Listopad, 2003 | jurodiwy-pietruch blog\nPietrucha, oprócz rozlicznych innych rzeczy czyta sobie ksiązkę Grzegorza Swobody o bitwie pod Batoche w roku 1885, w Kanadzie. Rzecz godna polecenia, napisana naprawdę porządnie, żywo i złośliwie. Przykład? Motto książki brzmi:\n„Kanada została ukształtowana w epoce lodowcowej, a potem wydarzenia znacznie zwolniły tempa”\nKsiązka wydana w serii „Bitwy Historyczne” Domu Wydawniczego Bellona, z której to serii Pietrucha POLECA także Artura Dmochowskiego książkę o Wojnie w Wietnamie, natomiast zdecydowanie NIE POLECA ksiązki Jadwigi Nadziei o bitwie pod Falaise w 1944 roku.\nHFPC – Czy można interweniować zbrojnie w obronie Praw Człowieka?\nTaka się odbyła dzisiaj dyskusja na zjeździe Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka . Paneliści – prof. Halina Bortnowska (Komitet Helsiński w Polsce) prof. Adam Zieliński (Rzecznik Praw Obywatelkich), prof. Andrzej Rzepliński (HFPC), prof Marek Safjan (Prezes Trybunału Konstytucyjnego), prof Wiktor Osiatyński (Uniwersytet Środkowoeuropejski w Budapeszcie). Oczywiście mowa była o skuteczności interwencji zbrojnych w odniesieniu do ochrony praw człowieka, jako dykusyjnej. Mowa była o tym, że łatwo jest manipulować samym hasłem – innymi słowy używać Praw Człowieka jako „wytrzyj-mordki” (Osiatyński). Mowa była też o tym, że interwencja zbrojna może być uznana za środek dopuszczalny tylko w wypadku stanu wyższej konieczności (Safjan). Zdania podzielone, rozmaite kryteria, rozmaite przesłanki i próby kategoryzacji. Nad wszystkim unosił się cień Iraku, chociaż to nie jedyna tego typu interwencja w ostatnich latach. Najbardziej chyba zapadło mi w myśl bardzo osobiste wytąpienie Haliny Bortnowskiej, którego konkluzja była doyć prosta, że jakby nie było, nie można dyskusji na ten temat sprowadzać do abstrakcyjnych działań, ale dochodzić konkretu. Że nie ma jednej odpowiedzi na to pytanie, nie ma uniwersalnych zasad, które pomogły by politykom podejmować tego typu decyzje, a nam – opinii publicznej która im patrzy (?) na ręce – pomogły wyrobić sobie opinię.\nRyszard Chłopek czytany w pociągu\nNie wiem, czy ktoś dotarł do nowej książki Ryszarda Chłopka (Gliwice) „Legendy schodzą z pomników”.\nJa tam rzecz posiadłem i bardzo sobie cenię ten fakt. Jakby co, ergo gdyby ktoś chciał sprawdzić czy chce, to zawsze można zajrzeć na stronę jego wydawcy i ewentualnie kupić.\nJadąc z Katowic do Warszawy przeglądałem książkę po raz piąty chyba, szukając rozmaitych metod jej odbioru. Znalazłem chyba ze cztery. Siłą i słabością zarazem jest spójność tej książki. Wiersze bronią się w ścisłym powiązaniu ze sobą, całość wtedy nabiera charakteru dojrzałej etycznej, estetycznej, eschatologicznej deklaracji, manifestu, traktatu w kilkudziesięciu odsłonach. Problem w tym, że gdy przypatrzyć się samym wierszom to mają one sporo słabości. Słabości które wydają się nieuniknione gdy ogólną ideą było ich ścisłe powiązanie. To tak jak super spójne bywają te rodziny, które równocześnie z czegoś istotnego okrajają, w imię wspólnoty, osoby które wspólnotę tworzą.\nNo ale to bardzo pobieżna ocena, ciekawy jestem czy ktoś ma inne zdanie.\nKatowice w przelocie. Samokrytyka postopolska.\nZaspałem na expres do warschau więc czołgam się przez Katowice. Na dworcu mormoni namawiają do angielskiego, rzucania palenia. Mnie tam, jak już, bardziej pociąga wielożeństwo. Jakiego faceta taka perspektywa by nie pociągała w głębi plugawej, obleśnej i samczej duszy?\nDobra, ale na temat. No więc przeprosiny za wczorajszy wieczór należą sie Kasi Rak , bo miałem tylko 90 sekund na wgląd w jej 6 wierszy i moja krótka, wprowadzająca wypowiedź była chyba najbardziej nietrafioną tego wieczoru. Trafność pozostałych plasowała się na poziomie 65%. Ale już mówię – chciałem każdego przedstawić charakterystycznie, bez nieświadomego nawet faowryzowania tych, których twórczość znam dłużej, albo których znam nawet osobiście. To wymagało pewnej konferansjersko-krytycznej ekwilibrystyki, ot i przyczyna lekkich wtop. No a, że zapomniałem przy niektórych podać daty urodzin, kierunek studiów, przynależność organizacyjną, etc., to było już ciśnienie sali. Pierwszy raz widziałem w Opolu taką ilość osób na spotkaniu poetyckim. Bedzie ze 100 może 120. Na Honecie w tym roku było osób może z 10-12, rok temu na spotkaniu Marzanny Kielar – może z 6. Czy to oznacza, że Opole się jakoś tam budzi? Czy po prostu chwilowy snobizm Quasi-wielkomiejski, po którym wszystko wróci do normy?\nZ tego miejsca dziekuję szczególnie sredecznie Sławkowi Kuźnickiemu i jego małżonce, że przenocowali mnie w Op. Tak skutecznie, ze zaspałem na ten expres poranny. Bez nich bym nie zaspał, ale chyba bym nocowal na dworcu. Acha – placki ziemniaczane były super.\nZdrawiam. Następne noty będą bardziej odczapne, bo akurat jestem w trakcie fascynujacych lektur i….\nRzeczywistość Ha.Artu a Pietrucha – Dementi\nW związku z tym, że wywiad Pietruchy donosi iż w prasie krakowskiej pojawiły się na ten temat anonse – Pietrucha czuje sie zobowiązana zdementować informację jakoby miał być obecny na festiwalu „Rzeczywistość” organizowanym przez Krakowską Alternatywę i Ha.Art . Zaproszenie na tę imprezę dopadło Pietruchę w ostatnią niedzielę, pod postacią telefonu komórkowego grającego dźwięcznie – cóż by innego – „Marsz Radetzky’ego”. Pietrucha stała właśnie w ciemnym borze, koło Namysłowa i dumała dlaczego skoro działa już w Peżocie lewy, tylny migacz, to z kolei siadła lewa lampa krótkich (oczywista z przodu). W głębi lasu chrumkało coś i ryło za truflami. A Pietrucha zaskoczona niepomiernie, że ktoś wie, że Pietrucha właśnie jest gdzie jest i robi to co robi, musiała powiedzieć niestety, że przeprasza, że sory gregory, ale jest umówiona.\nNo, to tak dla pełnej demencji.\nYMCA (Pietrucha mysli nocą)\nSiedząc nocą nad prowadzeniem dzisiejszego spotkania w Opolu Pietrucha próbowała sobie jakoś wyjaśnić kwestię młodości. Bo impreza „Pejzaże młodości” ma się zwać, ale nie jest do końca jasne co to za młodość. Pamiętam, że już kilka lat temu zawiodłem znacznie dziennikarkę PR Wrocław, która po krótkiej introdukcji z mojej strony jęknęła:\n- O jezu, chciałam rozmawiać z kimś naprawdę młodym!\nNo cóż. Podumała Pietrucha i stwierdziła, że chodzi w tej całej poetyckiej młodości o szlachetne niezdecydowanie, rozdroże literackie, radosny brak przyciężkawej samoświadomości (młodość sama o sobie nie wie), nakierowanie prospektywne, rzutowanie siebie w przyszłość, która wydaje sie być przestrzenią słabo ograniczoną. Jeżeli tak to badanie prawidłowości naprawdę młodej literatury jest pozbawione sensu, bo ona z punktu wyjścia może się wywichnąć badaczowiw dowolną stronę. Jeżeli tak nie jest, to być może nie jest ona już młoda? A może tworzenie rzeczy literackich i literackopodobnych przeczy tak dosyć pobieżnie zdefiniowanej „młodości”. Innymi ktoś kto zaczyna pisać, to co można już nazwać literaturą, czyli jest odbarzone ładunkiem świadomości (w tym samo-świadomości), może już z definicji przestaje być „młodym”?\nZaznaczę tylko, że mowa jest o młodości jako o stanie umysłu a nie kwestii metrykalno-fizjologicznej.\nSprawa jest poważna. Ostatnio w rozmowie z niejakim Dawidem Jungiem (Gniezno) – to taki młody tenor, na dokładkę pisujący wiersze – zgadało się nam o muzyce. Wyszło na to, że przydałaby się reforma składu orkiestry symfonicznej, jej instrumentarium, bo naszym zdaniem, obecny skład blokuje dalszy rozwój muzyki, spychając ja w objęcia kakofoniki. Tutaj opieram się na zdaniu Dawida, który chyba wie co mówi, będąc na IV roku Akademii Muzycznej. Zatem przydałaby się reforma, bo ostatnia była około 200 lat temu. Chodzi o to, żeby komponować na określony skład, a nie dokonywać ryzykownych połączeń „last minute”, zestawiając ze sobą np. zespół heavy-metalowy z orkiestrą w tradycyjnym składzie. Np. „Jesus Christ Superstar” (szczególnie polecam wersję brytyjską) – zdaje sie był tak właśnie komponowany, że od razu skład był inny – i efekty brzmieniowe były chyba ciekawsze, niz przy płycie „Metallica S/M”. Bardziej pełne i harmonijne. Jakie instrumenty można by wprowadzić? Bo przeciez to musza być instrumenty, których brzmienie, właściwości dawały by się odzwierciedlić, zdefiniować w partyturze. Moja propozycja brzmiała, że np. gitary: Fender Stratocaster i Telecaster oraz Gibson SG i Les Paul, są na tyle klasycznymi, rozpoznawalnymi brzmieniowo instrumentami, że nadawałyby się do zastosowania. Ciekawe, co wy na to? Wyobrażacie sobie nowe „Wesele Fiagra” na orkiestrę w której występuje sekcja gitar elektrycznych (I-sza gitara Start, II-gitara Tele…chichi). A przecież gitary to nie wszystko. Czy np. organy Hammonda nie są już na tyle sklasyczniałym instrumentem by wejść w skład odnowionej orkiestry?\nPietrucha Zaprasza 1\nTak BTW – zapraszam na najbliższe prezentacje jakie będą miały miejsce z nieskormnym udziałem Pietruchy:\n26.11. 2003, Opole, M.O.K. (Amfiteatr), godzina 18:00 – w ramach Opolskiej Jesieni Poezji – spotkanie pt. „Pejzaże Młodości” (hehe – chyba zetempowskiej) – wystepują: Sławek Kuźnicki, Ewa Kaca, Zuzanna Witkowska, Łukasz Zalewski, Zocha, Anna Chwist, Juliusz Gabryel, Tomasz Zacharewicz, może także Łukasz Bagiński. Prowadzenie – PIetrucha. Kto wie, może i cos przeczyta?\n27.11.2003, Warszawa, ul. Francuska 50, knajpa AVION, godz. 19:00 – spotkanie pod tytułem „poeci sieci” organizowane przez serwis nieszuflada , wsród wystepujących: Piotr Czerniawski, Anna Tomaszewska, Monika Mosiewicz, Piotr Kuśmirek, Darek Pado no i Pietrucha – Radosław Wiśniewski\n29.11.2003, Warszawa a tak naprawde – Łomianki, Centrum Kultury w Łomiankach, ul. , godzina 19:00 – Kult Jednostki – Pietrucha solo na spotkaniu autorskim, prowadzenie – Kosiarz Konkursów Poetyckich 2003 – MIłosz Kamil Manasterski. Dojazd autobusami linii „Ł” i „Ł-bis” z przystanku pod Halą Marymoncką w Warszawie, wysiadka na przystanku „Łomianki Centrum”.\nOto i Pietrucha Jurodiwa, rocznik 1974 ( to był dobry rocznik…), znana szerzej jako Wiśnia, Ikona Niewdzięczności a dla wtajemniczonych Radek Wiśniewski. Pietrucha pisuje wierszyje, wydane niedawno w zbiorczym tomie „Nikt z przydomkiem” w bibliotece pisma artystyczno-literackiego „undergrunt” z Torunia. W godzinach pracy Pietrucha urzęduje w Instytucie im. Franza Kafki we Wrocławiu, by po godzinach zajmować się jako prezes w jednej z tzw. organizacji pozarządowych działaniami dedykowanymi kulturze. I mozna by jeszcze długo, tylko po co?


2020-02-25, godz. 10:29 Andrzej Szpak - "Muzyczny Szczecin lat 60." [ROZMOWA] "Muzyczny Szczecin lat 60." - taki tytuł nosi najnowsza książka Andrzeja Szpaka, która opowiada o niezwykle bogatej kulturze muzycznej naszego miasta. Andrzej… » więcej\t 2020-02-17, godz. 12:34 Monika Szymanik - "Kamienica w lesie" [ROZMOWA] Monika Szymanik, znana z instagramowego profilu kamienica_w_lesie, od półtora roku chodzi z aparatem fotograficznym w telefonie i robi zdjęcia starych kamienic… » więcej\t 2020-02-03, godz. 13:48 Prozy wybrane Jerzego Andrzejewskiego w PIW-ie [ROZMOWA] 17 lutego 2020 roku nakładem Państwowego Instytutu Wydawniczego, w serii "Biblioteka klasyków", ukaże się 4-tomowa edycja próz zebranych Jerzego Andrzejewskiego… » więcej\t 2020-01-26, godz. 15:18 Edytą Stępczak - "Burka w Nepalu nazywa się sari" [ROZMOWA] W Pro Mediach odbyło się spotkanie z autorką książki "Burka w Nepalu nazywa się sari" Edytą Stępczak. Książka to przejmująca opowieść o współczesnych… » więcej\t 2020-01-13, godz. 18:38 "Mój Arfik" - pod red. Barbary Stenki i Ryszarda Leoszewskiego [ROZMOWA] Właśnie ukazała się książka "Mój Arfik". To biografia zespołu pisana przez Arfikową społeczność. "Dzieci małe i duże opowiadają o Arfiku" - czytamy… » więcej\t 2020-01-05, godz. 15:21 Ula Ryciak - "Nela i Artur. Koncert intymny Rubinsteinów" [ROZMOWA] Czy warto swoje marzenia i życiowe plany poświęcić dla miłości? Odpowiedzi na to pytanie w książce "Nela i Artur. Koncert intymny Rubinsteinów" szukała… » więcej\t 2019-12-23, godz. 12:24 "Nanga Parbat 1985" in Memoriam Tadeusz Piotrowski [ROZMOWA] Nanga Parbat znana jest jako zabójcza lub diabelska góra, ze względu na wymagające warunki i liczbę wspinaczy, którzy zginęli w drodze na jej szczyt. Jest… » więcej\t 2019-12-15, godz. 16:20 "Listy miłosne i nie" Rafała Wojaczka [DYSKUSJA] "Listy miłosne i nie" Rafała Wojaczka to unikatowa publikacja, która jako pierwsze tego typu wydawnictwo gromadzi niemal całą korespondencję listowną prowadzoną… » więcej\t 2019-12-01, godz. 18:25 Prof. Mikołejko o twórczości Konrada Wojtyły: "To najważniejszy wśród młodych poetów w Polsce dziedzic polskiego… "Konrad Wojtyła jest poetą fascynującym. Mimo całej nowoczesności form, pomysłowości językowej przedestylowanej przez twórczość Białoszewskiego, czyli… » więcej\t 2019-12-02, godz. 11:24 Sylwia Trojanowska - "Wigilijna przystań" [ROZMOWA] Skłócone rodziny, tragiczna miłość i marzenia o dziennikarskiej karierze - to wszystko znajdą Państwo w najnowszej książce szczecińskiej pisarki Sylwii… » więcej


Marek Sołtysik - Gdy bijący i bity są z sobą po imieniu\nGdy bijący i bity są z sobą po imieniu\nDopiero w parę tygodni po bombardowaniu Warszawy dowiedział się o śmierci bardzo dobrego kolegi. Śmierć była żołnierska, lecz nie na polu bitwy. Daleko stąd, na Kresach. Zastrzelony przez wroga serią z automatu bardzo dobry kolega i sławny w całej Polsce, popularny pisarz bronił od strony Rzeczypospolitej – napadniętej przez Miemców i przez Rosjan – bronił więc granicznego mostu, przez który dzień wcześniej, 18 września 1939 roku, zdążyli uciec przedstawiciele rządu polskiego i wysocy rangą oficerowie, ci, którzy nie tak dawno rozkazali go bić-zabić i ci, którzy go bili.\nMarek Sołtysik, "Samotność cudotwórcy", olej na płótnie, 2015 r.\nMichał Choromański, który Tadeusza Dołęgę-Mostowicza znał od dwunastu lat, wyrażał się o nim w Memuarach w ciepłych słowach („był ro przemiły kompan i później kiedyś w Bristolu pokazywał mi ludzi, którzy go bili”), poczuł się tą śmiercią przybity do tego stopnia, że stracił nadzieję na powrót do normalności, która dotąd nie opuszczała go ani przez chwilę w czasie bombardowań. Maszynopis rozpoczętej powieści (która tytuł Słowacki wysp tropikalnych otrzyma dopiero po ćwierćwieczu) zapakował do walizki z rzeczami. Po perypetiach będzie ją musiał odtwarzać z pamięci. Fragment rekonstrukcji – z ważnymi fragmentami o Tadeusza Dołędze-Mostowiczu. Tableau:\nGra toczy się o życie przyjaciółki, która coś zażyła. Leon Wachicki poszukuje wybitnego specjalisty toksykologa, profesora, którego charakterystyczny wygląd (czarna przepaska na oku) pozwoli go bileterom wyłowić spośród publiczności w Teatrze Polskim w Warszawie. „Taksówka... powtarzał, że też prawie nic nie widać, choć oko wykol...”. Nagle potężny błysk. „Mrucząc silnikiem, nie zatrąbiwszy klaksonem, przemknął o kilka cali od niego otwarty sportowy wóz, błyszczący jasną emalią i prawdopodobnie bardzo drogi. [...] Żółtawe światła zbliżały się i można było doliczyć do trzech, gdy już coś wyrosło przed nim. I wtem wóz zatrzymał się.\n– No, i jak się panu podobają moje hamulce, co? – posłyszał ubawiony głos mężczyzny, dochodzący z auta.\n– Tu chodzi o ludzkie życie... – zaczął jednocześnie, ta że ich głosy zlały się w całość [...].\n– Co pan powiedział? – spytał z zaciekawieniem. – Bo nie dosłyszałem,\n– Tu chodzi o życie chorej... Czy mógłby mnie pan podwieźć?\n– To niech pan siada... [...]\n– Hej, dokąd idziesz? Czy będziesz w «Adrii»? – zakrzyknął teraz nagle, wychyliwszy się z auta. Jakiś pan akurat mijał wejście teatru. Posłyszawszy wołania, spojrzał w ich stronę i pomachał dłonią.\n– Będę, ale dopiero po pierwszej – odkrzyknął.\nPrzechodzeń znikł za rogiem, natomiast młody blondyn nachylił się do ucha Wachickiego.\n– Czy wie pan, kto to był?... Nigdy pan nie zgadnie. To jeden z tych, co to mnie bili...\nLeon atoli bardzo się śpieszył. Zresztą kto kogo bił – nic nie rozumiał. Co go mogły obchodzić pijackie burdy [...]. – Dziękuję – rzekł wysiadając z wozu. – Nie mam czasu, pan rozumie... – Do widzenia, życzę zdrowia!... – Ujrzał wyciągniętą dłoń w białym rękawie i z sygnetem na palcu. Uścisnął ją. – Jestem Tadeusz Dołęga-Mostowicz, bardzo mi miło. A pan? posłyszał.\nLecz nazwisko to nic a nic mu wówczas nie powiedziało [...]” – pisze Michał Choromański w swej mrocznej i pełnej kłębiących się namiętności, nasyconej polityką powieści Słowacki wysp tropikalnych (książka, ukończona w Warszawie wiosną 1967, miał dotychczas dwa wydania). Znakomity powieściopisarz, sławny w dwudziestoleciu międzywojennym, po powrocie z emigracji od roku 1957 do śmierci w 1972 skazywany przez funkcyjną krytykę na szybkie zapominanie, obecnie wraca do księgarń i cieszy się zasłużonym uznaniem młodszych czytelników – późnych wnuków. Proszę o uwagę, bo Choromański, świadek wydarzeń i dobry znajomy Dołęgi-Mostowicza, mówi o czymś, co umknęło uwagi pamiętnikarzy i jeszcze nie weszło do historii:\n„Historia nocnego porwania Dołęgi Mostowicza, wciągnięcia go do auta, kopania i zbicia i wreszcie wywiezienia za rogatkę i porzucenia na drodze – jest zbyt znana, by ją powtarzać. Jednakże nie wszyscy wiedzą, że przedziwnym zrządzeniem losu Mostowicz zetknął się później i wcale jakoby zaprzyjaźnił się z jednym z aktywnych uczestników tej afery. Może los miał w tym wypadku na sobie białą kurtkę barmana z tymże nocnym dansingu «Adria», a przedziwne zrządzenie polegało na wspólnie wypitym winie przy ladzie barowej? Dość, że bijący i bity byli już z sobą po imieniu. Takie rzeczy zdarzały się niekiedy w latach trzydziestych”.\nMożna powiedzieć: fikcja literacka. Nie do końca. Są w tej powieści i inne elementy rzeczywistości społeczno-politycznej w dwudziestoleciu międzywojennym. Siatka Dwójki, sieć V kolumny, zagadkowe zniknięcia, porwania, tajemnicze „przypadkowe” otrucia osób związanych z kołami rządowymi, wreszcie nie do końca wyjaśnione okoliczności i motywy zabójstwa Tadeusza Hołówki, jednego z najbliższych współpracowników Józefa Piłsudskiego (sierpień 1931, podczas wakacji w Truskawcu) i zamachu w biały dzień na ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego (czerwiec 1934, u wejścia do Klubu Towarzyskiego przy ul. Foksal w Warszawie). Choć za obydwie zbrodnie oficjalnie ponieśli odpowiedzialność bojówkarze ze środowiska przebywających w Polsce ukraińskich nacjonalistów, to jednak okoliczności zdarzeń nie pozwalają wykluczyć działań innych osób, innych środowisk, działania z innych pobudek. To będzie później, później. Zaczęło się jednak od sprawy zniknięcia bez śladu generała Włodzimierza Zagórskiego, jednego z czterech wysokich rangą oficerów, którzy będąc dotychczas wybitnymi strategami, poza tym dobrymi kolegami Józefa Piłsudskiego, nie poszli z jego rozkazami w czasie przewrotu majowego i przeto marszałek Piłsudski, stanąwszy na czele państwa, zrobił wyjątek w głoszonej regule nie rozprawiania się z oficerami myślącymi w maju 1926 inaczej niż on i pozbawił wolności, więżąc na wileńskim Antokolu generałów: Tadeusza Rozwadowskiego, Juliusza Malczewskiego, Bolesława Jaźwińskiego i właśnie Włodzimierza Zagórskiego.\nTroska o los generała Zagórskiego, a właściwie tkwiąca pod spodem tekstu czytelna myśl, że czynione przez prasę zbliżoną do obozu sanacyjnego próby wmówienia publiczności, iż Zagórski uciekł i że tu i ówdzie dzielni dziennikarze i śledczy trafiają na jego ślad (a to w Paryżu, a to w Saint Martin Lantosque gdzie się urodził, a to na list w butelce świeżo wyłowionej w Bałtyku) są zasłoną dymną w sytuacji, gdy zaginionego albo nie ma wśród żywych od chwili opuszczenia więzienia wojskowego na Antokolu w asyście straży, albo znalazł się nie ze swej woli w miejscu odosobnienia gdzie indziej, była bezpośrednim powodem podstępnego uprowadzenia, ciężkiego pobicia i usiłowania pozbawienia życia Tadeusza Dołęgi- Mostowicza, wówczas, 8 września 1927 roku, wchodzącego w trzydziesty rok życia dziennikarza „Rzeczpospolitej”. (Mija dokładnie 90 lat w chwili, gdy piszę te słowa).\nNawet wytrawny, by tak rzec, siepacz, bał się ataku apopleksji, czytając w „Rzeczpospolitej”:\n„Generałowie w Polsce mają to do siebie, że umieją znikać. Ta kamforyczna właściwość może oddać podczas wojny wielkie usługi naszej armii – pisał Tadeusz Dołęga-Mostowicz w felietonie „Nowa gra towarzyska”. – Podczas pokoju zaś daje miłą rozrywkę społeczeństwu. Cóż milszego, jak siedząc przy czarnej kawie, emocjonować się pytaniem: Gdzie on może być?”.\nTak, wystarczy zerknąć na tytuły w ówczesnej prasie: „Pierwszy list jenerała po sześciu miesiącach milczenia”; „Pierwszy list generała wysłany drogą lotniczą”; „Jenerał Zagórski utworzył własną pocztę”; „Jenerał Zagórski w Paryżu przekazuje list osobie, która wrzuca go do skrzynki pocztowej w Gdańsku”. Do każdego z tych listów dołączona jest pewne kwota pieniędzy (zazwyczaj od 40 zł do 70 zł) przeznaczonych na cel, który zostanie przez nadawcę wyjawiony w późniejszym terminie. „Głos Prawdy”, wówczas Organ Radykalizmu Polskiego pod redakcją ideologa Piłsudczyków Wojciecha Stpiczyńskiego, zapewniał, że generał Zagórski zbiegł, zatarł ślady ucieczki, a nawet – ten zbieg, ten dezerter – zorganizował sobie własną pocztę. Piłsudczykowski dziennik kół belwederskich, warszawski „Kurier Poranny” doniósł, że MSW występuje do sądu cywilnego ze skargą przeciw dziennikowi „Rzeczpospolita”. „Rzeczpospolita” bowiem – twierdzi dalej „Kurier Poranny” – zapewniła na swych łamach (bardziej czy mniej otwarcie), „że władze sądowo-wojskowe wiedziały o przetrzymywaniu Zagórskiego w składach broni i amunicji na Westerplatte”. Oficjalne wiadomości – rządowe – trzymają się wersji jak z dziecięcej czytanki: generał Zagórski, po wyczerpującej podróży pociągiem z więzienia w Wilnie do Warszawy już w centrum stolicy, poczuwszy się nieświeży, nie chcąc wywołać niemiłego wrażenia na bliskich, wysiadł z dorożki i udał się do łaźni. Od tego czasu gdzieś się zawieruszył. Oczywiście, żaden z konwojentów za nim nie poszedł do łaźni (co delikatni panowie), żaden się nie zaniepokoił, gdy generał po godzinie nie opuszczał budynku...\n„Prasa prawicowa ma ciągle wątpliwości” – żali się „Kurier Poranny”.\nPodnosi się w gazetach fakt współpracy Włodzimierza Zagórskiego z Hauptkundschaftstelle, centralną placówką wywiadowczą ck Austrii, rzecz jasna z czasu jego służby w armii austriackiej (nie podnosi się natomiast stwierdzonego faktu takiej współpracy Józefa Piłsudskiego) i demonizuje się postać „zaginionego”. „Czas” pod tytułem „Genialny wywiadowca” i podtytułem „Jen. Zagórski jako fryzjer i tancmistrz”, wspominając, że gdy „poszukiwany” był agentem wywiadu austriackiego, przebywając w roku 1912 w Kijowie w sprawach szpiegowskich, „założył tam golarnię, sam występował jako fryzjer [gadatliwy i ciągnący za języki] i zbierał pierwszorzędny materiał szpiegowski. Zebrawszy, wyjechał z Kijowa, „genialnie zacierając ślady swojej roboty”, żeby niebawem otworzyć w Moskwie szkołę tańca. Pod jej przykrywką nazbierał materiałów szpiegowskich co niemiara i... właśnie... i wtedy także znikł!\n„Czas” się zastrzegał, że tylko przytacza treść doniesień pism zbliżonych do rządu, które „przypominając te szczegóły, twierdzą, że zadanie odszukania „zbiega” jest trudne, zwłaszcza że podobno – w przeciwieństwie do dawnych opresyjnych sytuacji i warunków w Kijowie i w Moskwie – w Warszawie nikt go... nie śledził. Wydrukowano listy gończe, na których zamieszczono osiem rycin przedstawiających twarz generała: jedną z brodą i wąsami, jak wyglądał po opuszczeniu więzienia, i pozostałe w różnych wariantach przebrania. Łysina, okulary, tonsura, cwikier. Łapać! Zabawa na całego!\n(Do dziś nie natrafiono na ślad generała Zagórskiego).\nTadeusz Dołęga Mostowicz, o czym świadczą koleje jego życia, był człowiekiem odważnym i prawym; te zalety są rzadkością wśród pisarzy. Z dobrego domu, syn właścicieli ziemskich na Białorusi, po ukończeniu gimnazjum w Wilnie, żeby zostać prawnikiem, tak jak ojciec, od roku 1915 studiował prawo na Uniwersyteckie Kijowskim. Tam, jak spory odłam młodych, łaknący niepodległości Polski, wstąpił do powstałej z inicjatywy Józefa Piłsudskiego Polskiej Organizacji Wojskowej. W połowie 1918 roku przerwał studia, a jesienią trasą konspiratorów przez Finlandię i Szwecję przedostał się do Warszawy, gdzie wstąpił do Wojska Polskiego. Jako kawalerzysta brał udział w wojnie polsko–bolszewickiej. Wobec konfiskaty rodzinnego majątku, który został po stronie sowieckiej, Mostowicz, bez środków, chwycił się posady zecera w drukarni stołecznego, ogólnopolskiego dziennika „Rzeczpospolita”. To był jego świat. W dobrych redakcjach panowały jeszcze do niedawna, a może wciąż panują więzi, proszę nie mieć za złe tego porównania, jak w cyrku, takie rodzinne. Poznano się na talencie literackim Tadeusza Dołęgi-Mostowicza, doceniono zarówno jego odwagę, jak i poczucie humoru – został współpracownikiem pisma, a niebawem, w roku 1922) przeszedł z zecerni do redakcji. Redaktor T.D. Mostowicz podpisywał swoje żarliwo-zjadliwe felietony pseudonimem C.hr.Zan [niby hrabia, niby Zan, zacne, a przecież chrzan, ostre, choć przecież nie do chrzanu] – kto miał wiedzieć, ten wiedział, że autorem jest on. Po przewrocie majowym piłsudczycy, cokolwiek by mówić, nie przebierali w środkach, aby utrwalić swą władzę.\nFelietony C.hr.Zana były czytane zarówno przez opozycję („Rzeczpospolita” była organem chrześcijańskiej demokracji), jak i, rzecz jasna, przez sanacyjnych pułkowników. Autor odważnych felietonów, w których śmiał szydzić z Marszałka, 8 września 1927 roku został porwany z ulicy Grójeckiej, spod kamienicy pod nr 44 (mieszkał tam u wuja), do której właśnie wracał po północy. Wciągnięty do czarnego buicka – podczas śledztwa prowadzonego przez prokuratora Mieczysława Siewierskiego wyszło na jaw że był to samochód jednego z wysokich dygnitarzy – torturowany już we wnętrzu, wywieziony do podwarszawskich Janek, został wrzucony z dala od głównego traktu do gliniastego rowu. Zginąłby zapewne, gdyby nie przejeżdżający o świecie konną furmanką spostrzegawczy i miłosierny chłop.\nOburzenie w stolicy, poruszenie w kraju. Trzeba podkreślić, że ten bandycki atak został potępiony przez wszystkie ważniejsze gazety – bez względu na ich orientacje”. Naczelnik Piłsudski rozkazał wdrożyć energiczne śledztwo...\nRok 1927, w Zakopanem pierwszy śnieg, „za oknami widać było zaśnieżone korony jarzębin niczym poduchy o białej podartej podszewce, spod której wyzierały czerwone plamy wsypy” – pisze w Memuarach Choromański, który wtedy jeszcze ciężko chory i w nędzy, korzystał z gościny zamożnego gruźlika. Nie miał gorączki, lecz to co zobaczył i usłyszał przez uchylone drzwi, na zawsze pozostało w jego pamięci: w tym samym domu dojdzie do zetknięcia się dwóch nie znających się dotychczas mężczyzn, w których i jeden i drugi już za trzy lata zostanie sławnym pisarzem. Nastawił ucha: stukot kieliszków, spojrzał: dziwne ruchy wykonują gospodarz i przybyły: przystojny blondyn.\n„– Ręce miałem ot tak! Patrz! A tuż przed twarzą te lakierowane buty – powtórzył głos gościa.\n– Z cholewami? – spytał Ambrożewicz.\n– Mówiłeś, że krew?\n– Uczułem coś ciepłego na twarzy i słodkawy smak pod językiem. patrz! Tu były te buty. A ręce miałem o tak! Patrz!\n[...] Był w szarym ubraniu i brązowych trzewikach. Więc o czyje buty z cholewami chodziło? Naraz ku memu zdumieniu rozprostował ramię i walnął samego siebie w szczękę. Z jednej strony, z drugiej. Po czym wstał, żeby parokrotnie kopnąć nogą powietrze, niczym niewidzialną piłkę. Słyszałem, jak sapał. Co to wszystko oznaczało? Wróciłem na kanapę, Głosy były coraz bardziej ożywione,\n– Tak jest! A więc rozumiesz? Wykręcono mi ręce do tyłu, a potem zaczęto kopać! – powtórzył głos gościa. [...]\n– Było to już w aucie?\n– W czarnej limuzynie – odpowiedział gość [...]. Wciągnięto mnie do wnętrza za kołnierz [...].\n– A mówiłeś, że wokoło było pełno policji?\n– Właśnie. Na rogu stał komisarz. To mnie od razu zastanowiło. Dlaczego taka wysoka szyszka stoi na miejscu posterunkowego?”\nCo tam jednak znaczy dla pism sanacyjnych bezwstydne pobicie dziennikarza! Dołęga-Mostowicz leczy rany (na jedno ucho już nie będzie słyszał) dopiero dziesiąty dzień, a tu znowu, jak gdyby nigdy nic, „Ilustrowany Kuryer Codzienny” na poczesnych miejscach oznajmia: „Nowe listy jenerała Zagórskiego!”. I tak dalej: Nie ma politycznego interesu szerzej otworzyć oczu, więc mając je przymrużone, pisze się pod tytułem „Listy generała Zagórskiego” [bez choćby przymiotnika: rzekome] między innymi tak: „Drugi list jenerała Zagórskiego tym razem nie nadszedł z Gdańska. lecz z innej miejscowości [!]”. Odkrycie! Nie ma co, rewelacja!..\n„Czas” z kolei na wszelki wypadek podaje do wiadomości „apodyktyczne twierdzenie pisma «Epoka», zbliżonego do kół rządowych, że generał Zagórski znajduje się w Paryżu”. I dodaje się, że „«ABC»” miało wywiad na temat listu z pułkownikiem żandarmerii Piątkowskim. Z wywiadu tego wynika, że władze posiadały znacznie większa ilość listów i że list pierwszy nie stanowi dla władz śledczych żadnej niespodzianki”.\nOczywiście nigdy ani wtedy, ani potem nikt nie natrafił na ślad Włodzimierza Zagórskiego. To wstrząsające, ale „listy”, pisane i nadsyłane rzekomo przez zaginionego (jak się okaże, bezpowrotnie), pisane były na arkuszach papieru używanego przez Zagórskiego do pisania wspomnień w więzieniu, na maszynie, którą wraz z maszynopisem i ryzą papieru miał przy sobie w czasie opuszczenia Antokolu.\nTymczasem trzeba umacniać państwo, działając specjalistycznie od wewnątrz. Upłynie półtora roku i ktoś, kogo bardzo nam przypomina opis z beletrystyki Choromańskiego (zadając kłam chórowi krytyków, którzy w latach PRL-u wmawiali czytelnikom, że to, co autor przedwojennego hitu, Zazdrości i medycyny, publikował od powrotu z emigracji w 1957 roku przez piętnaście lat (aż do śmierci w niejasnych okolicznościach), było wyłącznie wytworem jego wyobraźni, nawiasem mówiąc, niekoniecznie zdrowej), a kto zginie jako ofiara dziwnie „ułatwionego” zamachu w centrum Warszawy w osiem lat po nominacji, tak oto jest przedstawiony przez pisarza (z uwzględnieniem realiów świadczących o wiarogodności opisu:\n„Pewien legionista, również były peowiak, syn przezacnego i dobrego staruszka – sędziego na prowincji [...] – został z dnia na dzień wyznaczony w Warszawie na post szefa bezpieczeństwa. Był to mężczyzna wygolony, przystojny, o nieco kocich miękkich manierach, lecz o uśmiechu wcale-wcale chłodnym... Cieszył się opinią człowieka obrotnego i bezwzględnego, który jednak ma na rękach welwetowe rękawiczki. Rzekłbyś, charakterem pasował do swego nowego stanowiska. I oto, co się zaraz potem okazało. Po kilku zaledwie dniach urzędowania szef bezpieczeństwa pod jakimś pozorem opuszcza biuro, by pośpiesznym pociągiem udać się na prowincję do swego ojca niczym przerażony chłopak do taty po sukurs. [...] Bardzo ideowy i patriotyczny, ów emerytowany sędzia był zmieszany i niemal wstrząśnięty stanem syna i przygodą, jaka go spotkała. Szef bezpieczeństwa zwierzył się z miejsca tatusiowi, że od czasu gdy objął swój post, ani razu nie zmrużył oka [...]. – No, a bo co się wreszcie stało? – Bo, proszę taty, po objęciu urzędowania dowiedziałem się, kto figuruje na listach ajentów służby bezpieczeństwa. Nie ma ojciec pojęcia! Są wśród nich takie nazwisk, takie! co to bym nigdy nie podejrzewał, że mogą być płatnymi szpiclami i donosicielami. Oczywiście ja nie puszczę pary z ust i nigdy nikogo nie wymienię, ale są między nimi ludzie o tak nieposzlakowanej opinii, cieszący się takim szacunkiem, takim niekiedy zaszczytnym rozgłosem! Są tam i panowie, i panie z tak zwanego najlepszego towarzystwa, którzy mimo że materialnie im na niczym nie zbywa, nie brzydzą się powiększać swych dochodów brzydkimi pieniędzmi, pochodzącymi ze specjalnych funduszy władz bezpieczeństwa [...]”. Wstrząśnięty dodał, że takiemu wielmożnemu konfidentowi „wynagrodzenia za dyskretną przysługę, polegającą na niedyskrecji, starczyć może zaledwie na parę kolacji w restauracji”.\n„I staruszek ojciec, i syn byli tym wszystkim poruszeni do głębi, uczuli się pokryci od stóp do głów błotem, z którego nijak nie mogli się otrząsnąć. Ale potem, jako że obaj ideowcy i wierni państwowcy, doszli wspólnie do przekonania, że Państwo dla trudnej – bo brudnej – roboty wyznacza zazwyczaj co najczystszych swych ludzi, i pocieszony tą świadomością szef bezpieczeństwa wrócił do Warszawy, gdzie sprawował swe funkcje przez dłuższy jeszcze czas, nie marszcząc się już i nie grymasząc”.\nPolityk może znieść taką, zastaną już, sytuację (w końcu gdy nie pójdzie na wszystkie układy, zginie jak minister Pieracki, z kulami w głowie). Prawdziwy pisarz takich układów nie zniesie. Tadeusz Dołęga-Mostowicz, bestialsko pobity, niemal cudem uniknąwszy śmierci, wrzucony na pustkowiu do rowu, dostrzeżony przez dobrego bliźniego, odratowany, poświęcił się pracy pisarskiej, nieprawości, na które nigdy nie wyraził zgody, przebierał w fikcję – i stał się, co wiemy powszechnie, „pierwszorzędnym pisarzem drugorzędnym”, jako ten, który „krzepi serca”, pławił się w zasłużonych luksusach, miał kolosalne dochody, niewyobrażalne dla innych ludzi żyjących z pracy własnych rąk i umysłów, miał kogoś, kto dlań prowadził wytworną kuchnię, miał wreszcie kamerdynera w warszawskim apartamencie, obejmującym trzecie piętro secesyjnej kamienicy u zbiegu Pięknej i Alei Ujazdowskich wszyscy, od ministra do pomywaczki, znali kolejne książki autora Kariery Nikodema Dyzmy, Braci Dalcz, Pamiętnika pani Hanki – ale znowu, jak wierzyciel, upomniała się o niego polityka. Wybuch II wojny światowej zastał go w przededniu światowej sławy i milionowych tantiem: właśnie podpisał kontrakty z Hollywood. Po napadzie Niemiec hitlerowskich nie opuścił granic Rzeczypospolitej. Na pograniczu Bukowiny, w letniskowych Kutach w województwie Stanisławowskim, po panicznej ucieczce przez most na Czeremoszu do Rumunii prezydenta, rządu, naczelnego wodza, dyplomatów i duchowieństwa 17 i 18 września na wieść o wkroczeniu w granice Polski Armii Czerwonej, kapral podchorąży, dwumetrowy Tadeusz Dołęga, włączony do batalionu organizującego obronę Kut, zajmował się mniej demonstracją polskiej obecności wobec przewidywanego wtargnięcia sowieckich czołgów, bardziej aprowizacją. Stojącego na platformie samochodu, który wiózł kilkadziesiąt bochenków chleba dla ludności, Tadeusza Dołęgę-Mostowicza, który ten chleb zorganizował, trafiła seria z automatu. Kto i dlaczego strzelał z sowieckiego czołgu – na ten temat istnieje kilkanaście wersji, a każda z nich... na swój sposób prawdziwa.\n20 września 1939 roku najbardziej popularny polski pisarz stał się jedyną ofiarą śmiertelną w owe dni w tamtym miejscu.\nTegoż dnia tuż przed południem polski oddział bez problemów ze strony Rosjan, przez most na Czeremoszu opuścił granice Rzeczypospolitej\nFragment przygotowanej do druku obszernej książki eseistycznej Marka Sołtysika pt. Michał Choromański. Portret z odbitym w lustrze wizerunkiem śmierci.\n Właśnie w czasie pisania tych słów ukazało się wznowienie budzącej wiele emocji, demaskatorskiej powieści Michała Choromańskiego Schodami w górę, schodami w dół. Posłowiem opatrzył Marek Sołtysik. Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa, 2017 r.\n Fragment za publikacją książkową: Tadeusz Dołęga-Mostowicz, Zły system. Teksty niewydane, Wydawnictwo Dialog, Warszawa 2017.\n Równowartość mniej więcej dzisiejszych odpowiednio 400zł i 700 zł.\n Wuj pisarza to Zdzisław Rytel, inżynier mechanik, profesor Politechniki Warszawskiej – notabene był zaledwie o trzy lata starszy od siostrzeńca.\n Było tajemnicą poliszynela, że brutalny atak został zainspirowany i inscenizowany (ale dlaczego nieudolnie?) przez „specjalistów” związanych z sanacją. Napad na Tadeusza Dołęgę-Mostowicza środowisko trzeźwo myślących publicystów uznało za kolejną (m.in. po skutkującym utratą oka pobiciu „przez nieznanych sprawców” pisarza Adolfa Nowaczyńskiego,) próbę nastraszenia recte zakneblowania dziennikarza nie przyklaskującego we wszystkim poczynaniom rządów po przewrocie majowym.\nDomniemania publicystów otrzymały potwierdzenie w rzeczywistości. Prokurator Mieczysław Siewierski, któremu powierzono prowadzenie śledztwo dotyczącego porwania Mostowicza, w mig znalazł sprawców bandyckiego napadu. Oto oni: funkcjonariusze policji pod wodzą porucznika Bolesława Kusińskiego. Czarny buick, do którego wciągnięto Tadeusza Dołęgę-Mostowicza, samochód drogi i elegancki, toteż początkowo nie budzący w ofierze podejrzeń, należał do... do pułkownika Janusza Jagryma-Maleszewskiego, wówczas komendanta głównego policji państwowej. Napastnicy pozostali bezkarni, ponieważ mimo takich i wielu innych ważnych dowodów, zgromadzonych przez śledczych, władze nie stwierdziły, by starczały one do postawienia zarzutów...\n Michał Choromański, Memuary, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1976. Pierwodruk w „Przekroju” w numerach z lat 1959-1966.\nChoromański drukował w kilkunastu odcinkach Memuary w „Przekroju”, ale przerwał pisanie po otrzymaniu anonimowego listu od kogoś, kto groził, że wypali mu oczy w razie kontynuacji wspomnień (za pisemną relacją wdowy, wybitnej tancerki Ruth Sorel-Choromańskiej podałem tę informację w książce [Marek Sołtysik, Świadomość to kamień. Kartki z życia Michała Choromańskiego, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1989 r.]).\n Skutki pobicia okazały się poważniejsze. Następstwa wystąpiły po dwóch tygodniach od zaleczenia widocznych ran. Pisarz spędzi trzy miesiące w szpitalach. Pod koniec kuracji zacznie pisać powieść Ostatnia brygada (pierwodruk w odcinkach w 1930).\n Michał Choromański, Słowacki wysp tropikalnych, Poznań 1969.\n Prototypem tej literackiej postaci jest bez wątpienia Bronisław Pieracki (1895–1934), polityk, legionista, pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej Płk B. Pieracki – jeden z najbliższych współpracowników Józefa Piłsudskiego – po przewrocie majowym był zaliczany do tzw. grupy pułkowników. Wicepremier, Minister Spraw Wewnętrznych, został zamordowany w zamachu ulicznym przez członka Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów.\n Bronito Pieratini – nie tylko z powodu wyrazu twarzy i pewnego podobieństwa w gestach tak w środowisku nazywano Ministra Spraw Wewnętrznych, któremu i włoski faszyzm nie był obojętny.\n Kpił socjalistyczny „Naprzód”: „wiceminister rzeczywiście niezwykle sprawnie zakrzątnął się w sprawach wewnętrznych swojej rodziny”. Liczne rodzeństwo polityka w mig poszło w górę w hierarchii społecznej itd. Wanda Parylewiczowa, siostra ministra Pierackiego, żona Franciszka Parylewicza, nagle wywindowanego na stanowisko prezesa Sądu Apelacyjnego w Krakowie, stała się antybohaterką największej afery korupcyjnej Drugiej Rzeczypospolitej. Za obietnice załatwiania lukratywnych posad (rzecz jasna, niespełnione) pobierała bajońskie sumy. Zmarła, w czasie procesu, w szpitalu św. Łazarza w Krakowie 3 marca 1937 r.\n Prototypem tej postaci mógł być Stanisław Jan Pieracki (1849–1929), prawnik, naczelnik straży skarbowej w Nowym Sączu.\n Ironiczny chichot historii: w roku 1951 czternaście spośród siedemnastu wydanych powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza zostało wycofanych z wszystkich bibliotek w Polsce.


Kamerka internetowa » Kamerki - opinie użytkowników znam.to\nZnam.to Komputery Akcesoria komputerow… Kamerki\nKamerka internetowa Kaufland\nIlość obejrzeń recenzji: 3840\nPoszukując prostej kamerki do połączeń internetowych natrafiłem na produkt, który od razu wzbudził moje pożądanie :-) Jako znany miłośnik kuriozów elektronicznych nie mogłem się jej oprzeć...\nZapakowana w toporny blister kamerka wygląda tak jak kosztuje - za niecałe trzy dychy nie spodziewałem się opakowania z egzotycznego drewna, skóry i szczotkowanego aluminium. Ale dlaczego grafika blistra zawiera poza zdjęciem kamerki również wizerunek pilota od telewizora, tego nie wiem... może jakieś ukryte funkcje? W każdym razie wyczuwalna jest intensywna aura multimedialności :-)\nKamerka jest produkcji ogólnochińskiej - żadna konkretna firma na przyznaje się do autorstwa. W sumie nie dziwię się :-) Teksty w kilku językach, w tym - o dziwo, prawie bezbłędnie! - po polsku, zachwalają liczne zalety kamerki polegające na tym, że posiada rozdzielczość, sensor, mikrofon, kompatybilność i takie tam... Bardzo logicznie brzmi informacja, że kamerka ma "oświetlenie LED dla lepszego oświetlenia".\nJednak jedna z pozycji na liście mocno mnie zastanowiła - otóż kamerka wyposażona jest w "poszukiwarkę twarzy". Jak ja do tej pory radziłem sobie bez czegoś takiego? Wprawdzie twarz co rano bez trudu znajdowałem na swoim miejscu, ale od jutra na pewno będę używał "poszukiwarki", jak tylko nauczę się ją obsługiwać.\nSama kamerka jest kwintesencją azjatyckiej filozofii tworzenia czegoś z niczego przy najniższych kosztach. Nie mam pretensji do jakości wykonania czy obrazu, bo przy takiej cenie nie oczekiwałem cudów. Ale nawet niska cena nie zwalnia z myślenia! Kamerka ma parę felerów, które skutecznie eliminują ją z ekslpoatacji i sprawiają, że sprzęt ląduje w szufladzie półtorej godziny po zainstalowaniu.\nPierwsza wpadka to konstrukcja. Kulista obudowa kamerki jest osobną częścią i jest połączona z mocującym klipsem jedynie za pomocą magnesu. KAŻDE potrącenie lub szarpnięcie za kabel powoduje wypadnięcie kamerki z mocowania i jej oddalenie się w przypadkowym kierunku razem z chaotycznie skaczącym obrazem. Jeśli akurat masz wideokonferencję z klientem, może być zaskoczony, że jesteś ubrany jedynie do połowy.\nDramatycznie gruby i za krótki kabel właściwie rządzi kamerką. Jest tak sztywny i oporny, że magnetyczne mocowanie sobie z nim nie radzi - nie ma mowy o swobodnym ustawieniu obiektywu.\nDiody doświetlające mają zasięg ok. 4,5 centymetra. Ich skuteczność jest taka, że jeśli nie wsadzisz sobie kamerki prawie do nosa, to nie ma co liczyć na oświetlenie twarzy. W dodatku te LEDy mają swoje własne życie - zapalają się i gasną w dowolnej chwili, wedle własnego widzimisię. Nie da się tego włączyć ani wyłączyć, działa samo z siebie.\nJakość obrazu jest wystarczająca - w tym sensie, że da się rozpoznać swoją twarz, gdy w kadrze jest parę osób, a ty jako jedyny nosisz wąsy. Myślę, że nie powinno być też problemu z rozpoznaniem drugorzędnych cech płciowych na Chatroulette :-). Jeśli planujesz bardziej ambitne zastosowania kamerki, możesz się srodze rozczarować.\nPodsumowując: absolutnie prymitywna konstrukcja o budowie uniemożliwiającej skuteczne używanie. Niewypał i wyrzucone (na szczęście niewielkie) pieniądze.\nNieskuteczne magnetyczne mocowanie\nMatryca 1.3 MP\nDoświetlenie dodami LED


Kim Dzong Il pomoże Tuskowi? - Media - rp.pl\nAktualizacja: 29.05.2009, 11:00\nKim Dzong Il pomoże Tuskowi?\nPolska chce, by wyrzutnie rakiet Patriot stanęły pod Warszawą niezależnie od tego, czy Stany Zjednoczone będą budować tarczę antyrakietową, czy też nie – pisze dziś na czołówce trzeciej strony amerykański „International Herald Tribune”.\n„Jeśli Polsce się to uda, będzie to sukces centroprawicowego rządu Donalda Tuska” — zauważa dziennik. I przypomina, że szef polskiej dyplomacji Radek Sikorski podkreślał, że zgoda na budowę amerykańskiej bazy w Polsce pozwoli zmodernizować polską obronę przeciwlotniczą.?„International Herald Tribune” przypomina też, że rząd Tuska przyjął twardą postawę wobec administracji Busha. Poniżej dalsza część artykułu\nGdy jednak w styczniu w Białym Domu zasiadł Barack Obama i ogłosił, że zanim zacznie budowę tarczy najpierw musi sprawdzić, na ile jest on kosztowny i efektywny, władze w Warszawie „szybko przyspieszyły rozmowy w sprawie rozmieszczenia Patriotów na polskim terytorium — obawiając się, że Amerykanie mogą się wycofać lub próbować powiązać kwestię rozmieszczenia wyrzutni Patriot z przyszłością tarczy antyrakietowej”.?\nI artykuł w „IHT” świadczy o tym, że ich obawy nie były bezpodstawne. Choć w tekście tym nie ma newsów, to jego wymowa powinna bardzo zaniepokoić szefów dyplomacji i resortu obrony Radka Sikorskiego i Bogdana Klicha.\nPolscy ministrowie przekonują bowiem, że wyrzutnie Patriot, a wraz z nimi setka żołnierzy amerykańskich na polskim terytorium powinna pojawić się na chwilę jeszcze w tym roku, a od 2012 roku stacjonować już w Polsce na stałe. I dodają, że jest to czarno na białym zapisane w podpisanym w zeszłym roku porozumieniu o budowie tarczy antyrakietowej.\nTo symboliczne zobowiązanie było dla polskiego rządu szczególnie ważne po sierpniowej wojnie w Gruzji.?Tymczasem amerykański dziennik cytuje amerykańskiego urzędnika, który mówi – i to pod warunkiem zachowania anonimowości – że Polska chciałaby nawet, by Patrioty były po pewnym czasie rozmieszczone w Polsce na stałe. „A jeśli tak się nie stanie, Polska może nawet rozważyć ich kupno” - zauważa anonimowy amerykański pracownik Departamentu Stanu kilka dni po tym, gdy wiceszef MON mówił całkowicie oficjalnie, że jedna wyrzutnia Patriotów od 2012 będzie stacjonować w Polsce i że będzie to dla nas „symboliczne wydarzenie”. ?Ekipie Donalda Tuska pozostaje więc z nadzieję spoglądać na groźby Kim Dzong Ila.\nAgresywne wypowiedzi północnokoreańskiego dyktatora mogą bowiem przekonać administrację Baracka Obamy to kontynuacji prac nad tarczą i wywiązania się z danych Polsce obietnic.


Gabinet Medycyny Naturalnej - Marek Klimczyk - alkohol, narkotyki, seks\nMarek Klimczyk: alkohol, narkotyki, seks\nWklejam poniżej ciekawy cytat Ruiza Dona Miguela o alkoholizmie i ogólnie o nałogach, nieszczęściu, nie akceptowaniu siebie. Panuje powszechny schemat, że aby dobrze się bawić, ba, aby w ogóle się bawić, trzeba wprawić się w jakiś odmienny stan świadomości.\nZupełnie tak, jakby stan normalny – stan trzeźwości, był czymś w stylu.. piekła.\nI takie rozumowanie jest niestety bliskie prawdzie. Trzeźwość jest po prostu nudna, przypomina nam o naszych kompleksach, o tym, że tak naprawdę nie lubimy i nie akceptujemy siebie takich jakimi jesteśmy naprawdę. Więc rozumowanie jest proste – jeśli takich siebie nie lubimy, to aby dobrze się bawić, musimy zażyć alkohol lub narkotyk. Zauważcie, iż wtedy spada introwersja, a rośnie towarzyskość, śmiałość, wygadania, i najważniejsze – akceptacja siebie. To właśnie akceptacja siebie jest kluczem. Z jednej strony przedstawiono nam różne idealne modele, do których mamy dążyć: kulturysta, sportowiec, biznesmen, gangster, modelka z okładki, szczęśliwa rodzina. A z drugiej strony tak ustawiono parametry tego świata (zrobił to zarówno Konstruktor, jak i elity polityczne), że osiągnięcie ideału jest prawie że niemożliwe. A to peszek! Stąd wieczny Weltschmerz – ból świata, ból istnienia, połączony za równie wieczną gonitwą za owym niedoścignionym ideałem. Trudno w takim świecie z takimi „nieludzkimi” parametrami o pełną akceptację siebie. Zrób dziś takie ćwiczenie: postaraj się w wyobraźni stworzyć zupełnie inny świat, który miałby od podstaw wszystkie parametry inne, niż te znane z naszego. Co Ci wyszło?\nAlkohol, narkotyki, seks\nZ jednym z poniższego fragmentu tekstu się nie zgodzę.\nLudzie, którzy wyszli z alkoholizmu czy narkomanii, często kamuflują swój lęk i nieakceptowanie siebie. Wpadają w nałogi „zastępcze”. Był alkoholikiem? To teraz znajduje sobie inne uzależnienie rekompensujące braki w psychice. Pił? To teraz będzie przesadnie jadł, szaleńczo uprawiał seks, wpadnie w hazard, pracoholizm. Kto wie, może nawet w narkomanię? Na tym polega właśnie życie oparte tylko o „program” emocji. Jest ono niewolnictwem. Jeśli opieramy naszą egzystencję tylko na czymś, nie dostrzegając systemów równoległych, to jest ona mniejszą lub większą niewolą.Alkoholizm, narkomania i samoocena Każdy ma swoją cenę i Życie bierze ją pod uwagę. Nie jest to jednak cena przeliczana na dolary lub złoto. Tutaj walutą jest miłość. Powiem więcej, chodzi o miłość do siebie samego. To, jak bardzo siebie kochasz, jest twoją ceną i Życie to uszanuje. Kiedy kochasz siebie, twoja cena jest bardzo wysoka, a to oznacza, że poziom twojej tolerancji na wyzysk i poniżenie jest bardzo niski. Jest niski, ponieważ się szanujesz. Lubisz siebie takim, jaki jesteś i to podwyższa twoją cenę. Jeśli czegoś w sobie nie lubisz, cena spada. Czasami samoocena jest tak silna, że ludzie popadają w stan odrętwienia, bo tylko tak mogą ze sobą wytrzymać. Jeśli kogoś nie lubisz, możesz trzymać się od niego z daleka. Jeśli nie lubisz całej grupy ludzi, też możesz uniknąć ich towarzystwa. Ale jeśli nie lubisz siebie, chcesz czy nie, musisz być ze sobą. Aby pozbyć się siebie samego, potrzebujesz czegoś, co cię ogłuszy i odciągnie umysł od twojej własnej osoby. „Chyba pomoże mi w tym odrobina alkoholu? – myślisz. – A może działka narkotyku? Albo jedzenie, jeśli będę ciągle jeść”. To zjawisko może osiągać stan krytyczny. Są ludzie, którzy naprawdę siebie nienawidzą. Są autodestrukcyjni, zabijają się stopniowo, tylko dlatego że nie mają odwagi zabić się od razu. Jeśli się im przyjrzeć, od razu widać, że przyciągają ludzi bardzo podobnych do siebie. Co robimy, jeśli się nie lubimy? Odurzamy się alkoholem, by zapomnieć o naszym cierpieniu. Taka jest nasza wymówka. Dokąd pójdziemy po alkohol? Do najbliższego baru „na jednego”. I kogóż tam spotkamy? Ano ludzi dokładnie takich samych jak my. Tych, którzy także chcą się od siebie uwolnić, odurzając się alkoholem. A więc zaczynamy pić razem, zaczynamy rozmawiać o naszym cierpieniu i znakomicie się rozumiemy! Zaczyna nas to nawet bawić. Doskonale pojmujemy nasze zmartwienia, ponieważ jesteśmy do siebie podobni jak bliźnięta. Jesteśmy tak samo autodestrukcyjni. Potem ja ranie ciebie, ty ranisz mnie – piekielnie doskonały związek. Co się dzieje, kiedy się zmieniasz? Z jakiegoś powodu, nieważne jakiego, nie chcesz już więcej pić. Już możesz ze sobą wytrzymać i nawet zaczyna ci się to podobać. Przestajesz pić, ale nadal masz tych samych przyjaciół, co przedtem, którzy nie widzą niczego poza alkoholem. Odurzają się, ogłupiają, czują się szczęśliwi, ale ty już widzisz, że to szczęście nie jest prawdziwe. To, co nazywają szczęściem, jest buntem przeciwko własnemu bólowi emocjonalnemu. W tym „szczęściu” są tak poranieni, że znajdują radość w zadawaniu ran sobie i innym. Już do nich nie pasujesz, więc oczywiście mają ci za złe, że się zmieniłeś. „Masz mnie za coś gorszego? Nie jestem dla ciebie dość dobry, aby ze mną pić czy ćpać? Kim ty jesteś, żeby zadzierać nosa!” Teraz będziesz musiał dokonać wyboru: albo zrobisz krok do tyłu, albo pójdziesz naprzód, podniesiesz się do innego poziomu, gdzie spotkasz ludzi, którzy ostatecznie się zaakceptowali, tak jak ty to zrobiłeś. Odnajdziesz inną rzeczywistość, nowy sposób budowania związków i nigdy więcej nie zdecydujesz się na ów szczególny rodzaj autonienawiści.”\nAutor: Ruiz Don Miguel “Ścieżka miłości”


Sprawdź Publiczne egzekucje ebook pdf, chomikuj, epub, mobi. Legalna kultura\nNajlepsze ebookie online powiązane ze słowem: Nigel\nJeszcze do niedawna powszechnie uważano, że sprawiedliwości nie tylko musi stać się zadość, ale że należy ją też wymierzać w sposób publiczny. Wykonanie egzekucji na oczach jak największej widowni było więc rzeczą niezwykle istotną. Autor Publicznych egzekucji - obficie czerpiąc...\nCenne uzupełnienie wciąż aktualnej dyskusji na temat chrześcijaństwa i islamu, uwzględniające zarówno kwestie religii i kultur, jak również polityki imperialnej i handlu. — „Kirkus”Brawurowa opowieść pełna intryg, zwrotów akcji i niezwykłych postaci. Wyjątkowo aktualna historia starcia dwóch diametralnie różnych, ale...\nOpowieść pełna szalonego humoru i magii, zaczerpniętej z irlandzkiego folkloru. Co sto lat w irlandzkim miasteczku Knowmealldown odbywa się Wielki Festiwal, w czasie którego do świętujących ludzi dołączają wróżki, zwane Dobrym Ludem. To huczne, niesamowite, pełne magii święto. A przynajmniej...


Dobry występ Polaków na Mistrzostwach Europy w Loket - MotoX.com.pl\nX Games: Strong ze złotem w Best Trick\nEMX w Loket\nNasi zawodnicy zakwalifikowali się do wielkiego finału, uzyskując awans po rozegraniu rund eliminacyjnych w strefie północno-wschodniej. Razem we wszystkich czterech europejskich strefach sklasyfikowano 214 zawodników, a znalezienie się przez młodych Polaków w elitarnej finałowej czterdziestce to wielki sukces. Sam finał stał na bardzo wysokim i wyrównanym poziomie, a każdy błąd mógł kosztować spadek o kilka lub nawet kilkanaście miejsc w klasyfikacji. Nasi debiutanci w tak silnej stawce pokazali przysłowiowy lwi pazur. Mikołaj – dla którego to ostatni rok startów w klasie EMX65 – zdobył upragnione punkty, przyjeżdżając w drugim wyścigu na 19 miejscu. Gdyby nie kłopoty techniczne z motocyklem oraz różne „przygody” podczas obu wyścigów, wynik mógłby być jeszcze lepszy. Ostatecznie 24 miejsce w takiej stawce należy uznać za wynik zadowalający.\nDrugi z naszych zawodników – Piotr Kajrys, podobnie jak Mikołaj miał sporo pecha i nie do końca mógł wykorzystać swój potencjał. Został sklasyfikowany na 35 miejscu wśród – w większości – starszych rywali. Piotr jako 11 latek będzie startował w EMX65 jeszcze w kolejnym sezonie i zapewne wykorzysta doświadczenia zdobyte w Loket. Warto przypomnieć, że Mikołaj Stasiak i Piotr Kajrys jako drugi i trzeci reprezentant Polski w historii wystartowali w wielkim finale EMX65. Przed nimi – jako pierwszy – był Maksymilian Chwalik, który zadebiutował w finale w sezonie 2016 (35 miejsce), a następnie osiągnął wielki sukces zajmując w 2017 roku pozycję 5.


Tarczyca bajkalska i jej zastosowanie | Leszek Matela\nHome » Tarczyca bajkalska i jej zastosowanie\nPosted on Lis 30, 2013\nJednym z leków wykorzystywanych od wieków w tradycyjnej medycynie chińskiej jest tarczyca bajkalska. Rośnie w Chinach, Japonii, Mongolii i na Syberii. Surowiec leczniczy pozyskiwany jest z korzenia tej byliny, a w Państwie Środka zwany jest Huang Qin. Chińczycy stosują ją przy różnego rodzaju dolegliwościach, w tym jako środek odmładzający.\nRównież w krajach Zachodu zainteresowano się właściwościami bajkaliny. Przebadano możliwości jej zastosowania. Okazało się, że jest przede wszystkim silnym antyoksydantem, łagodzi podrażnienia, stany zapalne i alergiczne. Ma działanie przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze i przeciwwirusowe. Odkryto również bardzo ważne działanie tej substancji leczniczej, a mianowicie zapobieganie uszkodzeniom łańcuchów DNA. Przeprowadzane badania wykazały jeszcze jedną superwłaściwość bajkaliny: zdolność przedłużenia życia komórki o ok. 10%. Fachowcy mówią o „przedłużeniu aktywnego życia filoblastów” i „pozytywnym wpływie na telomery będące rodzajem naturalnych zegarów komórkowych”. Istotne jest, że proces starzenia zostaje przez bajkalinę spowolniony. Kolejną niezwykłą cechą tej substancji pochłanianie promieniowanie z zakresu UVA i UVB, dzięki czemu jest ona naturalnym środkiem chroniącym przed szkodliwym działaniem promieni słonecznych. Wszystko to sprawia, że bajkalina może być używana nie tylko jako znakomity antyoksydant i preparat spowalniający starzenie, ale też jako środek antyalergiczny, przeciwzapalny, zwalczający różne niebezpieczne mikroby oraz ochronny.\nCentrum Ziołolecznictwa Ojca Grzegorza Sroki w Żywcu włączyło tarczycę bajkalską do składu dwóch swoich preparatów: Vitalbonu oraz Bell Visage anti — aging system. Pierwszy należy do suplementów diety, który został już wcześniej opracowany, ale zastosowanie tarczycy bajkalskiej sprawiło, że zyskał on nowe właściwości. VITALBON zawiera ekstrakt z korzenia tarczycy bajkalskiej 300 mg, korę cynamonowca 120 mg, ekstrakt z owoców żurawiny 100 mg, ekstrakt z owoców aronii 40 mg, ekstrakt z zielonej herbaty 100 mg, ekstrakt ze skrzypu polnego 90 mg, witaminę C 80 mg, ekstrakt z kłącza imbiru 24 mg, ekstrakt z owoców borówki czarnej 20 mg oraz ekstrakt z owoców winogron 6 mg.\nW ten sposób powstała prawdziwa „bomba” antyoksydacyjna wymiatająca z organizmu szkodliwe dla zdrowia wolne rodniki, doskonale wspierająca system obronny człowieka i odtruwająca, do tego znakomita w profilaktyce wielu groźnych chorób jak też wzmacniająca siły witalne. Również pomiary radiestezyjne potwierdzają wzrost biowitalności organizmu po zażyciu tego preparatu.\nSzczegółowe informacje o Vitalbonie na stronie Bonimedu:\nZ kolei BELL VISAGE ANTI — AGING SYSTEM oparto na całkowicie nowej formule przeciwstarzeniowej opracowanej przez Centrum Ziołolecznictwa Ojca Grzegorza Sroki. Jej korzystny efekt został wykazany w badaniach in vitro na fibroblastach (komórkach tkanki łącznej) oraz potwierdzony w testach in vivo przeprowadzonych na grupie kobiet ze skórą dojrzałą. Produkt składa się z dwóch kremów zwiększających elastyczność i jędrność skóry, redukujących zmarszczki oraz rozjaśniających przebarwienia. Kremy chronią też przed promieniami UVA i UVB oraz witalizują skórę. Doświadczenia przeprowadzone przez Bonimed wskazują, że staje się ona po dwóch miesiącach stosowania kremów prawie o 10 lat młodsza! Dodatkowo w zestawie znajduje się 60 kapsułek (na 2 miesiące stosowania) zawierających wyciąg z korzenia tarczycy bajkalskiej. Z pewnością BELL VISAGE ANTI — AGING SYSTEM stanie się hitem na rynku kosmetyków w Polsce.\nSzczegółowe informacje o produkcie można znaleźć na:\nZastosowanie tarczycy bajkalskiej w preparatach ziołowych i suplementach diety Bonimedu to ciekawy przykład rozszerzenia oferty o surowiec leczniczy, do którego właściwości farmakologia zachodnia przekonała się stosunkowo niedawno, choć stosowany jest on od wieków w medycynie Dalekiego Wschodu.\nLeszek Matela © 2013


OFE &pomoc multiofe - OFE jaki wybrać?\nniskie opłaty (porównania można znaleźć na wielu serwisach, np. bankier.pl, money.pl, elfin.pl)\nstała wysoka pozycja w rankingach wg stopy zwrotu (KNUIFE, również w/w serwisy)\nodpowiadające nam kanały obsługi klienta (telefon, internet, oddziały)\n... i solidny, uczciwy agent, nie obiecujący złotych gór oraz posiadający dłuższy staż w danej firmie (on będzie odpowiedzialny za naszą obsługę- lepiej uniknąć 'przechodzenia' między przypadkowymi już potem agentami)\npl.biznes.banki: wybór OFE\n> Znajomy zaczął miesiąc temu pracę. Do kiedy musi wybrać fundusz OFE ?\n> JAki byście dla niego polecali ?\n> Czy są gdzieś pokazane zyski z uwzględnieniem płaconej prowizji ?\nżeby odpowiedź mogła być tak krótka jak pytanie... :)\nporównania funduszy np. wg opłat http://www.money.pl/emerytury/porownanie/por=prowizje (również inne parametr do wyboru).\nodpowiedzi "ekspertów" są tak różne, jak polityka funduszy- więcej niż samych funduszy. Najrozsądniejszym wydaje się, oprócz ostatniego rankingu KNUIFE, porównanie wyników OFE z poprzednich (historia inwestycyjna).\nw każdym razie jak na razie doświadczenie pokazuje, że wybór jednego z pięciu wiodących w poprzedzających 4-5 rankingach fuduszy jest decyzją nie niosącą dużego ryzyka błędu w ocenie i prognozowaniu :)\nOsobiście uwazam tez, że taktyka- wybrać ten ostatnio najlepszy mimo jego nienajciekawszych wyników poprzednio nie jest zbyt dobre- wprawdzie po dwóch latach można się bez kosztów przenieść do innego funduszu, ale wtedy traci się "staż" i opłaty w nowym funduszu zaczynają się od wysokiego pułapu (fundusze nagradzają lojalnych zmniejszaniem opłat)\nPoradnik BPH czym kierować się przy wyborze funduszu?\n•przeanalizować efektywność inwestycyjną poszczególnych akcjonariuszy naszego OFE; fundusze mogą wykorzystywać w pracy swoje doświadczenie w tej dziedzinie,\n•sprawdzić na jakim poziomie poszczególni akcjonariusze OFE (np. banki, czy towarzystwa ubezpieczeniowe) prowadzą obsługę klientów; dobre warunki, w jakich przyjdzie nam w przyszłości kontaktować się z naszym towarzystwem to dodatkowy atut,\n•zwrócić uwagę na wysokość opłat, które pobiera fundusz (prowizja od składki, wynagrodzenie za zarządzanie aktywami nie może być wyższe niż 0,6 rocznie i koszty transakcyjne, czyli opłaty dla biur maklerskich lub banku depozytariusza); one też będą miały wpływ na wysokość naszej emerytury,\n•kontrolować wysokości jednostek uczestnictwa poszczególnych funduszy,\n•sprawdzić jaką stopę zwrotu osiągnął wybrany fundusz.


Szachcior vs BATE, a więc hit białoruskiej ekstraklasy! Walka o 314 PLN\nStrona główna » Szachcior vs BATE, a więc hit białoruskiej ekstraklasy! Walka o 314 PLN Przez Patryk Nowak w Szachcior vs BATE, a więc hit białoruskiej ekstraklasy! Walka o 314 PLN Dodano: 09 MAJ 2021, 12:05 / Ostatnia aktualizacja: 09 MAJ 2021, 11:05\nPo raz kolejny zabrakło szczęścia i tym razem jednego kartonika w spotkaniu odbywającym się w Moskwie. Szkoda, ale dzisiaj nadchodzi kolejna dobra okazja, aby powalczyć o profit. Zaczynamy od Białorusi, gdzie przed nami dwie interesujące rywalizacje. Zameldujemy się na derbach Mińska oraz na hicie tej serii gier w Soligorsku. Szachcior czy BATE pokona swojego największego przeciwnika w walce o mistrzostwo? Zapraszam do lektury i do sprawdzenia opinii o LVBET!\nIsłacz Mińsk vs Dynamo Mińsk (09.05. godz. 16:30)\nGospodarze w trakcie tego tygodnia sprawili sporą niespodziankę. Z finału krajowego pucharu wyeliminowali głównego faworyta, a więc mistrza z Soligorska. Pomimo tego, że w pierwszym meczu Isłacz przegrał 0:1, to w rewanżu u siebie dał z siebie 150% i 2:0 wystarczyło, aby zameldować się wraz z BATE w Mińsku. Już za chwilę stołeczni mogą sięgnąć po trofeum, ale najpierw ligowe wyzwania. Co by nie mówić, gospodarze rozkręcają się z meczu na mecz. Pomimo sprzedaży wielu zawodników udało się niejako zbudować skład, który może walczyć o wyższe cele. Duet Dmitriy Yusov i Dmitri Komarovski jest postrachem obrońców przeciwników i regularnie trafiają do siatki rywala. Czy i tym razem zapiszą się w protokole sędziowskim?\nPo drugiej stronie znajduje się Dynamo, które wydaje się mocniejsze niż w poprzedniej kampanii. Jeszcze kilka miesięcy temu zawodzili i kibice domagali się zwolnienia trenera Leonida Kuchuka. Pamiętamy przecież ich bój w eliminacjach do Ligi Europy z Piastem Gliwice, który zweryfikował poziom piłki klubowej na Białorusi. Tym razem ma być inaczej i przyjezdni od początku starają się regularnie punktować i zameldować się na podium Wyszejszaja Liha. Bardzo dobrym transferem okazał się Jean-Morel Poe, który strzela i asystuje. Jeżeli dalej będzie notował takie występy, to za chwilę opuści naszych wschodnich sąsiadów. Kluby naszej ekstraklasy już z pewnością zacierają ręce. Czy zawodnik ten ponownie zrobi różnicę na boisku?\nKursy mogą ulec zmianie. Aktualizacja z dnia: 28 grudnia 2021 09:34.\nOstatnie spotkanie Isłacza Mińsk w lidze zakończyło się zwycięstwem 2:1 z Niomanem Grodno\nIsłacz Mińsk znajduje się na 7. miejscu w lidze z dorobkiem 12 punktów\nOstatnie spotkanie Dynama Mińsk w lidze zakończyło się zwycięstwem 2:0 z Eniergietykiem-BDU\nDynamo Mińsk znajduje się na 5. miejscu w lidze z dorobkiem 14 punktów\nIch bilans meczów wyjazdowych to 1 zwycięstwo i 2 remisy\nOstatnie spotkanie pomiędzy tymi drużynami zakończyło się zwycięstwem Dynama Mińsk 2:0\nPięć ostatnich spotkań, które odbyły się pomiędzy tymi zespołami na stadionie Isłacza Mińsk, zakończyły się 2 wygranymi gospodarzy, 1 remisem i 2 zwycięstwami gości\nDziwią mnie tak wysokie kursy w stronę gospodarzy. Jasne, są jakościowo gorszym zespołem od swoich rywali, ale niezwykle charakternym. Udowodnili to przecież ostatnio w rewanżowym starciu Pucharu Białorusi z Szachciorem Soligorsk. Dynamo nie jest aż takim faworytem, jak wskazują wartości wystawione przez bukmacherów. Ja postaram się to wykorzystać i pobieram typ na BTTS. Zarówno Isłacz jak i przyjezdni mają w swoich szeregach piłkarzy, którzy są niezwykle groźni i skuteczni. Jestem zdania, że każda z ekip przynajmniej raz pokona bramkarza przeciwnika.\nSzachcior Soligorsk vs BATE (09.05. godz. 19:30)\nPrzenosimy się już do Soligorska, gdzie przed nami hit Wyszejszaja Liha. Aktualny lider i mistrz podejmie na swoim obiekcie wieloletniego potentata tej ligi. Niestety dla gospodarzy ten tydzień nie był udany. Odpadnięcie z półfinału Pucharu Białorusi mało kto się spodziewał i pozostała walka o obronę tytułu. Przede wszystkim obrońcy Szachciora popełniali głupie błędy, które Isłacz wykorzystywał. Wydawało się, że tracili po prostu koncentracje. Mają z tyłu głowy pozytywny wynik przywieziony z Soligorska tak się często dzieje. Trzeba o tym jak najszybciej zapomnieć, ponieważ ewentualna porażka byłaby oznaką prawdziwego kryzysu, który pojawiłby się już na początku nowych rozgrywek. Do tej pory Górale pokonywali każdego, kto stanął im na drodze, ale zaraz może się to zmienić. Jak zareagują gospodarze po odpadnięciu z krajowego pucharu?\nBATE jest niezwykle zmotywowane, aby ponownie zawitać na tron. Przypomnijmy, że przyjezdni od dwóch sezonów nie cieszyli się ze złota. Najpierw sensacyjnie mistrzem zostało Dynamo Brześć, a potem Szachcior Soligorsk. Ich wieloletnie panowanie w Wyszejszaja Liha pokazało, że nic nie trwa wiecznie i potrzebne są zmiany. Zrezygnowano z usług najbardziej doświadczonych piłkarzy i postanowiono skupić się na młodzieży. Z nią bardzo ciężko na Białorusi. Można powiedzieć, że pod tym kątem wygląda to jeszcze gorzej niż w polskiej Ekstraklasie. Często sprowadzani są zawodnicy z zagranicy, którzy już muszą pociągnąć daną drużynę do sukcesów. Tym sposobem nie zbuduje się przyszłości i rozwój piłki w tym kraju się tylko hamuje. Nie mniej jednak są czasem w stanie zaskoczyć na arenie międzynarodowej. Czy BATE będzie w stanie powstrzymać aktualnego mistrza białoruskiej ekstraklasy?\nOstatnie spotkanie Szachciora Soligorsk w lidze zakończyło się zwycięstwem 2:1 ze Sputnikiem\nSzachcior Soligorsk znajduje się na 1. miejscu w lidze z dorobkiem 21 punktów\nOstatnie spotkanie BATE w lidze zakończyło się zwycięstwem 1:0 ze Smorgonie\nBATE znajduje się na 2. miejscu w lidze z dorobkiem 17 punktów\nPięć ostatnich spotkań, które odbyły się pomiędzy tymi zespołami na stadionie Szachciora Soligorsk, zakończyły się 1 wygraną gospodarzy, 2 remisami i 2 zwycięstwami gości\nKorzystam z zakładów w LVBET i pobieram linię 9.5 na rzuty rożne. Jestem zdania, że ujrzymy spotkanie od bramki do bramki. Gospodarze mają sporo do udowodnienia swoim kibicom za porażkę w środku tygodnia z Isłaczem Mińsk. BATE zdaje sobie sprawę z tego, że bezpośrednimi meczami może nadrobić dzielący do nich dystans. Jeżeli jedna z ekip strzeli gola, to druga ruszy do odrabiania strat. Uważam, że nie ujrzymy tutaj szachów. Wręcz przeciwnie mam nadzieję, że będzie to wizytówka białoruskiej piłki. Stawiam na minimum 10 kornerów w hicie tej serii gier Wyszejszaja Liha.


Plutoniczna mobilizacja do zmiany | Pro Astro - astrologia dla opornych\nWitam, gdy klikam , aby odczytać planety w znakach, nieprawidłowo otwiera mi się strona,np. wyższa lub niższa.\nZ zainteresowaniem przeczytałam informacje i jestem pod wrażeniem. Chciałabym odkryc kwadratury i trygony w moim horoskopie, ale nie wiem jak to się robi…\nMam nadzieję douczyć się, bo temat mnie zainteresował ogromnie.\nComment by Tatiana— 8 sierpnia 2009 #\n@Tatiana, ciesze się, że i Ciebie astrologia „wciągnęła”. Podaj swoje dane, to podam Ci jakie aspekty znajdują się w Twoim horoskopie.\nComment by Olga Gieraga— 9 sierpnia 2009 #\nPIekna planetka i jakże mi bliska… cóż ona sama człowieka zmusza by szedł wg pewnego okreslonego toru.. biada temu kto z niego zejdzie wiem bo włqznie przechdoze taki czas kilkuletni gdzie nie jestem tam gdzie powinnam być… ale z tego co wiem zawsze powinnam była stawiac na swój harmonijny rozwój i głebie osobowosci..\n11.11.1977 jasło 6:15\nComment by Olla— 15 października 2009 #\n@Olla, dzieki za wpis, możesz coś więcej o swoim Plutonie napisać?\nComment by Olga Gieraga— 23 października 2009 #\nJeśli się nie mylę, patrząc na swoje obecne tranzyty, to Pluton właśnie znajduje się nie daleko mojego Asc. – nie umiem za bardzo tego zinterpretować, ale obserwując to, co się teraz dzieje, to mam wrażenie stania w miejscu, nie możności zrobienia kroku na przód, jakiejś nie określonej blokady, czuję też zniechęcenie i brak mi też pozytywnego myślenia o sobie i swojej przyszłości. Wszystko wydaje mi się bezsensem. Czuję też zmęczenie. Mam też wewnętrzne „rozdarcie”, nie wiem w którą stronę pójść, co wybrać, czuję, że nie tu powinnam być. Nie wiem czy to wpływ Plutona, czy raczej mojego wielkiego powietrznego trygonu, który ponoć szalenie czyni człowieka leniwym. Choć z drugiej strony, ja lubię pracować, ale tylko wtedy, gdy widzę sens wykonywanej pracy, lubię też zmęczyć się fizycznie, nie tylko umysłowo. 🙂 Wracając do Plutona to w natalnym jest w 9 domu, kwadratura ze słońcem, trygon z merkurym i wenus, koniunkcja z marsem, jowiszem i saturnem, sekstyl z neptunem i asc. Więc chyba nie za wesoło? 🙂\nPrzeczytałam dzisiaj cały blog i powiem, że jest na 5, :-), dla mnie kompletnego laika, sporo się dowiedziałam, poza tym gratuluję trafności opisów. 🙂\nPozdrawiam ciepło i dużo ciepła życzę w te szare jesienne dni. 🙂\nPingback by Pluton w horoskopie— 27 listopada 2010 #


Blacharstwo samochodowe Śląsk - SEO DEVET 24 - .:Grupa SEO 24:.\nTwój samochód został uszkodzony przez wandali, grad, lecące z drzewa kasztany lub z innej przyczyny wgnieciona została jego karoseria? Jeśli nie chcesz ponosić dużych kosztów za eliminowanie wgnieceń i kolejne lakierowanie, musowo podejmij decyzję o skorzystaniu z oferty naszej firmy. Proponujemy usuwanie wgnieceń metodą, która pozwala na uniknięcie ponownego lakierowania. Zaoszczędzisz dzięki temu nie tylko czas, lecz również środki finansowe. Ażeby poznać szczegóły stworzonej przez nas propozycji, już teraz postanów o zajrzeniu na naszą firmową stronę internetową. Będziesz w stanie na niej odszukać mnóstwo istotnych informacji, jakie bezsprzecznie ułatwią Ci zadecydowanie i utwierdzą w przekonaniu, że wybierasz najlepsze z możliwych rozwiązań.\nTytuł: Blacharstwo samochodowe Śląsk\nusuwanie wgnieceń, śląsk, naprawa samochodu po gradobiciu\ntłumaczenia angielski (39), katalog (74), tłumacz przysięgły (60), katalog stron internetowych (38), nieruchomości (37), porady (57), biuro tłumaczeń (37), meble (47), Lodz (35), porady. (48), biznes (28), reklama (35), marketing (36), katalog stron www (40), katalogi stron (30), blog (67), katalog seo (30), hotel (28), katalog stron (29), adwokat (27)


Liftingujący masaż twarzy dla pań, drenaż limfatyczny - Pan Kobido\nKOBIDO UP! rewitalizująco liftingujący zabieg masażu twarzy - wykonuje\nKOBIDO UP! rewitalizująco liftingujący zabieg masażu twarzy – wykonuje\np. Ray Wong\nKOBIDO UP! liftingujący masaż twarzy – osoba wykonująca Witold Pyrkosz – Pakiet VIP\nliftingujący masaż twarzy – Pakiet VIP\nna rytuał Kobido Up\nMasaż Kobido wywodzi się z Japonii. Ta niezwykle skuteczna technika obejmuje twarz, ramiona oraz kark i jest uznawana za alternatywę dla wielu zabiegów medycyny estetycznej. To drenaż limfatyczny i liftingujący masaż twarzy. Specjalista w czasie jego przeprowadzania koncentruje się na likwidowaniu napięć i przywracaniu funkcji mięśniom. Obserwujemy ogromną różnorodność technik, jak i ich intensywności. Ma to ogromne znaczenie, gdyż pozwala na stymulowanie głębszych warstw skóry, mięśni oraz układu nerwowego. Na tym etapie mówi się o wzroście przepływu energii , co daje efekt naturalnego liftingu i pozwala na uzyskanie młodszego wyglądu.\nTaki masaż tkanek głębokich pozwala na obserwowanie rezultatów już po pierwszej sesji, jednak dla ich utrzymania powinno się powtarzać zabiegi w cyklu ustalonym wspólnie z terapeutą, jednak nie za często.. Co istotne możemy tu liczyć na relaks i odprężenie. Masażysta skoncentruje się na mięśniach ramion, dekoltu, szyi, głowy oraz twarzy.\nZ jakich etapów składa się masaż Kobido?\nZabieg ten składa się z kilku, odpowiednio po sobie następujących etapów. Są to dość szybkie oraz intensywne ruchy, które w pierwszym odczuciu mogą spowodować niewielki dyskomfort. Pierwszy etap zabiegu pozwala na skuteczne usunięcie napięć mięśniowych, co prowadzi do wygładzenia drobnych zmarszczek mimicznych. Drugi etap to rozluźnienie mięśni, które pozostają napięte w wyniku zgromadzonych emocji. Po nim zazwyczaj następuje bardzo ważny etap – drenaż limfatyczny. Po nich z kolei, w studiu Terapii Manualnych Twarzy Witolda Pyrkosza “Pan Kobido” przeprowadzany jest autorski masaż interbukalny (wewnątrzszczękowy, odmiana masażu transbukalnego) skutecznie eliminujący napięcia w okolicy szczęki, ust i policzków, wypłaszczeniu ulegają również bruzdy mimiczne.\nDopiero po tych wszystkich intensywnych etapach można zacząć główną część zabiegu czyli etap liftingu i modelowania. Końcowym etapem jest akupresura oraz obowiązkowy w Studiu “Pan Kobido” wybudzający i schładzający rozgrzaną tkankę masaż kulami solnymi. Na życzenie klienta na sam koniec, stosowany jest kinezjotejping (taping estetyczny) czyli oklejanie fragmentów twarzy taśmami kinezjologicznymi dla wzmocnienia i wydłużenia efektów zabiegu.\nJest to zabieg, który poprawia wygląd twarzy oraz kondycję skóry. Doprowadza do zmniejszenia napięcia mięśniowego. Efekty są również doskonale widoczne, jeśli chodzi o lepsze dotlenienie i odżywienie skóry. Jednak głównym celem jest przeprowadzenie nieinwazyjnego liftingu i zminimalizowanie widoczności zmarszczek i innych oznak starzenia się. Udaje się to osiągnąć m.in. dzięki pobudzeniu skóry do produkcji kolagenu i elastyny. Z całą pewnością można powiedzieć, że to przede wszystkim masaż twarzy odmładzający, jednak pozwala on również zmniejszyć poczucie stresu. Dodatkowo, jeśli zostanie odpowiednio wykonany, to znikną dokuczliwe bóle głowy, czy poprawi się praca układu trawiennego.\nJest to zabieg całkowicie nieinwazyjny. W związku z tym wszystkie wymieniane w jego wypadku przeciwwskazania można określić jako względne, co oznacza, że po określonym czasie mijają i można skorzystać z masażu. Do takich przeciwwskazań zaliczamy:\nstan zapalny i ropny w okolicach dziąseł,\njeśli poddaliśmy się zabiegom laserowym lub mezoterapii, to należy unikać masażu do czasu zagojenia się stanu zapalnego,\n4-6 tygodni należy odczekać po stosowaniu wypełniaczy,\n2-3 tygodnie po zabiegu botoksu,\nmin 6 miesięcy po zabiegu nici PDO.\nOPinie o zabiegach kobido UP\n+48 793 838 390 (rezerwacje)


Microsoft OneNote 16.0.14131.20278 download - Programy & Spolszczenia\nMicrosoft OneNote to program służący do tworzenia, przechowywania, organizowania oraz udostępniania notatek. Wcześniej aplikację można było zainstalować tylko jako element pakietu Microsoft Office, w tej chwili pobierzemy ją oddzielnie i całkowicie za darmo w wersji 2013.\nNotatki można zaopatrzyć w znaczniki, obrazy, rysunki, łącza (internetowe, do plików, do innych notatek itd.), tabele, załączniki, arkusze kalkulacyjne, zrzuty ekranu (również całych stron WWW), nagrania audio oraz wideo, równania matematyczne, symbole, a także datę i czas. Program oferuje pokaźny zestaw szablonów notatek, jak również cały szereg znaczników informujących o roli wybranego elementu. W aplikacji skorzystamy m.in. z narzędzi służących do tworzenia i edycji tekstu oraz wstawiania obiektów (część z tych narzędzi posiada identyczne odpowiedniki w programie Microsoft Office Word), modułu tworzenia rysunków, funkcji nagrywania notatek audio/wideo, a także modułu recenzji, wyposażonego w sprawdzanie pisowni, słownik synonimów Tezaurus oraz translator językowy. Tak jak w innych aplikacjach należących do nowszych wersji pakietu Microsoft Office, w OneNote 2013 dostępna jest wstążka, która pozwala na bardzo wygodną obsługę programu.\nTekst wprowadzamy przy użyciu klawiatury lub np. tabletu graficznego. Mowa tutaj oczywiście o typowym komputerze stacjonarnym bądź laptopie. Program działa także na urządzeniach wyposażonych w ekrany dotykowe, dzięki czemu możemy sporządzać notatki np. poprzez odręczne pisanie rysikiem po ekranie smartfona. W przeciwieństwie do typowych edytorów tekstu, głównym celem OneNote nie jest publikacja dokumentów, w związku z tym materiały zawarte na stronie pojedynczej notatki mogą być rozplanowane w bardziej dowolny sposób, poza tym wielkość strony nie ma tutaj specjalnego znaczenia, zaś wstawiane w notatkę obrazy nie tracą na jakości grafiki. OneNote potrafi rozpoznawać, indeksować i wyszukiwać treści zapisane odręcznie przy pomocy rysika na ekranie dotykowym, teksty osadzone w obrazach, jak również słowa wypowiadane w nagraniach audio/wideo. Notatki zostają zachowane automatycznie, program nie oferuje zapisu manualnego, ale zawsze można skorzystać z funkcji eksportu lub wysyłania.\nAplikacja pozwala na dokładną organizację notatek za pomocą odpowiedniej hierarchii. Jej nadrzędnym elementem są notesy, w których możemy umieszczać poszczególne sekcje, zaś w nich dodawać kolejne strony i podstrony z naszymi zapiskami. Sekcje są wyświetlane jako osobne karty notesu, zaś strony/podstrony przeglądamy w łatwo dostępnym panelu nawigacyjnym. Użytkownik ma pełną kontrolę nad właściwościami i zawartością elementów hierarchii. Może m.in. zarządzać notesami, przenosić, kopiować lub usuwać sekcje, strony i podstrony, tworzyć łącza do elementów, grupować i łączyć sekcje, a także eksportować je do zewnętrznych plików. Poszczególne notesy oraz sekcje oznaczymy różnymi kolorami, dzięki czemu zwiększy się rozpoznawalność tych elementów. Możliwe jest również zabezpieczenie notesów i sekcji przy pomocy haseł oraz szyfrowania danych.\nOneNote 2013 synchronizuje się z kontem OneDrive, dystrybuując notatki pomiędzy naszym komputerem a serwerami tej platformy. Możemy przeglądać, edytować i organizować nasze zapiski za pomocą webaplikacji OneDrive, uruchomionej na komputerze czy urządzeniu mobilnym (rodzaj systemu operacyjnego nie ma w tym wypadku znaczenia). Program oferuje szereg funkcji związanych z udostępnianiem naszych zapisków w Internecie i w sieci LAN, a także ze współdzieleniem notatek i zbiorową pracą nad nimi w środowisku wielu użytkowników.\nW zasobniku systemowym Windows działa narzędzie "Wyślij do programu OneNote", umożliwiające tworzenie zrzutów ekranu, ułatwiające kopiowanie tekstu zaznaczonego w Internet Explorerze, Wordzie, Excelu i PowerPoint do programu, a także otwierające okno tworzenia tzw. szybkich notatek. Funkcjonalność aplikacji można rozszerzyć poprzez instalację dodatków i wykorzystanie różnych narzędzi, m.in. OneNote Clipper (zakładka przeglądarki internetowej służąca do tworzenia zrzutów graficznych stron WWW) lub „Wiadomość e-mail do programu OneNote” (wysyłanie e-maili do naszego notesu np. za pośrednictwem urządzeń mobilnych).\nFunkcje związane z eksportem notatek dotyczą całych notesów oraz wybranych sekcji i stron/podstron. Elementy te można wyeksportować do plików natywnych programu (notes do ONEPKG, sekcję lub stronę/podstronę do pliku ONE), jak również do zewnętrznych formatów (notes do PDF i XPS, sekcja i strona/podstrona do DOC, DOCX, PDF, XPS, MHT). W programie można także wysyłać pojedyncze strony notatek jako e-maile, załączniki do e-maila lub pliki PDF, a także otwierać je w programie Microsoft Office Word oraz publikować na blogach internetowych.\nSzata graficzna aplikacji jest bardzo elegancka i nowoczesna, tak jak przystało na produkt powiązany z pakietem Microsoft Office w jego najnowszej wersji 2013. Interfejs został w dużym stopniu ujednolicony z interfejsami innych aplikacji zawartych w tym pakiecie. Mniej doświadczeni użytkownicy powinni w krótkim czasie opanować obsługę najistotniejszych funkcji programu. W razie potrzeby można zapoznać się z rozbudowanym plikiem pomocy, poradami i podpowiedziami wyświetlanymi w OneNote oraz z materiałami dostępnymi w witrynie Microsoftu.\nInstalator pobiera pliki aplikacji z Internetu. OneNote wymaga rejestracji/posiadania konta Microsoft i zalogowania się na nim w interfejsie aplikacji. Połączenie z Internetem jest wymagane do synchronizacji notatek z usługą OneDrive.\nProgram potrzebuje bibliotek .NET Framework w wersji 3.5 lub wyższej.\nAplikacja wymaga Windows Search 4.0.\nProcesor: taktowanie przynajmniej 1 GHz, obsługa instrukcji SSE2.\nPamięć RAM: co najmniej 1 GB (wersja 32 bitowa programu) lub 2 GB (wersja 64 bitowa).\nKarta graficzna: wymagana obsługa DirectX w wersji 10 lub wyższej.\nMiejsce na dysku: minimalnie 3 GB.\n7.02 MB | 2021-07-08\nMicrosoft OneNote dla Android\nIlość pobrań: 1504 | W tym miesiącu: 2 | W poprzednim miesiącu: 5\nProgram Microsoft OneNote dodało do ulubionych: 0 użytkowników\nUdostępnij program Microsoft OneNote\nInformuj mnie o nowych komentarzach do Microsoft OneNote\nGaru | 2014.05.15 09:20\nDla OneNote do XP wymagany directx 10? O ile framework 3.5, oraz windows search 4, to można mieć na XP, to najnowszy directx pod XP, to redist 9.29 z 2010 roku.\nZdziwiłem się, że microsoft coś wydaje pod XP.\nMicrosoft OneNote 15.0.4615.1000\n1 Microsoft OneNote dla Windows 8\n4 Desktop Calendar\n7 Weeny Free Alarm Clock\n10 SSuite CleverNote PIM\n12 Wise Reminder


Rada Mediów Narodowych zajmie się sprawą Marcina Wolskiego. Będzie wezwanie dla prezesa TVP - WP Wiadomości\nrada mediów narodowychmarcin wolski\nRada Mediów Narodowych zajmie się sprawą Marcina Wolskiego. Będzie wezwanie dla prezesa TVP\nSzef TVP Jacek Kurski będzie musiał tłumaczyć się przed Radą Mediów Narodowych? Posłanka PiS i członkini Rady Joanna Lichocka uważa, że powinien. Chodzi o dwóch dyrektorów: szefa telewizyjnej Dwójki Marcina Wolskiego i dyrektora biura spraw korporacyjnych, Stanisława Bortkiewicza.\nJacek Kurski będzie musiał tłumaczyć się przed Radą Mediów Narodowych? (East News, Fot: JACEK DOMINSKI/REPORTER)\nMarcin Wolski jest szefem TVP 2 od lipca 2016 roku. To właśnie na tej antenie od września 2017 roku emitowany jest serial komediowy "Pod wspólnym niebem". Jak się okazało, Wolski jest współautorem scenariusza i autorem piosenki do tego serialu.\n- Pan Marcin Wolski jako dyrektor anteny podpisał umowę na realizację scenariusza, którego sam był współautorem. Co więcej, jest również autorem piosenki, wykorzystywanej w tym serialu, przez co pobiera tantiemy od każdej emisji. To jest sytuacja - w mojej opinii - niedopuszczalna, łamiąca zasady co najmniej etyki zawodowej - tłumaczy portalowi wirtualnemedia.pl posłanka Joanna Lichocka, członkini Rady Mediów Narodowych. - Możemy sobie wyobrazić, że szef Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad podpisuje umowę z własną firmą na budowę jakiegoś odcinka autostrady. Taki człowiek natychmiast straciłby pracę. Sytuacja z dyrektorem TVP2 jest podobna i budzi moje najwyższe zaniepokojenie to, że informacje o panu Wolskim nie wywołały żadnej reakcji zarządu Telewizji Polskiej. Będę chciała prosić prezesa Jacka Kurskiego o wyjaśnienia w tej sprawie - dodała Lichocka.\nZobacz także: Kurski znów zaklina rzeczywistość: "Opole to pod względem artystycznym wielki triumf kobiet!"\nRada zajmie się sprawą dyrektora Wolskiego na najbliższym posiedzeniu - 23 listopada. Jak informuje portal wirtualnemedia.pl, na posiedzenie to nie został zaproszony zarząd TVP. To jednak nie oznacza, że jego członkowie unikną odpowiedzi na trudne pytania. Posłanka Lichocka zapowiedziała w rozmowie z portalem wirtualnemedia.pl, że złoży wniosek o wezwanie Kurskiego do złożenia wyjaśnień.\nWątpliwości wokół dyrektora Bortkiewicza\nKurski będzie musiał wytłumaczyć się przed Radą nie tylko ze sprawy dotyczącej Marcina Wolskiego, ale także drugiego dyrektora TVP - Stanisława Bortkiewicza.\nW październiku jeden z użytkowników Twittera zarzucił Bortkiewiczowi, że w 1988 roku, niedługo przed wyjazdem do Wielkiej Brytanii, został pozyskany przez SB do współpracy jako kontakt operacyjny. Bortkiewicz szybko temu zaprzeczył. Tłumaczył też, że w ub.r. złożył oświadczenie lustracyjne, którego prawdziwość weryfikuje Instytut Pamięci Narodowej.\n- Informacja o zarejestrowaniu pana Stanisława Bortkiewicza jako współpracownika Służby Bezpieczeństwa przemknęła i wydaje się niby załatwiona - mówi portalowi wirtualnemedia.pl Lichocka. - Ja wiem, że pan Bortkiewicz zwrócił się o autolustrację, natomiast chciałabym się dowiedzieć od prezesa Jacka Kurskiego, czy zarząd TVP podjął jakieś kroki w tej sprawie - dodała. Jej zdaniem do czasu wyjaśnienia sprawy przez IPN Bortkiewicz powinien zostać zawieszony w obowiązkach. Przypomniała także uchwałę Rady Mediów Narodowych, która zalecała, by na stanowiskach kierowniczych w mediach narodowych nie pracowali byli pracownicy lub współpracownicy służb specjalnych PRL.


Ford zrobił budę dla psa z aktywnym tłumieniem, by pupil nie bał się nawet fajerwerków\nStrona główna›Ford zrobił budę dla psa z aktywnym tłumieniem, by pupil nie bał się nawet fajerwerków\nFord zrobił budę dla psa. Aktywnie tłumi hałasy, by pupil nie bał się nawet fajerwerków\nNowy Rok zbliża się nieubłaganie. Poza okazją do świętowania jest to niestety najbardziej hałaśliwa noc w roku. Tego właśnie nasi czworonożni domownicy nie znoszą najbardziej. Wiele zwierząt wpada w panikę, co na pewno widzieliście na własne oczy. W Wielkiej Brytanii fajerwerków boi się 45 proc. psów, co jest kłopotem także dla rodzin, z którymi mieszkają. Ford prawdopodobnie ma rozwiązanie tego problemu.\nTechniki aktywnego tłumienia dźwięków są znane z wyższej klasy słuchawek i niektórych modeli samochodów. Ford zamontował taki system aktywnego wygłuszania w swoim SUV-ie Ford Edge, co zapewnia pasażerom niemal zupełnie cichą podróż, bez hałasów ze strony silnika, skrzyni biegów czy bieżnika opon. Nic nie stoi na przeszkodzie, by zamontować taki system w legowisku zwierzaka.\nFord zaprezentował prototyp nowoczesnej psiej budy, w której dzięki takiemu systemowi zawsze będzie cicho. Gdy tylko mikrofony zbierające dźwięki z otoczenia budy wykryją hałas, wówczas z głośników po obu stronach legowiska emitowana będzie fala dźwiękowa o przeciwnej fazie. W ten sposób dźwięki z zewnątrz zostaną wytłumione i być może całkiem zredukowane. Ściany psiego domku zostały wykonane z gęstego korka wykorzystywanego w izolacjach dźwiękowych.\nPrezentowana buda to na razie prototyp, który być może zapoczątkuje całą linię urządzeń zapewniających komfort zwierzętom domowym. Właściciele psów czy kotów nie będą już musieli świętować Nowego Roku z dala od swoich czworonogów, ani martwić się o ich zdrowie i spokój.\nNa razie nie wiadomo, kiedy prezentowana przez Forda buda zostanie wprowadzona do sprzedaży detalicznej i w jakich krajach będzie dostępna. W tym roku na pewno jej nie kupimy. Wiemy za to, że takich wynalazków będzie więcej. Ford stara się w ten sposób wykorzystać wiedzę zgromadzoną podczas konstruowania samochodów, by rozwiązywać problemy życia codziennego także poza branżą motoryzacyjną.\nSamsung ma patent na bezprzewodowy telewizor. Nie potrzebuje nawet kabla zasilania\nKarty SIM będą wbudowane w procesor, by nie zajmowały zbyt dużo miejsca\nFord Focus Active Kombi: Head-up display, świetne audio i wygodna nawigacja


Budowa pokrywy 120 x 60 - Strona 2 - FAWA.pl\nPost autor: krasnal » ndz lis 05, 2017 12:02 am\nPrzejeżdżałem dziś niedaleko i wstąpiłem obejrzeć plac budowy i stopień realizacji .\nPowaliło mnie tempo pracy wykonawcy ,przez 3 godz.skleił/skręcił 2 (2x10) paski pvc (trzymanie jednego wentylatora )\nJeśli wszystko pójdzie tak sprawnie jak dzisiaj - dekiel będzie gotowy na 2.04.18\nśr lis 01, 2017 10:35 pm\nCzas na otwory. Wymyśliłem sobie trzy wentylatorki,\nTylko dlaczego te wentylatory będą od frontu .\nW/g projektu (właściciela )- wykonawcę czeka spore wyzwanie aby spełnić wszystkie wymogi stawiane tej pokrywie.\nPowiem tylko ,że natrysku(deszczu) po moich namowach => nie będzie\nPost autor: marcinzabki29 » ndz lis 05, 2017 12:12 am\nkrasnal, oczywiście zapomniałeś dodać, że Twoja pomoc przy tej operacji była nieodzowna\nChyba jutro wytnę otwory na deszczownice i wloty do filtra.\nTyle o tym dzisiaj rozmawialiśmy, że chyba dam radę\nPost autor: cinek1916 » ndz lis 05, 2017 8:05 am\nBo to nie praca przy linii produkcyjnej w fabryce konserw Przy takiej budowie człowiek delektuje się każdym cięciem, każdą wkręconą śrubką, każdą kropelką kropelki\nZobacz ile czasu stawiam regał\nMarcin, fajna fotorelacja. Tak jak pisze Sum, rób zdjęcie każdego nawet najmniejszego etapu pracy i go tutaj opisuj.\nRozumiem, że to 10mm PCV jest na wymiar akwarium a 2mm naklejone na nie tak, że zachodzi na szkło?\nNo i najważniejsze: nie myślałeś o otwartym akwarium?\nPost autor: marcinzabki29 » ndz lis 05, 2017 10:28 am\nPost autor: Rrrrogaty » ndz lis 05, 2017 1:50 pm\nJa się tylko wtrącę, że butelka kleju do pcv kosztuje jakieś 12-15zł i jest go tam tyle ze pewnie by na 3 pokrywy wystarczyło. I ma wygodny tamponik na druciku do aplikacji. Kropelka to tak trochę nie ten kaliber do tej roboty.\nPost autor: marcinzabki29 » ndz lis 05, 2017 2:18 pm\nROGATEK, wiesz jak to jest, zacząłem kropelką, bo wcześniej robiłem "nóżki" do belki przy jej użyciu. Więc już przy niej zostałem. Zużyłem jej już tyle, że pewnie ze dwie tubki kleju bym mógł zamiast nich kupić. Ale i tak kupię ten klej do przyklejenia zewnętrznych formatek.\nPost autor: cinek1916 » ndz lis 05, 2017 4:42 pm\nPost autor: marcinzabki29 » ndz lis 05, 2017 6:40 pm\n10 mm i 2 mm sklejone razem (na grubość szyb) - tworzą ramę, czyli tak jak napisałeś - w środku.\n2 mm jest od wewnątrz - zachodzi na szybę 1 cm.\n3 jest od zewnątrz - zachodzi na szybę 1,5 cm.\nRazem cała rama ma 17 mm.\nOstatnio zmieniony ndz lis 05, 2017 6:42 pm przez marcinzabki29, łącznie zmieniany 2 razy.\nPost autor: cinek1916 » ndz lis 05, 2017 7:05 pm\nPost autor: marcinzabki29 » ndz lis 12, 2017 5:59 pm\nBył taki zamiar na początku, ale - po wpisach na forum - zdecydowałem się na 12 mm. Zawsze mniej się wygnie\nDodano do tego postu po 6 dniach 22 godzinach 12 minutach 23 sekundach\nBudowa trwa nadal, ale są postępy.\nZakończyłem wentylację, dokładnie mówiąc obudowę wentylatorka który wyciąga powietrze z pod pokrywy.\nOżebrowanie usunąłem i przymocowałem kawałki PVC jako prowadnice:\nCzas na uchwyty do prowadnic:\nTeraz najtrudniejsza część - przynajmniej logistycznie, wymierzenie otworów na dwie deszczownice i jeden zasys.\nDo tego celu przymocowałem za pomocą ścisku cienki kawałek PVC, zaznaczyłem linię wewnętrznej formatki, przyłożyłem deszczownice, odrysowałem wysokość która mi pasuje i odrysowałem na tylnej części miejsce oparcia dla "fajek"\nCzas na cięcie:\nTeraz te łatwiejsze czynności, przyklejenie wewnętrznych formatek:\nTo była ostatnia formatka przyklejona kropelką, zakupiłem specjalny klej do reszty, ale czy taniej wyszło - polemizowałbym.\nJedyna zaleta - miałem chwilę na ewentualną korektę, mogłem przesunąć po przyłożeniu.\nPrzed przyklejeniem musiałem przejechać papierem ściernym.\nZrobiłem wcześniej próby wytrzymałości kleju i niestety, bez tego zabiegu przy użyciu małej siły klej puścił.\nTeraz oklejanie. Okleinę przyciąłem na równo z brzegami formatek, na ranty przykleję katowniczki ze sztucznego tworzywa.\nStwierdziłem, że tak będzie wygodniej. Tym bardziej, że zależało mi na tym aby okleina schowała się pomiędzy zewnętrzną formatkę a ramę.\nZ klejenie musiałem się przenieść do domu - temperatura.\nOd razu uprzedze Wasze uwagi - to nie jest pokaz garnków, tylko chodzi o dociśnięcie\nPost autor: krasnal » ndz lis 12, 2017 11:09 pm\nPost autor: marcinzabki29 » czw gru 07, 2017 8:00 pm\nNo dobra, czas kończyć budowę pokrywy.\nCzas na modernizację, czyli wstawienie regulatora temperatury.\nŁatwo nie było, nie mogłem się pomylić,\nOd środka zabudowałem regulator, ażeby zabezpieczyć przed wilgocią.\nCzas na podłączenie wentylatorów.\nPodłączyłem to tak, ażeby do zasilacza szedł jeden kabel.\nOczywiście na wtyczki, tak ażeby w razie czego można było wentylatorki bez problemu odłączyć.\nPodtrzymanie do tylnego panela który będzie zasłaniał wentylatory\nCzas na panele, od wewnątrz przykleiłem plexi lustra, na oastatnim i środkowym panelu wysają, w ten sposób podtrzymują poprzednie panele licząc od przodu\nUsztywniłem pierwszy i ostatni panel aluminiowymi kątownikami.\nŚrodkowy panel usztywniłem innymi kątownikami w kształcie litery H.\nDo nich przykleję profile aluminiowe z ledami.\nO ile te usztywniają panel, to te pojedyncze niestety nie,\nbędę musiał je wymienić.\nJest szpara po środku około pół centymetra.\nTutaj przyłożyłem kątownik, widać, że jest równo.\nNo cóż, pozostało światło, ale to już chyba każdy może sobie wyobrazić.\nJedynie co będę sam robił, to odbłyśniki.\nTutaj widać materiał z którego będę robił.\nJeżeli Macie jakieś pytania, to proszę bardzo, postaram się odpowiedzieć.\nByć może komuś się przyda ta fotorelacja.\nPost autor: rupert » pt gru 08, 2017 8:21 am\nPost autor: Lech-u » pt gru 08, 2017 8:29 am\nCałkiem fajnie z tym termometrem wyszło.\nMierzysz temperaturę pod pokrywą, czy w wodzie?\nPost autor: marcinzabki29 » pt gru 08, 2017 8:54 am\nTeż mi się ten regulator / termometr w tej pokrywie podoba.\nOczywiście mierzę temperaturę wody, jest wyposażony w sondę.\nPost autor: sum » pt gru 08, 2017 3:46 pm\nMarcin, w tej pokrywie brakuje jeszcze elektrogumopomponapawarki Prawdziwy kombajn\nPomysł z umieszczeniem zegara w samej pokrywie świetny. Może tylko bym założył dławiki na kable wychodzące z obudowy.\nPost autor: rupert » pt gru 08, 2017 5:38 pm\nMnie ciekawi jeszcze jedna sprawa mianowicie ile wytrzymają te wentylatorki co wyciągają powietrze spod pokrywy? Chyba nie są stworzone do pracy w takich warunkach ale domyślam się koszt ich niewielki wiec nawet jak na jedno lato stykną to i tak sie opłaca. Ma ktoś doświadczenie w tej kwestii? i takie wentylatorki w pokrywie?\nPost autor: marcinzabki29 » pt gru 08, 2017 5:46 pm\nsum, nie wiem co Masz na myśli pisząc - dławiki.\nWszystkie przewody są zabezpieczone przed pociągnięciem - jeśli to Miałeś na myśli.\nrupert, mam wentylatorki w trzech akwariach.\nW jednym, u Wieloplamek, są bardzo eksploatowane, z tego powu, iż one muszą mieć chłodniejszą wodę. Utrzymują mi temperaturę poniżej 20 stopni. Miałem na początku założone małe używane wentylatorki. Wymieniłem je tylko dlatego, że był dosyć głośne. Założyłem nieco większe, są cichsze.\nPomimo tego działają już dłuższy czas.\nPost autor: rupert » pt gru 08, 2017 5:50 pm\nPost autor: marcinzabki29 » pt gru 08, 2017 5:57 pm\nNie zauważyłem żadnych zmian w pracy wentylatorów.\nTe wymienione pracowały około dwóch lat - tak mi się wydaje.\nTylko, tak jak pisałem, zamontowałem już używane i wymontowałem nadal sprawne.\nA jeżeli chodzi o wentylatory w tej pokrywie, to można je bez problemu wymienić, specjalnie tak zrobiłem - w razie czego.\nPost autor: krasnal » pt gru 08, 2017 7:16 pm\nPost autor: rupert » pt gru 08, 2017 8:38 pm\nPost autor: eratez » pt gru 08, 2017 8:50 pm\nwentylatorki co wyciągają powietrze spod pokrywy\nMasz na myśli pisząc - dławiki.\nTo miał na myśli.\nhttps://www.google.pl/search?q=d%C5%82a ... 60&bih=556\nPost autor: cinek1916 » pt gru 08, 2017 9:33 pm\nPost autor: rupert » pt gru 08, 2017 9:42 pm\nPost autor: marcinzabki29 » pt gru 08, 2017 10:21 pm\nrupert, w pewnym sensie Masz racje.\nAle idąc tym tropem, to te co mam u Wieloplamek są bardziej narażone na wilgoć, ponieważ są na wierzchu pokrywy, nad wodą. W tej jakby nie patrzeć, są z tyłu czyli zawsze troszkę mniej "im wilgotno"\nPost autor: rupert » pt gru 08, 2017 10:24 pm\nPost autor: marcinzabki29 » pt gru 08, 2017 10:26 pm\nDokładnie. I pamiętaj, w razie byś Chciał zainstalować, im większe, tym cichsze.\nPost autor: rupert » pt gru 08, 2017 10:28 pm\nPost autor: marcinzabki29 » pt gru 08, 2017 10:36 pm\nPo prostu. Małe nadrabiają wydajność obrotami.\nWymieniłem jeden na większy, akwarium stoi na biurku, tamten był dobrze słyszalny. Ten co założyłem ma średnicę 92 mm - taki kupiłem - jest na tyle cichy, że widzę gdy pracuje, a nie słychać go zupełnie. Dopiero gdy przestawię ucho do niego, to coś tam słyszę.\nPost autor: sum » sob gru 09, 2017 5:53 pm\nMoje wentylatorki działają już kilka lat i nic im nie dolega(jeden na wlot, drugi wylot). Także to odporne bestie