Фотафакт: у Маскве развіталіся з Георгіем Данэліям - 09.04.2019, Sputnik Беларусь\nФотафакт: у Маскве развіталіся з Георгіем Данэліям\nГеоргій Данелія сёння будзе пахаваны на Новадзявочых могілках, побач з Алегам Табаковым і Станіславам Гаварухіным. 09.04.2019, Sputnik Беларусь\nграмадства, навіны , масква, расія\n© Sputnik / Илья Питалев / Перайсці ў фотабанкУ Маскве развіталіся з Георгіем Данэліям\nГеоргій Данелія сёння будзе пахаваны на Новадзявочых могілках, побач з Алегам Табаковым і Станіславам Гаварухіным.\nЦырымонія развітання з легендарным рэжысёрам Георгіем Данеліям прайшла ў Вялікай зале Цэнтральнага Дома кінематаграфістаў у Маскве, дзе сабраліся прыхільнікі яго творчасці, сябры і родныя.\n© Sputnik / Илья Питалев / Перайсці ў фотабанкНезадоўга да пачатку цырымоніі перад Домам кіно ўжо выстраілася вялікая чарга з жадаючых развітацца з рэжысёрам.\nНезадоўга да пачатку цырымоніі перад Домам кіно ўжо выстраілася вялікая чарга з жадаючых развітацца з рэжысёрам.\nПа словах кіраўніка "Масфільма" Карэна Шахназарава, рэжысёрскі почырк Данеліі пазнаваўся з першых кадраў, ён валодаў самабытным поглядам на свет. Яго кіно дарыла надзею. "Георгій Мікалаевіч, мы будзем глядзець вашыя фільмы, размаўляць з вамі праз экран", - сказаў на заканчэнне рэжысёр.\n© Sputnik / Илья Питалев / Перайсці ў фотабанкГенеральны дырэктар киноконцерна "Масфільм" Карэн Шахназараў сказаў на развітанні: "Георгій Мікалаевіч, мы будзем глядзець вашыя фільмы, размаўляць з вамі праз экран".\nГенеральны дырэктар киноконцерна "Масфільм" Карэн Шахназараў сказаў на развітанні: "Георгій Мікалаевіч, мы будзем глядзець вашыя фільмы, размаўляць з вамі праз экран".\n"Пайшоў не толькі выдатны рэжысёр, надзвычайны чалавек, - за ім пайшоў увесь свет, які ён стварыў, свет яго карцін. У гэтым свеце было ўсё - былі свае праведнікі, грэшнікі, нягоднікі, прыгажуні, было каханне і смерць. Усё гэта перапоўнена любоўю да сваіх персанажаў і гледачоў. У жыцці ён быў чалавекам неадназначным, ён быў чалавекам адраджэння. Ён быў добрым мастаком, ён быў музычны, у яго было абсалютная пачуццё гумару - рэдкая якасць", - сказаў рэжысёр Аляксандр Адабаш'ян.\n© Sputnik / Илья Питалев / Перайсці ў фотабанкДраматург, акцёр і рэжысёр Аляксандр Адабаш"ян (злева) і акцёр Яўген Сцяблоў\nДраматург, акцёр і рэжысёр Аляксандр Адабаш"ян (злева) і акцёр Яўген Сцяблоў\nВядомы грузінскі акцёр і спявак Вахтанг Кікабідзэ даслаў на цырымонію развітання з Георгіем Данеліям ліст, бо знаходзіцца ў бальніцы і не змог прыехаць на пахаванне. "Гія, дзякуй табе за 50 гадоў нашай дружбы, за шчасце, якое ты падарыў мне, выбраўшы героем сваіх выдатных карцін. Дзякуй за любоў гледачоў, за нашы цудоўныя вясёлыя дні, якія назаўсёды застануцца са мной. Мае самыя глыбокія спачуванні сям'і і гледачам, для якіх ён тварыў", - напісаў Кікабідзэ.\n© Sputnik / Илья Питалев / Перайсці ў фотабанкУдава Георгія Данэліі, актрыса, рэжысёр-пастаноўшчык Галіна Данелія-Юркова на цырымоніі развітання\nУдава Георгія Данэліі, актрыса, рэжысёр-пастаноўшчык Галіна Данелія-Юркова на цырымоніі развітання\nЯк распавёў сябар сям'і, фатограф Юрый Рост, Георгій Данелія ў студзені напісаў свой апошні сцэнар. "Ён супраціўляўся да апошняй хвіліны, апошні свой сцэнар напісаў у канцы студзеня - гэта быў маленькі сцэнар, але гэта быў сцэнар. Ён любіў жыць, любіў памыляцца і не прызнаваць сваіх памылак. Ён стварыў свет неверагодны - неверагоднай сілы абаяння, пяшчоты, усе яго фільмы трагічныя, і адначасова гэта святло, гэта надзея, гэта працягнутая рука", - сказаў Рост.\n© Sputnik / Илья Питалев / Перайсці ў фотабанкМастак-мультыплікатар Юрый Норштэйн: "Краіна зразумела, каго страціла..."\nМастак-мультыплікатар Юрый Норштэйн: "Краіна зразумела, каго страціла..."\n"Краіна зразумела, каго страціла... Георгій Мікалаевіч быў сумным чалавекам, як любы разумны чалавек, які разумее жыццё, але пры гэтым з выдатным пачуццём гумару. Пачытайце яго кнігі, вы зразумееце, якое шчасце ён пакінуў і там. Ён тут быў таксама з'явай рускай славеснасці, ён валодаў мовай незвычайна. ён быў грандыёзнай асобай, жыў буйнымі пачуццямі, якімі і павінен жыць творчы чалавек", - сказаў журналістам мультыплікатар Юрый Норштейн.


святыя апякуны прыхода\nДля тых, хто жадае азнаёміцца з жыццямі іншых святых прыводзім спасылкі на некаторыя рэсурсы: Праваслаўны каляндар\nЖыцці беларускіх святых\nСайт прыходу храмаў свяціцеля Мітрафана Варонежскага і Дабраўзвешчання Найсвяцейшай Багародзіцы ў Маскве\nСайт "Праваслаўная Францыя. Погляд з Расіі"\nФонд "Памяць пакутнікаў і спавядальнікаў РПЦ" (жыцці новапакутнікаў РПЦ)\nCD-ROM «Жыцці святых»\nCD-ROM «Праваслаўная ікона» (каля 2000 каляровых ілюстрацый)\nCD-ROM «Праваслаўны каляндар-энцыклапедыя 2005» (365 шпалер для працоўнага стала на кожны дзень)\nАд часоў апостальскіх, да дня цяперашняга святыя мужы і жонкі заступаюцца за Праваслаўную Царкву, дапамагаюць кожнаму прайсці прызначаны жыццёвы шлях. У гонар якога з іх пабудаваны храм, асвячоны пасад, капліца - у гэтым заўсёды ёсць глыбінная ўнутраная логіка.\nУ раздзеле прадстаўлены жыцці святых, у гонар якіх асвячоны капліцы нашага прыходу, пасады ў храмах прыходу, а таксама нябесных апякуноў прыхадскога братэрства і сястрынства. Жыццё прападобнай Еўфрасінні ігум. Полацкай\nМудрагеласці кніжнай навучана была прыгажуня-князёўна. І стала яна\nжанчынай-будаўніком, арганізатарам працоўнага манастырскага жыцця, мудрым міратворцам сярод амбіцыёзных уладароў 12-го стагоддзі. Такая апякунка Белай Русі, прападобная маці наша Еўфрасіння, ігумення Полацкая. Мінулыя стагоддзі не паменьшылі ўсенароднага яе шанавання. А ці можа не дзівіць нятленне яе святых цэльбаносных мошчаў? Зразумела, што менавіта ёй прысвечаны першы храм, збудаваны ў Мінску пасля 1914 года.\nЖыццё свц. Філарэта Міласэрнага "Няўжо Бог даў мне столькі дабротаў, каб толькі дагаджаць уласнаму жывату?" - разважаў шляхетны вяльможа, які жыў у 8-ым стагоддзі . Усё сваё немалое багацце ён стаў раздаваць бяздольным і тужлівым. Падобна Іёву Шматпакутнаму ён умеў радавацца галечы, якая напаткала яго, як некалі багаццю. Зараз, калі астывае любоў да блізкага, калі шмат душ разлютоўваюцца, кожнае міласэрнае сэрца падобна свяцільні на зямным шляху. "Шчаслівыя міласэрныя, бо яны памілаваныя будуць" - гэты запапвет, як ніхто іншы, выканаў Філарэт Міласэрны. Яму прысвячаецца паўночны пасад сабора іконы Божай Маці "Усіх тужлівых Радасце".\nЖыццё свц. Кірылы Тураўскага\nДуша без Бога - як зямля незасеянная, незгодная плён нарадзіць," - гаварыў свяціцель Кірыла, біскуп Тураўскі, празваны Рускім Златасловам. Са старажытнага Турава зыходзілі яго знакамітыя "Словы" - складанні, пропаведзі, малітвы - якія па гэты дзень не страцілі сваёй духоўнай сілы і прыгажосці. Гэтаму святому, сучасніку прападобнай Еўфрасінні Полацкай, духоўнаму настаўніку князя Андрэя Багалюбскага, прысвячаецца паўднёвы пасад сабора іконы Божай Маці "Усіх тужлівых Радасце".\nЖыццё Апостала Андрэя Першазванага "Ідзіце за Мной, і Я зраблю вас лаўцамі чалавекаў", - упершыню сказанае было Выратавальнікам на беразе Галілейскага мора простым рыбарам. Таемства закліку Божага і веліч зямнога шляху, які не скончыўся ў далёкім першым стагоддзі. У нашым 21-ым стагоддзі нага апостала яшчэ раз ступіла на тую зямлю, дзе ён прадказаў урачыстасць хрысціянства. Бясконцымі плынямі ішлі людзі ў Свята-Еўфрасіньеўскі храм, каб пакланіцца мошчам апостала. У яго гонар асвячаецца цэнтральны пасад крыптавай часткі сабора іконы Божай Маці "Усіх тужлівых Радасце".\nЖыццё св. роўнаап. вял. княгіні Вольгі\nЯк у 10-ым стагоддзі "руская зямля абнавілася для жыцця ў Богу святым вадохрышчам, прынятым святою Вольгай", так і цяпер неацэнна вялікая роля жанчыны ў адраджэнні веры, у жыцці праваслаўных прыходаў. Зямны шлях княгіні Вольгі расчыняе выяву старажытнарускай жанчыны - не затворніцы ў цераму, а мудрага кіраўніка, ваяўніцы, прапаведніцы і працаўніцы на ніве Хрыстовай. Дзеля ўвагі да працы праваслаўных жанчын паўночны пасад крыптавай часткі сабора іконы Божай Маці "Усіх тужлівых Радасць" асвячаецца ў гонар роўнаапостальнай княгіні.\nЖыццё дбрв. князя Ігара Чарнігаўскага\nБязлітаснасць міжусобных звадаў амывае крывёй усю чалавечую гісторыю, уключаючы і часы самыя новыя, і краіны самыя дэмакратычныя, Якія жа перамогі абяцае братазабойчая варожасць? Не забойцам-катам, а страстацерпцам даруе Хрыстос перамогу, увенчваючы іх нятленнымі вянкамі святасці. Вялікаму кіеўскаму князю Ігару Чарнігаўскаму рахманаму і пакорліваму манаху, перацярпеўшаму лютую смерць ад рук катаў, прысвечаны паўднёвы пасад крыптавай часткі сабора іконы Божай Маці "Усіх тужлівых Радасць".\nЖыццё св-пкт. Уладзіміра Хіраска Новапакутнік протаіярэй Уладзімір Хіраска духоўна апякаў да 1926 года мінскі прыход храма іконы Божай Маці "Усіх тужлівых Радасце" пры грамадстве сляпых. Цяперашні прыход таксама закліканы першым чынам да клопату аб інвалідах, аб усіх тужлівых. Як і раней айцец Уладзімір, прыход на чале з настаяцелем Ігарам Карасцялёвым вялікую ўвагу надае і праваслаўнай асвеце. А па-ісціне пламянеючы дух новапакутніка і сёння асвячае жыццё і справы маладзёвага братэрства, якое носіць яго імя.\nЖыццё впц. Анастасіі Вызваліцельніцы вязняў\nяна была шляхетнай і багатай рымлянкай, і яна стала самой дакладнай памагатай Самога Хрыста ў літасці да тых, хто ў "бядотах і жальбах, цяжкасцях і паланеннях, вязніцы ў турмах". У гонар вялікапакутніцы Анастасіі Вызваліцельніцы вязняў асвячона дамавая царква ў выпраўленчай калоніі ЎЖ 15/1. Святары прыходу абраза Божай Маці "Усіх тужлівых Радасце" стала апякаюць зняволеных, умацоўваюць іх у веры, моляцца, каб Госпад падаў ім "свабоду, волю і збавенне".\nЖыццё блж. Матроны Маскоўскай\nЛюдзі думалі, што яна няшчасная, таму што нарадзілася дзяўчынка не проста сляпая, але і з поўнай адсутнасцю вачэй. А яна была шчаслівая, таму што бачыла ўвесь Божы свет духоўнымі сваімі вачамі лепш, чым кожны з нас, відушчых. І тулянні, і багаборніцкія ганенні сярэдзіны мінулага стагоддзі не маглі пазбавіць яе адмысловай мілаты ў дапамозе ўсім, якія жывуць у нястачы і што тугуюць. У гонар блажэннай Матроны Маскоўскай асвячона капліца пры грамадстве сляпых у Мінску.\nЖыццё блж. Ксеніі Пецярбургскай\nАдмысловая апека аб дзецях - аб збавенні ад хвароб, прыладзе іх лёсу - адрознівае жыццё Хрыста дзеля юродзівай, якая ўпрыгожыла гэтым асабліва рускім, цяжкім і слаўным подзвігам веры жыццё новай расійскай сталіцы ў 18-ым стагоддзі. Блажэннай матухне Ксеніі Пецярбургскай прысвечана капліца пры Рэспубліканскай дзіцячай інфекцыйнай лякарні.\nВалянціна Сулкоўская, народжаная Чарняўская, прылічана да ліку святых. Услаўленая цяпер блажэнная Валянціна нарадзілася ў 1888 годзе. Дачка святара, яна з дзяцінства адрознівалася глыбокай верай у Бога і каханнем да храма Божага. У юнацкім узросце спадобілася гутарыць са святым правядным Іяанам Кранштацкім і атрымаць ад яго дабраславенне. Пасля таго, як па злым паклёпе быў арыштаваны і адпраўлены ў зняволенне яе муж, памерла маці і былі арыштаваныя апошнія мінскія святары, з якімі яна знаходзілася ў цеснай духоўнай сувязі, Валянціна злегла на ложак хваробы, якая не пакідала яе да самага скону. Блажэнная Валянціна ўспрыняла сваю цялесную хваробу як заклік Бога верай, малітвай і асабістым прыкладам духоўнай мужнасці дапамагаць людзям несці свой жыццёвы крыж. Яна літаральна рушыла ўслед апостальскаму навучанню "здзяйсняць малітвы, прашэнні, маленні, падзякі за ўсіх чалавекаў" і жыць "ва ўсякай пабожнасці і чысціні" (1 Цім. 2:12). распячатка


06 студзень 2006, 20:32\nПрадстаўнік перадвыбарчага штабу Аляксандра Мілінкевіча Ўладзімер Лабковіч паведаміў, што міліцыя ў розных гарадах Беларусі штодня затрымлівае каля 10 сябраў іх ініцыятыўнай групы.\nТакія інцыдэнты былі ў Пінску, дзе некалькі разоў складалі пратаколы на сябраў групы за антысанітарыю, у Ваўкавыску, Менску…\nСпадар Лабковіч у кожным выпадку піша скаргі. Ён кажа, што міліцыя затрымлівае іх актывістаў пераважна для высьвятленьня асобаў, хаця ў іх ёсьць пры сабе пашпарты.\n(Лабковіч: ) “Іх забіраюць, нічога на іх не складаюць, паўсюдна просяць, каб ім паказалі падпісныя лісты, акрамя выпадку ў Менску на вуліцы Дружнай, а так просяць: дайце гэтыя лісты, мы іх сабе адкапіруем. Зборшчыкі адмаўляюцца катэгарычна, іх трымаюць па гадзіне–дзьве і адпускаюць”.\nКіраўнік штабу Аляксандра Казуліна Мечыслаў Грыб мае падобную ж інфармацыю:\n(Грыб: ) “Паведамілі з Маладэчна, што двух сяброў ініцыятыўнай групы, жанчын, затрымала міліцыя і сказала, што калі яны будуць зьбіраць подпісы, то іх пазбавяць месца на рынку, дзе адна зь іх працуе. І тыя катэгарычна адмаўляюцца далей працаваць, таму што яны напалоханыя”.\nАкрамя таго спадар Грыб паведаміў, што у Віцебску дырэктар школы і кіраўніца дзіцячага садка загадалі сваім супрацоўніцам пад пагрозай звальненьня спыніць збор подпісаў, і тыя паклалі пасьведчаньні на стол.\nСпадар Грыб зазначае, што такое адбываецца і ў іншых месцах. Пры гэтым людзі ня хочуць, каб іх неяк баранілі, не жадаюць пісаць скаргі ў пракуратуру. Мечыслаў Грыб мяркуе, што спыніць такі ціск вельмі складана, бо кампэнсаваць заробак звольненым апазыцыя ня можа.\nСакратар ЦВК Мікалай Лазавік кажа, што ніякіх скаргаў на ўціск да іх не паступала, але калі яны зьявяцца, то рэакцыя будзе адэкватнай:\n(Лазавік: ) “Мы можам узьдзейнічаць на такога кіраўніка праз тыя ж уладныя структуры. Заўсёды спыняем нахабнага кіраўніка, які робіць ня тое, што патрабуецца законам”.\nА патэнцыйны кандыдат Сяргей Гайдукевіч мяркуе, што няма сэнсу скардзіцца на адміністрацыйны рэсурс, паколькі палітыкі павінны ведаць, што будзе жорсткая барацьба.


16 люты 2008, 13:49\nАмаль праз тыдзень, 22-га лютага, ў Вярхоўным судзе адбудзецца разгляд касацыйнай скаргі былога намесьніка рэдактара газэты “Згода” Аляксандра Зьдзьвіжкова, якога асудзілі на 3,5 гады за публікацыю карыкатур на прарока Мухамада. Журналіст не прызнае сябе вінаватым ў распальваньні рэлігійнай варожасьці і дамагаецца апраўданьня.\nУ пачатку студзеня пасьля працэсу ў Менскім гарадзкім судзе Аляксандра Зьдзьвіжкова перавялі з ізалятару КДБ у менскі сьледчы ізалятар. Амаль месяц лістоў адтуль ад журналіста не было. І вось днямі маці вязьня Ганна Зьдзьвіжкова атрымала ад сына ліст. Аляксандр Зьдзьвіжкоў напісаў, што яго перавялі ў іншую камэру, большую, дзе ўтрымліваюць некалькі чалавек. Гэтая камэра цяплейшая, у былой вязень вымушаны быў прасіць дадатковую коўдру. Гэтым разам скаргаў на ўмовы ўтрыманьня Аляксандр Зьдзьвіжкоў не выказваў, але паскардзіўся на сваё здароўе.\n“Піша, што горш стаў бачыць і чуць, а з большага мае патрэбу ў лячэньні. Гэта зразумела, бо ўсе хваробы распаўсюджваюцца на нэрвовай глебе. Яшчэ піша, што ад усяго ў турме ён ізаляваны, кантактуе толькі з сукамэрнікамі, ад гэтага хоць крыху лягчэй”.\nШмат хто ў Беларусі і сьвеце лічыць надзвычай жорсткім прысуд, які атрымаў за публікацыю карыкатур Аляксандр Зьдзьвіжкоў, і патрабуюць вызваленьня журналіста.\nКазуліну “паспрабуюць даць другі тэрмін”?\nНа гэтым тыдні адбылося кароткатэрміновае спатканьне Аляксандра Казуліна з дочкамі Вольгай і Юляй. Палітык распавёў пра ціск з боку адміністрацыі: яго надзвычай часта сталі абшукваць ахоўнікі, забралі ў яго электраплітку і сокавыціскалку, не перадаюць частку карэспандэнцыі. Паводле гэтых прыкметаў Аляксандр Казулін мяркуе, што ў блізкім часе ў яго “нулявыя шанцы” на датэрміновае вызваленьне.\nРаспавёў палітык і пра тое, што яго спрабавалі дапытаць ў якасьці сьведкі паводле нейкай крымінальнай справы, але ён адмовіўся. Якая гэта справа, Вользе Казулінай невядома.\n“Тата на тысячу адсоткаў перакананы, што справу перакваліфікуюць і зробяць яго са сьведкаў абвінавачаным, каб паспрабаваць даць яму другі тэрмін”.\nПаводле былога адваката Ігара Рынкевіча, крымінальная справа, у якой Аляксандр Казулін фігуруе як сьведка, нібыта заведзеная супроць былога супрацоўніка Белдзяржўнівэрсытэту і прыпадае на пэрыяд, калі рэктарам БДУ быў Аляксандр Казулін. У міліцыі падрабязнасьцяў гэтай справы не паведамляюць. “Безумоўна, гэта з шэрагу ціску на Казуліна, яго паспрабуюць гэтай справай скампрамэтаваць”, – мяркуе Ігар Рынкевіч.\nЯк пачуваецца Аляксандар Казулін? Дачка палітыка распавяла, што зараз ён важыць 88 кіляграмаў, гэта сярэдні паказчык паміж вагой палітыка да і пасьля галадоўкі ў канцы 2006-га году. “На здароўе ён ня скардзіцца, увогуле ня хоча пра гэта гаварыць, а вось настрой ў яго баявы”, – кажа Вольга Казуліна пра свайго бацьку.\n“Той моцны і жорсткі Казулін, якім ён быў, калі пачынаў галадоўку, вось такі ён зараз. Ён гатовы да барацьбы, нават да вайны, якую супраць яго пачалі. Ён кажа, што толькі на сваім прыкладзе можа паказаць, што робіцца ня толькі ў калёніі, але і ва ўсёй краіне”.\n14-га лютага Цэнтральны суд Менска пакінуў без зьменаў меру стрыманьня для маладзёвага актывіста Андрэя Кіма. Супраць яго завялі крымінальную справу пасьля мітынгу прадпрымальнікаў, які прайшоў у Менску ў студзені. За вызваленьне Андрэя Кіма пад падпіску пра нявыезд хадайнічала болей як 50 чалавек, але судзьдзя Валянціна Свістун вырашыла, што ў мэтах сьледзтва актывіста трэба трымаць пад вартай у менскім сьледчым ізалятары.


Яўген Лаўранюк: Беларусы едуць у Беласток не толькі на шопінг - Витрина туров - Туризм и Отдых\nЯўген Лаўранюк: Беларусы едуць у Беласток не толькі на шопінг (+фота)\nЭкскурсіі ў Беласток у рамках кампаніі «Візы за квіткі»\nКампанія «Візы за квіткі» разбурае стэрэатыпы: беларусы ў Беласток едуць не толькі на шопінг. Пра гэта распавёў у нашым эфіры Яўген Лаўранюк, кіраўнік аднаго з беластоцкіх турагенцтваў, якое рэалізуе гэтую праграму, паведамляе Беларускае радыё «Рацыя». Турысты з Беларусі цікавяцца манастыром у Супраслі, Падляшскай операй і філармоніяй, а таксама іншымі культурна-гістарычнымі аб’ектамі ў Беластоку, заўважае кіраўнік агенцтва Jonior Яўген Лаўранюк.\n– Сёння прыехала дзве групы турыстаў, адна з Полацка, а другая з Гродна. Яны наведалі манастыр у Супраслі, паглядзелі Беласток, а ўвечары наведаюць спектакль у беластоцкай оперы. РР: У праграме не толькі крамы і кірмаш, але ж мы прызвычаіліся, што беларусы ў асноўным едуць у Беласток за пакупкамі, гэта значыць, што нешта змяняецца? Якія людзі карыстаюцца вашай прапановай?\n– Стэрэатып змяняецца, дакладней, мы хочам гэты стэрэатып змяніць. Насамрэч усе прызвычаіліся, што беларусы – гэта гіпермаркеты, кірмаш ды іншыя гандлёвыя кропкі. Мы хочам паказаць Беласток з іншага боку, паказаць культуру Беластока, культуру Польшчы, што Беласток гэта не толькі крамы, што гэта яшчэ і высокая культура. Перадусім гэта Падляшская опера, якая не так даўно была збудавана. Праграму мы распланавалі наступным чынам: сёння – гэта турыстычная, культурная праграма, а заўтра дзень адпачынку, калі жадаючыя змогуць зрабіць пакупкі. Нічога надзвычайнага ў гэтым няма, бо нават палякі, якія едуць у іншыя краіны, займаюцца шопінгам, бо гэта ўсім цікава. Таму шопінг таксама будзе. РР: Турысты з Гродна, Ліды і Слоніма – гэта наш рэгіён, але сёння таксама былі турысты з Полацка. Атрымліваецца, што геаграфія беларускіх гарадоў пашыраецца?\n– Геаграфія пашыраецца, будуць прыязджаць групы з усёй Беларусі. Першыя групы былі з Гродна таму, што польскае консульства тут першым пачало рэалізацыю гэтай праграмы. Цяпер гэтая праграма пашыраецца на польскія консульствы ў Брэсце і Мінску. Ідуць першыя заяўкі з Мінска, Гомеля, Баранавіч, Брэста, таму будзем прымаць турыстаў з усёй Беларусі.\nРР: Якім чынам можна атрымаць «Візы за квіткі»?\n– Для гэтай праграмы рашэннем польскага МЗС прадугледжана спецыяльная працэдура, якой займаюцца консульствы, а таксама беластоцкія турфірмы. З беларускага боку гэтым займаюцца беларускія турфірмы. Трэба звяртацца ў турфірмы, якія супрацоўнічаюць з польскімі турфірмамі, акрэдытаванымі ў польскіх консульствах. Усю інфармацыю можна атрымаць у польскіх консульствах, яны маюць спіс фірмаў, якія гэтым займаюцца. РР: Паведамляецца, што кошт такой двухдзённай экскурсіі з адным начлегам складае каля 50 еўра. Што ўваходзіць у кошт пакета?\n– Самае галоўнае ў праграме – гэта бясплатная віза. Усё астатняе ўлічваецца ў 50 еўра – гэта білет у оперу, экскурсія ў манастыр, начлег у гасцініцы і г. д.\nРР: У якіх гасцініцах вы размяшчаеце людзей, бо, напэўна, у кожнага свае пажаданні і магчымасці?\n– Увогуле кошт каля 50 еўра – гэта стандартны кошт. У нас ёсць турысты з Мінска, якія будуць жыць у гасцініцы Go??biewski, яна даражэй, але гэта іх пажаданне. Калі будзе такое жаданне, мы можам зарэзерваваць месцы ў Go??biewskim – гэта не праблема, усё залежыць ад жадання групы. Бачна, што па гэтай праграме прыязджаюць карпаратывам з арганізацый і фірмаў. Паводле слоў Яўгена Лаўранюка, беластоцкія турфірмы супрацоўнічаюць з беларускімі калегамі. Падрабязная інфармацыя пра кампанію «Візы за квіткі» даступная ў консульствах Польшчы ў Беларусі. Купляючы адзін з культурна-турыстычных пакетаў, беларусы атрымліваюць бясплатную візу ў Польшчу. Кошт двухдзённай экскурсіі з адным начлегам каля 50 еўра. У праграме таксама наведванне папулярных беластоцкіх крамаў. Прапанова накіравана на арганізаваныя групы.\nНаведалі манастыр у Супраслі і паглядзелі спектакль у Падляшскай оперы. Першыя групы турыстаў з Беларусі прыехалі ў Беласток у рамках гэтак званай кампанні «Візы за квіткі». – Знаёмыя нам падказалі, што ёсць такая фірма, дзе можна купіць пуцёўку і з’ездзіць у Польшчу паглядзець спектакль.\n– Гэта прапанова мяне вельмі зацікавіла. Мой муж зрабіў мне такі падарунак на 8 Сакавіка. Мы ў Польшчы ўпершыню. Вельмі падабаецца, цікава паглядзець, як нашы бліжэйшыя суседзі жывуць, чым жывуць. І ўвогуле пазнаёміцца з культурай народа. – Вельмі спадабалася тое, што мы ўбачылі, пачулі. Пазнаёміліся з архітэктурай горада. Як нам патлумачылі, гэта навуковы цэнтр, тут шмат студэнтаў. Вельмі чысты, прыгожы, па-веснавому сонечны горад. – Мы наведалі касцёлы, праваслаўныя цэрквы, манастыр у Супраслі. І вельмі добра адпачылі духоўна. Духоўнасць – гэта больш важна, чым тыя «закупы». Напэўна, не надта яны патрэбныя, трэба, каб было нешта ў сэрцы.\n– Першы дзень у нас арганізаваны так, што ногі гудуць! Мы ўжо наведалі многія мясціны горада. Нам сказалі, што будзем мець больш вольнага часу, каб самастойна пахадзіць па Беластоку.\n– У нас атрымалася, што 25 чалавек (гэта палова) было са Слоніма, астатнія – з Гродна. Мы спыніліся ў трох кіламетрах ад Беластока ў 3-зоркавым атэлі. Нас гасцінна прынялі, нумары ўтульныя. Агульны кошт паездкі – 65 еўра і 220 тыс. беларускіх рублёў. – Трэба нам сябраваць, трэба яднацца! Тым больш, што нашы культуры маюць шмат агульнага. У Беласток прыехалі турысты з Гродна, Ліды і Слоніма. У першы дзень паглядзелі яны мюзікл «Корчак» у Падляшскай оперы, наведалі праваслаўны манастыр у Супраслі, тамашні Музей ікон і беластоцкія каштоўнасці. Арганізатары экскурсіі запланавалі таксама беларускім турыстам свабодны час на індывідуальнае наведванне горада і пакупкі.\nПершая група турыстаў з Беларусі – гэта 48 чалавек, якія скарысталіся з прапановы беластоцкага турагенцтва Junior. Чарговыя дзве групы, разам каля сотні чалавек, прыедуць у Беласток у пятніцу.


Краўцэвіч Аляксандр, Загадкі беларускай гісторыі, 22.01.2018 - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nДата выхаду: 2018-01-22\nІндура належыць да самых старажытных славянскіх паселішчаў на Гарадзеншчыне, бо пачыналася яшчэ ў канцы X – пачатку XI стст. ад феадальнае сядзібы – замку. Але гэтая версія грунтуецца адно на невялікіх археалагічных раскопках і вывучэнні формы захаванага гарадзішча на паўночна – заходняй ускраіне. Індура не зрабілася горадам, бо паблізу ўжо меўся буйны цэнтр на Нёмне – Гарадзён, сённяшняя Горадня. Мястэчка Індура было прыватнаўласніцкае і пад канец Новага часу вырасла ў адзін з найбуйнейшых цэнтраў габрэйскае культуры.


Гэта была першая моладзевая сустрэча Тэзэ, арганізаваная на Блізкім Усходзе з удзелам каля 100 маладзёнаў з розных еўрапейскіх краін ды 100 мясцовых коптаў з розных парафій Каіра, Аляксандрыі і шэрагу прыходаў Копцкае царквы з Верхняга Егіпту. Гэта быў час перабывання сам-насам, узаемнага пазнання ды адкрыцця альбо паноўнага прыгадвання сабе доўгай і багатай традыцыі Царквы ў Егіпце.\nАдзін з братоў пералічыў асноўныя моманты тых пяці дзён:\nпрадстаўленне біскупам Тамашам з Копцкае царквы разнастайных вымярэнняў ідэнтычнасці коптаў, якія сёння надаль угнойваюць Царкву: яе касмапалітычнага вямярэння, спадчыны мучанікаў і цаны крыві, што служыць прабачэнню, манаскага фону як прыкметы сталага імкнення да сціпласці ды адсутнасці прагнення ўлады.\nштораніцы моладзь з розных Цэркваў кемліва ўдзельнічала ў копцкае літургіі. Для большасці тое было адкрыццём багатае копцкае літургічнае традыцыі, копцкае мовы, псальмаў з іх мелодыяй, што, здаецца, паходзяць наўпрост з часоў Старажытнага Егіпту.\nпрыгажосць вечаровае малітвы, каторая спалучала некалькі хвілін у маўчанні з некаторымі медытатыўнымі спевамі Тэзэ, што былі перакладзены і выконваліся па-арабску.\nнаведванне і цёплае павітанне ў манастыры св. Макарыя ў Уадзі-Ватрун. Прымаў нас айцец Вадзім, які энергічна распавёў пра спадчыну айца Маты эль-Мескіна.\nу дамініканскім інстытуце арыенталістыкі чакалі на нас браты-дамінікане ў таварыстве прафесара Ўсамы Набіла з Рады старэйшын ісламскага ўніверсітэту Аль-Азхар. Адзін з братоў Жан Друэль апрацаваў пяць формаў міжрэлігійнага дыялогу, якія, паводле яго, найбольш выдаюцца быць адпаведнымі. Далей праф. Усама Набіл распавёў пра залажэнне ўніверсітэту Аль-Азхар, а таксама гатоўнасці да дыялогу, якую рэпрэзентуе Рада па міжрэлігійным дыялогу. Сустрэча ў дамініканаў крыху прыадчыніла дзверы абмену з некаторымі мусульманамі. Дзве маладыя дзяўчыны-мусульманкі, што ўваходзяць у склад французскае асацыяцыі Coexister (фр. Суіснаванне), чыя праца накіравана на збліжэнне маладых людзей розных рэлігій, былі з намі падчас усяго перыяду пілігрымкі. Аналагічна сярод членаў экіпы групы Жана Ванье “Арка” прысутнічалі мусульмане, якія дзяліліся сваім досведам служэння сваім жыццём людзям з абмежаванымі магчымасцямі.\nНапрыканцы моладзевае сустрэчы Брат Алоіс меў добрую магчымасць быць прынятым на аўдыенцыі ў папы Тэадора ІІ у ягонай прыватнай рэзідэнцыі. Гэта быў першы кантакт паміж Тэзэ і папам коптаў. Патрыярх быў вельмі ўважлівы адносна той працы, што была здзейснена разам з біскупам Тамашам па яднанні ў Егіпце маладзёнаў розных хрысціянскіх канфесій, а таксама душпастырскае працы з моладдзю, рэалізаванай нашай Супольнасцю ў Еўропе, дзе існуе вялікая колькасць Цэркваў.\nЭнтузіязм моладзі, што прагнула сустрэчы, быў адчувальны. У часе гэтае першае сустрэчы моладзі на тэрыторыі Ўсходу багата хто пытаўся нас, дзе і калі адбудзецца наступны крок. Калі ў такіх складаных і небяспечных варунках мы змаглі сустрэцца ў Егіпце, дык чаму б не ўявіць сабе жыццё ці Пілігрымку Даверу ў іншых краінах Блізкага Усходу? Для нас, хто прыбывае з Еўропы, тое нібы натхняльны глыток свежага паветра, што дазваляе ўбачыць дынамізм многіх Усходніх Цэркваў з іх маладосцю! Здаецца актуальным зрабіць больш дзеля сустрэчы моладзі з Еўропы і Блізкага Усходу.\nСведчанні некаторых маладых удзельнікаў\n«Копцкая царква прывітала нас з радасцю і ў супакоі. Наступнага дня па нашым прыездзе копцкі біскуп Тамаш запрэзентаваў уводную інфармацыю наконт ягонае канфесіі. Ён не распавядаў пра страх, але толькі пра любоў і прабачэнне. Гэтае пасланне было вельмі дакладным, вельмі шчырым, што нас глыбока ўзрушыла. Калі я запыталася аднаго з маіх новых егіпецкіх прыяцеляў, якім чынам ён ды іншыя копты здейснілі так, што любоў прыцміла іх страх, дык ён быў вельмі здзіўлены. Маўляў, - “кожны ў гэтым памяшканні ведае каго-небудзь, хто стаў ахвяраю атаку, але на пытанне, як працягваць кахаць, адказу ўжо не мае. Для нас дастаткова проста кахаць, заўсёды й таго хопіць”, - адказаў. Павітанне праз прыгожую Копцкую царкву, адкрыццё любві, якой яна так моцна напоўнена пасярод даволі складаных для яе часоў, стала дасвядчэннем, на якое я ніколі не забудуся».\n«З тых пяці дзён у Анафоры захоўваю багацтва сведчанняў і зычлівасць егіпцянаў. Я была кранута іх гасціннасцю і ўражана мужнасцю, якую дэманстравалі некаторыя з іх у краіне з няпэўнае будучыняю. Калі мы размаўлялі пра сённяшнія выклікі, што паўстаюць перад коптамі, два моманты я адзначыла для сябе асаблівым чынам. Адна з рэплік належала святару з Анафоры: “Копцкая царква вельмі моцная, бо шмат прабачыла. Менавіта тое прабачэнне нас вызваляе”. Другі камэнтар належаў да студэнта-хрысціяніна з Каіру пра ягоныя зносіны з мусульманамі: “У Егіпце вучымся, працуем і адпачываем разам, й гэта відавочна. Калі нехта прагне мне нечага злога, рэагую на тое з гумарам і спакоем. Здаю сабе справу, што ёсць такія несвядомцы, якія больш нешчаслівыя ад мяне”».\n«У гэтым асабліва цяжкім для егіпецкіх хрысціян часе мы хацелі выказаць сваю еднасць з німі праз удзел у Пілігрымцы Даверу. У гэтае сітуацыі я сабе думала, якім чынам магла б прыслухоўвацца да Бога, якім чынам здзейсніць, каб Ягоны голас гучаў ува мне (...) Павінна была аб тым даведацца, выбіраючы сабе варштат “Слухайце Бога ў глыбіні вашых сэрцаў”, што быў падрыхтаваны Фадзі Таўадросам, моладзевым аніматарам з каірскае Копцкае царквы ў Гізе. Мне спадабалася, што маем давяраць адзін аднаму, што мушу прасіць Бога, каб прамовіў да мяне праз Святога Духа, які жыве ў нас».\nМарыяна (Чэская Рэспубліка)\n«Анафора - адно з найпрыгажэйшых месцаў, якое я калікольвек наведала. Гэтае месца напоўнена моцным духоўным жыццём, дзе знаходзяцца прыгожыя цэрквы; некаторыя будынкі нагадваюць мне сцэны з Бібліі.\nТаксама цешылася з той нагоды, што магла адкрыць пэўную гістарычную спадчыну Егіпту. Але ж найбольш мне былі даспадобы сустрэчы і размовы з людзьмі з розных краін і слаёў грамадства. (...) Я меркавала, што прыбываючы да Егіпту, мы падтрымаем мясцовую супольнасць хрысціянаў. Было вельмі шкада, што яны пакутуюць у выніку тэрарыстычных актаў. Але ўбачыла моцную супольнасць з моцнае вераю, што таксама моліцца за хрысціян у Еўропе па прычыне духоўнай слабасці тых апошніх. Абяцалі, што будуць маліцца таксама за нас».\nФрансуа і Анры (Бельгія)\n«У шалёных, але часам павярхоўных сустрэчах з хрысціянамі ў Егіпце падчас Пілігрымкі Даверу ў Анафоры і Каіры, цягам некалькіх дзён мы дасвядчылі пагружэння ў жыццё гэтых мужных будаўнікоў супакою і адважных сведкаў усходняга хрысціянства. Радасная і шчырая атмасфера, што спрыяла шчырым размовам, натуральным чынам спрычынілася да сяброўства ўсіх пілігрымаў. Мы маглі пазнаць прыгажосць нашае адметнасці ў часе разважанняў па малых групах, праваслаўных набажэнстваў ды экскурсій з экскурсаводам па гэтай прыгожай краіне. Вяртаемся да Еўропы ўзмоцненыя ў нашае веры, а рэха спеваў Тэзэ па-арабску надаль гучыць у нашых малітвах».\nОтта (Чэская Рэспубліка)\n«Шчыра дзякую вам за магчымасць узяць удзел у гэтае прыгожае пілігрымцы да Егіпту. Я быў адным з нешматлікіх удзельнікаў, што ніколі дагэтуль не былі ў Тэзэ. Гэта быў вельмі важны момант у маім жыцці, каб папрысутнічаць у тым месцы дзеля пазнання столькіх цудоўных людзей з розных частак свету».\n«Я зразумела, як глыбока копты трываюць у веры нягледзячы на пераследванні, і як бачу хрысціянаў, якія сёння называюць сябе атэістамі, хаця вольна могуць вызнаваць сваю рэлігію. Малюся за іх, прагнучы ўзмацніць сувязі паміж хрысціянамі Лівану ды Егіпту».\nСведчанні некаторых удзельнікаў-егіпцян:\n«Будучы копткаю, мне заўсёды здавалася, што я ведаю духоўныя практыкі нашых літургічных традыцый. Але насамрэч глыбінёю нашых традыцый мы дзяліліся і падкрэслівалі іх у часе дзялення з Супольнасцю Тэзэ. Усе разам мы шукалі адну рэч: цішыні ў любові нашага Пана».\n«Гэта быў унікальны час, што адрозніваўся ад усяго таго, што было дагэтуль. Мы ўслаўлялі Пана амаль на ўсіх мовах. Гэта было тое, што можа быць Небам!»\nайцец Ангелас, святар Копцкае царквы (Егіпет)\n«Разнастайнасць груп зрабіла дыскусію вельмі багатаю. Людзі з розных слаёў, з іншым разуменнем духоўных праяў ды іх выражэннем. Асабіста мяне тое вельмі ўзбагаціла».\n Здымкі: Wiesia Klemens\nPrinted from: https://www.taize.fr/be_article23077.html - 25 June 2022


Раённая канферэнцыя педагагічных работнікаў Адным з апошніх падзей адыходзячага лета штогод становіцца раённая канферэнцыя педагагічных работнікаў. подробнее\nДзень горада у Салігорску Яшчэ задоўга да пачатку святкавання дзвюх важных для сталіцы гарнякоў святаў - Дня горада і Дня шахцёра - у Салігорску панаваў святочны настрой. У мінулыя... подробнее\nВадзім Матанцаў узнагароджаны медалём Францыска Скарыны Прэм'ер-міністр Рэспублікі Беларусь Раман Галоўчанка па даручэнні Прэзідэнта ўручыў дзяржаўныя ўзнагароды больш чым 40 прадстаўнікам розных сфер. Медалі... подробнее


У ГОНАР ПАЭТА | Kuleshov Museum\nЛІТАРАТУРНАЯ ПРЭМІЯ ІМЯ А. КУЛЯШОВА\nУНІВЕРСІТЭТ ІМЯ КУЛЯШОВА\nДА ЮБІЛЕЯЎ ПІСЬМЕННІКА\nТворчасць Аркадзя Куляшова, выдатнага паслядоўніка і прадаўжальніка класічных традыцый Купалы, Коласа, Багдановіча, прызнанага майстра-наватара, вызначаецца глыбінёй зместу, страснасцю ў сцвярджэнні камуністычных ідэалаў, самабытнасцю мастацкага мыслення. З вышыні творчых дасягненняў паэта выразна бачыцца, наколькі быў паслядоўным і мэтанакіраваным увесь яго жыццёвы шлях.\nНарадзіўся Аркадзь Куляшоў 6 лютага 1914 года ў вёсцы Самацеевічы Магілёўскай вобласці ў сям’і школьнага настаўніка. Вучоба ў Мінскім педагагічным інстытуце, праца ў газеце «Чырвоная змена», на Беларускім радыё былі школай яго жыццёвага і грамадзянскага станаўлення. Разам з усім народам паэт прайшоў праз суровыя выпрабаванні Вялікай Айчыннай вайны, працуючы ў армейскім і партызанскім друку. У пасляваенны час паэт актыўна ўключыўся ў грамадска-палітычнае жыццё Савецкай Беларусі – працаваў галоўным рэдактарам газеты «Літаратура і мастацтва», шмат сіл і натхнення аддаў развіццю беларускага кіно як галоўны рэдактар студыі «Беларусьфільм» і аўтар сцэнарыяў фільмаў, што сталі значнай вяхой у развіцці нацыянальнага кінамастацтва.\nПершыя кнігі Аркадзя Куляшова, якія выйшлі ў перадваенныя гады, атрымалі шырокі грамадскі рэзананс і паставілі Куляшова ў шэраг лепшых паэтаў Савецкай Беларусі. Але з асаблівай сілай і паўнатой талент паэта праявіўся ў перыяд Вялікай Айчыннай вайны. Яго ваенная лірыка, паэма «Сцяг брыгады», якія ўслаўлялі неўміручы подзвіг народа ў барацьбе з фашызмам, сталі выдатнай старонкай савецкай паэзіі.\nГрамадзянская адухоўленасць, філасофская глыбіня і шырокі сацыяльна-тэматычны дыяпазон, высокія ідэйна-мастацкія якасці характарызуюць творчасць паэта ў пасляваенны час. Паэтычныя зборнікі Аркадзя Куляшова «Новая кніга», «Сасна і бяроза», «Хуткасць», паэмы «Грозная пушча», «Далёка ад акіяна», «Цунамі», «Варшаўскі шлях», «Хамуціус» сталі падзеямі ў беларускай і ўсёй савецкай літаратуры, у іх знайшлі адлюстраванне этапныя з’явы ў гісторыі народа і сучасным жыцці сацыялістычнага грамадства. Творы Аркадзя Куляшова перакладаліся на мовы народаў СССР і за мяжой.\nВялікі ўклад зрабіў Аркадзь Куляшоў і ў справу мастацкага перакладу, у развіццё і пашырэнне творчых сувязей з брацкімі літаратурамі. Бліскучым майстэрствам вызначаюцца яго пераклады «Яўгенія Анегіна» А. Пушкіна, лірыкі М. Лермантава, «Энеіды» I. Катлярэўскага, вершаў У. Маякоўскага, С. Ясеніна і многіх сучасных паэтаў брацкіх рэспублік.\nЗа заслугі перад сацыялістычнай Радзімай Аркадзь Аляксандравіч Куляшоў узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, ордэнам Чырвонага Сцяга, двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга і медалямі.\nСваю літаратурную творчасць Аркадзь Куляшоў паспяхова спалучаў з актыўнай грамадскай дзейнасцю. Ён з’яўляўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР другога – дзевятага скліканняў, быў членам праўленняў Саюзаў пісьменнікаў СССР і БССР, старшынёй Рэспубліканскага камітэта абароны міру, членам рэдкалегій часопісаў «Новый мир», «Полымя».\nУся літаратурная і грамадская дзейнасць Аркадзя Аляксандравіча Куляшова, яго творчы подзвіг з’яўляюцца яскравым узорам служэння мастака народу, Камуністычнай партыі і Савецкай Радзіме. Творы яго назаўсёды ўвойдуць у гісторыю роднай літаратуры, а імя яго будзе вечна жыць у памяці народнай.\nП.М. Машэраў, I.Я. Палякоў, Ц.Я. Кісялёў, В.Ф. Шаура, А.Н. Аксёнаў, А.Т. Кузьмін, М.І. Лагір, У.Ф. Міцкевіч, У.А. Мікуліч, Я.П. Нікулкін, М.Н. Полазаў, А.А. Смірноў, В.С. Шавялуха, У.Е. Лабанок, К.М. Платонаў, Н.Л. Сняжкова, I.Ф. Якушаў, М.М. Зайцаў, Г.М. Маркаў, М.С. Ціханаў, К.М. Сіманаў, А.А. Суркоў, Ю.М. Верчанка, С.С. Нараўчатаў, С.А. Баруздзін, Д.М. Кугульцінаў, К.Ш. Куліеў, Р.Г. Гамзатаў, В.М. Кажэўнікаў, М.А. Дудзін, Я.I. Скурко (Максім Танк), Ю.I. Сураўцаў, I.П. Шамякін, А.Б. Чакоўскі, М.А. Барысевіч, В.В. Прышчэпчык, А.Л. Петрашкевіч, Р.П. Платонаў, Г.Г. Барташэвіч, С.М. Лукашэвіч, М.I. Дзялец, У.В. Мацвееў, Ю.М. Міхневіч, А.X. Асіпенка, К.К. Атраховіч (Кандрат Крапіва), П.У. Броўка, I.А. Брыль, Г.М. Бураўкін, В.У. Быкаў, А.I. Вярцінскі, Н.С. Гілевіч, В.В. Зуёнак, К.Ц. Кірэенка, Ц.В. Крысько (Васіль Вітка), М.П. Кругавых, А.М. Кулакоўскі, А.А. Лужанін-Каратай (Максім Лужанін), А.Я. Макаёнак, I.Я. Навуменка, П.Е. Панчанка, Н.Е. Пашкевіч, Б.I. Сачанка, I.Д. Сіпакоў, М.Г. Ткачоў, I.Г. Чыгрынаў.\nЦэнтральны Камітэт Камуністычнай партыі Беларусі, Прэзідыум Вярхоўнага Савета і Савет Міністраў БССР з глыбокім жалем паведамляюць, што 4 лютага 1978 года раптоўна на 64-м годзе жыцця памёр Аркадзь Аляксандравіч Куляшоў – народны паэт БССР, лаўрэат Дзяржаўных прэмій СССР і БССР, дэпутат Вярхоўнага Савета БССР.\nБеларуская, уся шматнацыянальная савецкая літаратура нанесла вялікую страту – 4 лютага 1978 года заўчасна памёр Аркадзь Аляксандравіч Куляшоў. Перестала біцца сэрца вернага сына Камуністычнай партыі, лаўрэата Дзяржаўных прэмій СССР і БССР, народнага паэта Беларусі, вядомага грамадскага дзеяча.\nПамёр паэт, чыя творчасць і лёс былі непарыўна звязаны з лёсам Радзімы, усяго савецкага народа. Паўвекавы творчы шлях, пройдзены Аркадзем Аляксандравічам, увасобіў усё галоўнае, найбольш істотнае ў грамадскім і духоўным развіцці Савецкай краіны, у рэвалюцыйным абнаўленні свету.\nЗасталася на стале недапісаная старонка, з абарванай раптам страфой, недачытаны рукапіс першай кнігі маладога аўтара, які так чакаў добрага слова ў дарогу вялікага і мудрага майстра. Памёр чалавек, які падарыў людзям вельмі многа натхнёных, выдатных радкоў, вучыў іх мужнасці і дабру, любві да роднага краю і адданасці высокім ідэалам.\nУ сэрцах мільёнаў людзей болем адазвалася гэта журботная вестка – не стала Аркадзя Аляксандравіча Куляшова – сапраўды народнага паэта, дастойнага прадаўжальніка класічных традыцый Я. Купалы, Я. Коласа, М. Багдановіча, надзвычай таленавітага мастака, чыя натхнёная ліра была поўная ўвагі і любові да чалавека.\nСа школьных хрэстаматый прыходзіць да нас яго паэзія – пяшчотная і чыстая, страсная і баявая, па-філасофску глыбокая і надзвычай праўдзівая, шчырая. Ён належаў да таго слаўнага пакалення паэтаў, чый талент прайшоў выпрабаванне агнём Вялікай Айчыннай вайны, а ў мірныя гады раскрыўся ва ўсёй сваёй паўнаце і сіле.\nВершы А. Куляшова, прысвечаныя ваеннаму часу, яго выдатная паэма «Сцяг брыгады», якую Аляксандр Твардоўскі назваў «народнай паэмай», назаўсёды застануцца ў савецкай літаратуры як яркі прыклад праўдзівай, вялікай паэзіі, як прыклад высокага патрыятызму, вернасці свайму партыйнаму і грамадзянскаму абавязку. У іх мужнасць і гераізм савецкага чалавека, яго любоў да Радзімы, непахісная камуністычная ідэйнасць, глыбокая вера ў перамогу над фашызмам перададзены з незвычайнай мастацкай сілай і мастэрствам.\nЖывым подыхам часу, грамадзянскім пафасам, страсцю чалавека – будаўніка новага грамадства – напоўнены яго пасляваенныя творы, што ўслаўляюць энтузіязм і гераічную працу народа, які ўзнімае гарады і вёскі з руін і попелу, будуе новае жыццё і змагаецца за мір і шчасце ўсіх людзей зямлі.\nСалдат і паэт, верны абавязку жыцця і таленту, Аркадзь Куляшоў застанецца ў нашай паэзіі зоркай першай велічыні, а імя яго будзе сагрэта шчырай любоўю і ўдзячнасцю мільёнаў усё новых і новых чытачоў.\nУ жалобным убранні Дом літаратара, дзе ўстаноўлена труна з целам нябожчыка. З самай раніцы 7 лютага ішлі сюды тысячы людзей, каб развітацца з Аркадзем Аляксандравічам Куляшовым, каб у тужлівым маўчанні ўшанаваць яго светлую памяць. У людскім патоку – школьнікі і студэнты, рабочыя і будаўнікі, пісьменнікі і вучоныя, воіны Савецкай Арміі. Да пастамента, на якім стаіць труна з целам народнага паэта, кладуцца жывыя кветкі, вянкі ад ЦК КПБ, Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР і Савета Міністраў рэспублікі, Белсаўпрофа, ЦК ЛКСМБ, Саюзаў пісьменнікаў СССР і БССР, міністэрстваў і ведамстваў, прадпрыемстваў і будоўляў, грамадскіх і творчых арганізацый.\nГучаць жалобныя мелодыі. Кожныя дзве мінуты змяняецца ганаровая варта ля труны. Журботную вахту нясуць члены праўленняў Саюзаў пісьменнікаў СССР і БССР, прадстаўнікі партыйных, савецкіх, прафсаюзных і камсамольскіх органаў, творчай інтэлігенцыі, землякі паэта.\nУ ганаровую варту становяцца таварышы П.М. Машэраў, I.Я. Палякоў, Ц.Я. Кісялёў, А.Н. Аксёнаў, А.Т. Кузьмін, У.А. Мікуліч, У.Ф. Міцкевіч, М.Н. Полазаў, В.С. Шавялуха, I.Ф. Якушаў, К.М. Платонаў, намеснікі Старшыні Савета Міністраў БССР I.М. Глазкоў, П.Л. Коханаў, Л.I. Хітрун, сакратар Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР Л.П. Чагіна.\nПачынаецца грамадзянская паніхіда. Жалобны мітынг адкрывае першы намеснік Старшыні Савета Міністраў БССР У.Ф. Міцкевіч:\n– З пачуццём глыбокага смутку мы праводзім сёння ў апошні шлях вернага сына Камуністычнай партыі, народнага паэта Беларусі, лаўрэата Дзяржаўных прэмій СССР і БССР, дэпутата Вярхоўнага Савета рэспублікі Аркадзя Аляксандравіча Куляшова, – гаворыць ён. – Няўмольная смерць вырвала з нашых радоў выдатнага паэта, чыё жыццё і творчасць былі непарыўна звязаны з лёсам нашай сацыялістычнай Айчыны. Аб гэтай страце смуткуе беларускі народ і ўся шматнацыянальная савецкая літаратура.\nАркадзь Аляксандравіч Куляшоў адносіцца да тых мастакоў слова, якія складаюць гордасць беларускага народа.\nЯго жыццёвы шлях – гэта шлях чалавека, які выйшаў з народа, і, акрылены ідэямі Вялікага Кастрычніка, дасягнуў вышынь мастацкай культуры.\nАркадзь Аляксандравіч Куляшоў нарадзіўся ў 1914 годзе ў вёсцы Самацеевічы Магілёўскай вобласці ў сям’і школьнага настаўніка. Вучыўся ў Мінскім педагагічным інстытуце. Працаваў у газеце «Чырвоная змена», на Беларускім радыё. З першых дзён Вялікай Айчыннай вайны Аркадзь Аляксандравіч ідзе па франтавых дарогах, супрацоўнічае ў армейскім друку. Вайна стала для паэта школай чалавечай мужнасці і грамадзянскай загартоўкі. У першыя пасляваенныя гады А.А. Куляшоў працуе галоўным рэдактарам газеты «Літаратура і мастацтва», затым галоўным рэдактарам кінастудыі «Беларусьфільм».\nЯрка і самабытна пачаў паэт свой творчы шлях. Першыя ж кнігі паставілі яго ў рады лепшых майстроў слова Савецкай Беларусі. Асабліва хвалюючымі старонкамі ў паэзіі Куляшова з’яўляюцца творы, напісаныя ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Паэма «Сцяг брыгады», створаная непасрэдна на фронце, стала выдатнай з’явай усёй савецкай літаратуры.\nНатхнёна і плённа працаваў паэт да апошняга дня свайго жыцця. Прасякнутая ідэямі гуманізму і інтэрнацыяналізму творчасць Аркадзя Куляшова заваявала сэрцы чытачоў не толькі ў нашай краіне, але і за яе межамі. Яго творы гучаць амаль на ўсіх мовах народаў Савецкага Саюза, на мовах многіх краін свету.\nЧалавек вялікага абаяння, шырокай душы і цэласнай маральнай натуры Аркадзь Куляшоў быў прызнаным аўтарытэтам сярод усіх, хто яго ведаў, хто з ім сустракаўся. Вузы творчай і чалавечай дружбы звязвалі яго з выдатнымі прадстаўнікамі рускай літаратуры, з цудоўнымі майстрамі паэзіі брацкіх народаў нашай краіны.\nШматграннай была грамадская дзейнасць Аркадзя Куляшова. Ён з’яўляўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР, быў членам праўленняў Саюзаў пісьменнікаў СССР і БССР, старшынёй Рэспубліканскага камітэта абароны міру, членам рэдкалегій часопісаў «Новый мир» і «Полымя».\nЗа вялікія заслугі перед Радзімай Аркадзь Куляшоў узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, ордэнам Чырвонага Сцяга, двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга і медалямі. Творчасць паэта адзначана Дзяржаўнымі прэміямі СССР і БССР, прэміяй Ленінскага камсамола Беларусі. Яму прысуджана ганаровае званне заслужанага работніка культуры Украіны.\nЦэнтральны Камітэт Кампартыі Беларусі, Прэзідыум Вярхоўнага Савета БССР і Савет Міністраў Беларускай ССР разам з усім беларускім народам глыбока смуткуюць у сувязі з заўчаснай смерцю Аркадзя Аляксандравіча Куляшова і выказваюць глыбокае спачуванне яго родным і блізкім.\nБывай, наш дарагі Аркадзь Аляксандравіч! Твой светлы вобраз назаўсёды застанецца ў нашых сэрцах, у памяці нашага народа, сказаў у заключэнне У.Ф. Міцкевіч.\nСлова атрымлівае старшыня праўлення Саюза пісьменнікаў БССР, народны паэт Беларусі, Герой Сацыялістычнай Працы Максім Танк:\n– Бязлітасная смерць вырвала з нашых радоў аднаго з выдатнейшых паэтаў сучаснай беларускай і ўсёй савецкай літаратуры Аркадзя Аляксандравіча Куляшова, – гаворыць ён. – Цяжка паверыць у трагічны змест гэтых слоў, якія невымоўным горам адклікаюцца ў сэрцах усіх яго шматлікіх сяброў, з якімі ён жыў, працаваў, дзяліўся сваімі думамі і надзеямі, у суровыя гады вайны разам прайшоў па палаючых агнём франтавых дарогах, і ў сэрцах тых, каго хвалюе яго глыбокая, праўдзівая і жыццесцвярджальная паэзія.\nМы ведалі, што ён быў цяжка хворы. Але ўсім нам хацелася верыць, што дарога яго жыцця яшчэ працягнецца за новыя далі і небасхілы гадоў. I ён, насуперак смяротнай пагрозе, да апошніх дзён не адкладваў свайго пяра і ствараў непадуладныя ёй і часу такія выдатныя творы, як «Новае рэчышча», «Дом № 24», «Простыя людзі», «Грозная пушча», «Цунамі», «Хамуціус» і многія іншыя, якія побач з яго ранейшымі, такімі ўжо стаўшымі класічнымі творамі, як «Сцяг брыгады», «Ліст з палону», «Над брацкай магілай», «Камсамольскі білет», назаўсёды ўвайшлі ў скарбніцу ўсёй шматнацыянальнай савецкай літаратуры.\nРазвіваючы народныя рэвалюцыйныя традыцыі Купалы, Коласа, Багдановіча, творчасць Куляшова садзейнічала выхаду нашай літаратуры ў шырокі свет. Цяжка пераацаніць яго значэнне ва ўмацаванні дружбы паміж нашымі брацкімі народамі, у стварэнні вобраза героя нашага часу – камуніста.\nШмат у нас засталося спраў, якія без яго цяжэй нам будзе вырашаць. I тое, што ён не паспеў напісаць, з’яўляецца беззваротнай стратай, бо Аркадзь Аляксандравіч Куляшоў належаў да тых самабытных і непаўторных майстроў, якіх ніхто не заступіць. Але тое, што ён стварыў, з’яўляецца трывалым укладам у нашу культуру і ставіць паэта ў адзін рад з тымі, чые імёны на пераклічцы мы называем першымі, бо яны працягваюць далей несці эстафету жыцця ў будучыню.\nВыступае сакратар праўлення Саюза пісьменнікаў СССР, Герой Сацыялістычнай Працы Канстанцін Сіманаў.\n– Ад імя пісьменнікаў Масквы, ад імя ўсіх літаратараў нашай краіны, – сказаў ён, – дазвольце выказаць найглыбейшае спачуванне блізкім Аркадзя Аляксандравіча, нашым братам – беларускім пісьменнікам, усяму беларускаму народу ў іх вялікім, непазбыўным горы.\nУ многіх дамах нашай неабсяжнай краіны горкім болем адклікнулася вестка аб смерці выдатнага паэта, таму што вершы яго, сагрэтыя клопатамі аб чалавеку, аб дабры і міры, былі і застаюцца блізкімі і дарагімі любому з нас.\nУспамінаючы Вялікую Айчынную вайну, суровыя франтавыя будні, я не магу забыць, з якім натхненнем і захапленнем чыталася байцамі выдатная паэма Аркадзя Куляшова «Сцяг брыгады». Несумненна яна стаяла тады для нас побач з «Васілём Цёркіным» А. Твардоўскага.\nАркадзь Аляксандравіч належыў да тых скромных і працавітых людзей, якія застаюцца такімі ўсё жыццё. Сёння мы яшчэ магчыма не ўсведамляем ва ўсёй паўнаце, што мы страцілі аднаго з самых вялікіх паэтаў нашай краіны, гэта прыйдзе пазней. Але мы ўпэўнены, што паэзія Аркадзя Куляшова будзе жыць у сэрцах мільёнаў людзей, бо сапраўдная паэзія неўміручая.\nАд землякоў паэта слова развітання гаворыць дырэктар Самацеевіцкай сярэдняй школы Касцюковіцкага раёна Л.М. Белянінаў.\n– Мы, землякі паэта, ганарымся тым, што Аркадзь Аляксандравіч Куляшоў нарадзіўся і вырас на нашай зямлі, – сказаў ён. – Глыбока паважалі яго як чулага чалавека, чалавека высокага партыйнага абавязку. Па-бацькоўску клапаціўся ён аб падрастаючым пакаленні, быў вялікім сябрам вучняў роднай Самацеевіцкай школы. Паэт жыва цікавіўся іх жыццём і вучобай, пакінуў у падарунак школьнай бібліятэцы свае творы. Нягледзячы на вялікую занятасць літаратурнай і грамадскай дзейнасцю, А.А. Куляшоў знаходзіў час, каб наведаць родныя мясціны, сустрэцца з рабочымі нашага саўгаса, вучнямі. I тыя адказвалі яму бязмежнай любоўю і павагай.\nТворы паэта заўсёды будуць для нас маяком, які асвятляе жыццёвыя дарогі.\n– Жыццё паэта не бывае лёгкім, як не бывае простым яго час, – сказаў у сваім выступленні сакратар праўлення Саюза пісьменнікаў РСФСР, народны паэт Калмыцкай АССР Давід Кугульцінаў. – Жыццё паэта вымяраецца не толькі цяперашнім часам, якому ён служыць, яно вымяраецца будучыняй. Не толькі нам, яго сучаснікам, але і нашчадкам належыць творчасць Аркадзя Куляшова.\nПаэзія Аркадзя Куляшова эаўсёды была блізкая сэрцу рабочага і хлебароба, сказаў наладчык Мінскага маторнага завода Н.С. Падвойскі. Народная па свайму ладу, яна ўвабрала ў сябе найбольш значныя падзеі часу, у ёй б’ецца пульс народнага жыцця.\nВыступае сакратар праўлення Саюза пісьменнікаў Украінскай ССР, Герой Савецкага Саюза Юрый Збанацкі.\n– Смуткам поўніцца сёння ўкраінская зямля, гаворыць ён, таму што Аркадзь Куляшоў быў любімым сынам і майго народа. Ён узбагаціў нашу паэзію веданнем душы народа, яго традыцый, яго гераічнай гісторыі.\nА. Куляшоў практычна стварыў беларускі варыянт «Энеіды» I. Катлярэўскага, з велізарным талентам і беражна перанёсшы на родную глебу прыгажосць і мудрасць шэдэўра сусветнай літаратуры.\nПерад мікрафонам студэнтка Мінскага педагагічнага інстытута імя М. Горкага Ганна Пашкевіч.\n– Мы вучыліся па кнігах Аркадзя Куляшова і на яго палымянай біяграфіі быць мужнымі, адданымі Радзіме, ісці «толькі ўперад», – сказала яна. – Ён адкрываў нам свет, адкрываў жыццё, ва ўсёй іх велічы і прыгажосці, ва ўсім іх гераічным змесце. I мы, будучыя настаўнікі, панясём яго думкі і песні, каб перадаць іх новым пакаленням.\nМітынг закончаны. Жалобны картэж па Ленінскаму праспекту накіроўваецца на могілкі. Тут, ля магілы, слова развітання сказаў паэт Ніл Гілевіч. Пад гукі жалобнай мелодыі труна з целам А.А. Куляшова беражна апускаецца ў магілу. Узгорачак свежай зямлі пакрываюць вянкі і букеты жывых кветак.\nРАЗВІТАЛЬНЫЯ СЛОВЫ СЯБРОЎ\nІ КАЙСЫН КУЛІЕЎ


Нядаўна выйшла друкам манаграфічнае апрацаванне маладога гісторыка Беластоцкага універсітэта Войцеха Сляшынскага, прысвечанае канцлагеру ў Картуз-Бярозе*. Гэтая ўстанова, створаная санацыйнымі ўладамі ў 1934 г., упамінаецца ва ўсіх падручніках па гісторыі, але большасць літаратуры на гэтую тэму паказвае яе як турму з абвостраным рэжымам. Прабывала там таксама некалькі соцень дзеячаў беларускіх дэмакратычных арганізацый і беларусаў, абві... Więcej »\n16 і 17 кастрычніка ў Любліне адбылася вельмі цікавая канферэнцыя, прысвечаная стану адносін паміж Польшчай і Беларуссю, паміж палякамі і беларусамі. Удзельнічалі ў ёй, апрача даследчыкаў з Польшчы, польскія дзеячы з Беларусі са старшынёй Саюза палякаў Беларусі Тадэвушам Кручкоўскім. З палякамі пра нацыянальныя справы даволі цяжка размаўляць абапіраючыся на аргументы, таму што для іх яны зусім малаважныя. Калі трэба, найвышэйшай крыніца... Więcej »\nНядаўна інфармавалі мы пра акцыю, якую ў нашай рэдакцыі праводзіла Беластоцкая дэлегатура Найвышэйшай кантрольнай палаты (НІК). Супрацоўнік НІК Роберт Скварко паўтара месяца шукаў слядоў небяспечнай для польскай дзяржаўнасці дзейнасці. У ліпені НІК выпусціў інфармацыю, якая беспамылкова трапіла ў беластоцкі „Кур’ер паранны”, нібыта ў „Ніве” павышалі тыраж і кошт выпуску тыднёвіка, раздавалі талоны, а за два гады няправільна расходавалі ... Więcej »\nЯшчэ не так даўно польска-савецкую мяжу называлі мяжой сяброўства брацкіх славянскіх народаў. Аднак каб сяброўства не было надта блізкім, савецкія народы і палякаў раздзяляла заслона з калючага дроту і парусотметровая паласа памежнай зямлі, якой шчыльнасць па абодвух баках пільнавалі тысячы пагранічнікаў і іншых службаў. Раней беларусам, каб прыехаць у Польшчу і наведаць сваякоў, трэба было падацца ў Маскву і там аформіць патрэбныя даку... Więcej »\nПражываючы на Беласточчыне, праблемы памежжа часта бачацца нам у кантэксце беларуска-польскіх адносін. Часам нешта можна яшчэ ў нас пачуць пра літоўцаў і ўкраінцаў, а недзе, не цалкам далёка, відаць яшчэ цень вялікай Расіі. На другім баку Польшчы раскінуліся землі, якія да 1945 г. знаходзіліся ў межах Нямеччыны. Цяпер за ракой Одрай — саюзная дзяржава, партнёр Польшчы ў НАТА і Еўрасаюзе. Дыпламаты абедзвюх краін перад тэлекамерамі гавор... Więcej »\nУ нядзелю пасля 6 гадзіны раніцай на хвалях Радыё Беласток можна пачуць перадачу „Magazyn Kresowy”. Гэта сантыментальнае падарожжа па слядах мінулай і сучаснай прысутнасці палякаў у Літве, Беларусі і Украіне. Праграма робіцца журналістамі з пачуццём місіі падтрымання пачуцця еднасці жыхароў зямлі, якая да вайны была часткай польскай дзяржавы з жыхарамі сучаснай краіны. Слухаючы грамадзян Беларусі і Літвы, мясцовых палякаў і каментарыяў ... Więcej »\nНядаўна выйшла ў Беларусі кніжка Андрэя Катлярчука Шведы ў гісторыі і культуры беларусаў*. Асаблівасцю выдання тое, што аўтар выкарыстаў у ім зусім невядомыя нашым гісторыкам скандынаўскія крыніцы і літаратуру. Атрымалася, як здаецца, больш верагодная за існуючую рэканструкцыя падзеяў, асабліва тых, якія датычаць ранняга сярэднявечча. Менавіта гэты перыяд у кнізе А. Катлярчука прыцягвае асаблівую ўвагу. Аўтар не пакідае ніякага сумнення... Więcej »\nДва месяцы таму, калі амерыканцы аб’явілі свету пра сваю перамогу над іракцамі, журналісты і палітыкі ў Польшчы разняволіліся ад шчасця, што такога магутнага саюзніка прыдбала наша краіна. Калі прэзідэнт Аляксандр Кваснеўскі пасылаў салдат на арабскую зямлю, нават радыкальныя апазіцыянеры са зразуменнем успрымалі ягонае рашэнне. Тым часам, паводле сацыялагічных даследаванняў, амаль восемдзесят працэнтаў палякаў не адобрыла агрэсіі на Ір... Więcej »\nТолькі якім коштам? Такое пытанне ставіць сабе кожны чалавек, які плаціць усё большыя падаткі і не ведае куды дзяваюцца яго грошы. Два месяцы таму беластоцкі сенатар Адам Ямруз быў абраны членам Вярхоўнага суда і згодна з законам пакінуў Сенат. У такім выпадку закон прадугледжвае выбар новага дэпутата вярхоўнай палаты польскага парламента. Кошт такой палітычнай акцыі складзе больш за 2 мільёны злотых. Каб вылучыць аднаго сенатара, трэба... Więcej »\nАд некалькіх месяцаў з Беларусі плывуць інфармацыі, што ўлады закрываюць адзіны ў Мінску ліцэй, у якім усё навучанне вялося на беларускай мове. Гэта славуты ўжо ліцэй імя Якуба Коласа. Выкладчыкамі працавалі ў ім мінскія інтэлектуалы, а якасць адукацыі дасягала універсітэцкага ўзроўню. Спробы ліквідаваць ліцэй рабіліся ўжо некалькі гадоў, але бацькі і настаўнікі пратэстамі, пікетамі і іншымі метадамі стрымоўвалі дзейнасць лукашэнкаўскіх... Więcej »


Добровольский - Учреждение культуры «Могилёвский областной методический центр народного творчества и культурно-просветительной работы»\nГлавная » Мастера » Резьба по дереву » Добровольский\nМайстар драўлянай скульптуры.\nДзмітрый Уладзіміравіч Дабравольскі, майстар драўлянай скульптуры, індывідуальны прадпрымальнік па вырабе драўляных скульптурных.\nкампазіцый і вытворчасці дэкаратыўных вырабаў з дрэва, нарадзіўся ў вёсцы Курылавічы Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці. Скульптуры, якія выйшлі з-пад разца майстра, упрыгожваюць скверы, паркі, зоны адпачынку, размешчаныя як у родным горадзе, так і далёка за яго межамі. Сваю першую скульптуру ўмелец выразаў, калі яшчэ вучыўся ў 7 класе, але прафесійна заняўся скульптурай пасля заканчэння ў 1976 годзе Маскоўскага ўніверсітэта мастацтваў.\nДля выраба сваіх постацяў мастак выкарыстоўвае дрэвы, якія ідуць да санітарнай высечцы, у справу ідзе ў асноўным драўніна ясеня, дуба і ліпы.\nСпачатку майстар вызначае контуры будучай скульптуры бензапілой, затым выкарыстае больш тонкі иструмент - стамескі. А калі статуя здабывае\nсваю канчатковую форму, умелец паліруе выраб, пакрывае адмысловымі лакамі і фарбамі. На стварэнне адной постаці патрабуецца некалькі дзён, хоць усё залежыць ад памеру кампазіцыі. За апошні час Дзмітрый Уладзіміравіч выразаў і ўсталяваў велізарную колькасць постацяў. Гэта увасобленыя ў дрэве казачныя героі, гістарычныя асобы, чыё жыццё так або інакш была звязаная з Крычаўшчынай, проста выдуманыя персанажы, як той ганчар за працай, які ўпрыгожвае цэнтр горада і сімвалізуючы асноўны занятак мясцовых жыхароў у даўнія часы.\nЯшчэ адно захапленне майстра - тэхніка ледзяной скульптуры. У Крычаве на стварэнне скульптурнай кампазіцыі "Год Тыгра" пайшло 15 тон лёду. Усталяваная скульптурная кампазіцыя цешыла ўсіх крычаўлян ад мала да вяліка. Вядома жа, праца з такім матэрыялам патрабуе вялікіх выдаткаў сіл, а галоўнае - майстэрства. Зачароўвае, калі бачыш, як з бясформеннай груды лёду нараджаецца твор, у якое скульптар сваёй творчасцю, сваім майстэрствам удыхнуў жыццё.\nУсе свае працы майстар робіць бескарысліва, з кахання да мастацтва і на радасць людзям. Вядома жа, лёд не даўгавечны, але створаная з яго прыгажосць застанецца ў памяці.\nДзмітрый Ўладзіміравіч ўваходзіць у Беларускі саюз майстроў народнай творчасці, ён прымаў удзел у шматлікіх культурных мерапрыемствах – падвор'е Крычаўскага раёна на фестывале-кірмашы «Александрыя збірае сяброў» ў Аграгарадку «Александрыя» Шклоўскага раёна, Рэспубліканскім свяце-конкурсе разьбярства «Дрэва жыцця» у музейным комплексе «Дудуткі» г. Мінск, 18-й Рэспубліканскай выстаўке «Калядныя узоры» і інш.\nРазам з бацькам працуе у тэхніцы разьбярства і сын Ўладзімір. Таксама як і бацька, сын ставіцца да драўлянай і лёдавай скульптуры з вялізнай павагай і з адданасцю працуе над асабістымі кампазіцыямі.\nУ сённяшні час Дзмітрый Ўладзіміравіч працуе над афармленнем і адкрыццём асабістай аграэкаэтнасядзібы «Дабравольскі», якая будзе размешчана на тэрыторыі в. Свадкавічы Крычаўскага раёна. Вялізны музей драўлянай скульптуры пад адкрытым небам стане не толькі адной з жамчужын нашага горада, але ж і цудоўным месцам адпачынку для ўсіх жадаючых.\nДзмітрый Уладзіміравіч усю сваю творчую энергію накіроўвае ў справу, нястомна працуе над новымі скульптурнымі кампазіцыямі.


Кардынал Равазі памоліцца за памерлага Анджэя Вайду | Каталіцкі Веснік\nКардынал Равазі памоліцца за памерлага Анджэя Вайду\nСтаршыня Папскай рады па культуры будзе цэлебраваць св. Імшу аб вечным супакоі для польскага рэжысёра Анджэя Вайды і арцыбіскупа Юзэфа Жыцінскага, які быў пастырам Люблінскай дыяцэзіі з 1997 па 2011 гг. і зрабіў вялікі ўклад у развіццё хрысціянскай культуры ў Польшчы.\nЛітургія адбудзецца 14 кастрычніка 2016 г. у рамках V Кангрэсу хрысціянскай культуры, які пройдзе ў Люблінскім Каталіцкім універсітэце. Кардынал Джанфранка Равазі з’яўляецца адным з ганаровых гасцей гэтага форума.\nАнджэй Вайда памёр вечарам 9 кастрычніка 2016 г. у 90-гадовым узросце. Яго творчасць адзначалася самымі высокімі ўзнагародамі Амерыканскай кінаакадэміі, Венецыянскага, Берлінскага і Канскага кінафестываляў. У 2000 г. ён быў госцем першага Кангрэсу хрысціянскай культуры ў Любліне.\nАрцыбіскуп Юзэф Жыцінскі быў заснавальнікам гэтага форума. Ён памёр 10 лютага 2011 г. у Рыме, але яго справа працягвае развівацца і прыносіць плён.\nАнджэй Вайда малітва Польшча\t2016-10-11


20 студзень 2015, 10:29\nУ ерэванскім мэдыцынскім цэнтры памёр шасьцімесячны Сярожа Авецісян, апошні з сям’і, забітай у армянскім горадзе Гюмры. Сёньня яго пахаваюць. Улады чакаюць новых пратэстаў.\nСваю сям’ю хлопчык перажыў толькі на тыдзень. У чаканьні аднаўленьня дэманстрацый у горадзе, Міністэрства ўнутраных спраў Армэніі ўвяло ў Гюмры дадатковыя войскі. У забойстве сям’і прызнаўся расейскі салдат Валерый Пермякоў, які дэзэртаваў з разьмешчанай у Армэніі расейскай вайсковай базы і быў затрыманы пры спробе перасекчы мяжу з Турцыяй.\nСтан 6-месячнага Сярожы пагоршыўся яшчэ ў нядзелю ўвечары. На сёмы дзень барацьбы у яго ўзмацнілася нырачная і сардэчная недастатковасьць і хлопчык памёр.\nМіністэрства аховы здароўя Армэніі заявіла, што «нягледзячы на працяглыя і бесперапынныя намаганьні вядучых мясцовых і замежных спэцыялістаў па правядзеньні рэанімацыйных захадаў, палепшыць жыцьцёвыя паказчыкі дзіцяці не ўдалося, разьвілася сардэчна-сасудзістая, лёгачная і нырачная недастатковасьць: адбыліся незваротныя зьмены, што прывяло да сьмерці».\nПрэзыдэнт Армэніі Серж Саргсян выказаў спачуваньні пасьля сьмерці хлопчыка:\n«Згасла сьвятло, якое было адзіным суцяшэньнем для нас пасьля разьні ў Гюмры, якое пакідала надзею зрабіць штосьці, каб хоць неяк вярнуць навекі страчанае. На жаль, не атрымалася, нягледзячы на ўсе магчымыя і немагчымыя намаганьні, не атрымалася», — напісаў ён у тэлеграме.\nРаней Саргсян меў тэлефонную размову з расійскім прэзыдэнтам Уладзімірам Пуціным, які выказаў спачуваньні сваякам загінулых, а таксама ўсяму армянскага народа. Паводле яго слоў, ён упэўнены, што ўсе неабходныя сьледчыя дзеяньні будуць праведзены як мага хутчэй, а вінаватыя будуць пакараныя па законе.\nУ чаканьні аднаўленьня дэманстрацый пратэсту з патрабаваньнем выдачы забойцы армянскаму правасудзьдзю Міністэрства ўнутраных спраў Армэніі ўвяло дадатковыя войскі ў горад Гюмры. На відэа, зьнятым армянскай службай Радыё Свабода, у прыватнасьці, відаць дзевяць міліцэйскіх аўтобусаў, якія прыбываюць у горад.\nРасейскага салдата радавога Валерыя Пермякова, падазраюць у тым, што ён забіў шасьцярых членаў сям’і Авецісян — бабулю, дзядулю, іх сына, дачку, нявестку і двухгадовую ўнучку. Злачынец застрэліў іх з аўтамата, а калі той адмовіў, штыком нанёс цяжкія траўмы шасьцімесячнаму Сярожы, які памёр праз тыдзень.\nПермякоў, які служыў на расейскай базе ў Гюмры, прызнаўся ў гэтым злачынстве пасьля таго, як яго затрымалі расейскія памежнікі пры спробе перасячы мяжу з Турэччынай.\nРашэньнем расейскага суд ён быў арыштаваны. Яму прад’яўлена абвінавачаньне па двух артыкулах Крымінальнага кодэкса Расеі — дэзэрцірства са зброяй і забойства. Аднак Армэнія, тым часам, праводзіць уласнае расьсьледаваньне.\nГенпракурор Армэніі Геворк Костанян падчас прэсавай канфэрэнцыі падкрэсьліў, што пытаньне перадачы Пермякова не абмяркоўваецца, паколькі ён ужо знаходзіцца на тэрыторыі Армэніі, хоць і пад юрысдыкцыяй расейскага боку.\nАднак, генпракурор так і не прадставіў выразнага адказу пра тое, якая краіна будзе судзіць абвінавачанага.\nПадчас акцый у сталіцы Армэніі, Ерэване, 15 студзеня пратэстоўцы, якія патрабавалі выдачы Пермякова армянскай ўладзе, ўступілі ў бойку з паліцыяй, якая перашкодзіла ім спаліць расійскі сьцяг перад пасольствам Расеі. Двое ўдзельнікаў былі затрыманыя — адзін зь іх кінарэжысэр Тыгран Хзмалян.\nГубэрнатар Шыракскай вобласьці Армэніі Фелікс Цакалян заявіў, што згодны з патрабаваньнем дэманстрантаў выдаць Пермякова армянскай ўладзе, але настойвае на мірным дыялёгу:\n«Я далучаюся да патрабаваньня, таму што мы патрабуем справядлівага судовага разбору, патрабуем, каб мы правялі гэтае судовае разьбіральніцтва, але ўсё павінна быць зроблена з розумам і са сфармуляванымі пісьмова патрабаваньнямі», — сказаў ён.\nАле пратэстоўцы сёньня патрабуюць ня толькі выдачы расейскага салдата мясцоваму правасудзьдзю, але і ставяць пытаньне аб тым, чаму Армэнія да гэтага часу мірыцца з прысутнасьцю расійскіх ваенных баз на сваёй тэрыторыі, у той час, як суседзі пазбавіліся іх пасьля атрыманьня незалежнасьці ад Савецкага Саюза.\nЭкспэрт па ваенных пытаньнях, загадчык аддзела Каўказа расійскага Інстытута краін СНД Уладзімір Яўсееў сказаў, што для Расіі гэтая база мае выключна важнае геастратэгічнае становішча.\n«Я лічу, што першае, што павінна зрабіць Расея — гэта адмовіцца ад выкарыстаньня прызыўнікоў на гэтай базе. Другое, я лічу, што кантрактнікі — салдаты і сяржанты — павінны набірацца з армян», — сказаў ён.


У вышэйшых навучальных установах працягваецца кампанія перасьледу студэнтаў, што ўдзельнічалі ў "Маршы Свабоды" 17 кастрычніка. Многім навучэнцам пагражаюць выключэньнем.\nДля студэнтаў, што ўдзельнічаюць у вулічных акцыях, настаюць цяжкія часы. У лепшым выпадку за выказваньні палітычных поглядаў можна адчуць ціск і атрымаць строгую вымову. У горшым – кожны дзень можа стаць апошнім днём навучаньня.\nУ падзеях 17 кастрычніка ўдзельнічала каля сотні сябраў Грамадзянскага Форуму. Старшыня арганізацыі Ўладзімер Навасяд лічыць, што кожны студэнты рызыкуе адчуць на сабя перасьлед за свае палітычныя перакананьні. Некаторыя зь сябраў Грамадзянскага Форуму ўжо мелі непрыемныя размовы ў дэканатах.\nУ маладых сацыял-дэмакратаў склалася аналягічная сытуацыя. Моладзевая філія БСДП Народная Грамада ўдзельнічала ў "Маршы Свабоды" амаль у поўным складзе. Цяпер студэнты выслухоўваюць пагрозы й папярэджаньні з боку дэканатаў.\nПаводле беларускага заканадаўства, студэнта ня могуць адлічыць з вучобы за палітычную й грамадзкую дзейнасьць. А таму, на думку юрыста Праваабарончага цэнтру "Вясна-96" Валянціна Стэфановіча, фармальнай нагодаю дзеля выключэньня студэнтаў можа стаць парушэньне нутраных правілаў навучальнае ўстановы.\nВыканаўчы дырэктар Беларускага Гэльсынскага камітэту Алег Гулак лічыць, што кіраўніцтва навучальных установаў вымушанае выключаць такіх студэнтаў. Паводле словаў праваабаронцы, у ВНУ ідуць на парушэньне заканадаўства дзеля таго, каб утрымацца на пасадах.\nРашэньне рэктарату можна абскардзіць у Міністрэрстве адукацыі, а таксама ў судзе й пракуратуры. Валянцін Стэфановіч зазначае: прэрэгатыву ў вырашэньні лёсу стэдэнтаў мае кіраўніцтва ВНУ.\nСпадар Стэфановіч прыгадвае выпадак са студэнтам Алесям Мухіным, якога выключылі зь Беларускага ўнівэрсытэту інфарматыкі й радыёэлектронікі. Міністэрства адукацыі параіла аднавіць Алеся ва ўнівэрсытэце. Аднак рэктарат навучальнае ўстановы пакінуў сваё рашэньне бязь зьменаў.\nСытуацыю з перасьледам студэнтаў камэнтуе Алег Гулак:\n(Гулак: ) "Я думаю, што гэта прыклад таго, што нашае грамадзтва вяртаецца ў тыя старыя часы, калі ў нас не было палітвязьняў, не было ўвогуле людзей, якія думаюць інакш.\nУсіх тых, хто думаў інакш, выключалі і перасьледвалі па іншых фармулёўках. Тое самае будзе зараз са студэнтамі. Іх будуць цкаваць за нядобрую вучобу, за парушэньне парадку ў інтэрнатах, яшчэ за што-небудзь. Студэнты – гэта самыя неабароненыя людзі ў нашай краіне.\nАле, на маю думку, навучаньне ў ВНУ робіцца дзеля адукацыі, і галоўны крытэр тут павінен быць той, як чалавек вучыцца. І ніякіх законных падставаў для таго, каб удзел у апазыцыйных ці не апазыцыйных акцыях пераносіць на магчымасьць вучыцца ў вышэйшых навучальных установах – гэта проста недапушчальна, гэта зьяўляееца простым уціскам за палітычную дзейнасьць, за палітычныя перакананьні. Гэта яскравы прыклад, што мы адыйшлі недалёка ад тых старых часоў, больш за тое, нас хочуць ізноў туды заціснуць".\nГэта было меркаваньне Алега Гулака. Ён кажа, што канкрэтныя юрыдычныя парады можна будзе даваць толькі пасьля таго, як стане вядома фармулёўка, зь якой выключаюць студэнта.


На прошедшем заседании райисполкома проанализировали сложную пожарную обстановку на Миорщине » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nНа мінулым пасяджэнні райвыканкама прааналізавалі складаную пажаранебяспечную сітуацыю на Міёршчыне\nПр 1 217\nАфіцыйна / Здарэнні\nСёлета з пачатку года ў раёне здарылася 19 пажараў, што на восем больш, чым за аналагічны перыяд летась. Загінулі шэсць чалавек, за ўвесь 2020-ы год было тры ахвяры агню. Складаную пажаранебяспечную сітуацыю прааналізавалі на мінулым пасяджэнні райвыканкама. У ім прыняў удзел начальнік Упраўлення Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Віцебскай вобласці Сяргей Мялешкін.\nПа інфармацыі першага намесніка начальніка раённага аддзела па надзвычайных сітуацыях Уладзіміра Рачыцкага, усе пажары ўзнікалі ў жылым сектары, у асноўным з-за безадказных адносінаў грамадзян да ўласнай бяспекі. Парушэнні правіл эксплуатацыі печаў, цеплагенеруючых агрэгатаў і прыстасаванняў сталі прычынай трох выпадкаў загаранняў, два здарыліся з-за няправільнага карыстання электрасеткамі і электрапрыборамі. Прычыны яшчэ трох высвятляюцца.\nПа небяспечнай статыстыцы лідзіруе Завуццеўскі сельсавет. На яго тэрыторыі зарэгістраваны чатыры пажары, тры з іх – з трагічным фіналам. Усяго ў агні загінула шэсць жыхароў раёна. Асноўныя спадарожныя фактары – паважаны ўзрост і ўсім вядомая формула: выпіў, закурыў і заснуў. Усе тры загінулыя летась злоўжывалі спіртнымі напіткамі.\nВясной да людзей прыходзіць энтузіязм наводзіць парадкі ў дварах. Для падраздзяленняў РАНС гэта надта турботная пара. Сёлета выязджалі 26 разоў на ліквідацыю ўзгаранняў у экасістэмах, аднак чатыры пабудовы выратаваць не ўдалося, загінуў адзін чалавек. Усяго на тэрыторыі раёна агонь знішчыў шэсць пабудоў, 18 – папсаваў. Памер шкоды склаў 105 тысяч рублёў. Удалося выратаваць 21 будынак, матэрыяльныя каштоўнасці на 48 тысяч рублёў.\nЯк адзначалася, узровень бяспекі насельніцтва напрамую залежыць ад якасці і аб’ёмаў прафілактычнай работы. На Міёршчыне яе арганізуюць раённая, гарадская і дзевяць назіральных камісій. У іх склад уключаны зацікаўленыя суб’екты прафілактыкі. З нядаўняга часу падключыліся спецыялісты энергагазінспекцыі, энергазбыту, раёна электрасетак. За мінулы перыяд 2021 года камісіі абследавалі 2 245 домаўладанняў, праінструктавалі 3 441 чалавека.\nРазам з тым, дзейнасць суб’ектаў прафілактыкі, а таксама каардынацыя работы ў дадзеным накірунку з боку старшынь назіральных камісій пры сельсаветах і ў горадзе – прызнана недастаткова эфектыўнай. Вылучаецца асабістая безадказнасць членаў гэтых фарміраванняў, нярэдка выязджаюць няпоўным складам. Вынікі работы афармляюцца фармальна. Гэта і прывяло да сумных лічбаў статыстыкі, што адзначаецца ў прадстаўленні пракуратуры раёна.\nУзаемадзейнічаць суб’ектам прафілактыкі трэба шчыльней, больш жорстка патрабаваць выканання праблемных пытанняў. Справа ў тым, што палова з загінулых у агні – людзі ва ўзросце. Узнікненню пажараў паспрыяла іх нямогласць з-за хваробы, інваліднасць. Таму намаганні зацікаўленых служб павінны сканцэнтравацца на «групах рызыкі», куды ўваходзяць адзінокія і адзінока пражываючыя пажылыя. А таксама асобы, якія злоўжываюць спіртным. Трэба спрыяць іх працаўладкаванню і занятасці.\nПільнай увагі патрабуюць аварыйныя аб’екты, пустыя і старыя дамы, якія ўяўляюць прамую пагрозу жыццю. Многія з іх засталіся не ўключанымі ў складзены пералік па Указе № 357. На тое ёсць абгрунтаваныя прычыны, але доступ да іх не абмежаваны, параслі пустазеллем і хмызняком. Асаблівага кантролю патрабуе ведамаснае жыллё, дзе з пачатку бягучага года здарыліся тры пажары. У ААТ «Узмёнскі край», «Пад’ельцы» і «Любінова» абышлося без ахвяр. У туркоўскай гаспадарцы летась загінуў чалавек.\nНе ўсе сістэмы пажарнай сігналізацыі ў працаздольным стане ва ўстановах адукацыі, культуры, Міёрскай ЦРБ. Шмат іншых недапрацовак, якія трэба тэрмінова вырашаць. Пэўныя рэкамендацыі даў начальнік Упраўлення Міністэрства па надзвычайных сітуацыях Віцебскай вобласці Сяргей Мялешкін. З яго слоў, адказнасць і дысцыпліна – аснова стабільнасці і абароненасці ў кожнай сферы дзейнасці ад любых нягод. І ў прафілактычнай рабоце нельга быць абыякавымі, трэба шчыльней узаемадзейнічаць і аказваць узаемную падтрымку, а разам з тым фарміраваць культуру бяспекі ў кожнай сям’і і працоўным калектыве. Напрыклад, аграрыі павінны берагчы і даглядаць як належыць новую тэхніку: своечасова мыць, ачышчаць, каб не дапускаць узгаранняў у гарачую пару палявых работ.\nНа пасяджэнні райвыканкама зацвердзілі план правядзення ўборачнай кампаніі і сяўбы азімых культур пад ураджай 2022 года. Асноўныя работы гаспадаркам раёна давядзецца выканаць у дакладныя тэрміны, згодна з даручэннем старшыні райвыканкама Ігара Кузняцова.\n» Опасную пожарную ситуацию в Миорском районе рассмотрели на заседании райисполкома\n» Положительная оценка работе по пожарной безопасности на Миорщине\n» Месечник безопасности


Суботні аўтограф працай — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\n24/04/2018 557 redakcyja 0 Comment\nГімназісты займаліся добраўпарадкаваннем помніка на вуліцы Леніна ў райцэнтры.\nРазам з землякамі на суботніку шчыравалі старшыня райвыканкама Вячаслаў Сельмановіч і старшыня райсавета дэпутатаў Леанід Калбаса.\nФотарэпартаж вялі Галіна КАНЬКО, Сяргей ВАРАНОВІЧ, Маргарыта КУХТА. БОЛЬШ ФОТА ТУТ\nЗа парадак на ўездзе ў горад адказвала ПМК-17.\nНа зоне адпачынку працавалі і супрацоўнікі РАНС.\nПрацоўны дэсант адукацыйнага аддзела ў «Чайцы».\nНа добраўпарадкаванні Рэпіхаўскага парку.\nКаляджане шчыравалі і ля памятнага знака воінам-інтэрнацыяналістам.\nЗ адценнем свята. Ляхавічане — пра суботнік →\nИнструкции по ремонту легковушек Mazda 626 http://www.mazdaman.ru/Capella/GC\nЖироуловитель цена, жироотделители оптом в пульс цен elitpolimer.ru.\nЧто такое чип тюнинг двигателя chiptuningsergievposad.ru.


хобат — тлумачэнне слова\nхобат, -а, месны склон -баце, мужчынскі род\n1. Выцягнутая рухомая насавая частка морды ў сланоў і некаторых іншых жывёл, якая служыць для дыхання, нюху, дотыку, хапання. Хобат тапіра. ▪ Хобатам матляе слон Ды вачыма лыпае. Барадулін. // Выцягнутая пярэдняя частка або выраст пярэдняй часткі цела ў некаторых бесхрыбетных жывёл, якая служыць для абароны, хапання, забівання здабычы і пад. Хобат п'яўкі.\n2. спецыяльны тэрмін Частка механізмаў, машын або прыстасаванняў, якая па форме або функцыі нагадвае выцягнуты нос жывёлы. Хобат экскаватара. ▪ Рытмічна махаючы сваім хобатам, пагрузачны кран падымаў і апускаў на платформы кантэйнеры. Шыловіч.\n3. спецыяльны тэрмін Задняя падоўжаная частка лафета артылерыйскай гарматы або задняя частка станка кулямёта, якая служыць для ручной наводкі на цэль. // Ствол гарматы. Хобаты гармат уздымаліся гнеўна ў неба, у заходні бок. Мележ. І хобаты жэрлаў Паволі Гарматы спускаюць на дол. Броўка.


11:39 28 сакавіка 2020\n12:23 20.12.2019 Атрымаць кароткую спасылку\nСупрацоўнікі Sputnik Эстонія распавялі, што паліцыя пагражае ім узбудзіць крымінальныя справы, калі тыя не звольняцца з інфармагенцтва да 1 студзеня 2020 года. Журналісты лічаць, што гэта новы спосаб ціску на непажаданых прадстаўнікоў СМІ.\nФармальная прычына, якую агучылі супрацоўнікам Sputnik, - гэта санкцыі ЕС, уведзеныя ў 2014 годзе, пры гэтым ні ў якіх санкцыйных спісах інфармагенцтва не лічыцца.\n"Хочам нагадаць, што МІА "Россия сегодня" (Sputnik Эстонія з'яўляецца падраздзяленнем агенцтва - рэд.) Не фігуруе ні ў якіх санкцыйных спісах ЕС. Мы лічым дзеянні эстонскіх уладаў абуральнай самаўпраўнасцю", - пракаментавалі сітуацыю ў МІА "Россия сегодня".\nАдзначым, што гэта далёка не першы выпадак прыгнёту расійскіх журналістаў. Дзеянні эстонскіх уладаў раскрытыкавалі ў Маскве.\nПоследнее обновление: 15:57 26.03.2020


Паўтары гады назад блогер wouk зьвярнуў увагу, што рэканструкцыя Старога замка часу Вітаўта, выкананая Я. Вайцяхоўскім, з цяжкасьцю стасуецца са знакамітай выявай замка на гравюры Адэльгаўзэра (тут і тут). Тады ўзьнікла ідэя, што брамай магла быць вежа, рэшткі якой захаваліся над стромам Нёмана. Аднак, адной “гульні ў 3D” не хапала, каб больш-менш упэўнена выступіць з гэтай ідэяй.\nНядаўна з дапамогай спадарыні Н. Сьліж ён натрапіў на апісанне Старога замка 1578 года, зробленае літаральна за колькі год да яго грунтоўнай перабудовы на загад Стэфана Баторыя. Гэты інвентар быў знойдзены Ю. Ядкоўскім і ў 1923 годзе апублікаваны ў кнізе “Grodno” (кніга ў pdf ёсьць тут). Гэтае апісаньне, шэраг іншых пісьмовых, іканаграфічных крыніц, а таксама вынікі археалагічных дасьледваньняў прымусілі мяне яшчэ больш крытычна паставіцца да канцэпцыі Вайцяхоўскага, якая на цяперашні час з’яўляецца амаль кананічнай.\nНа пачатку шэраг рэканструкцый Старога замку. Ю. Ядкоўскі, 1923:\n“Кананічны” варыянт Т. Андрэячыка на аснове дасьледваньняў Я. Вайцяхоўскага, 1938:\nРэканструкцыя, апублікаваная ў кнізе А. Краўцэвіча, 1993 (напэўна, на аснове археалагічных даследваньняў А. Трусава):\nІнвентар 1578 года:\n“Інвентар прыёму двару гарадзенскага староства і іншага мною, Станіславам Лакніцкім, сакратаром Яго Мосці Караля, учынёны у 1578 годзе.\nЗамкавыя будынкі. Найперш мураваны гарадзенскі замак на гары, у якім чатыры вежы, а вакол апаўшыя бланкі.\nНайперш вялікія падвойныя вароты на завесах ад Нёмана. Пры тых варотах узвод. Пад тымі варотамі турма для саджання злачынцаў, у якой акной з зашчэпкай. Там жа грамада цэглы. Над гэтымі варотамі вежа. У той вежы святліца. Апаўшыя жалезныя дзверы, што на зямлі ляжаць. З той ізбы усходы ў склеп. Усходы на гару драўляныя. Каля той вежы апаўшы гнілы ганак. Ад той вежы, ідучы па правым баку навокал, другая вежа ад ракі Нёмана, пад якой пограб. Дзверы на завесах. Над ім склеп, у якім дзверы на завесах з зашчэпкай, калодкай . Над тым склепам другі склеп. Дзверы на завесах. З яго драўляныя ўсходы на гару. Каля той вежы муру выпала на стаю , якая задылявана тарчыцамі у сем праслаў. Трэцяя вежа ад места. У ёй склеп. На доле дзверы на завесах. Над тым склепам другі склеп. У гэтай вежы апаўшыя дряўляныя усходы. Чацвёртая вежа круглая, у якой усходы высокія аж да верху, каля якіх фортка да двара. Дзверы на завесах з вялікай калодкай для замыкання. Там ля тых дзвярэй дзве вялікія куны для замыкання дзвярэй.\nНаперадзе замка пры муры апаўшы драўляны свіран . Двое дзвярэй на завесах з зашчэпкамі, ўсходы два. Пад імі два мураваныя паграбы. У адным пограбе драўляная крата. Там жа дзве драўляныя ізбы без верху.”\nГалоўнай памылкай Я. Вайцяхоўскага, як нам падаецца, было перакананьне, што гатычная брама разьмяшчалася недзе паблізу ад пазьнейшай брамы баторыевага замку. Гэта прымусіла яго адсунуць круглую вежу-бергфрыд на поўнач, а ў вежы, рэшткі якой захаваліся над стромам Нёмана, бачыць крайнюю левую вежу, што бачна ў Адэльгаўзэера. Ніжэй – план замку з абазначэннем рэшткаў муроў розных часоў, выяўленых Я. Вайцяхоўскім і ягоная рэканструкцыя:\nМы ў сваю чаргу адштурхоўваліся ад дапушчэння, што брама размяшчалася над стромам Нёмана, а круглую вежу разьмясьцілі там, дзе Вайцяхоўскі лакалізаваў браму.\nСлабаабгрунтаваным з’яўляецца сьцьвярджэньне Вайцяхоўскага аб існаваньні гатычнага палацу на месцы пазьнейшага баторыяевага палацу. Інвентар 1578 года пра яго не згадвае, а археалагічныя дасьледваньні пад кіарўніцтвам А. Трусава не выявілі будаўнічага слою, які можна было б зьвязаць з палацам. Падмуркі ж з часу Вітаўта, што Вайцяхоўскі знайшоў пад палацам Баторыя, больш слушна зьвязваць з “драўляным сьвірнам, які стаяў на двух мураваных паграбах”.\nПалац Вітаўта, на нашу думку, месьціўся ў “другой вежы ад Нёмана”, пра якую згадвае інветнар 1578 года. Сама ж вежа стаяла не на рагу замкавых муроў, а на т.зв. “казематах”, адкапаных яшчэ Ядкоўскім. Гэтыя “казематы” з’язляліся пограбам палацу, над якім узвышалася яшчэ два паверхі. Другі паверх узвышаўся над сценамі і бачны ў Адэльгазера. У сваю чаргу сьцьвярджэньне аб існаваньні вежы на заходнім рагу замкавых муроў не пацьвярджаецца археалогіяй.\nСвае думкі наконт архітэктуры Старога замку ўвасобіў у 3D мадэлі, шэраг рэндэраў зь якой прапаную ніжэй. Больш грунтоўна свой варыянт рэканструкцыі замка зьбіраюся прадставіць на канферэнцыі ў Міры ў канцы красавіка, а затым у асобным артыкуле. Гэтым жа допісам хацеў зьвярнуць увагу неабыякавых да гэтай тэмы. Каментары, заўвагі і крытыка былі б мне вельмі карыснай.\nСама 3D мадэль апроч рэканструкцыі віду замка дала магчымасьць зрабіць пэўнае дапушчэньне адносна таго, як М. Цюнт выканаў малюнак замка. Сам сілуэт замка мастак зрабіў з кропкі, зь якой ён рыхтаваў агульную панараму Горадні, а скончыў маляваць з іншай кропкі, бліжэй да Каложы. У дадзеным выпадку, апроч уласнага аналізу архітэктуры замку я сьледую меркаваньню Н. Сьліж, якая прыйшла да такой высновы на аснове аналізу выявы Каложскай царквы. Дамалёўваючы замак з іншага боку Цюнт літаральна “павярнуў” фасады ўсіх будынкаў. У выпадку царквы і брамы Ніжняга замку (у канцы драўлянага маста) – гэта відавочна, бо мастак проста не мог бачыць іх фасады з першай кропкі. У выпадку ж палацу і брамы Старога замку гэта вынікае з параўнаньня з характарам падмуркаў будынкаў: брама была выцягнута па лініі поўнач-поўдзень, ад палац – па лініі ўсход-захад.\nМадэль (шэрым абазначаны некаторы дамінанты, якія можна лакалізаваць з дапамогай шведскай мапы 1655 года):\nПры параўненьні гэтых малюнкаў варта ўлічваць, што сьцяна за “другой вежай над Нёманам”, ці палацам на час падрыхтоўкі малюнка абвалілася, што адзначна ў інвентары 1578 года.\nПрыкладна адсюль Цюнт дамалёўваў замак:\nЯшчэ колькі больш-менш удалых рэндэраў:


У Зэльве адбудзецца Ганненскі кірмаш | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Зэльве ў суботу, 25 жніўня, адбудзецца свята “Вялікі Ганненскі кірмаш”. Свята пройдзе па ўсёй Зэльве. На цэнтральнай плошчы пасёлка яно пачнецца з тэатральзаванага прадстаўлення “Віват, кірмаш!”. Потым зэльвенцаў і гасцей свята будуць весяліць творчыя калектывы з Польшчы, Латвіі і Беларусі.\nУ гэты самы дзень усе жадаючыя змогуць пакатацца на брычках, павозках, на конях, адбудзецца конкурс на самую лепшую павозку “Звіняць званочкі”, а таксама на самы лепшы кірмашовы падворак “Кірмашовыя конкурсы”.\nУсіх удзельнікаў свята будуць весяліць фестываль вулічных тэатраў “Кірмашовая буфанада”, рыцарскае шоу, тэатр танца з Берасця “Фантазія”, выступленне спевака Сашы Нэма, фестывываль ежы “Фуд-корт” і шмат-шмат іншых забаўляльных праграм і конкурсаў.\nАксана Шпак, Беларускае Радыё Рацыя, Зэльва\n“Ганненскі кірмаш” запрашае ў Зэльву\n“Ганненскі кірмаш” у Зэльве гудзеў з раніцы да раніцы\nГанненскі кірмаш у Зэльве\nЗэльва рыхтуецца да 760-годдзя, без Ларысы Геніюш


Пасольства Федэратыўнай Рэспублікі Германія Мінск - Школьны і маладзёжны абмен\nВы находитесь здесь Школьны і маладзёжны абмен\nПраграмы па абмене і школьнае партнёрства садзейнічаюць транснацыянальнай мабільнасці маладых людзей, узаемаразуменню, а таксама талерантнасці і адкрытасці. Падчас сустрэч школьнікі атрымліваюць міжкультурны вопыт, які становіцца ўсё больш важным для асобаснага і прафесійнага развіцця. Міністэрства замежных спраў Германіі падтрымлівае цэлы шэраг ініцыятыў у галіне школьнага абмена.\n18 мая 2017 года Пасол Федэратыўнай Рэспублікі Германія ў Мінску Петэр Дэтмар у рамках урачыстай цырымоніі ўручыў 37 беларускім школьнікам Дыпломы па нямецкай мове (DSD) 2-й ступені. Пасол Петэр Дэтмар, а таксама галоўны спецыяліст упраўлення агульнай сярэдняй адукацыі Міністэрства адукацыі Ала Алегаўна Казючыц падкрэслілі важнасць вывучэння нямецкай мовы ў міжнародным кантэксце.\n27 кастрычніка 2016 г. Мерле Варнеке, аташэ па культуры Пасольства Германіі ў Мінску, і Вернер Ліберкнехт, кансультант Цэнтральнага ўпраўлення па справах нямецкай школьнай адукацыі за мяжой (ZfA), падчас урачыстага мерапрыемства ўручылі вучням СШ № 34, СШ № 45 і гімназіі № 4 г. Віцебска Дыпломы па нямецкай мове (DSD) I ступені.\n14 кастрычніка 2016 года ў рамках урачыстага мерапрыемства ў школе № 15 г. Гродна адбылося чарговае ўручэнне дыпломаў па нямецкай мове 1-й ступені (DSD I).\nТэатральны фестываль у рамках ініцыятывы “Школы: партнёры будучыні”\n8 кастрычніка 2016 года ў Мінску прайшоў другі Тэатральны фестываль у рамках ініцыятывы “Школы: партнёры будучыні”. Вучні з Мінска, Слуцка, Мозыра, Маладзечна, Гомеля і Брэста прадставілі гледачам тэатральныя пастаноўкі ад казак і адаптаваных літаратурных тэкстаў да твораў уласнага сачынення.\n7 кастрычніка 2016 года намесніца пасла Федэратыўнай Рэспублікі Германія ў Мінску Аня Лутэр і кансультант Цэнтральнага ўпраўлення па справах нямецкай школьнай адукацыі за мяжой (ZfA) Вернер Ліберкнехт у рамках урачыстага мерапрыемства ў школе № 16 г. Полацка ўручылі дыпломы па нямецкай мове 1-й ступені (DSD I).\n5 кастрычніка 2016 г. Аня Лутэр, Намеснік Пасла Федэратыўнай Рэспублікі Германія ў Мінску, і Вернер Ліберкнехт, кансультант Цэнтральнага ўпраўлення па справах нямецкай школьнай адукацыі за мяжой (ZfA) падчас урачыстага мерапрыемства ў гімназіі № 24 у Мінску ўручылі вучням Дыпломы па нямецкай мове (DSD) I і II ступені.\nМерле Варнеке, аташэ па культуры Пасольства Германіі ў Мінску, разам з Вернерам Ліберкнехтам, кансультантам Цэнтральнага ўпраўлення па справах нямецкай школьнай адукацыі за мяжой (ZfA), 27 красавіка 2016 года ў рамках урачыстага мерапрыемства ў школе № 45 г. Віцебска ўручылі дыпломы па нямецкай мове (DSD) 1-й ступені васьмі выпускнікам.\nФорум «Мабілізаваць людзей» па пытаннях знешняй палітыкі ў сферы культуры і адукацыі з удзелам Федэральнага міністра знешніх спраў Франка-Вальтэра Штайнмайера\nЗнешняя палітыка ў сферы культуры і адукацыі ў сучасны легіслатурны перыяд мае яшчэ большае значэнне, чым раней.\nФорум «Мобилизовать людей»\nПадпісанне сумеснай заявы аб намерах аб рэалізацыі пілотнага праекта DSD I\nПасол Германіі Петэр Дэтмар і намеснік міністра адукацыі Раіса Сідарэнка 15 снежня 2015 г. падпісалі сумесную заяву аб намерах аб рэалізацыі пілотнага праекта „Нямецкі моўны дыплом“ (DSD I) ва ўстановах агульнай сярэдняй адукацыі. Дакумент прызваны павысіць ролю неямецкай мовы ў Беларусі.\nУ лютым 2008 года Федэральнае міністэрства замежных спраў дало старт ініцыятыве «Школы: партнёры будучыні» (PASCH). Дадзеная ініцыятыва падтрымлівае і звязвае глабальную сетку, у якую ўваходзяць каля 1500 школ-партнёраў, якія маюць асабліва інтэнсіўныя сувязі з Германіяй. Да іх адносяцца германскія школы за мяжой і школы нацыянальных сістэм адукацыі краін-партнёраў, якія выдаюць Дыплом па нямецкай мове або прапаноўваюць кваліфікаванае навучанне нямецкай мове як замежнай. У Беларусі ў гэтай ініцыятыве бяруць удзел 22 школы.\nУ фінале конкурсу «Lesefüchse International» 11 верасня ў Берліне вучні са школ, у якіх можна атрымаць дыпломы па нямецкай мове, якія прадстаўляюць 10 краін, у тым ліку ўдзельніца з Беларусі, дыскутавалі на тэму сучаснай нямецкай літаратуры для моладзі.\n11 красавіка 2013 г. ва ўрачыстых абставінах адбыўся прыём сярэдняй школы № 20 г. Оршы ў лік удзельнікаў праграмы “Школы: партнёры будучыні” (PASCH), якой аказвае падтрымку Федэратыўная Рэспубліка Германія. З 1082 вучняў гэтай школы нямецкую мову ў якасці замежнай вывучаюць 300 чалавек.\nСярэдняя школа № 20 г. Оршы можа ганарыцца вынікамі першага года ўдзелу ў праграме «Школы: партнёры будучыні» (PASCH). У рамках дадзенай ініцыятывы, падтрымку якой аказвае Федэратыўная Рэспубліка Германія, школа прыняла ўдзел у цэлым шэрагу мерапрыемстваў.


Аляксандар Казулін напісаў скаргу Генэральнаму пракурору (фота)\n27 сакавік 2006, 21:45\nРадыё Свабода Сёньня адвакат былога кандыдата ў прэзыдэнты Аляксандра Казуліна Ігар Рынкевіч быў упершыню за два дні дапушчаны да свайго падабароннага. Сустрэча цягнулася паўтары гадзіны на тэрыторыі жодзінскага сьледчага ізалятара №8. Спадар Казулін праз адваката заявіў, што бойка на праспэкце Дзяржынскага была справакаваная ўладамі і заявіў, што яго зьбівалі пад час затрыманьня і не па-людзку абыходзіліся ў час транспарціроўкі з Заводзкага РУУС у Жодзіна.\nАляксандар Казулін заявіў адвакату, што ён не зламаны, што ён заклікае сваіх прыхільнікаў надалей змагацца за дэмакратыю ў Беларусі і не прызнае сябе вінаватым. Спадар Казулін, аднак, знаходзіцца ў кепскім фізычным стане, і фактычна не можа удзельнічаць у сьледчых дзеяньнях. У яго тэмпэратура 37,8 градуса, падчас затрыманьня ў яго была моцна пабітая сьпіна, на каленях раны і сінякі, якія ўжо апрацаваныя лекарамі, гаворыць адвакат Ігар Рынкевіч:\n(Рынкевіч: ) “У яго вялікая гематома на правым калене, на левым калене ўшыб, не меней двух раз яго ўдарылі гумовай палкай па сьпіне, гэта тая траўма якая цяпер яму вельмі баліць, у ніжняй частцы сьпіны ў яго ўтварылася пухліна і ён цягне левую нагу, і ён казаў, што йдзе аняменьне левай нагі”.\nРаны і сінякі ўтварыліся падчас перавозкі Казуліна з Заводзкага РАУС Менску ў Жодзінскі сьледчы ізалятар. Казулін сказаў адвакату, што яго перавозілі супрацоўнікі спэцпадразьдзяленьня “Алмаз” у чорных масках, якія трымалі яго на каленях і нацягвалі шапку на вочы, каб ён ня бачыў куды едзе. Паводле Казуліна, падчас перавозкі “алмазаўцы” некалькі разоў дасылалі патрон ў патроньнікі аўтаматаў, каб яго запалохаць, а таксама абражалі яго.\nПад час знаходжаньня ў Заводзкім РУУС да спадара Казуліна былі выкліканыя дзьве машыны хуткай дапамогі, абедзьве брыгады мэдыкаў настойвалі на ягонай шпіталізацыі. Але міліцыя не дазволіла. Нягледзячы на фізычныя пакуты спадар Казулін адувае сябе бадзёра, кажа адвакат Рынкевіч.\n(Рынкевіч: ) “Магу сказаць, што выглядае бадзёра, наладаваны на барацьбу, упэўнены ў сваёй праўдзе. Ён вельмі дакладна хацеў давесьці, што ён паказаў, што ўлада баіцца законных захадаў, і сказаў, што са свайго боку ён зрабіў усё, каб не дапусьціць ні правакацыяй, ні гвалту”.\nЖонка і дачка Казуліна, Ірына і Юлія, праз адваката перадалі яму вестку аб тым, што беларуская і міжнародная грамадзкасьць патрабуе ягонага вызваленьня, і што яго чакаюць у сям’і.\n(Ірына Казуліна: ) “Я лічу, што трэба працягваць гэтую працу, трэба выходзіць 31 сакавіка, бо калі мы гэта пакінем да 26 красавіка, то гэта будзе няправільна. Трэба прыйсьці на Акрэсьціна, трэба прыйсьці да “Валадаркі”, дзе сядзяць людзі, пра многіх з якіх яшчэ ня ведаюць бацькі”.\nДачка Казуліна Юлія пераказала бацьку праз адваката наступныя словы:\n(Юлія: ) “ Я яму пераказала, што я яго вельмі хачу бачыць 4 красавіка на маё 20-годдзе, што я яго вельмі чакаю, што я яго вельмі кахаю, што мне вельмі безь яго кепска…Я лічу, што гэта толькі пачатак пратэсту, яшчэ вельмі шмат працы наперадзе, і я не баюся, наперад, у бой…”\nАляксандар Казулін ужо ў Жодзіне напісаў Генеральнаму пракурору Беларусі скаргу на зьбіцьцё падчас затрыманьня і на негуманнае абыходжаньне зь ім ды іншымі затрыманымі 25 сакавіка маніфэстанамі.\nНа фота: Юлія і Ірына Казуліны каля сьледчага ізалятару ў Жодзіне


Блакада чыгункі ў Воршы – унікальная падзея ў найноўшай гісторыі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСёння, 26 красавіка, спаўняецца 30 год з трагічнай падзеі – Чарнобыльскай катастрофы. Але варта ўзгадаць яшчэ адну важную гадавіну: 25 гадоў таму былі вялікія грамадскія хваляванні не толькі ў сталіцы Беларусі, але і ў рэгіёнах. І бадай што самым значным цэнтрам гэтых хваляванняў быў чыгуначны горад Ворша, дзе цягам трох дзён блакавалі чыгуначныя рэйкі.\nРР: Ці памятае Ворша тыя падзеі?\nПаліна Сцепаненка: Гэта былі падзеі, якія захапілі практычна ўвесь горад на 3 дні. У гэты час не хадзіў грамадскі транспарт, амаль кожны трэці браў удзел у гэтых падзеях. Ідзе гаворка ж не толькі пра блакаду чыгункі, але і мітынгі, шэсці. І вельмі цікавая сітуацыя: удзельнікі падзей вельмі добра памятаюць тыя дні. Гэта самая яскравая і надзвычайная падзея ў іх жыцці.\nШто тычыцца новых пакаленняў, то яны практычна нічога не ведаюць, што адбылося ў красавіку 1991 года. Пра гэта сведчаць каментары ў інтэрнэце. Ім цяжка ўявіць, што такое магло быць, тым больш у такіх маштабах.\nРР: А вось на “Чарнобыльскае шэсце” колькі прыходзіла чалавек? Да тысячы-паўтары? А калі глядзець на здымкі з тых хваляванняў, то пабачым некалькі тысяч людзей: і ў горадзе, і на рэйках, і ля вакзала. У чым быў феномен таго часу і падзеяў?\nПаліна Сцепаненка: Сапраўды. Першыя мітынгі там пачаліся з 5 тысяч чалавек. І ў рэшце дайшло да 30 тысяч.\nФеномен у тым, што людзі адчулі еднасць, адчулі той момант, калі развальваўся Савецкі Саюз, што яны могуць уплываць на сітуацыю ў краіне. Яны фактычна паўсталі супраць улады камуністаў. Цікава, што за гэтыя тры дні ніхто з уладаў не выйшаў да іх. І ўсе гэтыя тры дні міліцыя была з народам. Пры гэтым міліцыя не была карным інструментам, як цяпер. Яна ахоўвала дэманстрантаў і захоўвала парадак. У найноўшай гісторыі Беларусі нідзе такога не было. І дзякуючы гэтаму пазбеглі крывапраліцця, якое было вельмі магчымым. Бо былі правакацыі з богу гаркама партыі, калі сталі падвозіць таннае віно мітынгоўцам. Гэта было спынена. І больш за ўсё баяліся, што пад цяжарам людзей, якія ўвесь час стаялі там, можа абваліцца мост на чыгуначным вакзале. Міліцыя заклікала сысці адтуль, каб не здарылася бяды. Такім чынам, міліцыя рабіла ўсё дзеля захавання парадку і невыкарыстання сілы.\nЯшчэ адна цікавая сітуацыя з міліцыяй. Туды прыбылі курсанты з Магілёўскай школы міліцыі. А многія маладыя людзі з Воршы вучыліся ў гэтай школе. І атрымлівалася, што ў ачапленні стаялі дзеці тых бацькоў, якія выйшлі з пратэстамі. Яны бачылі адзін аднаго. Яны ахоўвалі парадак, не пускалі людзей на рэйкі.\nРР: Мне падаецца, што і сёння даводзіцца гаварыць пра такое: калі дзеці глядзяць у вочы бацькам, браты – у вочы сёстрам… І пра чалавечнасць, якую бачым у дзеяннях міліцыі 1991 года, сёння не даводзіцца гаварыць, на жаль. Давайце ўзгадаем той час, вясну 1991 года.\nПаліна Сцепаненка: Ворша – гэта чыгуначны вузел саюзнага значэння. Таму падзеі вясны 1991 года мелі шырокі розгалас. Пачалося ўсё з эканамічных патрабаванняў, да якіх пазней далучыліся палітычныя: змена партыйнага кіраўніцтва, перадача маёмасці партыі. Усё гэта было выканана ўжо ў жніўні 1991 года. І зараз у Воршы, у былым гаркаме партыі, знаходзіцца дзіцячая школа мастацтваў. І якраз гэта было адно з патрабаванняў людзей, якія выйшлі ў красавіку 1991-га на плошчу.\nРР: А як сёння ўспамінаюць той час самі ўдзельнікі тых падзеяў? З гонарам, расчараваннем, у якім кірунку пайшло развіццё Беларусі, ці проста з настальгіяй?\nПаліна Сцепаненка: Я думаю, з гэтымі людзьмі пасля падзеяў шмат працавалі на ўзроўні ментальным, казалі, што яны нічога не дамагліся. Таму першая рэакцыя – дарэмна выходзілі. Але пасля пачынаюць гаварыць пра тое, што фактычна ўсё, што яны прасілі, было выканана. Ім нават у 2 разы падвысілі заробак, яны трапілі ў афіцыйныя прафсаюзы, некаторыя атрымалі там кватэры. І гэта не гаворачы ўжо пра тое, што краіна атрымала суверэнітэт.\nЯны з гонарам узгадваюць тыя падзеі.\nРР: А як Ворша памятае тыя падзеі? Ці плануецца нейкае ўшанаванне на шырэйшым за кухню ўзроўні?\nПаліна Сцепаненка: На кухнях гэта адназначна ўспамінаецца. А сёння яшчэ збяруцца ўдзельнікі блакады на дыскусію. Бо прайшоў час, тых людзей засталося мала, многае трэба асэнсаваць. Таксама будзе фотавыстава паводле падзеяў тых часоў і яе ўдзельнікаў. І будзе паказаны невялікі фільм пра блакаду. І фактычна гэта першы раз, калі ёсць спроба аб’яднаць удзельнікаў тых падзеяў. Якраз гэтым займаецца наш Цэнтр даследаванняў грамадзянскай супольнасці. Многія з іх не бачыліся 25 гадоў. І сёння яны сустрэнуцца.\nГэта першае ўшанаванне памяці, але будзем спадзявацца, што не апошняе.\n«Новы замак» прэзентавалі ў Лідзе\nНаступствы Чарнобыльскай катастрофы (рэпартажы і фотарэпартажы)


Міністэрства адукацыі забараніла бацькоўскім камітэтам збіраць грошы\n20.01.2017 / 10:02 24\nБацькоўскім камітэтам афіцыйна забаранілі збіраць грошы ў школах і дзіцячых садках, гаворыцца ў пастанове Міністэрства адукацыі № 126, якая апублікавана на Нацыянальным прававым інтэрнэт-партале.\nУ Міністэрстве адукацыі патлумачылі: зараз усе сродкі на патрэбы школы будуць збіраць апякунскія рады. Пры гэтым ўдакладнілі: у бацькоўскіх камітэтаў афіцыйна ніколі не было гэтага права.\n— У пастанове, якая ўжо апублікавана на нацыянальным прававым партале, унесены некаторыя змены. Насамрэч бацькоўскім камітэтам ніколі і не дазвалялася збіраць грошы з бацькоў, бо занадта шмат пытанняў з-за гэтага ўзнікае. Зараз гэтым будзе займацца апякунская рада, — растлумачылі TUT.BY у міністэрстве адукацыі.\nУ ведамстве адзначылі, што бацькі не павінны аддаваць наяўныя грошы ў рукі апякунскай рады, усе сродкі павінны пералічваць на рахунак школы або гімназіі. У дакуменце гаворыцца:\n«Грашовыя сродкі, накіраваныя ў распараджэнне апякунскай рады, фармуюцца з добраахвотных пералічэнняў (узносаў) фізічных асоб, якія залічваюцца на бягучы (разліковы рахунак) па ўліку пазабюджэтных сродкаў установы адукацыі. Грашовыя сродкі выкарыстоўваюцца па мэтавым прызначэнні ў адпаведнасці з рашэннем апякунскай рады, узгодненым з кіраўніком установы адукацыі і бацькоўскім камітэтам установы адукацыі (пры яго наяўнасці)».\nЗмены ўступаюць у сілу з 20 студзеня 2017 года.\nУ Мінску рэканструююць помнік Калініну за $60 тысяч. Бо стары згніў 29\nСтала вядома, як будзе выглядаць фантан на Пуліхава ў цэнтры Мінска ФОТА 5\nУ Беларусі абмежавалі доступ да 37 сайтаў 3\n21.01.2017 / 00:23\n« здаўна да настаўніка з кветкамі ішлі» +++++ Ня блытайце “здаўна” і “цяпер”, сытуацыі істотна розныя! Здаўна людзі ішлі з кветкамі са свайго сада-кветніка. А сёньня сваіх кветак ў сталіцы ані-ў каго няма, трэба купляць, і цэны на іх -- “залатыя”. :-(\n21.01.2017 / 01:04\nТак получилось я в родительском комитете . И знаете, на данный момент я на 100% уверена в том что деньги пошли для моего ребенка и на одноклассников. И родители видят отчет за деньги. И лично я никогда не буду платить на расчетный счет, что бы деньги расстворились непонятно где. Не будет род.комитета- и пускай они газеты выписывают сами, вилки в столовую, бумагу офисную _ но только без меня- простите. А воду мой ребенок из дома возмет\n21.01.2017 / 20:38\nа як жа матэрыяльна тэхничная база школау а так усим ж вядома што у нас школьная адукацыя бясплатна\nЖахлівыя падрабязнасці забойства ў лесе пад Лёзна: 28-гадовую жанчыну пахавалі яшчэ жывую 1\nОксфардскі слоўнік назваў слова года. Пад уплывам справы Скрыпалёў\nЖуравіны-пацалункі і лямпачкі-жукі — як у Беларусі ствараюць упакоўкі, якія рвуць міжнародныя конкурсы 4\nЕГУ запрашае на Дні адкрытых дзвярэй — школьнікі могуць атрымаць візу бясплатна 39\nУ Маскве пабудуюць 21-павярховы жыллёвы комплекс для беларускага пасольства ФОТА 10\nПракуратура Саудаўскай Аравіі запатрабавала пакараць смерцю спецслужбістаў за забойства апазіцыйнага журналіста ў Стамбуле 1\nКрышціяну Раналду заручыўся з сяброўкай 1\nДальнабойшчык з Гродна парваў пашпарт жонкі — і трапіў пад крымінальную справу\nАляксей Марачкін стварыў новую карціну «Астравіцяне» 3\nВа Украіне экранізавалі раман Сяргея Жадана «Варашылаўград» 8\nУ бальніцы памёр кіроўца мікрааўтобуса, які патрапіў у страшную аварыю на М10 у Гомельскай вобласці 4\nКрэмль патлумачыў гісторыю з металашукальнікам і Пуціным у Сінгапуры 11\nНа тэлевізарах LG запрацаваў сэрвіс прагляду тэлебачання без дадатковых прыставак і антэны 11\nСтудэнты з Гродна падарылі Аляксандру Лукашэнку ікону Мікалая Цудатворца ФОТА 22\nКаталіцкі святар: Хрысціянін не павінен уступаць у БРСМ 70\nЧарговая акцыя «Белавія»: у Брусэль і назад за 64 еўра, у Казань — за 50 еўра 2\nСёння футбольная зборная Беларусі гуляе самы важны матч дзесяцігоддзя 10\nБылы кіраўнік КДБ, які палохаў беларусаў пацукамі, здае катэдж у Драздах па $3500 на месяц — шмат ФОТА 78\nУ аварыі з малакавозам на заснежанай трасе пад Калінкавічамі загінулі пяць жанчын 22\nУ Мазыры п'яны мужчына ўдарыў сяброўку адвёрткай у шыю 13\nБацька хлопца, у забойстве якога падазраюць студэнта з Азербайджана: Ён не раз пагражаў майму сыну 24\n«Cёння ёсць патрабаванне быць асобай». Псіхолаг пра тое, чаму сучасная моладзь не спяшаецца жаніцца 102\nЯк будзе выглядаць помнік Глебу Менскаму, які ў наступным годзе паставяць у цэнтры сталіцы ФОТЫ 67\nУладзімір Сямашка стаў паслом у Расіі 42\nВосем авечак з Літвы збеглі ў Беларусь. Уцякалі праз лес 32\nУ Гомелі п'яны 18-гадовы студэнт разграміў аўтаматычную АЗС ФОТА 13\nБылы работнік сайта Мінабароны распускаў чуткі пра сотні загінулых у «Арэна-Сіці» 35\nБылы прэм'ер Кабякоў знайшоў новую працу 29\nБлогерку выгналі з Луўра праз смелае дэкальтэ 39\nЦела Ахроменкі не могуць вывезці з Польшчы праз памылку ў пашпарце 20\nБеларускія банкі дасылаюць кліентам лісты з пастановай расійскага ўрада. Навошта? 18