Праблема палітычна матываваных зьнікненьняў. 2009 год\nhttps://spring96.org/be/news/31739 2010 2010-02-26T10:06:49+0200 2010-02-26T10:06:49+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ 2009 годзе споўнілася 10 гадоў з часу гвалтоўнага зьнікненьня вядомых палітычных дзеячаў Юрыя Захаранкі (экс-міністр унутраных справаў, выкрадзены 7 траўня 1999 году), Віктара Ганчара (віцэ-прэм’ер, віцэ-спікер Вярхоўнага Савету 13-га скліканьня, выкрадзены 16 верасьня 1999 году), бізнэсмена Анатоля Красоўскага (выкрадзены 16 верасьня 1999 году разам з В. Ганчаром) і 9 гадоў з часу зьнікненьня журналіста Дзьмітрыя Завадзкага (аператар ОРТ, выкрадзены 7 ліпеня 2000 году). За гэты час лёс вядомых людзей так і застаўся нявысьветленым, не былі выяўленыя і пакараныя асобы, датычныя да арганізацыі і зьдзяйсьнення дадзеных злачынстваў.\nАфіцыйнае расьсьледваньне справы аб зьнікненьні Дзьмітрыя Завадскага было прыпыненае яшчэ 31 сакавіка 2006 году “ў сувязі з неўстанаўленьнем бясьсьледна зьніклай асобы” і з тых часоў не ўзнаўлялася. Апошняе афіцыйнае паведамленьне пра стан справы па пошуку журналіста было атрымана маці Дзьмітрыя Завадзкага Вольгай Рыгораўнай у лістападзе 2007 году. Пракурор аддзелу па наглядзе за сьледзтвам у органах пракуратуры А.В. Сыцько паведаміў, што “працягваецца аператыўная праца па ўстанаўленьні месцазнаходжаньня Завадзкага Дз.А. ці ягонага цела; асобаў, якія ўчынілі злачынаства. У выпадку атрыманьня станоўчай інфармацыі вытворчасьць па крымінальнай справе будзе неадкладна ўзноўленая”. Па-ранейшаму не было дадзенае тлумачэньне адносна таго, якіх асобаў меў на ўвазе пракурор А.В. Сыцько, паколькі па абвінавачаньні ў выкраданьні Дз. Завадзкага і ўчыненьні шэрагу іншых злачынстваў яшчэ ў 2002 годзе да розных тэрмінаў пазбаўленьня волі былі асуджаныя члены так званай “банды Ігнатовіча” – былога супрацоўніка сьпецпадразьдзяленьня “Алмаз” (у тым ліку В. Ігнатовіч і М. Малік – да пажыцьцёвага зьняволеньня).\nСьледзтва па справах аб зьнікненьні Юрыя Захаранкі, Віктара Ганчара і Анатоля Красоўскага афіцыйна працягвалася, пра што кожныя тры месяцы пракуратурай гораду Менску родным зьніклых і прадстаўніку сям’і Ю. Захаранкі дасылаліся адпаведныя паведамленьні. Аднак акрамя таго, што сьледзтва працягнутае і пра вынікі расьсьледваньня будзе паведамлена дадаткова, ніякай інфармацыі не прадстаўлялася, хаця родныя неаднойчы зьвярталіся ў сьледчыя органы з просьбай аб гэтым. Так, Зінаіда Ганчар, жонка зьніклага Віктара Ганчара, у канцы 2008 году даведалася пра зьмену сьледчага па справе мужа (ім стаў сьледчы па найважнейшых справах пракуратуры Менску, малодшы дарадца юстыцыі Юрый Вараўка) і 12 студзеня зьвярнулася да яго з просьбай аб сустрэчы, паколькі яна як пацярпелая мае права на атрыманне зьвестак пра прыняцце рашэнняў, якія закранаюць яе правы і інтарэсы, а таксама атрымліваць копіі гэтых рашэнняў. У тэлефоннай размове Ю. Вараўка сказаў, што не бачыць падставаў для сустрэчы і прапанаваў накіраваць па гэтым пытаньні пісьмовае хадайніцтва. Адпаведнае хадайніцтва было накіравана ў пракуратуру г.Менска, у якім утрымлівалася просьба да новага следчага пра выдачу Зінаідзе Ганчар “на падставе п.14 арт. 50 Крымінальна-працэсуальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь пастановаў пра аднаўленьне і падаўжэньне тэрміна папярэдняга расьсьледаваньня, вынесеных сьледчымі ў перыяд папярэдняга расьсьледаваньня па крымінальнай справе па факце зьнікнення Ганчара В.І.”. У задавальненьні пісьмовага хадайніцтва таксама было адмоўлена – сьледчы па справе не пажадаў сустрэцца з Зінаідай Ганчар і даць адказы на хвалюючыя яе пытаньні. Трэба адзначыць, што гэта стала нязьменнай традыцыяй сьледчых органаў: папярэдні сьледчы Сяргей Кухаронак таксама не задаволіў ніводнага хадайніцтва, хаця яму неаднаразова дасылаліся адпаведныя запыты з тым, каб пры асабістай сустрэчы даведацца інфармацыю пра папярэднія вынікі расьсьледаваньня.\nАдсутнасць інфармацыі, фармальныя адпіскі, а таксама поўнае ігнараваньне хадайніцтваў аб прадастаўленьні зьвестак пра ход справаў на працягу многіх гадоў вымушала родных зьніклых зьвяртацца асабіста да Генеральнага пракурора Беларусі Рыгора Васілевіча.\n6 лютага Генпракурору быў перададзены ліст ад жонкі Юрыя Захаранкі Вольгі з просьбай асабіста адказаць на пытаньні адносна ходу расьследваньня справы аб зьнікненьні яе мужа. “За час працы на пасадзе Генеральнага пракурора Вы не прынялі мераў, каб хоць неяк разьвеяць слухі, што да зьнікненьня майго мужа датычныя вышэйшыя службовыя асобы нашай дзяржавы. Кожныя тры месяцы я атрымліваю адказы, што сьледзтва ідзе, і па завяршэньні сьледзтва я буду праінфармаваная пра ход расьсьледваньня. Дзесяць гадоў я атрымліваю адну і тую ж адпіску”, -- адзначыла ў сваім звароце Вольга Захаранка. Яна таксама прасіла Генпракурора адказаць: хто з супрацоўнікаў сьпецслужбаў адпрацоўваўся на прадмет датычнасьці да зьнікненьня Юрыя Захаранкі; супрацоўнікі якіх падразьдзяленьняў падазраваліся ў гвалтоўным выкраданьні яе мужа; ці былі дапытаныя ў якасьці падазраваных Віктар Шэйман (1995-2000 гг. - дзяржсакратар Савету бясьпекі – рэд.), Юрый Сівакоў (1999-2000 гг. - міністр унутраных справаў – рэд.) , Уладзімір Навумаў (1999-2000 – начальнік службы бясьпекі прэзідэнта – рэд.) і Дзьмітрый Паўлічэнка (палкоўнік, у 1999 годзе - камандзір сьпецыяльнага атраду хуткага рэагаваньня – рэд.). Адказаў на канкрэтна сфармуляваныя пытаньні В. Захаранка так і не атрымала, зноўку з пракуратуры ёй была дасланая фармальная адпіска.\nУ жніўні зварот да Генпракурора Рыгора Васілевіча накіравалі жонка В. Ганчара, маці Дз. Завадзкага і Ю. Захаранкі, дзе адзначылі: “Дзесяць гадоў ведамства, якое Вы ўзначальваеце, вядзе расследаванне таго, што адбылося з нашымі мужамі і сынамі. Увесь гэты час органы расследавання і пракуроры па наглядзе дэманстравалі сваю няздольнасць эфектыўна расследаваць гэтыя злачынствы. Бяздзейнасць улад, магчымая некампетэнтнасць следчых органаў працягваюць трымаць нас у невядомасці адносна лёсаў блізкіх нам людзей, што наносіць нам вялікія маральныя і фізічныя пакуты. Тэрміны па справах шматразова працягваюцца без якіх-небудзь канкрэтных вынікаў. Улады яўна цягнуць час. У бліжэйшы час гэта прывядзе да таго, што справы будуць спынены ў сувязі з заканчэннем тэрмінаў даўнасці прыцягнення вінаватых да крымінальнай адказнасці. Мы хочам ведаць, якія вынікі расследавання, якое цягнецца ўжо дзесяць гадоў. Мы настойваем і патрабуем азнаёміць нас з працэсуальнымі дакументамі, у якіх адлюстраваны вынікі расследавання спраў з прававымі ацэнкамі і высновамі, указанымі ў іх. Мы патрабуем, каб цягам бліжэйшага месяца -- да 16 верасня -- Вы зрабілі публічную справаздачу аб выніках расследавання. Вы можаце выбраць любую зручную для Вас форму (напрыклад, асабістую сустрэчу, інтэрв'ю беларускім СМІ і гэтак далей), аднак хаваць ад нас праўду, прыкрываючыся разнастайнымі фармальнымі адгаворкамі і адпіскамі, недазваляльна. Калі беларускія праваахоўныя органы не ў сілах расследаваць гэтыя злачынствы, мы гатовы дапамагчы ў прыцягненні да расследавання спецыялістаў з іншых краін. Мы хочам, каб былі пакараны вінаватыя ў гэтых злачынствах”. Аднак і на гэты зварот Генпракуратура адрэагавала адпіскай: ён быў перанакіраваны ў пракуратуру Менску, адкуль па-ранейшаму працягвалі прыходзіць толькі фармальныя паведамленьні аб працягненьні сьледзтва.\nТакім чынам, супрацоўнікі пракуратуры ўсіх узроўняў па-ранейшаму займалі пазіцыю відавочнага зацягваньня і імітацыі сьледчых дзеяньняў, замоўчваньня інфармацыі пра ход расьсьледваньня і ігнараваньня законных патрабаваньняў пацярпелых. За 2009 год не з’явілася ніводнага фактару, які б сьведчыў пра імкненьне пракуратуры да правядзеньня аб’ектыўнага расьсьледваньня, выяўленьня і далейшага прыцягненьня да адказнасьці асобаў, датычных да дадзеных злачынстваў. Пры гэтым адсутнасьць вынікаў шматгадовай працы сьледчых пракуратуры па справах зьнікненьня вядомых у Беларусі людзей толькі ўмацоўвала ў меркаваньні, што афіцыйнае расьсьледваньне ў поўным аб’ёме не вядзецца, паколькі прафесійная дзейнасьць сьледчых блакуецца вышэйшымі службовымі асобамі Беларусі. Безвыніковасьць афіцыйнага расьсьледваньня таксама падмацоўвала версію аб датычнасьці да дадзеных злачынстваў асобаў, якія займалі або займаюць высокія дзяржаўныя пасады. Нагадаем, беларуская і міжнародная дэмакратычная грамадзкасьць не выключае магчымасьці дачыненья да гвалтоўных выкраданьняў і пазасудовых пакараньняў былога дзяржсакратара Савету бясьпекі і Генеральнага пракурора Віктара Шэймана, экс-міністраў МУС Уладзіміра Навумава і Юрыя Сівакова, экс-камандзіра вайсковай часткі 3214 Дзмітрыя Паўлічэнкі. Пры тым, што шмат гадоў афіцыйнае сьледзтва ігнаруе гэтую інфармацыю, але яна і не абвяргаецца, а неабходныя крокі дзеля высьвятленьня яе праўдзівасьці не прадпрымаюцца.\nУ той час, як прадстаўнікі афіцыйнага сьледзтва цалкам ухіляліся ад каментароў па справах аб зьнікненьні вядомых у Беларусі людзей, Аляксандр Лукашэнка як ніколі раней удзяліў гэтай праблеме шмат увагі. У інтэрв’ю расійскай газеце “Завтра” (№24 (812) ад 10 чэрвеня 2009 г.), А. Лукашэнка заявіў, што “шмат прычынаў і палітычных, і псіхалагічных, і сацыяльных, якія перашкаджаюць нашаму Саюзу. Аднак усё гэта падаецца пад соўсам таго, што нібыта ў Беларусі не хапае дэмакратыі, Лукашэнка – дыктатар, у Беларусі бясьсьледна зьнікаюць людзі. Загінулі тры чалавекі, а СМІ круцяць гэта да гэтага часу. Лукашэнка іх забіў як праціўнікаў рэжыму. На самой справе, у двух выпадках – гэта забойствы на камерцыйнай глебе, -- абяцалі купіць, прадаць, не стрымалі абяцаньне і былі забітыя, як гэта адбываецца ў напаўбандыцкім асяродку. Сьлед забойцаў нядаўна выяўлены ў Германіі” (незразумела, каго са зьніклых меў на ўвазе А. Лукашэнка – рэд.). Такім чынам, кіраўнік дзяржавы, не з’яўляючыся органам, які вядзе крымінальны працэс, або органам, якому прадастаўлена права ажыцьцяўляць нагляд і кантроль за вядзеньнем крымінальнага працэсу, выявіў дасьведчанасьць у выніках расьсьледаваньня і публічна заявіў пра іх. Пры гэтым ні родныя, ні іх адвакаты не валодаюць ніякай інфармацыяй пра ход расследавання і іх не дапускаюць да азнаямленьня з тымі дакументамі, выдача якіх па запатрабаваньні пацярпелых прадугледжаная нацыянальным заканадаўствам. Таму для іх стала поўнай нечаканасцю з’яўленне інфармацыі пра нібыта ўжо раскрытае злачынства і даказанасьць факту забойства іх блізкіх. Паколькі на нацыянальным узроўні высьветліць праўдзівасьць выкладзенай прэзідэнтам краіны інфармацыі аказалася немагчымым, жонка Віктара Ганчара Зінаіда, якая ўспрыняла агучаную інфармацыю як датычную яе мужа, накіравала зварот да сакратара Працоўнай групы па гвалтоўных знікненнях ААН Джаваны Цукелі, у якім папрасіла зрабіць запыт да ўраду Беларусі наконт інфармацыі, пададзенай А. Лукашэнкам. Ці быў такі запыт зроблены Працоўнай групай і якія яго вынікі – да канца году так і заставалася невядомым.\nУ гэтым жа інтэрв’ю А. Лукашэнка даў тлумачэньне і прычынаў зьнікненьня журналіста Дзьмітрыя Завадзкага, адзначыўшы: “Або Дзьмітрый Завадзкі з Першага канала. Які ён мне супернік, чалавек з сярэдняй адукацыяй. Чаму я павінен быў яго знішчыць? Вы хочаце ведаць аб гэтым праўду? Была ваенізаваная група ў Беларусі, узначаленая нейкім Ігнатовічам, вельмі падрыхтаваныя рабяты са сьпецназу СССР. Яны паехалі ў Чачню падчас вайны і ваявалі на баку Масквы. Паваявалі і вярнуліся дадому. Прыязджаюць да іх Шарамет (журналіст ОРТ, калега і сябра Дз. Завадзкага – рэд.) і Завадскі здымаць сюжэт для расійскага тэлебачаньня. У гэтым сюжэце было сказана, што вось гэтыя беларускія грамадзяне ваююць на баку чачэнскіх сепаратыстаў супраць федэральных войскаў. Узялі інтэрв’ю ў гэтага Ігнатовіча, а потым сказалі, што ён ваяваў супраць рускіх. Шарамет выкруціўся, а Завадскага злавілі. Пачалі з мужчынскіх разборак: “Навошта жа ты нас абгаварыў”? І забілі Завадскага. Ігнатовіч атрымаў пажыцьцёвае зьняволеньне і знаходзіцца ў нашай калоніі. Загінуў аператар, а гэты правакатар Шарамет сядзіць у Маскве і піша ўсякія гадасьці аб Беларусі”. Варта адзначыць, што А.Лукашэнка назваў В.Ігнатовіча і яго банду “вельмі падрыхтаванымі рабятамі са сьпецназу СССР”, тым самым дыстацуючыся ад іх. На самой справе В.Ігнатовіч з’яўляўся афіцэрам сьпецпадразьдзяленьня “Алмаз” пры беларускім МУС, і ў ягоную групу ўваходзілі яшчэ некалькі дзеючых і былых супрацоўнікаў “Алмаза” і іншых беларускіх спецпадразьдзяленьняў. Таксама зьвяртае ўвагу і той факт, што А. Лукашэнка выказаў упэўненасьць у тым, што Дз. Завадзкі быў забіты, хаця В. Ігнатовіч і ягоныя паплечнікі былі асуджаныя па абвінавачаньні ў выкраданьні, а не забойстве журналіста, а аператыўная праца па ўстанаўленьні месцазнаходжаньня журналіста ці ягонага цела працягваецца і да гэтага часу. Пры гэтым выкладзенымі кіраўніком дзяржавы дадатковымі зьвесткамі, якія б маглі праліць сьвятло на лёсы зьніклых людзей, адпаведныя сьледчыя органы не зацікавіліся.\nПасьля з’яўленьня інтэрв’ю А. Лукашэнкі з указаньнем на “нямецкі сьлед” у справах аб зьнікненьнях, старшыня Аб’яднанай грамадзянскай партыі Анатоль Лябедзька накіраваў у канцэлярыю канцлера ФРГ Ангелы Меркель зварот, у якім прасіў даць адказ на два пытаньні: ці вядома праваахоўным органам Германіі, што мяркуемыя забойцы Ганчара і Захаранкі знаходзяцца на тэрыторыі краіны і ці зьвярталіся беларускія ўлады да ўладаў ФРГ з просьбай выдаць какосьці як магчымых удзельнікаў ці арганізатараў забойстваў гэтых людзей. Вядома, што з канцэлярыі А. Меркель запыт быў перададзены ў МУС Германіі, адкуль быў атрыманы адназначны адказ, што такія асобы на тэрыторыі краіны не знаходзіліся, а таксама ніякіх афіцыйных запытаў з боку беларускіх уладаў па такіх асобах у МУС ФРГ не паступала. Такім чынам, агучаная А. Лукашэнкам версія пра крымінальны “нямецкі сьлед” у зьнікненьнях і магчымых забойствах беларускіх палітыкаў была абвергнутая нямецкімі ўладамі.\nНаступны раз шырокую трактоўку свайго бачаньня праблемы зьніклых А. Лукашэнка агучыў перад журналістамі падчас свайго працоўнага візіту ў Літву. Візіт адбыўся 16 верасьня, якраз у дзесятую гадавіну выкраданьня Віктара Ганчара і Анатоля Красоўскага, і афіцыйнай прычынай яго была стала адкрыцьцё літоўска-беларускага форуму “Беларусь і дзяржавы Балтыйскага мора: новыя магчымасьці для пашырэньня супрацоўніцтва”. Трэба адзначыць, што гэта быў першы візіт А. Лукашэнкі па запрашэньні краіны Еўрасаюзу пасьля многіх гадоў палітычнай ізаляцыі. А. Лукашэнка, бясспэчна, ведаў, што журналісты будуць задаваць яму пытаньні, датычныя гучных справаў аб зьнікненьнях, таму спрабаваў спачатку перавесьці размову ў рэчышча звычайных зьнікненьняў. Ён добра падрыхтаваўся і агучыў наступныя лічбы: “Вось ведаючы тое, што вы такія дэмакраты ў нас, я запытаў вось такую інфармацыю. Колькасьць зьніклых без вестак у Беларусі – 2289 чалавек з 1991 году. (…) За восем месяцаў гэтага году знойдзена 718 чалавек. У год у росшук у нас абвяшчаецца 1600 чалавек. За год знаходзіцца 900 чалавек, гэта значыць, меней, на жаль”. Аднак усё ж кіраўніку дзяржавы прыйшлося адказаць на вострыя пытаньні літоўскіх СМІ, і ім была была агучаная наступная трактоўка праблемы (цытуем “Lietuvos Rytas”): “Вы іх называеце высокапастаўленымі палітыкамі. Я так не лічу. Гэта што, па пасадзе: дык яны ніякія пасады не займалі. Яны былі ў маім урадзе. І Віктар Ганчар займаў пасаду віцэ-прэм’ера, потым махнуў рукой і сышоў. Не ведаю, праўда, пры чым тут, як вы сказалі, Красоўскі? Красоўскі ніякім пастаўленым не быў. Дзіма Завадзкі – гэта аператар, які са мной працаваў. Я не разумею зусім, якія ён мае адносіны да палітыкі. (…) Захаранка, былы міністр. У гэтага Захаранкі быў бізнэс з Українай. Вы вось гэтае пытаньне вывучыце, калі вам цікава. Камусьці запазычаў, папярэджвалі яго, глядзі, будзь больш уважлівым. Не я папярэджваў, а людзі, з якімі ён у МУС працаваў. Не, у мяне бізнэс! Запазычыў мільёны. Мы гэтую версію разглядаем. Мы ні адну з версій не адкідаем. І самае галоўна, вам, верагодна, гэта вядома, у адной з краінаў мы кагосьці пабачылі. І хутка далі запыт – дайце інфармацыю. Вось ён у нас зьніклы, а там ходзіць. Фотаздымкі былі і артыкулы ў газетах, у іх, не ў нас. Да гэтага часу нам інфармацыю не прадставілі. Разумееце, і цэлы кангламерат пытаньняў. І самае галоўнае, што ні родныя, ні блізкія не спрабуюць аказаць падтрымку, каб устанавіць ісьціну. Усё палітызавана. (…) Усё гэта выкарыстоўваецца мэтанакіравана – супраць Лукашэнкі.(…) І, дарэчы, яны не былі апазіцыянерамі. (…) Віктар Ганчар? Ну які ён быў апазіцыянер!? Хто грошай заплаціць, на таго і працаваў, ну што вы кажаце. Ну я Віктара ведаю лепш, чым вы. І далей, прад’яўленьне прэтэнзіяў з боку родных: дзе мой муж, дзе мой сын і гэтак далей. Гэта я, перш за ўсё, павінен спытаць у сям’і, дзе ваш муж, дзе ваш сын? Чаму вы не глядзелі, калі ён не быў зьніклым? Чаму ўвагі не зьвярталі? Як яго не стала, гэта стала палітыкай і заробкам для іх. Мы гэта таксама добра ведаем. Таму не трэба на гэтым рабіць палітыку. Таму не трэба на людзкім горы будаваць палітыку супраць Лукашэнкі, супраць краіны. Не трэба, гэта выгады не прынясе. Паверце, перад вамі сядзіць чалавек больш-менш дасьведчаны ў тым, што адбываецца сёньня вакол гэтага працэсу. Я не буду канкрэтызаваць, але я ведаю вельмі добра, што адбываецца. (…) Вы хочаце ведаць, на якім узроўні гэты працэс? Калі ласка, да Генеральнага пракурора – ён у нас гэтай справай займаецца. Гэтае пытаньне знаходзіцца на кантролі ў прэзідэнта, яны мне рэгулярна дакладаюць, што зроблена за апошні час, як і па многіх іншых важных пытаньнях, калі яго палітызавана”. А. Лукашэнка выступіў таксама ў абарону беларускіх службоўцаў, якія падазраюцца беларускай і міжнароднай супольнасьцю ў датычнасьці да арганізацыі зьдзяйсьненьня выкраданьняў: “Чаму вы без суда залічылі кагосьці ў злачынцы? Вы прадстаўнік дэмакратычнага грамадзтва, таму павінны разумець, што злачынца – гэта тады, калі суд прыняў рашэньне. Ні ваш суд, ні наш, а гэта павінен быць наш суд, не прымаў такога рашэньня”.\nВялікая цікавасьць да візіту А. Лукашэнкі, і да праблемы зьнікненьня людзей у Беларусі ў прыватнасьці, была выклікана рознымі фактарамі, сярод якіх – зварот родных В. Ганчара, Ю. Захаранкі і Дз. Завадзкага асабіста да прэзідэнта Літвы Далі Грыбаўскайтэ з просьбай не дапусьціць гэтага візіту. “Візіт Лукашэнкі, з нашага пункту погляду, будзе азначаць адно – прызнаньне Літоўскай Рэспублікай легітымнасьці цяперашняга правячага рэжыму, які да гэтага часу падазраецца ў страшных злачынствах. (…) Нам, родных выкрадзеных, хочацца спадзявацца, што Вы, спадарыня Прэзідэнт, у стане зразумець нашы пачуцьці. Для нас выкрадзеныя правячым рэжымам – не проста палітыкі, а родныя людзі, -- таму мы вымушаныя стукацца ва ўсе інстанцыі ў надзеі, што нас пачуюць, хоць нешта зробяць для таго, каб нашыя сем’і змаглі даведацца праўду пра лёс нашых любімых і блізкіх. Лічым, што ў праблеме палітычных выкраданьняў у Беларусі існуе вялікі маральны, чалавечы асьпект”. Таксама Зінаіда Ганчар і Вольга Завадзкая напярэдадні візіту А. Лукашэнкі ў Вільню правялі прэс-канферэнцыю ў Сейме Літвы, якая выклікала вялікі інтарэс у літоўскай прэсы. Падчас сустрэчы з журналістамі родныя зьніклых выказалі пратэст у сувязі з запрашэньнем А. Лукашэнкі літоўскімі ўладамі. “Мы да гэтага часу не ведаем, чым абумоўлены гэты візіт. Ніводнае патрабаваньне Еўрасаюзу беларускімі ўладамі не выканана. Нам не зразумелая пазіцыя Еўрасаюза і для нас, родных выкрадзеных апазіцыянераў, усё гэта зьневажальна”, -- адзначыла З. Ганчар. Аднак, нягледзячы ні на што, візіт А. Лукашэнкі адбыўся, і падчас яго прэзідэнт Літвы Даля Грыбаўскайтэ сустрэлася з беларускім лідэрам, абазначыўшы такім чынам намер праводзіць далейшае супрацоўніцтва з беларускімі ўладамі. Дарэчы, на зварот родных зьніклых палітыкаў з Адміністрацыі прэзідэнта Літвы ніякай рэакцыі не пасьледавала.\nВідавочна, што візіт А. Лукашэнкі ў краіну ЕС і фактычнае зьняцьцё палітычнай ізаляцыі беларускага рэжыму былі ўзгодненыя кіраўніцтвам Літвы з Еўрапейскім Саюзам, які настойліва працягваў палітыку ўцягваньня беларускіх уладаў у дыялог. Пры гэтым ЕС фактычна адышоў ад сваіх ранейшых патрабаваньняў, сфармуляваных ў 2006 годзе ў дакуменце “Што Еўрасаюз можа даць Беларусі”, дзе адзначалася, што”дзеля пабудовы глыбокіх адносінаў, якія мы хацелі б мець паміж ЕС і народам Беларусі, дзеля спыненьня палітыкі самаізаляцыі, якую беларускі ўрад навязвае сваім грамадзянам, мы гаворым, што беларускім уладам патрэбна, па-першае, належным чынам і незалежна расьсьледаваць ці перагледзець выпадкі зьнікненьня людзей(…)”. На працягу году ў перамовах кіраўніцтва ЕС з уладамі Беларусі гэтае пытаньне публічна не ўздымалася, а праблема зьніклых не знайшла свайго гучаньня ў пераліку асноўных патрабаваньняў да ўладаў Беларусі дзеля вядзеньня далейшага перамоўнага працэсу і ўключэньня краіны ў праграмы ЕС. Аднак праблема гэта негалосна прысутнічала ў стасунках ЕС і Беларусі.\nУ сваю чаргу, беларускія ўлады пасылалі выразныя сігналы Захаду, працягваючы адхіленьне ад высокіх дзяржаўных пасадаў службоўцаў, з чыімі імёнамі зьвязваюцца выкраданьні і магчымыя пазасудовыя пакараньні Юрыя Захаранкі, Віктара Ганчара, Анатоля Красоўскага і Дзьмітрыя Завадзкага. 6 красавіка 2009 году прэзідэнт Беларусі прыняў адстаўку міністра ўнутраных справаў Уладзіміра Навумава: па афіцыйнай версіі міністр сам папрасіў вызваліць яго ад пасады па стану здароўя. За У. Навумавым засталася толькі грамадзкая пасада старшыні Федэрацыі хакею, аднак ужо ў сьнежні экс-міністр заявіў пра сыход і з Федэрацыі, хаця незадоўга да гэтага заяўляў пра намер заняцца падрыхтоўкай інфраструктуры Беларусі да чэмпіянату сьвету па хакеі 2014 году ў Менску. У хуткім часе стала вядома, што Уладзімір Навумаў пакідае Беларусь і працаўладкоўваецца ў Маскве ў адным з буйнейшых расійскіх банкаў “Зьнешторгбанк”. У сакавіку сышоў у адстаўку палкоўнік Дзьмітрый Паўлічэнка: прэс-служба ўнутраных войскаў паведаміла, што ён звольнены з вайсковай службы “па хваробе”. Апошняя пасада, якую займаў Дз. Паўлічэнка – намесьнік камандзіра корпуса аховы грамадзкага парадку ўнутраных войскаў МУС па баявой падрыхтоўцы (быў прызначаны ў лістападзе 2008 году), а да гэтага камандаваў сьпецыяльным атрадам хуткага рэагаваньня ўнутраных войскаў (в/ч 3214). Нагадаем, што першым з адыёзных асабоў дзяржпасаду пакінуў былы міністр унутраных справаў, а затым міністр спорту і турызму Юрый Сівакоў, які займаецца выкладаньнем у Акадэміі МУС. Затым у чэрвені 2008 году з пасады дзржсакратара Савету бясьпекі быў зьняты Віктар Шэйман: афіцыйнай прычынай адстаўкі называлася незабесьпячэньне належнага ўзроўню бясьпекі падчас сьвяткаваньня Дня Рэспублікі, у выніку чаго ў цэнтры Менску адбыўся выбух. Пасьля адстаўкі ў В. Шэймана заставалася пасада кіраўніка сумеснай беларуска-венесуэльскай камісіі высокага ўзроўню, на якую ён быў прызначаны прэзідэнтам яшчэ ў верасьні 2006 году, аднак у студзені стала вядома, што былы дзяржсакратар прызначаны памочнікам прэзідэнта, і ў ягоныя задачы ўваходзіць выкананьне асобых даручэньняў кіраўніка дзяржавы. Эксьперты не выключаюць, што А. Лукашэнка не палічыў магчымым парываць сувязі з чалавекам, які падчас знаходжаньня на дзяржпасадах выконваў кантралюючыя функцыі па шэрагу схаваных ад старонніх вачэй накірункаў дзейнасьці беларускіх уладаў.\nНягледзячы на відавочна кампрамісны варыянт стасункаў па праблеме зьніклых, абраны паміж Захадам і ўладамі Беларусі, родныя выкрадзеных працягвалі настойліва падымаць гэтую тэму на ўсіх узроўнях. 17 жніўня З. Ганчар, В. Завадзкая і У. Захаранка накіравалі звароты прэм’ер-міністру Швецыі, якая на той час старшынствавала ў Еўрапейскім Саюзе, канцлеру Германіі, у Парламенцкую асамблею Савету Еўропы, а таксама прэзідэнтам ЗША і Расіі, дзе адзначылі: “Мы вымушаны прасіць вас выкарыстаць усе магчымыя сродкі ўзьдзеяньня на беларускія ўлады, каб тыя выканалі абавязацельствы перад грамадзянамі сваёй краіны і міжнародныя абавязацельствы, узятыя на сябе Рэспублікай Беларусь па правядзеньні ўсебаковага і аб’ектыўнага расьсьледваньня зьнікненьняў нашых родных. (…) У выпадку адсутнасьці рэальных дзеяньняў па расьсьледваньні гучных справаў, просім вас ініцыяваць міжнароднае расьсьледваньне гэтых злачынстваў. (…) Беларускія афіцыйныя асобы ў розныя перыяды агучвалі версіі то пра расійскі, то пра нямецкі сьлед, то пра камерцыйны характар зьдзейсьненых злачынстваў. Аднак даўно зразумела, што ўсё гэта – толькі спроба адцянуць увагу ад сапраўдных прычынаў выкраданьня вядомых у Беларусі людзей”.\nУ сваю чаргу ЕС, займаючы даволі стрыманую пазіцыю і не абвастраючы дыялог з беларускімі ўладамі праблемай палітычна матываваных зьнікненьняў, заставаўся цьвёрдым у рашэньні абмежаваньня доступу на тэрыторыю краінаў Еўрапейскага Саюзу асобаў, якія падазраюцца ў датычнасьці да гэтых злачынстваў. Нагадаем, яшчэ 13 кастрычніка 2008 году міністры замежных справаў краінаў Еўрасаюзу прынялі рашэньне аб прыпыненьні на 6 месяцаў забароны на ўезд у краіны ЕС 36 вышэйшых службовых асобаў Беларусі, і толькі ў адносінах да 5 чалавек дадзеная санкцыя была захаваная, сярод іх -- Віктар Шэйман, Уладзімір Навумаў, Юрый Сівакоў, Дзьмітрый Паўлічэнка і старшыня ЦВК Лідзія Ярмошын (візавыя санкцыі адносна гэтых асобаў былі ўведзеныя ЕС у 2004 годзе). Праз вызначаныя 6 месяцаў, 16 сакавіка 2009 году, кіраўнікі МЗС краінаў ЕС працягнулі дадзеныя візавыя абмежаванні яшчэ на 9 месяцаў: для 36 чыноўнікаў яны былі зноўку прыпыненыя, для 5 тых жа асобаў уезд на тэрыторыю краінаў ЕС зноў быў забаронены. Тая ж сітуацыя паўтарылася ў лістападзе, калі дзеяньне санкцыяў было працягнута да кастрычніка 2010 году.\nТэма палітычных зьнікненьняў у Беларусі была ўпершыню закранутая прэзідэнтам Расіі Дзьмітрыем Мядзьведзевым. Падчас прэс-канферэнцыі для прадстаўнікоў беларускіх СМІ 23 лістапада ён заявіў, што Беларусь не зьвярталася да Расіі па дапамогу ў расьсьледваньні гучных злачынстваў, у тым ліку выкраданьня тэлеаператара расійскага канала ОРТ Дзьмітрыя Завадзкага (нагадаем, што асобы, прызнаныя вінаватымі ў выкраданьні журналіста, былі затрыманыя на тэрыторыі Расіі, а таксама яны ваявалі на расійскім баку падчас вайны ў Чачні). “Я не ведаю, якія звароты былі да таго, але ў маё прэзідэнцтва такіх зваротаў не было”, -- адзначыў Дз. Мядзьведзеў. Пры гэтым ён падкрэсьліў, што ўсе злачынствы, зьдзейсьненыя на тэрыторыі Беларусі, як і на тэрыторыі Расіі, “павінны быць расьсьледаваныя, пакуль у іх не будзе пастаўленая кропка, не знойдзеныя вінаватыя, не ўстаноўлена, што адбылося. Бясспэчна, і па дадзеных злачынствах павінна быць пастаўленая кропка”. Родныя зьніклых выказалі гатоўнасьць падрыхтаваць такія звароты да расійскага кіраўніцтва, перш за ўсё каб аспрэчыць расійскі сьлед у выкраданьняых сваіх блізкіх.\nНа працягу году праблема палітычных зьнікненьняў заставалася ў цэнтры ўвагі беларускай дэмакратычнай супольнасьці. Кожны месяц 16 чысла (16 верасьня 1999 году былі выкарадзеныя Віктар Ганчар і Анатоль Красоўскі – рэд.) у розных гарадах Беларусі традыцыйна праводзіліся акцыі салідарнасьці з сем’ямі зьніклых і рэпрэсаванымі. У большасьці выпадкаў акцыі насілі несанкцыянаваны характар, паколькі ўлады не давалі дазволу на іх правядзеньне. Так, Брэсцкі гарвыканкам у пачатку траўня не задаволіў заяўку, пададзеную актывістамі мясцовай арганізацыі АГП, на правядзеньне пікету, прымеркаванага да 10 гадавіны зьнікненьня Юрыя Захаранкі. І хаця заяўка падавалася на вызначае гарвыканкамам месца для правядзеньня масавых мерапрыемстваў – стадыён “Лакаматыў”, пікетаваньне было забароненае. Матывіроўка адмовы: у гэты час на стадыёне будзе праходзіць футбольны турнір, пры гэтым, іншага месца і часу правядзеньня акацыі брэсцкія ўлады не прапанавалі. Пікетаваньне адбылося ў несанкцыянаваным парадку, і ў выніку быў затрыманы адзін з яго ўдзельнікаў Мікалай Коўш. У Менску ў 10-ю гадавіну выкраданьня Юрыя Захаранкі былі затрыманыя каля 30 чалавек: яны былі дастаўленыя ў РУУС Цэнтральнага раёну і падвергнутыя прымусовай дактыласкапіі, пасьля чаго адпушчаныя без складаньня пратаколаў. У Гомелі на пяцёх удзельнікаў аналагічнай акцыі былі складзеныя пратаколы адміністратыўнага правапарушэньня, і яны былі пакараныя арыштам (Уладзімір Кацора, як арганізатар несанкцыянаванага масавага мерапрыемства) і штрафамі ў 10 базавых велічыняў. Не была дазволеная Менгарывканкамам і заяўка на правядзеньне пікету на месцы выкраданьня Віктара Ганчара і Анатоля Красоўскага (перасячэньне вуліцы Фабрычная і завулка Рабочы ў Менску) у 10-ю гадавіну іх зьнікненьня, пададзеная сябрамі АГП. Калі ж актывісты 16 верасьня выйшлі з партрэтамі зьніклых на Кастрычніцкую плошчу, акцыя была вельмі жорстка падаўленая з ужываньнем сілы, каля 20 яе ўдзельнікаў затрыманыя і дастаўленыя ў аддзяленьне міліцыі – пратаколы правапарушэньняў зноў жа не складаліся. У Гомелі на ўдзельнікаў акцыі памяці пратаколы адміністратыўнага прапавапушэньня былі складзеныя, і сямёра з іх былі прыцягнутыя да адміністратыўнай адказнасьці ў выглядзе штрафаў на агульную суму 7 млн. 525 тысяч рублёў (каля 2 700 даляраў ЗША). Практыка сілавога падаўленьня акцыяў салідарнасці была працягнутая і надалей, чаго не назіралася ў першай палове году.\nУсяляк блакаваўся ўладамі і распаўсюд інфармацыі па праблеме гвалтоўных зьнікненьняў у Беларусі. Найбольш паказальны выпадак – дэпартацыя журналістаў расійскага тэлеканала НТВ Аляксея Малкава і Юрыя Бабенкі з Беларусі пасьля іх інтэрв’ю з жонкай Віктара Ганчара і маці Дзьмітрыя Завадзкага. Журналісты завершылі сваю камандзіроўку ў Менск і зьбіраліся вярнуцца ў Маскву, аднак увечары 14 жніўня супрацоўнікі сьпецслужбаў у цывільным вывелі журналістаў з нумара гатэлю Міжнароднага адукацыйнага цэнтра, дзе яны спыніліся. Спачатку яны былі дастаўленыя ва ўпраўленьне унутраных спраў Маскоўскага раёну Менска, затым адвезеныя ў аэрапорт, дзе іх пратрымалі ўсю ноч, а першым ранішнім рэйсам адправілі ў Маскву. Афіцыйна журналістаў абвінавацілі ў працы без акрэдытацыі МЗС Беларусі.\nТакім чынам, у 2009 годзе так і не быў высьветлены лёс зьніклых Юрыя Захаранкі, Віктара Ганчара, Анатоля Красоўскага і Дзьмітрыя Завадзкага. Афіцыйнае расьсьледваньне фактычна не вялося, вынікі яго так і не сталі вядомымі родных выкрадзеных і грамадзкасьці, вінаватыя ў злачынствах так і не былі выяўленыя і пакараныя.\nВажнай асаблівасьцю году стала фактычнае замоўчваньне праблемы зьніклых еўрапейскімі структурамі дзеля наладжваньня палітычнага дыялогу з беларускімі ўладамі, адыход ад ранейшай прынцыповай пазіцыі ў гэтым пытаньні.\n26.02.2010 Тэгі: зьніклыя


Канвертаваць Тэнге (KZT) і Уганда Шылінга (UGX) : Калькулятар абменнага курсу\nТэнге (KZT) і Уганда Шылінг (UGX) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Тэнге і Уганда Шылінг пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Тэнге. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Уганда Шылінг валюты па змаўчанні. Націсніце на Уганда Шылінга або Тэнге канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nТэнге гэта валюта, у Казахстан (KZ, Каз). Уганда Шылінг гэта валюта, у Уганда (UG, Уза). Сімвал UGX можа быць запісаная USh. Тэнге дзеліцца на 100 tiyn. Уганда Шылінг дзеліцца на 100 cents. Абменнага курсу тэнге Апошняе абнаўленне 31 Студзень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Уганда Шылінг Апошняе абнаўленне 21 верасень 2019 ад Yahoo Finance. KZT каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. UGX каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў.


Pawet: Дэ Унамуна Мігель. Шлях да магілы Дон Кіхота\nДэ Унамуна Мігель. Шлях да магілы Дон Кіхота\nАўтар: Дэ Унамуна Мігель,\nКрыніца: Дэ Унамуна Мігель. Шлях да магілы Дон Кіхота // Спадчына №1-1995. С. 105-111.\nМігель дэ Унамуна (1864-1936) - вядомы іспанскі пісьменьнік. Аўтар шматлікіх аповесьцяў, раманаў, вершаў. Адзін з заснавальнікаў экзыстэнцыялізму ў сусьветнай філязофіі. Лічыўся выведнікам новых мастацкіх формаў. Найбольш любімым літаратурным жанрам яго было эсэ. «Шлях да Магілы Дон Кіхота» напісана ў 1906 г.\nТы пытаешся ў мяне, дарагі сябра, ці ня ведаю я, якім чынам можна было 6 увагнаць у вар'яцтва, у трызьненьне, ва ўсеагульны псыхоз няшчасныя масы людзей, што захоўваюць такі спакой i парадак, якія нараджаюцца, ядуць, сьпяць, плодзяцца i паміраюць. Ці ня можна, кажаш ты, заразіць ix ізноў якой-небудзь эпідэміяй накшталт тых, што ахапілі флягелянтаў i канвульсынарыяў? I ты нагадваеш мне пра эксцэсы, якія папярэднічалі наступленьню тысячнага года.\nЯ, таксама як i ты, нярэдка адчуваю тугу па сярэднявеччы; мне, таксама як i табе, хацелася 6 жыць тады, сярод сутаргаў нараджэньня другога тысячагодзьдзя. Калі б у нас атрымалася нейкім чынам пераканаць народ, што ў пэўны дзень - скажам, 2 траўня 1908 года, у стогадовы юбілей пачатку Вайны за незалежнасьць,- Іспанія загіне, што ў гэты дзень усіх нас перарэжуць, як бараноў, то 3 траўня 1908 года стала б, на мой погляд, найвялікшым днём нашай гісторыі, заранкаю нашага новага жыцьця.\nНікчэмны век! Безнадзейна нікчэмны век! Усім i на ўсё напляваць. А варта якой-небудзь адзінцы паспрабаваць падняць тое ці іншае пытаньне, зьвярнуць увагу на тую ці іншую праблему, як гэта адразу ж будзе прыпісана карысьліваму інтарэсу, жаданьню праславіцца ці быць арыгіналам.\nЛюдзі нават развучыліся разумець, што ў некага можа скрануцца розум. Пра вар'ята ў нас ужо i думаюць i гавораць, што, маўляў, розум ён згубіў паводле разьліку, а значыць, цалкам разважна. Разумная падкладка страты розуму - рэч непахісна абгрунтаваная ў вачох сёньняшніх вартых жалю нікчэмнасьцяў. Калі б наш слаўны рыцар Дон Кіхот уваскрос i вярнуўся б у сучасную нам Іспанію, тут узяліся б вышукваць, якімі заднімі думкамі выкліканыя ягоныя шляхотныя дзівацтвы. Калі хто-небудзь выкрывае злачынствы, змагаецца зь несправядлівасьцяй, бічуе неадукаванасьць, нявольніцкія душы зьдзіўляюцца: «Чаго ён гэтым для сябе дамагаецца? Якая яму карысьць?» Іншы раз яны думаюць i кажуць: ён хоча, каб яму заткнулі рот золатам; іншы раз - што яго захапілі подлыя пачуцьці i ганебныя жарсьці накшталт помсьлівасьці ці зайздрасьці; іншы раз - што яму хочацца з-за пыхлівасьці падняць як мага болей шуму, каб пра яго загаварылі; іншы раз - што ён i падобныя да яго проста пацяшаюцца ад няма чаго рабіць, дзеля спорту. Як шкада, што гэтак мала ахвотнікаў займацца падобным спортам!\nТы толькі зьвярні ўвагу - зь якой бы праявай шляхотнасьці, гераізму ці дзівацтва ні сутыкнуліся гэтыя абмежаваныя сёньняшнія бакалаўры, сьвятары i цырульнікі, ім у галаву не прыходзіць нічога, апрача пытаньня: а дзеля чаго гэта ён так робіць? I калі ім падасца, што ва ўчынку ёсьць разумная прычына - так яно будзе альбо не, як яны яе разумеюць, - яны кажуць сабе: ага! ён зрабіў гэта таму i таму. Усё, што хоць колькі-небудзь тлумачыцца розумам, як толькі яно імі растлумачана, губляе ў іхных вачох усялякую вартасьць. Вось дзеля чаго ім патрэбна лёгіка, іхная паршывая лёгіка.\nКажуць: зразумець - значыць дараваць. Але гэтым вартым жалю нікчэмнасьцям неабходна разумець, каб дароўваць усякаму, хто не лянуецца ix прынізіць, усякаму, хто словам альбо справаю тыкне ix носам ва ўсю іхную ганебную нікчэмнасьць.\nЯны дайшлі да таго, што задаюць сабе ідыёцкае пытаньне: дзеля чаго Госпад стварыў сусьвет? I самі адказваюць сабе: дзеля большай славы гасподняй! - адказ, што напаўняе ix такой самазадаволенасьцяй i самазахапленьнем, i яны ўяўляюць сябе ўзьнесенымі на велічныя вяршыні, адкуль ім дадзена разумець, у чым менавіта выяўляецца слава гасподняя.\nРэчы першасныя - ix прызначэньне другаснае. Дайце мне скласьці ўяўленьне пра якую-небудзь новую рэч, i тады ўжо яна сама растлумачыць мне, дзеля чаго яна створана.\nІншы раз, калі я выкладаю праект ці плян чаго-небудзь такога, што варта было б зрабіць, асабліва калі настойваю на тым, пра што лічу патрэбным гаварыць, абавязкова знойдзецца цікаўны даведацца: «Ну, а што далей?» На падобныя пытаньні застаецца адказаць толькі контрапытаньнямі. «Ну, а што далей?» павінна рыкашэтам выклікаць: «Ну, а перад тым што?».\nБудучыні няма; будучыні не бывае ніколі. Тое, што называюць будучыняй,- усяго толькі вялізны падман. Сапраўдная будучыня - гэта сёньняшні дзень. Што будзе з намі заўтра? Ніякага заўтра няма! Есьць сёньня, цяпер. I ўсё пытаньне ў тым, што такое мы самыя ў гэтым сёньняшнім дні.\nШто ж да сёньняшняга дня, гэтыя нікчэмныя душы сабой цалкам задаволеныя, яны ж існуюць менавіта сёньня, i нічога іншага ім i ня трэба - толькі існаваць. Існаваньне, адно толькі голае існаваньне,- гэтым вычэрпваюцца ўсе іхныя духоўныя запатрабаваньні. Яны i не здагадваюцца, што ёсьць нешта большае, чым існаваньне.\nАле ж ці існуюць яны? Ці існуюць яны ў сапраўднасьці? Думаю, што не. Бо калі б яны існавалі, існавалі папраўдзе, яны б пакутавалі 6 ад таго, што толькі існуюць, а не здавальняліся б гэтым існаваньнем. Калі б яны сапраўды i рэальна існавалі ў прасторы i часе, яны б пакутавалі, што ім ня дадзена быцьцё вечнае i бясконцае. А ўжо ж такая пакута, гэтая пякучая Прага вечнага i бясконцага, ёсьць у нас пачуцьцё, што патрабуе Бога. Бога, што пакутуе ў нас, бо ў нас ён адчувае сябе нявольнікам нашай канечнай прыроды, нашай недаўгавечнасьЦІ. Калі б яны ведалі гэтую боскую пакуту, яны б разарвалі нікчэмныя зьвёны лягічнага ланцуга, з дапамогай якога імкнуцца зьвязаць свае вартыя жалю ўспаміны , ca сваімі вартымі жалю надзеямі, а ілюзіі свайго мінулага зь ілюзіяй будучыні.\nЧаму i навошта ён гэта робіць? А хіба Санча ніколі не пытаўся ў Дон Кіхота, чаму i навошта ён так робіць?\nВяртаюся да пачатку, да таго, што цікавіць цябе, да твайго пытаньня: ці нельга прывіць гэтым няшчасным людзкім натоўпам які-небудзь масавы псыхоз, якую-небудзь дзівацкую ідэю.\nАле ў адным з тваіх лістоў, калі ты засыпаў мяне кучай пытаньняў, ты сам усутыч падышоў да вырашэньня праблемы. Ты мне пісаў: як ты глядзіш на спробу распачаць нейкі новы крыжовы паход?\nШто ж, я цалкам пагаджаюся з табой, лічу, што варта было б паспрабаваць распачаць сьвяты крыжовы паход за вызваленьне Магілы Дон Кіхота з-пад улады бакалаўраў, сьвятароў, цырульнікаў, герцагаў i канонікаў. Я мяркую, што трэба адважыцца на крыжовы паход, каб адваяваць Магілу Рыцара Дзівацтваў у завалодаўшых ёй васалаў Разважнасьці.\nНатуральна, яны стануць абараняць свой беззаконны захоп, імкнучыся з дапамогаю шматлікіх выпрабаваных доказаў розуму абгрунтаваць, што права на ахову сьвятыні i ўтрыманьне яе ў парадку належыць ім. Бо яны ж ахоўваюць яе дзеля таго, каб Рыцар не паўстаў зь мёртвых.\nАдказваць на ix разважлівыя доказы трэба лаянкай, градам каменьняў, разьятраным крыкам, ударамі дзідаў. Толькі не імкніся сам даводзіць штосьці да іхнага разуменьня - яны абваляць на цябе столькі найразумнейшых сваіх доказаў, што ты загінеш.\nКалі ж яны, па сваёй звычцы, будуць пытацца ў цябе, паводле якога права ты прэтэндуеш на Магілу, не адказвай ім ні слова, яны ўжо потым убачаць паводле\nякога. Потым ... мажліва, калі ўжо ня будзе ні цябе ні ix - ва ўсялякім разе, ня будзе ў гэтым сьвеце ўяўнасьцяў.\nНаш сьвяты крыжовы паход вельмі выгадна розьніцца ад тых даўнейшых крыжовых паходаў, зь якімі прыйшоў досьвітак новага жыцьця ў гэтым старым-старым сьвеце. Крыжаносцы былых часоў, што гарэлі сьвятым натхненьнем, ведалі, дзе знаходзіцца Магіла Гасподняя, ведалі гэта хаця б паводле чутак, тады як удзельнікам нашага крыжовага паходу ня будзе вядома, дзе ім шукаць Магілу Дон Кіхота. Знайсьці i здабыць яе можна будзе толькі ў бясконцых бітвах.\nУ сваім донкіхоцкім вар'яцтве ты ўжо ня раз гаварыў са мною пра «кіхатызм», як пра новую рэлігію. На гэта магу сказаць табе: калі меркаваная табой рэлігія прыжыве i пачне распаўсюджвацца, яна будзе валодаць дзвюма рэдкімі перавагамі. Па-першае, тым, што мы зусім ня ўпэўненыя, ці існаваў у сапраўднасьці яе заснавальнік i прарок Дон Кіхот - ай, канешне ж, не Сэрвантэс, - інакш кажучы, ці быў ён жывым чалавекам з плоці i крыві; больш таго, мы хутчэй падазраем, што ён фігура ад пачатку i да канца прыдуманая. Другая перавага тая, што прарок гэты - асоба камічная, усеагульнае пасьмешышча, прадстаўленае народу дзеля забавы i зьняслаўленьня.\nАле акурат гэтае рысы: не баяцца трапіць у камічнае, сьмешнае становішча - нам не хапае больш за ўсё. Палохаць нас тым, што мы сьмешныя,- вось яна, зброя ўсіх пагарджаных бакалаўраў, сьвятароў, канонікаў i герцагаў, што хаваюць ад нас, дзе знаходзіцца Магіла Рыцара Дзівацтваў. Рыцара, зь якога сьмяяўся ўвесь сьвет, але які сам не адпаліў аніводнага жарту. Ен быў занадта вялікі духам, каб разьменьвацца на досьціпы. Сьмех ён выклікаў сваёй сур'ёзнасьцяй.\nНу, што ж, сябра, бярыся за справу, вазьмі на сябе ролю Пятра Пустэльніка, кліч людзей далучацца да цябе, далучацца да нас, i скіруемся ўсе разам заваёўваць Магілу Рыцара, хоць i ня ведаем, дзе яна знаходзіцца. Сам крыжовы паход прывядзе нас да сьвятога месца.\nI як толькі сьвятое воінства вырушыць у шлях, ты ўбачыш, як загарыцца ў небе новая зорка, бачная адно крыжаносцам, прамяністая i трапяткая зорка, i ў доўгай, запаланіўшай нас з усіх бакоў ночы яна засьпявае для нас новую песьню; i зорка гэтая пойдзе па небе, як толькі вырушыць у шлях крыжаноснае воінства; а калі паход закончыцца перамогай альбо калі ўсе крыжаносцы загінуць (i магчыма, што гібель - адзіны шлях атрымаць сапраўдную перамогу), - тады зорка ўпадзе зь неба, i месца, куды яна ўпадзе, будзе магілаю Дон Кіхота. Магіла Дон Кіхота там, дзе сустрэне сьмерць крыжаноснае воінства.\nА там, дзе магіла, там i калыска, там пачатак усіх пачаткаў. I там ізноў загарыцца i падымецца на неба прамяністая i трапяткая зорка.\nІ не пытайся ў мяне больш ні аб чым, дарагі сябра. Калі ты выклікаеш мяне на размову пра падобныя рэчы, то з тваёй ласкі з дна маёй душы, спакутаванай ад пошласьці, што абступае i абкладае мяне з усіх бакоў, спакутаванай ад маны, у якой мы цялёпкаемся, запырскваючы брудам адзін аднаго, спакутаванай ад усіх подласьцяў, якія раняць, разьдзіраюць i душаць нас, - з дна маёй спакутаванай душы падымаюцца абуджаныя табой бессэнсоўныя відмы, алягічныя ідэі, невядомыя думкі i вобразы, i я ня толькі ня ведаю, якое іхнае значэньне, але i ня думаю ў ім разьбірацца.\nШто ты гэтым хочаш сказаць? - штохвіліны пытаешся ў мяне ты. А я адказваю табе: адкуль жа мне ведаць?\nНе, не, добры мой сябра! Часьцей за ўсё я i сам ня ведаю, што хачу сказаць якім-небудзь нечаканым меркаваньнем, якім узнагародзіла мяне гульня розуму i якім я дзялюся з табой; альбо ва ўсялякім выпадку менавіта я гэтага i ня ведаю. Ува мне быццам сядзіць хтосьці, i дыктуе мне раптоўныя думкі, i асяняе азарэньнем. Я павінуюся яму, але не заглыбляюся ў сябе, каб глянуць яму ў твар i спытаць яго пра імя. Я ведаю толькі адно: калі б я ўбачыў яго ў твар i калі б ён мне назваўся, я памёр бы, каб замест мяне жыў ён.\nМне сорамна з тае прычыны, што неаднойчы мне здаралася ствараць выдуманых герояў, выдумляць раманных пэрсанажаў, у чые вусны можна было б укласьці тое, чаго ад сябе гаварыць я не адважваўся, - i вось яны быццам жартам выказвалі тое, да чаго я стаўлюся больш чым сур'ёзна.\nЗрэшты, ты... ты добра ведаеш мяне, i табе вядома, што вымучаныя парадоксы, наўмысная экстравагантнасьць i арыгінальнічаньне - гэта нешта цалкам мне чужое, што б там ні думаў пра мяне тузін нейкіх дурняў. Мой добры i адзіны сябра, сябра безь ніякіх скідак, мы з табою ня раз на адзіноце спрабавалі зразумець, што такое вар'яцтва, i абмяркоўвалі пастаноўку гэтай тэмы ў ібсэнаўскім «Брандзе», духоўньгм дзіцяці К'еркегора, думалі пра яго адзіноту. I мы прыйшлі да высновы, што любое вар'яцтва перастае быць вар'яцтвам, калі яно робіцца калектыўным, завалодвае цэлым народам, калі гэта, можа быць, вар'яцтва, што ахапіла ўсё чалавецтва. Калі галюцынацыю зазнае калектыў, сацыяльны чалавечы арганізм, то галюцынацыя ператвараецца ў рэальнасьць, у нешта зьнешняе ў адносінах да кожнага, хто яе зазнаў. I ты, i я, абодва мы згодныя, што настала неабходнасьць унушыць масам, унушыць народу нейкую вар'яцкую ідэю; вар'яцкую ідэю, запазычаную ў аднаго зь яго звар'яцелых сыноў, i звар'яцелага ўсур'ёз, а ня жартам. Вар'ята, але ня дурня.\nАбодва мы, дарагі мой сябра, заўсёды абураемся, чуючы, што называюць у нас тут фанатызмам, бо, на нашае з табой гора, гэта ніякі не фанатызм. Не, ніяк ня можа быць фанатызмам тое, што рэглямэнтуецца i стрымліваецца, уводзіцца ў рамкі i накіроўваецца бакалаўрамі, сьвятарамі, цырульнікамі, канонікамі i герцагамі, ня можа быць фанатызмам тое, што выступае пад сьцягам лягічных формулаў, узбройваецца праграмай, ставіць перад сабой на заўтрашні дзень пэўную задачу, якую з усёй мэтадычнасьцяй выкладзе табе які-небудзь прамоўца.\nПамятаеш, неяк раз мы з табой убачылі каля дзесяці маладых людзей, якія абступілі свайго таварыша, ён заклікаў ix: «Пайшлі, хлопцы! Мы такога пакажам!..» - i яны дружна пайшлі за ім. I гэта было якраз тое, чаго мы з табой так прагна жадаем: каб народ, сабраўшыся ў натоўп, з клічам: «Мы такога пакажам!..» - рушыўся ўрэшце наперад. А калі які-небудзь бакалаўр, які-небудзь цырульнік, які-небудзь сьвятар, які-небудзь канонік альбо які-небудзь герцаг надумаўся б спыніць ix, кажучы: «Дзеці мае! Усё гэта цудоўна, я бачу, што вы перапоўненыя гераізмам, што вы гарыце сьвятым абурэньнем, i я далучаюся да вас, але, перш чым усе мы, вы i я разам з вамі, вырушым у шлях з мэтаю «паказаць такога...», нам, пагадзіцеся, ня шкодзіла б прыйсьці да адзінае думкі адносна таго, што ж, уласна, мы хочам «паказаць». Што гэта значыць: «Мы такога пакажам!..»? - калі б хто-небудзь са згаданых мной махляроў паспрабаваў спыніць натоўп вашэйпамянёнымі словамі, дык яго трэба было б адразу зьбіць 3 ног i ўсім, ідучы па ім, заваленым, растаптаць яго,- з гэтага яно i пачалося б, гераічнае «паказаць такога»...\nЦі ня думаеш ты, мой сябра,што сярод нас знойдзецца нямала самотных душаў, у каго сэрца проста рвецца «паказаць такога...», зьдзейсьніць нешта, без чаго ім i жыцьцё не ў жыцьцё? Дык вось, паглядзі, можа быць, у цябе атрымаецца сабраць гэтых самотных, стварыць зь ix воінства i рушыць нас усіх разам у паход - бо i я таксама выпраўлюся зь імі, усьлед табе,- у паход за вызваленьне Магілы Дон Кіхота, якая - дзякаваць Богу! - невядома нам, дзе знаходзіцца. Але прамяністая i трапяткая зорка пакажа нам дарогу.\nА ці ня станецца так - кажаш ты мне ў хвіліны, калі падаеш духам i здраджваеш самому сабе, - ці ня станецца так, што, уяўляючы, быццам мы ідзем па прасторах палёў і адышлі ўжо за трыдзевяць зямель, мы на самой справе будзем кружыць на адным i тым жа месцы? Не, бо тады прамяністая зорка, што вызначае наш шлях, спыніцца i замрэ над нашымі галовамі, а Магіла Рыцара апынецца ў нас самых. Зорка ж упадзе зь неба, але ўпадзе дзеля таго, каб мы пахавалі яе ў нашай душы. I душы нашыя ператворацца ў сьвятло i зьліюцца ўсе ў адно прамяністае i трапяткое сьвяціла, i яно, ператварыўшыся ў сонца гармоніі, што гучыць вечна, яшчэ зырчэй, яшчэ больш прамяніста зазьзяе на небе нашай выратаванай радзімы.\nЗначыць, у шлях! I паклапаціся, каб ня ўплішчыліся да цябе, у сьвятое воінства крыжаносцаў, ні бакалаўры, ні сьвятары, ні цырульнікі, ні канонікі, ні герцагі, пераапранутыя пад Санча. Не бяда, калі яны стануць выпрошваць у цябе выспы для губэрнатарства. Але бяз жалю гані ix у плечы, як толькі яны заікнуцца пра маршрут паходу, пачнуць пытаць у цябе пра праграму далейшых дзеяньняў, возьмуцца хітравата, шэпчучы на вуха, дазнавацца ў цябе, у якім баку ляжыць Магіла Дон Кіхота. Ідзі за зоркаю. I рабі так, як Рыцар: выпраўляй усялякую крыўду, якую сустрэнеш на шляху. Сёньня рабі тое, што патрэбна сёньня, i тут тое, што патрэбна тут.\nДык вырушвайце ж у шлях! Але куды ісьці? Куды вас пакліча зорка: да Магілы! А што рабіць нам у дарозе? Што рабіць? Змагацца! Змагацца! Але як?\nЯк? Трапіўся вам ілгун? Кінуць яму ў твар: мана! I далей наперад! Трапіўся злодзей - крыкнуць на яго: зладзюга! I наперад! Трапіўся балбатун, чые глупствы натоўп слухае адкрыўшы рот? Крыкнуць ім: ідыёты! 1 наперад! Заўсёды i толькі наперад!\nАднак хіба магчыма - пытаецца ў мяне адзін наш агульны знаёмы, што гарыць жаданьнем уступіць у крыжаносцы, - хіба магчыма падобным чынам зьнішчыць на зямлі ману, зладзейства, дурноту? А хто сказаў, што нельга? Самая ганебная з усіх ганебных подласьцяў, самая агідная i брыдкая з хітрыкаў палахлівасьці ў сьцьверджаньні, быццам, выкрыўшы злодзея, мы гэтым усё роўна нічога не даб'ёмся, бо іншыя будуць працягваць красьці i быццам мы нічога не дасягнем, кінуўшы ў твар махляру, што ён махляр, бо ад гэтага на сьвеце ня стане менш махлярства.\nТак, безумоўна, выкрываць прыйдзецца ня раз i ня два, а тысячу разоў, таму што, калі ў цябе атрымалася аднойчы, першым жа сваім выкрыцьцём скоичыць раз i назаўсёды хоць бы з адным толькі падманшчыкам, на зямлі было б раз i назаўсёды скончана з усялякім падманам.\nЗначыць, у шлях! I гані ca сьвятога воінства кожнага, хто захоча разьлічыць дакладна даўжыню кроку, якім трэба ісьці на маршы, яго хуткасьць i рытм. Асабліва вось гэтых, хто толькі i ведае што бубнець днём i ноччу пра рытм, усіх гэтых гані прэч! Інакш яны ператвораць тваё воінства ў балетную трупу, а паход - у танец. Усіх ix - прэч! Хай выпраўляюцца як мага далей апяваць зманлівасць плоці.\nСуб'екты, што могуць паспрабаваць ператварыць крыжаносцаў у балетных танцораў, называюць сябе, а таксама адзін аднаго паэтамі. Але яны не паэты. Яны нешта цалкам іншае. Да Магілы яны ідуць з-за аднае цікавасьці, дзеля ахвоты паглядзець, а што гэта такое, i, магчыма, таму, што шукаюць новых вострых адчуваньняў альбо спадзяюцца ў дарозе разьвеяць сваю нуду. Усіх ix прэч! Калі каму-небудзь па дарозе прыйдзе ахвота сарваць кветку, што ўсьміхнецца яму зь мяжы, хай сабе сарве, але між іншым, не затрымліваючыся, каб не адстаць ад іншага воінства,- аднак афіцэр-сьцяганосец, што крочыць пап^адзе, павінен глядзець не адводзячы вачэй на прамяністую i тряпяткую зорку. Калі ж хто-небудзь упрыгожыць латы ў сябе на грудзёх сарванаю кветкай не дзеля таго, каб ёй любавацца, а дзеля таго, каб пафарсіць перад іншымі,- прэч яго! Хай выпраўляецца ca сваёй кветкай на грудзёх куды-небудзь далей займацца танцамі.\nВедаеш, мой сябра, калі ты хочаш выканаць сваю місію i верна служыць айчыне, неабходна, каб ты ўзьненавідзеў чульлівых маладзёнаў, што ня ўмеюць глядзець на сьвет інакш, як вачыма дзяўчат, у якіх яны закаханыя. Альбо чыімі-небудзь яшчэ горшымі. Няхай твае словы рэжуць ім слых, працінаюць ix атрутнай горыччу.\nПрыпынкі будуць дазволеныя воінству толькі па начох, на ўскрайку лесу альбо Ў сховах гор. Крыжаносцы паставяць палаткі, абмыюць свае ногі, павячэраюць тым, што прыгатуюць ім жонкі, зачнуць потым зь імі новае дзіця, пацалуюць ix i моцна заснуць, каб раніцай рушыць далей у паход. Калі ж хтосьці памрэ ў дарозе, цела пакладуць на ўзбоччы, i дасьпехі будуць ягоныя саванам, пра астатняе паклапоціцца груганьнё. Пакінем нябожчыкам хаваць сваіх нябожчыкаў.\nКалі на маршы хто-небудзь паспрабуе зайграць на флейце, дудзе альбо на якой іншай дудцы, альбо на віуэле ці якім іншым інструманце, адбяры i пабі інструмант, а таго, хто граў, прагані з шарэнгаў воінства, каб не перашкаджаў іншым чуць голас зоркі, што сама сьпявае. Тым больш, што яму самому голас яе ня быў чутны. Той, хто глухі да сьпевау, што ліюцца зь неба, ня мае права выпраўляцца на пошукі Магілы Рыцара.\nГэтыя танцоры пачнуць балбатаць табе пра паэзію. Не зьвяртай на ix увагі. Той, хто распачынае выводзіць руляды з дапамогай сваёй ці то сьвістулькі ці то спрынцоўкі - мітычная ж сірынга, іхная прамаці, была ўсяго толькі пустой усярэдзіне прыладай двайнога прызначэньня - i аддаецца гэтаму занятку пад небам, не ўслухоўваючыся ў музыку нябесных сфэраў, той сам не заслужыў, каб яго слухалі. Яму не вядомыя цёмныя прорвы паэзіі фанатызму: яму не вядомая вялікая паэзія сьвятыняў, пазбаўленых усялякага ўбранства, ня зьзяючых ні жырандолямі, ні пазалочанай разьбой, не ўпрыгожаных ні стодамі, ні карцінамі, бяз водару кветак i фіміяму сьвятыняў, без прыкметаў раскошы, без усяго таго, што называюць мастацтвам. Чатыры голыя сьцяны i дашчаны дах - як у кожнай стадоле.\nДык вось, усіх гэтых спрынцавальных танцораў выганяй з воінства бяз жалю. Выганяй перш, чым яны пачнуць уцякаць ад цябе дзеля чачавічнай поліўкі. Гэта ж філёзафы цынізму, напоўненыя памяркоўнасьцяй дабрадзеі, з пароды ўсёразумеючых i ўсёдаруючых. Але той, хто разумев ўсё, не разумев нічога, а хто ўсё даруе, той нічога не даруе. Яны гандлююць сабой, не пакутуючы сумленьнем. У сваёй раздвоенасьці яны - там i тут, i таму, захоўваючы сваю свабоду там, яны тут спакойна пачуваюцца ў няволі. Яны эстэты, але адначасова могуць захапляцца рознымі пэрасамі, радрыгесамі i лопэсамі.\nКалісьці казалі: чалавечым жыцьцём кіруюць голад i каханьне. Нікчэмным чалавечым жыцьцём, скажу я, жыцьцём тых, хто поўзае ў праху. Танцоры, тыя сапраўды скачуць толькі ад голаду альбо каханьня; жывёльнага голаду i такога ж жывёльнага каханьня. Прагані ix з твайго воінства, i хай сабе дзе-небудзь на лузе скачуць да зьнямогі, іграючы на сваіх спрынцоўках-сьвістульках, рытмічна б'ючы ў ладкі i сьпяваючы гімны ў гонар чачавічнай поліўкі i сьцёгнаў сваіх аднадзённых сябровак.\nКалі ж зьявіцца да цябе хтосьці i скажа, што ён умее будаваць масты i што, можа быць, мастацтва яго спатрэбіцца для пераправы праз рэчку,- гані яго прэч! Інжынэраў - прэч! А праз рэчку - уброд ці пераплыць, яе, нават калі б патапілася палова крыжаносцаў. Хай інжынэры выпраўляюцца будаваць масты туды, дзе ў тым ёсьць патрэба. Тым, хто ідзе на пошукі Магілы, патрэбен толькі адзін мост - вера.\nМой добры сябра, калі ты хочаш ісьці за сваім прызваньнем, так, як гэта трэба,- ня вер мастацтву, ня вер навуцы ці, ва ўсялякім разе, таму, што прынята называць навукай i мастацтвам, што ў сапраўднасьці ўяўляе сабой усяго толькі нікчэмную карыкатуру на праўдзівае мастацтва i навуку. Хай будзе табе дастаткова веры. Вера - вось што будзе тваім мастацтвам, вера будзе тваёй навукай.\n(...) Гнюсная літаратуршчына - натуральная сaюзьнiцa ўсялякай няволі i ўсялякіх брыдотаў. Заваёўнікі добра ведаюць: да таго часу, пакуль нявольнікі захапляюцца прыгожымі гімнамі свабодзе, яны задавальняюцца сваім нявольніцкім станам i ня думаюць разарваць свае ланцугі.\n(...) Хай жыцьцё тваё будзе бурным, неслабеючым віхрам жарсьці, аддайся гэтай адзінай жарсьці цалкам. Толькі па-сапраўднаму захопленым людзям пад сілу пакінуць пасьля сябе нешта праўдзіва даўгавечнае i плённае. Калі пра чалавека скажуць у тваёй прысутнасьці, што ён дасканалы - у якім бы ні было значэньні гэтага ідыёцкага слова,- ратуйся ад «дасканаласьці» ўцёкамі; асабліва, калі ён служка музаў. Падобна да таго, як менавіта дурань ніколі ў жыцьці ня скажа i ня зробіць глупства, якраз той служка мастацтва, хто менш за ўсё паэт, хто паводле сутнасьці сваёй якраз антыпаэт - а сярод людзей мастацтва натуры антыпаэтычныя пераважаюць,- якраз ён i будзе дасканалым мастаком, акурат яго ўвянчаюць лаўрамі спрынцавальныя танцоры, яго ўзнагародзяць яны прэміямі i дыплёмамі, яго абвесьцяць дасканалым.\nМой бедны сябра, цябе зьядае неадчэпная ліхаманка, ты прагнеш неабсяжных i нязьведаных акіянаў, ты прагнеш новых сусьветаў, ты шукаеш вечнасьці. Розум стаў для цябе крыніцаю пакутаў. I ты сам ня ведаеш, чаго хочаш. А зараз, зараз ты вырашыў ісьці да Магілы Рыцара Дзівацтваў, каб там сысьціся сьлязамі, зьнясіліць сябе ліхаманкай, высахнуць ад прагі неабсяжных акіянаў, ад таго, што прагнеш іншых сусьветаў, ад таго, што шукаеш вечнасьці.\nВыпраўляйся ж у шлях! Адзін. Усе іншыя адзіночкі пойдуць побач з табой, хоць ты ня будзеш ix бачыць. Кожн.ы будзе думаць, што ідзе адзін, але усе разам вы створыце сьвяты аддзел, аддзел сьвятога i бясконцага крыжовага паходу.\nМой добры сябра, ты ж нават добра не ўяўляеш сабе, як гэтыя адзіночкі, цалкам адзін з другім незнаёмыя, ня ведаючы адзін аднаго ў твар, ня ведаючы адзін аднаго па імёнах, усе ж ідуць разам, дапамагаючы адзін аднаму. Іншыя ж пляткараць, падаюць руку, віншуюць, гавораць кампліменты, абражаюць адзін аднаго, i кожны ідзе сваім шляхам. I ўсе бягуць прэч ад Магілы.\nТы не належыш да марнаслоўнай чэрні, ты з аддзелу вольных крыжаносцаў. Навошта ж ты спрабуеш зірнуць на зборышча гэтых пустазвонаў i слухаеш, пра што яны трашчаць. Не, мой сябра, не! Праходзячы каля зборышча чэрні, затыкай сабе вушы, кінь у ix вострае слова i ідзі далей - да Магілы. I хай у гэтым слове палае ўсё, чаго прагне i шукае душа твая, усё, што напаўняе яе любоўю.\nКалІ ты хочаш жыць справамі чэрні - жыві дзеля яе. Але тады, бедны мой сябра, ты чалавек, які загінуў.\nЯ ўспамінаю смутны ліст, які ты напісаў мне ў хвіліну, калі ўжо быў падрыхтаваны ўпасьці, скласьці зброю, адмовіцца, далучыцца да іхнае супольнасьці. У той час я зразумеў, як абцяжарвае цябе твая самота, тая самая самота, што павінна быць для цябе суцяшэньнем, прытулкам, крыніцай сілы.\nТы дайшоў тады да самага страшнага, да самай мяжы адчаю, дайшоў да краю бездані, якая магла цябе паглынуць, дайшоў да сумненьняў у сваёй адзіноце, дайшоў да таго, што ўявіў, быццам вакол цябе людзі. «Магчыма,- пытауся ты Ў мяне,- мае перакананьне, што я самотны, выдумка, плён маёй ганарлівасьці, пыхі, i, як ведаць, маіх пустых трызьненняў? Чаму ў добрым настроі я заўважаю, што вакол мяне людзі, што яны сардэчна паціскаюць руку, я чую галасы, якія падбадзёрваюць, прыветныя словы, інакш кажучы, няма недахопу ў сьведчаньні таго, што я ніколькі не самотны?» I далей падобным чынам. Я зразумеў, што ты падманваешся, што ты гінеш, я бачыў, што ты ўцякаеш ад Магілы.\nНе, не падманвайся, як бы ні мучылі цябе прыступы тваёй ліхаманкі, якой бы сьмяротнай журбой ні пякла цябе прага,якой бы лютай ні рабілася твая згаладаласьць, - ты самотны, цалкам самотны. Укусы - гэта ня толькі тое, што здаецца табе ўкусам, але i тое, што здаецца пацалункам. Тыя, што б'юць у ладкі табе, на справе цябе асьвістваюць; тыя, што крычаць: «Наперад!», на справе спрабуюць спыніць цябе на шляху да Магілы. Заткні сабе вушы. I самае галоўнае, сьцеражыся небясьпечнай спакусы, бо колькі б ты ад яе не адмяжоўваўся, яна, як надакучлівая муха, будзе вяртацца да цябе зноў i зноў: cьцеpaжыcя спакусы турбавацца пра тое, што ўяўляеш ты сабой у вачох людзей. Думай толькі пра тое, што ты ўяўляеш сабой перад тварам Бога, думай пра тое, які ты перад вокам Госпада.\nТы самотны, куды больш самотны, чым сам уяўляеш, але пры ўсім гэтым ты знаходзішся толькі на шляху да поўнай, абсалютнай, сапраўднай самоты. Абсалютная, поўная, сапраўдная самота наступае, калі траціш свайго апошняга таварыша - самога сябе. I па-сапраўднаму абсалютна i цалкам самотным ты зробішся не раней, чым скінеш зь сябе усё тое, што ёсьць ты сам, - ля дзьвярэй Магілы. Сьвятая самота!\nТак пісаў я свайму сябру, i ён адказаў мне доўгім лістом, напоўненым нястрыманай горыччу.\nУсё, пра што ты мне гаворыш, вельмі добра, усё гэта вельмі добра, так, усё гэта нядрэнна; але ці не здаецца табе, што замест таго, каб выпраўляцца на пошукі Магілы Дон Кіхота i вызваляць яе ад бакалаўраў, сьвятароў, цырульнікаў, канонікаў i герцагаў, варта было б накіравацца на пошукі Магілы Гасподняй i вызваліць яе ад завалодаўшых ёю веруючых I няверуючых, атэістаў i дэістаў, i там, сярод гвалтаў бязьмежнага адчаю i кроячых сэрца сьлёзаў, чакаць, калі ж уваскросьне Госпад i ўратуе нас, не даючы нам ператварыцца ў нішто.\nПераклала Галіна ТЫЧКА


Атрымаць палітычную падтрымку ад Крамля. Гэтак адмыслоўцы ацэньваюць заявы Росатаму пра тое, што ім пагражаюць санкцыі захаду за ўдзел у крымскіх праектах.\nФізік-ядравік Георгі Лепін канстатуе, што нават калі такія санкцыі будуць уведзеныя, наўпроставых збояў у будаўніцтве астравецкай АЭС гэта не спрычыніць, бо ўсе свае тэхналогіі Росатам вырабляе сам.\n«Кожная атамная станцыя мае шэраг асаблівасцяў. І ніхто іншы не проста не можа іх кампенсаваць, але проста ня мае на гэта права», – мяркуе Георгі Лепін.\nНа думку расейскага адмыслоўца Андрэя Ажароўскага, Росатам, які з’яўляецца глыбока стратнай карпарацыяй, спрабуе звярнуць на сябе ўвагу Крамля і, спекуляцыямі адносна магчымых санкцыяў, спрабуе здабыць больш субсідыяў ад уласнага ўраду. Але хоць патэнцыйныя заходнія абмежаванні супраць Росатаму астравецкай будоўлі не пагражаюць, асноўная пагроза ёй сыходзіць ад дзеянняў Менску.\n«Беларусь сама сябе абклала санкцыямі, парушыўшы канвенцыі Оргус і Эспаа. Калі Літва адмовіцца купляць электраэнэргію з беларускай АЭС, то яна стане гэткай жа нерэнтабельнай, як і Калінінградская, якую з гэтай прычыны, перасталі будаваць», – запэўнівае фізік-ядравік Андрэй Ажароўскі (Расея).\nМіж тым, шанцаў на балтыйскі экспарт усё менш. Пасля шматлікіх асцярогаў з боку літоўскіх дыпламатаў, партыя літоўскіх хрысціянскіх дэмакратаў – «Саюз айчыны», перадала ў сейм амаль 65 000 подпісаў у падтрымку забароны для Беларусі карыстацца літоўскімі электрасеткамі, у выпадку, калі АЭС запрацуе. Для разгляду закона парламентам дастаткова было нават 50 000 галасоў.\n«Спадар Лукашэнка ня раз зазначаў, што ён гарантуе бяспеку АЭС. Ён што, галоўны адмысловец? Ён кіруе сітуацыяй? Я гарантую, што гэта хлусня. Такімі сітуацыямі ніхто не кіруе, тым больш людзі без якіх-небудзь кваліфікацыяў», – звяртае ўвагу Вітаўтас Ландсбергіс, былы кіраўнік літоўскага Сейму.\nГалоўныя прэтэнзіі з боку ЕЗ выклікае адмова Менску правесці стрэс-тэсты на прадмет устойлівасці АЭС у выпадку патэнцыйных надзвычайных сітуацыяў. Менск абяцае іх правесці з 2012 году, але замест таго, каб зрабіць гэта паводле еўрапейскіх стандартаў, заявіў, што правёў сваю ўнутраную праверку, якая цалкам задаволіла як беларускія ўлады, так і расейскіх партнёраў.\nАдмыслоўцы, аднак, падкрэсліваюць, што Росатам возіць міжнародныя дэлегацыі ў Беларусь, каб паспрабаваць прадаць эксперыментальную астравецкую мадэль атамнай станцыі яшчэ некаму. Але на сённяшні дзень, на ні разу не апрабаваную мадэль новага рэактара, якую вырабляе вытворца, што ніколі дагэтуль рэактараў не рабіў, пагадзіўся пакуль толькі афіцыйны Менск.\nТэгі: Астравецкая АЭС, АЭС, Беларуская АЭС, Беларусь-Літва, БелАЭС, Росатам, ядравая праграма, ядравая энергетыка


Беларуская апазіцыя дамаўляецца аб супольнай кампаніі назірання | Krynica.info\nШэсць апазіцыйеых палітычных структур 15 снежня абвесцілі аб падпісанні пагаднення аб удзеле ў супольнай кампаніі назірання падчас парламенцкай кампаніі 2016 года.\nСярод падпісантаў – аргкамітэт па стварэнні партыі «Беларуская хрысціянская дэмакратыя», Рух «За Свабоду», Партыя БНФ, Беларуская сацыял-дэмакратычныя партыя (Грамада), якія ўжо ўдзельнічалі разам у кампаніі назірання «Права выбару», а таксама Аб’яднаная грамадзянская партыя і Прафсаюз радыёэлектроннай прамысловасці (РЭП), паведамляе bchd.info.\n«Аб’яднанне дэмакратычных сілаў і супольныя дзеянні – адна з нашых стратэгічных задачаў. Беларускія ўлады кожны раз імкнуцца да легалізацыі сваёй дзейнасці праз выбарчыя працэсы, але назіральнікі штораз паказваюць іх неадпаведнасць дэмакратычным нормам. Мы будзем дамагацца права на сумленныя і празрыстыя выбары, рэальны падлік рэальных галасоў, і арганізоўваць сапраўды народнае назіранне», – падкрэсліў сустаршыня аргкамітэту БХД Віталь Рымашэўскі.\n«Важна і як выбаршчыкі галасуюць, але і найбольш важна – падлік галасоў. Пакуль, на жаль, я не бачыла за ўвесь час свайго назірання правільнасці іх падліку. Назіранне дае магчымасць сабраць фактычны матэрыял аб тым, наколькі дэмакратычнымі, справядлівымі і празрыстамі былі выбары, і на падставе гэтага рабіць адпаведныя высновы», – кажа старшыня БСДП(Г) Ірына Вештард.\n15.12.2015 Грамадства| Тэгі: апазіцыя, БХД, выбары, Мінск


Абставіны справы Чудзянцова | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАбставіны справы Чудзянцова\nВось ужо некалькі дзён пад вартай знаходзіцца журналіст Уладзімір Чудзянцоў. Гэтага чалавека, калі сыходзіць з паведамленняў адваката, праваахоўнікі затрымалі пры перасячэнні беларуска-польскай мяжы па падазрэнні ў кантрабандзе пакеціка марыхуаны вагой менш за 1 грам. Амаль адначасова на менскай кватэры журналіста прайшоў ператрус, падчас якога нібыта былі знойдзеныя таксама псіхатропныя рэчывы. Сам затрыманы сцвярджае, што пакецік з наркотыкамі быў падкінуты яму, калі ён пайшоў у прыбіральню ў цягніку, пакінуўшы рэчы без нагляду. Дарэчы, як гаворыць адвакат Аляксандр Галіеў, нават з дадзеных афіцыйнай экспертызы вынікае, што ў крыві затрыманага няма слядоў ужывання наркотыкаў. Такім чынам, абставіны затрымання Чудзянцова, калі адштурхоўвацца толькі ад вядомых публіцы фактаў, выглядаюць вельмі падазронымі. Улічваючы ж высокую ступень недаверу да праваахоўных органаў у Беларусі з боку насельніцтва, версія пра сфабрыкаваны характар справы не з’яўляецца такой ужо малаверагоднай.\nНавошта сілавікам спецаперацыя вакол Уладзіміра Чудзянцова? Да нядаўняга часу прозвішча гэтага журналіста было вядомым вузкаму колу журналістаў, для якіх не было сакрэтам, што ён мае вельмі неадназначную рэпутацыю. У 1990-я гады Чудзянцоў “праславіўся” шэрагам прапагандысцкіх матэрыялаў у дзяржаўнай прэсе, у якой ён ганьбіў тытульную апазіцыю. Сярод ахвяраў Чудзянцова, які тады пісаў пад сапраўдным прозвішчам Зуеў, быў адзін з найбольш аўтарытэтных дэмакратычных палітыкаў Генадзь Карпенка. За свае паклёпніцкія публікацыі Зуеў-Чудзянцоў нават атрымаў ад БАЖ узнагароду ў выглядзе антыпрэміі “Ганаровы крумкач”. У пазнейшыя часіны, як сцвярджаў сам Чудзянцоў, ён змяніў свае погляды кардынальным чынам. З новым прозвішчам ён пачаў працаваць на партале TUT.BY, дзе, дзякуючы добраму стылю, стаў адным з лепшых аўтараў. Пазней, калі ў ім пазналі былога прапагандыста, ён зноў сарваўся ў Фэйсбуку, за што і быў звольнены. Карыстальнікі Фэйсбука запомнілі вострага на язык і неталерантнага Чудзянцова, які выказваўся супраць раварыстаў, сабачнікаў, аўтамабілістаў і многіх іншых катэгорый насельніцтва. Словам, не баяўся грамадскай рэакцыі. Пазней ён стаў заснавальнікам партала навінаў, які падаваў інфармацыю у досыць спецыфічным аўтарскім стылі. Пасля анексіі Крыма ў 2014 годзе партал Чудзянцова стаў адным з рупараў, як кажуць у Крамлі, русафобіі, за што нават быў унесены ў чорны спіс у Расеі.\nІ вось пасля ягонага падазронага затрымання найпапулярнейшы відэаблогер Сцяпан Пуціла, ён жа Нехта, заявіў, што Чудзянцоў з’яўляецца адным з ягоных памочнікаў у шэрагу праектаў, у тым ліку ў межах падрыхтоўкі рэзананснага фільма “Лукашэнка. Крымінальныя матэрыялы”. Паводле блогера, Чудзянцоў, ведаючы пра патэнцыйную небяспеку, спрабаваў выехаць у Польшчу, але быў зняты па дарозе беларускімі сілавікамі.\nЦікава, што затрыманне адыёзнага журналіста раздзяліла меркаванні журналісцкай і праваабарончай супольнасці. Самыя вядомыя арганізацыі, якія абараняюць рэпрэсаваных у Беларусі яшчэ з 1990-х гадоў БАЖ і “Вясна”, даюць асцярожныя ацэнкі, не надта выяўляюць актыўнасць у абароне Чудзянцова. Тым часам як у ягоную падтрымку выказваюцца маладыя журналісты, відэаблогеры і інтэрнаўты. Збор сродкаў на адваката для Чудзянцова на адной з краўдфандынгавых платформаў стаў рэкордным. За пару дзён ахвярадаўцы пералічылі каля 5 тысячаў долараў.\nУладзімір Чудзянцоў – надзвычай супярэчлівы чалавек, што робіць практычна немагчымым шырокую праяву салідарнасці з боку грамадзянскай супольнасці. Відаць, таму ён і стаў ідэальным аб’ектам для пераследу.


October 12, 2018, 1:18 pm / martinlapa369247.full-design.com\nPenomet dоеѕn’t hаvе аnу nеgаtіvе еffесtѕ thаt wеrе detailed. Enѕurе thаt уоu always uѕе Pеnоmеt as іnѕtruсtеd іn оrdеr tо оbtаіn ѕuссеѕѕful results. Althоugh оthеr browse this site products such аѕ supplements will hеlр уоu mаnаgе аdvеrѕе rеасtіоnѕ уоu nеvеr hаvе tо be соnсеrnеd аbоut thіѕ with Penomet.\nComments on “penomet Reviews Fundamentals Explained”


Тэарэтыка-метадалагічны аналіз псіхалагічных асаблівасцяў асобасна-прафесійнага развіцця студэнтаў » Белорусские рефераты\nТэарэтыка-метадалагічны аналіз псіхалагічных асаблівасцяў асобасна-прафесійнага развіцця студэнтаў\nТэарэтыка-метадалагічны аналіз псіхалагічных асаблівасцяв асобасна-прафесійнага развіцця студэнтав\nАсаблівую актуальнасць для тэорыі і практыкі вышэйшай прафесійнай адукацыі на сённяшні дзень уявляе праблема асобаснага і прафесійнага развіцця студэнтав, фарміраванне гатовнасці да будучай дзейнасці. Псіхалагічныя, медыцынскія даследаванні паказваюць на існаванне в студэнтав цяжкасцяв у самавызначэнні, у засваенні навучальных праграм; наявнасць выявленага стану псіхічнага дыскамфорту [45 с. 12]. Варта адзначыць, што не застаюцца нязменнымі патрабаванні, якія прафесіі прад'являюць да чалавека; з'являюцца новыя спецыяльнасці, якія не маюць аналагав у мінулым.\nПедагагічныя, псіхалагічныя спецыяльнасці даследаваны больш падрабязна, аднак у цяперашні час адчуваецца недахоп работ па выявленні прафесійна значных якасцей у аспекце працы з дзецьмі.\nЗмест працэсу псіхолага-педагагічнай падтрымкі студэнтав у ВНУ можа быць накіравана на рашэнне задач стымулявання самавызначэння асобы, дапамогі в індывідуалізацыі і самаразвіцці. Вывучэнне дэтэрмінуецца фактарав прафесійнага станавлення, здольнасцяв, матывацыі, каштовнасных арыентацый, з'являецца неабходным і запатрабаваным [33, с. 234].\nПраблема асобасна-прафесійнага развіцця в цяперашні час даследавана всё яшчэ недастаткова повна, хоць агульнае псіхічнае развіццё і развіццё асобы знаходзілася і знаходзіцца в цэнтры ввагі як айчыннай, так і замежнай псіхалогіі (Б.Г. Ананьев, Л.І. Анциферова, А.Г. Асмолов, В.М. Бехтерев, А.А. Бодалев, Л.І. Божович, Л.С. Выготскі, П.Я. Гальперын, М.В. Гамеза, А.В. Запарожац, Я.А. Клімав, А.Ф. Лазурского, А.М. Лявонцьев, В.М. Мясищев, А.В. Пятровскі, К.К. Платонав, С.Л. Рубінштэйн, Д.І. Фельдштейн, В.Д. Шадриков, З.Б. Эльконіна і інш; А. Адлер, К. Бюлер, А. Валёніі, Х. Вернер, А. Гезелл, А. Маслоу, Ж. Піяжэ, К. Рождерс, З. Фрэйд, Ст. Хол, В. Штерн, Э. Эрыксан, К. Юнг і інш.)\nУ апошні час усё больш распавсюджанай становіцца канцэпцыя В«неабмежаванага развіцця "(Б.Г. Ананьев, Л.І. Анцыферова, А.В. Бруш-линский, А.В. Запарожац, К.К. Платонав, Я.А. Панамаров, Э. Эрыксан і інш), згодна з якой развіццё не спыняецца да канца жыцця чалавека, змяняючыся толькі па кірунку, інтэнсівнасці, характару і якасці. Самаразвіццё разумеецца як складанае эвалюцыйна-инволюционное паступальны рух, падчас якога адбываюцца прагрэсівныя і рэгрэсівны інтэлектуальныя, асабістыя і дзейнаснага змены. Найбольш каштовным і сацыяльна пажаданым з'являецца пазітывны вектар асобаснага развіцця, вынікам якога з'являецца фарміраванне агульнай культуры чалавека, што асабліва важна для студэнта - носьбіта культуры, будучага інтэлігента .\nУ даследаваннях Б.Г. Ананьева, В.Т. Лісовскага, М.Д. Дворяшиной, Л.Н. Грановского, А.М. Никиреева, П.А. Просецкого, В.А. Сластенина і інш пака...


Як судзіць якасць матраца? ~ Паглядзіце на матрац стрымлівання сістэмы\nАдна траціна жыцця праводзіцца ў сне, і матрац з'яўляецца адным з важных фактараў, якія ўплываюць на якасць сну.\nСудзіць якасцьматрац, самае галоўнае, вясновая сістэма.\nВа ўсіх матрацам спружынных сістэм, ёсць тры тыпу: драцяной язва вясной, кругавой спружыны (незалежнай ланцугу вясной) і незалежны мяшок вясной. Эксперты сказалі, што звычайна купляюць матрацы, паспрабуйце не выбраць дроту-малявання вясны, таму што шум дроту малявання вясны з'яўляецца адносна вялікім, якасць з'яўляецца бедным, як правіла, высокага класа матрацаў не будзе выбіраць дроту малявання вясны.\nРыд Асаблівасці: Увесь матрац мае асобныя трыснёг цвёрда пакласці разам, так што ўсё матраца ў адзін. І вясной і вясна не трэння адзін аднаго, ніякага шуму, не можа спаць бяспечна.\nХарактарыстыкі незалежнага мяшка спружыны: Некаторыя людзі павінны быць зблытаць, што называецца незалежны мяшок вясной? Прасцей кажучы, кожная асобная вясна загружаецца ў мяшок з нятканым мяшком пасля ціску, а затым размешчаны ў ланцугу, а затым злепленыя разам, каб сфармаваць ложак сетку. Незалежны мяшок спружыны матрац, таму што кожны вясновае цела індывідуальна працуе, незалежна адзін ад аднаго падтрымліваецца, можа быць незалежна ад высоўны, таму ляжаў на адным з двух людзей пераварочваць або сысці, іншы чалавек не будзе залежаць ад найменшага, можа забяспечыць бяспечны і зручны Сон.\nКожная незалежная спружына загружаецца ў нятканы мяшок і сплайлі ў сетку ложак пад асобнай сілай без перашкод. Вясна сціснутае і навакольнае месца цалкам не ўплывае, таму матрац змяшчаецца лепш.\nЦяпер, тым лепш матрац стрымлівання на рынку кругавой вясной і незалежны мяшок вясной. Незалежны мяшок спружына лепш, чым кругавая вясна.\n1. Структура незалежнага мяшка спружыны малы з абодвух бакоў і вялікім у сярэдзіне, таму пры экструдирование, ён можа быць выразна бачылі, што крыніцы не трэння адзін з адным, гэта значыць, каб сказаць, нуль шум можа быць дасягнута.\n2. З-за незалежнай тэлескапічнай функцыі вясны, матрац's плоскасць сілы нават, і ён выйграў'т прыгнятае капіляры чалавечага цела, з тым, каб пазбегнуць адчуванні хваравітасці і стомленасці.\n3. У параўнанні з кругавой вясной, ён мае лепшую гнуткасць, больш мяккі матрац адчуваць сябе і вышэй камфорт.\nЭксперты кажуць, што будзе з'ява выкарыстання кругавой вясны як незалежны мяшок спружыны на рынку. Як мы можам адрозніць матрац з двума відамі спружын, калі мы купляем яго?\n1. гэта'S вельмі проста. Закрануць яго рукамі.\nКалі спажыўцы купляюць матрацы, яны могуць дакрануцца да сістэмы матраца вясной з боку. Незалежны мяшок спружыны аліўкавыя, малыя на абодвух канцах і вялікім у сярэдзіне, у той час як кругавыя спружыны, наадварот, вялікія на абодвух канцах і малых ў сярэдзіне, і ўвагнутыя. Таму, калі дзве спружыны ўтвараюць самалёт, мы дакранаем адзін з адным з нашымі рукамі. Калі мы лічым, што спружыны былі падштурхнулі некалькі сантыметраў, ёсць пачуццё сталёвага дроту, што з'яўляецца кругавой вясной.\nІншы выгляд прадпрымальніка больш хітрасць, можа зрабіць вонкавае пласт у асобную сумку спружыны, ўнутры з кругавой вясной, так што ўладальнік не можа адрозніваць"бок дотык" метад. У гэты час кожны можа націснуць на матрац, калі месца націснутая ўніз, навакольнае не ўплывае, гэта значыць"не-перашкоды" незалежнасць. Спружыны ў вертыкальных сумках!\n2."Паглядзіце, перш чым закрануць, проста вызначыць тканіна матраца"\nМатрац тканіны на рынку ў асноўным тое ж самае цяпер. У цяперашні час існуюць трыкатажныя тканіны, лапікавыя трыкатажныя тканіны, тканыя тканіны, спінінг трыкатажныя тканіны, друкаваныя тканіны і гэтак далей на на рынку. Як правіла, сярэднія і высакаякасныя матрацы сплеценыя тканіны, лапікавая трыкатажныя тканіны і спінінг трыкатажнай тканіны.\n3. Для таго, каб адрозніцьматрац Ад тканіны, ёсць два асноўных аспекты: адзін вага, іншы знос супраціў.\nВага матрацаў тканіны, гэта значыць, якасць плошчы адзінкі, з'яўляецца важным паказчыкам для ацэнкі якасці матрацаў тканіны. Неадказнасць вагі матрацаў тканіны будзе ўплываць на тэрмін службы матраца.\n4. Як наконт вагі тканіны? Першы знешні выгляд і дотык!\nМы цвёрда ведаем, што шчыльнасць трыкатажнай тканіны вельмі высокая і разрыў паміж ніткай і ніткай малая. Ён адчувае сябе тоўшчы, гладкія і далікатныя. Калі націснуць на сябе цяжка, вы можаце адчуць ўстойлівасць, відавочна, і няма гуку. І матрац зносаўстойлівасць, кажуць эксперты, гэта не рука можа адчувацца, але будуць выяўленыя прафесійнымі машынамі. Добраматрац можа доўжыцца да 15 гадоў.\nПЕРЕД Матрац Функцыя\nШто адрозніваецца паміж Bonnell Spring і кішэннай вясной? ДАЛЕЙ


pdf 60,4 Ko 27. Mar 2019, 14:47 Page Count: 6\npdf 70,7 Ko Version: 3 29. Oct 2019, 11:59 Page Count: 5


Беларусы рэгіструюць штораз болей патэнтаў і таварных знакаў\n25 лістапад 2004, 23:08\nЮлія Шарова, Менск У Менску адбыўся міжнародны сэмінар “Інтэлектуальная уласнасьць як інструмэнт эканамічнага разьвіцьця”. У ім узялі удзел прадстаўнікі айчынных і міжнародных арганізацыяў, што займаюцца праблемамі інтэлектуальнай уласнасьці.\nЗа апошнія дзесяць гадоў у Беларусі выдалі 6.160 патэнтаў на вынаходніцтва, зь якіх прыкладна дзьве траціны прыпадаюць на нацыянальных заяўнікаў.\nЯк адзначае генэральны дырэктар Нацыянальнага цэнтру інтэлектуальнай уласнасьці Леанід Варанецкі, апошнім часам нацыянальныя заяўнікі сталі часьцей патэнтаваць свае напрацоўкі, найперш такіх аб’ектаў, як карысныя мадэлі. За апошнія тры гады колькасьць заявак на ахову вынаходніцтваў з боку інстытутаў Акадэміі навук павялічылася ўдвая.\nПаводле зьвестак Дзяржаўнага камітэту па навуцы і тэхналёгіях, пераважная колькасьць усіх падахоўных аб’ектаў прамысловай уласнасьці ў Беларусі прыпадае на таварныя знакі (брэнды).\nАднак у Беларусі практычна няма міжнародна прызнаных аб’ектаў інтэлектуальнай уласнасьці. Гаворыць Леанід Варанецкі.\n(Варанецкі: ) “На жаль, айчынныя суб’екты гаспадараньня пакуль недастаткова выкарыстоўваюць працэдуру міжнароднай рэгістрацыі. Цягам нашай канфэрэнцыі мы спрабавалі крытычна ацаніць рэальнае становішча ў гэтай сфэры”.\nНа думку спадара Варанецкага, мэханізм міжнароднай рэгістрацыі аб’ектаў інтэлектуальнай уласнасьці дазволіць зрабіць айчынную прадукцыю больш канкурэнтаздольнай на вонкавым рынку.


Агляд друку: "Галадоўка Скрабца сьведчыць пра абыякавасьць грамадзтва"\n30 чэрвень 2005, 12:21\n“Галадоўка Сяргея Скрабца засьведчыла, што нашае грамадзтва зьяўляецца амаль дасканалым адлюстраваньнем сыстэмы, якая ім кіруе. Але як бы ні нацягвала сыстэма на сябе маску абыякавасьці, на яе твары чытаецца зьбянтэжанасьць”. Пра гераічны высілак чалавека, які спрабуе адстаяць свой гонар і свабоду, піша камэнтатар “Нашай Нівы” Алесь Кудрыцкі.\nВядучы беларускі гісторык Генадзь Сагановіч звольнены з працы – адпаведнае рашэньне падпісанае выканаўцам абавязкаў дырэктара Інстытуту гісторыі Аляксандрам Каваленем. У інстытуцкіх калідорах называюць і прычыну звальненьня: незадаволенасьць грамадзкай і навуковай пазыцыяй Сагановіча. Крыніцы газэты не выключаюць “пажаданьня” з высокага верху аб чыстцы інстытуту. Абсурд: працу ў Кракаўскіх архівах гісторыку залічылі за прагулы, – піша “Наша Ніва”.\nБылы начальнік Беларускае чыгункі Віктар Рахманько, якога ў 2001 годзе Аляксандар Лукашэнка са скандалам адхіліў ад пасады, цяпер працуе ў “Газпроме” начальнікам упраўленьня транспарту. Сп. Рахманько апавядае на старонках “Народнай волі” пра сваё жыцьцё на новым месцы і сваю колішнюю “гучную справу”.\nУ Беларусі вырашылі стварыць “Прэзыдэнцкі спартовы клюб”. У склад Цэнтральнай рады клюбу ўвайшлі абодва сыны Аляксандра Лукашэнкі, а малодшы нават абраны старшынём, пра што i расказваюць карэспандэнту “Народнай волі” вядомыя беларускія спартоўцы.\nНа гэтым тыдні калегія Міністэрства аховы здароўя анулявала ліцэнзію мэдычнага цэнтру “Нардын”. Цяпер цэнтар ня мае права аказваць мэдычную дапамогу, аднак па-ранейшаму працуе. Ці будзе “Нардын” аспрэчваць рашэньне міністэрства ў Вышэйшым гаспадарчым судзе? Пра гэта – у сёньняшнім нумары “Народнай волі” ў матэрыяле “Нардын безь ліцэнзіі. Хто наступны?”\nТыднёвік “Вольнае Глыбокае” піша пра вялікі посьпех міжнароднага фэстывалю хрысьціянскага дакумэнтальнага кіно й тэлепраграмаў “Магніфікат-2005”, які праходзіў у вёсцы Мосар Глыбоцкага раёну. Таксама газэта друкуе рэпартаж са сьвяткаваньня Купальля, якое адбывалася сёлета выключна паводле старажытных абрадаў.\n“Газета Слонимская” апісвае першы ў гісторыі Слониму выпадак, калі быў засуджаны непаўналетні хакер. Падлетак з Мар’інай Горкі ўзламаў сайт і здолеў напазычаць грошай з рахунку сыстэмнага адміністратара, за што Слонімскі суд і прысудзіў яму тры гады зьняволеньня з адтэрміноўкаю на год.\nУ Слоніме тым часам надзвычайны ажыятаж вакол здачы на пасьведчаньне кіроўцы. Людзі за месяц-два займаюць чэргі, каб прайсьці мэдычную камісію. Гэтыя перагрузкі выкліканыя як ростам колькасьці аўтаўладальнікаў, гэтак і непаладкамі ў працы дзяржаўных органаў, піша “Газета Слонимская”.


§ 40. Паўночна-Усходні эканамічны раён | Курс эканамічнай і сацыяльнай геаграфіі Украіны, 9 клас\n§ 40. Паўночна-Усходні эканамічны раён (падручнік)\n§ 40. Паўночна-Усходні эканамічны раён\n1. У межах якіх прыродных зон і гістарычных зямель знаходзіцца тэрыторыя Сумскай, Палтаўскай і Харкаўскай абласцей?\n2. Якімі прыроднымі багаццямі славіцца гэтая тэрыторыя?\nПаўночна-Усходні эканамічны раён заключаецца з трох адміністрацыйных абласцей (Сумскай, Харкаўскай, Палтаўскай) і з'яўляецца адным з найбуйнейшых па плошчы тэрыторыі і сярэднім па колькасці насельніцтва сярод раёнаў Украіны.\nМал. Межы Паўночна-Усходняга эканамічнага раёна\nПерадумовай развіцця. Галоўнымі перадумовамі развіцця гэтага раёну з'яўляюцца:\n· зручнае эканоміка-геаграфічнае становішча, вызначанае суседствам з развітымі Данецкай, Прыдняпроўскай, Сталічным раёнамі і індустрыяльна-аграрных рэгіёнам Расіі;\n· раўнінны рэльеф, спрыяльныя агракліматычныя рэсурсы, высокі ўзровень забяспечанасці зямельнымі і воднымі рэсурсамі, некаторымі відамі мінеральнай сыравіны - нафтай, прыродным газам (Ефремовское, Шебелинское, Захиднохрестищенськегазавыя радовішчы), Жалезным рудамі (Кременчугской раён), Будаўнічых матэрыялаў;\n· раўнамернае рассялення людзей па тэрыторыі, наяўнасць буйных гарадоў, у тым ліку горада-миллионника Харкава, Засяроджвання у ім значнага навукова-тэхнічнага патэнцыялу.\nГАСПАДАРКА. Паўночна-Усходняя раён мае індустрыяльна-аграрную спецыялізацыю, асноўныя галіны гаспадаркі - машынабудаванне, хімічная і харчовая прамысловасць, шматгаліновае сельская гаспадарка.\nМашынабудаванне раёна магутнае ва Украіну. Харкаўз'яўляецца найбуйнейшым цэнтрам айчыннага машынабудавання. Там вырабляюць турбіны для электрастанцый, электрарухавікі, трансфарматары, трактары, веласіпеды, самалёты. Электратэхнічнае машынабудаванне развіта таксама ў Палтаве.\nВыпуск грузавых аўтамабіляў і вагонаў засяроджаны ў Кременчуге, Сельскагаспадарчае машынабудаванне развіваецца ў Харкаве, Ахтырке. Станкабудаванне засяроджанае ў Харкаве, Лубны, Глухаве, а прыборабудавання - Харкаве, Лубны, Сумах, Палтаве, Ізюме.\nХімічная прамысловасць прадстаўлена, вытворчасцю фосфарных угнаенняў у Сумах, химреактивовў Шостка, Фармацэўтычных прэпаратаў у Харкаве і Лубны. Энергетыка раёна прадстаўлена нафта-і газаздабычы, нафтаперапрацоўкай ў Кременчуге, сеткай ЦЭС (найбуйнейшая з іх - Змиевская) І Крэменчугскай ГЭС.\nХарчовая прамысловасць развіваецца на мясцовым сыравіну. Галоўныя яе галіны - цукровая, алейная, малочная і мясная - маюць шырокую геаграфію.\nНайбуйнейшымі цэнтрамі лёгкай прамысловасці з'яўляюцца Харкаў, Ромны, Сумы, Полтава. У іх вырабляюць тэкстыльныя, галантарэйныя, швейныя, трыкатажныя вырабы, парфумерную прадукцыю.\nСельская гаспадарка спецыялізуецца на вырошчванні збожжавых культур, цукровых буракоў, сланечніка, у жывёлагадоўлі пераважаюць жывёлагадоўля, свінагадоўля і птушкагадоўля.\nБольш за ўнутраных перавозак ажыццяўляецца ў раёне аўтамабільным транспартам, а знешніх - чыгуначным. Найбуйнейшыя чыгуначныя вузлы - Харкаў, Лозовая, Канатоп, Полтава. У рачных перавозках ўдзельнічае порт у Кременчугена Дняпры.\nПраз тэрыторыю раёна праходзяць шэраг трубаправодаў з Расеі (у тым ліку нафтаправод з Самары ў Кременчуг) і густая сетка трубаправодаў ад мясцовых нафта- і газопромыслов да спажыўцоў.\nМал. 50 тыс. тон нафты штогод перапампоўвае Гао "Прыдняпроўскі магістральныя нафтаправоды "\nПРАМЫСЛОВАГА ЦЭНТРЫ і славутасці. Найбуйнейшымі гарадамі Паўночна-Усходняга раёна з'яўляюцца абласныя цэнтры Харкаў, Полтава і Сумы, А таксамаКременчуг. Харкаў - гістарычная “сталіца” Слобожанщины - нейкі час быў палітычнай сталіцай савецкай Украіны. У цяперашні час ён прэтэндуе называцца прамысловай “сталіцай” Украіна ў цэлым і машынабудаўнічай прыватнасці. Адначасова гэта адзін з найбуйнейшых навуковых і адукацыйных цэнтраў краіны.\nГісторыка-культурнымі цэнтрамі рэгіёну, акрамя абласных гарадоў, з'яўляюцца Пуціўль, Глухаў, Ромны.Гарадок Апошняйна Палтаўскай здаўна вядомае ганчарным здабычай (“опишнянскаякераміка”), А Кралявецў Сумскай - мастацкім ткацтвам (“кролевецкие ручнікі”).\nПаўночна-Усходняя раён - магутны індустрыяльна-аграрны раён з высокім узроўнем машынабудавання, самавітай навукова-тэхнічнай базай.\n1. Ахарактарызуйце перадумовы развіцця Паўночна-Усходняга раёна.\n2. Якія галіны вызначаюць гаспадарчую спецыялізацыю Паўночна-Усходняга раёна? Якія фактары яе абумовілі?\n3. Чаму горад Харкаў часам называюць "Другі сталіцай" Украіны?\n4. Якія культурна-гістарычныя славутасці значыць у Паўночна-Усходнім эканамічным раёне?\n← § 39. Прыдняпроўскі эканамічны раён\n§ 41. Сталічны эканамічны раён →


Schneider GLOSSA выключатель 2кл. крем механизм\n>Выключатели,розетки>Schneider Electric>Glossa скрытая установка>Glossa крем>Schneider GLOSSA выключатель 2кл. крем механизм


Скачать Рассудку вопреки - Хочмэн Сара. Любовный роман бесплатно - Библиотека Мир женщины\nСкачать Рассудку вопреки - Хочмэн Сара\nЛюбовный роман скачать Рассудку вопреки - Хочмэн Сара бесплатно.\nНа этой странице предлагается скачать Рассудку вопреки - Хочмэн Сара бесплатно. Также представленный любовный роман можно читать онлайн перейдя по ссылке Читать Рассудку вопреки - Хочмэн Сара\nСкачать Рассудку вопреки - Хочмэн Сара бесплатно\nРассудку вопреки - Хочмэн Сара\nЧитать любовный роман - Рассудку вопреки - Хочмэн Сара\nХочмэн Сара - все любовные романы и книги автора


24.12.2019 11:31 Сацыяльны ракурс\nКаля 140 асаблівых хлопчыкаў і дзяўчынак з 21 установы агульнай сярэдняй і спецыяльнай адукацыі Піншчыны прынялі ўдзел у раённым інклюзіўным фестывалі дзіцячай творчасці “Крок насустрач”.\nФестываль складаўся з некалькіх этапаў. Першы этап уяўляў сабой выставу творчых работ “Падарожнічаем па краінах і кантынентах”. У малюнках, аплікацыях і вырабах дзеці ўвасобілі ўражанні, мары і фантазіі пра блізкія і далёкія краіны, а таксама любоў да Радзімы.\nФінальнае мерапрыемства праходзіла на базе Малоткавіцкай дапаможнай школы-інтэрната ў форме канцэрта “Вакол свету за 80 мінут”. Яго ўдзельнікам прапанавалі пакатацца на паветраным шары, а падчас прыпынкаў азнаёміцца з традыцыямі розных народаў і краін. Усяго за 80 мінут дзеці і дарослыя пабывалі ў Польшчы, Украіне, Малдове, Англіі, Іспаніі, Пуэрта-Рыка, Бразіліі, Расіі…\nХлопчыкі і дзяўчынкі рыхтавалі творчыя нумары, разыгрывалі сцэнкі, танцавалі, спявалі. Да дзяцей Піншчыны далучыліся равеснікі са Столінскага раённага ЦКРНіР.\nЖуры складана было выбраць пераможцаў. Лепшымі ў намінацыі “Тэатральная творчасць” прызнаны выхаванцы Калавуравіцкага дзіцячага сада — сярэдняй школы, якія зладзілі ўкраінскія вячоркі. У намінацыі “Харэаграфічная творчасць” перамаглі вучні Пінкавіцкай сярэдняй школы (танец “Рускія матрошкі”) і Малоткавіцкай дапаможнай школы-інтэрната (танец “Вышыты ручнік”). Асобна журы адзначыла выступленне Вадзіма Красько са Стытычаўскай сярэдняй школы, які сыграў на баяне.\nсацыяльны педагог Пінскага раённага ЦКРНіР.\nінклюзіўны фестываль дзіцячай творчасціКрок насустрач


Адбыўся выпадак у кватэры шматкватэрнага дома? | Промтрансинвест - страхование в Беларуси\nГалоўная / Страхавы выпадак / Адбыўся выпадак у кватэры шматкватэрнага дома?\nАдбыўся выпадак у кватэры шматкватэрнага дома?\nТакім чынам, дагавор страхавання вы заключылі. Страхавую прэмію заплацілі. А што рабіць, калі раптам Ваша кватэра пацярпела? Якія дзеянні трэба распачаць, што рабіць, куды звяртацца? Як правільна заявіць страту ў страхавую кампанію? Як атрымаць страхавое пакрыццё ў поўным аб'ёме?\nПры наступе падзеі, якое можа быць прызнана страхавым выпадкам, перш за ўсё, неадкладна звярніцеся ў:\nарганізацыю, якая ажыццяўляе абслугоўванне і эксплуатацыю шматкватэрнага дома, у якім знаходзіцца застрахаваная кватэра.\nЗаявеце аб тым, што адбылося падзеі настолькі хутка, наколькі гэта ўяўляецца магчымым (але не пазней 3 (трох) рабочых дзён) у нашу страхавую кампанію і атрымаеце інструкцыю па далейшых дзеяннях.\nПрыміце разумныя і даступныя ў абставінах, якія склаліся меры па змяншэнню магчымых страт.\nЗахавайце пашкоджанні кватэры ў тым выглядзе, у якім яно апынулася пасля здарэння падзеі для агляду яго прадстаўніком страхавой кампаніі, калі гэта не прывядзе да яшчэ большага шкоды. Забяспечце прадстаўніку страхавой кампаніі, кампетэнтных органаў магчымасць бесперашкоднага агляду пашкоджанай кватэры для высвятлення прычын і абставінаў яе пашкоджанні.\nЗбярыце і перадайце дакументы, неабходныя для атрымання страхавога пакрыцця, у адпаведнасці з умовамі дагавора страхавання, ад Вас спатрэбіцца:\nпісьмовую заяву аб выплаце страхавога пакрыцця з падрабязным пералікам пашкоджанняў кватэры, з указаннем прычын, абставінаў;\nакт агляду страчанай або пашкоджанай кватэры;\nдакументы, якія пацвярджаюць факт, прычыны, абставіны наступу заяўленага выпадку, памер нанесенай шкоды.\nАднак памятайце, страхавое пакрыццё выплачваецца, калі вы своечасова аплачвалі страхавую прэмію. Запазычанасць па аплаце дагавора страхавання можа стаць прычынай адмовы ў выплаце страхавога пакрыцця!


Лучынка (часопіс) — Вікіпедыя\n«Лучы́нка» — літаратурна-мастацкі і навукова-папулярны часопіс краязнаўчага кірунку для беларускай моладзі. Выдаваўся на беларускай мове ў Мінску ў 1914 годзе на 16 старонках.\nРэдактар-выдавец — А. Уласаў, літаратурны рэдактар — А. Пашкевіч (Цётка). У часопісе супрацоўнічалі пісьменнікі і публіцысты газеты «Наша ніва», беларускія студэнты. «Лучынка» прапагандавала ідэю асветы на роднай мове, самаадукацыі, духоўнага і нацыянальна-патрыятычнага выхавання дзяцей і юнацтва.\nУ праграмных рэдакцыйных публікацыях (верш «Лучынка», артыкулы «Да вясковай моладзі беларускай», «Шануйце роднае слова!», «Аб душы маладзёжы», «Наша народная беларуская песня», напісаны Цёткай без пазначэння аўтара) услаўляліся культурныя традыцыі народа, яго таленавітыя дзеці, гуманістычны светапогляд, беларускі патрыятызм. Вобраз «Лучынкі» раскрываецца ў творах Цёткі як сімвал святла, што выпраменьвае кніжка і асвета на роднай мове.\nДрукаваліся творы Я. Купалы (вершы «Моладзі», «Страшны вір», «Вясна», «Запела вясна сваю песню», «З вясной»), Я. Коласа (верш «Наша гуменца», апавяданні «Малады дубок», «Казкі жыцця» і іншыя), З. Бядулі (апавяданне «Буслы»), нарысы і апавяданні У. Галубка (некаторыя пад крыптанімам Г-у-к), вершы, апавяданні і драматычныя абразкі А. Паўловіча, Я. Журбы, А. Петрашкевіча, К. Буйло, Ц. Гартнага, М. Арла, Ядвігіна Ш., А. Жыгалкі, В. Лявіцкай. Даследаванню гісторыі і культуры прысвечаны нарысы У. Галубка «Сляды старыны» пра старадаўнія замкі, Власта (В. Ластоўскага) «Якога мы роду-племені» пра станаўленне беларускай народнасці і дзяржавы, успаміны Я. Тараса (Б. Тарашкевіча) пра У. Эпімаха-Шыпілу, артыкул А. Уласава «Вялікі Бацька Украіны» пра Т. Шаўчэнку (падпісаны крыптанімам А.У.), «Фрыдрык Містраль» (нарыс пра французскага паэта, без подпісу). Змяшчала навукова-папулярныя артыкулы па прыродазнаўстве: «Вадаспады» і «Вулкан» А. Паўловіча, «Гутаркі аб птушках», «Газа» і «Пералётныя птушкі» Цёткі (пад псеўданімам Мацей Крапіўка), пра сусветныя навуковыя адкрыцці («Радый» Цёткі пад крыптанімам К-ая, «Сіла з народу» Л. Гмырака), атмасферныя з’явы («Аб той вадзе, што падае з неба» У. Рышкевіча пад крыптанімам В. Р-іч; «Паветра» А. Балкоўскага пад крыптанімам А. Бол-і), а таксама этнаграфічныя і дарожныя нататкі («З дарогі» Цёткі пад псеўданімам Ангелька), матэрыялы пра асновы эканомікі (нарысы А. Жывіцы «Даўнейшая натуральная гаспадарка і цяперашняе царства рубля», «Капітал», «Як цана робіцца і што яна азначае»); рэкламавала беларускія кнігі, газеты і часопісы. Мела старонкі «Паштовая скрынка», «Шарады і народныя гульні», выяўленчыя творы.\nВыйшла 6 кніжак.\n↑ С. В. Говін. «Лучынка» // Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш.. — Мн.: БелЭн, 1999. — Т. 9: Кулібін — Малаіта. — С. 380.\nКонан У. «Лучынка» //Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 4: Кадэты — Ляшчэня / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 1997. — С. 406.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Лучынка_(часопіс)&oldid=3648855"\nДрукаваныя выданні, якія ўзніклі ў 1914 годзе