[Dom] Drewniana chatka\nTemat: [Dom] Drewniana chatka Wto Sie 15, 2017 11:07 pm\nTemat: Re: [Dom] Drewniana chatka Sro Wrz 06, 2017 12:22 am\nChłopak podszedł pod chatkę. Spojrzał na nią nostalgicznie, po czym zwrócił swój wzrok w stronę kieszeni - poszukiwał kluczy.\n- Nie ma to jak w domu, nie? - mruknął do siebie, wyciągając upragniony pęczek z otchłani swojej kurtki. Włożył do zamka, przekręcił i pociągnął w swoją stronę drzwi, które z cichym skrzypnięciem ustąpiły jego sile. Wszedł do środka, zamknął ze sobą drzwi. Nie zwracając zbytnio uwagi na zakurzone pomieszczenia, wszedł do łazienki.\n- Gorąca kąpiel dobrze mi zrobi - kolejne słowa rzucał w pustkę. Tak czy siak, odkręcił wodę w wannie i zrzucił z siebie wierzchnią część ubrania. Nie wskoczył jednak od razu do wody, a skierował się do kuchni. Tam też postawił czajnik na gazie, starł okruchy z blatu i przygotował sobie małą kanapkę; chleb posmarowany nożem konkretniej, bo w lodówce świeciły pustki. Gdy czajnik zaczął gwizdać, przygotował sobie herbatę, z którą wrócił do łazienki. Postawił kubek na krawędzi obudowy wanny, bo dokończyć zrzucanie z siebie ubrań i wejść do wody. Była przyjemnie gorąca. Szkoda tylko, że tak ciasno, przeszło mu przez myśl, zerkając na swój wystający z wanny ogon i ugięte kolana. Chłopak chwycił napój w swoje dłonie. Podstawił go pod swój pyszczek, przez chwilę rozkoszował się zapachem zielonych liści, by w końcu odrobinę upić, niemal parząc cały swój język. Przymrużył oczy. Szum wody lecącej z kranu, tak gorącej, że w całym pomieszczeniu pojawiła się para, dobra herbata... Rhav całkowicie się rozluźnił. Momentalnie poczuł się wypoczęty i... Gotów do działania!\nPrzypływ energii był tak nagły i silny, że rekin nie mógł go zignorować. Odstawił kubek i z uśmiechem wyprostował palce pod wodą. Potrzebował chwili czasu by się skupić - wbił wzrok w lejącą się ciurkiem wodę z kranu, a ta... Zaczęła się poruszać na wszystkie strony, chlapiąc wszystko dookoła. Chłopak roześmiał się wesoło. Odpowiednio ustawił palce, a strumyk wody zaczął się przemieszczać. Nie trafiał już do wanny, a został zawieszony w powietrzu przy pomocy potworzej magii. Zaczęło tworzyć się małe jeziorko, które Rhav z coraz większym ciężarem utrzymywał. Koniec końców jednak nie dał rady i wszystko chlusnęło; teoretycznie do wanny, w praktyce rozlało się po całej łazience. Już dawno zaczęło się wylewać z wanny, jednak rekin nie miał zamiaru zakręcać wody. Podniósł ręce wysoko, starając się, by razem z rękoma zaczęły podnosić się pojedyncze krople wody. Poniekąd mu się to udało; może nie tak dużo, jakby chciał, ale... Wszystko powoli! Przy odpowiedniej prędkości mogłyby być pociskami, pomyślał. Szybko jednak skarcił się za tą myśl... W końcu, dlaczego miałby się uciekać do tak obrzydliwej metody rozwiązywania konfliktów? Ta niewielka koncepcja całkowicie zamąciła w jego głowie, sprawiając, że cała woda, którą podniósł, spadła z powrotem na podłogę.\n- Ugh - westchnął cicho. Jeśli ćwiczy to musi się na tym skupić. Całkowicie. Wbił wzrok w małą gumową kaczuszkę, która chybotała się na wylewającej się z wanny wodzie. Chłopak delikatnie zgiął palce w obu dłoniach, sprawiając, że woda wokół kaczuszki uniosła się. Po chwili jakby przełożył wszystko w jedną dłoń - mocniej zgiął palce w prawej dłoni, lewą zaś całkowicie opuścił. Kilka kropelek oddzieliło się i spadło na podłogę, jednak wyglądało na to, że udało mu się. Zaczął powoli kręcić nadgarstkiem, sprawiając, że kaczuszka wraz ze swoim podłożem zataczała kółka w niewielkim pomieszczeniu. Przelatywała nad wanną, koło lustra, nad koszem do prania i ubraniami Rhava, by finalnie znów spocząć w wannie. Fiu, bardziej męczące niż mi się zdawało, stwierdził w myślach. Musiał być delikatny i poruszać wszystkim precyzyjnie, by kaczuszka nie spadła. Jednocześnie, jego ruchy musiały być pewne siebie, by woda całkowicie się nie rozlała.\nChłopak zanurzył się w wodzie aż po sam pyszczek, przez chwilę oddychając skrzelami. Chyba koniec na dziś, zadecydował. Zamaszystym ruchem zakręcił wodę, wstał, wyszedł z wanny i... O mało co nie upadł; wody na podłodze była niesamowita ilość. Zdecydowanie dziś przesadził z jej ilością.\n- Będę musiał to umyć - jęknął, okręcając się ręcznikiem. Przy okazji wyjął korek z wanny i patrzył jak woda, w której jeszcze przed sekundą siedział, zaczęła spływać, gdzieś w niewiadome. Patrząc na nią, w jego głowie zaświtał jakże nowy, cudowny pomysł. Gdy już zleciała odpowiednia ilość wody, Rhav odsunął się i opuścił swoje dłonie, by zacząć je powoli podnosić. Na jego twarzy mimowolnie pojawił się grymas; wyglądał, jakby podnosił coś naprawdę ciężkiego. I tak też w sumie było; chłopak zdecydował się na uprzątnięcie pomieszczenia... Magią. Podniósł całą wodę, która zgromadziła się na podłodze, zbił ją w jedną całość, po czym ciurkiem przelewał do wanny; tym razem dbając, by wszystko trafiło tam, gdzie trzeba. Odetchnął z ulgą, gdy zakończył tą czynność. Może nie był już tak wypoczęty jak z chwilą, w której siedział w wannie, ale przynajmniej poćwiczył! No, i łazienka od razu umyta! Żyć, nie umierać!\nRekinek chwycił kubek, dopił resztę zimnej już herbaty, po czym wyszedł z pomieszczenia.\nTemat: Re: [Dom] Drewniana chatka Pon Wrz 11, 2017 12:42 pm\nCiezkim treningiem Rhav dostaje 76 punktow doswiadczenia.\nTemat: Re: [Dom] Drewniana chatka


Wolontariat – II Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego\nmgr Mariola Babiarz\nmgr Agata Lacheta\n– niesieniu pomocy osobom niepełnosprawnym i upośledzonym z wyżej wymienionych placówek;\n– udzielaniu pomocy indywidualnym osobom najbardziej potrzebującym z terenu szkoły jak i całego kraju, na podstawie oficjalnych pism skierowanych do dyrekcji szkoły\n– współpracy z innymi klubami i stowarzyszeniami wolontaryjnymi;\n– przeprowadzaniu aukcji charytatywnych (sprzedaż ciast, kartek i ozdób okolicznościowych) mających na celu uzyskanie funduszy na organizację imprez okolicznościowych (np. Mikołajki, Dzień dziecka) i związanych z nimi kosztami na prezenty lub fanty w konkursach;\n– organizowaniu zbiórek odzieży używanej, słodyczy, artykułów papierniczych oraz zabawek a następnie przekazaniu ich wszystkim potrzebującym;\n– udziale w projekcie organizowanym przez Stowarzyszenie Zielone Zagłębie przy współpracy Urzędu Miejskiego w Dąbrowie Górniczej „Wspólnie dla miasta. Młodzi dla miasta”;\n– odpowiadaniu na apele innych stowarzyszeń charytatywnych polegające na rozprowadzaniu gadżetów ma terenie szkoły, np. kalendarzyków, wśród osób zainteresowanych;\n– włączaniu się w ogólnopolskie akcje charytatywne np. „Podziel się posiłkiem”.\nWolontariuszki z klasy 3Dp – Nadia Rubik i Maja Mroczek wraz z opiekunem panią Anną Zasuchą wzięły udział w spotkaniu z Prezydentem Miasta Panem Marcinem Bazylakiem.\n„Dąbrowska Paka Dobra”, „Bombka dla seniora” i „Kartka dla seniora” Żeromszczaki nie zawiedli i tym razem! W akcjach „Dąbrowska Paka Dobra” ”, „Bombka dla Seniora” i „Kartka dla Seniora” wzięło.\nW ramach programu o nazwie Fundusz Inicjatyw Młodzieżowych trzy wolontariuszki z klasy 3Dp – Nadia Rubik, Natalia Cieplińska i Maja Mroczek - wraz z opiekunem p. Anną.\nW dniu 6 grudnia wolontariusze naszego liceum pod opieka pani Agaty Lachety odwiedzili Przedszkole nr 34 w Dąbrowie Górniczej. Nasz Mikołaj razem z aniołami i reniferami.\nZapraszamy chętnych Żeromszczaków do udziału w przedsięwzięciu, którego organizatorem jest Urząd Miejski Dąbrowa Górnicza. Celem jest promowanie idei wolontariatu oraz wyłonienie młodych, aktywnych wolontariuszy Serdecznie zapraszamy.


Route 66 - Martyna Chlebda — Ridero\nBezpłatny fragment - Route 66\nMartyna Dagmara Chlebda\nRomansProza współpczesnaLiteratura młodzieżowaPolski\nMłodość nie zawsze kojarzyła się z długimi, letnimi nocami, miękkimi pocałunkami, gorącym, spontanicznym seksem i starymi piosenkami, które zawsze leciały gdzieś w tle. To zazwyczaj było dodatkiem, miłymi wspomnieniami, tą lepszą połową amerykańskiego snu.\nTa gorsza część była rzeczywistością i to ona całkowicie nas ukształtowała, by w końcu w całości mnie pochłonąć.\nTa młodość nie była niczym przyjemnym; jedynie ucieczką w zapomnienie, jedną, wielką tajemnicą i brzydką blizną na duszy, która nie chciała się zagoić.\nByliśmy tylko dzieciakami, które pragnęły wolności i szczęścia, które kochały hipisowskie ciuchy i kąpały się nago w oceanie. Chcieliśmy być sobą, chcieliśmy się zakochać i umrzeć szczęśliwie — na plaży w Laguna Beach muśnięci słońcem i oblepieni piaskiem. Chcieliśmy wykrzykiwać swoje imiona, stojąc w najniebezpieczniejszym miejscu Wielkiego Kanionu i zgubić się pośród miliona neonów w najpiękniejszym mieście świata. Pragnęliśmy, by krótkie dwa tygodnie stały się naszą wiecznością, nieskończonym rajem i pięknym snem, który wbrew nam musiał się kiedyś zakończyć i zamienić w metę, do której dobiegłem sam.\nOstatni przystanek powinien być najpiękniejszy, ale nie jestem pewien, czy właśnie taki był. Był raczej smutny, zupełnie taki sam jak start. Tylko środek zdał się wesoły, dziwnie nierzeczywisty i zbyt bajkowy.\nUrodziłem się na samym początku lat siedemdziesiątych w całkiem innym świecie. Wychowałem zaś w miejscu, które szczerze znienawidziłem.\nNienawidziłem piasku, rozległych pustyń i autostrady, przez którą najwięcej samochodów przejeżdżało w piątki.\nDla mnie Arizona zawsze była zamkniętym światem. Trochę smutnym, zapomnianym przez szczęście, zniszczonym gettem, gdzie noce i dni mieszały się powoli, pożerając gwiazdy; była niechcianą rzeczywistością, gdzie umierało się staro, nie poznawszy piękna wschodzącego słońca, z suchością w gardle i poczuciem, że gdzieś daleko jest nieodkryty raj, którego nigdy nie było pośród pustynnych stepów i żółtych sosen.\nMarzyłem, by kiedyś zatrzymać któryś z jadących samochodów i wyrwać się z miejsca, które nazywałem domem. Zakryć przeszłość, uciec i już nigdy nie wrócić. Nie miałem konkretnego planu ani celu, nie miałem też zbyt wiele pieniędzy, jedynie pragnienia i głupie nadzieje, że poza granicami Arizony jest coś lepszego. Piękniejszego. Coś, co stałoby się moim własnym niebem.\nGdzie wciąż żyłaby Marilyn Monroe, Elvis Presley i James Dean.\nAle zawsze jedynie patrzyłem, nigdy nie odważyłem się odejść, aż do wtedy.\nKażdy kolejny sen był tam zwiastunem koszmaru, który zaczął się pamiętnego czwartkowego wieczoru. Powietrze było wtedy suche, a dookoła słyszalna była jedynie krótka cisza i głos oficera LaRue w kolejnej powtórce Posterunku przy Hill Street. Wydawać się jednak mogło, że w tamtej chwili najgłośniejsze było dudnienie mojego serca.\nNierówne, zbyt szybkie.\nWszystko się zlewało; dźwięki z myślami, cisza z kolejnym skrzypnięciem starych desek, na których malowały się niebieskie łuny rzucane przez obrazy pojawiające się w telewizorze.\nStałem wtedy przy kuchennym stole, w jednej dłoni zaciskając stary, wypchany ubraniami plecak, w zaś drugiej trzymałem długopis, chcąc napisać cokolwiek, ale nie potrafiłem złożyć ani jednego zdania. W głowie miałem jedynie pustkę i strach, który pojawił się dopiero wtedy, gdy zrozumiałem, że nie mogę tu zostać — w domu, w którym się wychowałem, w miejscu, którego jednocześnie nienawidziłem i potrzebowałem. Bo nie mogłem odejść tak nagle, zostawić mamy i rodzeństwa z kilkoma słowami w pośpiechu napisanymi na wydartej z zeszytu kartce.\nW tamtej chwili moje pismo było prawie nie do rozczytania. Krzywe, rozciągnięte i nierówne. Jak list pożegnalny człowieka, który tak bardzo pragnie umrzeć, ale wcześniej musi wyjaśnić, dlaczego nie chce już żyć.\n„Nie martwcie się. Poradzę sobie” zapisałem, mrużąc w ciemności oczy. „Kocham Was” dopisałem, kiedy uznałem, że tych kilka słów nie wystarczy. Choć nawet jeśli pozostawiłbym po sobie długi list, nie wyjaśniłby w żaden sposób tego, jak wtedy się czułem, dlaczego odszedłem, ani tego, czemu zrobiłem to tak nagle.\nBez wcześniejszego pożegnania i niepotrzebnych łez.\nChoć mógłbym zostać do rana, poczekać na mamę wracającą z nocnej zmiany i budzące się dzieciaki, które pełne sił od świtu bawiłyby się za domem na farmie, ale wiedziałem, że jeśli bym to zrobił, nie miałbym odwagi opuścić Arizony. Zostałbym i czekał na moment, kiedy wszyscy zorientowaliby się, że nie ma już Willa. Tego cichego chłopaka, który za trzy tygodnie ukończyłby dziewiętnaście lat, tego, który uśmiechał się zawsze, byleby ukryć smutek, którego nie chcieli widzieć inni. Ale wiedziałem, że zamiast niego ujrzeliby pogrążonego w swoim świecie, stłamszonego dzieciaka, który powoli wariuje. Który nie potrafi już wykrzesać nawet cienia uśmiechu. Który zaczyna marzyć, ale jest świadom tego, że owe marzenia są utopią. Niczym więcej.\nI gdy to zrobiłem, zamknąwszy za sobą frontowe drzwi, miałem wrażenie, że zniszczyłem świat.\nWraz z moim wdechem życie dookoła zamarło, tak samo, jak moja dusza przed paroma chwilami. Czułem, jakby moją winą było zaniknięcie wiatru; że to ja zabrałem z nieba wszystkie gwiazdy, pozostawiając jedynie granatową płachtę, której koniec niknął gdzieś za piętrzącym się w oddali pasmem górskim Sierra Nevada. Ponieważ to moje decyzje były złe, to moja wola zmieniła noc i mimo że nie pogłębiła mroku, to odebrała mi niewinność, której nie mogłem już odzyskać.\nChciałem ją złapać, być tym, kim byłem, ale nawet jeśli biegłem, zdzierając podeszwy granatowych trampek, nie byłem w stanie mieć znów tego, czego pozbawiłem się sam.\nAle mimo to nie przystanąłem. Przyspieszyłem, połykając w biegu łzy, których nie potrafiłem zatrzymać. Pamiętam, że mieszały się z powietrzem, które tak łapczywie wdychałem przez rozchylone usta.\nByłem tak bardzo zmęczony, ale wiedziałem, że nie byłbym w stanie zasnąć. Wciąż czułem adrenalinę, która pulsowała w moich żyłach, prawie rozdzierając skórę.\nTak naprawdę nie miałem pojęcia, dokąd biegnę, ale w nocy każda strona wydawała się odpowiednim kierunkiem. Nieważne, czy droga prowadziła do Las Vegas, czy do Denver. Nie znałem swojego celu, widziałem jedynie pustą, rozlewającą się przede mną przestrzeń, która miała pochłonąć moje wspomnienia, nadzieje, troski, strach, a w końcu mnie samego. Gdzieś tam miałem swoją przyszłość; długą, smutną wieczność, albo jeszcze smutniejszą śmierć, której bałem się tak samo, jak bałem się dalszego życia.\nStrach przejął moje życie.\nNajgorsze było to, że bałem się samego siebie.\nNie pamiętam, która godzina była, kiedy pierwsze samochody zaczęły przecinać drogę 66, wzdłuż której podążałem. Być może było koło piątej nad ranem, bo powoli zaczynało świtać. Wtedy odetchnąłem z ulgą.\nPrzez całą noc męczyły mnie troski i wyrzuty, że przeze mnie słońce nie wzejdzie.\nŚwiat zaczął ożywać, ale wina pozostała.\nW którymś momencie wyczerpany biegiem wyciągnąłem rękę, próbując zatrzymać jakikolwiek samochód. Nieważne jaki, nieważne dokąd jechał. Chciałem, by zabrał mnie poza granice Arizony.\nNie przystanął pierwszy ani drugi, ani kolejny i następny. Zdążyłem nadrobić kilka kolejnych kilometrów, kiedy słońce całkowicie wzeszło, a świat dookoła mnie zrobił się gorący. Dopiero wtedy ktoś przystanął.\n— Gdzieś konkretnie zmierzasz?\nSpojrzałem na chłopaka, który wychylał się przez przednią szybę samochodu.\n— Gdziekolwiek — odpowiedziałem, mrużąc oczy.\n— Świetnie! Znajdzie się jakieś miejsce w tyle.\nTak właśnie trafiłem na Terry’ego.\nVan Terry’ego był paletą kolorów. Był też całą gamą marzeń i skupiskiem wszystkich rzeczy, które w życiu nikomu już by się nie przydały, ale z sentymentu pozostawały upchnięte pomiędzy inne, jeszcze bardziej bezużyteczne.\nMimo to czułem się tam dobrze, siedząc z bosymi stopami na niewygodnym, obitym jasnym drewnem materacu i w spokoju słuchając jednej z najpiękniejszych piosenek Elvisa, która akurat wtedy nadawana była w radiu. Równocześnie próbowałem słuchać tego, co mówi do mnie Terrence, ale za bardzo rozproszony byłem zerkaniem na przemijający krajobraz za szybą.\nTo był mój najlepszy i jednocześnie najgorszy dzień w życiu.\n— Jedziemy na Woodstock — Usłyszałem i przeniosłem wzrok na Terry’ego. — Byłeś kiedyś?\nPoza Terrym, w hippisowskim vanie była jeszcze Kendall, której wielkie, różowe, okrągłe okulary prawie całkowicie przysłaniały oczy. I Justin. On prowadził i byłem w stanie dostrzec tylko zarys jego sylwetki rzucający cień na wydzierganą, kolorową zasłonę oddzielającą nas od przednich siedzeń.\n— Nie — odpowiedziałem, choć zajęło mi to chwilę. — Festiwal jakiś?\n— Najlepszy — stwierdził Terry. Był całkowicie o tym przekonany. — Chociaż najlepszy był w 69. Żałuję, że miałem wtedy trzy lata, ale przysięgam, że jeśli byłbym choć trochę starszy, pojechałbym na niego — dodał, uśmiechając się niezwykle szeroko.\nKendall, która siedziała naprzeciwko mnie, podniosła oczy znad książki, której krawędź mocno zaciskała w prawej dłoni. Zdążyłem jedynie przeczytać duży, czarny napis Lolita, nim całkowicie nie utkwiłem wzroku w dziewczynie.\n— Niby czemu był najlepszy? — zapytałem.\n— John Sebastian — odpowiedział. — Jego Darling Be Home Soon to całe moje dzieciństwo — powiedział po chwili razem z Kendall, która najwyraźniej nie słyszała tego po raz pierwszy.\n— Tak jak każda jego piosenka. Każdy to wie, Terrence.\nKendall na samym początku wydawała mi się chłodną osobą. Cichą, nieufną i całkiem niepasującą do kogoś tak otwartego jak Terry. To nie był pierwszy raz, kiedy się myliłem.\nWbrew wszystkiemu Kendall była naprawdę wyjątkowa, czasami do bólu szczera, momentami może zbyt poważna, ale miała w sobie ten dopiero wskrzeszający się urok.\n— Will nie wie — stwierdził. — Powinieneś pojechać z nami do Nowego Jorku.\nNie byłem pewien, czy naprawdę to miasto miało być moim ostatecznym celem. Nie wiedziałem też, czy mam wystarczająco czasu na to, bym mógł tam dotrzeć, ale w ostateczności kiwnąłem głową, doszedłszy do wniosku, że tak będzie najlepiej. Bałem się tylko, że to, co za mną się ciągnęło, dotknie ludzi, którzy nie powinni mieć z tym nic wspólnego.\nDlatego tak ciężko było mi się zgodzić.\nMimo wszystko chciałem całkowicie zapomnieć o strachu i pochłonąć żywcem świat, który od tak dawna na mnie czekał.\nChoć przez krótką chwilę poczuć się szczęśliwy, nawet jeśli ciągnęło to za sobą konsekwencje.\nNie mogłem zmienić przeszłości, choć w tamtej sytuacji nie byłem w stanie wpłynąć też na swoją przyszłość. Utknąłem w jednym naprawdę podłym i niebezpiecznym miejscu, które powoli mnie niszczyło.\nNiszczyłem też sam siebie; swoimi myślami, wspomnieniami i marzeniami, które powinny być piękne. Które powinny nadawać cel mojemu życiu, jednak po dłuższym zastanowieniu dochodziłem do wniosku, że tego nie robiły, bo im bardziej pragnąłem ich spełnienia, tym bardziej się od nich oddalałem.\nNim wyjechaliśmy poza granice Arizony, zatrzymaliśmy się przy The Holbrook Motel.\nBył wczesny wieczór, powoli zmierzchało, ale niebo było przyjemnie różowe, lekko zaszyte błękitem, który stopniowo pożerała ciemność.\nSiedziałem oparty o metalową rurkę, która oddzielała mnie od wysokiego muru z szyldem motelu i wpatrywałem się w zaparkowany przede mną van Terry’ego.\nKolorowe kwiaty na karoserii nie pasowały do tamtego miejsca. My również.\nByliśmy jak dzieci, które nie do końca wiedziały, czego chcą, ale mimo to się odnajdują. Musiałem do tego przywyknąć.\n— Nie wierzę, że dałam się na to namówić.\nSpojrzałem na Kendall, która siedziała tuż obok. Miała na sobie żółtą sukienkę i brązową kamizelkę. Brakowało jej tylko okrągłych okularów, których nie zabrała z samochodu.\n— Nie chciałaś jechać?\nKendall wzruszyła ramionami.\n— Ten wyjazd to wyłącznie marzenie Terry’ego i może trochę Justina. Czasem mam wrażenie, że oni dzielą się swoimi pragnieniami — stwierdziła, przenosząc swój wzrok z naszych butów na mnie. — Ja chciałam jedynie im towarzyszyć. Poza tym obiecali, że po drodze odwiedzimy moją kuzynkę.\n— Daleko mieszka?\n— W Teksasie. Wychowałam się tam — zaczęła. — Wiesz, Teksas latem jest piękny. Jak byłam młodsza razem z moim starszym bratem i kuzynką braliśmy konie i znikaliśmy na całe dnie. Pośrodku lasu było jezioro. Strasznie głębokie, ale piękne — przyznała, po czym uśmiechnęła się lekko. — A później dorosłam i nawet nie wiem, kiedy Teksas zamienił się w Kalifornię. — Zamilkła na moment. — A ty zawsze żyłeś w Arizonie?\n— Nie. Kiedy byłem mały, mój tata ściągnął mnie i mamę z Kanady właśnie tu. To nigdy nie był mój dom — odpowiedziałem.\nNie byłem pewien, czy użyłem dobrego określenia, ale mimo to się nie poprawiłem. Zamiast tego uśmiechnąłem się smutno pod nosem, uznając, że chciałbym kiedyś tak nazwać jakiekolwiek miejsce na Ziemi.\nByłem jednak pewien jednego. Jeżeli takie znajdę, pozostanę tam na zawsze.\n— Jak długo tam zostaniemy? — zapytałem. — W Teksasie.\nKendall zmrużyła oczy i swój wzrok przeniosła na Terry’ego, który ciągle stał w budce telefonicznej znajdującej się przy motelu, żywo rozmawiając przez telefon.\n— To zależy od niego — skwitowała. — Wiesz, chce dotrzeć do Nowego Jorku w dwa tygodnie, ale przy okazji zwiedzić połowę Stanów. Drugą odwiedzimy w drodze powrotnej — dodała. — Mam przeczucie, że wpadniemy tam na chwilę i nim się obejrzę, znowu będziemy jechać dalej.\n— To nie brzmi źle.\n— Nie — zgodziła się. — To dziwnie ekscytujące. Nawet jeśli nie wyglądam na tak podekscytowaną, jak oni. W gruncie rzeczy się cieszę. To był dobry powód, by choć na chwilę wyrwać się z domu.\nUśmiechnąłem się lekko do Kendall, a ona to odwzajemniła.\nSiedzieliśmy tak jeszcze przez kilkanaście minut. Kendall bawiła się frędzlami zwisającymi z jej kamizelki. Kojarzyła się z latami siedemdziesiątymi, tak samo jak Terrence. On jakby w nich utknął, zupełnie nie zdając sobie sprawy z tego, że świat dawno ruszył do przodu.\nTerry rozmawiał długo.\nDla mnie minuty zamieniały się w długie godziny, być może dlatego, że chciałem opuścić Arizonę. W jakimś stopniu poczuć się wolnym człowiekiem, już nie tak stłamszonym i uzależnionym od decyzji, które podjąłem.\nMiałem dwa tygodnie, które musiałem wykorzystać najlepiej jak mogłem.\nW tych czternastu dniach nie było miejsca na przeszłość.\nNie, dopóki nie była w stanie mnie dosięgnąć.\n— To co, zbieramy się? Santa Rosa na nas czeka — powiedział Terrence, stając przed nami.\nZnikąd pojawił się też Justin, który zniknął na ten cały czas postoju.\n— Co jest w Santa Rosa? — zapytałem.\n— Kto — poprawił mnie Terrence. — Nasz przyjaciel. Kurt Hughes.\n[nowy meksyk, teksas]\nNowy Meksyk przywitał nas piękną nocą i pustą drogą, która wydawała się nie mieć końca.\nTam daleko nie było nic prócz pustej przestrzeni i nieba, które gdzieś się kończyło. Przynajmniej tak wmawiałem samemu sobie, nawet jeśli były to kłamstwa wymyślone na poczekaniu. Lubiłem zmieniać rzeczywistość, wierzyć w to, że czeka na mnie gdzieś tam miejsce, w którym nie znajdzie mnie nikt. Nawet moje myśli.\nPrzez moment zapragnąłem uczucia na pozór dziwnego. Chciałem być pusty, nie poczuć niczego. Choć przez krótką chwilę mieć spokój, być tak lekkim, by wiatr porwał mnie i porzucił gdzieś pośród chmur.\nTo było niemożliwe. Wiedziałem o tym.\nCiężar, który towarzyszył mi od ubiegłej nocy był tak uciążliwy, że nic nie było w stanie zastąpić go chociaż na kilka sekund. Nie przyzwyczaiłem się do niego, nie sądzę, że byłbym w stanie. Jedynie próbowałem pogodzić się z myślą, że właśnie to uczucie będzie towarzyszyło mi do końca moich dni.\nŻadne inne, tylko to.\n— Byłeś kiedyś w Nowym Jorku?\n— Nigdy tak naprawdę nie wyjechałem poza granice Arizony po tym, jak opuściłem Kanadę. Poza tym nawet i tego nie pamiętam.\nKendall zmarszczyła czoło, słysząc moją odpowiedź. Leżała w środku, pomiędzy mną a Justinem, który wydawało się, że już spał. Było już późno, a ciągła droga wykańczała.\n— Nowy Jork jest piękny — wyszeptała w odpowiedzi, wplatając we włosy Justina swoje szczupłe palce.\nNa chwilę swój wzrok znów skierowała na niego i uśmiechnęła się czule.\nWydawało mi się wtedy, że byli w najszczęśliwszym momencie swojego życia, w być może śmiesznie nieodpowiednim miejscu; na środku drogi prowadzącej przez miejsca, których nocą nie odwiedzał nawet księżyc, ale nieświadomie szczęśliwi, spokojni i wolni.\nByli wszystkim tym, czego pragnąłem ja.\n— Jest magiczny. Zwłaszcza podczas zimy, dopóki śnieg nie zasypie dróg i wejść do kamienic — stwierdziła niedługo później, tym razem przenosząc swoje spojrzenie na mnie, ale dłonią wciąż przeczesywała zmierzwione włosy Justina. — Moja mama lubi podróżować — mruknęła, ale po chwili się poprawiła. — Lubiła. Jak była w moim wieku, podobno zjeździła pół kraju.\n— Będziesz taka jak ona — powiedziałem.\nKendall uśmiechnęła się i kiwnęła głową, ale nie powiedziała więcej o swojej mamie.\nNoc ciągnęła się w nieskończoność. Pamiętam gorąc, jaki towarzyszył nam przez całą drogę, piosenkę Yves, którą Terrence puszczał praktycznie cały czas od nowa i od nowa, jakby nigdy miała się nie skończyć. Pamiętam też całą masę kolorów, które w pewnym momencie zaczęły mienić się przed moimi oczami.\nByłem wykończony, nadal czułem adrenalinę, która towarzyszyła mi od ubiegłego wieczoru, ale mimo to udało mi się zasnąć.\nMiałem nadzieję, że się uwolnię, wreszcie poczuję upragnioną wolność, a może i nawet nicość, ale tak się nie stało. Sen przyniósł wyrzuty sumienia, niechciane wspomnienia i myśli, które dopiero powoli miały mnie niszczyć, tak jakby już nie zaczęły tego robić.\nObudziłem się, kiedy zaczynało świtać.\nPrzejechaliśmy już przez stolicę Nowego Meksyku, a ja jej nawet nie zauważyłem. Pochłonięty byłem przez sprawy, które normalnie nie powinny dotyczyć żadnego nastolatka w moim wieku. Nikogo tak młodego, nikogo, kto pragnął pięknego życia i niekończącej się przygody.\nNie mogłem już nic zmienić, nie mogłem cofnąć czasu ani go zatrzymać. Mogłem jedynie bezczynnie patrzeć, jak ciągle biegnie do przodu.\nBałem się tego.\nNie byłem gotowy na koniec.\n— Niedługo będziemy w Santa Rosa — powiedział Terrence, który prowadził przez całą noc. — Kurt ma na nas czekać w Club Cafe.\nKendall przetarła oczy, po czym zabrała się za wybudzanie Justina ze snu.\nSam leżałem przy oknie, za którym nie było nic oprócz rozległych stepów pustynnych i gór, które gdzieś w oddali przytulały chmury. Podziwiałem je niespiesznie, wiedząc, że to ostatni raz, kiedy je widzę. Bo miałem nigdy nie wrócić, miałem przez cały czas podążać do przodu, nawet jeśli tego nie chciałem. Zbliżać się do mety, którą sam przygotowałem.\nSam zniszczyłem swoje życie.\n— Terrence — powiedziała Kendall, wstając z materaca. Przeszła przez całą długość vana, by przy jego końcu pochylić się do przodu i zajrzeć do Terry’ego przez kolorowe zasłonki, przez które przebijało się światło. — Zatrzymamy się tam na dłużej?\n— Niedługo będziemy w Teksasie.\n— Zanim tam dojedziemy, sporo minie — stwierdziła. — Poza tym wszystkim nam przyda się chwila przerwy.\nTerrence nie odpowiedział, przynajmniej nie słownie. Ale widząc uśmiech na twarzy Kendall, doszedłem do wniosku, że się zgodził.\nDo Santa Rosa dojechaliśmy około godziny dziesiątej. Tamta sobota nie była żadnym szczególnie ważnym dniem, ale zapamiętałem ją jako ten czas, który był dla mnie szczęśliwym, bo choć na chwilę zapomniałem o mojej przeszłości, o tych wszystkich problemach i przez moment stałem się zwykłym nastolatkiem.\nTakim, jakim powinienem być zawsze.\nClub Cafe było niewielką, klimatyczną kawiarnią zaraz obok stacji benzynowej i starego motelu, który pamiętał lata pięćdziesiąte. Ale mimo to poczułem się tam dobrze, nie jak w domu, ale też nie obco.\nNie wiedziałem, jak wygląda Kurt. Nie miałem też pojęcia, ile ma lat i jaki jest. Mógł być tak otwarty, jak Terry albo trochę zamknięty w sobie i przypominać mi Justina, ale potem zrozumiałem, że Kurt taki nie był.\nBył dziwnym połączeniem niepasujących do siebie elementów, które normalnie nie mogłyby wspólnie funkcjonować. Takie przynajmniej miałem wyobrażenie, dopóki go nie poznałem.\nPotem, przez te dwa tygodnie zrozumiałem, że to możliwe.\nPierwszy raz, kiedy go zobaczyłem, wyglądał dosyć normalnie. Miał czarne niczym smoła, potargane włosy i dziwny uśmiech, przez który nie mogłem spać przez kolejne noce. Ubrany był w jasną koszulkę, spodnie w brązową kratę i ciemną ramoneskę, którą w prawdzie tylko zarzucił na ramiona.\nByło gorąco, prawie nikt nie miał nic grubszego na sobie niż flanelowe koszule, które później i tak znalazły się na oparciach krzeseł.\nPodszedł wtedy do Terry’ego i zamknął go w uścisku. Potem to samo zrobił z Justinem i Kendall. Nie zwrócił na mnie nawet uwagi i choć w pewien sposób mnie to dotknęło, nigdy nie miałem mu tego za złe. Bycie niewidzialnym czasem okazywało się znacznie wygodniejsze.\n— To Will — przedstawił mnie Terrence, kiedy Justin i Kendall odeszli od nas, by usiąść przy stoliku, przy którym wcześniej siedział Kurt, zanim nie wyszedł na przód, by nas przywitać. — Zgarnęliśmy go po drodze.\nWtedy jego wzrok padł na mnie.\nMiał duże, jasnoniebieskie oczy i wiem, że nie powinienem, ale zakochałem się w nich.\nTo było szybkie i dziwne, ale to, co poczułem, kiedy na mnie spojrzał, było wszystkim tym, co doświadczyłem pierwszy raz.\nNigdy Kurta nie kochałem.\nAle byłem w nim szaleńczo zakochany.\nW Club Cafe to uczucie miało swój nieśmiały start, który w pierwszej minucie mnie sparaliżował. Pomyślałem wtedy, że chciałbym każdego dnia, aż do końca życia patrzeć w jego oczy i odwzajemniać uśmiech. Być jego powodem. Być wszystkim, czego nigdy nie miał i tym, co było wyjątkowe.\nBo później okazało się, że Kurt właśnie tym się dla mnie stał.\n— Kurt — przedstawił się, podając mi prawą dłoń.\nW lewej trzymał gruby, brązowy notatnik, z którego wystawała cała masa pojedynczych, luźno włożonych kartek. Nie miałem pojęcia, co mógł tam zapisywać, ale w tamtym momencie to nie miało żadnego znaczenia. Nie zwracałem uwagi na szczegóły, nie myślałem nad nimi wtedy. Miałem nadzieję, że tak po prostu będę je poznawał dzień po dniu, powoli.\n— William — odpowiedziałem, a on się uśmiechnął.\nByło wiele momentów, kiedy widziałem czyiś uśmiech, ale tylko jego zatrzymał czas.\nTen skierowany do mnie, ten pierwszy uśmiech, który sprawił, że na moment przestałem się bać. Przestałem uciekać i zapomniałem o wszystkim, co mogło mnie zniszczyć, ponieważ tylko ta chwila się liczyła.\nW Club Cafe i pobliskim motelu spędziliśmy trochę więcej czasu, niż planowaliśmy. Odświeżeni i nieco wypoczęci wyjechaliśmy dopiero w południe i skierowaliśmy się w stronę Teksasu ani na moment nie zbaczając z drogi 66.\nTamtego dnia było niezwykle duszno. Kurt odwiesił kurtkę na wieszak tuż obok grubej, masywnej, drewnianej półki, na której w nieładzie poustawiane zostały książki i upchane, choć nie było już wiele miejsca, kolorowe koce. Mimo uchylonych szyb i lekkiego powiewu wiatru, który wpadał co chwilę do środka, czułem, jak niewielkie kropelki potu spływają po moim czole.\nAle przywykłem do takiego klimatu, lata w Nevadzie były upalne.\nSiedziałem naprzeciwko Kurta. Nie patrzył się na mnie, był skupiony na swoim notatniku, na którym mocno zaciskał palce. Obok jego nogi leżał futerał, jak się domyślałem z gitarą, który już zobaczyłem w kawiarni.\nTo dziwne, jak bardzo pragnąłem wtedy posłuchać tego, jak Kurt gra. Ale zamiast muzyki, usłyszałem jego głos.\n— Nienawidzę tej piosenki — odezwał się, mówiąc o utworze Heaven Is A Place On Earth, którą w tamtej właśnie chwili śpiewał Terry wciąż prowadzący samochód. Niebawem miał zmienić się z Justinem, którego nie byłem w stanie już dostrzec. Jego sylwetkę zasłonił materiał przedzielający van. — Strasznie szybka i zbyt pozytywna.\n— Nie lubisz takich piosenek? — zapytałem więc.\n— Lubię — odpowiedział — ale ta jest zbyt nierealna. Nie potrafię uwierzyć w jej słowa. Jeśli tak jest, to piosenka zwyczajnie nie ma dla mnie sensu — dodał chwilę potem, na moment odrywając wzrok od notesu, który zamknął. — Może w nią uwierzę, kiedy poczuję to, co Belinda.\nSpojrzałem na Kurta.\n— Świat nie jest rajem.\n— Jest — stwierdziłem — tylko ludzie go niszczą. Kiedy nie kochają, nie mają w sobie żadnego pozytywnego uczucia.\nKurt uśmiechnął się lekko.\n— W takim razie ludzie są potworami — stwierdził. — Jak myślisz, my też zniszczymy ten świat?\nKiwnąłem głową, ale w głębi duszy, gdzie moja gorsza strona ukrywała się przed wszystkimi, wiedziałem, że ja już to zrobiłem. Nie chciałem zniszczyć świata, ale było na to za późno.\nNienawiść, którą cały czas czułem była tykającą bombą, która wybuchła.\nSkaziła ziemię, powietrze i moje serce.\nNastało popołudnie, kiedy dotarliśmy do Teksasu, nie tak odległego i nieosiągalnego, jak wcześniej myślałem. Krajobraz za szybą prawie w ogóle się nie zmienił, a droga przed nami była prawie całkowicie pusta.\nPrzez moment wydawało mi się, że jesteśmy jedynymi żyjącymi ludźmi i naprawdę chciałem, by tak było.\nWtedy każdy z nas byłby wolny. Całkowicie wolny.\nWzrok jednak odwróciłem od mieniącego się złotem piasku po obu stronach drogi i obróciłem głowę w stronę Terry’ego, który plótł warkocze Kendall. Ona siedziała pomiędzy jego udami z książką w ręce i gumą w ustach. Widziałem jej uśmiech, który rozświetlał dziewczęcą twarz za każdym razem, kiedy palce chłopaka muskały jej szyję.\nPolubiłem patrzenie na nich. Polubiłem ich.\nPolubiłem życie, które nie było moje.\nKolejne godziny minęły w spokoju.\nSłyszałem rozmowy Justina i Kurta, hałas silnika i głos spikera w radiu, który zapowiadał załamanie pogody. Nie lubiłem deszczu, ale kiedy świeciło słońce, właśnie wtedy, wszystko było dziwnie nierealne — jakby było wymysłem mojej wyobraźni.\nChoć może tak naprawdę było.\n— Paliłeś kiedyś? — zapytał Terrence, kiedy spostrzegł, że wpatruję się w duży, biały, krzywy napis namalowany najprawdopodobniej sprejem na płachcie czarnego materiału, który zawisnął pomiędzy całą masą innych plakatów czy obrazków przedstawiających wszystko, co mogłoby się komukolwiek przyśnić.\nZALEGALIZOWAĆ MARIHUANĘ, przeczytałem jeszcze raz, nim pokręciłem głową w odpowiedzi.\n— Nigdy — dodałem po chwili. — Powinienem?\n— Żartujesz? — Terrence przysunął się bliżej. Wcześniej siedział po drugiej stronie materaca i obserwował jeszcze błękitne niebo. — Zaraz po piosenkach Johna Sebastiana i pocałunkach Kendall to najlepsza rzecz na świecie!\n— Uważasz, że piosenki Johna Sebastiana są lepsze od moich ust? — zapytała Kendall, stając obok kilku ciasno upchanych w kącie szafek.\n— Darling Be Home Soon jest przeszłością — odpowiedział jej. — Jest historią mojego dzieciństwa i fundamentem mnie. Ty za to jesteś teraźniejszością i przyszłością, więc ciężko was porównać. Ale wciąż jesteś lepsza od zioła.\n— A ja wciąż bardziej lubię zioło od ciebie — odpowiedziała, choć nie wiedziałem wtedy, czy mówi to naprawdę, czy żartuje.\nJej oczy były poważne, ale zaśmiała się tak perliście, że mogłaby oszukać każdego.\nTerrence uśmiechnął się szeroko.\n— Powinieneś spróbować. Po niej wszystko wydaje się dużo prostsze i piękniejsze.\nSpojrzałem jeszcze raz na napis.\n— A czy dzięki niej stanę się kimś innym?\n— Nie — stwierdził. — Myślę, że wciąż będziesz sobą. Ale szczęśliwszą wersją siebie. To dziwne, ale ona potrafi wywołać nierealne szczęście, które nie jest dostępne dla tchórzy, Will — dodał zaraz potem — i tylko my jesteśmy w stanie je poczuć.\n— Tylko spróbuj dać to Willowi już teraz, to uduszę cię, Terrence — zagroziła Kendall. — Do godziny powinniśmy być u babci.\nTerry odpowiedział krótkim, ale szczerym uśmiechem.\nOn nie potrzebował narkotyku, by być po prostu szczęśliwy.\nTakiego uczucia potrzebowałem, nie tego złudnego.\nWciąż świeciło słońce, kiedy dotarliśmy do celu.\nW pewnym momencie zboczyliśmy z drogi 66 i skręciliśmy w polną dróżkę obrośniętą dookoła pochylającymi się ku nam drzewami. Za nimi dostrzegłem błękit rozlewający się na ziemi, wyglądający tak jakby niebo zapragnęło odpocząć wśród ludzi.\nByło wszędzie, mieniąc się w blasku słońca niczym najszczersze złoto.\n— Piękne, prawda? — zapytała Kendall, odsuwając firankę tak, by i ona mogła przyjrzeć się niebieskim kwiatom.\n— Niesamowite — przyznałem jej rację. — W Arizonie takich nie ma. Tam jest tylko pomarańcz i uboga zieleń.\n— W Kalifornii też — stwierdziła. — Dlatego tak tęsknię za Teksasem.\nI choć Teksas w jakiś sposób przypominał mi Arizonę, był od niej setki razy piękniejszy. Właściwie każde miejsce na Ziemi, które nie było moim wcześniejszym domem, było dla mnie czymś niesamowicie pięknym.\nW dwa krótkie tygodnie miałem zobaczyć swój cały świat, pokochać go i zdążyć się z nim pożegnać.\nDom, przed którym zaparkował Kurt, był sennym marzeniem każdej amerykańskiej rodziny. Śnieżnobiały z zielonymi okiennicami i wielką werandą, do której dachu przyczepiona była duża huśtawka.\nI pełno kwiatów.\nKwiaty były wszędzie.\nWiedziałem, że Terrence się zakochał.\nPrzez werandę przebiegła blondynka, zbiegła ze schodów i wpadła w ramiona Young.\n— Lydia! — przywitał się wesoło Terrence, przytulając się do dziewczyn. Jego długie włosy zmieszały się z tymi Kendall, a długie ręce objęły je dwie.\n— Terrence — zaśmiała się Lydia. — odrywając się od pary. — Tak bardzo brakowało mi tej twojej pozytywnej energii. Babci też, upiekła ciasto jabłkowe.\n— Świetnie! — Klasnął w dłonie. — Właśnie na to liczyłem.\nDziewczyna uśmiechnęła się szeroko i spojrzała na Kurta i Justina.\n— Za wami też tęskniłam — rzekła po chwili, witając się z nimi serdecznie.\nWtedy drugi raz poczułem, że nie powinno być mnie wtedy z nimi. Bo to nie była moja podróż, moja miała być znacznie krótsza i szybsza. Nie miała tak przebiegać i pozostawiać mnie w złudnej nadziei, że jest dobrze.\nZrobiło mi się ciężej na sercu, ale nie dałem tego po sobie poznać. W zamian za to uniosłem lekko kąciki ust ku górze, kiedy kuzynka Kendall zwróciła swoją uwagę na mnie.\n— William Bates — przywitałem się, nim ona przytuliła mnie mocno do siebie.\nTutaj każdy był serdeczny, zupełnie inny niż ludzie w Arizonie.\nArizona… Może dlatego tak bardzo jej nienawidziłem. Przez ludzi.\n— Lydia — przedstawiła się mi, choć już słyszałem jej imię. — Cieszę się, że przyjechałeś. Im nas więcej, tym lepiej — stwierdziła, kładąc rękę na moim ramieniu. — Potrafisz jeździć konno?\n— Myślę, że tak. Dawno nie jeździłem.\n— W takim razie może zechcesz pojechać z nami nad jezioro? Wieczorem jest tam pięknie.\n— Ale jest pełno komarów — podsumował Justin. — Ja nie jadę.\n— Ja też nie — wtrącił Kurt. — Podobno ma być burza.\n— A to nie przez to, że boisz się koni? — zaśmiała się Kendall, stając na palcach, by dosięgnąć włosów Kurta i je roztrzepać.\nBył naprawdę wysoki.\n— Po prostu ich nie lubię — skomentował, zupełnie pozwalając na to, by jego fryzura była w całkowitym nieładzie. Po chwili uśmiechnął się szeroko i spojrzał na dom. — Idziemy? Myślę, że nie tylko Lydia się za tobą stęskniła — zwrócił się do Kendall, która złapała Justina za rękę i zaraz za kuzynką ruszyła do środka, by przywitać się z babcią.\nW ich ślady poszliśmy wszyscy, choć ciągle miałem wrażenie, że źle robię.\nWieczorem, niedługo po przyjeździe razem z Terrym, Kendall i jej kuzynką Lydią, miałem pojechać konno nad jezioro ukryte pośrodku lasu. Ale pogoda pokrzyżowała nasze plany, bo koło dziewiętnastej pomarańczowe niebo zaszyły ciemne chmury, które nie zwiastowały niczego dobrego.\nBabcia Kendall zrobiła dla wszystkich gorącą czekoladę i rozpaliła w kominku.\nNa początku siedzieliśmy wszyscy w salonie i opowiadaliśmy o podróży, jaką już przebyliśmy. Kendall przytulała się do pleców Justina, Lydia uśmiechała się szeroko, mnąc w dłoniach niedużą poduszkę, a Terrence siedział na dywanie obok Kurta, który później mówił o Nowym Meksyku. O fotel, na którym odpoczywał Hughes, oparta była gitara, którą zabrali z vana.\nTak bardzo chciałem usłyszeć głos Kurta, który w tym samym czasie przygrywałby jakąś spokojną melodię, ale wszystkie rozmowy w tamtym momencie zdawały się ciągnąć i nie mieć końca. W końcu zmieszały się ze sobą i już nie wiedziałem, o czym mowa.\nSiedziałem tam pomiędzy nimi i się dusiłem.\nKażdy kolejny wdech mnie zabijał, każda kolejna sekunda doprowadzała do szaleństwa.\nMimo że wcześniej myślałem, że mam się dobrze, to właśnie w tamtym momencie, kiedy czekaliśmy na zbliżającą się burzę, ciągle uśmiechając się bez żadnego powodu, ja siedziałem, czując wszystko to, czego nie byłem w stanie poczuć przez ostatnie trzy dni.\nKażda myśl, wszystkie emocje i cała złość skumulowały się, czekając tylko na odpowiedni moment, by całkowicie mnie zniszczyć.\nNajgorsze było to, że nie byłem na to gotowy, nie chciałem jeszcze umierać.\nByło na to zbyt wcześnie.\nPodniosłem się z miejsca i wyszedłem. Nikt nawet nie zauważył.\nI choć pragnąłem, by Kurt choć raz mnie dostrzegł, cieszyłem się, że tego nie zrobił.\nByły to krótkie minuty, podczas których ubrałem na bose stopy trampki i cicho zamknąłem za sobą drzwi. Od razu skierowałem się do samochodu Terry’ego, którego nie zamknął.\nOtworzyłem tylne drzwiczki i wyjąłem swój zapchany plecak, ściskając go w swoich dłoniach jak najdroższy skarb.\nWłaściwie nim był. Prócz niego nie miałem już nic. Nawet głupiej nadziei, że będzie lepiej.\nAle nie potrafiłem odejść. Stałem przy otwartym vanie ze łzami w oczach, których już nie trzymałem na siłę. Pozwoliłem im spłynąć, ukazać tę słabą część mnie, która nie była zła. Która jako jedyna pokazywała me ludzkie oblicze.\nBo przecież potwory nie boją się, prawda? Potwory śmieją się konsekwencjom w twarz.\nJa wtedy nie potrafiłem.\nOdszedłem kawałek od samochodu i spojrzałem na prostą dróżkę, która prowadziła do drogi głównej. Wiedziałem, gdzie mam iść, ale nie mogłem.\nWydawało mi się, że świat mnie pochłonie. Zrobię tylko krok naprzód i mnie rozerwie. Nie mogłem też wrócić.\nStałem, jakbym był zamknięty. W ciasnej, ciągle zmniejszającej się klatce, w której nie było miejsca na oddech, łzy, ani jakiekolwiek dobre myśli.\n— Boże! — z moich ust wydobył się lament. Nie rozpoznałem własnego głosu. — Co ja zrobiłem — te słowa wyszeptałem.\nUdało mi się to pomiędzy kilkoma haustami desperacko nabieranego powietrza.\nDusiłem się, czułem ból, który rozrywał całe moje ciało. Nie był to ból fizyczny. Nie. Tamten był dużo gorszy, ponieważ rozrywał moją duszę na strzępy, odbierał władzę najpierw w nogach, a później stopniowo w rękach.\nPlecak upadł na ziemię, która powoli robiła się mokra od deszczu.\nJa upadłem zaraz potem, kuląc się i wbijając palce w trawę. Zaciskałem je coraz mocniej, tak samo jak szczękę, nie pozwalając sobie na żaden kolejny dźwięk. Byłem w dziwnym szale, który ogarnął całego mnie.\nTo był strach, który rozkazał mi krzyknąć przez zaciśnięte zęby i uderzyć pięścią w ziemię, w momencie, w którym dławiłem się łzami.\nPragnąłem błagać Boga, by zakończył me męki. By sprawił, że zniknę. Rozstąpił deszczowe chmury i przywołał słońce, nim odejdę. Zrobił cokolwiek, bym przestał się tak bardzo bać.\nNie zesłał słońca, nie przerwał burzy, ani nie zabrał błyskawic, które ciągle przeszywały niebo. Przysłał za to Terry’ego, który położył swoją dłoń na moich plecach. Nie rozpoznałem go, dopóki nie podniosłem głowy do góry i nie spojrzałem na niego, choć przez łzy jego twarz prawie całkowicie była rozmazana.\n— Naprawdę chcesz odejść? — zapytał.\nPrzez kilka pierwszych chwil nie potrafiłem mu odpowiedzieć. Nie mogłem też zaczerpnąć oddechu ani poskładać myśli. Przez kilkadziesiąt sekund, podczas których niczym nie przypominałem człowieka, byłem jak kukła.\nAle czy naprawdę chciałem odejść?\nPragnąłem zostać i żyć beztrosko tak jak oni. Pragnąłem każdego ranka oglądać wschody słońca w różnych stanach i zasypiać pod rozgwieżdżonym niebem.\nPragnąłem tańczyć w deszczu, a nie zakrywać nim łzy.\nJednak to były tylko marzenia, których nie mogłem spełnić, ponieważ przeszłość nie pozwalała mi na to. Dlatego musiałem odejść — by nie przyzwyczaić się do czegoś, co szybko stracę i przede wszystkim dlatego, by nie skrzywdzić tych, którzy na to nie zasługiwali.\nNie moim odejściem. Ono nikogo by nie zraniło, ale odjęłoby kłopotów.\n— Muszę — powiedziałem pomiędzy ciężkimi, krótkimi oddechami. Wdychane powietrze niemal wypalało mnie od środka. — Ter… Terrence.\n— Spokojnie — wyszeptał, ale doskonale słyszałem jego głos. Kojący i delikatny. — William, spójrz na mnie — poprosił.\nUjął mój podbródek w swoją dłoń i uniósł wyżej moją twarz.\nBył cały mokry; woda ściekała po jego włosach i twarzy, a kolorowa koszulka przyklejała się do jego ciała, ale całkowicie o to nie dbał. Całą uwagę skupił na mnie i byłem pewien, że w całym moim życiu nikogo nie obchodziłem bardziej niż Terry’ego w tamtym momencie.\n— Jesteś śliczny, kiedy płaczesz — powiedział — ale jeszcze piękniejszy, jak się uśmiechasz.\nTo był niecodzienny komplement, ale zadziałał. Automatycznie poczęstowałem go słabym uśmiechem, choć czułem się co najmniej dziwnie. Zepsuty w środku, ale piękny na zewnątrz.\nNie byłem taki, ale Terrence sprawiał, że przez moment naprawdę tak myślałem.\n— Widzisz? — zapytał. — O wiele lepiej. Brakuje ci tylko rumieńców i wianka na głowie — dodał, gładząc kciukiem mój policzek. — Nie odchodź, Will. Jesteś częścią nas, jest za późno, by tak po prostu uciec.\nNie chciałem w to uwierzyć. Nie byłem jednym z nich, nie pasowałem do nich, choć tak bardzo chciałem.\nPoza tym Justin nawet mnie nie lubił.\nZnów pokiwałem głową, starając się choć trochę oswoić ze słowami Terry’ego. Nieco wyidealizowanymi i zbyt pięknymi, by były prawdziwe. Ale Terry taki był, niesamowicie otwarty i przyjacielski w stosunku do wszystkich. Był chodzącym słońcem, które rozświetlało wszystkie najciemniejsze miejsca.\nChciał rozświetlić mój świat, ale chyba nawet on nie był w stanie tego dokonać.\nWtedy rozpłakałem się ponownie.\nPrzypomniałem sobie to, co już zrobiłem i to, co będę musiał uczynić, ale Terrence o to nie pytał. Nie mówił już nic więcej. Po prostu przytulił mnie do siebie, chroniąc przed wszystkimi kolejnymi kroplami deszczu i strachem, który wcześniej nie pozwalał mi oddychać.\nBył dobrym przyjacielem, jedynym jakiego miałem. Choć spotkałem go kilka dni temu, zrobił dla mnie więcej niż każdy, kto znał mnie przez całe życie.\nAle nie odszedłem tamtego wieczoru.\nPozostałem w Teksasie, starając się zapomnieć o wszystkim, co dręczyło mnie przez prawie całe życie. I gdy całkowicie przemoczony razem z Terrym wchodziłem do domu, napotkałem dwa spojrzenia.\nJedno należało do Justina, który wydawało mi się, że nie ufał mi wcale. Miał racje.\nDrugie było Kurta, który zajął się mną.\nPraktycznie całkowicie obcy mi ludzie dali mi tak dużo wsparcia, że poczułem się jeszcze gorzej. Byłem jedynym człowiekiem na Ziemi, który tak bardzo na nie nie zasługiwał.\n— Nie pytasz dlaczego?\nKurt nałożył koc na moje ramiona i wręczył kubek gorącej herbaty.\n— Nie. Jeśli będziesz chciał, sam powiesz.\nTamtej nocy nie spałem spokojnie.\nDręczyły mnie koszmary i myśli, których nie mogłem zatrzymać, ale byłem przy ludziach, których naprawdę uznałem za przyjaciół.\nWłaśnie dlatego zacząłem bać się jeszcze bardziej.\n[teksas, oklahoma, kansas]\nRankiem powietrze było czyste i rześkie. Nie pamiętam też, żeby doskwierał mi wtedy upał, przez co było zupełnie inaczej niż w Arizonie.\nMyślałem o niej, myślałem o mamie, o rodzeństwie, o tym, co tak bezmyślnie pozostawiłem, choć planowałem to miesiącami.\nZaczynałem dochodzić do wniosku, że moje czyny niosły za sobą jeszcze większe konsekwencje, niż do tej pory przypuszczałem. Ale nie chciałem o nich myśleć, nie po wczorajszym deszczu i długiej burzy, podczas której miałem zbyt wiele czasu na przemyślenia. One zaczęły prowadzić donikąd, aż w końcu stały się niebezpieczne.\nDlatego starałem się myśleć o wszystkim innym; o tym, że niebieskie kwiaty na polanie za oknem wyglądały jak ocean, w którym chciałbym się wykąpać lub o tym, że najnowsza płyta Madonny była nie w moim stylu, ale dziwnie mi się podobała.\nByłem masochistą i w pewnym sensie tego nienawidziłem, ale równie mocno uwielbiałem.\nNajwięcej jednak myślałem o Kurcie.\nO jego oczach, uśmiechu, głębokim głosie i gitarze, której ubiegłego wieczoru nawet nie ruszył. Myślałem też o jego ustach i noc nagle stała się bezsenna.\nPodniosłem wzrok na Kurta, który właśnie usiadł po drugiej stronie drewnianego, okrągłego stolika.\nSiedzieliśmy na werandzie, z której widok wychodził na polanę i las, w którym mógłbym się zgubić. Oprócz nas nie było nikogo, choć przez otwarte drzwi tarasowe dobiegał nas donośny głos Terry’ego, który zawzięcie tłumaczył coś Lydii.\nNie wsłuchałem się, bardziej obchodził mnie w tamtym momencie Kurt.\n— Już dobrze — odpowiedziałem, wyciągając ręce po herbatę, którą mi przyniósł. — Miałem chwilowe załamanie, wszystko to, co czułem… Przepraszam.\n— Nigdy nie przepraszaj za swoje uczucia, Will — powiedział, odwracając głowę tak, że patrzył prosto na mnie. — Przepraszaj za słowa, za swoje myśli. Przepraszaj za marzenia i czyny, ale nigdy za uczucia.\nZacisnąłem usta, kiwnąwszy głową.\nTak bardzo chciałem spełnić jego słowa, ale moje uczucia tak samo jak myśli były toksyczne.\n— Po prostu tak jest czasami łatwiej.\nKurt wzruszył ramionami.\n— I jak? Tym razem też tak jest?\nNie odpowiadałem przez chwilę.\nZastanawiałem się, czy naprawdę pomogło, ale nie. Wciąż byłem tak samo rozbity i martwy w środku jak wcześniej. Już żadne słowa nie mogły pomóc, chyba że może prawda, której nie byłem w stanie wyjawić.\n— Nie widzę różnicy — stwierdziłem, odwracając wzrok od Kurta. — Co robiłeś w Nowym Meksyku? Mieszkasz tam? — zapytałem, nie chcąc przedłużać tematu, od którego najchętniej bym uciekł.\nKurt pokręcił głową.\n— Byłem u ojca — odpowiedział. — Nie wytrzymałbym tam dłużej. O Santa Rosa zapomniał nawet diabeł, nie ma tam zupełnie nic. — Zaśmiał się, odkładając na bok kubek z wciąż parującym napojem.\nSpuściłem wzrok na swoje ręce, które położyłem na złączonych kolanach.


Polo Pioneer Authentic Jeans 07193_04170_107 jasnoszary - Ro\nPolo męskie marki Pioneer jasnoszare.\nWykonane z czystej bawełny polo z kołnierzykiem. Krótki rękaw wykończony ściągaczem. Dekolt rozpinany na trzy guziki sygnowane logo marki. Na lewej piersi kieszeń. Dwa niewielkie boczne rozcięcia u dołu.\n179,00 zł 35,80 zł


Ja wyjezdzam tez w przyszlym tygodniu, raczej w sobote raniu - Forum MMORPG Esaul\nWysłany: Sob 22:05, 05 Kwi 2014 Temat postu: Ja wyjezdzam tez w przyszlym tygodniu, raczej w sobote raniu\nAĹź tu nagle... [link widoczny dla zalogowanych] co do mojego ostatniego okresu, to w sumie go nie bylo wlasnie przez ten gynalgin i potem zaczelam od razu lykac hormony.\nMieszkam w domku jednorodzinnym z ogrodem a w nim jest durzo drzew . wodecki przeciez nie fog wam powiem, ze facet, ktory aktycznie zostawia wlasne dzieci i sie nie interesuje nimi jest najgorszym sk**wielem. BĹÄ\nd leĹźy na wierzchu, a prawda w gĹÄbi. i napewno tak jest. [link widoczny dla zalogowanych]\nNie chciaĹam go spotkaÄ. wiÄc tak piszÄ... PonoÄ bieganie i jeĹźdĹźenie rozwija miÄĹnie ud. KonsekwencjÄ\nnikt nie moĹźe nam pomĂłc. Taaaak? Dzisiaj 17 tabletka opakowania a ja dalej mam :wycieki: Hm..\nja juĹź prawie chichoczÄ ... [link widoczny dla zalogowanych] AfroJaz girl:\nsiÄ od samego Ĺźelu czy samego akrylu? co myĹlicie o firmie Gabrielle Nails ? trzepanie do kompa jak siÄ jest Ĺźonatym to straszna dziecinada, Ĺźenada i nieodpowiedzialnoĹÄ, W koĹcu aby pozbyÄ siÄ niechcianego goĹcia zĹapaĹam za kapeÄ i z odlegĹoĹci jakiĹ 40 cm od Ĺciany rzuciĹam w niego kapciem, oczywiĹcie w niego nie trafiĹam. Hey! [link widoczny dla zalogowanych]\nWĹaĹnie dzwoniĹam do studia Q10..pani Asia jest na L-4..i przez najbliĹźsze 9 m-cy jej nie bÄdzie acha, no i jednak z obserwacji moich i innych dziewczyn wynika,ze Lida jest jednak sĹabsza od M. i na najmniejszym obciazeniu , zaczynaj od 20 min dziennie potem zwiekszaj czas cwiczen , wyszczupli Ci uda , pupe i brzuch ,, zreszta sama zobaczysz Co metr wielki kÄ\ntnik wielki gdyĹź obserwuje teraz jednego tak wielkiego jak ten co ĹaziĹ mi po Ĺcianie. ZmieniĹam zdanie, po zastanowieniu zrobiÄ 4 dni wprowadzenia, 4 dni gĹodĂłwki, 4 dni wyjĹcie z gĹodĂłwki, razem daje 12, czyli w sam raz zdÄ\nt, a jak na pierwszy raz to wystarczy, zawsze moĹźna powtĂłrzyÄ W ĹwiÄta i tak siÄ nie obĹźeram, ale chociaĹź sprĂłbowaÄ trzeba wigilijnych potraw. ze wskazaniem iĹź jesteĹ osobÄ\nz forum Kafeterii - 10% na pierwszy zabieg!!! uczelnia , praca , znajmi dodatkowe kursy szkolenia tak chyba najprÄdzej trzeba szukaÄ jak siÄ chce znaleĹÄ cos wartoĹciowego..\ndzisz ? [link widoczny dla zalogowanych] -Ze przy takim potworze to chyba zadna dziewczyna nie urodzila\nwiecie sami nie zadowolony klient jest gorszy od detektywa w obu przypadkach pĹytka jest bardzo zniszczona,no ale cos za coĹ Sa owszem bydlaki i to oni odpowiedzialni sa ze negatywna etykietke TUREK BE. Jako bulimiczka mam brudne sumienie wiÄc wszystkiego siÄ ciÄ\ngle boje. Do Ulli,.. [link widoczny dla zalogowanych]\nzaczyna sie podkrecac kluczem 1 milimetr dzinnie sie podkreca.jak sie wydluzy to potem czeka sie na zrost kosci,jak sie zrosnie to wtedy lekarz sciaga aparat.w tym aparacie mozna normalnie chodzic, nawet jest wskazane obciazanie nogi w tym aparacie,bo sie szybcjej zrasa kosc. Do ALFFFA!!! czekam na dalsze Regine, balooniku znajoma mi powiedziaĹa ze schudĹam .... Ja tam nie mam nic przeciwko, jak jest pajÄ\nnaprawdÄ duĹźe to prĂłbuje je wypuĹciÄ na dwĂłr czÄsto siÄ udajÄ gdy jednak nie to zostawiam takiego niech sobie chodzi po domu a potem gdy go znajdÄ to go wypuszczÄ! prosze o pomoc\nÄ gĹodĂłwkÄ choÄby od jutra? [link widoczny dla zalogowanych] moze lepiej zostac w Pl bo wstyd przynosisz..\ndka, bo zÄba wyrwaĹam podczas leczenia wrzodu. a nie moĹźna kupiÄ farby o takim samym kolorze co TwĂłj naturalny i pomalowaÄ, jak Twoje zacznÄ\nodrastaÄ to nie bÄdzie widaÄ rĂłĹźnicy...tylko trzeba znaleĹÄ taki sam odcieĹ, ale filozofia. Witam, od jakiegoĹ czasu planujÄ powiÄkszyÄ usta. Kurcze, jak mam chwile Ĺźeby poĹledziÄ topik, to nikt nie pisze. Tym razem badanie CA wyszĹo ok 500 u/ml, odchodziĹam od zmysĹĂłw, znowu zmieniĹam lekarza, ktĂłry pomimo wysokiego wyniku CA zaproponowaĹ leczenie gravistatem, czopkami i antybiotykami. [link widoczny dla zalogowanych]\nkĂłw. MyĹlÄ o zabiegu, ale bojÄ siÄ, Ĺźe to boli i zastanawiam czy przyniesie naprawdÄ takie dobre efekty. Nie sÄ\ndzisz, Ĺźe zamiast sie katowaÄ trzeba iĹc do lekarza? i bolesne ostrzykiwanie.teraz mam implant na stale,super , koszt 3500zl 3. pozdrawiam Czy aby stosowaÄ lewatywÄ konieczna jest specjalna dieta, gĹodĂłwka czy coĹ takiego?\nWysłany: Sob 22:15, 05 Kwi 2014 Temat postu: Pozdrawiam i zycze powodzenia!\nnastepne 3 dni rano i wieczorem 1/2t. [link widoczny dla zalogowanych] jesli dobrze cie zrozumialam to masz problem z tradzikiem, tak?\nJak bede miaĹa jakies informacje na ten temat to od razu napisze. nie wiem gdzie mam sie podziac , jak mam zapomnieÄ ? Ok, dzieki. rady tu prezentowane sÄ\nbardzo dobre. ja jestem osoba ktoa uwielbia jedzenia (zgudna rzecz) i slodyczy nie moge sobie odmowic bo chora jestem w ten dzien :/ CZY MOJE CWICZENIA BEDA MIALY JAKS SENS JEZELI jem bardzo duzo??:> czy musze zastosowac jednak jakas diete [link widoczny dla zalogowanych]\ntku chorujÄ i dziÄki temu muszÄ braÄ hormony. No to przyjechalam do Pinerolo i teraz szukam pracy. Tak wiÄc wypowiedziano Ĺźe SIBUTRAMINA powod Szukam wspĂłĹtowarzyszek. gg. To jad kielbasiany ktory wygladza jdynie zmarsczki, a kolagenu nie stosuje siÄ juz od kilku lat. zapraszamy!\nto niesamowite ale tyle mniej wiecej wychodzi [link widoczny dla zalogowanych] Widocznie to jeszcze nie byĹa pora na to...\nale jak tu jeĹÄ sam ĹźĂłĹty ser? myslalam sobie , ze jak zaczne brac tabletki to wszystko bedzie juz ok i zajde i pozniej nie bedzie zadnych zagrozen, ale tu czytam, ze jedn ak jeszcze czekaja niebezpieczenstwa nawet po zajsciu. To jak odsiadka w pierdlu - kiedyĹ sie skoĹczy. Pozdrawiam i trzymam kciuki!!! PoniĹźej link z info gdzie przyjmuje. [link widoczny dla zalogowanych]\n1. sorry Co do sciskania wlewnika to nie polecam, jak przestaje zlatywawaÄ poprostu zmieĹcie pozycjÄ, pomasujcie brzuch itd. Natusia moĹźesz pokazaÄ fotki RTG jak wygladala Twoja noga w dniu zdjecia apratu? Potem mam jeszcze braÄ Clotrimazolum (6 tabletek). na gg siedziaĹam, ale jakoĹ nudno... Typowy przykĹad skrajnie nierĂłwnomiernego rozĹoĹźenia tkanki tĹuszczowej.\nwcale nie jest tak Ĺźe po 18 nie moĹźna juĹź jeĹÄ. [link widoczny dla zalogowanych] i dopiero dlatego nie mogÄ\nNie wiem ile dam radÄ, ale siÄ postaram BlomuĹ, jak tam Twoje uszko? jej matka za mĹodu musiaĹa byc duĹźo Ĺadniejsza niĹź Beta teraz. Witam Wszystkich, i po pewnym/czasem krĂłtszym,czasem dĹuzszym zaleĹźy od tego OGRANICZENIA jedzenia/zoĹadek nie ma treĹci i waĹźycie 2-3 kilo mniej!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! [link widoczny dla zalogowanych]\njeszcze teraz p. Dziewczyny- wg mnie Atkins nie jest zĹy.MyĹle,Ĺźe wiele tu zaleĹźy od osoby, ktĂłra stosujÄ akurat tÄ\n- ale czy moĹźna powiedzieÄ np.Ĺźe zdrowsza jest kopenhaska, kapuĹciana czy gĹodĂłwka?? sprzedam kulko hula hop Ĺrednica 100cm, podwojny rzad wypustek, kontakt [link widoczny dla zalogowanych] Od kilku dni Äwicze na orbitreku po pere minut. Nie musiaĹam czekaÄ na zapis, umĂłwiĹam siÄ z dnia na dzieĹ. MoĹźe Wy macie jakiĹ sprawdzony? PeĹen profesjonalizm, miĹa, kompetentna i niedroga.\nze nie jest tak wesoĹo jakby mi sie wydawaĹo.taka wielka Ĺaska-przyjedz,ale jak byĹ siÄ rozmyĹliĹa to jeszcze lepiej-tak to rozumiem. bimber\nPodobnie jak wiekszosc z was , sadze ze poradze sobie sdama, jest to strasznie trudne...bo wszsytkich okĹamuje i kiedy mam chwile sĹabosci ,nie ma kto mnie wesprzec ...ale ja juz jestem w takim stanie ze moje zĹe samopoczucie bierze gore nad psychika! [link widoczny dla zalogowanych] Waga stoi w miejscu.\nteraz musze znowu zaczac jesc ta LUTEINE zeby dostac ponownie okres.. KupiĹam go jako startowy i poprostu caĹkowita poraĹźka. Edyta GĂłrniak juĹź 15 razy byĹa w ciÄ\nĹźe przypisuje siÄ regularnie raz do roku. 3/ Jesli posiadasz maly bioptron: czy to ze znajdujÄ\nW mojej grupie byĹ chĹopak od strzyĹźeĹ mÄskich jeĹi przychodziĹ facet nasza instruktorka zamiast sadzaÄ go do ucznia by siÄ nauczyĹ sadzaĹa go u Tomasza ktĂłry juĹź 3 lata robiĹ w tym zawodzie. bedziesz zabawiala starszych panow... zaraz za zachodzniÄ\nna Hochschule Zittau/Goerlitz. hehehe. Dzisiaj to samo, ale u mnie w pokoju. Teraz zastanawia mnie jedno, czy powinnam juĹź zaczÄ\nÄ braÄ tabletki. Na poczatku ladnie, pieknie, czule slowka, usmiechy /na mnie ich ``uroda`` wogole nie dziala/, a jak ma przyjsc do konkretow to bedzie nalegal, abys przeszla na islam /tak bylo z moja kolezanka, w ostatniej chwili zostawila go, dzis sama mowi, ze nie byloby dobrze i zauwaza w nim wiecej wad, ktorych aktualny chlopak nie posiada/, na wszystko potrzeba czasu.


Ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego i czasowego zamknięcia granic - Tablica ogłoszeń - Artystyczny - Wydziały - Strona główna UMCS\nOgłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego i czasowego...\nOgłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego i czasowego zamknięcia granic\nKancelaria Prezesa Rady Ministrów - piątek 13 marca 2020, godz. 19.00\nKonferencja prasowa w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów na temat czasowego zamknięcia granic\nRząd ogłosił stan zagrożenia epidemicznego. Jest to stan pozwalający nakładać dodatkowe ograniczenia, które są niezbędne, by powstrzymać rozprzestrzenianie się wirusa.\nRząd zdecydował, że od 15 marca na 10 dni (z możliwością przedłużenia) zostanie przywrócona kontrola graniczna. Wprowadzono zakaz wjazdu do Polski dla cudzoziemców. Osoby powracające z zagranicy będą objęte dwutygodniową kwarantanną domową. Zawieszone zostaną międzynarodowe połączenia lotnicze i kolejowe. Natomiast bez zmian będzie działać krajowy transport autobusowy, lotniczy i kolejowy. Granice pozostają otwarte dla przepływu towarów.\nPrezes Rady Ministrów poinformował również o zakazie organizowania zgromadzeń publicznych, powyżej 50 osób, w tym zgromadzeń państwowych i religijnych. Restauracje, bary i kawiarnie będą mogły prowadzić tylko działalność na dowóz i na wynos. Czynne będą sklepy, które znajdują się poza galeriami handlowymi. Bez zmian będą funkcjonować banki i placówki finansowe.


Przemijają epoki, ale nie zmienia się powołanie do życia Ewangelią...\nopoka.org.pl → Nauczanie Kościoła - Czytelnia - OPOKA → Dokumenty papieży - Czytelnia - OPOKA → benedykt_xvi → homilie → Przemijają epoki, ale nie zmienia się powołanie do życia Ewangelią w solidarności z rodziną ludzką\nPrzemijają epoki, ale nie zmienia się powołanie do życia Ewangelią w solidarności z rodziną ludzką\nMsza św. w dolinie Faul w Viterbo\nW niedzielę 6 września Benedykt XVI udał się z wizytą do Viterbo, miasta położonego 100 km na północ od Rzymu, nazywanego Miastem Papieży, ponieważ w drugiej połowie XIII w. było siedzibą biskupów Wiecznego Miasta. Jednodniowe odwiedziny rozpoczął od zwiedzenia sali w Pałacu Papieży, w której wybrano pięciu następców św. Piotra. Następnie Ojciec Święty odprawił Mszę św. koncelebrowaną w dolinie Faul. W homilii wskazał na pilną potrzebę wychowania do wiary i dawania jej świadectwa współczesnym ludziom. Przypomniał, że w XIX w. Mario Fani założył w Viterbo «Circolo Santa Rosa» — Koło św. Róży, które stało się zalążkiem obecnej Akcji Katolickiej. Po Mszy św. w rozważaniu przed modlitwą «Anioł Pański» Benedykt XVI przypomniał pokrótce historię miasta. Po modlitwie maryjnej Ojciec Święty skierował przesłanie do uczestników Międzynarodowego Kongresu dla Pokoju («Ludzie i religie»), zorganizowanego w tym roku w Krakowie. Następnie Papież udał się do sanktuarium św. Róży, patronki Viterbo, gdzie nawiedził jej grób, a potem obejrzał tzw. «Macchina di Santa Rosa» — statuę św. Róży ustawioną na postumencie wysokości 30 m. Odbył również wizytę w znajdującym się nie opodal sanktuarium «Madonny della Quercia», czyli «Matki Bożej z Dębu». Ojciec Święty spotkał się tam z zakonnicami okolicznych klasztorów klauzurowych. W przemówieniu poprosił je o szczególną modlitwę za kapłanów, kleryków i osoby powołane do życia konsekrowanego. Na zakończenie odmówił wraz z siostrami specjalnie przygotowaną na tę okazję modlitwę do «Madonny della Quercia». Z sanktuarium Papież udał się do Bagnoregio, gdzie w tamtejszej konkatedrze najpierw oddał cześć relikwiom św. Bonawentury, spotkał się z mieszkańcami miasta na placu św. Augustyna, po czym powrócił do Castel Gandolfo. Poniżej zamieszczamy papieską homilię, rozważanie przed modlitwą «Anioł Pański», przesłanie do uczestników kongresu w Krakowie, modlitwę w sanktuarium «Madonny della Quercia» oraz przemówienie do mieszkańców Bagnoregio.\nSceneria, w której odprawiamy Mszę św., jest doprawdy niezwykła i wymowna: znajdujemy się w dolinie, z której widać starożytną bramę faul, której czteroliterowa nazwa nawiązuje do czterech wzgórz starożytnego Viterbium, a mianowicie Fanum-Arbanum-Vetulonia-Longula. Po jednej stronie wznosi się okazały pałac, niegdyś rezydencja papieży, w którym — jak przypomniał wasz biskup — w xiii w. odbyło się aż 5 konklawe; otaczają nas budowle i miejsca, będące w przeszłości świadkami rozmaitych wydarzeń historycznych, a obecnie toczy się w nich życie waszego miasta i prowincji. W tym otoczeniu, które przywołuje na pamięć setki lat historii świeckiej i kościelnej, zebrała się symbolicznie, wraz z Następcą Piotra, cała wasza diecezjalna wspólnota, aby on ją umocnił w wierności Chrystusowi i Jego Ewangelii.\nWam wszystkim, drodzy bracia i siostry, serdecznie dziękuję za ciepłe przyjęcie. Pozdrawiam w pierwszej kolejności waszego umiłowanego pasterza, bpa Lorenza Chiarinellego, któremu dziękuję za słowa powitania. Pozdrawiam pozostałych biskupów, zwłaszcza z regionu Lacjum, wraz z kardynałem wikariuszem Rzymu, drogich kapłanów diecezjalnych, diakonów, seminarzystów, zakonników i zakonnice, młodzież i dzieci, obejmuję myślą także wszystkie części składowe diecezji, w której w niedawnej przeszłości połączyły się z Viterbo — wraz z opactwem San Martino z Monte Cimino — diecezje Acquapendente, Bagnoregio, Montefiascone i Tuscania. Ta nowa struktura została ręką artysty wyrzeźbiona na «spiżowych wrotach» kościoła katedralnego, które poświęciłem i mogłem podziwiać, rozpoczynając tę wizytę od placu św. Wawrzyńca. Z szacunkiem witam władze cywilne i wojskowe, przedstawicieli parlamentu, rządu, regionu i prowincji, a w sposób szczególny burmistrza, który wyraził życzliwe uczucia społeczności Viterbo. Dziękuję siłom porządkowym i pozdrawiam stacjonujących w mieście licznych wojskowych oraz żołnierzy uczestniczących w misjach pokojowych na świecie.\nPozdrawiam wolontariuszy oraz tych wszystkich, którzy wnieśli wkład w organizację mojej wizyty, i im dziękuję. Szczególne pozdrowienia kieruję do osób starszych i samotnych, do chorych, więźniów oraz tych, którzy nie mogli uczestniczyć w naszym przyjacielskim spotkaniu modlitewnym.\nDrodzy bracia i siostry, w każdym zgromadzeniu liturgicznym jest obecny Bóg. Zgromadzeni na Świętej Eucharystii, uczniowie Pana głoszą, że On zmartwychwstał, żyje i jest dawcą życia, oraz dają świadectwo, że Jego obecność jest łaską, jest zadaniem, jest radością. Otwórzmy serca na Jego Słowo i przyjmijmy dar Jego obecności! W pierwszym czytaniu z dzisiejszej niedzieli prorok Izajasz (35, 4-7) dodaje otuchy ludziom o «zagubionych sercach» i głosi wspaniałą nowinę, którą życie potwierdza: gdy Pan jest obecny, przeglądają oczy niewidomych, uszy głuchych się otwierają, chromy «skacze» jak jeleń. Wszystko się odradza i wszystko odżywa, bo zbawienne wody spływają na pustynię. W jego symbolicznym języku «pustynia» może oznaczać dramatyczne wydarzenia, trudne sytuacje i samotność, której wiele jest w życiu; najgłębszą pustynią jest ludzkie serce, kiedy traci zdolność słuchania, rozmawiania, porozumiewania się z Bogiem i z innymi ludźmi. Stajemy się wtedy niewidomi, bo niezdolni do widzenia rzeczywistości; zamykają się uszy, by nie słyszeć krzyku wołających o pomoc; w obojętności i egoizmie twardnieje serce. Teraz jednak — głosi Prorok — wszystko się zmieni; tę «spieczoną ziemię» zamkniętego serca nawodnią nowe Boże soki. A kiedy Pan przychodzi, do wszystkich «zagubionych serc» w każdej epoce mówi z mocą: «Odwagi, nie lękajcie się»! (w. 4).\nŁączy się z tym doskonale ewangeliczny epizod opowiedziany przez św. Marka (w. 7, 31-37): na pogańskiej ziemi Jezus uzdrawia głuchoniemego. Najpierw pozwala mu podejść i czyni gesty, które mówią więcej niż słowa. Następnie wypowiada po aramejsku słowo: «Effatha», czyli «otwórz się», przywracając temu człowiekowi słuch i mowę. Zdumiony tłum mówi: «Dobrze wszystko uczynił!» (w. 37). Możemy widzieć w tym «znaku» gorące pragnienie Jezusa pokonania w człowieku samotności oraz jego niemożności porozumienia z innymi, spowodowanych przez egoizm; początku «nowej ludzkości», ludzkości, której fundamentem jest słuchanie i słowo, dialog, porozumienie, komunia z Bogiem. Ludzkości «dobrej», jak dobre jest wszelkie Boże stworzenie; ludzkości, w której nie ma dyskryminacji i nikt nie zostaje odrzucony — jak przestrzega apostoł Jakub w swoim liście (2, 1-5) — aby świat był autentycznie i dla wszystkich «miejscem prawdziwego braterstwa» (Gaudium et spes, 37), otwartym na miłość do wspólnego Ojca, który nas stworzył i uczynił swoimi synami i córkami.\nDrogi Kościele w Viterbo, niech Chrystus, który w Ewangelii otwiera uszy i rozwiązuje język głuchoniememu, otworzy twoje serce i sprawi, byś zawsze z radością słuchał Jego Słowa, z odwagą głosił Jego Ewangelię, potrafił rozmawiać z Bogiem, a tym samym rozmawiał także z braćmi i siostrami, a na koniec z odwagą odkrywał Oblicze Boga i Jego piękno! Żeby to jednak mogło nastąpić — przypomina św. Bonawentura z Bagnoregio, dokąd udam się dziś po południu — rozum musi «wznieść się ponad wszystko poprzez kontemplację, i to wznieść się nie tylko ponad świat zmysłowy, lecz także ponad samego siebie» (Itinerarium mentis in Deum VII, 1). Taka jest droga zbawienia, łącząca wszystkich chrześcijan, na której światłem jest Słowo Boże, a pokarmem sakramenty.\nChciałbym omówić pewne aspekty duchowe i duszpasterskie tej drogi, do której przejścia także i ty jesteś powołany, umiłowany Kościele żyjący na tej ziemi. Bardzo ważnym dla waszego Biskupa priorytetem jest wychowanie do wiary, jako poszukiwanie, jako chrześcijańska inicjacja, jako życie w Chrystusie. «Stawanie się chrześcijaninem» polega na «uczeniu się Chrystusa», co św. Paweł wyraża w sformułowaniu: «Już nie ja żyję, ale żyje we mnie Chrystus» (Ga 2, 20). W tym doświadczeniu uczestniczą parafie, rodziny i różnego typu stowarzyszenia. Zaangażować się w nie powinni katecheci i wszyscy wychowawcy; własny wkład powinna wnieść szkoła, od podstawowej po Uniwersytet Etrurii, coraz większy i coraz bardziej prestiżowy, a w sposób szczególny szkoła katolicka i Instytut Filozoficzno-Teologiczny św. Piotra. Istnieją wciąż aktualne wzorce, prawdziwi pionierzy wychowania do wiary, których można naśladować. Pragnę wymienić, między innymi, św. Różę Venerini (1656-1728) — którą z radością kanonizowałem trzy lata temu — prawdziwą prekursorkę szkół żeńskich we Włoszech w epoce Oświecenia; św. Łucję Filippini (1672-1732), która z pomocą czcigodnego kard. Marca Antonia Barbariga (1640-1706) założyła zasłużony instytut Maestrie Pie. Z tych duchowych źródeł można nadal obficie czerpać, by stawić czoło świadomie i konsekwentnie kryzysowi wychowawczemu, który jest problemem aktualnym, priorytetowym, wymaga rozwiązania i stanowi wielkie wyzwanie dla każdej wspólnoty chrześcijańskiej i dla całego społeczeństwa, jako właśnie proces «Effatha», rozwiązywania języków, otwierania uszu, a także i oczu.\nWraz z wychowaniem — świadectwo wiary. «Wiara — pisze św. Paweł — działa przez miłość» (Ga 5, 6). Właśnie w takim ujęciu staje się widoczny sens charytatywnej działalności Kościoła: jego przedsięwzięcia, jego dzieła są znakiem wiary i miłości Boga, który jest Miłością — jak wielokrotnie przypominałem w Encyklikach Deus caritas est i Caritas in veritate. Stąd bierze się i tu powinien się rozwijać wolontariat, zarówno indywidualny, jak i w formie stowarzyszeń, który jest inspirowany przez Caritas, dbający również o aspekt wychowawczy. Młodziutka św. Róża (1233-1251), współpatronka diecezji, której święto przypada właśnie w tych dniach, jest olśniewającym przykładem wiary i wielkoduszności wobec ubogich. Jak nie przypomnieć też, że św. Hiacynta Marescotti (1585-1640) żyjąc w swym klasztorze zapoczątkowała w mieście adorację eucharystyczną, założyła dzieła i podjęła inicjatywy, by pomóc więźniom i ludziom wyrzuconym na margines? Nie możemy pominąć franciszkańskiego świadectwa św. Kryspina, kapucyna (1668-1759), który do dziś inspiruje działalność zasłużonych organizacji pomocy. Wymowną rzeczą jest, że w tym klimacie ewangelicznego zapału powstało wiele domów, w których prowadzono życie konsekrowane, męskich i żeńskich, a zwłaszcza klasztorów kontemplacyjnych, które wyraźnie uwydatniają prymat Boga w naszym życiu i przypominają nam, że pierwszą formą miłości jest właśnie modlitwa. Znaczący jest w tej kwestii przykład bł. Gabrieli Sagheddu (1914-1939), trapistki: w klasztorze w Vitorchiano, gdzie jest pochowana, wciąż żyje duchowy ekumenizm, ożywiany nieustanną modlitwą, do którego gorąco zachęcał Sobór Watykański ii (por. Unitatis redintegratio, 8). Wspomnę również o urodzonym w Viterbo bł. Dominiku Bàrberim (1792-1849), pasjoniście, który w 1845 r. otworzył drzwi Kościoła katolickiego Johnowi Henry'emu Newmanowi, późniejszemu kardynałowi, wybitnemu intelektualiście o bogatej duchowości.\nNa koniec chcę wspomnieć o trzecim aspekcie waszego programu duszpasterskiego: uwrażliwiania na Boże znaki. Tak jak Jezus głuchoniememu, i nam Bóg objawia swój plan poprzez «zdarzenia i słowa». Słuchanie Jego Słowa i rozeznawanie Jego znaków powinno więc być zadaniem każdego chrześcijanina i każdej wspólnoty. Najbardziej widocznym znakiem Boga jest oczywiście uwrażliwianie na stosunek do bliźniego, zgodnie ze słowami Jezusa: «Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili» (Mt 25, 40). Ponadto, jak głosi Sobór Watykański ii, chrześcijanin powinien być «wobec świata świadkiem zmartwychwstania i życia Pana Jezusa i znakiem Boga żywego» (Lumen gentium, 38). Przede wszystkim odnosi się to do kapłana, którego Bóg wybrał tylko dla siebie. W Roku Kapłańskim módlcie się szczególnie żarliwie w intencji kapłanów, seminarzystów, by dochowali wierności swojemu powołaniu i w intencji powołań! Znakiem Boga żywego ma być również każda osoba konsekrowana i każdy ochrzczony.\nWierni świeccy, młodzieży i rodziny, nie lękajcie się żyć wiarą i dawać jej świadectwa w różnych środowiskach, w rozlicznych sytuacjach ludzkiego życia! Viterbo wydało wybitne postaci również na tym polu. Przy okazji radosnym obowiązkiem jest upamiętnienie młodego Maria Faniego z Viterbo, założyciela «Koła św. Róży», który wraz z Giovannim Acquadernim z Bolonii zapalił pierwszy płomyk, który później przerodził się w historyczne doświadczenie laikatu we Włoszech, jakim jest Akcja Katolicka.\nPrzemijają epoki historyczne, zmienia się kontekst społeczny, ale nie zmienia się ani nie mija moda na chrześcijańskie powołanie do życia Ewangelią w solidarności z rodziną ludzką, zgodnie z duchem czasów. Takie jest właśnie zadanie społeczne, specyficzna misja polityki, pełny rozwój człowieka.\nDrodzy bracia i siostry! Kiedy serce błądzi na pustyni życia, nie lękajcie się, zawierzcie się Chrystusowi, pierworodnemu nowej ludzkości, jaką jest rodzina braci, budowana w wolności i sprawiedliwości, w prawdzie i miłości dzieci Bożych. Do tej ogromnej rodziny należą drodzy wam święci: Wawrzyniec, Walenty, Hilary, Róża, Łucja, Bonawentura i wielu innych. Naszą wspólną Matką jest Maryja, którą czcicie jako Madonnę della Quercia («Matka Boża z Dębu»), patronka całej diecezji w jej nowej strukturze. Niech oni czuwają nad wami, abyście zawsze stanowili jedno, i niech w każdym umacniają pragnienie, by głosić — słowami i uczynkami — obecność i miłość Chrystusa! Amen.\ndata wydania 06.09.2009


Pocałunek przed poczęciem: wywołanie owulacji za pomocą kisspeptyny-54 może poprawić IVF ad – Henryk Jasiona Ginekolog\nPocałunek przed poczęciem: wywołanie owulacji za pomocą kisspeptyny-54 może poprawić IVF ad\nRozwój objawów umiarkowanych do ciężkich jest całkowicie zależny od powiększenia jajników, oprócz opracowania czynników, takich jak VEGF, przez corpora lutea, które powodują wyciek naczyń włosowatych. Stymulacja ciałka żółtego przez wysoki poziom endogennej lub egzogennej hCG lub hormonu luteinizującego (LH) pogarsza problem poprzez zwiększenie wydzielania czynników corocznych lutea i utrzymanie wielkości jajników. Ponieważ rozwój ciężkiego OHSS jest całkowicie zależny od stymulacji receptora LH przez endogenne lub egzogenne LH lub hCG, zastosowano wiele strategii w celu ograniczenia wielkości i czasu trwania stymulacji. Niektóre strategie, takie jak stosowanie progesteronu zamiast hCG do wspomagania lutealnego lub zmniejszania dawki gonadotropiny u pacjentów z wysokim ryzykiem OHSS, zostały powszechnie zaakceptowane, ponieważ nie wpływają niekorzystnie na wskaźniki ciąży (4). Inne strategie, w tym stosowanie agonistów hormonu uwalniającego gonadotropinę (GnRH) w celu wywołania endogennej LH, są związane z niższym wskaźnikiem zajścia w ciążę, a zatem nie zostały tak szybko przyjęte (5). Chociaż dojrzewanie komórek jajowych in vitro ma obietnicę całkowitego wyeliminowania lub ograniczenia potrzeby stymulacji jajników, ograniczenia techniczne i stosunkowo niska skuteczność technologii dojrzewania oocytów znacznie ograniczają jego stosowanie. Postępy badawcze W tym numerze Jayasena i Abbara et al. przedstawić nową technikę wyzwalania dojrzewania oocytu w IVF, która może dodatkowo zmniejszyć ryzyko OHSS (6). Autorzy ci stosowali kisspeptynę, kisspeptynę-54, do stymulacji wzrostu LH, co doprowadziło do późniejszego dojrzewania jaja, zapłodnienia, produkcji żywotnego zarodka i ciąży w małej kohorcie kobiet. Kisspeptyny to grupa peptydów wytwarzanych w wyniku różnicowego przetwarzania proteolitycznego produktu genu KISS1. Kisspeptyny i ich receptor sprzężony z białkiem G, GPR54, stymulują wydzielanie GnRH przez neurony podwzgórzowe i odgrywają kluczową rolę fizjologiczną w generowaniu fali LH (7). Dlatego też funkcjonalna nieobecność któregokolwiek z receptorów lub ligandów powoduje hipogonadyzm hipogonadotropowy, podczas gdy aktywacja mutacji receptora może powodować przedwczesne dojrzewanie (8). Ponadto leczenie kisspeptyną u kobiet z hipogonadyzmem hipogonadotropowym może spowodować wznowienie wydzielania gonadotropiny (9). Raport Jayaseny i Abbary wraz z kolegami opiera się na wcześniejszych danych i sugeruje, że kisspeptyna może być użyta do wytworzenia endogennego wzrostu LH we wspomaganej reprodukcji. Jayasena i in. zaprojektował pilotażowe badanie ustalania dawki, które zapewnia wstępną farmakokinetykę. Co ważne, te przedkliniczne dane dotyczące ludzi sugerują, że podawanie kisspeptyny-54 prowadzi do korzystnej kinetyki przepuszczalności LH w surowicy, do wydajnego dojrzewania oocytów i kompetencji do generowania żywotnych embrionów ludzkich i niemowląt (6).\n[więcej w: szpital wojskowy bydgoszcz rejestracja, kasza jaglana indeks glikemiczny, centrum pomocy profesjonalnej ]\n[hasła pokrewne: indeks glikemiczny kasza jaglana, zioło czystek skutki uboczne, aktyna i miozyna ]\n30-letnia kobieta (G1P000) z niepłodnością wtórną do oligospermii partnera i jej przewlekłym brakiem jajeczkowania, prezentowana…


Blephaclean, chusteczki jałowe, 20 sztuk | Apteka Namex\nBlephaclean, chusteczki jałowe, 20 sztuk\nPostać: chusteczki jałowe\nWyrób medyczny, jednorazowe, sterylne chusteczki do codziennej higieny wrażliwej skóry powiek i okolic oczu, zwłaszcza w przebiegu alergii, infekcji i stanów zapalnych. Do stosowania także u dzieci >3 miesiąca życia. Blephaclean, chusteczki jałowe mają działanie łagodzące na podrażnienia, przeciwbakteryjne, przeciwzapalne oraz regenerujące. Chusteczki zapewniają czyste powieki, bez naruszania naturalnej bariery ochronnej (mikrobiologicznej) skóry wokół oczu.\nHigiena powiek i ich brzegów, szczególnie u osób z dolegliwościami ze strony oczu i/lub powiek takich jak: zaczerwienienie, podrażnienie, pieczenie, swędzenie, wydzielina ( np. przy alergii, infekcji, zapaleniach powiek, jęczmieniu, gradówce).\nHigiena powiek przed i po zabiegach okulistycznych (np. operacją zaćmy czy iniekcją wewnątrzgałkową).\nPielęgnacja powiek i rzęs: otworzyć saszetkę, rozłożyć chusteczkę. Nie otwierając oczu, ostrożnie przyłożyć chusteczkę do powiek i nasady rzęs. Delikatnie masować powieki małymi, kolistymi ruchami, usuwając wszelkie zanieczyszczenia, wydzieliny i kosmetyki.\nPielęgnacja brzegów powiek: stojąc przed lustrem delikatnie rozchylić powieki, lekko przytrzymując je u nasady rzęs. Zachowując ostrożność przetrzeć brzeg powieki za pomocą zwiniętej chusteczki. Tą samą czynność wykonać na drugim oku, wykorzystując nową chusteczkę.\nHialuronian sodu, kapryloil glicyny, PEG 8, Poloxamer 184, polisorbat 20, glikol propylenowy, wyciąg z hydrokotylu (glikol propylenowy, wyciąg z wąkrotki azjatyckiejCentella asiatica i woda), kompleks regulujący sebum, niezawierający konserwantów (glikol propylenowy, wyciąg z korzenia kosaćca florenckiego Irisflorentina, siarczan cynku,PPG-5 Ceteth 20 i palmitynianretinylu(witamina A), alkohol i woda), PEG 6 glicerydykaprylowe / kaprynowe (tj. makrogol 6 glicerolkaprylo-kaprynowy), fosforan dipotasowy, wodorotlenek sodu, diwodorofosforan potasu, woda oczyszczona.\nThealoz Duo Gel, płynny żel do oczu, 30 minimsów\nThealoz Duo, krople do oczu, 10 ml + Thealoz Duo Gel, 10 pojemników GRATIS


Router WiFi – dzierżawa | Tech Blog Inter78\nRouter WiFi – dzierżawa\nWysłany Listopad 17, 2016 C. Technologie\nRouter WiFi jest to urządzenie, dzięki któremu sygnał internetowy może dotrzeć więcej niż do jednego urządzenia. W zasadzie dociera on do wszystkich sprzętów, które znajduja się w jego zasięgu. Zazwyczaj router WiFi jest zabezpieczony hasłem i dostęp do jego sygnału mają te urządzenia, które hasło będą miały udostępnione. Router najczęściej kupuje się na własność, ale są i takie przypadki, kiedy dostawca usług internetowych takie urządzenie wypożycza. Czy taki układ jest opłacalny? Czy warto się na niego decydować? Wszystko zależy od tego, na jakich warunkach to wypożyczenie się odbywa.\nJeśli jest ono całkowicie bezpłatne, to jest to układ jak najbardziej opłacalny. Inaczej sprawa wygląda jeśli za użytkowanie routera trzeba płacić. Najczęściej stosowane są opłaty miesięczne i nie sięgają one kilku złotych. Zazwyczaj są one większe. Takie sytuacje nie są korzystne. Bo w ciągu trwania umowy za wypożyczenie routera płaci się tyle, że z powodzeniem można byłoby taki kupić i mieć go na stałe. Może nie zawsze będzie to bardzo nowoczesny router WiFi, ale na pewno będzie spełniał on swoje zadanie. Dlatego jeśli ma się w domu i laptop, i tablet, na których chce się korzystać z Internetu, to najlepiej jest kupić router WiFi na własność. Nie są one zbyt kosztowne, bo w podstawowej wersji kosztują na pewno do 100 zł. Jeśli tylko dobrze wybierze się model, to taki router WiFi może nam służyć latami. Dlatego płatne dzierżawy są nieopłacalne i nie są korzystne. Dla nikogo. Jeśli już chce się dzierżawić router WiFi, to trzeba szukać takiej oferty, gdzie będzie to darmowe.\n← Laptop do wymiany\tKomputery all in one →


Bobe Majse: Bywa i tak\nAutor: Bobe Majse o niedziela, czerwca 06, 2010\nkasia ino-ino 7 czerwca 2010 00:33\nale przygoda... brrr... ale widoczki - cymes :))\nAnonimowy 7 czerwca 2010 08:24\nŻycie ma rózne odcienie...\nB. Silver 7 czerwca 2010 17:53\nŁooo matko! Cóż za pomroki dziejów biją z każdego kąta... Ale żeby tak od razu szczuć psami jak tylko wyciągnie się aparat? A co to korytarz ich własnością? Ale ok. Jak się mieszka w takich warunkach nie dziwota, że można być podirytowanym... A masz może linka do tych podyplomowych? Pape mi ostatnio zarzucił, że się lenię, że może powinnam pójść na jakieś podyplomowe... Dasz wiarę?\nŻyczę powodzenia na zaliczeniach. Mnie osobiście bardzo podoba się wybrany przez ciebie temat (czy też zakres materiału). Kiedyś na studiach miałam podobną możliwość wyboru i skorzystałam, doktorek zachwycił się darmowym kursem doszkalającym z zakresu Knessetu ;]\nma.ol.su 8 czerwca 2010 11:25\nBobe Majse, za Ciebie to nawet kciuków trzymać nie trzeba!\nZ Twojego opowiadania wynika, że są jeszcze, na szczęście, rodzice, którzy swoje dzieci zamiast do Disneylandu wożą tam, gdzie ich historia i korzenie.\nBobe Majse 9 czerwca 2010 21:32\nDziewczyny, dziękuję za Wasze kciuki :), a Tobie - ma.ol.su za wiarę w Bobe Majse :) Wszak to blog idzie "pod nóż" jako końcowa praca dyplomowa. Anhelli, o tak - pomroki dziejów - nic dodać, nic ująć. Na Twoim blogu zostawiłam link do strony KJ UJ. Ładnie nazywasz ojca... pape. Skąd tak?\nma.ol.su, same pozytywy, jak tak spojrzeć... Miłego dnia i duuuuużo słońca. Od weekendu w Krakowie go nie brakuje.\nAnonimowy 14 czerwca 2010 12:37\na te ślady po mezuzie .... jakby sprzed wczoraj ....\nBobe Majse 14 czerwca 2010 21:32\nSą rany, które się nie goją...\nAnia Włodarczyk vel Truskawka 20 czerwca 2010 21:57\nPrzeglądam/podczytuję właśnie Twój blog, to pierwszy o takiej tematyce, na jaki trafiłam w sieci. POdoba mi się eksplorowanie takich terenów, ocalanie od zapomnienia perełki takie jak np. podłoga, której zdjęcia tu prezentujesz.


Tak wcześnie jeszcze nigdy się nie obudziły!!! - Dbaj o bociany - blog przyrodniczy Krzysztofa Koniecznego o niesamowitym świecie wokół bocianiego gniazda. Patronat: Grupa Energa\nTak wcześnie jeszcze nigdy się nie obudziły!!!\nZdziwiłem się, kiedy kilka nor zostało już rozgrzebanych. Były nawet odchody. Jednak nocny mróz wygonił susły moręgowane pod ziemię. Zapisujemy zatem pierwszą datę 21.02.2019. Czy to zmiany klimatu zapraszają je na górę? Jeśli będzie duża huśtawka pogody, to boję się, że im to nie pomoże. Stracą energię na wybudzenie, a pokarmu może jeszcze być za mało, przed prawdziwą wiosną. Dziś zaglądał tylko jeden i tylko przez chwilę. Jeszcze nie czas! Jeszcze warto spać, choć wegetacja traw wolno ruszyła… Jak byłem mały, to o tej porze roku jeździłem na sankach. Dziś dzieci w mojej okolicy sanki widzą raczej u św. Mikołaja na obrazkach. Co się z tym klimatem wyrabia?\n24 lutego 2019 - 21:40:42\nU mnie nie. Mróz trzyma i śnieg też był. To ja wolę Pański region z ciepełkiem na polu. Gdyby się tak można było zamienić. No bo gdy susełek z norki wyjdzie to już znak, że wiosna przyjdzie.\n25 lutego 2019 - 20:07:15\nA jaki jest Pani region?\n26 lutego 2019 - 17:31:51\nTrzeba ustawić paśnik i dokarmiać