Уладзімір Карпаў. Тры пацалункі. Старонкі жыццяпісу\nТры пацалункі. Старонкі жыццяпісу\nУ сям’і яна была доўга адзіная. Бацька ў навакольных карыстаўся павагаю. І, натуральна, яе балавалі, песцілі, цалавалі. Але сям’я была рабочая, гэта адбілася на Галі па-свойму.\nХто найбольш уплываў на яе? Хутчэй за ўсё — бацька. І хоць у доме гаспадарыла квахтуха-клапатуха маці, лад жыцця падстройваўся пад яго — стрыманага, негаваркога, у вечным палоне сваіх думак. Ён і дома мала сутыкаўся — быў то на рабоце, то на сходах, то на рыбалцы. Але затое, калі аставаўся дома, навокал ураз большала парадку. Жыццё рабілася плынным, імкнула ў пэўным кірунку. Бацькава воля адчувалася — і можа мацней — пасля яго смерцізаведзенае ім захоўвалася свята. «А мазалі шанаваць трэба» — асабліва. І, магчыма, таму Галя саромелася, калі яе балавалі, ціскалі. Нават крыху гідзілася. Зіркаючы спадылба на дакучлівага добразычліўца, употай выцірала пацалаванае месца далоняй.\nСказвалася тут і такая акалічнасць — маці хваравіта любіла чысціню. Яна ледзь не штодня купала дачку, расчэсвала, заплятала і пераплятала яе рыжыя кудзеркі, прыдзірліва сачыла за плацейкамі. Галіна пасцелька, вясёленькія, у кветках навалакі на падушках былі чыстыя-чыстыя, старанна адпрасаваныя. Праўда, тое, што ты маеш у дастатку, не вельмі цэніцца. Падросшы, Галя вярталася са двара растрапанай у баталіях мурзаю, але маці адразу, з парога, цягнула яе да ванначкі і, вымыўшы, пераапранала ў чыстае.\nІ гэта само сабой уваходзіла ў натуру.\nТакой от настырнай забіякай-чысцюлькаю, якая, праўда, паспела палюбіць Купалу, пачала весці дзённік, марыла вучыцца далей, чароўных сябравала з хлопцамі, і ўвайшла Галя ў вайну.\nАга, мусіць, варта нагадаць і яшчэ адно. Галя нікуды, апрача піянерскіх лагераў, не выязджала, і родны горад у яе вачах быў бадай адзіным утульным куточкам у свеце, дзе ўсё здавалася дарагім — і грукатлівая, у таполях вуліца, дзе яна жыла, і зялёнае, з павевамі раздолле аэрадрома пад бокам, і заўсёды забітая саставамі таварная станцыя, і таямнічае ў прыцемках чыгуначнага дэпо, куды Галя дзяўчом бегала да бацькі, носячы абед. І хто ведае, можа, магутныя «ФД», «СУ», поўныя сілы перад дарогаю, ды срабрыстыя крылатыя самалёты першымі і абудзілі ў Галі адчуванне — радзіма і там, за небасхілам, куды імкнуць рэйкі і дзе знікаюць срабрыстыя птушкі. Тым больш, гледзячы на іх, хораша думалася і пра наступнае — заманлівае, светлае, што чакала цябе.\nКалі не лічыць, што Галя перажыла бамбёжкі,— якраз бамбілі яе запаветныя мясціны, бачыла ахопленыя агнём ангары, саставы на станцыі, яна сутыкнулася з немцамі праз дзень, як тыя ўвайшлі ў горад.\nНе спытаўшыся ў маці, падагнаная злой цікаўнасцю — тое, што адбылося, здавалася неверагодным — Галя, каб у нечым пераканацца і сёе-тое разведаць, пабегла па ваду да калонкі. Дзяўчына схілілася ўжо над поўнымі вёдрамі — хацела ўзяць іх і несці дамоў,— як нехта ашчарэпіў яе ззаду за стан і, наваліўшыся грудзьмі, смачна, з адцяжкаю, цмокнуў у шыю. Перасмыкнуўшыся ад нечаканасці, Галя адступіла. Перакуліўшы вядро — тое, што стаяла пад кранам, у страху азірнулася.\nПерад ёю, абутыя ў боты, але ў трусіках, стаялі двое — белабрысыя, з крутымі атлетычнымі плячыма дзецюкі. Што яны — немцы, можна было здагадацца па акуратнай кароткай стрыжцы баксёраў і халодных белазорых вачах. А галоўнае — па шырачэзных халявах і бессаромнаму нахабству — яны ўхмыляліся і гулліва шчэрылі зубы.\n— Ком... цу мір!..— убачыўшы, што Галя спапяляе іх зіркам, пазваў яе пальцам адзін з голых і, каб было зразумела — з неба, заглушаючы усё, на пасадку ішоў «Ю-89»,— зрабіў непрыстойны жэст.\nАпанаваная агідаю, абурэннем Галя плюнула, хацела была крыкнуць: «Як вам не сорамна?» — але пранізлівы, з прывідам, гул самалёта быццам бы наваліўся на яе, сціснуў скроні, і яна, усхліпнуўшы, кінулася прэч.\nПершае жаданне ў яе было паскардзіцца маці — хай заступіцца, абароніць і неяк адпомсціць за нечуваны здзек. Аднак тут жа ёй стала ясна: гэта недарэчна — што зробіць тая, калі права абражаць, здзекавацца гэтыя нахабнікі заваявалі, і ты цяпер у параўнанні з імі — нішто? Наадварот, каб не ўцягваць маці ў небяспечныя прыгоды, трэба ўсё ўтаіць ад яе — хай не пакутуе, не наклікае на сябе бяды. Хопіць з яе і меншай сястры.\nНе ведаючы, што ж усё-такі рабіць, Галя прамучылася з паўгадзіны, баючыся — маці заўважыць яе ўзрушанасць і спытаецца, што з ёй. Але потым, падхопленая парываннем,— апошняе слова павінна было астацца за ёй! — яна ляпнула брамкаю і подбегам падалася назад да няшчаснай калонкі.\nПоўныя, па беражкі, вёдры стаялі на месцы! Што гэта было — новы здзек? Лавушка? Падазраючы — непадалёк засада, прагнучы сутычкі з крыўдзіцелямі, Галя з выклікам узяла вёдры і, ускінуўшы галаву, панесла іх, знарок ідучы па бруку.\nУначы яна не спала. Роіліся, даймалі думкі — пра сябе, маці, немцаў, пра разбураны горад. У пераднавальнічнай духаце, як бы зусім побач, чуўся гул самалётаў. Ад таварнай станцыі даляталі свісткі манеўровай «кукушкі» і грукат транзітных цягнікоў.\nПаязды ішлі па ваеннаму графіку — часта і, як здавалася, у адным кірунку — на ўсход. І трывожныя Галіны думкі імкнуліся ўслед за імі — у начную цемрадзь, туды, дзе фронт, дзе вольныя родныя прасторы, што падпіраюць яго. І, можа, упершыню, варочаючыся ў гарачай пасцелі, пакутуючы ад уласнага бяссілля, Галя так выразна адчула, як расце, мацнее ў яе пачуццё, з якім толькі і можа жыць вера ў заўтрашні дзень і з якім, прачнуўшыся, душа нітуецца сама з сабою...\nІ калі за акном услед за маланкаю разлегліся грымоты, а ў бляшаны дах ударылі гулкія, бы шрот, кроплі, агорнутая гэтым пачуццём Галя расплакалася. Каб не выдаць сябе, уткнулася тварам у падушку. Захацелася, каб хутчэй надышло світанне і можна было бегчы да сяброў па школе — выліць душу — ёсць жа ў яе Любаша, Андрэй, Нэла? Яны памогуць ёй...\nАдкуль Галі было знаць, што калі назаўтра яна збочыць на суседнюю — Брылеўскую — вуліцу, то перажыве яшчэ страшнейшае: убачыць, як нечым узлаваны расхрыстаны матацыкліст будзе ганяцца за басаногім хлапчуком, пакуль не прыцісне таго пярэднім колам да плота. А потым, шалеючы, пагоніцца за Галяй. І спатрэбяцца месяцы, каб вярнулася здароўе, каб Галя магла перагаварыць з сябрамі, якія самі прыйдуць да яе, спадзеючыся — яна павядзе рэй.\nНадышло і мінула купалле. У агародзе зноў зачырванелі макі. Зацвіла пад вокнамі ліпа. Праўда, не пышна, не па-залатому, а так, што неўзабаве квецень апала. Усталяваліся гарачыня, пыл. І, можа, таму, апрача ўсяго, Галі пачало ўспамінацца даўняе не бачанае ўжо год — лес, поле, асветленыя самым зыркім — ліпеньскім — сонцам.\nПагойдваючыся, спеюць жытнёвыя каласы. І помніцца, калі ўзяць іх, вусатых, у такую пару на далонь ды пацерці, вылушчацца цёплыя, васковыя зярняты. У блакіце ж звініць жаваранак. Спыніўся ад захаплення, трапечацца і заходзіцца песняй. І тут жа, поруч, у ціхай завадзі красуюцца белыя ліліі. Шукаючы спажывы, бунтуюць ваду порсткія качаняты. Ага,— так, так! — другі раз папоўніліся сем’і зайцоў, вавёрак... І гэтае настырнае жыццё, яго краса, што была, ёсць, а значыць, будзе вечна, набывала для Галі незвычайную цану, патрабавала: заслані, вазьмі пад сваё крыло — у бядзе роднае бліжэй да сэрца.\nЯшчэ тады, калі была прыкута да ложка, Галя ўпотай ад маці — што прывыкала ва ўсім бачыць бяду,— перачытала многія кнігі, з якімі расла. Шукаючы і прагнучы нечага, дзівілася: усё і тут мела глыбейшы сэнс.\nЗгадаўшы — нядаўна было купалле, Галя захапіла з сабою на сходку «Сон на кургане». І, калі ўволю нагаварыліся, прытаміліся, прачытала аб вырваным з грудзей сэрцы-паходні. Помніце? «З грудзей вырві сваё сэрца!» Хвалюючыся, заўважыла: усе, хто дасюль спрачаўся, спяваў песні, танцаваў,— сціхлі. У маленькі пакой з фікусамі, з карункавымі сурвэткамі, патэфонам увайшло нешта вялікае — са сваімі надзеямі і гарэннем. Слова паэта, які сам стаў яшчэ больш дарагі, прымусілі паглыбіцца ў сябе. Яго сум аб жаданым стаў сумам аб страчаным. Ён падказваў: абавязак чакае цябе ўсяго!\nІ калі Андрэй, у чыім доме адбываліся зборы, пайшоў праводзіць Галю, размова ў іх кружыла толькі навокал гэтага. Прабіраючыся паміж руін, часам адно за адным, яны ніяк не маглі сказаць усяго, што хацелася. Над імі, зніжаючыся для пасадкі, пагрозліва сігналілі ўспышкамі і раўлі самалёты, а яны гаварылі і гаварылі.\n— Так жа? Праўда? — гарачыўся Андрэй, паглядаючы на рыжыя, як сонца, Галіны валасы, на яе вуглаватыя плечы, да якіх яму карцела дакрануцца.— Збіраць зброю і весці агітацыю — мала! Я сканструяваў, Галка, міну...\nГэтага прызнання Галя чакала, але ўсё роўна спынілася. Азірнуўшыся, яна як бы адвяла забіяцкі позірк таварыша і нездаволена зморшчыла губы.\n— Чаму ты маўчаў раней?\nАндрэй не быў баязліўцам, дый вайна ўсё рабіла прасцейшым. Аднак перад ёю ён адчуваў сябе яшчэ зялёным — аднакласніцы сталелі раней.\n— Але, баяўся, што не атрымаецца,— сказаў паслухмяна і ўсё-такі зноў абдаў святлом сваіх вачэй Галю — кволую, у лёгкай сукенцы, трошачкі кароткай для яе.\nЯна паспешліва накруціла кудзерку на палец. Саромеючыся нечага жаночага, што сама заўважыла ў сабе, насупілася, абцягнула сукенку.\n— Ладна. Заўтра я ўзгадню з астатнімі, і пойдзем разам, калі ты не супроць.\n— Скажаш! Але як тваё, Галка, здароўе? І куды пойдзем? Ты ўжо намеціла?\nЯны выбралі глухую, цёмную пару — перад досвіткам. Выявіўшы, калі мяняюцца вартавыя, дамовіліся: правядуць аперацыю пад канец начной вахты, калі пільнасць каравульных прытупіцца.\nЦяжка сказаць, як бы Галя паводзіла сябе, каб напарнікам быў не Андрэй. Праўда, на таварнай станцыі кожны закутак і сцежка былі знаёмыя. Жыла ўпэўненасць: знанае з дзяцінства не падвядзе і, калі што якое, паможа. Але гэта быў пачатак незвычайнага, пасля чаго ўсё павінна стаць іншым. Нават стаўленні да роднага дзяцінства. Нават адносіны з маці, чые слёзы і роспач прыйдзецца перажыць, адносіны з Андрэем, які, безумоўна, стане смялейшым,— з усім!\nІ ўсведамленне гэтага халадзіла сэрца. Прысутнасць жа гатовага ісці з ёй на плаху Андрэя рабіла ўсё чуць... падобным да гульні. Тым больш Андрэева паслухмянасць, відаць жаданая яму, узнімала Галю ва ўласных вачах, падказвала — камандуй.\nНе сустрэўшы жывой душы, яны прабраліся на тэрыторыю станцыі. Пасля моцнай майскай бамбёжкі лямпачкі на ліхтарах тут замянілі на сінія, але ўсё роўна было светла. І, каб перасекчы пуці, давялося паўзці пад таварнымі саставамі, прыслухоўвацца, зноў паўзці — і так аж да крайняга тупіка, дзе ўпрытык стаялі запасныя скаты.\nДагэтуль аб прысутнасці аховы і тых, хто фарміраваў і расфарміроўваў саставы, Галя з Андрэем здагадваліся толькі па ляскату буфераў ды няясных мімалётных ценях. Іх адзначала толькі нешта амаль падсвядомае. Адсюль жа, з-пад скатаў, дзе яны ляжалі на жыватах, адчуваючы, як казыча ноздры пах мазуты, іржы і жвіру, Галя і Андрэй убачылі вартавога — ссутулены, ён стаяў ля вялізных дэпоўскіх варот і кашляў у кулак. Аднак блізкасць адно да аднаго не дала ім адступіць. Скарыстаўшы новы прыступ кашлю, яны, трымаючыся за рукі, кінуліся пад сцяну дэпо. У зацень. Праз запасны ўваход прашмыгнулі ў прыбудоўку, а потым у дэпо, дзе над рамонтнымі ямамі, пабліскваючы, чарнелі паравозы.\nВыбух дагнаў іх, калі Андрэй і Галя нырнулі назад у руіны. Чакалі: убачаць агонь, ды яго не было. Толькі ў небе, у тым баку, дзе знаходзілася дэпо, падаючы, згасала хвастатая іскра.\nЯк было дамоўлена, тут яны павінны былі адразу разысціся — кожны сваёй дарогаю. Але адчуванне акрыленай узрушанасці, любві да ўсяго, што бачылі вочы, затрымала іх.\n— Ты прапахла мазутам, славянка! — засмяяўся Андрэй, не здольны стрымаць нахлынуўшую на яго радасць.— Чэснае камсамольскае! Вопратку, мабыць, прыйдзецца спаліць, ха-ха! От узбунтуюцца дома! Цяжка з імі!.. А калі адыдуць, пачнуць шкадаваць, што пахудзелі...\nГаля адказала яму згоднай усмешкаю. І хоць твар яе быў відзён невыразна, Андрэй мог паклясціся: на шчоках у яе ямачкі. Гэта расчуліла, замілавала яго канчаткова.\nСпыніліся яны ля правалу ў знявечанай сцяне, якая ноччу выглядала высокай, вастраверхай і трымалася толькі цудам. Патыхала струхлелай цэглаю, кіслым, даўкім, чым пахнуць закінутыя руіны. Але ў Галі з-пад сэрца прабілася казытлівая слодыч. Яна агарнула дзяўчыну, прымусіла прыслухацца да сябе. Таму, калі Андрэй знячэўку працягнуў да яе рукі, яна не адступіла, а замерла ў чаканні, не то здзіўляючыся яго жаданню і смеласці, не то падбадзёрваючы яго і выхваляючыся сабою: «Ну, ну!..»\nГэта перадалося Андрэю. З цяжкасцю падняўшы рукі, ён сціснуў Галіны скроні далонямі, асцярожна прыцягнуў яе да сябе і пацалаваў у вусны, як цалуюць ікону або дзіця, якое баяцца разбудзіць. А Галі здалося: на яе абрынулася гарачая хваля... Абпаліла...\nЗакружыўшы, панесла на сваім грэбені.\nХіба маглі яны тады дапусціць, што праз дзень, абваліўшы пад адхон цягнік за светафорам, ранены Андрэй памрэ ў лапах эсэсманаў, а Галя ў адчаі і горы, помсцячы за яго,— нацяжной мінаю, удзень, на пасажырскім вакзале! — узарве вагон-сталовую, калі гаманлівая салдатня з падышоўшых эшалонаў выстраіцца атрымліваць абед...\nУ канцы сорак другога года падаў голас падпольны гарком камсамола. Асталяваўся ён у лясной вёсачцы, непадалёк ад Лысай Гары, у адным пераходзе ад Мінска. Устанавіўшы сувязь з групаю «Вырві сэрца!», прыслаў газеты, узрыўчатку, інструкцыю, як падтрымліваць канспірацыю. А калі спатрэбіліся падпольшчыкі, якія вялі б работу ў часцях праціўніка, выклікаў Галю да сябе — несучы страты на фронце, немцы мусілі падчышчаць свае тылы і ахову аэрадрома збіраліся даручыць славакам.\nВыслухаўшы заданне, Галя пераканана адказала: «Ну і цудоўна! Па-мойму, мы справімся. Яны ж славяне...» — яна ўспомніла Андрэя. Дый у ёй яшчэ была прышчэпленая бацькам і жыццём вера ў людзей працы. Шчыра недаўмяваючы, як магло здарыцца, што нямецкія рабочыя марудзяць і падпарадкуюцца гітлераўцам, Галя верыла: гэта анамалія, і яна неўзабаве міне. Дык што ўжо было казаць пра славакаў — братоў па крыві! Але калі Галя пайшла назад у горад, калі паднялася на Лысую Гару, з якой адкрыўся сіні прастор — пакрытыя лесам узгоркі, звіліна дарогі ля бліжэйшага з іх, вёска з азяродамі на ягоным схіле... «Ці не так і ў іх там, у Карпатах?» — падумалася ёй, і краявід, вёска, якія маглі быць падобнымі да славацкіх, быццам вярнулі дзяўчыну на зямлю. Падумалася: усё гэта, вядома, у прынцыпе правільна. Правільна наогул... А як будзе з тымі славакамі, што пасяліліся ў казарме на Аэрапортаўскай і, старанна захоўваючы распарадак, трымаюцца абасоблена? Хто яны і па чыёй волі тут?\nАле трэба аддаць Галі належнае: яна ўсё-такі пачала з таго, з чаго, хутчэй за ўсё, пачаў бы і бацька, Андрэй — хацелася зрабіць славакам дабро. Уладзіўшыся афіцыянткаю ў аэрапортаўскую сталоўку, адчуваючы на сабе іх увагу,— яда чамусьці абуджае гуллівасць,— Галя ажно пачала шкадаваць смуглявых, як аказалася, вясёлых хлопцаў, гатовых заляцацца да яе. Ахвотней за іншых, яна стала абслугоўваць іх, згадзілася мыць ім бялізну.\nАсабліва даспадобы быў Ярак Халупка, начальнік аховы — русавалосы, падцягнуты, з уважлівымі зыркімі вачыма. Маладзейшы па ўзросту за падначаленых, ён не ў прыклад ім трымаў марку і, седзячы кожны раз за адным і тым жа столікам, стараўся размаўляць з Галяй без жадання здабыць яе прыхільнасць.\nДый пытаўся ён звычайна пра дробязі — як называецца па-беларуску хлеб, зямля? Ці разумее Галя слова «неба»? Ці мае ўяўленне аб славацкіх песнях? Галя нагледзелася на ліха-злыбеду, што прынеслі з сабой акупанты. Яе здзіўлялі памеры і жывучасць зла ў іх. Адкуль яно такое? Але і Халупка здаваўся дзіўным — занадта адкрыта наіўным. Праз сваю частую ўсмешку, праз тое, што нявечыў беларускую мову, быў бездапаможны перадаць Галі свае думкі. Аднак сумненняў не было — ён добры.\nГэта стала відавочна, калі аднойчы яго прарвала.\n— От здорава, Галю, выходзіць! — расплачваючыся за вымытыя падкаўнерыкі і сарочкі, сказаў ён так, як гавораць пра вынашанае.— Наша ж мінулае — таксама суцэльная барацьба. За што толькі мы не ваявалі. І каб вызваліцца з прынук. І каб быць самімі сабою. Каб гаварыць і маліцца, як хочацца.\n— Маліцца? — не ўсміхнулася Галя, разумеючы,— ён абавязкова будзе правяраць гэта.— Там, дзе моляцца, не ваююць.\n— А табе нічога не даводзілася чытаць пра табарытаў і брацікаў? Ды, зрэшты, каго я экзаменую!\nІ хоць выяўлялася: ён ведаў шмат, чаго не ведала яна, з таго разу Халупка ўжо чакаў Галіных слоў — лічыў іх справядлівымі і прадбачлівымі.\nНадышла восень — з познімі світаннямі і раннімі змярканнямі. Прырода жыла па сваіх адвечных законах. Але Галі ўжо здавалася: сёлета ўсё адбываецца неяк незвычайна, ва ўсякім выпадку так, як даўно, а можа, і зусім не было.\nПа начах сон не ішоў да яе. Глуха ракатала неба, і гэты рокат, як і ўсякі гук і боль, трывожыў мацней, чым удзень. Бударажылі думкі — яна для славакаў ужо не проста Галя, а нехта, за кім вялікая краіна і каму праз гэта адкрыты шляхі-дарогі, скрытыя ад другіх. Гэта адно адбірала спакой, прымушала цягнуцца з апошніх сіл.\nУ кастрычніку Галя арганізавала ўцёкі першых славакаў. Захапіўшы зброю, пагрузіўшы боепрыпасы на «Татры», яны як праваліліся — былі і не стала. Але мінуў тыдзень, і гарком прыслаў сувязную з нечаканай навіною — за Галяй сочаць, і ёй давядзецца пакінуць горад.\nРазвітацца з домам! З тым, што яна рабіла і можа зрабіць, наступаючы? З усім, што стала даражэйшым за сябе... З сэрцам, якое кроваточыла, Галя знайшла другую кватэру маці і сястры, папярэдзіла пра небяспеку сяброў і выклікала на яўку Халупку.\nЁн прыйшоў, як заўсёды, хвіліна ў хвіліну. Прычыніўшы за сабою дзверы, расправіў пад папругаю гімнасцёрку — шынель павесіў у пярэдняй — і, падышоўшы да Галі, якая стаяла ля старамоднай шафкі, моўчкі са схіленай галавою паціснуў ёй руку.\n— Бяда, таварыш Халупка,— без падрыхтоўкі, цікуючы, аднак, як успрыме ён навіну, паведаміла Галя.— Мне прапануюць неадкладна выйсці ў партызанскую зону...\nЯна не сумнявалася ў яго рашучасці весці барацьбу да канца.. Не. Але ёй раптам закарцела нешта высветліць. Можа, таму яна і словы «мне» і «неадкладна» вымавіла з націскам.\n— Окамжытэ? — звёў ён густыя бровы.— Нам пагражае правал? Ці я не правільна зразумеў, Галю?..\nХалупка не аддзяліў яе ад сябе і сваіх салдат!\nШто ў гэтым было? Усведамленне: няшчасце з Галяй можа прывесці да агульнага няшчасця? Што Галін лёс — гэта і яго ўласны лёс, лёс яго салдат? А можа, нават, ён наогул сваё змаганне ўжо не мысліць без Галі?\nЯна з удзячнасцю паглядзела яму ў вочы і захлынулася ад гордага пачуцця — вочы ў Халупкі ўздрыгнулі, і ён апусціў іх.\n— Я слухаю цябе, Галя, і загадзя згодзен з табою. З усім... Мой бацька — мірны настаўнік, і той казаў: ні сіл, ні здольнасцей не пакідай для таію свету. Разумны ён быў, Галю...\nЗвечара надвор’е сапсавалася, і аэрадром закрылі. На золку ж туман пагусцеў так, што перамяшаўся з хмарамі. Волкая крупчастая шэрань ахутала наваколле, неба. Каб адвесці віну ад падначаленых, якіх выводзіць было позна, Халупка зняў некаторыя пасты і перад канцом каменданцкай гадзіны рушыў з Галяй на лётнае поле.\nНавошта Галя настаяла і пайшла з ім? Перш за ўсё для пэўнасці. Дый як было не скарыстаць апошняй магчымасці? Самой! Дый ускласці ўсё на Ярака Халупку значыла — ахвяраваць ім. Загадзя свядома. Да таго ж таварышы перадалі: у Галіным доме ўжо ўсё перавернута, выкрыт і тайнік на агародзе, дзе ляжала зброя з маркаю шкодаўскіх заводаў. Значыць — у СД ведаюць шмат чаго...\n«Юнкерсы» стаялі разгорнутым фронтам. У тумане выглядалі зданёва,— у іх нібыта абвіслі крылы, і самі яны адступілі ў туман, як толькі Галя з Халупкам наблізіліся.\nЁн узяў на сябе далейшыя, і калі, выхапіўшы з кішэні тэрмітны шар, Галя чырканула ім аб запалкавы карабок, яшчэ крочыў — непаспешлівы, рашучы.\nАднак да аўтамашыны яны падбеглі разам.\n— Рыхле! — папрасіў ён, задыхаючыся ад пяшчотнасці.— Хутчэй, Галю! Богам прашу!\nТуман за спінаю засвяціўся, зрабіўся бэзавым, і дзіўна стала, чаму навокал яшчэ ціха. Але калі машына, падскочыўшы, рынулася наперад, ззаду разлёгся выбух, і Галя міжволі заплюшчыла павекі, быццам успышка, што недзе парвала туман на шматкі, шуганула перад вачыма.\nНасустрач панеслася знаёмая родная вуліца, па-ранішняму пустая і шэранькая. Халупка ўперыўся ў веттравое шкло. Ды Галя ўсё роўна адчувала: другім сваім зрокам ён сочыць за ёй, і яго думкі — усе! — пра яе адну.\nМінулі Галін домік з голай чорнай ліпаю ў садку. Халупка сумна ўсміхнуўся.\nЗанятая сваім, лічачы выбухі, што грымелі за спінаю, яна прамоўчала і толькі адмоўна страсянула кудзеркамі. Аднак ён, як і раней — не адрываючы позірку ад вуліцы, як бы спотайку ўбачыў і гэта. Вочы яго павузелі.\n— А мне, Галю, жаль. Як і сваіх смрэк і букаў пад Левачкай... Нам толькі б праскочыць Бетонны мост...\nІ такі смутак прарваўся ў яго словах, што Галіна сэрца абарвалася. Прыйшла здагадка: Халупка і дасюль, калі гаварыў пра сваю радзіму, калі прызнаваўся ў адданасці ёй, трошачкі меў на ўвазе і яе, Галю.\nЛюбасць ударыла ў Галіны грудзі. Ёй захацелася ехаць і ехаць з Халупкам, нечым аддзячыць яму, неяк супакоіць яго — расчуленага і ўтрапёнага. Падхопленая парываннем, яна паклала далонь на руку, якой ён учэпіста трымаў абаранак, і пагладзіла яе. Зноў з небывалай радасцю ўбачыла, як на сківіцах у яго напружыліся жаўлакі і зусім павузелі вочы. Пры скупым святле загарэлыя твары — шэрыя. А тут яшчэ ў дадатак Халупка пабляднеў. Але і гэта прынесла радасць — бледнасць рабіла яго прасцейшым, сваім. Небяспека ж, якая вісела над імі, пасля поспеху адно абвастрыла хвіліну.\nНаперадзе ў тумане паказаўся Бетонны мост — гарбаты, нібы аблыселы. А потым — нібы заштрыхаваныя,— у касках постаці, якія заступілі яго праезджую частку.\nХалупка адкінуўся на спінку сядзення, націснуў на тармазы і з ходу развярнуў машыну. Яна завішчала і, ледзь не ўз’ехаўшы на драўляны тратуар, спынілася. І ў гэтую хвіліну туман прашыла чарга. Некаторыя кулі былі бранябойна-запальныя, і здалося: пацеркі-светлячкі панесліся прама ў вочы. Машына тузанулася, асела на бок.\n— Усё! — выдыхнуў Халупка і, шукаючы яе позірк, патрабавальна паляпаў пальцам па сваёй тугой, старанна паголенай шчацэ.— Нех са пачы. Калі ласка...\nГаля не зразумела яго. Але калі сэнс Халупкавага жэсту дайшоў да яе, рашуча закруціла галавою.\n— Не, Ярак! Не! Адна я нікуды не пайду!\nЯму ўсё-такі ўдалося павярнуць машыну багажнікам да моста.\n— Табе яшчэ трэба паклапаціцца пра паследніх!— крыкнуў ён і зноў падставіў шчаку.\nКаб не гэта яго настойлівая — наіўная і адчайная — просьба, Галя наўрад ці паслухалася б. Але тут нешта затрымцела ў яе грудзях. Яна ўсхліпнула, абхапіла яго шыю і прыпала губамі да тугой Халупкавай шчакі.\nСкамянелы, ён усё ж праз момант адхіліў яе. Выскачыў з машыны. Выхапіўшы з кабуры пісталет, пачаў адстрэльвацца.


Навічок: 5 хітрасцей мышы ў Windows, пра якія вы маглі б не ведаць\nМы ўжо паказалі вам 5 хітрасцяў каманднага радка Windows, якія вы, напэўна, не ведаеце, і мы атрымалі выдатныя водгукі ў каментарах, таму мы вырашылі падзяліцца 5 мышынымі хітрасцямі, якія мы даволі рэгулярна выкарыстоўваем тут, у How-To Geek, чытайце далей, каб знайсці высвятляюць, што яны.\nЗаўвага: некаторыя з гэтых саветаў працуюць у Microsoft Office або іншых прыкладаннях, а не абавязкова непасрэдна ў Windows.\nПерацягванне з дапамогай кнопкі правай мышы\nАперацыі перацягвання ў Windows могуць здавацца выпадковымі паводзінамі, аднак гэта зусім не выпадкова:\nПерацягванне файла з тома (ліст дыска) у іншае месца на тым жа томе прывядзе да аперацыі перамяшчэння. Перацягванне файла з дыска на іншы дыск прывядзе да аперацыі па капіраванні.\nАле што рабіць, калі вы хочаце зрабіць копію файла на адным дыску? Вядома, вы можаце выкарыстоўваць кантэкстнае меню, але гэта проста дадатковыя клікі - замест гэтага перацягнуць файл ці тэчку правай кнопкай мышы, калі вы адпусціце кнопку, з'явіцца схаванае кантэкстнае меню, якое дазваляе выбраць аперацыю, якую вы хочаце правесці.\nВыбар тэксту ў Стоўбцах\nГэта можа быць нашым любімым прыёмам усіх, і на маё здзіўленне, наўрад ці хто-небудзь пра яго ведае. Усё, што вам трэба зрабіць, гэта ўтрымліваць клавішу Alt пры выбары тэксту і перацягваць мыш уверх і ўніз.\nЗаўвага: гэты савет працуе з большасцю прыкладанняў, такіх як Microsoft Office, аднак, калі вы карыстаецеся вельмі просты рэдактар, як нататнік, ён, верагодна, не будзе працаваць. Ён таксама працуе ў камандным радку.\nВыбар некалькіх фрагментаў тэксту\nПадобна да альт-наканечніка, вы можаце трымаць ctrl і выбіраць некалькі фрагментаў тэксту, калі вы вырашыце скапіяваць іх, яны будуць злучаны ў буфер абмену. Гэта працуе ў Microsoft Office і можа быць вельмі карысным пры рэдагаванні.\nВы можаце таксама выкарыстоўваць гэты савет для выбару некалькіх файлаў у Правадыры.\nДоступ да параметраў схаванага Windows Explorer\nКалі вы ўтрымліваеце клавішу Shift, пстрыкнуўшы правай кнопкай мышы на файл ці тэчку, вы атрымаеце доступ да тоны новых элементаў, напрыклад, адкрыцця там каманднага радка або новых элементаў у меню "Адправіць".\nАдкрыйце і зачыніце ўкладкі з кнопкай "Сярэдняя мыш"\nНарэшце, але не менш важнай з'яўляецца магчымасць хуткага адкрыцця ўкладак, націскаючы на спасылкі з сярэдняй кнопкай мышы.\nВы таксама можаце хутка зачыніць укладку, націснуўшы на яе сярэдзіну.\nКалі вы знайшлі іншыя парады ці рэкамендацыі, паведаміце нам у каментарах.\nЯк пачаць свой уласны сервер Minecraft для шматкарыстальніцкіх гульняўЯкая розніца паміж Amazo Echo і Echo Dot?Што такое новая працэсарная серыя Intel i9?Гульнявыя кансолі больш не падключаюцца і гуляюць. Яны клопаты, як і ПКЗбегце працоўны стол у 3D з BumpTopПрымацаваць панэль кіравання да панэлі задач для больш хуткага доступу да найбольш часта выкарыстоўваюцца інструментаў WindowsЯк выкарыстоўваць каманду traceroute ў Linux


Сяргей Панізнік:" Не будзе айчыннасці без дабрачыннасці" | Vitnews.org\nРэгіён Author:\tadmin - май 21, 2019\nВодгук нашага земляка на новы дом “Хаткі бабкі Параскі”.\n«Не будзе айчыннасці без дабрачыннасці.\nНе будзе і вернасці без міласэрнасці.\nНічога на свеце –хоць песню злажы.–\nне цэніцца так, як работа душы.\nДля згоды выгоды, для светласці-еднасці\nняма на Зямлі даражэй міласэрнасці.\n(“Рабочы Дзвінскага памежжа”. 3-9 мая 2001 г.\nДзякуй Вам, Сяргей Сцяпанавіч пра напамін пра наша выданне “”Рабочы Дзвінскага памежжа”, які рыхтаваўся невялікай групай актывістаў Дрысеншчыны і меў станоўчы водгук у чытачоў раёна.Але..прыйшлі іншыя часы…\nСяргей Панізнік: “ У бабкі Параскі не пячора, а новая музейная камора !\nСёлета спаўняецца 60 зімаў-летаў майму творчаму стажу, а таксама 20 годзікаў Музею Радзімазнаўства ў Мёрскім р-не, і 40 — літаратурна-краязнаўчаму і этнаграфічнаму музею ў Верхнядзвінскім р-не. Сам музей не захаваўся. А міні-калекцыю-узнаўленне cтварылі. Вось у бібліятэцы на знакамітай станцыі, адкуль пачыналі шлях цягнікі “Бігосава–Манджурыя”, і знайшла прытулак з Цінкаўцаў бабка Параска, каб узгадваць і Яніса Райніса, які прытуляўся тут на гістарычным вакзале ў 1926 годзе.\nГэта яшчэ ў канцы 2014 г. намесніца старшыні Верхнядзвінскага райвыканкама Севалкіна Таццяна Васільеўна пісала: “…отдавая дань Вашему самоотверженному и бескорыстному труду по сбережению исторического прошлого нашего района, мы запланировали в районном историко-краеведческом музее, который сейчас создаётся, оформить экспозицию, посвящённую общественной и творческой деятельности Почётного гражданина г. п. Освея Сергея Понизника.\nПланируем также использовать для оформления других музейных экспозиций экспонаты из “Хаткі бабкі Параскі”, которые мы с благодарностью от Вас принимаем”.\nТрыццаць з лішкам гадоў прытуляла мяне дрыса-бігосаўска-асвейскае Прыдзвінне І вось чаканная радасць. “Будзем памятаць мы, не забудуць і нас”, — ці не гэтыя мае радкі пазначаныя на валуне ў Каханавічах, недалёка ад старажытнайОдрысы. Рады, усьцешаны! А Вы?»\nОй, жа, як усцешаны, шаноўны наш, Сяргей Сцяпанавіч!\nВалянціна Болбат, ТБМ


Apple Mac Mini (MGEM2) 2014 — Крутой магазин гаджетов и аксессуаров iPartner. Киев, Харьков, 38 магазинов по всей Украине.\niPartner / Apple / Mac / Mac Mini / Apple Mac Mini (MGEM2) 2014\nКод товара: 1860726 13 442 грн / $515


Масква разглядае магчымасьць скасаваньня Асноватворнага акту з NATO - Польскае Радыё\nМасква разглядае магчымасьць скасаваньня Асноватворнага акту з NATO\nAnna Zadrożna 12.10.2017 12:30\nМінабароны РФ: манэўры „Захад-2017” сталі нагодай для разгортваньня дадатковых войскаў ЗША ў Эўропе.\nУ Маскве разглядаюць магчымасьць скасаваньня Асноватворнага акту Расея - NATO. Пра гэта расейскім СМІ паведаміў дэпутат Савета Фэдэрацыі Франц Клінцэвіч. У сваю чаргу старшыня Камітэта па пытаньнях абароны Савета Фэдэрацыі Віктар Озераў заявіў, што расейская войскі, якія абараняюць заходнія межы Расейскай Фэдэрацыі настолькі моцныя, што яны ў стане адпужаць любога патэнцыйнага праціўніка.\nГэтым заявам папярэднічала заява прэс-сакратара расейскага Міністэрства абароны генэрала Ігара Канашэнкава, які ў чарговы раз абвінаваціў Польшчу, Летуву, Латвію й Эстонію ў „антырасейскай гістэрыі”.\nНавязваючы да крытыкаваных NATO вучэньняў „Захад-2017” прадстаўнік Міністэрства абароны Расеі пераконваў, што расейска-беларускія манэўры былі для Злучаных Штатаў Амэрыкі нагодай для разгортваньня дадатковых войскаў паблізу расейскіх межаў.\nУ адказ на заяву Міністэрства абароны сэнатар Франц Клінцэвіч пагразіў скасаваньнем Асноватворнага акту Расея-NATO, калі Злучаныя Штаты Амэрыкі будуць надалей працягваць умацаваньне сваёй ваеннай прысутнасьці ў Польшчы й краінах Балтыі.\nУ Маскве разглядаюць магчымасьць скасаваньня Асноватворнага акту Расея - NATO. Пра гэта расейскім СМІ паведаміў дэпутат Савета Фэдэрацыі Франц Клінцэвіч. У сваю чаргу старшыня Камітэта па пытаньнях абароны Савета Фэдэрацыі Віктар Озераў заявіў, што расейская войскі, якія абараняюць заходнія межы Расейскай Фэдэрацыі, настолькі моцныя, што яны ў стане адпужаць любога патэнцыйнага праціўніка.\ntags: NATO, Расея, Франц Клінцэвіч


У Беластоку прэзентуюць кнігу „Бежанства 1915 года” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n“Бежанства 1915 года”— пад такім загалоўкам выйшла кніжка ўспамінаў пра падзеі 100-гадовай даўніны. Гэта папоўненае выданне з 2000 года. У ёй змешчана амаль 170 гісторыі сем’яў, якія перажылі трагедыю бежанства.\nУ нашай студыі, рэдактар новавыдадзенай кнігі, Віталь Луба.\nРР: Амаль 170 сямейных гісторыяў, пераважна жыхароў Беласточчыны, дакументы, фотаздымкі. Можна сказаць, што праграмная рада тыднёвіка «Ніва» упісалася ў адзначэнне 100-й гадавіны гэта трагічнай падзеі для жыхароў Беласточчыны, і нават апярэдзіла гэты юбілей, паколькі, большасць з гэтых гісторыяў ужо публікаваліся. Кніга дапоўненая і гэта другое выданне, але дзякуючы таму, што гэтым пачалі займацца журналісты «Нівы» у нас ёсць непасрэдныя сведчанні ўдзельнікаў тых трагічных падзеяў, атрымаць якія сёння было б немагчыма.\nВіталь Луба: Мы надрукавалі Другое, папоўненая выданне, і сюды ўвайшлі тыя запісы, якія друкаваліся ў «Ніве», ужо пасля выхаду першага выдання і нават сёлета, журналістка Ёанна Чабан, у наваколлі Крынак пашукала людзей. Яшчэ жыве пакаленне ўнукаў, якія помняць аповеды сваіх бацькоў, што дзецьмі ці маладымі людзьмі былі ў бежанстве. Мы гэтай кнігай, можна сказаць, «вылавілі» мноства аповедаў пра той трагічны лёс нашых людзей, якія ў 1915 годзе падаліся ў бежанства.\nРР: Прынамсі ўсе, якія былі магчымыя ў дзевяностыя гады, калі яшчэ жылі людзі, якія на ўласным досведзе ведалі, што такое бежанства 1915 года. Чаму менавіта «Ніва» тады заняліся гэтая справай, пра якую ў тыя часы мала гаварылася і якая не была падзеяй дзяржаўнага ўзроўню ні ў Польшчы, ні ў Беларусі?\nВіталь Луба: Ініцыятыва заняцца бежанствам выйшла ад прафесара Яўгена Мірановіча, які тады быў рэдактарам «Нівы» і старшынём праграмнай рады. Ён, як гісторык, арыентаваўся і ведаў, што гэтая тэма не даследуецца: ні ў нас, ні ў Беларусі. А сама «Ніва» пісала пра гэта і раней, бо людзі расказвалі, і журналісты «Нівы» запісвалі. Былі такія нашы карэспандэнты і чытачы, якія самі дасылалі свае ўспаміны. Напрыклад, айцец Гарустовіч, які апублікаваў цэлую падборку сваіх успамінаў, якія ўвайшлі ў гэтую кнігу. Гэтая тэмы жыла сярод людзей, але, ў свеце навукі, ніхто гэтым не займаўся. А па ініцыятыве Яўгена Мірановіча журналісты «Нівы» сталі збіраць гэта. Мы пераглядзелі ўсе падшыўкі і ўзялі адтуль, што толькі можна было і з ранейшых публікацыяў «Нівы» і з напрацовак нашых журналістаў. З усяго гэтага ў 200-м годзе ўзнікла першае выданне кнігі «Бежанства».\nРР: Гэта наколкі я ведаю, найбольшы збор такіх успамінаў жывой вуснай гісторыі, якая цяпер становіцца моднай.\nВіталь Луба: Так, але тут хачу звярнуць увагу, што гэтая кніга карыстаецца таксама цікавасцю ў навукоўцаў. На сёлетняй канферэнцыі ў Цеханоўцы якая між іншым была прысвечана Бежанству ў публікацыях выступоўцаў, я бачыў адноснікі на размовы з людзьмі, апублікаваныя ў гэтай кнізе. Навукоўцы спасылаюцца на яе.\nРР: Ці гэтымі падзеямі заняліся або займаюцца гісторыкі ў Менску напрыклад? Бо некалі і для Варшавы і для Менска гэтая нашая, у пэўным сэнсе, «асабістая», гісторыя была крыху маргінальнай.\nВіталь Луба: Цяпер, у наш час, ёсць зацікаўленасць, бо я гляджу нават па той канферэнцыі ў Цеханоўцы, дык там былі даследчыкі з Беларусі: з Менска, з Гародні і іншых гарадоў. Я таксама бачу зацікаўленасць гісторыкаў у тых губернях Расеі, куды трапілі нашы выхадцы. Адтуль таксама ёсць навуковыя працы, якія даследуюць той працэс, побыт, і ўсе аспекты пражывання «бежанцаў» у расейскіх губернях.\nРР: Лічыцца, што з тых хто падаўся ў бежанства ў 1915 годзе, траціна не вярнулася назад: частка людзей памерла ад хваробаў, частка загінула падчас вайны, рэвалюцыяў, але нехта папросту застаўся ў тых губернях, ўпісаўся ў тамашняе жыццё.\nВіталь Луба: Многія засталіся: дзяўчаты выходзілі замуж, хлопцы жаніліся там, уладкоўваліся на працу, недзе вучыліся. Павярталіся тыя, што мелі тут пакінутыя гаспадаркі, а там, папросту не прыжыліся. Тады была складаная і матэрыяльная і палітычная сітуацыя. Першы перыяд людзі ўзгадваюць вельмі нават станоўча, бо прынялі іх сардэчна, рассялілі, яны атрымлівалі грашовыя дапамогі, людзі дапамагалі ім з ежай, потым прымалі на працу. І можна сказаць, што да пачатку рэвалюцыі, гэта была «ідэлічная» атмасфера. Прынамсі, так бачыцца, калі чытаеш успаміны.\nРР: І што там елі белы хлеб штодня, а не на Вялікдзень, як у нас.\nВіталь Луба: А таксама тое, што не было бульбы і тых прыезджых называлі «Гродненская картошка», бо яны заўсёды хацелі бульбы, а там, як успамінаюць некаторыя, елі столькі бульбы, колькі ў нас мяса: там было многа мяса і мала бульбы, а ў нас — наадварот. Спачатку ўмовы былі добрыя, але потым, усе перамянілася. А калі ўжо можна было вяртацца, што не было простай справай, пасля ўсіх тых мірных дамоваў людзі пачалі афіцыйна афармляць дакументы, а некаторыя, нават, самі пераязджалі ўжо ў новую дзяржаву, праз дэмаркацыйную лінію.\nРР: Часта на пустое месца, бо часам ад іх былых гаспадарак нічога не заставалася.\nВіталь Луба: Таксама немцы не былі зацікаўленыя ў тым, каб пускаць на сваю акупаваную тэрыторыю бедных людзей, без працы, без грошай, бо імі трэба было апекавацца. Там было многа праблемаў, з тым вяртаннем. А калі пасля падпісання мірнай дамовы з’явіліся пагадненні, пачалі афармляць дакументы і людзі вярталіся да 1922 года, і нават, пазней. А потым было ўжо не вяртанне з бежанства, а рэпатрыяцыя: змяніўся статус гэтых уцекачоў.\nРР: Гэта былі настолькі трагічныя падзеі для Беласточчыны, што імі жылі прынамсі яшчэ 2 пакаленні пасля гэтага вяртання. Як думаеце, чаму?\nВіталь Луба: Бо бежанства перавярнула жыццё з ног на галаву: дыяметральна змянілася сітуацыя, людзі страцілі маёнтак, вярталіся на голае поле, выязджаючы пакідалі будынкі і калі вярталіся — рос маладняк. Людзі спачатку капалі зямлянкі і жылі ў іх па некалькі гадоў. Хадзілі «на Польшчу», значыць у польскія шляхецкія вёскі. І працавалі ў якасці парабкаў, пастухоў, дараблялі, абжываліся, а некаторыя нават жабравалі, каб здабыць нешта з ежы. Гэта былі дзесяцігоддзі, усё міжваеннае дваццацігоддзе было адбудовай таго, што яны пакінулі ў 1915-м годзе. Таму ўсё гэта настолькі ўелася ў грамадскую памяць не аднаго пакалення.\nПрэзентацыя кнігі «Бежанства 1915 года» і сустрэча з яе рэдактарам, адбудзецца 22 кастрычніка, у 17 гадзін, у «Склепе з культурай», па вуліцы Чанстахоўскай 6а, ў Беластоку.\nБарбара Гаральчук прадставіць сваю кнігу пра бежанства ў Беластоку


Для дзяцей, якія маюць патрэбу ў паліятыўнай дапамозе, але знаходзяцца па-за сям'ёй, прадугледжаны аддзяленні паліятыўнай дапамогі ў дзяржаўных установах: у дамах дзіцяці, у дзіцячых дамах, у псіханеўралагічных інтэрнатах.\nУ кастрычніку ўстанова «Лёс і надзея» і Гарадзенскае абласное грамадскае дабрачыннае аб'яднанне «Цэнтр абароны жыцця і сям'і «РадзіМа» правялі дабрачынную акцыю і перадалі падгузнікі для немаўлят аддзялення паліятыўнай дапамогі адной з дзіцячых устаноў г. Гродна.\nЖадаючым падтрымаць Гарадзенскі Цэнтр абароны жыцця і сям'і «РадзіМа» ў іх дзейнасці, накіраванай на абарону жыцця ненароджаных дзяцей, клопат пра дзяцей, якія пазбаўленыя бацькоўскай любові і ўвагі, дапамогу дзецям з інваліднасцю, а таксама дапамогу дзецям са шматдзетных сем'яў, можна звязацца па тэл .: +375295873045 Марына Валачкова.


Канвертаваць Ганской сядзі (GHS) і Nanos (NANO) : Калькулятар абменнага курсу\nГанской сядзі (GHS) і Nano (NANO) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Ганской сядзі і Nano пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 17 верасень 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Ганской сядзі. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Nano валюты па змаўчанні. Націсніце на Nanos або Ганской сядзі канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nГанской сядзі гэта валюта, у Гана (GH, ГСГ). The Nano гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал NANO можа быць запісаная NANO. Ганской сядзі дзеліцца на 100 pesewas. Абменнага курсу Ганской сядзі Апошняе абнаўленне 17 верасень 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Nano Апошняе абнаўленне 17 верасень 2020 ад coinmarketcap.com. GHS каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. NANO каэфіцыент мае 14 ўважаецца лічбаў.


Першую электраэнергію з БелАЭС плануецца выдаць у сетку ў першым квартале 2019 года\nБеларусь першая ў свеце ажыццявіла комплекснае прававое рэгуляванне бізнесаў на аснове тэхналогіі блокчэйн\nЭксперты здзіўлены ўзроўнем гатоўнасці да маючага адбыцца форуму\n31.03.2018 11:28 Інфармацыйная гадзіна\nАб гэтым паведаміў беларускім і расійскім журналістам у час прэс-туру на АЭС начальнік рэактарнага цэха станцыі Аляксандр Канюка.\nЦяпер на першым блоку вядуцца мантажныя работы. Яны завершаны на 90%. “Усё асноўнае рэактарнае і турбіннае абсталяванне ўстаноўлена, пачынаюцца паслямантажныя прамыўкі”, — растлумачыў Аляксандр Канюка.\nЛетам бягучага года павінны пачацца гідраўлічныя выпрабаванні з цыркуляцыйнай прамыўкай. У корпус рэактара будзе ўстаноўлена імітацыйная зона (імітуе ядзернае паліва), контур запоўняць абяссоленай вадой, затым уключаць помпавыя агрэгаты. Вада першага контуру будзе прагрэта да неабходных параметраў, адначасова будзе павышацца ціск. “Гэта дасць магчымасць пацвердзіць надзейнасць і трываласць мантажу галоўнага цыркуляцыйнага трубаправода, пасля чаго мы выходзім на наступную фазу — комплекснае выпрабаванне абсталявання і гарачую абкатку, г.зн. мы ствараем неабходныя праектныя характарыстыкі работы сістэм і абсталявання і пацвярджаем іх працаздольнасць. Гэта адна з завяршальных стадый пры падрыхтоўцы да запуску блока”, — расказаў начальнік рэактарнага цэха.\nЯдзернае паліва павінна быць завезена ў канцы бягучага года. Ад расійскага завода-вытворцы на пляцоўку ў Астравец яго плануецца транспартаваць па чыгунцы.\nБеларуская АЭС будуецца па тыпавым расійскім праекце АЭС-2006 новага пакалення “3+” паблізу Астраўца (Гродзенская вобласць). Першы энергаблок плануецца ўвесці ў эксплуатацыю ў снежні 2019 года, другі — у ліпені 2020-га.


Купить Киа Селтос 2020-2021 года в Омске у официального дилера\nУспей до 14 Июня 749 460 ₽\nClassic 2WD 123 л.с, 6 MT 1.6 л 123 л.с 6 MT 1 229 400 руб. Выгода 479 940 ₽ Новая цена 749 460 ₽*\nClassic 2WD 123 л.с, 6 AT 1.6 л 123 л.с 6 AT 1 269 400 руб. Выгода 483 940 ₽ Новая цена 785 460 ₽*\nComfort 2WD 123 л.с, 6 MT 1.6 л 123 л.с 6 MT 1 299 400 руб. Выгода 486 940 ₽ Новая цена 812 460 ₽*\nComfort 2WD 123 л.с, 6 AT 1.6 л 123 л.с 6 AT 1 339 400 руб. Выгода 490 940 ₽ Новая цена 848 460 ₽*\nComfort 4WD 121 л.с, 6 MT 1.6 л 121 л.с 6 MT 1 369 400 руб. Выгода 493 940 ₽ Новая цена 875 460 ₽*\nComfort 4WD 121 л.с, 6 AT 1.6 л 121 л.с 6 AT 1 419 400 руб. Выгода 498 940 ₽ Новая цена 920 460 ₽*\nLuxe 2WD 123 л.с, 6 AT 1.6 л 123 л.с 6 AT 1 454 400 руб. Выгода 502 440 ₽ Новая цена 951 960 ₽*\nLuxe 2WD 149 л.с, CVT 2.0 л 149 л.с CVT 1 494 400 руб. Выгода 506 440 ₽ Новая цена 987 960 ₽*\nLuxe 4WD 121 л.с, 6 MT 1.6 л 121 л.с 6 MT 1 494 400 руб. Выгода 506 440 ₽ Новая цена 987 960 ₽*\nLuxe 4WD 121 л.с, 6 AT 1.6 л 121 л.с 6 AT 1 534 400 руб. Выгода 510 440 ₽ Новая цена 1 023 960 ₽*\nStyle 2WD 123 л.с, 6 AT 1.6 л 123 л.с 6 AT 1 494 400 руб. Выгода 506 440 ₽ Новая цена 987 960 ₽*\nStyle 2WD 149 л.с, CVT 2.0 л 149 л.с CVT 1 534 400 руб. Выгода 510 440 ₽ Новая цена 1 023 960 ₽*\nStyle 4WD 121 л.с, 6 AT 1.6 л 121 л.с 6 AT 1 574 400 руб. Выгода 514 440 ₽ Новая цена 1 059 960 ₽*\nStyle 4WD 149 л.с, CVT 2.0 л 149 л.с CVT 1 614 400 руб. Выгода 518 440 ₽ Новая цена 1 095 960 ₽*\nPrestige 2WD 149 л.с, CVT 2.0 л 149 л.с CVT 1 664 400 руб. Выгода 523 440 ₽ Новая цена 1 140 960 ₽*\nPrestige 2WD 123 л.с, 6 AT 1.6 л 123 л.с 6 AT 1 704 400 руб. Выгода 527 440 ₽ Новая цена 1 176 960 ₽*\nPrestige 4WD 149 л.с, CVT 2.0 л 149 л.с CVT 1 744 400 руб. Выгода 531 440 ₽ Новая цена 1 212 960 ₽*\nPrestige 4WD 177 л.с, 7AMT 1.6 л 177 л.с 7AMT 1 904 400 руб. Выгода 547 440 ₽ Новая цена 1 356 960 ₽*\nPremium 2WD 149 л.с, CVT 2.0 л 149 л.с CVT 1 954 400 руб. Выгода 552 440 ₽ Новая цена 1 401 960 ₽*\nPremium 4WD 177 л.с, 7AMT 1.6 л 177 л.с 7AMT 2 114 400 руб. Выгода 568 440 ₽ Новая цена 1 545 960 ₽*\nPremium + 4WD 177 л.с, 7AMT 1.6 л 177 л.с 7AMT 2 134 400 руб. Выгода 570 440 ₽ Новая цена 1 563 960 ₽*\nClassic от: 749 460 ₽\nComfort от: 812 460 ₽\nLuxe от: 951 960 ₽\nStyle от: 987 960 ₽\nPrestige от: 1 140 960 ₽\nPremium от: 1 401 960 ₽\nPremium + от: 1 563 960 ₽


Самы маленькі і лёгкі ў сваім класе - унікальны і маленечкі воданагравальнік NEVA 4511 - Іншае - 2020\nЛазневая печ: камень ці метал\nТрымай ногі ў цяпле: усё, што трэба ведаць, перш чым купіць цёплага падлогі ў выглядзе награвальных мацюкоў\nНя бокс для машыны, а склад і сталярная зона!\nДызайнерскі плот: проста і бюджэтна\nЦарства бетону і сталі\nМатэрыялы і тэхніка для дачы\nІдэальная лужок: усё для газона\nСамы маленькі і лёгкі ў сваім класе - унікальны і маленечкі воданагравальнік NEVA 4511\nНе спыняе здзіўляць сваёй прадукцыяй завод "Газаппарат". Пад маркай NEVA пачаўся выпуск газавага воданагравальніка NEVA 4511.\nЯго ўнікальнасць складаецца ў тым, што ён самы маленечкі ў сваім класе. Яго габарыты складаюць у шырыню 29 сантыметраў, вышыню 56,5 см, а вага не перавышае 10 кг.\nНеабходнасць у выпуску гэтай мадэлі выклікана вострай недахопам малых газавых воданагравальнікаў на рынках Расіі.\nНягледзячы на свае малыя памеры, дадзены апарат падагравае ваду ў колькасці 11 л / мін.\nУ Расіі газавыя награвальны малой магутнасці былі прадстаўлены толькі еўрапейскімі і кітайскімі маркамі.\nАйчынны абагравальнік NEVA 4511 пры малой вазе і габарытах мае высокія спажывецкія ўласцівасці, што дазваляе скласці годную канкурэнцыю імпартным воданагравальнікі.\nМалыя памеры калонкі дазваляюць яе размясціць у любым дачным доміку па-за залежнасці ад яго памераў.\nКалонка абсталявана сучаснымі сістэмамі бяспекі.\nЯна спраектаваная з улікам расійскіх умоў і абсталявана прыладай для прадухілення шумавіння, працуе пры нізкім ціску газу, што вельмі зручна на дачы.\nГазавая калонка NEVA 4511 падкупляе сваёй мініяцюрнасцю, але пры гэтым награвае досыць вады. У продаж яна паступіць у канцы 2008 года.\nГлядзіце відэа: The Great Gildersleeve: Fishing at Grass Lake / Bronco the Broker / Sadie Hawkins Dance (Студзень 2020).\nКанвектары: эканамічнае і бяспечнае ацяпленне\nЭлектрычныя канвектары апошняга пакалення апаліць кватэру і дачу з максімальнай аддачай, пры мінімальных выдатках На правах рэкламы Хоць зімою многім не хапае лета, а ўвосень, вясны, закладам камфорту і выгоды з'яўляецца аптымальная тэмпература ў кватэры ці доме ў любы з гэтых сезонаў. Дамагчыся ж жаданага можна рознымі спосабамі, напрыклад - з дапамогай электрычных канвектараў. Чытаць Далей\nВыраб металічных дзвярэй - матэрыялы, канструктыў, тэхналогія, асабісты вопыт. Сёння не толькі гараджане, але і асноўная маса уладальнікаў загараднай уласнасці ў якасці ўваходных дзвярэй аддаюць перавагу металічныя канструкцыі. Па ідэі, яны значна трывалей, надзейней і даўгавечней драўляных або пластыкавых аналагаў. Чытаць Далей\nПадстаўка для кветак. Як яе зрабіць з драбінак\nЁсць рэчы, без якіх у хаце ні як не абысціся. Хоць і карыстаемся мы імі некалькі разоў у годзе, а то і радзей. Напрыклад, драбінкі. Пыліцца сабе ў кладоўцы без справы. А бо магла б прыносіць карысць пастаянна. 1. Каб ператварыць драбінкі ў зручную кветкавую падстаўку, неабходна трохі "нарасціць" яе прыступкі. Чытаць Далей\nТолькі той валодаць мае права ...\nДа нядаўняй пары большасць садаводаў Расіі не маглі распараджацца сваімі зямельнымі ўчасткамі і узведзенымі на іх пабудовамі, якімі яны фактычна валодаюць. Закон спрасціў працэдуру афармлення грамадзянамі сваіх правоў Вядучы вытворца партатыўных гаражных навесаў для аўтамабіляў, катэраў і іншай тэхнікі адзначыў нечаканае павелічэнне продажаў на фоне пагаршэньня сытуацыі ў сусветнай эканоміцы і якія працягваюцца наступстваў пацяплення клімату. Чытаць Далей\nБольшасць людзей мараць аб уласным жыллё, у якім бы іх сем'і маглі сябе камфортна адчуваць, куды вярталіся б дзеці і ўнукі, аб уласным садку з пладовымі дрэвамі, аб газоне, клапатліва зробленым сваімі рукамі Каб пабудаваць уласны дом неабходна вырашыць велізарную колькасць практычных і эстэтычных пытанняў . Чытаць Далей\nCopyright 2020 \_ Хатні фетиль \_ Унікальны воданагравальнік


Адмяняецца некалькі авіярэйсаў у Турцыю, Ізраіль і Расію - 21.03.2022, Sputnik Беларусь\nАдмяняецца некалькі авіярэйсаў у Турцыю, Ізраіль і Расію\nУ нацыянальным аэрапорце Мінск нагадалі, што з 27 сакавіка пачне дзейнічаць вясенне-летні расклад палётаў, таму па асобных напрамках зменіцца час выканання... 21.03.2022, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 21 сак - Sputnik. Авіякампанія Turkish Airlines адмяняе рэйсы са Стамбула ў Мінск да 26 сакавіка ўключна, аб гэтым паведамілі ў прэс-службе Нацыянальнага аэрапорта Мінск.Акрамя таго, кампанія "Азімут" не будзе выконваць палёты з Мінеральных Вод у Мінск і назад 24 сакавіка, з Краснадара - 26 сакавіка.Беларускі авіяперавозчык Belavia таксама адмяняе некалькі авіярэйсаў: у Тэль-Авіў на 24 і 27 сакавіка, і ў Краснадар 23 сакавіка.Змяненні звязаныя з тым, што авіямаршруты пралягаюць над некаторымі паўднёвымі і цэнтральнымі рэгіёнамі Расіі. Цяпер там дзейнічаюць абмежаванні палётаў у аэрапорты з-за спецаперацыі ў Данбасе. Тэрміны ўжо працягваліся некалькі разоў, апошні раз у Расавіцаі называлася дата 26 сакавіка.У аэрапорце нагадалі, што з 27 сакавіка пачне дзейнічаць вясенне-летні расклад палётаў, у сувязі з чым па асобных напрамках зменіцца час выканання рэйсаў. Усе змены будуць аператыўна публікавацца тут.Вольнае перамяшчэннеНагадаем, што з 18 сакавіка былі знятыя ўсе абмежаванні на перамяшчэнне грамадзянаў паміж Расіяй і Беларуссю.Расія закрыла межы з Беларуссю для перамяшчэння грамадзян 16 сакавіка 2020 года пасля аб'яўлення пандэміі каронавіруса, каб зменшыць рызыку распаўсюджвання інфекцыі і заражэння.Паступова абмежаванні здымаліся - былі запушчаны цягнікі ў розныя гарады Беларусі і Расіі, уключаючы хуткасныя "ластаўкі". Аднавіліся і авіязносіны паміж краінамі. Адзінай праблемай заставаўся аўтамабільны рух - трапіць у Расію беларусу на аўтамабілі можна было толькі з пэўных прычын.Самыя цікавыя і важныя навіны шукайце ў нашым Telegram-канале.Чытайце таксама:\nтурызм, белавія, авіярэйсы, турцыя, ізраіль, расія\n© Sputnik / Максим Блинов / Перайсці ў фотабанкСамалёт Airbus A330 турэцкай авіякампаніі Turkish Airlines\nУ нацыянальным аэрапорце Мінск нагадалі, што з 27 сакавіка пачне дзейнічаць вясенне-летні расклад палётаў, таму па асобных напрамках зменіцца час выканання рэйсаў.\nМІНСК, 21 сак - Sputnik. Авіякампанія Turkish Airlines адмяняе рэйсы са Стамбула ў Мінск да 26 сакавіка ўключна, аб гэтым паведамілі ў прэс-службе Нацыянальнага аэрапорта Мінск.\nАкрамя таго, кампанія "Азімут" не будзе выконваць палёты з Мінеральных Вод у Мінск і назад 24 сакавіка, з Краснадара - 26 сакавіка.\nБеларускі авіяперавозчык Belavia таксама адмяняе некалькі авіярэйсаў: у Тэль-Авіў на 24 і 27 сакавіка, і ў Краснадар 23 сакавіка.\nЗмяненні звязаныя з тым, што авіямаршруты пралягаюць над некаторымі паўднёвымі і цэнтральнымі рэгіёнамі Расіі. Цяпер там дзейнічаюць абмежаванні палётаў у аэрапорты з-за спецаперацыі ў Данбасе. Тэрміны ўжо працягваліся некалькі разоў, апошні раз у Расавіцаі называлася дата 26 сакавіка.\nУ аэрапорце нагадалі, што з 27 сакавіка пачне дзейнічаць вясенне-летні расклад палётаў, у сувязі з чым па асобных напрамках зменіцца час выканання рэйсаў. Усе змены будуць аператыўна публікавацца тут.\nНагадаем, што з 18 сакавіка былі знятыя ўсе абмежаванні на перамяшчэнне грамадзянаў паміж Расіяй і Беларуссю.\nСамыя цікавыя і важныя навіны шукайце ў нашым Telegram-канале.\nУкраіна на мяжы з Беларуссю ўводзіць дадатковыя абмежаванні\nАкрамя масак: Польшча адмяняе абмежаванні супраць COVID


Promise і Пасткі Float (Сыпкія Rock)\nЗанадта часта , калі вы ў поле, вы будзеце глядзець на схіле пагорка , і няма агалення карэнных парод , каб сказаць вам , што пад ім. Альтэрнатывай належыць на флоат-ізаляваныя камяні ў глебе, што вы павінны ўзяць на сябе прыйшлі з карэнных парод побач. Паплавок не з'яўляецца надзейным, але з асцярожнасцю яна можа забяспечыць добрую інфармацыю.\nЧаму Float ненадзейная\nІзаляваны камень цяжка спадзявацца на таму, што як толькі ён абламаўся, шмат розных рэчаў могуць перамясціць яго далей ад сваёй першапачатковай налады.\nГравітацыя цягне скалы ўніз, ператвараючы пароду ў коллювий . Апоўзні насіць іх яшчэ далей. Тады гэта ёсць биотурбация : Падалі дрэвы могуць пацягнуць скалы са сваімі каранямі, і суслікі і іншыя землеройные жывёлы ( «роющий» жывёлы гэта афіцыйны тэрмін) можа падштурхнуць іх.\nУ значна большым маштабе, ледавікі праславуты для правядзення скалы далёка ад іх паходжання і апускаючы іх у вялікіх кучах званых марэны. У такіх месцах, як на поўначы Злучаных Штатаў і Канады шмат, вы не можаце давяраць любы свабодны камень, каб быць мясцовым.\nПры даданні вады, з'яўляюцца новыя ўскладненні. Патокі транспарту скалы цалкам ад месца іх паходжання. Айсбергі і крыгі могуць несці камяні на адкрытай вадзе ў месцах, дзе яны ніколі не дасягаюць самастойна. Да шчасця, рака і ледавікі звычайна пакідаюць адметныя знакі-акругленне і баразёнкі , адпаведна, на скалах, і яны не будуць падманваць дасведчаны геолаг.\nПаплавок не добра для многіх геалогіі, так як зыходная пазіцыя пароды губляецца. Гэта азначае, што яго пасцельных асаблівасць і арыентацыя не могуць быць вымераныя, або любой іншай інфармацыі, якая паступае з кантэксту скалы. Але калі ўмовы з'яўляюцца разумнымі, паплавок можа быць моцным ключом да скалы пад ім, нават калі вы ўсё роўна павінны адлюстроўваць межы гэтай горнай пароды з пункцірнымі лініямі.\nКалі вы асцярожныя з паплаўком, гэта лепш, чым нічога.\nВось яскравы прыклад. У 2008 годзе паперы ў навуцы звязаны два старажытных мацерыкоў разам з дапамогай невялікага валуна знайшоў таго, хто сядзіць на ледніковыя марэны ў Транс-антарктычнай гор. Валун, даўжынёй усяго 24 сантыметраў, складаўся з рапакиви граніту, вельмі своеасаблівай пароды, якая змяшчае вялікія шарыкі шчолачнага палявога шпата з абалонкамі плагиоклаза палявога шпата. Доўгі шэраг рапакиви раскіданы па ўсім Паўночнай Амерыцы ў шырокім поясе протерозоя кары працы ад канадскіх Прыморскі на адным канцы да рэзкага абразаньня на паўднёвым - захадзе. Дзе , што рэмень працягвае вельмі важнае пытанне , таму што , калі вы знойдзеце тыя ж скалы на іншым кантыненце, яна звязвае гэты кантынент ў Паўночную Амерыку ў пэўным месцы і часу , калі абодва былі аб'яднаны ў суперконтинент па імя Rodinia.\nЗнаходжанне кавалак рапакиви граніту ў Транс-антарктычнай горы, нават гэтак жа, як паплавок, з'яўляецца ключавой часткай доказы таго, што старажытны суперконтинент радзіму правёў Антарктыду побач з Паўночнай Амерыцы. Фактычная карэнная парода, што яно прыйшло з знаходзіцца пад ледзяной шапкай Антарктыкі, але мы ведаем, паводзіны на лёд і можам упэўнена абясцэніць іншыя транспартныя механізмы, пералічаныя вышэй дастаткова добра, каб цытаваць яго ў паперы і зрабіць яго галоўным нумарам друку рэліз.\nШто значыць транспарт у геалогіі?\nЯкія 10 Прыкладаў рэчаў, якія не маюць значэнне?\nКарбанат Кампенсацыя Глыбіня (ПЗС)\nШто такое Пругкія сутыкнення?\nФакты пра вірус Зика\nУ чым розніца паміж шчыльнасцю і удзельнай вагой?\n7 фактаў аб вірусах\nБелае рэчыва і ваш мозг\nВыбар правільнага геалагічнага малатка\nГарэнне рэакцыі Вызначэнне і прыклады\nШто такое Score «двайны жупел» у гольф?\nЯк атрымаць ДНК з банана\n20 самых вядомых Запрошаныя зоркі на «The Simpsons»\nРазуменне прачытанага для пачаткоўцаў - Мой офіс\nШэсць рэчаў, каб зразумець аб 2016 курфюрства\n«Унутраны круг» англійскай мовы\nКалі Ці ЗША першым дашле войскі ў В'етнам?\nСтварэнне рэалістычных фота тэкстур для гульняў - Увядзенне\nКатенация Вызначэнне і прыклады\nФутбол 101 - Пазіцыі на спецыяльных камандах\n7 Тыпы надвор'я ў высокачашчынным сістэме высокага ціску\nНавучыцца гуляць «Добрая стары час»\nСэр Дональд Bradman У Катыроўкі\nБіяграфія мадам CJ Walker


Гаўрыіла (Глухава) — Вікіпедыя\n12 чэрвеня 1958(1958-06-12) (63 гады)\nСаратаў, Саратаўская вобласць, РСФСР, СССР\n22 снежня 1988\nордэн прападобнай Ефрасінні, вялікай княгіні Маскоўскай[d] (2008)\nЗа духоўнае адраджэнне (2013)\nУ Вікіпедыі ёсць артыкулы пра іншых асоб з прозвішчам Глухава.\nІгумення Гаўрыіла (свецкае імя — Марыя Мікалаеўна Глухава; нар. 12 чэрвеня 1958, Саратаў, РСФСР) — настаяцельніца гродзенскага Свята-Раства-Багародзіцкага жаночага манастыра.\nНарадзілася ў Расіі ў сям’і служачых. У 1965 годзе сям’я пераехала ў вёску Жыровіцы Слонімскага раёна. Скончыла Жыровіцкую сярэднюю школу (1975), Ленінградскае медыцынскае вучылішча № 8. Працавала ў траўматалагічнай і нейрахірургічнай клініках пры Першым Ленінградскім медыцынскім інстытуце імя І. П. Паўлава.\nУ 1981 годзе прынята ў лік насельніц Рыжскага Свята-Троіцка Сергіева манастыра. 22 снежня 1988 пастрыжана ў мантыю з нарачэннем імя ў гонар архангела Гаўрыіла мітрапалітам Мінскім і Беларускім Філарэтам.\nУ 1988 годзе яна была накіравана ў Іерусалім для нясення паслушэнства ў Горненскім жаночым манастыры, дзе два гады выконвала абавязкі ігуменні. Потым несла паслушэнства ў сакратарыяце Аддзела знешніх царкоўных сувязяў у Маскве ў мітрапаліта Смаленскага і Калінінградскага Кірыла.\n10 мая 1992 года прызначана настаяцельніцай адроджанага Свята-Раства-Багародзіцкага стаўрапігійнага жаночага манастыра ў Гродне.\n23 ліпеня 1995 года ўзведзена ў годнасць ігуменні Патрыярхам Маскоўскім і ўсяе Русі Алексіем.\nУ верасні 2020 года ініцыявала збор подпісаў за адхіленне ад пасады архіепіскапа Гродзенскага і Ваўкавыскага Арцемія, які асудзіў гвалт сілавых структур супраць пратэстуючых. 17 верасня 2020 года выступіла з прамовай на жаночым форуме ў «Мінск-Арэне», куды прывезлі з усёй Беларусі больш за 10 тысяч прыхільніц А. Лукашэнкі. У час прамовы ігуменя Гаўрыіла назвала ўдзельнікаў пратэстаў пасля шостых прэзідэнцкіх выбараў «раз’юшаным статкам». Кіраўніцтва Беларускай праваслаўнай царквы адмежавалася ад выступу ігумені. Пасля Глухава папрасіла прабачэнне ва ўсіх, каго абразіў яе выступ. Настаяцельніца патлумачыла свае эмацыйныя выказванні перажываннямі за лёс Радзімы і заклікала ўсіх імкнуцца да міру, згоды і любові.\nІгумення Гаўрыіла — аўтар чатырох кніг пра гісторыю гродзенскага Свята-Раства-Багародзіцкага і Жыровіцкага манастыроў.\nУзнагароджана нанедранікам (1993), крыжом з упрыгажэннямі (2001), медалём Францыска Скарыны (2019), ордэнам Францыска Скарыны (2020), ордэнам прападобнай Ефрасінні Полацкай (БПЦ), ордэнам прападобнага Сергія Раданежскага (РПЦ, 1998), ордэнам святой роўнаапостальнай Марыі Магдалены (Польская аўтакефальная праваслаўная царква, 2007), ордэнам прападобнай княгіні Ефрасініі Маскоўскай (РПЦ, 2008), медалём свяшчэннамучаніка Іаана Рыжскага (Латвійская праваслаўная царква, 2010). Лаўрэатка прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь «За духоўнае адраджэнне» (2013).\n↑ Аказваецца, ігуменя Гаўрыіла яшчэ подпісы супраць а.Ацемія збірала(нявызн.) . Новы Час (22 верасня 2020). Праверана 24 снежня 2020.\n↑ Комягина, Ольга «О политике я не помышляла». Игуменья Гавриила — о своем выступлении на провластном форуме и ситуации в стране(руск.) . TUT.by (24 снежня 2020). Праверана 24 снежня 2020.\n↑ Комягина, Ольга ИГУМЕНИЯ ГАВРИИЛА ИЗВИНИЛАСЬ ПЕРЕД ВСЕМИ, КОГО ЗАДЕЛО ЕЕ ВЫСТУПЛЕНИЕ НА ЖЕНСКОМ ФОРУМЕ «ЗА БЕЛАРУСЬ»(руск.) . Официальный портал Белорусской православной церкви (22 верасня 2020). Праверана 24 снежня 2020.\n↑ 4,0 4,1 Ігумення гродзенскага манастыра нараджэння Багародзіцы ўзнагароджана медалём Францыска Скарыны // Афіцыйны партал Беларускай праваслаўнай царквы.\n↑ «Новость взволновала». Игуменья Гавриила о награждении орденом Франциска Скорины(руск.) . TUT.by (23 снежня 2020). Праверана 24 снежня 2020.\nПерастрэлка 28 верасня 2021 г.\nпраўладны ліст спартсменаў\nСправы па абвінавачванню ў тэрарызме ў Беларусі ў 2020-2021 гг.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Гаўрыіла_(Глухава)&oldid=3816684"\nНарадзіліся 12 чэрвеня\nНарадзіліся ў 1958 годзе\nНарадзіліся ў Саратаве\nКавалеры ордэна прападобнай Ефрасінні Полацкай\nЛаўрэаты прэміі «За духоўнае адраджэнне»\nКавалеры ордэна прападобнага Сергія Раданежскага III ступені\nМанахі Беларускай праваслаўнай царквы\nМанашкі Рускай праваслаўнай царквы\nВікіпедыя:Артыкулы пра рэлігійных дзеячаў без партрэтаў\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 21:51, 18 сакавіка 2021.


Скандал у Мастацкім музеі. Вядомая мастачка правяла экскурсію па выставе сваёй хрышчонай маці, цяпер з яе патрабуюць грошы\n13.01.2020 / 14:56\nУ Нацыянальным мастацкім музеі праходзіць персанальная выстава беларускай мастачкі Зоі Літвінавай. Сама яна ляжыць у бальніцы — сэрца, а творчую сустрэчу вырашыла правесці яе вучаніца, таксама выбітная беларуская мастачка Зоя Луцэвіч пры ўдзеле мастацтвазнаўцы Наталлі Царык. Але ўсё скончылася канфліктам.\nМастачка Зоя Луцэвіч.\n«Я ўзяла на сябе ініцыятыву прывесці людзей у музеі і расказаць пра творчасць нашага славутага мастака. Сабралася каля 100 чалавек. Усе купілі квіткі. Але пасля ўсяго мяне затрымалі і прапанавалі аплаціць экскурсію! Мала таго, што сваімі намаганнямі мы прынеслі вялікую суму грошай у касу музея і не ўзялі ні капейкі за сваю працу. Мне сказалі, што я не маю права выступаць са сваімі гісторыямі ў сценах музея і мая ініцыятыва пагражае мне адміністрацыйнай адказнасцю. Прычым ніхто з адміністрацыі музея не выйшаў да нас. Ніхто не падзякаваў за працу, якую яны павінны выконваць самі! Хачу адзначыць, уся выстава і фуршэт былі аплачаны самой Літвінавай. Усе тэксты і пераклады рабілі мы самі. І плакат, і фотаздымка! Музей прадаставіў толькі сцены. Дырэктар не правёў ніводнай лекцыі, ніводнай экскурсіі па выставе, не запрасіў важных гасцей з міністэрства і дыпкорпуса», — апублікавала гнеўны пост у фэйсбуку Зоя Луцэвіч.\nЯна распавяла, што людзі самі пісалі ёй з просьбай расказаць пра выставу.\n«Я проста мастачка, якая добра ведае Зою Літвінаву. Я яе вучаніца і хросная дачка. У музеі мы проста гутарылі, тлумачылі, што значаць карціны. Гэта нават не было экскурсіяй», — дзеліцца мастачка.\nЗоя Літвінава. Сустрэча.\nЛуцэвіч лічыць, што ўся справа ў асабістай непрыязнасці гендырэктара музея да яе сям’і.\n«Вызначыў групу мастакоў, якім можна выстаўляцца і якім не трэба. Адхіліў маю заяўку на правядзенне персанальнай выставы да 50-годдзя. Тое самае з заявай Святланы Катковай [маці Зоі Луцэвіч. — «НН»] пра выставу да яе 80-годдзя. Грабеншчыкоў можа вісець, а мы не, нягледзячы на ўсе нашы ўзнагароды», — абураецца яна.\nУ Нацыянальным мастацкім музеі тлумачаць сваю пазіцыю: спадарыні Луцэвіч і Царык парушылі Кодэкс аб культуры. Спасылаюцца на артыкул 186, згодна з якім праводзіць экскурсіі могуць толькі штатныя супрацоўнікі. Іншыя — па дамове з адміністрацыяй.\n«Не можа чалавек з вуліцы праводзіць экскурсію, не важна, бярэ ён за гэта грошы ці не»,\n— пракаментаваў «Нашай Ніве» гендырэктар установы Уладзімір Пракапцоў.\n«Калі б яны папярэдзілі нас хаця б у пятніцу, пытанняў не было б. Але ніхто з адміністрацыі не быў у курсе пра сустрэчу, яна не была ўзгоднена», — дадае намесніца гендырэктара Святлана Анэйка.\nУ музеі таксама заяўляюць, што гэта няпраўда, што яны фінансава не ўдзельнічалі ў арганізацыі выставы. Яны аплацілі расходы па транспартаванні карцін з майстэрні Літвінавай, па мантажы, арганізацыі ўваходнай зоны экспазіцыі, па рэкламе. А на адкрыццё запрасілі высокіх асоб. На сераду, 15 студзеня, запланавана таксама экскурсія па выставе.\nНі пра якую асабістую непрыязнасць да Луцэвіч не можа ісці размовы, заяўляе Пракапцоў. Заяўка ад яе на правядзенне персанальнай выставы была даслана 14 лістапада, а план мерапрымстваў на 2020 год музей зацвердзіў яшчэ 11 кастрычніка.\n«Рашэнне прымаецца на навуковай радзе, дзе прысутнічаюць не толькі супрацоўнікі музея», — кажа Святлана Анэйка.\nЯна тлумачыць, што за год да іх прыходзіць каля 50 заявак на персанальныя выставы. З улікам музейных плошчаў задаволіць яны могуць максімум 10 з іх.\n«Паколькі мы павінны выходзіць на самаакупнасць, то таксама глядзім, наколькі выстава будзе прыбытковай. Таму выстаўляем тое, што зразумела шырэйшай публіцы. Зразумела, што класікі прыцягнуць больш наведнікаў, чым новыя імёны», — акрэсліваюць сваю палітыку ў музеі.\nАфганцы распавялі, як яны трапілі ў Літву за 7 тысяч даляраў


Маленькі пасажыр – вялікая адказнасць! — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\n19.08.2019 19.08.2019 administrator445\nНадыходзіць пара, калі павялічваецца актыўнасць перавозак дзяцей з месцаў адпачынку асабістым транспартам і ў складзе арганізаваных груп аўтобусамі.\nЗа лета ў дзяцей губляецца навык бяспечных паводзін на дарозе. У сувязі з гэтым праходзіць рэспубліканская прафілактычная акцыя “Маленькі пасажыр – вялікая адказнасць!”, накіраваная на бяспечную перавозку дзяцей. Доўжыцца яна будзе да 24 жніўня.\nПаважаныя вадзіцелі! Для бяспечнай перавозкі маленькіх пасажыраў самым надзейным з’яўляецца спецыяльнае дзіцячае аўтакрэсла, сканструяванае з улікам усіх асаблівасцяў дзіцячага арганізма і падабранае ў адпаведнасці з вагой і ростам дзіцяці.\nПамятайце, што бяспека вашых дзяцей – у вашых руках.\nФестиваль-конкурс бардовской песни памяти В. Высоцкого на озере Литовка (под Новогрудком)\nФутболисты «Немана» и «Минска» откроют программу 26-го тура чемпионата Беларуси


Якімі будуць калоніі для наркадылераў і ЛПП для спажыўцоў (фота) | Новы Час\nВыказванне Аляксандра Лукашэнкі пра “драконаўскія калоніі” ажыццявілі на практыцы. У аўторак 24 красавіка начальнік Дэпартамента выканання пакаранняў МУС Сяргей Дарошка раскрыў некаторыя падрабязнасці. Прамая лінія праводзілася прама з “Воўчых нораў” — адной з “зон” для нарказлачынцаў, якую нядаўна пад гэтыя мэты рэарганізавалі. Сюды адпраўляюць людзей, упершыню асуджаных за абарот наркотыкаў. Калонія можа змясціць больш за 800 чалавек. У дадзены момант там знаходзіцца каля 400.\nКалідор у бараку "Воўчых нораў"\nТых, хто трапіцца на продажы наркотыкаў паўторна, “прапішуць” у глыбоцкую калонію асаблівага рэжыму №13. Сюды пасля асуджэння, мяркуючы па ўсім, і накіруюць буйных наркадылераў.\n“У гэтых папраўчых установах патэнцыял медыцынскіх часцей і абсталяванне спрыяюць лячэнню нарказалежных асуджаных. Таксама людзі будуць займацца працай на вытворчасці, каб пакрываць страты асобам, у дачыненні да якіх былі здзейснены злачынствы”, — распавядае Сяргей Дарошка.\nАдказнасць за наркаабарот, у адрозненні ад іншых артыкулаў Крымінальнага кодэксу, цяпер наступае з 14 год. Асуджаныя падлеткі будуць змяшчацца ў адпаведныя атрады калоній для непаўналетніх.\nСяргей Дарошка паведамляе і пра з’яўленне лячэбна-працоўнага прафілакторыя (ЛПП) для нарказалежных. Ідэя ў тым, каб на пэўны час ізаляваць чалавека ад грамадства і вылечыць. Для гэтых мэтаў вызначылі ЛТП №5 у Наваградку, дзе, па словах Дарошкі, маецца неабходнае для гэтых мэтаў абсталяванне.\n“На дадзены момант там ізалявана 19 чалавек”, — прыводзіць лічбы начальнік ДВП.\nБылыя вязні “Воўчых нораў” пра футбол, жорсткасць адміністрацыі і тэлевізары\nКалонія “Воўчыя норы” праславілася ў беларускіх СМІ “сядзеннем” у ёй шэрагу палітвязняў. Напрыклад, Павел Вінагарадаў правёў тут больш за тры месяцы.\n“Я параўноўваю “Воўчыя норы” з вельмі дрэнным санаторыем, у якім яшчэ ёсць і правілы, якія ты абавязаны выконваць. Але пеклам я б гэта месца не назваў”, — згадвае Вінаградаў.\nЗ мінусаў калоніі Павел называе немагчымасць паскардзіцца на адміністрацыю.\n“Што тычыцца працы на прамысловасці, то на ўсіх яе не хапала. Хоць народ на працы хацеў, бо так хутчэй сцякае тэрмін”, — адзначае цікавыя асаблівасці Вінагарадаў.\nЖыць па правілах унутранага распарадку, на думку Паўла, у калоніі было немагчыма. Парушэнне можна было атрымаць за незашпілены гузік ці дрэнна паголены, на думку прадстаўніка адміністрацыі, твар.\nЭдуард Лобаў быў затрыманы і асуджаны падчас выбарчай кампаніі 2010-га года. У “Воўчых норах” ён прабыў больш за тры гады.\n“Калонію першапачаткова планавалі зрабіць з медыцынскім накірункам. Некалі гэты план не ажыццявіўся. А цяпер гэта акурат і спатрэбілася, — мяркуе Лобаў. — Там і баракі збудаваныя з больш камфортнымі ўмовамі. Санчасць таксама вялікая — памерам з барак”.\nЗ плюсаў калоніі Эдуард назваў магчымасць займацца спортам і наяўнасць буйных вадкакрысталічных тэлевізараў у кожным атрадзе.\nПра добрую бытавую тэхніку ў “Воўчых норах” Еўрарадыё распавёў і былы вязень Аляксей Зілінкевіч, які за ўгон аўто прабыў там каля трох год.\n“Футбол, бег, плазма на паўсцяны, DVD, кабельнае тэлебачанне. Кормяць выдатна, хоць бывае, што нясмачна”, — такія ўспаміны засталіся ў памяці Аляксея.\nЗ плюсаў калоніі былыя зняволеныя называюць магчымасць займацца спортам. Таксама ніхто з апытаных непасрэдна не сутыкаўся з фізічным гвалтам\nЗ мінусаў калоніі былы вязень называе месцамі дрэннае да сябе стаўленне.\n“Мая маці аднойчы прыехала за 600 кіламетраў на спатканне. І яе не пусцілі. Яна з усімі торбамі паехала назад. Увогуле пасылкі часам перадавалі несвоечасова, у іх псаваліся прадукты. Грубіянілі і хамілі. Былі супрацоўнікі, якія ўсіх палохалі”, — заўважае Зілінкевіч, называючы канкрэтныя прозвішчы.\nP.S. На загалоўным фота — барак у “Воўчых норах”\nЯўген Валошын, euroradio.by


Максім Жбанкоў: Дзікае войска караля Стаха | Новы Час\n«Ну, садзісь. Хочаш чаю? Как вабшчэ служба?»\nЗампаліт усміхаецца і падае мне цукерку. «Бяры-бяры, вкусная. Вот тут камандзіры гаварат, ты какой-та странны. У бібліятэку ходзіш. Думаеш аддзельна». Паўза. «А што, павесіцца нікагда не думал?» Тут ужо завісаю я. Бо як ні адкажы, будзе трэш. Бо мы з зампалітам ведаем, што тыдзень таму ў суседзяў вісануўся «малады» з качагаркі. І вядома, што нічога невядома. Кажуць, не вытрымаў. Чаго канкрэтна не вытрымаў — зноў невядома. Ягоныя рэчы спаляць. А самі зараз спрабуюць вылічыць новыя траблы. Мы з зампалітам разумеем: так працуе сістэма. Яна без ахвяраў не жыве. І варыянтаў няшмат: танчыць з ваўкамі ці вылецець з каляіны. У дысбат. У акадэмію. У труну. Як пашчасціць.\nНарэшце я перастаў сніць, што мяне зноў забралі. Што стаю перад сваёй казармай у новых ботах, вакол пустэча, у галаве адзіная думка: «Блін, я ж цяпер тут нікога не ведаю! Мае ўсе сышлі!». Зноўку з нуля? Невыносна.\nЗ войска як з вайны: вярнуўся цэлым — ужо перамога. Пра гэта маўчаць, бо няма сэнсу агучваць відавочнае. Войска — машына для пераробкі чалавечага матэрыялу. Так было. Так ёсць. Паводле апошніх сігналаў адтуль, з майго дэмбельскага 1978-га змянілася няшмат. Можна сказаць, амаль нічога.\nУ чым заганнасць сітуацыі? У тым, што яна траўматычная па вызначэнні. Экзістэнцыяльны экстрым: тлум маладых шчанюкоў вырываюць са звычайнай лакацыі, выломваюць з камфортных кантактаў ды прыязнага асяроддзя і кідаюць у зону жорсткага падпарадкавання і баявога прымусу. А што рабіць? Трэба па-хуткаму выгадаваць нармальнага байца — зрабіць свавольнага цуцыка дрэсіраваным. «Не знаеш — навучым, не хочаш — заставім!» Рота, трывога! Спяваем гімн! Гімн, я сказаў!\nНе спяваеш? А па нырках? А пысай у лайно?\nНармальны стан таго, хто трапіў у войска — адчай, самота і дэпрэсія. Нармальны вайсковы стыль — вертыкаль нефармальнай улады, што існуе па-за ўсялякімі статутамі. Нармальны статус — разгубленая залежнасць ад вышэйшых па статусе.\nГэта заўсёды стрэс, нават для самых абазнаных. Ён вымушае шукаць схемы выжывання – найменш стратнай (як падаецца) «прапіскі». Чорным багам трэба ахвяраваць. Бо без ахвяраў яны не багі.\nРэжысура шоку патрабуе шокераў. І спраўна іх вырабляе. Таму «дзедаўшчына» — рэч ва ўмовах нашых мабілізацыяў непазбежная. Першасная інстанцыя вайсковай вертыкалі ўлады. І безмяжак — яе натуральны стан. Ты патрывай. Хутка сам будзеш пачварай.\nЗрэшты, усё выдатна патлумачыў Уільям Голдынг у сваім «Уладары мух». Тая ж схема: выпадковых чувакоў адарвалі ад усіх сацыяльных інстытутаў, закінулі ў замкнёную прастору і прымушаюць неяк суіснаваць ды будаваць стасункі. Што будзе? Дакладна не Кембрыдж з Оксфардам. Этыка? Рэлігія? Міласэрнасць? Скажыце гэта хамячкам.\nАдключы грамадзянскі кантроль — і атрымай самаарганізацыю дзікуноў: кроў, бабло ды права моцы. Бо гэтыя схемы спрацоўваюць для нізавой большасці. А іншага цэменту для вашае забудовы ў нас няма.\nПазбаўляючы свядомасць ад залішніх дэталяў, войска пакідае галоўнае. Простыя інстынкты. Падставовыя эмоцыі. Набыў цукерак — шчасце. Яйка на сняданак – свята. Далі абед даесці — цуд. Уначы пабілі не цябе, а суседа – лёс. Сам каго пабіў — герой-пераможца. Далей (калі дацягнеш) будзе лепей. Выпадковае бухло. Халяўная цыгарэта. Тата яблыкаў прывязе. Залётныя дзеўкі. Начныя скокі праз плот. Anything goes. Усё пакаціць. Што заўгодна, акрамя праклятага пытання: «Блін, што я тут раблю?».\n(Неда)беларускія ўзброеныя сілы пакуль выглядаюць вершнікам без галавы, рухам без мэты і сэнсу. Акурат як тое паляванне Караткевіча — дзікая хеўра, што жыве жахлівым перформансам, прэсуе іншадумцаў, хаваецца ад адказнасці і абараняе выключна сябе.\nСпыніць савецкасць — прымусовую загрузку выпадковага матэрыялу з непрадказальнымі наступствамі. Пасадзіць нарэшце хоць каго з махляроў ды забойцаў у пагонах — з адкрытым публічным працэсам. Уключыць галаву. Зрабіць беларускае войска кантрактным і свядомым.\nАле тады яно атрымаецца цалкам іншым. Зрэшты, як і краіна.\nПечи - должны быть Расформированы !


Яшчэ раз пра расаду | zviazda.by\nХатняя старонка » Розгалас » Яшчэ раз пра расаду\nЯшчэ раз пра расаду\n(Заканчэнне. Пачатак у нумары за 23 студзеня.)\nКіруючы тэмпературай, можна паскорыць ці замарудзіць рост расады. У хатніх умовах расада часцей пакутуе ад лішку цяпла, чым ад яго недахопу. Кантраляваць тэмпературу можна з дапамогай фортак.\nСамая высокая тэмпература патрабуецца для прарастання перцаў, баклажанаў і агуркоў: 26-28 °С; трохі ніжэйшая патрэбна тэмпература для таматаў: 24—26 °С. Цыбулю, сельдэрэй, салату і капусту прарошчваюць пры тэмпературы 20—22 °С.\nКалі тэмпература будзе вышэйшай, то ўсходы атрымліваюцца стончанымі, а пры ніжэйшай прарастанне расцягваецца ў часе, у выніку чаго ўсходы атрымліваюцца рознымі па памеры і развіцці. Да з'яўлення прыкладна 90% усходаў паніжаць тэмпературу не мае сэнсу, але пасля таго, як усё насенне ўзышло, трэба зменшыць тэмпературу на 4—6 дзён.\nДля цеплалюбных культур (акрамя агуркоў) — 14—17 °С удзень і 10—12 °С уначы. А вось агурок — пястун, яго і загартоўваюць мякчэй: 16—18 °С днём і 14—15 °С уначы. Капусту нядрэнна вынесці на лоджыю, ёй падыдзе тэмпература — 6—10 °С уначы і 10—14 °С удзень. Па меры павелічэння працягласці светлавога дня тэмпература плаўна павышаецца. Паспрабуйце не паднімаць яе вышэй за 25 °С у ясны дзень і 17—19 °С — у пахмурны, а прахалодная ноч (12—14 °С) дапаможа расадзе стаць дужай і не марнаваць дэфіцытныя прадукты фотасінтэзу на ўзмоцненае дыханне.\nДадатковае асвятленне абавязкова патрэбна ў лютым і ў сакавіку. Ва ўмовах кватэры можна абысціся энергазберагальнымі лямпамі сумарнай магутнасцю 80—120 Вт. У пахмурнае надвор'е лямпы ўключаюць на 12-14 гадзін: з раніцы да вечара. У сонечную — робяць перапынак у сярэдзіне дня на 4-5 гадзін. Адзін з галоўных спосабаў уплыву на светлавы рэжым раслін — гэта частата іх размяшчэння. Не варта забываць, што адлегласць паміж раслінамі трэба павялічваць па меры іх росту, каб не было ўзаемнага зацянення і кожнаму сцяблу было даступна бакавое святло.\nНе варта высейваць у адну ёмістасць насенне з розных партый ці розных гатункаў. Высокая верагоднасць, што адны прарастуць і ім спатрэбяцца святло і прахалода, а іншыя яшчэ не ўзышлі і маюць патрэбу ў больш высокай тэмпературы і вільготнасці. Не варта забываць і пра дрэнаж: лішняя вада павінна сцякаць з кантэйнераў з расадай у паддон. Бо лішак вільгаці і недахоп кіслароду правакуюць з'яўленне каранёвай гнілі і «чорнай ножкі».\nДля зручнасці паліву ўзровень грунту, выраўнаванага і багата ўвільготненага перад пасевам, павінен быць на 5—10 мм ніжэйшым за край ёмістасці, акрамя гэтага, краі кантэйнера не будуць зацяняць усходы.\nПадрыхтоўка насення ўключае абавязковую дэзынфекцыю і пажаданую стымуляцыю. Насенне, ужо пратручанае (у кожнай фірмы свае колеры), у працэдурах намочвання не мае патрэбы. Самая папулярная пратрута — фіялетавы раствор марганцавакіслага калія. Стымулятараў шмат, пачынаючы з соку альясу і сканчаючы гуматамі, эпінам, цырконам і г.д., але ўжываць больш за адзін не варта. Ужыванне некалькіх апрацовак запар можа загубіць насенне. З асцярожнасцю варта правяраць якасць гатовага насення растворам паваранай солі. Насенняводчыя фірмы шырока ўжываюць праграванне насеннага матэрыялу, пасля чаго яно мае нізкую вільготнасць, і таму ў растворы паваранай солі можа ўсплыць усё! Будучы ўсходжым на 90%! Самы надзейны спосаб пераканацца ва ўсходжасці насення — папрарошчваць.\nУ падрыхтаваных пасяўных латках робяць баразёнкі глыбінёй 1-2 см, у залежнасці ад памеру насення, паліваюць растворам марганцавакіслага калія, пасля чаго саджаюць насенне. Чым буйнейшае насенне і чым даўжэй мяркуецца ўтрымліваць сеянцы да пікіроўкі ці перасадкі, тым большая адлегласць паміж імі ў радку. Пасевы накрываюць тонкай плёнкай ці шклом, якія здымаюць пасля з'яўлення ўсходаў.\nНекаторыя расліны вырошчваюць з пікіроўкай. Гэтую працэдуру лёгка пераносяць тамат і капуста. З капустаў гэты прыём выкарыстоўваюць для белакачаннай і квяцістай. Перац і баклажан у фазе семядольнага лісця ці першага сапраўднага ліста таксама можна пікіраваць, хоць у іх каранёвая сістэма разрастаецца слабей. Пікіроўка дазваляе сэканоміць месца пад лямпамі (сеянцам яго трэба зусім трохі), акрамя таго, што немалаважна, дае магчымасць адабраць найдужэйшыя, якасныя расліны. Аптымальнае заглыбленне, калі ад паверхні зямлі да семядольнага лісця застаецца прыкладна 1 см, дазваляе пазбегнуць затаплення пункта росту пры паліванні і дае магчымасць атрымаць кампактнае сцябло. Распікіраваную расаду не дасвечваюць, пакуль яна не прыжывецца. Гэты перыяд можа працягвацца ад некалькіх гадзін да сутак.\nПаліў і падкормка\nГатовыя грунтавыя сумесі змяшчаюць малы запас пажыўных рэчываў і добра спалучаюцца з расаднымі комплекснымі ўгнаеннямі. Выкарыстанне пры кожным паліве замест вады 0,1-0,2%-нага раствору комплексных угнаенняў будзе спрыяць атрыманню мацнейшых раслін і дазволіць не прапусціць момант галадання.\nВысыхання глебы таксама нельга дапускаць, глеба павінна быць умерана вільготнай, здольнай убіраць ваду.\n2672 Дзмітрый Рабаў: У ліпені чакаем ідэальнае беларускае лета!\n1721 Вольга Шабельнік: Непахаваных салдатаў яшчэ ляжыць шмат. Шчырая гутарка з валанцёрам пошукавага руху Беларусі\n1616 Зварот у рэдакцыю. Калі да дома ў вёсцы не пад'ехаць — чый гэта клопат?\n1519 Рэгіёны едуць з новымі напрацоўкамі на ІХ Форум рэгіёнаў Беларусі і Расіі


Румо: Новы цэнтр транспланталогіі дасць магчымасць скараціць тэрміны чакання на перасадку органаў | Апошнія падзеі ў Беларусі - прамовы і інтэрв’ю | Belarus.by\nРумо: Новы цэнтр транспланталогіі дасць магчымасць скараціць тэрміны чакання на перасадку органаў\n23 сакавіка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Новы цэнтр транспланталогіі дасць магчымасць скараціць тэрміны чакання на перасадку органаў. Такім меркаваннем падзяліўся кіраўнік Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра трансплантацыі органаў і тканак Алег Румо ў перадачы "Трэба разабрацца" на тэлеканале АНТ, паведамляе БЕЛТА.\nСёння чарга на перасадку органаў у Беларусі адна з самых маленькіх у Еўропе. Ліст чакання на трансплантацыю печані для тых пацыентаў, якія маюць у ёй патрэбу, максімальна складае 5-6 месяцаў. Тэрмін чакання трансплантацыі ныркі - 1 год (і гэта адзін з самых нізкіх паказчыкаў не толькі ў Еўропе, але і свеце), сэрца - ад 6 да 9 месяцаў. Будаўніцтва новага цэнтра транспланталогіі дасць магчымасць яшчэ больш скараціць час чакання. Больш таго, новы корпус дасць магчымасць галіне больш эфектыўна развівацца ў бліжэйшыя 20-30 гадоў, а таксама дасць яшчэ адзін стымул да ўкаранення новых тэхналогій.\nРаней Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка даручыў прапрацаваць пытанне аб мэтазгоднасці стварэння ў Беларусі асобнага новага цэнтра трансплантацыі органаў і тканак. Адпаведнае даручэнне кіраўнік дзяржавы даў, наведваючы РНПЦ, які функцыянуе на базе 9-й гарадской клінічнай бальніцы Мінска.\nПаводле слоў Алега Румо, гэта рашэнне не было спантанным. Яно прынята на падставе дэталёвага аналізу таго, як развівалася беларуская транспланталогія апошнія некалькі гадоў. Беларускія медыкі навучыліся выконваць суперскладаныя дарагія высокарэнтабельныя тэхналогіі. І тая ўстанова, якая існуе на базе 9-й бальніцы, ужо не ўмяшчае ўсіх жадаючых пацыентаў і не дазваляе выконваць большую колькасць трансплантацый.\nГаварыць аб тым, дзе будзе размяшчацца новы цэнтр, пакуль рана. "Мы цяпер прапрацоўваем два варыянты. Побач з нашым корпусам трансплантацыі ёсць даволі шмат месца, якое можам выкарыстаць, каб пабудаваць сучасны вялікі хірургічны корпус прыкладна на 200 ложкаў. І гэты корпус, паводле нашых папярэдніх ацэнак, будзе каштаваць каля $50-55 млн", - сказаў кіраўнік РНПЦ. Ён адзначыў, што, хутчэй за ўсё, будаўніцтва будзе весціся за кошт бюджэтных сродкаў, але ўсе гэтыя грошы акупяцца ў сто разоў.