W weekend zebrali w dzielnicy 150 worków śmieci\nMieszkańcy zbierali śmieci przez dwa dni.\nfot. Paulina Pragier\nfot. Agata Lewandowska\nfot. 25 NGDH Ogniwo\nfot. Michał Kosmecki\nfot. Piotr Szpajer\nW miniony weekend kilkudziesięciu mieszkańców postanowiło posprzątać najbardziej zaniedbane tereny Wielkiego Kacka. W akcji brały udział dzieci, zbierać odpady pomagali też harcerze. Zebrano 150 worków śmieci, w tym stare krzesła, opony i materace.\nMieszkańcy dzielnicy na wspólnym sprzątaniu spotkali się już po raz piąty. W dwudniowej akcji, mimo kapryśnej pogody, wzięło udział ok. 60 osób.\nWśród nich rodziny z dziećmi, radni miasta i dzielnicy oraz harcerze i wszyscy ci, którym po prostu przeszkadzają porozrzucane w okolicy śmieci.\nPomogli też urzędnicy, dając worki, rękawice i organizując zbiórkę zebranych odpadów.\nCzytaj też: Lodówka społeczna, a przy niej śmietnik\n- Tym razem rozproszyliśmy się w kilku lokalizacjach. Wraz z radną miejską Anną Szpajer, harcerzami, mieszkańcami oraz radnymi z naszej dzielnicy posprzątaliśmy osiem obszarów. Towarzystwo dopisało. Sprzątali wszyscy chętni. Od 4-letniego Tytusa po całkiem dojrzałych panów i panie - relacjonuje Agata Lewandowska.\nWspólne sprzątanie - praktyczna nauka dla dzieci\nZebrali 150 worków śmieci oraz masę większych gabarytów, m.in.: krzesła, opony czy materace, wózek dziecięcy, druty, kable, cegłówki, dachówki i głośnik.\n- Zdajemy sobie sprawę, że sprzątamy za innych, ale może uświadomi to niektórym, że ta jedna rzucona w krzaki butelka kończy się taką górą wstydu. Cieszy nas obecność na takich akcjach dzieci i młodzieży, bo to od ich świadomości i wrażliwości ekologicznej będzie zależeć nasza wspólna przyszłość - dodaje pani Agata.\nZorganizowane sprzątania coraz popularniejsze\nAkcji związanych ze sprzątaniem jest w Trójmieście coraz więcej. W zeszłym tygodniu społecznicy z Naszego Orłowa, którzy regularnie porządkują cmentarz w Kolibkach, posprzątali ukryty w lesie cmentarz na górze Donas.\n- Na terenie cmentarza było pełno śmieci, które określić można jako bytowe: opakowania po chipsach, butelki po alkoholach, jakieś papiery, a nawet resztki... armatury - opisywali sprzątający, którzy poświęcili na to całe przedpołudnie.\nWielki Kack: mieszkania na sprzedaż i wynajem\nJedyne takie mieszkanie 4-pokojowe na Fikakowie 910 000 zł\n4 pokoje 89.91 m2\n5 pokoi, dwa poziomy, 95m2 + hala garażowa 749 000 zł\n5 pokoi 95 m2\nMieszkanie w Gdyni; 2 poziomowe, z ogródkiem 770 000 zł\n5 pokoi 113 m2\nNieruchomości (57 ogłoszeń) Przejdź\nWięcej w serwisie Ogłoszenia (57)\nCzy w twojej dzielnicy są organizowane spontaniczne akcje sprzątania okolicy?\ntak i biorę w nich udział\nrzadko, przydałoby się więcej\nnie, nie ma komu ich zorganizować\nRada Dzielnicy Wielki Kack Gdynia, Starodworcowa 36\nSterta opon na budowie Trasy Kaszubskiej. "Utylizacja na koszt wykonawcy"\n(112 opinii) 15 października 2021\nZnaleźli kilkaset ton nielegalnych odpadów\n(56 opinii) 6 października 2021\nAkcja spoko. (9)\nAkcja spoko. Ale gdzie są służby, za które płacimy i to nie mało, które powinny to robić za nas?\nA jeśli nie robią, to czemu mamy za nie płacić, skoro możemy się sami zorganizować?\nAkcja spoko. Ale gdzie są służby, za które płacimy i to nie mało, które powinny to robić za nas? A jeśli nie robią, to czemu mamy za nie płacić, skoro możemy się sami zorganizować? ehhh\nSłużby za nas nic nie muszą robić\nTy i twoi sąsiedzi mają dbać o porządek wokół siebie\nZostało jeszcze zamiecenie piahu po zimie, pomalowanie pasów i połatanie dziur w jezdniach. Kto chętny? 3...2...1...\npiahu ? - analfabeta :D albo partacz :D, albo ślepiec :D\nMoże ortografia nie jest mocną stroną pana Anioła ale opinia jak najbardziej trafiona. A dla ciebie\nMoże ortografia nie jest mocną stroną pana Anioła ale opinia jak najbardziej trafiona. A dla ciebie kolego/ koleżanko Aro najważniejsze w życiu jest chyba wytykanie cudzych potknięć oraz obrażanie ludzi . Bardzo to nieładnie.\nNic więcej ...\nSłużby mają chodzić za nami i sprzątać po nas burakach śmiecących gdzie popadnie?!?!?! Kultury uczyć\nSłużby mają chodzić za nami i sprzątać po nas burakach śmiecących gdzie popadnie?!?!?! Kultury uczyć powinni rodzice, a nie służby komunalne!!! Tyle śmieci w lesie ile chamstwa w nas. Niestety prawda jest brutalna\nże ludzie oczekujący sprzątania od służb nigdy nic do tych służb nie zgłaszają.\nA poza tym mamy wokoło taki syf na każdym kroku ,że trzeba by zaznaczyć całą Gdynię jako teren do uprzątnięcia.\nże ludzie oczekujący sprzątania od służb nigdy nic do tych służb nie zgłaszają. A poza tym mamy wokoło taki syf na każdym kroku ,że trzeba by zaznaczyć całą Gdynię jako teren do uprzątnięcia.\nSpoko!... ale gdzie są "ludzie" po których trzeba wywozić 150 worków śmieci z lasów i terenów\nSpoko!... ale gdzie są "ludzie" po których trzeba wywozić 150 worków śmieci z lasów i terenów rekreacyjnych ??? ... a według mnie to są właśnie tacy "ludzie", którzy "myślą", że od sprzątania są służby, a JA, nowobogacki, który dorobił się dwupokojowego apartamentu w kredycie na 30 lat czyli do końca życia i dwóch furmanek (służbowych) mogę sobie wypier....ć pustą puszkę po napoju energetycznym byle gdzie , bo przecież od zbierania śmieci są służby, a ja płacę podatki to wymagam i nikt nie będzie mi mówił co mam robić, bo na gospodarstwie , w którym się wychowywałem mogłem sobie śmieci rzucać gdzie chciałem i nikt nic mi nie mówił to teraz tym barniej nie będzie, o!!!\nNa każdej dzielnicy syf\nBo ten naród to brudasy i śmieciarze , możesz takie akcje robić co rok i co rok zbierać i po 200\nBo ten naród to brudasy i śmieciarze , możesz takie akcje robić co rok i co rok zbierać i po 200 worków ... tu trzeba porządnej edukacji od przedszkola poprzez szkołę podstawową i dalej średnią inaczej nigdy w tym kraju nie będzie porządku\nTo smutne, że są ludzie nie dbający o porządek, śmiecący gdzie się da. Brawo dla ochotników\nTo smutne, że są ludzie nie dbający o porządek, śmiecący gdzie się da. Brawo dla ochotników sprzątających po bałaganiarzach, chociaż to nie do nich należy sprzątanie.\nRaz posprzątałem teren zielony przy budynku (1)\nPo kilku dniach spotkałem sąsiada który zapytał, czy zatrudniłem się za ciecia.\nNiczym sie nie przejmuj, edukuj, rozmawiaj


Nasze Leki PL - TARCEFOKSYM - Encyklopedia Leków\niniekcje dożylne i domięśniowe 1000 mg\nPoważne infekcje spowodowane bakteriami wrażliwymi na cefotaxim, jak np. posocznica, zapalenie opon mózgowych, zapalenie nerek, zapalenie płuc, a także rzeżączka oporna na leczenie penicyliną. Profilaktycznie przed operacją na jelicie grubym łącznie z innym antybiotykiem niszczącym beztlenowce (bakterie żyjące w środowisku bez tlenu).\nTarcefoksym należy do antybiotyków z rodziny cefalosporyn. Ma szerokie spektrum, tzn. działa wobec wielu szczepów bakteryjnych oraz jest oporny na pewne enzymy produkowane przez bakterie, tzw. betalaktamazy. Enzymy ten unieczynniają niektóre antybiotyki, np. penicyliny. Tarcefoksym uniemożliwia bakteriom budowanie ściany komórkowej, przez co bakterie giną.\nsubstancja czynna - cefotaxime sodium\nTarcefoksymu nie wolno podawać w alergii na penicylinę lub cefalosporyny. Jeśli substancja do iniekcji ma zabarwienie silnie żółte lub brunatne nie nadaje się do użytku.\nWystępują u około 5% leczonych pacjentów. Około 30% skarży się na ból w miejcu wstrzyknięcia leku; ból ten jest krótkotrwały.\nDawkę ustala lekarz. Zazwyczaj dawka dla dorosłych i dzieci ponad 12 lat wynosi 1 g co 12 godzin. Dawka jednak może ulegać zmianom w zależności od typu infekcji i wagi ciała pacjenta, a także stanu nerek pacjenta. Zastrzyki wykonuje wyłącznie służba zdrowia, która udziela bliższych informacji o leku.\nPłyn przyrządzony do zastrzyku jest ważny 12 godzin od momentu zmieszania substancji z rozpuszczalnikiem. Lek należy chronić od światła i p...


Big brother kto zostal | Centrum Big Farm\nbig brother kto zostal\nUczestnicy zdecydowali, kto powinien opuścić program "Big Brother" (Materiały prasowe). "Big Brother" to program, który wzbudza wiele emocji. Co tydzień uczestnicy nominują dwie osoby, które ich zdaniem powinny opuścić telewizyjne show. Ze względu na to, że Ewa dobrowolnie opuściła program...\nW niedzielnym wydaniu "Big Brother Arena" odbyły się kolejne nominacje. Uczestnicy po raz drugi wytypowali osoby, które ich zdaniem powinny pożegnać się z programem. Tym razem najwięcej nominacji otrzymali Tomasz Urban i Łukasz Darłak.\nBig brother nominacje. Co tydzień któryś z domowników będzie musiał opuścić dom Wielkiego Brata. Każdy uczestnik będzie musiał nominować Dwie osoby z największą liczbą nominacji zostaną poddane osądowi widzów, którzy za pomocą SMS-ów będą decydować kto zostanie, a kto odpadnie.\nBig Brother is a Dutch reality competition television franchise created by John de Mol Jr., broadcast in the Netherlands and subsequently syndicated internationally. As of November 11, 2011, there have been 387 seasons of Big Brother in over 54 franchise countries and regions.\nБольшой брат Big Brother.\nKolejne eliminacje w programie "Big Brother" za nami! Do opuszczenia domu Wielkiego Brata byli nominowani Łukasz, Tomek oraz Justyna, która O tym, kto opuścił Dom Wielkiego Brata zdecydowali widzowie. Doszło też do nowych nominacji! Sprawdźcie, kto odpadł z show i kto został nominowany!\nProgramu na pewno nie 19 Lis 2020 Kto jest otwarty na romans w Domu Wielkiego Brata? 🤭 Oglądaj #bigbrother w player. W każdy 8 Gru 2019 Brak postu do wyświetlenia, prawdopodobnie został uszkodzony lub usunięty z serwisu Instagram. Zostanie on wyemitowany w niedzielę, 15 grudnia 2019 roku. Małgorzata Maier prowadziła początkowo dwa programy telewizyjne - „Dom pełen pomysłów” oraz „Kto was tak urządził”?16 Cze 2019 czerwca o godzinie 20 na antenie TVN7. 6 Gru 2019 Szefowa Prokuratury Rejonowej w Grudziądzu Agnieszka Reniecka podała natomiast, że ofiarą wypadku jest właśnie bohater TVN-owskiego 1 Gru 2019 Ostatnio została ogłoszona oficjalna data finału "Big Brothera" 2019. Józef Warchoł został wcześniej usunięty dyscyplinarnie z programu ze&nbs21 Sty 2020 Kamil Lemieszewski wygrał drugą edycję programu Big Brother w TVN7! Wielki finał odbył się w Big Brother 2 w TVN7: Kto odpadł? Natalia wyznała także, co sądzi o Kamilu i o tym, że został po raz piąty nominowany. pl: 28 Paź 2019 "Big Brother" był pierwszym reality-show w polskiej telewizji. Wrażenie robią też pieniądze, jakie TVN zarobił na tym Informacje o�fragmentach z�odpowiedzią15 gru 2019 � 8 gru 2019 � 1 gru 2019 � 24 lis 2019 � 6 gru 2019 � 26 gru 2019 � 15 gru 2019 � 12 gru 2019 � 27 paź 2019 � 14 gru 2019 � 15 gru 2019 � 16 lis 2019 � 3 lis 2019 � 15 gru 2019 � 28 paź 2019 � . W swojej karierze zawodowej był m. To już za tydzień dowiemy się kto z tej trójki zostanie 12 Wrz 2019 Big Brother, kontrowersyjne reality show wiosną 2019 powróciło po 11 latach przerwy z nową edycją. Koszmarny wypadek Janusza Dzięcioła. Komu możemy przekazywać dane?10 Gru 2019 Należą do nich: Wiktor Stadniczenko, Martyna Lewandowska oraz Kamil Lemieszewski. Wejdź na stronę Big Brother 2019 i oglądaj odcinki Big Brother oraz ekskluzywne materiały wideo! Czytaj najnowsze aktualności, głosuj na swoich ulubieńców. Zobaczcie, kto decyzją widzów zwyciężył show. pl #LIVE 🤩18 Mar 2019 Laptop do szkoły jest bardzo przydatnym urządzeniem w kwestii nauki oraz kontaktu dziecka z rówieśnikami. W niedzielę, 8 grudnia, okazało się, kim jest 24 Lis 2019 Kto został nominowany? SPrawdź, co wydarzyło się w "Big Brotherze". Jak już 8 Paź 2019 BigBrother #BigBrotherPolska #TVN7Oglądaj "Big Brother" codziennie o 20:00 w TVN7 oraz LIVE w player. Z tego artykułu również dowiesz się kto został zwycięzcą programu Big Brother. Przez kolejny tydzień publiczność decyduje, kto powinien opuścić program, Na potrzeby Big Brothera po raz pierwszy w Polsce wprowadzono serwisy SMS Premium. in. Pierwsza edycja programu Big Brother była najchętniej oglądanym programem telewizyjnym – zgromadziła przed Kto może nas kontrolować?Kto dziś podzielił jego los a kto został karnie wyrzucony z Domu Wielkiego Brata, Kto jest Waszym faworytem i powinien wygrać 2 edycję Big Brothera?6 Gru 2019 Kto jest administratorem danych osobowych? Administratorem danych osobowych jest MDK Piekary Śląskie. W sumie powstało pięć 15 Gru 2019 oraz Martyna. "Ewa 6 Gru 2019 Janusz Dzięcioł był szefem straży miejskiej w Świeciu nad Wisłą oraz byłym posłem. Odcięci od świata, odcięci od internetu, pod obserwacją 24 h/7 – Big Brother "Big Brother The best of" - podsumowanie tygodnia, czyli kto odpadł, kto został, 15 Gru 2019 Kto nim jest? Zobaczcie niżej i poznajcie bliżej finalistów show "Big Brother 2". Big Brother Arena - streszczenie. Zwycięzca Big 6 Gru 2019 Posłem był w latach 2007-2015. Facebook/Big Brother TVN7 Pierwszym zwycięzcą został Janusz Dzięcioł, który brał udział w 25 Cze 2001 "Wielki Brat jest pod wrażeniem" - często słyszeli uczestnicy "Big Brother" z głośników. Został wyemitowany w 2001 roku przez telewizję TVN. Wyniki oglądalności programu 13 Lut 2019 Jego pasją jest golf. Twoja Big Brother Arena. Ostatecznie zwycięzcą drugiego sezonu "Big Brothera" został Kamil. Wielu rodziców decyduje się na 29 Kwi 2019 kto wygrał big brothera, reality-show, tvn 7. W 2001 roku wygrał pierwszą polską edycję programu Big Brother. ZOBACZ WIDEO. 13 Gru 2019 Główną nagrodą dla zwycięzcy „Big Brothera” w TVN7 jest 100 tysięcy Kto wygra drugą edycję „Big Brothera” w TVN7, przekonamy się już w 17 Cze 2020 Zwycięzcą programu został Janusz Dzięcioł(zmarł 6 grudnia 2019 roku). Kto jako pierwszy opuścił Dom Wielkiego Brata? Kto został nominowany? Nadszedł czas decyzji\nAbout big brother kto zostal


Villeroy & Boch - Collier Carre Blanc wazon wysoki wysokość: 26 cm | kuchniapremium.pl\nKod producenta 10-1681-5515\nNasza cena 144,99 zł PLN NOWOŚĆ ‐ 19%\nPorcelanowe wazony z kolekcji Collier to tegoroczna nowość marki Villeroy & Boch. Piękne, proste kształty połączone z matowym wykończeniem i do tego porcelana najwyższej jakości - w efekcie powstała kolekcja wazonów, które stanowią piękną ozdobę w każdym domu. Nowoczesność i funkcjonalność - na te cechy kładli nacisk projektanci firmy przy tworzeniu serii, która swoim designem zachwyciła jurorów międzynarodowego konkursu Red Dot Design Award 2018, zdobywając główną nagrodę. Wazony oprócz minimalistycznej formy pasującej do każdego wnętrza, zwracają uwagę ciekawą strukturą inspirowaną biżuterią, a także matowym wykończeniem. Na pierwszym planie ma znajdować się roślina, która znajduje się w wazonie, a on ma jedynie stanowić dla niej tło i podkreślić jej piękno. Kolekcja składa się z wazonów o różnych kształtach i wielkościach oraz kolorach: czarnym i białym. Wszystkie z nich możne ze sobą dowolnie łączyć i tworzyć przepiękne, eleganckie i ponadczasowe kompozycje.\nCollier Carre Blanc porcelanowy wazon wysoki z rzeźbionym reliefem inspirowanym geometrycznymi kształtami przypominającymi diamenty, szafiry czy rubiny.\n- wysoki wazon o zaokrąglonych kształtach z reliefem z szerokim rantem,\n- wykonany z porcelany Premium w matowym wykończeniu,\n- wymiary: 11,5 x 11,5 x 26 cm,\n- każdy produkt posiada oryginalne logo, rok założenia firmy.


Stawy - działanie, choroby tkanek stawowych, uraz mechaniczny, odbudowa chrząstki stawowej Mazisty zel do stawow\nPrzypominamy, że udzielane informacje stanowią jedynie informację poglądową. Pięciornik błotny to uznany ludowy środek na reumatyzm, zapalenie korzonków nerwowych, zapalenie stawów, artrozę, odkładanie soli w stawach rąk i nóg. Najbezpieczniej jest poczekać do ustąpienia wszelkich plamień czy krwawień pozabiegowych oraz powrót do normalnego cyklu miesiączkowego.\n1. Stawy - działanie\nW przypadku tej choroby pojawia się silne swędzenie, ból oraz pieczenie okolic odbytu. Świąd odbytu może również świadczyć o infekcji bakteryjnej, chorobie hemoroidalnej, wypadaniu odbytnicy lub szczelinie odbytu. W związku z tym konieczna jest wizyta u specjalisty.\nSynocrom prowadzi do regeneracji płynu i stawów, eliminuje dolegliwości zwyrodnieniowe i związany z nimi ból stawów. SYNOCROM jest roztworem wiskoelastycznym, otrzymywanym w procesie biofermentacji, do stosowania w przypadku bólu lub ograniczonej ruchomości stawów maziówkowych. Wiskosuplementacja: Wszystkie stawy maziówkowe, zwłaszcza te, które są mocno obciążone, zawierają wiskoelastyczny hialuronian sodu. Substancja ta posiada właściwości smarujące i pochłaniające wstrząsy, co umożliwia stawom prawidłowy ruch bez odczuwania bólu. SYNOCROM® jest roztworem wiskoelastycznym, otrzymywanym w procesie biofermentacji, do stosowania w przypadku bólu lub ograniczonej ruchomości stawów maziówkowych, w następstwie zmian zwyrodnieniowych lub urazu okolic stawu.\nBiegunka tłuszczowa – przyczyny, objawy, leczenie - desirewarez.pl\nNajbezpieczniej jest poczekać do ustąpienia wszelkich plamień czy krwawień pozabiegowych oraz powrót do normalnego Mazisty zel do stawow miesiączkowego. Po wystąpieniu miesiączki można współżyć, pod warunkiem, że nie będą u Pani występowały żadne niepokojące objawy. Podobna tematyka była już poruszana w naszym serwisie.\nOczywiście Mazisty zel do stawow ważne jest, by kurację wspierać dietą — słusznie, Mazisty zel do stawow odstawiła Pani alkohol i słodyczebo drożdżaki żywią się cukrem, a środowisko zasadowe służy ich namnażaniu.\nCo oznaczają takie wyniki badań u latki?\nCo do bólu brzuchaa także naprzemiennych zaparć i biegunekto ostatnio coraz Mazisty zel do stawow wiąże się je Mazisty zel do stawow nadmiernym stresem w życiu, jest to zresztą jeden z czynników mogących powodować IBS, czyli zespół jelita drażliwego.


System na 6 plus - Wist Okna Katowice-Chorzów-Ruda Śl-Bytom-Śląsk.\nStrona Główna > Oferta > Okna > Okna PCV > System na 6 plus\nSystem na 6 PLUS\nSystem na 6 PLUS wychodzi naprzeciw oczekiwaniom Klienta\nWedług opinii specjalistów największe straty ciepła w domach i mieszkaniach następują poprzez wentylację oraz okna i drzwi zewnętrzne. Poznanie słabych punktów, przez które tracimy energię cieplną na etapie planowania inwestycji (remontu), chroni Państwa przed dodatkowymi wydatkami i pozwala w przyszłości zaoszczędzić na ciągle rosnących kosztach energii. Ze względu na to, iż wentylacja w pomieszczeniach mieszkalnych jest konieczna a odzyskanie energii utraconej tą drogą jest bardzo kosztowne, należy zwrócić szczególną uwagę dokonując wyboru stolarki.\nSystem na 6 PLUS wychodzi naprzeciw oczekiwaniom Klienta - to nowoczesne i energooszczędne okna, które przy atrakcyjnych cenach łączą w sobie walory estetyczne i użytkowe.\nSystem na 6 PLUS ze skrzydłem półzlicowanym lub niezlicowanym.\nSpecyfikacja techniczna System na 6 PLUS\nSystem na 6 PLUS to 6 komorowy system profili\nSystem na 6 PLUS to głębokość zabudowy 70 mm\nSystem na 6 PLUS to uszczelki wciągane z EPDM w kolorze czarnym lub szarym\nSystem na 6 PLUS to szyba zespolona 24 mm o współczynniku przenikania ciepła K= 1,0 Wm2K, możiwość zastosowania pakietu dwukomorowego 36 mm o współczynniku K= 0,7 Wm2K\nSystem na 6 PLUS to listwa przyszybowa o zaokrąglonym kształcie do pakietu dwuszybowego szerokości 24 mm z czarną lub szarą uszczelką, do pakietu trzyszybowego szerokości 36 mm tylko z czarną uszczelką\nSystem na 6 PLUS to wypełnienie wrębu okuciowego\nSystem na 6 PLUS to zamknięte wzmocnienie w ramie.


Czołówka trekkingowa Black Diamond Sprint 225 - blue - 8a.pl\nNie posiadamy tak dużej ilości produktu "Czołówka trekkingowa Black Diamond Sprint 225 - blue" jakiej oczekujesz.\nCzołówka trekkingowa Black Diamond Sprint 225, dzięki swoim rozmiarom idealnie sprawdzi się jako dodatkowe źródło światła, gdy podczas wędrówki na szlaku, lub podczas biegu górskiego zastanie Cię zmrok. Jest na tyle kompaktowa, że z powodzeniem zmieścisz ją zarówno do kamizelki biegowej, jak i do kieszeni szortów.\nModel ten dzięki niskiej wadze, oraz niewielkim rozmiarom zapewni Ci wysoki komfort nawet podczas dłuższych wypraw czy biegów. Dostępność maksymalnej mocy 225 lumenów przez dwie godziny pozwoli Ci na spokojne i bezpieczne dotarcie do schroniska.\nCzołówka trekkingowa Black Diamond Sprint 225 może pochwalić się klasą wodoodporności IPX4. Zapewnia ona całkowitą ochronę przed zachlapaniem wodą z różnych kierunków z natężeniem do 10 litrów na minutę. Dzięki temu świetnie nadaje się do wszelkiego rodzaju turystyki w deszczu. Zastosowanie specjalnej soczewki pozwoliło na poprawienie jasności rzucanego przed ten model światła. Trzy wskaźniki LED wskażą Ci dokładnie poziom naładowania baterii, dzięki czemu nigdy nie zignorujesz momentu, w którym należy podładować akumulator, aby później wieczorem zapewnić sobie komfort i bezpieczeństwo z w pełni naładowaną czołówką.\nCzołówka trekkingowa Black Diamond Sprint 225 posiada również dwa rozwiązania znacząco wpływające na wygodę i bezpieczeństwo użytkowania tego modelu. Pierwszym z nich jest Technologia Brightness Memory sprawiająca, że po włączeniu czołówki ustawiana jest poprzednia moc światła. Drugim zaś technologia dotykowa Power Tap™ — pozwala ona za dotknięciem palca szybko zmienić natężenie oświetlenia ze zmniejszonej do maksymalnej mocy. Dzięki temu w sytuacji awaryjnej, czy w czasie szybkiego sprawdzania dalszego przebiegu szlaku, możesz szybko uzyskać maksymalne oświetlenie. Płynna regulacja jasności świecenia pozwala idealne dopasować ilość światła do podejmowanej aktywności i panujących warunków Tryb blokady przycisków ułatwi transport czołówki w plecaku gdy nie będzie używana. Dzięki niemu zapobiegniesz jej przypadkowemu włączeniu i rozładowaniu akumulatora. Naładowanie tego modelu do maksymalnej wartości to jak zapewnia producent 3 godziny.\nCzołówka Black Diamond Sprint 225 – najważniejsze cechy:\nLatarka czołowa, którą z łatwością zmieścisz w kieszeni szortów lub kamizelki biegowej;\nLekka konstrukcja, zapewniająca komfort nawet podczas dłuższych wędrówek czy biegów;\nDostępność maksymalnej mocy 225 lumenów przez 1,5 godziny z wykorzystaniem rezerwy;\nSpecjalna soczewka zwiększająca jasność;\nKompaktowa, nisko profilowa konstrukcja zasilana przez akumulator litowo-jonowy;\n3-godzinny czas ładowania za pomocą USB\nMaksymalny zasięg 42 m 6 m\nCzas działania 1,5 h 20 h\nDo 1,5 h (trb max); do 20 h (tryb min)\nCzołówka trekkingowa Black Diamond Sprint 225 - blue - opinie klientów


Ektoina na pokrzywkę i AZS | SOSrodzice.pl\nStrona główna / Rodzicielskie hity / Ektoina na pokrzywkę i AZS\nJestem nad wyraz sceptyczna w stosunku do „nowości”, które potrafią skutecznie wyleczyć duże zmiany na skórze dzieci borykających się z problemem alergii skórnych. Dlatego z rezerwą podeszłam do tego preparatu. Ot, kolejna maść, którą mam obowiązek przetestować, by nie grzebać nadziei, że znajdę dobry produkt dla mojego dziecka.\nJakie było moje zdziwienie, kiedy stan skóry już po drugim użyciu znacznie się poprawił, a kolejne aplikacje tylko potwierdziły naprawdę dobre działanie, które w naszym przypadku okazało się dużo lepsze od cieszących się złą sławą sterydów.\nW związku z tym, że po produkt sięgnęłam wyraźnie nieprzekonana, poczułam się w obowiązku Wam o nim napisać. Być może komuś ektoina pomoże tak, jak nam.\nEktoina, czyli co?\nPrzyznam, że to, co czytałam o ektoinie wprowadzało mnie w dziwny nastrój. Miałam wrażenie, że wszelkie informacje o substancji „cenniejszej niż złoto” są mocno przesadzone. Zresztą sami oceńcie..\nEktoina to naturalna substancja, która wykazuje działanie ochronne i nawilżających. Chroni przed działaniem niskich i wysokich temperatur oraz suchością powietrza. Pozyskuje się ją na drodze fermentacji z ekstremofilów – mikroorganizmów żyjących w skrajnie niesprzyjających warunkach środowiska.\nEktoinę wykorzystuje się do łagodzeniu objawów alergii skórnej oraz błon śluzowych nosa i oczu takich jak: kichanie, wodnisty katar, łzawienie czy zaczerwienienie powiek. Substancja pozwala skutecznie leczyć i łagodzić objawy atopowego zapalania skóry. Badania udowodniły, że ektoina zmniejsza świąd i szorstkość skóry.\nEcto Skin p7 – opinie\nStosowaliśmy różne kosmetyki, dermopreparaty, maści przygotowywane w aptece, przy mocnym zaostrzeniu zmian również sterydy (nawet na twarz). Obiektywnie Ecto Skin P7 w naszym przypadku sprawdza się najlepiej. Ma lekką konsystencję, szybko się wchłania (producent zaleca nakładanie w połączeniu z lekkim wmasowaniem).\nEktoina zawarta w Ecto Skin P7 łagodzi zaczerwienienia, zmiany są dużo bledsze (w naszym przypadku dużą różnicę było widać po dwukrotnej aplikacji – jednym dniu leczenia). Producent zapewnia również, że ogranicza świąd, my jednak nie mamy z nim większych kłopotów, stąd nie potrafię tego ocenić.\nCo najważniejsze Ecto Skin można stosować przez długi czas, bez ryzyka wystąpienia skutków ubocznych, dlatego preparat jest dużo lepszy od, według mnie, podobnie działających sterydów (o stężeniu 0,25).\nJedyne minusy to niewielka objętość oraz fakt, że preparat po otwarciu może być stosowany jedynie przez trzy miesiące. Potem trzeba kupić kolejne opakowanie lub zakończyć stosowanie.\nCena około 40 złotych. Nie wiem jak z dostępnością w aptekach stacjonarnych. Preparat kupujemy w internecie.\nWarto obejrzeć poniższą prezentację. Choć istnieje ryzyko, że powstała na zlecenie firmy, to prowadzący wykład lekarz przekazuje ciekawe informacje na temat ektoiny w leczeniu AZS.\nWykład prof. Romana Nowickiego podczas XVIII Sympozjum Naukowo – Szkoleniowego „Postępy w Alergologii i Pneumunologii” na temat zastosowania ektoiny (zawartej w ectoSkinP7) w leczeniu atopowego zapalenia skóry.\nDapis żel po ugryzieniu komarów\nBalsam do ciała Mimi Cutishelp\nDziękuję za podpowiedz, z pewnością sprawdzimy w naszym przypadku jak będzie działała na skórę.\nI jak sprawdził się ten krem?\nJa stosowałam i zgadzam się, że na średnio intensywne zmiany jest ok. My zużyliśmy jedno opakowanie, potem już u nas problem z wysypkami minął. Niestety trafiłam na ten krem po kilku miesiącach różnych testów innych preparatów…:(


W Książnicy będzie o dziełach zakazanych - zwrot.cz\nKolejne spotkanie z cyklu „Cymelia i osobliwości w zbiorach Książnicy Cieszyńskiej”, które zaplanowano na piątek 26 kwietnia 2019 o godzinie 17.00 poświęcone będzie księgom znajdującym się w różnych okresach dziejów na listach utworów zakazanych.\nPrelekcja, jakiej będzie można wysłuchać podczas piątkowego spotkania w Książnicy, nawiązuje do aktualnie prezentowanej tam wystawy pt. Niebezpieczne, niewygodne, nieprawomyślne. Książki zakazane na przestrzeni dziejów. Wygłoszą ją kuratorzy wystawy – Rafał Cholewa i Krzysztof Kleczek.\n– Pierwsza edycja słynnego kościelnego Index librorum prohibitorum została opublikowana w 1559 r, ale niewygodne dla władzy książki bywały zakazywane już dużo wcześniej, u zarania cywilizacji. Tradycja palenia i zakazywania ksiąg sięga V wieku przed naszą erą, kiedy palono dzieła filozofów, uważając, że tego zwykły człowiek nie powinien czytać. Kościół katolicki w średniowieczu też miał ambicje decydować, jakie książki wierni mogą czytać, a które mogą przeszkadzać w zbawieniu. Palenie książek kojarzone jest najczęściej z Kościołem, tak było w czasach reformacji. Ale robiła to także władza świecka. Na przykład mamy na wystawie katalog druków zakazanych z monarchii Austro-Węgierskiej, gdzie mamy wymienione dzieła szkodliwe: Woltera, Rousseau.\nW zaborze rosyjskim był zakaz publikowania części trzeciej „Dziadów” Mickiewicza. A po Pierwszej Wojnie światowej powstały dwa państwa totalitarne Związek Radziecki i faszystowskie Niemcy i one dopiero cenzurowały. Te zakazy, które były w czasach Monarchii czy Kościoła to było nic, w porównaniu z zakazami tych dwóch państw. A PRL to była emanacja cenzury. Był wykaz książek, które podlegają natychmiastowemu zniszczeniu. Znalazła się na nim na przykład Zofia Kossak, której książki do 1956 roku były całkiem zakazane, a jej książki o tematyce kresowej dla młodzieży były zakazane przez cały PRL, choć później część jej książek wydano, np. „Krzyżowców” – mówi Rafał Cholewa.\nNa wystawie zobaczymy także sporo druków podziemnych tak z okresu okupacji, wojny, jak i późniejszego ustroju komunistycznego. – Zakazywano też książek, które przewidywały przyszłość niekorzystną dla danego władcy, idee, która burzyła ustalony porządek społeczny –dodaje Krzysztof Kleczek.\nTagi: Cymelia i osobliwości w zbiorach Książnicy Cieszyńskiej, Książnica Cieszyńska


Bezsprzecznie, pierwsza wizyta w gabinecie psychoterapeuty może być dla każdego stresogenna. Niezależnie od tego, jak duży jest problem, z jakim się do tego typu specjalisty wybieramy. Zazwyczaj już samo to, że ktokolwiek zdecyduje się na skorzystanie z takich świadczeń znaczy, że nie potrafi sobie dać rady. W związku z tym, rozsądnie będzie wybierać się do takiego terapeuty a propo którego ma się przekonanie, iż rzeczywiście będzie miał szansę nam pomagać.\nCzłowiek ze swojej specyfiki jest istotą niebywale mocno skomplikowaną i w dalszym ciągu nie w pełni wytłumaczalną. Przykładem w tej sytuacji mogą być chociażby nasze zachowania, jakie formowane są przez mnóstwo wewnętrznych uwarunkowań, z których najczęściej nie zdajemy sobie nawet sprawy. Kompleksowość naszych charakterów jest bowiem nieprzerwanie obiektem badań ekspertów z dziedziny psychologii.\nDla większości osób starość kojarzy się z marazmem i nudą, bo cóż przecież można robić mając siedemdziesiąt czy osiemdziesiąt lat? I rzeczywiście tacy ludzie spędzają swoje ostatnie lata w nudzie i marazmie, choć często jest wokół nich dużo możliwości, z których osoby w podeszłym wieku będą mogły korzystać. Potrzeby osób starszych są coraz bardziej dostrzegane, i organizuje się dla nich sporo różnych zajęć.


Katastrofa budżetowa wisi w powietrzu. Deficyt budżetu to 31,75 mld zł.\nAutor Wątek: Katastrofa budżetowa wisi w powietrzu. Deficyt budżetu to 31,75 mld zł. (Przeczytany 1936 razy)\n« dnia: Maj 17, 2013, 03:01:10 »\nKatastrofa budżetowa wisi w powietrzu - deficyt budżetu państwa po kwietniu wyniósł 31,75 mld zł - wynika z danych podanych przez Ministerstwo Finansów. To 89,3 proc. planu przewidzianego na cały 2013 rok! (rząd założył, że po grudniu 2013 deficyt wyniesie 35,56 mld zł).\nTak wysoki deficyt to efekt niższych wpływów do budżetu z tytułu podatków. Najgorzej jest z wpływami z podatku VAT - po czterech miesiącach są one o ok. 6,6 mld zł niższe niż po analogicznym okresie rok temu. Mniejsze są także wpływy z tytułu akcyzy - o 800 mln zł mniej aniżeli po czterech pierwszych miesiącach 2012 roku. Co ciekawe - Ministerstwo Finansów ma także mniej środków walutowych do dyspozycji. Na koniec kwietnia b.r. była to kwota 3 mld 206 mln euro. Miesiąc wcześniej kwota ta sięgała 3 mld 879 mln euro.\nWszystko wskazuje na to, że rząd Tuska, przyjmując założenia budżetowe na 2013 rok, popełnił szereg rażących błędów. Czy przyjdzie nam za to zapłacić w większych podatkach?\nOdp: Katastrofa budżetowa wisi w powietrzu. Deficyt budżetu to 31,75 mld zł.\n« Odpowiedź #1 dnia: Maj 17, 2013, 14:35:17 »\nIch PR-owska taktyka, wspierana przez media w różowych okularach bałamuci zagranicznych inwestorów, więc może lepiej im na to pozwolić, bo jakby tamci się skapowali jaka jest rzeczywistość, to byłaby dopiero katastrofa dla nas wszystkich. Na rynku inwestycyjnym jest naprawdę wielu frajerów, nie wiem tylko, czy dla uczciwych ludzi jest to powód do radości, że ta nasza "zielona wyspa" była efektem marketingowym, coś jak bańka inwestycyjna. Gorączka złota ostygła gdy pękła złota bańka i tu może być niestety podobnie, ale wtedy ciekawie nie będzie...


Piekarnia "Pawełek" sprzedaje pączki z mięsem dzieci? Nie, to MEM, który zaszedł za daleko - Vibez.pl\nJakub Tyszkowski,28.03.2022 14:30\nCo się stało 14 lutego 2007 roku w piekarni "Pawełek" w Wołominie? Według pasty, która zyskała ikoniczny status, właściciel piekarni zamordował trzynaście dzieci, a ich mięso sprzedawał nieświadomym klientom. O ile legenda jest zmyślona, tak nagonka na piekarnię jest realnym problemem.\nWyobraźcie sobie, że prowadzicie mały, lokalny biznes. Przez wiele lat działalności udaje wam się wyrobić dobrą markę, bo oferujecie jakościowe produkty. Pewnego dnia otwieracie internet i odkrywacie, że wasza firma zyskała ogólnokrajowy rozgłos. Jesteście posądzani o udział w seryjnym morderstwie, kanibalizmie i tuszowaniu zbrodni. Oto historia związana z piekarnią "Pawełek" w Wołominie.\nZapytania w wyszukiwarce dotyczące tego, co się wydarzyło w piekarni "Pawełek", zaczęły się pojawiać na początku 2022 roku, ze szczególną intensywnością od marca. Wątek jest obecny nie tylko w wyszukiwarkach, ale i w social mediach (na Twitterze, TikToku, Facebooku, Instagramie, YouTube, Reddicie). Efekt kuli śnieżnej sprawił, że piekarnia "Pawełek" stała się chyba najpopularniejszą piekarnią w Polsce.\nPiekarnia Pawełek - co się stało? (Google Trends)\nCo się stało w piekarni "Pawełek" w Wołominie?\nKtoś złośliwy uznał, że piekarnia "Pawełek" jest dobrym materiałem na mema. Według zmyślonej historii 14 lutego 2007 roku właściciel piekarni miał zamordować trzynaście dzieci, a ich wnętrzności wykorzystać jako nadzienie do wyrobów cukierniczych. Część internautów uwierzyła w tę historię, część traktuje to jako żart. Koniec końców najbardziej cierpi piekarnia "Pawłek", która jest oskarżana o ukrywanie mordercy dzieci.\nCo się stało w piekarni Pawłek? (Reddit)\n14.02.2007 - data, która stała się memem\nPiekarnia "Pawełek" trafiła do mainstreamu. Na YouTube lądują filmy powielające treść mema. Na Instagramie powstają fanpejdże poświęcone "zbrodni" w Wołominie. Na Facebooku grupa tematyczna poświęcona piekarni "Pawełek" liczy ponad 1,7 tys. członków. Nie inaczej jest na Twitterze, którego użytkownicy każdego dnia rozwijają uniwersum piekarni "Pawełek".\nPiekarnia Pawełek - co się stało? (Facebook)\nPiekarnia "Pawełek" to trend na TikToku\nSprawa rzekomego morderstwa w wołomińskiej piekarni nabrała rozgłosu m.in. dzięki TikTokowi. Użytkownicy tego serwisu nagrywają na temat daty piekarni setki filmów, których łączna liczba wyświetleń przekroczyła 5,7 milionów. Niektórzy twórcy chwalą się tym, że nękają pracowników piekarni - dzwonią do lokalu, udając zainteresowanych zakupem produktów, po czym zadają pytania na temat "zbrodni".\nKomentarze w Opiniach Google\nNękanie piekarni "Pawełek" odbywa się w komentarzach na profilu firmy w Opiniach Google. Internauci dzielą się zmyślonymi historiami, które nawiązują do treści mema, jakoby piekarnia była związana z zabijaniem dzieci i przerabianiem ich na nadzienie do pączków. Sprawa przypomina teorię spiskową Pizza Gate, według której sieć amerykańskich pizzerii była zamieszana w porywanie dzieci dla satanistów.\nPiekarnia Pawełek - co się stało? (Google)\nPiekarnia "Pawełek" dementuje teorię spiskową i idzie na policję\nAkcja z rzekomym morderstwem odbija się negatywnie na wizerunku firmy. W związku z tym piekarnia "Pawełek" opublikowała na Facebooku oświadczenie, w którym informuje, że: w związku z zaistniałym incydentem uporczywego nękania oraz rozpowszechniania nieprawdziwych i zmyślonych informacji na temat spółki zarząd Piekarnia Pawełek Sp. z o o skierował sprawę na policję jak i będzie wyciągał konsekwencje w myśl art. 190a kodeksu karnego.\nKtoś załatwił piekarni doskonałą reklamę na całą Polskę, dosłownie żyła złota. A piekarnia postanowiła to popsuć zgłoszeniem sprawy na policję. Głupota.\nNastępna sojowa stronka doznała incydentu kałowego. Sama pasta jest dobra i NIKT w to nie wierzy. Jedyne co złe się stało do atencjusze z raktoka wydzwaniający do właściciela\nTo dosłownie dowcipy. Zesraliście się państwo. To za co inne firmy płacą, oni dostali za darmo - REKLAMĘ\nZobacz komentarze: 28


Mosskade [PL] (can) 5 ltr | Royal Brinkman\nKod towaru: 180709597\npaleta = 120 pojemnik\nW 100% naturalny preparat zwalczający wątrobowce, mchy i glony (zawiera skrobię pochodzenia roślinnego, białka, oleje, kwas mlekowy i wodę) Do stosowania w szkółkach, terenach zieleni i ogrodach.\n• MossKade jest preparatem działającym kontaktowo, pokrywającym powierzchnię glonów, mchów i wątrobowców powłoką działającą fizycznie.\n• Mosskade powinien być użyty w momencie zauważenia pierwszych glonów, mchów lub wątrobowców, ponieważ ich młode stadia rozwojowe są bardziej podatne na działanie preparatu.\n• Bezpośredni oprysk preparatem MossKade likwiduje rozwinięte glony, mchy i wątrobowce, zdarza się jednak że wymagane jest powtórzenie zabiegu.\n• MossKade na twardych powierzchniach poddanych opryskowi (np. drewno lub beton) tworzy warstwę chroniącą przed ponownym pojawianiem się glonów, mchów lub wątrobowców.\n• W większości przypadków efekty są widoczne po kilku dniach.\n• MossKade nie zawiera substancji aktywnych, dlatego też nie wymaga rejestracji (decyzja UE z 16 maja 2014r.).\n• MossKade zaczyna działać dopiero po wyschnięciu w postaci powłoki.\n• Zabieg powinien być wykonany we wczesnych godzinach porannych, aby było dostatecznie dużo czasu na wyschnięcie środka.\n• Wysoka wilgotność powietrza występująca we wczesnych godzinach porannych sprzyja powodzeniu zabiegu, ponieważ mchy i wątrobowce aktywnie wtedy oddychają.\n• Stosowanie jesienią, zimą i wiosną daje najlepsze efekty. Stosowanie latem jest mniej skuteczne, ponieważ przyrosty letnie trudniej pokryć warstwą preparatu.\n• Preparat najlepiej stosować we wczesnym stadium rozwoju glonów, mchów i wątrobowców, ponieważ są one najbardziej podatne na działanie środka.\n• Nie stosować w temperaturze poniżej 5⁰C i powyżej 25⁰C.\n• Nie stosować przed podlewaniem odgórnym lub spodziewanym deszczem.\n• MossKade działa tylko na powierzchni, którą pokryje, likwiduje więc wierzchnią warstwę glonów/mchów/wątrobowców – warstwy położone niżej mogą rosnąć dalej. Trudno też pokrywa się powierzchnie pionowe. W związku z tym może być konieczne powtórzenie zabiegu.\n• Należy wstrząsnąć przed użyciem, w celu dokładnego wymieszania preparatu. Zaleca się wlewać preparat przez sito, np. filtr otworu wlewowego opryskiwacza plecakowego.\n• Nie mieszać z innymi produktami.\n• MossKade powinien być stosowany przy pomocy opryskiwaczy, oprysk powinien zapewniać jak najdokładniejsze pokrycie glonów/mchów/wątrobowców. Zaleca się oprysk grubokroplisty, np. za pomocą dyszy płaskostrumieniowej. Surfaktanty mogą być pomocne w przypadku mchów. W przypadku wątpliwości należy skontaktować się z doradcą. Można stosować za pomocą konewki.\n• Jeśli po zabiegu pojawiają się grzyby, oznacza to, że preparat nie wysechł całkowicie. Aby usunąć grzyby, należy opryskać je wodą z dodatkiem nawozu o wartości EC=0,5.\n• Należy upewnić się, że używany do aplikacji sprzęt jest wyczyszczony przed i po użyciu (MossKade zasychając może zatykać dysze).\n• MossKade należy stosować w dawce 1 część preparatu na 7-10 części wody. W większości przypadków zalecana proporcja to 1:9. Na przykład: 2 litry MossKade w 18 litrach wody da 20 litrów cieczy roboczej, która starczy na około 100 m2.\nMossKade jest bezpieczny dla większości upraw, jednak mogą wystąpić drobne oparzenia. Dlatego zaleca się wykonanie testu przed zastosowaniem środka. Nie stosować przy silnym nasłonecznieniu oraz w wysokich temperaturach.\nMossKade należy przechowywać poza dostępem promieni słonecznych, w chłodnym (1-15⁰C), ciemnym pomieszczeniu. Po otwarciu produkt ma ograniczoną przydatność do użycia (6 miesięcy), przy czym należy upewnić się, czy jest dobrze zamknięty.\nDysk kokosowy do ściółkowania okrągłe 160 mm AW-DISK 1310\nDysk kokosowy do ściółkowania okrągły 165 mm AW-DISK 1300\nDysk kokosowy do ściółkowania okrągły 180 mm AW-DISK 1100\nDysk kokosowy do ściółkowania okrągły 220 mm AW-DISK 680


Mamy szczeniaczka do sprzedania! - Hodowla psów rasowych Lovesome Sheltie\nStrona główna » Aktualności » Nowiny » Mamy szczeniaczka do sprzedania!\nMamy szczeniaczka do sprzedania!\ntricolorowego szczeniaczka sheltie – Lovesome EXQUISITE EMIR.\n(synka Zefiego i Vivien)\nJest nauczyony czystości. Nie brudzi w domu, może pozostawać na krótki czas sam. Bardzo pilnuje się wlascicieli. Jest nieduzy (będzie na dolnej granicy wzrostu) i ma dużą ilość futerka. W chwili obecnej ma pół roku.\nZainteresowanych prosimy o kontakt lovesome@interia.pl lub 501 373 115\nEmirek ma wspanialy charakter, wprost klei sie do ludzi. Jest wesoly, choć trzeba przyznać, ze się bardzo uspokoił. Z wariata, zrobil sie z niego cichy i potulny misiaczek. Jest niesamowicie posłuszny, bardzo pilnuje się na spacerach. Z uwagi na jego delikatny charakter i ponowną zmianę domu, szukamy mu naprawdę bardzo dobrego domu. Takiego, gdzie znajdzie dużo miłości i ciepła.\n← VI RANKING SHELTIE Portalu Little Star – za sezon wystawowy 2009\nRadosnych Swiat Bozego Narodzenia ;-) →


RODZINA WAMPIRÓW: Noszą mroczne stroje, nacinają własne ciała i piją swoją krew! (VIDEO) - Papilot.pl\nRODZINA WAMPIRÓW: Noszą mroczne stroje, nacinają własne ciała i piją swoją krew! (VIDEO)\nWyjątkowo do siebie pasują.\nLubicie romantyczne historie o prawdziwych uczuciach, głębokiej miłości i pełnym oddaniu? Tym razem trudno będzie o wzruszenie. Nietypowa para z Anglii wzbudza raczej przerażenie. 20-letnia Lia Benninghoff kocha nad życie 38-letniego Aro Dravena. Różnica wieku to w tym przypadku najmniejszy problem. O wiele istotniejszy wydaje się fakt, że zakochani są... wampirami. Przynajmniej tak im się wydaje.\nPara poznała się kilka miesięcy temu w Internecie. Obydwoje interesowali się stylistyką gotyku. Ciemny makijaż, jeszcze ciemniejsze ubrania... Wampiryzm i picie krwi partnera wyszły dopiero z czasem. Uczucie kiełkowało, aż wreszcie doszli do wniosku, że są sobie przeznaczeni. Aro zasugerował, że wypadałoby skonsumować ten związek. I nie chodzi wcale o upojną noc w sypialni.\nre: RODZINA WAMPIRÓW: Noszą mroczne stroje, nacinają własne ciała i piją swoją krew! (VIDEO)\nOna? Otyła, zaniedbana, nie wyróżniająca się na tle innych w sensie pozytywnym. On? Podstarzały, samotny, nieraz dostał kosza od dziewczyny, wyalienowany. Znaleźli sposób na to, by się wyróżniać, by zdobyć jakiegoś rodzaju sławę, w dodatku są ze sobą i cały ten wampiryzm jednoczy ich i "przytrzymuje" przy sobie. To już jakieś zaburzenie, psycholog by się przydał.\nToż to jakieś zaburzenie psychiczne, choroba.\nkrwista dieta jej nie służy xD\nciekawe czy pije jej krew miesiaczkowa.....\nlol...a na dodatek są moimi sąsiadami :)\nNapisz komentarz...stary osioł i tłusta świnia, która lubi zjeść jak śmiertelnik, ale pozuje na wamirka\nCóż to za wampiry co na poświęconą ziemię wchodzą?\nKiedys wariatow zamykano w odpowiednich zakladach, dzis robi sie z nimi wywiady i kreuje na gwiazdy. Nie dziwne, ze coraz wiecej osob znajduje sobie dziwne hobby by zaistniec.\nnie wiedziała, że wampiry są grube... HEHE


Bezpłatna pomoc prawna na razie bez zmian - GazetaPrawna.pl\nNa razie więc kancelaria wstrzymuje się z projektami zmian, choć nie wyklucza ich w przyszłym roku, po szerokich konsultacjach z innymi instytucjami / ShutterStock\nKancelaria Prezydenta monitoruje działanie punktów nieodpłatnej pomocy prawnej po ostatniej nowelizacji, jednak by je właściwie ocenić, potrzebuje przynajmniej roku.\nOd początku 2019 r. obowiązuje nowe brzmienie ustawy o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim i edukacji prawnej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 294). Przewiduje ona, że porad prawnych udzielać będą adwokaci i radcowie prawni, a poradnictwem obywatelskim i edukacją zajmują się głównie organizacje pozarządowe.\nSamorządy zawodowych pełnomocników informują jednak o pewnych nieprawidłowościach. Powstaje wiele nowych organizacji pozarządowych, a część z tych, które nigdy nie zajmowały się pomocą prawną, teraz startuje w konkursach na prowadzenie punktów poradnictwa. Zdarza się też, że organizacje wygrywają taki konkurs, a po paru miesiącach rezygnują, gdyż nie mają odpowiednio wykwalifikowanej kadry. Niektóre NGO poszukują też pracowników wśród adwokatów i radców, co stawia pod znakiem zapytania sensowność wprowadzonego w ustawie podziału.\nProblemy w systemie nieodpłatnej pomocy prawnej zauważa także Tomasz Kulikowski, dyrektor Biura Interwencyjnej Pomocy Prawnej w Kancelarii Prezydenta. Podkreśla jednak, że jest też wiele organizacji mających wieloletnie doświadczenie w poradnictwie prawnym i obywatelskim, i nie ma nic złego w tym, jeśli chcą one wzmocnić swoje szeregi profesjonalnymi pełnomocnikami. Wskazuje ponadto, że np. w kwestii oddłużania adwokaci i radcowie często ograniczają się do porady prawnej, informując o obecnym stanie prawnym i konieczności negocjacji z wierzycielem w zakresie umorzenia lub rozłożenia na raty zadłużenia.\n– Natomiast w punkcie poradnictwa obywatelskiego taka osoba otrzymywała szerszą pomoc – tłumaczy Tomasz Kulikowski. – Razem z doradcą mogła ułożyć plan wyjścia z zadłużenia, otrzymać informację o instytucjach mogących udzielić wsparcia, możliwości mediacji. Podobnie było w kwestiach mieszkaniowych, gdzie też nie zawsze wystarczało jedno pismo, lecz często zachodziła konieczność monitorowania sprawy i na bieżąco reagowania na zmieniającą się sytuację – dodaje.\nBiuro Interwencyjnej Pomocy Prawnej przyjmuje skargi od obywateli i w razie potrzeby podejmuje działania, by pomóc im rozwiązać problemy. Na podstawie wpływających do niego spraw przedstawia też prezydentowi propozycje zmian w przepisach, które obecnie nie działają jak należy bądź nie spełniają swej funkcji. Tą drogą została przygotowana m.in. prezydencka nowelizacja kodeksu pracy, która niedawno weszła w życie.\nWpływające do Kancelarii Prezydenta informacje dotyczące działania systemu nieodpłatnej pomocy prawnej i poradnictwa obywatelskiego są zbierane, analizowane i będą zgłaszane przez przedstawiciela głowy państwa Radzie Nieodpłatnej Pomocy Prawnej, Nieodpłatnego Poradnictwa Obywatelskiego oraz Edukacji Prawnej powoływanej przez ministra sprawiedliwości. To do jej zadań należy m.in. zgłaszanie propozycji dotyczących usprawnienia systemu.\nPrzedstawiciel Kancelarii Prezydenta zaprzecza także, by wpłynęły do niej wnioski o zmianę ustawy o pomocy prawnej tak, aby wykluczyć z niej organizacje pozarządowe. Takie postulaty pojawiały się już jednak w debacie publicznej zarówno ze strony adwokatów i radców prawnych, jak i posłów. Zdaniem Tomasza Kulikowskiego najkrótszy okres, w jakim można ocenić funkcjonowanie ustawy w obecnym kształcie, wynosi rok.\nNa razie więc kancelaria wstrzymuje się z projektami zmian, choć nie wyklucza ich w przyszłym roku, po szerokich konsultacjach z innymi instytucjami. Dyrektor Biura Interwencyjnej Pomocy Prawnej zwraca również uwagę, że już teraz istnieją narzędzia pozwalające kontrolować rzetelność działania organizacji pozarządowych w kwestii pomocy prawnej – takie jak listy prowadzone przez wojewodów czy obowiązek posiadania odpowiednio długiego doświadczenia w prowadzeniu poradnictwa prawnego czy obywatelskiego.\nprezydent legislacja zawody prawnicze pomoc prawna bezpłatna pomoc prawna\nAdwokat w fotelu prezesa już nie szokuje [WYWIAD] - Istotą wykonywania zawodu adwokata jest świadczenie pomocy prawnej w różnych...\nBezsensowny pomysł utrzymywany z naszych podatków. Żeby udzielać rzetelnej pomocy prawnej potrzeba specjalistów, czyli taka poradnia musiałaby zatrudniać co najmniej kilka osób znających się dobrze na poszczególnych dziedzinach prawa. Znacznie lepszym rozwiązaniem było uwolnienie usług prawnych. Wtedy ich cena dostosuje się do klienta, jak to ma miejsce w każdej gospodarce rynkowej. Obniżka ceny usług stanie się możliwa właśnie dzięki specjalizacji, gdyż sprawa będzie rozwiązywana szybko, a to czas pracy prawnika jest elementem podnoszącym koszty.


Opowiadanie ma charakter sensacyjny ze szczyptą czarnego humoru. Sceny poważne przeplatają się z humorystycznymi. Czytelnikowi pozostawiam ocenę, które fragmenty należy traktować poważnie, a które wręcz przeciwnie.\nW tekście pojawiają się odniesienia do konkretnych filmów. Zwykle dzieje się to nieprzypadkowo. Może komuś uda się odkryć te małe zagadki wiążące się akcją opowiadania.\nPonieważ w tekście pojawiają się drastyczne opisy, nie polecam go osobom wrażliwym.\nJeszcze jako dziewczynka lubiłam oglądać amerykańskie filmy drogi. Oglądać i marzyć, że to ja jadę przez pustkowia Stanów kabrioletem, a wiatr rozwiewa mi włosy, albo prowadzę wielką ciężarówkę. Jako nastolatka byłam już pewna, że kiedyś zrealizuję to marzenie. Zawsze jednak coś stawało na przeszkodzie. Będąc nastolatką, nie mogłam sama, później studia na iberystyce, a pierwsza kiepsko płatna praca wykluczała realizację. Dopiero gdy zostałam tłumaczką literatury iberoamerykańskiej, moja sytuacja finansowa uległa radykalnej poprawie. Mogłam już spełnić swoje marzenie, ale… Pojawił się w moim życiu mężczyzna. Bardzo ważny mężczyzna, który wkrótce został moim mężem. A potem ciąża. Tak więc musiałam znowu odłożyć na później swoje wielkie marzenie. Bez żalu, ale nigdy nie zrezygnowałam z niego.\nDopiero będąc żoną i matką ślicznej trzylatki, nadarzyła się, trochę przypadkowo, okazja spełnienia mojego snu. Miałam już trzydzieści dwa lata i zdawałam sobie sprawę, że albo teraz, albo nigdy. Za kilka lat, gdy na dobre ugrzęznę w codzienności, będzie za późno, może dopiero na emeryturze; tak czułam. Jednak emerytura była dla mnie zdecydowanie zbyt odległą perspektywą, a więc teraz i tylko teraz!\nWówczas od ponad roku obok mnie pomieszkiwała pewna 28-latka, Barbara. Wcześniej studiowała w USA, później przez jakiś czas tam pracowała, by ostatecznie wrócić do Polski. Z racji podobnych zainteresowań, zaprzyjaźniłyśmy się. Z kolei w USA Barbara przyjaźniła się z czarnoskórą Florence, pielęgniarką w mniej więcej moim wieku. Barbara chwaliła się, że nauczyła Florence mówić po polsku. Dla mnie to bez większego znaczenia, bo mój angielski jest całkiem przyzwoity. Ot taka ciekawostka. I tak od słowa do słowa, doszłyśmy do wniosku, że to dobry pomysł, aby we trzy dziewczyny przejechać samochodem wszerz USA, omijając duże skupiska ludzkie, zaglądając tylko do małych miasteczek. To było moim warunkiem, miało być jak w filmach drogi.\nI tak od pięciu dni podróżujemy kabrioletem Florence po „dzikiej” Ameryce, a wiatr rozwiewa mi włosy. Trzy dziewczyny w T-shirtach i obcisłych spodenkach albo kusych spódniczkach, zależnie od kaprysu, i kowbojskich kapeluszach, też od czasu do czasu. Jest gorąco i tak cudownie przyjemnie, że bardziej nie mogłabym pragnąć. Całkowite spełnienie mojego amerykańskiego snu.\nNa nocleg zjechałyśmy do takiego miasteczka. „Populacja 997” – głosił napis przy wjeździe. Ciarki mi po plecach przeszły; tak jakoś dziwnie się poczułam, jakbym przekraczając granicę miasta, z filmu drogi niespodziewanie przeniosła się do jakiegoś thrillera. Na szczęście nic w miasteczku nie potwierdzało moich obaw. Rano przy śniadaniu w barze rozwiały się całkowicie. O tej porze, tuż po otwarciu, w lokalu prócz nas i dwóch wyglądających trochę jak Flip i Flap mężczyzn, chyba miejscowych, nikogo nie było. Barmanka okazała się bardzo sympatyczna i rozmowna, więc pochwaliłyśmy się naszym pomysłem na podróż wszerz Ameryki.\n– Jak „Thelma i Louise”, tylko trzy – skomentowała krótko nasz pomysł.\nDomyśliłam się, że dla niej podróżowanie po bezludziu nie było żadną atrakcją. Mieszkała na takim prawie bezludziu zapewne od urodzenia. Niemniej zmroziło mnie to porównanie do Thelmy i Louise, ale to przecież XXI wiek, środek cywilizowanego państwa, co mogło się stać?\n– Raczej jak „Thelma, Louise i Chantal” – z uśmiechem słowa barmanki skomentowała Barbara, tym samym poprawiając mi humor.\n– Jest tu stacja benzynowa? – zapytałam na wszelki wypadek, kończąc śniadanie i zarazem temat.\nWedług mapy była, ale wolałam się upewnić. Mapa. Koniecznie musiała być papierowa, a nie żaden GPS, aby było jak w „prawdziwych” filmach drogi.\n– Przy wyjeździe. Warsztat Barta. – Leniwym ruchem dłoni barmanka wskazała kierunek. – Do następnego miasta macie ponad dwieście mil, a tą drogą mało kto jeździ. Zadzwonię do szeryfa Red Rock. Jeśli do wieczora się nie pojawicie, rano zacznie was szukać. Tam jest martwa strefa, komórki nie działają – wyjaśniła.\n– Dzięki – odezwała się Florence.\nTo, co powiedziała kelnerka o martwej strefie, nie zdziwiło mnie. Nawet w miasteczku łączność była kiepska. Wczoraj, aby porozmawiać z mężem, musiałam wyjść na zewnątrz budynku, bo połączenie przerywało. Nie przejmowałyśmy się jednak tym i pół godziny później tankowałyśmy do pełna paliwo u Barta, ruszając w dalszą drogę.\nJakieś dziesięć mil za miastem silnik naszego kabrioletu zaczął tak jakoś niepokojąco prychać, a pojazd szarpać.\n– Co się dzieje? – zapytała zaniepokojona Barbara.\n– No właśnie nie wiem – odpowiedziała siedząca za kierownicą Florence. – Zrobiłam gruntowny przegląd przed wyjazdem, wszystko powinno być w porządku – zdziwiła się.\nJednak było coraz gorzej. Kilka mil dalej, samochód definitywnie odmówił posłuszeństwa. Zapadła niepokojąca cisza. Wysiadłyśmy. Florence spojrzała pod maskę, a my z nadzieją na nią. Coś tam poruszała, zanim się odezwała:\n– Wiecie dziewczyny, ale nie bardzo wiem, co mogło się zepsuć. Nie znam się na silnikach – dodała z rozbrajającą szczerością.\nObie z Barbarą podeszłyśmy bliżej, wbijając wzrok w plątaninę pod maską. Stałyśmy tak, gapiąc się dłuższą chwilę, jakbyśmy liczyły, że pod wpływem mocy naszego wzroku silnik sam się naprawi. Podobno co trzy głowy, to nie jedna, ale w tym przypadku nie pomogło. W końcu Florence ponownie przerwała ciszę:\n– Chyba będziemy musiały wrócić na piechotę do warsztatu Barta… to nie tak daleko… przejechałyśmy nie więcej niż piętnaście mil.\nSzybko przeliczyłam: to dwadzieścia kilka kilometrów.\nBarbara wyciągnęła komórkę i unosząc ją nad głowę, obróciła się wkoło, jakby to miało w czymś pomóc.\n– I co? – zapytałam z nadzieją.\n– I nic – westchnęła z rezygnacją. – Może poczekajmy, ktoś powinien jechać… – dodała bez przekonania, chowając w torebce, teraz bezużyteczny gadżet.\n– Słyszałaś, co mówiła barmanka. Tą drogą prawie nikt nie jeździ, a szeryf zacznie nas szukać dopiero jutro. Nie ma mowy, nie spędzę nocy na pustyni – odpowiedziała Florence, wyraźnie przestraszona perspektywą nocowania pod gołym niebem.\n– Dlaczego? Nie bądź taką panikarą, noc może być przyjemna – odrzekłam, zauroczona nową przygodą.\n– Wiesz, jakie tu stworzenia nocą się pojawiają? Ja nawet nie chcę wiedzieć. – Przestraszona Florence zamachała dłońmi. Wracamy do miasta! – Zdecydowanie zakończyła.\n– Florence ma chyba rację – niepewnie poparła ją Barbara.\nO tym, co może się pokazać nocą na pustyni, nie pomyślałam. Poczułam strach.\n– Dobrze, wracamy – zgodziłam się z ociąganiem. – Dwadzieścia kilometrów to rzeczywiście nie tak dużo.\n– Może będziemy miały szczęście i po drodze ktoś nas podwiezie – dodała otuchy Barbara.\n– To nie ma co marnować czasu – zdecydowanym głosem odezwała się Florence. – Bierzemy tylko picie i kanapki, i w drogę.\nPrzeszłyśmy jakieś dwie mile, gdy na horyzoncie pojawił się jakiś pikap. Jechał akurat w stronę naszego miasteczka.\n– Mamy szczęście – zawołała Barbara, z radości aż podskakując.\nPikap zatrzymał się tuż przed nami.\n– Wskakujcie – zawołała siedząca obok na oko czterdziestoletniego kierowcy kobieta w podobnym wieku – podwieziemy was do miasta.\nW tym czasie mężczyzna otaksował nas. Normalnie nie wzbudziłoby to mojego niepokoju. Byłam przyzwyczajona, że mężczyźni gapią się na mnie, jak na potencjalną zdobycz, ale ten… Ten raczej patrzył na nas, jakby oceniał, czy możemy stanowić jakieś zagrożenie. Aż poczułam się nieswojo. Coś mi mówiło, że nie powinnyśmy wsiadać do tego samochodu, ale wyboru nie miałyśmy.\n– Macie szczęście – kontynuowała ciepło kobieta – jak na tym odludziu zepsuje się samochód, to nie jest wesoło.\nTuż po tym, jak zapakowałyśmy się na tylne siedzenie półciężarówki, kobieta przedstawiła siebie z imienia i mężczyznę jako swojego męża. Okazali się całkiem miłym małżeństwem. Uśmiechnęłam się do siebie, że na początku zrobili na mnie takie dziwne wrażenie.\nDaleko nie ujechaliśmy, gdy nagle z kierunku miasteczka pojawiła się dość potężna osobówka, z pewnością SUV. Z tyłu przez okno wychylił się jakiś mężczyzna, z pistoletem, jak mi się wydało. Ta twoja wyobraźnia, pomyślałam, karcąc się za taki pomysł. Broń? Tu na odludziu? Po co? Gdy tylko to pomyślałam, mężczyzna za kierownicą zawołał:\n– Kurwa! Zawracamy! Trzymajcie się! – po czym krótko zwrócił się do żony: – Dzwoń.\nGwałtownie zahamował, zawracając pikapa, aż wszystkie trzy krzyknęłyśmy ze strachu, po czym ruszył z kopyta w kierunku, skąd niedawno przyjechaliśmy.\nPrzecież tu nie ma zasięgu, pomyślałam, widząc, jak kobieta próbuje się z kimś połączyć.\n– Niech to szlag! Nie ma zasięgu! – Jak na potwierdzenie mojej myśli chwilę potem warknęła zdenerwowana kobieta.\nZbliżając się do miejsca, gdzie stał nasz zepsuty samochód, mężczyzna powiedział do sąsiadki:\n– Cholera, za szybcy, nie uciekniemy im.\nNa te słowa, kobieta wyciągnęła ze schowka broń. Widząc to, przestraszyłam się już nie na żarty. Obrzuciłyśmy się wzrokiem. W oczach przyjaciółek też zobaczyłam strach. Nic jednak teraz nie mogłyśmy zrobić, jedynie siedzieć cicho i mieć nadzieję...\nMijając nasz zepsuty kabriolet, kierowca mocnym głosem zawołał ponownie do nas:\n– Trzymajcie się!\nZanim coś zrobiłyśmy, gwałtownie zahamował z udziałem naszego pisku. Chyba jedno koło złapało pobocze, bo pikapa postawiło niemal w poprzek drogi.\n– Na podłogę!!! – ryknął do nas mężczyzna, wyskakując z samochodu wraz z kobietą.\nSchyliłyśmy się, jak mogłyśmy najniżej. Zdążyłam tylko spostrzec, jak mężczyzna wyciąga swoją broń, a kobieta kładzie na siedzeniu pudełko z amunicją. Chwilę potem usłyszałyśmy strzały. Małżeństwo również odpowiedziało ogniem i… rozpętało się piekło. Tuż nade mną świsnął pocisk, przebijając przednią szybę i rozbijając tylną. Kilka sekund później szyba, przy której stała kobieta zrobiła się czerwona od krwi, a ona sama osunęła się do wnętrza pojazdu, obficie tryskając krwią na fotel, na którym jeszcze niedawno siedziała. Mężczyzna jakby nie zwrócił na to uwagi, tylko strzelał nadal. Jednak i on wkrótce z głośnym okrzykiem bólu osunął się na ziemię obok pojazdu. Nie został zabity, bo cały czas jęczał z bólu. Strzały ucichły, a my nawet nie drgnęłyśmy, dosłownie sparaliżowane strachem i świadomością, że napastnicy nadal tam są.\nUsłyszałyśmy jakieś głosy, z których jeden wyraźnie się przybliżał. Struchlałyśmy jeszcze bardziej. Ledwo mogłam oddychać ze strachu. Nagle tuż koło nas padł strzał. Kierowca pikapa przestał jęczeć. Wiedziałam, co to oznacza.\n– Chodźcie tu! – nagle zawołał głos obok samochodu – zobaczcie, co znalazłem! – Był wyraźnie zadowolony. – Trzy zgrabne sikoreczki!\nOśmieliłam się spojrzeć na napastnika, jednak uwagę bardziej przykuła lufa pistoletu wycelowana w moją głowę.\n– No, wychodzić dziewczyny. – Napastnik machnął pistoletem.\nGramoląc się, spojrzałam na przedni fotel. Na mocno zakrwawionym siedzeniu dojrzałam roztrzaskaną głowę kobiety, tej samej, która jeszcze niedawno zapraszała nas do pojazdu. Reszta jej ciała spoczywała bezładnie z nogami na zewnątrz kabiny. Zrobiło mi się najpierw słabo, pociemniało w oczach, a potem poczułam, jak robi mi się mdło. Szybko wyszłam na zewnątrz i nie zważając na nic, oparłam się o skrzynię pojazdu i zaczęłam rzygać.\nGdy w końcu odwróciłam się, zobaczyłam trójkę rozbawionych mężczyzn. Nie wiedziałam tylko, czy z powodu mojej reakcji, czy dlatego, że trafiły im się trzy dziewczyny.\nJeden z nich gestem ręki nakazał mi, abym się zbliżyła. Podeszłam do moich przestraszonych koleżanek. Zdążyłam jeszcze zauważyć, że czwarty mężczyzna siedział na brzegu swojego pojazdu z niewyraźną miną, trzymając się za ramię. Pewnie go ranili, pomyślałam z satysfakcją, chociaż nie wiem czemu. Nasza sytuacja i tak była nie do pozazdroszczenia.\n– Przepraszam – szepnęła Baśka ze wstydem, gdy stanęłam obok niej.\n– Wstyd mi… posikałam się...\nZerknęłam dyskretnie. Na jej spodenkach w kroczu widać było plamę wilgoci.\n– Nie przejmuj się – odszepnęłam – ja też bardzo się boję. I dla dodania otuchy objęłam ją i przytuliłam.\nSpojrzałam jeszcze na Florence. Też ledwo trzymała się na nogach.\n– Cisza! – ryknął chyba ich szef. Szeptałyśmy w niezrozumiałym dla niego języku, więc pewnie poczuł się zagrożony. – Idziemy! – krótko warknął, równocześnie ruchem pistoletu wskazując nasz samochód.\n– Nigdzie nie idę! – pisnęła trzęsąca się Baśka.\n– Jak wolicie – odpowiedział tym razem już spokojniej szef, po czym odbezpieczył broń.\n– Lepiej róbmy, co nam każe – odezwała się Florence drżącym głosem, pierwszy raz od dłuższego czasu.\n– Mądra dziewczynka – skomentował szef.\nFlorence pierwsza ruszyła we wskazanym kierunku, a my podtrzymując się nawzajem zaraz za nią. Odwróciłyśmy się natychmiast, gdy doszłyśmy do samochodu.\n– Rozbierać się! – wydał komendę szef, wzbudzając zarazem jakiś taki niezdrowy śmiech pozostałych obwiesiów.\n– Do naga! – dodał jeden z nich i całe towarzystwo jeszcze bardziej zarechotało.\nNa czoło wystąpiły mi kropelki potu, strach jeszcze bardziej się wzmógł. Już nie miałam wątpliwości, że za chwilę zostaniemy zgwałcone. Mimo to nie śmiałyśmy się przeciwstawiać. Powoli zaczęłyśmy się rozbierać. Niewiele było do zdejmowania, więc wkrótce stałyśmy przed nimi kompletnie nagie, wystawione na spojrzenia bandziorów, które koncentrowały się głównie na naszych piersiach i kroczach. Ja i Basia byłyśmy zawstydzone tym gapiostwem, ale ku mojemu zdziwieniu, Florence wydawała się nawet zadowolona i jakby bardziej pewna siebie. W tym czasie lekko ranny czwarty z bandytów, zapewne zwabiony widokami, dołączył do swoich kompanów.\nPo tej sesji gapiostwa padło kolejne polecenie szefa:\n– Odwróćcie się i oprzyjcie rękami o maskę! – Gdy to uczyniłyśmy, padł następny rozkaz. – Wypiąć tyłki! – Tym ostatnim jego słowom towarzyszył rechot pozostałych.\nZrobiłyśmy to, ale szef był nadal niezadowolony, bo zniecierpliwionym głosem rzucił:\n– Szerzej nogi! Wyglądacie jak cholerne dziewice, a macie wyglądać jak kurwy! Jasne?!\nPosłusznie stanęłam w rozkroku, dziewczyny również, czemu oczywiście towarzyszył rechot oprawców. Było to uwłaczające, doskonale zdawałam sobie sprawę, że teraz dokładnie widać nam wszystko, co mamy między nogami. Starałam się jednak o tym nie myśleć, bo co można było w tej sytuacji zrobić?\n– Dobrze! – tym razem zadowolonym głosem warknął szef, gdy poniżające śmiechy ucichły. – A teraz nie ruszać się – kontynuował znowu tym swoim zdecydowanym, twardym głosem. – Jeśli któraś się odwróci lub chociaż obejrzy, wszystkie, powtarzam: wszystkie, będziecie miały po dodatkowej dziurce, tylko że w głowie! Zrozumiałyście?! – W trakcie tego wywodu, zszokowana zauważyłam, że dwóch bandytów zręcznie rozpoczęło opróżnianie bagażnika i wnętrza naszego samochodu ze wszystkich rzeczy.\n– Nie słyszę! – twardo rzucił szef, gdyż się nie odzywałyśmy.\nNasza odpowiedź typu „tak” i „rozumiemy”, każda inaczej, była bez ładu i składu. Najwyraźniej nie zadowoliło go to.\n– Macie powiedzieć „rozumiemy, proszę pana i będziemy posłuszne”.\nCichy śmiech towarzystwa zdradzał, że świetnie bawią się naszą bezsilnością.\n– „Rozumiemy, proszę pana i będziemy posłuszne” – chórem piskliwie z powodu strachu wyrecytowałyśmy formułkę.\nPonownie rozległ się śmiech mężczyzn, a zaraz potem głos jednego z nich, chyba tego rannego, pełen uznania:\n– Ta to ma cipę!\n– Aha – potwierdził drugi, właśnie zbierający za naszymi plecami ciuchy, które musiałyśmy zrzucić z siebie.\nNie miałam pojęcia, o którą z nas im chodziło, miałam tylko nadzieję, że o mnie.\nPo tych słowach zaległa pełna napięcia długa cisza, coraz trudniejsza do zniesienia, i to pomimo że cały czas pracowały silniki znajdujących się za nami samochodów. Pierwsza przerwała ją stojąca w środku Basia.\n– Dlaczego nic nie robią – szepnęła z rozpaczą – chcę to już mieć za sobą. – Odezwała się po polsku, aby bandyci, jak się domyślałam, nie wiedzieli, o czym mówi.\n– Może im nie stają? – podałam w wątpliwość męskość bandytów.\n– Niemożliwe – syknęła również po polsku, stojąca po lewej Florence. – Nigdy mi się nie zdarzyło, aby na widok mojego pięknego nagiego ciała facetowi nie stanął.\nSięgnęłam głęboko pamięcią, aż do moich erotycznych początków i musiałam przyznać, choć w duchu, że też nie pamiętam takiego przypadku.\n– Zawsze marzyłam o niespodziewanym seksie z obcym mężczyzną. Dlatego zostałam pielęgniarką – kontynuowała Florence. – Strasznie kręci mnie jak facet ogląda mnie nagą. Teraz jestem już tak podniecona, że chyba cieknie mi po udach…\n– Jesteś zboczona! – syknęłam zszokowana tym wyznaniem. I nie miałam pojęcia, jak to się ma do bycia pielęgniarką.\n– Cicho tam! – krzyknął jeden z bandytów.\n– Zostaw – odpowiedział drugi – baby muszą gadać. Jeśli takiej zabronisz, to się udusi.\nZnowu dobiegł do nas poniżający rechot mężczyzn, zapewne z dobrego w ich mniemaniu dowcipu. Za to Florence niezrażona moją uwagą i rechotem, kontynuowała:\n– Mam sąsiada, szesnastoletniego chłopaka. Wiem, że jest napalony na mnie. Muszę przyznać, chłopak całkiem do rzeczy, cukiereczek mniam, mniam. Jak tak się o mnie ociera, to aż mi się robi gorąco, sama też czasami się o niego ocieram, hi, hi, żeby go podrażnić, hi, hi. Tuż przed wyjazdem pokazałam mu się nago. Oczywiście zaaranżowałam to tak, aby wyglądało na przypadek. I wiecie co? – zawiesiła głos. – Omal nie rozerwało mu spodni! Biedak, gdy zorientował się, że widzę, co dzieje się w jego spodniach, zawstydzony uciekł – parsknęła śmiechem.\n– Przespałaś się z nim? – zaciekawiła się Baśka.\n– Jeszcze nie, ale jak dobrze się zakręci, to kto wie – znowu parsknęła śmiechem.\n– A ja mam takie pragnienie, aby zrobić to z zupełnie nieznajomym mężczyzną – rozmarzyła się Baśka. – Tylko nie tak. Wchodzę do takiej dużej łazienki i widzę, że jest tam jakiś przystojniak. Spogląda na mnie tak z góry, przygląda się uważnie, a mnie od tego jego spojrzenia robi się gorąco. Podchodzi, bez słowa przygarnia do siebie i całuje. Rozpina mi spodnie i rozbiera do naga. Przygląda mi się chwilę nagusieńkiej z aprobatą i rosnącym pożądaniem, po czym jednym szybkim ruchem odwraca mnie tyłem do siebie. Ja już wiem, że muszę wypiąć dupkę i robię to, a on szybkim zdecydowanym uderzeniem wbija się we mnie i posuwa tak, że ja już nie mogę powstrzymać się, aby nie krzyczeć z rozkoszy. Po wszystkim wychodzi z łazienki, zostawiając mnie samą. A ja wiem, że więcej go nie zobaczę i robi mi się smutno, bo nawet mu nie podziękowałam. – Zakończyła namiętnym westchnięciem swoją opowieść Baśka. – O rany – zdziwiła się – od tej historii aż się podnieciłam.\n– Dziewczyny, co wy wygadujecie?! – syknęłam przerażona – zaraz nas zgwałcą a wy co? Może się podnieciłyście, ale ja tak nie mogę! Jestem sucha jak… ta pustynia!\nMoże nie było to właściwe porównanie, ale innego w tym momencie nie udało mi się znaleźć. Musiałam jednak w duchu przyznać, że strach i napięcie towarzyszące nam, teraz mocno opadły.\n– Ewa – zwróciła się do mnie Florence – wiesz, że to nieuniknione, nic na to nie poradzimy.\n– Lepiej, aby byli z nas zadowoleni – jęknęła Baśka.\n– Właśnie! – podchwyciła Florence. – Inaczej mogą nas zabić.\nNiby nic nie można było zarzucić logice dziewczyn, ale ja tak nie mogłam. A jeszcze po ostatnich słowach Florence, poczułam się znowu gorzej. Po co ona to powiedziała?!\nZapadła pełna napięcia, długa cisza, a narastający lęk związany z niepewną sytuacją stał się dla mnie wręcz duszący. Ciszę w pewnym momencie płaczliwym głosem przerwała Barbara.\n– Ja już tak nie mogę… ile to jeszcze będzie trwało! Chcę już być zgwałcona!\nCzułam, że Basia jest na skraju załamania nerwowego. Mnie to czekanie na nieuniknione też już wykańczało, ale jej słowa „ile to jeszcze będzie trwało”, wzbudziły dodatkowy niepokój. Uświadomiłam sobie, że stoimy tak z wypiętym tyłkami już sporo czasu. Nie miałam pojęcia, ile, ale byłam przekonana, że dziesięć minut najmniej. W dodatku od jakiegoś czasu z tyłu nie dochodziły do mnie żadne odgłosy. Żadnych rozmów, stukania, kroków. Po prostu nic, nie licząc cały czas pracującego silnika pikapa, którego od momentu strzelaniny nie było komu wyłączyć. Wolniutko zaczęłam odwracać głowę.\n– Nie ruszaj się, bo nas zabiją – pisnęła Florence.\nJa jednak nie mogłam już inaczej. Po prostu musiałam wiedzieć, cokolwiek miałoby się wydarzyć. Odkręciłam głowę, jak mogłam najbardziej, ale niczego ciekawego nie dostrzegłam. Powoli wyprostowałam się i odwróciłam. To był po prostu szok!\n– Dziewczyny! – zawołałam – tu nikogo nie ma! – I dopowiedziałam ciszej: – Przynajmniej żywych. – Napięcie związane z obawą gwałtu i bólu z tym związanego, a także możliwością utraty życia, szybko ustępowało złości. – Nie ma co, zrobili z nas idiotki! – zakończyłam wściekła.\nWyszłyśmy na środek drogi, nie dowierzając jeszcze, że zostałyśmy same.\n– Nic nam nie zrobili? – zdziwiła się Baśka.\n– Trochę sobie nas pooglądali… – chichotnęła Florence.\n– I pokpili – westchnęłam. – To nic, żyjemy i jesteśmy całe, to najważniejsze.\nPomyślałam, że przez tego głośnego pikapa nie usłyszałyśmy, jak odjeżdżają, a i nasze nerwy były w strzępach, więc mogłyśmy się nie zorientować. Tylko po co zabili to miłe małżeństwo? Było to dla mnie zagadką.\n– A gdzie nasze ciuchy? – zapytała Barbara.\nNerwowo rozejrzałam się po okolicy. Nic, nawet naszych kapeluszy. Baśka na wszelki wypadek podbiegła do otwartego teraz bagażnika kabrioletu.\n– Nic nie ma! – zawołała spanikowana.\nPrzebiegła na drugą stronę drogi, do pikapa, starannie omijając zwłoki mężczyzny i zajrzała do wnętrza przez przednią podziurawioną kulami szybę. Zaraz pisnęła, odskakując od samochodu.\n– T… ttam… tam jest pełno krwi! – zawołała, wskazując ręką kabinę pojazdu.\n– A nasze ciuchy? – zapytałam.\n– Nie ma! – Baśka aż podskoczyła ze zdziwienia.\n– Trudno idziemy nago. – Florence wzruszyła ramionami. Nie sprawiała wrażenia zakłopotanej tym faktem.\n– Zgłupiałaś? – syknęłam – wiesz, co będzie, jak wejdziemy do miasteczka?!\n– Co? – Florence wydawała się nieświadoma konsekwencji.\n– Trzy nagie baby znikąd! – starałam się ją uświadomić. – Pół miasta będzie robiło zdjęcia, a drugie pół będzie się chichrać! Na całym świecie będą nas pokazywać! W telewizji, radiu, Internecie. Pewnie nawet w Korei Północnej pokażą… Rany! Internet! Mój mąż… – zamilkłam przestraszona własnymi słowami.\n– W radiu to raczej tylko będą mówić – zauważyła niepewnie Barbara.\n– To co? Będziemy sławne – niezrażona moim wywodem odrzekła Florence. – Może nawet znajdę lepiej płatną pracę? – zastanowiła się.\n– Dziewczyny! Ja mam męża! – desperacko zawołałam.\n– Już wolę, aby mnie nagą filmowali, przynajmniej będę żyła, a na tej pustyni w nocy na pewno napadnie na nas jakiś lew! – Niespodziewanie Baśka poparła Florence.\n– Tu nie ma lwów – mruknęła zdziwiona Afroamerykanka.\n– Wszystko jedno, na pewno w nocy są tu jakieś straszne drapieżniki i nas rozszarpią i pożrą! – zapiszczała ze strachu Baśka – Nie będę czekała do rana na szeryfa, bo będą tu już tylko nasze zwłoki!\n– Mogą być kojoty – poinformowała Florence.\n– Kojoty nie atakują ludzi – zauważyłam. – Jedynymi groźnymi drapieżnikami, jak na razie, są tu tylko ludzie.\n– Chyba że śpisz – ripostowała Florence w sprawie kojotów.\nO tym nie pomyślałam. Nie odezwałam się jednak, aby bardziej nie straszyć i tak już wystraszonej Baśki.\n– Dziewczyny, wiecie co? Chyba naprawdę jesteśmy idiotkami. – Florence spojrzała na nas z politowaniem.\nWbiłam w nią zdziwiony wzrok.\n– No przecież możemy jechać autem tego zabitego małżeństwa! – zawołała zadowolona.\n– Nic z tego! Ja nie wsiądę! Za dużo krwi!– zaprotestowała zdecydowanie Baśka.\n– Też nie wsiądę! – poparłam ją. Na samą myśl, co tam widziałam, wysiadając, żołądek zaczął podchodzić mi do gardła.\n– Tam jest kałuża krwi i… i… jakieś kawałki mózgu! – desperacko zawołała Baśka – będę rzygała całą drogę!\n– Samochodem będziemy w mig! – przekonywała Florence – Zamkniecie oczy i już! Ja poprowadzę. Krew jest tylko na siedzeniu obok kierowcy. Chyba. No i może trochę na podłodze. Zasłonimy czymś fotel i nie będzie widać.\n– Czym? – jęknęła Baśka – nie mamy nawet ubrań!\n– Oj… – zastanowiła się Afroamerykanka – w ostateczności nasypiemy piachu. Naprawdę nic nie będzie widać. – Intonacja jej głosu świadczyła, że sama nie bardzo wierzyła w to, co powiedziała.\n– Nie ma mowy! Nie wsiądziemy i koniec dyskusji! – zdecydowanie starałam się zakończyć sprawę.\n– No dobrze, to zróbmy tak. Pojadę do miasteczka i sprowadzę pomoc, a wy… – urwała, po czym zrezygnowana dorzuciła: – Nie pojadę… popatrzcie na koła.\nSpojrzałam za wzrokiem Florence. Pamiętałam, że po strzelaninie jedna przednia opona pikapa była przebita. Teraz przebita była też tylna. Domyśliłam się, że po drugiej stronie samochodu może być tak samo. Naiwna. Jasne, przecież bandyci nie zostawiliby nam sprawnego środka transportu.\nPrzygnębione kolejnym niepowodzeniem, stałyśmy bezradnie, sflaczałe jak te opony. Mimo wszystko żadnej z nas nie uśmiechała się dwudziestokilometrowa wędrówka i to nago.\n– A może nie będzie trzeba… – powiedziałam wolno, mając na myśli pieszą wędrówkę, próbując równocześnie upewnić się, czy ten odległy jeszcze samochód pędzący z kierunku Red Rock nie jest fatamorganą. Wyciągnęłam rękę, a dziewczyny jak na komendę odwróciły się, patrząc we wskazanym kierunku.\n– Samochód! – zawołała Baśka i aż podskoczyła z radości. – Jesteśmy uratowane!\nOgarnęła nas euforia. Zaczęłyśmy skakać, machać rękami, krzyczeć, nie zważając, że nie mamy na sobie nawet skrawka ubrania. Kierowca chyba nie dowierzał własnym oczom, bo gdy samochód zbliżył się, przez boczne okno wychynęła na moment niezwykle zdziwiona jego twarz. Był bardzo młody i niezwykle przystojny, co od razu zauważyłam. Taki młody Leonardo DiCaprio z „Romea i Julii”. Może nie miał nawet dwudziestu lat. Patrzył na nas z otwartą buzią i jechał prosto na przeszkodę w postaci blokującego jego stronę drogi pikapa. Pierwsza zorientowała się w zagrożeniu Florence i zaczęła krzyczeć, próbując ręką wskazać kierowcy przeszkodę. Niestety, ten tylko gapił się na nas jak zahipnotyzowany i jechał prosto ku przeznaczeniu. Dalsze wypadki pamiętam, jakby toczyły się w zwolnionym filmie. Samochód młodziaka walnął w półciężarówkę, spychając z drogi, odbił się od pojazdu, rozjeżdżając leżące obok zwłoki zastrzelonego mężczyzny, wlokąc go pod spodem niemal na drugą stronę drogi, po czym z impetem wbił się w bok kabrioletu Florence. Całość przy akompaniamencie zgrzytu giętej, rwanej, łamanej i ściskanej blachy, charkotu przesuwanych pojazdów i naszych krzyków. A potem zapadła krótka cisza, którą przerwał histeryczny krzyk roztrzęsionej Florence:\n– Moje ukochane auto!\n– No to chyba nie musimy już iść do warsztatu Barta – skomentowałam katastrofę. Po tym, co przeżyłam i teraz zobaczyłam, już nic nie było w stanie mnie zaskoczyć.\nFlorence natychmiast spiorunowała mnie wzrokiem. We trzy spojrzałyśmy na siebie i… jak sądzę, wszystkie pomyślałyśmy o tym samym, bo równocześnie, jak na komendę, rzuciłyśmy się w kierunku roztrzaskanego samochodu przybysza.\nNie było łatwo dostać się do zmiażdżonego pojazdu. Na szczęście drzwi obok kierowcy wygięły się na zewnątrz i udało nam się jeszcze je na tyle otworzyć, choć z niemałym trudem, aby Florence mogła się tam dostać.\n– Co za przystojniak – rzuciła Florence, zanim jeszcze udało się jej wcisnąć w szczelinę uchylonych drzwi – takiemu od razu mogłabym dać – chichotnęła.\n– Aha… ja chyba też – wtórowała jej Barbara, spoglądając znacząco na mnie.\n– Mnie nie pytajcie – odpowiedziałam – ja mam męża.\n– Ewka, nie bądź taką sknerą. Za uratowanie życia należałoby mu się – z wyrzutem w głosie zwróciła się do mnie Baśka.\n– Może… – zgodziłam się, chociaż bez przekonania, ale nie chciałam dłużej kontynuować tego tematu.\n– Nie żyje. – Niemal w tym samym momencie z wnętrza pojazdu dobiegł nas głos Florence.\nObie z Baśką równocześnie odskoczyłyśmy krok, przerażone wiadomością.\n– Jesteś pewna? – zapytałam z niedowierzaniem.\nFlorence wypełzła z rozbitego pojazdu.\n– Tak, jestem, chyba ma złamany kark – odpowiedziała poważnym tonem, patrząc na nas. – Jestem pielęgniarką – przypomniała po chwili, widząc nasz pełen niedowierzania wzrok.\n– No to nadal nie mamy czym jechać – powiedziałam.\n– Ewka, co ty gadasz, taki fajny chłopak nie żyje, a ty o tym…\nMoże rzeczywiście moja wypowiedź nie była na miejscu, ale fakt faktem, że nasza sytuacja się nie poprawiła ani o centymetr. W międzyczasie, gdy stałyśmy zszokowane wiadomością, Florence odeszła kawałek i usiadła na poboczu.\n– To wszystko przez nas... – chlipnęła. – Głupie pizdy… – jęknęła ze złością w głosie. – Gdyby nie my… ten chłopak by żył… – Dziewczyną wstrząsnęły spazmy płaczu.\nZamierzałam odwrócić się w jej kierunku, jakoś pocieszyć, ale niespodziewanie mój wzrok padł na zwłoki mężczyzny przywleczone z drugiej strony drogi przez samochód chłopaka. Teraz, z częściowo zerwaną skórą twarzy, bardziej przypominały krwawy, niemiłosiernie poharatany strzęp, niż człowieka. Żołądek znowu podszedł mi do gardła. Zrobiło się jeszcze bardziej ponuro. Do kompletu brakowało tylko złowrogich odgłosów ptactwa. Zamknęłam oczy i odwróciłam głowę. Dopiero gdy byłam pewna, że ten straszny widok jest poza moim zasięgiem, otworzyłam je ponownie. Podeszłam do Florence i usiadłam obok. Objęłam ją i przytuliłam.\n– Nie płacz, nikt nie mógł przewidzieć… Co miałyśmy robić… potrzebowałyśmy pomocy. – Starałam się ją pocieszyć, ale i mnie było blisko do płaczu.\nZ drogiej strony przysiadła się do nas Basia i przytuliła się do płaczącej dziewczyny, delikatnie gładząc ją po ramieniu.\n– Tak, wiem – odezwała się przez łzy Florence – ale tak cholernie mi go żal… – rozpłakała się jeszcze bardziej.\nZobaczyłam, jak z oczu Baśki popłynęły łzy. Nie dałam rady i też się rozpłakałam. Nic dziwnego. Przez ostatnie pół godziny znajdowałyśmy się w gigantycznym stresie. Żadna z nas nie przypuszczała, nie była przygotowana do radzenia sobie z czymś takim. Musiałyśmy jakoś odreagować. Po jakimś czasie wypłakałyśmy się, ale nadal żadna z nas nie miała siły ani ochoty się ruszyć. Siedziałyśmy tak przytulone do siebie. W końcu poczułam, że trzeba jakoś przerwać ten zaklęty krąg rozpaczy i niemocy.\n– Ale jaką miał minę, gdy zobaczył trzy nagie dziewczyny – odezwałam się. – Co byś zrobiła – zwróciłam się do Florence – gdybyś na odludziu zobaczyła trzech nagich mężczyzn, machających do ciebie rękami… i pewnie nie tylko rękami – uśmiechnęłam się.\nBaśka tylko cicho parsknęła, zakrywając sobie usta dłonią, aby się nie roześmiać. Florence też niemrawo się uśmiechnęła.\n– Pewnie bym dodała gazu i uciekła… Jeden to jeszcze, jeszcze, ale trzech bym się wystraszyła – Florence uśmiechnęła się szerzej.\n– Że trzem nie dałabyś rady – parsknęła śmiechem Baśka.\n– Tak słabo mnie oceniasz? – Florence udała obrażoną.\n– Faceci przynajmniej mają czym machać – rozmarzyła się Baśka.\n– My też. Możemy pomachać cyckami – odezwałam się z dumą, łapiąc się za nie od spodu i poruszając. Nie bez powodu o tym wspomniałam. Z naszej trójki ja miałam największe i nie omieszkałam wykorzystać okazji, aby się pochwalić.\nObie dziewczyny prychnęły śmiechem.\n– Ale z ciebie świnia – odezwała się żartem Baśka.\nPowoli wracałyśmy do równowagi.\n– Chodźmy stąd dziewczyny – powiedziałam – im szybciej wrócimy do cywilizacji, tym lepiej.\n– I musimy zawiadomić władze o tym… o tym…\n– Bałaganie – dokończyłam za Florence.\nDając dobry przykład, wstałam pierwsza. Spojrzałam na mocno uszkodzonego pikapa, który jeszcze niedawno miał być naszym ratunkiem. Rozbity, zepchnięty z drogi, stał teraz odwrócony tyłem do nas. Zdziwiło mnie to, co znajdowało się na jego pace. Gdy wsiadałyśmy, zauważyłam, że znajdowała się tam jakaś skrzynka czy coś podobnego. Nie pamiętam dokładnie, bo nie zwróciłam wówczas na to uwagi, podekscytowana, że udało się złapać podwózkę. Teraz było tam coś bezkształtnego pod burym brezentem czy folią plastikową. Nie miałam pojęcia co, ale z pewnością było to coś innego.\n– Czekajcie dziewczyny – powiedziałam, podchodząc do samochodu.\nWzdrygnęłam się. Brezent był nie tylko brudny, ale też tu i tam poprzylepiane były truchła jakichś owadów. Dotknęłam go; brud lepił się nieprzyjemnie do palców.\n– Nie ruszaj! – w tym samym momencie zawołała Florence. – Tam może być trup! Pewnie to małżeństwo kogoś zabiło i tam go zostawili!\n– Albo bomba! – zapiszczała przestraszona Barbara.\nPo co mieliby coś takiego robić? – pomyślałam. Nie mogłam się już powstrzymać. Szybkim ruchem zadarłam kawał brezentu, tak gwałtownie, aż przyglądające się temu towarzyszki niedoli pisnęły.\n– Dziewczyny – zawołałam – tu są nasze rzeczy… ciuchy... chyba wszystko!!!\nNie mogłyśmy uwierzyć. Wszystko było w jak najlepszym porządku. Nie zabierałyśmy ze sobą zbyt dużo rzeczy. Musiałyśmy się mocno streszczać, aby wszystko zmieściło się w niewielkim bagażniku kabrioletu Florence, który tak haniebnie nas zawiódł. Nic nie zginęło, nawet pieniądze, jedynie ubranie, które musiałyśmy zdjąć, leżało w nieładzie, przemieszane ze sobą.\nTo jednak znaczyło, że napastnicy nie pojawili się przypadkowo. Musieli mieć ściśle określone zadanie, czyli przejęcie owej tajemniczej skrzynki czy czegoś tam, a my byłyśmy raptem takim nadprogramowym „bonusem”. Tylko co takiego tam się znajdowało, że było warte życia? Nie miałam pojęcia i nie chciałam wiedzieć. Zadowolona z odzyskania tego, co jeszcze przed chwilą uważałam za stracone, nie zawracałam sobie głowy takim problemem. To już sprawa dla policji. Obie z Barbarą złapałyśmy nasze torby, aby założyć świeże ubranie. Florence natomiast wygrzebała majtki, które miała na sobie ostatnio, z zamiarem założenia.\n– Fuj! – odezwałam się – ja bym ich nie założyła.\n– Dlaczego? – zdziwiła się Florence.\n– Te bandziory ich dotykały. Może nawet wąchali, zboczeńcy.\nFlorence tylko uśmiechnęła się rozbawiona, ale też sięgnęła po swoją torbę. Tymczasem Baśka, jeszcze naga, zniknęła za furą z butelką wody, chusteczkami higienicznymi i ręcznikiem. Domyśliłam się, że przed założeniem nowych ciuchów, chciała się obmyć po tym nieszczęsnym wypadku w trakcie strzelaniny.\nUbrane, odzyskałyśmy równowagę psychiczną. Poczułyśmy się po prostu normalnie.\n– Wyglądamy jak siostry – zachichotała Baśka.\nSpojrzałyśmy z uśmiechem po sobie. Rzeczywiście, nie umawiałyśmy się, ale wszystkie założyłyśmy niemal identyczne dżinsowe obcisłe spodenki. Różniłyśmy się praktycznie tylko koszulkami.\nI wtedy Florence się odezwała:\n– Muszę siusiu – a po krótkim namyśle – i się wykupkać.\n– Nie mogłaś o tym pomyśleć, zanim się ubrałaś? – powiedziałam z wyrzutem. Chciałam jak najszybciej oddalić się z tego okropnego miejsca.\n– Rzeczywiście jakoś tak nie pomyślałam – odrzekła zawstydzonym głosem, po czym ponownie zaczęła się rozbierać.\n– Idź z drugiej strony, za ten samochód – zaproponowała Baśka.\n– Po co, nie wstydzę się was – z rozbrajającą szczerością, wzruszając ramionami, odpowiedziała Florence.\n– Wiemy – rzuciłam – ale może my niekoniecznie chcemy patrzeć jak kupkasz.\n– Ale tam jest trup tej miłej pani, z roztrzaskaną głową – zauważyła Florence.\n– Jej już wszystko jedno, nie żyje. Na pewno nie będzie miała ci za złe, że kupkasz obok – zauważyłam.\n– No dobrze… – Florence ociągając się, ruszyła za rozbitego pikapa.\nNabrałam powietrza w płuca, patrząc w dal, napawając oczy dziką przyrodą. Ubogą w tej okolicy, ale jednak; i dla mnie egzotyczną.\n– Patrz! – Usłyszałam zdziwiony głos Basi. – Znowu ktoś jedzie. A barmanka mówiła, że nikt tędy nie jeździ.\nRzeczywiście, ponownie od strony miasteczka, które opuściliśmy, zbliżał się samochód.\n– Ruch jak w dużym mieście – odpowiedziałam sarkastycznie.\nTym razem ze spokojem, a nawet z lekkim zaniepokojeniem obserwowałam przybyszów. Po ostatnich doświadczeniach straciłam entuzjazm i nie tylko ja. Barbara też wykazywała powściągliwość.\nSamochód powoli podjechał i zatrzymał się jakieś dziesięć metrów od nas. W przybyszach rozpoznałam nieznajomych z baru, „Flipa i Flapa”, jak ich w myślach nazwałam, bo nigdy się nie przedstawili. Gdy wyskoczyli z auta, okazało się, że Flap trzyma w rękach jakąś strzelbę, a Flip jakąś armatę. Nie znam się na broni, ale wydało mi się, że taką posługiwał się Clint Eastwood w filmie „Brudny Harry”, czyli »44 Magnum«, ale może to tylko strach miał wielkie oczy… Wówczas, w barze, wzięłam ich za miejscowy folklor, teraz jednak zupełnie nie sprawiali takiego wrażenia.\n– Łapy w górę – ryknął Flip.\nGwałtownie wykonałyśmy polecenie. Jego głos tak nas wystraszył, że nawet bez wycelowanego gnata byśmy to zrobiły. Tymczasem Flap trzymając oburącz strzelbę, rozglądał się uważnie po pobojowisku, w którego centrum stałyśmy my dwie, biedne wystraszone sierotki.\nPo zlustrowaniu otoczenia odezwał się Flap:\n– To wasza robota?\nJego twarz wyrażała zaskoczenie czy raczej niedowierzanie, ale w głosie słychać było pewność. A może tylko pewność siebie. Obaj podeszli bliżej, ale stanęli w pewnej odległości od nas.\n– To nie my. Nie mamy z tym nic wspólnego! – pisnęła Barbara.\n– Nie udawajcie niekumatych laleczek – warknął Flap. – To, że sprzątnęłyście kurierów, mam w dupie, ale co zrobiłyście z towarem! Kto go przejął i gdzie teraz jest!\nNie miałam pojęcia, o co mu chodziło. Domyślałam się tylko, że miał na myśli ten tajemniczy ładunek, który zniknął z paki samochodu małżeństwa. Zaciekawiło mnie, co tam mogło być, jednak instynkt podpowiadał, że lepiej, abym nie wiedziała.\n– My naprawdę nic nie wiemy – zaczęłam paplać – wsiadłyśmy do tego samochodu, bo zepsuł się nasz i potrzebowałyśmy pomocy. Potem zatrzymał nas inny samochód z czterema mężczyznami, zaczęła się strzelanina i tamci – wskazałam na pikapa – zginęli. Naprawdę nic nie wiemy…\n– Ta… – rzucił Flap – kurierów załatwili, a was nawet nie ruszyli… I ja mam w to uwierzyć, ha, ha, ha. – Mężczyzna wydawał się rozbawiony.\n– Tak było – odezwała się z przekonaniem Barbara.\nMężczyzna jakiś czas patrzył na nas rozbawiony, po czym wyraz jego twarzy w jednej chwili zmienił się na wściekły.\n– Wsiadłyście do tego samochodu, sterroryzowałyście kurierów, a potem rozwaliłyście jako zbędnych świadków! Tylko, kurwa, kto przejął towar!? Bo wy go nie macie. Dla kogo pracujecie!!! – ryknął na koniec.\nZastraszone nie odzywałyśmy się, zresztą co miałyśmy powiedzieć? Za to odezwał się Flip:\n– Możemy tę sprawę załatwić na dwa sposoby. Pierwszy, powiecie nam, co chcemy wiedzieć i rozstaniemy się w pokoju – w tym momencie z ironicznym uśmieszkiem nakreślił palcem w powietrzu pacyfę – albo drugi, bardzo bolesny dla was, a na koniec i tak powiecie nam wszystko. Wybór należy do was. Tylko szybko, bo cierpliwość nie jest naszą mocną stroną! – zakończył twardo.\n– Powiedziałyśmy prawdę! – jęknęłam z desperacją.\n– Dlaczego te baby są takie durne. – Flap odezwał się do kompana. – Jak nie przyłożysz, nic taka nie rozumie.\nPodszedł blisko do Baśki, uniósł strzelbę i przełożył w rękach, tak, że kolba skierowana była ku jej twarzy, po czym wykonał ruch, jakby zamierzał uderzyć. Baśka skuliła się ze strachu przed ciosem, zamykając oczy.\n– Czekaj, czekaj – zawołałam histerycznie.\nMusiałam coś zrobić. Gdyby uderzył kolbą Baśkę w twarz, z pewnością co najmniej wybiłby jej zęby. Mężczyzna spojrzał na mnie, opuszczając broń.\n– Przemoc jest niepotrzebna – dodałam spokojniej. – Na pewno jakoś się dogadamy. – Tę kwestię słyszałam w jakimś filmie i tam podziałała. Miałam nadzieję, że tu również, szczególnie że mężczyzna postąpił krok w moją stronę, z zainteresowaniem na twarzy.\n– O! – odezwał się – widzę, że jesteś rozsądniejsza od swojej przyjaciółki. W takim razie słucham. – Jego głos i zachowanie stało się nagle niezwykle uprzejme, jakbym miała do czynienia z dżentelmenem w każdym calu, a nie zwykłym brutalnym bandziorem.\n– Nic mu nie mów! – po polsku syknęła do mnie Baśka, która zdążyła już otworzyć oczy. Intonacja jej głosu świadczyła, że jest głęboko zraniona świadomością, iż mężczyzna chciał ją uderzyć, i to brutalnie.\n– Baśka, to nie film! – skarciłam koleżankę.\nNie warto było drażnić bandytów. W niczym to nie pomagało, a mogło tylko pogorszyć naszą sytuację.\n– Nie szwargotać mi tu po arabsku – warknął Flip.\n– To było po polsku! – burknęła nadal urażona Baśka.\nJednak teraz to na mnie skupiała się uwaga mężczyzn. Zyskałam trochę czasu, ale wiedziałam, że już się kończy. Musiałam coś zrobić, tylko co? Nie miałam żadnego pomysłu, kompletna pustka w głowie, jak nigdy, nawet zalążka pomysłu. A właśnie teraz, jak nigdy, potrzebowałam czegoś, co uratowałoby naszą skórę. Przydałby się akurat jakiś patrol policji. Uczepiłam się tej myśli, ale wiedziałam, że to nie film z happy-endem, tylko rzeczywistość. To działo się naprawdę! Nagle zrobiłam coś, o co normalnie bym siebie nie podejrzewała. To był, jak sądzę, instynkt, on podsunął mi ostatnią deskę ratunku.\nCały czas, zgodnie z życzeniem bandziorów, trzymałyśmy ręce w górze. Teraz powoli opuściłam je, łapiąc się dłońmi za cycki i dwukrotnie je unosząc. Mężczyźni wymienili między sobą krótkie uśmiechy zadowolenia. Wolno przesunęłam dłonie niżej, po brzuchu, a następnie przeniosłam je na biodra, równocześnie wykonując owymi biodrami krótki ruch w lewo i prawo. Zeszłam dalej w dół, na uda, tak nisko, jak mogłam. Następnie prawą rękę wsunęłam sobie między nogi, łapiąc się zdecydowanym gestem za krocze, równocześnie wydając z siebie syk podniecenia i stając w większym rozkroku, tak abym mogła wsunąć czubki palców głęboko między uda, zaraz po tej czynności wydając z siebie zmysłowe „ach”, pełne podniecenia, chociaż udawanego. Natychmiast po owym „ach”, ruchem głowy odrzuciłam w tył włosy, niczym niesforna klacz. Mężczyzna stojący naprzeciwko oblizał wargi lubieżnie, wydając z siebie pomruk akceptacji. Jego spojrzenie zaś, w trakcie moich wygibasów zmieniło się niepostrzeżenie z zadowolonego na pełne pożądania. Za to w tym samym czasie jego kompan z uśmiechem potaknął głową niczym profesjonalista oceniający z aprobatą występ amatorki. Odsunęłam lekko dłoń od krocza, wszakże nie odrywając dwóch palców, którymi przesunęłam powoli w górę po rozporku obcisłych spodenek. Przez chwilę bawiłam się guziczkiem, zarazem wsuwając kciuk pod spodenki.\nCo ja wyprawiam, przemknęło mi wówczas przez myśl. Czułam się, jakbym się znajdowała w jakimś koszmarnym, surrealistycznym śnie, z którego chcę się obudzić, ale nie mogę. Przypomniał mi się na dodatek cytat z „Seksmisji”: „Dajcie tu jakąś muzyczkę”, co jeszcze pogłębiło dziwaczność sytuacji. Złapałam rękami brzeg koszulki i kręcąc biodrami jak w jakimś kiepskim tańcu erotycznym, zaczęłam ją podciągać. Dopiero teraz spostrzegłam, zajęta „czarowaniem” oprychów, że Baśka stoi jak słup soli, gapiąc się na mnie z otwartymi ze zdziwienia ustami. Trąciłam ją biodrem, aby wyrwać z osłupienia i mimiką twarzy nakazałam, aby robiła to samo, co ja. Baśka złapała brzeg T-shirta i kręcąc biodrami, też zaczęła podciągać go, odsłaniając podobnie jak ja, coraz więcej gołego ciała. W chwili, gdy moja koszulka była już na tyle wysoko, że zasłoniła mi oczy, usłyszałam „bach”, „bach” i chwilę potem trzecie „bach”. Chciałam jak najszybciej zobaczyć, co się dzieje, ale spanikowana zaplątałam się w koszulkę i gdy w końcu odsłoniłam oczy, zobaczyłam biegnącą z uśmiechem w naszą stronę Florence, trzymającą jeszcze w dłoni pistolet. Za to dwaj oprawcy leżeli na drodze nieruchomo. Momentalnie rzuciłyśmy się na nią, gorąco dziękując za uratowanie życia.\n– Oj tam, na moim miejscu zrobiłybyście to samo – odezwała się skromnie Florence, po czym dodała rozbrajająco: – Na szczęście w porę zdążyłam się wykupkać.\nPo mnie przeszedł dreszcz, bo przeraziła mnie myśl, co by mogło się stać, gdyby miała zatwardzenie.\n– Skąd umiesz strzelać? – zapytałam.\n– Regularnie chodzę na strzelnicę – pochwaliła się. – Dzisiaj życie staje się coraz bardziej brutalne. Kobieta musi umieć się obronić.\nZawsze byłam przeciwniczką broni palnej, ale teraz przyznałam Florence stuprocentową rację.\n– Nie żyją? – odezwała się Baśka, patrząc na leżących bezładnie mężczyzn. Mimo wszystko nadal budzili lęk.\n– Chyba tak – odpowiedziała Florence – ale nie mam ochoty sprawdzać. Wynośmy się stąd.\n– Słusznie – poparłam ją.\nWreszcie miałyśmy czym. Samochód, którym przyjechał Flip i Flap, nie był im już potrzebny.\n– Pakujcie rzeczy, ja poprowadzę – kontynuowała Florence.\nSzybko się uwinęłyśmy i z piskiem opon ruszyłyśmy w kierunku miasteczka, z którego niedawno wyjechałyśmy. Nam jednak wydawało się, że minęła wieczność.\nOstatnie dni mojego urlopu spędziłyśmy na składaniu wyjaśnień na Policji i pobycie w hotelu, ale nie na odludziu, tylko w dużym mieście. Wychodziłyśmy wyłącznie do pobliskich lokali, aby się rozerwać, zapomnieć o niedawnym koszmarze. Mówi się, że w dużych miastach jest większa przestępczość. My jednak czułyśmy się bardziej bezpiecznie niż na prowincji.\nZostałyśmy uwolnione od zarzutu spowodowania śmierci tego młodego kierowcy. Stany to jednak cywilizowany świat. Uznano, że byłyśmy nagie nie z własnej woli. W Polsce pewnie by nas posadzono za, jak to się mówi, spowodowanie katastrofy w ruchu lądowym ze skutkiem śmiertelnym. Florence nie postawiono zarzutu zabójstwa, uznano, że była to obrona konieczna. Tym bardziej poszło łatwo, że jak się okazało, „Flip” i „Flap” posiadali już bogatą kartotekę policyjną.\nNie powiem, policjanci byli dla nas bardzo mili, jedyne co ich zdziwiło, że ja i Basia kategorycznie odmówiłyśmy kontaktu z przedstawicielem Ambasady Polskiej. Po prostu nie chciałyśmy, aby sprawa się rozniosła. Szczególnie ja nie chciałam, aby o wszystkim dowiedział się mój mąż. Bo i co miałabym powiedzieć? Że w przeciągu niespełna godziny omal nie zostałam dwa razy zgwałcona i dwa razy zabita? Może kiedyś opowiem o tym mojej córce, ale nie wcześniej, niż skończy osiemnaście lat i jeśli będzie przygotowana na to psychicznie.\nW sumie przeżyłam swoje odwieczne marzenie, swój amerykański sen, i to dosłownie przeżyłam. A że nie tak, jak sobie wyobrażałam? No cóż, w życiu nie można mieć wszystkiego. Czasami tylko wydaje mi się, że lepiej jest, jeśli marzenia nigdy nie udaje się zrealizować i pozostaje ono na zawsze jedynie marzeniem wielkiej przygody.\nIndragor opublikował opowiadanie 13.12.2018 w kategorii erotyka i kryminalne, użył 8713 słów i 50713 znaków, zaktualizował 23 maj o 12:59. Tagi: #bez_seksu #sensacyjne #czarny_humor #podróż\nHehe, trzy durnowate rozdziawy, nie dziwne więc, ze prześladuje je nie lada pech Trochę nie do końca mój klimat, ale nie powiem, żebyś nie poprawił mi humoru, a "zatwardzenie" tylko dopełniło dzieła Szósta ode mnie\nIndragor· 15 gru 2018\n@agnes1709 Wielkie dzięki za przychylny komentarz . Cieszę się, że opowiadanko poprawiło Ci humor\n@Indragor Czekam na kolejne wesołości, jak niektóre Twoje komentarze.\nAnonimS· 14 gru 2018\nCiekawie to wymysliłeś. Zestaw na tak.\nIndragor· 14 gru 2018\n@AnonimS Dzięki za komentarz\niamnaughty1990· 3 dni temu\nmariaantonina· 5 dni temu\nBigBrofist· 6 dni temu


K 55, krzesło tapicerowane, drewno bukowe.\nNowoczesne,proste, komfortowe krzesło K55. Wykonane z drewna bukowego. Wybarwienie drewna oraz tkaniny obiciowe do wyboru. Gwarancja 3 lata.\nKrzesło K55 wykonanie :\n* wysokość całkowita 108 cm,\n45 cm siedzisko\n108 cm oparcie\nK 60, krzesło tapicerowane,...\nK 74, krzesło tapicerowane,...\nK 63A, krzesło...\nK 36, krzesło tapicerowane,...\nK 26, krzesło tapicerowane,...\nK 22, krzesło tapicerowane,...\nK 2, krzesło tapicerowane,...\nK 28, krzesło tapicerowane,...


Dozownik celkowy jest urządzenie przeznaczone przede każdym do działania zarówno pyłów kiedy również materiałów sypkich z filtrów, odpylaczy a i silosów. Omawiane urządzenia są zastosowanie przede wszystkim jak szczelne zamknięcie zbiorników pracujących przy ciśnieniu niezależnym od atmosferycznego. Ponadto opróżnianie ich czyni się bez dodatkowej dekompresji. Dozowniki celkowe mają wielkie użycie w sektorze drzewnym – przy odbiorze pyłów, trocin, zrębek.\nMożna je przyjść ponadto w sektorze spożywczym – przy dozowaniu objętościowym produktów pylistych, ziarnistych i rozdrobnionych. Ponadto dodatkowo w przemyśle chemicznym- substancje pyliste i proszkowe.\nDozowniki celkowe mają wyjątkowe cechy. Wśród nich zastąpić można między innymi prostą formę, minimalne prace konserwacyjne, bezawaryjne użytkowanie, szczelne zamknięcie zbiornika pyłu, odseparowanie ciśnieniowe instalacji oraz dozowanie materiału.\nDozowniki celkowe w pierwszej mierze wytwarzane są ze pewni nierdzewnej. Szanują się między innymi z korpusu, wirnika oraz napędu. Korpus posiada cylindryczną konstrukcję od góry. Oraz od dołu urządzony istnieje w króćce o wymiarach 160/160 mm zakończone kołnierzem. Boki zaślepione są kołnierzami. Ponadto do boków przymocowane są napęd oraz obudowa łożyska. Świadcząc o wirniku należy wspomnieć, iż jest wtedy składnik roboczy dozownika celkowego. Wyposażony stanowi w osiem przegród. Dzięki temu sprawia na morze lepsze rozwiązanie także bardziej równomierne dawkowanie. Napęd dozownika celkowego to motoreduktor, który stanowi zmienną prędkość obrotową.\nDziałanie dozownika polega na innym schemacie: materiał sypki wychodzi ze zbiornika przez otwór wylotowy. Następnie porusza się w celkach pomiędzy łopatkami wirnika. Przemieszczenie dokonuje się w ruchu otworu wylotowego.\nOpowiadając o wykorzystaniu dozowników celkowych należy zwrócić uwagę, że ważna je zastosować między innymi jak filtrów workowych, silosów i cyklonów.\nNa zbytu funkcjonuje wiele rodzajów oraz modelów dozowników celkowych, dlatego te określone są do realizacji bardzo oryginalnych zadań. Dzięki nim ważna opróżniać zbiorniki bez potrzeb dekompensacji. Należy mieć, iż temperatura pyłów nie ważna być większa niż 200 stopni Celsjusza. Dozowniki celkowe powinny w rodzaj ciągły dozować materiały sypkie oraz drobnoziarniste.


9 osób pod nadzorem epidemiologicznym - wiadomości Rybnik - Silesion.pl\nCzytasz: 9 osób pod nadzorem epidemiologicznym\nStrona główna Relacja 9 osób pod nadzorem epidemiologicznym\n9 osób pod nadzorem epidemiologicznym\nPodejrzana przesyłka postawiła na nogi służby ratownicze w Rybniku.\nWe wtorek tuż przed 18:00 pracownicy Urzędu Pocztowego w Rybniku natrafili na podejrzaną przesyłkę. Nie było na niej ani adresu, ani nadawcy. W środku znaleziono kopertę oznaczoną symbolem zagrożenia biologicznego. Wtedy w stan gotowości postawiono wszystkie służby.\nStraż Pożarna zabezpieczyła budynek przy ul. Pocztowej. Ewakuowano 17 osób, a 4 osoby, które miały kontakt z przesyłką zostały odizolowane na miejscu zdarzenia. Policja wykluczyła obecność materiałów wybuchowych. Strażacy nie znaleźli śladów zagrożenia biologicznego ani chemicznego. Potwierdziły to ekspertyzy Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rybniku.\nMimo to Wojewódzki Inspektor Sanitarno Epidemiologiczny podjął decyzję o objęciu nadzorem epidemiologicznym 9 osób, które miały kontakt z przesyłką. Wszystkie osoby zostały poddane dekontaminacji i odesłane do domu. Dekontaminacja polega na usunięciu substancji pozostającej na powierzchni skóry.\nPrzesyłka została przetransportowana przez straż pożarno do Wojskowego Instytutu Higieny i Epidemiologii w Puławach. Wyniki badań mają być znane do wieczora.\n19 minut temu Pijany i bez "prawka" uciekał przed policją