Wyjechani na weekend. Trener Wiesław Kryszyłowicz: Konie śnią mi się po nocach Sport\nrozmawiali Dominik Szczepański i Piotr Wesołowicz 05.05.2015 12:04\n- W życiu pojechałem może trzy wyścigi. Mam 168 centymetrów. W tamtych czasach ważyłem 64 kilogramy. Do gonitwy musiałem zrzucać osiem kilo. Robiłem to w dwa tygodnie, ale nie miałem siły chodzić. Zostałem trenerem - mówi Wiesław Kryszyłowicz, który pracuje przy Wrocławskim Torze Wyścigów Konnych.\nW ramach akcji "Wyjechani na weekend", podczas której razem z firmą Continental przedstawiamy pomysły na spędzenie wolnego czasu, udaliśmy się do Wrocławia, żeby zobaczyć Partynice. Na Wrocławski Tor Wyścigów Konnych trafiliśmy w sobotę, o 7 rano. W stajni był już trener Wiesław Kryszyłowicz.\nDominik Szczepański, Piotr Wesołowicz: Ile lat zajmuje się pan końmi?\nWiesław Kryszyłowicz: Będzie ze 40. Urodziłem się w Mścicach, wiosce pod Koszalinem. Jako dziecko trafiłem do klubu jeździeckiego, który założono przy POHZ [Państwowy Ośrodek Hodowli Zarodowej - przyp. red]. To był przypadek. Bawiliśmy się z kolegami i nagle zauważyłem konia. Poszedłem się zapisać do szkółki, ale trener mnie odesłał. Kazał przyjść za rok, bo miałem 9 lat i byłem za młody.\nJak działał wtedy taki klub?\n- Znacznie łatwiej było zacząć karierę, bo wszystko finansowało państwo, a konie to drogi sport. Wysyłano nas na zawody, a ja, jako obiecujący zawodnik, dostałem obiady na stołówce. Wystarczyło mieć trochę talentu i korzystać z niego.\nPodstaw nauczył mnie Wacław Pruchniewicz. Tłumaczył, jak siedzieć na koniu, jak poprawnie używać pomocy jeździeckich, czyli jak wpływać na zwierzę. Jeśli to jest dobrze nauczone, to dalsza nauka idzie szybciej.\nDziś wiele osób uczy się samemu.\n- I niestety, często robią to źle. Potem trudno wyeliminować błędy, bo człowiek łatwo się do czegoś przyzwyczaja.\nPruchniewicz był człowiekiem bardzo pobudliwym, nerwowym. Jak w domu miał sprzeczkę z żoną, to wiedzieliśmy, że na treningu będzie ciężko (śmiech). Narzekaliśmy wtedy, że jest katem, że się na nas wyżywa, ale gdy go zabrakło, wszyscy to odczuliśmy. To była ciężka szkoła, ale bardzo potrzebna. Szkoda, że po dwóch latach odszedł z klubu. Po nim trenerzy byli bardzo różni. Zdarzało się, że ja, już nawet jako młody chłopak, miałem większe umiejętności niż oni.\nW domu panu nie mówili: "po co ty idziesz na te konie, z tego pieniędzy nie będzie?".\n- Ojciec, kierownik służby rolnej, powtarzał, że końmi na chleb nie zarobię. Chciał, żebym poszukał jakiejś normalnej pracy. Ale mnie do koni ciągnęło. Kiedyś posprzeczałem się z jednym trenerem i na rok odszedłem z klubu. Śniło mi się wtedy nocami, że jeżdżę. Jak raz się wejdzie w koński świat, to już nie ma szans się z niego wydostać. Po drodze było wojsko, ale konie zostały.\nPotem w prywatnym klubie w Kołobrzegu spotkałem Polaków, którzy wyjechali pracować do Niemiec. Po pewnym czasie zadzwonili i zaproponowali mi pracę przy koniach wyścigowych. Miałem 24 lata. Jeździłem na wyścigi do Holandii, Szwecji, Austrii czy Szwajcarii.\nZostał pan dżokejem?\n- Nie. W życiu przejechałem może ze trzy wyścigi.\n- Byłem za ciężki. Jeśli się nie ma predyspozycji fizycznych, to głodówka jest bez sensu. Jestem za wysoki na dżokeja. Żeby jeździć wyścigi, trzeba mieć siłę, a jak się człowiek głoduje, to skąd je brać? Idealny dżokej nie powinien mieć więcej niż 160 cm przy wadze pięćdziesięciu kilku kilogramów. Ja mam 168 centymetrów. W tamtych czasach ważyłem 64 kilogramy. Do wyścigu musiałem zrzucać osiem kilogramów. Robiłem to w dwa tygodnie, ale nie miałem siły chodzić.\nJak zrzucić tyle kilogramów w tak krótkim czasie?\n- Opowiem panom, co zrobił kiedyś mój były pracownik. Miał prawie 180 centymetrów wzrostu, był szczupły, ale i tak zbyt ciężki. Chciał jeździć wyścigi skakane. Mama poradziła mu, żeby wypił trochę soku z kapusty, na przeczyszczenie. Wypił dwa litry, ale przeczyszczenia nie było. W efekcie zamiast schudnąć, przytył dwa kilogramy.\nJaki musi być więc dżokej?\n- Bardzo sprawny fizycznie, potrafiący szybko myśleć. Gonitwę przegrywa się jedną złą decyzją, którą podejmuje się w ułamku sekundy. Trzeba być też silnym. Dżokej w trakcie wyścigu odpycha szyję konia, wtedy zwierzę przyspiesza. To odpychanie wymaga krzepy. Zawodnik musi wiedzieć, kiedy to zrobić, bo jeśli koń utrzymuje dobrą prędkość, to czasem lepiej jest poczekać na sam finisz. Są też konie, które nie potrafią przyspieszać, ale przez cały wyścig są w stanie biec dość szybko i "zajechać" przeciwników. Dżokej wszystko to musi wiedzieć i tę wiedzę zyskuje stopniowo. Ale są też młodzi dżokeje z ogromnym talentem, jak 20-letni Szczepan Mazur.\nA co musi wiedzieć trener?\n- Bardzo dużo o treningu koni dowiedziałem się za granicą, ale to nie są wielkie tajemnice. Nie ma magicznej różdżki, która sprawi, że koń zacznie wygrywać. Przede wszystkim trzeba obserwować. Codziennie widzę, jak konie reagują na pracę. Na podstawie tych obserwacji wyciągam wnioski i zmieniam trening. Trener jest też pierwszym weterynarzem w stajni. Tego wszystkiego nie można nauczyć się szybko, to praca, której uczymy się całe życie. W Polsce nie ma nas wielu, może kilkudziesięciu.\nSkąd wiadomo, czy młody koń nadaje się do wyścigów?\n- Podstawa to pochodzenie. Sprawdza się, jaką karierę mieli rodzice. Potem sprawdza się budowę, czy koń jest prosty. Zdarza się, że konie z wadami potrafią dobrze biegać, ale są też bardziej narażone na kontuzje.\n- Młode konie trzeba poskromić. Dostają po raz pierwszy ogłowie, siodło. Trzeba uważać, żeby nie zrazić go już na samym początku, bo później jest trudniej. Konie są pamiętliwe i mądre. Jeśli widzą, że nie dzieje się im krzywda, to potem chętnie współpracują.\nKiedy koń jest zdyscyplinowany, nie burzy się pod siodłem, nie próbuje zrzucić jeźdźca, to wykonujemy kolejny krok i pracujemy nad kondycją. A potem nad szybkością.\nCo panu daje satysfakcję po tych wszystkich latach?\n- Lubię, gdy udaje mi się doprowadzić do sukcesu konia z trudnym charakterem. Taką klaczą była ostatnio np. Zinedine, bardzo pobudliwa kobyłka, trudna w treningu.\nKażdy wyścig wywołuje we mnie emocje. Gdy biegnie mój koń, to zawsze się denerwuję. Nie wyobrażam sobie, żeby po latach zabrakło mi tych uczuć. Wtedy nie byłoby sensu dalej pracować.\nZresztą, w domu tych emocji jest więcej, bo moja żona jest dżokejką. Poznaliśmy się w Warszawie. Przyjechałem wtedy z Niemiec na wyścigi, na Nagrodę Europy. Rok później pojechałem z niemieckimi arabami trenować do Wrocławia. I ona też tam była. Pomogłem naprawić jej malucha i tak się zaczęło. Teraz razem pracujemy, wychowujemy dzieci, hodujemy konie w domu. Uzupełniamy się wiedzą, bo ja znam się lepiej na treningu, a ona na jeździe. To bardzo cenne.\nJakim zwierzęciem jest koń?\n- Inteligentnym, pięknym. Wymagającym szacunku, bo wtedy odda go człowiekowi i bieganie nie będzie dla niego przymusem, a przyjemnością.


Perełka w sam raz na zimowy wieczór.\nUwaga! Tu mieszka dzika świnia!\nRussell Mulcahy to nazwisko, które większość kinomaniaków kojarzy za sprawą kultowego Nieśmiertelnego. Wszyscy z rozrzewnieniem wspominają vhsowy szał związany z legendarnymi przygodami Connora MacLeoda. Jednak ten australijski reżyser ma na koncie również inne ciekawe tytuły, które są często ignorowane nawet przez największych fanów kina.\nJeden z takich filmów to Razorback – trzymający w napięciu horror o… polującym na ludzi dzikim wieprzu. Ten absurdalnie brzmiący koncept jest zrealizowany z tak niesamowitym wdziękiem, że podczas seansu ręce same składają się do oklasków.\nJedną z największych zalet tej pozycji jest umiejętnie tworzona gęsta atmosfera. Połączenie nastrojowej muzyki i obrazu potrafi zjeżyć włos na głowie równie efektywnie co Szczęki Stevena Spielberga. Podobnie jak w arcydziele autora Listy Schindlera, wykreowanie poczucia zagrożenia jest ważniejsze od pokazywania samego potwora. Przerośnięta świnia pojawia się jedynie w kilku krótkich scenach, zaś najbardziej przerażające są te momenty, gdy straszliwa kreatura czai się gdzieś w zakamarkach australijskiego krajobrazu.\nMulcahy doskonale bawi się oczekiwaniami widza i zamiast podkreślać niedorzeczność wyjściowego pomysłu, stara się traktować swoją osobliwą ideę śmiertelnie poważnie. Nie liczcie więc na komediowe przerysowanie w stylu wczesnych dokonań Sama Raimiego i Petera Jacksona. Razorback to kino brudu, krwi i terroru.\nWażnym elementem tego filmu jest również bardzo dobra gra aktorska właściwie całej obsady. Zawziętość głównego bohatera pragnącego odnaleźć bestię, która rozszarpała jego żonę, jest godna podziwu i od razu przykuwa uwagę widza. Grany przez Gregory’ego Harrisona Carl Winters to protagonista, któremu kibicuje się przez pełne dziewięćdziesiąt pięć minut. Na dodatek reżyser zapoznaje nas z całą gamą barwnych mieszkańców małego miasteczka, momentami jeszcze bardziej nieprzewidywalnych niż ścigane przez nich monstrum.\nJednak to, co najbardziej wyróżnia tę historię na tle innych opowieści o zmaganiach człowieka z niebezpiecznymi zwierzętami, można zawrzeć w jednym słowie: zdjęcia. To, co zrobił operator Dean Semler (znany chociażby z Mad Maxa 2) trzeba nazwać majstersztykiem. Udało mu się w niesamowity sposób przedstawić piękne pejzaże Australii, które jednocześnie zachwycają i przerażają swoją nieposkromioną dzikością. Jego wkład jest również widoczny podczas sekwencji ataków tytułowego potwora. Są one sfilmowane w surrealistyczny sposób, sprawiający wrażenie obcowania z wydarzeniami odbywającymi się w jakiejś alternatywnej rzeczywistości. Doprowadzona do perfekcji gra światłem i cieniem wprawiła w osłupienie wielu krytyków, porównujących oniryczne wizje Semlera do artystycznych kreacji Salvadora Dalego. Ja poszedłbym o krok dalej i stwierdził, że prawie każde ujęcie z Razorback można oprawić w ramkę i zawiesić na ścianie jako mistrzowskie dzieło sztuki współczesnej.\nRazorback to perełka, po którą warto sięgnąć, żeby przekonać się, ile dobrego można wycisnąć z pozornie komicznego pomysłu. Dzieło Russella Mulcahy’ego to horror dla fanów oryginalnego podejścia do gatunku. Polecam ten film, ponieważ ekscytowanie się zmaganiami z groźnym wieprzem, atakującym na rozjaśnionych przez wściekłe słońce, urokliwych obrzeżach Australii jest idealną odtrutką na zimę za oknem.


O zdrowie staram się dbać cały czas i jak na razie nie mam żadnych kłopotów. Staram się zdrowo odżywiać, uprawiam różne sporty, bieganie, basen i już myślę żeby rozpocząć sezon rowerowy. Moi rodzice piją tonik biovital i ja gdzieś od jesieni też zaczęłam go pić, tak profilaktycznie. Ma dobry skład, wit. z grupy B, C, żelazo, ekstrakt z głogu. Na serce, krążenie, przy wzmożonej aktywności super się sprawdza. Raz w roku wykonuję badania kontrolne. Odpukać zdrówko i forma super.\nZaczęłam bardziej dbać o swoja skórę, w tym celu zainteresowałam sie kosmetykami naturalnymi. Otóż kosmetyki naturalne jak zdązyłam doczytać nie mają jakby piorunującego i natychmiastowego działania, ale juz po niedługim czasie widać efekty, a skóra otrzymuje naturalne produkty bez chemii.\n04-07-2018 03:42 PM\nTeraz jest dobry czas aby zadbać o oczy w nadchodzące lato. Szkodliwy wpływ promieniowania UV może popsuć nam całą radość z wakacji. Szukając odpowiednich dla siebie okularów przeciwsłonecznych trafiłem na stronę https://iokulary.pl/product-pol-16946-Oa...61-02.html gdzie mają bardzo bogatą ofertę najlepszych na rynku producentów w promocyjnych cenach i doskonałej jakości o czym świadczy dwuletnia gwarancja\nWarto regularnie brać witaminy i minerały, które wzmocnią organizm. Najlepiej kupić sobie dobry kompleks witaminowy w aptece. Zazwyczaj apteka internetowa ma lepsze oferty niż apteki stacjonarne więc warto na to też zwrócić uwagę.\n09-02-2018 02:33 PM\nJa mam niestety problemy zdrowotne, a wszystko przez otyłość. Ciągle rosnę wszerz i nie czuję się z tym dobrze. Zastanawiałam się, co mogę z tymi koleżanka przypomniala mi o pakiecie dieta od https://dietaztreningiem.pl/ . Kiedyś inna bliska nam osoba z niej skorzystała i schudła kilkanaście kilogramów. Ja też się na to zapiszę, a potem może dojdę do ćwiczeń. Mogłabym zgubić kg i poprawić zdrowie.\n09-30-2018 08:46 AM\n09-30-2018 03:32 PM


NACZELNA RADA OTWARTA NA NOWE WYZWANIA\nNaczelna Rada Zrzeszeń Handlu i Usług w Warszawie wychodząc naprzeciw wyzwaniom, stawianym przez nową rzeczywistość, podjęła decyzję o zaproszeniu Pana Prezydenta Lecha Wałęsy do współpracy w działaniach na rzecz obrony polskiego kupiectwa w aktualnej sytuacji rynkowej.\nOrganizacja nasza postanowiła wystąpić z propozycją do Pana Prezydenta, który wyraził w programie „Koronawirus. Raport Faktu” 11 maja br. w rozmowie z Panią Redaktor Agnieszką Burzyńską wolę podejmowania nowych wyzwań.\nNiezwykle pozytywne dokonania Pana Prezydenta na przestrzeni kilkudziesięciu lat i otwartość na współdziałanie z wieloma środowiskami życia społeczno-gospodarczego skłoniły władze Naczelnej Rady Zrzeszeń Handlu i Usług do złożenia Panu Prezydentowi propozycji objęcia funkcji Dyrektora (Doradcy) w Naczelnej Radzie Zrzeszeń Handlu i Usług.\nJedna z najstarszych organizacji kupieckich jest otwarta na podjęcie nowych wyzwań, które pomogą wypracować wiele efektywnych działań do poprawy funkcjonowania małej przedsiębiorczości w nowej rzeczywistości.


Przyczepa namiotowa Camp-let North – łatwe rozkładanie i składanie\nPrzyczepa namiotowa Camp-let North – wyjątkowa swoboda\nZależy Ci na swobodzie i możliwości spontanicznego wyruszania w trasę w poszukiwaniu nowych przygód? Przyczepa namiotowa Camp-let North to doskonały wybór dla osób pragnących poznawać uroki natury przy zachowaniu najwyższego poziomu komfortu. Zintegrowany stelaż zapewnia możliwość szybkiego rozłożenia namiotu Camp-let North, jak i jego późniejszego złożenia w kilku krokach.\nCamp-let North pomieści całą rodzinę. Obszerna strefa wypoczynkowa i wentylowane kabiny sypialne z miejscem dla 4 osób to co najmniej 17 m2 przestrzeni na wakacyjny odpoczynek. Jeśli postanowisz zatrzymać się gdzieś na dłużej, możesz szybko rozbudować namiot o markizę przeciwsłoneczną i aneks.\nWykonane z unikatowego Isacrylu poszycie namiotu Camp-let North jest łatwe w czyszczeniu. Niepłowiejący latami materiał pozwala stworzyć we wnętrzu optymalny klimat i cieszyć się biwakowaniem bez względu na temperaturę czy pogodę.\nW przyczepie namiotowej Camp-let Passion jest miejsce dla całej rodziny. Obszerna strefa wypoczynkowa i kabiny sypialne to co najmniej 18 m2 przestrzeni na wakacyjny odpoczynek.


Lilia niezmiennie fascynuje białogłowe swoim urokiem. Podobnie jak każdy kwiat jest wyrazem wierności.\nBukiet kwiatów jest więc świetnym prezentem zarówno dla mamy, babci, nauczycielki, jak i żony. Jednak przed wręczeniem wiązanki należy przemyśleć jego znaczenie. Kwiaty, podobnie jak wiele innych rzeczy w naszym kręgu kulturowym mają swoją symbolikę. Potrafią mówić więcej niż inne prezenty.\nLiczba kwiatów, ich kolorystyka, a także stopień rozwinięcia pąków mówi coś o intencjach obdarowującego. Tak więc należy zapoznać się z mową kwiatów, aby chcąc wyrazić zaufanie nie podarować czasem bukietu wyrażającego pożądanie. Są też kwiaty których należy unikać ze względu na bezwzględnie nieprzyjemne przesłanie. Krokus symbolizujący pogardę, czy też petunia wyrażająca niechęć nigdy nie jest dobrym prezentem.\nWłaściwie dobrany zgodnie z mową kwiatów bukiet jest prezentem właściwym na każdą okazję, a także bez okazji. Istnieją w języku kwiatów precyzyjne zasady, zgodnie z którymi bukiet niesie ze sobą przesłanie. Obdarowana może, jeśli tylko zna ten sekretny język odszyfrować z wiązanki podziękowanie za wspólnie spędzoną noc, informację, że jest odrobinę za młoda dla swojego wybranka, czy też wróżbę rychłych oświadczyn.\n13 czerwca 2020 13 czerwca 2020 Woźny Portalu


Tam gdzie straszy czyli Loftus Hall i jak mnie straszyło w Tintern Abbey | Zycie w Irlandii\nPosted on 21 lipca, 2014 by Kasia w Krainie Deszczowców\nLudzie lubią się bać. Podobno. Osobiście nie lubię się bać. Dobry thirller obejrzę lub przeczytam. Horrorów nie znoszę. Wszelkich zombie, wampirów, duchów nie trawię. Nie lubię, boję się, nie chcę.\nJadąc z miejscowości Slade po wyprawie na Hook Head, zobaczyłam przy drodze ciekawie ale i trochę strasznie wyglądający budynek. Kierunkowskaz z napisem “Loftus Hall” wyjaśnił wszystko. To najbardziej nawiedzony dom w Irlandii, ulubione miejsce Szatana.\nPodjechałam na parking aby zostać poinformowana przez panią na recepcji, że tak w domu bardzo straszy. I że jest w szczególności jeden taki pokój, w którym jest bardzo zimno, wszyscy odwiedzający jak tam wchodzą to czują, że coś jest nie tak. I że jak ta pani ostatnio weszła tam z jakąś wycieczką, to poczuła jakiś dotyk na szyi. I na tyle wystarczy. Ja nie lubię duchów ani takich opowieści i postanowiłam się stamtąd ewakuować… Nie tak szybko okazało się, najpierw musiałam zapłacić za wjazd na posesję. Wszystkich rozczarowanych, że nie było opowieści o Loftus Hall odsyłam do filmiku poniżej\nPodróżowaliśmy dalej i drogą niemalże leśną dojechaliśmy do Tintern Abbey (tej w Irlandii nie tej w Walii). W miejscu gdzie droga zrobiła się naprawdę leśna, zostawiliśmy samochód i przeszliśmy się kawałek aby nagle w lesie odkryć takie cudo.\nOpactwo cystersów założone zostało około 1200 roku przez hrabiego Williama Marshalla. Podróżował on do Irlandii z Walii i obawiając się katostrofy morskiej swego statku, przysiągł, że założy zakon w miejscu, w którym bezpiecznie dopłynie do brzegu. Słowa dotrzymał, a zakon szybko zapełniał się zakonnikami z walijskiego zakonu Tintern. Przez ostatnie cztery wieki budynek opactwa był zamieszkały przez rodzinę Colclough by w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku przejść pod opiekę skarbu państwa.\nNiestety nie udało mi się zwiedzić opactwa, gdyż byłam poza sezonem (który trwa od połowy maja do końca września). Obeszłam je jednak wokoło i podeszłam do mostu położonego nieopodal.\nPrzy moście odkryłam ścieszkę wiodącą do ruin starego kościoła i cmentarza. I co zobaczyłam nagle w konarach drzewa???? Loftus Hall od razu przyszedł mi na myśl oraz ciarki na plecach 🙂\nNo dobra, nie ma co panikować pomyślałam sobie. Przecież droga prowadzi do cmentarza to i miejsce tejże “rzeźby” jak najbardziej uzasadnione.\nTutejszy zakon cysterski był raczej zamkniętym zakonem a zarazem samowystarczalnym. Starali się polegać na swoich umiejętnościach i wiedzy, bez zbędnej pomocy “z zewnątrz”. Ziemie, które dostali były dość rozległe, i niektóre oddalone nawet o 35 km. Ponieważ chcieli sami wszystkiego doglądać, grupki cystersów opuszczały zakon na początku tygodnia aby wędrować w różne zakątki posiadłości, tam wykonać potrzebne prace i wrócić do zakonu pod koniec tygodnia. Dziś wokół zakonu jest kilka tras, którymi można się przejść…może niemalże śladami mnichów? Obeszłam cmentarz, przeszłam mostkiem na drugą stronę i postanowiłam wracać w kierunku samochodu drugą stroną rzeki myśląc, że chociaż malutki kawałek którejś z tras przejdę w ten sposób.\nNa co się natknęłam, krótko po wejściu do lasu? Trochę za wiele tego, co nie? Loftus Hall chodzi za mną. Tym razem to prawie, że włosy na rękach dęba mi stanęły…tyle, że ich nie mam. 🙂\nI nie mówcie, że każdy mógł się na nie natknąć. M. obydwu rzeźb nie zauważył.\nThis entry was posted in Wschodnia Irlandia and tagged cmentarze, Irlandia, Loftus Hall, mosty, opactwa, Tintern Abbey, Wexford. Bookmark the permalink.\n← Irlandczycy i Polacy najbrzydsi na świecie\nZabójstwo dziennikarki, ucieczka dilera narkotykowego czyli gangsterka po irlandzku →\n34 thoughts on “Tam gdzie straszy czyli Loftus Hall i jak mnie straszyło w Tintern Abbey”\n21 lipca, 2014 at 3:34 pm\nSuper wyprawa. Nie próżnujesz Mikasiu… 🙂 Pozdrawiam\n21 lipca, 2014 at 7:20 pm\nbyła piękna to prawda. Wybrałam się ostatnio też (w sumie już 2 razy) na przez Ciebie polecaną trasę Devil’s Glenn 🙂\n21 lipca, 2014 at 3:54 pm\nTe diabły w drzewach! Co za masakryczny pomysł!\n21 lipca, 2014 at 7:21 pm\nha, widzę że Ciebie też straszą? 🙂\n21 lipca, 2014 at 7:25 pm\nchyba bym padła trupem, jakbym takiego niespodzianie na swej drodze spotkała 😀\n21 lipca, 2014 at 4:07 pm\nZ przyjemnością zobaczyłbym Ciebie i Twoje reakcje w tym najzimniejszym pokoju. Sam uwielbiam takie miejsca, bo zawsze rozczarowuje mnie brak oddziaływania ciemnych sił. Jestem chyba impregnowany na takie “przyjemności”:-)\n21 lipca, 2014 at 7:23 pm\nja bym tam nie weszła i tyle 🙂 Ciekawe czy rzeczywiście nic by Ciebie tam nie straszyło 🙂\n21 lipca, 2014 at 5:16 pm\nTo jest jednak sztuka kiedy dęba stają włosy na rękach (zwłaszcza kiedy ich nie ma)… klimatyczne zdjęcia jak i sama historia… film choć stary dopełnia aury mistycyzmu… PS. ciekawość silniejsza od strachu 🙂\n21 lipca, 2014 at 7:26 pm\nno przecież nie stanęły dęba tylko prawie stanęły. 🙂 Ciekawość silniejsza od strachu? A wiesz co ciekawość zrobiła z kotem? 😉\n21 lipca, 2014 at 7:34 pm\nNie wiem 😛 … Ale za to sama powinnaś o tym pamiętać zanim znowu pójdziesz tam gdzie straszy 😉\n21 lipca, 2014 at 11:02 pm\ncuriosity….. killed the cat\n22 lipca, 2014 at 10:14 am\nDziękować że nie jesteś kotkiem 😉\n21 lipca, 2014 at 5:19 pm\nTeż nie lubię się bać i nie czytam horrorów. Na samą myśl ciarki mi po plecach przechodzą. Pewnie też bym się nie zdecydowała na zwiedzanie Loftus Hall. Za to rzeźby piękne i na pewno mają interesującą historię. Ciekawam kto i dlaczego je tam umieścił.\n21 lipca, 2014 at 7:29 pm\nniestety nie udało mi się póki co dowiedzieć jaka historia jest za tymi rzeźbami, też mnie bardzo ciekawią 🙂\n21 lipca, 2014 at 6:08 pm\nLadnie tam ,musze sie tam wybrac.Nigdy o tym miejscu nie slyszalam.Dziekuje .\n21 lipca, 2014 at 7:30 pm\nbardzo proszę Kate! Zdecydowanie polecam, przy okazji gdy jesteś w pobliżu Waterford lub Wexford.\n21 lipca, 2014 at 10:40 pm\nOpactwo wygląda ciekawie i zachęcająco pomimo strasznych rzeźb na drzewach, natomiast Loftus Hall prawdopodobnie ominęłabym szerokim łukiem. Swoją drogą, sądząc ze zdjęć pogoda potęgowała nastrój lekkiej grozy 🙂\n23 lipca, 2014 at 10:46 am\ntez nie lubisz sie bac? 🙂 To prawda, pogoda tylko podsycala wyobraznie 😉\n21 lipca, 2014 at 10:53 pm\nŚwietna opowieść 😉\nszatańska raczej 😉\n22 lipca, 2014 at 9:03 pm\nTo walijskie też ładne, ale po prawdzie przy tym walijskim żadnych diabelskich sił nie zauważyłam, nie licząc cen w kefei obok, więc bardzo chętnie bym się przyjrzała temu Twojemu 🙂\n23 lipca, 2014 at 10:48 am\nha, jakbym byla w sezonie i opactwo byloby otwarte dal zwiedzajacych to i pewnie kawa jakas tez tam byla..a ceny wtedy moglyby tez potegowac ogolna diabelskosc wokol.\nTo kiedy w koncu laska przyjezdzasz? 😉\n23 lipca, 2014 at 8:57 am\nAle klimat! I widze, ze pogoda sie tez przygotowala na zwiedzanie miejsca:)\n23 lipca, 2014 at 10:49 am\nto prawda, podejrzewam ze w pelnym sloncu i w natloku turystow te diably nie bylyby mi wcale straszne 😉\n23 lipca, 2014 at 10:17 am\naaa chcę tam!\nna pewno? tam troche strasznie jest!!! 😉\n24 lipca, 2014 at 9:56 pm\nAj lubię takie ciemne duszki, klimat przyciągający, podoba mi się 🙂\ni tak lekuchno odbiegając od tematu, też nie znoszę wampirów, ale ten film obejrzałam z przyjemnością 🙂\n27 lipca, 2014 at 4:45 pm\ndziekuje za polecenie ale pas bo miedzy mna i wampirkami chemii nie ma (przynajmniej z mojej strony) 🙂 Moge natomiast polecic angielski serial (skoro juz o ogladaniu mowa) Top Boy. Taki jakby odpowiednik naszego Love/Hate tyle ze zdjeciami bardziej poetyckimi oraz bardziej naturalistyczny. Wlasnie skonczylam drugi sezon (kazdy po 4 odcinki) i rozwalily mnie one niezle. Nie wiem czy beda krecic sezon 3. Do obejzrenia na Netflixie (moze na jutjubie tez, nie wiem)\n28 lipca, 2014 at 9:54 am\nteż nie lubię wampirzych filmów, ale ten przypadł mi do serca przez Tildę i muzykę… chyba nawet o muzykę chodzi w tym filmie 🙂 a serialu poszukam…dziękuję\n2 sierpnia, 2014 at 5:24 pm\nświetne miejsce, szczerze mówiąc takie w moim klimacie\n17 sierpnia, 2014 at 12:48 pm\nlubisz sie bac czy spadac s takich miejsc tak jak ja? 🙂\n30 października, 2017 at 9:27 pm\nW Loftus Hall nie jest tak strasznie.Legenda głosi że tam diabeł grał z ludźmi w karty o duszę…Też się nie lubię bać ale tam było nawet w miarę spokojnie.Natomiast Tintern Abbey ma też piękne zakątki.Często tam spaceruję z psem.A te kamienne głowy pojawiły się zupełnie nie dawno bo ok rok może 2 lata temu.Za to niedźwiedzi czosnek rośnie tam i jest go mnóstwo☺\n31 października, 2017 at 10:17 am\nja wolałam nie ryzykować. Masz piękne okolice spacerowe. Głowy muszą być ponad 3 lata, te moje zdjęcia są z marca 2014. Ja się na czosku niedżwiedzim nie znam, ale dobrze wiedzieć, że tam jest. Zbierasz go?\n31 października, 2017 at 11:06 am\nA możliwe że 3 lata ale raczej nie dłużej bo mieszkam tu 11 lat.Czosnek zbieram i ciekawostka taka że próbowałam już go u siebie jakoś zadomowić i niestety klapa.Nie chce się przyjąć a ja niewiem co robie źle.Są też grzybki i trasy do biegania a także ogród Colclough Walled Garden. Naprawdę fajne miejsce.Rozwija się powolutku.11 lat temu nie było prawie nic.


AZS UMCS Lublin ponownie najlepszy w PZLA Drużynowych Mistrzostwach Polski w lekkiej atletyce • Express Lubelski\n– Ten start przed swoją publicznością był bardzo miły, dlatego potraktowałam go bardzo poważnie, bo chciałam podziękować kibicom za wsparcie. W Tokio kibiców nie mogło być, ale dostawaliśmy, choćby w internetowych wpisach, bardzo duże wsparcie. Czytając te wiadomości czułam wielką motywację i aż ciepło się robiło na sercu. Na odpoczynek nie było czasu, bo jesteśmy zapraszani na wszystkie spotkania, gdzie ludzie cieszą się tymi medalami razem z nami. To jest naprawdę cudowne i bardzo miłe. Nie mam serca odmawiać, bo wszyscy przeżywają te medale razem z nami – mówiła Małgorzata Hołub-Kowalik z AZS UMCS. Mistrzyni i wicemistrzyni olimpijska w biegach sztafetowych wygrała w Lublinie bieg na 400 metrów, a także pobiegła w zwycięskiej sztafecie mieszanej 4×400 metrów.


- Marku, jesteś kapelanem Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w Tychach, który obecnie jest szpitalem jednoprofilowym. Opowiedz, proszę, jak wygląda Twój dzień posługi w szpitalu w czasie epidemii.\n- Swój dzień w szpitalu rozpoczynam około godziny 6.00. Otwieram kaplicę i wtedy mam czas na osobistą modlitwę. Ponieważ w szpitalu jest to pora, kiedy nocna zmiana wraca do domu, a zmiana dzienna rozpoczyna pracę, wówczas jestem również do dyspozycji pracowników szpitala. Lekarze i pielęgniarki często zaglądają do kaplicy, przychodzą po umocnienie na czas pracy albo podziękować za miniony dyżur. Mamy wtedy możliwość indywidualnej rozmowy lub spowiedzi, przyjęcia Komunii świętej. Nieco później jest czas na to, abym mógł wewnętrzną linią telefoniczną skontaktować się z oddziałami i zapytać, co się aktualnie na nich dzieje. Jestem w szpitalu zazwyczaj do godziny 12.00, potem wracam na probostwo, by zjeść obiad. Posiłki jem w innych godzinach niż pozostali mieszkańcy probostwa, by zachować jak największy reżim sanitarny i izolację. Do szpitala wracam po południu, około godziny 16.00. Wówczas znów jestem do dyspozycji osób chętnych na rozmowę, mam kontakt telefoniczny także z pracownikami niemedycznymi szpitala, pacjentami i ich rodzinami. Posługa kapelana wygląda podobnie poza czasem epidemii z tą różnicą, że teraz częściej do kontaktów wykorzystuję telefon. Codziennie o godzinie 18.00 jest półgodzinna adoracja Najświętszego Sakramentu, a po niej Msza święta. Często jest to Msza święta sprawowana za chorych naszego szpitala i cierpiących w domach, a także za pracowników medycznych. Po Mszy świętej nadal jestem do dyspozycji osób potrzebujących mojej posługi. O godzinie 20.30 odmawiamy różaniec przed obrazem Matki Bożej i łączymy się duchowo z Jasną Górą w godzinie modlitwy apelowej.\n- Warto w tym miejscu zaznaczyć, że kaplicy szpitalnej w Tychach patronuje Matka Boża Uzdrowienie Chorych.\n- Tak. Myślę, że ten patronat kaplicy jest szczególnym znakiem Jej obecności przy chorych, zwłaszcza w czasie epidemii. Do tej pory kaplica była dostępna nie tylko dla pacjentów i pracowników szpitala, ale również dla wiernych z zewnątrz, dla okolicznych mieszkańców. Niestety stali bywalcy nabożeństw są teraz w kaplicy nieobecni, bo z powodu epidemii szpital został zamknięty dla odwiedzających. Dla mnie jako kapelana jest to trudna sytuacja.\n- Jak często masz kontakt z chorymi?\n- Wezwania do chorych zdarzają się o różnych porach, dlatego też jestem dostępny pod telefonem 24 godziny na dobę. Oczywiście w okresie epidemii posługa chorym związana jest z koniecznością przestrzegania wielu procedur i zachowania środków ostrożności. Ostatnimi czasy najczęściej odwiedzam oddziały wieczorem po Mszy. To dobry czas bo jest już spokojniej w szpitalu. Wchodząc do chorych, muszę mieć ubrany kombinezon, gogle lub przyłbice maseczkę, dwie pary rękawic itd. Przed wejściem na oddziały szpitalne znajdują się specjalne śluzy, które oddzielają strefę czystą od skażonej. Jeśli to możliwe, przechodzę przez śluzę razem z innymi pracownikami (np. w czasie zmiany), którzy pomagają mi się ubrać i są dla mnie wsparciem, nazwijmy to technicznym. Ponadto gdy wchodzę już na oddział, staram się za jednym razem pójść z posługą do jak największej ilości chorych, by ograniczyć do minimum konieczność przebierania się i poruszania między strefą skażoną a czystą. Zanim więc wejdę na którykolwiek oddział, zbieram informację od chorych lub personelu, na jaką posługę jest zapotrzebowanie. Czasem też proszę chorych, (podczas rozmowy telefonicznej) by zorientowali się, czy na ich sali ktoś jeszcze chciałby przyjąć sakramenty. Jest to o tyle istotne, że kiedy wejdę już na oddział z Komunią świętą, to muszę ją całą rozdać. Nie mogę Hostii wynieść z powrotem z oddziału ze względów bezpieczeństwa. Podobnie jest w przypadku sakramentu namaszczenia chorych. Dla bezpieczeństwa pacjentów wcześniej przygotowuję kuleczki z waty, która jest nasączona olejem. Każda z tych kuleczek jest jednorazowego użytku, a więc przeznaczona tylko dla jednego chorego.\n- Komunię świętą zanosisz chorym w cyborium?\n- Nie, w tej kwestii również obowiązuje mnie specjalna procedura. Na Hostie mam przeznaczone specjalny plastikowy pojemniczek (biały kubeczek). Widać tutaj pewną analogię do sposobu podawania chorym lekarstw. Ja też w pewnym sensie zanoszę chorym LEKARSTWO – samego Pana Jezusa. Oczywiście Komunii świętej udzielam w rękawiczkach i podaję chorym na rękę. Od strony technicznej jest to wszystko dosyć skomplikowane, ale tego wymaga obecna sytuacja i trzeba zrobić wszystko, by zachować reżim sanitarny.\n- A jeśli chory chce się wyspowiadać, również ma taką możliwość?\n- Oczywiście, spowiedzi również się zdarzają. Jeśli pacjent nie może wstać z łóżka lub gdy nie ma możliwości zachowania dyskrecji, wówczas proszę, aby chory nie wypowiadał na głos grzechów, tylko w mojej obecności wzbudził akt żalu. Wtedy udzielam mu rozgrzeszenia. W tych nietypowych warunkach trzeba nieraz szukać nowych, nietypowych rozwiązań.\n- Jak chorzy przyjmują Twoją posługę?\n- Wielu chorych jest początkowo zaskoczonych i niepewnych, bo zwyczajnie nie rozpoznają we mnie księdza. Gdy do nich przychodzę, nie jestem ubrany jak ksiądz. Mam na sobie kombinezon, a oni widzą tylko moje oczy zza gogli lub przyłbicy. Niektórzy zadają pytania kim jestem i po co przyszedłem. Potem zwykle są bardzo wdzięczni za posługę i moją obecność przy nich. Podobnie zresztą jak personel medyczny, który świetnie reaguje na moją obecność w szpitalu. Spotykam się z wielką życzliwością i pomocą. Docierają też do mnie głosy pracowników szpitala, że moja obecność jest dla nich bardzo ważna, a fakt, że widzą mnie na modlitwie w kaplicy, przynosi im duchowe umocnienie. Takie reakcje wiele dla mnie znaczą.\n- A jak wygląda Twoja posługa chorym na OIOMI-e?\n- Do chorych, którzy przebywają na OIOMI-e przychodzę zawsze na prośbę rodziny. Z tymi chorymi nie mam kontaktu, bo są to osoby, zaintubowane. Wówczas modlę się nad chorym, a nie z chorym i udzielam namaszczenia. Bywa że towarzyszą mi w tym pielęgniarki tego oddziału. Co do reżimu sanitarnego, to jest on podobny jak na innych oddziałach.\n- Masz kontakt z osobami, które wracają do zdrowia i wychodzą ze szpitala?\n- Tak, czasem dzwonią osoby, przedstawiają się jako byli pacjenci szpitala i po prostu dziękują. Zamawiają też Msze święte i proszą, by odprawić je w kaplicy szpitalnej jako dziękczynienie za łaskę ich powrotu do zdrowia.\n- Jak pacjenci i pracownicy szpitala radzą sobie psychicznie z sytuacją epidemii?\n- W szpitalu mam do czynienia z całym spectrum zachowań i reakcji. Spotykam zarówno osoby z demencją, przygnębione, ale są też chorzy pogodni i na swój sposób aktywni. Jeśli chodzi o personel medyczny to myślę, że jest to dla nich bardzo trudna sytuacja. Podczas trwającej epidemii zauważyłem, że przez szpital przetoczyły się dwie fale strachu wśród personelu. Pierwsza była na samym początku epidemii, gdy zapadła decyzja, że szpital zostanie przekształcony w placówkę jednoprofilową. Wtedy część pracowników podjęła decyzję o odejściu i wyborze innego miejsca pracy. Druga fala lęku była związana z pojawieniem się zarażeń koronawirusem wśród personelu. To całkowicie zrozumiałe, bo pracownicy szpitala żyją przecież w rodzinach i obawiali się o zdrowie swoich najbliższych. Z czasem wszystko wróciło do normy – pracownicy szpitala przyzwyczaili się do funkcjonowania w nowych warunkach, nauczyli się wielu nowych rzeczy, procedur. To oczywiście nie znaczy, że lęk i obawy przestały im towarzyszyć.\n- Powiedz, proszę, jakie wydarzenie lub spotkanie z okresu epidemii najbardziej utkwiło Ci w pamięci serca?\n- Zapamiętałem szczególnie jednego z pierwszych pacjentów pana Marka zarażonego koronawirusem i jego żonę, panią Iwonę, która prosiła mnie o modlitwę za męża. Pan Marek niestety zmarł. Po jego śmierci pani Iwona zadzwoniła do mnie i poprosiła, abym w kaplicy szpitalnej odprawił za niego Mszę świętą, a także za pracowników OIOM-u, którzy się nim opiekowali. Mszę za zmarłego pana Marka odprawiłem w poranek wielkanocny. Po kilku dniach jego żona zadzwoniła do mnie, aby podzielić się ważnym dla niej przeżyciem. Otóż okazało się, że w czasie, gdy odprawiałem tę Mszę, do pani Iwony we śnie przyszedł mąż. Czule ją przytulił. To zrodziło w jej sercu poczucie głębokiego pokoju. Do dzisiaj mam serdeczny kontakt telefoniczny z panią Iwoną i sobie go cenię.\n- A jaka jest Twoja kondycja po wielu tygodniach posługi chorym w czasie epidemii? Jesteś zmęczony?\n- Fizycznie czuję się dobrze, ale muszę przyznać, że jestem trochę zmęczony psychicznie. Jest to spowodowane głównie tym, że od dawna jestem pozbawiony braterskich kontaktów na probostwie, żyję w izolacji. Oczywiście robię to dla bezpieczeństwa, by chronić siebie i innych, ale po ludzku brakuje mi normalnych relacji z otoczeniem. Myślę, że dzięki temu, gdy sytuacja epidemiczna się już poprawi, jeszcze bardziej docenię kontakty z innymi ludźmi.\n- Marku, dziękuję Ci w imieniu wszystkich chorych za Twoją posługę, poświęcenie, a przede wszystkim za świadectwo wiary. Z Twoich słów bije spokój, którego w tym trudnym czasie wszystkim nam potrzeba.\n- Chciałbym podkreślić, że nie robię nic nadzwyczajnego, to jest po prostu moja posługa, a nie żadne poświęcenie czy bohaterstwo. Robię to, co do mnie należy.\n- Proszę Cię na koniec o kilka słów do Czytelników „Apostolstwa Chorych”. Nie muszę Ci tej grupy przedstawiać, bo wielu członków wspólnoty i czytelników miesięcznika poznałeś osobiście, gdy byłeś dyrektorem Domu Rekolekcyjnego w Brennej, w którym wielokrotnie odbywały się nasze rekolekcje.\n- Przede wszystkim chcę podziękować wszystkim chorym za modlitwę i ofiarę cierpienia, bo jestem przekonany, że to buduje wspólnotę Kościoła. Proszę Was, drodzy Chorzy, nie ustawajcie w tej modlitwie za swoich cierpiących braci i za tych, którzy przeżywają czas swojej agonii. Proszę Was także o modlitwę za cały personel medyczny. Wiem, że wielu chorych od dawna to czyni, chociażby w ramach akcji „Modlitwa za medyka”. Mogę zapewnić Was, drodzy Chorzy, w imieniu pracowników służby zdrowia, z którymi spotykam się na co dzień, że oni bardzo sobie cenią fakt, że ktoś się za nich modli. Ta świadomość jest dla nich wielkim umocnieniem w pracy.\n- Bardzo dziękuję Ci za rozmowę i życzę wielu sił w posłudze chorym.\nDrogi Księże Marku! Bóg zapłać za te heroiczną posługę dla chorych. Podziwiamy Cię i będziemy pamiętać CHORYCH i o TOBIE w MODLITWIE. Życzymy dużo, dużo zdrowia, sił, wytrwałości i opieki Matki Bożej. Jesteś Cichym Bohaterem. NIECH Bóg Ci Błogosławie. 🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏


J.D. Barker - "Czwarta Małpa" [RECENZJA] - Dobre Tytuły\n<Przedpremierowo: Jenny Blackhurst – „Zanim pozwolę ci wejść” [RECENZJA]\nMichelle Richmond – „I że cię nie opuszczę” [OBSZERNY FRAGMENT KSIĄŻKI]>\ndobretytulyon 9 maja, 2018 /0 comments\nSkończyłam czytać książkę i natychmiast podbiegłam do mojego konkubenta z niezwykle ważnym pytaniem:\n– M, mam wypieki na twarzy?\n– No, masz. A co?\n– To znaczy, że książka była dobra!\nI tym pozytywnym akcentem pragnę zacząć dla Was recenzję „Czwartej Małpy” J.D. Barkera, pierwszego kryminału od wielu miesięcy, który tak bardzo mnie zachwycił.\nMusicie wiedzieć, że w kryminałach lubuję się od lat, ale po przemaglowaniu na wszystkie strony Nessera, Mankella i Nesbø, mało kto jest w stanie jeszcze mnie zaskoczyć. Ostatnim odkryciem na ich miarę był dla mnie Samuel Bjørk, a miało ono miejsce jakieś dwa lata temu. (Przy okazji, polecam „Sezon niewinnych” i „Sowę” wszystkim miłośnikom gatunku). Musicie więc zrozumieć, że do J.D. Barkera podeszłam bez większych oczekiwań. O ja głupia i naiwna. Książka zrobiła mi z mózgiem tak:\nWłaściwie na tym mogłabym zakończyć tę recenzję, żeby nie marnować waszego czasu, który moglibyście przeznaczyć na przeczytanie tego kryminału. Jednak mam jeszcze kilka cennych informacji dla tych, którzy się wahają.\nPierwszy trup pojawia się już na samym początku książki i jest to trup nie byle jaki. Policjanci bez cienia wątpliwości stwierdzają, że człowiek, który postanowił rzucić się pod autobus, to seryjny morderca nazywany „Zabójcą Czwartej Małpy”. I – tak właściwie -to są dla nich dobre wiadomości.\nSytuacja drastycznie pogarsza się jednak wtedy, kiedy przy ciele owego trupa zostaje znaleziony charakterystyczny pakunek, z… uchem w środku. Widzicie – Zabójca Czwartej Małpy bardzo lubi plany i harmonogramy. Zawsze ich przestrzega. A w tym wypadku harmonogram zakłada: porwanie, odcinanie ucha, wyłupienie oczu i pozbawienie ofiary języka. Potem jest już tylko śmierć. Dlaczego tak? Wszystko ma związek ze starą legendą o Trzech Mądrych Małpach. I tu się skupcie:\nPierwsza małpa nazywa się Mizaru – co oznacza „nie widzę nic złego”, druga to Kikazaru, czyli „nie słyszę nic złego”, a trzecia zwie się Iwazaru („nie mówię nic złego”). Małpki te istnieją naprawdę, a ich wizerunek można zobaczyć w Nikkō Tōshō-gū w Japonii.\nfot. Michael Maggs/Wikipedia\nMało kto wie jednak, że początkowo małpki były cztery. Shizaru („nie czynię nic złego”) zniknęła z rzeźb i grafik mniej więcej w XVII wieku i już nigdy więcej się na nich nie pojawiła. Tę czwartą małpę skrzętnie do swojej powieści wplótł J.D. Barker i chwała mu za to. Symbolika Czterech Małp dobrze komponuje się z całą historią, nadając jej głębszego sensu.\nA tu widzicie Cztery Mądre Małpy\nOd momentu odkrycia ucha na miejscu wypadku rozpoczyna się wyścig z czasem. Policjanci nadal nie wiedzą, kim tak naprawdę był #4MK (skrótowa ksywa zabójcy), więc próbują ustalić jego tożsamość. Pomóc w tym ma znaleziony przy zwłokach pamiętnik.\nŚledczy Sam Porter będzie musiał przeczytać go bardzo dokładnie, żeby rozwiązać zagadkę. Praca wre, bo wypadałoby się jeszcze dowiedzieć, do kogo dokładnie należy ucho odkryte w paczce. W międzyczasie Porter boryka się z problemami osobistymi, co nie ułatwia mu śledztwa.\nW „Czwartej małpie” jest wszystko co powinien mieć dobry kryminał: brutalny i wybitnie inteligentny seryjny zabójca, wspaniały detektyw po przejściach, brudne interesy, dużo krwi, flaków i innych części ciała, trudna do rozwikłania zagadka, której rozwiązanie przez całą lekturę tak naprawdę tkwi pod naszym nosem, są dobre żarty i czarny humor, jest wspaniała chemia między bohaterami i mogłabym tak wymieniać i wymieniać, bo J.D. Barker jakimś cudem w tej książce zawarł WSZYSTKO.\nNarracja prowadzona jest wielotorowo – czytelnik z pierwszej ręki otrzymuje relację detektywa prowadzącego śledztwo, jego partnerki i dziewczyny porwanej przez seryjnego zabójcę. A cała historia ubarwiona (oj i to jeszcze jak), jest fragmentami pamiętnika Zabójcy Czwartej Małpy.\nTaka kompozycja sprawia, że niemal każdy rozdział kończymy z wypiekami na twarzy, w oczekiwaniu na to, co wydarzy się dalej. Rozdziały są krótkie, więc akcja toczy się dynamicznie. Tak jak lubię.\nCzy do czegoś się przyczepię? Tak. Ale tylko do jednej rzeczy. Strasznie nie podoba mi się przekład nazwy „Four Monkey Killer” na „Zabójca Czwartej Małpy”. Po pierwsze, gdyby Barker chciał, aby tak nazywać jego bohatera, użyłby formy „fourth”, a nie użył.\nPrzyznajcie, że brzmi to jakoś koślawo, bo wydaje się, że nasz antagonista po prostu zabił Czwartą Małpę, a kompletnie nie o to tu chodzi. Choć z drugiej strony wymyślenie prawidłowego sformułowania trafiającego do czytelnika, wcale nie jest takie łatwe. Więc ostatecznie tłumacza rozgrzeszam.\nWiem już, że J.D. Barker pisze drugi tom serii o detektywie Samie Porterze („The Fifth To Die”). I macie to jak w banku, że ją też przeczytam i zrecenzuję. Oby nie trzeba było długo czekać na polskie wydanie, Amerykanie wypuszczają książkę w lipcu 2018 roku.\n[OPIS WYDAWCY: Tajemniczy seryjny morderca zwany przez policję Zabójcą Czwartej Małpy sieje grozę wśród mieszkańców Chicago. Policja od lat bezskutecznie próbuje odkryć jego tożsamość.\nJ. D. Barker – światowej sławy autor bestsellerów, zdobywca licznych nagród literackich. Jego książki porównuje się do dzieł Stephena Kinga, Deana Koontza i Thomasa Harrisa. Mieszka w Pennsylvanii.]\nTagged: czwarta małpa jdbarker recenzja recenzja książki wydawnictwo Czarna Owca


Tfu pluje Chlu! czyli Opowieści z Pobrzeża - Marcin Wroński. Chuch, dmucha Puf! (recenzja) - POLTERGEIST\n» Recenzje » Tfu pluje Chlu! czyli Opowieści z Pobrzeża - Marcin Wroński\nMarcin Wroński napisał książkę, która subtelnie, poprzez oddzielne z pozoru opowiadania, roztacza przed nami wizję brudnego, średniowiecznego świata. Dzięki kolejnym bohaterom, nowatorskim pomysłom i gawędziarskiemu stylowi poznajemy codzienne życie mieszkańców Molku i powoli przesiąkamy tym światem, pełnym magii, dziwadeł i bogów, ale jednocześnie tak zwykłym, prostym i przyziemnym.\nBrzmi nieźle, prawda? Szkoda tylko, że tak nie jest...\nNie nakłamałem może strasznie, bo faktycznie świat jest brudny i średniowieczny, ludzie w miarę nam bliscy, a rzeczywistość pełna magicznych rozwiązań. Ale samej magii brakuje ewidentnie książce Marcina Wrońskiego.\nTfu, pluje Chlu! ma brzydką okładkę. Po prostu. Chciałem sam sobie wmówić, że to stylizacja, średniowiecze, że tak być powinno. Ale utrzymana w beznadziejnie brudnopomarańczowej kolorystyce, z mało wyraźnymi postaciami, które dodatkowo z bohaterami książki nie mają nic wspólnego, ewidentnie odstrasza. Poziom graficzny pozycji ratują po części czarno-białe ilustracje umieszczone na początku kolejnych rozdziałów. Niestety, zdarzające się gdzieniegdzie literówki nie pozwalają ocenić poziomu edytorskiego lepiej niż na słabe cztery.\nAle wracając do treści. Książka składa się z dziewięciu oddzielnych opowiadań, które łączy wspólne położeni na osi czasu i przestrzeni (miasto Molk), oraz kilku najważniejszych bohaterów, którzy przewijają się w tle lub na pierwszym planie. I tu właśnie pojawia się problem. A właściwie dwa.\nPo pierwsze, opowiadania te są zbyt mało wyraziste i spójne, jak na opowiadania. Ich zakończenia nie szokują, nie "dają po głowie". Nie da się wyczuć w nich magii, która często towarzyszy krótkim formom - potrafią one wciągnąć nas w swój kilkustronicowy świat bez pamięci. Te opowiadania-rozdziały, które napotkamy w Tfu, pluje Chlu! nie posiadają niestety takich właściwości (no, może poza ostatnim). Jednocześnie teksty te nie tworzą dość zgrabnej całości, zbyt mało koncentrują się na świecie. Nie wypływa z nich obraz miasta-państwa, które żyje własnym życiem, i do którego możemy wracać nawet po zamknięciu okładki. Za mało wyraźne na opowiadania, zbyt mało ze sobą związane jak na rozdziały.\nDrugim problemem jest styl. Miałem momentami wrażenie, że autor gorzką ironią sili się na Sapkowskiego, a swojskimi bohaterami na Pilipiuka. Wychodzi z tego mieszanka przeciętna. Od książki można oderwać się w każdej chwili. Ba, da się nawet jednocześnie czytać ją i słuchać wykładowcy. Nie ma w tej pozycji tego, co tak mnie urzeka w cyklu Czarna Kompania autorstwa Glena Cooka, czyli braku fizycznej możliwości oderwania się od lektury - jak raz zaczniesz, to przeczytasz już do końca.\nNa koniec mojego czepiania powiem kilka miłych słów, a konkretnie o ostatnim rozdziale - Co na ziemi to na niebie. Nie wiem, czy jest to efekt tego, że zdążyłem już tak mocno zapoznać się ze światem, czy też autor tak dobrze ujął pewne oczywiste prawdy, ale ta część naprawdę mną poruszyła. Szkoda, że potrzebowałem przebijać się do tego przez całą książkę. Zatopienie się w uniwersum lektury powinno następować już po kilkunastu stronach, nie po trzystu. Gdybyż tylko autor pomysł z ostatniego opowiadania rozwinął na całe dzieło, pogłębił motywy, bardziej wniknął w motywacje bogów i nekromantów, otarł się bez lęku o prawdy uniwersalne, gdybyż... Wtedy zapewne byłaby to świetna lektura. Tymczasem jest tylko przeciętna.\nPS: I błagam, Panie Marcinie, proszę nie nazywać jednego z bogów imieniem tak nieuchronnie kojarzącym się z Cthulhu, budzi to bowiem milion skojarzeń, które jednak rzadko przystają do wykreowanej przez Pana rzeczywistości.\nTytuł: Tfu, pluje Chlu! czyli Opowieści z Pobrzeża\nTagi: Tfu pluje Chlu! czyli Opowieści z Pobrzeża | Marcin Wroński\nno, jak czytałeś na wykładzie...\nNo, jak czytałes na wykładzie, to nie dziwię się, że się nie wciągnąłeś :)\nA któa okładka Fabryki się szanownemu autorowi recenzji podobała?\nszanowny autor recenzji ;)\nCzytał książkę nie tylko na wykładzie, co jasne. Po prostu jest to jeden z wyznaczników, jeżeli potrafię czytać ksiązkę na wykładzie i jednocześnie uważać co mówi profesor, to nie za dobrze. Świetne są te książki, które sprawiają, że podczas lektury świat dookoła znika.\nA okładki? Hmm, wiele. "Sierżant", "Necrosis", "Siewca Wiatru"...\n"Tfu pluje Chlu" to książka dla ludzi którzy maja mózg i wyobraźnię.


“Gdańska Szkoła Pływania Aquafit” jest pierwszą, założoną w roku 1990 przez Krzysztofa Orzechowskiego na terenie Trójmiasta, prywatną placówką oświatową, której podstawowym celem jest prowadzenie działalności szkoleniowej w dziedzinie rekreacji, sportu i poprawy kondycji fizycznej oraz prowadzenie działalności turystycznej.\nPlacówka posiada akceptację władz oświatowych na prowadzenie kursów, szkoleń i treningów z zakresu pływania, narciarstwa, tenisa ziemnego oraz na organizowanie szkoleń, treningów i konsultacji podczas obozów i zgrupowań o charakterze sportowym i rekreacyjnym.\nDziałalność placówki oparta jest na statucie zatwierdzonym przez Kuratorium Oświaty w Gdańsku.\n“GSP Aquafit” ma również zarejestrowaną działalność gospodarczą w Urzędzie Miejskim w Gdańsku na działalność związaną ze sportem, rekreacją i turystyką oraz inną. (Nr ewid.51358)\nPlacówka zatrudnia wyłącznie wykwalifikowaną kadrę nauczycieli posiadających różne stopnie specjalizacji zawodowej oraz tytuły instruktora lub trenera sportu.\nJestem absolwentem AWF w Warszawie. Od 1965 roku związany jestem ze sportem pływackim, pełniąc funkcje trenerskie w klubach sportowych “Spójnia” w Warszawie i Gdańsku oraz AZS w Gdańsku. Jestem założycielem sekcji pływackiej klubu “Sambor” Tczew i współorganizatorem pierwszej na Wybrzeżu Szkoły Sportowej ze specjalnością pływania w Tczewie. Szkoła i Klub “Sambor” uzyskały wysoką ocenę władz oświatowych i Polskiego Związku Pływackiego. Pełniłem funkcję członka Rady Trenerów Polskiego Związku Pływackiego. Swoje doświadczenie zawodowe przekazywałem studentom AWFiS w Gdańsku, gdzie pracowałem jako wykładowca w Zakładzie Pływania. Będąc nauczycielem akademickim w Akademii Medycznej w Gdańsku pełniłem funkcję trenera sekcji pływackiej klubu AZS, która zaliczana jest do jednej z najlepszych wśród Akademii Medycznych w Polsce.\nMoją pasją jest również narciarstwo. Ponad 35 lat zajmuję się nauczaniem narciarstwa. Jestem instruktorem Polskiego Związku Narciarskiego(PZN) i Międzynarodowego Związku Zawodowych Nauczycieli Narciarstwa (ISIA). Uczestniczyłem w kursach szkoleniowych dla nauczycieli narciarstwa w Austrii i w Szwajcarii. Od 1997 roku współpracuję z austriackimi szkołami narciarskimi.\nJestem również trenerem tenisa. Grę w tenisa traktuję jako doskonały środek na aktywne spędzanie czasu wolnego.\nWyciąg ze statutu Placówki\nRozdział V – Prawa i obowiązki pracowników oraz uczniów.\n1. Do Placówki może być zapisany każdy, bez ograniczeń wieku, którtego stan zdrowia pozwala na uczestnictwo w zajęciach organizowanych przez Placówkę. Przyjęcie do Placówki następuje na podstawie ustnej deklaracji ucznia (osoby dorosłe) lub jego rodziców (osoby niepełnoletnie) oraz wniesienia odpowiedniej opłaty za świadczone usługi.\n2. Przy rekrutacji uczniów do Placówki decyduje kolejność zgłoszeń.\n3. Uczniowie mogą być przyjmowani do Placówki w ciągu całego roku, jeżeli będą wolne miejsca.\n4. Uczeń może być skreślony z listy uczniów na wniosek nauczyciela w przypadku ciężkiego naruszenia obowiązujących go regulminów lub na własną prośbę bez zwrotu przez Placówkę wniesionych opłat.\n§20. Obowiązki oraz uprawnienia i odpowiedzialność ucznia.\n1. Uczniowie mają obowiązki:\n- Poszanowania godności osobistej, dobrego imienia i wlasności innych osób,\n- Przestrzegania zasady poszanowania cudzej godności w kontaktach z innymi ludźmi,\n- Brać aktywny udział w lekcji, przestrzegać zasad i porządku w czasie lekcji,\n- Przestrzegać obowiązujące regulaminy korzystania z obiektów sportowych i innych pomieszczeń wykorzystywanych do organizacji zajęć przez Placówkę.\n- Poszanowania swej godności, swego dobrego imienia oraz swej godności osobistej ze strony innych osób,\n- Rzetelnej i sprawiedliwej oceny swego zachowania i postępów w nauce lub oceny swej pracy przez nauczycieli,\n- Znajomości celu lekcji oraz swoich zadań lekcyjnych oraz do jasnego i zrozumiałego dla nich przekazu treści lekcji,\n- Zadawania pytań nauczycielowi w przypadku natrafienia na trudności w toku lekcji,\n- Poinformowania ich, co do kryteriów i zasad, jakie stosuje przy ich ocenie nauczyciel,\n- Znać zakres materiału przewidzianego do kontroli, wymagania, jakim będą mieli sprostać,\n- Bezpiecznych i higienicznych warunków nauczania i treningu.\n3. Uczniowie ponoszą pełną odpowiedzialność za:\n- Poziom wyników nauczania wynikający z ich aktywności na zajęciach,\n- Szkody wynikłe wskutek ich winy, braku poszanowania mienia lub nieprzestrzegania odpowiednich regulaminów i zasad zachowania,\n- Wypadki powstałe z ich winy lub zaniedbania, lub nieodpowiedniego zachowania i postępowania.\n1. GSP “Aquafit” organizuje kursy indywidualne i grupowe z określeniem terminu rozpoczęcia i zakończenia kursu. Po upływie w/w terminu kurs zostaje uznany za zakończony bez względu na liczbę odbytych lekcji. Nie odbycie wszystkich lekcji przez ucznia nie daje prawa do żadnego odszkodowania.\n2. Uczestnik kursu powinien posiadać zgodę lekarza o braku przeciwwskazań do uczestnictwa w kursie i być ubezpieczonym od następstw nieszczęśliwych wypadków, a uczestnicy kursów narciarskich powinni posiadać tzw. ubezpieczenie narciarskie.\n3. Opłatę kursową należy wnieść przed rozpoczęciem kursu. Dopuszcza się możliwość opłaty w ratach.\n4. Po odbyciu pierwszej lekcji i rezygnacji z uczestnictwa w kursie żadne koszty nie będą zwracane.\n5. Nie odbycie lekcji z powodu nieobecności ucznia nie daje prawa do jej powtórzenia, ani do zwrotu kosztów.\n6. W lekcji grupowej może uczestniczyć maksymalnie 12 osób.\n7. Lekcje odbywają się w dniach i godzinach ustalonych przed rozpoczęciem kursu.\n8. Czas trwania lekcji ustala się na 40 do 45 min.(pływanie),55 do 115 min.(tenis), od 1 do 4 godzin (narciarstwo).\n9. Program kursu zostaje ustalony po odbyciu pierwszej lekcji z uwzględnieniem, w miarę możliwości, życzeń uczniów lub rodziców dziecka.\n10. Placówka gwarantuje realizację ustalonego programu kursu niezależnie od zmiany nauczyciela prowadzącego lekcje.\n11. Placówka zapewnia uczniom pełne bezpieczeństwo w trakcie trwania lekcji oraz sprzęt pomocniczy i środki dydaktyczne.\n12. Placówka nie ponosi odpowiedzialności za wypadki powstałe na obiekcie sportowym (np. pływalnia,sala) przed i po zakończeniu lekcji.\n13. Wszyscy uczniowie i kursanci zobowiązani są do przestrzegania aktualnych przepisów i regulaminów obowiązujących na obiekcie sportowym.\n14. Wszelkie uwagi, wnioski, skargi dotyczące przebiegu kursu lub lekcji należy zgłaszać bezpośrednio nauczycielowi lub Dyrekcji Placówki.


Szukać zakwaterowania Oferty Last minute Oferty ryczałtu Wysłać zapytanie\nApartament wakacyjny Hotele Pensjonaty Dom wakacyjny Agroturystyka Kwatery prywatne\nPolska Mapy Imprezy Cele wycieczek Wynajemca Stopka redakcyjna\nDworek; wszystko Dworek Kemping Dom wakacyjny Mieszkanie wakacyjne Zajazd Hotel Hotel garni Schronisko młodzieżowe Pensjonat Wynajemca prywatny\n8 wyniki filtr lista mapa\n8 wyniki Wyświetla listę pokaż na mapie zarezerwowany wolny bez zgłoszenia\nPensjonat Kociewiak (Lubichowo)\nNasze gospodarstwo leży w malowniczej okolicy Borów Tucholskich, tuż przy jeziorze. Idealne miejsce do spokojnego wypoczynku z dala od zgiełku miejskiego. Dysponujemy dużą salą jadalną z kominkiem na 80 osób( możliwość organizacji imprez okolicznościowych,spotkań, konferencji itd.) Możliwość rozbicia namiotu. Dworek\nAgroturystyka (Kamień Pomorski)\nGospodarstwo agroturystyczne -Zacisze- na Wyspie chrząszczewskiej koło Kamienia Pomorskiego. Pokoje i pole namiotowe. Dworek\nGospodarstwo Agroturystyczne (Szteklin)\nNasze gospodarstwo leży w malowniczej okolicy Borów Tucholskich, tuż przy jeziorze. Idealne miejsce do spokojnego wypoczynku z dala od zgiełku miejskiego. Dysponujemy dużą salą jadalną z kominkiem na 80 osób. Możliwość rozbicia namiotu. W Naszym gospodarstwie są zwierzęta domowe. Dworek\nDworek Łukowiska (Janów Podlaski)\nDworek Łukowiska k/Janowa Podlaskiego zaprasza firmy i osoby prywatne na wypoczynek w gronie rodziny ,organizacje szkoleń, biesiad, wesel w dziewiętnastowiecznym odrestaurowanym dworku, pięknie położonym na wzgórzu w Parku krajobrazowym Podlaski Przełom Bugu. W przytulnych, Dworek\nVilla Residence (Krynica-Zdrój)\nHotel -Villa Residence- to stylowo wyremontowany, nowo oddany, trzy piętrowy hotel. Polożony jest w samym centrum Kudowy Zdrój. Miasto znajduje sie na dolnym Śląsku, blisko granicy Polsko - Czeskiej, około 110 kilometrów oddalone od Wrocławia. Dworek\nJaskolka Pension Tinkergestüt (Wlen)\nJaskolka has got 5 rooms, 2 with en-suite bathroom, which are located in a spacious farmhouse. Also we have 3 self-catering wooden cottages with own terrace and grill (sleep 4-6 pers.). Dworek\nDworek Hetmański (Stargard Szczeciński)\nDworek Hetmanski to kompleks hotelowo-restauracyjny klasy Boutique , zlokalizowany 35 km od Szczecina(Koszewko, Stargard Szczeciński). Oferujemy 20 klimatyzowanych i komfortowo urzadzonych pokojów. Dworek\nDworek Dębówko (Bartoszyce)\nDworek Dębówko znajduje się nieopodal drogi z Bartoszyc 1 km w kierunku na Kętrzyn Posiadamy obecnie pięc komfortowo wyposażonych pokoi oraz bardzo duża salę jadalnianą i taneczną możemy przyjąc 200 osób . tereny wokól są pięknie zagospodarowane można złowic rybke i samodzielnieja upiec do kolacji. Dworek


Mary Poppins na ruchomym plakacie!\nTagiFantasy, Film, Mary Poppins Returns, Plakat\nZ okazji odbywającego się w Anaheim D23 Expo, Disney opublikował pierwszy ruchomy plakat filmu Mary Poppins Returns z Emily Blunt w roli głównej.\nNa scenie, podczas panelu, pojawiła się sama Blunt, która powiedziała kilka słów o swojej poprzedniczce, Julie Andrews.\nMusiałam spróbować oddać hołd Julie Andrews, ale też znaleźć miejsce dla samej siebie. Myślę też, że byliśmy bardzo lojalni w stosunku do książek.\nPrzypomnijmy, że wspomniana aktorka wcieliła się w Mary Poppins w 1964 roku.\nZobaczcie ruchomy plakat filmu:\nMary Poppins Returns zadebiutuje 25 grudnia 2018 roku.\nNowe szczegóły dotyczące 7. sezonu „Dawno, dawno temu” Następny artykuł »\n"Iniemamocni 2" naprawdę istnieją! Oto co powinniście o nich wiedzieć


„Nadchodzi koniec ery desktopa” – wywiad z Prezesem NTT System – NTT System\nWywiad przeprowadzony z Prezesem Zarządu NTT System S.A. - Tadeuszem Kurkiem został opublikowany na portalu wGospodarce.pl. Wypowiedź dotyczyła sytuacji na rynku przetargów publicznych w branży IT oraz polskiego rynku komputerowego obecnie i w przyszłości.\nOstatnie lata nie były zbyt dobre dla producentów i sprzedawców sprzętu komputerowego, działających w segmencie zamówień publicznych. Czy idą lepsze czasy?\nTadeusz Kurek: Rzeczywiście, od kilku lat przetargów systematycznie ubywa. W pierwszej połowie tego roku obserwowaliśmy jednak znaczne ożywienie. Wprawdzie – dla odmiany – w ostatnich miesiącach 2019 znowu panował zastój, ale to mnie nie dziwi. Zawsze na kilka miesięcy przed wyborami liczba zapytań przetargowych spada, a po wyborach, gdy już zostanie utworzony nowy rząd, zaczyna się koniunktura.\nCzy w Polsce lepiej się sprzedają komputery lokalnych czy światowych dostawców?\nNiestety praktycznie od zawsze preferowane są marki zagraniczne. Ale sytuacja i tak jest lepsza, niż dawniej. W przeszłości zdarzały się nawet takie paradoksy, że producenci międzynarodowi mogli oferować w przetargach swoje komputery bez podatku VAT - przepisy na początku lat 2xxx ustalały zerowa stawkę VAT na importowane komputery z 22% Vat na montowane w Polsce. Oczywiście zmieniono to ale dopiero po głośnej aferze.\nDlaczego wolimy zagraniczne maszyny? Są lepsze?\nW naszej mentalności, zagraniczny komputer przewyższa polski. Opinia ta dotyczy zresztą nie tylko sprzętu IT. Generalnie uważamy, że co zagraniczne, to lepsze. Co do samych komputerów, w przeszłości sprzęt marek globalnych rzeczywiście był pod pewnymi względami uważany za lepszy. Większa firma może więcej zainwestować w badania i rozwój i w efekcie powstaje często unikalny produkt. Poza tym, kiedyś nasze komputery zwykle były montowane w mało atrakcyjnych dla oka obudowach. Jednak dziś, przy tej skali integracji jaką mamy, lokalny dostawca może przygotować dokładnie taki sam komputer, jak globalny. Co więcej, w Polsce nie brakuje inżynierów, którzy potrafią pisać pożądane aplikacje diagnostyczne, zarządzające itp. , a to te aplikacje często decydują o jakości bo wpływają na funkcjonalność urządzenia.\nSkala integracji, czyli coraz mniejsze, wydajniejsze i bardziej uniwersalne komponenty takie jak procesory, pamięci, dyski?\nMiniaturyzacja ma duży wpływ na obecny kształt komputera. W przeszłości pecet powstawał z kilkunastu elementów, które trzeba było dopasować, co wymagało sporej wiedzy. Trzeba było wiedzieć, jaki zamontować procesor, jaką płytę główną, jakie pamięci. Montowało się zresztą i kartę graficzną, muzyczną, sieciową, kontroler dysku i czytnika płyt CD, wiatraki odprowadzające ciepło, a następnie trzeba było wgrać sterowniki do tych wszystkich komponentów. Nie można było zrobić tego bez wiedzy, czasu i odpowiedniego zaplecza. Teraz karta graficzna, muzyczna, sieciowa są zintegrowane z płytą główną, a procesory i wnętrze komputera nie wymaga chłodzenia. Taki komputer jest bardzo prosty w montażu , teraz trudność to odpowiednie aplikacje do zarządzania i diagnostyki.\nCzy to znaczy, że pecet traci swój atut, jakim jest możliwość rozbudowy, dokładania kolejnych dysków, wymiany kart graficznych na coraz nowsze modele?\nW przypadku rozwiązań biurowych nie ma potrzeby, by cokolwiek rozbudowywać. Komputer kupuje się jak mikrofalówkę, a po kilku latach wymienia na nowy. Oczywiście, zmienić dysk, czy zwiększyć rozmiar pamięci można w niemal każdym komputerze stacjonarnym.\nCzy tzw. komputery markowe są uprzywilejowane również na innych rynkach?\nNa rynkach europejskich jest widoczna przeciwna tendencja. UK, Niemcy , lokalni producenci mają się bardzo dobrze. Przykładem niemiecki Wortman. Jeszcze kilka lat temu porównywalna firma z NTT System.\nCzy na poziomie specyfikacji przetargowej pojawiają się dziś preferencje odnośnie producenta sprzętu, albo komponentów? Dawno temu w kryteriach można było znaleźć punkt: procesor klasy Intel Pentium.\nNa szczęście nie. Tego zabrania prawo o zamówieniach publicznych. Natomiast światowe marki mają silne grupy lobbingowe. W praktyce wygląda to tak, że pracownicy jeżdżą po kraju i przekonują klientów do swoich rozwiązań. Był przetarg, w którym pojawił się zapis, że na przednim panelu komputera mają się znajdować cztery porty USB 3.0 wlutowane bezpośrednio w płytę główną. Oczywiście, takie kryterium nie ma żadnego rozsądnego uzasadnienia. Jaka to różnica, czy porty są wlutowane, czy połączone kablami. Ale dwaj producenci mają taką właśnie płytę główną dla komputera w formacie SFF. To przypadek, w którym lobbyści wykorzystali niewiedzę zamawiającego i przekonali go do tego typu specyfikacji.\nTo znaczy, że formuła przygotowania dokumentacji pozostawia „pole manewru” dla lobbystów również w innych kwestiach, które są przeszkodą w zdrowej konkurencji?\nTak. W zapisach wciąż można znaleźć dziwne wymagania, jak np. łączna długość wszystkich wymiarów komputera, czyli suma długości, szerokości i wysokości. Samo kryterium wymiarów może być oczywiście bardzo ważne, bo ktoś może mieć do dyspozycji określoną przestrzeń. Ale jakie znacznie ma suma wymiarów? To właśnie pole manewru dla lobbystów, którzy wykorzystując taki zapis mogą się przyczynić do wyboru określonego produktu. To nadal funkcjonuje, ale tylko u nas. Kiedy rozmawiamy z zagranicznymi firmami, nie wierzą, że podobne zapisy są brane pod uwagę.\nSkoro mówimy o komputerach, czym będzie się różnił komputer przyszłoroczny od dzisiejszego?\nTo jest ulubione pytanie dziennikarzy, a ulubiona odpowiedź powinna brzmieć: „lada chwila w sprzedaży będą dostępne procesory nowej generacji, która odmieni oblicze komputerów.” Rzeczywistość jest jednak inna, choć swoją drogą rzeczywiście zaraz pojawią się procesory Intela 10. generacji. Owszem, z pewnością istnieje grupa entuzjastów, którzy natychmiast kupią takie procesory i będą gotowi wydać na nie dużo pieniędzy, nie patrząc na wymierne korzyści. Dla nich ważne jest, że mają najnowszy procesor.\nJednak na rynku rozwiązań biurowych ciągle z powodzeniem funkcjonują komputery z procesorami 6. generacji, czyli sprzed kilku ładnych lat. Takie procesory były na rynku jeszcze w tym roku. Mało tego, komputery z takimi, a nawet wcześniejszymi układami do niedawna były w przetargach produktem najbardziej pożądanym z uwagi na często spotykany w specyfikacjach przetargowych zapis, mówiący że sprzęt musi wspierać system operacyjny Windows 7. Mieliśmy z tym duży kłopot, bo formalnie wymóg ten jest nie do spełnienia w przypadku komputerów z nowszymi procesorami. Oczywiście każdy komputer będzie działał poprawnie w środowisku Windows 7, ale nikt nie robił testów i nie było tego systemu na listach przy procesorach od 7 generacji wzwyż.\nAle nikt dziś nie instaluje Windows 7?\nTo prawda, ale w wielu urzędach, czy biurach są stosowane aplikacje działające w środowisku właśnie tego systemu operacyjnego. Uaktualnienie aplikacji do nowego Windowsa oznacza niepotrzebny wydatek, skoro wszystko dobrze działa.\nCzy to oznacza, że nie należy oczekiwać żadnych zmian w konstrukcji pecetów?\nRewolucji nie będzie, ale zmiany już następują. Od kilku lat obserwujemy wzrost popytu na konstrukcje, które określamy jako miniPC. Komputery takie w niczym nie ustępują tradycyjnym pod względem wydajności, ale są dużo bardziej funkcjonalne ze względu na małe rozmiary. Do tego są praktycznie bezgłośne i pobierają dużo mniej energii.\nSkoro są na rynku od dawna i mają przewagę nad tradycyjnymi konstrukcjami, czemu dopiero teraz są zauważane przez klientów?\nTu dotykamy sfery mentalnej użytkowników, trochę jak w przypadku preferencji marek zachodnich. Przez dekady przywykliśmy do widoku komputera w dużej skrzynce i trudno nam zaakceptować fakt, że zawartość obudowy o gabarytach dwóch kostek masła jest pełnowartościowym desktopem.\nCzy to oznacza, że nadchodzi koniec ery peceta, który przez dekady był flagowym produktem branży IT?\nW naszej ofercie adresowanej na rynek zamówień publicznych jeszcze dominują tradycyjne rozwiązania, ale wszystko wskazuje na to, że w ciągu roku, najdalej dwóch w zastosowaniach biurowych będą dominować właśnie maszyny miniPC.


O duecie Chyłki i Zordona naczytałam się wiele dobrego. W końcu i ja postanowiłam się skusić na najnowszą powieść Remigiusza Mroza – ,,Kasację”.\n,,Zaginięcie” Remigiusz Mróz\n,,Rewizja” Remigiusz Mróz\n,,Immunitet” Remigiusz Mróz\nChyłka ma do przeprowadzenia ciężką rozprawę. W sądzie ma bronić mężczyzny, w którego domu znaleziono dwoje ludzi w masakrycznym stanie. Dodatkowo oskarżony przez dziesięć dni siedział z nimi w mieszkaniu, choć już od dawna nie żyli. Piotr Langer nie był jednak zbyt rozmowny – nie przyznawał się do winy, ani nie zaprzeczał. Dodatkowo Chyłka miała mieć pomocnika, młodego aplikanta – Kordiana Oryńskiego, zwanego przez nią Zordonem. Nawet największy zwyrodnialec nie miał szans z takim duetem, a jak wiadomo zadaniem prawników była przede wszystkim obrona oskarżonego.\nWspaniała dawka emocji\nJuż od samego początku bardzo szybko wciągnęłam się w fabułę. Początkowo obawiałam się jej objętości i dlatego dość długo zwlekałam z lekturą. Szybko jednak okazało się jak bardzo się myliłam. Już pierwsze strony przyciągnęły mnie na tyle, że czytałam do ostatniego zdania niemal bez przerwy. Choć to pierwszy kryminał prawniczy Remigiusza Mroza jestem pewna, że nie ostatni, gdyż pisarz bardzo dobrze poradził sobie z tym gatunkiem. Wcześniej czytałam trzy powieści wojenne i także bardzo mi się podobały. Nie inaczej więc mogło być z ,,Kasacją”.\nPióro Remigiusza Mroza jest wyjątkowo lekkie i przystępne. Ksiązka została także bardzo dobrze wydana. Podobało mi się, że z wszystkich stron miała duży margines dzięki czemu podczas czytania na leżąco widziałam cały tekst. Duża, wyjustowana czcionka także zdecydowanie ułatwia ten proces. Najważniejsza jest jednak zawiła intryga, a takiej tutaj nie brakuje. Gdy już byłam pewna, że poznałam rozwiązanie tych morderstw pisarz przygotował dla mnie nie lada niespodziankę. W najśmielszych snach o tym nie śniłam!\nChyłka i Zordon – duet doskonały\nBohaterowie zostali bardzo dobrze wykreowani. W swoim życiu przeczytałam dość dużo kryminałów i thrillerów, jednak tak dobranego i zabawnego duetu jak Chyłka i Zordon jeszcze nie spotkałam. Joanna i Kordian to duet nietuzinkowy. Choć tak bardzo się od siebie różnią to jednak mają jeden cel. Podobała mi się także postać informatyka, który na pewno wprowadzał powiew świeżości w fabule. Całość skupiła się na morderstwie, poszukiwaniach, obronie Langera. Nie było tutaj miejsca na życie prywatne prawników. O każdym z nich wiemy bardzo niewiele, a informacje o rodzinie to tylko kilkulinijkowy przebłysk. Z jednej strony mi to odpowiadało, jednak z drugiej wolałabym lepiej poznać także ich bliskich. Mam nadzieję, że powstanie kolejny tom serii, który z chęcią przeczytam, gdyż bardzo polubiłam dwójkę tych prawników.\n,,Kasacja” to thriller prawniczy, w którym pojawia się dość dużo przepisów, kodeksów, publikacji na które powołują się adwokaci. To wszystko jednak jakoś wtapia się w fabułę i nie gra pierwszych skrzydeł. Jestem wielką fanką serialu ,,Prawo Agaty”, więc i najnowsza książka pisarza bardzo przypadła mi do gustu. Jeśli także lubicie takie prawnicze klimaty, nie powinniście czuć się zawiedzeni.


Broń do strzelectwa dynamicznego w sklepie Buos - Invac\nStart » Webstore » Inne Sklepy » Broń do strzelectwa dynamicznego w sklepie Buos\nStrzelectwo dynamiczne to ciekawa dyscyplina sportowa, zbliżona bardziej do realiów życiowych. Z tego zapewne powodu rośnie grono jego miłośników. Jednak strzelectwo dynamiczne wymaga odpowiedniego wyposażenia. Bez posiadania broni nie może bowiem strzelać. Sklep z bronią Buos oferuje wiele rodzajów broni krótkiej i długiej dla osób uprawiających strzelectwo dynamiczne. Znajdą oni w ofercie sklepu między innymi słynne karabiny Kałasznikowa, a także szeroki wybór pistoletów. Dzięki ofercie sklepu Buos uprawianie strzelectwa dynamicznego stanie się przyjemnością. Sklep dostarcza także wszelkie rodzaje amunicji oraz akcesoria strzeleckie.\nDodane: 2015-11-23 Kategoria: Webstore / Inne Sklepy


Włóczka Hot Socks Madena - kolor 002 - Liloppi.pl\nHot Socks Madena - kolor 002\nWłóczka skarpetkowa, mieszana\nHot Socks Madena - to typowa włóczka skarpetkowa składająca się w 75% z wełny oraz 25% poliamidu. To połączenie włókien sprawia, że powstałe z niej produkty są ciepłe i zarazem odporne na przetarcie. Włóczka Hot Socks Simila to idealny materiał na skarpetki czy rękawiczki. Można z niej wydziergać również elementy garderoby czy dodatki takie jak szale lub chusty.\nHot Socks Madena to włóczka przeznaczona na skarpetki i dostosowana właśnie do wykonywania tego wyrobu. Na parę skarpetek potrzebny jest 1 motek włóczki. Do wykonania średniej wielkości chusty potrzebne będzie 2-3 motków Hot Socks Madena.\nHot Socks Simila sprzedawana jest w wielokolorowych 100 gramowych motkach (420 m)\nDo dziergania najlepiej wykorzystać druty i szydełko o rozmiarze 2,5 – 3.\nMiłośniczkom włóczki skarpetkowej polecamy również inne produkty marki Grundl. Warto też zapoznać się z włóczką DROPS Delight, która wspaniale nada się do dziergania skarpet i nie tylko.\nHot Socks Madena - kolor 005\nHot Socks Madena - kolor 004\nHot Socks Madena - kolor 007


Archiwa: PC - Strona 19 z 20 - Magazyn T3\nTwórcy Remix OS chcą przenieść nasze doświadczenia z Androida na nową platformę.\nBlack Ops wraca wraz z Call of Duty: Black Ops III, „najbardziej wyczekiwaną wieloplatformową grą sezonu” według firmy Nielsen i zarazem najnowszą odsłoną bijącej rekordy popularności...\nBatman: Arkham Knight na PC oficjalnie do zwrotu\nProblemy Warner Bros. zaczęły się już w dniu premiery.\nBatman: Arkham Knight otrzyma DLC od Tima Burtona\nPosiadacze najnowszej gry o przygodach Batmana już niebawem będą mogli nabyć dodatek pozwalający im przywołać klimat dawnych filmów Tima Burtona z Człowiekiem-nietoperzem.\nZ wyników badań przeprowadzonych przez firmy IDC i Gartner wynika, że w drugim kwartale tego roku sprzedaż Maków wzrosła o 16 procent w stosunku do identycznego okresu w roku 2014.\nZawieszona sprzedaż Batman: Arkham Knight na PC\nW związku z licznymi problemami związanymi z wydajnością najnowszej odsłony gry o Mrocznym rycerzu na pecetach, wydawca Warner Bros. Games zdecydował o zawieszeniu sprzedaży tego tytułu we wszelkich kanałach dystrybucyjnych.\nAnders Breivik zażądał PS3 i komputera\nWięzienia wydają się raczej mało odpowiednim miejscem dla konsol oraz komputerów. Jednak w zeszłym roku, australijski skazany zażądał dostępu do tych urządzeń. Teraz podobnie uczynił Anders Breivik.\nSprzedaż komputerów PC być może wzrośnie\nRok 2012 nie był najlepszy pod względem liczby sprzedanych komputerów PC. Jednak Strategy Analytics sugeruje, że najgorsze już za nami.


Badania proktologiczne w Michałowicach - 20 Polecanych Specjalistów | ZnanyLekarz.pl\nBadania proktologiczne specjaliści w Michałowicach\n„Cudowny lekarz z niesamowitym podejściem do klienta. Super specjalista. Wykonywał narzeczonemu wycięcie dużego tłuszczaka. Polecamy bardzo Pana doktora z całego serca. ” „Cudowny lekarz z niesamowitym podejściem do klienta. Super specjalista. Wykonywał narzeczonemu wycięcie dużego tłuszczaka. Polecamy bardzo Pana doktora z całego serca. ” …więcej\n„Serdecznie polecam. Indywidualne podejście do pacjenta, przemiły człowiek pełen empatii i bardzo dobry specjalista.” „Serdecznie polecam. Indywidualne podejście do pacjenta, przemiły człowiek pełen empatii i bardzo dobry specjalista.” …więcej


Tutaj jesteś: | TYLKO W STREFIE | Ludzie | Europa dla każdego- Budowlanka w Portugalii\n29 października 2018 r. w Zespole Szkół nr 1 odbyło się spotkanie podsumowujące praktyki zagraniczne w Portugalii\nOpublikowano: 8 Grudnia 2018, Sobota, 19:58\n29 października 2018 r. w Zespole Szkół nr 1 odbyło się spotkanie podsumowujące praktyki zagraniczne w Portugalii, w których wzięła udział młodzież z „Budowlanki”. Na uroczyste podsumowanie przybyli przedstawiciele Szkół ponadgimnazjalnych z Powiatu Mińskiego. Spotkanie poprowadził wicedyrektor Technikum p. Paweł Domagała, koordynator projektu p. Edyta Kosiorkiewicz oraz uczestnicy mobilności.\nPraktyki zagraniczne młodzieży Budowlanki były zrealizowane dzięki Funduszom Europejskim. Szkoła otrzymała dofinansowanie w wysokości 438 940,01 zł. na realizację projektu „Europa dla Każdego” w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój – PO WER VET, który był realizowany na zasadach programu Erasmus +. Celem praktyk było zdobycie doświadczenia w kształconym zawodzie, poznanie kultury Portugalskiej, historii oraz rozwijanie języków obcych.\nNa przełomie października i listopada grupa 26 uczniów technikum informatycznego oraz 23 uczniów technikum budowlanego wyjechała na 3 tygodnie do słonecznej Portugalii, żeby tam zdobywać doświadczenie zawodowe.\nInicjatorem projektu o nazwie „Europa dla każdego” była Eliza Bujalska- prezes Fundacji EBU oraz nauczycielka języka angielskiego Edyta Kosiorkiewicz, która była koordynatorem mobilności, jak również opiekunem w trakcie mobilności uczniów. Opiekunami byli również p. Ewa Bujalska- nauczyciel przedmiotów budowlanych, Mirosław Paja- nauczyciel przedmiotów informatycznych oraz Zbigniew Daśko- nauczyciel anglista.\nWyjazd poprzedzony był kilkumiesięcznymi przygotowaniami. Uczniowie zostali wybrani w procesie rekrutacji. Wybrani uczniowie uczęszczali na zajęcia języka angielskiego lub portugalskiego. Odbyli szkolenia zawodowe, kulturowe, BHP i P.POŻ.\nW trakcie mobilności uczniowie mieli ogromną szansę poznać przedsiębiorstwa w Portugalii oraz zdobyć niezbędne doświadczenie w obranym kierunku.\nTechnicy informatycy zajmowali się głównie tworzeniem stron internetowych, programowaniem, zabezpieczaniem sprzętu i sieci komputerowej jak również przygotowaniem projektów graficznych. Technicy budownictwa odbywali praktyki pod okiem doświadczonych specjalistów wykonując roboty ziemne, zbrojarskie, betoniarskie, murarskie i tynkarskie.\nOczywiście poza pracą, popołudniami i weekendami grupa miała możliwość przyjrzenia się Portugalii z bliska. Poznawali kulturę, tradycje i kuchnię Portugalską. Weekendami mieli możliwość poznać architekturę dzięki licznym wycieczkom krajoznawczym – odwiedzili Guimarães – pierwszą stolicę Portugalii, Rui, Valecę, Bragę, Vianę de Castelo i Ponte de Lima. Udało im się również udać w podróż do Hiszpanii - do słynnego Santiago de Compostela - jednego z najważniejszych świątyń pielgrzymkowych na świecie. Cała grupa była zachwycona wycieczkami.\nUczestnicy mieszkali na kampusie partnera projektu – Mobility Friends w Barcelos. Kampus był międzynarodowy, zatem uczniowie mieli szansę bliżej poznać reprezentantów Hiszpanii, Włoch, Niemiec, Czech, Rumunii jak również naszych rodaków z Nowego Sącza czy Krakowa. Uczniowie mieszkali w domkach. Na terenie ośrodka był odkryty basen, pomieszczenie multimedialne, siłownia na świeżym powietrzu, boisko do piłki nożnej oraz siatkówki plażowej. Zapewnione były również śniadania, obiady oraz kolacje na terenie ośrodka.\nNa koniec mobilności każdy uczeń otrzymał certyfikaty potwierdzające zdobyte kompetencje i kwalifikacje.\nNajlepszym podsumowaniem praktyk będzie wypowiedź ucznia 3 klasy Technikum Informatycznego Macieja Biegalskiego:\n„Odbyte praktyki dały każdemu z nas wiele satysfakcji, ponieważ dużo na nich zyskaliśmy. Oczywistym jest to, że rozwinęliśmy swoje umiejętności i słownictwo zawodowe, nauczyliśmy się pracy zespołowej oraz współpracy z osobami różnych narodowościach, na własne oczy mogliśmy zaobserwować jak pracuje firma od środka, ale to nie wszystko. Każdy spędzony dzień w Portugalii był dla nas okazją do rozwoju. Zintegrowaliśmy się ze sobą i przeżyliśmy niesamowite chwile – tak zupełnie inne od codzienności. Poprzez zapoznanie ludzi zagranicą rozwinęliśmy swoje zdolności językowe, a zwiedzanie zabytków i ważnych miejsc w Portugalii wzbogaciło nas kulturowo. Mogliśmy poczuć całkowicie inny świat, jeśli chodzi o organizację pracy, bo przecież tam nikt się nie śpieszy, zawsze jest czas na kawę.\nWszystkie zdobyte umiejętności zaowocują podczas poszukiwań przyszłej pracy, lecz przede wszystkim dla nas, jako ludzi młodych ten czas praktyk był poszerzeniem horyzontów i pomocą w planowaniu przyszłości.”\nźródło: Edyta Kosiorkiewicz Nauczyciel w Zespole Szkół nr 1 w Mińsku Mazowieckim


Poeta w objeździe www.kaczmarski.art.pl\nPoeta w objeździe\nStrona główna/Media/Artykuły o Jacku Kaczmarskim/Poeta w objeździe\nPoeta w objeździeArtur2015-08-22T22:10:10+00:00\nWielki Kaczmarski – napisał “Czas Krakowski”. Fenomen Kaczmarski – dał tytuł na całą kolumnę “Obserwator Wielkopolski”. Megaloman w salonie – ocenił “Tygodnik Gdański” (w tym samym “Tygodniku”: Przykro mówić gwieździe, że mowa jego przypomina balon. Nadmuchiwany).\nTowarzyszyłam Jackowi Kaczmarskiemu w jego pierwszym po stanie wojennym tournee po kraju. Trudno mi napisać cokolwiek o artystyczno-muzycznej stronie koncertów i mogę tylko powtórzyć za recenzentami, że bardzo wysoko oceniano akompaniament koncertującego po latach w Polsce Zbyszka Łapińskiego. Wspomniany “Czas Krakowski” podkreślał również sugestywną recytację Stanisława Elsnera Załuskiego, który w połowie występu Kaczmarskiego czyta jego poemat “Lot, czyli epitafium dla emigrantów”. (To epitafium trwa dokładnie dwanaście minut. Jedyne dwanaście minut, kiedy Kaczmarski może się rzucić na fotel albo na krzesło – w wędrownych garderobach nie zawsze jest się na czym położyć – I w przerwie dwu, trzygodzinnego koncertu posiedzieć trochę samotnie, nieobecny, z przymkniętymi oczyma i wyrazem bólu na twarzy). Pojechałam w ten objazd (Kraków, Wrocław, Olsztyn, Gdańsk, Poznań, Lublin, Warszawa) żeby zobaczyć, czy w Polsce, która przeszła przez 13 grudnia, przez rozpacz, beznadziejną niewiarę, rozpad moralny i etyczny i dezintegrację społeczną, kogokolwiek obchodzi jeszcze Źródło, czy komukolwiek potrzebna jest Zbroja. Kaczmarski pisze wiersze kasandryczne: o nędzy człowieczej, o ludzkim występku, o ludzkiej słabości i o występkach całych narodów (“Jałta”, “Katyń”, “Czerwony autobus”, “Limeryki”). Świat jego poezji jest okrutny, męski, bezwzględny. Nie ma w nim grzeczności, układów, kompromisów. Nie ma kłamstwa i nie ma eleganckich układów pod adresem odbiorcy. Ale w tym okrutnym świecie zbudowanym przez Człowieka rosną małe, wątłe roślinki wartości moralnych, etycznych, które właśnie syntetyzuje “Zbroja” – jeszcze nie wszystko stracone, jeszcze jest nadzieja, choć trzeba być świadomym, że czeka nas ciemność i zatrata. W pewnym sensie jest Kaczmarski poetą religijnym, poetą Wiary. Nie jest mu obojętne, jak każdy z nas spędzi czas na ziemskim padole. Ale – czy to jeszcze obchodzi młodych ludzi w Polsce? Czy ich w ogóle interesuje polityczne przesłanie Kaczmarskiego, owo bezkompromisowe odkrywanie Zła w każdym kłamstwie, w każdej próbie manipulowania masami ludzkimi, w deformowaniu sensu, pojęć i słów? Co to ma za znaczenie dla pokolenia 1990, które zajęte jest już (albo będzie za chwilę) wyłącznie zdobyciem wizy na Zachód i drobnym handlem na ulicach Berlina? Pojechałam na tournee żeby sprawdzić, czy młodzi ludzie w Polsce chcą, by im poeta mówił o sławie i infamii, o wierze i nadziei, o traktacie moralnym i o dziejach honoru.\nOto ta relacja\nByły w trakcie tego tournee koncerty bardziej i mniej udane, były także całkiem nieudane (z punktu widzenia samych wykonawców). Zdarzyło się w hali Oliwii, że Jacek przerwał “Obławę” po pierwszej zwrotce. W Olsztynie jeden występ odwołano, w Szczecinie przełożono na następny dzień. W Gdańsku doszło do histerycznych scen na prestiżowym spotkaniu w restauracji “Staromiejska”. Było już po trzygodzinnym koncercie, po godzinnym rozdawaniu autografów, prawie północ. Jacek piekielnie zmęczony, pół żywy, zgodził się spotkać w “Staromiejskiej” i porozmawiać z publicznością – ale ta publiczność nie chce spotkania ani rozmowy, tylko żąda by ją piosenkarz ubawił. Nie kupili biletów na koncert, tutaj ma dać im koncert. Ma im śpiewać i koniec. A skoro nie chce i do tego dodaje, że traktuje tę trasę koncertową jako pożegnanie z występami, naraża się na pytania: A w Ameryce będziesz śpiewał? – niby, że za dolary. Kaczmarski, rzeczywiście w złej formie, odpowiada bez sensu, prowokuje jeszcze większą agresję. Chaos, awantura, krzyki, pretensje. Wychodzimy z poczuciem ogromnego niesmaku. Następnego dnia nasza ekipa przypomina sobie niektóre momenty (Jestem lepszym poetą od pana – jęczał rozdzierająco jeden z gości) i zaśmiewamy się do łez w samochodzie-furgonetce, który służy do przewozu ludzi i aparatów nagłaśniających, płyt i taśm i dwóch gitar (gdyby się jedna zepsuła) a nocami – jako ruchoma sypialnia dla Jacka i Staszka. Bo tego dnia koncert jest z kolei niezwykle, niesamowicie udany. Kamień spada z serca wszystkim, a głównie organizatorom (Agencja “Helikon” z Krakowa). Potem jeszcze kilka razy będą chwile straszliwego załamania, takie chwile, kiedy się wydaje, że Jacek już nigdy nie wyjdzie na scenę, już nie będzie w stanie niczego zaśpiewać, już nie zniesie ani jednej rozmowy i ani jednego kontaktu z tłumem. Wygląda na to, że przełamując się w końcu i startując od nowa oddaje im – publiczności – pół życia. Ale z kolei sam też nie może żyć bez nich, bez tych owacji na stojąco, długich, wielominutowych, bez tych wpatrzonych, często zapłakanych twarzy, bez ich okrzyków, żeby wrócił, żeby śpiewał, żeby znów wziął gitarę do ręki. Góra i dół, upojenie sukcesem i kompletne załamanie w obawie przed klęską, radość porozumienia z nimi i obawa, czy ono się sprawdzi także następnego dnia. To jest właśnie ten objazd, ta trasa, to spotkanie po dziewięciu latach. To jest cena, jaką Jacek musi zapłacić za sukces i za owacje. Nie jest to po prostu mądry piosenkarz, idol pokolenia. Jest to wyraziciel treści, którymi żyje naród w całym swoim przekroju (“Obserwator Wielkopolski”). Nigdy nie widziałem Kaczmara na żywo – jestem młodszy dokładnie o tyle lat, ile trwała jego emigracja. “Obława” – i niemal histeryczny krzyk tłumu! Nikomu już nie przeszkadzało, że się mylił, gubił tempo. “Mury” śpiewaliśmy już wszyscy. Jeszcze tylko “Zbroja” – i już po koncercie. Owacja, jakiej ta hala nie widziała od lat, a ja nie widziałem nawet na koncertach młodzieżowych idoli rocka… Chciałbym, by moje pokolenie miało takiego idola, by był nim mój rówieśnik. Lecz czuję, że porwał nas Jacek i konkurować z nim nie sposób. Jesteś nasz, bez względu na to, gdzie. Twój fan. (“Gazeta Festiwalowa” XXVI Studenckiego Festiwalu Piosenki w Krakowie). Kaczmarski koncertował (na specjalne zaproszenie) w rozmaitych środowiskach. Na przykład w jednostce wojskowej. Albo w więzieniu na Montelupich w Krakowie (śpiewał tam między innymi “Mury”, a więźniowie, w tym ciężcy recydywiści, wypytywali go, jak ocenia Polskę po ostatnich politycznych przełomach). W Olsztynie wziął udział w radiowej audycji na żywo i odpowiadał na telefony słuchaczy. W Warszawie koncertował na rzecz dzieci upośledzonych. Telewizja nadała transmisję (nudną, w ogóle nie odtwarzającą nastroju sali, być może nie daje się tego zrobić), kilkanaście albo może kilkadziesiąt pism wydrukowało wywiady (w końcu wszystko się powtarzało w tych wywiadach, co można każdorazowo wymyślić nowego?). Za dużo ludzi kręciło się bez przerwy koło niego. Od samego odpowiadania na pytania i rozmawiania można było zwariować. W każdym mieście meldowały się setki znajomych, kolegów, byłych kolegów. Przy wejściach do garderoby trzeba było stawiać rodzaj straży porządkowej. Po każdym koncercie na podpis czekały tysiące chętnych. Pojawiły się setki chyba nielegalnych, czyli wykonanych bez wiedzy artysty, wydawnictw, kaset, reprintów, fotografii w formie pocztówki z przygotowanym miejscem na podpis. Na jednej Jacek jako kilkuletni chłopiec z główką śmiesznie owiniętą chusteczką, na innej – nie wiedzieć czemu – małpa (goryl) pod drzewem i, rzecz jasna, miejsce na autograf. – Podpiszesz na małpie? (po koncercie na Uniwersytecie Warszawskim). Ale – być może takie albo podobne rzeczy zdarzają się na wszystkich koncertach, wszystkim artystom, na każdej trasie.\nFenomen Jacka Kaczmarskiego polega na tym, że na te koncerty przychodziła głównie (choć nie jedynie) młodzież w wieku 13-18 lat. (Trochę starsza na KUL-u w Lublinie, oczywiście w warszawskiej “Riwierze”, na Uniwersytecie i w Sali Kongresowej w Warszawie). Nigdy Kaczmara poprzednio nie widzieli. Znali go z kaset i audycji RWE. Zasiadali w wielotysięcznych halach. Czekali na sygnał. Jacek wychodził, kłaniał się, brał gitarę. Zbyszek zasiadał przy fortepianie. Od tego momentu rozpinała się jakaś niewytłumaczalna, nieopisywalna nić pomiędzy nimi a widownią. Żadnych Awantur, żadnej zadymy, żadnych wrzasków. Ci młodzi ludzie najczęściej siedzieli spokojnie w swoich krzesłach, hipnotycznie wpatrzeni w oświetloną scenę. Część powtarzała za śpiewakiem słowa piosenek. Część tylko bezgłośnie poruszała wargami. Oni znają tę piosenki na pamięć. Także te, które napisał na emigracji. Także te, które śpiewał w końcu lat siedemdziesiątych. Ta poezja, tak jednoznaczna w wyborach wartości politycznych i moralnych jest widocznie dla nich ważniejsza niż anarchistyczne teksty albo bezmyślne skandowanie pozbawionych znaczeń rytmów. A więc może źródło wciąż bije?\n"Po Prostu" nr 22, 1990r.


Zakamarki mojej kuchni: Eskalopki w sosie z maskarpone i zielonego pieprzu-Scaloppine con mascarpone e pepe verde\nEskalopki w sosie z maskarpone i zielonego pieprzu-Scaloppine con mascarpone e pepe verde\nScloppine , czyli eskalopki, to kotleciki z cielęciny lub drobiu, lekko rozbite i smażone najczęściej bez panierowania.\nTo danie mięsne można przygotowac w ciągu kilku minut. Jest proste, ale jednocześnie bardzo smaczne. Lubię tę formę przygotowania mięsa, nie tylko na ekspresowy sposób wykonania, ale również na możliwości zmiany smaków, które są ogromne. Wystarczy zmienić dodatek do sosu, a otrzymamy zupełnie nowe danie.\nDziś "scalopine" z serkiem mascarpone i zielonymi ziarenkami pieprzu.\nDodatek serka mascarpone sprawia,że sos jest bardzo delikatny i kremowy,a zielony pieprz nadaje potrawie pikanterii i chrupkości.\n400 g mięsa/cielęciny lub indyka/\n1 łyżka gęstego przecieru pomidorowego\n¾ szklanki białego,wytrawnego wina\nmąka/do obtoczenia mięsa/\n|Mięso należy pokroić w cienkie plastry/ilość i wielkość dowolna/ i delikatnie rozbić drewnianym tłuczkiem. Mięso powinno być cienkie ,ale nie może się rozpadać. Każdy plasterek obtoczyć w mące i smażyć na średnio rozgrzanej oliwie z dodatkiem masła ok.1-2 minut z każdej strony / powinno się delikatnie przyrumienić/ . Zalać winem i gotować do odparowania alkoholu. Mięso przełożyć na talerz. Przecier rozpuścić w niewielkiej ilości wody i dodać do utworzonego sosu mięsno -winnego, wymieszać i dodawać stopniowo serek maskarpone. Dusić przez chwilę na małym ogniu do połączenia się składników i uzyskania gładkiej konsystencji sosu. Mięso przełożyć do sosu, posolić i gotować ok.3-4 min. Dodać ziarenka pieprzu, delikatnie wymieszać. Jeśli sos wydaje nam się zbyt gęsty należy go rozcieńczyć gorącą wodą lub bulionem.\nMięso najbardziej lubię w zestawieniu z sałatką, a właściwie z dużą ilością sałatki i nic więcej. Takie danie jest dla mnie najlepszą formą posiłku.\nDo przygotowania tej sałatki potrzebowałam kilku gatunków świeżej sałatki tzw.mix sałatkowy, marchewką w cienkich paseczkach, kilka orzechów włoskich, zielony koper włoski, sól i kolorowy świeżo mielony pieprz do smaku. Wszystkie składniki sałatki należy wymieszać w salaterce i polać sosem przygotowanym z jogurtu naturalnego i niewielkiej ilości serka maskarpone.\nDoskonałym dodatkiem może być sos czosnkowy.\nEtykiety: danie mięsne, eskalopki, mascarpone, mięso, pieprz kolorowy\nPanna Malwinna 3 listopada 2011 07:03\nSmakowicie podane danie;)


Prowincje literatury. Polska proza kobiet po 1956 roku - KSIĘGARNIA FEMINOTEKI\nStrona główna>KSIĄŻKI>Prowincje literatury. Polska proza kobiet po 1956 roku\nFuria nr 5...\nProwincje literatury. Polska proza kobiet po 1956 roku\nAutorka: Arleta Galant\nWydawnictwo Uniwersytetu Szczecińskiego, 2013\nTematem monografii Prowincje literatury jest powojenna polska proza kobiet, przede wszystkim proza drugiej połowy XX wieku. W polu moich interpretacji znalazły się wybrane utwory opublikowane przed umownym literackim przełomem w 1989 roku. Koniecznym dopełnieniem i kontekstem rozważań zawartych w niniejszej pracy pozostają jednak rozpoznania dotyczące pisarstwa kobiet lat dziewięćdziesiątych i późniejszych. Na jedną z przyjętych przeze mnie badawczych hipotez składa się bowiem przekonanie, że należy postawić pytania o to, w jaki sposób namysł nad „przedprzełomową” prozą pisaną przez kobiety kontekstualizuje najnowsze projekty pisarek.\nWśród utworów, które wybrałam do omówień i interpretacji, znalazły się teksty autorstwa Zyty Oryszyn, Ewy Marii Slaskiej, Renaty Zwoźniakowej, Krystyny Kofty, Britty Wuttke, Małgorzaty Szejnert i Krystyny Sakowicz. Interesują mnie książki napisane w kraju i funkcjonujące w obiegu krajowym w latach sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Odstępstwo stanowi jedna z powieści Ewy Marii Slaskiej – krajowa sceneria fabuły Dochodzenia, wydanego przez Instytut Polski w Paryżu, nakłania do tego, by odwołać się do tej pozycji jak do wyjątku, w którym ciekawie zaaplikowano regułę.


Sztuka - 13.\tWielki hit\n13.\tWielki hit\nInne strony warte obejrzenia: szkoła tańca gorzów grzegorz wilk koncerty\n- „Hello” – słysząc ten tytuł, większość albo go nie zna, albo myśli o Lionelu Richie. Kawałek o takim tytule wyszedł jednak także ze stajni Oasis. Wyjątkową „fajność” zawdzięcza ciekawemu efektowi gitary Noela i żywym, bo szybkim, rytmem. Cała lista: 1.\tHello – 3:21 2.\tRoll With It – 3:59 3.\tWonderwall – 4:18 4.\tDon't Look Back in Anger – 4:48 5.\tHey Now! – 5:41 6.\t(bez tytułu) – 0:44 7.\tSome Might Say – 5:29 8.\tCast No Shadow – 4:51 9.\tShe's Electric – 3:40 10.\tMorning Glory – 5:03 11.\t(bez tytułu) – 0:39 12.\tChampagne Supernova – 7:27 Muzykami, którzy stworzyli ten materiał są ci sami muzycy, co wcześniej. Zmienił się jedynie perkusista – McCarrolla zastapił Alan White. Dodatkowo Noel pokazał, że umie grać nie tylko na gitarze – dźwięki pianina i melotronu, słyszalne na tej płycie, są między innymi jego dziełem. Między innymi, bo Arthurs także potrafi grać na obu instrumentach. Płyta znowu jest w klimacie brit-popowym z tą różnicą, że nieco mniej agresywnym. Na winylowej wersji krążka jest dodatkow utwór pt. „Bonehead’s Bank Holiday” – warto przy tym zaznaczyć, że „Bonehead” to było przezwisko Paula Arthursa, który z nie do końca wiadomych przyczyn takie przezwisko otrzymał. Po wydaniu tego krążka zespół zyskał międzynarodową popularność i przynajmniej w Anglii stał się naprawdę znaczący. Oasis ma w swoim repertuarze także piosenki artystów, których w całości zcoverowali i one również często cieszą się wielką popularnością wśród słuchaczy. Nie zgoła jednak wymieniać ich wszystkich. Jedno jest pewne – horyzonty muzyczne mają bardzo szerokie.


Nowy wpis do rejestru zabytków: przepompownia Twierdzy Modlin\nStart / Archiwum aktualności - lista / Nowy wpis do rejestru zabytków: przepompownia Twierdzy Modlin\npiątek, 30 kwietnia 2021 13:46\nPostanowiłem wpisać do rejestru zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego budynek przepompowni położonej przy ul. Księstwa Warszawskiego w Nowym Dworze Mazowieckim, z uwagi na zachowane wartości artystyczne, historyczne i naukowe obiektu. Postępowanie przeprowadzone zostało w związku z wnioskiem organizacji społecznej Stowarzyszenia na rzecz Krajobrazu Kulturowego.\nDokładna data budowy przepompowni nie jest znana, wiadomo jednak, iż funkcjonowała ona co najmniej od lat 80. XIX w. Pierwszy wodociąg na terenie Twierdzy Modlin oddano do użytku w 1847 r. W związku z rozbudową Twierdzy i koniecznością dostosowania do nowych potrzeb systemu nawadniania rozpoczęto rozbudowę istniejących urządzeń. Przepompownia stanowiła jeden z etapów modernizacji systemu. Stanowił on część zabudowy południowego ramienia wschodniego kleszcza Twierdzy, wzniesiony został jako budowla o jednej kondygnacji częściowo zagłębionej w ziemi, połączonej z systemem podziemnej instalacji. Budynek podzielony został na dwie wysokie hale, pomiędzy którymi wykonano ścianę działową z dwoma zamkniętymi łukiem oknami oraz prostokątne przejście łączące galerie obu pomieszczeń. W pierwszym z nich (od strony zachodniej) znajdowała się kotłownia z maszynownią, w drugiej zlokalizowane zostały maszyny parowe wyprodukowane w moskiewskiej fabryce Gustawa Lista, datowane na lata 1890-1896.\nW każdym z pomieszczeń nieznacznie poniżej poziomu gruntu wzdłuż ściany północnej, a częściowo przy ścianie wschodniej, znajdują się żeliwne galerie, ze schodami przy ścianie wschodniej (maszynownia), oraz południowej (hala pomp), umożliwiające dostęp do urządzeń technicznych i ich obsługę. Zabudowania i znajdujące się w przepompowni maszyny przetrwały I wojnę światową bez większych uszkodzeń. W 1918 r. Twierdza Modlin została przejęta przez Wojsko Polskie, a w czasie II wojny światowej przez Niemców. Od lat 60. lub 70 . XX w. zaprzestano użytkowania pomp, a nad jedną z galerii wykonano wtórny strop. Budynek i jego wyposażenie zachowało się bez zmian do czasu wycofania się wojska z Twierdzy Modlin. Brak odpowiedniego zabezpieczenia i kradzieże doprowadziły do demontażu części elementów metalowych zachowanych urządzeń technicznych. Obecnie budynek jest zabezpieczony.\nLokalizacja w fosie, bezpośrednio przy umocnieniach stałych Twierdzy oraz przeznaczanie budynku zdecydowały o jego formie architektonicznej – wysokie, przykryte kolebką pomieszczenia doświetlono z obu stron oknami o stosunkowo dużych rozmiarach. O indywidualnym wyrazie artystycznym świadczy także dobór i forma żeliwnych detali, z których wykonano galerie oraz schody, a także opracowanie ścian i posadzek, które zachowało się w bardzo dobrym stanie na niższej kondygnacji hali pomp. Elementy te są świadectwem dbałości o jakość wykończenia wnętrz maszynowni i hali pomp oraz o wzajemne relacje wizualno-przestrzenne obu pomieszczeń.\nObiekt stanowi obecnie unikatowy przykład zachowanej do czasów współczesnych przepompowni z drugiej połowy XIX w. zaprojektowanej na potrzeby wojska, stanowiącej integralny element systemu nawadniania Twierdzy Modlin. Posiada oryginalną formę architektoniczną wynikająca z jego przeznaczenia i obronnego charakteru. Zewnętrzna bryła budynku opracowana została analogicznie do skazamatowanych umocnień niskiego półbastionu, a na dachu budynku wykonano stałe umocnienie w formie nasypu ziemnego, zabezpieczającego budynek przed ewentualnym uszkodzeniem spowodowanym ostrzałem artyleryjskim. Pomimo rezygnacji z detalu architektonicznego na elewacji, komin kotłowni otrzymał estetyczną formę o prostej dekoracji z cegły licowej. W budynku zachowały się wielokwaterowe okna oraz przykład oryginalnej stolarki o bogatej dekoracji.\nWartość historyczna budynku wiąże się z dziejami Twierdzy Modlin oraz jest świadectwem postępu technicznego dokonującego się w drugiej połowie XIX w. Budynek przepompowni obsługujący ujęcie wody na brzegu Narwi stanowił jednej z kluczowych elementów systemu nawadniania Twierdzy Modlin. O znaczeniu obiektu świadczy także sprowadzenie do jego obsługi zespołu dwóch bliźniaczych, dwucylindrowych maszyn parowych systemu compound, na parę nasyconą, napędzających sześć pomp wodnych z k. XIXI w., firmy ГУСТАВЬ ЛИСТЬ MOCKBA, będących najprawdopodobniej jedynymi zachowanymi na terenie kraju agregatami pompowymi firmy Gustaw List.