Кузьма Черный. Хвоi Гавораць На Белорусском Языке\nХвоi Гавораць На Белорусском Языке\nХвоi гворць (н белорусском языке)\nСмех - чст дзындр* сумных нстрояў i стлых думк. Адгэтуль я прводжу рўнлежнсцi пры мiх рзгдкх усяго... Сяджу нд кнвй, гляджу н босыя, крвыя ногi дзядзькi Язэп i думю: увесь чс ён мўчыць знчыцц, у яго мног вжкг ў душы; у яго мног слоў.\n* Дзындр - шлк.\nМне вжн слухць яго выкзвннi б тым, чым у вострыя момнты жыцця повен ён, я яшчэ ўпэўнены ў тым, што i для яго гэт плёгк, i я думю тк: няхй ён гворыць б чым сбе хоч, я буду з п-з гэтых слоў чуць тое, б чым ён не гворыць, б чым толькi думе... А што яго нешт мучыць, гэт вiдць п iм. Што ў яго?\nГэт не ёсць мя пустя цiкўнсць, гэт жднне блiзсцi з гэтым члвекм.\n"Гвры ты, дзядзьк, б чым-небудзь" - хочцц скзць мне.\nА ён мўчыць. Звесiў босыя ногi з нсыпнг нд кнвй вл, укрытг пжоўклй трвой, i глядзiць унiз. Тм, н дне гэтй неглыбокй i вузкй кнвы, трв тксм жоўтя, ле большя; вiдць з яе конскую спрхнелую скiвiцу з неклькiмi зубмi i з вялiкю чорню мухю; збоку пточны муршкмi дробны, як пыл, жоўты пясок. Я гвру першы:\n- Мусiць, хлды хутк пчнуцц - вельмi ж сiвгркў днекуль пнлятл. Сягоння п пўднi я iшоў з кустоў, дык тм гэт, што Юрсь зрў ялвiну, дык н той рллi што iх робiцц - бегюць, скчуць...\n- То што, - скзў дзядзьк Язэп, - не зўсёды яны прылятюць перд холдм, я не спрктыквўся, кб яны кнечне пкзвлi холд... Гэт ёсць ткiя мленькiя птушкi - бычкi, дык яны вядуцц хто iх веде дзе, клi пчуюць холд - дрзу з'яўляюцц кля будынкў... Гэт дўней, як я яшчэ хлопцм быў, дык пйшоў быў рз у сд лом сеч. Пцягнуў лмчыну, яны з-пд яе клi сыпнуць кучю - дробныя, як грох, i якрз неўзбве тды, клi дў холд! Прўд, восень был позн... Птушкi чуюць холд...\nЁн з зхпленнем рскзў б гэтым, я пдумў: "Клi ён тк горч, з ткою прыемнсцю гворыць б гэтым, знчыцц, прўд, што нешт яго мучыць, нешт гняце яго iстоту, i вось гэте сме ён хоч ўтпiць у дўнейшй восенi, у ломе, у сду i ў птушкх, якiя чуюць холд..."\nЯк кгдзе iшлi мы з iм з поля вузкю дрогю мiж плос рллi i ржышч, я думў зпытцц, што з iм, чго ён ткi неспкойны ў голсе, цяпер ршыў не пытць - няхй см скж, клi не - хто ме прв злзiць у чужую душу? Асблiв, клi не ўпэўнены, што словы тве будуць лекмi. Глядзi, кб не злезцi ў чужую душу з цвёрдымi кпытмi...\nДзядзьк Язэп пмўчў i згврыў:\n- Гэты год будзе рнняя восень, вiдць... Толькi, от, з ўсмi зпзнiлiся... У мяне яшчэ коп пяць ня звезенг, ў Юрся ўвесь н полi...\n- Невялiкя рбот - пзвозiць вёс, - скзў я.\n- Я не кжу, што вялiкя... цяпер вёс буйны, дык яго лёгк рублём уцiскць... Я пмятю, дўней рз у мяне вёс ледзьве быў з зямлi пдняўся, не то што жць, сiлю, гвлтм я сксiў яго... Тм гэт кля лесу... рн пспеў ён, дык яго кшу, хвоi шумяць-шумяць...\n"Ён iзноў пйшоў убок з гворкю, - пдумў я, - ужо ў хвоi пдўся, яму, знчыцц, лягчэй гврыць б чым-небудзь другрдным".\nI я пчў гврыць:\n- Цяпер тм млдыя хвоi ўзялiся. Тды, як у вйну нвысяклi тм iх, дык здвлся, што пустэч будзе. А гэт млды лес узбуяў... Здецц, нядўн было - я яшчэ н тыя хвоi, бывл, з вшым Мiхлм лзiў глядзець у гнёздх врняняты...\nЁн дзiк глянуў н мяне, трохi пглядзеў тк вот мне ў вочы, пцербiў чорную, кроценькую i псiвеўшую месцмi шчцiну брды i скзў:\n- Мiхл пмёр. Учор вечрм прыйшоў дтуль лiст.\nСкзў i змоўк.\nI iзноў пчў глядзець у жоўте дно кнвы... Чорня мух ўжо лзiл п пльцх яго нгi, ме думкi блытлiся тк: што гэт Мiхл пмёр д сухот, мусiць, бо н вйне труцiлi яму лёгкiя ўдушлiвым пветрм. I вось цяпер дзядзьк Язэп сядзiць тут с мною нд гэтй кнвй i стршн сумуе. Цяпер у яго толькi дчк i жонк ў сям'i, Мiхл ён ужо дв гды не бчыў - той недзе быў н рбоце i птроху хврэў... Дзядзьк Язэп мног чго пержыў цяжкг ў жыццi, мног бчыў тког, д чго жудснсць мож хпiць члвек...\nРптм ме думкi перскочылi н чорную муху. Ян поўзл п яго пльцх, ён не чуў гэтг. Я пчў думць, што ў яго н нгх вельмi ж тўстя скур, ды яшчэ ў зсохшй зямлi - хiб тут нейкя мух будзе прыкметн!\nЁн мўчыць. Мож гэт ўсяке гор - толькi мух iншму члвеку?\nСядзеў ён, упёршыся рукмi ў зямлю. Трохi пгойдвўся шырокю спiною. З-пд шпкi з цыртовым кзырком пвылзiлi густыя, чорныя влсы з нiткмi срэбрнй сiвiзны. Твр у яго бветрны, д чрнты згрэлы н сонцы...\nЁн дхiнуўся нзд i стў глядзець некуды пверх мёй глвы. Тды я лiшнi рз упэўнiўся: члвек мож быць гордым пержытымi пкутмi, у чс ж гор, клi ён пчыне стгнць перд другiмi, ён тды - увсбленне мiзэрнсцi.\nВось чму дзядзьк Язэп мўчыць. Бунт у iм схвны ў глыбiнi...\nВечрмi н зямлю лжыцц шэря цiш. Поле пхне ўсяным iржышчм i вялю твю, цесныя двры пры мўклiвых хтх - коньмi i дзёгцем. Нш вулiц дрэмле ў цiшы i ясным змроку.\nТолькi не мўчыць стры ппоўскi сд - у стрым доме свечны тм дв дчыненыя кны, i неклькi кмсмольцў н ўсю вёску спрчюцц нд кнiжкю тэорый Дрвiн. Глсы iх скўныя, як недспелы грбуз, чутны з дзесяць хт i буджвюць думкi: "Гэт прэлюдыi д будучй iндустрыяльнй вйны з прыродю".\nЯк бы гэт длiктн i ў меру выкзць дзядзьку Язэпу?\nЁн сядзiць сбе цiх н прызбе i глядзiць н све ногi. Я кля яго блiзк, ле ў змроку ён здецц мне цёмнй грузнй постццю з бы-як нкiднымi брысмi...\nУ сдзе кля свечных вокн ходзяць, бняўшыся п двое, хлопцы i дзяўчты. Дзяўчты звiняць смехм, хлопцы пробуюць спявць:\nНе хдзiл, не гулял,\nРн спць лжылся...\nПершыя дв рдкi пмгюць пдводзiць дзяўчты, псля сцiхюць, ёсць ткое ўстнўленне, што дзяўчыне шмт якiх слоў трэб сромецц...\nСпявюць моцн, бо ведюць, што поп, выселены ў другую плвiну дом, любiць цiшыню. Цяпер ён, пэўне, ходзiць недзе п двры i нюхе пх вялй трвы. У сдзе пiльнуе познiя яблыкi стры Гiрш - з све яблыкi ён смелы i спкойн спiць у будцы. I добр, што ён стры - хоць выспiцц сбе як ме быць. Бо, кб быў ён хоць трохi млодшы, не зснуў бы ён тут усё роўн... I толькi нямыя i д ўсяго быяквыя кусты грэсту i млiны з'яўляюцц сведкмi... Дзяўчты злiвюцц слўным србрыстым смехм, бесклпотным i чыстым - ншто рней чсу збiвць голву думкмi б лiментных првх.\nСлўн дчувецц блiзкя восень. Мякк бнiме зямлю прзрыстя ноч. З дзве вярсты дсюль дчувецц ервй встртою рэчк, пжўцелыя крушыны i кржквтыя хвоi нд ёю. Нд пплвмi лзiць тумн густым млком...\nДзве постцi вiдны ў змроку - iдуць, прыцiснуўшыся дн д другой, i дв глсы перплятюцц тксм, як i постцi ў бнiмку, - пдюць яны нiзкiм шзптм. Я пзню дчку дзядзькi Язэп - смуглявую мленькую Досю - i, пзнўшы, дгняю д сябе журботную трывогу, рптм скрбянуўшую мяне; зспкойвю сябе нвт некторымi фiлсфiчнымi рзвгмi...\nЯны ўдвiх сдзяцц н суседнюю прызбу i шэпчуцц.\n- З кiм гэт ян? - цiх гворыць мне дзядзьк Язэп.\nЯ горды тым, што ён двяре мне све думкi, ле, д млых дзён пдкзнй мне людзьмi небходнсцi брць усё пд кнтроль, я рскiдю думкмi, хто ж ткi дзядзьк Язэп? Трохi пдумўшы б гэтым, я не дгняю д сябе гордсцi ншй блiзсцю i пчыню пзнвць, з кiм сядзiць Дося. Церз хвiлiну я пдсоўвюся блiжэй д дзядзькi Язэп i пведмляю яго:\n- Гэт студэнт-прктыкнт. Той, што прыехў з кморнiкм зямлю мерць.\nI тут я не пзнў дзядзькi Язэп, першы рз з чс свёй блiзсцi з iм не пзнў. Нiколi ён тк безудзельн д ўсяго не дносiўся. Гворчы б студэнце i ведючы дзядзьку Язэп, я быў упэўнены, што ён зрз ж пчне выводзiць све перконннi - добр гэт цi кепск i як д гэтг трэб дносiцц. А цяпер ён днёсся д гэтг тк, як бы гэт Дося яму не дчк, студэнт не млды хлпец, якя-небудзь тння iстужк, што выпдков i без нiякiх слядоў псля сябе бнiме Досiну шыю.\nЦяпер, знчыць, дзядзьк Язэп думе толькi б Мiхле.\nI мы тк седзiмо моўчкi. Дзядзьк Язэп чухе кленi, мбыць, пойдзе зрз спць.\n- Добры вечр!\nВырсл днекуль с змроку шэря постць, прыткя i лёгкя.\n"Чго гэт поп ходзiць ноччу п вулiцы, няўжо яму мяшюць спць глсы ў сду?" - думю я.\nА ён углядецц, кб пзнць нс, псля гворыць дзядзьку Язэпу:\n- Стры ты члвек, тбе ж пмiрць хутк пр прыйдзе, Бог збыўся, хоць бы дслужыў п Мiхлу пнiхiду...\nДзядзьк Язэп мўчў.\n- Стрэў я ўчор Астп Врывончык - тк i тк, кж, Язэпў Мiхл пмёр, я ж умлеў.\nГолс у пп тнклявы i порсткi, i ўвесь ён, як н iголкх, стiць i гойдецц, пербiре н жывце пльцы, глдзiць пльцм шчуплую бродку. Дзядзьк Язэп, слухючы яго, нгiнецц i клдзе рукi н кленi.\n- ...Дык ты, Язэп, зўтр прыйдзi д мяне, дык мы б пнiхiдзе пгворым...\nПоп моўчкi прысеў кля мяне, пвдзiў пльцмi п бровх i зкурыў. Моцн зпхл добрю смрослю тбкю, дым гэты змяшўся з пхм вымзных врволем ппоўскiх ботў i потм яго шыi. Суконня вопртк дзядзькi Язэп пхл пыльным бульбянiкм i сухiм выветрным хлебм; д усяго гэтг хцелся дрмць.\n- Ну то як? - скзў поп. I, скзўшы, двярнуўся ў другi бок д мўклiвг дзядзькi Язэп. - Гэт ў цябе, Язэп, д тго, што знудзеў ты п Мiхлу. Пспкйней трохi.\nI пйшоў у свой бок, рптм усхвцiўшыся.\n- Не сумуй, дзядзьк, - скзў я.\n- Нуд грнул.\nI гэт скзў ён слўн, бо не скрдзiўся, выкзў фкт. Д нс пдышоў рптм Тмш Арлоўскi - брдты i моцны стры, з другог кнц вулiцы.\n- Я д вс, хлопцы.\n- Зрбеце мёй жонцы хту.\n- Гвры, чго прыйшоў?\n- Я ж гвру. Дошкi ў мяне ёсць, толькi ж вельмi суквтыя, ёсць без сукоў, ды ў грзi - гэблi птупiце!\n- Што, твя стря пмерл?\n- Нешт ж ян мл хврэл. Не чутно было.\n- Нястрўнсць гэт ў яе. Пвячэрл, нзўтр не ўстл з псцелi.\n- Дык мож б ты цяпер з рботу, Язэп, узяўся?\n- Цяпер то я не мгу, зўтр зрнку можн будзе. Толькi дй ты мне добрых пмочнiкў; прсi Мiкля.\nТмш глянуў у мой бок.\nРбiць труну з дзядзькм Язэпм! Я быў млды, i ў мёй стлсцi былi некторыя элементы ндумнсцi. Чсмi яны неўзметку пчынлi сплывць. Але я з млком мцеры трымў людскую прывычку, хоць чсм i нявiнн, хiтрвць. I я скзў:\n- Клi чсу ням, лiх н яго. Бцьк нездроў, дык я дзiн.\n- Ды што тбе гэты чс? Што, ты ўмiрць нiколi не будзеш?.. Але, прўд, тбе яшчэ длёк.\n"Знчыцц, пчў ён вымярць мяне меркю смерцi, - пдумў я, - годзе лмцц".\nI я скзў:\n- Дй яшчэ днго, - скзў дзядзьк Язэп.\nТмш моўчкi пстяў i пйшоў.\nI тут выйшл незвычйне ў гэтую хвiлiну з дзядзькм Язэпм. Ён зтрос брдою д смеху, трос глвою.\n- Чго ты, дзядзьк?\n- Тмшых пмерл! Пвячэрл, кж, як ме быць, нзўтр з псцелi не ўстл... Нястрўнсць! Як ты думеш, сынку, колькi пудоў ян вжыл?..\nI рптм змоўк ён, узяўся рукмi з кленi, псядзеў тк трохi i ўстў.\n- Хдзем, сынку.\nЁн пйшоў, я сяджу дзiн i думю:\n"Што гэт ў яго? Няўжо гэт толькi зтым, што Мiхл сын яму, Тмшых чужя i любiл плскць косцi другiх?"\nЯ пдумў б гэтй тўстой, грузнй, як хмр, жнчыне. Куды нi iдзе усё жуе нешт, кго нi стрэне - првядзе зiркм мiзэрнг бгвору...\n- Бртк Мiхл, - скзў я цiх, - ёсць ж людзi, смерць якiх не выклiке думк змгцц з прыродй... Але ты пмёр!\nЦiх было н вулiцы i ў ппоўскiм сдзе... Дося сядзел з прктыкнтм н прызбе. Я ўстў, кб iсцi, ле, дышоўшыся, не мог не пстяць трохi ме фiлсфiчныя рзвгi д мяне ўцяклi, бо хвлi душы не былi вялiкiмi.\n- Досечк, - шэпч ён, - мiленькя...\nЯн мўчыць, i яны злiвюцц ў дну цёмную постць...\nСлўн глядзяць н мiлую зямлю цiхiя зоры.\nУ доўгiм Тмшовым гумне, н вiльготным тку, мы робiм Тмшысе труну. Моцны, як дуб, н тоўстых звязiстых нгх, стiць н мяккiх стружкх дзядзьк Язэп з лоўкм у рукх i рысуе п кструбвтых дошкх лiнii, мы ўдвух - я i Астп Врывончык - сядзiм вярхом н бстругнй дошцы i гблюем яе "брном".\nДзядзьк Язэп сягоння зусiм мўчыць, скж толькi неклькi слоў, клi трэб, б труне ды дошкх; ён пволi тупе вялiкiмi ботмi, сгнуўся нейк шырокю спiною, i н вусх яго пiлвiны - былi яны н рукве, руквом ён рзглджвў вусы.\nСягоння я збыў трохi пр дзядзьку Язэп i ўпiкю сябе гэтым, зусiм не думю i б Мiхле; у мяне ў глве, п жылх туп стуке кроў, глв трохi блiць, i думкi неяк тупелi - некуды згiнул з смй ночы встрт, здрмлi ме ўсякiя рзвгi. Упрт i без птугi думецц толькi б дным б мленькй смуглявй Досi. Слодкi смутк пноўве мяне.\nАстп Врывончык, як зўсёды, вясёлы, пдморгве мне хiтрымi вузкiмi вочкмi i рз-порзу блiзве губы.\n- Чго ты мне пдморгвеш?\n- Чго ты тк звяў сягоння?\n- Не выспўся.\n- Ну, пэўн ж, што гэт не д лiшняг сну.\n- Я, як быў млодшым, дык чорт яго клi i спў - ббы спкою не двлi. Але я быў з цябе мцнейшы, вялым нiколi не быў.\nЯ зноў мўчу.\n- Ты што, ббу меш?\nУ мяне з'яўляецц птрэб пчухць кля вушэй.\n- Пот, - гвру я.\nАстп Врывончык хiтр не спуске з мяне вчэй.\n- Пот, - зноў гвру я.\nI мўчу. У мяне злосць н Астп Врывончык. Чго ён дпытве мяне, чго врушыць тое, д чго смутк мучыць мяне. Твр яго прост перд мною. Гэт круглы i рыжы твр, млды i сыты; толькi тонкiя мршчынкi i сiнiя кругi пд вчым, i глв пчыне лысець. Дзядзьк Язэп глядзiць мне ў вочы з хвiлiну, псля, як бы б чым дгдўшыся, вызвляе мяне з мйго стновiшч:\n- Iдзi, Мiклй, мне тут у гэтй дошцы кпт згблюй - я збiвць пчну.\nЦяпер я зусiм упэўнiвюся, што ён веде, б кiм я думю. I мне прыемн глядзець н яго сухую i моцную, прысдзiстую постць. Я iду д яго, Астп Врывончык зпуске руку ў белыя стружкi ў кутку - нядўн прыходзiў д нс у гумно Тмш, прынёс нм бутэльку грэлкi i сухой кiлбсы н зкуску.\n- Пеце, брткi, ды кнчйце, - скзў ён, - жонк хты не ме.\n- Няўжо злуе н цябе твя жонк з гэт? - ухмыльнуўся Астп Врывончык. Мўчыць, хоць бы слов.\nМы прымецiлi, што ён ужо пспеў выпiць... Д яго ў хту iдуць людзi ббы ўсё нйбольш. З мужчын дзiн толькi стры Апнс Ярмлiцкi - дый той у хту не зходзiў - угледзеўшы нс у гумне, ён пдышоў церз гроды i пгврыў з нмi трохi б пгодзе i спелых грбузх.\nЦяпер Астп Врывончык нлiве з бутэлькi ў вышчрбленую шклянку i пдносiць дзядзьку Язэпу. Той трохi выпiве i дде нзд.\n- Чму не ўсё?\n- Не хчу.\n- Цяпер ты, Мiклй, дпiвй.\nЁн яшчэ трохi пдлiў мне, i я выпiў. См Астп выцягнуў цэлую шклянку, i мы зкусвем сухою кiлбсою. Дзядзьк Язэп пволi жуе, стоячы псярод ток. Неўзбве з'яўляецц Тмш i прыносiць нм дв селядцы - сяк-тк скрэбныя i пклычныя пльцмi.\n- Хоць бы ты, сынку, пiў, - гворыць ён мне, - мож слбеў, гблюючы, дык от выпi яшчэ чрку.\n- Не пi, - брочвецц д мяне дзядзьк Язэп, -зшкодзiць.\nI, як бы прўдвючыся, звяртецц д Врывончык i Тмш:\n- Што ж з яго будзе з рботнiк, клi ён нп'ецц?\n- Мож вм дошчк не хпе? - клпоцiцц Тмш.\nУ гумно рптм з'яўляюцц двое - вяртлявы i мленькi Пятрусь Мiхлiнчык i доўгi, тонкi i пнуры Яўхiм Стрыгун, з вострым тврм, белымi влсмi i босы. Я гляджу н гэтую мўклiвую i нейкую нясмелую постць, i мяне пноўвюць думкi, што гэт, мусiць, прырод стврыл яго ткiм для тго, кб якой-небудзь чулй нтуры п-брцку трохi псмяяцц нд iм, псля нд iм ж горк зплкць. Ён глядзiць н ншу рботу, i н твры яго, поўным рбцення, зстыл нясмешня ўсмешк. Пятрусь Мiхлiнчык весел сдзiцц кля Астп Врывончык, ляпе яго рукою п клене i пде голс:\n- Я нюхм чую, дзе п'юць. Яўхiм мне пмог: пцягнуў носм ды кж хдзем.\n- Жртуеш, - прўдўся Яўхiм.\n- Я вм прынясу, хлопцы, другую шклянку, - п-гспдрску клпоцiцц Тмш.\n- Хопiць i гэте.\nI я не ўспеў гледзецц, як Пятрусь Мiхлiнчык ёмк выпiў, крктнуў i ўзяў кусок селядц. Тмш пднёс Яўхiму. Той спчтку дмовiўся, псля, бччы, што яго больш не просяць, узяў i выпiў. Адлмў кусок кiлбсы, гледзеў прытульную мясцiну н дошкх, кб спкойн было есцi, сеў i пчў пволi жвць. Рэшту грэлкi дпiлi неяк рптоўн Врывончык з Мiхлiнчыкм i дрзу стлi смешн-вясёлымi.\n- Я вм, брткi, прынясу чго песцi, - неяк рдсн скзў Тмш; рдсн, мусiць, зтым, што ў яго гумне вясёлыя людзi.\nЯму нiхто нiчог не дкзў, i ён, пстяўшы трохi, пдўся спярш ў бок Яўхiм, псля пйшоў у хту.\nАстп Врывончык, скрывiўшы рптм нбок дробны твр свой, зспявў:\nОхцi мне, о-ох;\nН блоце мо-о-ох...\nХлопец п дзяўчыне\nСем гдоў со-о-о-ох!..\nПятрусь Мiхлiнчык уствiўся вчым ў яго твр, сцiснуў кля кiшэнь портк кулкi, з нецярплiвсцю чкючы, пкуль той скончыць. Як скончыў, зспявў рптм прыпеўку з другой песнi:\nТм хдзiл, тм гулял\nПсля пдумў трохi, мхнуў рукою, змянiў рптм мтыў песнi н вясёлы i пўтрыў:\nЯўхiм спкойн жвў кiлбсу.\nДзядзьк Язэп стў у вротх i глядзiць н пжоўклую трву перд гумном...\nЯсн д сонц i шырок д першг подыху блiзкй восенi. Слўн пхне з сдоў бэрмi, блiшчць першыя нiцi белг пвуцiння; скрыпяць н вулiцы взы - возяць познi вёс, ле цiх д пжўцеўшых клёнў... Плюхе вд i спявюць пеўнi.\nСтоячы, мўчыць дзядзьк Язэп.\nАстп i Пятрусь, плёгшы н мяккiх стружкх, здумён спявюць:\nОй, з полем, полем ды з ўзгоркмi,\nПры вдзе бергвой ды пд чротмi\nДы шумел ск...\nДзядзьк Язэп выйшў з гумн i пйшоў пволi, босы, п трве.\nОй, ды як ж ск ды шумлiвя!..\nОй, шумел ж ян, як гврлiвя...\nЯўхiм узяў у рукi бутэльку, пглядзеў, што пустя, i плжыў нзд, сеў i мўчў, мусiць, слухў:\nА тм беглi-грукцелi\nЯўхiм дышоўся ўбок, прылёг кля сцяны н сломе i пмог тнклявым i доўгiм голсм:\nЭй вы, э-э-й-э-эй!..\nДзядзькi Язэп нiдзе не вiдно.\nЯ выйшў з вроты, глянуў н сеўшую сцяну пд жоўтыя клёны: н нкошнй учор i прывяўшй з ноч плявой трве ляжў нiцм дзядзьк Язэп. Плечы яго трслiся, твр уехў у трву, i з трвою ж перблытлiся чорн-сiвыя влсы н глве. Я пдышоў д яго i сеў.\nПхлi з гумн смлою стружкi, пхл з гродў зямлёю. З плтмi ў сдх пдлi спелыя яблыкi, i нд нмi спелi рбiны.\nУткнуўшыся тврм у трву, як млое дзiцянё, плкў дзядзьк Язэп.\nНд шырокй зямлёй пхне восенню, i яснымi днямi дзьме густы вецер. I шумяць-шумяць кусты нд глыбкдумню рэчкй...\nДрог пзрстл птптнй трвою, чсмi з длёкiх узгоркў iмчыцц п ветры i сяде н яе пыл. Цяпер ян д нядўнiх джджоў чыстя i д сонц i ветру думн-вясёля. Н ёй ляжыць плуг, з боку я - ляжу н ветры, гляджу, як з кустмi шыпшыны псецц конь, i слухю, як шумiць голле млдых сiн i бяроз. Адчувецц, як пд iмi прэсн пхне рэчк.\nСягоння я зусiм не бчыў дзядзькi Язэп. Цяпер ён не тк нудзiць, больш мож гврыць б Мiхле - прывыке птроху, што пмёр ён.\nУчор вечрм я тксм, як i рней, сядзеў з iм н прызбе. Ён весялейшы быў i рскзвў с смехм, як Астп Врывончык летшняй зiмою перлзiў ноччу п'яны церз клодзезь, думючы, што гэт перлз. Перлез i скочыў "н другi бок плот" i чуць не змерз у клодзезi, пкуль яго дтуль выцягнулi. Гэтую гiсторыю я мног рз чуў д яго ж, i ён см гэт ведў, ле гврыў з вострымi слвечкмi i смквў жртўлiвыя фрзы... Дося тксм хдзiл пд руку з студэнтм-прктыкнтм.\n- Кморнiк? - скзў цiх дзядзьк Язэп, кiвючы глвою ў бок цёмнй пры.\nI мы мўчлi, я думў:\n"Дося зусiм млдзенькя, i ян, скжм, не мож рзбiрцц ў свiх пчуццях i ў людзях. Але i няўжо см дзядзьк Язэп дстўляе мяне н другрдны плн, i няўжо толькi зтым, што той студэнт?"\nАд гэтых думк нешт ўсю ноч i цяпер скрбе мяне з сэрц. Хочцц iсцi некуды, нешт рбiць вжне, нешт больше, чым ляжць тут, н гэтй дрозе.\nЯ нервов ўсхвтвюся i, см не ведю для чго, глядю нядўн зворны мною згон. П iм спцыруюць вроны, нешт клююць i крычць. Мне тксм хочцц крычць i спявць. В мне врушыцц нпеў песнi:\nДы з тго шстк\nДы купiл мужык...\nУ мiх пержывннях шырок рптм выплыве хор, якi спявў гэтую песню; быў я ў гордзе, сядзеў вечрм у тэтры i слухў. Гэт было зхпленне бязмежным, нiчым i нiкiм не прыцiснутым i не ўзятым пд мiзэрную хiтрсць. Тк, як цяпер думкi б Досi мучць...\nЯкя мне мож быць рбот дом двячоркм?\nЯ сджуся i думю.\nДлёк вiдзён Пятрусь Мiхлiнчык - зворве ржышч; iдзе ў вялiкiх ботх з плугм, кiвючы нперд, псвiстве н ўсё поле, ж мне тут чутно, д гэтг яму весел. Недзе з кустмi пряздже Яўхiм Стрыгун, я пзню яго п голсе - н кня яму нiколi не трэб крычць, ён крычыць, крычыць тк, што н рллi трывожцц вроны.\nТм, недзе з кустмi кля рэчкi, у дзядзькi Язэп ляжыць сухя тв. Не мож быць, кб Дося не прыйшл склсцi яе ў копы. Успомнiўшы пр гэт, я повен думк, што мне ёсць чго сядзець тут, н гэтй зялёнй дрозе, вечрм ян ўсё роўн будзе з студэнтм.\nЦяпер у мяне стршня нецярплiвсць. Я дцягю пд воз плуг, збiрю лейцы i псля iду д дзядзьквй твы. Тм пуст, толькi ўсё ж тксм чроды дзiкiх птушк.\nПовен рсчрвння, я iду нзд. Дйшоў д крю кустоў i бчу: мленькя i смуглявя, iдзе Дося. Iдзе бося, у сiнiм, з белю хустчкю н густых чорных влсх.\n- Вш тв зусiм сухя, - гвру я.\n- Тт зўтр збiрць будзе.\nШто мне ёй больш гврыць? Седзячы вечрм з дзядзькм Язэпм i бччы, як ян ходзiць з нейкiм прктыкнтм, у мяне склдюцц ў глве мнглiкiя цытты; толькi не цяпер гэт... Я не ведю, што мне больш ёй скзць.\nМне стршн хочцц схвцiць яе н рукi i iмчць некуды длёк, з сухую тву, з бясконце поле. Iмчць, пкуль ян не зплюшчыць вчэй i не здрэмле. Тды я плжу яе н зямлю, бвеяную ветрмi i выхджную людзьмi, буду глядзець н яе, i тды ў мяне склдуцц вялiкiя гiмны.\nЦяпер ж я мўчу i гляджу н яе твр.\n- Чго ты тк глядзiш?\nТвр яе рптм робiцц ружовым, i я дчувю, што i ян тксм не веде, што гврыць.\nА мож ёй стршн гэт хочцц, кб я схвцiў яе н рукi?\nУ мяне ў глве, у жылх пчыне стукць кроў, i я ледзьве гвру:\n- Ты доўг тм будзеш?\n- Атву ў копы склду.\n- Тды нзд рзм педзем.\n- Не, я пйду н той бок рэчкi, н хутры.\n- Д цёткi.\n- Але ж нчвць ддому прыйдзеш?\nЦяпер я зню, што ян был зусiм дзiця: ёй здвлся, што клi вечрм ходзiць ян з прктыкнтм, дык кожны нвт куст шэпч б гэтым, зкiды н гэт бчыл ян ў кожным, смым нявiнным слове.\nЯн яшчэ больш пчырвнел i з нейкю як бы трохi крыўдй цi лёгкю пгрдю скзл:\n- Ну, ты дзе будзеш см нчвць?\nЦяпер мне ўсё ясн. Тды ж рдсн пцямнел ў вчх i з'явiўся спкой: iдзi сбе, iдзi, любя, вечрм я буду бчыць цябе.\n- Мне пр ехць, - скзў я.\n- А мне пр iсцi.\nI ян пйшл... А я, едучы ддому, рздумвў:\n"Добр, што ян не едзе с мною - у мяне грзкiя босыя ногi, зпэцкныя плтняныя порткi i плтня срочк. Нядўн ян взiл гной i был дзет яшчэ горш, ле ж усё роўн я не хчу быць ткiм кля яе".\nЦяпер чсм, у хвiлiны бур i вострых пкут духу, я думю тк: клi шукць цi стврць прўдннi ўсяму, то смутк, нпрыклд, мож мець прўднне, што для тго ён, кб псля яго больш цнiць рдсць. Тым больш гэт можн гврыць б рэчх меншых - розных непрыемнсцях, журбе... Тды нiякг прўдння нiчму я не шукў цi не стврў i думў толькi б смых рэчх.\nБез ждных рзвг я ў той вечр нпоўнiўся злосцю д Досi - хдзiў я кля iхняе хты, ян рптм выйшл з ппоўскг сду рзм з тым прктыкнтм. Я прйшоў мiм, кб бчыл ян, псля пвярнуўся i зствiў сябе плюнуць i пйсцi зкурыць д дзядзькi Язэп.\nДстючы мне з-з комiн тбку, ён стл, з лёгкiмi дценнямi нявiнн-простг гумрызму, скзў:\n- Што гэт ян, лiх яе веде, з гэтым кморнiкм злыглся; колькi яе ёсць, гэтй дзяўчыны... Не пдбецц ён мне стршэнн.\nСтрючыся схвць свю рдсць, я пчў левй рукою круцiць н глве влсы i пдў цiхi голс:\n- А вы як яго ведеце?\n- Я яго см сюды з горд вёз.\n- То чму вы рней нiчог б гэтым не думлi?\n- Нiчог, я тк.\n- Як я мог рней б гэтым думць? Што ты, см не ведеш? У мяне, проч Мiхл, нiчог тды ў думкх не было. Жыць мне нямiл было - я не думў, што выжыву. Цяпер неяк трохi плягчэл гэт ўсё... А яшчэ Дося неяк як бы другя для мяне стл. Здецц, не можн ўжо больш нiког моцн любiць, проч Мiхл...\nЁн гврыў, я кпўся ў свей душы з грозным згдм сбе:\n"Мўчы, дзейнiчй перд Досяю, не перд iм, бо нвт ён не ме прв ў гэтй спрве большг, чым бцькоўскя прд... I якое ты меш прв злвць н яе? Хто цябе пствiў н гэтую псду? I хто ме прв ствiць кго нд кiм-небудзь?"\n- Гляджу я н цябе - пдбешся ты мне, - гворыць дзядзьк Язэп, зкурвючы д гзоўкi.\nАле цяпер ужо гэтыя словы яго нiчог глыбокг не крнулi ў мяне: тут усё ў Досi.\nАле гвры, родны мой, блiзкi дзядзьк Язэп.\n- Як тве спрвы?\nМе спрвы ткiя: кнчю рзм з бцькм н полi ворыв, млчу i чкю з горд пведмленне - цi злiчны я студэнтм. Чкю ўжо доўг i думю, што нiчог з гэтг не будзе.\nАб гэтым я гвру дзядзьку Язэпу.\n- А ведеш што, - гворыць ён мне, - здецц мне, што ням ў тбе нейкг спкою, мусiць, нешт мучыць цябе. От пержыў бы ты ткое, як у мяне, смерць Мiхл - у мяне ўжо мл гэтг будзе, у цябе мног яшчэ. А мож гэт д тго ў цябе ўсё, што з ткiх млдых год пчлося ў цябе ўсяке, пдобне д ме смерцi Мiхл? Ходзiш ты дзiн, хто цябе веде... Неспкойны ты...\nШто мне дкзць яму?\nПдумўшы, я гвру, стрючыся, кб гэт выйшл жртўлiв:\n- Сёння дык неспкойны я зтым, што ў вс ёсць дзяўчын i звецц ян Дося.\n- Што ян тбе спбчылся, гэтя дзяўчын, - з дценнямi жрту скзў ён, - дык я гэт дўно ведю, дрзу ўбчыў тды, як глянуў н цябе. А што ў цябе д яе неспкой, дык хто ж тбе вiнвт - зрз ж iдзi н вулiцу, бi п хрпе кморнiк, сдзi яго к чорту - i спрве кнец.\nI ён зргтў, ле, мусiць, лепш у яго выйшл б, кб ён толькi цiх зсмяяўся.\nУ хце чуць свяцiл гзоўк, стря спл кля печы н шырокй псцелi. Пхл цыбуля з печы i тбк...\nСлўны, пгодлiвы дзень зўтр будзе...\nЯ пйшоў у ппоўскi сд. Стры Гiрш, як i зўсёды, спў сбе цiх ў слмянй будцы, п сдзе тксм хдзiлi, бняўшыся, хлопцы з дзяўчтмi, прз дчыненыя вокны вiдць было, як iдзе рэпетыцыя д спекткля. Кля стл стяў нстўнiк у ролi рэжысёр, мхў рукою i нешт рскзвў. Дзяўчын ў чырвонй хустчцы няўмел прысядл, стрючыся зрбiць рэвернс. Ад гэтг ўсе ргтлi, нстўнiк злвў.\nЗ плотм п двры, фнтстычн-смешны ў змроку, кцiў поп п няроўнй зямлi пустую бочку...\nI вкол кусты слухлi шэпты i былi мўклiвымi сведкмi некторых спрў.\nСтры Гiрш спў сбе спкойн, я, не могшы пнвць рзвжннямi, нпоўнiўся рптм злосцю д Досi... Прыйшлося пйсцi ў чытльню i выкзць ме некторыя тэтрльныя веды...\nГэт восень дыхе вясною.\nПдморгвлi зоры зямлi, i зямля мўчл - як бы дчувл ян дзяцiнств ў млдосцi i млдосць у стрсцi.\nКржквтыя хвоi, чырвон-гнявыя сiны i жоўтыя бярозы, i пд iмi шумяць кусты.\nI ядлоўцм пхне нд полем.\nГуст пўсходзiл жыт, i ўсё тксм смяюцц яму ясныя днi.\nПрляцелi ўжо гусi i журўлi, чорныя дзiкiя птушкi клююць скўную рбiну, i журцц днi нд свежй рллёю i нд блотнй сухой скою...\nМы выбiрем познюю бульбу.\nЗ пхучых зямной вiльгццю згонў мне вiдно, як з шыпшынвымi межмi клпоцiцц дзядзьк Язэп - нешт тм кмндуе моцн, ббы с смехм сыплюць кшмi н воз бульбу... У мяне не пдмзны клёсы, i яны зскрыпелi тк, што пчуў i зiрнуўся дзядзьк Язэп.\n- Пчкй! - крычыць ён мне.\nЯ чкю i гляджу, як ён грузн i шырок ступе вялiзнымi ботмi i тузе лейцы. Пхе плячом у глбiну, нейкя дзяўчын выводзiць кня н дрогу, другя пгняе пугю, i дзядзьк Язэп весел кмндуе:\n- П хвсце, п хвсце!..\nТм пднiмецц рогт, дзядзьк Язэп выкiроўвс воз н дрогу...\nI вось мы поплеч iдзем кля взоў п вузенькй, кляiнiстй дрозе. Дзядзьк Язэп пгврыў трохi б восенi i журўлях, псля рскзў, як некторг год дбiўся быў д свёй чрды млды бусел, не ведў, куды ляцець, i ззiмвў дзiн н мёрзлых пплвх. I як псля кончыўся з холду з гумнмi.\n- Ты думеш, ён не сумвў, гэты бусел?\nI, скзўшы гэт, дзядзьк Язэп змоўк, я стў думць:\n"Што ў яго цяпер у глве i н душы?"\nТвр яго стў рптм кменн-спкойным, як бы гэт ён сперш доўг рздумвў, для чго i ншто ўсё н свеце, псля ддумўся: "Дык гэт ж я см усё ўстнвiў..."\nДом мы ссыплi бульбу - сперш яму, псля мне.\nАднекуль з'явiлся Дося, i, як бцьк пйшоў у сенцы, ян скзл мне:\n- Хдзем, я пмгу тбе.\nЯ пглядзеў н свю плтную срочку i скзў:\n- Ды ў мяне тм ням чго рбiць.\n- Дзе ты сёння вечрм будзеш? - зпытл тды ян.\nУ мяне зноў, як i тды, зстукл ў глве кроў... Я ж ёй рней гврыў... Ян не думл б гэтым, гэт бо ў яе д мяне зстукл кроў, бо д тго прктыкнт пкiнул стукць. Тды якя тут мя роля?\nГэт былi рзвжннi, i з'явiлiся яны трохi псля, тды ж я скзў:\n- Вечрм я буду сядзець кля тве хты.\n- Якi ты слўны i дгдлiвы...\nI ян пбегл ў сенцы.\n"Слўн жыць н свеце, - думў я, едучы н поле. - Няхй усё плыве, куды хоч, няхй рушыцц, пде, рскiдецц, мне н нейкi чс дкiнуць усё гэте, рзм з усякiмi рзвжннямi..."\nТк я дчувў i вечрм.\nЧорненькя, мленькя i грчя сядзел Дося, прыцiснуўшыся рукой д мяне. Мы не гврылi, i я не думў нiчог... Дзядзьк Язэп выйшў н вулiцу, пыхнуў ппяросю i хцеў сесцi н прызбу, псля ўбчыў нс, пзнў i зпытў мяне:\n- Бцьк твой дом?\n- Пйду д яго, пкуру.\nI пйшоў. А я пдумў:\n"Стры Гiрш спiць недзе ў свёй слмянй будцы - нудня i дрэння рбот. Стршн мець сiвую брду i думць толькi б яблыкх ды б слмянй будцы..."\nДзядзьк Язэп брду голiць i слмяных будк не любiць. Курыць, соўвючыся п двры вечрм...\n"Мiхл, бртк мой дргi, Мiхл!"\nЗоры свецяць, злтыя сiны шумяць, зямля вее рзмхм i воляй. Недзе людзi спявюць, недзе зыкi бягуць...\n"Бртк Мiхл, родны мой!"\nМне хцелся плкць i рскзць б гэтым усiм - i длёкiм, i блiзкiм.\nI я з стршэнным смуткм дчуў, што Дося мяне не зрзумее...\nДзядзьк Язэп, з блiзкiх мiх, дзiн мож слухць мяне...\nНзўтр, як у тумне, хдзiў я цэлы дзень. Я прыпомнiў, як тды, вечрм, дв рзы прходзiў мiм нс той прктыкнт, я дчувў у змроку н сбе яго ключыя вочы. Ён нiчог не гврыў i прходзiў. Сягоння ж, як змеркл, выйшў я н вулiцу i ўбчыў: Дося i прктыкнт iшлi, цесн прыцiснуўшыся дно к днму. Я злжыў рукi ў кiшэнi, свiснуў, нстроiўся н гумрыстычны лд i зспявў:\nРн спць лжылся!\nI тут ж рптм пдышоў д сябе з грозным згдм: дкуль ты дстў сбе прв корпцц ў душы другог чпвек?\n"Ну, што? - скзл мё другое "я", - пытнне гэте трэб пусцiць п дзвюх лiнiях. Тут мгло быць тк: ян мгл з што-небудзь ззлвць н свйго прктыкнт i, кб уклоць яго, псядзець вечрм з тбою, тды ты, знчыцц, зброя брцьбы, стў мшыню, будучы члвекм. То чго ж ты тк ктуеш сябе з тое, што пспявў трохi? Пспявй яшчэ. Злжы рукi ў кiшэнi ды псвiшчы..."\nА другя лiнiя?\nДругя лiнiя мгл быць ткя: "Дно ў члвек зўсёды вiдць. I рух увесь яго як н длонi. I згэтым вось i вядом, што тм нi з чым непрўння тонксць i бясконцы рух - як бы гэт свет знйшоў для сябе вечне i дзiне люстэрк..."\nI мленькя, смуглявя Дося тды шчыр кхл мяне, тксм, як сягоння тго прктыкнт.\nТды нпоўнiся вялiкй пшнй, пнясi яе i грнi ёю людзей. Знiшчы све грзныя кпыты i нсi ў сбе толькi встрту хрств...\nПозн я сядзеў у тую ноч у хце з дзядзькм Язэпм. Мы тк, як нiколi рней, гврылi б Мiхле. Ён стў рптм нейкiм сгнутым, сухiм i млым. Нгнуўся i зплкў цiх. Псля бцёр слёзы i скзў:\n- Члвек яшчэ не пэвен, пкуль многг яшчэ не зробiць...\nТды я пдумў:\n"Члвек, знчыцц, б многiм пвiнен дведцц..."\nДзядзьк Язэп курыў пцiху; зноў вырс постццю свёю i сядзеў тк доўг.\nI я рптм дчуў у сбе i вкол сiлу дзейнсцi i рзмх члвек н нязнчным тме свету - зямлi...\nВясною сястр мя сеял кветкi, цяпер перд вокнмi н круглых грдкх цвiтуць увосень нстурцыi i белыя стры, i нд iмi шэпчуцц жоўтыя вiшнi, рскзве iм вецер б бяздоннй сiнi лясных дляглядў, i пд iм, н сонцы, думюць нешт лiсты.\nСцелецц пыл... Хутк кнчюцц днi з белым пвуцiннем.\nСястр плошч бялiзну н двры. Весел плюхе вд, сцяке з яе белых зксных рук. Псля сдзiцц ян кля сцяны i спяве "нд возерм чйку". З хты мне слўн глядзець н яе, н нстурцыi i стры, н жоўтыя вiшнi i ветрны пыл.\nХутк будзе вечр. Вецер не сцiхне, i чувць будзе, як з рэчкю гворць хвоi...\nВечрм, здецц, будуць збiрцц ншы гврыць б зямлi.\nБудзе тм стяць дзядзьк Язэп, як уросше глыбок ў зямлю дрэв, будзе мўчць ды рэдк пдвць увгi; будзе выкзвцц Астп Врывончык i ргтць Мiхлiнчык Пятрусь. Будзе тм збоку сядзець i Яўхiм Стрыгун i скрдзiцц н ўсё - i н кепске, i н добре: ёсць ж ткiя людзi н свеце...\nТрэб будзе псля ўсяго гэтг пйсцi псядзець у дзядзькi Язэп зўтр я еду ў горд.\nЯ хджу п хце i думю. Увходзiць рптм Тмш Арлоўскi i бярэ мяне з плячо.\n- Хдзем, сынку, д мяне.\n- Хдзем. Тм Язэп i Врывончык.\nМы iдзем п пыльнй вулiцы ў яго хту, i Тмш тм клпоцiцц.\n- Псколькi вы, брткi, тды труну рбiлi, дык от трохi, знчыцц, пд гэте...\nМы выпiлi п чрцы i псядзелi трохi.\n- Дык от, брткi, - гворыць Тмш, - дзiн зстўся... Жнiцц - не гды, скзць, тк жыць - дчку змуж ддю.\n- Ты жонку любiў? - пыте вясёлы Врывончык Астп.\n- Што т-ты ў строг члвек пытеш? - прўдвецц Тмш. - Што ты гэт? Ты думеш, я тут тбе ведю цяпер - што ты пытеш... не гды ўжо... лiх яго веде...\nМы яшчэ выпiлi п чрцы, псядзелi трохi i пчлi рзыходзiцц... Кружыцц трохi глв: я iду мiм хты дзядзькi Язэп, бчу, як Дося ходзiць п двры, i мне, тксм, як тды, н полi, хочцц пдбегчы туды, схвцiць яе н рукi i iмчцц тк п пустых дрогх i без дрог...\nЗўтр я еду ў горд.\nТры гды - вялiкi чс у члвечым веку.\nЯ цяпер успмiню, дчувю i думю.\nСягоння днём н люднй вулiцы ўбчыў я Досю з мужм - былым прктыкнтм н кморнiк. Ян птўсцел i выгляде стлй i здумёнй... I гэт ўсё будзiл в мне думку б фкце: колькi дрог будзе яшчэ пройдзен i колькi людзей уведн!..\nЯ пклнiўся Досi, i ян рптм пбялел, неяк сунулся, зрбiлся мленькй, i ў вчх яе зсвяцiлся нешт востре - мяж мiж iмкненнем i журбою...\nВечрм прыйшоў д сястры з вёскi лiст. Тм было i д дзядзькi Язэп. Няроўнымi, д непрывычкi пiсць, лiтрмi было нпiсн:\n"...Дзякую, сынку, з пклон... Нвiн у нс, скзць, вялiкiх ням. Што мя бб пмерл - ты ведеш, што Дося з мужм перехл ў той смы горд, дзе ты, тксм, пэўн, ведеш... Яўхiм Стрыгун жнiўся. Астп ж рзышоўся з свёю жонкю. Жывуць сбе... Мы пвысяклi летсь кржквтыя хвоi з рэчкй - дык цяпер нейкя пустэч тм здецц з рэчкю - гэт мне з непрывычкi. От гэтя прывычк мяне зяде - прывыкю д све нры, церз гэт тупеў неяк увесь. А мож гэт стрсць згврыл? Стршня штук стрсць, i гдкя штук - прывычк... А мож ты iнчй думеш? Пдумй... Жывi, сынку, здроў..."\nРодныя ме!.. Блiзкiя ме!..\nДрукуецц п зборнiку "Хвоi гворць" /2-е выднне, Менск, БДВ, 1928/. Упершыню публiквн ў гзеце "Свецкя Белрусь", 1926, 9 трўня. Дтуецц трўнем 1926 год.


Шэбрын | фота і помнікі\n> Брэсцкая вобласць > Брэсцкі раён > вёска Шэбрын\nШэбрын на мапе\nШэбрын - фота і помнікі\nПершая пісьмовая згадка: 1518\nШэбрын Шебрин Szebryn Šebryn Шчэбрын Щебрин Schebrin Shchebrin Szczebryn Shebrin Shebryn\n52° 6'6.22"N, 23° 53'44.84"E\nШто паглядзець у Шэбрыне\nВёска Шэбрын знаходзіцца ў Тэльмінскім сельсавеце, за 15 км на ўсход ад Брэста, на правым беразе р. Мухавец. Паводле пісьмовых крыніц вёска вядома з 16 ст. як шляхецкая ўласнасць у Берасцейскім старостве і павеце ВКЛ. У той час тут ужо існавала царква Раства Багародзіцы, якой біскуп луцкі і берасцейскі Ю. Фалькоўскі адпісаў у 1518 г. 6 валок зямлі. Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 г. Шэбрын у складзе Расійскай імперыі, спачатку ў Слонімскай, з 1797 года — у Літоўскай, а з 1801 года — у Гродзенскай губерні. У 1793-1798 гг. епіскапам Канстанцінам у Шэбрыне пабудавана прыхадская мураваная царква.\nЦарква Нараджэння Божай Маці ў ШэбрынеФота © К. Шастоўскі | Дата фота здымкі: 2002/06/22\nУ 1849 г. дзейнічаў паром цераз Мухавец. У 1886 г. сяло ў Косіцкай воласці Брэсцкага павета, 17 двароў, 285 жыхароў; праваслаўная царква, царкоўна-прыходская школа, карчма. У 1889 г. працавала народнае вучылішча (57 хлопчыкаў і 11 дзяўчынак). З 1890 г. — цэнтр Кобрынскага сялянскага таварыства (484 дзесяцін зямлі). Побач з вёскай знаходзіўся фальварак Шэбрын, які належыў У. Дмітроўскаму. Паводле перапісу 1897 г. ў вёсцы 54 двары, 429 жыхароў, царква, народнае вучылішча, хлебазапасны магазін, карчма. У 1900 г. заснаваны торфараспрацоўчы завод, на якім працавалі 20 рабочых; уведзены паравы рухавік. У 1905 г. сяло (541 жыхар) і маёнтак (62 жыхары) у Косіцкай воласці Брэсцкага павета Гродзенскай губерні.\nПаводле Рыжскай мірнай дамовы 1921 г. ў складзе Польшчы, у Косіцкай гміне Брэсцкага павета Палескага ваяводства; у вёсцы было 47 двароў, 280 жыхароў. На месцы былога фальварка размяшчалася вайсковая асада Ямно-Шэбрын. З верасня 1939 г. ў складзе БССР. У 1940 г. 90 двароў, 290 жыхароў. Паводле перапісаў 1959 г. — 306, 1970 г. — 243 жыхары. У 1997 г. 54 гаспадаркі, 88 жыхароў. 52 гаспадаркі, 83 жыхары (2005). У складзе саўгаса «Брэсцкі» (цэнтр — в. Тэльмы І); аддзяленне і малочнатаварная ферма саўгаса, клуб, магазін, аздараўленчы лагер «Церамок». На поўнач ад вёскі знаходзіцца Брэсцкі аэрапорт. У вёсцы захаваўся помнік архітэктуры — Прачысценская царква (1793).\nГарады і вёскі Беларусі, Энцыклапедыя, Том З


Дзмітрый Бага (нар. 4 студзеня 1990, Мінск) — беларускі футбаліст, паўабаронца латвійскага клуба «Ліепая».\n4 студзеня 1990(1990-01-04) (31 год)\n2007—2015 БАТЭ (Барысаў) 120 (18)\n2016—2017 Атрамітас (Афіны) 26 (0)\n2017—2020 БАТЭ (Барысаў) 81 (6)\n2008—2009 Беларусь (да 19) 5 (0)\n2009—2012 Беларусь (да 21) 25 (1)\n2013—2019 Беларусь 3 (0)\nУ ліпені 2017 года стаў трэніравацца з БАТЭ і неўзабаве падпісаў кантракт з клубам. Спачатку гуляў у стартавым складзе на пазіцыі правага абаронцы, пазней стаў у асноўным выхадзіць на замену. У сезоне 2018 быў трывалым іграком стартавага складу барысаўчан. У снежні 2018 года падпісаў новы кантракт з БАТЭ. У 2019—2020 гадах заставаўся іграком асновы барысаўскага клуба.\nУ студзені 2021 года пакінуў БАТЭ і неўзабаве стаў іграком латвійскай «Ліепаі».\nГуляў за моладзевую і алімпійскую зборныя Беларусі. 15 кастрычніка 2013 года дэбютаваў у нацыянальнай зборнай Беларусі ў таварыскім матчы супраць Японіі. Пасля гэтага доўгі час не выклікаўся ў зборную, вярнуўся ў нацыянальную каманду ў 2018 годзе і згуляў яшчэ ў двух матчах.\nЧэмпіён Беларусі (10): 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2017, 2018\nУладальнік Кубка Беларусі (3): 2010, 2015, 2020\nБронзавы прызёр чэмпіянату Латвіі: 2021\n↑ Dzmitry Baha // FBref.com\n↑ Dmitri Baga // As — Madrid: Grupo PRISA, 1967.\n↑ Дмитрий Бага перешел в "Лиепаю"\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Дзмітрый_Анатолевіч_Бага&oldid=3959270"\nАпошнія змены 7 лістапада 2021 а 20:10\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 20:10, 7 лістапада 2021.


«Гародня. 50 год без Фары Вітаўта» — прэзентацыя кнігі 23 мая\n23.05.2013 / 09:12\nУ чацвер 23 мая ў Гродне адбудзецца прэзентацыя мультымедыйнага выдання «Гародня. 50 год без Фары Вітаўта», якое пабачыла свет у кніжнай серыі «Гарадзенская Бібліятэка». Увазе гарадзенцаў будуць прадстаўленыя каляровая брашура і дыск, дзе змешчаныя ўнікальныя здымкі славутага храма, яго гісторыю і знішчэнне, успаміны гарадзенцаў, а таксама грунтоўныя даследванні беларускіх і літоўскіх гісторыкаў.\nБольш як 50 гадоў таму ў 1961 годзе ў Гродне камуністамі быў зруйнаваны адзін з найпрыгажэйшых каталіцкіх храмаў нашага краю - Фара Вітаўта. Шасцісотгадовая гісторыя касцёла непарыўна звязаная з гісторыяй гораду. Святыня, якая перажыла пажары, варожыя навалы ды ваяўнічы атэізм, стала ахвярай гарадзенскіх уладаў. У ноч на 29 лістапада 1961 года ленінградсзскія піратэхнікі выканалі рашэнне №883 выканаму гарадскога савету «О мероприятиях по обрушению здания бывшего военного костёла на Советской площади»...\nПасля прэзентацыі адбудзецца дыскусія «Еўрапейская архітэктурная спадчына Беларусі ў ідэалагічных войнах ХХ-ХХI ст. Расейскае, савецкае стаўленне да архітэктурнай традыцыі беларусаў».\nУдзел у дыскусіі возьмуць гісторыкі-укладальнікі дыска і брашуры «Гародня. 50 год без Фары Вітаўта», а таксама мастацтвазнаўца Сяргей Харэўскі.\nКалі 23 мая (чацвер), пачатак а 18.30, Гродна, вул. Будзённага 48а (зала ва ўнутраным дворыку).


Евангелле паводле Мацвея 1\n1 Калі ж нарадзіўся Ісус у Бэтлегэме Юдэйскім, у дні цара Ірада, вось прыбылі мудрацы з Усходу ў Ерузалім,\n2 кажучы: "Дзе той цар Юдэйскі, што нарадзіўся? Бо мы бачылі зорку Яго на Усходзе ды прыбылі пакланіцца Яму".\n3 І, пачуўшы гэта, цар Ірад устрывожыўся, і ўвесь Ерузалім з ім.\n4 Ды, сабраўшы ўсіх першасвятароў і кніжнікаў народных, выпытваў ад іх, дзе меў Хрыстос нарадзіцца.\n5 А яны яму сказалі: "У Бэтлегэме Юдэйскім, бо так напісана прарокам:\n6 "І ты, Бэтлегэм, зямля Юдзіна, ніякім чынам не меншая між княстваў Юдзіных, бо з цябе выйдзе Правадыр, Які будзе валадарыць Маім народам Ізраэлем".\n7 Тады Ірад таемна паклікаў мудрацоў і дакладна выведаў час зоркі, якая ім паказалася.\n8 Ды, адпраўляючы іх у Бэтлегэм, сказаў: "Ідзіце і даведайцеся дакладна пра Дзіцятка; і, калі знойдзеце, паведаміце мне, каб і я, пайшоўшы, пакланіўся Яму".\n9 Тыя, як выслухалі цара, пайшлі ў дарогу. І вось, зорка, якую яны бачылі на Усходзе, рухалася наперадзе, аж пакуль, ідучы, не спынілася ўверсе [над месцам], дзе было Дзіця.\n10 Убачыўшы зорку, яны вельмі ўсцешыліся.\n11 І, увайшоўшы ў дом, знайшлі Дзіця з Марыяй, Маці Яго, і, упаўшы, пакланіліся Яму. Затым, адкрыўшы скарбы свае, ахвяравалі Яму дары: золата, ладан і міра.\n12 І, атрымаўшы ўва сне наказ, каб не вяртацца да Ірада, іншай дарогай вярнуліся ў свой край.\n13 Калі яны адышлі, вось, Анёл Госпадаў з'явіўся Язэпу ўва сне, мовячы: "Устань, вазьмі Дзіця і Маці Яго і ўцякай у Егіпет, і будзь там, пакуль не скажу табе. Бо Ірад будзе шукаць Дзіця, каб забіць Яго".\n14 Той, абудзіўшыся, узяў уночы Дзіця і Маці Яго і ўцёк у Егіпет.\n15 І заставаўся там да смерці Ірада, каб збылося тое, што сказана Госпадам праз прарока, які гаворыць: "З Егіпта паклікаў Я Сына Майго".\n16 Тады Ірад, бачачы, што ён ашуканы мудрацамі, раззлаваўся моцна і паслаў пазабіваць усіх дзяцей, што былі ў Бэтлегэме і ў яго ваколіцах ад двух гадоў і ніжэй, паводле часу, пра які выпытаў у мудрацоў.\n17 Тады збылося, што было прадказана прарокам Ярэміем, які казаў:\n18 "Чуецца голас у Раме, і плач і стогн вялікі: Рахель плача па сынах сваіх і не можа суцешыцца, бо іх няма".\n19 Калі Ірад памёр, вось, з'явіўся Анёл Госпадаў Язэпу ўва сне ў Егіпце,\n20 мовячы: "Устань, вазьмі Дзіця і Маці Яго ды варочайся ў зямлю Ізраэля, бо памерлі тыя, што шукалі душу Дзіцяці".\n21 Дык ён, абудзіўшыся, узяў Дзіця і Маці Яго і пайшоў у зямлю Ізраэля.\n22 Пачуўшы, што ў Юдэі царуе Архелай па Ірадзе, бацьку сваім, збаяўся туды ісці і, папярэджаны ўва сне, пайшоў у ваколіцы Галілеі.\n23 А, прыйшоўшы, пасяліўся ў горадзе, які завецца Назарэт, каб збылося, што сказана прарокам: "Назарэем будзе звацца".


Як зрабіць твар худым - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Як зрабіць твар худым\nУ кожнай жанчыне, мабыць, самой прыродай, закладзена жаданне выглядаць прывабна, жаданне лавіць на сабе захопленыя погляды якія праходзяць міма мужчын. Але пры гэтым большасць з нас не вельмі даволі сваім адлюстраваннем у люстэрку. Жаночыя комплексы - гэта тэма для асобнай гутаркі. Дрэнна, калі гэтыя комплексы прыводзяць да халадзільніка з пірожнымі, да канапы з тэлевізарам і серыяламі, да слёз у падушку Але добра, калі нейкія свае недахопы (выдуманыя ці рэальныя) вы разглядаеце як падстава для працы над сабой. Тым больш, што да вашых паслуг прадукты касметалогіі, пластычнай хірургіі, спартыўных праграм, мадэльераў і гэтак далей.\nВозьмем, да прыкладу, адзін з самых распаўсюджаных жаночых комплексаў: круглае, поўнае твар. Мы ўжо даўно забыліся, што першымі прыгажунямі на Русі калісьці былі круглатвары дзяўчыны з тоўстай касой. Сёння эталонам прыгажосці з’яўляецца тонкае, вытанчанае, трохі стомлены твар Мы не будзем спрачацца пра тое, прыгожа гэта ці не - кожная сама вырашыць для сябе, галоўнае, каб адлюстраванне ў люстэрку вас, нарэшце, парадавала\nТакім чынам, вы хочаце зрабіць свой твар худым Як дамагчыся сваёй мэты? З дапамогай дыеты, з дапамогай адмысловай гімнастыкі для асобы, з дапамогай макіяжу. Усе гэтыя спобличчя маюць свае перавагі і свае недахопы. Спынімся на кожным з іх больш падрабязна.\nПеравагі: худнее не толькі твар, але вы таксама можаце прывесці сябе ў форму з галавы да пят.\nНедахопы: для дасягнення выніку спатрэбіцца нямала часу. Акрамя таго, дыета - гэта заўсёды стрэс для арганізма, нямала пакут для самой жанчыны.\nДля пачатку трэба адзначыць, што адмысловай дыеты для асобы не існуе. Худнець вы будзеце цалкам. Тыя, хто мае лішнюю вагу, напэўна знаёмыя з масай самых розных дыет, і многія з іх былі ўжо апрабаваныя. Выбірайце найбольш эфектыўную і камфортную для вас.\nКалі ж дыета для вас - з’ява новая, то прывядзём некалькі рад.\nПа-першае, дыета не павінна быць занадта жорсткай і кароткай. Аптымальных вынікаў ўдасца дасягнуць, калі вы звернеце ўвагу на працяглыя сістэмы пахудання: вынік у гэтым выпадку будзе найбольш устойлівым.\nПа-другое, незалежна ад таго, на якой дыеце вы вырашыце сядзець, вы павінны выключыць са свайго рацыёну такія прадукты, як хлебабулачныя і кандытарскія вырабы, цукар і соль, маянэз і кетчуп, піва і чыпсы, гарчыца і хрэн (лепш наогул выключыць рые спецыі). Больш за тое, аб гэтых прадуктах нельга ўзгадваць нават пасля заканчэння дыеты.\nГімнастыка для асобы\nПеравагі: больш хуткі вынік у параўнанні з дыетай. Магчымасць падкарэктаваць контур асобы. Магчымасць займацца гімнастыкай практычна ў любы час і ў любым месцы.\nНедахопы: вынік хоць і досыць хуткі, але не імгненны. Калі вы не валодаеце велізарнай сілай волі, то, хутчэй за ўсё, вельмі хутка забудзеце аб неабходнасці рабіць гімнастыку.\nУ залежнасці ад таго, якія менавіта месцы вам трэба падцягнуць, можаце выбіраць тыя ці іншыя практыкаванні:\nДля паляпшэння авала асобы\nДля паляпшэння авала асобы трэба выконваць такое практыкаванне: рабіце глыбокі ўдых з адначасовым надзіманьнем шчок пры шчыльна сціснутых вуснах. Затым далонямі націсніце на шчокі - шчокі, адпаведна, павінны вашым ціску супраціўляцца. Звярніце ўвагу на тое, што ў нас пальцы вашых рук павінны закрываць вушы. Паўтараць практыкаванне трэба 5-10 раз па 5 секунд.\nДля трэніроўкі цягліц шчок\nДля трэніроўкі цягліц шчок трэба выконваць наступнае практыкаванне: адкрываеце рот, выцягваючы губы літарай "О". Мове ўпіраецца ў шчаку, шчака ціску павінна супраціўляцца. Шчыльна прыціснутым мове да шчакі выконвайце па 10-20 кругавых рухаў у кожны бок.\nДля пазбаўлення ад другога падбародка\nКалі вы хочаце пазбавіцца ад другога падбародка, звярніце ўвагу на гэта практыкаванне. Адкрываем Рот, а вусны нацягваем на зубы. Пальцамі рук павольна, трохі націскаючы, пидсуньтеся ад падбародка да віскі. Выконвайце практыкаванне да таго часу, пакуль у цягліцах асобы не пачнуцца паколвання. Пасля гэтага можна расслабіцца, глыбока ўдыхнуць, выдыхнуць праз рот, выцягваючы трохі наперад вусны. Вынік вы зможаце ўбачыць ужо праз пару тыдняў.\nПеравагі: вынік імгненны.\nНедахопы: пасля мыцця вынік выпараецца.\nВізуальна зрабіць твар больш худым можна з дапамогай танальнай асновы або пудры. У любым выпадку, варта прытрымлівацца правілы «святла і цені ў макіяж». Дадзенае правіла абвяшчае: для змяншэння пэўнай часткі асобы, ўчасткі скуры, на яго трэба наносіць больш цёмныя адценні пудры або танальнага крэму. Калі вы хочаце зрабіць вобласць асобы больш, адпаведна, выбірайце больш светлыя адценні.\nДля таго, каб зрабіць твар візуальна больш худым, на вобласць шчок і другога падбародка наносіцца цёмнае адценне пудры або танальнай асновы, для зоны скул і носа выбіраем больш светлае адценне. Для больш выяўленага эфекту можна выкарыстоўваць бронзеры, шиммер, румяны, люменайзеры, зайлайтеры і гэтак далей.\nВось, уласна, і ўсё сакрэты таго, як зрабіць твар больш худым. Выбірайце найбольш прыдатны для вас, і ўсміхайцеся свайму адлюстраванню ў люстэрку.\nМарыя Вэй! MW ♡ Як ПОХУДЕТЬ ў асобе за 5 хвілін ♡ Відэа.\nНаступная Артыкул макіяж Твіггі\nСэкс як прычына растання\n"Добры дзень, я - каханка Вашага мужа"\nЯк выйсці замуж у 40 гадоў\nЧорная паласа ў жыцці: што рабіць і як перажыць непрыемнасці?


Люксембург. Люксембург\nHome Столицы стран Люксембург. Люксембург


26.07.2021 26.07.2021 Маяк Палесся1483Комментарии on Працай адзіныя. Максім Клімянок: высокай узнагародай ушанаваны за поспехі, дасягнутыя ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак ільну\nМаксім Клімянок (справа) з сябрам. 1970-я гады.\nНарадзіўся Максім Аляксан-дравіч у 1902 годзе ў вёсцы Ніжнія Жары. З сям’і малазямельных сялян. Беларус.\nЗмог атрымаць толькі пачатковую адукацыю. З малых гадоў разам з сёстрамі пасвіў жыўнасць аднавяскоўцаў, дапамагаў бацькам адпрацоўваць падзёншчыну ў мясцовага памешчыка Рыбакова. 14-гадовым падлеткам на роўных з дарослымі шчыраваў у яго маёнтку: саджаў і выбіраў бульбу, пасвіў жывёлу, далучаўся да іншых гаспадарчых спраў. А за сваю стараннасць атрымліваў пяць капеек у дзень – нядбайным падзёншчыкам памешчык не плаціў. Сам Рыбакоў быў чалавек руплівы, эканомны і беражлівы, любіў парадак, вызначаўся патрабавальнасцю. Менавіта ў яго Максім навучыўся гаспадарлівасці.\nУ 1918 годзе, пасля ўсталявання савецкай улады, падлетак стаў працаваць паставым на Дняпры. А потым яго ўзяў да сябе ў памочнікі бакеншчык – родны дзядзька Давыд Сцяпанавіч. У начны час яны расстаўлялі па рацэ спецыяльныя знакі, якія ў цемры ўказвалі воднаму транспарту дарогу, сігналі-завалі аб небяспечных участках і забяспечвалі перамяшчэнне ў непагадзь. Праводзілі па фарватары судны рачной флатыліі, прымаючы ўдзел у баявых аперацыях Чырвонай Арміі і савецка-польскай вайне.\nУ 1924 годзе Максіма Клімянка прызвалі ў армію. Там ён навучыўся палітграмаце, уступіў у камсамол. Пасля дэмабілізацыі вярнуўся дамоў і стаў актыўным удзельнікам калектывізацыі на Палессі, арганізатарам першых сельгасарцелей. Вясной 1928 года стварыў і ўзначаліў калгас імя Пятроўскага (пазней – “Новадняпровец”) у роднай вёсцы. Ужо тады прыкмецілі яго арганізатарскі талент, ініцыятыўнасць і настойлівасць. Менавіта пад кіраўніцтвам Максіма Клімянка атрымалі шырокае распаўсюджванне такія формы павышэння прадукцыйнасці працы, як сацыялістычнае спаборніцтва, ударніцтва, калектыўныя выезды ў поле, зажынкі і дажынкі.\nМаладому актывісту давялося ўсё пачынаць амаль з нуля: быць і старшынёй, і бухгалтарам, і брыгадзірам. І ў поле выходзіць на роўных з іншымі. З 100 бядняцкіх гаспадарак у вёсцы ў калгас уступілі толькі 53. Статак сабралі з 20 кароў, узялі невялікі крэдыт, каб набыць насенне. Але пясчаныя буры і разбуральныя паводкі штогод знішчалі вынікі сялянскай працы. Таму было вырашана адвесці пад калгасныя ўгоддзі лясное ўрочышча ў пяці кіламетрах ад вёскі: расчысцілі і падрыхтавалі для сяўбы 26 га зямлі. Першы ўраджай атрымалі ў 1929 годзе.\nПаступова калгас стаў на ногі. Быў пабудаваны кароўнік, закла-дзены сад, з’явіўся прасторны клуб. У крэдыт пачалі ўзводзіць дабротныя дамы для вяскоўцаў. Маладая гаспадарка хутка папаўнялася. Дзякуючы добраму намалоту зерня ў 1930 годзе набылі першыя сельгасмашыны.\nЗ калгаса ў калгас\nПраз год Максіма Аляксан-дравіча накіравалі ў калгас імя Калініна (в. Уласы), куды патрабаваўся талковы кіраўнік. Ён уступіў у партыю. І словам, і справамі пацвярджаў заваёваны аўтарытэт у сялян, якія неахвотна ішлі ў калектыўную гаспадарку. Настойліва ўмацоўваў дысцыпліну, дабіваўся правільнай арганізацыі працы, умела падбіраў кадры, своечасова і высакаякасна праводзіў агра- і заатэхнічныя мерапрыемствы, што дазволіла павысіць культуру земляробства ў гаспадарцы. Тут актыўна практыкаваліся ўзняцце зябліва, сяўба радковымі сеялкамі, баранаванне азіміны, травапольныя севаабароты. Гэта садзейнічала росту ўраджайнасці сельгаскультур, павелічэнню валавых збораў зерня, бульбы, ільновалакна. За паўтара гады на новым старшынскім пасту Максім Аляксандравіч вывеў “калінінцаў” у лік раённых перадавікоў. А калі ўзначаліў калгас-даўжнік у Асарэвічах – “Чырвоны барацьбіт” (відаць, накіроўвалі туды, дзе патрэбна было паправіць становішча), дасягнуў яшчэ большых поспехаў.\nУ 1933 годзе выдаліся складаныя пагодна-кліматычныя ўмовы, але калгаснікі пад кіраўніцтвам Максіма Аляксандравіча паспяхова ўбралі ўраджай і поўнасцю засыпалі насенныя і страхавыя фонды. Гаспадарка адной з першых разлічылася з дзяржавай да пачатку 1934-га. А ў наступным годзе Клімянка перавялі на пасаду старшыні калгаса “Рухавік рэвалюцыі” з цэнтрам у Верхніх Жарах. І тут ён дасягнуў новых працоўных поспехаў. За два гады да Вялікай Айчыннай узначаліў Камарынскую МТС, якая абслугоўвала ўсе сорак гаспадарак раёна.\nУдзельнік партызанскага руху\nЗ пачаткай вайны пад кіраў-ніцтвам Максіма Аляксан-дравіча праходзіла эвакуацыя машынна-трактарнага парка станцыі ў Пензу, пасля чаго яго накіравалі на кіруючую работу ў Карагандзінскую вобласць Казахскай ССР. У якасці старшыні калгаса “Адраджэнне” адпрацаваў усяго год. Пастаянна абіваў парогі ваенкамата, прасіўся на фронт. І ў выніку быў накіраваны ў Беларускую школу падрыхтоўкі партызанскіх кадраў пры Беларускім штабе партызанскага руху. Стаў актыўным змагаром з фашызмам. Прымаў удзел у баявых аперацыях на акупіраванай Віцебшчыне, дзе партызаны грамілі варожыя гарнізоны, паліцэйскія ўчасткі і валасныя ўправы, выводзілі са строю чыгункі, знішчалі масты, стваралі завалы… За мужнасць і гераізм у барацьбе з акупантамі Максім Клімянок узнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга і Айчыннай вайны другой ступені.\nІ зноў у кіраўніках\nПасля вызвалення Беларусі наш земляк працаваў старшынёй Міёрскага райвыканкама. А калі скончыў школу аграномаў у Горках, стаў загадчыкам упраўлення сельскай гаспадаркі Глыбоцкага райвыканкама. Па закліку партыі ў 1953 годзе перайшоў працаваць старшынёй калгаса імя Чапаева Верхненскага сельсавета.\nУ пасляваенныя гады, дарэчы, ураджайнасць сельгаскультур у большасці гаспадарак Глыбоцкага раёна была невысокая. У калгасе, які ўзначаліў Максім Аляксандравіч, яна складала ўсяго 7–8 цэнтнераў зерневых з гектара. Таму сваю першачарговую задачу кіраўнік бачыў у павышэнні ўрадлівасці глебы і правільнай арганізацыі працоўнага працэсу.\nАсноўнай спецыялізацыяй гаспа-даркі было выбрана льнаводства, якое стала прыносіць добры прыбытак. Асабліва – пасля асушэння забалочаных земляў. Атрыманыя ўраджаі дазволілі калгасу стаць рэнтабельным. На яго рахунку з’явіліся грошы, была закуплена сучасная тэхніка. Да пачатку 1960-х ураджайнасць зерневых культур перавысіла 20 цэнтнераў з гектара, што стала чарговай заслугай вопытнага гаспадарніка Клімянка.\nЛюдзям на карысць\nНямала ўвагі Максім Аляксандравіч удзяляў росту матэрыяльнай зацікаўленасці калгаснікаў. Калі ў 1952-м на працадзень было выдадзена дзесяць капеек, то праз два гады ўжо сем рублёў. Людзі паверылі ў свае сілы. Хаця на першым сходзе старшыня ім нічога не абяцаў, прасіў працаваць сумленна. І сам адмовіўся ад зарплаты – тысячы рублёў у месяц па цэнах 1953 года. Сказаў, што будзе атрымліваць працадні. Як усе. “Я прыехаў да вас працаваць, а не зарабляць”, – не раз чулі ад яго вяскоўцы.\nСа згоды падначаленых купіў кіраўнік “Волгу”. Але сам на ёй амаль не ездзіў. Па палях ды фермах – пехатой. Аўтамабіль больш працаваў на калгаснікаў: даставіць хворых у бальніцу, цяжарных – у радзільны дом, маладажонаў – у сельсавет… Уласным прыкладам Максім Аляксандравіч пераконваў: да калгаснага патрэбна ставіцца, як да свайго.\n– Старшыня ўваходзіў у кожны дом, ведаў, у каго колькі дзяцей, усіх па імёнах. Малое народзіцца – першы наведваў. Не дай бог хто памрэ – вянок прынясе, выдзеліць грашовую дапамогу і цяля для памінальнага стала. Ён такі аўтарытэт у людзей заслужыў, што на дзесяць жыццяў хопіць, – узгадвала потым адна з былых калгасніц, жыхарка в. Верхняе.\nІ гэта пацвярджаюць іншыя ўчынкі, справы кіраўніка: гаспадыням, у якіх запускаліся каровы, выпісваў малако, дзецям і хворым выдзяляў мёд. Восенню накіроўваў садоўніка з яблыкамі, каб той раздаваў іх усім, хто шчыруе ў полі. Летам заключаў дагавор з раённай пякарняй і кожнай працаўніцы ў час жніва выдаваў па дзве здобы і па бутэльцы фруктовай вады. А тых, хто па-ранейшаму блытаў калгаснае са сваім, лавіў на месцы, бо сам вартаваў склады. Сароміў, вінаваціў, але ніколі не выганяў, не аддаваў пад суд.\n– Старшыню можна было ўбачыць і днём, і ноччу то пехатой, то на веласіпедзе, то на кані. Вядома, спачатку людзі жылі бедна. І сена, і салому кралі. Сустрэне каго-небудзь на полі ці дарозе з вязанкай – насварыцца, прымусіць занесці на месца, але на гэтым пакаранне заканчвалася. Ён жа разумеў: не ад добрага жыцця на такое ішлі. У старшыні было больш за ўсіх працадзён. Толькі атрымліваў як усе, не хацеў браць сабе больш, ад “лішніх” адмаўляўся. Мог аддаць таму, у каго не хапала, ці проста ў калгас, – расказвалі пра Максіма Аляксандравіча вяскоўцы.\nЗ трапяткімі пачуццямі ставіўся ён да дзяцей, якія страцілі ў гады вайны бацькоў. Заўсёды дапамагаў, падтрымліваў, як мог. Відаць, таму што сам прайшоў праз гэтае пекла. Асабліва шанаваў Дзень Перамогі.\nПлён працы і руплівасці\nУмелае кіраўніцтва гаспадаркай, безупыннае ўдасканаленне вытворчага працэсу і самаадданая праца людзей, а таксама пачатак механізацыі далі свой плён. Калгас імя Чапаева, набіраючы тэмпы росту прадукцыі паляводства, стаў высокадаходны. Знамянальны ў яго гісторыі 1965 год: з кожнага гектара атрымана па 35 цэнтнераў зерня, ураджайнасць бульбы склала 250 цэнтнераў на круг, а 205-гектарная плошча, адведзеная пад лён, дала па сем цэнтнераў валакна.\nЗа поспехі, дасягнутыя ў павелічэнні вытворчасці і нарыхтовак ільну, Максіму Клімянку 30 красавіка 1966 года прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы.\nАмаль дваццаць гадоў быў старшынёй гэтай гаспадаркі. Пад яго умелым кіраўніцтвам калгас дасягнуў вялікіх поспехаў у развіцці паляводства і мяса-малочнай жывёлагадоўлі. Гэты перыяд адзначаны безупынным ростам вытворчасці прадукцыі і стабільным зніжэннем яе сабекошту, павышэннем агульнай культуры земляробства, што было абумоўлена не толькі правільным вядзеннема гаспадаркі, але і рацыянальным выкарыстаннем зямлі і тэхнікі, спалучэннем маральных і матэрыяльных стымулаў у арганізацыі работы. Лепшых працаўнікоў забяспечвалі бясплатнымі пуцёўкамі ў санаторыі і дамы адпачынку. Перадавыя механізатары, жывёлаводы і паляводы карысталіся водпускамі, якія аплачваліся. Сумленная праца, арганізаванасць, вялікая самааддача калгаснікаў дазволілі гаспадарцы ўжо ў 1966 годзе атрымаць амаль мільённы прыбытак.\nДзякуючы старанням Максіма Аляксандравіча была цалкам электрафікавана цэнтральная сядзіба калгаса, у Верхнім з’явіліся Палац культуры, магазін, сталовая, лазня, фельчарска-акушэрскі пункт і швейная майстэрня. Гаспадарчым спосабам пабудавалі клуб, бібліятэку, дзве пачатковыя школы і двухпавярховую васьмігодку. Пры непасрэдным удзеле старшыні на калгасных землях (а пазней і ў самім райцэнтры) былі пасаджаны пладовыя сады, каштанавыя і бярозавыя алеі. Па яго ініцыятыве створана возера, у якім сталі разводзіць рыбу.\nЗа поспехі, дасягнутыя ў развіцці сельскай гаспадаркі і выкананні заданняў восьмай пяцігодкі па вытворчасці і продажы дзяржаве прадукцыі земляробства і жывёлагадоўлі, нашага легендарнага земляка ў 1971-м узнагародзілі ордэнам Кастрычніцкай Рэвалюцыі.\nЗаймаў ён актыўную грамадзянскую пазіцыю нават на заслужаным адпачынку. Доўгі час уваходзіў у склад кіраўніцтва раённага камітэта народнага кантролю, удзельнічаў у добраўпарадкаванні раёна, шмат сіл і энергіі аддаваў выхаванню моладзі.\nУ ліку ўзнагарод, акрамя пералічаных, – ордэн Айчыннай вайны першай ступені (1985), Ганаровая грамата Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР (1970) і інш. Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР VII склікання. Аўтар кнігі “З культурай дружаць хлебаробы” (1967).\nПамёр Максім Аляксандравіч у лістападзе 1992-га. Пахаваны ў вёсцы Верхняе. У яго гонар названа адна з вуліц раённага цэнтра – горада Глыбокае.\nСёння — Чысты Чацвер\nУ Чамярысах прайшоў раённы конкурс “Гавары са мной па-беларуску”


11 снежня 2018 года ў прэс-цэнтры Дома прэсы адбыўся «круглы стол», прысвечаны 70-годдзю з дня прыняцця Дэкларацыі правоў чалавека. | Навіны | Афiцыйны сайт Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь\n11 снежня 2018 года ў прэс-цэнтры Дома прэсы адбыўся «круглы стол», прысвечаны 70-годдзю з дня прыняцця Дэкларацыі правоў чалавека.\nУ мерапрыемстве, якое вёў дырэктар — галоўны рэдактар выдавецкага дома «Звязда» Сухарукаў П.Я., прынялі ўдзел дэпутаты Палатыпрадстаўнікоў — члены Пастаяннай камісіі па правах чалавека, нацыянальных адносінах і сродках масавай інфармацыі Баранік В.М., Наумовіч А.М., Ражанец В.В. і Саўко В.І.\nПадчас круглага стала былі абмеркаваны значэнне прыняцця Усеагульнай дэкларацыі правоў чалавека ў фарміраванні сістэмы ўніверсальных міжнародна-прававых стандартаў, актуальныя пытанні забеспячэння абароны правоў чалавека ў Рэспубліцы Беларусь, а таксама роля беларускага Парламента ў выкананні мерапрыемстваў Нацыянальнага плана па правах чалавека на 2016 — 2019 гады.\nУ прыватнасці, гаворка ішла аб законапраектах, якія падрыхтаваны дэпутатамі Камісіі для разгляду Палатай прадстаўнікоў у бягучым годзе, а таксама аб планах работы парламентарыяў па ўдасканаленні нацыянальнага заканадаўства.\nСпіс дэпутатаў: Баранік Васілій Міхайлавіч, Наумовіч Андрэй Мікалаевіч, Ражанец Валянціна Вітальеўна, Саўко Валерый Іосіфавіч


Кібернетычнага, выдатны хостынг - egeomates\nСакавік, 2012 Інтэрнэт і блогі\nНа сённяшні дзень існуе мноства бясплатных паслуг хостынгу, такіх як WordPress.com і Blogger на Google цяпер называецца Google Blogs.\nАле ў рэшце рэшт яны спеюць сайты і прадпрыемствы патрабуюць службы бяспекі, якая забяспечвае эканамічнае і карпаратыўнае значэнне, якое прадстаўляе прысутнасць. Тут таксама ёсць розныя варыянты; у дадзеным выпадку я хачу пагаварыць пра кібернетычных, таму мы засяродзімся на па меншай меры тры цікавыя асаблівасці:\n1. Instalatron, больш ўтылітамі вэб 60.\nМагчыма, гэта лепш, таму што ён не існуе, такім чынам, у іншых пастаўшчыкоў. Не маючы спецыялізаваныя працэсы, Direct Admin панэлі дазваляе ўсталёўшчыка прыкладанняў, уключаючы:\nGalery, каб ўключаць тэмы і паслугі малюнка\nWordPress, Joomla і Drupal для змесціва вэб-сайта кіравання або блогаў тыпу\nDokuWiki і СМІ Wiki, з гэтым вы можаце сабраць змесціва ў фармаце сумеснага\nAdvanced Poll, гасцёўня кніга і кантактная форма, плоскі каляндар, каб дадаць убудова, якія даюць дадатковую функцыянальныя магчымасцям сайта\nOpenX, гэта адзін з самых рэкламных сервераў, якія выкарыстоўваюцца сёння\nMoodle, каб служыць онлайн-курсы і віртуальны кампус\nPHPBB мантаваць форумы\nГэта проста 12, але акрамя гэтага ёсць больш чым праграмы 60, якія даюць на даданую вартасць кібернетычныя, як я ўжо казаў, яны не прапаноўваюць іншыя. Ніхто іншы не не падтрымліваюць яго, але, як правіла, усталёўваюцца знадворку павінны працаваць і, як правіла, займаюць перадавыя дамен першага ўзроўню.\n2. 5 маштабуецца планы.\nДля невялікага ўчастка ёсць планы 5 4.33 GB трафіку ад еўра месяц, ўсе паслугі ўключаны і магчымасць мець больш аднаго дамен на той жа рахунак. Асноўнае адрозненне ў планах у ёмістасці і прапускной здольнасці для трафіку:\nАсабісты хостынг, GB прасторы 5, 10 ГБ для трафіку. 6.09 еўра\nХостынг Блізкага Ўсходу, GB прасторы 2, 20 ГБ для трафіку. 13.20 еўра\nСапраўды гэтак жа ёсць дзве іншыя планаў наступнага ўзроўню і апцыённыя Streaming для мантавання такіх сайтаў радыёстанцыі або ТБ-каналы.\n3. Тэст без абавязацельстваў 15 дзён.\nДля тых, хто шукае Неабмежаваны хостынг мульцідаменны і вы хочаце, каб пераканацца, што кібернетычныя прапановы рэальна, ёсць магчымасць выкарыстоўваць яго для 15 дзён.\nТак што калі вы хочаце, каб змантаваць вэб-сайт або змены пастаўшчыка, гэта варыянт.\nпапярэдняе паведамленне«Папярэдняя 4 6.3 Новы Google Earth\nнаступнае паведамленне ESRI выпускае канкрэтнае пытанне, каб зрабіць ГІС больш даступным для студэнтаўНаступная старонка »\n6 Адказы на «кібернетычную, хостынг выдатны сэрвіс»\nПол okencrease кажа:\nрэкамендуемае 100%. Dan conozczo лепшы сэрвіс. Калі вы хочаце размясціць вэб-сайт, дзе ў вас ёсць важныя кліенты і сур'ёзныя рэчы, якія я рэкамендую яго. Хостынгі Ёсць шмат, але сур'ёзныя, надзейныя і бяспечныя хостынгі ёсць некалькі, як кібернетычныя.\nДэвід Суарэс кажа:\nprobálos з'яўляюцца rebuenos.\nЯ кінуў свой онлайн радыё з імі. Centrova вельмі добра падабраны працы. salu2\nадсутнасць 1and1 Myweb, але гэта глупства. ісціна заключаецца ў тым, што Кібернетычнага з'яўляюцца сур'ёзнымі і гувернантка службы ідуць просты рэдактар. іх, калі яны каштуюць!\nТак, яны добрыя.\nХаўер Вінцэнта кажа:\nЯ з імі ўжо амаль год. Яны добра цягнуць. Яны прыязныя і даюць добрую падтрымку 2-3 часы мне патрэбна дапамога з installatron. Рэкамендуецца 100%


12.02 Што здарылася з Лукашэнкам? 69,109\n17.02 «Яму стралялі ў спіну»: Экс-баец САХРа Гараўскі сустрэўся з дачкой Захаранкі 59,248\n16.02 «Магия» дедушки: к чему приведут признания внука Назарбаева? 49,023


Галоўная » Навіны беларускага замежжа » Рада БНР: “Курапаты – Сьвятое для беларусаў месца”\nРада БНР выказвае сваё асуджэньне і сум з нагоды зьнішчэньня крыжоў ва ўрочышчы Курапаты.\nКурапаты – месца, дзе савецкі таталітарны рэжым зьнішчыў дзясяткі тысячаў бязьвінных людзей. Гэта галоўны беларускі нацыянальны мэмарыял ахвяраў савецкага тэрору, аналягічны таму, як Хатынь – знакавае месца памяці ахвяраў нацыстоўскага тэрору супраць мірнага беларускага насельніцтва, а Трасьцянец і мэмарыял “Яма” ў Менску – месцы ўшанаваньня памяці соцень тысячаў беларускіх габрэяў, забітых у час Галакоста.\nАдначасова Курапаты – гэта месца, якое з канца 80-х гадоў увасабляе адраджэньне беларускага народу зь нябыту. Адметнасьць і сымбалічнасьць гэтага мэмарыялу ў тым, што ён падтрымліваецца выключна сіламі беларускае грамадзянскае супольнасьці, без удзелу афіцыйных уладаў, а часьцяком і насуперак іхнаму ціску або злачыннаму бязьдзеяньню. Менавіта такім народным мэмарыялам Курапаты маюць быць у будучай дэмакратычнай Беларусі.\nРада БНР асуджае спробы ўладаў зьмяніць склаўшуюся натуру і характар мэмарыяла Курапаты і заклікае беларусаў усяляк падтрымаць актывістаў, якія стаяць на абароне гэтага сьвятога для ўсіх нас месца.


Раскладныя сталы ў інтэр'еры кухні - максімум прасторы і - Блог аб дызайне\nРаскладны кухонны стол - гэта найлепшы выбар для маленькай кухні. Яго асаблівасць у тым, што ён можа складацца, займаючы пры гэтым мінімум месца, і раскладвацца, павялічваючыся да памераў паўнавартаснага стала.\nПравілы выбару матэрыялу, колеру, формы\nСкладаныя кухонныя сталы, як правіла, складаюцца з некалькіх відаў матэрыялаў. Напрыклад, ножкі і абвязкі могуць быць драўлянымі; стальніца, адкідныя падлогі або ўкладная дошка - з шпонированного ДСП; а вось крапяжы, як правіла, - сталёвыя. Часцей за ўсё, для вырабу раскладных і рассоўных сталоў выкарыстоўваюцца драўніна, шкло, ламінаваныя ДВП / ДСП / МДФ, фанера і нават пластык або алюміній.\nСамыя надзейныя ножкі, апоры і абвязкі - з дрэва, але яны будуць адносна цяжкімі і дарагімі;\nСтальніца з загартаванага шкла не баіцца драпін, яна досыць трывалая і прыгожа выглядае, але сыход за ёй будзе не самы лёгкі, акрамя таго, яна халодная і «звонкая»;\nСтальніца з масіва дрэва - прыгожая, надзейная, падлягае рэстаўрацыі, цёплая і прыемная навобмацак. Але яна абцяжарвае канструкцыю і каштуе даражэй;\nШпонированное ДСП, МДФ або ДВП - вонкава не адрозніваецца ад дрэва, важыць лягчэй, каштуе танней, таму для стальніцы гэты матэрыял аптымальны;\nЛамінаваныя ДСП ці МДФ - лёгкі па вазе, лёгкі ў сыходзе і самы даступны матэрыял, але прайграе ў даўгавечнасці і вонкавым выглядзе;\nПры выбары раскладнога стала майце на ўвазе, што подстолье, апоры, ножкі, абвязкі і іншыя часткі канструкцыі надзейней з масіва дрэва або металу.\nФорма стальніцы раскладных і рассоўных мадэляў можа быць любы, часцей за ўсё гэта:\nКвадратныя - рацыянальна займаюць прастору і пры гэтым досыць ёмістыя, таму такія мадэлі рэкамендаваныя для маленькіх кухняў. Як правіла, квадратныя сталы ў раскладным выглядзе становяцца прастакутнымі;\nКруглыя - патрабуюць большай карыснай плошчы, таму менш падыходзяць для маленькай кухні. але менавіта круглыя сталы лучше всех способны сделать пространство уютным. В раскладном виде круглыя сталы становятся овальными за счет дополнительной вкладной доски;\nАвальныя - больш рацыянальна займаюць прастору і больш ёмістыя, чым круглыя мадэлі. Пры гэтым яны таксама прыгожыя і традыцыйныя;\nАвальныя сталы-кніжкі, сабраныя напалову, становяцца полуовальными і ў такім выглядзе як нельга лепш падыходзяць для маленькай кухні.\nПрастакутныя - самыя распаўсюджаныя мадэлі ў сілу сваёй змяшчальнасці і выгоды. Падыходзяць як для вялікіх, так і для маленькіх кухняў і могуць раскладацца па тыпе «кніжкі» або рассоўвацца, павялічваючыся ўдвая.\nПасля таго, як матэрыял і форма выбраны, засталося вызначыцца з колерам. На маленькай кухні вельмі важна, каб візуальна складаны стол не загрувашчвае прастору. Таму цёмныя тоны аказваюцца недарэчныя. Лепш выбіраць светлыя адценні, але, вядома, з улікам колеру іншы кухоннай мэблі. Больш падрабязна аб спалучэнні колераў чытайце ў гэтым матэрыяле: колер у інтэр'еры кухні: яркія ідэі і традыцыйныя спалучэнні. На фота ніжэй раскладны стол Ікеа, мадэль Ингаторп.\nТыпы канструкцый раскладных сталоў\nСкладаныя сталы бываюць наступных тыпаў канструкцый:\nСтацыянарныя, дзе трансфармуецца стальніца. Могуць быць раскладны, калі стальніца раскладваецца як кніжка, рассоўнымі па тыпу слайдера або, калі часткі стальніцы рассоўваюцца ад цэнтра, а ў цэнтр змяшчаецца яшчэ адзін дадатковы элемент.\nТаксама існуюць мадэлі з дадатковымі "крыламі". Вонкава нагадваюць стандартны кухонны стол, але шляхам нескладаных маніпуляцый павялічваюць карысную плошчу да 40%.\nПераносныя раскладныя сталы ў стылі бістро падыходзяць для вельмі маленькіх кухняў - яны лёгка збіраюцца і раскладваюцца. На фота ніжэй мадэль «Мадрыд» расійскай вытворчасці.\nРазборныя. Яны разбіраюцца на асобныя элементы і захоўваюцца да таго моманту, пакуль не спатрэбяцца. Спецыфічных інструментаў пры зборцы не патрабуецца. Такія мадэлі часта абсталёўваюцца сістэмай трансфармацыі і могуць рэгулявацца па вышыні.\nУбудаваныя ў мэбля. Яны ўяўляюць сабой мабільную частка кухоннага гарнітура, якая ў любы момант можа быць вынятая. Як правіла, супадае па вышыні з кухонным гарнітурам.\nАдкідныя. Мантуюцца на сцяну, а пры неабходнасці стальніца адкідваецца і фіксуецца ножкай. У сабраным выглядзе ўяўляюць сабой вузкую паліцу, а ў разабраным можа змясціць ад 1 да 8 чалавек, у залежнасці ад плошчы стальніцы.\nШто яшчэ трэба ведаць, перш чым купіць рассоўнага стала?\nВыбіраючы рассоўны стол, адразу улічвайце, як ён будзе размяшчацца ў разабраным выглядзе. Пад увагу прымаюцца і габарыты стала адносна пакоя, і тое, якая колькасць чалавек плануецца за ім размяшчацца. Напрыклад, для чатырох чалавек будзе дастаткова прамавугольнай паверхні 70 * 90 см.\nВырашальным паказчыкам якасці стане выкарыстанне надзейнай фурнітуры - для складаны канструкцыі менавіта гэты элемент будзе максімальна важны. У любым выпадку, час ад часу шрубы ў складаных сталах трэба падцягваць.\nАбавязкова ацэньваюць і прастату трансфармацыі стала. Лепшым простым рашэннем будзе стандартная кніжка, а вось эфектныя дызайнерскія мадэлі могуць апынуцца складаней ў эксплуатацыі.\nПредыдущаяКладка мазаікі ў ваннай\nСледующаяЯк выдаліць грыбок у ваннай пакоі назаўжды


Акция к Международному дню борьбы с наркоманией прошла в Миорах » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nАкцыя да Міжнароднага дня барацьбы з наркаманіяй прайшла ў Міёрах\nПр 1 451\nУ тэрытарыяльным цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва прайшла акцыя, прымеркаваная да Міжнароднага дня барацьбы з наркаманіяй. Удзельнічалі дзесяцікласнікі сярэдняй школы №2 г. Міёры і маладыя інваліды.\n— Наркаманія стаіць нароўні з ядзернай вайной і экалагічнай катастрофай у ліку трох галоўных пагроз нашай цывілізацыі,—заўважыла старшыня раённага аб’яднання “Чырвонага Крыжа” Ганна Ліскова.\nЗгодна статыстыцы, тры-чатыры працэнты насельніцтва свету ўжываюць наркотыкі. Эпідэмія распаўсюджваецца хутка і непазбежна. Асаблівую занепакоенасць выклікае моладзь, падкрэсліла фельчар-валеёлаг раённага цэнтра гігіены і эпідэміялогіі Таццяна Вармахоўская. У асяродку студэнтаў прыняць таблетку ці пакурыць траву лічыцца модным і звычайным. Здаецца, пра наступствы такога расслаблення для арганізма ведаюць нават дзеці. Аднак гэта не спыняе многіх. Да таго ж, за захоўванне і збыт забароненых рэчываў прадугледжана крымінальная адказнасць.\nПра небяспеку, што падсцерагае ў моладзевым асяродку, расказала псіхіятр-нарколаг раённай паліклінікі Вольга Баравік. Задавальненне, якое доўжыцца ўсяго некалькі гадзін, дорага каштуе. Прывыканне развіваецца хутка, пакутуе здароўе, дэградуе асоба, — і гэта ў “лепшым” выпадку. Кожная ін’екцыя ці цыгарэта можа стаць апошняй. Важна не паддавацца сумніўным спакусам і думаць пра наступствы сваіх учынкаў.\nМаладыя людзі спрабуюць наркотыкі па розных прычынах: за кампанію, з цікаўнасці, каб не вылучацца з агульнай масы, забыцца, для ўпэўненасці. А вось бяда потым ва ўсіх агульная — залежнасць і праблемы. Правільна расстаўляйце прыярытэты, насычайце сваё жыццё пазітывам без дадатковых стымулятараў, каб не перакрэсліць будучыню.\n» Проводится конкурс рисунков "Красный Крест. Я вижу добро "\n» Встреча под названием "Жить — здорово" прошла в Миорах\n» Выбор в сторону хороших привычек и здоровья


сквер Котовка | greenbelarus.info\nКотовка: вчера и сегодня\nНа прошлой неделе, 22 декабря, исполнился ровно год, как жителям Сельхозпоселка, активистам и экологам удалось сохранить сквер Котовка от застройки. Что же тогда произошло, за что боролись активисты и как поменялся сквер за этот год?\nГрамадства 26.12.2017 Аўтар: Экодом\nДа сезона санак у Котаўцы ўсталявалі пад'ёмнік на горку (фотарэпартаж)\nУ суботу, нягледзячы на казусы надвор'я, мясцовыя жыхары Сельгаспасёлка талакой зрабілі канатныя парэнчы для пад'ёма на горку ў скверы Котаўка.\nГрамадства 18.12.2017 Аўтар: Хрысціна Чарняўская\nПакуль жарсці вакол Котаўкі прыціхлі і ўсе чакаюць афіцыйны адказ пра яе далейшы лёс, экаактывісты, урбаністы разам з мясцовымі жыхарамі выкарысталі час на карысць зялёнай зоне. Памятаючы словы старшыні Мінгарвыканкама Андрэя Шорца, яны правялі першую сустрэчу, каб дамовіцца, хто будзе каардынаваць працы па добраўпарадкаванню сквера.\nГрамадства 25.01.2017 Аўтар: Хрысціна Чарняўская 1\nВысечка ў скверы «Котаўка» на некаторы час спынілася. Пакуль мясцовыя жыхары пераводзяць дух, дзяржорганы разбіраюцца, Зялёны партал сустрэўся з прадстаўніком аднаго з бакоў канфлікта, айцом Дзмітрыем, пробашчам парафіі святых апосталаў Пятра і Паўла і святога Яўгена дэ Мазэно, каб высвятліць, якім чынам звышнапружаную эмацыйную сітуацыю можна перавесці да мірнага ладу.\nГрамадства 13.12.2016 Аўтар: Хрысціна Чарняўская\nГрамадства 13.12.2016 Аўтар: Денис Зеленко\nЭкалогія горада 19.10.2016 Аўтар: Зялёны партал


Светлана Шутова провела встречи с населением в Осиповичском районе | Осиповичи Online. Асiповiцкi край\nПарламентарый сустракаецца з людзьмі\nЗадаць пытанні Святлане Аляксандраўне ў Каменіцкі клуб прыйшло не надта багата вяскоўцаў, але ўзнятыя праблемы ад таго не сталі менш актуальнымі: чыстка ад снегу і наогул стан дарог і вуліц, нізкая тэмпература ў памяшканні пошты з прапановай увогуле размясціць у адным месцы ўсе абслугоўваючыя насельніцтва службы, неабходнасць аднаўлення нармальнай работы “бытоўкі”, змена графіку работы магазінаў — абодва зачынены на выхадны ў адзін дзень, дастаўка ў вёску менавіта асіповіцкага хлеба, перспектывы газіфікацыі населеных пунктаў, магчымасць пераводу дамоў на электрычнае ацяплянне і г.д. На асобныя з іх жыхары атрымалі тлумачэнні з вуснаў парламентарыя, старшынь раённага і сельскага Саветаў дэпутатаў Сяргея Сувеева і Галіны Кірыновіч адразу, асобныя ўзяты, як гаворыцца, на кантроль, і пасля дадатковага вывучэння-ана-лізу людзі атрымаюць адказы.\nНе абмінулі вяскоўцы і VI Усебеларускі народны сход, які адбыўся 11-12 лютага, і парламентарый цікава расказала аб тым, што адбывалася на прадстаўні-чым форуме ў сталіцы. “Яго праводзілі, каб канкрэтна акрэсліць і агучыць далейшы шлях станаўлення роднай краіны. Няхай не так хутка, як хочацца, але ў меру сіл і магчымасцей дзяржава працягвае рабіць умовы вакол нас лепшымі. Так павінна быць і ў будучым. Важна не страціць тое, чаго мы дасягнулі за гады незалежнасці. Лічу, што шлях выбраны правільна. Галоўным застаецца імкненне захаваць незалежнасць Айчыны і быць адзінымі, таму што сіла беларусаў заўсёды была менавіта ў яднанні, здольнасці ўсім разам процістаяць нягодам і наперакор усяму развівацца.\nУ дакладзе Прэзідэнта, выступленнях з месцаў, дыскусіях у кулуарах адчуваўся рэальны боль за сучаснасць і будучыню краіны. У зале Палаца Рэспублікі не было абыякавых, кожны стараўся данесці і свой пункт гледжання, і тыя разважанні і прапановы па ўладкаванні Беларусі, выказаныя на дыялогавых пляцоўках, якія на працягу некалькіх месяцаў працавалі ў розных месцах. Пытанні ўздымаліся самыя розныя — ад прызначэння пенсій да развіцця прамысловасці. І пра сітуацыю ў краіне, аб існуючых праблемах гаварылася адкрыта. Нельга выхаваць патрыёта толькі за-клікамі, павучаннямі і кароценькімі флэш-мобамі — зрабіць гэта можна толькі праз канкрэтныя справы. Любоў да Радзімы і адказныя адносіны да сваёй працы — вось у чым моц краіны. І слаган, пад якім праходзіў народны сход — “Адзінства! Развіццё! Незалежнасць!”, — гэта не проста словы. Гэта той падмурак, на якім павінна базіравацца наша дзяржава. Бо менавіта ў адзінстве народа, у развіцці кожнага грамадзяніна і ўсёй рэспублікі ў цэлым і ёсць незалежнасць Беларусі, якая здольна вытрымаць любыя выклікі”, — адзначыла Святлана Аляксандраўна.\nЗацікаўленая размова аб Усебеларускім сходзе атрымала працяг і ў калектыве Лапіцкай сярэдняй школы, дзе і пасля сустрэчы з дэпутатам не адзін настаўнік індывідуальна звяртаўся да кіраўніка ўстановы адукацыі Мікалая Пісьмянкова, Святланы Шутавай і Сяргея Сувеева, каб высветліць разнастайныя пытанні мясцовага маштабу.\nПредыдущая статьяНа Осиповичском заводе транспортного машиностроения состоялось совещание по итогам работы за 2020 год и определению перспектив на 2021-й\nСледующая статьяНародный форум: женский взгляд


PhD Nottingham - PhD праграм у Nottingham PhD, Nottingham 2018\nPhD Nottingham - PhD праграм PhD Nottingham, Nottingham\nPhD Nottingham - Вазьміце PhD у Nottingham. Атрымаць усе праграмы PhD і школьных інфармацыі. Эканомце час і звярнуцца школу прама тут!\nLink to and share "PhD Nottingham - PhD праграм у Nottingham PhD, Nottingham 2018"


12 ліпеня ў беларускіх ВНУ пачынаецца прыём дакументаў | euroradio.fm\nГалоўная / 12 ліпеня ў беларускіх ВНУ пачынаецца прыём дакументаў\nЭтап уступнай кампаніі будзе доўжыцца да 17 ліпеня.\n12 ліпеня беларускія ВНУ пачынаюць прыём дакументаў ад абітурыентаў. Этап уступнай кампаніі будзе доўжыцца да 17 ліпеня, паведамляе БЕЛТА.\nАбітурыенты, якія вырашылі паступаць на платнае і не будуць здаваць уступныя іспыты ў ВНУ, змогуць падаваць дакументы да 4 жніўня. У сілавых ВНУ ўступная кампанія скончыцца 31 ліпеня, у творчых — 2 жніўня.\nУнутраныя уступныя іспыты ў ВНУ пройдуць з 18 па 26 ліпеня, з 6 па 15 снежня — у сельскагаспадарчых ВНУ. Тэрміны залічэння на бюджэт — па 28 ліпеня (за выключэннем ваенных устаноў вышэйшай адукацыі), на платнай аснове — па 6 жніўня (за выключэннем некаторых ваенных ВНУ і культуры).\nПрыём дакументаў выпускнікоў профільных педагагічных класаў, якія паступаюць на педспециальности, будзе весціся з 12 па 14 ліпеня. Пазней за ўсіх дакументы змогуць падаць абітурыенты, якія абралі завочнае аддзяленне ў сельскагаспадарчых ВНУ: з 15 лістапада па 5 снежня.\nУ 2019 годзе беларускія ВНУ плануюць прыняць 54,7 тыс. чалавек, з іх 26,6 тыс. змогуць прэтэндаваць на бюджэтныя месцы. У 2019 годзе павялічаны набор на медыцынскія і IT-спецыяльнасці, а таксама спецыяльнасці фізкультуры і спорту. На платным аддзяленні чакаецца 28,2 тыс. студэнтаў, што на 1,5% перавышае леташні план прыёму за кошт IT-спецыяльнасцяў і спецыяльнасцяў фізкультуры і спорту. Прыём дакументаў будуць весці 49 ВНУ, з іх 42 — дзяржаўнай формы ўласнасці і 7 — прыватнай.\nМінскі інавацыйны ўніверсітэт / Еўрарадыё\nВыпускнікі МІУ, дзе страйкавалі студэнты, будуць здаваць іспыты ў БНТУ\nАлена Пазенка / 134minsk.schools.by\nДырэктарцы мінскай школы стала дрэнна падчас праверкі — яна памерла\nЛукашэнку напужаў аварыйны стан некаторых школ у Мінскай вобласці\nНа мадэрнізацыю беларускіх універсітэтаў выдаткуюць 100 млн долараў


Падарожжа ў старажытны свет ў руіны майя Lamanai\nКалі вы прыедзеце ў Белізе вы ўжо адышоў у іншы свет. Спякота, джунглі, разнастайнасць культур і ўзнімальнага пара будзе акружаць Вас у п'янлівы сумесь экзатычных і новых. Беліз ў глушы для многіх падарожнікаў і гэта робіць яго адным з лепшых месцаў у свеце для падарожжаў. Беліз галоўных славутасцяў краіны Карыбскага басейна пляжы і прылеглыя да яго выспы недалёка ад Беліз-Сіці. Прычалы выступаць у крышталёва чыстай вадзе ўздоўж пляжаў са скрыпучым катэры чаканні таксі, вы наперад на прыгоды дайвінг, падводнае плаванне і пешыя паходы. Калі вам атрымаецца адарвацца ад Беліз-Сіці і далейшага вывучэння гэтай займальнай краіне, вы будзеце ўзнагароджаныя з адным з самых непераўзыдзеных сайтаў майя свету, Lamanai руіны майя.\nКаб трапіць у падарожжа Lamanai руіны горада Orange Walk горада, ідэальнай базай для вывучэння навакольных джунгляў. Orange Town Walk стаў любімым сярод турыстаў, паколькі ён забяспечвае лепшае з таго, што Беліз прапануе як унікальнае месца для падарожжаў. Пагадзіннай аўтобусная з Беліза вятроў горада праз трапічных вуліц і прыбывае ў горад, які ўяўляе сабой сумесь іспанскага каланіялізму і моцны майя карані. Што робіць гэты горад вылучыцца, з'яўляецца трывалай наяўнасці меннониты, пурытанскай рэлігійнай групы, якія пасяліліся ў многіх частках Мексікі і Цэнтральнай Амерыкі, якія ўсё яшчэ захоўваюць свой унікальны лад жыцця. Падумайце амишей набор у шчыльным Форэст.За гадзіну-паўтара лодцы уверх па рацэ ад Новага Orange Town Walk прывядзе вас прама да Lamanai руіны майя. Паездка на лодцы ёсць вопыт сам па сабе, большасць гідаў, якія будуць прымаць вы добра дасведчаныя аб археалогіі і дзікай прыроды і пакажу славутасцяў, якія ўяўляюць цікавасць паміж паскарэнне таямнічая рака. Кін арнітолагі знаходзяцца ў для лячэння, як існуе больш за 400 відаў экзатычных птушак у месцы, якое ваш гід прафесійна ідэнтыфікаваць. Калі вы абмотка праз густыя джунглі і ахоўных лясах пераканайцеся, што вы трымаеце рукі і ногі ў лодцы ва ўсе часы, як вы ніколі не ведаеце, што можа быць у вадзе! Назіранні кракадзілаў, равун і ігуаны зрабіць гэта лодцы запамінальным і фотагенічнай магчымасць не будзе выпушчаная.Сышоўшы карабля на месцы руін майя Lamanai вы застанецеся дыханне ў вобласць вашага асяроддзя і археалагічныя падрабязнасці, што сайт прапаноўвае. Ёсць паведамленнях сотні руінаў у гэтай густой масы джунглях яшчэ не раскапалі, але тры храмаў, якія на ўвазе, відавочна, тры з найбольш уражлівых. Існуе Jaguar храм, названы так за свае выдатныя разьбяныя ўпрыгажэнні ягуара. Маска храма, з яго 13-ногі каменнай маскай караля майя выступоўцы з піраміды будзе ў вас захапляючыся майстэрствам і мастацкім нюхам гэтага старажытнага народа. І высокі храм, структура, якая калісьці падняўся прапануем вам адзін з самых прыгожых панарамнымі відамі некранутых джунгляў, пышныя і поўныя жыцця, і на адлегласці ракі, што вы адправіліся далей.Наведванне руін майя лёгка адным з лепшых падарожжаў вопыту можна мець, каб наблізіцца да таямнічых, велічным і павабныя цывілізацыі, якія зніклі на піцы. Падарожжа ў Lamanai руіны майя праз ахоўныя лесу, на старажытнай ракі, павінны быць у верхняй частцы спісу, каб выпрабаваць сапраўды рэдкая боку кругасветнае падарожжа.\nКалі лепш за ўсё ехацьВысокі сезон Беліза доўжыцца з лістапада да канца красавіка. Гэта сухі сезон і азначае, што джунглі не будзе гэтак жа поўных і рэкі яе не так высокая, што робіць яго лепшы час года для вашых прыгод у джунглях Lamanai руіны майя. Прагноз надвор'я ў Белізе з'яўляецца субтрапічны азначае, што яна можа заставацца нязменна цёплым, асабліва ў летнія месяцы, калі можна амаль гарантаваць, сонечныя дні ідэальна падыходзяць для ўдзелу ў шматлікіх мерапрыемстваў на свежым паветры ў багацці ў Белізе. Калі вы знаходзіцеся ў Orange Town Walk ў лютым вы будзеце выпрабоўваць адно з самых шумных святкаванняў на прапанову: Беліз Festeval-дэ-карнавал, выбух колеру, музыкі і касцюмаў. У апошні дзень фестывалю групамі блукаюць па вуліцах карціну ўсіх і кожнага ў поле зроку, даючы вам магчымасць далучыцца да самазабыўна або сядзець склаўшы рукі і глядзець.Вы можаце націснуць вашага знаходжання да траўня, калі яна яшчэ будзе цёпла, але як толькі пачынаецца чэрвеня вы будзеце сутыкацца ў сезон дажджоў і, увайшоўшы ў ліпеня да кастрычніка вы таксама будзеце сутыкацца Сезон ураганаў. Гэта не заўсёды стрымліваючым фактарам для вашых самых авантурных падарожнікаў, як вы можаце знайсці некаторыя вялікія справы ў гэты час. У якасці дадатковага стымулу для малюскаў аматараў там, чэрвені і ліпені правесці фестывалі Беліз Lobster. Амары ў тако, у салаты і заўсёды свежы, толькі што з корпуса. Дадаць ром напояў і ў вас ёсць Lobsterfest.\nКаэфіцыенты N 'заканчваеццаПадчас паездкі ў любую Цэнтральнай або паўднёваамерыканскай краіне гэта заўсёды лепш, каб праверыць з вашым лекарам аб тым, якія прышчэпкі рэкамендуецца. Будзьце ўпэўненыя, што вы пытаецеся пра вакцынацыю супраць жоўтай ліхаманкі, як гэта павінна быць нададзена сертыфікаваны лекар, і вы атрымаеце дакумент, які пацвярджае дату вакцынацыі. Вам трэба будзе прадставіць гэта, калі вы прыедзеце назад у сваю краіну.Беліз мае спакойны стыль назад, і вы можаце зручна насіць паўсядзённае адзенне пляжы. Там не будзе асаблівай патрэбы ў модную вопратку, проста сукенка для доўгага спякотнага дня. Хоць яны дрэс-код выпадкова, гуляючы па горадзе толькі ў купальны касцюм вашыя не ўхваляецца, так што лепш прынесці что-то свабодныя і зручныя для прыкрыцця. Ёсць шмат магчымасцяў для прыгод у Белізе, таму пераканайцеся, што вы спакаваць вопратку і абутак, якія падыходзяць для паходаў, ахоўнага адзення, такія як капялюшы і сонцаахоўныя акуляры і вашыя купальны касцюм.Калі паходы ў джунглі, вы хочаце, каб абараніць сябе ад памылкі да тых часоў, адзенне рэкамендуецца, але захоўваць сябе ў руках пераканацца, што яны, як лёгкі, як вы можаце кіраваць як сродак ад казурак не заўсёды можа зрабіць трук ў гэтым асяроддзі.\nГэта настойліва рэкамендуецца тур мае шмат тураў на прапанову самых цікавых і захапляльных славутасцяў ў Белізе і многія туры ўключаюць у сябе тыповы абед ці снеданне. Накіравальныя неверагодна добра дасведчаны зрабіць свой тур займальнае знаёмства з светам мілях адзін ад аднаго ад усяго, што вы калі-небудзь ведалі.\nДасведчаныя гэта і ёсць, чым падзяліцца? Дасведчаны нешта падобнае ў іншым месцы? Гледзячы на кансультацыі ці спадарожнікаў? Выкарыстоўвайце гэтае месца пакінуць свой след. Нашы аўтары і рэдактары з'яўляюцца больш шчаслівымі, каб дапамагчы адказаць на вашыя пытанні. "Калі вы падарожнічаеце вы адчуваеце, у вельмі практычны шлях, акт адраджэння. Вы супрацьстаяць цалкам новай сітуацыі, у дзень праходзіць больш павольна, і на большасць падарожжаў вы нават не разумееце, мова людзей размаўляць .... Ты пачынаеш быць больш даступнымі для іншых, таму што яны могуць быць у стане дапамагчы вам у цяжкай сітуацыях." The Pilgrimage - Paulo Coelho Аб


Ветрына, г., Полацкі раён. Герб і сцяг\nАдноўлена 22.08.2017 13:09\nУ блакітным полі іспанскага шчыта – залатая мельніца.\nУ сярэдзіне XVI ст. Ветрына было мястэчкам у складзе Полацкага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага. 3 1793 г. у складзе Расіі – мястэчка, цэнтр воласці Лепельскага павета. Нягледзячы на тое, што гарадскі пасёлак налічвае ўжо некалькі стагоддзяў, яркіх падзей, якія маглі б быць пакладзены ў аснову стварэння герба, не знайшлося. Але шчодрасць і прыгажосць мясцовай прыроды, спецыфіка заняткаў жыхароў паспрыялі таму, што, трапна выкарыстоўваючы геральдычныя прыёмы, удалося распрацаваць герб па ўсіх правілах навукі.\nГалоўны элемент герба, які запаўняе ўсю прастору поля шчыта, – ветраны млын. Ён сімвалізуе вецер, ягоны магутны подых. Такі герб у геральдыцы называецца «прамаўляючым», у ягонай выяве адлюстравана назва населенага пункта. Залаты колер млыну – сімвал заможнасці.\nМлын асацыятыўна паяднаны з хлебам, а хлеб – гэта не толькі першы наедак чалавека, але і сімвал усіх важных жыццёвых каштоўнасцей. Блакітнае поле шчыта ў гербе гарадскога пасёлка паўтарае колер у гербе раённага цэнтра Полацка.\nВыкарыстанне адной фігуры ў гербе характэрна для заходнееўрапейскай геральдыкі і рэдка сустракаецца ў беларускай.\nПраект герба распрацаваны ў 2002 г. Г. К. Кешкевічам і В. Р. Карасёвым.\n1. Городской посёлок Ветрино Полоцкого района // Современная геральдика Беларуси / В. И. Адамушко, М. М. Елинская. – Минск : БелЭн імя П. Броўкі, 2012. – С. 180–181.\n2. Г. п. Ветрына // Адамушка, У. І. Геральдычны вянок Віцебшчыны / У. І. Адамушка, М. М. Елінская, С. В. Рублеўскі. – Віцебск : Віцеб. абл. друк., 2010. – С. 36.


25 сакавік 2019, 08:04\nАдзначэньне Дня Незалежнасьці ў 1989 годзе. Фота Алеся Пушкіна\n30 гадоў таму 25 сакавіка 1989 году ўпершыню ў найноўшай гісторыі Беларусі Дзень Незалежнасьці (пазьней названы Днём Волі) адзначылі ў Менску — пэрформансам, затрыманьнямі і судовымі выракамі.\nНа аматарскай кінастужцы апэратара Сяргея Чырыка — кадры шэсьця студэнтаў у цэнтры Менску 25 сакавіка 1989 году, не пашкадаваныя часам. Студэнт менскага Тэатральна-мастацкага інстытуту Алесь Пушкін зладзіў тады палітычны пэрформанс, прысьвечаны 71-й гадавіне абвяшчэньня незалежнасьці Беларускай Народнай Рэспублікі.\nПушкін: «Разам са мной выйшлі 120 студэнтаў, траціну затрымалі і пакаралі»\nАлесь Пушкін 30 гадоў таму\nМалады мастак, які незадоўга да таго дэмабілізаваўся з Аўганістану, ад ганка альма-матэр з плякатам-раскладанкай і ў атачэньні больш чым сотні паплечнікаў прайшоў уздоўж тагачаснага Ленінскага праспэкта.\nНа грудзях красаваўся надпіс: «Грамадзянін! У гэты дзень 71 год назад была абвешчаная Беларуская Народная Рэспубліка. Памятай і думай аб гэтым! Жыве незалежная Беларусь!» На сьпіне — перакрэсьлены сьцяг БССР з надпісам: «Досыць „сацыялістычнай“, адродзім Народную Беларусь». Сябры Пушкіна ў гэты час трымалі бел-чырвона-белы сьцяг, папяровага бусла і 71 паветраны балёнік.\n«Выйшлі 120 студэнтаў, траціну затрымалі, упакавалі поўны „ЛАЗ“ — 36 чалавек, — згадвае ініцыятар акцыі праз 30 гадоў. — Спрацавала „сарафаннае радыё“: ніякіх абвестак я не рабіў, нічога не пісаў, але досыць масава выйшлі. А там ужо ланцуговая рэакцыя: адны дапамагалі начапіць плякаты, другія падхапілі бусла, трэція разабралі балёнікі. І ўлады таксама адрэагавалі імгненна — заявіўся сам кіраўнік Першамайскага райвыканкаму і ў мэгафон патрабаваў спыніць акцыю. А потым даў загад на затрыманьне. Можаце ўявіць, каб цяпер гэтым займаўся кіраўнік раённай адміністрацыі?»\nПалітычныя погляды Алеся Пушкіна ўжо добра ведала і адміністрацыя ВНУ, і міліцыя — за паўгода да таго, у кастрычніку 1988-га, ён адседзеў свае першыя пяць сутак за публічныя заклікі адзначыць Дзяды жалобным шэсьцем у Курапаты.\nЯк пакаралі студэнцкага завадатара\nУ судовай залі\nСакавіцкі пэрформанс непрыкметным таксама не прайшоў. Алесь Пушкін быў затрыманы ў ліку амаль чатырох дзясяткаў мітынгоўцаў, Менскі гарадзкі суд асудзіў яго на 2 гады ўмоўна і на 5 гадоў пазбаўленьня правоў. Не дапамагла прысутнасьць у залі калегаў-мастакоў: прамовы Аляксея Марачкіна, Генадзя Драздова ды іншых сьведкаў судьдзя Чамрукоў праігнараваў.\nПрамаўляе сьведка Аляксей Марачкін\nСьледам у партыйнай і камсамольскай прэсе зьявілася сэрыя заказных артыкулаў, якія зьмяшчалі заклікі да больш жорсткага пакараньня за выкарыстаньне «незарэгістраванай сымболікі». Неадкладна ў КаАП БССР былі ўнесеныя адпаведныя дапаўненьні і зьмены.\n«Працэс вёў судзьдзя Ўладзімер Чамрукоў, праваабаронцам вядомы найперш тым, што вынес шмат сьмяротных выракаў, — кажа Алесь Пушкін. — Дык вось ён мне прысудзіў 5 гадоў пазбаўленьня правоў і 2 гады ўмоўна. У маім выпадку гэта азначала, што з інстытуту я быў разьмеркаваны ў Віцебск і стаў на ўлік у міліцыю як „асоба, якая адбывае ўмоўнае пакараньне“. Цягам усяго тэрміну нельга было пакідаць Беларусь, пра што сьведчыў штамп у пашпарце пра забарону выезду. І аж да 1994 году я заставаўся пад кантролем Кастрычніцкага РАУС Віцебску».\nСудзьдзя Ўладзімер Чамрукоў\nЯшчэ тры гады пасьля зьняцьця з уліку Алесь Пушкін заставаўся ў Віцебску. А калі, ягонымі словамі, дыктатура зрабіла жыцьцё невыносным, пераехаў на радзіму ў мястэчка Бобр — «узяўся за розум, ажаніўся, нарадзіў сына».\nПалітычны пэрформанс маладога мастака Алеся Пушкіна 25 сакавіка 1989 году можна лічыць першым публічным адзначэньнем Дня Незалежнасьці ў найноўшай гісторыі Беларусі.\nДзень Волі. Дзень Незалежнасьці. Як называць галоўнае сьвята\nЧырык: «Адчувалася, што Дзень Незалежнасьці стане дзяржаўным сьвятам»\nЗ атрыманьнем Беларусьсю незалежнасьці 25 сакавіка на кароткі час стала адным з самых шанаваных сьвятаў. З удзелам першых дзяржаўных асобаў і актывістаў беларускай эміграцыі ў Менску праходзілі імпрэзы, ладзіліся масавыя шэсьці, вярталіся зь нябыту дзеячы БНР, якіх хавала ці абыходзіла савецкая прапаганда.\nНа сакавіцкім відэа 1993 году кадры зь віленскіх могілак Росы. Некалькі дзясяткаў чалавек зь Беларусі і замежжа пасьля ўрачыстасьцяў у Менску прыехалі ўшанаваць памяць братоў Антона і Івана Луцкевічаў, бацькоў Беларускай Народнай Рэспублікі.\nСярод тых, хто тады прамаўляў на імправізаваным мітынгу, былі віленскі адраджэнец Лявон Луцкевіч, сын прэм’ер-міністра БНР Антона Луцкевіча, айцец Аляксандар Надсан зь Лёндану, беларускі актывіст у Літве Хведар Нюнька, мастак суполкі «Пагоня» Яўген Кулік, навуковец Юрась Хадыка. Бальшыні тых удзельнікаў сёньня на гэтым сьвеце ўжо няма, з жалем канстатуе аўтар відэа Сяргей Чырык.\n«У Вільню ехалі вялікай групай — дарэчы, упершыню пабачылі літоўскіх памежнікаў, — кажа відэаапэратар. — Мяжы як такой не было, толькі стваралася, а дакумэнты ўжо правяралі. Прыдраліся да тагачаснага старшыні БНР Язэпа Сажыча — у яго ж пашпарт амэрыканскі, ня ведалі, на якой падставе пускаць. Эўрапейскія прымалі — у Аляксандра Надсана праблемаў ня ўзьнікла, Сажыча ж памурыжылі. Але агульнае ўражаньне ва ўсіх было адно: вось-вось — і Дзень Волі стане галоўным дзяржаўным сьвятам Беларусі».\nСяргей Чырык дадае, што ў той час наўрад ці хто мог уявіць, што праз кароткі час дату абвяшчэньня Беларускай Народнай Рэспублікі зноў адсунуць на задні плян, а тых, хто сьвяткуе, будуць біць і судзіць.\nВідэаапэратар Сяргей Чырык\n«1993 год. У Менску з нагоды Дня Волі ня толькі шэсьце, а і ўрачысты сход у філярмоніі на чале зь першай асобай — Станіславам Шушкевічам. Гэта і па сёньня самае масавае сьвяткаваньне за ўсю гісторыю, практычна афіцыйнае сьвята. Безумоўна, клопатаў хапала, той жа Шушкевіч пачаў здраджваць, спачатку адмяніўшы рэфэрэндум, а потым падпісаўшы вайсковае пагадненьне з Расеяй. Тым ня менш настрой у грамадзтве быў прыўзьняты; не было яшчэ Канстытуцыі, якая ўводзіла інстытут прэзыдэнцтва. Ніхто не адчуў, што вайна супраць нас ужо пачалася...»\nРэальная свабода, калі для Чарнобыльскага шляху ці шэсьцяў на Дзень Волі вызвалялі цэнтральныя магістралі, паводле Сяргея Чырыка, зьмясьцілася ў нейкія два гады. Пасьля гэтага пачаўся разварот да рэаліяў савецкага часу.\nДэманстрацыі на праспэкце Скарыны\n«Хадзілі па самым цэнтры праспэкта Скарыны, — успамінае Чырык. — Пакідалі з бакоў па паласе для праезду транспарту і спакойна крочылі. Нават міліцыя не чапала, нічога не здымала, кожны меў права выказваць свае палітычныя погляды. Так працягвалася да прыходу Лукашэнкі, калі на загад тагачаснага кіраўніка МУС Захаранкі сачэньне за дэманстрантамі было адноўлена. Гэта пазьней Юры Мікалаевіч стаў дэмакратам, а спачатку ўзяўся за справу вельмі актыўна. Як толькі Лукашэнка стаў на ногі, уся тая адліга хутка скончылася».\nУ наступныя гады сьвяткаваньне Дня Волі рэдка завяршалася бяз стратаў: удзельнікаў жорстка зьбівалі, затрымлівалі і прысуджалі штрафы ды арышты. Ня стаў выключэньнем і 100-гадовы юбілей БНР, які менскія ўлады дазволілі адзначыць вялікім канцэртам ля Опэрнага тэатру. Людзей хапалі, як толькі яны выходзілі з «рэзэрвацыі», не пасьпеўшы зьняць зь плячэй бел-чырвона-белыя сьцягі.


Падрабязней:Шкляныя перагародкі для ваннай пакоі раскошна і надзейна\nАпублікавана 17.12.2015 05:10\nЛюдзі як і раней павінны абараняць сваю ўласнасць ад нападаў звонку. Яшчэ ў старадаўнія часы колючыя кусты, пасаджаныя ў полі ставілі заслоны, абаранялі сады, жывёл, людзей ад праціўнікаў і здзічэлых жывёл.\nПадрабязней:Будаўніцтва дачнага плота\nАпублікавана 19.11.2015 12:10\nПрыняцце душа альбо ванны - гэта, безумоўна, прыемная працэдура, але нішто не можа параўнацца з лазняй, якая даруе нам здароўе і масу станоўчых пачуццяў.\nПадрабязней:Будуем лазню які матэрыял абраць\nАпублікавана 29.10.2015 02:08\nАсаблівыя характарыстыкі асфальту, якія дазваляюць яму доўга заставацца моцным пакрыццём, зрабілі яго самым ужывальным матэрыялам пры будаўніцтве дарожнага палатна.\nПадрабязней:Распрацоўка кладкі асфальту на падставу\nАпублікавана 20.10.2015 20:59\nБудаўнічая экспертыза пабудоў - гэта прынцыповае комплекс мерапрыемстваў, патрэбны для вызначэння тэхнічнага стану таго ці іншага збудаванні. Мэтай гэтых работ з'яўляецца ўсталяванне прыдатнасці пабудоў да эксплуатацыі альбо выяўленне наяўных заган з наступным правядзеннем рамонтна-аднаўленчых работ.\nПадрабязней:Будаўнічая экспертыза збудаванняў і пабудоў\nАпублікавана 28.09.2015 02:46\nГукаізалюючая (гукапаглынальная) здольнасць для большасці матэрыялаў аздаблення з'яўляецца другарадным уласцівасцю, не ўплывае на яго галоўныя ўласцівасці.\nПадрабязней:Сценавыя акустычныя панэлі сфера ўкаранення, разнавіднасці\nАпублікавана 19.08.2015 12:45\nПры будаўніцтве хаты не варта эканоміць на нядрэнны тэрмаізаляцыі будынкі. Які матэрыял стане для гэтага самым бездакорным? Ніжэй мы разгледзім ўласцівасці, годнасці і недахопы нейкіх матэрыялаў, і, можа быць, гэта дапаможа Для вас вызначыцца з выбарам.\nПадрабязней:Строй краны-маніпулятары вытворчасці тада у чым годнасці\nПадрабязней:Будуем дзіцячую пляцоўку на дачы сваімі рукамі


Што робіцца? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nІ вось зараз, гэтага чалавека, які тлумачыў што толькі амерыканскія выбары ёсць важнымі, зацікавілі выбары яшчэ ў адной дзяржаве! Ва Украіне! Ну не, тут трэба адкінуць усе справы і пагаварыць з настолькізаангажаваным у справы паўднёвых суседзяў Беларусі чалавекам.\n– Што тут робіцца, ў нас? – Уздыхнуў сусед.