Leszek Żądło - Regresje z Jezusem w roli głównej - Sklep ezoteryczny Ezosfera.pl - dla ciała, umysłu i ducha\nRegresje z Jezusem w roli głównej\nOd tysięcy lat postać Jezusa pojawia się w wizjach artystów, mistyków, oraz osób przechodzących przez regresje. W wizjach tych znajdujemy elementy wspólne, a także zadziwiająco rozbieżne. Co ciekawe, wizje uzyskiwane w stanie regresji (a więc wracania pamięcią do dawnych wydarzeń) często są rozbieżne z wizjami mistyków oraz prezentacją postaci Jezusa w Nowym Testamencie.\nNie zamierzam tu rozstrzygać, które wizje Jezusa są właściwie, a które nie, gdyż już sami twórcy Nowego Testamentu osobę Jezusa przedstawili w wersji nie dość, że okrojonej, to na dodatek pełnej sprzeczności. Ta uwaga jest ważna, kiedy mamy mówić o Jezusie, który pojawia się w wizjach regresywnych, by uprzedzić zarzuty tych, którzy takie wizje przypisują wyłącznie “kosmatemu”.\nWielu odrzuca informacje pojawiające się w stanie regresywnym, za wiarygodne uznaje zaś np. krwawe wizje mistyczki Katarzyny Emmerich opisujące ostatnie dni życia Jezusa, które stały się kanwą filmu “Pasja”. Nie dziwię się. Zapewne pasują im bardziej do ich życiowych doświadczeń. Dla mnie też wiarygodne jest to, co wiąże się z moim doświadczeniem.\nMuszą być ważne powody, dla których Jezus pojawia się w wizjach reinkarnacyjnych i dla których jest to nieco inny Jezus niż ten, którego znamy z kart Nowego Testamentu oraz wizji chrześcijańskich mistyków. Jezus ze wspomnień karmicznych wydaje mi się bardziej autentyczny.\nMoi klienci, u których pojawiał się temat związany z Jezusem, najczęściej nie znali się wcześniej, jednak ich wersje historii są do siebie podobne, wręcz uzupełniają się. Nawiasem mówiąc – w trakcie reality show BAR, Jarek M. wykonał przed kamerą sesję regresingu Agnieszce, która w ogóle nie wierzyła w poprzednie wcielenia i mimo to od razu trafiła na swoje wspomnienia związane z Jezusem. To wyjątkowa rzadkość!\nDo rozpracowania tematu Jezusa w sesjach regresingu skłoniły mnie 2 przypadki.\nPierwszym był osobnik, który wyglądał jak Jezus z chusty Św. Weroniki. Niektórzy nawet myśleli, że to On sam zmartwychwstał! Ponieważ miałem poważne wątpliwości, zaproponowałem mu sesję. Okazało się wówczas, że upodobnił się do Jezusa, gdyż chciał w ten sposób zwabić Marię Magdalenę, której inkarnację spotkał w tym życiu. I mało brakowało, że i ona dałaby się na to nabrać.\nDrugą osobą, która mnie zainspirowała, by zająć się tematem, była kobieta, która wchodziła w stan regresywny mimowolnie, bez żadnych zabiegów i zawsze trafiała na wspomnienia z Golgoty. Cierpiała wówczas strasznie, bo mimo upływu tak długiego czasu, nie mogła pojąć, czemu bliski jej sercu Jezus musiał przejść przez tak okropne męki? Opowiedziała mi dość dokładnie to, co się tam działo, ale nie chciała się uwolnić od bólu. Uważała, że nadal musi jej przypominać o tamtych straszliwych chwilach. Jej wizje potwierdziły później inne osoby, którym Golgota również “zabiła klina”. A było ich sporo.\nŚwiadkowie – osoby bardzo emocjonalnie związane z Jezusem – byli zszokowani. Nie pojmowali, co się dzieje i dlaczego. A to co udało im się wówczas pojąć, rzutowało na ich karmiczne historie w kolejnych wcieleniach, przez 2000 lat!\nTym, dla których Jezus był synem bożym, zdawało się, że śmierć jest drogą do wyzwolenia. W ostatniej chwili przejmowali od Niego telepatycznie ostatnie przesłanie “umierającego Boga”. A było ono pełne cierpienia i zwątpienia. To zwątpienie aż do obecnego życia nie pozwalało im zaufać Bogu.\nCi zaś, którzy cierpienie uznali za bilet wstępu do Królestwa, zaczęli szturmować jego bramy prowokując swych oprawców do coraz dzikszych ekscesów licząc, że w oczach Boga to oni zostaną uznani za lepszych od Jezusa i zasiądą po prawicy Boga, by sądzić w Dniu Sądu. Oni też za nic mieli zapewnienia swego Nauczyciela, który jasno twierdził, że do Królestwa wchodzi się za życia. Osoby te zazwyczaj przypominały sobie, że ten sam mechanizm prowokowania oprawców dominował u nich przez kolejne wcielenia, gdy były prześladowanymi w Rzymie chrześcijanami, a później czarownicami, mnichami, a nawet zwykłymi ludźmi, którzy np. trafiali do łapanek i do obozów koncentracyjnych.\nSympatyzujący z gnozą zrozumieli tę scenę jako dowód na to, że można wrócić do Domu Boga przez śmierć. W późniejszych żywotach starali się o to usilnie. I, jak widać, do dziś się wcielają na Ziemi.\nOsoby mniej związane emocjonalnie z Jezusem podniecały się tylko cierpieniem kolejnej ofiary reżimu.\nNie przypadkiem te wszystkie wątki są do dziś obecne w chrześcijaństwie.\nPrzedstawiano mi wiele wspomnień z regresji dotyczących Jezusa i sporo z nich zakwestionowałem. Oczywistym było dla mnie, że musiałem zweryfikować informacje, które do mnie docierały. Zbyt często za Jezusa był w nich uznawany ktoś ważny, kto był rabim, mistrzem, czy uzdrowicielem. Bywały i takie wspomnienia, w których za Jezusa uznano jakiegoś homoseksualistę, albo zboczeńca. Ale są i takie wspomnienia, które nie budzą moich wątpliwości. Ich wiarygodność polega na tym, że są one podobne u wielu osób, które nie znają się i mieszkają w różnych krajach.\nZaczęło się od tego, że najpierw Jezus ożenił się w stosownym wieku (ok. 13 lat) i został wysłany, by pilnować interesów rodzinnych gdzieś w rejon Syrii czy Iraku. Gdy jego młoda żona umarła, załamał się psychicznie i ruszył w świat w celu znalezienia odpowiedzi na nurtujące go pytania egzystencjalne. Te informacje pochodzą głównie od osób, które w stanie regresywnym zidentyfikowały się z żoną, kuzynem i teściową Jezusa. Ich relacje nie zawierały sprzeczności!\nPo tym Jezus dotarł do żydowskich wspólnot w Afganistanie i Kaszmirze, gdzie miał studiować pod okiem mistrzów odizolowany przez wiele lat w klasztorze. Niestety, o tym okresie życia Jezusa mam najmniej informacji z sesji.\nGdy wreszcie po latach wrócił On do Izraela, nie miał niczego, poza rodziną. Ponieważ jednak wcześniej kiepsko pilnował sporego rodzinnego interesu, to nikt nie kwapił się, by go sponsorować. Wtedy to zaczął uzdrawiać biednych, gromadzić wokół siebie nieomalże głodujących rybaków i…. szukać kogoś, kto za to zapłaci. Tu pojawiły się wdzięczne kobiety, które w zamian za bliski (niejednokrotnie intymny) kontakt z Mistrzem hojnie obdarzały go kosztownościami należącymi do ich mężów. Niedługo też przypomniała sobie o nim Maria z Magdali, z którą był zaręczony, zanim wyprawiono mu wesele z inną łamiąc przy tym wszelkie konwenanse i naruszając dobre obyczaje. Oczywiście, że natychmiast ją rozpoznał i zostali kochankami.\nTen okres jest udokumentowany największą ilością wspomnień regresywnych. Zadziwiające jest, jak wiele kobiet przyznaje się, że były Jego kochankami lub sponsorkami (żadna z nich nie czytała wcześniej książki “Jezus i kobiety”!). Są też osoby, które przypominają sobie, jak wędrowały z Jezusem i uczyły się uzdrawiać w imię Boga.\nMamy też ciekawą relację, jak Jezus werbował sobie uczniów wśród grzeszników. Wspólnota pomagała takim zakładać uczciwe interesy, ale i wymagano, by odtąd taka osoba nie dokonywała nieuczciwych uczynków. W przypadku złamania zasad najpierw przebaczano takiej osobie, ale kiedy nie potrafiła się przeobrazić i wytrwać w uczciwości, usuwano ją poza społeczność. A to wiązało się z powrotem na margines życia społecznego.\nZe wspomnień tych, którzy podczas sesji identyfikowali się z apostołami, wynika, że ci “wybrani” nie bardzo Go rozumieli. Często też spierali się między sobą o to, który z nich jest ważniejszy i który lepiej pojął, o co chodzi Mistrzowi. Generalnie jednak podczas sesji przyznawali się do pewnej ociężałości umysłowej spowodowanej przede wszystkim brakami wykształcenia, a czasem nadużywaniem wina bądź grzybków halucynogennych (bardzo popularnych w tym okresie w całym basenie Morza Śródziemnego).\nKażda z grupek uczniów chciała w Nim widzieć kogoś dla siebie ważnego. Część żądała, by jako Mesjasz stanął na czele zrywu niepodległościowego, ale on im ciągle powtarzał, że „jego królestwo nie jest z tego świata”. To z kolei natchnęło innych, by głosić, że Jezus jest synem bożym. On z kolei temu zaprzeczał mówiąc o sobie Syn Człowieczy. “I zrozum tu człowieku, o co takiemu chodzi”.\nKolejna ciekawostka ma nikłe oparcie we wspomnieniach regresywnych. Nie wiem, czy kiedyś będę miał na ten temat więcej relacji z regresji. Tym niemniej te nieliczne, którymi dysponuję, wydają mi się bardzo prawdopodobne.\nJezus widząc, że jego obecność może wywołać antyrzmskie zamieszki, które skończyłyby się gehenną, postanowił z grupą doradców i uczniów wewnętrznego kręgu (bliższych mu niż apostołowie!!!), odegrać przedstawienie, które pozwoliłoby mu wyjść z tego wszystkiego z twarzą i oszczędzić ludzi, których bezpieczeństwo było narażone z powodu antyrzymskich wystąpień. Jego „śmierć” na krzyżu miała pohamować szaleńców dążących do powstania narodowego. Tak więc kilka osób intensywnie pracowało nad dograniem szczegółów. Dzięki staraniom grupki wtajemniczonych i bardzo bogatych uczniów, Jezusa ukrzyżowano w piątek i zdjęto z krzyża w ten sam dzień po kilku godzinach (historia nie zna przypadku, żeby ukrzyżowany był w stanie zemrzeć w tak krótkim czasie). Po wykupieniu “zwłok” Jezus został natarty olejkami uzdrawiającymi i uzdrowiony, po czym wyprowadzony z grobowca. Po tym wydarzeniu ewakuowano „zmartwychwstałego” Jezusa do Kaszmiru.\nJak zaznaczyłem, tę część historii najtrudniej jest zrekonstruować na podstawie wspomnień regresywnych. Informacje są fragmentaryczne, ale pochodzą od kilku osób.\nZ Kaszmiru pamięta Issę (taką tam przyjęto wersję imienia) już nieco więcej ludzi. Ci, którzy Go znają z tamtych czasów, mówią o Nim właśnie Issa, a nie Jezus.\nJeszcze zanim nastąpiło ukrzyżowanie, wśród uczniów nastały ciężkie czasy. Z tego okresu pochodzi wiele relacji z sesji regresingu. Jedni obwiniali drugich, zaś inni usiłowali się ukryć i wyprzeć znajomości z Jezusem. Wspomnienia osoby, która zidentyfikowała się ze Św. Piotrem, są o wiele bardziej dramatyczne niż to opisują Ewangelie. Była też grupa takich, którzy wraz z rodziną usiłowali zbrojnie odbić Mistrza, lecz okazało się, że On sobie tego nie życzył, a uczniowie z wewnętrznego kręgu uczynili wszystko, by się to nie udało (nic dziwnego, mogło się skończyć pogromem Izraela jak 40 lat później)!\nWspomnienia regresywne kilku osób odnoszą się również do rzekomego pobytu Jezusa w Marsylii.\nJózef z Arymatei (który wykupił ciało Jezusa i złożył je do grobu) oraz Maria Magdalena znaleźli się w Marsylii, gdzie Maria miała tłumy swych wielbicieli, które wsłuchiwały się w jej barwne opowieści o obcowaniu ze zmartwychwstałym Jezusem. Stąd zapewne pomysł, że Jezus był tam również. Wielu nie rozumiało, że mówiąc o conocnych (codziennych) spotkaniach z Jezusem, mówi ona nie o człowieku, ale o jego ciele widmowym. Wspomnienia z regresji kilku osób potwierdzają, że Jezusa tam nie było.\nDla mnie posługiwanie się wspomnieniami reinkarnacyjnymi jest jak najbardziej na miejscu. Wg mnie to źródło informacji bardziej wiarygodne niż wizje mistyków, dla których cierpienie było najważniejszą wartością. No i w końcu: i Jezus, i apostołowie doskonale kojarzyli Jana Chrzciciela z Eliaszem, a Jezusa z byłym uczniem Eliasza – Elizeuszem. A więc mieli świadomość reinkarnacji.\nTrzeba tu zaznaczyć, iż regresje mają to do siebie, że wiążą się przede wszystkim z bardzo emocjonującymi przeżyciami i przede wszystkim służą uzdrawianiu duchowemu oraz uzdrawianiu pamięci poprzednich wcieleń. Każda z relacjonowanych historii jest postrzegana z subiektywnego punktu widzenia uczestnika dawnych wydarzeń. Nie jest więc relacją historycznie obiektywną. Osoba prowadząca sesję ma przede wszystkim pomóc klientowi w uwolnieniu się od skojarzeń emocjonalnych. Jeśli jednak podejrzewa, że wspomnienia są tylko fantazjami, powinna próbować zadać takie pytania (bez sugerowania odpowiedzi!), które skłonią klienta do wyciągnięcia właściwych wniosków. Z terapeutycznego punktu widzenia ważne okazuje się ustalić, czy wizja obcowania z Jezusem wynika z rzeczywistego spotkania Go, czy też jest np. owocem fantazji sfrustrowanej zakonnicy. Niestety, nie wszystkie sesje, z których relacjami dysponuję, były przeprowadzone fachowo. I te właśnie są wg mnie mało wiarygodne.\nDla mnie, jako dla doradcy duchowego, najważniejsze jest to, że ludzie, którzy przeszli przez regresje związane tematycznie z Jezusem, uwolnili się od pozornie nieuzasadnionego żalu, bólu, poczucia zawodu i często zaparcia się Boga jako istoty źle nam życzącej. Ważne, że “spadł im z serca kamień”, który dźwigali przez tak wiele wcieleń.\nDla mnie, jako człowieka rozwijającego się duchowo, nie jest ważne, co konkretnie i z kim robił Jezus i co kto o Nim opowiada. Jedna z najważniejszych dla mnie Jego myśli, brzmi: “Kiedy stąd odejdę, zostawię wam Ducha Świętego i jeszcze większe cuda niż ja, będziecie czynić”.\nMnie to wystarczy.


Możliwość wykorzystania fragmentów komiksu w recenzji\nUruchamiam blog poświęcony amatorskim recenzjom komiksów. Chciałbym w ramach blogu umieszczać nieliczne fragmenty komiksu - wychodzę z założenia, że samo pisanie o komiksie, tzn. o sposobie w jaki jest narysowany, o jego kresce, jakości warsztatu autorskiego nie ukazuje potencjalnemu czytelnikowi rzeczywistego zjawiska, innymi słowy, wydaje mi się, że umieszczenie paru ilustracji może służyć podniesieniu walorów recenzji. Z uwagi na to, że blog dopiero zaczyna istnienie oraz z uwagi na przewidzianą niewielką skalę istnienia bloga na ten moment trudno mi np. byłoby zapytać konkretnych wydawców, gdyż dla nich nieistniejący blog nie jest punktem odniesienia. Czy mogę zatem umieszczać niewielką ilość takich wizualnych cytatów, z wyraźnym wskazaniem - chociażby w samym tytule recenzji - do czego się odnoszą. Kolejne pytanie brzmi, czy mogę np. samodzielnie sfotografować komiks tak, aby oprócz samej grafiki stanowiącej jego treść widoczna była grubość zeszytu, sposób w jaki został wydany ect. Oba pytania wynikają wyłącznie z chęci wzbogacenia bloga o załączniki moim zdaniem wartościowe z punktu widzenia samych recenzji.\nNa wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z ogólną zasadą prawa autorskiego, dla legalnego wykorzystania cudzego utworu, bądź też jego fragmentów, nawet w przypadku niewielkiej skali wykorzystania, konieczne jest posiadanie zezwolenia twórcy bądź też innego podmiotu uprawnionego z tytułu autorskich praw majątkowych. W przypadku komiksu podmiotem takim może być np. wydawnictwo, w którym ukazał się komiks. Przyjmując zatem, że komiks spełnia przesłanki uznania go za utwór w rozumieniu prawa autorskiego, o czym szerzej mowa tutaj: https://www.legalnakultura.pl/pl/prawo-w-kulturze/prawo-w-praktyce/news/41,utwor-w-prawie-autorskim-i-prawach-pokrewnych, na umieszczenie w recenzji fragmentów komiksu (np. w formie własnoręcznie wykonanych zdjęć jego poszczególnych elementów) konieczne będzie ww. zezwolenie. Wyjątek od powyższej reguły dotyczy przypadków wykorzystania utworów w oparciu o jeden z rodzajów dozwolonego użytku utworów chronionych, do których należy m.in. tzw. prawo cytatu. Zgodnie z przepisem art. 29 Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wolno przytaczać w utworach stanowiących samoistną całość, urywki rozpowszechnionych utworów oraz rozpowszechnione utwory plastyczne, utwory fotograficzne lub drobne utwory w całości, w zakresie uzasadnionym celami cytatu, takimi jak wyjaśnianie, polemika, analiza krytyczna lub naukowa, nauczanie lub prawami gatunku twórczości. W związku z powyższym, jedynie przypadku, gdy wykorzystanie fragmentów mieści się jednym z ww. celów oraz przy założeniu spełnienia pozostałych przesłanek z art. 29 Ustawy, uzyskanie zezwolenia nie będzie konieczne, co nie zwalnia podmiotu korzystającego z obowiązku oznaczenia twórcy i źródła, z którego pochodzi wykorzystywany utwór.


„Warszawskie dzieci…” – Mieszkaniec\nŚródmieście Północne. Grupa chłopców na ul. Sienkiewicza. Fot. z Powstania Warszawskiego autorstwa Mariana Grabskiego ps. „Wyrwa”. (MPW)\n„To nie są łatwe wspomnienia” powiedział Wiesław w rozmowie z Tomaszem Szymańskim. Słyszałam to zdanie z jego ust wiele razy. Zawsze w kontekście powstania, bo na ten temat rozmawialiśmy wielokrotnie. Zawsze w wakacje, gdy zbliżała się rocznica Godziny W. Wiesław był zaledwie kilka lat młodszy od mojego Ojca – Macieja Piekarskiego, który też w okresie powstania był dzieckiem, choć odrobinę starszym, bo prawie 12-letnim. Znali się z Wiesławem. Łączyły ich nie tylko wspólne zainteresowania, dziennikarstwo, dzielnica zamieszkania, ale też wspólne przeżycia dzieci powstania. Choćby to siedzenie w piwnicy, fakt, że obaj przeszli przez obóz przejściowy w Pruszkowie i obaj w powstaniu stracili starszych braci: Wiesław – Zdzisława, a Maciej – Antoniego. Obaj znali więc i widzieli ból własnych matek rozpaczających po śmierci synów. Temat powstania warszawskiego wracał więc w ich rozmowach jak bumerang, a po śmierci mojego ojca w rozmowach moich i Wiesława.\nWojna zmienia człowieka. A utracone w czasie wojny dzieciństwo jest nie do odzyskania. Wojna zostaje w człowieku na zawsze. Powstanie warszawskie również. I odzywa się w najmniej oczekiwanym momencie. Objawiając się zresztą w najróżniejszy sposób. Eulalia Rudak, Prezes Zarządu Fundacji Moje Wojenne Dzieciństwo, powiedziała mi kiedyś, że ludzie, którzy przeżyli wojnę jako dzieci, często nie zdają sobie sprawy, które nawyki mają swój początek w wojennych przeżyciach. Bywa to gromadzenie rzeczy, nadmierna oszczędność, ale i wstręt do pewnych potraw, które kojarzą się z tym, o czym chcieliby zapomnieć.\nŚródmieście Północne. Grupa powstańców z batalionu „Kiliński” przed gmachem PAST-y przy ulicy Zielnej 37/39. Fot. z Powstania Warszawskiego autorstwa Eugeniusza Lokajskiego ps. „Brok”. (MPW)\n1 sierpnia wszyscy przeważnie wspominamy powstańców. Tych którzy przeżyli i tych, którzy polegli. Czasem, zwłaszcza w kontekście Mirona Białoszewskiego i jego „Pamiętnika z Powstania Warszawskiego”, myślimy o ludności cywilnej. Nieczęsto jednak mamy wtedy przed oczami dzieci. Wszystko dlatego, że niewiele wiemy o ich uczuciach. Rzadko które dziecko w dorosłym życiu te swoje przeżycia opisało lub opowiedziało o nich w sposób sugestywny bądź rozbudzający czytelniczą wyobraźnię. Mój ojciec to opisał. Wiesław opowiedział Tomaszowi Szymańskiemu. Krótko i sugestywnie. Dziś czasem żałuję, że ani ja, ani Tomasz nie pociągnęliśmy go bardziej za język, ale przecież… choć opowiadał nam to jako dorosły, bardzo dojrzały mężczyzna, to widzieliśmy w nim tamtego ośmiolatka, który czeka na własną egzekucję. A potem idzie na palcach, by wydać się wyższym niż jest. Ośmiolatka, który wtedy był dojrzalszym od dzisiejszych ośmiolatków. Dojrzalszym wbrew wszelkiej logice życia.\nWspomnień Wiesława Nowosielskiego wysłuchał Tomasz Szymański – “Mieszkaniec” nr 14/2014\nW lecie 1944 roku Wiesław miał 8 lat. Okupacyjna nienormalność stołecznego miasta była dla niego normalnością – dziecko przecież świadomie rejestruje obrazy z otaczającego świata, gdy ma 3-4 lata.\nOdkąd więc Wiesław pamiętał, w Warszawie trwała okupacja, a dni dzieliły się na „normalne”, okupacyjne lub nadzwyczajne, gdy w mieście przeprowadzane były akcje łapanek albo gdy polski ruch oporu dokonał spektakularnej akcji przeciwko niemieckiemu okupantowi.\nW drugiej połowie lipca 1944 roku sytuacja się zmieniła. Front był blisko i przetaczał się na Zachód. – Od połowy miesiąca mówiło się, że lada moment w mieście będzie powstanie. Za kilka dni, za tydzień, za dwa – wspomina Wiesław. – Moj 16-letni brat Zdzisiek zniknął z domu, słyszałem, jak mama mówiła w zaufaniu, że poszedł do powstania…\nWiesław z mamą mieszkał przy ulicy Dwernickiego na Grochowie. – Domek nie dawał żadnej nadziei na bezpieczne schronienie, gdyby powstanie miało wybuchnąć – wspomina Wiesław. – Wszyscy liczyli się z tym, że wprawdzie będzie krótkie, może potrwa dwa, trzy dni, góra tydzień, ale przecież będą walki. Tuż przed pierwszym sierpnia do mamy przyjechali znajomi i zaproponowali przeprowadzkę na lewy brzeg Wisły, do solidnego kompleksu budynków przy ulicy Przejazd 5. Pamiętam, że jeden z budynków miał 7 pięter, a drugi pięć. Pod nimi zaś były gigantyczne połączone ze sobą piwnice. W ocenie znajomych mamy to było dobre i w miarę bezpieczne miejsce na przeczekanie powstańczej zawieruchy. Przeprowadziliśmy się więc w to nowe miejsce.\n– 1 sierpnia zaraz po obiedzie mama zostawiła mnie w tym nowym lokum i poszła po coś z powrotem na Pragę. Jednak szybko wróciła, bo na jej oczach najpierw doszło do strzelaniny, a potem do rozbrojenia niemieckiego żołnierza. Mama uznała, że powstanie właśnie się zaczęło i rzeczywiście już po 16.00, a z pełną mocą po godzinie 17.00, zaczęła się strzelanina.\nWiesław w budynku i piwnicach domów przy ulicy Przejazd spędził wszystkie 63 dni powstania. Niechętnie o nich opowiada, bo uważa, że są zbyt intymne. Jak opowiedzieć o strachu dziecka? Budynki trzy razy przechodziły z rąk do rąk. Zdobywali je własowcy i wtedy nadchodziły godziny grozy. W podziemiach i piwnicach kryło się nawet do trzech tysięcy cywilnych mieszkańców Warszawy. Trwał już ostrzał miasta przez tzw. krowy i przez działo Berta podciągnięte na Dworzec Główny. Z siedmiopiętrowego budynku pozostał dwupiętrowy kikut, z pięciopiętrowego – sterta gruzu. I gdy te budynki płonęły i zdobywali je własowcy – zaczynały się sądne godziny. Wiesław pamięta mężczyznę osłaniającego się przed kulami kołdrą i strzelających doń własowców. Kołdra w pewnym momencie osunęła się w dół, mężczyzna zginął. A potem wracali powstańcy i wracała nadzieja. – Były z nami siostry zakonne, opiekowały się rannymi, opiekowały się dziećmi. Starały się organizować nam jakoś czas: uczyły nas robić łódki z papieru, wycinać kozikiem okręty z kawałków drewna… Brakowało jedzenia, brakowało picia, ale jednak wszyscy najbardziej bali się ponownego nadejścia własowców. Gdy zdobyli ruiny po raz trzeci, śmierć zajrzała nam w oczy: najpierw były rozrzucane ulotki, że zginą wszyscy schwytani w domu, z którego padnie choć jeden strzał. Wiedzieliśmy więc co nas czeka. I rzeczywiście, gdy przyszli po raz trzeci, kazali wszystkim wyjść na teren podwórka pomiędzy kikuty budynków. Pamiętam jak dziś rozstawione karabiny maszynowe do egzekucji, modlących się księży i siostry zakonne oraz mężczyznę, który błagał o litość, lecz został zastrzelony… wtedy pojawili się niemieccy oficerowie. Nie wiem, co nimi powodowało, może fakt, że wtedy na tym podwórku stało może nawet trzy tysiące ofiar do rozstrzelania? W każdym razie przerwali egzekucję i kazali nam wyjść ulicą Leszno w kierunku Woli.\nWiesław pamięta z tego marszu strzelaniny wybuchające w okolicznych ruinach domów, jakieś pożary, strzały nad głowami. Doszli do kościoła na Woli. Mieli być bezpieczni, ale nie byli. Ci, co zostali skierowani do przykościelnych szop i składów drewna, zginęli w celowo wywołanych pożarach, a ci co próbowali się ratować od ognia zostali zastrzeleni. O tej hekatombie przypomina wolski pomnik.\nZ Woli Wiesław z mamą zostali skierowani na Dworzec Zachodni, gdzie poddani zostali selekcji. Wiesław poinstruowany przez mamę, stawał na palcach by być wyższym, niż wówczas był. Trafili do bydlęcych wagonów, przetransportowano ich do obozu przejściowego w Pruszkowie. Przy wysiadaniu z wagonów udało się przejąć kilka jabłek od miejscowych mieszkańców… Po kilku dniach dość przypadkowo, wykorzystując zamieszanie przy sklepie, mającym drugie wyjście, Wiesław i jego mama uciekli z Pruszkowa. Ukrywali się w okolicach Rawy Mazowieckiej i Przysuchy. Do Warszawy wrócili gdzieś w kwietniu 1945 roku.\nA Zdzisław, brat Wiesława, ten co poszedł w połowie w lipca „do powstania”? Zginął 2 sierpnia na Okęciu. Jego kompania „Maria”, wchodząca w skład batalionu „Garłuch”, punkt zbiorczy, na wypadek godziny „W”, miała w jednopiętrowym domku przy Alei Krakowskiej 175. Mieściła się tu piwnica, w której przebywali powstańcy, restauracja i lokal mieszkalny znajdujący się na poddaszu. W pobliżu swoje posterunki mieli Niemcy, wchodzący w skład licznych wacht strzegących lotniska na Okęciu przed ewentualnym atakiem powstańców. Ich pozycje były umocnione, w budynku dawnej szkoły stacjonował m.in. oddział artylerii przeciwlotniczej. W starym forcie natomiast stacjonowała piechota pilnująca składu amunicji dla załogi lotniska. Pod ich nosem do miejsca zbiórki udało się niepostrzeżenie przedostać 80 młodym dziewczynom i chłopcom. Po północy z 1 na 2 sierpnia z nocnego wypadu – co odnotował kronikarz – wrócił strzelec „Sokół”. To właśnie Zdzisław Nowosielski z kilkoma kolegami. Przynoszą ze sobą kilka stenów, rewolwerów, granaty i amunicję, ale kompania i tak jest słabo wyposażona w broń. Jeden erkaem, a reszta to broń lekka, w dodatku nieliczna…\nW nocy z 1 na 2 sierpnia dwuosobowy patrol niemiecki podchodzi pod budynek, by sprawdzić, co się dzieje w restauracji. Przez szczelinę w zabitym dechami oknie dostrzegają jednego z powstańców ze stenem w ręku. Wszczynają alarm. Niemcy kładą ogień na tyły budynku. Przez okno wpada rakieta zapalająca. Powstańcy postanawiają ewakuować się grupami. Wywiązują się walki. Wielu powstańców ginie, ranni są dobijani. Wówczas ginie też Zdzisław, a jego 22 ocalałych kolegów z batalionu „Garłuch” zostanie rozstrzelanych na polach pod Szczęśliwicami.\nWiesław od 70 lat chodzi na symboliczny grób swojego brata na warszawskich Powązkach. Nie wie, w której mogile został pochowany, bo figurował wśród poległych o nieznanym nazwisku. Wiesław na Powązkach nie był tylko raz – gdy zachorował i był w szpitalu. W tym roku oczywiście też zapali znicze na każdej z kilkunastu mogił oznaczonych literami NN. A następnego dnia rano, jak co roku, pojedzie na zatłoczoną Aleję Krakowską 175 i postoi chwilę w ciszy przy pomniku upamiętniającym śmierć i walkę brata, jego kolegów i koleżanek.\n– To nie są łatwe wspomnienia – mówi.\nŚródmieście Północne. Łącznicy grający w warcaby na podwórzu na tyłach oficyny kamienicy przy ul. Kredytowej 3. Fot. z Powstania Warszawskiego autorstwa Joachima Joachimczyka ps. „Joachim”. (MPW)


Chciałem dać im szansę - Psy.pl\nZałożyciel warszawskiego pogotowia dla zwierząt Janusz Orzechowski stracił dwa psy. Jeden został ciężko pogryziony, drugi zdechł z powodu skrętu żołądka. Mogłyby przeżyć, gdyby szybko udzielono im pomocy. Zdjęcia Miki i Tobiaszka dziś są w logo lecznicy założonej przez Orzechowskiego. Lecznica nazywa się Psi Los. Orzechowski wie, że ten los zazwyczaj jest smutny. Na jego biurku stoi zdjęcie małego kundelka. Potrącił go w 2001 roku. Usiłował mu pomóc, ale nie miał szansy – w okolicy nie było żadnej lecznicy. Kundelek umarł mu na rękach.\n– Kocham psy, bardzo przeżyłem jego śmierć – wspomina Orzechowski. – To wtedy zaświtała mi myśl o profesjonalnej karetce, która szybko mogłaby przyjechać na miejsce wypadku. Pomysł krystalizował się razem z kolejnymi doniesieniami o cierpiących zwierzętach. Do dziś przechowuję w swoim archiwum reportaż o psie, który potrącony przez samochód siedem godzin czekał na pomoc…\nZAMIAST DOMU POD WARSZAWĄ\nJanusz Orzechowski nie jest weterynarzem – założył i prowadzi dwie warszawskie wyższe uczelnie. Pomysł stworzenia pogotowia ratunkowego dla zwierząt konsultował m.in. z weterynarzem Wojciechem Wilczyńskim. – Przekopałem internet, wydzwaniałem do znajomych… Wreszcie trafiłem na informację o psich ambulansach, które działają w USA. Na ich podstawie zaprojektowałem wyposażenie naszej karetki – wspomina Wilczyński, który dziś pracuje w lecznicy Psi Los.\nOrzechowski kupił samochód transportowy z wyciszeniem za blisko 120 tys. zł. Do środka wszedł solidny stół operacyjny i jeszcze zostało sporo miejsca na nosze i klatki dla zwierząt. Na łatwo dostępnych półkach zmieścił się sprzęt niezbędny do wykonania operacji, m.in. aparat do narkozy gazowej i ultrasonograf. Wilczyński wycenia karetkę z wyposażeniem na prawie 200 tys. zł: – W przychodnię i ambulans włożyłem oszczędności życia. Mógłbym za to postawić dom pod Warszawą – mówi Orzechowski.\nNa miesięczne utrzymanie lecznicy i karetki potrzebna jest kwota ok. 70 tys. zł. Za jej przyjazd płaci się 100 zł w dzień i 150 zł w nocy. Do tego dochodzą koszty leków. – Na razie wciąż jestem na minusie. Ale najważniejsze, że zwierzęta wreszcie dostały szansę! – dodaje właściciel pogotowia.\nZa bezdomne zwierzęta często płaci sam Orzechowski. Tak było w przypadku Jedynki – pierwszego pacjenta przywiezionego przez ambulans. Roczny rottweiler został potrącony przez samochód w okolicach Słomczyna. Nie wymagał długiej hospitalizacji. W lecznicy spędził kilka dni. Orzechowski rozwiesił plakaty z jego zdjęciem i apelem o adopcję. Jedynka szybko znalazł swoje miejsce w pięknym domu z ogrodem.\n– Filemonem zajęliśmy się na początku października – Orzechowski otwiera archiwum internetowe ze zdjęciami psich i kocich pacjentów. – Ktoś wyrzucił go z piątego piętra. Kiedy trafił na stół operacyjny, miał poważne obrażenia wewnętrzne i połamane tylne łapy. Operował go świetny chirurg spoza mojej lecznicy. Niedługo potem Filemon trafił do adopcji. Kotka Marusia też miała szczęście. – Leżała z rozłupaną czaszką przy Marszałkowskiej – wspomina Orzechowski. – Dojechaliśmy do niej w osiem minut!\nNie zawsze udaje się dotrzeć tak szybko. Karetka dla zwierząt ma tylko pomarańczowe, ostrzegawcze światła. – Nie ma szans na zainstalowanie na dachu niebieskiego koguta wymuszającego pierwszeństwo na drodze – ubolewa Wojciech Wilczyński. – To decyzja, która może zapaść na wysokim, rządowym szczeblu. Wątpię, czy nam się uda ją uzyskać, bo dla wielu ludzi zwierzęta to tylko rzeczy.\nTych kilku minut zabrakło psu, który przez ponad cztery godziny czekał na pomoc. Cierpiał na skręt żołądka. Właściciel dzwonił i prosił o pomoc okoliczne lecznice, ale wszystkie odmówiły przyjazdu do umierającego zwierzęcia. Wreszcie wykręcił numer telefonu alarmowego pogotowia. Dojazd na drugi koniec miasta zajął prawie godzinę. Niestety, pies umarł chwilę po przyjeździe ambulansu. – Gdybyśmy dowiedzieli się o nim dwie godziny wcześniej… – wzdycha Wilczyński.\nProwadzenie lecznicy i pogotowia ratunkowego wymaga stalowych nerwów. Ten eksperyment obnaża bowiem bezmiar ludzkiego okrucieństwa. Tak było w przypadku Fanty, która pilnowała pewnej firmy w Lesznowoli. Potrącił ją samochód. Doczołgała się do swojego miejsca pracy i kilka dni leżała tam bez jakiejkolwiek pomocy. – Poinformował nas o tym ktoś z sąsiedniej posesji – opowiada Orzechowski. – Fanta natychmiast trafiła na stół operacyjny. Zadzwoniłem do właściciela firmy. Zapytałem, czy pokryje koszty operacji. Stwierdził, że Fanta nigdy nie pilnowała jego firmy. Miałem do wyboru: zaoszczędzić ok. 1200 zł albo ratować życie. Wybrałem to drugie. Niestety, suka nie przeżyła operacji.\n– Planowaliśmy współpracę z innymi lecznicami – mówi Wojciech Wilczyński. – Niestety, nasza propozycja spotkała się z niechęcią, a nawet podejrzliwością. Szkoda, bo dla jednej lecznicy to ogromne obciążenie: do obsługi karetki angażujemy osiem osób z trzynastu pracowników. Mimo wszystkich kłopotów Janusz Orzechowski nie żałuje swojej decyzji o powołaniu pogotowia. Uratowane życie nie ma ceny.\nPOGOTOWIA DLA ZWIERZĄT NA ŚWIECIE\nOd 1978 r. w Holandii działa Amsterdam Animal Ambulanse. Jest to organizacja dobroczynna, wspierana przez 4,5 tys. darczyńców. Pracuje w niej 60 wolontariuszy. Z usług pogotowia można korzystać codziennie przez całą dobę. Koszt przyjazdu karetki wynosi 30 euro w Amsterdamie, a poza jego granicami 1 euro za kilometr. Także cały rok i przez całą dobę działa Animaux Sans Frontieres, pogotowie dla zwierząt w Belgii, które istnieje od 1980 roku. Udziela ono pomocy w nagłych wypadkach (dowozi chore i ranne zwierzęta do weterynarza), zajmuje się transportem specjalistycznym (gdy nie można zwierzęcia przewieźć zwykłym samochodem), a także przewozi zwierzęta, które zginęły na drogach. Oddział tego pogotowia działa w Bukareszcie. We Francji pogotowie dla zwierząt bezdomnych jest finansowane przez wolontariuszy, właściciele psów płacą za przyjazd karetki ok. 45 euro.\nW Stanach Zjednoczonych na terenie Nowego Jorku i okolic działa AmbuVet. W amerykańskim pogotowiu dla zwierząt pracują wykwalifikowani technicy weterynaryjni. Karetka wyposażona jest m.in. w środki opatrunkowe, nosze, pompy infuzyjne, można podać tlen. (MC)


Geneza napisania "Pan Tadeusz" ... - Zadane.pl\nGeneza napisania "Pan Tadeusz"\nprzez dandito 03.11.2009\nRok 1830, czyli klęska powstania listopadowego. Klęska ta stwarza nową sytuację polityczną. Polska nadal nie odzyskała swojej państwowości, poza tym po roku 1830 następuje exodus, czyli wyjazd polskich działaczy konspiracyjnych poza granice kraju, ponieważ w Polsce ze względu na politykę rządu carskiego, cenzury i represji wobec Polaków, nie da się żyć. Wielu opuszcza Polskę nie wiedząc, że opuszczają ją na całe życie. Miastem, do którego emigrowało najwięcej Polaków był Paryż, jednak Polacy nie czuli się w nim dobrze i bezpiecznie. To oddalenie i poczucie wyobcowania było przyczyną ogromnej nostalgii. Emigranci dla Mickiewicza odegrali ogromną rolę. Dla niego byli „przyszłością” dla przyszłej Polski, byli duszą narodu polskiego. Taką misję przypisywał im Mickiewicz. Jednak w rzeczywistości polscy emigranci nie okazali się być „przyszłością” narodu. Było skłóceni ze sobą i wyobcowani. Wielu z nich miało konflikt z prawem lub popełniało samobójstwo. Przyczyną była oczywiście tęsknota za krajem. Mickiewicz wiedział, że nie ukoją tego żadne pisma moralne, stąd zainspirował się do napisania „Pana Tadeusza”. „Pan Tadeusz” miał być krótkim, sielankowym poematem, a stał się trzynasto - księgowym dziełem. Dziełem, którego rola polegała na ukojeniu nostalgii Polaków za ukochanym krajem. Mickiewicz też nie doceniał wartości Litwy, dopóki jej nie opuścił, tak więc w swoim dziele idealizuje obraz Litwy. Na wartości Litwy patrzy przez epistolografię, czyli listy pisane przez emigrantów. Mickiewicz wyrażał wszystko poprzez listy , gdyż był to sposób na wykreowanie własnego „ja”, własnej legendy. Listy stawały się nie tylko sposobem kontraktu, ale również literaturą, bowiem w listach przedmiotem zainteresowania są nie tylko własne odczucia do bliskiej osoby, ale również wyraźna tęsknota za krajem. Tę tęsknotę miało ukoić właśnie dzieło Mickiewicza inspirujące się epistolografią zawierającą wyraźny obraz nostalgii za krajem


Aby cieszyć się zdrowiem - Strona 205 - talk.polonia.net\nStrona 205 z 305\nPost autor: pomorzak » pn sty 07, 2019 11:26 am\nPost autor: rekin oceanu » wt sty 08, 2019 2:21 am\nco skłania nas do myślenia\nBy w niej poukładać życie bez cienia.\nTak, by rozpalić ogień miłości,\nktóry wytrwa czas nicości.\nPatrząc na kataklizmy i upadki losu.\nOne uczą nas, by nie spaść z wozu.\nNa którym jedziemy,\nNie oddawaj ich jako bezcen\nTo twój skarb ci dany\nJako masz się rozwijać\nJako wkład swego Narodu\nPost autor: Reflex » wt sty 08, 2019 8:56 am\nCo za bzdury... Jak mozna wiecznie zaśmiecac forum takimi bohomazami?\nAle rekin sie nie podda, jego kicze... ukazuja się przecież w Nju Jorku.\nArtysta "światowej" klasy nie?\nPost autor: rekin oceanu » wt sty 08, 2019 10:22 am\nNa poróżnieniu słowa\nNie służące człowiekowi\nJakże nie są spoiną między Ludzką\nKtóre rozpływają się\nPost autor: Reflex » wt sty 08, 2019 11:35 am\nPost autor: pomorzak » wt sty 08, 2019 11:57 am\nwt sty 08, 2019 2:21 am\nNo to sie troche zastanawiam czy pokazac panu tak za darmo ten moj brylant, ale skoro pan tak zacheca.\nTroche poprawilem, oszlifowalem.\nPost autor: rekin oceanu » śr sty 09, 2019 2:03 am\nPost autor: pomorzak » śr sty 09, 2019 9:06 am\nPost autor: rekin oceanu » śr sty 09, 2019 9:22 am\nTo twoje posty i twoja sprawa.\nOskarżanie - bezwstydne.\nśr sty 09, 2019 9:06 am\nPost autor: rekin oceanu » śr sty 09, 2019 10:51 am\nPreview: Re: Aby cieszyć się zdrowiem\nTylko Duch Prawdy Może Nas Doprowadzić Do Całej Prawdy A jeno jego iskrę zrozumienia możemy z najść w modlitwie Ojcze Nasz. W Naprowadzeniu w przypowieściach Mesjasza Jezusa Chrystusa. Tak w Duchu Świętym jest życie.\nTo jest i było moje motto\nI Dociekanie Prawdy.\nJako napisano nikt nikogo nie będzie uczył Boga.\nA wszyscy będą mnie znali.\nPękacie we wszystkich szwach swego zakłamania.\nChrześcijaństwo nie jest kłamstwem.\nI TO WAS BOLI ŻE WASZE INTENCJE ZŁOŚLIWOŚCI KŁAMSTWA ROZLEWAM JAK ZGNIŁE FLAKI GADZINY


Zaoszczędź: 11,61 €! (-14.98%)\nUwaga: Ostatnie Sztuki!!!(66)\nRefrerencja: 6B - VN39000064\n6 x Quinta Generacion 2016 Size-750 ml (Botella)\nQuinta Generacion wino z ciałem, a nowoczesny i owocowe souled młode duże , Pełne ekspresji i niuansów na podniebieniu. winifikowane Tempranillo przez Bodegas Dehesa Kanoników w regionie winiarskim Ribera del Duero. Urodził się w upamiętnienie 25. rocznica winnicy i na cześć piątej generacji rodziny poświęcony wina.\nWięcej informacji na Wina wina czerwone Quinta Generacion 2016 [x6] - wina z ribera del duero\nKaczka, Jagnięcina, Sery twarde, Wędliny, Pasztety lub Foie Gras, Dziczyzna, Ryby, Foie, Grzyby, Makarony, Do wszelkiego rodzaju mięs


Ponad 2,4 mln zł na aukcji fotografii z kolekcji FOZZ | kropka.co\nBrowse: Home / Artykuły / Ponad 2,4 mln zł na aukcji fotografii z kolekcji FOZZ\n9 listopada 2012 · w Artykuły, Fotografia, Sztuka\nRekordowy obrót na aukcji fotografii w Polsce – ponad 2,4 mln złotych\n– Zainteresowanie kolekcjonerów przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. To bardzo dobry znak dla rynku fotografii w Polsce, który mamy nadzieję, że rozwinie się pełną parą. ? mówi Juliusz Windorbski, prezes zarządu DESY Unicum.\nWydarzenie cieszyło się ogromnym zainteresowaniem, do licytacji zarejestrowało się blisko 500 osób chętnych nabyć fotografie największych amerykańskich gwiazd. Rekordem aukcji zostało jedno z najsłynniejszych zdjęć Marilyn, do którego pozowała w sukni baletowej ? okazała się ona być dla niej za mała, co ograniczyło możliwości pozowania, przyniosło jednak znakomity efekt artystyczny (poz. w katalogu: 33). Ta fotografia osiągnęła 60 000 zł pod młotkiem, co daje 30-krotne przebicie ceny wywoławczej. Za cenę 50 000 zł do polskiego kolekcjonera trafiło zdjęcie z tzw. ?Czarnej sesji?, uważanej za jedną z najlepszych w dorobku spółki Monroe-Greene (poz. w katalogu: 18). Wśród najdrożej sprzedanych znalazło się również zdjęcie Marilyn Monroe z sesji z mandoliną wylicytowane za 42 000 zł (poz. w katalogu: 37).\nArchiwum będące w posiadaniu FOZZ to zbiór zdjęć pochodzących ze wszystkich okresów twórczości Miltona H. Greena. Artysta dokumentował życie amerykańskich gwiazd kina i muzyki, zajmował się też fotografią modową (m.in. dla magazynów Life, Look, Harper?s Bazaar czy Vogue). Pracował zarówno w studio, jak i w plenerze. Fotografował plany najgłośniejszych filmów, paryskie wybiegi, przede wszystkim zajmowała go jednak fotografia kreacyjna. Pozowała mu nie tylko Marilyn Monroe, z którą przyjaźnił się i fotografował ją przez kilka lat, licytowane będą także portrety gwiazd takich jak: Frank Sinatra, Grace Kelly, Marlene Dietrich, Elizabeth Taylor, Audrey Hepburn, Judy Garland, Alberto Giacometti, Ava Gardner, Liza Minelli i Hubert de Givenchy. Z wieloma z nich, tak jak z Marilyn, wchodził w długoletnie przyjaźnie i relacje, które znalazły odzwierciedlenie w licznych sesjach. Milton przez 4 lata, od 1953 do 1957 roku, był fotografem, doradcą artystycznym i wspólnikiem w interesach Marylin Monroe ? zdjęcia wystawione na licytację pochodzą w większości z tego okresu. Greene zaliczany jest do kręgu największych modowych fotografów swoich czasów, razem z Richardem Avedonem, Cecilem Beatonem czy Irvingem Pennem. Wyróżnia się na ich tle jako wybitny portrecista, który poza zdecydowaną elegancją ujęć potrafił też oddać prawdę fizjonomii modela i choć odrobinę odejść od oficjalnego wizerunku fotografowanej gwiazdy.\nKolekcja znajduje się w posiadaniu FOZZ od połowy lat 90. Po śmierci Greene?a za długi przejął ją City National Bank, skąd została wykupiona przez finansistę Dino Matingasa. Ten zaś robił interesy z ówczesnym szefem funduszu i kiedy rozpętała się afera wokół FOZZ, uważana za jedną z największych w historii III RP defraudacji środków publicznych, likwidator zażądał spłaty zadłużenia przez Matingasa, którego część została wyegzekwowana w postaci zdjęć gwiazd Hollywood.\nKatalog dostępny na stronie: http://www.desa.pl/pl/Aukcje/27384_aukcja-fotografii-miltona-h.-greenea-z-kolekcji-fozz-8-listopada-2012-godz.-19.html\nTags: aukcje dzieł sztuki, DESA Unicum, dom aukcyjny, Marilyn Monroe, Milton H. Green\n← Warsztaty projektowe Bosch Security Systems na Stadionie Narodowym Instalacje DSO i SAP na Stadionie – od projektu do realizacji\nTangle ? nowy produkt Richarda X Zawitza tylko w Empiku! →


by Destro\t| Posted on 4 lutego, 2022 24 lutego, 2022\nRaki w góry jakie? W tym artykule postaram Ci przybliżyć ten temat. We wcześniejszym wpisie było o raczkach na małe górki tym razem będzie o rakach do trekkingu i do wspinania w wyższych górach.\n1 Raki do trekkingu w Tatrach\n2 Raki koszykowe\n3 Raki półautomatyczne\n4 Raki automatyczne\n5 Raki techniczne\n6 Po co tyle rodzai ?\n7 Raki w góry jakie? – jak je dobrać?\n8 Raki w góry którą firmę wybrać i dlaczego?\n8.1 Jak używać raków w terenie?\nRaki do trekkingu w Tatrach\nAby bezpiecznie podróżować pieszo w górach o sporym nachyleniu potrzeba odpowiedniego sprzętu. Zimą w Tatrach jest sporo oblodzonych miejsc i o dużym nachyleniu terenu. Pokonywanie tras nie jest już tak łatwe jak latem, dlatego już od dawna ludzie korzystali z różnych rozwiązań. Od butów z kolcami po raki zakładane na obuwie. Dziś najczęściej stosuje się raki zakładane na but, który równie dobrze będzie się sprawdzał bez raków, w łatwym terenie. Same raki do trekkingu w górach możemy podzielić na trzy kategorie.\n1 to raki koszykowe (dawniej istniały jeszcze paskowe)\n2 raki półautomatyczne\n3 i raki w pełni automatyczne.\nO tych rakach napiszę w paru punktach gdyż każdy z nich wymaga odpowiedniego obuwia o którym też postaram się napisać. Więc pierwszymi rakami najczęściej stosowanymi przez turystów są:\nTego typu raki wymagają jedynie odpowiednio sztywnej podeszwy buta, są najprostsze i najchętniej wybierane przez turystów.\nRaki koszykowe Grivel G10\nRaki można też podzielić na ilość zębów, ale to już kwestia bardziej drugorzędna jeśli chodzi o zwykłą turystykę. istnieją raki z 10 zębami i 12 zębami. Osobiście preferuję 12 zębowe, gdyż w Tatrach w wyższych częściach i w większym nachyleniu dodatkowe zęby dają większą stabilność. Raki Grivela G10 to podstawowe raki w ich kolekcji i są przeznaczone dla niezaawansowanych turystów, którzy przecierają łatwiejsze szlaki.\nGrivel Air Tech to raki najchętniej wybierane przez ludzi poszukujących dróg o sporym nachyleniu. Oraz ceniącym sobie komfort użytkowania oraz bezpieczeństwo.\nTego typu raki wymagają odpowiedniego obuwia i niemożna ich założyć do każdego buta. Raki Air tech występują w trzech odmianach: koszykowe, półautomatyczne i automatyczne. Są to raki bardzo wygodne, poprzez specjalnie ukształtowanym zębom bocznym i wyprofilowanej konstrukcji. W czasie użytkowania poruszanie w nich jest o wiele lepsze i nie męczy nóg w porównaniu do klasycznych konstrukcji. Aby ich używać potrzeba obuwia ze specjalną wkładką na mocowanie. Poniżej przedstawię buty do tych raków.\nButy Scarpa ZODIAC TECH GTX do raków półautomatycznych\nNa zdjęciu widać niebieską wkładkę w którą montuje się zatrzask karów, przód zaś jest bez wkładki więc do takiego buta możemy zastosować raki półautomatyczne jak i koszykowe.\nTo rozwiązanie wymaga jeszcze innego buta aby można je było zamontować.\nNa tym zdjęciu powyżej widzicie buty do raków w pełni automatycznych. Przód jak i tył buta został wyposażony w plastikowe wkładki do montowania raków. Tego typu buty obsłużą każdy rodzaj raków, koszykowe, półautomatyczne oraz omawiane automatyczne. Takie rozwiązanie będą poszukiwać ludzie, którzy wybierają się w góry wysokie, Alpy, Kaukaz, itp. W warunkach tatrzańskich też się sprawdzą, lecz będzie to raczej przerost formy nad treścią, dla zwykłego turysty poruszającego się po szlaku.\nRaki Grivel Airtech New-Matic (pełny automat)\nTo zupełnie inny świat. Tego typu raki występują tylko w wersji pełnego automatu i przeznaczone są do wspinaczki w ciężkim terenie i w pionowych lodach. występują w różnych zestawieniach: z pojedynczym zębem atakującym, lub o podwójnych zębach. A także jest możliwość ustawienia zębów atakujących asymetrycznie.\nPo co tyle rodzai ?\nW miarę rozwoju technologii możliwe stało się osiąganie nowych możliwości. Jeszcze parędziesiąt lat temu drogi, które były uznawane za niedostępne teraz dzięki nowym narzędziom można je pokonać. Nowe lżejsze materiały, bardziej wytrzymałe powodują to że ludzie docierają tam gdzie wcześniej się nie dało. Też wiele wspinaczy sami wytyczają nowe drogi, ale wskazują na narzędzia, które są potrzebne do pewnych wyzwań.\nRaki w góry jakie? – jak je dobrać?\nJeśli nie planujesz wspinać się w lodach ale chcesz zdobywać tatrzańskie szczyty w sposób bezpieczny to wystarczą Ci raki koszykowe i odpowiednio sztywne buty. Gdy jednak Twoje życie to góry i tam czujesz się najlepiej to zainwestuj w półautomaty i do tego odpowiednie buty. Taki zestaw to inwestycja w wygodę i szybkość operowania, bo nie w każdych warunkach raki są potrzebne. Półautomaty szybciej się zakłada i zdejmuje a to duży plus. Pełny automat wymaga czystej podeszwy aby można było je założyć. Gdy chodzisz poza utartymi szlakami, gdzie teren jest mocno zróżnicowany i o sporym nachyleniu możesz się nad takim rozwiązaniem zastanowić. Jednak jak dla mnie idealnym rozwiązaniem są raki półautomatyczne. Szybkość zakładania i wygoda w noszeniu jest wystarczająca na nasze warunki.\nRaki w góry jaki rodzaj wybrać? Wybierz taki rodzaj, który będzie spełniał Twoje założenia i cele, a także weź pod uwagę to, jak często uprawiasz trekking w Tatrach. Pamiętaj, że raki koszykowe nie wymagają specjalnych butów i to nie będzie dodatkowym kosztem, jeśli chodzisz sporadycznie po górach. Gdy jednak jesteś zapalonym turystą to półautomaty i do tego buty to dobra inwestycja w wygodę i bezpieczeństwo.\nJeśli jednak wolisz chodzić po niższych górach, ale chcesz bezpiecznie pokonywać szlak zaopatrz się w raczki o których możesz się dowiedzieć z tego wpisu.\nRaki w góry którą firmę wybrać i dlaczego?\nWiele jest firm, które produkują sprzęt wspinaczkowy i w swojej ofercie mają również raki i w tym przypadku powstaje pytanie jaka firma jest najlepsza? Może coś wspomnę o producentach tych znanych na naszym rynku w tej liście:\nMoże jeszcze coś by się znalazło na tej liście, ale myślę, że te firmy są najbardziej znane na polskim rynku. Więc które wybrać? Osobiście mogłem się przekonać skuteczności i jakości w użytkowaniu raków Climbing Technology Nuptse i obecnie używam raków półautomatycznych Grivel Air Tech New Matic EVO. Petzl był moim wcześniejszym faworytem, lecz po zastosowaniu Grivela w lodzie i w dłuższych podejściach cała reszta przestała się dla mnie liczyć 🙂 Nie dlatego, że tamtych nie dało się używać, po prostu przeważyła wygoda w samym chodzeniu. Oprócz Grivela, Petzla czy Climbing Technology innych raków osobiście nie miałem okazji przetestować, jednak Grivel Air Tech New Matic EVO został zwycięzcą w moich przygodach ze wspinaczką i długich zimowych podejść. Zapytacie dlaczego, czy mnie ktoś tu sponsoruję? NIE, wszystkie moje wyjazdy i zakup sprzętu dokonuję za własne środki a sprzęt kompletuje się latami. Niejednokrotnie też zamieniamy się z towarzyszami wycieczek swoim sprzętem, aby każdy wyrobił sobie własne zdanie na temat posiadanego sprzętu. Ot i to daje mi możliwość podzielenia się własną opinią z Wami.\nJak używać raków w terenie?\nPosiadanie raków to jedno a w górach w zimowych wyjściach są one obowiązkowe, aby bezpiecznie dotrzeć do celu. Służą one do utrzymania nas na śliskiej nawierzchni i w pokonywaniu stromych podejść. Jednak gdy zdarzy się nam upadek, poślizgnięcie NIE HAMUJCIE rakami! Do wyhamowania prędkości i zatrzymania służy czekan, jeśli nabierzesz prędkości i zahamujesz mocno rakami to doprowadzi do przewrotki albo do wyłamania stawów kolanowych. Dlatego posiadanie raków znaczy umiejętność w ich użytkowaniu i obsługi. Jeśli jeszcze nie wiesz jak to zrobić, potrenuj z kimś kto ma doświadczenie w łatwym terenie z przewrotkami. Opanowanie posługiwaniem się sprzętem w zimie nie tylko zwiększa Twoje bezpieczeństwo, ale taż wszystkich, którzy biorą w tej wycieczce udział. Bo sam sprzęt choćby miałby być z przysłowiowego złota, sam nie zadziała i musisz umieć go użyć.


grudzień 2020 - Krakowskie Forum Kultury\nRok 2020 pokrzyżował wiele planów i narzucił wiele zmian, mimo to w Krakowskim Forum Kultury udało się zrealizować liczne spotkania, warsztaty, koncerty i dostosować działania do nowej sytuacji. W miesiącach, w których działalność instytucji nie była ograniczona, KFK...\nCo tam u Was pod choinkami słychać? Zadowoleni jesteście z prezentów, które podczas pandemiowych Wigilii pod choinkami znaleźliście? Kiedy piszę te słowa, środa jest, Wy już z prezentów rozpakowani, je czytacie. I tu Was zaskoczę. Ja też wiem,...\nŚWIĘTO DZIELNICY I 2020: KULTURA PO SĄSIEDZKU\nOd kilku lat w maju lub czerwcu spotykaliśmy się w centrum Krakowa podczas licznych wydarzeń kulturalnych w ramach Święta Dzielnicy I, organizowanego przez Radę Dzielnicy I oraz instytucje znajdujące się na terenie Starego Miasta. W tym roku, z...\nKoncert Galowy laureatów Międzynarodowego Festiwalu Operetkowo-Musicalowego im. Iwony Borowickiej\nKoncert Galowy laureatów Międzynarodowego Festiwalu Operetkowo-Musicalowego im. Iwony Borowickiej w dniu 20 grudnia (niedziela) o godz. 18:00. Koncert będzie dostępny w formie transmisji na żywo, prowadzonej na profilu Facebook. Transmisja będzie również dostępna z poziomu oficjalnej witryny internetowej...\nZ diariusza Pana Dariusza: Czcijcie Dariuszki!\nWielka nieskromność dziś mną rządzić będzie. Już Wam objaśniam z powodu jakiego. 19 grudnia nam dzień nastał! I z nim związana jest ta nieskromność moja. Czyli konkretnie, z dniem imienin Dariusza, o którym to dniu, niestety, się dziś...\nPolskie koncertowe prawykonanie operetki Józefa Beera “Polskie wesele” dostępne bezpłatnie na platformie Play Kraków!\nPierwsze w Polsce koncertowe prawykonanie napisanej w 1937 roku operetki niezwykle utalentowanego polskiego kompozytora żydowskiego pochodzenia – Józefa Beera pt. Polskie wesele już za nami. Odbyło się ono i zostało zarejestrowane 29 listopada 2020 roku w Centrum Kongresowym...\nPisarze żydowscy w literaturze rosyjskiej: Izaak Babel i Szolem Alejchem.\nLiteratura na Forum: Ostatnie wesele czyli spotkanie z udziałem autora Krzysztofa Kołtuna\nPoczet Artystów Piwnicznych: Leszek Długosz o sobie oraz Janinie Garyckiej i Wiesławie Dymnym\nZazdrościć mi dziś będziecie. Podejrzewam, że znajdą się i tacy, którzy chętnie by w moje buty wskoczyli, sławetny pesel zamienili, by móc, jak ja – z rożnych dobrodziejstw życia korzystać. Czyli mózg i ciało rozruszać. Fizycznie i intelektualnie....


Teatr Telewizji TVP - Inne rozkosze\nScena ze spektaklu (fot. Sylwia Penc)\nSpektakl miał swoją premierę w 2016 roku w Teatrze STU. Jest to prosta, nastrojowa opowieść o pokusach i pogoni za przyjemnościami, ale i za wolnością. Jest to rzecz o nieustającej potrzebie emocji, o męskiej niedojrzałości, a w końcu o bezradności z jednej strony, wobec uczuć i pragnień – z drugiej, wobec realnego, w tym przypadku, protestanckiego świata, w którym rodzina, wierność, odpowiedzialność stanowią główne cnoty i mają ogromną wartość, ale są także, jak ta przysłowiowa kula u nogi, ograniczają, zamykają na nieznane, nowe, szalone, odcinają życiodajne soki. Jak to pogodzić, jak rozwiązać ten konflikt, jak wyjść z tej pułapki i być szczęśliwym, czy to w ogóle możliwe? To są pytania, które stawiane są w tym przedstawieniu.\nMiejscem akcji jest dom rodzinny głównego bohatera na protestanckim Śląsku Cieszyńskim, zaludniony oryginalnymi i barwnymi postaciami. Wehikułem i ramą opowieści scenicznej jest powieść Jerzego Pilcha „Inne rozkosze”. W tę historię, niespodziewanej wizyty Aktualnej Kobiety w domu głównego bohatera, w którym mieszka z żoną i wielopokoleniową rodziną, wpisane są i inne, wybrane z powieści, dzienników i felietonów fragmenty prozy tegoż autora. Przede wszystkim jego przemyślenia dotyczące kobiet i związków damsko męskich, błyskotliwe dywagacje na temat miłości, sensu życia, ale i pełne gorzkiej ironii sceny rodzinne. Czyli, z jednej strony – głębsze spojrzenie i radość myślenia, z drugiej – łagodne, pełne dystansu postrzeganie świata, pełne melancholii, podszytej przemijaniem i inteligenckim rodowodem bohatera.\nW efekcie: mądrość, humor ale i wieczna, męska niedojrzałość, która w dzisiejszych, pełnych niepokoju, depresyjnych czasach i coraz większych wobec mężczyzn oczekiwań, w zderzeniu z pragnącą prawdziwej miłości i zdecydowaną na wszystko kobietą, musi się skończyć ich kapitulacją i ucieczką. Oczywiście w głębszym sensie wizyta Aktualnej Kobiety symbolizuje problem i pytania, z którymi mierzy się wciąż sam Kohoutek, i my wszyscy zbereźnicy, czyli, czym tak naprawdę jest miłość, wierność, co i ile można obiecać bezkarnie, nikogo nie krzywdząc, czy można kochać więcej, niż jedną kobietę naraz? Jak się zachować, co zrobić, kiedy przyjdzie pora zajęcia ostatecznego stanowiska, powiedzenia, tak lub nie. Uciekać? Kohoutek ucieka. Ale jak długo można uciekać? I czy można uciec?\nWyrażone słowami Bronisława Maja, przyjaciela pisarza i wybitnego znawcy jego twórczości, zabrzmi to tak: „Jak każda wybitna sztuka – daje nam ten Pilchowy teatr szansę na swoistą katharsis: oto bowiem patrzymy na scenę, na której rozgrywa się nasze życie, nasz los. Bo może nie każdy z nas jest doktorem weterynarii, ale każdy z nas jest Kohoutkiem rozpaczliwie poszukującym swojej drogi wśród tych czy innych – cudownych i koszmarnych – rozkoszy tego świata, tego życia…”\nPremiera sztuki „Inne rozkosze” miała miejsce 22.09.2016 na scenie Krakowskiego Teatru Scena STU. W spektaklu wykorzystano także fragmenty powieści „Moje pierwsze samobójstwo” Jerzego Pilcha.\nAdaptacja i reżyseria: Artur Więcek „Baron”\nOpracowanie muzyczne: Artur Więcek „Baron”\nMuzyka ilustracyjna: Antonis Skolias\nŚwiatło teatralne i nagranie kamerowe: Piotr Trela\nŚwiatło: Jeremi Grzywa\nProducent: Maria Guzy\nProdukcja: TVP3 Kraków dla Teatru Telewizji\nObsada: Tomasz Schimscheiner ( Kohoutek), Magdalena Walach (Kohoutek – Alter Ego), Anna Tomaszewska (Matka Kohoutka), Dominika Bednarczyk (Żona Kohoutka), Maria Pawłowska (Aktualna Kobieta), Marek Litewka (Ojciec Kohoutka), Edward Linde-Lubaszenko (Oyermah), Andrzej Róg (Pastor), Olga Więcek (Dziecko Kohoutka), Marta Stebnicka (Oma (głos z offu)


11.111.111 wyprodukowanych Polo! - motogazeta mojeauto.pl\nmojeauto.pl > motogazeta > Aktualności > 11.111.111 wyprodukowanych Polo!\n2010-02-04 źródło: Volkswagen mojeauto.pl\nPrezydent Niemiec Prof. Dr Horst Köhler oraz Prof. Dr Jochem Heizmann, Członek Zarządu Volkswagen AG ds. Produkcji i Jörg Müller, Prezes i Dyrektor Zarządzający Volkswagen Group India wzięli udział w uroczystości opuszczenia taśmy produkcyjnej przez Polo z numerem 11.111.111 w indyjskiej fabryce.\nVolkswagen rozpoczął w grudniu 2009 roku produkcję, przeznaczonego specjalnie na indyjski rynek, Polo w wersji hatchback. Fabryka w Pune jest jedną z najnowocześniejszych w koncernie Volkswagena i obejmuje cały proces produkcyjny od tłoczni, poprzez budowę nadwozia, lakiernię, aż do montażu końcowego. Maksymalna roczna wydajność wynosi 110.000 samochodów. W Pune, obok Volkswagena Polo, produkowana jest także Skoda Fabia.\nW ramach uroczystości opuszczenia taśmy produkcyjnej przez 11.111.111-te Polo prezydent wraz z delegacją trzydziestu znanych przedstawicieli świata polityki i gospodarki zwiedził nowy zakład Volkswagena w stanie Maharashtra. Goście zostali poinformowani o programach edukacyjnych dla nowych pracowników oraz o innowacyjnym procesie produkcyjnym wdrożonym w fabryce.\nA wszystko zaczęło się w 1975 roku, kiedy to niemiecki koncern wypuścił na rynek niewielkie, miejskie auto, które było Audi 50 w wersji dla uboższych. Pierwsza generacja modelu, którą wciąż jeszcze można zobaczyć na drogach, przetrwała w sprzedaży do 1981 roku. Łącznie wyprodukowano ponad pół miliona egzemplarzy pierwszej "Polówki".\nDruga generacja Volkswagena Polo, która jeśli chodzi o kształt nadwozia nie różniła się znacząco od swojego poprzednika, na rynku oferowana była od 1981 roku aż do 1994 roku, kiedy to zastąpiła ją sporo już zmieniona pod względem stylistycznym trzecia generacja małego Volkswagena. Żywot rynkowy Polo III nie był już aż tak długi, auto oferowane było w sprzedaży do 2001 roku, zaś czwarta generacja Volkswagena Polo dostępna była w latach 2001-2009.\nNajnowsza, piąta już generacja Volkswagena Polo po raz pierwszy pokazana została w marcu 2009 roku na wystawie w Genewie, zaś latem auto trafiło do sprzedaży. Model ten spotkał się z życzliwym przyjęciem, w tym także europejskich dziennikarzy, którzy uhonorowali go prestiżowym tytułem Samochodu Roku 2010.\nTematy w artykule: Volkswagen Indie Volkswagen Polo rekord historia


Nadmotławie 154 to idealny wybór na bardzo romantyczny, a zarazem niezwykle komfortowy pobyt w Gdańsku dla dwojga. Apartament numer 154 to pokój hotelowy najwyższej klasy. Jest stylowo urządzony oraz w pełni klimatyzowany. Wysokie na ponad 3 metry sufity nadają dodatkowego komfortu. Rozkład mieszkania sprawia, że wszystko jest na swoim miejscu. Wygodne, duże łóżko, naprzeciw niego odpowiedniich rozmiarów telewizor z funkcją SMART. W tej niewielkiej przestrzeni znalazło się miejsce na stół z wygodnymi fotelami, który bez problemu zapewni komfort podczas porannego śniadania. Przygotowanie posiłku umożliwia kompletnie wyposażony aneks kuchenny, w którym znajdziemy wszystko potrzebne do kilkudniowego pobytu. Osobne pomieszczenie to robiąca duże wrażenie łazienka, wyposażona w wolnostojącą wannę. Łazienka jest oszklona, jednak dzięki wygodnym w użyciu zasłonom potrafi być w pełni intymna. Dodatkową przestrzeń mieszkania stanowi balkon wyposażony w wygodne meble. Balkon to idealne miejsce na poranną kawę oraz wieczornego drinka.\nApartament Nadmotłwie 154 zlokalizowany jest na 5 piętrze nowoczesnego apartamentowca oddanego do użytku w grudniu 2020 roku. Położony jest tuż obok rzeki, w bezpośrednim sąsiedztwie Starego Miasta. Od Starego Miasta apartament oddalony jest o kilka minut drogi pieszo. Okolica apartamentu wprawdzie dopiero rozpoczyna okres swojej rewitalizacji, jednak mimo to po drodze do Starego Miasta bez przerwy towarzyszyć będzie nam widok rzeki, mariny jachtowej czy też kamienic Starego Miasta. Ogromną zaletą apartamentowca, opróćz lokalizacji i przyjemnego wyglądu, jest strefa wspólna budynku - składająca się z bawialni dla dzieci, siłowni oraz sauny. Korzystanie ze strefy jest wliczone w cenę apartamentu.


Same Dobre Rzeczy #19 - Życie Jest Piękne\nLifeStyle 3 kwietnia 2016\nMarzec za nami, więc czas na podsumowanie tego, co działo się w ostatnim miesiącu. Było wystrzałowo, podróżniczo i ciekawie : )\nSame Dobre Rzeczy to cykl, który prowadzę już prawie dwa lata. Podsumowuję w nim dany miesiąc i szukam pozytywów, które wydarzyły się w ostatnich dniach. Polecam Wam robienie sobie takich podsumowań, bo dzięki nim można dostrzec, jak wiele dobrego dzieje się w życiu. Zmuszają one też do refleksji i wprowadzania zmian na lepsze.\nJak wspominałem w poprzednim podsumowaniu, luty był dla mnie naprawdę trudnym miesiącem. Spadło na mnie bardzo dużo obowiązków, projekty przedłużały się, nadrabiałem, pracując wieczorami czy po nocach, a to fatalnie wpływa na poziom energii do życia. Obiecałem sobie w marcu uporządkować zlecenia i przywrócić równowagę.\nMisja zakończona. Projekty, które psychicznie mnie wykańczały (były ciekawe, ale przedłużały się w nieskończoność, co jest prawdziwą zmorą każdego grafika) zostały już zamknięte. W kwiecień wchodzę z nowymi zleceniami, świeżością i jakąś taką energią. Wprowadzam też zakaz pracy w weekendy i wieczorami, bo muszę poświęcić trochę czasu samemu sobie.\nOkej, to w takim razie co wyjątkowego działo się w marcu? :)\nNumer 5: Blog z Ideą\nW połowie marca, w ramach współpracy z Idea Bankiem, poprowadziłem dla moich czytelników szkolenie na temat blogowania. Opowiadałem o tym, jak rozkręcić blog, jak budować jego markę i jak na nim zarabiać w mądry sposób. Świetnie mi się opowiadało, a po szkoleniu jeszcze długi czas rozmawialiśmy na tematy związane z blogosferą. I pewnie siedzielibyśmy jeszcze dłużej, gdyby nie to, że trzeba było już zamknąć budynek i włączyć alarm : )\nTemat Internetów i blogowania jest naprawdę niesamowicie ciekawy. Blog może założyć każdy – próg wejścia jest bardzo niski, ale sztuką jest wytrwać i w jakiś sposób się wybić.\nNumer 4: Targi motoryzacyjne w Genewie\nTo było na początku marca – a ja mam wrażenie, że tak dawno temu. Targi motoryzacyjne w Genewie to kawał historii. Impreza organizowana od ponad 100 lat, gdzie każda marka motoryzacyjna po prostu musi mieć swoich przedstawicieli. Cieszę się, że miałem okazję zobaczyć taką imprezę i wejść w ciekawy świat motoryzacji.\nNumer 3: Wyprawa 25-letnim busem do Czech\nRazem ze szwagrami wybraliśmy się 25-letnim busem na weekendową wyprawę. Miał być Berlin – wyszły Czechy. Busik ciągle się psuł, musieliśmy go pchać, walczyć ze skrzynią biegów, ale dzięki temu przeżyliśmy masę przygód. Odwiedziliśmy Cieszyn, który jest jednym z moich ulubionych miast w Polsce, i wpadliśmy do Ostravy na szybką kawę, piwo i smażony syr.\nTaka nasza ekipa szwagrowa co do Czech pojechała! [ENG] Our team and bus during trip to Czech Republic #vwbus #hippie #instatravel #cieszyn #cieszynlove #roadtrip\nA photo posted by Michał Maj (@zyciejestpiekne.eu) on Mar 30, 2016 at 2:49am PDT\nNumer 2: Narty biegowe w Szwajcarii\nMiałem problem, na którym miejscu w rankingu ustawić Szwajcarię, a na którym Czechy, bo oba wyjazdy były świetne (chcę więcej takich „problemów”). Ostatecznie Szwajcaria na miejscu drugim, dlatego że spróbowałem tam czegoś nowego: nart biegowych. Nigdy nie jeździłem na biegówkach i było to świetnym doświadczeniem.\nNo spodobały mi się te narty biegowe. Pojeździłbym jeszcze ✌? [ENG] Cross-country skiing is great. I have to try again✌? Fot. Michał Śliwiński #swizerland #mountains #winter #truewinter #sport #lovesport #activity #instatravel A photo posted by Michał Maj (@zyciejestpiekne.eu) on Mar 8, 2016 at 9:45am PST\nNumer 1: Moje urodziny\nMarzec to miesiąc moich urodzin. Świętowałem więc solidnie, robiąc sobie całkowicie wolny weekend, który poświęciłem na leniuchowanie i imprezę ze znajomymi. Zabawa była świetna, mimo skończonych 27 lat wróciłem do domu po 6 rano, niczym student pierwszego roku : ) Tego dnia ogarnęła mnie jakaś taka wewnętrzna radość i szczęście. Z tego, gdzie jestem, co robię i wśród jakich ludzi żyję. Nie potrafię tego opisać, ale po prostu tego dnia zrobiło mi się ciepło na duszy.\nW prezencie od przyjaciół dostałem skok ze spadochronem w tandemie. Muszę go wykorzystać do końca czerwca, więc w ciągu najbliższych miesięcy będzie się działo! Skok ze spadochronem jest na mojej liście marzeń. Można więc powiedzieć, że dostałem możliwość spełnienia kolejnego, wielkiego marzenia. Pod warunkiem, że się odważę : )\nNo patrzę jeszcze raz na powyższą listę i myślę sobie, że ten marzec był świetny. Kwiecień też zapowiada się ciekawie, bo idzie wiosna, czas wziąć się za siebie i ogarnąć trochę swoje życie. Na pewno napiszę o tym obszerny tekst, bo mam dużo do zmiany, a myślę, że wielu może to zmobilizować do działania.\nBędzie też mniej wyjazdów, bo ostatnie 3 miesiące żyłem trochę na walizkach. Potrzebuję chwili stabilizacji. Chcę spokojnie popracować, pogotować, pocieszyć się Krakowem.\nZapraszam Was do obserwowania mojego profilu na Instagramie, bo regularnie wrzucam tam różne, inspirujące fotki z mojego świata.\nBieszczady #2 - Całe życie spędził w centrum Polski. Teraz postanowił wrócić w Bieszczady


Dochód a przychód - podstawa opodatkowania | jak założyć firmę\nby Jak założyć firmę?Leave a Comment on Dochód a przychód – jak obliczyć należny podatek?\nOpodatkowanie jest jednym z kluczowych aspektów decydujących o tym w jakiej formie przedsiębiorca postanawia założyć działalność gospodarczą. Najprostszą formą prowadzenia działalności pod kątem podatkowym jest jednoosobowa działalność gospodarcza. Atrakcyjną formą prowadzenia działalności pod kątem opodatkowania są także spółki osobowe.\nAby ustalić jak wysoki podatek musi uiścić przedsiębiorca i jakie stawki podatku będą mieć zastosowanie, wpierw trzeba wiedzieć od czego ten podatek należy obliczyć – od przychodu czy od dochodu?\nPrzychód jest pojęciem z zakresu rachunkowości. Zgodnie z ustawą o rachunkowości przez pojęcie przychodów rozumie się uprawdopodobnione powstanie w okresie sprawozdawczym korzyści ekonomicznych, o wiarygodnie określonej wartości, w formie zwiększenia wartości aktywów, albo zmniejszenia wartości zobowiązań, które doprowadzą do wzrostu kapitału własnego lub zmniejszenia jego niedoboru w inny sposób niż wniesienie środków przez udziałowców lub właścicieli. Zatem przychodem będzie łączna wartość sprzedaży netto (czyli bez podatku VAT) z tytułu usług i towarów.\nDochodem jest nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w danym roku podatkowym. Zwykle rok podatkowy jest tożsamy z rokiem kalendarzowym. Przedmiotem opodatkowania jest właśnie dochód, bez względu na źródła przychodów, z jakich dochód został osiągnięty.\nJeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą. O wysokość straty poniesionej w roku podatkowym można obniżyć dochód w najbliższych następujących po sobie pięciu latach podatkowych, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty. Stratę można odliczyć już przy zapłacie zaliczki za pierwszy miesiąc, jeżeli dochód uzyskany w tym miesiącu wystarczy na odliczenie 50% wysokości straty.\nPrzychód a dochód – czym się różnią?\nRelacja między przychodem a dochodem polega na tym, że dochód wynika z przychodu w ten sposób że:\nprzychody – koszty = dochód\nPrzychody pomniejszone o koszty osiągnięcia przychodów dają nam dochód, który to dochód jest podstawą opodatkowania.\nPrzychody w żaden sposób nie obrazują kondycji finansowej przedsiębiorcy. Fakt, że przedsiębiorca osiąga wysokie przychody nie oznacza, że zapłaci od nich wysoki podatek. Jeśli koszty uzyskania przychodów będą jeszcze wyższe niż przychody, wówczas mamy do czynienia ze stratą i w danym okresie rozliczeniowym nie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego.\njak założyć działalność gospodarczą opodatkowanie wspólników spółek osobowych podatki podwójne opodatkowanie sprawy gospodarcze\nPrevious ArticleWniosek o ogłoszenie upadłości: skutki ogłoszenia upadłości\nNext ArticleWniosek o zabezpieczenie – jak go złożyć?\nWznowienie postępowania administracyjnego – kiedy złożyć wniosek?


Sobota dla gospodarzy – Futsal Ekstraklasa\nGatta Zduńska Wola goni FC Toruń: wicemistrz Polski po trudnym meczu z AZS UŚ Katowice traci już tylko dwa punkty do brązowego medalisty.\nGatta męczyła się z AZS, a męczarnie wzrosły w ostatniej minucie pierwszej połowy, gdy Tomasz Szczurek zdobył prowadzenie dla gości. Bohaterem akcji był jednak Michał Dubiel, który zabrał rywalowi piłkę, wyszedł z kontrą, ładnie minął przeciwnika i wyłożył Szczurkowi piłkę do sytuacji sam na sam z bramkarzem Dariuszem Słowińskim.\nAle w 27 minucie katowiczanie zrobili błąd przy wyprowadzaniu piłki i Michał Marciniak mocnym strzałem wyrównał. A w 33 minucie gospodarze przejęli piłkę, ładnie wyszli z kontrą, którą wykończył Igor Sobalczyk. - Typowy mecz walki - podsumował spotkanie Sobalczyk. - Wymiana ciosów z obu stron. Cieszą trzy punkty. Dziękujemy za doping naszej wspaniałej publiczności.\nTrzy punkty zainkasował też inny kandydat do medalu - Acana Orzeł Jelcz-Laskowice. Z Red Devils Chojnice prowadził 2:0 po pięciu minutach, ale po kolejnych 10 przegrywał. Jeszcze do przerwy wyszedł na prowadzenie, a w drugiej połowie dobił rywala. Jednego z goli strzelił Adriano Foglia, który ładnie przełożył piłkę na prawą nogę i trafił pod poprzeczkę.\nW trzecim dzisiejszym meczu Słoneczny Stok Białystok pokonał 4:3 AZS UG Gdańsk. Dwa gole strzelił Mateusz Lisowski. - Najważniejsze były dziś trzy punkty i cel został zrealizowany - powiedział Lisowski. - Teraz mamy trochę spokoju, bo powiększyliśmy przewagę nad strefą spadkową i teraz liczymy się w walce o górną szóstkę. Co do moich bramek: na pewno cieszy to, że jest forma i ta piłka gdzieś mnie szuka, ale nieważne kto strzela: abyśmy wygrywali.\nSłoneczny Stok awansował na 6 miejsce, a AZS UG coraz intensywniej musi myśleć o walce z Pogonią'04 Szczecin o uniknięcie bezpośredniego spadku.\nZdj. Gatta Zduńska Wola


FC Saburtalo Tbilisi - Dinamo Batumi (Gruzja Puchar) - na żywo - transmisje live stream online - Meczyki.net.pl\nFC Saburtalo Tbilisi - Dinamo Batumi 16.04.2019 18:00\nOglądaj za darmo mecz FC Saburtalo Tbilisi - Dinamo Batumi, który rozpocznie się 16.04.2019 18:00. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream FC Saburtalo Tbilisi - Dinamo Batumi z kategorii Gruzja Puchar.\nW dniu 16.04.2019 18:00 odbył się mecz między FC Saburtalo Tbilisi i Dinamo Batumi. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


Jak sprawdzić moc wyjściową portu USB? | 4iDroid - Android, iOS, smartphony, porady\nWiedza o tym, ile prądu komputer może przesyłać przez port USB, przyda się w różnych przypadkach. Na szczęście nietrudno się tego dowiedzieć.\nWiele dzisiejszych urządzeń jest zasilanych przez USB, dlatego ważne jest, aby mieć pojęcie, ile mocy może dostarczyć każdy port w laptopie lub komputerze. Musisz o tym wiedzieć, choćby dlatego, że niektóre gadżety pobierają znacznie więcej prądu niż port jest w stanie dostarczyć. W związku z tym istnieje ryzyko rozłączenia złącza lub wywołania znacznie poważniejszych konsekwencji, na przykład zwarcia i późniejszego zapłonu (ale zdarza się to niezwykle rzadko).\nPorty USB są dalekie od tego samego. Laptopy i komputery PC mogą być wyposażone w porty USB 2.0 i USB 3.0. Oba służą do podłączenia zewnętrznych urządzeń peryferyjnych, które z kolei są zaprojektowane dla różnych prądów obciążenia.\nZnajomość mocy wyjściowej portu USB pomoże rozwiązać problemy z brakiem zasilania w określonych warunkach.\nNa przykład wiele osób uważa za wygodne ładowanie telefonu z komputera, ale nie wszystkie laptopy mogą pracować w trybie ładowania. Często użytkownicy mają do czynienia ze zbyt wolnym ładowaniem smartfonów. Wyjaśnienie jest proste: nie wszystkie porty USB mogą dostarczyć telefonowi tyle energii, ile potrzebuje do mniej lub bardziej szybkiego uzupełnienia baterii.\nNa szczęście moc wyjściowa portu USB jest rozpoznawana bez skomplikowanej manipulacji.\nJak sprawdzana jest moc wyjściowa portu USB?\nAby poznać moc portu USB komputera lub laptopa, pobierz darmowy program USBDeview. Jest przenośny i nie wymaga instalacji.\nPierwszą rzeczą, którą zobaczysz po uruchomieniu, jest pełna lista podłączonych urządzeń i portów USB obecnych w komputerze. Aktywne złącza są oznaczone zieloną flagą. Szczegółowe informacje o porcie można znaleźć, klikając dwukrotnie jego nazwę. Otworzy się pełna lista informacji, w szczególności, kiedy były ostatnio używane, czy w tej chwili można bezpiecznie odłączać urządzenia i tak dalej.\nZnajdź wiersz „Moc” wśród wszystkich parametrów. Wyświetla moc wyjściową wybranego portu USB w miliamperach. To są informacje, które trzeba było poznać.\n4idroid serwis http://m-yt.pl/ itbeta.pl Informacje Blog Telefony Porady Smartphone Android Apple Iphone Telefon Tablet


Paryż, 15 V 1831\nForum Ateista.pl Tematy społeczne Historia Paryż, 15 V 1831\nAnkieta: Czy lubisz "historie alternatywne"?\nAle musisz zrozumieć, że każdy argument w takim przypadku jest niezmiernie ważny. Najmniejszy szczegół w historii może ruszyć lawinę, która przemodeluje pół świata.\nDlatego nie przepadam za gdybologią. Bo zawsze ucieknie nam sto tysięcy warunków.\nTo Imperium byłoby jak Imperium Aleksandra Wielkiego-zbyt zróżnicowane i wielkie by mogło przetrwać.\nMógłbym przyjąć do wiadomości podział Europy na dwie cześci na początku XIX w.-jedną francuską na za Zachód od Łaby i drugą rosyjską na wschód od Łaby. Poza tymi dwiema strefami byłaby prorosyjskie UK i profrancuska Turcja.\nEDIT: wątek powinien polecieć do działu ,,co było gdyby".\nXeo95 napisał(a): To Imperium byłoby jak Imperium Aleksandra Wielkiego-zbyt zróżnicowane i wielkie by mogło przetrwać.\nI właśnie tu czas na kolej!\nNa dwa lata przed śmiercią Napoleon nakazał budowę "Strategicznej Sieci Dróg Żelaznych" oraz zezwolił na budowę "Krajowych Dróg Żelaznych" w poszczególnych "prowincjach" swojego Imperium.\nPolecił synowi stale inwestować w technologię kolejową.\nSieć strategiczna miała na celu radykalne "zmniejszenie" Imperium poprzez skrócenie czasu koniecznego na przerzucenie ludzi i towarów wzdłuż i wszerz kontynentu.\nPo śmierci Cesarza kolejne odcinki oddawano do użytku w rocznicę jego narodzin, śmierci, koronacji oraz w urodziny i rocznicę koronacji Napoleona II.\n15 sierpnia 1844 roku, w 75. rocznicę narodzin "Boga Wojny" otwarto ostatni odcinek.\nStrategiczna Sieć Dróg Żelaznych w 1844 roku.\nNo i co z tego? I tak każda cześć ciągła by w swoją stronę. Ten twór rozpadłoby się przy pierwszej dobrej okazji.\nInna kwestia że jeden, potężny hegemon nie sprzyja rozwojowi naukowemu i technicznemu-patrz Imperium Romanum.\nJa tam uważam podobnie. Rodzący się nacjonalizm rozpieprzył by Imperium w drobny mak. Jednakże sieć dróg, czy to zwykłych czy żelaznych to po prostu logiczna konieczność. A już tym bardziej w miejscach gdzie nie było brukowanych dróg rzymskich. Napcio mając w pamięci polskie błoto, musiałby akurat w to inwestować. I to bez żadnego ale. Napewno zyskały by najwięcej na tym rubieże.\n23.09.2013, 12:34 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.09.2013, 16:21 przez Palmer.)\nZ pewnością pokolenie, które zrobiło Wiosnę Ludów w 1848 roku, w tej alternatywnej rzeczywistości też by nabroiło.\nXeo95 napisał(a): No i co z tego? I tak każda cześć ciągła by w swoją stronę. Ten twór rozpadłoby się przy pierwszej dobrej okazji.\nWszak Stany Zjednoczone tylko i wyłącznie dlatego tak doskonale skolonizowały "Zachód", że zbudowano tam transoceaniczną kolej. Znaczenia dróg żelaznych nie można nie doceniać.\nNeuromanta napisał(a): Ja tam uważam podobnie. Rodzący się nacjonalizm rozpieprzył by Imperium w drobny mak.\nNa pewno, z tym, że byłby to inny nacjonalizm (inne nacjonalizmy), niż w naszej rzeczywistości.\nZ pewnością kupiectwo i przemysłowcy popieraliby ideę "Zjednoczonej Europy", bo przynosiłaby im krociowe zyski i poczucie stabilności.\nPrzy Bonapartyzmie twardo staliby też przeciętni Francuzi i Polako-Litwini. Prawosławne ludy wyzwolone spod tureckiego jarzma również.\nPrzynajmniej przez kilkanaście, czy nawet kilkadziesiąt lat.\nBury Wilk napisał(a): No jak to co?\nTylko że nacje były tam wymieszane i nie tworzyły zwartych terytoriów jak w Europie.\nCytat: Na pewno, z tym, że byłby to inny nacjonalizm (inne nacjonalizmy), niż w naszej rzeczywistości.\nNa pewno nie dłużej.\nXeo95 napisał(a): Tylko że nacje były tam wymieszane i nie tworzyły zwartych terytoriów jak w Europie.\nWtedy to jeszcze nie grało takiej roli, jak kilkadziesiąt lat później.\nCytat: Na pewno nie dłużej.\nCzyli kilkanaście lat pokoju i spokoju wewnętrznego możemy śmiało założyć?\nBury Wilk napisał(a): Myślisz, że Wielki Napoleon nie znał przynajmniej setki słowiańskich słów?\nOn to łyknął w pół godziny, przecież to był geniusz.\nJednostka i moment.\nNie było już momentu.\nBury Wilk napisał(a): Czyli kilkanaście lat pokoju i spokoju wewnętrznego możemy śmiało założyć?\nTak. Taka powiększona Piętnasto... yyy to znaczy Tysiącletnia Rzesza\nXeo95 napisał(a): Tak. Taka powiększona Piętnasto... yyy to znaczy Tysiącletnia Rzesza\nZ tą różnicą, że Hitler w momencie aneksji Wielkopolski już miał za wrogów potęgi większe od siebie, a półtora roku później jeszcze jedną potęgę.\nNapoleon II takich problemów by nie znał.\nMyślę o tym od dłuższego czasu i nie mogę sobie wyobrazić co mogłoby zagrozić takiemu imperium przez następne sto lat...\nWysokie podatki, głód, epidemie, susze, niezadowolenie ludu i nacjonalistyczne nastroje. No chyba że integracja infrastrukturalna byłaby baaardzo wysoka, i sieć dróg w tym wodnych, kolei oraz transport morski przyczyniłby się do "ujednoradniania" poziomu gospodarczego w całym Imperium. Jeżeli by następcy Napoleona byli tylko dość dobrymi władcami to zdali by sobie sprawę że tak jak rzymianie muszą budować drogi, ale to znowu są wysokie nakłady, więc by zaoszczędzić powinni robić to co robili Niemcy w XIX wieku, czyli rozwijać żeglugę śródlądową, bo to jest najtańszy i w miarę szybki środek transportu zwłaszcza transportu towarowego. No i rolnictwo. Jakiś odgórny nakaz musiałby zaistnieć, ażeby się rozpowszechniła czwórpolówka albo nowe holenderskie sposoby uprawy, bo bez tego szybki przyrost naturalny zaraz po wojnach zżerał by nadwyżki i niedługo potem nastał by głód. A głód czy inne klęski to świetny moment na sianie wrogiej propagandy że kara boska, że zły to człowiek co tak rządzi a podatki wysokie choć nie ma co jeść itd. No i przydałoby się na rubieżach coś na kształt spółdzielni rolniczych, takich jak np. Ta w Hrubieszowie, ażeby produkcja rosła nie tylko ze względu na nowe rodzaje produkcji ale też z tego że spółdzielnie mają większą możliwość produkcji i negocjacji cen. Na razie tyle jak coś jeszcze wydumam to napiszę.\nGłówny szkopuł w tym że Europa spowolniłaby swój rozwój-wiele rywalizujących ośrodków jest lepszych niż jeden wielki i scentralizowany.\nNo to przecież wypunktowałem jakie posunięcia musiały by być odgórne, aby z grubsza rozwój był podobny do tego przy podzielonej Europie. W historii to działo się samo tyle że tam szybciej tu wolniej, ale w Imperium raczej nie można by sobie pozwolić na taki podział i wolną amerykankę bo nastąpiła by migracja w bogate rejony, a exodus chłopstwa dobrobytowi raczej nie służy. Po prostu byłaby powtórka z Anglii xix wieku.\nPytanie czy dla Palmera ta koncepcja to utopia, antyutopia czy mniejsze zło. Stawiam że coś pomiędzy pierwszą i ostatnią opcja.\nXeo95 napisał(a): Główny szkopuł w tym że Europa spowolniłaby swój rozwój-wiele rywalizujących ośrodków jest lepszych niż jeden wielki i scentralizowany.\nUSA były dość scentralizowane, co więcej z biegiem czasu stopień centralizacji rósł. Nie przeszkodziło to Fordowi w założeniu pierwszej taśmowej fabryki samochodów na świecie.\nNeuromanta napisał(a): No to przecież wypunktowałem jakie posunięcia musiały by być odgórne, aby z grubsza rozwój był podobny do tego przy podzielonej Europie. W historii to działo się samo tyle że tam szybciej tu wolniej, ale w Imperium raczej nie można by sobie pozwolić na taki podział i wolną amerykankę bo nastąpiła by migracja w bogate rejony, a exodus chłopstwa dobrobytowi raczej nie służy. Po prostu byłaby powtórka z Anglii xix wieku.\n"Duch Napoleona" obecny w działaniach jego następców zmuszałby do odgórnych reform. Napoleon I zrobił bardzo wiele dla rozwoju "cywilizacji naukowo-technicznej": badania nad okrętem podwodnym, badania nad burakiem cukrowym, itp.\nXeo95 napisał(a): Pytanie czy dla Palmera ta koncepcja to utopia, antyutopia czy mniejsze zło. Stawiam że coś pomiędzy pierwszą i ostatnią opcja.\nNic z tego. To po prostu alter-historia, bardzo prawdopodobna, gdyby tylko Cesarz nie poszedł na Moskwę.\nBury Wilk napisał(a): USA były dość scentralizowane, co więcej z biegiem czasu stopień centralizacji rósł. Nie przeszkodziło to Fordowi w założeniu pierwszej taśmowej fabryki samochodów na świecie.\nCentralizacja USA nie byla taka duża jak w ewentualnym Imperium Napoleenum.\nPoza tym USA nie były rządzone przez cesarza zazdrosnego o swoją władzę z powiększającą się szybko biurokracją.\nCytat: "Duch Napoleona" obecny w działaniach jego następców zmuszałby do odgórnych reform. Napoleon I zrobił bardzo wiele dla rozwoju "cywilizacji naukowo-technicznej": badania nad okrętem podwodnym, badania nad burakiem cukrowym, itp.\nMoże od razu duch Lenina?\nPo co robić lepsze telefony skoro mamy monopol? (to przenosnia )\nCytat: Nic z tego. To po prostu alter-historia, bardzo prawdopodobna, gdyby tylko Cesarz nie poszedł na Moskwę.\nCzy przypadkiem Rosja nie ,,zalalaby" mięsem armatnim Napoleona?\nXeo95 napisał(a): Centralizacja USA nie byla taka duża jak w ewentualnym Imperium Napoleonum.\nBiurokracja była niewielka. Bez porównania mniejsza od znanej nam z liber-demokracji, czy komunizmu.\nCytat: Może od razu duch Lenina?\nJakiego Lenina... Przecież Napoleon nie wprowadzał żadnego socjalizmu/komunizmu... Zamówienia dla wojska produkowały prywatne fabryki.\nCytat: Czy przypadkiem Rosja nie ,,zalalaby" mięsem armatnim Napoleona?\nNie. Armia Napoleona też była na owe czasy olbrzymia. Poza tym, mało kto wie, ale Cesarz był fortecznym architektem, np. Twierdza Modlin została zbudowana według jego koncepcji (pisze o tym Łysiak).\nMożna powiedzieć, że bez ciężkiej artylerii i lotnictwa nikt nie zdołałby przełamać euro-francuskiej obrony.


Mounting systems for solar technology - PDF Free Download\n1 Mounting systems for solar technology Instrukcja montażu Śruba dwugwintowa PL\n2 Spis treści Spis treści Przedsiębiorstwo Wskazówki bezpieczeństwa Potrzebne materiały Potrzebne narzędzia Spis treści 2 15\n3 Ogólne wskazówki bezpieczeństwa Dopracowane koncepcje produktów i wyraźne zorientowanie na klienta to cechy, które sprawiają, że K2 Systems to idealny partner w zakresie systemów montażowych do kolektorów słonecznych. Klienci z całego świata cenią niezawodne konstrukcje do zastosowań dachowych, jak również rozwiązania naziemne i indywidualne. Systemy montażowe firmy K2 Systems wyróżniają się innowacyjnymi szczegółami i atrakcyjnym wyglądem. Wysokiej jakości materiały i ich staranna obróbka gwarantują maksymalną funkcjonalność i trwałość. Nasze produkty składają się z niewielu optymalnie dopasowanych komponentów zmniejsza to nakłady materiałowe, ułatwia montaż, oszczędza czas i pieniądze. Jako prężne przedsiębiorstwo o dużym doświadczeniu bazujemy na nowoczesnej, partnerskiej współpracy zapewniającej dynamiczny rozwój naszej firmy. Doświadczenie wynikające z bezpośredniego kontaktu z naszymi klientami stanowi podstawę do nieustannej optymalizacji naszej palety produktów. Zespół K2 Systems zaprasza do współpracy. Sprawdzona jakość liczne certyfikaty K2 Systems to bezpieczne systemy połączeniowe, najwyższa jakość i precyzja. Nasi klienci i partnerzy wiedzą o tym od dawna. Nasze kompetencje i produkty zostały sprawdzone i potwierdzone przez niezależne placówki, które wydały odpowiednie certyfikaty. Wskazówki bezpieczeństwa 3 15\n4 Ogólne wskazówki bezpieczeństwa Informujemy, że należy przestrzegać naszych ogólnych wskazówek montażu. Są one dostępne na stronie Systemy mogą być montowane i uruchamiane tylko przez osoby, które ze względu na swoje kwalifikacje (np. wykształcenie lub zawód) lub doświadczenie mogą zapewnić prawidłowe wykonanie prac. Przed montażem należy sprawdzić, czy produkt spełnia wymagania statyczne na miejscu. W przypadku systemów dachowych należy sprawdzić nośność dachu w miejscu montażu oraz ustalić, czy pozostałe powłoki (np. powłoka izolacyjna) nadają się do montażu. Należy bezwzględnie przestrzegać krajowych i lokalnych przepisów budowlanych, norm i przepisów w zakresie ochrony środowiska. Przestrzegać przepisów BHP, odpowiednich norm oraz przepisów zrzeszeń zawodowych! W szczególności przestrzegać następujących regulacji: stosować odzież ochronną (przede wszystkim kask ochronny, obuwie robocze i rękawice); podczas prac na dachu przestrzegać przepisów dotyczących robót dachowych (stosować np. zabezpieczenie przed upadkiem, rusztowanie z systemem asekuracyjnym od wysokości okapu 3 m itp.); podczas całego procesu montażu niezbędna jest obecność dwóch osób, aby w razie ewentualnego wypadku móc zapewnić szybką pomoc. Systemy montażowe K2 podlegają stałej modernizacji. Może to powodować zmiany w procesie montażu. Dlatego przed każdym montażem należy zapoznać się z aktualną wersją instrukcji montażu dostępną na stronie Na życzenie możemy także przesłać aktualną wersję. Należy przestrzegać instrukcji montażu producentów modułów. Wyrównanie potencjału między poszczególnymi elementami systemu należy przeprowadzić zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym kraju. W trakcie całego montażu należy zadbać o to, aby w miejscu montażu dostępny był co najmniej jeden egzemplarz instrukcji montażu. Nie ponosimy odpowiedzialności za wady i szkody wynikające z nieprzestrzegania naszych wytycznych i instrukcji montażu oraz użycia nie wszystkich komponentów systemu, jak również zamontowania i zastosowania elementów konstrukcji innych producentów. Rękojmia w tym zakresie jest wykluczona. W razie nieprzestrzegania naszych ogólnych wskazówek bezpieczeństwa oraz zamontowania i zastosowania elementów konstrukcji innych producentów K2 Systems GmbH zastrzega sobie wyłączenie odpowiedzialności. Jeśli użytkownik przestrzega wszystkich wskazówek bezpieczeństwa, a system został prawidłowo zamontowany, udzielamy 12-letniej gwarancji na produkt! Proszę zapoznać się z naszymi warunkami gwarancji, dostępnymi do wglądu na stronie Na życzenie możemy przesłać warunki gwarancji. Demontaż systemu należy przeprowadzić w oparciu o etapy montażu w odwrotnej kolejności. Elementy konstrukcji K2 ze stali nierdzewnej są oferowane w różnych klasach odporności na korozję. Należy zawsze sprawdzić, jakie obciążenie korozją przewidywane jest dla danej konstrukcji lub elementu Wskazówki bezpieczeństwa 4 15\n5 Niezbędne: Potrzebne materiały Do zamontowania systemu K2 Systems Śruba dwugwintowa niezbędne są wszystkie wymienione poniżej komponenty systemu. Obliczenie liczby sztuk wynika ze szczegółów zamówienia. Podany numer artykułu ułatwia porównanie artykułów. K2 śruba dwugwintowa, zmontowana numer artykułu zależnie od systemu Elementy systemu: 1 śruba dwugwintowa, stal nierdzewna, WK 7 mm lub 9 mm 3 nakrętki kołnierzowe ząbkowane, stal nierdzewna 1 uszczelka gumowa, EPDM 1 podkładka, stal nierdzewna 1 łącznik stalowy z otworem podłużnym 11 x 39 mm, stal nierdzewna K2 Bridge Materiał: aluminium numer artykułu zależnie od systemu Szyna montażowa K2 SolidRail Materiał: aluminium EN AW-6063 T66 Szyna montażowa ultralight, light, medium lub alpin numer artykułu zależnie od systemu K2 zacisk końcowy modułowy zestaw standardowy Elementy zestawu: numer artykułu 1 zacisk końcowy modułowy, kształtka aluminiowa zależnie od systemu niewykończona / anodowana na czarno 1 śruba z łbem walcowym o gnieździe sześciokątnym M8, WK 6 mm, stal nierdzewna A2 1 M K2 nakrętka klatkowa z klipsem montażowym ( ), stal nierdzewna i PA 1 podkładka zabezpieczająca S8 ( ), stal nierdzewna A2 1 sprężyna ze stali nierdzewnej K2 zacisk środkowy modułowy zestaw standardowy Elementy zestawu: numer artykułu 1 zacisk środkowy modułowy, kształtka aluminiowa zależnie od systemu niewykończona / anodowana na czarno 1 śruba z łbem walcowym o gnieździe sześciokątnym M8, WK 6 mm, stal nierdzewna A2 1 M K2 nakrętka klatkowa z klipsem montażowym ( ), stal nierdzewna i PA 1 podkładka zabezpieczająca S8 ( ), stal nierdzewna A2 1 sprężyna ze stali nierdzewnej alternatywnie: K2 zacisk środkowy modułowy zestaw Xs Potrzebne materiały 5 15\n6 K2 śruba z łbem młoteczkowym M10x30 Materiał: stal nierdzewna A2 Kształt łba: 28/ K2 nakrętka kołnierzowa ząbkowana M zbliżona do ISO 4161 Materiał: stal nierdzewna A2, WK 15 mm Dodatkowe materiały do połączeń krzyżowych Szyna montażowa K2 CrossRail 36 Materiał: aluminium EN AW-6063 T66 alternatywnie: Szyna montażowa K2 CrossRail 48 numer artykułu zależnie od systemu M K2 nakrętka klatkowa z klipsem montażowym Materiał: stal nierdzewna i PA alternatywnie można także użyć nakrętki klatkowej z aluminium. K2 Climber 36/48 Materiał: aluminium EN AW-6063 T K2 śruba z łbem walcowym o gnieździe sześciokątnym M8x25 DIN EN ISO 4762 Materiał: stal nierdzewna A2, WK 6 mm K2 podkładka zabezpieczająca DIN EN Materiał: stal nierdzewna A Potrzebne materiały 6 15\n7 W skrócie: Potrzebne narzędzia Systemy montażowe K2 Systems są zoptymalizowane w celu maksymalnego ułatwienia montażu. Zakres dostawy nie obejmuje jedynie potrzebnych narzędzi. Poniżej przedstawiono narzędzia potrzebne do montażu: Wkrętarka akumulatorowa Mit Aufsatz für SW 7 mm oder 9 mm (für Stockschraube) (SW= Schlüsselweite) Klucz dynamometryczny WK 6 mm (WK = wymiar klucza) Klucz płaski SW 15 mm Sznur traserski Miarka Potrzebne narzędzia 7 15\n8 Zasady ogólne: W celu zapewnienia bezpiecznego i prawidłowego montażu systemu proszę najpierw przeczytać opis wszystkich czynności. Do każdej czynności wymieniony jest potrzebny materiał. Uziemienie musi być wykonane przez inwestora i zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi. należy bezwzględnie stosować się do Ogólnych Przepisów owych. Można je znaleźć na stronie internetowej: Zachować odstępy między rzędami modułów zgodnie z wytycznymi projektowymi systemu K2. w gestii inwestora jest zapewnienie wystarczającej siły mocowania pokrycia dachu na konstrukcji nośnej i konstrukcji wsporczej. 8 15\n9 Śruba dwugwintowa Śruba dwugwintowa występuje w różnych długościach i grubościach. Śruba dwugwintowa nadaje się do dachów z profilami włóknisto-cementowymi i drewnianej konstrukcji wsporczej. Szczelność pokrycia dachowego zapewnia uszczelka FZD. śruba bez łba M10/M12 x LG A2 z napędem sześciokątnym nakrętka blokująca zbliżona do ISO 4161 łącznik stalowy z otworem podłużnym 11 x 39 mm, A2 nakrętka blokująca zbliżona do ISO 4161 gwint nakrętka blokująca zbliżona do ISO 4161 podkładka uszczelka FZD 9 15\n10 System dachowy śruba dwugwintowa montaż: krok po kroku 1 Otwory prowadzące w profilu z włókno-cementu i konstrukcji nośnej z drewna Wymierzyć odległości między śrubami zgodnie ze statyką lub K2 Base. Sprawdzić pozycję płatwi i nawiercić otwory prowadzące przez profil z włókno-cementu do płatwi. Profile z włókno-cementu: Średnica otworów prowadzących w profilach z włóknocementu musi być zawsze większa od średnicy elementu mocującego kolektorów słonecznych Tabela średnic nawierceń Materiał konstrukcji nośnej Średnica otworu prowadzącego profil z włókno-cementu Średnica otworu prowadzącego konstrukcja nośna z drewna śruba dwugwintowa Ø 10 mm 14 mm 7 mm śruba dwugwintowa Ø 12 mm 15 mm 8,5 mm 2 Wkręcanie śruby dwugwintowej Przed montażem mocowania kolektorów słonecznych należy oczyścić powierzchnię płyt profilowych z wiórów pozostałych po wierceniu. Śrubę dwugwintową umieścić w otworze prowadzącym i wkręcić do oporu. Informacje dodatkowe: Śruby dwugwintowej nie należy dokręcać poza moment obrotowy, uszczelka musi być lekko ściśnięta i przylegać całą powierzchnią. Potrzebne materiały: śruba dwugwintowa dobrze 10 15\n11 3 Wyregulowanie łącznika stalowego Przykręcić nakrętkę kołnierzową pod łącznikiem stalowym w odpowiedniej pozycji, aby określić wysokość łącznika stalowego. Po odpowiednim wyregulowaniu łącznika stalowego dokręcić górną nakrętkę kołnierzową. 4 szyn nośnych modułowych Po umieszczeniu szyny w dolnej komorze obrócić śrubę z łbem młoteczkowym o 90 w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Należy zwrócić uwagę na prawidłową pozycję śruby z łbem młoteczkowym. Odpowiednią pod względem statyki szynę nośną modułową K2 SolidRail zabezpieczyć razem ze śrubą z łbem młoteczkowym M10x30 przy łączniku stalowym za pomocą nakrętki kołnierzowej ząbkowanej i dokręcić. Moment siły dokręcania: 32 nm Potrzebne materiały: szyna montażowa SolidRail, śruba z łbem młoteczkowym M10x30, nakrętka kołnierzowa ząbkowana M10 5 Mocowanie modułów Najpierw umieścić nakrętkę klatkową M K2 w szynie SolidRail i obrócić ją o 90 w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara. Jeśli zaciski końcowe i środkowe dostarczane są jako zestaw, zamocować cały zestaw w szynie w taki sam sposób. Przymocować moduły do szyn montażowych zgodnie z instrukcją producenta. Moduły przymocować na końcu każdego rzędu za pomocą zacisku końcowego i śrub z łbem walcowym o gnieździe sześciokątnym M8 oraz nakrętek klatkowych M K2. Zacisków modułowych nie wolno montować bezpośrednio na styku szyny lub na końcu szyny! (odstęp: min. 20 mm od zacisku końcowego modułowego) Przestrzegać wytycznych producenta modułów w zakresie mocowania! Moment siły dokręcania 14 nm Potrzebne materiały: zaciski modułowe zestaw standardowy 11 15\n12 6a Ustalanie przestrzeni między modułami Ustalanie pozycji za pomocą standardowego zacisku środkowego modułowego Między dwoma modułami stosować dwa standardowe zaciski środkowe modułowe, które należy także przykręcić śrubami z łbem walcowym o gnieździe sześciokątnym M8 w nakrętkach klatkowych M K2. Zacisków środkowych modułowych nie wolno montować bezpośrednio na styku szyny lub na końcu szyny! (odstęp: min. 20 mm od zacisku środkowego modułowego) Przestrzegać wytycznych producenta modułów w zakresie mocowania! Moment siły dokręcania 14 nm Potrzebne materiały: zacisk środkowy modułowy zestaw standardowy 6b Ustalanie pozycji za pomocą zacisku środkowego modułowego Xs Między dwoma modułami stosować dwa zaciski środkowe modułowe Xs, które należy także przykręcić śrubami z łbem walcowym o gnieździe sześciokątnym M8 w nakrętkach klatkowych M K2. Dla zacisku środkowego modułowego Xs wymagane są dłuższe śruby niż dla standardowego zacisku środkowego. Moment siły dokręcania 14 nm Potrzebne materiały: zacisk środkowy modułowy zestaw Xs 7 Uwagi specjalne dotyczące montażu nformacje dodatkowe: należy pamiętać, że zaciski środkowe modułowe należy zamontować z odstępem min. 2 cm od końca szyny\n13 Alternatywny montaż systemowy za pomocą K2 Bridge 1 von 1 K2 Bridge Element K2 Bridge stosowany jest zamiast łącznika stalowego na dwóch śrubach dwugwintowych, aby uzyskać większą rozpiętość mocowania. Odpowiednią pod względem statyki szynę K2 SolidRail przymocować w zależności od typu jedną lub dwiema śrubami z łbem młoteczkowym M10x30 przy elemencie K2 Bridge. Potrzebne materiały: 2 zamontowane śruby dwugwintowe, K2 Bridge, śruba z łbem młoteczkowym M10x30 Alternatywny montaż systemowy (połączenie krzyżowe) CrossRail 1 von 1 szyn za pomocą połączenia krzyżowego Górny rząd szyn montowanych krzyżowo należy zamontować za pomocą elementu K2 Climber, nakrętki klatkowej M K2 i śruby z łbem walcowym o gnieździe sześciokątnym M8x25 w wybranym miejscu z zachowaniem odpowiedniego odstępu. Moment siły dokręcania 16 nm Potrzebne materiały: szyna CrossRail, Climber, M K2, śruba z łbem walcowym M8x25, podkładka zabezpieczająca S\n14 otowe! Dziękujemy za wybór systemu montażowego K2. Systemy K2 Systems umożliwiają szybki i łatwy montaż. Mamy nadzieję, że niniejsza instrukcja okazała się przydatna. Chętnie poznamy Państwa sugestie, pytania i propozycje ulepszeń. Wszystkie dane kontaktowe dostępne są tutaj: Obowiązuje prawo niemieckie z wyłączeniem Konwencji Narodów Zjednoczonych o Umowach Międzynarodowej Sprzedaży Towarów. Sądem właściwym jest Stuttgart. Obowiązują nasze Ogólne Warunki Świadczenia Usług, dostępne na stronie: Internet: com 14 15\n15 Mounting systems for solar technology service-hotline +49 (0) Montageanleitung Stockschraube System PL Wszelkie zmiany zastrzeżone Ilustracje przykładowe mogą być odmienne od oryginału.\nSystemy montażowe do instalacji solarnych INSTRUKCJA MONTAŻU. System MiniRail.\nSystemy montażowe do instalacji solarnych INSTRUKCJA MONTAŻU System MiniRail www.k2-systems.com Treść TTPrzegląd narzędzi 3 TTOgólne zasady bezpieczeństwa 4 TTZasady ogólne 5 TTElementy konstrukcyjne 6\nSystemy montażowe do modułów fotowoltaicznych INSTRUKCJA MONTAŻU. System S-Rock.\nSystemy montażowe do modułów fotowoltaicznych INSTRUKCJA MONTAŻU System S-Rock www.k2-systems.com Spis treści TTPrzegląd narzędzi 3 TTOgólne wskazówki dotyczące bezpieczeństwa 4 TTObowiązujące zasady 5\nSOLARDIREKT the easy way\nNSTRUKCJA SOLARDIREKT the easy way Innowacja z Münsterland ŚWIATOWA NOWOŚĆ! Czas montażu dla 1 kwp poniżej 2 minut KARTA PRODUKTU Najszybszy na świecie system montażu dachu płaskiego Dzięki opatentowanemu\nkońcowa + narożna systemu linowego Sprawdzenie przez firmę ABS kompatybilności typów dachów podobnych systemów na żądanie.\nABS-Lock Falz IV Punkt kotwiczący według DIN EN 795:1996 A + B do różnych systemów rąbków w pokryciach dachowych, również do stosowania jako podpora w linowych systemach zabezpieczenia według EN 795 C\nPT DT MODERNIZACJA POŁĄCZENIE ZBIORNIKA PIECÓW GRAFITYZACYJNYCH LWG. Projektował M. Pogoda Sprawdził P. Frencel Zatwierdził P.\nMODERNIZACJA POŁĄCZENIE ZBIORNIKA Projektował M. Pogoda Sprawdził P. Frencel Zatwierdził P. Frencel MECHANICIDEA & DESIGN PAWEŁ FRENCEL tel. 504 107 399 30-434 Kraków, ul. Owocowa 6 biuro@mechanicidea.pl\nZłączki zaciskowe z żeliwa ciągliwego\nZłączki zaciskowe z żeliwa Typ A Typ I Złączki zaciskowe do rur stalowych marki Gebo przeznaczone są do ciągłej eksploatacji, tworzą połączenia sztywne, tzn. są odporne na rozciąganie i ściskanie, dopuszczalna