Віцебская вобласць | Page 9 | baj.by\nЗ ІЧУ нечакана адпусцілі віцебскага фатографа Ігара Мацьвеева\nУчора ягонай жонцы паведамілі, што ён асуджаны да 10-ці сутак арышту пасля затрымання 9-га жніўня. Але мінулай ноччу ён патэлефанаваў сам і паведаміў, што ніякага суду не было. І што яго адпусцілі, бо прайшло 72 гадзіны, на працягу якіх трымаць пад вартай не асуджанага чалавека дазваляе заканадаўства.\nУ Глыбокім суд пакараў журналіста Змітра Лупача арыштам на пяць сутак\nУвечары 9 жніўня Зміцер Лупач прысутнічаў на цэнтральнай плошчы Глыбокага, дзе сабраліся жыхары горада не згодныя з агучанымі вынікамі прэзідэнцкіх выбараў. Напраканцы мерапрыемства да яго падыйшлі міліцыянты і запатрабавалі прайсці з імі.\nНамесніца старшыні Ушацкага райвыканкама Алена Пашковіч спрабавала перашкодзіць працаваць незалежным журналістам Таццяне Смоткінай і Змітру Лупачу. Інцыдэнт здарыўся 19 чэрвеня, калі журналісты-фрылансеры прыехалі ў вёску Бычкі Ушацкага раёна, каб асвятляць імпрэзу ў гонар знакамітага беларускага пісьменніка і грамадскага дзеяча Васіля Быкава.


3XL PRO - Так бывает : Скачать MP3 бесплатно Скачать mp3 бесплатно: 3XL PRO - Так бывает\n3XL Pro - Так бывает, сердце как Лёд(DJ 007 Remix)\n3XL PRO - Так бывает у нее на сердце лед\n01 3XL Pro - Так бывает (DJ 007 rtmix)\nFor DJ Fevral - 3xl pro - Так бывает 007\n3XL Pro - Так бывает (DJ 007 remix) (Pirate Station 8. Network. Русская версия)\n3XL Pro - Так бывает remix\nВоскресение - Так бывает - вариант 2\nМоготочие - В жизни так бывает\nТамила Bloggy - Ты странным таким бываешь\nВсе в жизни бывает (KUCH KUCH HOTA HAI)-Шахрукх Кхан, Салман Кхан, Каджол, Рани Мукхерджи - Koi Mil Gaya\nИндийская музыка - Песня из фильма Все в жизни бывает\nВсе в жизни бывает (KUCH KUCH HOTA HAI)-Шахрукх Кхан, Салман Кхан, Каджол, Рани Мукхерджи - Tujhe Yaad Na Mer Aayee\nВсе в жизни бывает (KUCH KUCH HOTA HAI)-Шахрукх Кхан, Салман Кхан, Каджол, Рани Мукхерджи - Saajanji Ghar Aaye


Абмеркаваньне шаблёну:Юдэйскія сьвяты — Вікіпэдыя\nАбмеркаваньне шаблёну:Юдэйскія сьвяты\nХацеў бы ўдакладніць: што ня так з словам «жыд»? Сустракаецца ў вялікай колькасьці слоўнікаў і энцыкляпэдыяў і зьяўляецца традыцыйным для беларускай мовы: . Ці існуюць крыніцы, якія паказваюць абразьлівасьць гэтага слова ў беларускай мове (у адрозьненьні ад расейскай)? —zedlik 20:42, 23 траўня 2011 (EEST)\nПадтрымліваю... абмеркаваньне па гэтай тэме ўжо было Абмеркаваньне:Габрэі... здаецца тамака ўсё выкладзена для дурня... кожны нармальны зразумее, што слова жыд спрадвена беларускае. --Ruslan Raviaka 20:51, 23 траўня 2011 (EEST)\nНэгатыўная канатацыя слова замацавалася пасьля Другой сусьветнай вайны і прыйшла праз расейскамоўнае асяродзьдзе . Нягледзячы на мову праекту, гэта не пазбаўляе нас ад магчымых войнаў правак з нагоды абразьлівасьці дадзенай назвы (як гэта было ў выпадку з Удзельнік:Al.Neuland і Удзельнік:Raviaka Ruslan), што паказвае на актуальнасьць дадзенай праблемы, а ўдзельнік:Al.Neuland, як бачна, мае габрэйскія карані. Я тады вырашыў, што лепш дасягнуць кансэнсусу, аднак частасьць ужываньня гэтага слова цяпер пачынае пераходзіць межы факультатыўнага слова, таму, я супраць такога лексычнага ракіраваньня і за выкарыстаньне нэўтральнага эўфэмізму «габрэй» прынамсі ў назвах шаблёнаў і на галоўнай старонцы. Улічваючы руплівую дзейнасьць Удзельніка:Renessaince па разгойдваньні любых спробаў абагульненьня беларускай лексыкі ў беларускай Вікіпэдыі і яго маўклівага стану «нявінна пакрыўджанага» я не лічу магчымасьць далейшага дасягеньня кансэнсусу імавернай. --Jauhienij 20:57, 23 траўня 2011 (EEST)\nНу слова "жыд" стала быццам абразьлівым не пасьля Другой сусьветнай вайны. У расейскай мове яно было абразлівым і за царскім часам. Проста дакацілася агульная русыфікацыя да нас пасьля вайны. Таму лічу замену гэтага слова цяпер - выдатнай працай расейскіх каланістаў :)--Ruslan Raviaka 21:20, 23 траўня 2011 (EEST)\nВікіпэдыя — ня месца для змаганьня з расейскімі каляністамі. --Jauhienij 21:26, 23 траўня 2011 (EEST)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Абмеркаваньне_шаблёну:Юдэйскія_сьвяты&oldid=1007799»\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 23 траўня 2011 году ў 21:26.


Жыткаўчане прагаласавалі за квітнеючую краіну — Житковичи. Новае Палессе. Районная газета\nЖыткаўчане прагаласавалі за квітнеючую краіну\n21.12.2010 55 admin 0 Comment\nГалоўная інтрыга прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі – кіраўніком дзяржавы на чацвёрты тэрмін выбраны Аляксандр Лукашэнка. На момант падпісання нашага чарговага нумару газеты мы маем толькі папярэднія звесткі ад Цэнтрвыбаркама: 79,67 працэнта беларусаў аддалі свае галасы за дзеючага Прэзідэнта.\nА вось вынікі галасавання ў раёне мы ведаем дакладна. Яны былі агучаны напачатку першай гадзіны ночы 20 снежня. Лічбы атрыманы такія: удзел у выбарах прынялі звыш 90 працэнтаў выбаршчыкаў. Іх галасы размеркаваліся наступным чынам. За А.Р. Лукашэнку прагаласавалі 23236 выбаршчыкаў раёна, што адпавядае 83,2% ад прыняўшых удзел у галасаванні.\nЗа лідара грамадзянскай кампаніі «Еўрапейская Беларусь» А.Саннікава прагаласавалі 139 чалавек, альбо 0,5%, за лідара грамадзянскай кампаніі «Кажы праўду!» У. Някляева прагаласавалі 101 чалавек, альбо 0,36%, за намесніка старшыні Аб’яднанай грамадзянскай партыі Яраслава Раманчука прагаласавалі 411 чалавек, альбо 1,47%, за намесніка старшыні Партыі БНФ Рыгора Кастусёва прагаласавалі 433 чалавекі, альбо 1,55%, за прадстаўніка партыі «Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя» Віталія Рымашэўскага прагаласавалі 490 чалавек, альбо 1,75%, за старшыню савета асацыяцыі малога і сярэдняга прадпрымальніцтва Віктара Цярэшчанку прагаласавалі 425 чалавек, альбо 1,52%, за прадстаўніка Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Народная Грамада) Мікалая Статкевіча прагаласавалі 394 выбаршчыкі, альбо 1,41%, за прадстаўніка саюза «За мадэрнізацыю» Алеся Міхалевіча прагаласавалі 319 чалавек, альбо 1,14%, за дырэктара прыватнага прадпрыемства Дзмітрыя Уса прагаласавалі 39 чалавек, альбо 0,14%.\nКажучы пра дзень выбараў Прэзідэнта Беларусі ў Жыткавіцкім раёне, то трэба адразу заўважыць, што ён быў ператвораны ў самае сапраўднае свята. Святочнасць адчувалася ў самой атмасферы выбараў, якія прайшлі на Жыткаўшчыне вельмі арганізавана.\nНа вышэйшы дзяржаўны пост прэтэндавалі 10 кандыдатаў, для нашай рэспублікі гэта сапраўдны рэкорд. Зразумела, вызначыцца — за каго галасаваць і які лёсавызначальны выбар зрабіць – было дастаткова часу.\nЯшчэ да адкрыцця сваіх участкаў выбаршчыкі накіроўваліся туды, каб аддаць галасы за свайго кандыдата. Першыя з іх атрымлівалі і падарункі ад выбарчай камісіі, як і маладыя людзі, якія галасавалі ўпершыню ў сваім жыцці.\nЗ самага ранку прагаласаваў 19 снежня і старшыня раённага выканаўчага камітэта Мікалай Какора на Жыткавіцкім выбарчым участку для галасавання №3. Ён павіншаваў членаў камісіі са святам, пажадаў звычайнага чалавечага шчасця. Кіраўнік раёна агледзеў і выставы, якіх шмат было арганізавана ў вестыбюлі гарадскога цэнтра культуры і нават паўдзельнічаў у бяспройгрышнай латарэі, арганізаванай гандлярамі райспажыўтаварыства.\n«Сёння сапраўды святочны дзень, і гэтая святочнасць адчуваецца. Людзі прыходзяць на выбарчыя ўчасткі, як на свята — у добрым настроі, святочна апранутыя, паведаміла старшыня Бялёўскага выбарчага ўчастка для галасавання №41 С. Краснікава. Вельмі актыўныя выбаршчыкі былі і ў дні папярэдняга галасавання. Пры чым, па ўзросту гэта былі розныя людзі: і пенсіянеры, і моладзь. Гэтая выбарчая кампанія вызначаецца асаблівай актыўнасцю, адзначыла старшыня камісіі журналісту “НП”.\nАктыўна ішоў працэс галасавання з самага ранку і на ўчастку, размешчаным на базе Жыткавіцкай музычнай школы.\n— Для выбаршчыкаў у нас падрыхтавана цудоўная праграма, працуе буфет, можна агледзець шэраг выстаў, падпісацца на газеты, купіць навагоднія паштоўкі, — расказвае старшыня камісіі В. Драбышэўская. — Людзі сапраўды ідуць на выбары, як на свята, паказваюць пашпарт, нядоўга затрымліваюцца ў кабінках, што сведчыць толькі ад адным: свайго кандыдата выбралі яшчэ да прыходу на ўчастак…\n12 гадзін дня. Падчас майго наведвання Школьнага ўчастка для галасавання №10 па-добраму здзівіла актыўнасць выбаршчыкаў. Складвалася ўражанне, што менавіта ў гэты час большасць з іх вырашылі выканаць свой канстытуцыйны абавязак. Як правіла, на працягу гадзіны на выбарчы ўчастак прыходзілі маладыя сем’і.\nТрэба сказаць, што і тут было ўсё зроблена для выбаршчыкаў: і розныя выставы-продажы, і канцэртныя праграмы, якія падрыхтавалі як школьнікі, так і ўдзельнікі мастацкай самадзейнасці горада.\n— Прысутнасць вялікай колькасці выбаршчыкаў на ўчастках для галасавання ведчыць аб упэўненасці людзей у заўтрашнім дні. Людзі імкнуцца зрабіць правільны выбар, кожны — свой выбар, — падкрэсліла старшыня камісіі для галасавання Г. Друк.\nГанна Кірылаўна паведаміла, што як у час папярэдняга галасавання, так і ў асноўны дзень выбараў неаднаразова на ўчастак наведваліся міжнародныя наглядальнікі з Еўропы і ЗША, якія пазітыўна ацэньвалі працу камісіі і ход выбараў. Таксама на ўчастку працуюць наглядальнікі ад грамадскіх аб’яднанняў раёна, яны таксама не адзначылі парушэнняў заканадаўства.\nНапружана працавала ў асноўны дзень выбараў раённая камісія па выбарах Прэзідэнта Беларусі. На працягу дня яе члены збіралі аператыўныя звесткі аб колькасці прыняўшых удзел у галасаванні і перадавалі ў абласную камісію. Вынікі па краіне праз кожныя дзве гадзіны паведамляліся на прэс-канферэнцыях Цэнтрвыбаркама. З 18 гадзін вечара ў раённай выбарчай камісіі распачалася рэгістрацыя наглядальнікаў, а з 20.40 пачаўся прыём выніковых дакументаў ад участковых камісій.\nВельмі аператыўна спрацавалі яны. І першай здалі адпаведныя дакументы прадстаўнікі ўчастковай камісіі Грэбянёўскага пасялковага ўчастка. А затым у раённую камісію масава сталі прыбываць кіраўнікі і члены іншых камісій…\nПакуль ідзе працэс здачы дакументаў, скарыстаў час, каб даведацца, як ішло галасаванне ў часавых параметрах у раёне. Як адзначыў старшыня раённай выбарчай камісіі Валерый Рагалевіч, выбары прайшлі спакойна і пры вялікай актыўнасці выбаршчыкаў. На 12 гадзін дня 19 снежня фактычна ўжо большая палова выбаршчыкаў, з улікам папярэдняга галасавання (папярэдне ў раёне за 5 дзён прагаласавала 23% ад уключаных у спісы), наведала выбарчыя ўчасткі і выбары адбыліся. На 14.00, па звестках раённай выбарчай камісіі, 71,63 працэнты выбаршчыкаў, якія ўнесены ў спісы для галасавання, аддалі свае галасы. На 16.00 колькасць наведаўшых участкі для галасавання — 80,97 працэнта, а на 18.00 — 90,08% выбаршчыкаў.\nБадай, ніколі яшчэ не было такога адзінадушша волевыяўлення, як у гэтыя выбары. З 71 участка для галасавання на 21 прыйшлі ўсе выбаршчыкі, якія ўнесены ў спісы. Гэта значыць, 100 працэнтаў ад уключаных у спісы для галасавання выбаршчыкаў прагаласавалі. Гэта Боркаўскі, Хлупінскі, Мілевіцкі, Пагосцкі, Хваенскі, Чэрніцкі, Ляхавіцкі, Відошынскі, Сямурадскі, Рычоўскі, Грэбянёўскі пасялковы, Буразьскі, Любавіцкі, Малешаўскі, Вятчынскі, Хвойкаўскі, Вялікасцяблевіцкі, Грычынавіцкі, Вільчанскі, Залюціцкі, Савецкі (г. Жыткавічы) участкі для галасававання. З гарадскіх найбольшая колькасць выбаршчыкаў прыйшла (94,5%) на Жыткавіцкі ўчастак для галасавання №3, размешчаны ў гарадскім цэнтры культуры.\nАналізуючы працу міжнародных назіральнікаў на выбарчых участках, Валерый Рагалевіч адзначыў, што ні прадстаўнікі СНД, ні еўрапейскі і амерыканскі эксперты-назіральнікі, ні мясцовыя назіральнікі, вылучаныя грамадскімі арганізацыямі і выбаршчыкамі шляхам збору подпісаў, не выказалі нейкіх незадаволенасцяў арганізацыяй выбарнага працэсу ў раёне, яны цалкам задаволены ўзроўнем арганізацыі галасавання, праведзенага ў адпаведнасці з нацыянальным заканадаўствам і міжнароднымі нормамі.\n…Што ж, дзіўнага нічога няма ў тым, што палешукі такую высокую ацэнку далі кіраўніку беларускай дзяржавы. Перадумовы для гэтага выбару зразумелыя кожнаму з нас. Тыя пазітыўныя змены, якія адбываюцца ў нашым жыцці, новы статус Палесся, які прыдбаны пры існуючай уладзе, прыняцце развіццёвых інвестыцыйных і эканамічных праграм — усё многага каштуе. І годна ацэнена выбаршчыкамі. Зразумела, за наступныя пяць гадоў наш край, як і ўся Беларусь, значна прырасце па ўсіх паказчыках нашага жыцця. З новым і такім вядомым нам, паважаным Прэзідэнтам, якому мы давяраем.\nНА ЗДЫМКАХ: у час выбараў кіраўніка беларускай дзяржавы.\n← Три пожара за восемь часов. Без жертв\nБелорусский народ выразил вотум доверия политическому курсу на строительство процветающего государства →\nЮбилей спортивной славы\nМузей ваеннай тэхнікі пад адкрытым небам змяняе прапіску\nДебют Деда Мороза в Житковичах


Статкевіч растлумачыў сваю адмову пісаць прашэнне аб памілаванні – Свабоду палітвязьням!\nСтаткевіч растлумачыў сваю адмову пісаць прашэнне аб памілаванні\n07.09.2012 Апублікавана ў Навіны\n“Зараз не самы горшы час у нашым жыцці. Я нават сказаў бы, што адзін з самых высокіх,” – напісаў палітзняволены кандыдат у прэзідэнты на былых выбарах Мікалай Статкевіч у лісце да сваёй жонкі Марыны Адамовіч. У ім ён патлумачыў сваю маральную пазіцыю, якая прымушае яго і іншых палітзняволеных рашуча адмаўляцца пісаць прашэнні аб памілаванні. “Безумоўна, вельмі хочацца волі,” – цытуе Марына Адамовіч ліст мужа:\n– Наўрад ці я здолеў бы зрабіць болей для абароны чалавечай годнасці зараз на волі, чым тут, на гэтым “полі бітвы” ў 10 квадратных метраў. Можа гучыць і занадта пафасна, але часамі тут было вельмі падобна да сапраўднага поля бітвы.\n“Хлопцы вельмі добра разумеюць, што яны робяць, дзеля чаго трымаюцца, чаму не падпісваюць прашэнні. Яны вядуць сваю, я вельмі спадзяюся, пераможную вайну. І зараз там, за кратамі, яны бароняць усіх нас значна больш, чым мы іх тут, на так званай волі,” – кажа Марына Адамовіч. За ўдзел у плошчы 2010 года Мікалай Статкевіч асуджаны на 6 гадоў зняволення па артыкуле аб масавых беспарадках. Вінаватым падчас суда ён сябе не прызнаў. Спачатку адбываў пакаранне ў Шклоўскай калоніі №19, а потым быў пераведзены на больш жорсткі турэмны рэжым і зараз знаходзіцца ў турме №4 Магілёва.


Беларуская філасофская прастора » Blog Archive » Паседжанне інтэлектуальнага клуба Прасторы 16/05\nПаседжанне Інтэлектуальнага Клуба БФП\nТэма дня: Трансфармацыя “сацыяльнага” ў сучасных медыя: выклікі для сацыяльнай аналітыкі\nНаступная наша сустрэча запрашае ўдзельнікаў паразважаць над пытаннем медыялізацыі сацыяльнага ў кантэксце развіцця сучасных медыя.\nСучасная парадыгма развіцця медыя апісваецца ў літаратуры як “сеткавыя медыя”, а грамадства, якое базуецца на такіх медыя (шырэй – інфармацыйных і камунікацыйных сетках), вызначаецца як “сеткавае грамадства” (Кастэльс, ван Дэйк). Актуальнасць выкарыстання такой парадыгмы для аналітыкі ў Беларусі палягае ў тым, што, паводле апошніх дадзеных, колькасць карыстальнікаў Інтэрнэта (як асноўнай формы) ў Беларусі складае больш за палову насельніцтва краіны. Фармальна гэта дае падставы назваць сучаснае беларускае грамадства – “сеткавым”.\nРазам з тым новая структура камунікацыі ставіць новыя пытанні адносна трансфармацыі сацыяльнага вымярэння, спецыфікі “аўдыторыі”, адрознасці ад папярэдніх форм “сацыяльнага” (“масавай сацыяльнасці” у выпадку масавых медыя).\nТак званы феномен “вэб 2.0” (збольшага маркетынгавая назва, але яна ўтрымлівае пэўную сімптаматыку сацыяльнага – “больш сацыяльнага”) акцэнтуе ўвагу на “сацыяльнасці” медыя. Лепш за ўсё гэта бачна на прыкладзе “сацыяльных сетак” (у англамоўнай літаратуры – ‘Social Networking Sites’). Узмоцненая акцэнтаванне ў дыскурсе аб сучасных медыя сацыяльнага характару дазваляе вылучыць гіпотэзу аб тым, што сучасны працэс “медыялізацыі сацыяльнага” прымае (дыскурсіўную) форму “сацыялізацыі медыйнага”.\nРазам з тым такая дыскурсіўная форма таксама патрабуе ўважлівага крытычнага аналіза. Якая «сацыяльнасць» насамрэч разгортваецца ў прасторы такіх камунікацый? Ці не хавае ў сабе панятак «сацыяльнага» ў дадзеным кантэксце дадатковых ідэалагічных імплікацый? Якія стратэгіі (крытычнага) аналізу могуць быць прапанаваныя? Ці можна казаць пра «беларускую адметнасць» такой «сацыяльнасці»? Ці магчымы «разрыў сацыяльнага» у кантэксце «інфармацыйнай вайны», якая разгортваецца таксама і ў «сацыяльных медыя»?\nДакладчык – Дзмітры Карэнка, медыядаследчык, журналіст, рэдактар анлайн-рэсурса “Беларуская медыяшкола” (belmediaschool.org)\nСустрэча сталых наведвальнікаў клуба адбудзецца ў суботу, 16 траўня а 13.00 на Падворку Лятучага\nТыя, хто жадае далучыцца да ўдзельнікаў клуба гэтым днём, калі ласка, пішыце сюды: [barkouski @ prastora.org]


"У нескладовае" падрыхтавалі кліп, запісалі альбом і пазмагаліся з Ані Лорак (+відэа) | Experty.by – белорусская музыка\nРаман Арлоў: "Кліп трымаецца на тэхнічнай ідэі, якую прыдумаў ды распрацаваў вядомы мінскі фатограф Мікола Батвіннік, і ён цалкам зняты ў Маскве. Гэта не кіно, там няма хуткай аўтамабільнай пагоні і г.д. Гэта адлюстраванне літары "Ў" у маскоўскіх краявідах".\nУ бліжэйшую суботу 18-га верасня ў эфіры СТВ выйдзе праграма "Зорны рынг" з удзелам Ані Лорак і гурта "У нескладовае". Але і гэта не ўсе навіны калектыву: 28-га кастрычніка ў мінскім клубе "Рэактар" адбудзецца прэзентацыя дэбютнага альбома. Паводле словаў Рамана, праца над дыскам амаль скончаная.\nРаман Арлоў: "Альбом запісаны адсоткаў на 60-70. Зараз праведзеныя больш-менш паспяховыя перамовы з Аляксеем Хлястовым - мы лічым, што далучэнне такога персанажа дасць вельмі істотнае пашырэнне аўдыторыі. Таксама да праекта далучыўся Ўладзімір Пугач ("J:Морс") і спявачка Руся (CherryVata i экс-Indigа), вось іх трэба яшчэ запісаць".\nАпроч пералічаных зорак на дэбютніку "У нескладовага" будуць спяваць Віталь Артыст (beZ bileta), Лёша Стокс ("Стокс"), Алег Хаменка ("Палац"), Аляксандр Памідораў (PomidorOff), Яўген Чалышаў ("Харлі"), Ганна Хітрык (S*unduk, экс-"Детидетей") і іншыя. Агулам плануецца запісаць каля 10 песень, але магчыма на дыск трапяць і розныя бонусы.\nРаман Арлоў: "Там будуць нейкія бонус-трэкі. Магчыма мы выкладзем туды таксама і кліп. Я паслухаў гук з "Зорнага рынгу" - там прыкольны такі гук. Можа быць я бонусам пастаўлю туды жывое гучанне".\nОпубликовано ToT Пнд (20/09/2010 - 12:13)\nПаглядзеў "Зорны Рынг" - гук, сапраўды, не благі такі. Але ж бізнэс юніту "Ў", пры наяўнасці такой колькасці добрых выканаўцаў, не хапае добрага сонграйтэра (хаця б такога, які ёсць у Лорак).\nОпубликовано пукст Сб (25/09/2010 - 23:08)\nклип довольно формальный.\nклип довольно формальный. Напоминает гринпис проект


Асабісты ўклад і агульны вынік | Глуск | Глусский район | Погода в Глуске | Новости Глуска | Новости Глусского района | Родина | Радзiма | Газета Глуска\nАсабісты ўклад і агульны вынік\nПятница, 12.04.2013 07:17. Category: Экономика\nКалектыў Глускага раённага спажывецкага таварыства заняў першае месца ў галіне “грамадскае харчаванне” сярод раённых спажывецкіх таварыстваў Магілёўскай вобласці па выніках фінансава-гаспадарчай дзейнасці за 2012 год. Ганаровая грамата з адпаведным запісам была ўручана старшыні праўлення Глускага райпо Сяргею Зубчонку падчас правядзення справаздачнага сходу ўпаўнаважаных Магілёўскага аблспажыўсаюза.\nІ сапраўды, за мінулы год прадпрыемствамі грамадскага харчавання план тавараабароту выкананы на 104,1% пры прагнозным паказчыку 102. Чысты прыбытак склаў 232 мільёны рублёў, а ўласнай прадукцыі было выпушчана больш як на 6 мільярдаў рублёў. У сярэднім на аднаго чалавека прадукцыі ўласнай вытворчасці было рэалізавана на 573 тысячы рублёў, а гэта больш, чым у сярэднім па вобласці.\nДарэчы, добра мясцовыя харчавікі пачалі і гэты год, па словах начальніка ўчастка грамадскага харчавання Тамары Самуйлік, за студзень — сакавік рознічны тавараабарот па сістэме грамадскага харчавання склаў 113,7 працэнта пры запланаваных 109 працэнтах. У мінулым годзе была адкрыта бутэрбродная ў аграгарадку Засценак Усцярхі і аднавіла сваю дзейнасць кафэ ў гандлёвым цэнтры “Рабінушка”, што ў Заеліцы. Абнаўленне і ўдасканаленне матэрыяльнай базы прадаўжаецца і зараз. Так, у кафэ “Маладосць” ідзе рамонт вытворчых памяшканняў, там жа з’явіцца цэх па выпуску кандытарскіх вырабаў, іх, што называецца, з пылу, з жару будуць прапаноўваць наведвальнікам самога кафэ і прадаваць у магазіне “Кулінарыя”. Не застанецца без аб’екта грамадскага харчавання і новы мікрараён каля першай школы — ён з’явіцца ў адным памяшканні з магазінам “Спутник”. Усяго ж у нашым раёне кліентаў абслугоўваюць 18 аб’ектаў грамадскага харчавання на 356 пасадачных месцаў, 7 з іх знаходзяцца ў сельскай мясцовасці. У сістэме працуюць 35 чалавек, менавіта іх стараннямі, іх адказнымі адносінамі да справы і дасягнуты такі добры вынік. У гэтым пераканана начальнік участка грамадскага харчавання Тамара Самуйлік. У праўленні райпо гэтага не аспрэчваюць, але галоўную заслугу ў высокіх паказчыках бачаць у намаганнях самой Тамары Платонаўны — чалавека, які да драбніц ведае ўсю сістэму грамадскага харчавання і на працягу многіх гадоў самааддана служыць сваёй справе. Хто ведае гэтага спецыяліста, пагодзіцца з такім меркаваннем.\n— Мы ўсе працуем на агульны вынік, — завяршае нашу размову Тамара Платонаўна, — адкрываем новыя кропкі, распрацоўваем новыя стравы, павышаем якасць абслугоўвання, каб нашы кліенты заставаліся задаволенымі нашай работай і прыходзілі да нас зноў і зноў.\nСмастерили ребята кормушки »


Paroc Air – унікальная тэхналогія вентыляцыі пляскатых дахаў - Paroc.by\nParoc Air – унікальная тэхналогія вентыляцыі пляскатых дахаў\nПрымяненне тэхналогіі Paroc Air дазваляе павысіць трываласць і бяспечнасць пляскатых дахаў. Дзякуючы наяўнасці канавак у ізаляцыі забяспечваецца добрая вентыляцыя і вельмі хуткае высыханне вільгаці, з-за чаго тэхналогія Paroc Air уяўляе сабой простае і эфектыўнае рашэнне для прадухілення назапашвання вільгаці ў канструкцыях.\nНазапашванне вільгаці ў канструкцыях – галоўны фактар рызыкі, якога неабходна пазбягаць. Прысутнасць вільгаці ў канструкцыі напрацягу доўгага часу можа прывесці да ўзнікнення цвілі ў матэрыяле, які знаходзіцца ў кантакце з базальтавай ватай. Тэхналогія вентыліруемага пляскатага даху дазваляе мінімізаваць назапашванне вільгаці ўжо на ступені будаўніцтва, дзякуючы чаму паскараецца ўвядзенне будынкаў у эксплуатацыю, бо можна пазбегнуць праблем, звязаных з прысутнасцю вільгаці.\nВось як работае сістэма PAROC® Air™ на практыцы\nУ вентыліруемых сістэмах выкарыстоўваюцца натуральныя скразнякі, якія забяспечваюць хуткае выдаленне вільгаці з канструкцый пляскатага даху. Для аховы ад пранікнення вонкавай вільгаці ў выглядзе дажджу і снегу рэкамендуецца выкарыстоўваць звычайную дахавую мембрану. Для аховы ад назапашвання ў канструкцыях вільгаці з унутранага паветра, якое паднімаецца з памяшкання пад дахам, рэкамендуецца ўсталяваць параізаляцыйны бар’ер таўшчынёй каля 50 мм у ізаляцыйнай сістэме, уласная ахова якой забяспечваецца плітамі ніжняга слою ізаляцыі. Герметызацыя канструкцыі даху забяспечвае выраўноўванне тэмпературы, вільготнасці і ціску звонку і ўнутры даху.\nРух ветру выклікае перамяшчэнне паветра па канаўках уверх да больш шырокага канала на вільчаку.\nДля забеспячэння аховы і захавання эфектыўнасці параізаляцыйнага бар’ера рэкамендуецца выкарыстоўваць пліты з базальтавай ваты таўшчынёй 50 мм.\nПараізаляцыйны бар’ер складаецца з палімернай плёнкі ці падобнага ліставога матэрыялу, які перашкаджае пад’ёму цёплага паветра і яго кандэнсацыі на мембране. Слой параізаляцыі і яго злучэнні з астатняй часткай канструкцыі павінны быць паветра- і вільгаценепрымальнымі. Злучэнні павінны быць выкананы ўнахлёст з велічынёй перакрыцця не менш за 200 мм. Незахаванне гэтагай умовы можа прывесці да ўтварэння “цягі”, у выніку якой магчыма зацягванне вільготнага паветра ў канструкцыю, што можа прывесці да яе замярзання ў зімовы перыяд. Параізаляцыя дазваляе таксама выключыць скразнякі, што спрыяе паляпшэнню работы сістэмы вентыляцыі ва ўсім будынку.\nПа канаўках у пліце з базальтавай ваты, якая мае высокую парапранікальнасць, вільготнае паветра перамяшчаецца да вентыляцыйных каналаў. Глыбіня і шырыня канавак у пліце роўныя, адпаведна, 20 мм і 30 мм, а адлегласць паміж цэнтрамі крапежных элементаў (с/с) складае 200 мм. У месцах перасячэння з такімі элементамі, як, напрыклад, супрацьпажарныя люкі і вокны верхняга святла, праз канаўкі праходзяць папярочныя каналы.\nШырыня канала на вільчаку, які прарэзваецца ўручную, складае 100 мм, а глыбіня канала роўная 20 мм. Гэты канал злучае канаўкі, якія праходзяць па схілу, з вентыляцыйнымі каналамі ў даху.\nПрымяненне ізаляцыйнай пліты з базальтавай ваты таўшчынёй 20 мм дазваляе падтрымліваць тэмпературу паветра ў канаўках прыкладна на 5 градусаў вышэй за тэмпературу вонкавага паветра. Гэтыя пліты рэкамендуецца выкарыстоўваць у якасці асновы для ўкладкі знешняй мембраны.\nУ плітах выразаюцца адтуліны пад вентыляцыйнымі каналамі ў даху.\nВентыляцыйныя каналы ў даху, якія вырабляюцца з металу ці пластыку, забяспечваюць адвядзенне вільготнага паветра наверх. Вентыляцыйныя каналы ў даху звычайна робяцца з інтэрвалам у 6-8 м уздоўж вільчака і з інтэрвалам 10-12 м у разжалобках. Дыяметр канала павінен складаць 100 мм, а вышыня – каля 400 мм.\nВільгаць у будынках\nможа прывесці да:\n- Дрэнны якасць ўнутранага паветра, якое ўплывае на здароўе і камфорт жыхароў\n- Пагаршэнне будаўнічых матэрыялаў і канструкцый\nНавуковая справаздача цэнтра VTT аб важных характарыстыках вентыляваных дахаў (pdf, size 1 Mb) >>\nУ сыстэме PAROC Air выкарыстоўваюцца наступныя прадукты.\nДахавыя пліты ўяўляюць сабой ізаляцыйныя вырабы з негаручай каменнай ваты, прызначаныя для выкарыстання ў якасці цеплаізаляцыйнага слоя існуючых і новых пляскатых дахаў, здольныя несці дзейнічую на іх нагрузку. Дахавыя ізаляцыйныя пліты служаць для забеспячэння трывалай, жорсткай і пажарабяспечнай падкладкі для цвёрдых верхніх слаёў ізаляцыі дахаў, а таксама для ізаляцыі апорнага пласта пры іх пераабсталяванні. Выбар дахавых пліт для пляскатых дахаў павінен ажыццяўляцца зыходзячы з механічных уласцівасцяў і цеплаправоднасці вырабаў.\nPAROC ROB 80 PAROC ROS 30g PAROC ROS 30


За год работы ў Кантакт-цэнтр Беларускай чыгункі па ўсіх каналах абслугоўвання паступіла амаль 2 мільёны запытаў - Беларуская чыгунка\nНа дадзены момант ужо існуе 5 каналаў сувязі пасажыраў з супрацоўнікамі Кантакт-цэнтра Беларускай чыгункі: тэлефонная сувязь, электронная пошта, форма зваротнай сувязі «Задаць пытанне спецыялістам Кантакт-цэнтра» на сайце www.rw.by, аўдыё- і відэасувязь праз даведачныя тэрміналы, месенджары.\nТак, па кароткім тэлефонным нумары 105 (для абанентаў РУП «Белтэлекам», СТАА «Мабільныя ТэлеСістэмы», УП «Велком», ЗАТ «БеСТ»), па тэлефоне +375 222 39 25 47 (для спажыўцоў, якія знаходзяцца за межамі Рэспублікі Беларусь), з дапамогай аўдыё- і відэасувязі на тэрміналах самаабслугоўвання, грамадзяне могуць атрымаць даведачную інфармацыю па пасажырскіх перавозках (згодна з пералікам пытанняў, размешчаных у раздзеле «105 Кантакт-цэнтр» сайта www.rw.by). Па тэлефонным нумары 105, форме «Заказ білетаў» у раздзеле «Паслугі пасажырам» сайта www.rw.by дадаткова можна ажыццявіць браніраванне месцаў на пасажырскія цягнікі.\nНа кароткі тэлефонны нумар 151, тэлефонны нумар +375 222 39 25 47 (для спажыўцоў, якія знаходзяцца за межамі Рэспублікі Беларусь), а таксама на электронны адрас brail@rw.by, месенджары Viber, Telegram і WhatsApp, на форму зваротнай сувязі «Задаць пытанне спецыялістам Кантакт-цэнтра» на сайце www.rw.by грамадзяне могуць звяртацца з пытаннямі ў галіне пасажырскіх перавозак, уключаючы абслугоўванне ў цягніках і на вакзалах, аказання дапамогі спажыўцам у набыцці праязных дакументаў (білетаў) праз сетку Інтэрнэт, арганізацыі сітуацыйнай дапамогі фізічна аслабленым асобам.\nДадаткова для спажыўцоў з парушэннем слыху арганізаваны канал сувязі з Кантакт-цэнтрам на мове жэстаў праз праграму Skype па спасылках, размешчаных на афіцыйным сайце БЧ www.rw.by ў раздзеле «105 Кантакт-цэнтр».\nБеларуская чыгунка працягвае удасканальваць працэс прадастаўлення паслуг Кантакт-цэнтрам.\nУ цяперашні час вядзецца работа па ўкараненні аўтаматызаванага кантролю якасці абслугоўвання пасажыраў.


Пішуць жыхары Рэчыцкага раёна. Баявы шлях земляка | Дняпровец. Речица online\nПішуць жыхары Рэчыцкага раёна. Баявы шлях земляка\nНіна ТРОШКА, в. Жмураўка, 11 ноября 2020 г. в 15:30\nНапярэдадні вызвалення горада Рэчыцы і раёна ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў хачу ўпісаць яшчэ адно прозвішча майго аднавяскоўца ў кнігу Памяці сваёй вёскі. Гэта Аляксандр Канстанцінавіч Лёгенькі.\nНе ўсе жыхары ведаюць, што па вуліцы Савецкай у в. Жмураўка жыў удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, 1915 года нараджэння. Няма яго, але ваенныя ўспаміны засталіся. Я з хваляваннем чытаю аповед ветэрана, і перада мной паўстае смелы чалавек, які ўнёс свой уклад у Вялікую Перамогу.\nРодам з беднай шматдзетнай сялянскай сям’і. Дзяцінства было цяжкім. Прыходзілася шмат працаваць, каб пракарміцца. На вайну быў прызваны ў 1941 годзе. Змагацца з ворагам пайшлі пяцёра братоў. Пад Чарнігавам Аляксандр атрымаў першае баявое хрышчэнне. Полк пасля цяжкіх баёў і шматлікіх страт быў расфарміраваны ў верасні. Прый-шлося рознымі шляхамі дабірацца да сваіх. Змагаліся з ворагам і ў акупацыі.\nКалі прыйшло вызваленне на рэчыцкую зямлю, Аляксандра прызвалі ў рады Чырвонай Арміі. Ваяваў у складзе 1-га Данскога танкавага корпуса 15-й танкавай дывізіі, якой камандаваў генерал-лейтэнант Паноў. На фронце праслужыў радавым шафёрам. Падвозіў снарады, вывозіў раненых з поля бою па шпіталям. Вельмі часта трапляў пад бамбёжкі нямецкіх сцярвятнікаў. Прыходзілася прымяняць ваенную хітрасць, каб захаваць жыцці параненых байцоў.\nНемцаў гналі на захад. Былі вызвалены гарады Бабруйск, Брэст. За вызваленне Бабруйска быў узнагароджаны медалём «За баявыя заслугі». Потым была Польшча. А. К. Лёгенькі ўдзельнічаў у баях за вызваленне гарадоў Вышкаў, Бромберг, Торны. Пры пераправе праз раку Нарэў у 1944 годзе загінула шмат землякоў. Ад савецкага камандавання Аляксандр Лёгенькі атрымаў падзяку за вызваленне польскіх гарадоў. З баямі прайшоў і Германію. Вызваляў гарады Франкфурт-на-Одэры, Ростак. З асаблівым пачуццём ветэран успамінаў пра сустрэчу з маршалам Ракасоўскім, камандуючым 2-м Беларускім фронтам у 1944 годзе, які ўручыў яму падзяку.\nЗ вайны не вярнуўся брат Мікалай, ваенны лётчык, які загінуў у жніўні 1941 года. У цяжкія хвіліны Аляксандр у думках быў побач са сваёй сям’ёй, сваёй вёскай. І знаходзіліся сілы, каб змагацца з ворагам.\nЗ цеплынёй узгадваў ён сваю жонку – Ірыну Трафімаўну, якая перанесла шмат цяжкасцей у акупацыі. Вось адзін з выпадкаў. Ірына Трафімаўна па загаду немцаў гатавала ім ежу і ўзяла з сабой маленькую Верачку. Малая расплакалася, і адзін з фашыстаў схапіў дзіця ў пялёнках і кінуў у печ. Жанчына з крыкам кінулася ратаваць. Тут на дапамогу ёй падскочыў другі немец. Выхапілі немаўля з агню. Відаць, нейкія чалавечыя пачуцці засталіся ў ворага. Больш Ірына не брала дзяцей у хату. Яны заставаліся ў зямлянцы. Жанчына сумела захаваць дзяцей, вытрывала, дачакалася сустрэчы з мужам. Працяг жыцця А. К. Лёгенькага ў яго трох дочках, пяцярых унуках, шасці праўнуках.\nГанаруся сваімі аднавяскоўцамі. У Дзень вызвалення нашага раёна і горада ад фашысцкай чумы давайце запалім свячу Памяці ў гонар тых, каму абавязаны шчаслівым жыццём і свабодай.


З намі быў, з намі ёсць, з намі будзе - Государственное учреждение культуры «Оршанская централизованная библиотечная система»\nЗ намі быў, з намі ёсць, з намі будзе\nУ 2020 годзе спаўняецца 90 гадоў з дня нараджэння Уладзіміра Караткевіча – беларускага пісьменніка, земляка-аршанца. Уладзімір Караткевіч – аўтар знакавы для ўсёй беларускай літаратуры. Сваімі творамі ”Каласы пад сярпом тваім“, ”Дзікае паляванне караля Стаха“, ”Хрыстос прызямліўся ў Гародні“ ён даў магчымасць беларускаму народу адчуць гістарычную сувязь з продкамі, што так часта гублялася, абудзіў нацыянальную годнасць, любоў да сваёй краіны, якую сам аддана любіў. Супрацоўнікі дзіцячай бібліятэкі імя Уладзіміра Караткевіча не засталіся ў старонцы і падрыхтавалі да юбілею У. С. Караткевіча бібліяграфічны анатаваны спіс ”З намі быў, з намі ёсць, з намі будзе“.\nДадзены спіс уключае ў сябе бібліяграфічныя запісы на кнігі з творамі У. Караткевіча, на творы ў зборніках, і кнігі аб жыцці і творчасці пісьменніка. Дапаможнік уключае літаратуру, якая знаходзіцца ў фондзе дзіцячай бібліятэкі імя У. С. Караткевіча.\nБібліяграфічны анатаваны спіс літаратуры “З намі быў, з намі ёсць, з намі будзе” адрасаваны бібліятэкарам, настаўнікам, вучням, усім, хто цікавіцца творчасцю У. Караткевіча. Матэрыялы размяшчаюцца ў алфавітным парадку.\nРуклінская А. Л.


Храм о.Бали. Блиц: храмы. Фотоконкурсы


Ёб”Ўнд.. »ндг« «бг”∆жбжд дн«г «Ў»Џ е–е «б’ЁЌ…\nЁб”Ўнд.. »ндг« «бг”∆жбжд дн«г\n»ндг« «бг”бгжд ж«бг”∆жбжд дн«г° џн— гѕ—янд бг« нёжг »е «б’е«нд… Ён Ќё «бг”ћѕ «б√ё’м° Ёед«я «бЏѕнѕ гд «бгж«ёЏ «бћ«ѕ… «б н ‘н— «бм г« нЁЏбжде Ён ’г жѕ√» гд ћен“« г ”«—Џ…° Ён ‘»е ”—шн… «г…° б≈Џ«ѕ… »д«Ѕ гЏ»ѕ «беняб° «б–н я«д «б”»» «б√”«” б«дѕб«Џ «бЌ—» «бЏ«бгн… «б√жбм° ж«бЌ—» «бЏ«бгн… «бЋ«дн…° жб—»г« я«д «б”»» √н÷« Ён «дѕб«Џ «бЌ—» «бЏ«бгн… «бЋ«бЋ…..\nЁ«бб«Ё ббдў— »Џ«г… «ќ Ё«Ѕ «б’ж—… «бж«÷Ќ… «бя«гб… ббг”ћѕ «б√ё’м° «бгд‘ж—… »Џ«бне° гд гќ бЁ ж”«∆б «б≈Џб«г Ён «бЏ«бг ё—н»« жн г д‘— »ѕб« Џде« ’ж—… ’ѕ—е« ё»… «б’ќ—…. Ёёѕ √ё— «б’е«нд… г‘—жЏ« н г Џбм г—Ќб нд: гЌж ‘яб «бг”ћѕ «б√ё’м гд «б–«я—… «бЏ«г…° жёѕ г ≈”д«ѕ е–е «бгег… гд– Џ«г 1948 ≈бм «бгќ«»—« «б”—н… «б’енждн…° «б н Ўб» гЏ«жд… «ббж»н «бнежѕн «бг”нЎ— Џбм √џб»н… ж”«∆б «б≈Џб«г Ён «бЏ«бг. жЁн √ёб гд ќг”нд Џ«г« «ќ Ё ё—н»« «б’ж—… «бя«гб… ббг”ћѕ «б√ё’м.. «ќ Ё Ќ м гд ж”«∆б «бг—∆н« ж«бћ—«∆ѕ «бнжгн… ж«бгћб« »б жгд «бя » «бгѕ—”н… жя » «б «—нќ ж«бёж«гн” ж«бгж”жЏ« .\n√г« «бг—Ќб… «бЋ«дн… Ёёѕ »ѕ√ гд– Џ‘— ”дж« ё—н»«° Ќндг« —«Ќ гќ бЁ ж”«∆б «б≈Џб«г Ён яб гя«д гЎ—д« »«б»—«гћ ж«бгё«б« «бг Џбё… »«бЌЁ«∆— «б н г Ќжб «бгжёЏ «б–н н÷г «бг”ћѕ «б√ё’м° ѕжд ≈ўе«— ’ж—… я«гб… ббг”ћѕ. жя«д √џб»н… «бж”«∆б «б≈Џб«гн… ”«Ѕб Џг« нгяд бе–е «бЌЁ«∆— √д я‘Ё Џде гд гЁ«ћ¬ ..\nж еѕЁ е–е «бЌЁ«∆— «бм ё÷н нд: «Ё Џ«б √дё«÷ «—нќн… г“нЁ… б≈Ћ»« «д е–« еж гя«д гЏ»ѕ «беняб «бёѕнг° жгдЌе √егн… ѕндн… Ён дў— «бг” Џг— «б’енждн «бгЌ б б√—÷ Ёб”Ўнд° ж«б–н »ѕ√ н ‘яя гд– »÷Џ ”днд Ён «—нќе √ж Ён «бЏЋж— Џбм √н… √ѕб… «—нќн… бе Ён е–е «бгдЎё…. ж«беѕЁ «бЌёнён бе–е «бЌЁ«∆— еж ќбќб… гћгб ёж«∆г «б√”«”« «б н нёжг Џбне« «бг”ћѕ «б√ё’м° » ёдн« ЌѕнЋ…. жёѕ дћЌ Ё—нё гд «бгедѕ”нд Ён «” »ѕ«б я«Ё… «бёж«∆г «бЌћ—н… «б н нёжг Џбне« «бг”ћѕ жж÷Џ ёж«∆г гЏѕдн…° нгяд «б Ќяг Ёне« Џд »Џѕ ж Ќ—няе« Џдѕ «бб“жг. жбг ÷ЏЁ е–е «бЏгбн… гд »дн… «бг”ћѕ «б√ё’м ЁЌ”» ж≈дг« √÷— √н÷« »гћгб «бг»«дн ж«б»нж «бгжћжѕ… »«бЌнш «бЏ—»н «бё—н» гд «бг”ћѕ.\nжгг« нгяд г «»Џ е «д я«Ё… «бнежѕ «бг Ќягнд Ён г’н— «бЏ«бг ёѕ « Ёёж« Џбм Ў—нё… еѕг «бгЏ»ѕ »«Ё Џ«б “б“«б ’д«Џн° н÷—» «бг”ћѕ «б√ё’м »ѕ—ћ… 6,8 —ќ —. Ћг ” жбм ж”«∆б «б≈Џб«г Џгбн… ≈ёд«Џ «бЏ«бг »√д е–« «б“б“«б ёѕ √÷— Ќ м »гѕнд… б √»н» ж«б√—ѕд! жн»ѕж «д «б”нд«—нж гЏѕ »ѕё… »ЌнЋ я«Ё… бнЁ“нжд« «бЏ«бг ” Џ—÷ дЁ” «б’ж— гЋбг« ЌѕЋ гЏ √Ќѕ«Ћ «бЌѕн Џ‘— гд ”» г»— 2001.. Ёћ“Ѕ гд гѕнд… «бёѕ” «б‘—ён… ”жЁ нхеѕг° ж»Џ÷ «бгд«“б ” де«—° ж” е—Џ »Џ÷ «бЏ«∆б« «бнежѕн… ж«бЏ—»н… Ён гЌ«жб… ббдћ«…° ж” дЎбё ”н«—« «б≈”Џ«Ё ж е—жб »Џ÷ Ё—ё «б≈дё«– гд ћгнЏ √дЌ«Ѕ «бЏ«бг жн—”б »Џ÷ —ƒ”«Ѕ «бѕжб »—ён« г”«дѕ…° ж”нд‘џб «б≈Џб«г ж«бг ќ’’жд Ён Џбг «б“б«“б жЏбг «б¬Ћ«—° жЏбжг «б√ѕн«д.. жёѕ нЎбё «бЁб”Ўндннд »Џ÷ ’нЌ« «б«” џ«Ћ…° бяд √Ќѕ« бд нб Ё ≈бне« б√д я«Ё… ж”«∆б «б≈Џб«г ” яжд ёѕ бё «б√ж«г— »≈ег«б √ќ»«—е«..\nжЏё» –бя »ѕ√ √Џг«б »д«Ѕ гЏ»ѕ «беняб бб Џћнб »гћнЅ «бг”нЌ. Ё«б√Џг«б нћ» √д г ё»б 2022. жгд «бгЏ—жЁ √д нежѕ «бЏ«бг ёѕ √ё«гж« ’б«… ћг«Џн… нжг 23/12/2012 (ж »«б «—нќ «—»Џ… «—ё«г 2) бб Џћнб »гћн∆ «бг”нЌ. жеж г”нЌ ¬ќ— џн— «б–н нƒгд »е «бг”нЌнжд. ж«ќ н«— ”д… 2018/2019 беѕг «бёѕ” ж2022 беѕг «бЏ«бг Џд Ў—нё «бЌ—» «бЏ«бгн… «бЋ«бЋ… г— »Ў »«бгћ«б «бџн»н ббё»«б… «б н нд гн «бне« гЏўг «бнежѕ «б–нд нёжѕжд «бЏ«бг. –бя б√д —ёг 2 жг÷«ЏЁ« е нЏѕ √”«” г‘—жЏ «бдў«г «бЏ«бгн «бћѕнѕ. ЁЁн Џ«г 2022 н я—— —ёг 2 Ћб«Ћ г—« гд «б√—ё«г «б√—»Џ… «бгяжд… бе° ж«б–н н‘н— «бм «бЏ«г «б–н жЁн Ёне «бг”нЌ жЁё« бЏё«∆ѕег. же–« «б—ёг г Ё—ѕ »«бд”»… ббг ѕнднд «бнежѕ жб« нгядег ≈џЁ«бе. Ёеж «б «—нќ «б–н гд «бгЁ —÷ √д нЁћ— де«н… «бЏ«бг жЁё« ббгЏ ёѕ «бнежѕн жн”гЌ »гћн∆ г”нЌег° «б–н нбё»жде »«бг”нЌ «бЌёнён жбн” г”нЌ «бд’«—м° "«бг“нЁ" Ён дў—ег° —џг яб «б д«“б« «б н ёѕге« бег «бЁ« ня«д..\nжнёжг «б’е«нд… «бџ“«… »джЏ гд «б Ўен— «бЏ—ён ÷ѕ гѕнд… «бёѕ” «бгёѕ”… ж÷ѕ ‘Џ»е« «бЁб”Ўндн ж÷ѕ «б√г«яд «бгёѕ”… гд– Џ‘— ”дж« ° ж г “ннЁ «—нќе« жЋё«Ё е« жеѕг ¬Ћ«—е« «б «—нќн… ж»ё— »Ўжд гё«»—е« «б «—нќн… «б≈”б«гн…° Ёеб гд ’нЌ… гћѕн… жёў «бд«∆гнд Ќжб «бЏ«бг «б≈”б«гн бб ’ѕн б бя «б√Џг«б «б ќ—н»н… «б н нёжг »е« «б’е«нд… «б≈дћнбнндњ\nжгд «бгќ“н ж«бб«Ё ббдў— √д нЏбд д« дн«еж "«д ед«я Џ«жд ”—шн »нд »бѕе ж»Џ÷ «б»бѕ«д «бЏ—»н…"° яг« √де "нЏ ёѕ «д Џб«ё« е гЏ е–е «б»бѕ«д ” ” г— Ён «бдгж ж √ н »Ћг«—е« Ён Ё —… ”б«г “ѕ«ѕ « ”«Џ«° ж«д ”я«д «б»бѕ«д «бгћ«ж—… ”н Џ«жджд гЏд« б√де »ќб«Ё –бя ”н Џ«жджд гЏ Џ»нѕ √ћ«д» (жнё’ѕ «бџ—» «бг”нЌн) ЁдЌд бѕнд« Џб«ё« ”—н… г«г« гЏ «бЏѕнѕ гд «б»бѕ«д «б≈”б«гн… ж«бЏ—»н…. ж≈”—«∆нб б« ќћб гд ≈Џб«д –бя бяд бя «б»бѕ«д ен «б н ќћб".. жн« ббЏ«—.\nжЌндг« дЏбг √д «б≈ Ќ«ѕ «б√ж—ж»н нгжшб «б Ўен— «бЏ—ён ббЁб”Ўндннд° ж√де нёжг »г”«дѕ… «б«” Џг«— «б’енждн бЁб”Ўнд° ж«д е–е Џѕ ћд«н… бб√”” «бгƒ””… б–бя «б≈ Ќ«ѕ «б√ж—ж»н° ж√д «б’е«нд… нёжгжд »џ—” ¬б«Ё «бгё«»— «бнежѕн… «бг“нЁ… Џбм √—÷ «бг”ћѕ «б√ё’м жЌжбе° »“Џг √де« √Џг«б ≈’б«Ќн… ж’н«д… ÷—ж—н… жЌЁ«∆— ћѕнѕ…° ж–бя »еѕЁ «б”нЎ—… Џбм √—«÷н Ёб”Ўндн… ж√жё«Ё ≈”б«гн…. ж«бџ—н» √дег неѕгжд «бгё«»— «б≈”б«гн… »«б»бѕж“— Џбм г« Ёне«° жн“—Џжд Ћб«Ћ… ¬б«Ё гё»—… нежѕн… Ё«—џ… »б« ћЋЋ б≈Ћ»« жћжѕег «б «—нќн «бг“нЁ..\nжЁнг« нбн ’ж—… бгЏ»ѕ «беняб «бћѕнѕ «бћ«е“ бџ—”е гя«д «бг”ћѕ «б√ё’м° жЌ”»д« «ббе ждЏг «бжянб.\n29 нд«н— 2019


41°21′ пн. ш. 19°59′ у. д.HGЯO\nАлба́нія (алб.: Shqipëria), Рэспу́бліка Алба́нія (алб.: Republika e Shqipërisë) — краіна, якая знаходзіцца ў заходняй частцы Балканскага паўвострава ў паўднёва-ўсходняй Еўропе. Краіна мае сухапутныя межы з Чарнагорыяй на паўночным захадзе, з Косава на паўночным усходзе, з Македоніяй на ўсходзе і з Грэцыяй на поўдні і паўднёвым усходзе. Ад Італіі краіну аддзяляе праліў Атранта шырынёй у 72 км. Албанія абмываецца Адрыятычным морам на захадзе і Іанічным морам на паўднёвым захадзе.\nСучасная тэрыторыя Албаніі з плошчай у 28748 км² была часткай рымскіх правінцый Далмацыі, Македоніі і Мёзіі, пасля чаго ўваходзіла ў склад Асманскай імперыі, а пасля Балканскіх войнаў абвясціла пра сваю незалежнасць у 1912 годзе і была прызнана праз год. У 1939 годзе Албанскае каралеўства было захоплена Італіяй, якая стварыла дзяржаву «Вялікая Албанія», а ў 1943 годзе краіна стала пратэктаратам Нацысцкай Германіі. У наступным годзе была створана сацыялістычная Албанская народная рэспубліка пад кіраўніцтвам Энвера Ходжы і Партыі працы. У эпоху камунізму Албанія перажыла шырокія сацыяльныя і палітычныя пераўтварэнні, а таксама ізаляцыю ад большай часткі міжнароднай супольнасці. У 1991 годзе аўтарытарны сацыялістычны рэжым быў зрынуты і створана сучасная албанская рэспубліка.\nАлбанія з'яўляецца парламенцкай рэспублікай. Сталіца краіны, Тырана, — фінансава-прамыловы цэнтр дзяржавы з насельніцтвам у 800 тысяч з агульных 2,9 млн жыхароў Албаніі. Рынкавыя рэформы адкрылі краіну для замежных інвестыцый асабліва ў энергетычны сектар і транспартную інфраструктуру. Албанія мае высокі індэкс развіцця чалавечага патэнцыялу, які забяспечвае ўніверсальную сістэму аховы здароўя і бясплатную пачатковую і сярэднюю адукацыі.\nАлбанія з'яўляецца членам Арганізацыі Аб'яднаных Нацый, НАТА, Арганізацыі па бяспецы і супрацоўніцтве ў Еўропе, Савета Еўропы, Арганізацыі ісламскага супрацоўніцтва і Сусветнай гандлёвай арганізацыі. Дзяржава з'яўляецца адным з заснавальнікаў Энергетычнай супольнасці, Арганізацыі чарнаморскага эканамічнага супрацоўніцтва і Міжземнаморскага саюза, а таксама з'яўляецца афіцыйным кандыдатам на сяброўства ў Еўрапейскім Саюзе.\n5.3 Унутраныя воды\n5.4 Карысныя выкапні\n8 Культура і мастацтва\nНазва краіны паходзіць ад ілірыйскага «olba» — «паселішча».\nПершая Албанская краіна ўзнікла ў XII стагоддзі, а ў XIV яна была заваявана Сербіяй. Каля 1435 года Албанія была заваявана Атаманскай імперыяй. У гэты час албанскія феадалы актыўна пераходзілі ў іслам, каб захаваць свае маёнткі і багацце. Дзякуючы гэтаму албанскія арыстакраты часта займалі адказныя пасады на заваяваных славянскіх тэрыторыях Атаманскай імперыі.\nУ 1970-х праводзіліся «чысткі» кіраўнічых кадраў. У канцы 1970-х гадоў, пасля смерці Маа Цзэдуна ў Кітаі, у Албаніі пачалася міжкланавая барацьба за ўладу, якая абвастрылася пасля смерці прэм'ер-міністра Мехмета Шэху, якога Ходжа абвінавачваў у шпіянажы. Смерць Ходжы ў 1985 годзе дала пачатак паступовай дэмакратызацыі краіны, напрыклад, грамадзянам дазволены выезд за мяжу (1990).\nАсноўны артыкул: Дзяржаўны лад і палітыка Албаніі\nАсноўныя артыкулы: Парламент Албаніі, Спіс прэм'ер-міністраў Албаніі\nДыяграма, якая паказвае партыйны склад Парламента склікання 2013 года. Каляровыя часткі адлюстроўваюць прапорцыі прадстаўніцтва партый. Адпаведнасць колеру пэўнай партыі паказана ў табліцы справа.\nАльянс за Еўрапейскую Албанію (83)\nСацыялістычная партыя 65\nСацыялістычны рух за інтэграцыю 16\nПартыя адзінства за правы чалавека 1\nХрысціянска-дэмакратычная партыя 1\nАльянс за працу, заможнасць і інтэграцыю (57)\nДэмакратычная партыя 50\nПартыя за справядлівасць, інтэграцыю і адзінства 4\nРэспубліканская партыя 3\nПлошча Албаніі складае 28,7 тыс. км². Звыш 2/5 тэрыторыі Албаніі пакрыта лясамі і хмызнякамі, каля 1/4 лугамі.\nЦэнтральная частка ўзбярэжжа — раўніна; астатняя тэрыторыя (каля 70 %) занятая горамі — Паўночнымі Албанскімі Альпамі, хрыбтом Таморы, Карабі (да 2764 м).\nБольш за палову албанскага народа жывуць у гарадах. Адміністрацыйным, культурным, эканамічным і прамысловым цэнтрам Албаніі з'яўляецца Тырана, насельніцтва якой перавышае 600 тысяч чалавек. Іншыя буйныя гарады з колькасцю насельніцтва, большай за 100 тысяч жыхароў, уключаюць у сябе Дурэс, Влёру і Эльбасан.\nУзята з "http://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Албанія&oldid=3328085"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 09:51, 22 лютага 2019.


Галоўная МЕНЕДЖЕР АБОТА Крыс Уайлдер: Гісторыя дзяцінства плюс невыказаныя факты біяграфіі\nАпошняе абнаўленне а Студзень 26, 2020\nLB прадстаўляе поўную гісторыю футбольнага генія з мянушкай "Стары школьны бос». Наша гісторыя дзяцінства Крыса Уайлдэра плюс нераскрытыя біяграфічныя факты прыносіць вам поўны ўлік значных падзей з часоў дзяцінства да цяперашняга часу.\nЖыццё і ўзвышэнне Крыса Уайлдера. Іміджавыя крэдыты: LastSticker і Twitter.\nАналіз прадугледжвае яго раннее жыццё / жыццё сям'і, адукацыю / кар'еру, раннее жыццё ў кар'еры, шлях да славы, гісторыю ўзнікнення славы, жыццё адносін, асабістае жыццё, факты сям'і, лад жыцця і іншыя малавядомыя факты пра яго.\nТак, усе ведаюць, што ён менеджэр з т.зв.Dіназаўр"падыход да кіравання футболам, той, хто тварыў цуды, ствараючы сваю каманду Шэфілда (каштуе менш за £ 1m) атрымаць добры старт у сезоне прэм'ер-лігі 2019 / 2020. Аднак толькі нешматлікія футбольныя фанаты лічаць нашу біяграфію Крыса Уайлдэра даволі цікавай. Цяпер без лішніх прыступак, пачнем.\nКрыс Уайлдэр: гісторыя дзяцінства плюс нераскрытыя біяграфічныя факты - Гісторыя сям'і і ранняе жыццё\nКрыстафер Джон Уайлдэр нарадзіўся ў дзень 23-га верасня 1967 у горадзе Стоксбрыдж, невялікім горадзе і грамадзянскай воласці, размешчанай у горадзе Шэфілд, Англія. Нягледзячы на тое, што нарадзіўся ў Шэфілдзе, футбольны менеджэр брытанскай этнічнай прыналежнасці вядзе сваё паходжанне з сталічнага горада Ліверпуля, гэта значыць,Наглядальнік».\nУайлдэр вырас разам з бацькамі, братамі і сёстрамі і, самае галоўнае, дзядзькамі, якія аказалі вялікі ўплыў на яго выхаванне. Ён паходзіць з сямейнага гаспадаркі сярэдняга класа, якім кіруе ягоны тата, які зарабляў на жыццё ў працоўным раёне Ліверпуля. Яшчэ ў дзяцінстве дзядзькі Уайлдэра аказалі вялікі ўплыў на яго сімпатыю. Яго дзядзькі не толькі навучылі яго гуляць у футбол, але і адвезлі яго на Энфілд, каб паглядзець матчы ў Ліверпулі. Паводле яго слоў;\n"Раней мы ездзілі на Каляды і ў дзіўныя школьныя канікулы. Менавіта тады я ездзіў на Энфілд са сваімі дзядзькамі, якія жылі ў багатым прыгарадзе, на ўсход ад Ліверпуля. Я б назіраў за імі, уключаючы майго бацьку, які гуляе ў футбол\nКрыс Уайлдэр: гісторыя дзяцінства плюс нераскрытыя біяграфічныя факты - Адукацыя і кар'ера Buildup\nУ сярэдзіне сямідзесятых Ліверпуль дасягнуў велізарнай колькасці поспеху, выйграўшы ўсё - Кубак Еўропы, Ліга чэмпіёнаў УЕФА, Кубак Лігі, Суперкубак Еўропы / Суперкубак УЕФА і інш. Крыс Уайлдэр быў на Энфілдзе, каб пасвіць некаторыя з тых момантаў з татам і дзядзькамі, і гэта бачыла, што ён не жадае нічога іншага, акрамя як стаць футбалістам.\nБудучы ў школе, Уайлдэр карыстаўся ўсімі відамі спорту, асабліва крыкетам. Футбаліст усё яшчэ заставаўся ў цэнтры ўвагі, нягледзячы на тое, што ён быў усебаковым. Каб ажыццявіць свае мары, Крыс Уайлдэр пакінуў Ліверпуль у сваёй радзіме ў Шэфілдзе ў пошуках футбольных магчымасцей. Ён працаўладкаваўся ў якасці мяча для балета FC Stocksbridge Park Steels FC, размешчанага ў раёне Стоксбрыдж у Шэфілдзе.\nПазней Уайлдэр атрымаў паспяховае судовае разбіральніцтва з Саўтгэмптанам як вучнем па футболе і гульцам у акадэміі. Як сціплы вучань, ён прыняў ролю ўборкі футбольных ботаў легенды Саўтгэмптана - Дэвід Армстронг. Нягледзячы на тое, што даваў усё магчымае, дрэнны Уайлдэр не змог прасунуцца праз юнацкае званне клуба да старэйшага футбола. На жаль, ён быў вызвалены з-за дрэннай працы, не ўвайшоўшы ў першую каманду Саўтгэмптана.\nКрыс Уайлдэр: гісторыя дзяцінства плюс нераскрытыя біяграфічныя факты - Кар'ера ў футболе\nЛюбы юнацкі гулец, які перажыў адмова ад акадэміі будзе занадта добра ведаць глыбокую эмацыйную боль і разбуральныя псіхалагічныя наступствы, якія яна можа мець. Пасля таго, як не ўдалося скласці адзнаку ў якасці акадэміка Саўтгэмптана, бедны Уайлдэр вярнуўся ў Шэфілд, горад свайго нараджэння. На шчасце, Шэфілд Юнайтэд прыняў яго ў якасці абаронцы.\nНягледзячы на сярэдняга гульца, Шэфілд дапамог Уайлдэру наладзіць старэйшую кар'еру. Былы хлапчук за кароткі час прагназаваў сябе ў першай камандзе клуба ў жніўні 1986. Падчас сваёй кар'еры з Шэфілдам, Уайлдэр прынізіўся, пайшоў у арэнду ў агульнай колькасці клубаў 11, перш чым далучыцца да Галіфакс-Таун у 1999, клуб, дзе, нарэшце, павесіў боты. Уайлдэр (на фота ніжэй) сышоў з футбола ва ўзросце 34.\nКрыс Уайлдэр сышоў з футболу ва ўзросце 34. Крэдыт малюнка: BT\nКрыс Уайлдэр: гісторыя дзяцінства плюс нераскрытыя біяграфічныя факты - Дарога ў Fame Story\nКрыс Уайлдэр пасля выхаду на пенсію пачаў займацца футбольным менеджментам, верыўшы, што яму лепш, нягледзячы на сярэдні футбаліст. Ён пачаў сваю трэнерскую кар'еру з Alfreton Town у годзе 2001. Футбольнае кіраўніцтва, як ён меркаваў, пачалося з пазітыўнай ноты. Ці ведаеце вы? ... За некалькі тыдняў 27 пасля кіравання Альфрэтанам ангелец выйграў чатыры трафеі.\nПрымаючы наступны этап у сваёй кіраўніцкай кар'еры, Уайлдэр працягваў кіраваць Галіфаксам больш чым гульнямі 300, пакуль клуб не ўступіў у ліквідацыю на 30 чэрвеня 2008. Ліквідацыя прывяла да яго пераезду ў Оксфард, а потым і ў суперніку Нортгемптана, дзе ён прывёў іх да другая ліга загаловак з кропкамі 99.\nЦі ведаеце вы? ... Крыс Уайлдэр, знаходзячыся ў Нортгемптане, не аплачваў тры месяцы, і гэта прывяло да вельмі сумнага досведу, калі яго карта некалькі разоў адхілялася ў касах супермаркетаў. Бедны Яго !!!\nКрыс Уайлдэр адмовіўся ад выплаты сваёй карткі, калі яму запазычылі заробак 3 месяцаў. Крэдыт малюнка: сова і агілепаймэнты\nКрыс Уайлдэр: гісторыя дзяцінства плюс нераскрытыя біяграфічныя факты - падымайцеся славы\nЖыццё Крыса Уайлдэра ў вочы фінансавых штормаў выратавала прынц Саудаўскай Аравіі Абдула, уладальнік Шэфілда, які запрасіў яго ўзяць на сябе кіраванне клубам. З 12 мая 2016, Уайлдэр далучыўся да свайго юнацкага клуба Шэфілд Юнайтэд.\nВалодаючы невялікай фінансавай падтрымкай, Уайлдер зрабіў шмат набыткаў дзякуючы бясплатным перакладам. Ён зрабіў сваю першую місію; "Прымусіць гульцоў адчуваць сябе як дома". Імкнучыся гэтага дасягнуць, менеджэр, які займаецца глупствам, сарваў жорсткія надпісы "Сардэчна запрашаем на працу"На трэніровачнай пляцоўцы клуба. Для яго былі лепшыя матывацыйныя лозунгі, і гульцы павінны былі адчуваць сябе як дома.\nКрыс Уайлдэр пасля ўступлення ў Шэфілд сарваў матывацыйныя лозунгі, якія выязджаюць на палігон. Крэдыт малюнка: SuFc і Twitter\nНягледзячы на няўдалы старт першага сезона, Уайлдэр кіраваў клубам, каб стаць чэмпіёнам Лігі Першай, забяспечыўшы 100 ачкі ў гэтым працэсе (клубны рэкорд). Яго поспех працягваўся пасля ўступлення ў чэмпіянат. На чэмпіянаце Уайлдэр прывёў свайго боку "Шэфілд Юнайтэд" да вяршыні, выйграўшы сваю другую раскрутку ўсяго за тры гады ў клубе.\nУ знак прызнання за яго дасягненні ён быў узнагароджаны кіраўніком LMA сезона 2018 / 2019. Уайлдэр перамог Пеп Гвардыёла да ўзнагароды нават у той час, калі мэнэджэр Манчэстэр Сіці запоўніў хатні высокі.\nКрыс Вілдэр трымаецца за свайго кіраўніка LMA года - 2018 – 19. Крэдыт малюнка: DailyMail\nПасля прывядзення свайго роднага клуба ў вышэйшую лігу Уайлдэр пачаў ствараць сваю каманду Джон Лундстрам, адзін раз Эвертан адхіляе і футбольны геній са свайго горада Ліверпуля. Даючы вольным астатнім гульцам магчымасць працаваць, усе бачылі, як ён выдатна ўпісваецца ў лобзік Blades. На момант напісання артыкула Уайлдэр Шэфілд Юнайтэд даказаў, што футбольная супольнасць памыляецца пасля таго, як яе апякуюць некаторыя фанаты занадта асноўны для Прэм'ер-лігі.\nЯк і падчас напісання, ангельскі менеджэр з Ліверпуля лічыцца адным з самых арыгінальных тактычных наватараў Прэм'ер-лігі. Пеп Гвардыёла- усё дзякуючы цудоўнаму старту Blades да сезону 2019 / 2020. Астатняе, як кажуць, цяпер гісторыя\nКрыс Уайлдэр: гісторыя дзяцінства плюс нераскрытыя біяграфічныя факты - адносіны Жыццё\nКрыс Уайлдэр - жанаты мужчына. Першапачаткова ён быў жанаты на сваёй былой жонцы па імі Рэйчел Уайлдэр, у якой абедзве былі дзве цудоўныя дачкі; Марта Уайлдэр і Эві Уайлдэр. Выхоўваючы дзяцей, пакуль муж працягваў займацца трэнерскай справай, Рэйчел Уайлдэр кіравала крамай адзення Gap у Манчэстэры і Шэфілдзе.\nЗгодна з паведамленнямі, высветлілася, што былая жонка Крыса Уайлдэра (Рэйчел) не любіць футбол, часам за ім стаміліся некалькі гадзін у доме сям'і. Нягледзячы на гэта, яна назірае толькі за тым, як пераможа каманда мужа. Сярод дачок Крыса Уайлдэра гэта толькі Сакавік хто любіць спорт. Эві Уайлдэр увайшла ў моду.\nПасля шматгадовага шлюбу іх бацькоў і Марта, і Эві сталі сведкамі зніжэння адносін паміж мамай і татам. Рэчы пачалі развальвацца і сталі настолькі кіслымі, што а "развод" быў разгледжаны як лепшы варыянт для старой пары.\nКрыс Уайлдэр пайшоў далей пасля разводу. Праз некаторы час ён пазнаёміўся з дамай па імя Франчэска, якую ён назваў сустрэчай "Каханне з першага позірку'. Крыс і Франчэска пажаніліся ў дзень пераводу 2017 (31st студзеня 2017). Які дзень для футбольнага мэнэджара выйсці замуж !!\nКрыс Уайлдэр: гісторыя дзяцінства плюс нераскрытыя біяграфічныя факты - Асабістае жыццё\nЗнаёмства з асабістым жыццём Крыса Уайлдэра дапаможа вам атрымаць поўнае ўяўленне пра яго асобу ад дзейнасці на футбольным полі.\nПачынаючы з гэтага, Уайлдэр - сумленны чалавек, які займаецца прафесійным і шчаслівым спосабам трымаць людзей пад сваёй апекай. Ён так моцна верыць у свабоду і не будзе лічыць гэта верагодным, калі яго прастату ўспрымаюць як належнае. Напрыклад, калі вы зрабілі тое, што радуе яго, ён будзе рады сказаць вам, што ён шчаслівы. Калі вы зробіце што-небудзь, што не робіць яго шчаслівым, ён адразу ж паведамляе вам, часам сыходзячы на вас, як на тоны цэглы. Кажучы пра сваю асобу, якая тычыцца ляноты, ён аднойчы сказаў:Афіцыянты толькі для рэстаранаў, а не для гульцоў, якія не могуць рэалізаваць свае таленты ".\nЯго любоў да піва і віна: Абмяркоўваючы сваё асабістае жыццё з сацыяльнай пункту гледжання, Крыс Вілдэр шмат хто называе чалавекам, які рэгулярна зносіцца (асабліва) са старымі сябрамі з паба, дзе ён часцей за ўсё назіраецца, шукаючы сваё любімае піва.\nЗнаёмства з асабістым жыцьцём Крыса Уайлдэра ад футбола. Іміджавыя крэдыты: izsearch, Вячэрнія стандарты і BT\nЦі ведаеце вы? ... Пару піва і віна са сваім трэнерскім штабам і старымі гульцамі заўсёды апускаюцца пасля самых вялікіх перамог.\nКрыс Уайлдэр: гісторыя дзяцінства плюс нераскрытыя біяграфічныя факты - сямейнае жыццё\nСям'я Крыса Уайлдэра падчас напісання жыве на Эклсал-роўд, дарозе ў Шэфілд, Паўднёвы Ёркшыр, Англія. На момант напісання артыкула ён забяспечыў, каб усе члены сям'і прыкладалі свядомыя намаганні, каб не дамагацца грамадскага прызнання.\nДзякуючы сямейным сувязям, уся ягоная шматдзетная сям'я атрымлівае асалоду ад, калі футбол забірае яго ў Мерсісайд, каб гуляць супраць Ліверпуля ці Эвертана. Гэта таму, што бос "Шэфілд Юнайтэд" выкарыстаў тыя моманты, каб зноў звязацца са сваёй сям'ёй у Ліверпулі. Нават калі яго каманда гуляе альбо ў Эвертан, альбо ў Ліверпуль, Уайлдэр выяўляе, што купляе білеты на матч для некаторых сваіх апанентаў, якіх ён называе "Сям'я". Такім чынам, гульня супраць яго сям'і вельмі асабістая, таму што ягоны тата з Ліверпуля і большасць членаў яго сям'і альбо "Ліверпуль", альбо "Эвертан".\nЗ іншага боку, прыхільнікі Шэфілда па-ранейшаму сцвярджаюць, што Уайлдэр з'яўляецца сваім толькі таму, што ён вырас у іх горадзе. Ці ведаеце вы? ... Уайлдэр часта серэнадуюць з крычалкамі "Ён адзін з нас'на яго каханым Bramall Lane. Гэта таму, што прыхільнікі Шэфілда любяць яго і лічаць, што ён таксама сям'я.\nКрыс Уайлдэр: гісторыя дзяцінства плюс нераскрытыя біяграфічныя факты - Lifestyle\nКрыс Уайлдэр вядзе сціплы лад жыцця, нягледзячы на атрыманне прыстойнай зарплаты ў якасці кіраўніка. Замест таго, каб выкарыстоўваць паказныя машыны, якія можна было б набыць на заработную плату, ён хутчэй ездзіць па Шэфілдзе на грамадскім транспарце, пажадана на аўтобусах.\nПа наяўных дадзеных, Уайлдэр дагэтуль часам выкарыстоўвае прыпынак Экклсал-роўд каля свайго дома, знак, які паказвае яго прыземную прыроду. Ён, без сумневу, антыдот дарагога жыцця.\nКрыс Уайлдэр: гісторыя дзяцінства плюс нераскрытыя біяграфічныя факты - Untold Факты\nКалісьці ён быў вучнем сэр Алекс Фергюсон: Ці ведаеце вы? ... Крыс Уайлдэр яшчэ ў дні яго кіравання быў вучнем легендарнага былога боса Манчэстэр Юнайтэд Сэр Алекс Фергюсан.\nКрыс Уайлдэр і Алекс Фергюсан- Яго настаўнік. Крэдыт малюнка: SUFC\nПадчас свайго знаходжання ў Альфрэтан-Таўне і Оксфардзе Вайлдэр часцей за ўсё ездзіў у Манчэстэр, каб убачыць легендарнага мэнэджэра для заняткаў настаўніцтвам. Кажучы пра досвед, ён аднойчы сказаў сваімі словамі;\n"Ён заняў час, каб дапамагчы мне на гэтым шляху. Ён рабіў гэта для маладых брытанскіх менеджэраў, а не толькі да мяне. Такія рэчы далі мне велізарны штуршок.\nАдзін раз ён патэлефанаваў у ноч перад маім фіналам плэй-оф у Оксфардзе [супраць Ёрка ў 2010] і перадаў некалькі парад, якія дапамаглі мне атрымаць перамогу ".\nРэлігія: Крыс Як мяркуюць, Вільдэр, як і многія сем'і Ліверпуля, паходзіць з хрысціянскай сям'і. Аднак прыкмет яго прыхільнасці да рэлігіі практычна няма.\nФАКТ ПРАВЕРКА: Дзякуем, што прачыталі нашу гісторыю дзяцінства Крыса Уайлдера, плюс нераскрытыя факты біяграфіі. У LifeBogger, мы імкнемся да дакладнасці і справядлівасці. Калі вы знайшлі тое, што не выглядае правільна, калі ласка, падзяліцеся ім з намі, каментуючы ніжэй. Мы заўсёды будзем шанаваць і паважаць вашы ідэі.


Гульня Выжыў пасля караблекрушэння Анлайн. Гуляць бясплатна\nГульня Выжыў пасля караблекрушэння\nГуляць у гульню Выжыў пасля караблекрушэння онлайн:\nАпісанне гульні Выжыў пасля караблекрушэння\nЦі думалі вы калі небудзь аб сітуацыі, калі вы апынецеся зусім адны на незаселенай выспе, маючы ў наяўнасці мінімальны набор прадметаў, які дазволіць вам пратрымацца ў жывых толькі некаторы час, а ўсё астатняе час вам трэба разлічваць на свае ўласныя сілы? Калі так, тады вам абавязкова варта пагуляць у гэтую цудоўную гульню. Прыемнай вам гульні і бавіць час,. . Гуляць у гульню Выжыў пасля караблекрушэння онлайн.\nТэхнічныя характарыстыкі гульні Выжыў пасля караблекрушэння\nГульня Выжыў пасля караблекрушэння дададзеная: 06.07.2014\nГульні, падобныя на гульню Выжыў пасля караблекрушэння\nСпампаваць гульню Выжыў пасля караблекрушэння\nУставіць гульню Выжыў пасля караблекрушэння на свой сайт:\nВыжыў пасля караблекрушэння\nКаб ўставіць гульню Выжыў пасля караблекрушэння на свой сайт, скапіруйце гэты код і вставте ў html код свайго сайта. Таксама калі вам спадабалася гульня Выжыў пасля караблекрушэння, скапіруйце і адпраўце спасылку свайму сябру або ўсім сваім сябрам, падзяліцеся гульнёй з усім светам!\nЗ гульнёй Выжыў пасля караблекрушэння, таксама гуляюць у гульні:


17. Каляды з Маляванычам. Тры парасяткі. Вечар сямнаццаты слушать онлайн на Яндекс.Музыке\n31. Каляды з Маляванычам. Парсючок у калючым футры. Вечар трыццаць першы\n30. Каляды з Маляванычам. Чараўніца, якая забылася на чараўніцтва. Вечар трыццаты\n29. Каляды з Маляванычам. Кот, які гуляў сам па сабе. Вечар дваццаць дзявяты\n28. Каляды з Маляванычам. Брыдкае качаня. Вечар дваццаць восьмы\n27. Каляды з Маляванычам. Хлопчык як пальчык. Вечар дваццаць сёмы\n26. Каляды з Маляванычам.Казка пра Караля, які страшна любіў пісаць. Вечар дваццаць шосты\n25. Каляды з Маляванычам. Аб дурню і залатым птаху. Вечар дваццаць пяты\n24. Каляды з Маляванычам. Каляды паноў Кубліцкага ды Заблоцкага. Вечар дваццаць чацвёрты\n22. Каляды з Маляванычам. Чырвоная Шапачка. Вечар дваццаць другі\n23. Каляды з Маляванычам. Вожык у тумане. Вечар дваццаць трэці\n21. Каляды з Маляванычам. Мышка Пік-Пік і мыла. Вечар дваццаць першы\n20. Каляды з Маляванычам. Шчаслівы прынц. Вечар дваццаты\n18. Каляды з Маляванычам. Пчала-гультайка. Вечар васямнаццаты\n17. Каляды з Маляванычам. Тры парасяткі. Вечар сямнаццаты\nНам не страшны шэры воўк, Шэры воўк, шэры воўк. Дзе ты ходзіш, дурны воўк, Стары воўк, страшны воўк? Хто не ведае гэтую песеньку?! :) Тааак, сёння мы вітаем неверагодна любімых трох парасятак. Трох братоў! Усе аднолькавага росту, кругленькія, ружовыя, з аднолькавымі смешнымі хвосцікамі. Звалі парасят: Ніф-Ніф, Нуф-Нуф, Наф-Наф... Гэтым вечарам\nНам не страшны шэры воўк,\nШэры воўк, шэры воўк.\nДзе ты ходзіш, дурны воўк,\nСтары воўк, страшны воўк?\nХто не ведае гэтую песеньку?! :) Тааак, сёння мы вітаем неверагодна любімых трох парасятак. Трох братоў! Усе аднолькавага росту, кругленькія, ружовыя, з аднолькавымі смешнымі хвосцікамі. Звалі парасят: Ніф-Ніф, Нуф-Нуф, Наф-Наф...\nГэтым вечарам Маляваныч чытае адну з самых папулярных казак у свеце «Тры парасяткі». Яшчэ больш папулярнасці ёй дадаў калісьці вялікі амерыканскі мастак-мультыплікатар Уолт Дыснэй. Яго апрацоўку народнай англійскай казкі мы і пачуем.\nПрыгоды парасятак ілюструе Андрусь Такінданг.\nКаб і нашы мастакі ды ўсе дзеячы культуры маглі гэтак жа жыць ды працаваць, падтрымлівайце іх, ахвяруючы любую суму ў Беларускі фонд культурнай салідарнасці: https://byculture.org/donate


Catholic.by - Біскуп Алег Буткевіч удзеліць святарскае пасвячэнне сэрцаніну з Паставаў\n13.12.2021 14:50 кл. Аляксандр Пятліцкі SCJ / Фота: архіў WSM SCJ Stadniki / Catholic.by\nУрачыстасць святарскага пасвячэння адбудзецца ў касцёле святога Антонія Падуанскага і Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі ў Паставах.\nНапярэдадні падчас вечаровай святой Імшы а 18-й гадзіне дыякан урачыста вызнае сваю веру і выкажа жаданне служэння Богу і людзям.\nСваю першую святую Імшу (прыміцыю) новапрэзбітэр будзе цэлебраваць у касцёле святога Антонія Падуанскага і Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі 1 студзеня, ва ўрачыстасць Святой Багародзіцы Марыі.\nДыякан Валерый стане дзясятым ураджэнцам Беларусі, які будзе святаром у законніцкай супольнасці сэрцанаў.\nПрамыя трансляцыі пасвячэння і прыміцыйнай святой Імшы будуць весціся на канале пастаўскай парафіі святога Антонія Падуанскага і Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі.\nДыякан Валерый Пупкевіч SCJ нарадзіўся 31 жніўня 1995 года ў Паставах, паходзіць з мясцовай парафіі святога Антонія Падуанскага і Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі. Пасля заканчэння сярэдняй школы адчуў голас паклікання і ўступіў у Кангрэгацыю святароў Найсвяцейшага Сэрца Езуса (сэрцанаў). Пасля ўсіх этапаў законніцкай фармацыі ўвесну прыняў пасвячэнне дыяканату. З таго часу нёс дыяканскае служэнне ў парафіі Божай Міласэрнасці ў Гродне (Вішнявец), якой духоўна апякуюцца ксяндзы сэрцане.\nАбноўлена 13.12.2021 14:52\n#Манаскае жыццё (106)


Сяргей РУТЭНКА: “Увесь час жыццё ставіць у сітуацыю выбару”\nДзякуй табе, “Музычная вясёлка”!\n31.03.2018 11:33 Мая школа\nКрыху больш за год назад сённяшні герой рубрыкі “Мая школа” збянтэжыў гандбольных балельшчыкаў навіной пра завяршэнне спартыўнай кар’еры. Самы паспяховы гандбаліст Беларусі і ўладальнік мноства спартыўных тытулаў Сяргей Рутэнка за час спартыўнай кар’еры выступаў за каманды некалькіх еўрапейскіх краін і мае каштоўны вопыт, які, нягледзячы на сыход з гульнявой пляцоўкі, гатовы перадаваць маладому пакаленню гандбалістаў.\n— Сяргей, раскажыце, калі ласка, адкуль вы родам?\n— Я нарадзіўся пад Мінскам, потым бацькі на нейкі час пакінулі Беларусь — вырашылі з’ездзіць на заробкі ў Сібір, тым больш што гэта радзіма маёй маці і ў той час там жыла бабуля. Але да маіх 6 гадоў усе вярнуліся назад, і ў школу я пайшоў таксама тут, у пасёлку Прывольным. У гэтай школе я правучыўся 7 класаў.\n— Якія ўспаміны ў вас засталіся са школьных часоў?\n— Успаміны пра школьныя гады, відаць, ва ўсіх вельмі добрыя.\nЯ пайшоў у школу ў 6 гадоў, можна сказаць, у несвядомым узросце, таму асабліва не памятаю ні першага верасня, ні самой вучобы. Першы яркі ўспамін са школьных гадоў адносіцца да больш сталага ўзросту. Была ранняя вясна, а я, горды тым, што мяне прынялі ў піянеры, ішоў у расшпіленай куртцы, каб усе бачылі чырвоны гальштук на маёй шыі.\nКолькі сябе памятаю, уся мая вучоба ў школе Прывольнага была звязана са спортам. Быў нават такі момант, калі я запісаўся ва ўсе магчымыя спартыўныя секцыі: барацьба, стальба, шашкі… (Смяецца.) Па-першае, энергіі было многа, а па-другое, мне гэта ўсё вельмі падабалася. Да таго ж пасёлак быў невялікі, мы ўсе ведалі адно аднаго і пастаянна разам бавілі час, гуляючы ў казакоў-разбойнікаў і іншыя рухавыя гульні.\n— Спорт не перашкаджаў вучобе?\n— Выдатнікам я не быў, але вучыўся добра. Усе трэніроўкі ў школе праходзілі пасля ўрокаў, ды і вучоба давалася лёгка, так што час на спорт быў заўсёды.\n— Ці бывала, што выклікалі да дырэктара?\n— Здаралася такое. Праблемы з паводзінамі ў мяне былі, як і ва ўсіх — куды ж было дзець тую невычэрпную энергію. Бацькі не ўшчувалі мяне за дрэнныя паводзіны, а знайшлі іншы сродак уздзеяння: стымулявалі да таго, каб адзнака за паводзіны была добрая.\nАднойчы, у 5 ці 6 класе, я вельмі не хацеў ехаць на прывычныя тады сельгасработы. Трэба было прыдумаць нешта, каб ад гэтага абавязку пазбавіцца. У першы ж дзень, як прыехалі на поле, здарыўся выпадак: я злавіў палёўку і закінуў яе за каўнер адной з дзяўчынак. Беднае дзяўчо спужалася і нарабіла крыку, але мэта была дасягнута — мяне тэрмінова адправілі дадому і больш на бульбу не бралі. Безумоўна, ганарыцца гэтым выпадкам зараз не варта, але што было, тое было.\nА яшчэ напярэдадні выпускнога я ажыццявіў своеасаблівы акт самавыяўлення. У аднаго з гульцоў нашай гандбольнай каманды жонка працавала цырульнікам. Мы ся-дзелі разам, і я выказаў думку, што мне хочацца зрабіць нешта “гэтакае”. “Пафарбуйся”, — прапанавала мне дзяўчына (тады ў маладзёжным асяроддзі гэта было модна). Я пагадзіўся, але пасля таго як усё было завершана, вырашыў, што крыху перабраў: на маёй галаве валасы пафарбаваліся пераходамі чырвонага, зялёнага і жоўтага колераў. Настаўнікі на выпускным глядзелі на мяне з жахам і нават, як мне падалося, не хацелі ўручаць атэстат. А выпускнога вечара ў нас фактычна не было, бо на наступны дзень была чарговая трэніроўка — асабліва не разгуляешся.\n— Заканчвалі вы ўжо іншую школу?\n— Так. Гэта было ў тагачаснай 114-й школе са спартыўным ухілам. Клас быў цалкам хлапечым: наша гандбольная каманда і некалькі плыўцоў (дзяўчаты вучыліся ў іншым класе).\nКалі я сёння размаўляю з тымі, хто вучыўся ў звычайных школах, разумею, што мы вучыліся, нібы на іншай планеце. Адрозненне найперш у тым, што ва ўсіх нас былі аднолькавыя інтарэсы, сярод якіх спорт стаяў на першым месцы. Па-другое, як гэта ні дзіўна, вучэбны працэс падладжваўся пад нас: ужо ў школьныя гады было шмат трэніровак і раз’ездаў, таму даводзілася прапускаць заняткі: мы ўсёй камандай выязджалі на спаборніцтвы, і клас выпадаў са школьнага раскладу. Але пасля вяртання ўсе разам наганялі вучэбную праграму — такая будова вучэбнага працэсу была аптымальнай (сур’ёзна гандболам я стаў займацца ў 7 класе і яшчэ ў старой школе зразумеў, што такое самастойна асвойваць прапушчанае падчас спаборніцтваў).\n— Хто з настаўнікаў вам найбольш запомніўся?\n— Выдатныя настаўнікі працавалі ў абедзвюх школах. У Прывольненскай школе такіх педагогаў было некалькі. Найперш гэта настаўніца англійскай мовы, якая заклала асновы вывучэння замежных моў і, відаць, несвядома паўплывала на маю цікавасць і здольнасць да іх. Сёння, акрамя рускай, беларускай і ўкраінскай, я размаўляю на пяці мовах: англійскай, іспанскай, славенскай, сербскай і крыху на нямецкай.\nНаш настаўнік фізкультуры Аляксандр Іванавіч заўсёды казаў, што ў мяне ёсць шансы стаць вядомым спартсменам, але я да гэтага сур’ёзна не ставіўся. Была любоў да спорту, аднак пра вялікі спорт я тады не задумваўся. Безумоўна, былі моманты, калі я, напрыклад, адзін гуляў супраць усяго класа ў піянербол і выйграваў. Як бачыце, яго прароцтва збылося.\nА вось наш класны кіраўнік, наадварот, імкнуўся адгаварыць мяне ад прафесійнага спорту. “У спартсменаў у нашай краіне часта няма будучыні”, — казаў ён, бо, сапраўды, у тыя часы са спортам у нас было не ўсё так гладка. Ён нават адгаворваў маю маці, прасіў, каб яна не аддавала мяне ў спартыўны клас. Але я быў настроены толькі на спорт, тым больш што з нашай секцыі толькі мяне адабралі ў гэты клас, ды і я шмат займаўся дзеля гэтага і з трэнерам, і самастойна.\nУ 114-й школе ўспрыманне рэчаіснасці было больш свядомае, але з-за шчыльнага турнірнага графіка на вучобу часу было мала. Шмат працавала маладых настаўніц, якім з намі, спартсменамі-хуліганамі, было вельмі няпроста. Нам заўсёды гаварылі, што мы самы горшы са спарткласаў за ўсю гісторыю школы, але потым я заўважыў, што так гаварылі кожнаму такому класу. (Смяецца.)\n— Хто з вашых аднакласнікаў, як і вы, дасягнуў значных вынікаў у спорце?\n— З маіх аднакласнікаў і гульцоў нашай каманды шмат хто пайшоў са спорту. У вялікім гандболе засталіся толькі, бадай, Міхаіл Няжура і Васіль Астроўскі. Той узровень адукацыі, які нам дала школа, дазволіў аднакласнікам уладкавацца ў жыцці, ды і настаўнікі ўвесь час падкрэслівалі, што не ўсе трапяць у вялікі спорт і адукацыя вельмі важная ў любым выпадку. Але многія ў той час гэтага не разумелі, эйфарыя ад трэніровак, раз’ездаў па краіне і за мяжой, спаборніцтваў і перамог не спрыяла ўсведамленню тагачаснай сітуацыі. Пагадзіцеся: у 15—16 гадоў мала хто думае пра будучыню.\n— Ці сустракаецеся з аднакласнікамі?\n— Пакуль была актыўная спартыўная кар’ера, гэта было немагчыма. Зусім нядаўна, у лютым, сустракаліся з аднакласнікамі па спартыўнай школе. Канечне, не ўсе змаглі прыйсці, але было вельмі прыемна ўсіх убачыць і ўспомніць школьныя гады. Ды і ўвогуле, асноўнае кола маіх кантактаў — гэта людзі са спорту.\n— Як выбіралі далейшы прафесійный шлях пасля школы?\n— Калі пасля заканчэння школы я паступаў у тагачасны Гуманітарна-эканамічны недзяржаўны інстытут, у мяне была магчымасць выбраць факультэт і спецыяльнасць. Усе мае аднагодкі ішлі на эканамістаў і юрыстаў, а я выбраў сацыяльную псіхалогію: асэнсоўваў, што ў мяне больш гуманітарны склад розуму. Выкладчыкі былі вельмі моцныя, яны мне потым казалі, што ў мяне ёсць схільнасць да псіхалогіі.\nУвогуле, амаль увесь час жыццё ставіць у сітуацыю выбару: заўсёды сустракаюцца людзі, якія адгаворваюць мяне, але я сам прымаю рашэнне і выбіраю тое, што мне сапраўды падабаецца.\n— Калі ў прафесійнай дзейнасці здараецца сітуацыя выбару, чым кіруецеся падчас прыняцця рашэння?\n— У кожнага выбар адбываецца па-рознаму ў розны час. У выбары навучальнай установы пасля школы вялікую ролю адыграла спартыўная цікавасць. Спачатку я прыглядаўся да студэнцкіх спартыўных каманд і потым выбіраў ВНУ, з якой яны былі звязаны (не сакрэт, што ў студэнцкіх камандах шмат прафесійных гульцоў). У тым узросце гаворкі пра грошы не ішло, хаця, як і кожнаму, хацелася быць фінансава незалежным. Па гэтай прычыне падпрацоўваць я пачаў з 16 гадоў.\nНа жаль, з-за загружанасці скончыць інстытут не ўдалося (спыніўся на трэцім курсе), але зараз на гэта час з’явіўся. Сёння я разумею каштоўнасць ведаў і вырашыў, што, відаць, пачну ўсё спачатку — з першага курса. Азы былі закладзены, але каб стаць спецыялістам, веды трэба аднавіць і ўдасканаліць.\n— Што падштурхнула стаць легіянерам?\n— Маючы кантакты з рознымі гульцамі, бачыў вельмі шмат розных падыходаў ды выбару клуба і краіны для рэалізацыі сябе як спартсмена. Нехта ў якасці асновы разглядае фінансавы складнік — яму ўсё роўна, якая гэта будзе краіна і клуб. Іншы ўлічвае, акрамя грошай, камфортнасць знаходжання ў краіне, адкуль паступіла праанова.\nЯ вельмі хацеў трапіць у Германію. У той час нямецкая Бундэсліга была надзвычай моцнай і прэстыжнай. Але, добра разумеючы, што я вельмі малады і не магу “цягацца” з вядомымі спартсменамі, стаў шукаць стартавую пляцоўку. Мяне павінны былі заўважыць трэнеры вядомых буйных каманд. Як раз у той час паступіла прапанова са Славеніі, дзе дынамічна развіваўся гандбол. Славенскія клубы займалі топавыя пазіцыі ў еўрапейскіх рэйтынгах. Так я трапіў спачатку ў клуб “Гарэнье”. Пры пераездзе ў Славенію я асабліва не кіраваўся фінансавым складнікам (хаця, безумоўна, заработная плата была значна вышэйшай за тую, что мы тады атрымлівалі ў Беларусі). Галоўнае, каб мяне заўважылі.\nПотым паступіла прапанова ад “Цэле” — топавага славенскага клуба (ён належаў вядомым у Славеніі піваварням “Лашко”), з якім я праз некалькі гадоў выйграў Лігу чэмпіёнаў Еўрапейскай федэрацыі гандбола. Ды і на Алімпійскіх гульнях 2004 года ў Афінах я выступаў таксама за зборную Славеніі.\nКалі зарабіў сабе імя і атрымаў шэраг спартыўных тытулаў, я ўжо меў магчымасць выбіраць. На той момант маё ўспрыманне гандбола і ўвогуле жыцця змянілася, я перахацеў ехаць у Германію. Да таго ж у той час стаў павышацца ўзровень чэмпіянату Іспаніі. Ды і выбар іспанскага клуба адбываўся ў зусім іншых умовах: на той момант я ўжо быў жанаты. Канечне, мне было толькі 25 гадоў, але пэўныя жыццёвыя прыярытэты былі сфарміраваны. Колькасць крытэрыяў стала іншай, тым больш што мне быў важны выбар жонкі — ці захоча яна пераязджаць у іншую краіну.\nСёння, калі маладыя спартсмены просяць даць параду, я проста ім расказваю пра свой вопыт, а рашэнне кожны павінен прымаць самастойна.\nУ 2010 годзе перада мной зноў паўстаў выбар: працягваць гуляць за зборную Іспаніі ці вярнуцца ў Беларусь? З фінансавага і спартыўнага пункту погляду (у прыватнасці, выйграць медалі чэмпіянату свету і Алімпіяды) гульня ў Іспаніі давала больш магчымасцей, але я асэнсоўваў, што тут, у Беларусі, я быў патрэбны. Ды і на той момант спартыўная кар’ера дазваляла зрабіць выбар на карысць Беларусі.\nАдзін з маіх аднаклубнікаў, які застаўся гуляць за іспанскую зборную і ў складзе каманды заваяваў тытул чэмпіёна Еўропы і свету, а таксама алімпійскі медаль, пасля пытаўся, ці не шкадую я, што вярнуўся ў Беларусь.\n— Пэўны час спартыўнае грамадства лічыла вас ледзь не здраднікам. Чаму была такая няміласць?\n— Нават сёння тыя, хто не ведае ўсёй сітуацыі, лічаць мяне здраднікам. Я ніколі не апраўдваўся, але калі ў мяне пра гэта пытаюцца, заўсёды расказваю, што і як адбывалася.\nПасля распаду СССР у беларускім гандболе (ды і ў спорце ўвогуле) быў поўны бардак. Прыязджаючы на зборы перад выступленнем за маладзёжную зборную Беларусі (дарэчы, у 2000 годзе на маладзёжным чэмпіянаце Еўропы мы сталі другімі), мы не ведалі, ці аплацяць нам білеты, ці выдадуць форму (часам даводзілася купляць яе за свае грошы, а потым здаваць, каб іншым спартсменам было ў чым гуляць). Але гэта не стала прычынай не гуляць за Беларусь.\nУ 2001 годзе з-за траўмы пляча ў мяне не атрымалася прыехаць на чарговыя зборы, і трэнеры палічылі мяне здраднікам — на тры гады мне забараняўся ўдзел у зборнай Беларусі. Якраз у гэты час да мяне звярнуліся славенцы з прапановай: “Калі ты не патрэбен Беларусі, магчыма, пагадзіўся б выступаць за нас?” Для мяне як для спартсмена гэта была вельмі цікавая прапанова, тым больш што размова ішла пра ўдзел у алімпійскім турніры. Але каб гуляць за зборную, мне неабходна было стаць грамадзянінам Славеніі. Адзінай маёй умовай было пакінуць беларускі пашпарт. Праз некаторы час я ўжо ўваходзіў у склад зборнай Славеніі.\nШмат дзе двайное грамадзянства забаронена, але амаль у кожнай краіне свету ёсць палажэнне, па якім чалавеку, які прадстаўляе інтарэсы краіны, у парадку выключэння можа быць дадзены дазвол на двайное грамадзянства, прычым такое рашэнне прымаецца на самым высокім узроўні. Нягледзячы на наяўнасць некалькіх пашпартоў (Беларусі, Славеніі і Іспаніі), я з’яўляюся грамадзянінам Беларусі і менавіта ім сябе найперш адчуваю.\nСёння Славенія для мяне — другі дом, бо гэтая краіна вельмі дапамагла мне ў спартыўным плане. Я жыў там з 18 гадоў.\nБылі моманты, калі жонка Алёна абуралася, што ўсе адпачынкі мы праводзілі ў Беларусі замест таго, каб куды-небудзь з’ездзіць. (Смяецца.) А я інакш не мог: тут мая Радзіма, мае бацькі і сябры. Прыязджаючы, рэгулярна браў уд зел у дабрачыннай акцыі “Спартсмены — дзецям”.\nКалі Беларускую федэрацыю гандбола ўзначаліў тагачасны Старшыня Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Уладзімір Канаплёў, работа федэрацыі наладзілася, стала больш упарадкаванай. І калі пры асабістай сустрэчы ён запытаў, ці хачу я вярнуцца ў Беларусь, мой адказ быў станоўчы. Я з вялікім задавальненнем вярнуўся ў зборную. Мяне асабліва не цікавілі ўмовы, у якіх мы жылі. Я быў вельмі рады абараняць гонар сваёй краіны і бачыць хлопцаў, з якімі разам вучыўся і гуляў.\n— Ваш брат Дзяніс пайшоў у спорт, гледзячы на вас?\n— Безумоўна, нейкі штуршок з майго боку быў. У той час у мяне быў дастаткова шчыльны графік па трэніроўках і зборах, маці пастаянна прападала на рабоце, і Дзяніс часта заставаўся адзін. Я бачыў яго аднагодкаў, якія бадзяліся па двары без мэты і занятку, таму неяк прапанаваў брату пайсці са мной на трэніроўку.\nЗ-за таго, што гэты від спорту вельмі кантактны, узроставыя межы ўваходжання ў гандбол вельмі высокія. Атрымліваецца, што ўсіх схільных да спорту хлопцаў разбіраюць у іншыя віды. Здарылася так, што, калі Дзяніс прыйшоў у секцыю, яго не хацелі браць па прычыне малога ўзросту, а да старэйшых хлопцаў ісці не было сэнсу. І мы з ім па выхадных пачалі “нелегальна” працаваць асобна. Я не сказаў бы, што яго трэніраваў, проста паўтараў тое, што калісьці рабілі трэнеры са мной. Паступова брата зацягнула, але, думаю, калі б у Дзяніса не было жадання, у спорт ён не пайшоў бы.\n— На пачатку мінулага года вы паведамілі пра завяршэнне спартыўнай кар’еры. Не шкада было пакідаць столькі гадоў упартай працы і актыўнага спартыўнага жыцця?\n— Вядомы персанаж Б.Акуніна Эраст Фандорын у адной з кніг гаворыць, што перамены ў жыцці — гэта новая яго старонка. Я таксама адкрыты для новага, і ўсё будзе залежаць ад майго падыходу да гэтага.\nБезумоўна, я рыхтаваў сябе да таго, што калісьці са спортам давядзецца развітацца. Сёння я мог бы яшчэ гуляць, вопыт і сілы ёсць, але ўгнацца за спрытам і хуткасцю сучаснай моладзі становіцца ўсё складаней. У мяне з’явіліся новыя інтарэсы, ёсць чым займацца. Калі прыняў рашэнне, не было ні жалю, ні суму. Цікавасць да новага і жаданне праявіць сябе ў іншай сферы пераважылі. Але я не хачу перагарнуць старонку і скласці ўсё ў шафу.\nЯ разумею, што за гэты час выканаў вялізны кавалак работы. Дзякуючы спорту, у мяне з’явілася шмат сяброў у розных краінах свету. Зараз я магу смела глядзець у вочы тым, з кім супрацоўнічаў увесь гэты перыяд. Я зрабіў усё, што ад мяне залежала.\nНа прэс-канферэнцыі, калі я аб’яўляў аб сваім рашэнні, некаторыя журналісты нават расчуліліся. Мне нічога не заставалася, як сказаць: “Мы ж не на пахаванні. Я проста завяршаю спартыўную кар’еру. Я жывы, і далей будзе толькі весялей”.\nЯ пакінуў спартыўную пляцоўку, але не гандбол — застаюся намеснікам старшыні Беларускай федэрацыі гандбола. Мой вопыт работы за мяжой і кантакты павінны выкарыстоўвацца і далей. Да таго ж мне не ўсё роўна, што будзе з нашай зборнай і гандболам у нашай краіне, і я заўсёды буду рады дапамагчы сваім вопытам, ведамі і напрацоўкамі.\n— Чаму дачку завуць Ніка? Гэта яшчэ адна ваша перамога?\n— Мы не кіраваліся моднымі павевамі. Калі яна нарадзілася, імя шукалі такое, каб яно транслітаравалася і лёгка вымаўлялася на любой мове свету — для маіх замежных калег было вялікай праблемай прачытаць маё імя, запісанае ў пашпарце з беларускай транслітарацыі, — “Siarhej”. Да таго ж выбіралі імя, якое не мела б у іншых мовах схаванага сэнсу і не магло б выпадкова абразіць дзіця ці стаць прычынай насмешак.\nУ той год, калі Ніка нарадзілася, мы прайгралі фінал Лігі чэмпіёнаў, і я суцяшаў сябе тым, што ў мяне нарадзілася дачка. Але паабяцаў сабе гэты тытул заваяваць, што мы з аднаклубнікамі і зрабілі на наступны год.\n— Ці плануеце для дачкі спартыўную кар’еру?\n— Адносна гэтага мы з Алёнай вельмі спакойныя. Дачцэ 7 гадоў, і мы зараз не думаем, што яна павінна стаць, напрыклад, спартсменкай, эканамістам ці яшчэ кім. Мы імкнёмся даць ёй магчымасць паспрабаваць сябе ў розных сферах: Ніка займаецца плаваннем, гімнастыкай, верхавой яздой, пэўны час хадзіла на танцы, зараз разам з маці займаецца маляваннем і дэкаратыўнай творчасцю. Дзіця павінна самастойна выбіраць тое, што потым, магчыма, стане яго галоўным заняткам у жыцці. Ды і па дачцэ сёння цяжка сказаць, да чаго яна схільная. Клопатаў шмат, а зараз ужо і другое дзіця падрастае…\n— Ці прапаноўвалі вам заняцца трэнерскай работай?\n— Яўных прапаноў не паступала, але на гэтую тэму размовы былі. Не хачу паліць масты і казаць, што ніколі не буду гэтым займацца, аднак зараз пакуль не гатовы для трэнерства. Хаця на працягу некалькіх апошніх гадоў кар’еры заўважыў, што мне цікава мець зносіны з маладымі гульцамі, падказваць і раскрываць прафесійныя сакрэты.\nФота з асабістага архіва Сяргея Рутэнкі.\nгандболСергей РутенкоСяргей Рутэнка\nДзённік спартакіяды: гандбол...


Краўцэвіч Алесь, Вялікі князь Вітаўт - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nВыдавецкая сэрыя: Бібліятэка навукова-пазнавальнай літаратуры\nПамеры: 48 с., іл., 21 см\nКатэгорыя: Гісторыя; Мастацкая літаратура; Дзіцячая літаратура\nCopyright © 1998 by Краўцэвіч А.\nКнігазбор: KAMUNIKAT — гэты сайт (электронны варыянт); EEDC — бібліятэка Усходнеэўрапейскага дэмакратычнага цэнтру, ul. Proletariacka 11, Białystok (папяровы асобнік); MiOKB — бібліятэка Музея і асяродка беларускай культуры ў Гайнаўцы, ul. 3 Maja 42, Hajnówka (папяровы асобнік)\nКожны народ мае сваіх знакамітых людзей. Сярод іх вучоныя, паэты, мастакі, падаромнікі, асветнікі, урачы, дзяржаўныя дзеячы. Яны сваім талентам і ўпартай працай здолелі прынесці вялікую карысць свайму народу і чалавецтву. Такія асобы ніколі не знікаюць з зямлі бясследна. Іхнія справы працягваюць жыць і пасля смерці сваіх творцаў. Здараецца так, што слава гэтых знакамітых людзей перажывае нават народы, якія іх узгадавалі. Напрыклад, ужо тысячы гадоў не існуюць народы элінаў і рымлянаў, але і сёння кожны адукаваны чалавек назаве дзесяткі імёнаў, якія займаюць ганаровае месца ў гісторыі еўрапейскай цывілізацыі: Арыстоцель, Платон, Аляксандр Македонскі, Юлі Цэзар, браты Гракхі, Цыцэрон і многія іншыя.


Ёбік — Вікіпэдыя\nВугорская палітычная партыя\n«За ле́пшую Вуго́ршчыну» (па-вугорску: Jobbik Magyarországért Mozgalom, ['jobbik ˈmɒɟɒrorsaːɡeːrt 'mozgɒlom]), скарочана «Ёбік» — вугорская праварадыкальная нацыяналістычная партыя, заснаваная ў 2003 року. Афіцыйна стаіць на пазыцыях кансэрватызму, патрыятызму ды хрысьціянскіх вартасьцяў. Крытыкі ды назіральнікі ацэньваюць яе як ксэнафобскую, антысэміцкую ды гамафобскую палітычную сілу. Старшыня — Пётр Якаб.\nЗа лепшую Вугоршчыну\nвуг. Jobbik Magyarországért Mozgalom\n24 кастрычніка 2003 (18 гадоў таму)\nвугорскі нацыяналізм, нацыянал-кансэрватызм, эўраскептыцызм, антыамэрыканізм, антыглябалізм, ірэдэнтызм\n· Нацыянальны сход\nАдкрыцьцё рунічнай таблічкі ў Капашмэры(hu)\nСьпярша ў 2002 року купка праварадыкальна настроеных студэнтаў гуманітарнага факультэту Будапэшцкага ўнівэрсытэту і былымі прыхільнікамі нацыяналістычнае Партыі справядлівасьці і жыцьця(hu) (MIÉP), незадаволенымі палітыкай кіраўніцтва. Назва «Ёбік» — акронім ад Jobboldali Ifjúsági Közösség (бел. Правае моладзевае задзіночаньне). У назове партыі выкарыстаная гульня словаў: слова «ёб» (jobb) у вугорскай мове азначае як «лепшы», так і «правы».\nУ 2007 року Габар Вона стварыў «Вугорскую гвардыю» — арганізацыю, якая мела змагацца за абарону вугорскіх нацыянальных каштоўнасьцяў. У 2008—2009 роках, пасьля абвінавачваньняў сябраў «Вугорскай гвардыі» ў зьбіцьцях і злачынствах супраць цыганскага насельніцтва, судовыя ворганы Будапэшту забаранілі дзейнасьць арганізацыі.\nНа выбарах у Эўрапейскі парлямэнт 2009 року партыя здабыла 15% галасоў і 3 месцы ў Эўрапарлямэнце.\nНа парлямэнцкіх выбарах 2010 року партыя пасьпяхова пераадолела пяціадсоткавы бар’ер і атрымала ў парлямэнце 47 месцаў з 386.\nНа парлямэнцкіх выбарах 2014 нацыяналісты атрымалі 20,22% галасоў і атрымалі 23 месцы ў Нацыянальным сходзе, стаўшы трэцяю найбольшаю палітычнаю сілаю краіны.\n^ About Jobbik(анг.)\n^ «Йоббік» виступає проти циган (ua.jn1.tv, 18.10.2012)\n^ Agata Anna Lisiak, Urban Cultures in (Post) Colonial Central Europe (анг.)\n^ Hungary — Amnesty International Report 2010 (анг.)\n^ Результати за партійними списками 2014 (вуг.)\nЁбік — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Ёбік&oldid=2282593»\nАпошняе рэдагаваньне ў 08:10 28 сьнежня 2021\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 28 сьнежня 2021 году ў 08:10.


Пермь | Другое | Аргонная сварка. | ✔ Мир объявлений)\n» Аргонная сварка.\nАргонная сварка. 06/05/2022 53 100 Руб


29.05 бел.руб. 21.07 бел.руб.\nПоказано с 1 по 50 из 2078 (страниц: 42)


Віцебскія студэнты ахвотна і з добрым для сябе вынікам працуюць на Талачынскім кансервавым заводзе | Толочин. Новости Толочина. Сайт Толочина\nЖители Могилевской области показали высокую избирательную активность - облизбирком 10 Август 2020\nЦИК обновил предварительные данные о результатах голосования на выборах Президента 10 Август 2020\nТаможенники в этом году выявили более 780 нарушений с помощью инспекционно-досмотровых комплексов 10 Август 2020\nБеларусь в I полугодии снизила экспорт товаров и услуг на 16,9% до $16,6 млрд 10 Август 2020\nВ Беларуси выздоровел и выписан 64 991 пациент с COVID-19 10 Август 2020\nВіцебскія студэнты ахвотна і з добрым для сябе вынікам працуюць на Талачынскім кансервавым заводзе\nСтудэнткі другога курса педагагічнага факультэта Ірына Драздова, Валерыя Шэлепень, Паліна Конюшка.\nУ садзе і бульбасховішчы Талачынскага кансервавага завода як ніколі жывая і вясёлая атмасфера: пануе бадзёры настрой, гучаць музыка і жарты, а вытворчы працэс (збор яблыкаў і сартаванне бульбы) ідзе паскоранымі тэмпамі. Усё гэта дзякуючы таму, што на перыяд уборкі ўраджаю калектыў прадпрыемства папоўніўся дзвюма сотнямі студэнтаў Віцебскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя П. М. Машэрава.\nБЫТ НАЛАДЖАНЫ ВЫДАТНА\n— Размясцілі мы ўсіх часткова ў нашай гасцініцы, часткова ў спарткомплексе “Ніва” ў Загараддзі, — расказала ў панядзелак намеснік дырэктара кансервавага завода Валянціна Іванаўна Арабчык. — Пражыванне бясплатнае. Харчаванне трохразовае ў нашай сталовай, аплачваюць студэнты 50 % яго кошту (вылічваем з заробку). Дастаўка на месца працы і ў сталовую — нашым транспартам.\nПры такіх умовах нядзіўна, што жадаючых паехаць на заробкі ў Талачын заўсёды шмат, некаторыя тут ужо не першы раз.\n— Адгукаецца на прапанову звычайна разы ў два больш студэнтаў, чым патрабуецца заводу, — падзяліўся назіраннямі Антон Леанідавіч Шаўлюга, выкладчык педагагічнага факультэта, які сёлета суправаджае адзін са студатрадаў. Сам ён тут таксама ўжо не ўпершыню і таксама займаецца зборам ураджаю.\nПАЎТЫСЯЧЫ РУБЛЁЎ ЗА ДВА ТЫДНІ\nВажкім фактарам, які робіць сезонную працу на кансервавым заводзе прывабнаю для многіх дзяўчат і хлопцаў, з’яўляецца дастойны заробак.\n— У нас дзейнічаюць дзённыя нормы збору яблыкаў на аднаго чалавека і адпаведныя гэтым нормам расцэнкі, — растлумачыла садавод Святлана Уладзіміраўна Лісоўская. — На ўчастку, на якім мы працуем у цяперашні час, норма складае 500 кілаграмаў. Дзесьці яблыкаў не так шмат — там планка знізіцца, напрыклад, да 300. У мінулым годзе некаторым найбольш старанным працаўнікам удалося атрымаць каля паўтысячы рублёў за два тыдні працы. Нішто не перашкаджае і сёлета дасягнуць падобных рэкордаў.


Візавая інфармацыйная сістэма: Балгарыя і Румынія атрымаюць доступ для чытання ў ліпені - Рэпарцёр ЕС\nкамісія прыняла рашэнне вызначыўшы, што з ліпеня 2021 г. Балгарыя і Румынія атрымаюць доступ толькі для чытання да Візавай інфармацыйнай сістэмы, базы дадзеных, якая злучае памежнікаў на знешніх межах ЕС з консульствамі дзяржаў-членаў па ўсім свеце. Доступ толькі для чытання азначае, што гэтыя дзяржавы-члены змогуць атрымліваць доступ да інфармацыі, якая ўжо існуе ў сістэме, а не ўводзіць новую інфармацыю. Гэта адбываецца пасля таго, як абедзве краіны паспяхова правялі шэраг тэхнічных выпрабаванняў, неабходных для падлучэння да сістэмы. Доступ да візавай інфармацыйнай сістэмы азначае, што Балгарыя і Румынія змогуць убачыць візавую гісторыю заяўніка, што палегчыць апрацоўку візавых заявак.\nГэта таксама дазволіць балгарскім і румынскім памежным службам праверыць сапраўднасць і сапраўднасць шэнгенскіх віз, выдадзеных іншымі дзяржавамі-членамі, у дачыненні да дадзеных, якія захоўваюцца ў Візавай інфармацыйнай сістэме, што дапаможа прадухіліць махлярства і змагацца з цяжкімі злачынствамі і тэрарызмам, павялічваючы тым самым бяспеку ў ЕС. Доступ да візавай інфармацыйнай сістэмы будзе неабходны Балгарыі і Румыніі для запуску сістэмы ўезду / выезду, якія, як чакаецца, пачнуць працаваць у першай палове 2022 года. Поўны доступ да візавай інфармацыйнай сістэмы стане магчымым пасля таго, як Балгарыя і Румынія будуць цалкам інтэграваны ў Шэнгенскую зону. Камісія паўтарыла заклік Савета прыняць неабходныя меры, каб Балгарыя і Румынія сталі часткай раёна без кантролю на ўнутраных межах у Стратэгія tза мацнейшую і больш устойлівую Шэнгенскую зону, прадстаўленую ў чэрвені гэтага года.\nБраканьерства на асятровых па-ранейшаму застаецца праблемай у Ніжнім Дунаі\nІзраіль42 мін таму


Пасланец для Telegram абнаўляецца для Mac | Я з Mac\nНа мінулым тыдні мы ўбачылі, як адно з "модных" прыкладанняў для iOS таксама паступіла для карыстальнікаў Mac (не, гэта не Falppy Birds), хаця дадатак на самай справе не ад таго ж распрацоўшчыка Пасланец для Telegram для OS X сінхранізуецца лёгка з чатамі арыгінальнай Telegram для iOS.\nЗ гэтай нагоды дадатак толькі што атрымала абнаўленне, у якім дададзены ўдасканаленні і змены, напрыклад, магчымасць нагрузка альбо спампаваць файлы да 2 Гб. Але самая прыкметная навінка гэтага абнаўлення сёння, акрамя новага дызайну абразкоў прыкладання, якое зараз такое ж, як у iOS, ёсць тое, чым вылучаецца арыгінальнае прыкладанне Telegram: ствараць і прымаць сакрэтныя чаты.\nГэтая новая опцыя дазваляе ствараць прыватныя пакоі на дадзены момант ён знаходзіцца на стадыі тэставання, як тлумачыць распрацоўшчык у часопісе, і, як чакаецца, у наступным абнаўленні ён пакіне этап тэставання, нягледзячы на тое, што ён ужо цалкам працуе. Каб карыстацца асабістымі паведамленнямі, нам проста трэба націсніце на Дзеянні побач з выявай і імем нашага кантакту, дзе будуць адлюстроўвацца параметры: Пачніце сакрэтны чат што з'яўляецца навінкай і сцерці размову. Астатнія ўдасканаленні розныя выпраўленні памылак і іншыя функцыі.\nШто мы можам сказаць пра гэта дадатак, гэта тое, што калі яно будзе працягваць абнаўляць гэты стыль і яны будуць працягваць яго падтрымліваць, яно будзе вельмі паспяховым сярод карыстальнікаў Mac. Калі вы яшчэ не спрабавалі прыкладанне на сваім Mac, вы можаце загрузіць яго бясплатна па спасылцы ніжэй, і калі вы ўжо ўсталявалі яго, пры абнаўленні ён зноў папросіць вас дадаць краіну і свой нумар тэлефона для сінхранізацыі з Telegram.\nБольш інфармацыі - Прыкладанне Messenger для Telegram для OS X Mavericks\nПоўны шлях да артыкула: Я з Mac » Праграмы Mac » Mac App Store » Пасланец для Telegram для Mac абноўлены да версіі 1.02\nБудзьце асцярожныя, таму што мне зноў давялося даць тэлефон і яшчэ адну смс ... як у наступным зрабіць тое ж самае ... Я выдаляю яго.\nЦудоўнае прыкладанне, значна хутчэйшае, чым WhatsApp, і мець яго на сваім мабільным, планшэце і кампутары ідэальна. Я бачу, як кожны дзень дадаюцца кантакты, ці ўдасца зняць WhatsApp? У гэтым пытанне\nЯк інфарматык, я павінен сказаць, што гэта цудоўная рэч\nАдказ на MacosoLinuxero\nМышка Лізы, здаецца, пахавана ў капсуле часу


Вам трэба ведаць пра Лячэнне натуральным алеем MACADAMIA ад Лячэнне натуральным алеем MACADAMIA вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка, дыстрыбутара і фабрыкі\nYing Yao Trading Co., Ltd. з'яўляецца вытворцам, пастаўшчыком і экспарцёрам Лячэнне натуральным алеем MACADAMIA, Завод, размешчаны ў Taiwan. Ён быў заснаваны дасведчаны хлопец з групай маладых людзей з багатым вопытам, страсці і веры. Абапіраючыся на шматгадовы вопыт у R & D, вытворчасці і кіравання, мы маем цудоўную абсталяванне, перадавыя тэхналогіі і прафесійную каманду для распрацоўкі, вырабляць і прадаваць высакаякасныя тонкай прадукты з канкурэнтаздольнай коштам і верную службу. Мы заўсёды цесна супрацоўнічаць з кліентамі. у адпаведнасці з іх спецыфікацыямі, і дапамагчы ім развіваць свой рынак. Наша мэта складаецца ў ", каб выйграць на абедзвюх двух бакоў".\nЛячэнне алеем натуральнага алею Macadamia з'яўляецца лячэбным алеем, ідэальным для ўсіх тыпаў валасоў і асабліва карысным для сушкі,пашкоджаныя валасы.Забяспечвае інтэнсіўнае харчаванне.\n999999999 http://schema.org/InStock USD 2020-12-31 https://www.beautyproductstw.com/be/macadamia-natural-oil-healing-oil-treatment.html\nКаб знайсці і набыць лепшае Лячэнне натуральным алеем MACADAMIA, вам трэба ведаць аб найвышэйшай якасці Лячэнне натуральным алеем MACADAMIA вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка, дыстрыбутара, OEM і ODM ад фабрыка ў Taiwan


З 1925 удзельнік грамадзка-палітычнага і культурнага жыцьця ў Заходняе Беларусі. У 1927 старшыня ЦК |Беларускае хрысьціянска-дэмакратычнае партыі (БХД) і галоўны рэдактар пэрыядычнага органу БХД газэты «Biełaruskaja krynica». Як рэдактар газэты неаднаразова прыцягваўся польскай адміністрацыяй да судовае адказнасьці. Пад уплывам фальклярыста і кампазытара Антона Грыневіча пачаў зьбіраць беларускі мелас, апрацоўкі якога плённа выкарыстоўваў у выканаўчай практыцы як харавод хору Беларускага інстытуту гаспадаркі і культуры. У 1928 ад БХД і Беларускага сялянскага саюзу абраны выбаршчыкамі Сьвянцянскага павету ў сойм Польшчы. Пасьля разгону сойму Юзэфам Пілсудзкім летам 1930 — беспрацоўны. У 1934 праз абяцаньні надрукаваць яго аўтарскія творы і фальклёрныя зборы падманным шляхам вывезены цераз Гдыню ў Менск. Арыштаваны і сасланы на Салаўкі.\nПадрыхтаваў да выданьня музычныя запісы беларускага фальклёру Антона Грыневіча. Напісаў «Камэpную сымфонію», пабудаваную на беларускім меласе, песьні на тэксты Янкі Купалы, Якуба Коласа, Ніла Гілевіча, Ларысы Геніюш, Максіма Багдановіча і іншых беларускіх паэтаў.\nАтрымана з «http://be-x-old.wikipedia.org/w/index.php?title=Павал_Каруза&oldid=1550932»\tКатэгорыі: Асобы па альфабэцеНарадзіліся 25 лютагаНарадзіліся ў 1906 годзеНарадзіліся ў Вялейскім раёнеБеларускія кампазытарыБеларускія фальклярыстыСябры Беларускай хрысьціянскай дэмакратыі (Заходняя Беларусь)Заходняя БеларусьБеларускія парлямэнтарыі Польскай Рэспублікі (1918—1939)Рэпрэсаваныя ў БССРБеларусы ў ЛетувеПамерлі 20 лютагаПамерлі ў 1988 годзеПамерлі ў Вільні\tНавігацыйнае мэню\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 9 сакавіка 2013 году ў 02:04.


Могілкі, каля капліцы, пабудаванай паўстанцамі\nПад Лідаю мясцовыя актывісты адшукалі дасюль невядомае пахаванне паўстанцаў. Журналісты разам з актывістамі паспрабавалі даведацца, чые косткі хавае зямля за вёскаю Голдава і чый фантом мог праявіцца на фотаздымку.\n«Чалавек», які бяжыць?\nВярнуўшыся да хаты, мы вырашылі прагледзець фотаздымкі. Раптам у нас, скептычных ды мацёрых журналістаў, адчыніліся раты. На адным з фота, дзе на кургане стаяў Станіслаў Суднік, побач выдзелілася чорная плямка.\nЗдымак з містычнай плямкай, якая выглядае, як прывід чалавека, які бяжыць\nЗрабіўшы павелічэнне, плямка стала нагадваць цень чалавека, які некуды ўцякае. Куст ці трава? Але на іншых фота чорнай плямы няма.\nДык што гэта? Фантом аднаго з паўстанцаў, энергію якога запомніла гэтая зямля? Душа памерлага, якая патрабуе малітвы і супакаення? У любым выпадку, людзі, якія там спачываюць заслугоўваюць хаця б на крыж.\nТэгі: kalinouski, Ліда, паўстанцы Каліноўскага


Народные поэты Беларуси. Якуб Колас — Как избежать страха перед началом изменений\nПоддерживает главные графический форматы, включая . Николь приостановила свою коляску. Эта версия предназначена, до этого всего любителям 3 и всяческих новаций. У нас Вы сможете отыскать новинки кинопроката, телесериалы, игры, программки, музыку, игры. Здесь нет людей нёт человека.\nТравою спелаю, мурожнай уся запахла сенажаць А. Вунь яны цягнуцца, варожыя акопы А. Не шукаючы —— не знойдзеш Прыказка. А што каб сказаць? А было гэта тыдзень таму, у нядзелю, пад вечар Я. Хацелася мне, вядома, пачуць ад Коласа нешта незвычайнае, важнае Я. Хата была, на шчасце, ужо абжытая П. Але ж язык у цябе, даруй мне, як тая мянташка М.\nНе будку мае Жук —— палацы хоць не свае, вядома, працы К.\nПарамон. Няха усім Бог дапамагае жыць. Халімон. Няхай В Душу холод несёт страх и отчаяние, люди под его воздействием становятся озлобленными, бессильными. Аляхновіч А. М. Беларускі музычны фальклор. – Мн.\nВ каждой широтной зоне она проявляется как некоторое отклонение от положенного климатического стандарта. Бывает и зимой оттепель и на деревьях набухают почки. Случается, и в разгар лета налетит непогода с пронизывающим осенним ветром, а порой и снегопадом.\nМне не было на чым ехаць. У нас не было каня. таму мне давялося самому стварыць яе. В песне душу веселя, бабы с граблями рядами ходят, сено шевеля\nДаследчыца: Кацярына Аляхновіч, 11 клас, СШ № г. Мінска. Но со страхом своим справляемся,. И к целям своим Жыццё як мара —. ля вытока .\nУрок - даследванне Абсталяванне: Рабяты, якая тэма гучыць у гэтых вершах? Нездарма ж у народзе гавораць: Дыму без агню не бувае Чаму Ганна з яе характарам не змагаецца за каханне? Я запрашаю вас на вальс. А наша даследванне працягваецца. Як пакарала сябе Ганна? Раскажыце, што вы ведаеце пра гэтага героя?\nил. Індывідуальныя. Штодзённы трэнаж у будзенным жыцці выхаванцаў . Аляхновіч, А.М. Фальклор у выхаванні школьнікаў / А.М.Аляхновіч. – Мінск, Чатыры осознаваемые или неосознаваемые желания или страхи. Плохо .


Звон, 13/1919 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nДата выхаду: 1919-09-22\nРэдактар: Луцэвіч Ядвіга\n«Звон» (25 жніўня 1919 — кастрычнік 1919) — штодзённая беларуская палітычна-эканамічная і літаратурная газэта. Рэдактар Янка Купала (Ян Луцэвіч). Выдавалася ў Менску пад польскай акупацыяй. Друкавала матэрыялы палянафільскага кірунку, выступала за ўваходжаньне Беларусі ў склад Польшчы. Перапрыемніцай «Звону» стала газэта «Беларусь». У першым нумары ад 25 жніўня 1919 была надрукавана адозва Юзэфа Пілсудзкага «Да насяленьня В.Кн. Беларуска-Літоўскага». Крыніца: be.wikipedia.org