości. Jeden rodzaj posiada duszę, drugi rodzaj jest bez-duszny, że tak powiem. Z zewnątrz nie można dostrzec różnicy, również jeśli chodzi o osobowość, ale życie wewnętrzne jest całkowicie odmienne. W “Gnozie” Boris Mouravieff dzieli ludzkość na dwa typy ludzi – adamowych i przedadamowych (antropoidów). Posługując się indyjskim modelem czakr, można powiedzieć, że antropoidzi funkcjonują jedynie na poziomie trzech najniższych czakr, podczas gdy człowiek adamowy mimo że również funkcjonuje zazwyczaj na poziomie tych trzech czakr, ma możliwość aktywowania i korzystania z wyższych centr, poprzez świadomą pracę ezoteryczną.\nObszerne cytaty z pracy Mouravieffa omawiających te zagadnienie przedstawiłem w poprzednim wpisie na ten temat. Poniżej zamieściłem przeredagowane tłumaczenie artykułu „Organic Portals – The “Other” Race” autorstwa Quantum Future Group opartego na transmisjach „nas z przyszłości”, na których opierałem wiele ze swoich poprzednich wpisów.\nPortale organiczne – „Inna” Rasa\nJednym z trudniejszych zagadnień omawianych na naszej stronie jest koncepcja Portali organicznych. Przez lata otrzymywaliśmy nienawistne listy, głównie od ortodoksyjnych fanatyków religijnych, jak również zwolenników ruchu New Age, ale jednocześnie otrzymaliśmy jeszcze więcej listów od ludzi, którzy wręcz krzyczeli z ulgi, że w końcu posiadają pewnego rodzaju wyjaśnienie rzeczy które obserwują przez całe swoje życie. Powodem tych gwałtownych reakcji jest koncepcja istnienia więcej niż jednej rasy ludzkiej. Gwoli ścisłości, nie chodzi nam w tym miejscu o powszechnie przyjętą definicję rasy.\nMouravieff mówi nam, że pierwotnie na Ziemi istniały dwie rasy, będące fizycznie niemalże identyczne, różniąc się jedynie z duchowego punktu widzenia. Jedna z nich ma potencjał rozwoju w trakcie życie niezależnej i spójnej duszy, podczas gdy druga w porównaniu jest „pusta jak dzwon”. Potencjał wynika z przerwania połączenia pomiędzy wyższymi centrami świadomości (dającymi dostęp do wyższej wiedzy i świadomości), a niższymi centrami świadomości (zarządzającymi naszym fizycznym istnieniem). […]\nZasadniczo, dopóki człowiek „adamowy” nie zacznie świadomej pracy nad sobą, pozostaje na tym samym poziomie, co człowiek przedadamowy (antropoid), jednakże ma on potencjał rozwinięcia duszy (aktywacji wyższych centrów świadomości) poprzez pracę i swiadome wysiłki. Dlatego też każdy jest antropoidem, dopóki nie dozna Przebudzenia wyższych centrów, co jest możliwe jedynie dla człowieka adamowego.\nBadając zagadnienie psychopatii, dzięki książce Maska normalności autorstwa H. Cleckley uzmysłowiliśmy sobie, że istnieje rodzaj „udanego” psychopaty, w znaczeniu unikania przez niego zdemaskowania. Ukrywa się wśród nas – wygląda i zachowuje się tak jak „my”, ma podobny rozkład dnia, jednak czegoś brakuje. Cleckley opisuje to w następujący sposób:\nBadacz napotyka na przekonującą maskę normalności. Wszystkie zewnętrzne cechy tej maski sa bez zarzutu, nie można dokonac jej penetracji pytaniami skierowanymi do głębszych poziomów osobowości.\nBadacz nie napotyka na chaos często odnajdowany „pod powierzchnią” schizofrenika paranoidalnego.\nZarówno podczas badania psychiatrycznego, jak również podczas testów technicznych wstępnie wykazujących dezorganizację wewnętrzną, procesy myślowe nie odbiegają od normy.\nBadanie odkrywa, że maska nie jest tylko dwuwymiarową zasłoną, ale wydaje się być spójnym, zwartym strukturalnie wizerunkiem zdrowej i racjonalnej osobowości.\nMożna przyjąć, że w pełnym tego słowa znaczeniu jest on przykładem tego co Trélat określił wiele mówiącym terminem, la folie lucide.\nCo więcej, ta struktura osobowości wwe wszystkich teoretycznych sytuacjach działa w identyczny sposób co normalna zdrowa osobowość.\nLogiczne procesy myślowe mogą są postrzegane bez zarzutu, bez względu na stworzone eksperymentalnie warunki.\nCo więcej, obserwuje się ekspresję słowną, mimikę, zmiany tonu głosu, a także inne sygnały związane z zaangażowaniem i emocjami, podobne do tych jakie znamy z samoobserwacji i jakich istnienia zakładamy u innych.\nWszystkie sądy i oceny emocjonalne są w normie i właściwe gdy psychopata jest testowany werbalnie.\nDopiero w wyniku stopniowej, złożonej oceny, jak rónież na sądach opartych na wielokrotnych subtelnych wrażeniach przekonaliśmy się, że pomimo tych wszystkich właściwych, racjonalnych procesów, normalnych deklaracji emocjonalnych i ich spójnego stosowania we wszelkich obszarach, nie mamy do czynienia w pełni z człowiekiem, lecz z czymś co kojarzy się z subtelną maszyną reakcyjną, która doskonale potrafi naśladować ludzką osobowość. […]\nNaśladownictwo jest do tego stopnia doskonałe, że żaden z badających metodami klinicznymi nie mógł wskazać w kategoriach naukowych, lub obiektywnych kryteriach dlaczego nie jest on prawdziwy.\nNa podstawie powyższego opisu widzimy jak trudno jest specjalistom rozróżnić autentycznego człowieka od „maszyny reakcyjnej”. A należy wziąć pod uwagę, że Cleckley zajmuje się przypadkami klinicznymi, więc opisywany pacjent musiał „wpaść”, gdyż jego „oprogramowanie” było w pewnym istotnym punkcie wadliwe, bo inaczej nie trafiłby do gabinetu psychiatry.\nTyp ludzi określanych w niniejszym artukule jako „Portale Organiczne” (z powodów które staną się dalej oczywiste), to ludzie których zdolności imitacyjne są rozwinięte w takim stopniu, stanowią wręcz integralną część tego kim są, że mogą być zdemaskowani jedynie po latach obserwacji. Jednocześnie można powiedzieć, że psychopata to nieudany portal organiczny.\nWiększość Portali Organicznych nie ma zapędów do łamania prawa, tak właściwie, to zdecydowana większość nie ma wcale żadnych zapędów poza tymi które są społecznie propagowane, tzn. pieniądze, kariera, seks, małżeństwo, sława, lub jakakolwiek inna „wartość” do walki o którą jesteśmy zachęcani, praktycznie od dzieciństwa. Osiąganie tych celów jest przedstawiane w świadomości społecznej jako kulminacja poszukiwania szczęścia, pomimo iż oczywiste staje się, że w obecnym stanie naszego świata, prawdziwe szczęście jest bardziej iluzoryczne i nieuchwytne niż kiedykolwiek wcześniej. Przynajmniej dla tych którzy posiadają niejasne przeczucie, że istnieje „coś więcej”.\nSkąd więc pochodzą owe „cele życiowe”, które tak źle nam służą? Czy to możliwe, że w istocie są to cudze pomysły i cele nam wyznaczane? Czy w czyimś interesie jest byśmy tracili naszą energię i wysiłek na bezowocnym ściganiu chimerycznego szczęścia?\nTaka koncepcja nie jest niczym nowym dla czytelników cassiopaea.org ale co jest naprawdę istotne, to pomysł, że mogą istnieć 3 miliardy takich Portali Organicznych na naszej planecie, którzy ukierunkowani są na utrzymywanie pozostałych w nieświadomości takiego stanu rzeczy, zapewniając ciągłą produkcję „łupu” przez ludzkość.\n„Łup” zdefiniowany jest w książce Roberta Monroe pt. „Far Journeys” w następujący sposób:\nKtoś, Gdzieś potrzebuje, lubi, ceni, kolekcjonuje lub używa substancji określonej jako Łup. Jest to rzadka substancja w Gdzieś, a ci którzy posiadają Łup uważają go za najcenniejsze dobro. W obliczu realiów Popytu i Podaży (uniwersalnego prawa w Gdzieś), Ktoś zadecydował produkowanie go w sztuczny sposób, miast poszukiwać go w jego „naturalnej” formie. Zdecydował by zbudować Ogród w którym uzyskuje Łup.\nNależy zauważyć, że nie sugerujemy złośliwości, czy zła ze strony Portali Organicznych, a raczej wygląda na to, że postępują oni zgodnie ze swoją naturą, która w dużym stopniu wydaje się być „bezduszną”.\nTo jest bardzo istotne spostrzeżenie. Nie ma nic „złego” w byciu Portalem Organicznym. Spełniają oni określoną funkcję w wielkim planie istnienia. Nie mogą być niczym innym.\nPoniższe fragmenty rozmów z C zawierają pewne słowa i koncepcje, które mogą być obce dla niektórych czytelników. STO = Służenie innym (Service to Others) a STS = Służenie Sobie (Service to Self). Koncepcje STO i STS są podstawowymi pojęciami nauczań zarówno Ra jak i Cassiopaea. Gęstość oznacza jakościowy pozuiom istnienia. Każda gęstość posiada własną strukturę form życia, percepcję oraz schematy poznawcze dla świadomości je zamieszkujących. Są to kluczowe pojęcia z którymi warto się zaznajomic korzystając z różnych pierwotnych źródeł dla większego zorientowania. Termin “Jaszczury” jest skrótem myślowym dla określenia hipotetycznych mieszkańców wyższej gęstości (w definicji łupu występujących jako „Ktoś”). [Q: pytający; A: Odpowiedź C]\n28 VIII 1999\nQ: Mówimy tu o jednym z zagadnień które próbuję rozgryć próbując napisać historię ludzkości. O ile rozumiem, lub o ile udało mi się ustalić na bazie źródeł, przed Upadkiem („wygnaniem z raju”), ludzkość żyła w stanie IV gęstości. Czy to prawda?\nQ: Proszę, wyjaśnijcie.\nA: IV gęstość to inna rzeczywistość, podobnie jak czasoprzestrzeń, itd.\nQ: Rozumiem, czyli rzeczywistość się zmieniła, jako część cyklu; dokonano różnych wyborów: ludzka rasa przeszła przez drzwi zwabiona „złotem” że tak powiem i dostosowała się do Jaszczurów, po tym jak żeńska energia opowiedziała się po złej stronie, ze tak powiem. Tak wcześniej powiedzieliście. Zaowocowało to wieloma skutkami – naruszeniem struktury DNA poprzez wypalenie pierwszych 10 elementów, oddzieleniem półkul mózgowych…\nA: Jesli bawisz się w błocie, z pewnością się pobrudzisz.\nQ: Co było przed Upadkiem?\nA: STO III gęstości.\nQ: W tym punkcie staliśmy się STS z powodu tego co się stało?\nA: Miała miejsce walka.\nQ: Czy walka odbyła się wśród nas?\nA: Poprzez was.\nQ: Stoczono bitwę, a my byliśmy dosłownie polem bitwy. Czy bitwa dotyczyła tego czy przejść przez te drzwi?\nA: Blisko. Walka wciąż się toczy, ważne jest „kiedy” dokonujesz wyboru!\nQ: To pewnie dlatego Jaszczury i inni powtarzają ludziom, że mają naszą zgodę na porwania, abdukcje itd. Byliśmy STO, teraz jesteśmy STS.\nA: Tak, … Gdy poszliście po złoto, powiedzieliście “Hello” Jaszczurom, a wszystko jest tego skutkiem.\nQ: Poprzez wybranie złota staliśmy się istotami STS, ponieważ ten wybór miał charakter STS.\nQ: Przez tą decyzję sprzymierzyliśmy się (dostosowaliśmy się) z Jaszczurami z IV gęstości…\nA: Tak. Wcześniej byliście sprzymierzeni z STO IV gęstości.\nQ: A my byliśmy STO III gęstości. Ale wybierając złoto sprzymierzyliśmy się z STS IV gęstości.\nQ: Wracając do tego co mówiliście wcześniej: „Wolna wola nie może być ograniczona, jeśli nie dokonacie zobowiązania” Jako rasa ludzka użyliśmy swej wolnej woli by zmienić swoją orientację z STO na STS. Więc, na pewnym poziomie wybraliśmy ten chaos w którym tkwimy, i to jest istota Najbardziej starożytneej legendy Upadłym Aniele, Lucyferze. To o nas. Upadliśmy przechodząc przez te drzwi, ze tak powiem, wybierając kociołek zezłotem, a gdy przeszliśmy przez drwi, ugryzł nas wąż!\nA: Ale jest to powtarzający się syndrom.\nQ: To powtarzający się syndrom dla ludzkości, czy dla całego stworzenia?\nA: To drugie.\nLudzie adamowi, z pełnym DNA, z połączeniem z funkcjonującymi wyższymi centrami to właśnie to co C opisują jako STO III gęstości, żyjący częściowo w stanie IV gęstości w przymierzu z STO IV gęstości.\nDokonując wyboru doświadczenia pełniejszej fizyczności, jednostki świadomości rozdzieliły się i „upadły” z poziomu STO, tracąc łączność z wyższymi centrami świadomości, lądując na poziomie ludzkośc i przedadamowej – która nie miała możliwości sięgnięcia do wyższych poziomów świadomości z powodu ich braku. Ponieważ te nowe warunki egzystencji w III gęstości nie były „naturalne” dla ciała posiadającego potencjał sięgnięcia wyższych centrów, upadła rasa jest w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z ludzkością przedadamową.\nCzym jest Portal Organiczny?\nDostrzegając podobieństwa pomiędzy opisem dwóch ras dokonanym przez Mouravieffa oraz charakterystyką psychopatów wg Cleckley, Laura zadała parę pytań Kasiopeanom.\nQ: Podstawowa myśl, że ludzkość przedadamowa w zasadzie nie ma „duszy” ani możliwości rozwinięcia jej, jest z pewnością szokująca, ale miało miejsce wiele akademickich dyskusji tego zagadnienia oparte na klinicznych dowodach, że w istocie istnieją ludzie w pełni „mechaniczni” w ogóle nie posiadający „wnętrza” czy też „wyższego ja”. Mówił o tym Gurdjieff, jak również Castaneda. Zapytałam więc, czy te twierdzenia dotyczące ras były trafne.\nA: W rzeczy samej. [Przedstawiciele ludzkości przedadamowej są] “organicznymi” portalami pomiędzy poziomami gęstości.\nZrodziło to kwestię, czy próby „pomocy” takim osobnikom nie byłyby stratą czasu.\nA: Całkiem słusznie. Większość z nich jest bardzo wydajnymi maszynami. Ci których zidentyfikowaliście jako psychopatów są „niepowodzeniami”. Najlepsi z nich nie mogą zostac zidentyffikowani inaczej niż przez długą i staranną obserwację.\nA: Biorąc pod uwagę, że rozkład w populacji jest jednorodny, wówczas oczywiste jest, że przeciętny człowiek „z duszą” w życiu spotyka podobną ilość portali organicznych co osobników z duszą. Jednakże, gdy ktoś jest w trakcie „rozwoju” i umacniania ducha, System Kontroli będzie usiłował zmienić te proporcje na niekorzyść wstawiając w życie danego osobnika więcej „maszyn”. Teraz pomyślcie o wszystkich ludziach których spotkaliście, szczególnie tych z którymi byliście blisko. Potrafilibyście określić kto z nich należy do której połowy? Ciężko stwierdzić, co?\nQ: CZy to jest ta kwestia do której odnosiły się zabiegi dotyczące „czystości krwi”?\nDochodzimy w tym miejscu do kwestii poruszanej zarówno przez C, jak i Mouravieffa. „System Kontroli” działa na poszukiwacza który próbuje „uciec” lub obejść go poprzez wkroczenie na „Drogę” pracy ezoterycznej:\n“Ekonomiczne wydatkowanie energii jest koniecznością, ponieważ podążanie „Drogą” wymaga całkowitej mobilizacji. Każdy nieuzasadniony wydatek energii może w końcu doprowadzić do porażki. Musimy zawsze mieć to na uwadze. Generalnie, reakcja otaczających nas ludzi wobec kogoś kto zaczyna szukać „Drogi” jest negatywna. To negatywne nastawienie jest wynikiem działania Systemu Kontroli, którego celem, jak już wiemy, jest utrzymywaniem człowieka na jego miejscu. Nie będąc w stanie działać bezpośrednio przez grę złudzeniami, System Kontroli tracąc dominację nad kimś kto zaczyna się „rozwijać”, zaczyna działać pośrednio poprzez tych, którzy go otaczają.”\nZ drugiej strony, jeśli człowiek po prostu żyje bez podejmowania jakichkolwiek wysiłków przebudzenia, nie stanowi zagrożenia dla Systemu Kontroli, będzie pozostawiony sobie, może zrobić błyskotliwą karierę, odnosić sukcesy, mieć rodzinę, dzieci i być szczęśliwym w swojej iluzji, jednakże nie będzie się rozwijał ezoterycznie, wspierając System Kontroli podążając społecznymi wytycznymi.\nBardzo łatwo jest zaobserwować to w życiu codziennym. Każdy kto idzie „z tłumem” i akceptuje rzeczywistość, nie musi zbyt wiele walczyć w życiu. Narodziny, szkoła, wybór kariery, praca, TV, konsumpcja, reprodukcja, rozrywka, itd… Bez znajomości siebie, będąc niewolnikiem wobec świata, w pełni pod kontrolą Systemu Kontroli, zwykły człowiek nie ma wolnej woli, chociaż wydaje mu się, że ma.\nJednakże, jeśli ktoś zaczyna otwierać oczy i próbuje uciec Systemowi Kontroli poprzez mówienie i dostrzeganie prawdy, zostają uruchomione siły przeciw niemu, by utrzymać go w szeregu, by dalej trwał we śnie. Będzie wyśmiewany, lub nawet uciszany. Jego jedyną szansą obrony jest zastosowanie ezoterycznej Wiedzy i dążenie do połączenia centrów świadomości po to by znów nie zasnąć.\n“Dlatego też, jeśli sile zachowawczej, która jest pochodną Systemu Kontroli, nie powiedzie się „uspokojenie” człowieka poprzez bezpośrednią akcję wobec niego, wówczas próbuje dosięgnąć go pośrednio poprzez ludzi w jego domostwie, albo poprzez emocje które wzbudzają, lub poprzez chłód i pogardę otwarcie mu okazywaną.”\n“Siła zachowawcza na usługach Systemu Kontroli działa poprzez Portale Organiczne, które dosłownie służą jako portale przez które działają siły STS IV gęstości. Pamiętacie agenta Smitha z filmu Matrix będącego w stanie przejąć jakąkolwiek osobę w celu powstrzymania Neo przed przebudzeniem? W ten właśnie sposób ślepi ludzie, ludzie którzy śpią, podłączeni do Matrixa – wielkiej iluzji, stają się narzędziami Matrixa. W ten to sposób owce kontrolują owce.\n“Musisz zrozumieć, że większość tych ludzi nie jest gotowych by się odłączyć. A wielu z nich jest tak zranionych, tak beznadziejnie zależnych od systemu, że będą walczyć w jego obronie“\n– Morpheus w “Matrix”\nMożliwość komentowania Portale Organiczne 4 została wyłączona


188. Realizacja: dębowa taca śniadaniowa – Domidrewno.pl\n188. Realizacja: dębowa taca śniadaniowa\nKolejna szybka realizacja…\ntakie lubię najbardziej 🙂 Dziś wykonam dębową deskę, która może służyć jako np. taca śniadaniowa. Będzie ona zdecydowanie lżejsza niż poprzednia, zmienię lekko kształt i wykonam ją trochę innymi maszynami i technikami. Zapraszam na film.\nJarek Ostaszewski 06/11/2013 at 19:08\t- Reply\npiotr 06/11/2013 at 19:20\t- Reply\nJarku tace wyszły bardzo ciekawe,\nprosty kształt ale elegancki. Ja do erkowania dębiny stosuję frez o promieniu 2 mm co ułatwia pracę przy szlifowaniu a na krawędzi prawie niewidoczne dopiero wyczuwalne w dotyku. Dębina jest niezła i na deski do krojenia / 2 szt./ używam od lat pięknie z ciemniały od wody w codzinnym użytkowaniu.Pozdrowienia PIOTREK.\npiotr 06/11/2013 at 19:25\t- Reply\nZapomniałem napisać że nie widać na nich Twojego znaku firmowego.Czy to jakieś przeoczenie.Poz.PIOTREK.\nJarekO 06/11/2013 at 19:29\t- Reply\nWszystko w swoim czasie Piotr 😉 Za kilka dni wszystko się wyjaśni ;>>>\nLidka 06/11/2013 at 19:42\t- Reply\nDechę wykończę olejem kokosowym i ciekawe jak będzie się sprawował 🙂\nKrzysztof Buras 06/11/2013 at 20:26\t- Reply\nZ dębiny się nie robi takich rzeczy, bo posiada ona bardzo aktywne garbniki i np. kanapeczkę zafarbuje Ci na „DĘBOWO”. To wie nawet amator, a Ty jako „stolarz’ zapomniałeś o tym!!!!!!!!!!!!!!!\nLidka 06/11/2013 at 21:17\t- Reply\nTylko buk spełnia wszystkie wymagane normy jeśli chodzi o przydatność drewna do kontaktu z jedzeniem, ale jest kilka innych gatunków, które się do tego nadają (topola, dąb, jesion)choć tych norm nie spełniają. Nie dajmy się zwariować. Moja siostra posiadając podłogę z robinii akacjowej od 20 lat w kuchni czyli powinna już nie żyć, biorąc pod uwagę szkodliwe substancje zawarte w akacji 🙂 Wszystko z głową i będziemy żyć spokojnie.\nKrzysztof Buras 06/11/2013 at 20:30\t- Reply\nA tak przy okazji to masz chyba fajna sprzataczkę-zajedokładną bo w twoim warsztacie nie ma nawet pyłku-to trochę dziwne jak na warsztat, który udaje stolarski. Tylko nie mów że posiadasz super dokładną instalację wyciągową.\nJarek Ostaszewski 06/11/2013 at 20:32\t- Reply\nA nie zapomniałem 😉 Specjalnie nawet dodałem w filmie iż DESEK do krojenia się nie powinno wykonywać z dębiny. To co pokazałem to nie jest deska, a taca – a na tacy stawiamy talerzyki 🙂\nKrzysztof Buras 06/11/2013 at 20:34\t- Reply\nmnich 06/11/2013 at 20:34\t- Reply\nKrzysztof nie zawracaj sobie głowy i tak zostaniesz zablokowany na YT przez niewygodne komenty już tego doznałem .Jeżeli amatorowi nie pasują pochlebne komentarze to co blokujemy\nJarek Ostaszewski 06/11/2013 at 20:34\t- Reply\nSam pracuję = sam sprzątam, albo inaczej…. jak dbasz=tak masz! 😉 Ty nie sprzątasz po każdej pracy? 🙂\nKrzysztof Buras 06/11/2013 at 20:36\t- Reply\nA to fajnie wyglada-kanapka-talerz-deska-stół-??????????\nJarek Ostaszewski 06/11/2013 at 20:37\t- Reply\nZobacz z jakiego gatunku zrobiona jest poprzednia typowa deska kuchenna i czym jest zaimpregnowana. Taca z tego filmu jest do innych celów, materiał jest wybrany celowo.\nJarek Ostaszewski 06/11/2013 at 20:43\t- Reply\nTo już musisz się sam przekonać 😉 zrób stół, deskę i kanapki 😉\nKrzysztof Buras 06/11/2013 at 20:44\t- Reply\nBoazerię to chyba polerujesz po każdym pokazie-widać że jesteś facet czasowy.\nJarek Ostaszewski 06/11/2013 at 20:46\t- Reply\nKrzysztof – jeśli chcesz spamować, to zapraszam do 9999999999 innych kanałów YT. Na DiD spamu nie będzie. Pozdrawiam\nAdam 06/11/2013 at 20:50\t- Reply\nKrzysztof – myślałem że tak wiele komentarzy pojawiło się na temat tego co Jarek zrobił, a tu proszę – spam. I w ten sposób przez Ciebie straciłem kilka minut z życia na czytanie bezsensownego SPAMU!!!\nAdam 06/11/2013 at 20:51\t- Reply\nA co do tacy to wyszła wspaniała. 😉\nKrzysztof Buras 06/11/2013 at 21:05\t- Reply\nTo nie spam!!!!!! To Moje zdanie – każdy ma prawo mieć je. A jak już zdążyłem Ciebie poznać to i tak moje komentarze usuniesz jako dla Ciebie nie wygodne.\nJarek Ostaszewski 06/11/2013 at 21:11\t- Reply\nSpam – to wpisy nie związane z poruszanym tematem. W Twoich ostatnich wypowiedziach nie widzę najmniejszego związku z tematem filmu.\nmily68 06/11/2013 at 21:47\t- Reply\nPanie Krzysztofie – Buras to nazwisko czy określenie pańskiego zachowania? Mam nadzieję, że to pierwsze… Jak się panu nie podoba to niech pan nie ogląda i już. Zapraszamy na forum DiD gdzie będzie mógł pan zaprezentować swoje fachowo wykonane realizacje i udzielać równie (mam nadzieję) fachowych rad 🙂\nmnich 06/11/2013 at 22:05\t- Reply\nTakie rzeczy to na ZPT się robiło 20 lat temu\nJarekO 06/11/2013 at 22:07\t- Reply\ndobrze mówisz 🙂 też miałem ZPT i cały tydzień się czekało na te zajęcia 🙂\nmnich 06/11/2013 at 22:14\t- Reply\nchyba najlepsze lekcje\nMam pytanie z innej beki w jednym z filmów mówiłeś o tym że Felder nie zaleca używania piłki tarczowej na frezarce czym to jest umotywowane ?\nJarekO 06/11/2013 at 22:25\t- Reply\nmnich… aaaaa A! Nie mówiłem, że Felder nie zaleca, a że nie wolno stosować (wg BHP). Grubość frezu, ilość miejsca na urobek. Tyle ja wiem 🙂 Może inne osoby coś dopowiedzą…\nyogi 06/11/2013 at 22:33\t- Reply\nPanie Krzysztofie akurat w tym filmie trocin fruwa wyjątkowo dużo jak na ten warsztat ( o odciągu jest oddzielny film) więc dziwią mnie Pana uwagi co do „zajedokładnej sprzątaczki” ciekawe jak w takim razie wygląda Pana warsztat ;)skoro zrobiło to na Panu takie wrażenie. A przy okazji myślę, że te filmy ogląda mnóstwo „amatorów” i takie uwagi są też bardzo cenne. pozdrawiam Yogi\nJarekO 06/11/2013 at 23:09\t- Reply\nyogi – a byłem właśnie ciekaw czy ktoś zauważy, że… klapa odciągu nie była otwarta na maxa przy frezowaniu 😉 W kadrze filmu chyba tego nie widać, ale widać sporą ilość pyłu 🙂\nyogi 06/11/2013 at 23:29\t- Reply\nna szlifierce taśmowej też fruwa więcej niż poprzednio 🙂\nTomekz 06/11/2013 at 22:55\t- Reply\nNa takich deskach kawałek szyby i można podawać wypieki np sękacze , makowce itp.\nA teraz drewno.\nJarku – fachowo to , deskę tak prostą o długości kawałek ponad metr się brzeguje , odcina na szerokość + naddatek na wyrówniarke i nie przecina się na dwa kawałki krótkie ( lubisz odwracać kolejność operacji ) Ponieważ lepiej i bezpieczniej strugać dłuższą i węższą deskę . Można też po struganiu ją lepiej ocenić i dopiero wykroić na długość elementy\nJarekO 06/11/2013 at 23:06\t- Reply\nDzięki Tomekz, zawsze czekam na wpis do Ciebie 🙂 To akurat była deska już zbrzegowana wcześniej. Co do wyrównania długich desek to masz rację, ale… 😉 raz że trzeba mieć długi stół podawczy, żeby to dobrze zrobić (ja mam przedłużkę, więc mam ponad 1200mm). Dwa – jeśli cała deska była łódką to pewnie wyrównał bym ją całą do 10mm 🙂 Rozcięcie na pół zmniejszyło łódkę, co za tym idzie dużo mniej musiałem zebrać przy wyrównaniu.\nTomekz 07/11/2013 at 13:29\t- Reply\nJarku Twoje zdanie zaczynające się od słowa „ Dwa „ nie jest dobre . Właśnie deskę krzywą należy porozcinać od długości i dopiero dać na wyrówniarkę , a resztę prostych , staramy się obrabiać jako długie\nbober1993SL 07/11/2013 at 00:20\t- Reply\nCzekam na coś bardziej skomplikowanego, a tam hejtem się nie przejmuj, ze komuś ściska 4 litery ze nie ma takiego warsztatu jak Ty i tyle. :DD Pozdrawiam\nJarek Ostaszewski 07/11/2013 at 00:25\t- Reply\nA będą i to dość mocno skomplikowane 😉 Z tego co mi wiadomo… 2 duże projekty właśnie przed nami 😉\nggdhx 07/11/2013 at 00:27\t- Reply\n11:29? Chyba pierwszy raz widze u Ciebie obloki pylu.\nJarek Ostaszewski 07/11/2013 at 00:29\t- Reply\nDobre oko 😉 Przechodząc na frezarkę nie otworzyłem klapy nad nią 😉\nOldSchoolMusic 07/11/2013 at 01:13\t- Reply\nGdzieś można pobrać projekt w Sketchup’ie?\npit404 07/11/2013 at 01:19\t- Reply\nJedna uwaga .Masz strugnicę do której można skutecznie zamocować deskę i szlifować ,a stosujesz jakieś maty przeciwpoślizgowe ,na których i tak Ci się przekręcała deska przy szlifowaniu. Co chwile przekręcałeś i poprawiałeś to przy szlifowaniu .\nJakub 07/11/2013 at 08:49\t- Reply\nDaj Jarek za jakis miesiac, dwa zdjecie jak ta taca wyglada, ciekaw jestm bardzo 😛\namigorg 07/11/2013 at 10:37\t- Reply\nJednemu z komentatorów należy współczuć i nie jest nim JarekO. Jarku ja również z ciekawością czekam na komentarze Tomkaz. Zawsze można się czegoś nauczyć.\nMaciek Korga 16/11/2013 at 14:08\t- Reply\nświetny film, mam tylko pytanie, czy szlifując szlifierką rotacyjną (oscylacyjną) nie uwidaczniają się później okrągłe ślady ?? nie lepiej było użyć szlifierki taśmowej ??\nARNOLD Lucik 28/12/2013 at 13:13\t- Reply\nWitam, ze materiał masz nie odpowiedni to juz wiemy, ale czy deska nie powinna być klejona? nie zrobi Ci się łódka? pozdrawiam


Jak wybrać odpowiednie obramowanie plakatów dekoracyjnych? – Style And Decor\nJak wybrać odpowiednie obramowanie plakatów dekoracyjnych?\nOpublikowany 13 marca 2022 17 marca 2022 by Dekoratorka\nDekorując wnętrze przestrzeni mieszkalnej, nie można zapomnieć o pustych powierzchniach ścian, na których z powodzeniem sprawdzą się nowoczesne plakaty. Tematycznie dopasowane do reszty wystroju, lub wręcz przeciwnie, kontrastujące z pozostałymi ozdobami, bezsprzecznie przyciągają wzrok.\nDecydując się na dekorację tego typu, warto zadbać również o wybór odpowiedniej ramki na plakaty, która dopełni ozdobny charakter powieszonego dzieła.\nJaką ramę wybrać do plakatu?\nWybierając odpowiedni plakat do wnętrza, warto pamiętać, że to nie tylko kawałek papieru, ale równie istotna jest otaczająca go rama, której wybór powinien być przemyślany i dopasowany do zawartości. Nowoczesne plakaty nie wyglądają estetycznie w sąsiedztwie ramy do obrazów o dużej szerokości i efektownych zdobieniach.\nW przypadku współczesnego wzornictwa lepiej sprawdzi się minimalistyczna wąska ramka w jednolitej czerni lub bieli. Dzięki temu nie będzie odwracać uwagi od tematyki plakatu, a jedynie dopełni jego ozdobny charakter.\nW przypadku wnętrza, w którym dominują motywy natury i ozdoby o tematyce roślinnej, doskonale sprawdzą się ramki na plakaty wykonane z naturalnego drewna.\nZależnie od gatunku użytego surowca, posiadać będą różną barwę oraz wzór, dlatego w łatwy sposób można dopasować je do konkretnego plakatu.\nNowoczesne wnętrza prezentują się równie estetycznie gdy zawieszone ozdoby nie posiadają żadnej ramki do obrazów.\nTak zwane antyramy wykonane z tworzywa sztucznego idealnie sprawdzą się do osłonięcia powieszonego plakatu przed uszkodzeniem i działaniem czynników zewnętrznych, jednocześnie zachowując jego unikalny charakter.\nJak wybrać baterię do łazienki?\nFotel w stylu angielskim z uszami


INNYCH TEKSTÓW W TAMTYCH CZASACH MŁODZIEŻ BY NIE CHCIAŁA SŁUCHAĆ. ROZMOWA Z MARKIEM GASZYŃSKIM - 100lecie Zaiks\nINNYCH TEKSTÓW W TAMTYCH CZASACH MŁODZIEŻ BY NIE CHCIAŁA SŁUCHAĆ. ROZMOWA Z MARKIEM GASZYŃSKIM\nPanie Marku, proszę mi powiedzieć: będzie to Muzeum Jazzu w Warszawie, czy nie?\n– Walczyliśmy o nie z kolegami przez kilka lat, ale okazało się, że władze Warszawy nie czują potrzeby, by ono powstało. „Panie Marku – usłyszałem – jazz jest muzyką piękną i dla Warszawy ważną, ale temu miastu potrzebne są inne ważne rzeczy, na przykład… krawężniki. Nawierzchnia większości ulic wymaga naprawy. W budżecie miasta nie ma pieniędzy na kolejne muzeum. Nie mamy na to miejsca”. A kiedy zaczęliśmy rozmowy z prywatnymi inwestorami, ci powiedzieli: „Proszę mi wskazać budynek, w którym to zrobicie, wtedy pomyślimy”. Błędne koło. Damy wam pieniądze, jeśli już będziecie je mieli. A przecież trzeba pamiętać, że takie muzeum nie utrzyma się ze sprzedaży biletów. Trzeba płacić czynsz, rachunki, ktoś musi tam sprzątać, ktoś tym zarządzać. Eksponaty pochodzą od ludzi, więc trzeba pisać umowy, mieć na prawników. I tak co miesiąc. Bez stałej dotacji to się nie uda. A jestem przekonany, że przychodziłyby tam tłumy. Tak jak podczas Nocy Muzeów w 2012 roku. Zrobiliśmy ekspozycję w Muzeum Etnograficznym, gościnnie, jako wizytówkę naszego projektu, i zainteresowanie było ogromne. Miałem wtedy nadzieję, że tam zostaniemy, że na Kredytowej oddadzą nam po tym sukcesie jedną choćby salę, ale – myślę – oni się przestraszyli tych kolejek. Nieprzyzwyczajeni do takiego ruchu wolą, by było jak zawsze, spokojnie. Niech te nasze babcie sobie tu tę wełnę przędą, niech jajka malują. Po co nam cały ten zgiełk i hałas? Po co ci goście dywany nam mają deptać? No i w efekcie niczego nie dostaliśmy.\nI stąd wziął się pomysł, by stworzyć klub jazzowy w kawiarni Nowy Świat?\n– Ja po prostu muszę coś robić, nie mogę siedzieć bezczynnie. A ta kawiarnia jest najlepszym miejscem do propagowania muzyki w Polsce. I to nie tylko jazzu, bo w maju zorganizowaliśmy tam na przykład „Weekend z bluesem”. To była dobra impreza, chociaż dała mi do myślenia. Widzi pan, chcieliśmy mieć dwa koncerty. Pierwszego dnia różne odmiany, gatunki polskiego bluesa, drugiego covery. I ten drugi koncert nie wyszedł. Była zbyt duża różnica między oryginałem a tym, co słyszeliśmy na scenie. Niemniej Jarek Chołodecki chce, by w Nowym Świecie grała muzyka na żywo, i to cyklicznie. Zaprosił mnie więc do czegoś w rodzaju rady programowej. Ja zaproponowałem to samo Krzesimirowi Dębskiemu. I próbujemy. Będą jazz, blues i folk, jeśli się uda. Chcemy promować polską muzykę. I nie tylko my. W zeszłym roku na wieczór z pastorałkami i kolędami na przykład dostaliśmy pieniądze z ZAiKS-u. Z Funduszu Popierania Twórczości.\nCzyli mamy znowu w Warszawie klub muzyczny z prawdziwego zdarzenia?\n– Do tego chcielibyśmy doprowadzić, ale na razie brakuje tam dobrej kuchni. I baru z alkoholami. Jazz wymaga obecności pewnych oparów unoszących się w powietrzu.\nA maczanka nie wystarczy?\n– Dzisiaj już nie. Maczanka to była bułka przekrojona na pół, maczana w mięsnym sosie, i dostawało się ją na Mokotowskiej, w Barze Przechodnim, naprzeciwko Hybryd, razem z pięćdziesiątką wódki. To były jednak zupełnie inne czasy. Proszę sobie wyobrazić, że mała wódka i maczanka kosztowały wtedy pięć złotych.\nTo w Hybrydach, klubie studentów UW, tego nie było?\n– Było tam tylko wino i podawał je pan Henryk, w białej marynarce, wyraźnie stylizujący się na Humphreya Bogarta. Żeby się napić czegoś poważnego, trzeba było przejść naprzeciwko, do tego barku z maczanką. Widzi pan, żeby się dostać do Hybryd, trzeba było mieć legitymację studencką, ale ja miałem tam wstęp na specjalnych warunkach. Kiedy byłem w dziesiątej czy jedenastej klasie, jeden z założycieli klubu zaproponował mi udział w odgruzowywaniu jakichś pomieszczeń. Zgodziłem się, no i nosiliśmy ten gruz przez całą niedzielę. Okazało się, że to były przyszłe Hybrydy, a oni w ramach podziękowań pozwolili mi tam przez cały rok przychodzić, kiedy byłem tylko uczniem. Moja babcia nauczyła mnie miłości do książek, a w Hybrydach nauczyłem się żyć z ludźmi. To tam poznałem większość moich znajomych: Zbyszka Namysłowskiego, Michała Urbaniaka, Ulę Dudziak, Wojtka Młynarskiego, Jonasza Koftę.\nTo były te Hybrydy przy Mokotowskiej 48, tak?\n– Wejście było od Mokotowskiej. Takie małe drzwi, a za nimi przedpokoik. Na bramce stał pan Stefan, niepozorny, starszy, ale nikt nie próbował go ominąć. Stał w drzwiach i wybierał. „Pan wejdzie, a pan nie”. I wystarczyło mu jednego dnia podpaść, by następnego usłyszeć: „Panie Mareczku, pan to przyjdzie może za tydzień, dwa, bo dzisiaj to nic z tego”. To była największa kara. W Hybrydach trzeba było bowiem bywać i chciało się tam bywać. To był klub z prawdziwego zdarzenia… Tam grano jazz, a w Stodole (klub Politechniki Warszawskiej) grali big-beat. To wtedy była wielka różnica.\nCzy to znaczy, że studenci uniwersytetu zadzierali nosa wobec studentów politechniki?\n– Proszę pana, my studiowaliśmy historię, filozofię, socjologię, a oni hydrotechnikę i budownictwo podziemne oraz wodne. To się rozumie samo przez się. A mówiąc poważnie – Hybrydy miały trochę kompleks, bo Stodoła była starsza. I to o rok. Była pierwsza. To rektor politechniki załatwił swoim studentom pierwszy klub w Warszawie. Pierwsza Stodoła znajdowała się w byłej stołówce dla budowniczych Pałacu Kultury i Nauki na Emilii Plater, druga nieopodal Krakowskiego Przedmieścia, na Trębackiej, trzecia – na Wspólnej koło Medyka, potem na krótko na Nowowiejskiej. Na Batorego przeniosła się dopiero w 1972 roku.\nTu technicy, tam humaniści. A jednak pierwsze warszawskie Jazz Jamboree zorganizowaliście razem.\n– Stało się tak dlatego, że władze Sopotu jazzu już miały dosyć i trzeciego festiwalu jazzowego nie chciały. I to nie ze względu na muzykę, bo na tej się nie znały. One bały się tego wszystkiego, co działo się poza sceną. A koncertom towarzyszył wtedy wielki entuzjazm. Mówiło się o czynach chuligańskich na mieście, ale to nie były chuligańskie burdy, w tym nie było nienawiści ani wściekłości, tylko wielka radość. Nikt nie demolował samochodów, to była gruba przesada. Ta nowa muzyka, najpierw jazz, a potem rock’n’roll, po prostu porywała młodych. Sopot długo więc zwlekał z ostateczną decyzją i w międzyczasie zgłosiła się Warszawa. A konkretnie zgłosił się właśnie klub Hybrydy z Janem Borkowskim na czele. Hybrydy miały wtedy jednak zbyt małą salę. Sali Kongresowej nie warto było wynajmować – sympatyków jazzu było co prawda wielu, ale nie aż tylu. W związku z tym Hybrydy połączyły swoje siły ze Stodołą i tak oto powstała przestrzeń dla Jazz Jamboree 1958. W Stodole zawsze była przewaga dixielandu, a w Hybrydach już były: swing, jazz nowoczesny, był bebop, był cool. Nie pamiętam jednak, czy podział ten utrzymał się podczas festiwalu.\nNie szkoda było tego Sopotu?\n– Na szczęście na Pomorzu był Franek Walicki, więc oni nic na tym nie stracili. Oni nad Warszawą wciąż dzięki niemu górowali. My mieliśmy jazz, a oni rock’n’roll. Franek najpierw stworzył Czerwono-Czarnych, którzy odeszli od niego do Estrady Szczecińskiej, potem Niebiesko-Czarnych, następnie dla muzyki odkrył Niemena. Sopot nie potrzebował Hybryd ani Stodoły, bo Walicki zrobił tam Non Stop. I tam wszystkie te jego zespoły grały na żywo. Non Stop mieścił się przed wejściem na sopockie molo, pod takim białym płóciennym dachem, który zawalał się przy silniejszych podmuchach wiatru. A kiedy po dwóch czy trzech latach lokal przeniesiono między ulice Drzymały i Traugutta, w Polsce już każde miasto miało swój Non Stop. Warto też pamiętać o tym, że to Franek Walicki odkrył, jak skutecznie do Non Stop nie wpuszczać żuli. Tych najsilniejszych i najbardziej wpływowych postawił po prostu na bramce. To dawało gwarancję, że nie wpuszczą kolegów na sto procent.\nfot. Archiwum prywatne artysty.\nA kto wpuścił jazz do Filharmonii Narodowej?\n– Pierwszy koncert w filharmonii warszawskiej odbył się w styczniu 1958 roku. Jako pierwszy zagrał tam Jerzy „Duduś” Matuszkiewicz z Melomanami. Wśród muzyków jazzowych panowała wtedy opinia, że ta filharmonia ich nobilituje. Na scenie zbliżali się w ich wyobrażeniach do muzyki poważnej, co było wierutną bzdurą, bo to nie budynek określa jakość muzyki. Niektórym muzykom udawało się łączyć, i to niekiedy udanie, te dwa gatunki, ale u źródeł jazz był przecież czymś innym. Był muzyką ludową. Pod koniec lat 50. wszyscy myśleli jednak inaczej. Jazz rósł w siłę, więc jeśli ktoś zagrał w filharmonii, to był kimś. I na początku grali tam najlepsi: „Duduś”, „Ptaszyn”, Komeda, Trzaskowski, a potem to już właściwie wszyscy. Najpierw najważniejsi, potem mniej ważni. To się nazywa w socjologii „kolejność dziobania”. Wtedy w Warszawie wiele było takich mitów i przesądów. Na przykład baseny Legii były enklawą warszawki. Niewygodnie, bez trawy, na betonie, byle jakie zaplecze socjalne, ale to był jedyny basen w Warszawie, gdzie można było latem przyjść, wykąpać się i pokazać. I największym powodem do dumy było posiadanie tam własnej szafki. Szafki te były na widoku, więc przebierano się przy nich długo, tak by wszyscy widzieli.\nPowiedział pan o tej potrzebie nobilitacji u jazzmanów. Skąd się to brało? Przecież jazz był muzyką młodych, do jazzu się tańczyło.\n– O tak! A filharmonia dyktowała publiczności inne zachowania. Nasza młodzież przyzwyczajona do jazzu w Hali Gwardii czy w innych salach kawiarnianych początkowo i w filharmonii próbowała tańczyć, ale szybko ją uspokojono. To już nie był jazz o wartości ludycznej, tylko jazz w garniturze i krawacie. To już nie był obywatel jazz, to był pan jazz. A rolę ludyczną, taneczną muzyki jazzowej przejął rock’n’roll. Wie pan, co to był Rhythm and Blues? Pierwszy polski zespół rock’n’rollowy. Powstał po legendarnym dzisiaj występie Billa Ramseya na Festiwalu Jazzowym w Sopocie. Była to grupa młodych, którzy dla młodych grali, ale zanim wjechali do jakiegoś dużego miasta na koncert, pisali do miejscowej gazety list z prośbą, by go opublikowano. W liście było napisane czarno na białym: „Zachowujcie się godnie podczas naszego występu, nie szalejcie, nie niszczcie już tych krzeseł, zostawcie szyby w oknach”. Znaczyło to mniej więcej tyle: „Jeśli będziecie grzeczni, to pozwolą nam zagrać jeszcze kilka koncertów”. A przecież rock’n’roll powstał właśnie po to, aby się wyszumieć, wyszaleć.\nCzego jeszcze nie mogli byli w owych czasach robić pana rówieśnicy?\n– Och, paru innych rzeczy, wynikających z ograniczeń nałożonych przez wielką i małą politykę, ale wtedy, na przełomie lat 60. i 70., rzeczywiście można było poszaleć w dyskotekach w stolicy: w Bristolu, czasem w Stodole, ale głównie w Nimfie na Wale Miedzeszyńskim. To wymaga dłuższego wprowadzenia, bo i moda na dyskoteki w Polsce zaczęła się od Franka Walickiego. Pojechał raz do Francji i zobaczył w jakimś lokalu, że ktoś puszcza muzykę z płyt. Nie było to wtedy łatwe, bo gramofony były tradycyjne i trzeba było ręcznie trafić w odpowiedni fragment płyty, ale zabawa była przednia. Walicki sprowadził z Holandii gramofony Lenco, stroboskop i dogadał się z dyrektorem Grand Hotelu. We wrześniu 1970 roku, w północnym skrzydle budynku zabrzmiały pierwsze dźwięki tak zwanej muzyki mechanicznej. Musicorama Walickiego była pierwszą polską dyskoteką z prawdziwego zdarzenia. A puszczano tam wszystko. Tak zwanej muzyki dyskotekowej jeszcze po prostu nie było. Tańczono więc przy Rolling Stonesach, Beatlesach, Animalsach, a nawet King Crimson czy dopiero co powstałym Emerson Lake and Palmer. Ludzie byli spragnieni zachodniej muzyki. Nie można było jej nigdzie usłyszeć na co dzień, płyty wciąż były niedostępne. W radiu na 10 emitowanych utworów pięć musiało być polskich, a dwa albo trzy z krajów demokracji ludowej.\nPan był jednak didżejem i tam, i w Warszawie?\n– Nie didżejem, tylko prezenterem, pracowałem wtedy na etacie w Polskim Radiu, kończyłem po raz któryś studia, a dzięki moim prywatnym kontaktom miałem sporo płyt. Zatrudniał mnie Walicki, ale i w Warszawie szybko przyjęła się ta moda. Była więc dyskoteka w Stodole, była Nimfa na Wale Miedzeszyńskim, u wylotu Zwycięzców. To było szaleństwo. Graliśmy zazwyczaj na zmianę z Witkiem Pogranicznym i Jackiem Bromskim, a graliśmy naprawdę sporo, bywały tygodnie, że dzień w dzień. Graliśmy też w Gastronomii przy pl. Powstańców, tam, gdzie teraz jest telewizja, dopiero później w hotelu Bristol. To było trochę inne miejsce, publiczność była bardziej elegancka i bardziej wyszukana: alfonsi, cinkciarze i oficerowie ubecji. To były złote czasy przede wszystkim zarobkowo. Dla mnie skończyły się jednak w połowie lat 70. W trakcie pracowniczych badań kontrolnych lekarz stwierdził u mnie ubytek słuchu i postanowiłem zrezygnować, chociaż koledzy pukali się w czoło. Prezenter dyskotekowy był wówczas królem życia. Za bardzo mi jednak zależało na utrzymaniu słuchu i pracy w radiu. Widzi pan, dziennikarzem radiowym się jest, a prezenterem się bywa.\nA kiedy się zostaje autorem tekstów wielkich przebojów?\n– Gdy zauważyłem, że moje wpływy za teksty pisane na przykład dla Czerwonych Gitar szybko rosną, zacząłem pisać więcej. Nie zawsze było to jednak dobre. Pamiętam moją rozmowę z Sewerynem Krajewskim sprzed paru lat: „Zobacz, jak te moje teksty pisane do twojej muzyki dziś brzmią prościutko i naiwnie”, a Seweryn odpowiedział: „Innych tekstów w tamtych czasach młodzież wcale by nie chciała słuchać. Bo ludzie w naszym wieku właśnie tego potrzebowali”.\nKiedy McCartney śpiewał „I Want to Hold Your Hand”, to wystarczało.\n– Taka była potrzeba chwili i Seweryn to bardzo dobrze wyczuwał. Na piękną poezję, metafory w początkach big-beatu, czyli polskiego rock’n’rolla, jeszcze było za wcześnie. Te granice polskiej piosenki się jednak szybko poszerzyły, głównie dzięki festiwalowi w Opolu. Jego wymogi, wysokie oczekiwania jury i publiczności szybko zmieniły między innymi sposób pisania i treści tekstów piosenek. Należne im miejsce uzyskali Osiecka i Młynarski, wkroczyły kabaret i jazz. To był 1963 rok.\nPan ma w zasadzie dwa zawody: „tekściarz” i dziennikarz. Kto był pana największym autorytetem, nauczycielem, guru w radiowym dziennikarstwie?\n– Najpierw Lucjan Kydryński. On był ponad wszystkich, pod każdym względem nad nami górował. Gdy szedł korytarzem, wszyscy się mu kłaniali, a on nie każdego zauważał. Zwrócił na mnie uwagę dopiero po latach. To było w trakcie jakiegoś festiwalu sopockiego. On jak zwykle zapowiadał te wszystkie trochę napuszone Bułgarki i Szwedki. Elegancki, spokojny. I nagle na scenie pojawił się jakiś zespół grający ostrzejszą muzykę. Nie był to jeszcze heavy metal, bo w Sopocie tego gatunku nie prezentowano, ale grupa była głośna. Kydryński zapowiedział ich i mijając mnie za kulisami, powiedział: „Marek, to teraz sobie tego słuchaj, to twoja robota”. Potem i na zawsze największym autorytetem był dla mnie Mateusz Święcicki. Był kompozytorem, muzykologiem, pianistą, wielkim znawcą jazzu, dziennikarzem, był wreszcie moim szefem muzycznym w Trójce. Do radia zawsze przychodził wesoły, miał pogodny charakter i lubił sobie pojeść. Aż któregoś dnia pojawia się w redakcji zupełnie załamany. Pytam: „Co się stało?”. I słyszę: „Wczoraj w nocy zmarł Nat King Cole”, o którym ja nic nie wiedziałem, i Mateusz zaczął mi o nim opowiadać. To był rok 1965. I tak od Nata Kinga Cole’a przez musicale, Gershwina piszącego piosenki do operetek i filmów aż do Elli Fitzgerald i tak dalej, wszystko mi pięknie wyłożył. Był moim guru i przewodnikiem, zawsze gotowym do pomocy. I to on zlecił mi napisanie pierwszego tekstu do piosenki z jego muzyką. To było jeszcze w 1962 roku. Moja mama pracowała w radiu w redakcji dziecięcej, dla której Mateusz komponował piosenki. Gdy się dowiedział, że ja w domu piszę jakieś wiersze, kazał je sobie pokazać. Przejrzał je i następnego dnia zaproponował, bym do jego gotowej muzyki dopisał wierszowane słowa. Nazwaliśmy ten utwór Gitara i ja i tę moją pierwszą piosenkę nagrał w radiowych studiach najpierw Bogdan Czyżewski, a potem Olgierd Buczek.\nMateusz Święcicki, zanim trafił do Trójki, grał na fortepianie w zespole Pinokio, pierwszym powojennym warszawskim zespole jazzowym. Było to w czasach katakumbowych. A wiem to z pana książki.\n– Tak, opowiadał mi, że w trakcie koncertu na salę wpadali ZMP-owcy w czerwonych krawatach i robili burdę. „Co wy tu gracie?! Co wy gracie! Natychmiast przestać!”. I repertuar od ręki trzeba było zmieniać na polki, mazurki, kujawiaki. A gdy ci w czerwonych krawatach wychodzili z sali, Pinokio znów: „Hej, ba-ba-ry-ba”. I tak w kółko. Jazz, ZMP, kujawiak, baba ryba, jazz. To były dziwne, ale piękne czasy. Kolejnym równie wspaniałym człowiekiem jest Adam Sławiński, także muzykolog, pianista i kompozytor. Prowadził razem z Agnieszką Osiecką i Janem Borkowskim „Radiowe studio piosenki”. Na początku podchodził do mnie z dystansem, bo on był wielkim i poważnym muzykologiem, pianistą i kompozytorem, a ja o muzyce nie wiedziałem wiele, jazz znałem jedynie z encyklopedii i tak naprawdę byłem po prostu… amatorem z pasją, uczącym się radiowego dziennikarstwa. Gdyby nie Adam, Polskie Radio nie przedłużyłoby ze mną umowy w roku 1982, kiedy to z Dwójki postanowiono zrobić program oparty wyłącznie na muzyce poważnej. Adam, nowy szef Dwójki, powiedział wtedy: „Panie Marku, wiem, że nie jest pan pewny swej dalszej pracy w radiu. Ale zapewniam pana, że znajdę tu panu jakieś miejsce. A na razie dalej pan u mnie pracuje”. Niczego mi nie był winien, do niczego mu nie byłem potrzebny, nic dla niego nie mogłem zrobić, a on mi podał rękę. To, że znalazło się dla mnie miejsce w Jedynce, zawdzięczam wyłącznie Adamowi Sławińskiemu.\nW II Programie Polskiego Radia długo prowadził pan wieczory płytowe i zawsze mnie nurtowało, jak wam się wtedy udawało puszczać całe płyty? To znaczy technicznie to było możliwe, ale prawnie?\n– Wtedy to nie stanowiło problemu. Szczerze mówiąc, w latach 80. po prostu nikogo to nie obchodziło. My się nawet nad tym nie zastanawialiśmy. Proszę sobie to wyobrazić. Ma pan w ręku najnowszy album Judas Priest albo Saxon, bo to były czasy rozkwitu muzyki heavymetalowej, a przy odbiornikach czeka rzesza zgłodniałych takiej muzyki fanów. Mało tego, kilku siedzi obok mnie, przed mikrofonem, bo przyjechali do Trójki z Zabrza czy Sosnowca, by przez kilka minut na antenie ze mną porozmawiać. Ja wpuszczałem tych chłopaków na antenę, bo dla nich to było niesamowite. Całe miasteczko tego słuchało, oni u redaktora Gaszyńskiego rozprawiali o metalu, na którym swoją drogą bardzo często znali się lepiej ode mnie. A potem inni słuchacze do nas dzwonili i pytali, co będzie za tydzień, co za dwa tygodnie. Nie, nikt, nawet najwyższy szef radia, w takiej sytuacji nie zastanawiał się nad/łamał sobie głowy prawami autorskimi. Dzisiaj byłoby to nie do pomyślenia.\nTeraz mi pan to przypomniał. New Wave of British Heavy Metal – tak się nazywał ten nurt.\n– Te wszystkie nazwy utrwaliły się dopiero z czasem. Prawdą jest jednak, że wtedy liczyły się metal i new romantic, słychać jeszcze było epigonów punka. Te dwa gatunki nie przypadły mi jednak do gustu. Ta muzyka była dla mnie za prymitywna. Punk działał jedynie jako rodzaj wspaniałego, wolnościowego hasła artystycznego: „Nieważne, czy coś potrafisz – grasz, śpiewasz, tworzysz. Jeśli daje ci to satysfakcję, nie ograniczaj się, rób to, działaj”. Na tym polega filozofia punka. A new romantic z kolei był zbyt chłodny, mechaniczny; oni grali jednym paluszkiem na kilku klawiszach. Bez pomysłu, bez energii, no, może poza Depeche Mode, którzy są doskonali. U wszystkich innych brakowało mi jazzowej improwizacji, swingowania, instrumentalnej elokwencji, melodii, kompozycji lub rockowej siły i ciągłości rytmicznej. Ta cała wymyślona przez Led Zeppelin dramaturgia, te fajerwerki, pauzy, nagłe anielskie frazy, ściana dźwięku, zmiany dynamiki, operowanie wrzaskiem i ciszą… To było i jest w nowoczesnym rocku wspaniałe. I tyle jest w muzyce rzeczy wielkich, bez względu na to, jaki to styl, gatunek, kierunek. Są też jednak ludzie, którzy w muzyce cenią tylko jedno, jedną muzykę, jedną szufladkę. Tu doskonałym przykładem jest wypowiedź słynnego perkusisty jazzowego Maxa Roacha. Trafił on kiedyś do szpitala, lekarz orzekł, że musi być operowany, i pielęgniarka pyta go, czy jest na coś uczulony. „Tak – odpowiada jazzman – na muzykę country”.\nPierwszym nagraniem, jakie puścił pan w swojej debiutanckiej audycji z 1958 roku w Rozgłośni Harcerskiej, był stary klasyczny temat nowoorleański „When the Saints Go Marchin’ In…” w wykonaniu Louisa Armstronga. Dlaczego on?\n– Wymyśliliśmy sobie z moim szkolnym przyjacielem i wieloletnim współpracownikiem Witoldem Pogranicznym, że nasze dwie pierwsze audycje będą o gigantach jazzu. Pierwsza o Armstrongu, jako mistrzu i ambasadorze jazzu na całym świecie, a druga o Charliem Parkerze, który był twórcą jazzu nowoczesnego. A ci „święci…”, ten marsz nowoorleański na początek audycji to przecież najsłynniejszy wtedy i dziś radosny symbol jazzu.\nTuż przed stanem wojennym wyjechał pan w celach zawodowych do USA. Kto wpadł na taki pomysł?\n– Departament Stanu. Nie byłem jednak pierwszy. To w zasadzie było stypendium cykliczne. W 1962 roku na przykład pojechał na nie Andrzej Trzaskowski i zebrał cały skład The Wreckers. Ja otrzymałem tę propozycję dużo, dużo później. Doceniono mój wkład w propagowanie muzyki amerykańskiej. Lucjan Kydryński też dla jej promocji zrobił wiele, ale ja zajmowałem się muzyką młodszego pokolenia. Na takim stypendium byli Roman Waschko, Renata Rumel (ona tam wtedy została i kilka lat była sekretarzem Miłosza), także Maria Szabłowska.\nA mógł pan wtedy zostać w USA!\n– Wolałem żyć w Polsce, tu był mój świat. Ten wyjazd był jednak niesamowity. Stypendium fundował rząd, więc wszystko było zapięte na ostatni guzik. Kiedy przyleciałem do Nowego Jorku, odebrał mnie mój opiekun, którego zadaniem było pokazanie mi amerykańskiej muzyki i amerykańskiego raju. Najpierw był Waszyngton, hotel w artystycznej dzielnicy Georgetown. Mieszkały tam same szychy, profesorzy akademiccy, elita studencka, artyści, milionerzy i tym podobni. Ja przyleciałem z Polski czasów kryzysu, a tam wszyscy wokół mnie skakali. Nie dlatego, by mnie obsługiwać, ale z ciekawości. Dla nich byłem polskim komunistą. Pytali więc o wszystko. Ja angielski znałem wtedy słabo i trochę się bałem mówić, bo jeśli powiem nie to, co trzeba, to jeszcze mnie cofną. Ten wyjazd był jednak dla mnie oknem na świat, którego nie znałem, wiele na tym skorzystałem, wzbogaciłem swą wiedzę o historii jazzu i rocka, poznałem wspaniałych ludzi, inny styl życia, bo Polska i USA to były wtedy dwa różne światy, jakby dwie różne planety. Jedno pasmo niekończących się balang i imprez, ale głównie poważnych zawodowych rozmów o muzyce. Były spotkania z ludźmi różnych zawodów, wizyty w studiach nagraniowych, w stacjach radiowych, redakcjach czasopism muzycznych, w słynnych firmach wydających płyty, jeszcze wtedy winyle, słuchanie muzyki na festiwalach, w nocnych klubach, studenckich kampusach, spotkania z żyjącymi tam na stałe Polakami, którzy w długich rozmowach przy barze w polskiej dzielnicy Nowego Jorku – Greenpoint – wypytywali mnie o to, co się dzieje w starym kraju. Pamiętam, że któregoś dnia poszedłem do jakiegoś sklepu muzycznego. Patrzę na te stosy płyt oraz książek o muzyce i tak sobie myślę: „Mój Boże… Gdybym tylko miał pieniądze, kupiłbym wszystkie”. Następnego dnia opowiadam o tym temu mojemu opiekunowi, a on mi na to: „Marek, przecież ty możesz kupić te płyty na rachunek. Jeżeli jest ci to potrzebne do twojej pracy, to kupuj, przynieś mi potwierdzenie i my ci te pieniądze zwrócimy”. I zwrócili! Za wszystko, co kupiłem. Książki i płyty pakowałem do takiego specjalnego worka kilka razy w tygodniu. Wreszcie tuż przed przenosinami do San Francisco poczułem, że będzie problem, że się nie zabiorę. I wtedy znów ten mój opiekun mówi: „Niczym się nie przejmuj, wyślemy to do Polski na nasz koszt”. I wysłali, ale paczka była duża, więc szła długo i przyleciała do Polski dopiero miesiąc po mnie. Dobrze się jednak stało, bo przed wyjazdem obiecałem mojemu szefowi w radiu, że jeśli mnie puści na sześć tygodni urlopu, to przywiozę płyty do radiowej biblioteki. To były jakby wspaniałe wakacje i do tego sam mogłem ułożyć sobie trasę tej podróży: Waszyngton, Los Angeles, San Francisco, Las Vegas, Nowy Orlean, Saint Louis, Hawaje.\nOd lewej: Marek Gaszyński i Roman Waschko.\nWspomniał pan wcześniej Romana Waschko. Kim on był wtedy? Wiem, że pisał do „Sztandaru Młodych” artykuły o jazzie, prowadził też koncerty jazzowe na przemian z Tyrmandem.\n– Tak, był dziennikarzem, bardzo eleganckim zresztą, z dużą ilością pieniędzy i amerykańskimi koneksjami. Dostawał płyty, pisma i magazyny muzyczne. I chętnie się tym wszystkim z nami, młodymi, dzielił. Roman miał też pewne wady, ale o tym nie będę opowiadał. W każdym razie mimo tych wad bardzo się starał pomóc całemu polskiemu środowisku jazzowemu. Kiedy na przykład jakiś muzyk był zaproszony na pojutrze na ważny koncert do USA, z dnia na dzień Waschko mu załatwiał paszport. Nam też pomagał, załatwiał a to wejście na raut do ambasady amerykańskiej, a to kartę do ich biblioteki. Chodziłem tam często i wiele dzięki niemu skorzystałem.\nA jak pan się czuł na sopockich festiwalach piosenki w roli konferansjera?\n– Fatalnie, bo wiążą się z nimi moje pierwsze estradowe wpadki słowne. Telewizja Polska postanowiła pod koniec lat 70. zrobić coś, co byłoby odpowiedzią na festiwal Eurowizji. To była propaganda muzyki rozrywkowej bloku wschodniego. Prowadziłem go z Ireną Dziedzic i Jackiem Bromskim. Pomyliłem się przy zapowiedzi języka, w jakim śpiewali wykonawcy z Kuby i Jugosławii. Wstydziłem się potem tego ogromnie, ale pokonały mnie presja i trema.\nTo był 1977 rok. Pamiętam czołówkę, plaża w Sopocie, molo, hotele i napisy: 6 tys. widzów, 450 minut śpiewania, 150 piosenek, 130 mikrofonów, 120 muzyków. A potem został pan ekspertem muzycznym w „Wielkiej grze” i tam już nie było wpadek.\n– „Wielka gra” była świetnym programem, który niósł ogromny ładunek wiedzy. To był teleturniej dla hobbystów. Zdarzało się, że pytania dotyczyły Oceanu Atlantyckiego i wtedy trzeba było wiedzieć, jakiego koloru jest samiec jakiejś ryby, ale były też odcinki muzyczne. Specjalistą od muzyki poważnej był Janusz Ekiert, a od rozrywkowej i jazzowej Ryszard Wolański i ja, moimi pomocnikami byli zaś między innymi Adam Halber i Marek Wiernik. Z panią Stanisławą Rychter, prowadzącą program, lubiliśmy się bardzo i często mnie prosiła, abym wymyślał muzyczne pytania i tematy. Mówiła: „Marek, zróbmy coś o jazzie, bo ostatnio o rocku było”. No i po programach o Niemenie czy Skaldach robiliśmy „Początki jazzu w Polsce” albo „Wielcy jazzowi muzycy na Jazz Jamboree”, czy „Historię polskiego jazzu”. Tych pytań było dużo. Do samych tylko eliminacji potrzebowaliśmy ich 20 i potem były jeszcze kolejne, w tym dziewięć eksperckich. Staraliśmy się tak je tworzyć, by odpowiedź zawsze była jednoznaczna i by nie było żadnych wątpliwości.\nTo wymagało wyjątkowego przygotowania merytorycznego. W tej chwili w telewizji takich programów już nie ma.\n– Ponieważ dzisiaj liczą się emocje, a nie wiedza. A ja pamiętam jednego geniusza, który wygrał w ośmiu różnych kategoriach. Z jednej strony geografia, z drugiej literatura, a pośrodku jeszcze historia, Szwejk, coś o zwierzętach i biała broń. To wymagało cierpliwości, pasji i pracowitości. Drugie i trzecie miałem, pierwszego czasem mi brakowało, ale wstydu nie było.\nOtóż to. Pamięta pan tę scenę kończącą „Quadrophenię”: główny bohater jadący skuterem na brzegu klifu i niezapomniana piosenka „Love, Reign o’er Me” zaśpiewana przez Daltreya. To była moja inicjacja. To tego wieczoru zostałem fanem rocka, ale dzisiaj mam z rockowymi zespołami problem. Jest pan ekspertem. Co stało się z tą muzyką?\n– Ha, i co ja panu odpowiem? Może to, że wszystko się zmienia, my i nasze otoczenie, dlatego wszystko jest tak fantastycznie ciekawe, cały czas jesteśmy świadkami czegoś nowego, i do tego jesteśmy czynnymi, aktywnymi świadkami, mamy nieustanny wpływ na te zmiany. I dlatego wszystkie tak zwane niezmienne zasady to są złe zasady. Cały fundamentalizm trzeba odrzucić – to, co panu się podobało 15 lat temu, dziś może pan skreślić, bo zmienił się panu stosunek do życia, zmieniły się optyka, poglądy na świat, gust, rodzaj ulubionej literatury, styl muzyczny. Pasjonujące jest obserwowanie tych zmian u siebie i w otoczeniu, dostosowywanie się do nich. W brydżu jest takie określenie „plastic valuation”, to znaczy tyle, że w tej grze w ciągu paru sekund musi pan śledzić te wszystkie zapowiedzi głoszone przez wszystkich trzech partnerów, dostosowywać do nich swój następny głos w licytacji, ocenić odpowiedzi partnerów na swoje zgłoszenie nowego koloru, błyskawicznie zbilansować swoje szanse i możliwości, a potem albo się poddać pasem, albo pójść wyżej i polec lub zrobić swoje. To jest podstawowa umiejętność w brydżu, plastic valuation, w życiu jeszcze nie, ale kiedyś… Uważajmy, historia jest blisko.\nRozmowę przeprowadził Michał Majczak.\nPragniemy poinformować, że dołożyliśmy wszelkich starań w celu odnalezienia podmiotów autorskich praw majątkowych zaprezentowanych przez nas utworów, zdjęć i grafik. Jednocześnie prosimy, aby osoby przez nas pominięte stronie zaiks100.pl, którym przysługują autorskie prawa majątkowe, nawiązały kontakt ze Stowarzyszeniem Autorów ZAiKS.\nINNYCH TEKSTÓW W TAMTYCH CZASACH MŁODZIEŻ BY NIE CHCIAŁA SŁUCHAĆ. ROZMOWA Z MARKIEM GASZYŃSKIM2018-02-192018-04-05https://zaiks100.pl/wp-content/uploads/2019/03/headerslim.png100lecie Zaikshttps://zaiks100.pl/wp-content/uploads/2018/02/gaszynski_okladka.jpg200px200px\nTO JEST MÓJ ZAiKS! JACEK CYGAN ROZMAWIA SAM ZE SOBĄKULTURA\nNAM POTRZEBNE BYŁY PETARDY. ROZMOWA Z BOGDANEM OLEWICZEMKULTURA


Wyłączenie spod zakazu kat. C i C+E, gdy sprawca jechał samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości - Jazda po pijanemuJazda po pijanemu\n← Wyłączenie spod zakazu kat. B prawa jazdy, gdy sprawca jechał motocyklem w stanie nietrzeźwości\nWyłączenie spod zakazu kat. C i C+E, gdy sprawca jechał samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości\nNa powyższe pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, tj. w świetle obowiązujących przepisów ustawy karnej istnieje obiektywna możliwość wyłączenia spod zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonej kategorii prawa jazdy.\nRozpocząć należy od tego, iż w przypadku wydania wyroku skazującego w stosunku do sprawcy przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości z art. 178 a § 1 k.k. orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych – w myśl art. 42 § 2 k.k. – jest obligatoryjne.\nWarto przy tym podkreślić, iż zgodnie z nowelizacją Kodeksu karnego, która weszła w życie z dniem 01 lipca 2015 r. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeka się od 3 do 15 lat (przed nowelizacją zakaz prowadzenia pojazdów wynosił od 1 roku do 10 lat).\nDotyczy to pozostawienia do decyzji Sądu zakresu w jakim omawiany środek karny będzie zastosowany.\nDodatkowo trzeba mieć na uwadze, że w praktyce o zasadności wyłączenia spod zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonej kategorii decydować będzie szereg okoliczności.\nPodsumowując, należy zauważyć, że sprawca który dopuścił się przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości może starać się o odstąpienie przez Sąd od orzekania w stosunku do niego zakazu prowadzenia określonych kategorii prawa jazdy (z wyjątkiem kategorii nieuprawiającej do prowadzenia pojazdu, którym sprawca kierował w chwili popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k.). W tym celu może on złożyć wniosek o wydanie wobec niego wyroku skazującego bez przeprowadzania postępowania dowodowego w trybie art. 387 § 1 k.p.k. w ramach którego powinien on wykazać (powołując się na przytoczone w niniejszym artykule okoliczności), że stopień społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu nie jest znaczny, zaś orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów określonej kategorii – z uwagi np. na charakter wykonywanej pracy – stanowić będzie dla niego nadmierną dolegliwość.\nNa koniec warto zauważyć, iż wyłączenie spod zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych kategorii prawa jazdy (np. C i C+E) w praktyce rodzi problemy związane z fizycznym odbiorem dokumentu prawa jazdy. Więcej na ten temat przeczytasz w artykule: Zwrot dokumentu prawa jazdy kat. C i C+E w przypadku orzeczenia przez Sąd zakazu prowadzenia samochodów osobowych.\n1 Response to Wyłączenie spod zakazu kat. C i C+E, gdy sprawca jechał samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości


Testy opon samochodowych Michelin PILOT SPORT 2. OPONY.COM\nTesty opon samochodowych osobowych Michelin PILOT SPORT 2\nOcena łączna opon Michelin PILOT SPORT 2\n5,2 (ilość opinii: 68)\nKup opony Michelin PILOT SPORT 2\n225/45R17 Y 94 205/50R17 Y 89 225/40R18 Y 92 205/55R17 Y 95 235/40R18 Y 95 225/45R18 W 91 275/35R18 Y 95 245/35R18 Y 92 255/40R17 Y 94 235/35R19 Y 91 235/50R17 Y 96 255/40R19 Y 96 265/35R18 Y 97 245/35R19 Y 93 285/30R18 Y 93 265/40R18 Y 101 265/35R19 Y 94 275/35R19 Y 100 245/40R18 Y 93 245/40R19 Y 94 275/45R20 Y 110 265/30R20 Y 94 285/35R19 Y 99 295/30R19 Y 100 295/30R18 Y 98 305/30R19 Y 102 285/40R19 Y 103 295/35R18 Y 99 305/35R20 Y 104 275/40R19 Y 101 245/35R21 Y 96 275/40R17 Y 98 275/25R22 Y 93 315/30R18 Y 98 295/25R22 Y 97 255/30R22 Y 95 335/35R17 Y 106 335/30R18 Y 102 305/30R21 Y 104 335/30R20 Y 104\nOpinie użytkowników opon Michelin PILOT SPORT 2\npojazd: Honda Civic Type S\nOpinia użytkownika: Witam! świetna opona letnia. Doskonała przyczepność na suchej nawierzchni i bardzo dobra na mokrej. Bardzo dobry komfort jazdy. Tylko przeciętny komfort akustyczny - zimowa Yokohama W.Drive w tym samym rozmiarze wydaje się być cichsza, chociaż trzeba wziąć pod uwagę fakt, że akurat W.Drive jest jedną z najcichszych zimówek na rynku. Jeżeli chodzi o odporność na zużycie to jestem mile zaskoczony, spodziewałem się że będzie gorzej biorąc pod uwagę z jak przyczepnej mieszanki gumowej jest ta opona skonstruowana. Wysoka cena ale otrzymujemy za nią produkt naprawdę najwyższej jakości. Bardzo polecam.\na3 z a3-club.net:5,4\nOpinia użytkownika: Jak narazie najlepsze opony na rynku. B.dobra przyczepnosc na pow. mokrej jak i suchej, swietne hamowanie na mokrej oraz suchej nawierzchni, wchodzenie w zakrety na pow. suchej - celujace, natomiast na mokrej - 5 (delikatny poslizg przy ostrym skreceniu), b.ciche podczas jazdy, slychac tylko delikatny szum, miekkie, odczuwa sie to na kostce brukowej lub na dziurach, po przjechaniu 12000 km (w 3 miesiace) pozostalo mi 7.5 mm bieznika. Jezeli ktos dba o wlasne bezpieczenstwo niech nawet nie zastanawia sie nad kupnem. Jedynym minusem jest cena:)\npojazd: Subaru Impreza WRX\nOpinia użytkownika: Bardzo dobra sportowa opona, Subaru przy ostrej jezdzie szybko zuzywa opony z miekiego komponentu ale cos za cos, ta opona daje maksimum przyczepnosci. Wybralem ja do mojego Subaru ze wzgledu na nizszy poziom halasu niz Pierlli P Zero Nero, ktora to ma twardsze boki i daje wieksze mozliwosc ekstremalnie ostrej jazdy w zakretach. Napewno lepsza niz Continental Contact 3, cichcsza niz nowe Pierelli P Zero Nero czy GoodYear Eagle, ale glosniejsza niz Yokohama Advan, wlasciwosci jezdne sa rewelacyjne.\nOpinia użytkownika: Idealna opona na suchym. Cicha, sztywna i idealnie przyczepna. Nie sposób zmusić systemy kontroli trakcji do zadzialania. Zero poslizgow i niestabilności. Mimo sztywnej konstrukcji bardzo dobrze wybiera nierówności (jak na 17" oczywiście). Nie mam zastrzeżeń do trakcji na mokro, ani do trakcji w temperaturach minimalnie przekraczających 0 stopni. Ogólnie świetna opona. Moim zdaniem lepsza od Dunlop Sportmaxx. Moze troszke za droga, ale na jakości nie powinno się oszczędzać.\npojazd: BMW E46 330d\nOpinia użytkownika: Bardzo fajna opona, a mam porównanie z wieloma innymi oponami z górnej półki. Nie mam problemu z nadmiernym ścieraniem (a przenoszą na tylnej osi 510Nm). Kord opony nie kładzie się w trakcie po zakrętach jazdy zbliżonej do torowej, natomiast mają dość duże opory toczenia. Mogę śmiało polecić te opony każdemu, kto świadomie kupuje mocny samochód do szybkiej jazdy. Nie polecam jej kapelusznikom, którzy sądzą, że opona high performance daje nieśmiertelność :)\npojazd: Honda Civic VII 5door 1.8\nOpinia użytkownika: Jak dla mnie super, lepsza od Dunlop SP Sport 9000 i Goodyer Eagle F1. Nie jest to opona dla statecznych i spokojnie jeżdżących panów w kapeluszach. W kręgosłupie czuje się każdą dziurę w jezdni, dla mnie to nie jest minusem. Zużycie przy spokojnej jeździe ok, mam je już 3 sezon, dystans 65000 km. Trzymanie na suchym super, na mokrym jeszcze nie miałem lepszych opon.\nOpinia użytkownika: Zdecydowanie polecam! Jeździłem na oponach Dunlop SP9000, Falken, Firestone. Michelin na ich tle wypada rewelacyjnie. Warto zainwestować parę złotych więcej. Jak większość opon asymetrycznych, Michelin nie należy do cichych opon. Przyczepność rewelacyjna.\nOpinia użytkownika: Michelin Pilot sport 1 [swietna trakcja przy ruszaniu na suchym, b.dobra na suchym, bardzo slaba w zakretach na mokrym]. Michelin psp2 [generalnie najlepsza do tej pory]. Polecam bardzo te gume, do mocnych samochodow i ciezkich butow.\nOpinia użytkownika: Oponka super - jest juz listopad, a ja jeszcze na letnich:) na deszczu trzyma sie jak przyklejony do asfaltu, ciężko jest ją wyprowadzić z toru jazdy:) Polecam wszystkim, którzy mają troche $ i chcą mieć konkretne oponki.\nOpinia użytkownika: Bardzo dobre opony. Jezdzilem na Dunlop SP 9000, P Zero Nero, Continental Contisport 2 i Michelin Pilot Sport. Te opony to polaczenie najlepszych cech z innych opon. Warte swojej ceny.\n1 - 10 z 68 Znalezionych opon


Prawa autorskie do zmiany. "Podatek od linków" zagraża wolności internetu | Prawo pracy | pulshr.pl\nPrawa autorskie do zmiany. "Podatek od linków" zagraża wolności internetu\nW piątek 27 kwietnia Rada Unii Europejskiej będzie głosowała nad zmianami w przepisach dotyczących praw autorskich. Te w Związku Przedsiębiorców i Pracodawców czy Business Centre Club budzą sporo obaw. - Nowe przepisy cofną nas o kilka dekad, do lat 90., do początku dynamicznego rozwoju internetu - alarmuje ZPP.\n•26 kwi 2018 20:03\n- Nowe przepisy cofną nas o kilka dekad, do lat 90. - alarmuje ZPP (fot. Pixabay.com)\nNa forum unijnym toczą się bardzo zaawansowane prace nad reformą prawa autorskiego (dyrektywa o prawach autorskich na jednolitym rynku cyfrowym).\nW najbliższy piątek (27 kwietnia) ma odbyć się kluczowe głosowanie w Radzie UE.\nPrzedstawiciele pracodawców, w związku z powołaniem Forum Wydawców Internetowych, z coraz większym niepokojem śledzą ten proces.\nJak tłumaczą, zmiana wymusi na dziennikarzach czy blogerach uzyskanie zgody właściciela witryny internetowej na udostępnienie fragmentu tekstu czy linku do materiału.\nZnowelizowana dyrektywa ma w założeniu rozwiązywać problemy dobrze znane na rynku wydawców internetowych: spadające przychody twórców, piractwo, czy powszechne oczekiwanie, że treści powinny być darmowe. Jednak jej zapisy budzą sporo obaw u przedstawicieli przedsiębiorców i pracodawców.\nNajwiększe obawy ZPP budzi w szczególności art. 11 dyrektywy zwiększający prawa wydawców (tzw. neighbouring right). Jak tłumaczą przedstawiciele ZPP, jeśli propozycje przepisów w obecnym brzmieniu wejdą w życie, to pozwolą one na blokowanie polskim stronom internetowym i twórcom portali możliwości udostępniania linków oraz wybranych treści, jeśli nie uzyskają oni wcześniej zgody każdego z wydawców na ich publikację\n- W praktyce oznaczałoby to, że udostępnianie fragmentów tekstu, a nawet linków, będzie możliwe tylko pod warunkiem, że właściciel witryny internetowej, dziennikarz, czy pojedynczy bloger za każdym razem otrzyma stosowne pozwolenie od wydawcy posiadającego prawa własności do tej treści, scedowane przez autora - podnosi problem w stanowisku ZPP.\nZmniejszenie dostępu do treści informacyjnych odbije się negatywnie na polskich konsumentach. Po przyjęciu tych przepisów swoboda łatwego dostępu do różnych źródeł wiadomości zostanie odebrana - pisze ZPP. (fot. Pixabay)\nZdaniem ZPP przyjęcie takich zmian jest zarówno technicznie, jak i organizacyjnie niemożliwe do wykonania. - W dobie szybkiego, wręcz błyskawicznego przepływu informacji (warunkowanego również oczekiwaniami ich odbiorców, a zatem wszystkich konsumentów mediów elektronicznych), propozycję koniecznego każdorazowego uzyskiwania pozwolenia na udostępnianie fragmentów cudzych tekstów, czy nawet linków, uznajemy za nieprzystającą do rzeczywistości - czytamy w stanowisku.\n- Projekt dyrektywy zmienia dotychczasowy sposób funkcjonowania internetu. Regulacje projektowane z myślą o interesie wydawców zdają się pomijać nie tylko interesy pozostałych grup, ale również potrzeby i cele istnienia oraz korzystania z internetu w ogóle - wskazuje z kolei mecenas Joanna Barzak z Kancelarii Dawid & Partnerzy - Adwokaci i Radcowie Prawni. Także zwraca uwagę, że szczególnie problematyczne z punktu widzenia dzisiejszego użytkownika sieci może stać się rozwiązanie powszechnie już nazywane "podatkiem od linków".\nCzytaj więcej: Korupcja zjawiskiem powszechnym? Tak uważa co piąty polski menedżer\n- Jego wprowadzenie może spowodować, iż Internet stanie się miejscem, w którym jedni sprzedają, a drudzy kupują prawo do korzystania z treści. Pomysł ten w podobnej do planowanej postaci został już przetestowany w Niemczech i Hiszpanii i osiągnął efekt odwrotny od zamierzonego. Liczba odwiedzin na stronach internetowych wydawców spadła, niektóre musiały zostać zamknięte, a co powszechne stało się w Niemczech - masowo zrzekano się opłat licencyjnych - podkreśla pani mecenas.\nWskazuje też na inny problem, jaki niosą ze sobą propozycje zmian. - Inną, kontrowersyjną kwestią przewidywaną przez projektowaną regulację jest obowiązek monitorowania i filtrowania treści w internecie przez platformy internetowe, co oznacza w istocie wprowadzenie sprywatyzowanej cenzury, naruszenie swobody wypowiedzi, dodatkowe obciążenia finansowe oraz przyznanie dużym platformom jeszcze większej roli w kontrolowaniu przepływu treści w internecie - wyjaśnia.\n- Projekt dyrektywy zmienia dotychczasowy sposób funkcjonowania Internetu. Regulacje projektowane z myślą o interesie wydawców, zdają się pomijać nie tylko interesy pozostałych grup, ale również potrzeby i cele istnienia oraz korzystania z Internetu w ogóle - uważa z kolei mecenas Joanna Barzak z Kancelarii Dawid & Partnerzy - Adwokaci i Radcowie Prawni. fot.PTWP\nZ kolei w opinii ZPP przyjęcie tej regulacji zwiększy też asymetrię między małymi wydawcami a dużymi graczami medialnymi. Stracą na tym mniejsze wydawnictwa. ZPP uważa, że przyjęcie takich rozwiązań zaszkodzi dostępności mediów, ograniczy cyrkulację wiadomości i treści w Internecie oraz rodzi poważne ryzyko udzielania selektywnego dostępu informacji tylko wybranym lub wręcz preferowanym podmiotom.\n- Zmniejszenie dostępu do treści informacyjnych odbije się negatywnie na polskich konsumentach. Po przyjęciu tych przepisów swoboda łatwego dostępu do różnych źródeł wiadomości zostanie odebrana, a to oznacza nie tylko mniejszy wybór i różnorodność opinii, ale także ryzyko ograniczenia dostępu polskim konsumentom niemal wyłącznie do punktów dystrybucji informacji kontrolowanych przez kliku międzynarodowych wydawców, posiadających quasimonopolistyczną pozycję. Cała różnorodność i bogactwo internetu są zagrożone - nowe przepisy cofną nas o kilka dekad, do lat 90., do początku dynamicznego rozwoju internetu. - alarmują w ZPP.\nCzytaj więcej: Polacy zadowoleni z sytuacji na rynku pracy\nTakże mecenas Barzak przyznaje, że wydaje się, iż po przyjęciu nowych przepisów swoboda łatwego dostępu do różnych źródeł wiadomości w internecie zostanie odebrana.\nDlatego ZPP apeluje o nieimplementowanie przepisów, które są sprzeczne z podstawowymi zasadami obowiązującymi w sieci od początku jej powstania, wśród których wyróżnić należy przede wszystkim właśnie swobodny przepływ informacji. Ich zdaniem wszelkie nowe przepisy powinny mieć charakter proporcjonalny i nie ograniczać praw użytkowników internetu w zakresie dostępu do różnych źródeł wiadomości. Zwraca się też do polskiego rządu o podejmowanie wszelkich działań zmierzających do zablokowania tych szkodliwych postulatów.\n- Omawiane propozycje wprost uderzają we wspomniane prawa, tym samym potencjalnie przyczyniają się do pogorszenia jakości debaty publicznej, poprzez utrudnienie, a niekiedy wręcz uniemożliwienie dostępu do zróżnicowanej informacji - konkluduje ZPP.\nDo artykułu: Prawa autorskie do zmiany. "Podatek od linków" zagraża wolności internetu\nrew 2018-04-26 22:03:25\nA taka ta Unia wspaniała!


SOLGAR Witamina D3 4000 IU, 60 kapsułek - DOLEGLIWOŚCI - Apteka Centrum\nW trosce o różne potrzeby zależne od wieku czy pory roku, Solgar oferuje witaminę D w ilości 4000 IU (jednostek międzynarodowych) w formie suplementu diety. Według rekomendacji ekspertów1 osobom o BMI 30+ kg/m2 (tj. osobom otyłym) dorosłym oraz starszym zaleca się 1 kapsułkę dziennie.\nOsoby o BMI 30+ kg/m2 (dorosłe oraz starsze) – 1 kapsułka dziennie co drugi dzień lub wg wskazań lekarza. Unikać nadmiaru słońca. Nie przekraczać porcji zalecanej do spożycia w ciągu dnia.\nsubstancja wypełniająca: celuloza, substancja glazurująca: hydroksypropylometyloceluloza; maltodekstryna, substancja wypełniająca: etyloceluloza, substancja przeciwzbrylająca: sole magnezowe (roślinnych) kwasów tłuszczowych, witamina D\n1Postępy Neonatologii 2018;24(1)\nSOLGAR Omega-3 Potrójna siła 1764 mg EPA/DHA, 50 kapsułek\nSOLGAR Pokrzywa ekstrakt z liści, 60 kapsułek\nSOLGAR Witamina B-kompleks „50”, 50 kapsułek


7 błędów podczas zabawy na świeżym powietrzu\nStrona główna • Inspiracja • 7 błędów podczas zabawy na świeżym powietrzu\nWeźmy sobie do serca te wskazówki, zanim zacznie się przyjęcie.\nIstnieje wiele sposobów na to, jak niechcący zepsuć przyjęcie w ogrodzie – na przykład zapraszając skłóconą rodzinę lub tworząc własny pokaz pirotechniczny. Aby maksymalnie rozkręcić zabawę i wywołać uśmiech na twarzach, unikajmy tych siedmiu wpadek podczas przyjmowania gości.\nMuzyka to siła napędowa przyjęcia, a nic tak go szybko nie zepsuje, jak kończąca się bateria w radiu, problemy z bluetoothem, czy za krótki przedłużacz. Pamiętajmy o tym, żeby zrobić zapas baterii i sprawdzić bluetooth głośników lub zasięg sygnału Wi-Fi, aby goście mogli cieszyć się muzyką. Nie zapomnijmy o planie B na wypadek, gdyby były problemy z Internetem (lub gdyby wyłączyli światło!).\nBaloniki z wodą i zabawa w chowanego są świetne, jednak dzieci szybko się nudzą. I kiedy nieuchronnie stwierdzą, że są znudzone, warto mieć kilka pomysłów w zanadrzu. W wiele zabaw, takich jak np. „Czerwone światło, zielone światło”, można bawić się na świeżym powietrzu bez jakiegokolwiek sprzętu, przy czym liczba graczy może być różna. Zapraszamy do zaczerpnięcia inspiracji z listy aranżacji zabaw dla dzieci w ogrodzie z całego świata\nZapominanie o zabawie dla dorosłych\nTo prawda, że dorośli mogą nie mieć ochoty na wspinanie się po drzewach, jednak wielu gości najlepiej się bawi, będąc aktywnymi. Takie zabawy jak badminton, krykiet, szarady, a nawet gry stołowe (np. karty) to wspaniały sposób, aby zabawić gości, lubiących rywalizację lub sport. Równie dobrze sprawdzają się, gdy zabraknie tematów do rozmów.\nZakładanie, że przyjdą przygotowani\nDla niektórych gości zapamiętanie daty oraz adresu przyjęcia to już nie lada wyczyn. Dlatego nie ma co od nich oczekiwać, że przyniosą okulary przeciwsłoneczne, krem z filtrem albo repelent przeciwko komarom. Zróbmy zapas tych rzeczy i stwórzmy mały kącik pocieszenia, aby nieprzygotowani imprezowicze uniknęli poparzeń słonecznych i ugryzień komarów.\nSkupianie wszystkich w jednym miejscu\nMimo że nie możemy zmienić rozmiaru ogrodu, to jednak możemy stworzyć taką aranżację miejsca do siedzenia, dzięki której nasi goście będą łączyć się w mniejsze lub większe grupy. Stół na sześć lub osiem osób oddalony od mniejszych stolików czy też skupisk krzeseł ogrodowych zaprasza gości do tworzenia większych lub mniejszych grup – według ich uznania.\nZbyt dużo krzątania\nGospodarze przyjęcia wyznaczają rytm, dlatego ważne jest, aby nie byli zbyt zabiegani doglądaniem wszystkiego. Spokój, pogoda ducha i zainteresowanie gośćmi odwdzięczy się tym samym. Nadmierne zaprzątanie głowy „logistyką” i nadgorliwość mogą obrócić się przeciwko nam – goście będą zdenerwowani lub będą czuli presję, żeby pomagać gospodarzom.\nTo prawda, że Matka Natura może pokrzyżować plany, ale nie decyduje o tym, które przyjęcie okazuje się sukcesem, a które totalną klapą. Należy stworzyć plan na wypadek deszczu, żeby wszyscy goście nie tylko wyszli z przyjęcia w suchym ubraniu, ale także, żeby świetnie się na nim bawili. Jeśli grupa jest duża, warto zastanowić się nad wypożyczeniem namiotów ogrodowych. W przeciwnym razie należy wyznaczyć kącik zabaw dla dzieci i miejsce dla dorosłych w zadaszonym pomieszczeniu.


Apartament Pałacowy Liliana - Krościenko\nPieniny to doskonałe miejsce wypadowe, licznie odwiedzane przez turystów pragnących kontaktu z naturą. Spływ przełomem Dunajca, spacer Drogą Pienińską, Zamek Pieniński, miasto Szczawnica, szczyt Pienin Trzy Korony oraz cały teren Pienińskiego Parku Narodowego to wiele możliwości spędzania czasu podczas urlopu, wakacji i ferii! Rezerwuj atrakcyjne noclegi w Pieninach - apartamenty, pokoje, kwatery, domki, ośrodki wczasowe. Spędź udany wypoczynek w górach!\nApartament Pałacowy Liliana\nCena od: 281 PLN / 1 dzień Apartament Pałacowy Liliana jest położony w Krościenku. Na miejscu Goście mają do dyspozycji wspólny salon, ogród oraz sprzęt do grillowania. Podczas pobytu można korzystać z prywatnego parkingu oraz bezpłatnego WiFi.\nW naszej ofercie m.in.: sklep z upominkami, Po zakończeniu sprzątania pokoje są zabezpieczane do czasu przybycia gości, Personel przestrzega środków bezpieczeństwa określonych przez władze lokalne, Posiłki mogą być dostarczone do miejsca zakwaterowania gości, W miejscach wspólnego spożywania posiłków stoliki ustawiono w odległości pozwalającej na zachowanie dystansu społecznego, Apteczki pierwszej pomocy są dostępne, obiady na wynos, pokoje dla niepalących, specjalne potrawy dietetyczne (na życzenie), bezpłatny parking, parking, WiFi, zwierzęta domowe są akceptowane, Zasady dystansu społecznego są przestrzegane, sklepy na miejscu, wspólny salon / sala TV, pokoje rodzinne, transfer lotniskowy (dodatkowa opłata), Bezdotykowe zameldowanie/wymeldowanie, W miejscach zakwaterowania gości oraz ważnych częściach wspólnych znajdują się środki do dezynfekcji rąk, transfer lotniskowy, udogodnienia dla niepełnosprawnych, piesze wycieczki, plac zabaw dla dzieci, Wszystkie naczynia i sztućce są poddawane dezynfekcji, pralnia, apartament dla nowożeńców, dostęp do Internetu, usługa prasowania, Maseczki dla gości, sprzęt do grillowania, Przedmioty używane przez wiele osób, np. wydrukowane karty menu, czasopisma, długopisy czy gazety zostały usunięte, jazda konna, bezpłatne WiFi, Pościel, ręczniki itp. prane są zgodnie z wytycznymi władz lokalnych, kajakarstwo, parking na miejscu, wędkowanie, fryzjer / salon piękności, Dostarczane posiłki są bezpiecznie zamknięte, taras słoneczny, Termometry dla gości zapewnione przez obiekt, opieka nad dziećmi, Używane są chemiczne środki czystości, które skutecznie zapobiegają rozprzestrzenianiu się koronawirusa, dostawa artykułów spożywczych, ogrzewanie, Goście mają możliwość rezygnacji z usługi sprzątania ich zakwaterowania podczas pobytu, obsługa pokoju, prywatny parking, sklep na miejscu, taras, ogród, Pokoje są dezynfekowane między pobytami.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Apartament Pałacowy Liliana o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji. Zarządzany przez gospodarza prywatnego (osobę fizyczną)\nApartament 8 osobowy (1 łóżko podwójne, 2 łóżka podwójne, 1 rozkładana sofa - 12 mkw).\nOferta naszego partnera Booking.com BG.1860842\nZobacz ciekawe oferty noclegów także na: willa-sniezynka.pl\nStrona noclegi-pieniny.pl wykorzystuje technologie cookies w celach marketingowych i statystycznych. Możesz zarządzać ustawieniami cookies w swojej przeglądarce.OK


Fun Factory w Śpiewniku Wywroty\nTakie powroty do przeszłości lubimy najbardziej! W sobotę, 17. listopada w Hulakula zatańczycie do największych hitów zespołu Fun Factory, który wystąpi w starym, oryginalnym składzie! Na pewno znacie takie przeboje jak „Celebration” czy „I wanna be with you”.\nZespół powstał w 1992 r., a tworzyli go:Balca (Balja), Steve, Rod D. oraz Smooth T. Fun Factory w swoim składzie wydali swój pierwszy CD, NonStop! The Album w 1994 r. Po nagraniu singli „Groove Me” i „Close To You” w 1995 r., z powodów prawnych (zbyt młodego wieku na występy i umowy) grupę opuściła wokalistka Balca, której miejsce zajęła Marie-Anett Mey. Grupa Fun Factory, obok takich wykonawców muzyki dance jak DJ BoBo, Masterboy czy Mr. President była jedną z najpopularniejszych w latach '90.\nW 1996 roku zespół wydał drugi album Fun-Tastic, zawierający utwory „Celebration”, „Do Wah Diddy”, „I Love You” oraz hip-hopową wersję piosenki „I Wanna B With U” z pierwszego albumu. Zdobyli popularność w całej Europie, a nawet na niektórych listach przebojów w USA i Kanadzie. W 1997 r. wydali album z największymi hitami, po czym zespół został rozwiązany.\nW 2013 znów zmieniono skład na mało znane, młode osoby, które dobrze by się prezentowały na scenie. W tym samym roku Toni Cottura, który na bieżąco pracował nad różnymi projektami muzycznymi postanowił zebrać stary skład zespołu i go reaktywować w oryginalnym składzie. Do Fun Factory powrócili wszyscy oprócz wokalisty Rod'a D., który nie mógł porzucić zajęć i domu w USA. Zastąpił go podobny wyglądem wokalista Anthony Freeman.\nHulakula Rozrywkowe Centrum Miasta\t2018-11-17\nprzysłano: 9 września 2018\t(historia)\nprzysłał Eventim\t– 9 września 2018, 02:30


Beza włoska | Przepisy | Wszystko dla HORECA | TasteBook.pl\n2 szt. Białko jaja W temp. pokojowej\n150 g Cukier kryształ Ok. 3/4 szklanki lub 11 łyżek\n50 ml Woda Duży kieliszek lub 8 łyżek\nBeza włoska to pyszny, kremowy deser, który możesz wykorzystać w swojej domowej cukierni :)\n2 szt. Białko jaja\nOk. 3/4 szklanki lub 11 łyżek\nDuży kieliszek lub 8 łyżek\nBeza włoska to jedna z odmian klasycznej bezy z białek i cukru. Różni się tym, że do ubite białka zaparzamy gorącym syropem cukrowym, dzięki czemu tworzy się niesamowicie pyszny krem, który ma wszechstronne zastosowanie w kuchni. Możemy jeść ją jako samodzielny deser (np. z dodatkiem owoców lub gorzkiej czekolady), idealnie nadaje się do dekoracji, tak jak zaprezentowaliśmy w naszym przepisie na muffiny marchewkowe. Często przekłada się nią ciasta lub wypełnia tarty, tarteletki. Bezę włoską możemy uformować w małe różyczki, zapiec w piekarniku i powstaną nam genialne beziki kruche na zewnątrz z ciągnącym się wnętrzem.\nBeza włoska wymaga idealnej precyzji przy jej przyrządzeniu. Najważniejsza jest temperatura syropu cukrowego, dlatego, aby ją kontrolować, polecamy zaopatrzyć się w termometr kuchenny. Bez tego przyrządu będzie to trudniejsze, ale wykonalne. Aby sprawdzić czy syrop cukrowy osiągnął idealną temperaturę, możemy wykorzystać tzw. metodę „nitki”. Nabieramy niewielką ilość na łyżeczkę i przelewamy do kubka z bardzo zimną wodą. Jeśli po chwili cukier zrobił się twardy, to oznacza, że temperatura jest właściwa i możemy użyć go do „zaparzania” naszej piany z białek.\nPonadto jajka, których używamy do bezy powinny mieć temperaturę pokojową, a końcówki miksera i miska, w której ubijamy białka muszą być czyste i suche.\nBeza włoska w smaku przypomina ciepłe lody, więc jeśli chcecie wrócić do czasów dzieciństwa to zachęcamy do zrobienia samodzielnie takiego deseru. Wystarczy napełnić wafelki do lodów naszą bezą włoską i zanurzyć w polewie czekoladowej. Opcjonalnie beza włoska może stać się wypełnieniem do rurek waflowych i mamy gotowy szybki, pyszny deser, który zachwyci każdego miłośnika słodyczy. Jak widać, nasza beza jest uniwersalnym produktem, więc jeśli ktoś jeszcze nie próbował jej przygotować zachęcamy do skorzystania z naszego przepisu 🙂\nDo rondelka wsypujemy 130 g cukru (20 g - 2 łyżki zostawiamy na kolejny krok) i zalewamy wodą. Nie mieszamy, zagotowujemy na małym ogniu do osiągnięcia temperatury 116-118°C. Do tego niezbędny będzie nam kulinarny termometr do żywności, precyzja jest tutaj niezmiernie ważna. Jeśli temperatura będzie za wysoka, cukier nam się skarmelizuje, a nam zależy na przezroczystym "płynie".\nW czasie, kiedy robi się nasz syrop, przygotowujemy pianę z białek. Istotne jest, żeby jajka miały temperaturę pokojową, więc min. godzinę wcześniej wyjmujemy je z lodówki. Białka wlewamy do misy, najlepiej metalowej i ubijamy mikserem na wysokich obrotach na sztywno. Na koniec dosypujemy pozostały cukier (20g) i miksujemy jeszcze chwilę.\nPrzygotowywanie bezy włoskiej\nKiedy temperatura syropu osiągnie 116-118°C zdejmujemy go z palnika, obroty miksera zwiększamy na najwyższą prędkość i bardzo delikatnym strumieniem przelewamy nasz syrop do piany z białek, cały czas ubijając. Miksujemy aż masa całkowicie nam wystygnie (ok. 10-15 min). Powinna być lśniąca i mieć gęstą, sztywną konsystencję.\nGotową masę możemy wykorzystać na różne sposoby. Tak jak my, w marchewkowych muffinach - jako dekoracja na wierzch muffinów i babeczek, jako nadzienie do tart i przekładanych ciast. Najlepiej wykorzystać do tego rękaw cukierniczy, aby nadać jej idealny kształt. Jeśli chcemy uzyskać piękny, złoty kolor, możemy przypalić ją palnikiem. Opcjonalnie można też wstawić ją na ok. 5 min do piekarnika rozgrzanego do 180°C (górna grzałka).


Co decyduje o popularności szwajcarskich zegarków? - Radaetykimediow.pl\nDla wielu osób zegarki wyprodukowane w Szwajcarii mają w sobie coś magicznego. Dlaczego tak wielu amatorów tych wyrobów jest gotowych wydać pokaźną kwotę na szwajcarski zegarek, zamiast kupić tańszy, wyprodukowany w Chinach?\nAudemars Piguet, Omega, Breguet, Patek Philippe dokumentują tezę, że większość najbardziej renomowanych i najdroższych zegarków jest produkowanych w Szwajcarii. Przecież można kontrolować czas, posługując się tanim i funkcjonalnym zegarkiem chińskiej produkcji. Nikt jednak nie kupuje szwajcarskiego zegarka, żeby sprawdzać, która jest godzina.\nJednym z powodów, dla których szwajcarskie marki cieszą się tak wielką popularnością, jest ich bogata historycznie sztuka zegarmistrzowska. Nigdzie indziej w świecie sztuka ta nie osiągnęła takiego kunsztu jak właśnie w Szwajcarii. Chociaż nie był to pierwszy kraj, w którym wyprodukowano zegarek noszony na ręku, to Szwajcaria była i jest państwem, gdzie dokonano najbardziej ambitnego i prężnego postępu w tej dziedzinie. Zegarki produkowane w Szwajcarii są owocem wytrwałości i wiedzy wprawnego rzemieślnika.\nAby zrozumieć, dlaczego zegarki produkowane w Szwajcarii cieszą się tak wielką popularnością, trzeba poznać wysokie normy jakościowe, które obowiązują podczas produkcji tych wyrobów. Szwajcarski zegarek nie jest po prostu modnym dodatkiem, ale stanowi precyzyjnie wykonany przedmiot, który jest przeznaczony dla wielu pokoleń. Od wskazówki po kopertę zegarek szwajcarski odróżnia się od zegarków wyprodukowanych w innych krajach. Koperty są wykonywane z solidnej stali, co gwarantuje ich długowieczność i odporność na zużycie. Zastosowane materiały są odporne na rdzę i można je wypolerować w celu usunięcia zarysowań. Poza tym mechanizm szwajcarskiego zegarka jest wykonany z metalowych zębatek, co zapewnia wysoką jakość jego układu wewnętrznego. Takie zegarki są projektowane z myślą o ich dużej wytrzymałości na uszkodzenia, a wykorzystanie do ich produkcji materiałów wysokiej jakości pozwala na ich naprawę i polerownie zarysowanych elementów. To wyjaśnia, dlaczego mają duże powodzenie w oczach kolekcjonerów.\nDodatkowym atutem szwajcarskich zegarków jest ich wyjątkowy design. Szwajcarscy producenci poświęcili wiele uwagi, by nadać im ekskluzywny, innowacyjny i ponadczasowy wygląd. Na przykład Audemars Piguet w niektórych modelach Royal Oak stosuje pokrętła ze złota, a w luksusowych zegarkach Breguet montowane są części ze stali wysokiej jakości i srebra. Natomiast zegarki, w których widoczny jest szkielet mechanizmu, są szczególnie poszukiwane przez kolekcjonerów.\nDyskopatia. Co robić jak się pojawiają początkowe objawy?