Polska za 5 lat będzie miała sieć dróg z prawdziwego zdarzenia [MAPA] - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plPolska za 5 lat będzie miała sieć dróg z prawdziwego zdarzenia [MAPA]\n19 października 2015, 06:08 | Aktualizacja: 21.11.2015, 10:49\nZ punktu widzenia kierowców wybory powinny być chyba co roku?\nZ punktu widzenia inwestora wysyp przetargów nie ma wielkiego związku z wyborami. GDDKiA ogłasza po prostu po kolei postępowania na te drogi, dla których ma prawomocna dokumentację środowiskową, koncepcję programową itd. Działaniem wyborczym było za to ogłoszenie przez Ministerstwo Infrastruktury PBDK 2014-2023 na kilka miesięcy przed wyborami, co wymusiło późniejsze skumulowanie inwestycji. To już zrobiono pod wybory. Program budowy dróg w takiej formie, czyli bez podania szczegółowych kosztów inwestycji, był do napisania w trzy tygodnie i mógłby być ogłoszony na początku 2015 r. po zakończeniu konsultacji społecznych.\nW Polce zaczyna się wreszcie domykać sieć szybkich dróg?\nTrasy, na które ogłoszono lub rozstrzygnięto przetargi w 2015 r., zostaną zbudowane przed 2020 r. Z harmonogramów wynika, że do tego czasu drogi szybkiego ruchu połączą - z niewielkimi wyjątkami - wszystkie duże miasta w Polsce. A taki układ dróg może być już nazywana siecią.\nAle niektórych ważnych tras wciąż nie ma nawet w przetargach.\nMoim zdaniem, największym mankamentem jest brak autostrady A1 miedzy Piotrkowem Trybunalskim a Częstochową. Według prognoz, to będzie najbardziej obciążony ruchem odcinek A1. Tu potrzebna jest tzw. drogowe spółki specjalnego przeznaczenia, które ma zapewnić tej inwestycji finansowanie pozabudżetowe. Bardzo brakuje też trasy Via Baltica w stronę Litwy, przetargi na projekt i budowę powinny być ogłaszane w 2016 r. Priorytetem powinna być też brakująca S7 Płońsk– Warszawa, która jest jedną z najbardziej ruchliwych dróg krajowych. To wstyd, że przez tyle lat nie udało się zaprojektować zgodzie z wymogami środowiskowymi i zacząć budowy drugiej jezdni autostrady A18 pod granica z Niemcami.\nCzy któreś z projektowanych dróg są mało potrzebne?\nNp. obwodnica Metropolii Gdańskiej. To błąd, że ta inwestycja weszła w fazę realizacji. Należało pomyśleć o poszerzeniu obecnej obwodnicy Trójmiasta o trzeci pas ruchu. Obwodnica metropolii usprawni ruch tranzytowi wakacyjnemu, ale tylko temu zmierzającemu do Łeby, Ustki i dalej. Gros pojazdów w wakacje zmierza jednak na Hel i w okolice Karwii. Dla nich bez sensu będzie zjechać z obecnej obwodnicy Trójmiasta, zeby po nadrobieniu ok, 20 km znów na nią wjechać na granicy Sopotu i Gdyni. Poczekać należało z S14 zachodnią obwodnicą Łodzi. Ta droga łączy nic z niczym. Lepiej było zrobić lepsze trasy wylotowe z Łodzi. Dzisiaj jest tak, że przejazd A2 pomiędzy węzłem Konotopa a Łódź Północ zajmuje 40 minut, a niemal tyle samo przejazd pomiędzy węzłem A2 a granicami Łodzi (nie mówiąc o przejechaniu przez to miasto).\nBędzie znów kumulacja budów jak przed Euro 2012?\nCzęść inwestycji jest już w budowie, część ma wybranych wykonawców i zaawansowany projekt, a niektóre są dopiero na etapie ogłaszania przetargów. Moim zdaniem, budowy zostaną bardziej rozłożone w czasie i takie spiętrzenie prac jak cztery lata temu nam nie grozi.\nTagi:Forsal, Wywiad, infrastruktura, transport, inwestycje\nSzkoci rozpiszą nowe referendum niepodległościowe?\nWojtek(2015-11-21 14:26) Zgłoś naruszenie 20\nPanie autorze, czy pan cierpi na dysgrafię i dysleksję, czy po prostu jest pan nieukiem, TAK!! NIEUKIEM. Jak mozna napisać takie zdanie:\n" Tu potrzebna jest tzw. drogowe spółki specjalnego przeznaczenia, które ma zapewnić tej inwestycji finansowanie pozabudżetowe. "\n1. Tu potrzebna jest... (rodzaj żeński, liczba pojedyncza);\n2. ... tzw drogowe spólki... (liczba mnoga);\n3. ...które ma zapewnić... (rodzaj nijaki, liczba pojedyńcza)\nW jednym zdaniu taki mentlik. Za ten język wybuchały powstania, miliony polaków oddały swoje życie, a pan go GWAŁCI taką gramatyką.\nbzdury(2015-11-24 00:27) Zgłoś naruszenie 11\nPO też kłamała i nawet 30% z ich obiecanek nie powstało.\nSzkoda nawet czytac\nKuba(2015-10-19 07:35) Zgłoś naruszenie 00\nDrogi do N.Sacza cos nie widac nawet w perspektywie 25 roku! Droga Glogoczow- Bielsko-Biala calkiem wypadla z planow (czyzby niewidzialna reka Stalexportu i Sz.pana Wasacza?Ze tez sie biskupa nie boja, bo jak tu dojechac do swietego miasta Wadowice?).\nNiestety, horyzonty politykow pewnej wiodacej partii ograniczaja sie do Krolestwa Polskiego i Prus...\nkiero(2015-10-26 17:08) Zgłoś naruszenie 00\nA4 Pilzno - ale parodia.\nb22(2015-11-23 15:36) Zgłoś naruszenie 00\nNajpierw to należy dokończyć to co już zaczęli S1 i S69. Zobaczcie jakie jest natężenie ruchu na DK1 od Bielska -B. do Tychów , ale budową dróg rządzą politycy .\nkrool(2015-10-20 11:10) Zgłoś naruszenie 00\nS14 bez sensu ??? Bzdura! S14 to będzie alternatywa dla A1 Stryków Tuszyn dla jadących od strony DE. A1 na tym odcinku sie zapcha bez S14\nabc(2015-11-21 18:39) Zgłoś naruszenie 00\nNiedawno tata odwoził mnie na gdańskie lotnisko. Szybciej wylądowałem w Malmo niż on przejechał obwodnicę, więc proszę nie pisać głupot o braku zasadności tej inwestycji\nBanditierka33(2015-10-26 10:35) Zgłoś naruszenie 00\nWszystko za moje podatki i do tego akcyza i do tego opłata za przejazd dla prywaciarza. Dzięki Miller.\nstero(2015-11-22 13:34) Zgłoś naruszenie 00\nA od Olsztyna na wschód, czarna dupa!\nabsmak(2015-10-28 15:37) Zgłoś naruszenie 00\nJarosław zbawi Polske i zaaresztuje wszystkich drogowców bo MOGLI ustawiac przetargi, wiec ***** bedzie a nie drogi. Po za tym trzeba bedzie dac kase patologicznym rodzinom po 500PLN na bachora. Sie nie zbuduje dróg to sie zrobia oszczednosci.\niwonka(2015-10-19 13:19) Zgłoś naruszenie 00\n@PJB 100% racji. Szczecin nie dość, że położony na uboczu i z długim czasem dojazdu, to nie ma dobrego połączenia drogowego z centrum kraju. Autostradą nadkłada się do Warszawy jakieś 100 km. A nie każdy też jedzie do tej Warszawy. S10 jako droga ekspresowa jest konieczna.\nanty auto(2015-11-23 01:13) Zgłoś naruszenie 00\nPięknie przestawiono wszystkich na własne (second hand) auta z Niemiec, a kolej w tym kraju, jedynym tak płaskim w Europie, leży na szarym końcu. Nieważne, że kolej jest bardziej ekonomiczna i mnie smrodzi. Autobahny są najważniejsze, nawet gdy przepłacamy, ahem.. unia przepłaca za nie trzy, lub czterokrotnie.\ndixxix(2015-11-22 22:07) Zgłoś naruszenie 00\nNie mieli czasu budować bo siedzieli i szamali ośmiorniczki za kasę polskich podatników.\nAntypis(2015-10-19 14:46) Zgłoś naruszenie 00\nWszystko się zmieni po wyborach. Wszystkie przetargi zostaną anulowane i skierowane do prokuratury a budowy zatrzymane. Wszystkie plany i założenia zostaną wywrócone do góry nogami a opracowanie nowych zajmie min 4lata, Firmy które miły budować drogi większość czasu spędzą w sądach. Za pięć lat będziemy dokładnie w tym samym miejscu tyle bez pieniędzy.\nPiotr34(2015-10-19 13:38) Zgłoś naruszenie 00\nZa piec lat to Polska w ogole bedzie ze hej i ho ho.Oczywiscie pod rzadami "oswieconych" z PO i nikogo innego.A ja powiem ze jak PO wygra wybory to za 5 lat bedzie w PL taka bieda ze to co jest dzisiaj to raj.Niby Forsla to portal ekonomiczny a tak sie w kampanie wyborcza nagazuje-wstyd.Jeszcze jeden,dwa takie numery i sie z wami pozegnam.\nPiotr34(2015-10-19 13:41) Zgłoś naruszenie 00\nJest dosc oczywiste ze Szczecin to ma miec ale polaczenie z Berlinem.\nPit(2015-10-19 13:45) Zgłoś naruszenie 00\nZe Szczecina do Warszawy trzeba będzie jeździć A2 aż się Kulczykom geszeft zwróci. Nawet Niemcy mimo że koleje budowali z perspektywy Berlina to Szczecin z Poznaniem połączyli po możliwie najkrótszej drodze. Pomiędzy Gorzowem a Szczecinem na S3 są właściwie 2 lokalne węzły no i droga pusta prowincja jak jeździła krajówką tak jeździ tylko teraz krajówka to droga gminna.\nPodobnie będzie na A1 z Częstochowy do Łodzi. To już teraz wiadomo mimo ze jeszcze łopaty nie wbili.\nJakoś Ci co o tym decydują o tych drogach udają że nie rozumieją że autostrady nie służ do tego zeby się fajnie jechało nad może do łeby latem na wakacje.\nGal(2015-10-19 14:35) Zgłoś naruszenie 00\nAutostrada A4 miała być gotowa na Euro 2012. Stan jest taki że żadna autostrada nie jest gotowa, nie mówiąc o drogach ekspresowych. A już pomysł z S8 zawijającą do Łodzi zamiast logicznie do Piotrkowa to ju z jakieś totalne nieporozumienie.\nJasia(2015-10-19 22:12) Zgłoś naruszenie 00\n32 km(2015-10-19 21:30) Zgłoś naruszenie 00\nS 5 - Wrocław Poznań ok.200km miała być oddana w 2012 a obecnie jest tylko 32 km\nWiększość Niemców chce zakazu noszenia chust w podstawówkach [SONDAŻ] »\nOkręty marynarki wojennej USA kolejny raz przepłynęły przez Cieśninę Tajwańską »


Zwolnij natłok myśli. Stosuj mindfulness | BettyPisze.pl\nMindfulness – bądź w tej chwili ciałem i duchem!\nMindfulness, czyli trening uważności zgłębiłam dopiero w Anglii, wcześniej żyjąc w stresie nie miałam jakoś do tego głowy. Tak naprawdę popełniłam zasadniczy błąd bo właśnie mindfulness kierowane jest do osób nie radzących sobie ze stresem i emocjami. Ale nie tylko. Treningi uważności w dużej mierze wykorzystywane są na całym świecie w leczeniu depresji, wszelkiego rodzaju uzależnień, a nawet zaburzeń w odżywianiu. Krótko mówiąc można przyjąć, że mindfulness to pewnego rodzaju sposób na życie, polegający na skierowaniu całej swojej uwagi na to czego doświadczamy w chwili obecnej. To bardzo pomocna metoda, na pozbycie się natłoku myśli, zwolnienie tempa i bycie szczęśliwym. Dlatego koniecznie chce Was z nią zapoznać. Z treningami mindfullnes możecie zapoznać się w poradniku wrażliwca.\nW jaki sposób treningi uważności są pomocne w życiu codziennym?\nŚwiat goni do przodu, a my razem z nim. Każdego dnia zmagamy się z problemami, które sprawiają że często rozpamiętujemy przeszłość lub wciąż martwimy się o przyszłość. Zapominamy w ten sposób o teraźniejszości. Z powodu natłoku myśli kumuluje się w nas stres i napięcie, co w efekcie prowadzi do zachwiania równowagi emocjonalnej. Aby temu zapobiec musimy wyciszyć umysł, całą swoją uwagę skierować na “tu i teraz” (nie wybieganie w przyszłość, ani nie wracanie do przeszłości). Całym sobą staramy się doświadczyć czegoś w danym momencie, np. myjąc naczynia nie zastanawiasz się nad niczym innym, wyciszasz emocje, skupiasz się nad dłońmi trzymającymi talerze, nad pianą, wodą, która obmywa Twoje dłonie, nad jej temperaturą.\nOdsuwasz umysł na bok, by mógł skupić się na doświadczeniu chwili obecnej, by mógł przyjmować i postrzegać docierające do niego informacje jasno, bez żadnego ładunku emocjonalnego, nie przez filtr ukształtowanych wcześniej poglądów. Utrzymanie skupienia na chwili obecnej w żaden sposób nie umniejsza Twoich potrzeb, ani problemów z którymi musisz się zmagać. Jest zrozumieniem tego co najważniejsze, by z większą łatwością zajmować się rzeczami mniej ważnymi. Nie mówisz: „Nie będę się już niczym zajmował, bo istnieje tylko TERAZ”. Nie. Najpierw musisz odnaleźć to, co jest najważniejsze i uczynić TERAZ swoim przyjacielem, nie wrogiem.\nMogłoby się wydawać, że chwila obecna jest tyko jedną z wielu, wielu chwil. Każdy dzień wydaje się składać z tysięcy chwil, w których wydarzają się różne rzeczy. Jeżeli przyjrzysz się uważniej, czy możesz zaprzeczyć, że jest tylko jedna chwila – zawsze? Czy życie kiedykolwiek, nie jest tą chwilą? Ta jedyna chwila – TERAZ – jest jedyną rzeczą, od której nigdy nie możesz uciec, jedyny pewnik w Twoim życiu. Co by się nie wydarzyło, jak bardzo by się Twoje życie nie zmieniło, jedno jest pewne: zawsze jest TERAZ. Skoro nie ma ucieczki od TERAZ, to dlaczego nie przyjąć go serdecznie, nie zaprzyjaźnić się z nim? Kiedy jesteś na stopie przyjacielskiej z chwilą obecną,\nczujesz się jak u siebie w domu, nie zależnie od tego, gdzie jesteś. Jeżeli nie czujesz się w TERAZ jak u siebie w domu, to dokąd byś nie poszła będziesz zawsze odczuwać niepokój. Chwila obecna Jest taka, jaka jest. Czy pozwolisz jej być?\nUznaj je i szanuj. Kiedy TERAZ staje się podstawą i zasadniczym przedmiotem Twojej uwagi, życie przebiega bez zakłóceń. Zbieranie naczyń, kreślenie strategii firmy, planowanie podróży – co jest ważniejsze: to co robisz, czy rezultat, jaki chcesz osiągnąć? Ta chwila, czy jakaś przyszła chwila? Czy traktujesz tę chwilę jak przeszkodę, którą musisz pokonać? Czy czujesz, że jest przyszła chwila, do której chcesz dotrzeć, która jest ważniejsza? Prawie wszyscy tak żyją przez większość czasu. Skoro przyszłość nigdy nie nadejdzie, chyba że jako teraźniejszość, to taki sposób życia jest szkodliwy. Wyzwala w tle stały podkład niepokoju, napięcia i niezadowolenia. Zatracany jest szacunek dla życia, które jest Teraz i nigdy nie jest nieTeraz.\nNigdy nie weźmiesz na siebie odpowiedzialności za życie, dopóki nie weźmiesz odpowiedzialności za tę chwilę – TERAZ. Tak jest, ponieważ TERAZ jest jedynym miejscem – gdzie można znaleźć życie. Wziąć odpowiedzialność za życie, znaczy nie stawiać wewnętrznego oporu temu, co jest, nie spierać się z tym, co się wydarza. Iść z życiem równym krokiem. TERAZ jest, jakie jest, bo inaczej być nie może.\nJeśli to akceptujesz, wtedy i tylko wtedy możesz zmieniać świat na lepsze. Prostym, ale ważnym ćwiczeniem duchowym jest akceptacja wszystkiego, co się wydarza w TERAZ – wewnątrz i na zewnątrz. Kierując uwagę na TERAZ, stajesz się czujna. To tak, jakbyś się przebudziła ze snu, ze snu myśli, ze snu przeszłości i przyszłości.\nTaka jasność, taka prostota w życiu sprawia, że nie ma miejsca na tworzenie problemów. Tylko ta chwila, taka jaka jest. Im więcej przebywasz w TERAZ, tym bardziej odczuwasz prostą ale głęboką radość istnienia. Ludzie często mylą TERAZ z tym, co wydarza się w TERAZ, ale to nie to. TERAZ Jest głębsze od tego co się w nim wydarza. Jest przestrzenią, w której się wydarza. Kiedy wkraczasz w TERAZ, wychodzisz poza swój umysł i jego zawartość. Stoisz z boku. Nieustający potok myśli zwalnia. Myśli nie pochłaniają już całej twojej uwagi, już całkowicie cię nie wciągają. Pojawiają się przerwy między myślami – przestrzeń i CISZA. Zaczynasz spostrzegać swoją głębię i bezmiar. Myśli, emocje, postrzeganie zmysłowe i wszystko, czego doświadczasz, stanowi teraz treść Twojego życia.\nJedyne co musisz zrobić to uszanować “TERAZ”. Jakakolwiek by ono nie było, potraktuj je jako DAR. Dzięki niemu jeszcze bardziej rozwiniesz się. Takie podejście sprawia, że wszystko wokół ciebie zaczyna promienieć i rozkwitać, choć tak naprawdę nic się nie zmieniło, to TY SIĘ ZMIENIŁAŚ\nW tekście wykorzystany został fragment książki Eckharta Tolle pt. “Mowa Ciszy” z rozdziału “teraz”.\nPo prostu wciśnij coś, żebym wiedziała, że naprawdę Ci się podoba. To najlepsza motywacja do działania. Dzięki wielkie 🙂\nTagiakceptacja doskonalenie mindfulness motywacja natłok myśli Samomotywacja spokojny umysł świadomość trening uważności tu i teraz


data: 02.06.2011 / Epson\nPolska premiera filmu Transformers 3: Dark of the Moon dopiero 1 lipca br., ale już w najbliższy weekend rusza Wielka ciężarówka Transformersów m.in. z ukrytym studiem fotograficznym EPSON odwiedzi 6 miast:\nKraków (4-5.06), Poznań (11-12.06), Warszawa (18.06),\nCzerwiec 2011 r. – TRANSFORMERS 3 ROADSHOW to jedyna okazja do zrobienia sobie pamiątkowej fotografii z Samem Witwicky, małym bohaterem filmu oraz wspaniałą wielką ciężarówką. Pamiątkowe zdjęcie, drukowane będzie – bezpłatnie, na poczekaniu - na fotograficznych drukarkach atramentowych Epson Stylus Photo PX. Miłośnikom drukowania fotografii na drukarkach Epson, przypominamy o trwającej do 31 lipca br. promocji oryginalnych atramentów – szczegóły: http://www.epson.pl/genuineink)\n• 04-05 czerwca 2011 r (sb-nd) - Kraków, Al. Pokoju 67, Centrum Handlowe M1\n• 11-12 czerwca 2011 r. (sb-nd) - Poznań, ul. Szwajcarska 14, Centrum Handlowe M1\n• 18 czerwca 2011 r. (sb) - Warszawa, Plac Teatralny 1, Verva Street Racing\n• 19 czerwca 2011 r. (nd) - Częstochowa, ul. Kisielewskiego 8/16, Centrum Handlowe M1\n• 25-26 czerwca 2011 r. (sb-nd) - Wrocław, ul. Borowska 99, Wrocławski Park Wodny, festyn Wrocławskie Powitanie Lata\n• 01-02 lipca 2011 r. (pt-sb) - Łódź, ul. Drewnowska 58, Manufaktura\nObsługa Prasowa i PR:INDALO Public Relations, ul. Grochowska 341/281A, 03-822 Warszawa


KaT | środa, 29.11.2017 r., godz. 14.00\nNa dodatkowe punkty mogą liczyć te żłobki, które wcześniej otrzymywały dofinansowanie. - Punktujemy kontynuację. Przy okazji poprzedniego konkursu spotkaliśmy się z niezadowoleniem rodziców, a to właśnie rodzice i ich dzieci są osobami, nad którymi miasto chce sprawować pieczę - zaznacza Magdalena Pietrusik-Adamska, dyrektor Wydziału Zdrowia i Spraw Społecznych UM. Gdy żłobek nagle nie otrzymywał dofinansowania od miasta okazywało się, że rodzice muszą dopłacać kilkaset złotych miesięcznie za opiekę nad swoim dzieckiem. Aby uniknąć sytuacji z ubiegłych lat wprowadzone zostaną „bony awaryjne”. Zarezerwowano na nie 1 mln złotych. Pieniądze te będą wykorzystywane w przypadku, gdy dziecko kontynuuje uczęszczanie do żłobka, które wcześniej miało dofinansowanie, a w wyniku nowego konkursu go nie otrzymało.\nZdaniem Pro Rodziny podejście miasta „zamraża” możliwość rozwoju placówek niepublicznych. Funkcjonują one bowiem inaczej niż żłobki publiczne. - Żłobki publiczne poza czesnym mają jeszcze chociażby fundusz remontowy, który jest osobną pozycją w budżecie miasta i mogą sobie zaplanować remonty - mówi Beata Sobieraj z Pro Rodziny.\n#inne #gospodarka #dzieci #dofinansowanie #żłobek


Moje opowiadanie którego nikt nie czytał\n» Moje opowiadanie którego nikt nie czytał\n#1 2010-07-01 17:56:53\nSkąd: z Ciasteczkowa xD\nPo trzecim rozdziale bez komentarza dałam sobie z nim spokój\nWakacje dobiegły końca i wszystkich w Stratford w Kanadzie czeka kolejny rok nauki w swoich ukochanych szkołach. Większość moich kumpli już dawno wyszła z domu wyszykowana żeby zdążyć na 9:00 na apel z okazji rozpoczęcia nowego roku. Ale nie ja.\n- Cassidy! - krzyknęła moja rozzłoszczona mama – Bo się w końcu spóźnisz! Przez ciebie nie zdążę do pracy! Zaraz będziesz szła na piechotę!\n- Już prawie jestem gotowa – krzyknęłam zbiegając na dół próbując wcisnąć się w mój czarny sweter.\nNie dziwiłam się jej, bo istotnie było już bardzo późno. Zerknęłam na zegarek. O cholera. Pośpiesznie założyłam buty i wybiegłam z domu. Mama czekała już na mnie w samochodzie starając się jakoś opanować gniew. Miałyśmy dwie minuty na dojechanie do szkoły co oznaczało, że dojechanie do niej na czas graniczyło z cudem. Wszystko było by dobrze gdyby dyrektor szkoły pan Williams nie był tak przesadnie punktualny.\nKiedy dojechałyśmy na miejsce wyleciałam z samochodu gnając jak strzała wypuszczona z procy przez zawodowego łucznika. Kiedy przekroczyłam próg szkoły już słychać było początki przemowy naszego dyrektora. Wleciałam na salę a wszystkie oczy skierowały się na mnie. Szybko namierzyłam blond czuprynę mojej kumpeli Alexis. Jej jasnobrązowe oczy już zdążyły mnie namierzyć i pomachała do mnie, żeby mnie do siebie zawołać. Zajęłam szybko miejsce obok niej i udawałam, że nic się nie stało, że wcale nie weszłam w słowo denerwującemu się na mnie dyrowi, i że cała szkoła nie gadała teraz o tym jak to znowu się spóźniłam.\nJeżeli chodzi o takie wpadanie na ostatnią chwilę miałam już w tym małe doświadczenie. Spóźniłam się na rozpoczęcie roku w pierwszej klasie i na zakończenie zresztą też. Więc nic nie zdziwiło nikogo, nawet się chyba domyślali, że słynna spóźnialska Cassidy Rose znowu wpadnie jak oszalała pięć minut po rozpoczęciu apelu.\nGwar ucichł a dyrektor szczęśliwy, że znowu widzi wszystkich w komplecie rozejrzał się, poczekał chwilkę, aż ucichną ostatnie już szepty i zaczął swą przemowę.\n- Drodzy uczniowie! – złapał oddech lekko wzdychając – Czeka was kolejny rok pełen niespodzianek i nowych wyzwań.\n- Wow – rozległa się oznaka podziwu wśród tłumu\nDyrektor zmarszczył czoło spoglądając na uczniów, po czym zaczął kontynuować przemowę.\n- Bla bla bla kochani bla bla bla moi drodzy – zaczęłam naśladować dyrektora a Lexi o mało co ze śmiechu nie spadła z krzesła – bla bla bla życzę Wam udanego nowego roku i jak najlepszych stopni. Dziękuję! - ukłoniłam się z ręką na piersi po czym nagle zaczęłam udawać poważną.\nLexi cały czas chichotała ale już po chwili tak jak ja stała się na chwilę „poważna” i starała się stworzyć pozory, że jednak słuchała.\n-...życzę Wam udanego nowego roku i jak najlepszych stopni. Dziękuję! - dokończył dr. Williams.\nWszyscy uczniowie ruszyli do drzwi wyjściowych sali gimnastycznej i pognali jak najszybciej na zewnątrz szkoły, żeby podzielić się swymi wrażeniami z wakacji i załatwić parę szkolnych formalności.\nJak co roku razem z Alexis poszłyśmy do naszej ulubionej kawiarni „Sweetness”, żeby w pewnym sensie uczcić początek roku, ale tak naprawdę utopić smutki po zakończeniu wakacji w chłodnym pucharku czekoladowego szeika z bitą śmietaną. Ponieważ ja i Lexi Fox znałyśmy się już dobre 14 lat (czyli prawie całe nasze życie), praktycznie od małego razem z naszymi rodzicami przychodziłyśmy tu co najmniej raz w miesiącu. Podawali tu najlepsze na świecie pucharki lodowe z bitą śmietaną i kawałkami gorzkiej czekolady z wisienką na czubku. Poza tym było tu bardzo przytulnie. W ciągu wakacji chodziłyśmy tu praktycznie codziennie przez to, że dorabiał sobie tu jako kelner bardzo przystojny chłopak, któremu jak to określiła mi Lexi „nie mogła się oprzeć”. Nie dziwiłam jej się, ale po każdym wypadzie przez najbliższe dwie godziny biegałyśmy po parku, żeby zrzucić tą masę kalorii, które zdążyłyśmy w siebie wepchnąć. Jak ja bym się w szkole pokazała z tak ogromną nadwagą? Bardzo podoba mi się moja figura i nie mam zamiaru jej zmieniać nawet ze względu na ciacho, które wpadło w oko mojej najlepszej przyjaciółce.\nKiedy obgadałyśmy już wszytko co obgadać się dało i doszłyśmy do wniosku, że chyba należałoby wracać zaczęłyśmy iść w stronę mojego domu. Ja rozmyślając nad tym jakie nowe przepisy BHP przyjdzie mi jutro poznać, a Lexi trochę przybita, że nie zobaczy już swojego kelnera- przystojniaka. Ponieważ mieszkałyśmy naprzeciwko siebie nie było problemem dla rodziców mojej koleżanki, że trochę się u mnie dziś zasiedzi, jak to miała w zwyczaju. Moi rodzice byli przyzwyczajeni już do jej obecności i traktowali ją jak członka swojej rodziny, tak samo czuła się też ona. Ja u niej traktowana byłam w identyczny sposób.\nGłówną zaletą przesiadywania u mnie było to, że mój dach był wyjątkowo płaski i można było na niego wyjść przez okno mojego pokoju. Miałyśmy tam wszystko począwszy od kilku paczek chipsów a skończywszy na leżakach. Na stoliku który tam przytargałyśmy postawiłyśmy sobie ogromny napój, który zdążyłyśmy kupić po drodze i paczkę czekoladowych ciasteczek. Starałyśmy się jak najlepiej wykorzystać te ostatnie chwile wolności, dlatego zaopatrzenie się we wszystkie nasze ulubione smakołyki było wręcz konieczne. Miałyśmy na tyle dobrze, że z mojego dachu było widać wszystko co dzieje się za domem i przed domem, więc kiedy mama Lexi od czasu do czasu postanowiła uwolnić sąsiadkę od swojej córki, widziałyśmy czy bardzo jest wkurzona, że jej pociecha o 23:00 jeszcze siedzi u kumpeli. Usiadłyśmy więc na naszych leżakach, otworzyłyśmy chipsy i ciastka i zaczęłyśmy delektować się ostatnimi pozostawionymi nam chwilami bez szkoły.\nW pewnym momencie Alexis poderwała się na równe nogi i zaczęła wydzierać się jak stuknięta śpiewając wymyślaną na biegu piosenkę. Nie powiem, ma bardzo ładny głos, ale tego jazgotu wyrzucanego przez nią żelu i pretensji do życia i losu nie mogłam znieść. Zatkałam sobie uszy, ciągnęłam ją za spódnicę, krzyczałam żeby przestała, ale ona tylko się śmiała i wyła dalej. Myślałam, że zaraz pęknę i zacznę się tarzać ze śmiechu.\n- Uspokój się wariatko! - krzyknęłam starając się przedrzeć przez jej „śpiew” - Jeszcze ktoś cię usłyszy i pomyśli, że kogoś zarzynamy.\n- Właśnie o to mi chodzi – zaśmiała się i zaczęła wydzierać się jeszcze głośniej\nNagle przed naszymi oczami przemknęła taksówką i zatrzymała się tuż przed domem sąsiadów. Trochę nas to zdziwiło bo rzadko się zdarzało, żeby w volvo Crawfordów nie było paliwa, i żeby zdecydowali się zostawić swój ukochany samochód i wybrać bardziej przyziemny środek transportu taki jak ten który właśnie podjechał pod ich dom. Spojrzałyśmy po sobie a potem znów na samochód. Nie mogli to być goście, bo ci zdążyli odjechać od nich zaledwie dwa dni temu i wątpię, żeby w tak szybkim tempie zdołali doprowadzić swój sporawy dom do normalnego stanu. Kierowca wysiadł z samochodu, otworzył bagażnik i wyjął z niego dwie duże walizki i podał je komuś kto właśnie wysiadł w wozu. Słychać było podekscytowanie Crawfordów, jak gdyby otrzymali właśnie ogromny spadek po zmarłej ciotce z Ameryki. Nie zdążyłyśmy się nawet wychylić na tyle, aby cokolwiek zobaczyć, kiedy drzwi ich domu zamknęły się z delikatnym skrzypnięciem. Dziwne. Sądząc po minie Lexi była tak samo zaskoczona tym faktem co ja.\n- Może zgubili bagaże na lotnisku – powiedziała Lexi spoglądając na mnie – i teraz je im przysłali?\n- O ile się nie mylę zgubione bagaże wysyłają pocztą – odpowiedziałam jej w zamyśleniu. – A poza tym czy gdyby to nawet o to chodziło to czy aż tak by się cieszyli?\nPrzez chwilę się nie odzywała. W oknie ich domu, które znajdowało się naprzeciwko okna mojego pokoju rozbłysło światło. Ponieważ na dworze było już dość ciemno wyglądało to trochę jak teatrzyk cieni. Bez większego problemu rozpoznałam Crawforda i jego żonę, ale stojącej obok nich postaci nie mogłam skojarzyć, mimo że znałam wszystkich członków ich rodziny. Chłopak był wyższy od pana domu, miał może jakieś 180 cm wzrostu. Zauważyłam także, że do cherlawych patykowatych chudzielców, których najczęściej spotykało się w ich rodzinie raczej nie należy. Był on bardzo dobrze zbudowany, a stojąc obok chudego Crawforda wyglądał jak zawodowy koszykarz obok jednego z naszych szkolnych kujonów. Z tego jak dobrze znałam Lexi można było wywnioskować, że akurat w tej chwili myśli o tym, że nareszcie w okolicy pojawiło się jakieś nowe ciacho.\n- Może postanowili wynająć pokój jakiemuś studentowi? - powiedziała Lexi przerywając ciszę\n- Gdyby nawet, to wiedziałabym o tym już wcześniej, bo przecież panie Crawford już dawno powiedziałaby o tym mojej mamie – na chwilę znów zapadła cisza, bo zaczęłyśmy się nad tym zastanawiać\n- Może przygarnęli jakiegoś wyrośniętego dzieciaka – powiedziała i cicho się zaśmiała, jednak brzmiało to tak jakby naprawdę była pewna, że może tak być.\nIstotnie. Crawfordowie kiedyś wspominali coś o adopcji ponieważ Petunia Crawford nie mogła zajść w ciążę. Ale wątpię, że adoptowali by już prawie dorosłego chłopaka. To nielogiczne. Spojrzałam na Lexi, aby upewnić się czy sama wierzy w to co mówi. Minę miała poważną, co było u niej prawdziwą rzadkością.\n- Ty chyba nie mówisz serio – cały czas patrzyłam jej w oczy. Nawet się nie uśmiechnęła\n- Jak najbardziej serio – była taka przekonana swego – przecież niedawno wspominali coś o adopcji.\n- Z pewnością adoptowali by kolesia, który może być w naszym wieku, a może nawet starszy – zadrwiłam. – No weź się zastanów nad tym co mówisz.\nWeszłam przez okno do swojego pokoju i usiadłam na łóżku. Moja kumpelka po chwili zrobiła to samo.\n- A jeżeli mówię prawdę?\nSpojrzałam na nią z niedowierzaniem. Chyba te lody które dziś zjadła jej trochę zaszkodziły.\n- A jeśli to psychopata, który wynajął u nich pokój bo obserwował nas wcześniej i doszedł do wniosku, że idealnie nadamy się na jego kolejne ofiary? - ciągnęła – Albo jakiś napalony gościu, który lubi po podglądać sobie nastolatki przez okno?\n- Uspokój cię Lexi – przez chwilę zastanowiłam się nad tym co powiedziała. - A jeżeli masz rację? - w moich oczach pojawiło się przerażenie.\n- Ja tylko rzucałam takie luźne myśli. Chyba nie wierzysz, że może tak być?\nSpojrzała na mnie i po chwili wybuchła śmiechem. Ja naprawdę przejęłam się tym co powiedziała. Tyle się oglądało różnych filmów i słyszało w wiadomościach, że nie wiedziałam już co mam o tym wszystkim myśleć. Swoimi wielkimi jak talerze oczami wpatrywałam się w okno sąsiadów. Nie miałam zielonego pojęcia kogo za nim widzę, ale byłam pewna jednego, że niedługo się tego dowiem, w najmniej oczekiwanej sytuacji.\nWzdrygnęłam się bo ktoś zapukał do drzwi.\n- Lexi, twoja mama zaczyna się dopytywać, czy przypadkiem nie zgubiłaś się gdzieś w krętych korytarzach naszego domu – powiedziała moja mama uchylając delikatnie drzwi.\n- No to hej – powiedziała Alexis wychodząc z mojego pokoju.\nPołożyłam się na łóżku i gapiłam w sufit. Jeszcze się nie zdarzyło, żeby jakakolwiek sprawa Crawfordów tak mnie zainteresowała. Może to dlatego że wcześniej nakręciła mnie tak Lexi. Ta to naprawdę jak coś czasem palnie to...Uch. Po co ja się w ogulę tym tak przejmuję? Przecież to nie moja sprawa. A może jednak moja, bo najwyraźniej pokój tego kogoś będzie znajdował się naprzeciwko mojego. Chyba mam prawo wiedzieć kto koło mnie mieszka? Prawda? Teraz to już niczego nie byłam pewna. Nie byłam nawet pewna czy w ogóle mam jakieś prawa.\nJutro mam wstać wcześnie więc należałoby iść spać. Podreptałam szybko do łazienki przemyłam twarz, wzięłam prysznic i wskoczyłam w moją piżamkę. Położyłam się i zgasiłam lampkę. Zamknęłam oczy i czekałam aż odpłynę. Bez skutku. Nie mogłam przestać myśleć. Zaczęłam nagle doszukiwać się głębszego sensu tego co mówiła Lexi, ale co wcześniej wydawało mi się głupotą. Może oni naprawdę postanowili adoptować starsze dziecko? Tylko dlaczego? Większość ludzi zazwyczaj adoptowała małe dzieci. Wiedziałam, że Crawfordowie są dziwni, ale chyba nie do tego stopnia. Leżałam jeszcze jakieś pół godziny, aż w końcu udało mi się zasnąć. Jednak wolałam już to co działo się na jawie. Śniło mi się czarne okno, ogromne czarne okno i ja stojąca naprzeciwko. Dookoła było ciemno. Nie słyszałam nic prócz własnego serca, które waliło jak młot. Nie czułam wiatru, ani żadnego zapachu. Tylko ja, okno i moje walące jak oszalałe serce.\nNa moje szczęście z samego rana obudziła mnie krzątająca się po domu mama. Wstałam i podreptałam do łazienki. Zdążyłam się ubrać kiedy usłyszałam pukanie do drzwi. Wychyliłam się lekko, żeby zobaczyć kto to. Mogłam się domyślić.\n- Hej Lexi – krzyknęłam na powitanie.\n- Czyżbyś miała znowu zamiar spóźnić się na lekcje – zadrwiła.\nZbiegłam na dół i złapałam słodką bułkę, która leżała na stole w kuchni. Wyszłam z moją koleżanką na dwór i razem powędrowałyśmy do szkoły.\n- Idziemy na wagary!? – zasugerowała Lexi z szerokim uśmiechem.\n- Chyba żartujesz – zaśmiałam się – pierwszego dnia szkoły? Ty to naprawdę masz pomysły.\nNie powiem, że ta propozycja nie była kusząca. Za jakiś miesiąc przed testem z matmy pewnie bym się na nią złapała, a że matmę miałam na pierwszej godzinie lekcyjnej mogłabym powiedzieć, że zaspałam albo, że miałam mały kłopot z dojazdem. Nasz nauczyciel pewnie by to kupił, ale pierwszego dnia wolałam nie ryzykować. Przecież nie zrobi nam na wstępie kartkówki.\n- Wyjmujemy karteczki – powiedział matematyk pan Wentz kiedy tylko zdążyliśmy wejść do klasy.\nPrzerażenie w oczach wszystkich uczniów trochę go rozbawiło.\n- Chyba nie sądziliście, że jestem takim tyranem, żeby zrobić wam sprawdzian na pierwszej lekcji po wakacjach?\nCała klasa odetchnęła z ulgą. Jeszcze nie zdążyliśmy usiąść w ławkach a on wyskakuje z czymś takim. Miałam ochotę wybiec z klasy, albo odruchowo krzyknąć „Chcę zgłosić nieprzygotowanie”. Nie zrobiłam tego jednak, bo całkiem mnie zatkało. Żałowałam tylko, że się nie urwałam. Usiadłam w mojej trzeciej ławce pod oknem, którą tak uwielbiałam bo nauczyciel pytając zawsze o mnie zapominał, ze względu na kujonke siedzącą przede mną, i zaczęłam rozglądać się po klasie z kim z moich znajomych przyszło mi chodzić na matmę. Ku mojemu zdziwieniu dojrzałam kogoś jeszcze. Tuż przed Debby McCord, z którą w zeszłym roku pracowałam nad projektem z biologii, siedział ktoś kogo ani z poprzedniej klasy, ani z rozpoczęcia roku nie kojarzyłam. Wysoki, dobrze zbudowany brunet siedział sobie jak gdyby nigdy nic w trzeciej ławce w rzędzie pod ścianą wpatrując się w jej blat swoimi ciemnymi, złotobrązowymi oczami. Musiał się chyba zorientować, że się na niego gapię jak głupia, bo spojrzał się w moją stronę. Natychmiast odwróciłam głowę i zaczęłam gapić się przez okno, a on z powrotem przeniósł wzrok na ławkę i delikatnie się uśmiechnął. Nauczyciel zachowywał się jak gdyby chłopak od zawsze chodził do tej klasy. Zresztą on jest tak rozgarnięty, że gdyby podrzucić mu tu kilku znanych przez niego uczniów ze starszych klas nie zorientował by się nawet, że to nie ten rocznik. Ciekawe kto to? I dlaczego nie widziałam go na rozpoczęciu? Kiedy wparowałam na halę spóźniona widziałam dosłownie wszystkich i takiego kogoś jak on z pewnością bym zauważyła, a jak nie ja to Lexi. A może ona go widziała, tylko po prostu zapomniała mi o tym powiedzieć? Co ja próbuję sobie wmówić. Ta dziewczyna wyrzuca z siebie milion słów na minutę, jak nie więcej. Za każdym razem kiedy do mnie przyjdzie zaczyna gadać dosłownie o wszystkim, i jeszcze nie zdarzyło się, żeby zapomniała mi coś powiedzieć co było związane albo z jakimś chłopakiem, albo z jakąś rewelacją ze szkoły. Czasami zastanawiałam się, czy ja po szkole chodzę z jakimiś zatyczkami w uszach, bo zazwyczaj nie słyszałam o żadnej nowince, którą opowiadała mi potem moja przyjaciółka. Poza tym ona jest mistrzem w wyciąganiu z ludzi informacji.\nJakoś przesiedziałam lekcje, byle do przerwy na drugie śniadanie. Jak cudownie było znów zobaczyć nasz stolik pod oknem, przy którym zawsze siedziałam z Alexis. Na blacie nadal widniały wyskrobane przez nas nasze inicjały „AF” i „CR”, które wyryłyśmy w pierwszej klasie. Lexi jak zawsze zaczęła gadać nie zwracając uwagi, czy ktoś ją w ogóle słucha, kolesie z drużyny piłkarskiej zakładali się który wygra w siłowaniu się na ręce, a kujony siedziały z nosami w książkach, mimo że ledwo zaczął się rok szkolny. Wszystko było dobrze, dopóki takie dwie samą swoją obecnością nie popsuły mi humoru. Na salę jak gwiazdy na czerwonym dywanie wkroczyła „pani popularna nr 1” Amber Green i jej najlepsza koleżaneczka „pani popularna nr 2” Chelsea Bell. Amber i Chelsea uważały się za najładniejsze, najfajniejsze i najbardziej popularne w szkole, ale ja i Lexi uważałyśmy je za najbardziej puste i napuszone damulki jakie kiedykolwiek spotkałyśmy. Ja i Chelsea kiedyś byłyśmy dobrymi koleżankami bo chodziłyśmy już wcześniej razem do szkoły, dopóki Amber się nie pojawiła. Przeprowadziła się tu ze Stanów i od razu uznała się za taką ważną. Jej jedynym celem było aby wszyscy ją wielbili. Chodziła już chyba z całą szkolną drużyną, bo zmieniała chłopaków jak rękawiczki. Kiedy na horyzoncie pojawiał się jakiś nowy przystojniak Amber coś wymyślała i spławiała kolesia z którym aktualnie była. Najczęściej mówiła coś w stylu, że mama kazała jej się uczyć i musi przestać spotykać się z chłopakiem. Chyba w całej szkole nie było osoby, której nienawidziłabym bardziej niż jej. Jeszcze gorzej było z Lexi bo Amber odbiła jej kiedyś chłopaka . Do tej pory pamiętam jak przez tydzień wypłakiwała się w moją poduszkę. Myślałam, że jakoś zemści się na niej jak to miała w zwyczaju, ale się powstrzymała. Stwierdziła, że na kogoś takiego jak ona nie warto nawet zemsty wymyślać.\nJak modelki na wybiegu Amber i jej „ogonek” Chelsea przeszły przez całą stołówkę i usiadły na przy stoliku na samym środku sali tuż obok drużyny.\n- Pani popularna znów w centrum uwagi – powiedziała z niechęcią Lexi. - Czy ona zawsze musi robić z siebie taką gwiazdę? Mogłaby się kiedyś potknąć na tych swoich szpilkach.\nObie zaczęłyśmy się śmiać na myśl o tym jak Amber przewraca się o własną nogę na oczach wszystkich. To by było śmieszne. Nagle zobaczyłam błysk w oku Amber i, że szybko odwraca głowę w kierunku drzwi. Nie musiałam się długo zastanawiać o co jej chodzi. Na stołówkę wszedł ten chłopak z matmy. Usiadł przy stoliku pod ścianą a Amber natychmiast poderwała się z miejsca, puściła oczko do swojej kumpelki, i podeszła do niego z uśmiechem. Ich rozmowa nie trwała zbyt długo. Chłopak tylko się zaśmiał i pokręcił rozbawiony głową, a ona naburmuszona, jak dziecko któremu zabierze się zabawkę wróciła do swojego stolika. Ja i Alexis parsknęłyśmy śmiechem.\n- Och wiesz troszkę mi jej żal – powiedziałam z sarkazmem.\n- Tak, mi też – odpowiedziała Lexi i znowu wybuchłyśmy śmiechem.\n- Nareszcie ktoś się na niej poznał.\nJeszcze chyba nigdy nie zdarzyło się, żeby księżniczce Amber ktoś coś odmówił. Najwyraźniej chłopak musiał ją spławić bo mało nie rzuciła się na podłogę i nie zaczęła krzyczeć wymachując nogami i rękami. Widok jej w takim stanie rozbawił nas do łez. Wiem, że mówiąc takie rzeczy jesteśmy okrutne, ale należało jej się.\nKiedy skończyły się lekcje Lexi oczywiście pod pretekstem uczenia się, przypadkowo trafiła nie do tego domu co trzeba. Zawsze kiedy wracała ode mnie do domu jej mama zadawała tylko jedno pytanie: „Czyżby znowu pomyliły ci się domy?”. Mówiła to oczywiście w żartach. Cieszyła się nawet, że Lexi siedzi większość czasu u nas, bo miała wtedy chwilę spokoju, bo z Lex nie da się wytrzymać. Ja jakoś ją znosiłam, bo zdążyłam się do tego przyzwyczaić. Nie wyobrażam sobie co by było, gdybyśmy się teraz przeprowadzili na drugi koniec stanu i widywałybyśmy się najwyżej w wakacje. Kiedy weszłyśmy do domu moja mama jak zawsze krzątała się po kuchni, tyle że tym razem docierały z niej przecudne zapachy. Świeżo upieczone ciasto stygło na parapecie, a z kuchenki dochodził zapach pieczonego kurczaka. Czyżby mama spodziewała się dziś jakiś gości?\n- Hej, Lexi – powiedziała moja mama wychylając się z kuchni.\n- Dzień dobry pani – odpowiedziała.\nZaczęłyśmy iść do mnie do pokoju.\n- Cass – zawołała za mną mama.\nZatrzymałam się w połowie drogi i zeszłam parę stopni w dół, żeby lepiej słyszeć co ma mi do powiedzenia.\n- Nigdzie dziś nie wychodź bo zaprosiłam Crawfordów do nas na obiad.\nGrzecznie skinęłam głową i poszłam razem z Lexi na górę. Jak zwykle wlazłyśmy na dach i usiadłyśmy na naszych leżakach. Gdyby nie szkoła pewnie jak przez całe wakacje przesiedziałybyśmy tu całe popołudnie gadając o wszystkim o czym się da. Było to nasze ulubione miejsce. W wakacje nawet się tu opalałyśmy. Lexi westchnęła ciężko i osunęła się na leżaku jakby właśnie wróciła do domu po ośmiu godzinach roboty w kamieniołomach a nie siedzenia w szkole. A mówią, że od myślenia się człowiek nie męczy.\n- Nie cierpię szkoły – wydusiła z siebie po chwili.\n- Dopiero pierwszy dzień a ty już masz dość – zaśmiałam się.\n- Nie ważne czy pierwszy czy środek roku, to i tak męka – złapała się za głowę. - Jak można słuchać kolejny rok z rzędu o przepisach BHP? Po co oni się ciągle powtarzają?\n- Żeby nikt nie wypił zawartości probówki na chemii? - zadrwiłam.\nLexi parskał śmiechem. Zamyśliłam się na chwilę.\n- Wiesz już coś w sprawie Crawfordów – zapytała odwracając głowę w moją stronę.\n- Nic a nic – odpowiedziałam. - Ale pewnie dziś się dowiem. W końcu mają tu przyjść. - odwróciłam się w jej stronę. - Mam nadzieję, że się nie zmyjesz i nie zostawisz mnie z tym samej.\n- Sorki – wzruszyła ramionami. – Obiecałam że wrócę na obiad do domu.\nSkarciłam ją wzrokiem.\n- No wiesz co! Zostawiasz swoją najlepszą przyjaciółkę? - zrobiłam naburmuszona minę.\nAlexis spojrzała na mnie błagalnym spojrzeniem. Jeżeli myślała, że wybaczę jej takie coś. Oczywiście, że wybaczyłam. Tylko się zgrywałam, ale mimo to wolałam, żeby Lexi jednak została, bo kiedy moja mama i pani Crawford zaczną rozwodzić się nad ostatnimi pięćdziesięcioma odcinkami swojego ulubionego serialu to nie wytrzymam. Coś tak czuję, że zanudzę się dziś na śmierć. Zjem tylko z nimi obiad i idę do pokoju. Powie, że mam jakiś sprawdzian na umiejętności, i że muszę się uczyć.\nSiedziałyśmy tak jeszcze jakąś godzinę, dopóki nie usłyszałyśmy pukania do drzwi.\n- No dobra to ja się zbieram – powiedziała Lex podnosząc się z miejsca.\n- Nie opuszczaj mnie – udałam, że zaraz się rozpłaczę.\nAlexis weszła przez okno z powrotem do domu, a ja tuż za nią. Schodziłam z nią po schodach Patrząc na Crawfordów, którzy witali się z moimi rodzicami. Zeszłyśmy na dół, przywitałam gości i nagle mnie wmurowało. Tego to ja się nie spodziewałam.\n3.Coś nie tak\nRazem z Crawfordami przyszedł chłopak, którego widziałyśmy wczoraj z Lexi wysiadającego z taksówki. Minął się z nią w drzwiach a ja nie mogłam uwierzyć w to co widzę. Chłopak z matmy mieszka z Crawfordami? Tego to się nie spodziewałam. Moja mama widząc moją reakcję pochyliła się do mnie i powiedziała mi po cichu:\n- Zapomniałam ci powiedzieć, że Crawfordowie adoptowali syna.\nZapomniała mi powiedzieć! Lepszej wymówki chyba nie ma. Chłopak uśmiechnął się lekko spoglądając w moją stronę i razem z przybranymi rodzicami przeszli do salonu. Ja jeszcze przez kilka sekund stałam jak wryta, ale mama wyrwała mnie z tego transu prosząc o przyniesienia z kuchni ciasta. Na blacie kuchennym stało pokrojone już ciasto. Ulżyło mi bo chociaż nie poobcinam sobie palców z wrażenia krojąc je. Wzięłam talerz i dołączyłam do reszty w salonie. Pani Crawford i moja mama jak zwykle rozmawiały o wszystkim co się dało, a mój tata z Crawfordem zdążyli zająć odpowiednie miejsca przed telewizorem. Chłopak siedział na fotelu obok pani Crawford. Kiedy postawiłam talerz na stole podniósł szybko wzrok i spojrzał w moją stronę. Podniósł się z miejsca.\n- My chyba jeszcze nie mieliśmy okazji się poznać – powiedział lekko się uśmiechając. - Jestem Taylor.\n- Cassidy – wyjąkałam siadając.\nChłopak tylko się uśmiechnął i z powrotem usiadł na fotelu.\n- Słyszałam, że chodzicie razem do klasy – powiedziała moja mama spoglądając w naszą stronę.\n- Tak. Mamy razem matmę – odpowiedziałam gapiąc się w podłogę.\nTaylor znowu się uśmiechnął. Siedziałam tak zamyślona, kiedy nagle zaczął dzwonić mi telefon. Aż się wzdrygnęłam i podskoczyłam do góry. Wszyscy spojrzeli w moją stronę. Wyciągnęłam telefon z kieszeni i poszłam do kuchni szybko go odebrać. Nie powiem, że nie spodziewałam się tego telefonu. Byłam pewna, że Lexi prędzej czy później zadzwoni.\n- I co? - powiedział głos w słuchawce zanim zdążyłam przyłożyć ją do ucha.\n- Nic a co ma być – odpowiedziała.\nLexi westchnęła ciężko.\n- Co z tym kolesiem? - ciągnęła.\n- Nic takiego. Crawfordowie jednak adoptowali dzieciaka – starałam się mówić na tyle cicho, żeby nikt prócz mojej rozmówczyni mnie nie usłyszał.\n- Aha – wydusiła – nic takiego?\n- Sorki ale ja muszę kończyć. Pa – rozłączyłam się i wróciłam do salonu.\nUsiadłam z powrotem na fotelu. Pani Crawford i moja mama jak zwykle rozprawiały na temat dzisiejszego odcinka ich ulubionego serialu,a mój tata i Crawford rozmawiali na temat wczorajszego meczu. Taylor siedział na fotelu wpatrując się w podłogę kiedy moja mama podsunęła mu pod sam nos talerz z ciastem. Chłopak aż się wzdrygnął i odsunął do tyłu.\n- Może się poczęstujesz – zapytała moja mama.\n- N...nie dziękuję – wykrztusił.\nMyślałam, że zaraz wybuchnę śmiechem, kiedy zobaczyłam jego minę. Chłopak spojrzał w moją stronę i uśmiechnął się lekko.\n- Cicho – uspokoił wszystkich mój tata – Jest 20:00 zaraz mecz się zacznie.\nTay szybko odwrócił głowę w kierunku okna. Na dworze było już bardzo ciemno. Gdyby nie latarnie idealnie było by widać bezchmurne gwieździste niebo z wielkim księżycem. Chłopak złapał się za głowę i podniósł z fotela lekko chwiejąc się na nogach. Wszyscy spojrzeli w jego stronę.\n- Ja lepiej wrócę do domu – powiedział przez zaciśnięte zęby – trochę źle się poczułem.\n- Może ci pomóc? - Powiedziałam.\n- Nie dzięki. Dam sobie radzę.\nSzybkim krokiem wyszedł z domu. Ciekawe co się stało? Podniosłam się z fotela i poszłam do siebie. Otworzyłam okno na oścież żeby trochę przewietrzyć i rzuciłam się na łóżko. Nie mogłam przestać myśleć co mogło się stać. Najpierw siedzi jak gdyby nigdy nic, śmieje się i nagle głowa zaczyna boleć go tak bardzo, że nie może ustać na nogach. Dziwne. W oknie jego pokoju naprzeciwko mojego okna widać było przebłyskujące przez szpary przy zasłonie światło lampki. Wyszłam przez okno na dach. Niebo wyglądało przecudnie. Miliony migoczących gwiazd wirowało dookoła wielkiego żółtego jak plaster miodu księżyca. Nagle usłyszałam huk i dźwięk tłuczonego szkła. Szybko się odwróciłam. Światło u Taylora już się nie paliło. Wbiegłam do domu i zbiegłam do salonu.\n- Tay'owi chyba coś się stało – wykrzyknęłam.\nCrawfordowie szybko się poderwali i wybiegli z domu. Po paru minutach moja mama złapała za telefon żeby dowiedzieć się co się stało. Wpatrywałam się w nią czekając na odpowiedź. Chciałam jak najszybciej wiedzieć co się stało.\n- I co....? - zapytałam.\n- Zasłabł – odpowiedziała mi mama.\nCiężko było w to uwierzyć. Nie wyglądał raczej na kogoś kto w każdej chwili może zasłabnąć, a może on jest na coś chory? Tylko na co? Poszłam do siebie i położyłam się na łóżku. Wiedziałam, że nie zasnę jeszcze przez długi czas. Leżałam tak wpatrując się w sufit i rozmyślając o tym co się stało.\nOstatnio edytowany przez ~~Mai~~ (2010-07-01 17:58:04)\nтєαм נασв 4єνєя\n#2 2010-07-26 18:02:16\nRe: Moje opowiadanie którego nikt nie czytał\n#3 2010-10-09 12:53:11\nA szkoda, według mnie jak poćwiczysz to kiedyś Przebijesz Stephanie Mayer. - Patrząc na avek mam nadzieję, że kojarzysz\nSłuszna decyzja powzięta z niesłusznych powodów może nie być słuszna...\nwww.square.pun.pl kod błedu 515 bezpiecznik esp golf 4 loga samochodów gta liberty city kody na psp


Mike Fullarton. Infinite Mass Dimensions - wernisaż wystawy - Kraków, Poland\nMike Fullarton. Infinite Mass Dimensions - wernisaż wystawy\nEvent organized by Galeria Varietes\nGaleria Varietes oraz InterHouse Hotel po raz kolejny zapraszają serdecznie na wernisaż wystawy malarstwa, który odbędzie się 13 kwietnia w gościnnych wnętrzach Hotelu przy ul. Bratysławskiej 2 w Krakowie. Rozpoczęcie o godzinie 18:00.\nMike Fullarton pochodzi ze Szkocji, gdzie ukończył studia z rysunku i malarstwa w Duncan of Jordanstone College of Art And Design w Dundee. Od zawsze pociągało go malarstwo abstrakcyjne, któremu poświęcił lata poakademickie. Tworzył duże, wielobarwne kompozycje, wystawiane w różnych galeriach w Anglii. Równocześnie rozwijała się druga pasja – podróże. Zwiedził Europę i Azję, żeby następnie przyjechać do Krakowa. Tu też pozostał na stałe. Założył rodzinę, prowadzi zajęcia z języka angielskiego i… nadal maluje.\nJak sam mówi – tworzy „pikselowe pejzaże”. Bryły budowane inaczej niż w przypadku pudełkowych kompozycji kubistów. Tu ważny jest detal i kolor, które stają się bazą dla całości kompozycji, gdyż z nich wyrasta całość płótna. Artysta rozpoczyna od pracy z mikro jednostką, która buduje dalsze tkanki, organy i całość płótna. Rozrasta się, pączkuje i kreuje. Abstrakcja staje się pretekstem do komponowania natury w sposób nowy, mocno intuicyjny i nie dający się opisać wprost.\nkurator wystawy: Aleksandra Madej / Galeria Varietes\nul. Bratysławska 2, Kraków, 31-201, Poland


Żałoba, czyli doświadczenie straty – Pomoc psychologiczna w UK\nWielkimi krokami zbliża się święto Wszystkich Świętych, All Saints’ Day w Wielkiej Brytanii. Nie ma wątpliwości, że tegoroczne święta będą inne niż dotychczasowe. Na to, jak przeżywamy Dzień Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny, wpływ mają przede wszystkim czynniki indywidualne: światopogląd, religia oraz aktualna sytuacja życiowa danej osoby. Katolicy oddają cześć zmarłym odwiedzając miejsca ich spoczynku, przynoszą kwiaty, zapalają znicze, modlą się przy grobach i biorą udział w uroczystościach kościelnych. Osoby nieutożsamiające się tak silnie z tradycją, spędzają ten dzień zgodnie z własnymi odczuciami i potrzebami (Grzendzicki, 2009). Najważniejszy jest wymiar duchowy i psychologiczny Wszystkich Świętych.\nTematyka śmierci zdecydowanie nie należy do kręgu codziennych zainteresowań Polaków, a refleksja nad nią jest spychana na odległy plan. Na uwagę zasługuje badanie „Aktualne problemy i wydarzenia” (180) przeprowadzono w dniach 6-9 maja 2005 roku na liczącej 1052 osoby reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski (Komunikat z badań CBOS). Ponad jedna czwarta ankietowanych (29%) przyznaje, że nigdy nie myśli o śmierci, natomiast rzadkie lub bardzo rzadkie myślenie o niej towarzyszy 45% respondentów. Jedynie, co czwarty badany (26%) podejmuje częstszą refleksję nad śmiercią,\nz czego tylko 8% deklaruje, że myśli o niej bardzo często.\nPomimo to, obecność śmierci w życiu człowieka jest powszechna i nieunikniona. Śmierć jest tym wymiarem, który ciągle jeszcze stanowi dla nas tajemnicę. Wzbudza w nas obawy i lęki, gdyż nie jesteśmy w stanie objąć swoim poznaniem rzeczywistości istniejącej poza granicą życia. Doświadczenie jej realności i bliskości staje się obecne w naszym życiu w momencie, gdy tracimy kogoś bliskiego (Kurtyka- Chałas, 2016).\nW literaturze psychologicznej śmierć osoby bliskiej i reakcja na nią, czyli żałoba, ujmowane są w kategoriach sytuacji silnie stresorodnej, wymagającej interwencji kryzysowej, sytuacji, która często na trwałe zmienia bieg ludzkiego życia oraz perspektywę ujmowania ludzkiego doświadczenia. W stworzonej przez Holmesa i Rahe’a Skali Wydarzeń Życiowych na pierwszym miejscu znajduje się śmierć współmałżonka (100 punktów), nieco dalej rozwód, separacja, śmierć bliskiego członka rodziny. W ten sposób strata współmałżonka została sklasyfikowana jako jedno z najcięższych doświadczeń życiowych (Kurtyka- Chałas, 2016).\nŻałoba to „reakcje emocjonalne doświadczane z powodu śmierci ukochanej osoby. Często towarzyszy jej brak łaknienia, bezsenność i poczucie własnej bezwartościowości. Jest ona specyficznym zespołem procesów psychicznych, doznań i zachowań ujawniających się po stracie bliskiej osoby (Ostoja- Zawadzka, 1999). Według W. Badury-Madej(1996) jest ona procesem psychicznej, społecznej i somatycznej reakcji, która może stanowić odpowiedź na\nutratę i jej konsekwencje.\nW dynamice procesu żałoby można wyodrębnić pewne elementy, doznania i zachowania. Wśród najbardziej znaczących wymienia się:\n• Samotność (poczucie osamotnienia) – wydaje się być najważniejszym problemem u osób tracących bliską osobę. Uwydatnia się szczególnie u osób, których poczucie własnej identyczności i sensu istnienia było związane z osobą zmarłą.\n• Smutek – odczucie, które najczęściej pojawia się w sytuacji utraty bliskiej osoby.\n• Poszukiwanie sensu życia – jest ono niezwykle istotne i trudne zarazem w obliczu śmierci bliskiej osoby. Osoba doświadczająca straty bliskiej osoby może kierować się ku innym ludziom, ku Bogu, może także dążyć do radykalnej zmiany własnego życia w taki sposób, aby maksymalnie je wykorzystać lub wprost przeciwnie biernie przeżywać teraźniejszość.\n• Lęk – może być wywołany pytaniami o przyszłość, jak i egzystencjalnymi dylematami dotyczącymi sensu życia i obawą przed własną śmiercią.\n• Poczucie winy – odnosi się do oczekiwania kary przez osobę osieroconą.\n• Gniew – jest zróżnicowany i wielokierunkowy. Można go rozumieć jako wyraz ambiwalencji wobec śmierci (Kurtyka- Chałas, 2016).\nPodsumowując, należy zauważyć, że terminem żałoba określa się zarówno stan psychiczny, ale też usankcjonowany kulturowo wzór zachowań ludzi żyjących, zwłaszcza najbliższej rodziny, po stracie bliskich osób.\nŻycie ludzkie jest naznaczone stratami. Po bolesnym, wypełnionym cierpieniem procesie żałoby może nastąpić rozwój osobowości. Początkowo utrata poczucia sensu życia może zakończyć się znalezieniem nowych, bardziej wartościowych celów. Proces żałoby paradoksalnie może prowadzić do większej akceptacji życia.\nPodsumowując należy stwierdzić, że śmierć jest kategorią wielowymiarową i egzystencjalną, ponieważ należy do podstawowych właściwości ludzkiego losu. Niezależnie od zapatrywań jednostki na sprawę życia duchowego po śmierci, sam fakt umierania i odejścia jest głęboko egzystencjalny zarówno dla umierającego, jak i środowiska, w którym przebywa. Dodatkowo fakt odejścia kogoś bliskiego lub zbliżająca się nieuchronnie własna śmierć, zawiera w sobie tendencje do refleksji lub prowokuje do podjęcia zachowań takich, jak podejmowanie ostatecznych decyzji, odkłamywanie mechanizmów obronnych, weryfikacja wartości, poszukiwanie sensu życia, nastawienie na realizowanie ważnych celów i porządkowanie własnych spraw i relacji (Levinee, 2015). Dla niektórych osób śmierć na płaszczyźnie osobowości jawi się, jako absurd, ponieważ całe życie psychiczne człowieka nastawione jest na rozwój, doskonalenie siebie, wykorzystanie swojego potencjału, jakby kres nigdy nie miał nastąpić. Postrzeganiu śmierci towarzyszy duża ambiwalencja uczuć, z jednej strony traktowana jest, jako coś naturalnego, z drugiej, jako całkowite zaprzeczenie kierunku rozwoju człowieka. Śmierć jest dla człowieka zjawiskiem nieuniknionym i tajemniczym. Dla jednych będzie przejściem do świata nadnaturalnego, dla innych końcem wszystkiego i bezsensownym unicestwieniem. Ludze do tej pory nie poznali w pełni tego zjawiska, dlatego budzi ono często przerażenie, a także niepewność i lęk. Różnego rodzaju postawy wobec przemijania towarzyszyły ludzkości od zawsze tak, jak sama śmierć (Grzendzicki, 2009).\nBadura-Madej W. (1999), Problematyka utraty, osierocenia i żałoby w praktyce interwencji kryzysowej, w: Wybrane zagadnienia interwencji kryzysowej, red. W. Badura – Madej, s. 157.\nBielecka, U. (2012), Mity na temat zdrowej i patologicznej żałoby, Psychiatria i Psychologia Kliniczna, 12 (1), s. 62-66.\nGrzendzicki, Ł. (2009), Postawy człowieka wobec śmierci, Studia Koszalińsko- Kołobrzeskie 14, 63-80, s. 60-79.\nGuzowski A., Krajewska- Kułak E., Bejda G. (2016), Kultura śmierci, kultura umierania, T.III, Białystok.\nJankowska M. (2018), Psychologiczne aspekty postaw wobec śmierci, Fides es ratio, Kwartalnik Naukowy 4(36)2018 , s. 375 – 397.\nKurtyka- Chałas J. (2016), Doświadczenie żałoby przez osoby młode – wybrane zagadnienia, Studia nad rodziną (39) 2016, Rok XX, kwartalnik 2, s. 141-162.\nLevine, S. (2015), Kto umiera? Sztuka świadomego życia i świadomego umierania, Poznań: Media Rodzina.\nOstoja – Zawadzka K. (1999), Żałoba w rodzinie, w: Wprowadzenie do systemowego rozumienia rodziny, B. de Barbaro, s. 91.\nOstrowska, A. (2016), Przemiany postaw wobec śmierci, Medycyna Paliatywna w Praktyce, 10, 2, s. 41-47.\nPilecka, B. (2016), Różne strony procesu żałoby, Rocznik Filozoficzny Ignatianum, XXII/1 (2016), s. 146 -171.\nStosunek Polaków do śmierci, Badanie „Aktualne problemy i wydarzenia” (180) przeprowadzono w dniach 6-9 maja 2005 roku na liczącej 1052 osoby reprezentatywnej próbie losowej dorosłych mieszkańców Polski, Komunikat z badań CBOS, BS/98/2005.\nOtagowane blog ppa, DEPRESJA, ppa, samotnosc, smutek, strata, swieto, wszystkich swietych, zaloba\nPoprzedni wpisZespół Stresu Pourazowego jako efekt traumatycznych doświadczeń porodowych (PTSD)\nNastępny wpisTOKOFOBIA – LĘK PRZED PORODEM


Premie Udziałowe - PijALVEO.pl - Zamów Oryginalne ® Zioła Alveo Akuna - Sklep Alveo\nZajmowana pozycja w planie marketingowym związana jest z wysokością otrzymywanych premii. Premia naliczana jest niezależnie od otrzymywanej zniżki i stanowi dodatkową formę wynagradzania. Premię firma rozlicza do 21. dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedzający okres rozliczeniowy.\nPA – Premia Aktyw: jest wynagrodzeniem udziałowym 3 % z obrotu osobistego Twoich menadżerów w pierwszych dwóch zakwalifikowanych generacjach i jest przeznaczona dla Liderów i Liderów Dywizji za systematyczną aktywność miesięczną w zakresie nowych rejestracji. Premia ta zostanie wypłacona bez względu na pozycje Twoich menadżerów. Warunki uzyskania premii w danym miesiącu kalendarzowym: kwalifikacja osobista + 2 nowe rejestracje.\nPG – Premia generacyjna: jest wynagrodzeniem udziałowym w zakresie 6 – 18 % z obrotu osobistego Twoich menadżerów a jego wysokość określa Twoja pozycja. Premia generacyjna jest wypłacona do poziomu dziewiątej kwalifikowanej generacji. Premia ta zostanie wypłacona bez względu na pozycje Twoich menadżerów. Wysokość premii w danym miesiącu kalendarzowym uzależniona jest od osiągniętej pozycji Menadżerskiej.\nPM – Premia Menadżer: jest wynagrodzeniem udziałowym od pozycji Dyrektor Sieci Krajowej w zakresie 1 – 4 % z obrotu osobistego Twoich menadżerów a jego wysokość określa Twoja pozycja Menadżerska bez ograniczenia zakwalifikowanych generacji. PM przysługuje wszystkim menadżerom, którzy spełnią odpowiednie warunki kwalifikacyjne i nie są dorównani lub wyprzedzeni przez innego menadżera z prawem do Premii Menadżer. PM jest obliczana metodą różnicową. Wysokość premii w danym miesiącu kalendarzowym uzależniona jest od osiągniętej pozycji Menadżerskiej.\nWszystkie wynagrodzenia udziałowe są obliczane z obrotu Twoich menadżerów od cen premiowych indywidualnych dla każdego produktu.


Słodkich świąt - kartka z życzeniami - MyGiftDna.pl\nSłodkich świąt - kartka z życzeniami\nKażde święta Bożego Narodzenia są wyjątkowe, magiczne i piękne. Ale tegoroczne mogą być także… słodkie! Pożycz swojej ukochanej mamusi słodkich Świąt w pięknym i oryginalnym stylu. Ta wyjątkowa kartka z życzeniami na pewno sprawi, że na twarzy Twojej mamy zagości uśmiech.\nPrezent na Święta. Złóż swojej mamie życzenia w wyjątkowy sposób! Wyjątkowa, personalizowana kartka z życzeniami ze słodką grafiką będzie świetnym pomysłem na dodatek do głównego prezentu.


Fantasy Cup – fifam.info\nTag: Fantasy Cup\nFantasy Cup Typer – ostateczne rozstrzygnięcie!\nWszystkie niewiadome w naszym konkursie zostały już odgadnięte. Zwycięzcą zabawy Fantasy Cup Typer został m_staszek, o czym dobrze już wiecie z zeszłotygodniowego newsa, do rozstrzygnięcia pozostała jedynie kwestia przydziału nagród. M_staszek z oczywistych względów uczestniczył […]\nAktualnościFantasy Cup, FIFA Manager 12, FIFAM 12, Konkurs, nagrody, Typer\nFantasy Cup Typer – Dogrywka!\nKto by pomyślał, że po wytypowaniu 63 spotkań, w których do zdobycia było w sumie 262 punkty, nadal nie poznamy szczęśliwców, którzy otrzymają konkursowe nagrody. Zwycięzcą konkursu został naturalnie m_staszek, który z 15. punktową przewagą […]\nFantasy Cup Typer – wyniki półfinałów i spotkanie finałowe\nPrzed nami ostatni etap w konkursie, do obstawienia pozostało jedynie spotkanie finałowe. Nadal nie znamy natomiast zwycięzcy zabawy, mimo że m_staszek nadal przewodzi stawce ze znaczącą przewagą, to nie zapewnił sobie jeszcze ostatecznego triumfu. W […]\nFantasy Cup Typer – wyniki ćwierćfinałów oraz pary półfinałowe\nAugust 14, 2011 admin\nNasza zabawa pomału dobiega końca, przed nami pozostały tylko dwie fazy turniejowe. Spotkań do typowania pozostało niewiele, niemniej jednak trochę punktów (wliczając bonus za wytypowanie zwycięzcy turnieju) pozostało do zgarnięcia. W bieżącej fazie najlepiej spisało […]\nFantasy Cup Typer – wyniki 3 rundy oraz pary ćwierćfinałowe\nAugust 7, 2011 admin\nKolejny etap typowań za nami, jak do tej pory uczestniczyliście w trzech rundach, w których można było zdobyć wiele punktów. Trzecią odsłonę zabawy wygrali tupaczek oraz marcin1695, obaj panowie zdobyli w tym tygodniu aż 18 […]\nFantasy Cup typer – wyniki drugiej i pary trzeciej rundy\nDobiegła końca kolejna faza naszego konkursu, powiększyło się natomiast grono uczestników walczących o nagrody sponsorowane przez serwis FIFAM.info. W drugiej rundzie, podobnie jak w pierwszej padło kilka niespodziewanych rezultatów. Za taki należy zapewne uznać remis […]\nFantasy Cup Typer – wyniki pierwszej i pary drugiej Rundy\nCzas typowania w pierwszej rundzie minął, czas zweryfikować Wasze przewidywania. Zanim to uczynimy warto nadmienić, iż zaskoczyliście nas frekwencją. Nigdy do tej pory tak tłumnie nie uczestniczyliście w naszych konkursach, wszystkim uczestnikom dziękujemy i zachęcamy […]\nFantasy Cup Typer – 1. Runda na finiszu\nJuly 23, 2011 April 2, 2018 admin\nJuż jutro wyniki pierwszej rundy naszego nowego konkursu, w którym do wygrania m.in. gra FIFA Manager 12. Jak do tej pory do zabawy przyłączyło się 35 osób, co oznacza silną konkurencję. Pamiętajcie jednak o tym, […]\nFantasy Cup Typer – typuj i wygrywaj!\nJuly 17, 2011 admin\nGra FIFA Manager 12, na którą z wielką niecierpliwością czekają wszyscy FIFAManiacy wchodzi w fazę testowania. Zanim finalne dzieło niemieckiego studia Bright Future trafi do naszych rąk, minie jeszcze trochę czasu. Za nami druga paczka […]


Roll of Thunder Posłuchaj i podsumuj moją książkę Cry Book - Życie - 2020\nNagradzana książka Mildreda Taylora z Newbery Roll of Thunder, Hear My Cry Kronika inspirującej historii rodziny Logan w Mississippi z epoki depresji. Oparta na historii niewolnictwa własnej rodziny, opowieść Taylora o walce jednej czarnej rodziny o zachowanie ziemi, ich niezależności i dumy z dyskryminacji rasowej stanowi fascynujące i bogate emocjonalnie doświadczenie dla czytelników klasy średniej.\nOsadzona w Wielkiej Depresji i na tle rasowym na Południu historia rodziny Logan jest opowiadana oczami 9-letniej Cassie. Dumna ze swojego dziedzictwa, Cassie zna często opowiadaną historię o tym, jak jej dziadek Logan pracował, aby zdobyć własną ziemię. Anomalia wśród lokatorów rodzin czarnych, których znają, rodzina Logan musi podwójnie ciężko pracować, aby spłacić podatek i spłatę kredytu hipotecznego.\nKiedy pan Granger, bogaty biały biznesmen i potężny głos w społeczności, oznajmia, że chce ziemi Loganów, uruchamia serię wydarzeń zmuszających Loganów do zmobilizowania innych rodzin Czarnych w okolicy, aby zbojkotować miejscowych sklep kupiecki. Próbując uspokoić strach sąsiadów przed odwetem, Loganowie wykorzystują swój kredyt i zgadzają się na zakup potrzebnych towarów.\nProblemy z Loganami zaczynają się, gdy mama traci pracę nauczycielską, a bank nagle dzwoni z powodu pozostałej spłaty kredytu hipotecznego. Sprawy się pogarszają, gdy Papa i pan Morrison, farma, biorą udział w potyczce, w wyniku której Papa złamał nogę, uniemożliwiając mu pracę. W kulminacyjnym momencie zrodzonym z napięć rasowych i strachu o życie rodzina Logan dowiaduje się, że TJ, ich młody sąsiad, jest zamieszany w napad na dwóch lokalnych białych chłopców. W wyścigu o ochronę TJ i powstrzymanie tragedii Loganie będą musieli poświęcić mienie, które ich rodzina pracowała przez pokolenia.\nO autorze, Mildred D. Taylor\nMildred D. Taylor uwielbiała słuchać opowieści swojego dziadka o dorastaniu w Missisipi. Dumna ze swojego rodzinnego dziedzictwa Taylor zaczęła pisać historie odzwierciedlające niespokojne czasy dorastania czerni na południu podczas Wielkiego Kryzysu. Chcąc opowiedzieć czarną historię, której brakowało jej w szkolnych podręcznikach, Taylor stworzyła rodzinę Logan - pracowitą, niezależną, kochającą rodzinę, która była właścicielem ziemi.\nTaylor, urodzona w Jackson w stanie Missisipi, ale wychowana w Toledo, Ohio, dorastała, opowiadając historie swojego dziadka o Południu. Taylor ukończył uniwersytet w Toledo, a następnie spędził czas w Korpusie Pokoju, ucząc języka angielskiego i historii w Etiopii. Później uczęszczała do School of Journalism na University of Colorado.\nWierząc, że amerykańskie książki historyczne nie przedstawiają osiągnięć Czarnych, Taylor starała się uwzględnić wartości i zasady, którymi kierowała się jej własna rodzina. Taylor powiedziała, że kiedy była studentką, to, co było w podręcznikach i to, co wiedziała z własnego wychowania, stanowiło „straszną sprzeczność”. W swoich książkach o rodzinie Logan starała się temu przeciwdziałać.\nMedal Johna Newbery'ego z 1977 r\nWażna książka ALA\nNCSS-CBC Ważna książka handlowa dla dzieci w dziedzinie badań społecznych\nSeria Logan Family\nPisma Mildreda D. Taylora o rodzinie Logan są przedstawione w kolejności, w jakiej rozwijają się historie rodziny Logan. Zwróć uwagę, że pomimo podanej poniżej kolejności opowieści książki nie zostały napisane po kolei.\nZiemia, Book One (2001)\nStudnia, Book Two (1995)\nMost Missisipi, Book Three (1990)\nSong of the Trees, Book Four, zilustrowany przez Jerry'ego Pinkneya (1975)\nPrzyjaźń, Book Five (1987)\nRoll of Thunder, Hear My Cry, Book Six (1976)\nNiech krąg będzie nieprzerwany, Book Seven (1981)\nDroga do Memphis, Book Eight (1990)\nPrzegląd i zalecenie\nNajlepsze historie rodzą się z unikalnych historii rodzinnych, a Mildred D. Taylor ma ich mnóstwo. Zabierając opowieści przekazane jej przez dziadka, Taylor przekazała młodym czytelnikom autentyczną historię o południowej czarnej rodzinie, która zwykle nie jest reprezentowana w fikcji historycznej.\nLogany to pracowita, inteligentna, kochająca i niezależna rodzina. Jak Taylor wyraża w wywiadzie dla autora, było dla niej ważne, aby Czarne dzieci rozumiały, że mają w swojej historii ludzi, którzy pielęgnowali te wartości. Wartości te są przekazywane Cassie i jej braciom, którzy widzą, jak ich rodzice zachowują powściągliwość i mądry osąd w bardzo trudnych sytuacjach.\nWalka, przetrwanie i determinacja, by robić to, co słuszne w obliczu niesprawiedliwości, czynią tę historię inspirującą. Ponadto Cassie jako narrator wnosi do swojej postaci element prawego oburzenia, który sprawi, że czytelnicy oklaskują ją, a jednocześnie będą się o nią martwić. Podczas gdy Cassie jest zła i oburza się na podległe przeprosiny, które zmuszona jest przyznać białej dziewczynie, jest wystarczająco odważna, by znaleźć bardziej subtelne sposoby na zemstę. Komiczne chwile Cassie zdenerwowały jej starszego brata, który wie, że takie dziecinne wybryki mogą doprowadzić do fizycznej szkody ich rodziny. Dzieci Logana szybko dowiadują się, że życie nie polega wyłącznie na szkole i grach, ponieważ zdają sobie sprawę, że są celem nienawiści rasowej.\nChociaż jest to druga książka Taylor o rodzinie Logan, wróciła przez lata, aby napisać więcej książek, tworząc ośmiotomową serię. Jeśli czytelnicy lubią czytać bogate w szczegóły, poruszające emocjonalnie historie o ludzkim duchu, to spodoba im się ta nagradzana, wyjątkowa historia o rodzinie Logan. Ze względu na wartość historyczną tej historii i możliwości, jakie daje ona czytelnikom ze średniej klasy, aby dowiedzieć się więcej o konsekwencjach dyskryminacji rasowej, ta książka jest zalecana dla dzieci w wieku 10 lat i starszych. (Penguin, 2001. ISBN: 9780803726475)\nWięcej afroamerykańskich książek historycznych dla dzieci\nJeśli szukasz doskonałych książek dla dzieci, zarówno beletrystycznych, jak i non-fiction, o historii Afroamerykanów, kilka doskonałych tytułów to: Kadir Nelson, Mam Marzenie dr Martin Luther King, Jr, Ruth i zielona księga autor: Calvin Alexander Ramsey i One Crazy Summer autor: Rita Garcia-Williams.\nŹródło: Penguin Author Page, Annals Award, Logan Family Series\nObejrzyj wideo: Book Review: Roll of Thunder Hear My Cry by Mildred D. Taylor (Może 2020).\n4 AKT Sztuczki naukowe, które podniosą Twój wynik\nCopyright 2020 \_ Portal informacji poznawczych \_ Roll of Thunder, Hear My Cry Book Review


Biurowiec do wynajęcia - Rybnik, 28 m², 840 PLN, NET-455-WH\nDo wynajęcia lokale biurowe o pow. od 28mkw znajdujące się w nowoczesnym biurowcu położonym niedaleko Elektrowni Rybnik. Lokale posiadają dostęp do zaplecza sanitarnego, internetu Wi-Fi oraz parkingu. Same pomieszczenia oraz otoczenie budynku jest monitorowane i chronione. Pomieszczenia są wykończone i już przygotowane do prowadzenia działalności. Na życzenie najemcy mogą być umeblowane. Koszt najmu od 30zł netto za mkw, w zależności od okresu, na jaki podpisywana jest umowa, rozliczania mediów i ewentualnego umeblowania. Możliwy jest również najem krótkoterminowy. Zapraszam do bliższego zapoznania się z ofertą.\nUbezpieczenie OC PZU na kwotę 1 mln\nNumer oferty: NET-455-WH\nLink do oferty: http://www.oferty.net/of,63537506\nInteresuje mnie oferta numer 455-WH - Komercyjne na wynajem, Rybnik, powierzchnia: 28 m², cena: 840 PLN. Proszę o kontakt.\nHania Piecha-Łachajczyk 32 4225XXX << pokaż telefon


Triumph Tiger Exlorer XCa – mastodont z charakterem – Snakr Blog\nKolejny motocykl, który wziąłem do testów to Triumph Tiger Explorer. Triumpha w ogóle nie brałem pod uwagę, ba, nawet nie wiedziałem, że Triumph ma przedstawicielstwo i salony w Polsce. Na samą markę zwróciła mi uwagę koleżanka z klubu motocyklowego, mówiąc, że marka jest niedoceniana, a robią bardzo bogato wyposażone motocykle i dbają o szczegóły wykonania. Zajrzałem na stronę szukając motocykla klasy adventure i znalazłem Explorera.\nExplorer napędzany jest silnikiem trzycylindrowym o pojemności 1200cm3, mocy 140KM przy 9300obr/min i momencie 123Nm przy 6200obr/min. Wyposażony jest w hamulce z zaciskami Brembo, wał Kardana, hydrauliczne sprzęgło, bezlinkowy elektroniczny gaz, koła szprychowe, przednie 19calowe, tylne 17calowe. Masa motocykla to zależnie od uzbrojenia w elektronikę: 253kg (258w wersji nabitej po uszy bez kufrów). Polityka sprzedaży motocykli też jest nieco inna niż u konkurencji i mamy do wyboru aż 7 opcji wyposażenia motocykla, plus możemy dobierać oczywiście sobie pojedyncze akcesoria. Testowany przeze mnie motocykl był wyposażony w… i uwaga, normalnie tego nie robię, ale tutaj wymienię najbardziej „dziwaczne rzeczy”: elektronicznie regulowana szyba (jako standard!), podgrzewane siedzenia pasażera i kierowcy, czujnik ciśnienia w oponach, półautomatyczne zawieszenie, asystent ruszania na wzniesieniu, automatycznie wyłączane kierunkowskazy. Bogata oferta elektroniki powala, sami przyznacie. Za to w całym bogatym wyposażeniu można się na siłę dopatrzeć, że nie ma zintegrowanych hamulców i quick-shiftera (umożliwiającego zmianę biegów bez sprzęgła). Ok i skrzynia jest manualna.\nZanim motocyklem się przejechałem przeczytałem opinie innych. Wszyscy zwracali uwagę na gabaryty motocykla, który jest po prostu ogromny. Nasz mastodont jest faktycznie imponujący. Wygląd, rzecz gustu, mnie się podoba. Dwie lampy z przodu, duży nabity bak, ładnie wyglądający masywny wał Kardana, tarcza hamulcowa koła tylnego schowana ładnie w kole, duże siedzenie, potężna kierownica, wszystko przepastne i naprawdę duże. Po zajęciu miejscu na motocyklu możemy dojrzeć, że mamy do czynienia znowuż z klawiaturą, bo motocykl jest bogaty w elektronikę. Przeczytałem gdzieś, że przycisk do podgrzewania manetek przypomina przycisk do wyrzutni rakiet z głowicami jądrowymi. Faktycznie tak jest. Mało tego ten od halogenów jest identyczny. Zegary na postoju są bardzo intuicyjne, ale informacji na nich jest tyle, że trzeba przewijać i przewijać, żeby przejść przez wszystkie ustawienia. Mapy silnika (RAIN, ROAD, OFFROAD, SPORT i mapa, którą można samemu zaprojektować), ESP, średnie spalania, dystans od ostatniego tankowania, ustawienia zawieszenia…… niestety podczas jazdy zegary przestają być czytelne i przy dużym nasłonecznieniu był problem z ustaleniem jaki mam zapięty bieg. Jedyne co wspaniale widać, to obroty silnika, ale tam mamy klasyczny zegar. Reszta jest w LCD i jest niezbyt dobrze widać wskazania. Ale uwaga, pisze to dalekowidz. Niesamowitym bajerem, w którym się zakochałem od razu jest elektrycznie regulowana szyba. Zawsze się zastanawiałem, po co regulować szybę, skoro można ją ustawić po prostu na największą ochronę i już. Otóż napiszę o tym dalej, bo to jest bardzo przydatna możliwość.\nRuszamy i zdziwienie pierwsze – sprzęgło łapie bardzo późno. Ciężko się do tego przyzwyczaić szczególnie w korku. Pytałem się, czy tak ma tylko ten model. Okazuje się, że jest to przypadłość wszystkich Explorerów i klamkę sprzęgła trzeba praktycznie puścić, żeby silnik pociągnął motocykl. Druga sprawa to pozycja za kierownicą. Olbrzymia kanapa jest wygodna, jak można było oczekiwać po rozmiarze. Nie ma problemu ze znalezieniem miejsca dla pupę. Natomiast nasz mastodont jest motocyklem olbrzymim, z wielką kierownicą, której złapanie spowodowało u mnie lekkie, ale wyraźne pochylenie ciała do przodu. Nie jest to już pozycja wyprostowana. Być może dla kogoś z dłuższymi rękami nie będzie to problemem. Ja się nie wyprostuję. Kolejna rzecz to poszukiwanie informacji na zegarach. To co widać, to obroty silnika. Wyświetlacz po lewej był zupełnie nieczytelny z uwagi na ilość danych. Po prawej widziałem prędkość. Wbity bieg niestety jest zaznaczony bardzo małą czcionką, co przy silnym słońcu daje w kość, bo po prostu tej informacji nie widać. Pierwsze zakręty i gabaryty motocykla dały o sobie znać. Na pewno nie dałbym rady odtworzyć promieni zakrętów z małego V-Stroma na Explorerze. Natomiast z każdym kilometrem mastodont zyskiwał i dogadywaliśmy się coraz lepiej.\nJazda po autostradzie, oczywiście niemieckiej. Trzycylindrowy silnik Explorera o mocy 140KM to wariat. Wprowadziłem sobie mapę zapłonu ROAD i….. niesamowite było to, że rzędowy silnik praktycznie od dołu pięknie mnie wyciągał. Nie miałem tego wrażenia, jakie miałem przy XR’rze, że przy małych obrotach silnika on nie jedzie, a potem nagle mam atomowe przyspieszenie. Tutaj owszem trzeba trochę podkręcić, ale naprawdę idzie jak burza i jest jak taki „oszukany” widlak. Motocykl jest ciężki i mimo swojej wysokości pięknie mknie to przodu. Podczas jazdy podniosłem sobie szybę i błyskawicznie zniknął problem wiatru. Dalej musiałem już uważać tylko i wyłącznie na wiatr tłukący w motocykl. A motocykl jest bardzo stabilny. Mimo dość silnego wiatru jechanie z prędkością 200-215km/h nie jest wyczynem. Nie widziałem też, żeby motocykl się dusił i pewnie jeszcze szybciej by spokojnie poszedł. Hamulce działają tak jak we wszystkich motocyklach tej klasy – rewelacyjnie skutecznie. Aczkolwiek nie mamy tutaj hamulców zintegrowanych i motocykl przy hamowaniu trochę nurkuje. Dostatek mocy pozwala jechać na wybranym biegu bez problemu prawie niezależnie od prędkości. Na ślimakach udało mi się mastodonta troszkę pokłaść w zakrętach, ale nie jest to takie proste. Trzeba się będzie przyzwyczaić. Dźwięk silnika…. cóż, nie jest to coś co zachwyca i daleko jest mu do pięknego dźwięku silnika Super Tenery, ale brzmi lepiej niż silnik XR’a. Jest stosunkowo cichy, co w trasie jest na pewno dobre.\nJazda w mieście – motocykl z handbarami jest bardzo szeroki. Wjeżdżanie między samochody, wymaga już większych korytarzy. Po prostu trzeba się z tym pogodzić. Silnik mimo swojej mocy nie szarpie przy niskich obrotach. Niestety sprzęgło łapiące na końcu przy bardzo małych dłoniach nie do końca łapiących klamkę w całym zakresie, nie ułatwiało mi jazdy. Kwestia wyćwiczenia. Silnikiem nikogo nie nastraszymy, bo jest dobrze wytłumiony. Ma to swoje zalety, ale i wady. Po prostu nie widać nas tak dobrze, jak na czymś głośnym. I teraz chwila dla elektrycznej szyby, wydawałoby się, zbędnego bajeru. Wjeżdżam do miasta, a tam wita mnie 28stopni C. Zaczynam się piec. Podczas jazdy opuszczam szybę i nagle jest wentylacja. Cudowny bardzo użyteczny bajer, który serdecznie polecałbym we wszystkich motocyklach. Wiem, elektronika lubi się psuć… Offroadowo motocykla nie mogłem za bardzo sprawdzić, ale postanowiłem kapkę poskakać po śpiących policjantach. V-Strom przepływa takie przeszkody z prędkością 80km/h (przy większej prędkości nie sprawdzałem). Explorer przy małej prędkości dość twardo przeskakuje przez przeszkody, ale kiedy postanowiłem dać mu z kość nagle zawieszenie pięknie zadziałało i przejechałem miękko, jak na latającym dywanie. Pewnie też jest to kwestia ustawienia zawieszenia.\nJazda z pasażerem – do dyspozycji pasażera jest wreszcie kawał dobrej kanapy. Ale motocykl jest już naprawdę wysoki i wejście pasażera, to przeżycie i dla kierowcy i dla pasażera. Nie mieliśmy znowuż kufra z tyłu, więc moja Monika musiała użyć ręki z tyłu do podparcia się. Pasażera na postoju czuć i to wyraźnie, ponieważ jest duża różnica w wysokości siedzenia między pasażerem, a kierowcą. Pasażera poczujemy również przy małych prędkościach, w których nasz motocykl zaczyna się w zakrętach walić. Natomiast kiedy już jedziemy trochę więcej niż 20km/h pasażer nam znika. Na silniku pasażer nie robi żadnego wrażenia. Odkręcamy i jedziemy i czujemy jak kolana naszego pasażera przesuwają się bliżej naszych pach. Kocham takie przyspieszenia. Wyjechaliśmy odwieźć naszą maszynę, oczywiście znowuż na autostradzie niemieckiej. Z racji tłoku nie jechaliśmy więcej niż 170km/h. Monika mimo tego, że siedziała wysoko nade mną nie narzekała na wiatr. Siedziało jej się wygodnie i bardzo chwaliła sobie widoki znad mojej głowy. W korku spokojnie dawaliśmy sobie radę oczywiście pamiętając o rozmiarach maszyny.\nKufry – Triumph oferuje kufry o pojemności w sumie 116l, co jest pewnym kompromisem między naszymi obecnymi gigantycznymi kuframi (150l), a łatwością jazdy. Same kufry zakładają się i zdejmują z klucza na wcisk. Łatwo, prosto i przyjemnie. Pokrywy są na zawiasach, co jest kolejnym plusem względem naszych obecnych kufrów. Niestety nie mają rączek do przenoszenia. Może kufry aluminiowe po prostu takowych nie mają.\nCzym mnie urzekł nasz mastodont? Rozmiarem. Śmiejcie się, ale lubię duże motocykle. Im potężniejszy tym lepiej. Wyglądem – nie wiem dlaczego, ale po prostu mi się podoba. Po trzecie silnikiem i nie mówię o dźwięku, bo ten jest nie za piękny. Myślę o możliwościach, jakie ten silnik ma, o przyspieszeniach, o mocy, o pracy w całym zakresie. Dzięki temu mimo że maszyna jest ciężka, to jest rakietą, ma charakter. I wreszcie wyposażeniem, które naprawdę ułatwia życie, szczególnie elektrycznie ustawianą szybą i oczywiście wałem Kardana. Wady to późno łapiące sprzęgło, z klamką sprzęgła nie dla moich dłoni, nurkowanie przy hamowaniu (czepiam się, ale dajcie mi), mało czytelny wyświetlacz zmiany biegów i…. rozmiar, który w trasie pomaga, a w mieście zmusza nas do jazdy wyczynowej. Zastanawia mnie też w jaki sposób działają automatycznie wyłączane kierunkowskazy. Czasami stoimy i musimy mieć włączony kierunkowskaz cały czas. Tymczasem mój mastodont uważał, że przepisy sobie, a racja jest po naszej stronie i po kilku mignięciach wyłączał mi kierunkowskaz.\nZdaniem salonu sprzedaży (nota bene wreszcie salon, w którym naprawdę trudno jest się do czegoś przyczepić) konkurencja Explorera to BMW GS 1200 (ma nieco mniejszy silnik, który jest słabszy, nie ma trzeciego cylindra, jest mniej elastyczny i BMW jest droższe), Honda Cross Tourer (niższa moc silnika, maksymalny moment przy wyższych obrotach, cena podobna, ale nie ma bogatego wyposażenia, więcej pali, nie ma hamulców Brembo) oraz KTM Adventure (który to motocykl ma bogate wyposażenie również, ale ma mniejszą elastyczność silnika i tutaj ja dodam – nie ma wału Kardana).\nSłowo o motocyklu testowym, w którym właśnie sprzęgło okazało się być już podobno zużyte mocno (a motocykl miał przejechane jakieś 9000km). Cokolwiek by się nie mówiło, to ta późno łapiąca klamka może być przyczyną zużycia sprzęgła przez testujących kierowców. Jeśli ktoś ma dodatkowo małe dłonie, to jeszcze bardziej przyspieszy zużycie się sprzęgła. Jeśli jeździcie na dwa palce i trzymacie je oparte na klamce, to też istnieje ryzyko, że się sprzęgło będzie Wam ślizgało. Coś, co na pewno warto byłoby poprawić.\nI teraz jak zrobić, żeby po prostu go mieć? Kosztuje majątek, ale ma swój urok. Motocykle to emocje, a Explorer te emocje zapewnia.\nWracając do domu z Moniką na naszym poczciwym V-Stromie omal nie zaparkowaliśmy w samochodzie jadącym przed nami. Monika nie może zrozumieć, jak można po tak krótkim czasie jazdy testowej zapomnieć o innej sile hamowania w naszym motocyklu. Ano można. Tylko jak to wytłumaczyć? Monisiu rozumiesz, dlaczego chcę Explorera?\n1 thought on “Triumph Tiger Exlorer XCa – mastodont z charakterem”\nMotogar 24 lutego 2018 at 16:13\nDuża pojemność silnika i niezła moc – to sprawdza się w długiej trasie. Moim zdaniem marka jest mało popularna w naszym kraju, ale to nie znaczy, że ich motocykle są złe. Pytanie tylko jak z dostępnością części.


pedagog: Akademicka hodowla troglodytów\nAnonimowy 27 grudnia 2014 01:46\nDestrukcja państwa polskiego następuje we wszystkich możliwych sektorach i obszarach życia.Właściwie to dziwne, gdyż mamy demokrację parlamentarną, neoliberalny kapitalizm i wolność tak upragnioną.Sektor szkolnictwa wyższego w RP uległ stopniowej destrukcji, nie tylko poprzez ustawy z 2005 i 2011r., ale przede wszystkim przez fakt, iż został potraktowany niejako wielka fabryka, a która wedle zasad wolnego rynku, dostarcza określone produkty za odpowiednią cenę.Mnie dziwi inna kwestia, że polscy politykierzy i legislatorzy dzięki biurokratycznej sieci ograniczeń, ubezwłasnowolnili ten sektor dokumentnie.Najpierw ograniczono finansowanie działalności statutowej (badawczej), aby później te same fundusze przeznaczyć na granty np. NCN.Jednak chcąc zdobyć owy grant, to znów trzeba przedrzeć się przez gąszcz biurokratycznej sieci ograniczeń vide powyżej.I tak te fundusze bardzo skąpe dzielimy, jak przysłowiową międzywojenną zapałkę na czworo.Piszę o tym, gdyż brak właściwego dokapitalizowania owego sektora wraz ze specyficznymi, destrukcyjnymi, rynkowymi przepisami daje takie, a nie inne efekty niestety.Reasumując, system szkolnictwa wyższego w RP oddala się niepokojąco daleko, od sektora wiedzy w Europie i świecie.Natomiast bajanie polskich politykierów, iż nasze uniwersytety, politechniki, akademie będą lub są motorem cywilizacyjnego postępu kraju, można spokojnie włożyć między bajki dla naiwnych i grzecznych dzieci.Wszystko w RP umiera i sektor szkolnictwa wyższego również.\nAnonimowy 27 grudnia 2014 17:21\nSanowni Panstwo i Panie Profesorze;\n"Badanie prawdy musi być badaniem wolnym, ograniczonym jedynie przez procedurę dochodzenia do niej. Prawda zakłada wolność. Z chwilą, gdy badanie naukowe zostaje podporządkowane siłom zewnętrznym – ideologii, partiom politycznym, rynkowi – traci ono wolność – wolność myślenia."\nMajac na uwadze powyzsze uznac mozna ze prawde i nauke reprezentowana przez np. wielce prawicowego historyka Leszka Zebrowskiego - mozna sobie wsadzic miedzy bajki i byloby dobrze gdyby tylko tam. Przy czym warto zwrocic uwage, iz odradzanie sie fundamentalizmow jest wladzy na reke, bowiem stanowi doskonaly pretekst do zwiekszenia kontroli spolecznej nie tylko grup nacjonalistycznych ale wszystkich obywateli kraju.\nPomijajac zdolnosci retoryczne wspomnianego historuka mysle ze kazdy kto slyszal jego wystapienia zgodzi sie ze mna, iz prawda jaka przedstawia jest mocno i wyraznie zniewolona ... :)\nAnonimowy 27 grudnia 2014 21:04\nZgadzam się z przedmówcą z godz. 1.46. Po co były te strajki akademickie w imieniu autonomii uczelni, gdy karnie podłożyliśmy głowy pod "reformatorską" gilotynę? Kiedyś na uczelniach nie było pieniędzy, ale było umiłowanie wolności i dążenie do niej. Teraz też nie ma pieniędzy, naukowcy zarabiają żenująco niskie pensje, a wolność zamieniono na procedury, wskaźniki i pseudo-pomiary pseudo-efektywności. Fabryczka - jeszcze jedna manufakturka na usługach neoliberalnej gospodarki. I zero buntu, zero oporu - tak udało się zniewolić obecne uczelnie, że jeszcze ścigają się w papierologii. Żenada!\nAnonimowy 28 grudnia 2014 15:42\nTen komentarz został umieszczony na Niezależnym Forum Akademickim www.nfa.pl oraz na Blogu Porfesora Pluskiewicza wojciech.pluskiewicz.pl .\nNie jestem pewien, czy ktoś już tego tutaj nie pisał. Ale co najwyżej, może ktoś z Państwa mi zwróci uwagę, jeśli moja wypowiedź nie będzie oryginalna.\nW każdym razie, założenia systemu nauki i szkolnictwa wyższego w Polsce, powodują, że "paliwem" do funkcjonowania uczelni są studenci, a osiągnięcia naukowe pracowników uczelni, to tylko jakby "olej napędowy". Natomiast, gdy nie ma studentów, to nie ma zajęć, więc osoba zainteresowana dostaniem etatu w danej jednostce na danej uczelni, go nie dostanie.\nTeraz, gdy do tego systemu zostanie podłączony drugi, mianowicie system edukacji i oświaty, który wypuszcza przede wszystkim maturzystów, to widać, jakie są tego skutki: ten system "zaszczepił" tych maturzystów (w szkole), "szczepionką", która niemały odsetek z nich, dość skutecznie "uodparnia" na piękno dziedzin przyrodniczych, ścisłych i technicznych -> ten odsetek już zatem "wie", czego "nie należy studiować": biologii, chemii, fizyki, matematyki, kierunków technicznych -> szanse na etat pracownika nauk.-dydakt., na uczelni, dla biologa, chemika, fizyka, matematyka, posiadacza stopnia naukowego z którejś z dziedzin technicznych itp., mocno się zmniejszają, gdyż nie ma za bardzo dla niego zajęć. Informatycy (tzn. ludzie po doktoracie z informatyki), jako jedni z nielicznych, mają nie tak małe szanse na dostanie etatu pracownika nauk.-dydakt., na uczelni, dzięki sprytnemu zabiegowi, jaki system edukacji i oświaty robi w szkole: przed dzieckiem stawia się komputer i każe mu się zakładać konto e-mail lub zrobić stronę w Internecie itp., mówiąc przy tym, że to jest informatyka. Trochę podobnie ludzie po medycynie, którzy chcą pracować na uczelni, mają na to szanse - wszak ukończenie kierunku "medycyna", nadal dla wielu jawi się, jako sposób na szybkie znalezienie pracy.\nWniosek: ŻADNE zwiększanie nakładów, na naukę i szkolnictwo wyższe, NIC tutaj NIE DA. Jest to troszkę, jak próba leczenia chorego na zapalenie płuc, wyłącznie przy pomocy witaminy C i "naturalnych antybiotyków" (z całym szacunkiem dla tych ostatnich). MNiSW może sobie dołożyć nawet równowartość budżetu Pentagonu i tak to niewiele da, PRZY OBECNEJ hybrydzie ww. systemów edukacji i oświaty oraz nauki i szkolnictwa wyższego.\nAnonimowy 28 grudnia 2014 23:05\nDo anonimowego z g.15:42,\nPrzyznaje, iż nie podzielam opinii prof. Wojciecha Pluskiewicza, a odnoszącej się do wyborów kierunków studiów przez maturzystów i rzekomych perturbacji (etaty), z owymi wyborami związanymi w szkolnictwie wyższym.Owszem system edukacji, szkolnictwa wyższego i nauki są powiązane ze sobą, gdyż stanowią sektor wiedzy, ale nauki ścisłe, techniczne, przyrodnicze i medyczne cieszą się coraz większym uznaniem wśród maturzystów, choć nie jest, to rewolucyjny skok, ponieważ nauki humanistyczne i społeczne nadal są popularne i cenione wśród potencjalnych studentów.Ten trend prędko się nie zmieni, a zaniedbania są odległe i dotyczą organizacji systemu edukacji przed laty (eliminacja matematyki z egzaminu dojrzałości).Natomiast ograniczona liczba etatów wśród nauczycieli akademickich z owych dyscyplin, czyli nauk ścisłych, technicznych, przyrodniczych i medycznych, w sektorze szkolnictwa wyższego jest zrozumiała, co nie zmienia faktu, iż trzeba inwestować pieniądze, w rozwój zasobów ludzkich, aby powstrzymać lukę pokoleniową.Praca może być dostępna w Instytutach Polskiej Akademii Nauk, Instytutach Badawczych podległych Ministerstwu Gospodarki, a przyporządkowanych poszczególnym resortom, innych jednostkach np. prywatnych firm, konsorcjów przemysłowych itd.\nZupełnie niezrozumiały i nietrafiony jest pogląd autora, że zwiększenie nakładów na sektor wiedzy, nic tutaj nie da.Naprawdę? Same reformy, a bez środków finansowych, to właściwie droga w nieznane.Doświadczamy to od 25 lat.Bez sensu.Reasumując, autor niech polubi nauki humanistyczne i społeczne, gdyż maturzyści je poważają i wybierają.Złotej recepty tutaj nie ma.\nMoże wyglądać na to, że każda sroka widzi swój własny ogon, ale czy Anonimowy nie dostrzegł bezpardonowego zmasowanego ataku na kierunki humanistyczne, zrealizowany pod pretekstem promocji kształcenia politechnicznego? Poszły na to ogromne pieniądze i nie była to promocja pozytywna, ale wykazywanie, jak beznadziejnym wyborem jest wybór studiów humanistycznych czy społecznych. Jednym słowem nie pozyskiwanie nowych "akademickich klientów", ale podbieranie ich innym wydziałom. Z jednym się zgadzam: to ręczne, odgórne sterowanie, ale źle przemyślane lub nieprzemyślane, czyli kolejny pozór w wyższej edukacji\nAnonimowy 29 grudnia 2014 00:28\njest: bezpardonowego zmasowanego ataku na kierunki humanistyczne, zrealizowany pod pretekstem promocji kształcenia\nwinno być: bezpardonowego zmasowanego ataku na kierunki humanistyczne, zrealizowanego pod pretekstem promocji kształcenia\npedagogika-psychologia 2 stycznia 2015 00:35\nDążenie do opłacalności nie jest tylko i wyłącznie problemem uniwersytetów, czy kształceniem takiej postawy przez uniwersytety. Są to również mass media, czy kultura wciąż "dążąca do lepszej części świata" - amerykanizacja, która dokonała się już dawno, ale cóż - nadal trwa i ma się dobrze. Przykro to mówić, ale znowu to wszystko polityka. Z drugiej strony kultura szeroko pojęta uczy pokolenia właśnie dążenia do opłacalności, robienia czegoś dla korzyści, a nie z własnej woli i chęci - gdyby dać możliwość robienia w życiu każdemu tego co by chciał, płacąc podobną kwotę pieniędzy, tak by żyć godnie, pewnie znaleźli by się chętni do czytania książek i pisania nowych. Jednak śledząc środowisko rówieśnicze, w którym przyszło mi się kształcić, w tym konkretnym przypadku szanse byłyby nikłe, na więcej niż 2 osoby, przykre ale prawdziwe. Dzisiaj cwaniactwo stało się cnotą a nie przywarą, a dawne cnoty takie jak uczciwość są marginalizowane i wyśmiewane, czy cnota jaką było dotrzymywanie terminów styka się z brakiem zaufania.


Triada Nawilżacz powietrza premium oczyszczacz, jonizator model 2018 - Pasaz Handlowy\nTriada Nawilżacz powietrza premium oczyszczacz, jonizator model 2018y\nNawilżacz powietrza triada premium + Gratisy\nNAJNOWSZY MODEL Triada premium 2018\nData Produkcji 12/2018\nZastępca Triada turbo - oczyszczacz, nawilżacz, inhalator powietrza\nDo wyboru w 3 kolorach:\nNatychmiastowa przesyłka już od 0zł\nDo każdego nawilżacza zakupionego w naszej firmie Książka dr. Brodeckiej pt. " Woda zjonizowana mity, fakty, medycyna" GRATIS!\nDadaj tę pozycję w koszyku zamówienia za 1 grosz!\nOraz Broszura języku polskim GRATIS: "Jak woda jonizowana wpływa na nasze zdrowie"\nMasz pytania zadzwoń do nas:\n607257677 albo 503121028\nTriada Premium to:\nKLINIKA PNEUMONOLOGII DZIECIĘCEJ INSTYTUTU PEDIATRII AKADEMII MEDYCZNEJ W POZNANIU\nw opinii dotyczącej Nawilżacza Powietrza Triada napisała:\nNIE jest to nawilżacz ULTRADŹWIĘKOWY!!! Dlaczego???\nNajwłaściwszym aerozolem do nawilżenia górnych dróg oddechowych jest aerozol przeciętniekroplisty, a ten można dostać wyłącznie poprzez mechaniczne rozbicie wody!!! Rozwiązanie MECHANICZNEGO rozbicia wody, objęte PATENTEM RP, zastosowane jest w nawilżaczu powietrza TRIADA. Dzięki czemu rozwiązaniu posiadamy POZYTYWNE BADANIA KLINICZNE.\nDźwięk pracującego Nawilżacza TRIADA opisujemy także na końcu strony w części "Najczęstsze pytania"\n• alergików, astmatyków,\n• osób z częstym zapaleniem śluzówek,\n• chorych w szpitalach i sanatoriach,\n• zalecany podczas pracy z komputerem.\nGorąco namawiamy do zakupu młodych rodziców oraz osoby mające problemy natury alergicznej!!!\nProszę zauważyć, że na rynku polskim dostępna jest szeroka oferta nawilżaczy powietrza, ale TRIADA to jedyne urządzenie mające POZYTYWNE BADANIA KLINICZNE, dzięki uzyskaniu aerozolu przeciętniekroplistego, przez wykorzystanie systemu MECHANICZNEGO ROZBICIA WODY (PATENT NR 175936)\n• fabrycznie nowy Nawilżacz Powietrza TRIADA premium,\n• dodatkowy filtr powietrza,\n• instrukcja obsługi,\n• 2 letnia gwarancja,\n• dożywotni serwis\n• paragon albo faktura VAT\nNajwłaściwszym aerozolem do nawilżenia górnych dróg oddechowych jest aerozol przeciętniekroplisty, a ten można dostać wyłącznie przez mechaniczne rozbicie wody!!! Rozwiązanie MECHANICZNEGO rozbicia wody, objęte PATENTEM RP, wykorzystane jest w nawilżaczu powietrza TRIADA, którego jesteśmy producentem. Dzięki temu rozwiązaniu posiadamy POZYTYWNE BADANIA KLINICZNE.\nDźwięk pracującego Nawilżacza TRIADA opisujemy także na końcu strony w części "Najczęstsze pytania" wraz z Państwa komentarzami.\nosób z częstym zapaleniem śluzówek,\nchorych w szpitalach i sanatoriach,\nzalecany w trakcie pracy z komputerem.\nCzy chciałbyś na swoim smartfonie, tablecie czy komputerze na bieżąco śledzić jakość powietrza w Twoim domu? Chciałbyś posiadać potwierdzenie, jak efektywny jest posiadany przez Ciebie oczyszczacz...\nNowy inteligentny oczyszczacz powietrza z progresywną technologią Plasmacluster Ion HD, a także funkcją inteligentnego nawilżania. Dzięki czujnikom kurzu oraz nieprzyjemnego zapachu automatycznie...\nod 2 284,00 PLN Porównaj oferty\nGenerator ozonu GL-3189 Model 2017 Data produkcji: 08.2017r wyśmienity ozonator GL-3189 o skuteczności 400mg/h Ozon, czasami nazywany aktywowanym tlenem, o3, posiada trzy atomy tlenu a nie dwa, jak...\nJest to najmniejszy i najprostszy oczyszczacz ze wszystkich modeli producenta Sharp. Genialnie spełni oczekiwania w pomieszczeniach do 21 m2, wyjątkowo w sypialniach, ponieważ jego cicha praca nie...\nOczyszczacz powietrza KC-930EUWwytworny i produktywny oczyszczacz powietrza z progresywną technologią Plasmacluster i funkcją nawilżania. Dzięki jonom Plasmacluster efektywnie eliminuje krzywdzące...\nBlueair 403 HEPA Delektuj się uczuciem czystego, świeżego powietrza jakie gwarantuje model oczyszczaczy Blueair 403. Jest on światowym liderem w zakresie design-u i technice oczyszczaczy powietrza....\n2 174,00 PLN Zobacz w sklepie


"Kopacz nie ma łatwego zadania, ma przed sobą pułapki" – Wprost\nDodano: 30 września 2014, 13:29 / Zmieniono: 30 września 2014, 13:29 0\n- Pani premier Kopacz nie ma łatwego zadania, jest kilka pułapek przed tym expose. Jedną z nich jest kwestia kontrastu do poprzedniego rządu - mówił w TVN24 Lech Nikolski, współautor przemówień programowych Leszka Millera i Józefa Oleksego. Jak dodał Nikolski, "expose powinno zaskakiwać, pokazywać nowe ujęcia i perspektywy".\nNikolski, uważa, że nowa premier nie powinna krytykować poprzedniego rządu, ale jednocześnie nie stwarzać wrażenia, że jej gabinet będzie jedynie "prostą kontynuacją". - Musi znaleźć jakieś inne akcenty w kreślonym programie, nie będzie jej jednak łatwo przejść przez tę pułapkę - mówił Nikolski. Dodał też, że w jego zdaniem Kopacz będzie chciała w jakiś sposób zaznaczyć, w trakcie swojego wystąpienia, że "jej misja nie skończy się na wyborach".|\n- Ostateczną wersję przemówienia drukowaliśmy na godzinę przed jego wygłoszeniem - wspominał pracę nad expose Leszka Millera. Nikolski przyznał jednocześnie, że nie wszystko podobało się obecnemu szefowi SLD. - Nieco inaczej rozkładał akcenty, ale to było nieźle zrobione expose i o ile pamiętam, badania pokazały, że zostało ono wysoko ocenione - opowiadał Nikolski.\nGość programu na koniec dodał, że w expose powinny się znaleźć nie bon moty, a stwierdzenia, które potem będą nadawać się do tytułów gazetowych i będą analizowane przez eskpertów. Jako przykład podał "grubą kreskę", o której mówił Tadeusz Mazowiecki. - Mogłaby je skończyć frazą, że ona wierzy, iż jej rząd i ona sama nie okażą się tak źli, jak niektórzy myślą, i będą wystarczająco dobrzy, żeby potem nie chciano ich zmieniać - powiedział Nikolski na koniec.