Францыі, дзе Лаура Пруво і яе юныя памочнікі-акцёры захапляльна паэтызавалі і містыфікавалі сваю вандроўку на біенале. Швейцарыі, дзе намаганнямі Паўліна Будры і Рэнаце Ларэнц перамяшаліся гледачы і перформеры. Плюс дзіўны аўтаматызаваны павільён — тэатр Бельгіі, дзе створаныя Ёсам дэ Груйтэрам і Харальдам Цісам гратэскныя марыянеткі ў натуральную чалавечую велічыню смешаць і палохаюць механічнымі дрыготкімі рухамі. Але цяпер гэтага тэатралізаванага хараства ўжо не дастаткова для галоўнага прыза, якім — цалкам заслужана — была адзначана самая сапраўдная опера літоўцаў. Ім вельмі пашанцавала з павільёнам, былым двух’ярусным ангарам для рамонту катараў, ідэальна падзеленым на залітую яркім святлом штучную прастору ідылічнага пляжа з сапраўдным пяском унізе і зацененую назіральную пляцоўку з парапетам для гледачоў наверсе. З камфортам там размясціўшыся, наведвальнікі Літоўскага павільёна могуць з абсалютна чыстым сумленнем аддацца пляжнаму вуаерызму, легалізаванаму «выставачнай» сітуацыяй, адначасна далучаючыся да высокага мастацтва сучаснай оперы, чароўнай «Сонца і мора (Марына)», створанай Лінай Лапелітэ на лібрэта Вайва Грайнітэ і выкананай тузінам прафесійных оперных спявачак/спевакоў у купальных касцюмах, што нязмушана разваліліся на ручніках сярод звычайнага пляжнага антуражу ў выглядзе кінутых шлёпанцаў, надзіманых мячоў, складных парасонаў, чыйгосьці назойлівага і гучнага сабакі і дзяцей, якія граюць у пяску. Зрэшты, жадаючыя могуць маўкліва далучыцца да спевакоў-«адпачывальнікаў» — пры наяўнасці купальніка і ручніка, папярэдне запоўніўшы форму заяўкі на сайце праекта. Ругіле Барзджукайце, пастаноўшчыцы оперы-перформансу, удалося па-майстэрску змяшаць расслабляльную штодзённасць і візуальна багатую штучнасць відовішча з адчуваннем няўлоўнай трывогі, што павінна з’яўляцца паблізу літаральна адсутнага, але атручанага паводле тэксту п’есы мора.\nАднак самай яркай і відовішчнай падзеяй цяперашняга біенале, як гэта ні парадаксальна, сталася мерапрыемства па-за афіцыйнай праграмай — трохдзённае жывое шоу, зладжанае групай Alterazioni Video з нагоды 100-годдзя нацыяналізацыі расійскага цырка і да адкрыцця выставы «Час, наперад!», арганізаванай расійскім фондам V-A-C. Набярэжную Дзатэрэ перад палаца, што належыць фонду, акупавала нястрымнае і вясёлае шоу, якое захапіла без разбору турыстаў, біеналістаў і мясцовых жыхароў — з шумам, музыкай і пачастункам, экстрэмальнымі трукамі і жанчынай-бодзібілдарам, абсалютна дурной бутафорыяй і фрык-шоу а-ля-рус. На прышвартаванай платформе — экскаватар, што палівае сябе вадой, зачэрпанай з канала, і побач тузаны танец тыповага гопніка ў трэніках — вось дзе матэрыялізаваўся венецыянска-карнавальны дух у процівагу (тэатральнай, так) прытхласці і рэмбрантаўска-эрмітажнай змрочнасці цяперашняга афіцыйнага павільёна Расіі.\nЦалкам актуальным дадаткам да бягучага біенале выглядае «зорная» праграма перформансаў на яго адкрыцці/закрыцці. Апафеозам тэатральнасці сталася пагрозлівая актыўнасць гіганцкіх рабатызаваных інсталяцый Пэн Юйя і Сунь Юаня ў Асноўным праекце, сярод якіх гвалтоўная механічная «рука», што пад акампанемент пнеўматычных цяг бясконца расцірае па белай падлозе крывава-цёмную вадкасць.\nБурны паток біенальных падзей не абмяжоўваецца афіцыйнай праграмай. Так, напрыклад, панаракаўшы ў «Інстаграме», што яго не запрасілі да ўдзелу, Бэнксі адзначыўся вулічнай экспазіцыяй «Венецыя ў нафце (або алеі)», дзе некалькі невялікіх карцін (верагодна, алеем) склаліся ў малюнак акіянскага лайнера, які праплывае паміж былой набярэжнай Невылечных і востравам Джудэка — уражальная карціна, чаго не скажаш пра творы знакамітага графіціста, выкананыя на палатне і зняволеныя ў рамах. Нашмат круцей — ананімна створаная ім жа на аблупленай сцяне дома, што сыходзіць у ваду, дзяўчынка з факелам, якая зрабіла гэты фрагмент і так нятаннай венецыянскай нерухомасці на некалькі сотняў тысяч еўра даражэйшым. Сувязь тонучых караблёў з бежанцамі і горадам, што таксама патанае, больш чым відавочная, аднак значна мацней працуе адна з інсталяцый Асноўнага праекта — «Barca Nostra» Крыстафа Бюхеля, фрагмент рыбацкага судна, які пацярпеў крушэнне ў Міжземнамор’і, з амаль тысячы нелегальных мігрантаў выратаваліся толькі 28. Каркас злашчаснай шхуны арганічна ўпісаўся ў антураж былых карабельных верфяў Арсенала і стаў выдатным фонам для сэлфі і месцам сустрэч заўсёднікаў біенале — ды гэта й не што іншае, як калектыўны саркафаг большасці яе пасажыраў, замкнёных у труме на момант катастрофы. Хоць аўтар інсталяцыі і куратар экспазіцыі свядома пазіцыянуюць трагічны аб’ект як арт-інтэрвенцыю, ён ужо выклікаў шэраг папрокаў, у тым ліку і пра дарэчнасць увасаблення рэальных пакут на свяце мастацтва, а таксама амаральнасьці эксплуатацыі мастацтвам сапраўднай жорсткай трагедыі.\nУ гэтай сувязі ўзнікаюць пытанні: а ці маральна наогул публічнае расчэсванне нацыянальных ран? Так, напрыклад, Канада прысвячае свой павільён праблемам інуітаў — «першай нацыі», што засяляла паўночныя тэрыторыі, папуляцыі, якая гіне, бязлітасна адарваная прагрэсам і федэральным урадам ад традыцыйнага ладу жыцця ў гармоніі з суровай палярнай прыродай. Рэспубліка Косава дэманструе відэаінтэрв’ю ўжо дарослых юных ахвяр косаўскай вайны 1998-99 гадоў, якія распавядаюць аб прыніжэннях і прыгнёце албанскага насельніцтва югаслаўскімі ўладамі. У Цэнтральным павільёне мексіканка Тэрэза Марголес падзяляе гледачоў бетоннай сцяной з калючым дротам і кулявымі шчарбінкамі, якія сведчаць аб разгуле злачыннасці ў яе родным памежным Сьюдад-Хуарэсе (і атрымлівае за гэта спецыяльнае згадванне журы). У вельмі многіх лакацыях на, здавалася б, абстрактнай і пазапалітычнай тэрыторыі мастацтва ўзнікаюць надзённыя тэмы страху, гневу, гвалту і болю. Ды і замок, што вісіць на дзвярах пустога нацыянальнага павільёна Венесуэлы, — пераканальнае паведамленне аб немагчымасці мастацтва па-за палітыкай.\nМабыць, усё правільна: сучаснае мастацтва не дэкаратыўная забаўка, а на вайне як на вайне. І паказальны тут павільён Ірака, дзе курд Серван Баран, што за дзесяць гадоў ваеннай службы прайшоў усе колы салдацкага пекла, стаў тым самым мастаком, якога краіна дэлегавала на Венецыянскае біенале. Верашчагінскі размах і антываенны пафас вялізнага мурала ў двух’ярусным венецыянскім інтэр’еры, дзе адна са сцен цалкам закрыта маляўнічай мешанінай мёртвых салдацкіх целаў ва ўніформе, насупраць — стол з кнігамі, мяккія крэслы і цёплае святло настольнай лямпы. Толькі зазірнуўшы ў вочы аўтара, які з паклонам паціскае руку ў адказ на кампліменты яго экспазіцыі, можна адчуць усю глыбіню гэтага кантрасту...\nНяважна, як гэта назваць, — актуальным мастацкім выказваннем або візіянерскім прадчуваннем катастрофы, эмацыйнай асобаснай рэакцыяй на сацыяльныя выклікі ці нават арт-паразітаваннем на болевых кропках грамадства, — мастацтва «эпохі пераменаў» умела акцэнтуе трагічныя гісторыі сучаснасці. І робіць гэта вельмі відовішчна.


РАЗДЗЕЛ 3. АД’ЕЗД ДУРСЛЯЎ\nВы здесь » Форум | belpotter.by » Архив » РАЗДЗЕЛ 3. АД’ЕЗД ДУРСЛЯЎ\nГук зачыненых уваходных дзвярэй рэхам пранёсся ўверх па лесвіцэ і пачуўся крык: “Гэй, ты!”\nПасля шаснаццаці гадоў такога абыходжання Гары ўжо ведаў, каго клікаў яго дзядзька, але, тым не менш, не адклікаўся. Ён усё яшчэ думаў пра асклепак, у якім, як яму здалося на секунду, ён бачыў вока Дамблдора. Ён не падняўся з пасцелі і не пайшоў да дзвярэй датуль, пакуль яго дзядзька не закрычаў: “ХЛОПЕЦ!”. Ён паклаў асклепак у ранец да тых рэчыў, якія збіраўся браць з сабой.\n- Чаго гэта ты не спяшаешся! – зароў Вернан Дурсль, калі Гары паявіўся не верхняй ступеньцы. – Ідзі сюды. Трэба пагаварыць!\nГары спусціўся ўніз, трымаючы рукі глыбока ў кішэнях джынсаў. Апынуўшыся ў гасцінай, ён убачыў усіх траіх Дурсляў. Яны былі апранутыя і збіраліся: дзядзька Вернан у карычневай куртцы на маланцы, цётка Пятуння – у паліто колеру ласося, а Дадлі, вялікі светлавалосы мускулісты кузен Гары, - у скуранай куртцы.\n- Ну? – спытаў Гары.\n- Садзіся! – сказаў дзядзька Вернан. Гары падняў бровы.\n- Калі ласка! – дадаў дзядзька Вернан, злёгку моршчачыся ад сказанага слова.\nГары сеў. Яму здавалася, ён ведаў, што ён павінен пачуць. Яго дзядзька пачаў кідацца па пакоі, а цётка Пятуння і Дадлі сачылі за ім з трывогай. Нарэшце, вялікі бэзавы твар дзядзькі Вернана абцяжарыла нейкая думка, і ён спыніўся насупраць Гары і аб’явіў:\n- Я перадумаў, - сказаў ён.\n- Які сюрпрыз, - хмыкнуў Гары.\n- Не смей так казаць… - пачала цётка Пятуння, але Вернан Дурсль супакоіў яе.\n- Гэта ўсё глупства! – сказаў дзядзька Вернан, гледзячы на Гары сваімі маленькімі, падобнымі на парасячыя вачамі. – Я зусім не веру тваім словам. Мы застанемся тут, і нікуды не паедзем.\nГары паглядзеў на дзядзьку і адчуў і прыкрасць, і весялосць адначасова.\nВернан Дурсль мяняў сваё меркаванне кожныя дваццаць чатыры гадзіны на працягу апошніх чатырох тыдняў. Ён пакаваў, распакоўваў і зноў пакаваў рэчы, у чарговы раз зяніўшы сваё рашэнне.\nБольш за ўўсё Гары спадабаўся той раз, калі дзядзька Вернан, не ведаючы, што Дадлі дадаў у зноў перапакаваны чамадан гантэлі, паспрабаваў засунуць яго ў антрэсоль і зваліўся, равучы ад болю і лаючыся па чым дарма.\n- Ты кажаш, - сказаў Вернан Дурсль, працягваючы шпацыр па пакоі. – Што мы: Пятуння, Дадлі і я – у небяспецы, якая зыходзіць ад… ад…\n- Кагосьці з “нашых”, я ведаю, - сказаў Гары.\n- Дык вось, я не веру ніводнаму слову, - дзядзька Вернан зноў устаў перад Гары. – Я не спаў паў ночы, усё абдумваючы, і прыйшоў да вываду, што гэта план па захопу маёй хаты.\n- Хаты? – паўтарыў Гары. – Якой хаты?\n- Гэтай хаты! – ускрыкнуў дзядзька Вернан, вена на ілбу пачала пульсаваць. – Нашай хаты! Кошты на жыллё тут вельмі высокія! Ты жадаеш, каб мы з’ехалі, а потым праробіш свае фокусы, і ўсё акажацца перапісаным на цябе і…\n- Вы што, звар’яцелі? – спытаў Гары. – План, каб атрымаць гэтую хату? Вы праўда тупы, ці толькі прыкідваецеся?\n- Ну-ка не смей!.. – піскнула цётка Пятуння, але Вернан зноў яе супакоіў. Для яго, здавалася, не было нічога больш небяспечнаго чым то, пра што ён зараз казаў.\n- Жадаю нагадаць, калі вы забыліся, - сказаў Гары. – Што ў мяне ўжо ёсць хата, якую мне пакінуў хросны. Навошта мне гэтая? У памяць аб добрых дзяньках?\nНаступіла цішыня. Гары падумаў, што вырабіз належнае ўражанне на дзядзьку сваімі довадамі.\n- І ты сцвярджаеш, - сказаў дзядзька Вернан, зноў бегаючы па пакоі. – Што гэты нейкі там Лорд…\n- … Валан дэ морт, - нецярпліва адказаў Гары. – І мы ўжо сто разоў абмяркоўвалі гэта! Гэта не здагадка, а факт! Дамблдор казаў вам летась, і Кінгслі і Містэр Уізлі…\nВернана Дурсля перашморгнула, і Гары здагадаўся, што дзядзька спрабаваў пазбавіцца ад успамінаў аб візіце двух дарослых чараўнікоў. Хоць, улічваючы, што аднойчы Містэр Уізлі разнёс Дурслям палову гасцінай, яго з’яўленне магло, мякка кажучы, не ўзрадаваць дзядзьку Вернана.\n- ...Кінгслі і Містэр Уізлі гэта тлумачылі, - яшчэ раз сказаў Гары. – Мне споўніцца семнаццаць, заклён знікне, і вы разам са мной будзеце пад пагрозай нападу Валан дэ морта. Ордэн падазрае, што Валан дэ морт можа злавіць вас і мучыць, каб выпытаць, дзе я. Ці ў надзеі, што я вас захачу выратаваць.\nПогляды Гары і дзядзькі Вернана сустрэліся. Гары быў упэўнены, што яны адначасова падумалі пра адно і тое ж. Затым дзядзька Вернан працягнуў хадзіць па пакоі, а Гары зноў загаварыў:\n- Вам неабходна схавацца, і Ордэн жадае дапамагчы. Вам прапаноўваюць лепшую абарону, якая толькі можа быць.\nДзядзька Вернан нічога не адказаў, а працягнуў хадзіць па пакоі. Сонца схілілася над агароджамі. Газонакасілка суседа зноў заглухла.\n- Я думаў, ёсць Міністэрства Магіі, - сказаў дзядзька Вернан.\n- Ёсць, - здзіўлена адказаў Гары.\n- Ну а чаму бы ім тады не абараняць нас? Мне здаецца, ні ў чым не вінаватыя, вядома, акрамя хавання мечанага, ахвяры накшталт нас маюць рава на абарону ўрада!\nГары не змог утрымацца ад смеху. Гэта было ў духу Вернана – спадзявацца на кіраўніцтва, нават калі гаворка ішла пра мір, які ён адмаўляў і пагарджаў.\n- Вы чулі, што вам сказалі Кінгслі і містэр Уізлі, - адказаў Гары. – Мы думаем, што ў Міністэрстве сабатаж.\nДзядзька Вернан кідаўся да каміна і зваротна, так цяжка дыхаючы, што чорныя вусы яго ўздымаліся, а твар зноў стаў бэзавым ад працы думкі.\n- Добра, - сказаў ён, зноў спыняючыся перад Гары. – Добра, дапусцім, мы згаджаемся на абарону. Але я не разумею, чаму мяне не можа ахоўваць гэты Кінгслі.\nГары ледзь не закаціў вочы. Нагэтае пытанне таксама адказвалі не адзін раз.\n- Як я ўжо казаў, - сказаў ён скрозь зубы. – Кінгслі ахоўвае міністра магл… вашага Прэм’ер–міністра.\n- Менавіта так!.. Ён лепшы! – сказаў дзядзька Вернан, паказваючы на пусты экран тэлевізара. На днях Дурслі ўбачылі Кінгслі у навінах, калі той суправаджаў Прэм’ер-міністра падчас наведвання лякарні. Гэта і тое, што Кінгслі атрымоўвалася апранацца па-маглаўскі, не кажу чы ўжо пра ўпэўненасць, выходнай ад яго павольнага басу, было прычынай, па якой Дурслі успрымалі Кінгслі не так, як іншых чараўнікоў. Хоць яны ніколі не бачылі яго з златым кольцам у вуху.\n- Ну, так ён заняты, - сказаў Гары. – Але Хестынія Джонс і Дзедалус Дыггл больш чым гатовыя да працы…\n- Паглядзець бы іх рэзюмэ… - пачаў дзядзька Вернан, але ў Гары лопнула цярпленне. Устаўшы, ён падышоў да дзядзькі, зараз сам паказваючы на тэлевізар.\n- Гэтыя выпадкі – не проста няшчасныя выпадкі… аварыі, выбухі, усё, што зараз адбываецца. Людзі знікаюць і паміраюць, і ён стаіць за гэтым, Валан дэ морт. Я паўтараю вам зноў: ён забівае маглаў для забаўкі. Нават смуга – дзяментары выклікаюць яе, а калі вы не памятаеце, хто гэта, спытайце вашага сына!\nДадлі рэзка закрыў рот рукамі. Усе ўтаропіліся на яго. Ён павольна апусціў рукі і спытаў:\n- Есць… яшчэ?\n- Яшчэ? – зарагатаў Гары. – Акрамя тых двух, што напалі на нас? Так! Іх сотні, зараз, магчыма, і тысячы, судзячы па ўсеагульным жаху і адчаю…\n- Добра, добра, - сказаў дзядзька Вернан. – Мы цябе зразумелі…\n- Спадзяюся, - сказаў Гары. – Таму што як толькі мне споўніцца семнаццаць, усе: Пажыральнікі Смерці, дэментары, магчыма Іныерыі – мёртвыя целы, якімі кіруюць цёмныя чараўнікі, - змогуць знайсці і напасці на вас. А калі вы ўспомніце той раз, калі вы паспрабавалі ўйсці ад чараўніка, то напэўна зразумееце, што вам патрэбна дапамога.\nНенадоўга павісла цішыня, і крозь гады пачуўся гук зламаных Хагрыдам дзвярэй. Цётка Пятуння глядзела на дзядзьку Вернана, Дадлі глядзеў на Гары. Нарэшце дзядзька Вернан выпаліў:\n- А як жа мая праца? А школа Дадлі? Не думаю, што гэтыя рэчы важныя для кучкі чараўнікоў…\n- Вы што, не разумееце? – закрычаў Гары. – Яны замучаць вас і заб’юць гэак жа, як маіх бацькоў!\n- Тата, - гучна сказаў Дадлі. – Я еду з гэтымі людзьмі з Ордэна.\n- Дадлі, - здзівіўся Гары. – Упершыню ў жыцці ты кажаш нешта разумнае.\nЁн ведаў, што выйграў бітву. Калі ўжо Дадлі спалохаўся настолькі, каб прыняць дапамогу ад Ордэна, яго баць відавочна пагадзяцца з ім. Ніхто бы не кінуў Дадынькай. Гары зірнуў на гадзіннік.\n- Яны будуць тут хвілін праз пяць, - сказаў ён і, калі ніхто з Дурсляў не адказаў, выйшаў з пакоя. Далягляд расстання з цёткай, здзяядзькам і кузенам, магчыма назаўжды, не мог знерваваць яго, аднак у паветры ўсё роўна была нейкая напруга. Што сказаць пры растанні чалавеку пасля шаснаццаці гадоз узаемнай непрыязнасці?\nУ сваім пакоі Гары бязмэтна пахадзіў са сваім ранцам, затым прасунуў скрозь пруты клеткі Буклі трохі арэхаў. Яны з гукам зваліліся на дно, і сава іх праігнаравала.\n- Мы хутка з’едзем, - сказаў ёй Гары. – І ты зноў зможаш вольна лётаць.\nУ дзверы пазванілі. Гары затрымаўся, але затым выйшаў з свайго пакоя і накіраваўся ўніз. Ён не думаў, што Хемція і Дзедалус змаглі бы ў адзіночку зладзіцца з Дурслямі.\n- Гары Потар! – завішчаў радасны голас, калі Гары адчыніў дзверы; чалавек у ліловым капялюшыку нізка раскланьваўся. – Гонар, як заўсёды!\n- Дзякуй, Дзедалус, - сказаў Гары, збянтэжана ўсміхаючыся цёмнавалосай Хесціі. – Я вельмі рады, што вы гэта робіце… Яны тут, мая цётка, дзядзька і кузен…\n- Добрага вам дня, сваякі Гары Потара! – радасна сказаў Дзедалус, праходзячы ў гасціную.\nДурслі не выглядалі гэтак жа радасна; Гары ўжо чакаў, што іх рашэнне зноў памяняецца. Дадлі прыціснуўся да мамы пры выглядзе чараўнікоў.\n- Я бачу, вы ўжо сабраліся! Выдатна! План, як вам ужо распавёў Гары, просты, - сказаў Дздалус, дастаючы гадзіннік і ўважліва яго разглядаючы. – Мы пакінем хату да таго, як гэта зробіць Гары. Карыстацца магіяй у вашай хаце нельга, гэта можа справакаваць Міністэрства арыштаваць Гары, таму што ён яшчэ непаўналетні. Мы павінны ад’ехаць кіламетраў на пятнаццаць, перш чым дызаппарыраваць у бяспечнае месца, якое мы абралі для вас. Мяркую, вы ведаеце, як вадзіць? – ветліва спытаў ён дзядзьку Вернана.\n- Ці ведаю я як… Вядома, я вядатна ведаю, ёрш тваю медзь, як вадзіць! – раззлаваўся дзядзька Вернан.\n- Значыць, вы вельмі разумныя, сэр, вельмі. Я вось, напрыклад, аслупянеў бы пры выглядзе ўсіх гэтых кнопачак і пімпачак, - сказаў Дзедалус. Яму вельмі падабалася захапляцца дзядзькам Вернанам, які, мабыць, з кожнай секундай усё больш губляў упэўненасць у плане.\n- Нават вадзіць не ўмее, - прамармытаў ён, пакуль яго вусы істэрычна тузаліся, але, да шчасця, ні Дзідалус, ні Хесція яго не чулі.\n- Ты, Гары, - працягнуў Дзедалус. – Пачакаеш тут сваіх суправаджалых. Нашы планы змяніліся…\n- У якім сэнсе? – сказаў Гары. – Я думаў, Вар’яцкае Вока павінен быў забраць мяне для раўналежнага аппарыравання.\n- Нельга, - адказала Хесція. – Вар’яцкае Вока растлумачыць.\nДурслі, якія без усякай радасці слухалі гэтую гутарку, падскочылі, ад гучнага “Паспяшайцеся!”. Гары агледзеў увесь пакой, перш чым зразумець, што гук зыходзіў ад гадзінніка Дзедалуса.\n- Так, час не чакае, - сказаў Дзедалус, ківаючы на свой гадзіннік і прыбіраючы яго зваротна ў пінжак. – Мы паспрабуем перамясціць тваю сям’ю адначасова з тваім ад’ездам, Гары, у момант калі абарона знікне, выўсе павінны быць у бяспецы, - ён звярнуўся да Дурсляў. – Ну што, вы гатовы ісці?\nНіхто не адказаў. Дзядзька Вернан глядзеў на грудок у кішэні пінжака Дзедалуса.\n- Магчыма, нам трэба пачакаць у калідоры, Дзедалус, - прамармытала Хемція. Яна відавочна лічыла непрыстойным заставацца ў пакоі, калі Гары і яго сям’я павінны былі сказаць адзін аднаму цёплыя і далікатныя словы растання.\n- Не трэба, - ціха пачаў Гары, але дзядзька Вернан пазбавіў яго ад тлумачэння:\n- Н, тады, дапабачэнне, хлопец.\nЁн падняў правую руку, каб паціснуць руку Гары, але раздумаўся і сціснуў далонь у кулак, калыхаючы ёй наперад і назад, німы метраном.\n- Ты гатоў, Дадзі? – спытала цётка Пятуння, правяраючы зашпільку на сумцы, быццам імкнучыся пазбягаць погляду Гары.\nДадлі не адказваў, а стаяў з адкрытым ртом, трохі нагадваючы Гары гіганта Гропа.\n- Пайшлі, - сказаў дзядзька Вернан.\nЁн ужо амаль дайшоў да дзвярэй гасцінай, як раптам Дадлі пралапатаў:\n- Чаго ты не разумееш, лапачка? – спытала цётка Пятуння, гледзячы на сына.\nДадлі падняў тоўстую парсюковую руку, паказваючы на Гары.\n- Чаму ён не едзе з намі?\nДзядзька Вернан і цётка Пятуння замерлі, утаропіўшыся на Дадлі, быццам ён толькі што выявіў жаданне стаць балярынай.\n- Што? - гучна спытаў дзядзька Вернан.\n- Чаму ён не едзе з намі? – сказаў дадлі.\n- Ну, ён… не жадае, - сказаў дзядзька Вернан, паварочваючыся да Гары і дадаючы. –Ты ж не жадаеш?\n- Ні кропелькі, - сказаў Гары.\n- Вось бачыш, - сказаў дзядзька Вернан. – Цяпер пайдзем.\nЁн выйшаў з пакоя. Яны чулі, яе адчыніліся дзверы, але Дадлі не рухаўся, і пасля некалькі праведзеных крокаў цётка Пятуння таксама спынілася.\n- Што яшчэ? – раўнуў дзядзька Вернан, з’яўляючыся ў дзвярах.\nЗдавалася, Дадлі не мог выказаць тое, што жадаў сказаць, словамі. Пасля некалькіх імгненняў відавочнага дужання ён, нарэўшце, сказаў:\n- А куды ён едзе?\nЦётка Пятуння і дзядзька Вернан пераглянуліся. Дадлі відавочна іх пужаў. Хесція Джонс парушыла маўчанне.\n- Але… вы ж ведаеце, куды паедзе ваш пляменнік? – спытала яна збянтэжана.\n- Так, ведаем, - сказаў Вернан Дурсль. – Ён кудысьці паедзе з вашай кампаніяй, так? Так. Усё, Дадлі, пайшлі, мы спяшаемся, ты чуў, што сказаў дзядзечка.\nІ зноў Вернан Дурсль выйшаў з дзвярэй, але Дадлі не пайшоў за ім.\n- Кудысьці паедзе з нашай кампаніяй?\nХесція была ў шоку. Гары ведаў гэты выраз твару, бо чараўнікі не разумелі, як родныя людзі, якія жывуць побач, цалкам не цікавіліся знакамітым Гары Потарам.\n- Усё ў парадку, - запэўніў яе Гары. – Гэта не мае значэння, праўда.\n- Не мае значэння? – паўтарыла Хесція, падвышаючы голас. – Людзі не разумеюць, праз што табе прыйшлося прайсці? У якой ты небяспецы? То ўнікальнае месца, якое ты займаеш у сэрцах людзей, якія паўсталі супраць Валан дэ морта?\n- Э-э… не, не разумеюць, - сказаў Гары. – Яны думаюць , што я проста займаю месца, сапраўды кажучы, я ўжо абвык…\n- Я не лічу, што ты займаеш месца.\nКалі бы Гары не бачыў, як вусны Дадлі заварушыліся, ён бы не паверыў сваім вушам. Ён доўга глядзеў на Дадлі, патроху ўсведамляючы, што фразу сапраўды вымавіў яго кузен. Дадлі заліўся фарбай. Гары сам быў здзіўлены і адчуваў сябе ніякавата.\n- Ну… э-э… Дзякуй, Дадлі.\nІ зноў Дадлі пагрузіўся ў роздумы, у канцы выдаючы:\n- Ты выратаваў мне жыццё.\n- Не зусім, - сказаў Гары. – Дзяментар узяў бытолькі тваю душу…\nЁн з цікаўнасцю паглядзеў на кузена. Яны не мелі зносім летам, як і мінулым, калі Гары вярнуўся на Цісавую вуліцу і не выходзіў з пакоя. Але толькі цяпер Гары зразумеў, што кубак халоднага чая быў зусім не злым жартам. Ён адчуў палягчэнне таму, што Дадлі нечакана выявіў здольнасць да пачуццяў. Адкрыўшы рот яшчэ пару разоў, Дадлі зноў пагрузіўся ў чырвонатваравае маўчанне.\nЦётка Пятуння расплакалася. Хесція Джонс паглядзела на яе ўхваляльна, а затым зноў ашаломлена, калі цётка Пятуння замест таго, каб абняць Гары, абняла Дадлі.\n- Т-так міла, Дадзерс… - раўла яна на яго масіўных грудзях. – Т-такі мілы хлопчык… с-сказаў дзякуй…\n- Ён жа не сказаў дзякуй! – абурылася Хесція. – Ён толькі сказашў, што Гары не займае месца!\n- Так, але з яго вуснаў гэта ўсё роўна што “Я цябе кахаю”, - сказаў Гары, адначасова стамляючыся ад сцэнкі, якая зацягнулася і жадаючы пасмяяцца над цёткай, якая абдымала Дадлі так, нібы ён толькі што выратаваў Гары з падпаленага будынка.\n- Мы ўвогуле паедзем? - улка крыкнуў дзядзька Вернан, зноў з’яўляючыся ў дзвярах гасцінай. – Мне здавалася, час ісці!\n- Так, так, паедзем, - сказаў Дзедалус Дыггл, які трохі ашалеў, назіраючы за метамарфозамі, але зрабіў высілак і сабраўся з думкамі. – Нам сапраўды час, Гары…\nЁн нахіліўся і паціснуў руку Гары сваімі рукамі.\n- … поспехаў, я спадзяюся, мы яшчэ сустрэнемся. Надзеі чарадзейнага міру ўскладзены на цябе.\n- А, - сказаў Гары, - сапраўды. Дзякуй.\n- Бывай, Гары, - сказала Хесція, таксама паціскаючы яго руку. – Нашы думкі з табой.\n- Я спадзяюся, усё ў парадку, - сказаў Гары, кідаючы погляд на цётку Пятунню і Дадлі.\n- О, я ўпэўнены, у нас усіх усё будзе добра, - сказаў Дыггл, махаючы капялюшыкам на развітанне і выходзячы з пакоя. Хесція пайшла за ім.\nДадлі павольна вызваліўся з абдымак маці і падышоў да Гары, якому прыйшлося стрымаць жаданне правучыць кузена магіяй. Раптам Дадлі падняў вялікую ружовую руку.\n- Боджа, Дадлі, - сказаў Гары скрозь галашэнне Пятунні, якое ўзнавілася. – Дзяментары задзьмулі ў ябе чужыя мазгі?\n- Не ведаю, - мармытаў Дадлі. – Убачымся, Гары.\n- Так… - сказаў Гары, паціскаючы руку Дадлі. – Можа быць. Беражы сябе, Вялікі Дзі.\nДадлі амаль усміхнуўся і выйшаў з пакоя. Гары пачуў яго цяжкія крокі ў двары і грук дзвярэй машыны, якія захлопнуліся.\nЦётка пятуння, закрываючы твар хустачкай, абгарнулася на гук. Падобна, яна не чакала, што застанецца з Гары сам-насам. Паспешліва хаваючы хустачку ў кішэнь, яна сказала:\n- Ну… бывай, - і накіравалася да дзвярэй, не гледзячы на яго.\n- Бывайце, - сказаў Гары.\nЯна спынілася і абгарнулася. На секунду ў Гары паўстала дзіўнае пачуццё, быццам яна жадала нешта сказаць яму. Пятуння паглядзела на яго і, здавалася, вось-вось загаварыла бы, але тузануўшы галавой, яна выйшла з пакоя і накіравалася да мужу і сыну.


Будзьма беларусамі! » «Я быў і застаюся ўкраінскім кінарэжысёрам». Рэжысёр Сяргей Лазніца адказаў адкрытым лістом на сваё выключэнне з Украінскай кінаакадэміі\n21.03.2022 | Кіно\n«Я быў і застаюся ўкраінскім кінарэжысёрам». Рэжысёр Сяргей Лазніца адказаў адкрытым лістом на сваё выключэнне з Украінскай кінаакадэміі\nПраўленне і назіральная рада Украінскай кінаакадэміі выключылі рэжысёра Сяргея Лазніцу, ураджэнца Беларусі са складу кінаакадэміі. Ён адказаў на гэта адкрытым лістом, які апублікаваў у сваім фэйсбуку.\n«З учорашняга вечара я атрымліваю лісты і званкі ад сяброў і калегаў з усяго свету, якія выказваюць здзіўленне і просяць растлумачыць, што здарылася з украінскай кінаакадэміяй. Я таксама спрабую гэта зразумець.\n27 лютага 2022 года я апублікаваў заяву: «Развязаная Расіяй вайна супраць Украіны — самазабойчы і вар’яцкі акт, які непазбежна прывядзе да краху расійскага злачыннага рэжыму. Увесь свет стаў сведкам бітвы дабра са злом, праўды з хлуснёй, бітвы біблейскага маштабу. Перамога будзе за Украінай!\nЯ ўзрушаны нерашучасцю і асцярожнасцю ўрадаў, грамадскіх арганізацый і грамадзян, якія маглі б дапамагчы Украіне не толькі словамі, але і хуткімі і рашучымі дзеяннямі.\nГуманітарная трагедыя, якая здзяйсняецца на нашых вачах, у значнай ступені, справакаваная крывадушнай палітыкай супакойвання пачвары, палітыкай вядзення бізнесу з Расіяй. Цягам дзесяцігоддзяў заходні свет адварочваўся ад злачынстваў, учыненых расійскім рэжымам у Чачні, у Грузіі, у Крыме, на Данбасе, у іншых рэгіёнах Еўропы і свету, і ішоў на кампрамісы, заснаваныя на палітыцы "прагматызму".\nСусветнай супольнасці прыйшла пара прачнуцца, усвядоміць тое, што адбываецца і сцерці расійскую пачвару!»\nЯ выйшаў з Еўрапейскай кінаакадэміі, таму што іх першая заява, апублікаваная праз некалькі дзён пасля пачатку вайны, была занадта нейтральнай, бяззубай і канфармісцкай у адносінах да расійскай агрэсіі. Яны нават не палічылі магчымым назваць вайну вайной.\nУсе гэтыя дні я займаюся тым, што тлумачу самым розным выданням і журналістам з Еўропы і Амерыкі прычыны і сутнасць распачатай вайны, заклікаючы свет уступіць у барацьбу супраць расійскай агрэсіі, удзельнічаю ў дабрачынных паказах маіх фільмаў «Данбас» і «Майдан», сродкі ад якіх ідуць на дапамогу Украіне, эвакуірую людзей з Украіны і дапамагаю бежанцам.\nУ трагічнай сітуацыі вайны, мне здаецца, трэба старацца захоўваць здаровы сэнс. Я супраць байкоту тых маіх калегаў, расійскіх кінематаграфістаў, якія выступалі і выступаюць супраць злачынстваў пуцінскага рэжыму.\nСа здзіўленнем я прачытаў заяву ўкраінскай кінаакадэміі пра тое, што я выключаны з Акадэміі за касмапалітызм. У перакладзе з грэцкага «касмапаліт» азначае «грамадзянін свету». Першым чалавекам, які абвясціў сябе касмапалітам, быў старажытнагрэцкі філосаф Дыяген. Касмапалітамі называлі сябе філосаф-стоік Зянон, нямецкі філосаф Эмануіл Кант, асветнікі Вальтэр, Дзідро, Юм і Джэферсан.\nЗ ХVIII стагоддзя «касмапалітам» называлі чалавека, адкрытага да ўсяго новага і вольнага ад культурных, рэлігійных і палітычных забабонаў. Толькі ў эпоху позняга сталінізму, падчас антысеміцкай кампаніі, развязанай Сталіным у 1948-1953 гадах, гэтае слова набыло негатыўную канатацыю ў савецкім прапагандысцкім дыскурсе.\nВыступаючы супраць «касмапалітызму», украінскія «акадэмікі» выкарыстоўваюць сталінскі дыскурс, у аснове якога — нянавісць, адмаўленне іншадумства, зацвярджэнне калектыўнай віны, забарона на любыя праявы вольнага індывідуальнага выбару. Ці яны супраць філасофскай традыцыі Дыягена, Зянона, Канта і Вальтэра? Супраць каштоўнасцяў, якія ляжаць у аснове культуры і грамадства сучаснай Еўропы, у якую, па іх словах, яны так імкнуцца? Я вымушаны падрабязна казаць пра семантыку тэрміна «касмапаліт», таму што за межамі былой савецкай імперыі довады, якія прыводзяць «акадэмікамі», зразумелыя толькі саветолагам.\nВыкладчыкі рускай мовы з універсітэта горада Нант (Францыя) кожны год праводзяць на сродкі універсітэта фестываль фільмаў з краін, якія ўтварыліся пасля распаду СССР. Аб гэтым фестывалі я даведаўся з ліста Украінскай кінаакадэміі. Я сёння звязаўся з арганізатарамі фестывалю, і даведаўся, што «акадэмія» і дзеячы ўкраінскай культуры, у прынцыпе, падтрымліваюць рашэнне аб правядзенні фестывалю, але толькі патрабуюць замяніць усе расійскія фільмы на ўкраінскія. Даслоўна: «... мы прапануем замяніць усе фільмы праграмы фільмамі, вырабленымі ва Украіне ці пра Украіну, такім чынам адлучаючы (у лісце сказана "delimiting") нашу культуру ад расійскага кіно...».\nКалі арганізатары фестывалю адмовіліся гэта зрабіць, яны падвергліся нападу і абразам з боку дзеячаў украінскай культуры. Дэвіз фестывалю «Entre Lviv et l’oural», што азначае «паміж Львовам і Уралам», а не «ад Львова да Урала», як пераклалі з французскай «акадэмікі». Паказы фестывалю дабрачынныя, усе сабраныя сродкі пойдуць у Чырвоны Крыж, на праграму экстранай дапамогі Украіне. Пра гэта сказана на сайце фестывалю. Фестываль не падтрымліваецца ніякімі расійскімі інстытуцыямі.\n«Цяпер, калі Украіна з усіх сіл адстойвае сваю незалежнасць, ключавым паняццем у рыторыцы кожнага ўкраінца павінна быць яго нацыянальная ідэнтычнасць», — пішуць украінскія «акадэмікі». Не грамадзянская пазіцыя, не імкненне да аб’яднання ўсіх свабодалюбных людзей і людзей цвярозага розуму ў барацьбе з расійскай агрэсіяй, не інтэрнацыянальнае намаганне ўсіх дэмакратычных краін для перамогі ў гэтай вайне, а менавіта «нацыянальная ідэнтычнасць». На жаль, гэта нацызм. Падарунак крамлёўскай прапагандзе ад украінскай кінаакадэміі.\nУкраінскія «кінаакадэмікі» ў сваім звароце патрабуюць ад сусветнай супольнасці «не пазіцыянаваць мяне як прадстаўніка ўкраінскай культурнай сферы». Ніколі ў жыцці я не прадстаўляў ніякія супольнасці, групы, аб’яднанні і сферы. Усё, што я кажу і раблю, з’яўлялася і з’яўляецца толькі маім, індывідуальным, словам і справай.\nЯ быў і застаюся ўкраінскім кінарэжысёрам.\nЖадаю ўсім захоўваць здаровы сэнс у гэты трагічны час».


Hanomag 2/10 PS Limousine 1925 года выпуска. Фото 1. VERcity\nHanomag 2/10 PS Limousine 1925 года (фото 1 из 6)\nГалерея автомобиля Hanomag 2/10 PS Limousine 1925 года включает в себя 6 оригинальных изображений высокого качества.\nА также вы можете скачать фотографии абсолютно бесплатно и использовать их как обои для рабочего стола с изображением автомобиля Hanomag 2/10 PS Limousine 1925 года, нажав на иконку в правой нижней части изображения.\nДругие галереи Hanomag 2/10 PS\nHanomag 2/10 PS Limousine '1925\nHanomag 2/10 PS Landaulet '1925\nHanomag 2/10 PS Light Van '1925\nДругие галереи Hanomag 1925 года\nHanomag 2/10 PS Cabriolet '1925\n1974 BMW 528\nChevrolet NQR Reward 2011 года


Масавае затрыманне журналістаў у Маскве | euroradio.fm\nГалоўная / Масавае затрыманне журналістаў у Маскве\nМасавае затрыманне журналістаў у Маскве\nЗатрыманыя ў аўтазаку / novayagazeta.ru\nЯны выходзілі на адзіночныя пікеты ў падтрымку затрыманага раней карэспандэнта "Медузы" Івана Галунова...\n7 чэрвеня ў Маскве адбылося масавае затрыманне журналістаў. Яны выходзілі на адзіночныя пікеты каля гарадскога ўпраўлення МУС у падтрымку затрыманага раней карэспандэнта "Медузы" Івана Галунова. Ён апынуўся за кратамі ў чацвер па падазрэнні ў "замаху на збыт наркотыкаў у буйным памеры". Галуноў сцвярджае, што наркотыкі яму падкінулі. Паводле яго слоў, у паліцыі яго збілі, яму не дазволілі выклікаць хуткую і адваката. Журналіст вядомы сваімі расследаваннямі, у тым ліку і па фактах карупцыі.\nЯк інфармуе novayagazeta.ru, на адзіночных пікетах былі затрыманыя супрацоўнікі "Новай газеты" Павел Каныгін, Ілля Азар, Вікторыя Іўлева, пісьменнік Віктар Шандаровіч, галоўны рэдактар самвыдату "Батенька, да вы трансформер" Рыгор Туманаў, журналіст "Медузы" Аляксандр Паліванаў, літаратурны крытык Ганна Нарынская, а таксама Андрэй Барзенка, Аляксандр Рыклін, Аляксандр Гарбачоў, Ігар Садрэеў і іншыя. Іх абвінавачвалі ў парушэнні правілаў правядзення адзіночных пікетаў (яны нібыта стаялі адзін ад аднаго на адлегласці меншай за 50 метраў). Але пасля ўсіх адпусцілі.\nЕўрарадыё асуджае затрыманні журналістаў у Расіі. Людзі, якія выйшлі на вуліцы каб выявіць сваю пазіцыю, не павінныя апынацца ў аўтазаках. Мы падтрымліваем калег у іх імкненні адстаяць свабоду слова і давесці да расійскіх уладаў, што справа журналіста Івана Галунова сфабрыкаваная. Крымінальны пераслед Галунова мы лічым інспіраваным антыгероямі яго вострых расследванняў, якія датычыліся карупцыі ў вышэйшых колах кіраўніцтва Масквы.\nЗ Беларусі выслалі расійскага журналіста


Арганізацыя прагулак на свежым паветры для цяжкахворых 🌡 Хатні Онлайн Доктар\nАрганізацыя прагулак на свежым паветры для цяжкахворых можа суправаджацца мноствам праблем як для самога чалавека з абмежаванымі здольнасцямі, так і для яго асяроддзя. У гэтым артыкуле мы дамо вам адказы на пытанні, якія часта ўзнікаюць у людзей, якія заляцаюцца за такімі пацыентамі.\nЯкія яшчэ параметры падгузнікаў неабходна ўлічваць?\nВызначыўшыся з памерам падгузніка, варта звярнуць увагу на такія яго характарыстыкі як:\nМатэрыял. Выраб павінна быць выканана з мяккага і дыхае (прапускалага паветра) матэрыялу, які не раздражняе скуру хворага, т. К. У адваротным выпадку на целе могуць з'яўляцца пацёртасці і нават драпіны, якія выклікаюць дыскамфортныя адчуванні. Яны могуць інфікаваць і дастаўляць хвораму дадатковыя клопаты і траты. А затрымка вільгаці ўнутры Памперсы можа прыводзіць да з'яўлення абапрэласцяў і спрыяць з'яўленню пролежняў.\nНаяўнасць липучек. Фіксацыя на ліпучках важная для любога хворага з абмежаваннем рухальных здольнасцяў, т. К. Такія вырабы лягчэй апранаць і здымаць.\nНезаўважнасць. Шматлікія хворыя адчуваюць маральны дыскамфорт ад таго, што памперс шамаціць пад іх адзеннем ці занадта прыкметны для навакольных візуальна.Ліквідаваць гэтыя перашкоды дапамогуць вырабы, дакладна падабраныя па памеры і выкананыя з мяккага і бясшумнага матэрыялу, і адзенне такога фасону, які дапамагае схаваць наяўнасць падгузніка пад ёю.\nНадзейнасць. Адчуванне таго, што памперс не падвядзе хворага ў людным месцы, дапаможа зрабіць шпацыр або прагулянка хворага больш камфортным. Для пераадолення гэтай перашкоды можна скарыстацца дадатковай пракладкай паміж падгузнікаў і вопраткай або пастарацца пераканаць чалавека ў надзейнасці падгузнікі.\nЯк апрануць хворага ў залежнасці ад надвор'я і стану яго здароўя?\nШпацыр на свежым паветры для цяжкахворага чалавека павінна быць камфортнай ва ўсіх адносінах, і правільны падбор адзення можа паспрыяць гэтаму. Яна павінна выбірацца з улікам стану чалавека, яго смакавых пераваг і ўмоў надвор'я.\nДля цяжкахворых, якія могуць хадзіць самастойна, але адчуваюць нейкі дыскамфорт пры хадзе з-за захворванняў, звязаных з апорна-рухальным апаратам, варта правільна падабраць памер або фасон. Адзенне не павінна абмяжоўваць руху і быць камфортнай ў нашэнні.Калі хворы карыстаецца інвалідным крэслам, то ніжняя частка гардэроба не павiнна здушваць тулава ў становішчы седзячы.\nПры некаторых захворваннях ў чалавека ўзнікае адчуванне спякота або потлівасць. У такіх выпадках неабходна выбіраць вопратку з матэрыялу, які б добра ўбіраў вільгаць і не пераграваюцца цела хворага. Для абароны ад ветру можна ўзяць з сабой шаль ці плед, выкарыстанне якіх дапаможа пазбавіцца ад дыскамфортныя адчуванні і не дапусціць развіцця миозитов, флебіты або артрытаў.\nКалі цяжкахворы чалавек пакутуе ад недастатковасці кровазвароту (напрыклад, у канечнасцях пасля траўмы ці інсульту), то на гэтую частку цела хворага варта надзець больш цёплую вопратку ці скарыстацца дадатковымі сродкамі (термоодеждой, шкарпэткамі, пальчаткамі, пледам або коўдрай). Пры неабходнасці знаходжання ў інваліднай калясцы нельга забываць аб магчымым з'яўленні пролежняў. Для гэтага ў месцах судакранання транспартнага сродку з целам варта скарыстацца дадатковымі прыстасаваннямі ў выглядзе валікаў, спецыяльных падушак ці надзіманых колаў.\nЦяжкахвораму чалавеку варта выбіраць вопратку, клапоцячыся пра яго смакавых перавагах. Колер і стыль рэчаў можа ўплываць на стан хворага, т. К.якія ўзнікаюць пры нашэнні адзення маральныя перажыванні здольныя пагаршаць агульнае самаадчуванне. Асартымент сучаснага рынку адзення шырокі і кожны можа знайсці тую ці іншую мадэль, кіруючыся сваім густам.\nЯк правільна прадумаць маршрут прагулкі?\nПрагулка павінна быць карыснай і бяспечнай для хворага.\nЗбіраючыся на шпацыр з цяжкім хворым, неабходна прадумаць маршрут яго перамяшчэння. Ён павінен дастаўляць цікавасць самому чалавеку, які пакутуе ад захворвання, і быць бяспечным для яго.\nКалі стан здароўя дазваляе і плануецца доўгая прагулка на прыродзе, то неабходна ўлічыць магчымасць дастаўкі хворага ў гэтае месца на аўтатранспарце і яго своечасовае вяртанне дадому. А ў выпадку здзяйснення прагулкі паблізу ад хаты не варта забываць аб адлегласці, якое без шкоды для здароўя можа пераадольваць сам чалавек.\nНекаторым хворым, доўга змешчаным дома, не хапае зносін з іншымі людзьмі. Такое становішча спраў можа аказваць негатыўнае ўздзеянне на стан хворага. У такіх выпадках маршрут прагулкі можа планавацца з улікам магчымасці наведвання крамы, кінатэатра, паліклінікі ці іншых людных месцах.\nЗносіны з цяжкім хворым падчас прагулкі\nЭмацыйны стан цяжкахворага чалавека падчас прагулкі здольна шмат у чым спрыяць паляпшэнню агульнага самаадчування. Таму перад яе здзяйсненнем чалавеку, які суправаджае хворага, варта паклапаціцца аб тэме размовы з хворым або занятку, якое магло б адцягнуць ад цяжкіх думак пра хваробе або іншых звязаных з гэтым бязладзіцы.\nТэма гутаркі можа выбірацца з улікам хобі, захапленняў або прафесіі пацыента, калі яны не былі звязаны з узнікненнем хваробы. Зносіны павінна праходзіць у станоўчым рэчышчы з прыцэлам на пазітыў. У шэрагу выпадкаў хвораму можа быць карысна пасільны для яго ўдзел у грамадскай дзейнасці. Гэта можа быць наведванне семінараў, якія праводзяцца на вуліцах ці ў паркавых зонах, дапамога суседзям, блізкім ці сябрам. Такія сустрэчы ў блізкімі па духу людзьмі могуць натхняць хворага на выздараўленне і прымушаюць яго забываць аб выкліканых хваробай праблемах.\nПадчас прагулкі на свежым паветры чалавек, стан здароўя якога дазваляе яму займацца хобі, можа займацца любімай справай. Рукадзелле, мадэляванне, настольныя гульні, разгадванне крыжаванак, спартыўныя гульні - усе гэтыя заняткі дапамогуць не толькі палепшыць стан здароўя, але і палепшаць эмацыйны фон хворага.\nДля некаторых цяжкахворых хвароба становіцца настолькі значнай, што яны могуць аказваць пасільную дапамогу іншым пацярпелым ад гэтай хваробы, дзелячыся уласным вопытам. Такія заняткі прыносяць ім адчуванне неабходнасці сваёй прысутнасці, напаўняюць іх жыццё сэнсам і адцягваюць ад цяжкіх перажыванняў пра стан свайго здароўя.\nКаб правільна арганізаваць догляд за цяжкахворым, у тым ліку і прагулкі, неабходна ўзаемадзейнічаць з тэрапеўтам або сямейным лекарам, а таксама медыцынскім псіхолагам і сацыяльным работнікам. Трэба не проста хацець дапамагчы хвораму, але і ведаць, што менавіта трэба рабіць. Распрацаваць праграму рэабілітацыі дапаможа профільны спецыяліст, які назірае пацыента ў паліклініцы. Гэта можа быць неўролаг, кардыёлаг або траўматолаг у залежнасці ад захворвання.\nХранічная абструктыўная хвароба лёгкіх (ХОБЛ): прычыны, сімптомы, лячэнне →\nЗапалёныя вочы: прычыны, сімптомы\nКлеткамі лечым і сэрца, і печань\nВаша здароўе - у вашых руках!


бясплатны вэб-чат - ВІДЭА ЧАТ. Знаёмства онлайн!\nವಿದ್ಯಮಾನ ನೆಟ್ವರ್ಕ್ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ನಾಡಿ\nзнаёмства без рэгістрацыі з тэлефонамі онлайн чат рулетка з рэгістрацыяй бясплатна бясплатная рэгістрацыя відэа чаты чат рулетка з дзяўчатамі чат рулетка 18 рэгістрацыі пазнаёміцца без рэгістрацыі дзе пазнаёміцца з дзяўчынай сайт знаёмстваў без рэгістрацыі бясплатна чат рулетка бясплатна чат рулетка з дзяўчатамі онлайн


СМАРГОНСКІ СЛЕД ПІЯНЕРА КАСМАНАЎТЫКІ — Местный благотворительный культурно-исторический фонд памяти Первой мировой войны «КРОКІ”\nСмаргонскі след піянера касманаўтыкі\nВядомага канструктара ракетнай тэхнікі і апантаннага прапагандыста міжпланетных палётаў Макса Валье можна смела назваць “нямецкім Цыялкоўскім”. Яго галоўная кніга 1924 года “Палёт у сусветную прастору як тэхнічная магчымасць” да 1930 года вытрымала шэсць перавыданняў, стала бестсэлерам таго часу ў Германіі, набыла вялікую папулярнасць у Савецкім Саюзе пасля выхаду яе пераклада ў 1936 годзе.\nРазам з іншымі знакамітымі распрацоўшчыкамі ракет М.Валье стаяў ля вытокаў будучых палётаў чалавека ў космас. Сам канструктар прынцыпова адрозніваўся ад большасці ракетчыкаў, так як ніколі не працаваў на ваеннае ведамства і лічыў, што космас служыць для міра на Зямлі, а таму пры яго асваенні павінны быць забыты спрэчкі і войны. Гэтыя яго перакананні сфармаваліся і ўмацаваліся ў гады Першай сусветнай вайны на розных участках фронта, дзе яму прыйшлося зведаць ваенныя выпрабаванні, у тым ліку і пад Смаргонню.\nЯк адзначала ва ўспамінах маці Макса, ён не меў энтузіазма служыць у войску, аднак у 1915 годзе быў залічаны да 2-га Боценскага тэрытарыяльнага палка каралеўскіх стральцоў аўстрыйскага войска. Так як да прызыву ў армію Валье на працягу трох семестраў вывучаў астраномію і метэаралогію ва ўніверсітэце Інсбрука яго з цягам часу пераводзяць у спецыяльны газавы батальён. Дадзены загад прадыктаваны тым “стратэгічным” разлікам, што яго веды могуць баць вартымі пры арганізацыі газавых атак. Некалькі месяцаў ён правёў на вучобе ў тыле, потым быў пераведзены на паўднёва-цірольскі фронт і толькі ў снежні 1916 года апынуўся ў нашых мясцінах. Магчыма, служыў М.Валье на буйнейшай вайсковай метэаралагічнай станцыі ў Солах, абсталяванне якой напрыканцы 1917 года было перабазіравана ў Вільню і на яе базе арганізавана віленская метэаралагічная станцыя.\nМ.Валье на фронце\nАднак не толькі назіранні за надвор’ем уваходзілі ў абавязкі салдата, нясе ён вайсковую службу і на перадавой. Як адзначаў вядомы папулярызатар касманаўтыкі Яраслаў Галаванаў у сваёй кнізе “Дарога на касмадром” Макс Валье: “ …Удзельнічаў ў газавых атаках пад Маладэчнам і каля маста праз Беразіну (?), недалёка ад таго месца, дзе рускія калісьці дабівалі адступаючыя карпуса Напалеона”. На захаваўшымся фотаздымку са студзеня 1917 года з-пад стальнога шлёма глядзіць на нас хударлявы сур’ёзны твар маладога, але ўжо досыць вопытнага салдата.\nМакс Валье 1917\nАб смаргонскім перыядзе жыцця Макса Валье яго маці апавядала: “Ён быў прызваны на службу на метэаралагічную станцыю ў Расію, у аддзяленне, якое спецыялізавалася на газавых атаках. У час адной з атак ён выратаваў з пагрозай для асабістага жыцця цэлы полк ад смяртэльнага атрутнага газа, які стаў распаўсюджваўся ў супрацьлеглым кірунку з-за змянення накірунка ветра. Макс рызыкоўна кінуўся да машыны і спыніў яе дзеянне. За гэта учынак ён быў прадстаўлены да ўзнагароджвання Жалезным крыжом, які так і не атрымаў”. Уся гэтая гісторыя з газам была недаспадобы Валье, пасады ён цураўся і вышэй яфрэйтара па службе не прасунуўся. У хуткім часе пасля газавай атакі на смаргонскай пазіцыі Макс Валье быў пераведзены на армейскую метэастанцыю №17 імперскіх і каралеўскіх ваенна-паветраных сіл, якая знаходзілася на венгерска-румынскім фронце. Там ён атрымаў аўстрыйскую ваенную ўзнагароду – срэбную медаль за храбрасць пры “газавай атаке пад Смаргонню 25 лютага 1917 года”.\nУ час Першай сусветнай вайны М.Валье выдаў для франтавога чалавека ў траншэі невялікўю брашуру пад назвай “Буклет зорак для кожнага”, якая ў 1917 годзе выйшла ў мюнхенскай друкарні і хутка была распрададзена.\nКніга М.Валье 1917 вокладка\nКніжка павінна была займаць адзінокіх ахоўнікаў у доўгія часы начных дазораў. Яе аўтар разлічваў падштурхнуць салдат на асабістыя назіранні і дакладныя запісы аб тым, што было імі заўважана на небе. Самаўпэўнены малады даследчык, аб чым сведчыць той факт, што ён дабавіў свой партрэт на фронтыспісе брашуры, у невялікім творы дае кароткі экскурс у астранамічныя назіранні. Сярод тэм: Палярная зорка і сузор’я, прырода зорак, Сонца, планет, камет, метэораў і метэарытаў.\nШмат тысяч вайсковых дазораў стаялі кожную ноч на франтах Першай сусветнай вайны. Калі начное неба была чыстым і панаваў спакой у іх сектары фронта большасць салдат з цікавасцю глядзелі на зоркі і карысталіся дадзеным буклетам. У ім сярод навуковых тлумачэнняў знаходзілася актуальнае і ў сённяшні час сцверджанне: “Азірніся вакол! Які шырокі сусвет! Паглядзі, якім кароткім у ім ёсць зямное быццё і чалавечы смутак!\nАўстрыйскі піянер ракетнай тэхнікі, адзін з заснавальнікаў германскага Таварыства міжпланетных зносін Макс Валье нарадзіўся 9 лютага 1895 года ў горадзе Боцене ў Паўднёвым Ціроле (сёння гэта правінцыя Больцано-Боцен, Італія). Вучыўся ў мясцовай гімназіі Ордэна францысканцаў і адначасова з заняткамі ў 1911 — 1913 г.г. кіраваў прыватнай астранамічнай абсерваторыяй. У гэты час таксама набывае практычныя звычкі ў вобласці тэхнікі, працуе ў майстэрні дакладнай механікі.\nУ 1913 годзе паступіў у Інсбрукскі ўніверсітэт, выбраўшы сваімі спецыяльнасцямі астраномію, матэматыку і фізіку. Вучоба была перапынена падзеямі Першай сусветнай вайны, у час якой быў прызваны ў аўстра-венгерскае войска. Пасля вайны працягнуў навучанне спачатку ў Венскім, затым – Інсбрукскім і, нарэшце, у Мюнхенскім універсітэтах. Адначасова займаецца журналістыкай (першы дэбют адбыўся ў 1910 годзе), піша навукова-папулярныя артыкулы і кнігі па касманаўтыцы.\nМакс Валье распрацоўвае канструкцыі ракетных рухавікоў для аўтамабіляў, саней, дрэзін, лодак… Выказвае думку аб стварэнні рэактыўных самалётаў. У 1928-1929 г.г. працуе разам з Фрыцэм фон Опелем, для якога гэта сумесная дзейнасць спрыяе рэкламе кампаніі “Опель”, а для Валье – садзейнічае прыцягненню ўвагі да ракетнай тэхнікі ў грамадстве. Загінуў канструктар у час эксперымента з вадкім ракетным рухавіком 17 мая 1930 года, калі аскепак выбухнуўшага рухавіка трапіў у аорту.\nПамяць аб М.Валье да сённяшніх дзён беражліва захоўваецца ў Паўднёвым Ціроле, дзе ён шануецца як адзін з вядомейшых вынаходнікаў і навукоўцаў з гэтай правінцыі. Шэраг мясцовых устаноў названы яго імем.\nКратэр на месяцы\nУ 1970 годзе у гонар Макса Валье названы кратэр на зваротным баку Месяца.


Апошні этап рэформы Рымскай курыі – ужо ў гэтым годзе - Vatican News\nПапа падчас выступлення перад кіраўніцтвам Рымскай курыі\nАпошні этап рэформы Рымскай курыі – ужо ў гэтым годзе\nАпошні этап абвешчанай Францішкам і падрыхтаванай Радай кардыналаў рэформы Рымскай курыі будзе рэалізаваны ўжо ў гэтым годзе, - запэўніў непасрэдны ўдзельнік працэсу.\nБіскуп Марчэла Сэмерара даў шырокае інтэрв’ю іспанскаму парталу Religión Digital, у якім прызнаўся, што папярэдні праект новай Апостальскай канстытуцыі аб Рымскай курыі амаль гатовы, наступіла заключная фаза: перш чым перадаць тэкст Пантыфіку, кардыналы хочуць правесці яшчэ адну кансультацыю. Таксама Рада чакае адказаў ад епіскапатаў, ведамстваў Святога Пасаду і экспертаў з іх рэкамендацыямі.\nІерарх адзначыў, што матывам рэформы з’яўляецца сінадальнасць, як спосаб мыслення, стыль і метады работы. Ён нагадаў, што гэты тэрмін быў упершыню выкарыстаны Францішкам 17 кастрычніка 2015 г. Сакратар Рады звярнуў увагу, што назва новай Канстытуцыі Predicate Evangelium спасылаецца на папскую энцыкліку Evangelii Gaudium і сугучная з пытаннем евангелізацыі, якое Папа лічыць асноўнай задачай Касцёла.\nБіскуп Марчэла Сэмерара з папам Францішкам\nАпостальская канстытуцыя зацвердзіць спалучэнне цэлага шэрагу існуючых кангрэгацый і папскіх рад у новыя структуры. Біскуп сказаў, што яшчэ не вядома, ці будуць яны называцца дыкастэрыямі, таксама няма інфармацыі, колькі ў канчатковым выніку будзе структур у Рымскай курыі. Ён запэўніў, што, безумоўна, застаецца Папская камісія па справах Лацінскай Амерыкі.\nБіскуп Сэмерара паведаміў, што будзе захаваны дыпламатычны корпус Святога Пасаду. На пытанне аб тым, ці ў будучыні папскімі дыпламатамі змогуць быць свецкія, ён адказаў, што самі дзяржавы хочуць, каб гэта было духавенства.


Вайскоўцы прыбіраць снег. Фота - mil.by\nБеларускіх вайскоўцаў масава задзейнічалі ў прыбіранні снегу на вуліцах Менску – у прыватнасці ў раёне Белдзяржцырку зараз працуюць некалькі дзясяткаў байцоў 120-й асобнай гвардзейскай механізаванай брыгады.\nГвардзейцы задзейнічаны і на іншых вуліцах Менску. Агулам на барацьбу са снегам Мінабароны кіне больш за 600 вайскоўцаў Менскага гарнізону. Адзначаецца, што такое рашэнне было прынятае пасля адпаведных просьбаў мясцовых органаў улады.\nРаней таксама абяцаў дапамагчы камунальнікам ў расчыстцы снегу кіраўнік МУС Ігар Шуневіч, піша БелТА.\nТэгі: беларуская армія, вайсковая служба, вайскоўцы, Мінабароны, снегапад


Міліцыя: Нельга фатаграфаваць любыя адміністрацыйныя аб’екты! — Медиа-Полесье — новости и реклама Пинска, Лунинца, Столина\n26 октября 2020, понедельник12:57\nМіліцыя: Нельга фатаграфаваць любыя адміністрацыйныя аб’екты!\n3 марта 2015, 8:48\nЕўрарадыё на практыцы праверыла, ці дзейнічае гэтая забарона і папоўніла рэдакцыйны архіў выявамі будынкаў, фатаграфаваць якія нібыта стала нельга.\nСупрацоўнікі дэпартамента аховы МУС, якія сочаць за парадкам на тэрыторыі адміністрацыйных аб’ектаў, не адмаўляюць існавання дакумента, які забараняе фатаграфаваць будынкі. Што праўда, па падрабязнасці настойліва раяць звяртацца ў прэс-службу МУС, маўляў, “там вам усё больш правільна і кампетэнтна патлумачаць”.\nАле журналісты Міністэрства ўнутраных спраў ужо некалькі дзён адсутнічаюць на працоўным месцы, ва ўсялякім выпадку, на званкі ніхто не адказвае. Таму тэлефануем наўпрост па 102:\nЕўрарадыё: Да мяне прыедуць сябры з-за мяжы, і мы будзем гуляць па горадзе. Натуральна, яны пажадаюць сфоткацца на фоне якога-небудзь будынка. Скажыце, каб пазбегнуць недарэчнасцяў, якіх будынкаў лепш пазбягаць?\nМіліцыя: Любых адміністрацыйных аб’ектаў!\nЕўрарадыё: То бок турысты будуць хадзіць па горадзе, ім спадабаецца нешта, яны пажадаюць сфатаграфаваць, але спачатку ім варта спраўдзіць, ці ёсць на ім шыльда адміністрацыйнага будынка?\nМіліцыя: А што, ім аддзяленне міліцыі спадабаецца?\nЕўрарадыё: Ну, у цэнтры горада шмат будынкаў…\nМіліцыя: Я вам пра гэта і кажу: калі яны пажадаюць сфоткацца побач з такім будынкам, то могуць быць затрыманыя.\nЕўрарадыё: То бок на плошчы Незалежнасці нам нельга фатаграфавацца?\nМіліцыя: Калі вы будзеце здымаць любы адміністрацыйны будынак, вы можаце быць затрыманыя. Людзі ў нас пільныя, адразу тэлефануюць і паведамляюць.\nЕўрарадыё: То бок турыстам лепш не браць фотаапараты ў цэнтр горада, каб не было спакусы…\nМіліцыя: Лепш пазбегнуць непрыемнасцяў.\n26 лютага ў Мінску на чатыры гадзіны затрымліваюць журналіста “Комсомольской правды” Дзмітрыя Ласько, які фатаграфуе ілюмінацыюАкадэміі навук. Міліцыянты тлумачаць гэта тым, што днямі міністрам унутраных спраў быў падпісаны нейкі дакумент, які забараняе фатаграфаваць адміністрацыйныя будынкі. Але ні яго назву, ні дакладны змест не агучваюць.\nКаб даведацца, наколькі сур’ёзна цяпер будуць лавіць фатографаў,Еўрарадыё вырашыла рызыкнуць і папоўніць рэдакцыйны архіў уласнымі выявамі ключавых адміністрацыйных будынкаў.\nПершым абіраем будынак Дома ўрада. Ён і прыгожы, і амаль самы адміністрацыйны. Фатаграфуем яго і з правага боку, і з левага. І проста ў лоб. Ахова — нуль увагі. Вайсковы чалавек у дажджавіку адно кідае млявы позірк.\nДалей ідзем на вакзал. Там таксама фотаздымкі можна зрабіць без праблем. Прынамсі, некалькі штук дакладна. Пры гэтым у прысутнасці патруля міліцыянтаў, якіх тут насамрэч шмат.\nНе ўзнікае складанасцяў з фатаграфаваннем Акадэміі навук, былой Нацыянальнай бібліятэкі, дзе цяпер размешчаны Савет рэспублікі, і нават будынка Адміністрацыі кіраўніка краіны на Карла Маркса, 38. Там нахабнічаем настолькі, што робім некалькі кадраў з розных ракурсаў. Аднак увагі не прыцягваем.\nУрэшце ідзем ва-банк. Фатаграфуем… будынак КДБ з жоўтымі калонамі на праспекце Незалежнасці. Нуль увагі. Завяршаем эксперымент парай здымкаў будынка МУС, што таксама нікога не цікавіць. Так што калі ўнутраная пастанова аб забароне фатаграфавання адміністрацыйных будынкаў і існуе, то выконваецца яна, мякка кажучы, не вельмі адказна.


"Барысаўдрэў" выпусціў запалкі "не з тым" замкам\nНа корабе пераблыталі назву замка, размешчанага ў мястэчку Косава ў Івацэвіцкім раёне. 12.11.2016, Sputnik Беларусь\nу беларусі, грамадства, беларусь, аат "барысаўдрэў"\n18:08 12.11.2016 (абноўлена: 18:10 12.11.2016)\n© Photo : Типичный Борисов | ТБЗапалкі\n© Photo : Типичный Борисов | ТБ\nНа корабе пераблыталі назву замка, размешчанага ў мястэчку Косава ў Івацэвіцкім раёне.\nМІНСК, 12 ліс — Sputnik. ААТ "Барысаўдрэў" выпусціла запалкі з прыкрай памылкай: пад выявай Косаўскага замка пастаўлена не тая назву, фота было размешчана ў сацыяльных сетках грамадзянамі, якія набылі гэтыя запалкі.\nЯк паведамляе рэсурс ex-Press, на прадпрыемстве даведаліся пра памылку, калі партыя ўжо паступіла ў продаж.\n"Мы зразумелі, што на ўпакоўцы памылка, пасля таго, як запусцілі партыю ў продаж. Друк мы замаўляем у іншага вытворцы, мабыць, там і адбыўся збой", — цытуе рэсурс словы начальніка службы кантролю якасці ААТ "Барысаўдрэў" Валерыя Ковеля.\nНа прадпрыемстве запэўнілі, што цяпер усё выпраўлена, але ААТ спадзяецца, што людзі не хавае крыўды, а калекцыянеры будуць рады такому скрынку.


Audi v8 - Агляды лепшых аўтамабіляў\nRevolutionary for almost 30 years: Audi V8 | DW English\nЎвосень 1988 года святло ўбачыла топ версія Audi - Audi V8. Гэты аўтамабіль прадстаўніцкага класа выпускаўся ў двух версіях: седан (4875х1815х1420 мм) і Lang з падоўжанай на 318 мм базай (даўжыня ўзрасла да 5190 мм, за кошт чаго надтачылі і салон). Апошнюю мадыфікацыю можна адрозніць па вялікім заднім бакавым шкле. V8 Lang абсталявалі міні-барам, тэлевізарам, спадарожнікавай сувяззю і адкіднымі страпонтенами, дзякуючы якім у салоне маглі з камфортам размясціцца да сямі чалавек.\nАўтамабіль меў кузаў з тым жа індэксам 44, што і Audi 100 так званай пераходнай серыі - з плоскімі дзвярнымі ручкамі. Аднак сам кузаў быў цалкам новым, толькі невялікая колькасць дэталяў было ўзаемазамяняема з Audi 100. З 1991 мадэльнага года індэкс кузава змяніўся - 4C. Ад папярэдняга кузава яго можна адрозніць па замку лючка бензабака, які быў уключаны ў сістэму цэнтральнай блакіроўкі і вечку багажніка з пнеўмацыліндра.\nУ 1992 годзе адбыліся чарговыя змены - новыя дзвярныя замкі, клімат-кантроль з ВКІ, дадаліся новыя опцыі. У тым жа 1992 году з'явілася ABS, якая мела функцыю аўтаматычнага самоотключения. Ад Audi 100 quattro была ўзятая незалежная двухрычажная задняя падвеска. Усе астатнія сістэмы аўтамабіля былі арыгінальнымі.\nНазва мадэлі выразна паказвае на тып рухавіка - V-вобразная васьмёрка, якая мела 4 клапана на цыліндр. Першапачаткова аўтамабіль абсталёўваўся рухавіком аб'ёмам 3.6 л / 250 л.з. (340 нм пры 4000 аб / мін) і толькі четырехдиапазонным аўтаматам ZF. З 1990 года на аўтамабіль пачалі ўсталёўваць пятискоростную ручную КПП, а са жніўня 1991 года - шестіскоростной ручную КПП. У канцы 1991 году на Audi V8 пачалі ставіць яшчэ больш магутны рухавік аб'ёмам 4.2 л / 280 л.з. (400 нм пры 4000 аб / мін). З гэтым рухавіком і механічнай КПП аўтамабіль разганяўся ад 0 да 100 км / г за 6.8 секунд.\nУсе Audi V8 былі паўнапрываднымі. На аўтамабілях з механічнай КПП было два Torsen-дыферэнцыяла - межосевой і задні межколесный. У нармальных умовах язды ён размяркоўвае крутоўны момант паміж пярэднім і заднім мастом у суадносінах 70/30. Пры прабуксоўцы перадпакояў колаў гэтыя суадносіны можа змяніцца да 50/50. Гэта была варыяцыя quattro другога пакалення. На Audi V8 ўпершыню паўнапрывадная трансмісія была аб'яднаная з аўтаматычнай каробкай перадач.\nАўтамабілі апошніх гадоў выпуску замест дыферэнцыяла Torsen абсталёўваліся многодісковых гідрамуфтай Haldex з электронным кіраваннем (quattro трэцяга пакалення). Больш за тое, у заднім мосце усталяваны межколесный дыферэнцыял з блакаваннем, таксама кіраванай пры дапамозе электронікі. Такім чынам, нават у дрэннае надвор'е высокая ўстойлівасць і праходнасць аўтамабілю гарантаваная.\nСалон аўтамабіля ўражвае сваім прасторам і багатым убраннем. Інтэр'ер вытрыманы ў класічных нямецкіх традыцыях. Сядзенні аздобленыя скурай, пярэдняя панэль - дэкаратыўнымі ўстаўкамі з арэхавага дрэва, а падлога высланы тоўстым ваўняным дываном. Сядзенні адрозніваюцца аптымальна пругкай калянасцю, а пярэднія, да таго ж, маюць добрую бакавую падтрымку. Электрапрывад рэгуляванняў кіроўчага сядзення абсталяваны памяццю на тры розных становішча. Заднія сядзенні не менш камфартабельныя і зручныя, чым перадпакоі. Дарэчы, на больш дарагі версіі Exclusive задні канапа яшчэ і абсталяваны электрорегулировками. Обзорность і эрганоміка на высокім узроўні. Усе органы кіравання ў зоне бачнасці, падсвятленне прыбораў надзвычай прыгожая. Выдатна папрацавалі і над і шумаізаляцыяй. Для зніжэння шумоў і вібрацыі ў аўтамабілі канструктары ўжылі гідраўлічныя апоры рухавіка і скрынкі перадач, а таксама абсталявалі маторны адсек дадатковай гукапаглынальнай панэллю. Усё зроблена якасна і дыхтоўна, як і належыць аўтамабілю прадстаўніцкага класа.\nAudi V8 мела велізарны спіс стандартнага люксового абсталявання і не менш уражлівы спіс дадатковых опцый. Базавае абсталяванне мела цэнтральны замак, электрашклапад'ёмнікі і электрорегулировку вонкавых люстэркаў, падушку бяспекі для кіроўцы, фірмовую аўдыёсістэму і клімат-кантроль.\nШто тычыцца кузава, то яго якаснае лакафарбавае пакрыццё захоўвае цудоўны знешні выгляд аўтамабіляў нават першых гадоў выпуску. Audi V8 цалкам ацынкаваны. Аб'ём багажнага аддзялення складае 570 л. Акрамя таго, для перавозкі даўгамернымі грузаў у заднім сядзенні прадугледжаны невялікі лючок, усталяваны за падлакотнікам і адкрывае доступ з багажніка ў салон.\nЗ'яўленне гэтай мадэлі, абсталяванай магутным рухавіком і поўным прывадам, ўнесла сумятню ў шэрагі нямецкіх вытворцаў падобных аўтамабіляў - Mercedes і BMW, прымусіўшы іх сур'ёзна ўспрыняць новага канкурэнта. Зрэшты, варта прызнаць, што Audi V8 ўсё ж не здолела набыць шырокую папулярнасць. У 1994 годзе мадэль, не якая мела асаблівага поспеху на рынку, замянілі найноўшай А8, а падоўжаную версію V8 перадалі для вытворчасці ў Кітай, дзе яе па гэты дзень выпускаюць у некалькі перайначаным варыянце пад маркай Hongki (Хунци). За гады вытворчасці з канвеера сышло 16.648 машын з рухавіком 3.6 і каля 5000 з рухавіком 4.2.\nНа выставе завода варта яшчэ і універсал, але ён у серыю запушчаны не быў.


кранавая вінтавая скрынка перадач Вытворца, пастаўшчык, фабрыка - рэдуктары, чарвячныя рэдуктары, чарвячныя рэдуктары, планетарныя рэдуктары, рэдуктары хуткасці, варыятары, вінтавая шасцярня, касковыя зубчастыя рэдуктары, сельскагаспадарчыя рэдуктары, трактарныя шасцярні, шасцярнявыя рэдуктары\nкранавая дзяжурная шрубавая скрынка перадач\nЯн 8, 2020\nКажух Цвёрды, надзейны і ўстойлівы да кручэння якаснага блізкага шэрага чыгуну для забеспячэння належнага выпраменьвання ад тэмпературы, якая ўтвараецца, калі прадукты працуюць у максімальнай магутнасці\nШрубавыя шасцярні і валы-шасцярні Яны маюць эвольвентныя зубцы профілю і сканструяваны з выкарыстаннем высокалегіраванай сталі, якая загартоўвае корпус.\nВалы Нізкахуткасныя валы, створаныя з сярэдняй вугляродзістай сталі, якая належным чынам падвяргаецца тэмпературнай апрацоўцы і аздабляецца з высокай дакладнасцю пры дапамозе працэдуры шліфавання, што прадухіляе ўцечку эфірнага алею і трапленне бруду.\nПадшыпнікі Падшыпнікі антыфрыкцыі выкарыстоўваюцца для забеспячэння доўгага тэрміну службы ў дадатак да высокай эфектыўнасці працэсу.\nНапрамак кручэння Хоць рэдуктары прыдатныя для кручэння ў любым кірунку, праца і функцыянальны выпрабавальны запуск праводзяцца ў бок зададзенага кручэння.\nЗмазка Для рэгулярных хуткасцей прадугледжана змазка ўсплёскам. У месцах, дзе змазка ўсплёскам неэфектыўная, для змазкі з прымусовай падачай можна выкарыстоўваць убудаваны / асобна ўсталяваны змазачны алейны помпа.\nАстуджэнне Дадатковыя ахаладжальныя ўстаноўкі, размешчаныя ўнутры ніжняй часткі корпуса, заснаваныя на магутнасці, якая перадаецца, і дыяпазоне навакольнага цяпла.\nПадвесныя нагрузкі Падшыпнікі могуць вытрымліваць навісныя нагрузкі, якія ўзнікаюць з-за мацавання плоскіх і клінавых раменных шківаў, колаў абсталявання і зорачак адпаведных памераў.\nЖывапіс Адліўкі афарбаваны лінейнай эпаксіднай грунтоўкай (як знутры, так і звонку).\nМінімальная генерацыя шуму\nНекалькі стандартных асаблівасцей будынка ўключаюць:\nШукаючы выкарыстанне ў кранах і пад'ёмніках, яны могуць быць прапанаваны ў дыяпазоне ад 2 да 100 л. С. У адпаведнасці з канкрэтнымі патрабаваннямі кліента. Акрамя таго, цудоўная дызайнерская геаметрыя зубоў таксама дазваляе эпоху максімальнай эфектыўнасці, якая ўключае ў сябе -\nГэтыя скрынкі перадач забяспечваюць прастату ў абслугоўванні, а таксама цвёрды, трывалы і ўстойлівы да кручэння корпус, каб забяспечыць працяглы тэрмін службы. Кажух зроблены з якаснага блізкага шэрага чыгуну, які мае прапорцыі для забеспячэння належнага выпраменьвання тэмпературы, якая выпрацоўваецца пры максімальнай магутнасці блокаў. Акрамя таго, прыдатныя рэбры размяшчаюцца пад апорнымі сядзеннямі для вялікай магутнасці са сценкамі адэкватнай таўшчыні, каб вытрымліваць большасць сур'ёзных нагрузак, якія ўзнікаюць падчас працэдуры. Акрамя таго, мы таксама маем вопыт у забеспячэнні корпуса з адліванага металу / вырабленай сталі ў камплекце пры неабходнасці.\nХочаце яшчэ больш інфармацыі пра кранавая дзяжурная шрубавая скрынка перадач?


Прэзідэнт адкрыў трэцюю лінію Мінскага метрапалітэна і анансаваў будаўніцтва чацвёртай | zviazda.by\nХатняя старонка » Палітыка » Прэзідэнт » Прэзідэнт адкрыў трэцюю лінію Мінскага метрапалітэна і анансаваў будаўніцтва чацвёртай\nПра тое, што ў хуткім часе пачнецца работа па распрацоўцы кальцавой лініі метрапалітэна ён заявіў падчас адкрыцця трэцяй лініі на станцыі Кавальская Слабада.\n«Пачнём мегапраект па будаўніцтве чацвёртай лініі метрапалітэна — кальцавой, якая разгрузіць МКАД. Дзякуючы гэтаму ў агляднай перспектыве будуць створаныя паўнацэнныя транспартна-перасадачныя вузлы паміж усімі відамі гарадскога і прыгараднага транспарту», — сказаў ён.\nПа словах Аляксандра Лукашэнкі, трэцяя чарга «якасна зменіць жыццё горада — надасць яму больш дынамікі і камфорту». «Эканамічны, хуткасны, а галоўнае, экалагічна чысты — гэты від транспарту стаў самым масавым і папулярным, сапраўды народным», — дадаў кіраўнік дзяржавы.\nШтодня паслугамі метрапалітэна карыстаюцца больш за 700 тысяч пасажыраў — траціна ўсяго пасажырапатоку Мінска, праінфармаваў Прэзідэнт. Новая лінія злучыць праз цэнтр горада паўднёвыя і паўночныя раёны сталіцы.\n«Запуск першай чаргі новай лініі метро — гэта паказчык сацыяльнай і палітычнай устойлівасці»\nАляксандр Лукашэнка падзякаваў праекціроўшчыкам і будаўнікам за хуткае выкананне, якасць працы і адпаведнасць сучасным стандартам, эстэтыку афармлення станцый і глыбокі сэнс, які закладзены ў іх знешняе аблічча. Асобна ён адзначыў бяспеку трэцяй лініі — яна абсталявана абарончымі агароджамі з празрыстага шкла.\nНа будаўніцтве першай чаргі былі задзейнічаны больш за 3000 чалавек.\n«Дзякуй усім вам, вы сапраўдныя стваральнікі, бо працуеце на карысць людзей. І ў гэты складаны год нічога не спыніла вас: ні пандэмія, ні заклікі да страйку. Таму што вы былі занятыя справай, як і большасць беларусаў, дзякуючы якім краіна жыве, развіваецца, становіцца прыгажэйшай і больш утульнай», — сказаў ён.\nПрэзідэнт дадаў, што сённяшні запуск першай чаргі новай лініі метро — гэта паказчык сацыяльнай і палітычнай устойлівасці.\nКіраўнік дзяржавы рэзюмаваў, што «падобна цягнікам на новай лініі метро, Беларусь таксама крочыць да новых мэтаў».\n«Метрабудаўніцтва параўнальна з космасам, толькі пад зямлёй»\nПа словах Прэзідэнта, у свой час яму прыйшлося прымаць рашэнне: працягваць развіццё гэтага віду транспарту ці не. Ён расказаў, што ў сярэдзіне 90-х, пасля распаду Саюза, калі цяжка было, была ідэя спыніць у Мінску будаўніцтва метрапалітэну. «Мной было прынятае рашэнне, якім я ганаруся, — прызнаўся ён. — Я сказаў: метро ў нас будзе. Метрабуд мы разбураць не станем. Я не сыходзіў з таго, што больш танна, а што больш дорага, ці будзем мы перамяшчацца наземным транспартам, трамвайныя шляхі пабудуем па гэтых артэрыях або іншых».\nЁн дадаў, што ў тыя гады пашкадаваў «метрабудаўцаў і тую школу, якая ў Беларусі была створаная». «Бо не шмат гарадоў у свеце будавалі тады і будуюць зараз метро. Мне стала шкада: калі мы спынім будаўніцтва, не стане гэтай школы, а гэта параўнальна з космасам, толькі пад зямлёй. Правільна сказалі вашы кіраўнікі, гэта — вышэйшы ўзровень будаўніцтва. Тут інавацыя, тут самыя новыя тэхналогіі. Адсюль, з-пад зямлі, будаўнікі наверсе, на зямлі, бяруць новыя метады», — адзначыў Лукашэнка.\nПрэзідэнт яшчэ раз павіншаваў метрабудаўнікоў з адкрыццём новых станцый. «Вельмі хачу, каб мы захавалі вас — разумных, талковых, таленавітых. Гэта не на злобу дня сказанае, каб вас пахваліць. Вы сапраўды класныя спецыялісты. Таму трымайце сваю галаву ў руках і думайце, як жыць», — сказаў кіраўнік дзяржавы.\nУ 2023–2024 гадах будаўніцтва разгорнецца ў бок мікрараёна Зялёны Луг\nСтаршыня Мінгарвыканкама Уладзімір Кухараў расказаў Прэзідэнту пра перспектывы развіцця метро ў сталіцы.\nПа яго словах, акрамя чатырох сёння адкрытых станцый, далейшыя планы — увядзенне ў эксплуатацыю станцыі Аэрадромная. У сакавіку запланавана праводзіць работы па аддзелцы. На станцыі Немаршанскі сад таксама вядуцца работы. Далей — будаўніцтва станцыі Слуцкі гасцінец, паведаміў мэр.\nУ 2023–2024 гадах будаўніцтва разгорнецца ў бок мікрараёна Зялёны Луг.\nУлічваючы, што ў хуткім часе пачне забудоўвацца поўнач Мінска, дзе з’явіцца разумны горад, Аляксандр Лукашэнка прапанаваў зрабіць невялікае адгалінаванне і ў гэты бок.\nТаксама, на думку кіраўніка дзяржавы, у перспектыве неабходна працягнуць сінюю ветку метрапалітэна ў бок Смалявічаў. Прычым у гэтым кірунку ўжо неабходна асвойваць наземнае метро, лічыць Прэзідэнт.\n«Неабходна асвойваць наземнае метро, — паведаміў Аляксандр Лукашэнка. — Нам неабходна выскачыць за Уручча, там выйсці наверх і ісці за Смалявічы».\nПа словах спецыялістаў, яны ўжо разглядаюць такія магчымасці (калі падземнае метро выходзіць на паверхню і ідзе як звычайная электрычка), выкарыстоўваючы сусветную практыку.\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка даручыў паступова пераводзіць Мінск на электратранспарт\n«У Мінску ад рухавікоў унутранага згарання трэба сыходзіць. Мінск трэба спакойна, без тэрміновых паказчыкаў, паступова пераводзіць на электратранспарт, бо атручваем людзей», — падкрэсліў кіраўнік дзяржавы.\nЯк распавёў мэр Мінска Уладзімір Кухараў, «МАЗ» і «Белкамунмаш» вырабляюць свае батарэі для хуткай і доўгатэрміновай зарадкі электратранспарту: «І ўжо ўвесь транспарт будзе беларускай батарэяй забяспечаны».\nПаводле слоў Аляксандра Лукашэнкі, асаблівая ўвагу з вясны будучага года трэба звярнуць увагу трамвайнаму руху. «Трэба прывесці ў парадак трамвайныя шляхі, каб яны былі бясшумнымі. Добрыя ж трамваі вырабляем, і гэта добры транспарт. Трамвайныя пуці трэба прыводзіць у парадак, пачынаючы ад цэнтра. Трамвай — гэта будучае», — адзначыў ён.\nПрэзідэнт падкрэсліў, што гэтыя планы актуальны і з нагоды магчымага заўтра адкрыцця Беларускай атамнай станцыі. «Электраэнергіі будзе дастаткова. Нашы пратэстуны плачуць, што няма куды яе падзець. Слухайце, як няма куды падзець электраэнергію? Нам яшчэ трэба адну такую станцыю пабудаваць, каб адысці ад залежнасці па вуглевадародах. Гэта шчасце, падарунак», — заявіў кіраўнік дзяржавы.\n«Хто б мог думаць: экскалатары свае, усё сваё і цягнік свой!»\nПадчас экскурсіі Уладзімір Кухараў звярнуў увагу Прэзідэнта, што ўпершыню на новых станцыях Мінскага метрапалітэна ўсталявалі беларускія экскалатары. Іх паставіла прадпрыемства з Салігорска.\n«Добра, што экскалатары зрабілі свае, таму што іх усюды трэба выкарыстоўваць, — адзначыў Прэзідэнт. — Малайцы. Гэта беларускія, а ў Палац рэспублікі пакупалі».\nПерамяшчаліся паміж станцыямі вышэйшыя дзяржаўныя асобы на цягніках М-110, вырабленых ЗАТ «Штадлер Мінск» спецыяльна для трэцяй веткі сталічнай падземкі. Цягніковы састаў дадзенай мадэлі мае не толькі выдатныя тэхніка-эканамічныя паказчыкі, але і палепшаныя спажывецкія характарыстыкі — зніжаны ўзровень шуму, кандыцыяніраванне паветра.\n«Добрая машына, ідзе мякка. Хто б мог думаць: экскалатары свае, усё сваё і цягнік свой!» — дадаў кіраўнік краіны.\nПрэзідэнт выказаў думку, што беларускія спецыялісты могуць ствараць многае: ад прадуктаў харчавання да буйных інфраструктурных праектаў.\n«Я думаю, што ж лепей для краіны: калі ў яе мора вуглевадародаў ці тое, што там могуць усё рабіць? Калі ты ўмееш усё рабіць — за гэтым будучыня. Вуглевадароды знойдуць, атамныя станцыя, ветракі, сонечная энергія — знойдзем. А вось кампетэнцыі, мазгі — гэта галоўнае», — сказаў Аляксандр Лукашэнка.\n«Пенсіянеры — гэта святое»\nПрэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка падпісаў указ аб павышэнні пенсій. Аб гэтым кіраўнік дзяржавы заявіў сёння ў час адкрыцця трэцяй лініі мінскага метро.\n«Абавязкова трэба дапамагчы пенсіянерам, ветэранам. Гэта наша апора, яны аказаліся апорай у дадзены момант, — сказаў Аляксандр Лукашэнка. — Я ўчора падпісаў указ аб павышэнні (хоць трошкі) пенсій, каб рэальныя пенсіі не ўпалі. Пенсіянеры — гэта святое. Яны не могуць сабе зарабіць больш грошай, яны ўжо выпрацавалі свой час. Мы іх павінны падтрымліваць, як бы ні было цяжка».\nБудаўніцтва новай лініі метро ад станцыі Кавальская слабада да станцыі Юбілейная плошча пачалося ў кастрычніку 2013 года. Яе працягласць 4,4 км. Асаблівасць трэцяй лініі — інтэлектуальная сістэма кіравання цягнікамі, аплаты праезду, платформенная бар’ерная агароджа. На новых станцыях будуць курсіраваць вагоны мадэлі М-110, якія выраблены на «Штадлер Мінск». На трэцяй лініі можа быць да 17 станцый, сёння адкрываюцца чатыры. Лінія мае цікавыя інтэр’ерныя рашэнні. На станцыі Кавальская слабада ўвасоблены сінтэз сучаснай архітэктуры і нацыянальнай спадчыны. Асноўная мастацкая задума станцыі Вакзальная — вобраз дарогі. Інтэр’ер станцыі Францішка Багушэвіча заснаваны на матывах творчасці, эпохі і асяроддзя, у якім працаваў гэты пісьменнік. У афармленні апошняй станцыі Юбілейная плошча асноўная мэта — стварэнне святочнага настрою.\nДля пасажыраў трэцяя лінія метро адкрыецца 7 лістапада з 12:30.


20 травень 2010, 01:45\n“Улады “працуюць” зь любой ініцыятывай, якая прэтэндуе быць сур'ёзным гульцом на прэзыдэнцкіх выбарах”\nЦыганкоў: Чаму ўлада учыніла такія істотныя рэпрэсіі менавіта супраць кампаніі “Гавары праўду”? У Беларусі дзейнічае даволі шмат зарэгістраваных палітычных рухаў і партыяў, чаму менавіта “Гавары праўду” выклікала такія дзеяньні ўлады?\nБулгакаў: Выбарчая прэзыдэнцкая кампанія даўно стартавала, але апазыцыйны сэктар беларускай палітыкі заставаўся ў такім здранцьвелым стане. Зьвязана гэта і ў тым ліку з той акалічнасьцю, што заходняя супольнасьць патроху пераставала верыць у эфэктыўнасьць і дзеяздольнасьць асноўных гульцоў беларускай палітычнай апазыцыйнай сцэны. Сёлета як ніколі раней выявілася акалічнасьць, што беларускія палітычныя партыі ня могуць актыўна і эфэктыўна ўплываць на ход беларускай палітыкі.\nНа гэтым фоне зьяўленьне новай ініцыятывы прыцягвала ўвагу. Перш за ўсё, спрацавала тое, што “Гавары праўду” было цяжка параўнаць па сваёй актыўнасьці, агрэсіўнасьці, прамоцыі ў публічнай прасторы зь іншымі незалежнымі ініцыятывамі. Зь іншага боку, разгортваньне кампаніі адбывалася на фоне розных спэкуляцыяў, кружлялі чуткі (на маю думку, цалкам неабгрунтаваныя і беспадстаўныя) пра датычнасьць Расеі да гэтай кампаніі, пра моцную расейскую лапу. Гэта стварыла фон, на якім прэвэнтыўная рэакцыя беларускага рэжыму выглядае досыць заканамерна. Думаю, што ўлада зрабіла стаўку ня толькі на прэвэнтыўныя акцыі, скіраваныя на паралюш гэтай ініцыятывы. Мяркую, уладзе таксама цікава самой вызначыцца на падставе “доказаў”, што зьявяцца ў ходзе сьледзтва – адкуль гэтая ініцыятыва расьце, за якія рэсурсы прасоўваецца, і на якой стадыі знаходзіцца.\nЦыганкоў: Сапраўды, магчыма, улады спалохаліся таго, што гэта кампанія – нешта новае, нетрадыцыйнае, што можа расхістаць сытуацыю. Ці ўлада найбольш спалохалася таго, што гэта кампанія можа спрацаваць на нейкага таямнічага кандыдата ў прэзыдэнты? Прынамсі, пакуль невядома, “пад каго” ладзілася гэта кампанія..\nБыкоўскі: Я пагаджуся, што не было вызначана, пад якога кандыдата працуе кампаніі. Але было відавочна, што кампанія зробленая “пад” прэзыдэнцкія выбары. У некаторых інтэрвію Ўладзімер Някляеў даваў зразумець, што пойдзе на прэзыдэнцкія выбары, у некаторых казаў, што гэта пакуль ня вызначана – каб ва ўсіх заставалася магчымасьць гадаць на гэты конт. Ператрусы паказалі, што ў кампанію былі ўключаныя грамадзкія актывісты з трэцяга сэктару, а таксама актывісты АГП і партыі “Справядлівы сьвет”.\nАкрамя таго, Някляеў казаў, што кампанію фінансава падтрымалі беларусы з Расеі. Такім чынам, прагучала слова Расеі, і тут можна ўзгадаць хваравітую рэакцыю ўладаў на спробу Міхаіла Марыніча заснаваць у Берасьці прадстаўнічы офіс “Единой России”. Кіроўны рэжым заўсёды вельмі хваравіта ўспрымаў любыя ініцыятывы, якія маглі паказаць, што нейкі палітык нібыта можа быць кандыдатам, падтрыманым Расеяй.\nТое, як ператрусы пайшлі па ўсёй краіне, нагадвае справу 2006-га году, справу “Партнэрства”. Тут рэжым нічога новага не зрабіў, але чарговы раз паказаў, наколькі актыўна яны “працуюць” зь любой ініцыятывай, якая прэтэндуе быць сур'ёзным гульцом на прэзыдэнцкіх выбарах.\n“Лукашэнка, як і 5 і 10 гадоў назад, хоча быць адзіным у Беларусі прарасейскім палітыкам”\nЦыганкоў: Але ці мае сэнс Расеі ставіць на кагосьці, акрамя Лукашэнкі? І другое – ці ёсьць нейкія рэальныя магчымасьці у Крамля ўплываць на вынік прэзыдэнцкіх выбараў у Беларусі ці гэта размовы па інэрцыі?\nБулгакаў: У мяне няма падставаў меркаваць, што Расея сур'ёзна незадаволеная Лукашэнкам. Я ня бачу падставаў, каб называць кампанію “Гавары праўду” прарасейскай ці фінансаваную расейскім бокам.\nЛукашэнка тут нічога асабліва не мяняе. Як і 5 і 10 гадоў назад, ён хоча быць адзіным у Беларусі прарасейскім палітыкам. Ад гэтага залежыць ягонае палітычнае выжываньне. Таму узурпацыя права лічыцца адзіным прарасейскім палітыкам – гэта ня нейкая палітычная навацыя, а традыцыя, што склалася ў беларускай палітыцы апошнія 15 гадоў.\nЦыганкоў: Што кажуць апошнія дзеяньні ўладаў пра тое, як будзе ісьці прэзыдэнцкая кампанія? Ці можна ўжо зараз прагназаваць, паводле якога сцэнару пойдзе выбарчая кампанія? Ці можна казаць, што лібэралізацыя цяпер ужо ўладам непатрэбная – і выбары пройдуць, як заўсёды?\nБыкоўскі: Найхутчэй усё будзе як на мясцовых выбарах, толькі “на лепшым узроўні”. Бо мясцовыя выбары былі напачатку дастаткова адкрытыя, было шмат магчымасьцяў, якія, на жаль, ня здолела выкарыстаць апазыцыя. У апазыцыі проста не хапала рэсурсаў, каб пакрыць сваімі прадстаўнікамі ўсе выбарчыя камісіі. Выглядае, што і на прэзыдэнцкіх выбарах на нейкіх першых этапах усё будзе адкрыта, далей акажацца, што ў камісіях няма альтэрнатывы, што дапушчаныя толькі свае людзі, – і апазыцыя зноў будзе казаць, што няма магчымасьці кантраляваць падлік галасоў, і гэтак далей. Што тычыцца СМІ, то яны даўно кантраляваныя дзяржавай, і тут вялікіх пераменаў чакаць ня варта.\n“Міжнародная супольнасьць цяпер ня робіць стаўку на каляровую рэвалюцыю ў Беларусі”\nЦыганкоў: Ці могуць разбурыць такі ня самы аптымістычны сцэнар нейкія неардынарныя кампаніі, такія як “Гавары праўду”? Ці ёсьць у дэмакратыі магчымасьць парушыць гэты сцэнар?\nБулгакаў: Міжнародная кан'юнктура зьмянілася, і міжнародная супольнасьць цяпер ня робіць стаўку на каляровую рэвалюцыю ў Беларусі, – а на мірную эвалюцыі беларускага рэжыму. На мой погляд, гэта будзе доўжыцца датуль, пакуль пасаду прэзыдэнта ЗША займае Барак Абама. Магчыма, калі прыйдзе новая, напрыклад, рэспубліканская Адміністрацыя, то палітыка ЗША зьменіцца, і стане больш падобнай на тую, якая была ў першай палове першага дзесяцігодзьдзя.\nГэты рэжым ужывае недазволеныя ў дэмакратычным грамадзтве мэтады і сродкі. Ён вымушае сваіх апанэнтаў выходзіць за прававое поле, якое сам і адвольна вызначае. Ягоная слабасьць у тым, што рэжым завязаны на свайго канструктара і ініцыятара Аляксандра Лукашэнку. Я ня думаю, што на гэтых выбарах будзе магчымасьць разбурыць гэты рэжым дашчэнту. Але беларуская грамадзянская супольнасьць, калі яны сканцэнтруецца і мабілізуецца, будзе здольная адваяваць сябе большы прасьцяг свабоды.\nЯ перакананы, што кампанія 2006 году мела вялікі вызваленчы сэнс. Бо так званая лібэралізацыя – гэта ня “рэч у сабе”. Гэта канструкт, які шмат у чым быў абумоўлены вялікімі грамадзянскімі спадзяваньнямі і дзеяньнямі ў сакавіку 2006 году.


Кітайскі завод сіліконавых кухонных вырабаў і вытворцы | SJJ\nЗараз сіліконавыя вырабы становяцца ўсё больш папулярнымі ва ўсім свеце. З яго перавагай, робячы харчовы сіліконавы матэрыял і здольнасцю вытрымліваць тэмпературу ад -50 да +300 градусаў па Фарэнгейце, людзі ствараюць мноства прадметаў, прыдатных для выкарыстання ў Kitchen.We Pretty Shiny Gifts ...\nЗараз сіліконавыя вырабы становяцца ўсё больш папулярнымі ва ўсім свеце. З яго перавагай, зробленай з харчовага сіліконавага матэрыялу, і здольнасцю вытрымліваць тэмпературу ад -50 да +300 градусаў па Фарэнгейце, людзі ствараюць мноства прадметаў, прыдатных для выкарыстання на кухні.\nУ нас у "Даволі бліскучых падарунках" ёсць мноства такіх прадметаў, як сіліконавыя міскі і талеркі, сіліконавыя кілімкі, сіліконавыя слоікі, сіліконавыя адкрывалкі і чахлы, сіліконавыя лыжкі, сіліконавыя муляжы, сіліконавыя варонкі, сіліконавыя чысткі і гэтак далей. Акрамя функцый, лагатыпы могуць быць зроблены на сіліконавых кухонных вырабах для прасоўвання, рэкламы, бізнесу і падарункаў з дапамогай адбіткаў, ціснення альбо рэльефа з колерамі ці без. Наша прафесійная тэхнічная каманда спрабуе стварыць больш вырабаў, каб задаволіць патрабаванні кліента. Індывідуальныя канструкцыі вітаюцца ў любы час. Мы ўпэўнены, што сіліконавыя вырабы для кухні будуць карысныя для вашага бізнесу.\nМатэрыялы: Сіліконавыя матэрыялы\nПапярэдняя: Сіліконавыя складаныя кубкі\nДалей: Сілікон іншыя


"Апошняя гарадская бібліятэка адкрылася 33 гады таму". Ці паспяваюць гродзенскія бібліятэкі за сусветнымі тэндэнцыямі - Hrodna.life\n30 красавіка 2019, 12:51\nМоладзь чытае больш, чым пенсіянеры, а ў бібліятэках праводзяць мерапрыемствы ў падтрымку анкахворых. Нечакана? Разам з гродзенскім бібліятэкарам Hrodna. life разбіраецца, як працуе бібліятэчная сістэма ў Гродне, навошта бібліятэцы прывабная архітэктура і чаму чытачам не хапае кніг.\n«Не ўсё можна знайсці ў сеціве»\nЯшчэ ў час СССР асноўнымі функцыямі публічных бібліятэк вызначылі культурна-асветніцкую і інфармацыйную. Зараз да іх далучыліся сацыякультурныя функцыі - калі бібліятэка выступае як месца сустрэч, правядзення вольнага часу, адукацыі, задавальненняў і асалоды.\n— Сёння ўжо ніхто не звязвае будучыню бібліятэк толькі з будучыняй кнігі. Мы носьбіты адукацыі і асветы, мы клапоцімся аб прадастаўленні доступу: няма розніцы, да якіх фарматаў - электронных ці друкаваных, — расказвае Наталля Свірыда, намесніца дырэктара Дзяржаўнай установы культуры «Цэнтралізаваная бібліятэчная сістэма Гродна».\nНаталля кажа, што можна адшукаць нешта ў сеціве, але далёка не ўсё. Чытач, якому неабходны якасныя веды, дакладная і поўная інфармацыя, абавязкова стане карыстальнікам бібліятэкі. А як ён атрымае інфармацыю — прыйшоўшы ў бібліятэку асабіста ці праз сайт — гэта ўжо вырашаць самому чытачу.\nУ гродзенскіх бібліятэках анлайн-наведванні складаюць прыкладна 20% ад агульнай колькасці. Каб забяспечыць доступ да інфармацыі, у бібліятэцы сталі ствараць электронныя рэсурсы, бібліяграфічныя і фактаграфічныя базы дадзеных. А на сайце прадстаўлены ўсе магчымасці для аддаленага карыстання паслугамі бібліятэкі.\n70% чытачоў - дзеці і моладзь\nСетка цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы Гродна складаецца з 13 бібліятэк. Гэта гарадская цэнтральная бібліятэка імя Макаёнка, чатыры дзіцячыя бібліятэкі-філіялы, шэсць бібліятэк-філіялаў для дарослых і дзяцей, дзве спецыяльныя бібліятэкі - для інвалідаў па зроку і польскай літаратуры. У мікрараёнах — Альшанка, Вішнявец, Дзевятоўка, Фолюш — дзейнічаюць чатыры бібліятэчныя пункты. Але плошчы не хапае для арганізацыі паўнавартаснага абслугоўвання жыхароў мікрараёнаў.\nШтогод у бібліятэкі прыходзіць каля 50 000 чытачоў. Ім штогадова выдаюць каля 1 млн дакументаў. 70% чытачоў - дзеці і моладзь. Каля 9% - людзі пенсійнага ўзросту. Першыя звяртаюцца па веды, другія часцей прыходзяць на сустрэчы і ў клубы па інтарэсах. Бібліятэкі прапануюць 20 такіх клубаў.\nУ Цэнтральнай бібліятэцы імя Макаёнка дзейнічае пяць клубаў: інтэлектуальны «Паходня ісціны», аматараў здаровага ладу жыцця «Здравушка», аматараў раслін «Флора», духоўна-асветніцкага развіцця «Дзянніца», экалагічны дзіцячы «Мурашы», клуб аўтарскай лялькі пры філіяле № 3 «Гарадзенская лялька». Для ўзросту 50+ паспяхова праводзіць мерапрыемствы клубы «Званы госць» філіяла № 9, «Сябрына» філіяла № 1, «Кнігалюб» філіяла № 4, «Ветэран» філіяла № 10. Запісацца ў іх можна на сайце. На фота — сустрэча клуба «Паходня ісціны».\n«Каб людзі наведвалі бібліятэку, у ёй павінна быць лепш, чым дома»\n— Праекціроўшчыкі сучаснага бібліятэчнага асяроддзя звычайна арыентуюцца на правіла: каб людзі наведвалі бібліятэку, у ёй павінна быць лепш, чым дома. Мы вельмі імкнемся паспяваць за бібліятэчным развіццём у свеце. Бібліятэка як арганізм выжывае на аснове чатырох складнікаў: фонды, карыстальнікі, кадры, матэрыяльна-тэхнічная база. З апошнім у гарадскіх бібліятэках Гродна сітуацыя складаная. Таму камфортныя ўмовы для працы і адпачынку, сучасныя дызайн залаў і мэблю, тэхнічнае абсталяванне мы не можам прапанаваць чытачу ў пераважнай большасці нашых устаноў.\nНа фота — адна з бібліятэк Кіева. Сучасная публічная бібліятэка — гэта адкрытае кнігасховішча са зразумелай навігацыяй, свабодны доступ да стэлажоў з кнігамі, каманда актыўных і крэатыўных бібліятэкараў, бясплатны доступ да інтэрнэту, камп’ютарызаваныя рабочыя месцы з разеткамі і асвятленнем, кандыцыянеры, прасторныя і ўтульныя залы для прэзентацый і сустрэч, канцэртаў, пастановак і канферэнцый, пасяджэнняў клубаў і працы кружкоў, месца для групавых заняткаў, гульнявыя пакоі для дзяцей з кнігамі і інтэлектуальнымі гульнямі, куточкі для знаходжання з кнігай «сам насам», чып-кантроль, гардэроб, буфет, туалет.\nСтратэгіі развіцця няма\nСтратэгіі ці Канцэпцыі развіцця бібліятэк Беларусі ў выглядзе нейкага распрацаванага дзяржаўнага дакумента няма. І гэта не станоўчы прыклад, калі арыентавацца на сусветнае бібліятэчнае развіццё. У многіх рэгіёнах Расіі прымаюцца канцэпцыі развіцця бібліятэчнай справы і гэта дапамагае ў развіцці.\nУ Беларусі ў 2016 годзе ўступіў у дзеянне Кодэкс аб культуры. Ён улічыў толькі асноўныя заканадаўчыя моманты, на якія можа абапірацца публічная бібліятэка. Пытанні колькасці бібліятэк у рэгіёне, іх штатаў, развіцця на перспектыву аддадзены на разгляд мясцовых уладаў. Прымаюцца дзяржаўныя праграмы «Культура Беларусі» на пяцігодку, якія ўтрымліваюць некаторыя статыстычныя паказчыкі. Але гэта не канцэпцыя, не стратэгія развіцця, гэта план кропачных лічбавых дасягненняў для публічных бібліятэк.\nЁсць Стратэгія развіцця інфарматызацыі ў Беларусі на 2016−2022 гады. Задача бібліятэк там — алічбоўка фонду, каб доля фондаў у электроннай форме была не менш за 30%. Гэты накірунак патрабуе нямалага фінансавання і пакуль такой працай могуць займацца толькі буйныя бібліятэкі краіны. Мэта — стварэнне адзінай нацыянальнай электроннай бібліятэкі краіны.\nСёння бібліятэкі маюць чатырохпрацэнтную акупляльнасць. Ёсць платныя паслугі, але пераважную большасць паслуг дзяржаўная публічная бібліятэка прадастаўляе бясплатна, як і ў іншых краінах. Пазабюджэтныя даходы вытрачаюцца на сацыяльна-культурныя праекты і павышэнне заработнай платы супрацоўнікаў.\nЧаму знешняя прывабнасць бібліятэк — таксама важна\nСучасны дызайн і архітэктура — гэта вельмі важная ўмова для прыцягнення чытача ў бібліятэку. Гарадскую бібліятэку Амстэрдаму наведваюць штодзённа 5−7 тысяч чалавек, як і бібліятэкі Амерыкі ці Канады. Гэта прыгожыя і адметныя будынкі, прастора са шматлікімі сэрвісамі для дзяцей і дарослых. У Маскве з 2012 года Дэпартамент культуры ажыццяўляе праграму мадэрнізацыі грамадскіх бібліятэк. Грошы ідуць з гарадскога бюджэту. У такіх бібліятэках усё бясплатнае, акрамя рэстаранаў ці кафэ.\nГарадская бібліятэка Амстэрдама\nЗ боку Беларусі пакуль няма замовы на аналагічныя ўстановы культуры новага тыпу, якія прадстаўляюць кнігі, прастору, свабоду, інфармацыю, самаадукацыю і забавы.\n— Нажаль, пытанне мадэрнізацыі ці проста рамонту гарадской публічнай бібліятэкі ў Гродне паўстае пакуль толькі ў штогадовым планаванні, але не падмацоўваецца ні фінансамі, ні праектамі. Архітэктурна-будаўнічы план развіцця горада не прадугледжвае бібліятэк у новых мікрараёнах: ні самастойных, ні ў складзе комплексных цэнтраў культуры. Не прадугледжана будаўніцтва ці мадэрнізацыя абласной ці гарадской цэнтральнай бібліятэкі паводле спецыяльнага архітэктурнага праекта, — кажа Наталля Свірыда.\nАпошні раз новая бібліятэка-філіял у Гродне адкрылася яшчэ ў БССР — у 1986 годзе. Гэта быў філіял на вуліцы Пестрака. Затым да гарадской сістэмы былі далучаны спецыяльныя бібліятэкі: польскай літаратуры (1991) і для невідушчых (2009). З таго часу адкрылася некалькі бібліятэчных пунктаў і дзве бібліятэкі пераехалі ў іншы будынак ці памяшканне.\nЯк сёння працуюць бібліятэкі: падбор кніг\n12% ад фінансавання бібліятэк ідзе на папаўненне фондаў. Прыкладна палова ідзе на перыядычныя выданні - 150−160 назваў. Кнігі падбіраюцца на аснове супрацоўніцтва з выдавецтвамі. У 2018 годзе ў фонды бібліятэк паступіла больш за 10 000 экзэмпляраў новых кніг.\nНаталля Свірыда рэкамендуе найбольш цікавыя і рэдкія кнігі: серыя «Галасы Утопіі» Святланы Алексіевіч — пяць кніг на беларускай мове без цэнзарскіх правак. Гэта выданне ёсць ва ўсіх філіялах і цэнтральнай бібліятэцы. У цэнтральнай бібліятэцы ёсць падборка кніг серыі «Беларуская мемуарная бібліятэка», якая была перададзена выдавецтвам «Лімарыус» з Мінска. Гэта пакуль што адзіны ў Беларусі зборнік дзённікаў і эпісталярнай спадчыны асобаў розных эпох.\n300 кніг на рускай мове падарыў Дом рускага замежжа імя Салжаніцына з Масквы. Гэта кнігі гуманітарнага профілю, выданні аўтараў-эмігрантаў, працы сучасных даследчыкаў і пісьменнікаў па тэматыцы рускага замежжа, даведнікі, фотаальбомы, мастацкія і літаратуразнаўчыя выданні. Сярод мастацкіх твораў ёсць лаўрэаты літаратурных конкурсаў і прэмій Расіі. Многія выданні ў Беларусі - у адзіным экзэмпляры.\nЯк у бібліятэках дапамагаюць інвалідам\nЗа 2018 год у бібліятэках Гродна праведзена больш за 1700 масава-інфармацыйных мерапрыемстваў, каля 223 — у клубах па інтарэсах, арганізавана 380 выстаў літаратуры.\nСярод іх — свята дзіцячай кнігі і цыкл адпаведных мерапрыемстваў, дабрачынная акцыя «Прачытаў сам — падары іншаму» да Міжнароднага дня кнігадарэння 14 лютага, акцыя адначасовага чытання найлепшых твораў «Чытаем дзецям пра вайну» да Дня Перамогі, Бібліяноч, «Тралейбус-чытальня», пляцоўкі пад адкрытым небам у летні перыяд і праца з дзіцячымі прышкольнымі лагерамі адпачынку, цыкл мерапрыемстваў «БібліяСад» з выхаванцамі дзіцячых садкоў і іншыя.\n— Нам вельмі прыемна займацца выхаваннем сваіх будучых чытачоў з ранняга маленства, тым больш, што разумных і зацікаўленых бацькоў, якія не раздзяляюць працэсы адукацыі дзіцяці і чытанне, у горадзе хапае, — кажа бібліятэкар.\nБібліятэкі да прыярытэтных накірункаў работы адносяць сацыякультурную адаптацыю інвалідаў. Асобны цыкл мерапрыемстваў праводзяць філіялы № 3 і № 4 для наведвальнікаў аддзялення дзённага знаходжання інвалідаў цэнтраў сацыяльнага абслугоўвання. Бібліятэкі-філіялы № 5 і № 8, аддзел абслугоўвання дзяцей цэнтральнай бібліятэкі імя Макаёнка дзейнічаюць сумесна са спецыяльнымі агульнаадукацыйнымі школамі-інтэрнатамі для дзяцей з парушэннем слыху і зроку, Дапаможнай школай № 1 для дзяцей з асаблівасцямі ў псіхафізічным развіцці.\nУ філіял № 4, напрыклад, у 2018 годзе прыходзілі наведвальнікі Дзённага цэнтру для дзяцей з абмежаванымі магчымасцямі пры Гродзенскай абласной арганізацыі Чырвонага Крыжа, у філіяле № 6 праходзілі мерапрыемствы для сем’яў, якія знаходзяцца пад апекай СДУ «Центр ПОРА» і выхоўваюць дзяцей з анказахворваннямі. Улетку 2018 года аддзел бібліятэчнага маркетынгу арганізаваў каля бібліятэкі па вуліцы Цітова дабрачынны бардаўскі канцэрт «Подых лета» ў падтрымку дарослых і дзяцей, якія сутыкнуліся з анкалогіяй.\n— Наша спецыяльная бібліятэка для інвалідаў па зроку і аддзел маркетынгу ажыццявілі яркія і значныя праекты для невідушчых у 2018 годзе. Быў завершаны праект па агучванні і выданні аўдыякніг гродзенскіх гісторыкаў і краязнаўцаў «Гродна — гісторыя ў гуку». Аўдыявыданні прызначаны перш за ўсё для невідушчых, яно даступнае на нашым сайце для спампавання. За рэалізацыю гэтага і іншых праектаў для невідушчых («Цёплыя кнігі» — стварэнне тактыльных кніг), «Гісторыя на кончыках пальцаў» — перавод кніг па гісторыі Гродна ў шрыфт Брайля) мы атрымалі Дыплом І ступені на конкурсе Міністэрства культуры.\nЯк будуць мяняцца бібліятэкі і чытач?\nНавошта ўвогуле чытаць, і як гэта ўплывае на чалавека? Наталля Свірыда пераканана, што іншага спосабу стаць адукаваным і паспяховым у жыцці проста няма.\n— Чытанне станоўча ўплывае на агульную пісьменнасць, кругагляд, досвед чалавека. Важна сёння чытаць на беларускай мове. Склалася катастрафічная сітуацыя, калі многія дзеці проста не ведаюць роднай мовы. Таму роля і значэнне беларускай мастацкай літаратуры і бібліятэкі ў гэтай сітуацыі павялічваецца.\nСпадзяюся, у Гродне бібліятэкі будуць мяняцца больш хуткімі тэмпамі, каб паспяваць за «прасунутым» новым пакаленнем карыстальнікаў, за патрэбамі інфармацыйнага грамадства. Спадзяюся, што як і ў свеце, важным слупом пры гэтым з’явіцца архітэктура і дызайн, якія будуць падмуркам, каб гарадская бібліятэка прываблівала наведвальнікаў усіх узростаў, нават увайшла ў турыстычныя маршруты. На прыемны, змястоўны і пазнавальны адпачынак заўсёды будзе попыт, — кажа бібліятэкар.\n«Гарадзенская азбука» стала наборам кубікаў. Да друку рыхтуецца кніга\n« Эксперты назвалі пяць прычын нудлівасці беларусаў


Аднавяскоўцы: Раманаўцы » Свiслацкая газета Новости Свислочи и района Свислочская газета\nЖизнь / Земляки | 14-01-2018 | Просмотров: 82 |\nВёска знаходзіцца ў Нязбодзіцкім сельсавеце. Зараз у населеным пункце зарэгістравана 25 жыхароў, з якіх працаздольнага ўзросту 12 чалавек, а пенсійнага – 13.\nДаследчыкі лічаць, што назва паселішча патранамічнага паходжання. Вядома, што ў 1897 годзе гэта была тэрыторыя Дабравольскай воласці, у населеным пункце налічвалася 28 двароў, у якіх пражывалі 178 чалавек. У 1905 годзе колькасць насельніцтва павялічылася да 193. У 2003-м двароў было 37, а жыхароў – усяго 60.\nДагэтуль у памяці бабулі Анастасіі\nСвой 92 год жыцця сустрэне Анастасія Міхайлаўна Земчык, самая старэйшая жыхарка вёскі Раманаўцы, у гэтым годзе.\nГэтая ўсмешлівая жанчына ярка памятае кожны адрэзак свайго нялёгкага жыцця, узгадвае іх, не спяшаючыся, як быццам зноў перажывае ўсе гэтыя моманты, этап за этапам.\nА пачынаўся яе жыццёвы шлях у вялікай шматдзетнай сям’і, дзе выхоўваліся дзесяць дзяцей. Сямёра іх засталося. Яно і зразумела, час быў нялёгкі. Сям’я тулілася ў маленькім доміку, які ў гады Вялікай Айчыннай вайны не раз ратаваў усіх дамачадцаў.\nНягледзячы на цяжкае становішча сям’і, яе бацька настаяў, каб дачка атрымала адукацыю. Так дзяўчынка стала вучыцца грамаце ў польскай школе, скончыла пяць класаў. Ва ўзнагароду за стараннасць і заканчэнне школы бацька купіў ёй калаўрот – падарунак, які быў самым дарагім для любой дзяўчыны. У юнацтве яна навучылася прасці, ткаць і шыць. Гэтыя ўменні спатрэбіліся пасля ў сямейным жыцці.\nСтрашныя ўспаміны дагэтуль захоўваюцца ў Анастасіі Міхайлаўны пра вайну, якая прыйшлася на яе юнацтва. Памятае яна, як немцы прымушалі іх хадзіць на «тартак» (так называлася піларама ў лесе). Да яе, так як і да яе аднагодкаў, немцы ставіліся трохі лепш, чым да старэйшых юнакоў і дзяўчат, якіх часта білі на вачах у ўсіх. Калі немцы адыходзілі, то падпалілі дамы ў вёсцы. Іх маленькая хатка ніколі не прыцягвала ўвагі фашыстаў. Яна адна з нямногіх захавалася пасля пажару.\nАдбудаваць дом для вялікай сям’і ўдалося ёй і яе мужу, які працаваў у лясніцтве. Тады яна ўжо жыла ў Раманаўцах. Гэта дзякуючы Іосіфу Нікіфаравічу яе маме пашчасціла пражыць у новым доме яшчэ тры гады.\nПасляваеннае жыццё таксама не было радасным. Яе муж, удзельнік вайны, па вяртанні з маскоўскага шпіталя не захацеў ісці ў калгас, таму і яе не ўзялі таксама. Прыйшлося зарабляць на жыццё, успомніўшы ўменні і навыкі, набытыя ў юнацтве. Яна зноў прала, ткала і шыла, каб апрануць сям’ю, у якой неўзабаве з’явіліся сыны Уладзімір і Мікалай, а таксама жыла свякроў. У гэты ж час яны з мужам пашыралі свой дом, які дзялілі з сям’ёй брата яе мужа.\nБольш за трыццаць гадоў Анастасія Міхайлаўна жыве адна. З нецярпеннем чакае ў госці дзяцей з сем’ямі са Свіслачы, а таксама ўнукаў і праўнукаў. Яны спяшаюцца да дарагога чалавека не толькі на святы, але і проста каб падзяліцца навінамі, расказаць пра сваё жыццё. Рада жанчына і аднавяскоўцам, якія наведваюць яе, бо зараз здароўе не дазваляе ёй выходзіць з дому.\nБольш падрабязна чытайце ў суботнім нумары "Свіслацкай газеты".\n90 узлётаў, жыцця паваротаў...


31 кастрычнік 2005, 00:22\nДэлегат зьезду ТБМ, старшыня партыі БНФ Вінцук Вячорка лічыць Таварыства беларускай мовы актыўнай арганізацыяй і спадзяецца, што яно стане структурай ня толькі культурніцкай, але й праваабарончай:\n(Вячорка: ) “Я лічу, што таварыства на ўздыме. Яно за апошнія гады дастаткова выразна ідэнтыфікавала сябе менавіта як грамадзкая структура. Усюдыісная структура, якая дзее адпаведна абставінам. Я спадзяюся, што таварыства прадоўжыць гэты кірунак, вызначыць сябе як структуру ня толькі культурніцкую, але й праваабарончую. Ад нашых штодзённых моўных паводзінаў залежыць пэрспэктыва беларускай мовы ў нашай дзяржаве”.\nБылы міністар замежных справаў Беларусі Пятро Краўчанка лічыць галоўнай задачай на цяперашні момант захаваць ТБМ ад ліквідацыі:\n(Краўчанка: ) “Самае галоўнае – каб захавалася арганізацыя, якую мы стваралі больш за 15 гадоў таму. Таму, на мой погляд, нягледзячы на ціск уладаў, нам трэба праявіць спакой, вытрымку, занадта не палітызавацца, а проста перш за ўсё канцэнтраваць сваю ўвагу на пытаньнях захаваньня і разьвіцьця мовы і нацыі”.\nМастак Аляксей Марачкін называе ТБМ арганізацыяй, што стаіць у авангардзе бясьпекі дзяржавы:\n(Марачкін: ) “Праблема мовы стаіць вельмі востра. І я чакаю, што будзе весьціся ня толькі размова, а будуць прынятыя рэзалюцыі аб стане беларускай мовы, адносіны зьезду да радыёстанцыі “Deutsche Welle”. Наагул, Таварыства беларускай мовы – гэта тая арганізацыя, што стаіць у авангардзе бясьпекі дзяржавы”.\nА вось чаго чакаў ад зьезду рэжысэр Валеры Мазынскі:\n(Мазынскі: ) “Я чакаю ад зьезду адной інфармацыі – нас стала больш ці менш. Я думаю, што нас стала больш”.\nАмбасадар Злучаных Штатаў Амэрыкі ў Беларусі Джордж Крол прамаўляў да дэлегатаў зьезду па-беларуску. Ён лічыць для сябе вялікім гонарам удзельнічаць у гэтым мерапрыемстве:\n(Крол: ) “Для мяне вялікі гонар удзельнічаць сёньня ў гэтым зьезьдзе. Я ня сябар таварыства, але мы падтрымліваем гэтае мерапрыемства. Я тут і ад сябе асабіста, і ад імя амэрыканскага народу. Для мяне гэта вялікі гонар, і я з задавальненьнем хацеў бы тут падтрымаць дзеяньні гэтай арганізацыі”.\nЯгоны калега амбасадар Польшчы Тадэвуш Паўляк яшчэ не навучыўся так добра гаварыць па-беларуску, але кажа, што ён – вялікі аматар беларускага слова:\n(Паўляк: ) “Я амбасадар суседняй дзяржавы, а таксама аматар беларускай мовы, на якой, на жаль, да гэтага часу правільна не навучыўся гаварыць. Мне здаецца, гэта важная падзея ў жыцьці беларускага народу. І амбасадар, запрошаны арганізатарамі зьезду, павінен у ім удзельнічаць. І раблю гэта зь вялікай прыемнасьцю”.