Алена Васілевіч - «Я — унук капітана...» — Кароткі змест / Краткие содержания\nГлавная → Беларуская літаратура → Алена Васілевіч → Алена Васілевіч - «Я — унук капітана...»\nАлена Васілевіч - «Я — унук капітана...»\nХуды і загарэлы, у стракатай цюбецейцы і кароткіх штоніках, Лёнька важна крочыць па набярэжнай. З аднаго боку ён трымаецца за бабуліну руку — бабуля маленькая, круглая, у саламяным капелюшы. З другога боку выступае Лёнькаў дзед. Высокі, сухі, у франтаватай чорнай форме марскога афіцэра, з корцікам на баку, з залатым якарам на белай фуражцы, з трыма буйнымі зоркамі на пагонах. Капітан першага рангу... Можна лопнуць ад зайздрасці!\nА Лёнька нават не азіраецца на наш цеплаход, на нашу палубу, на нас з Алікам.\n— Ну што, — кажу я Аліку, — бачыў, які Лёнеў дзед? А ты не верыў.\n— Падумаеш, мой тата...\nЯ ведаю, што скажа далей Алік. Ён абавязкова пачне хваліцца, што яго тата капітан цеплахода. I што ён, Алік, са сваім татам, можа, сто разоў хадзіў (Алік не памыліцца: ён не скажа, як недасведчаны ў марскіх справах чалавек, — плаваў ці, яшчэ горш, ездзіў. Алік скажа «хадзіў»), хадзіў і па Волзе з усімі яе цяперашнімі морамі, і па Волга-Данскому каналу, і заходзіў мо ў сто гарадоў.\n— Тата — гэта не дзіўна. А вось дзед!\nДарослы чалавек, я разумею, што гэта кепска, што гэта зусім непедагагічна вось так не даць чалавеку выказацца і, можна сказаць, абарваць яго.\n— Падумаеш!.. — не хоча адразу здавацца Алік.\n— Тата — што. А вось дзед, ды яшчэ такі, як у Лёні, — вось гэта марак! Вось гэта капітан!\nАпошняе я кажу наўздагад, бо зусім не ўпэўнена, ці вадзіў Лёнеў дзед у плаванне караблі, як водзіць іх Алікаў тата. I ўсё роўна кажу так.\nАліку гэта не падабаецца, і ён наровіць як мага хутчэй адвязацца ад мяне.\n— Падумаеш! — зняважліва кідае ён зноў, мільгаючы над трапам тугімі лытачкамі. Дасягнуўшы верхняй палубы, ён не звешваецца, як звычайна, уніз круглай стрыжанай галавой, не махае рукой на развітанне, не запрашае ў госці.\nУсё зразумела: пакрыўдзіўся.\nАх, Алік, Алік...\nАх, Лёня, Лёня...\nI мне раптам робіцца лёгка і весела на сэрцы. Як добра, што ў Лёні ёсць такі дзед!\nПаказаліся яны на палубе ўжо недзе пад Углічам, калі ўсе пасажыры выйшлі падзівіцца на званіцу, што высілася над хвалямі Калязінскага вадасховішча. Не так даўно яшчэ званіца гэта ўзвышалася на плошчы горада Калязіна, а зараз яна служыць маяком для капітанаў.\nПершым вынырнуў аднекуль круглагаловы, ружовашчокі здаравяка Алік. Адно задавальненне было назіраць за яго цікаўным кірпатым носам.\n— Ты — чый?\n— Я сын капітана! — задраўся ўгару кірпаты нос.\nА за Алікам неўзабаве вышмыгнуў і худы, цыбаты Лёня. Першы час ён усё не адыходзіў ад маці — як дзяўчынка, невысокай, тоненькай жанчыны з цяжкім вузлом смаляных валасоў. Спачатку яны доўга стаялі на носе цеплахода, захінаючыся ад тугога сутрэчнага ветру матчыным плашчом. А потым перайшлі на карму, узняліся на верхнюю палубу. Па выразу іх захопленых твараў відаць было, што ў падарожжах яны навічкі, што і сам цеплаход для іх — навіна, якой дагэтуль абое яны ні разу не страчалі.\nНазаўтра прайшоў дождж, і палуба зрабілася слізкая, як каток. Хлапчукі гэта ўраз ацанілі і ўдвух ужо каталіся на каньках...\nАлік і сапраўды быў сынам капітана нашага цеплахода і капітаншы, маладой распаўнелай жанчыны, якая рэдка калі паказвалася са сваёй капітанскай каюты.\nА Лёня... Знаёмыя запэўнілі дома яго маці, што «ўціснуць» хлапчука на цеплаход будзе ўсё роўна, што два разы плюнуць. I яна адважылася і ўзяла сына з сабою, хоць у пуцёўцы чорным па беламу было напісана: «Дзецям да шаснаццаці год падарожжа на цеплаходзе не дазваляецца». I нацярпелася, вядома, гора. Пры пасадцы ёй прапанавалі або пакінуць сына, калі ёсць сваякі ці знаёмыя ў Маскве, або самой адвезці яго самалётам дадому і потым даганяць цеплаход. Ні таго ні другога зрабіць яна не магла. I яна ўмаліла капітана дазволіць ёй узяць сына з сабой, паабяцаўшы, што тут жа адправіць тэлеграму і здасць яго сваім бацькам у Саратаве. На тым і парашылі.\nХлапчукі неўзабаве пасябравалі і былі неразлучныя.\nЯк капітанскі сын Алік адчуваў сябе на прывілеяваным становішчы. Ён быў на цеплаходзе, і асабліва сярод каманды, сваім чалавекам і таму вадзіў Лёню — навічка ў падарожных справах — па ўсіх закавулках цеплахода. Спускаўся з ім у трум і, з дазволу старэйшага механіка, спускаўся нават у машыннае аддзяленне. Аднак там, у машынным, ад грому і грукату дзівосных машын, якія рухаліся і рабілі нешта ўсе адразу, Лёня толькі глух і нічога не мог ні зразумець, ні адрозніць. Хлапчукі не раз заглядвалі і ў капітанскую рубку. I там, зусім як і яго бацька капітан, як і старпом, Алік камандаваў сам сабою: «Права руля!», «Лева руля!», «Поўны ўперад!»\n— Вось што, браце, — звычайна казаў Алікаў бацька — высокі светлы мужчына ў сіняй форме капітана-рачніка, — давай-ка ты лепей поўны назад.\nЛёня спачатку пабойваўся капітана і ўсёй каманды цеплахода, аднак, хутка асвойтаўшыся і адчуўшы, што капітан чалавек нязлосны, таксама наравіў кожны раз патрымацца за штурвал.\n— Чаму гэта ўсюды стрэлкі і стрэлкі? — пытаўся ён.\n— А гэта, брат, усё разумныя прыборы, якія паказваюць, які трымаем курс, з якой хуткасцю ідзём. Паказваюць, як машыннае аддзяленне працуе... Ты не быў у машынным?\n— Там вельмі горача.\n— Гм... Заўважыў ты, брат, правільна. Што горача — то горача... Ну, а як наконт машын — разабраўся?\n— Усе яны вельмі грукаюць.\n— I гэта, брат, верна. Грукаюць дык грукаюць... Ну, ладна, як здам вахту — пойдзем разам паглядзім што да чаго.\nI капітан выконваў сваё абяцанне: здаўшы вахту, сам вадзіў хлопцаў у машыннае аддзяленне і тлумачыў ім «што да чаго».\nНеяк у час адной такой сур’ёзнай мужчынскай гутаркі капітан спытаў у Лёнькі:\n— Ну як, дадому, да бацькі, вернешся ўжо мараком?\nЛёнька пачырванеў, неяк у момант сціснуўся адразу і нічога е адказаў.\n— Бацька, кажу, здзівіцца? Кім ён працуе, твой бацька?\n— А ў мяне няма...\n— Ну-у... — адразу асекся і неяк няпэўна працягнуў капітан. — Даруй, брат...\n— А што, твой бацька пакінуў цябе? — тут жа рашыў высветліць пытанне Алік.\n— Не... — панурыўся Лёнька, і ў вачах яго заблішчалі слёзы.\n— Ну, гэта не твая справа, — паспяшыў перамяніць курс гутаркі капітан, аднак Алік не зразумеў бацьку.\n— Дык чаму ж яго няма ў цябе? Памёр?\n— Алік! — прыкрыкнуў на сына капітан.\n— Не памёр...— I, не сказаўшы больш ні слова, Лёнька бягом кінуўся ў сваю каюту да маці.\n— Ну, і лапух, брат, ты... Нічога ў цябе няма вось тут — у машынным аддзяленні... — зняважліва пастукаў сына па лбе капітан і, не сказаўшы больш ні слова, нездаволены падаўся да сябе на мосцік.\n...Ніхто не ведае, пра што была гутарка ў Лёнькі з маці, толькі пасля вячэры — звычайна ў гэты час гулялі яны ўдваіх на верхняй палубе — яны не паказаліся з каюты. Не відно было іх і назаўтра.\nПад вечар стрэўся мне панураны Алік.\n— Дзе ж твой прыяцель?\n— Сам не ведаю.\n— Як жа так?\n— Не ведаю... Я сказаў. А ён пабег...\n— Ну, калі сказаў нядобра, дык папрасі прабачэння, і ўсё тут будзе!\n— Я не хацеў нядобра...\n— Здараецца і так, што не хацеў.\n— Я найду?! — адразу неяк павесялеўшы, ні то запытаўся, ні то параіўся са мною Алік.\n— Ну, вядома!\nI праз паўгадзіны ў іх ужо быў ранейшы мір і згода. Яны ўжо сядзелі ў капітанскай каюце — галава ў галаву — каля расчыненага акна і горача нешта абмяркоўвалі. Я таксама сядзела на палубе, непадалёку ад капітанскай каюты.\n— А мой дзядуля капітан!.. Я ўнук капітана... — данёсся да мяне ўсхваляваны голас Лёнькі.\nАлік адказаў тонам чалавека, йкому вядома ўсё на свеце:\n— Дзядулі не бываюць капітанамі.\n— А вось і бываюць!.. Мой дзядуля... Чэснае акцябрацкае.\nАлік быў непахісны:\n— Спытай у майго таты!\n— А можа, твой тата і не ведае... — Чалавек па натуры мяккі і тактоўны, Лёнька не мог заявіць вось гэтак жа, безапеляцыйна, як Алік, што ў такім выпадку тата яго нічога не разумее.\n— Не ведае!.. Мой тата ўсё ведае! Думаеш, як у цябе няма таты...\nПадслухоўваць чужую гутарку брыдка, нядобра, несумленна. Я гэта ведала. I ўсё ж я не вытрымала:\n— Лёня! Ідзі сюды!\nЁн не пабег, як учора. Ён толькі плячук прыўзняў, намерваючыся далей бараніцца гэтым плечуком. Хавацца і прыкідвацца, што я нічога не чула, я не магла.\n— Дзядулі могуць... Дзядулі бываюць капітанамі! Я ведаю!\nЛёнька прыпыніў крок і пазіраў на мяне з недавер’ем.\n— А капітаны, якія ў вайну тапілі фашысцкія караблі... А капітаны дальняга плавання!.. Яны плавалі і сто і дзвесце гадоў назад... Дык чаму дзядулі не могуць быць капітанамі? Могуць дзядулі быць капітанамі!\nГэта была цэлая прамова. Без сувязі, без канкрэтных імён і гістарычных прыкладаў... I ўсё роўна гэта была прамова ў абарону дзядуль-капітанаў.\nI Лёнька расцвіў! Лёнька паверыў мне. Паверыў, бо я паверыла яму. Бо мы паверылі адно аднаму!\n— Ага! — з выглядам пераможцы паглядзеў ён на Аліка.\n— Падумаеш!.. — Алік быў пераможаны.\n...I вось мы прыйшлі ў Саратаў. Цяпер, прыжыўшыся і стаўшы на нашым цеплаходзе сваім чалавекам, Лёнька напэўна мог бы плысці да самай Астрахані. Але справа была зроблена, тэлеграма ў Саратаў была адпраўлена яшчэ з Масквы, і бабуля з дзядулем чакалі Лёньку на прыстані.\nХуды і загарэлы, у стракатай цюбецейцы і кароткіх штоніках, не азіраючыся, Лёнька важна крочыць па саратаўскай набярэжнай. З аднаго боку ён трымаецца за бабуліну руку. З другога — за дзядулеву.\nУ дзядулі чорная форма марскога афіцэра. На баку ў дзядулі корцік. На фуражцы — залаты якар. А на залатых пагонах тры вялікія залатыя зоркі — капітан першага рангу! Можна лопнуць ад зайздрасці.\nА Лёнька нават не азірнецца на наш цеплаход, на нашу палубу, на нас з Алікам.\nI мне чамусьці адначасова робіцца і сумна і радасна. Як усё ж добра, што ў Лёнькі ёсць такі дзед!..


12 красавіка ў выніку правядзення комплексу аператыўна-вышуковых мерапрыемстваў супрацоўнікі органа пагранічнай службы спецыяльнага прызначэння з прымяненнем зброі ў раёне н.п. Ракаў Мінскай вобласці затрымалі тры аўтамабілі. У іх знаходзілася група мужчын, якія ажыццяўлялі супрацьпраўную дзейнасць у сферы незаконнай транзітнай міграцыі.\nАдначасова былі затрыманыя і арганізатар (ім апынуўся 33-гадовы грамадзянін Азербайджана), і двое перавозчыкаў - грамадзян Беларусі, і двое правадыроў, выхадцаў з Чачні. Усе яны перавозілі па тэрыторыі Беларусі да граніцы з мэтай далейшага перамяшчэння ў Еўрасаюз на ўчастку адказнасці Гродзенскай пагранічнай групы 11 мігрантаў з В'етнама. У апошніх пры сабе не было дакументаў.\nУ дачыненні да арганізатара, памагатых і правадыроў узбуджана крымінальная справа па ч.2 арт. 371-1 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь (арганізацыя незаконнай міграцыі групай асоб па папярэдняй змове). Пачаты адміністрацыйны працэс і ў дачыненні да нелегальных мігрантаў з В'етнама - за незаконнае перасячэнне дзяржаўнай граніцы і правілаў знаходжання на беларускай тэрыторыі.


Гомельскай бібліятэцы імя Герцэна ў красавіку спаўняецца 100 гадоў | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Рэгіёны » Гомельскай бібліятэцы імя Герцэна ў красавіку спаўняецца 100 гадоў\nУ чарзе па беларускамоўную кнігу трэба было чакаць па дзве-тры гадзіны\nАб гэтым сведчыць «Палеская праўда», датаваная 1928 годам, калі гаворка ідзе аб Гомельскай бібліятэцы імя Герцэна. Сёлета ў красавіку яна адзначае свой 100-гадовы юбілей. Прыгожая лічба, за якой драматычная, а часам і трагічная гісторыя — перажытая разам з краінай і цалкам адданымі бібліятэчнай справе супрацоўнікамі.\nСтагоддзе таму, 10 красавіка 1919 года, у доме № 59 па вуліцы Замкавай (цяпер гэта праспект Леніна) адкрылася цэнтральная бібліятэка. У фондзе былі выданні на іўрыце, рускай, польскай, французскай і нямецкай мовах.\nЗа першы год работы было зарэгістравана звыш васьмі тысяч чытачоў, а самай вялікай папулярнасцю і тады карысталася белетрыстыка. Яе было няшмат, таму кожную такую кнігу чыталі за год 8-9 разоў. У першае дзесяцігоддзе існавання ўстанове культуры катастрафічна не хапала кваліфікаваных кадраў. Тым часам, расказвае архівіст Марыя Алейнікава, у 1920-я гады сюды паступілі на закрытае захоўванне агітацыйныя кнігі і брашуры дарэвалюцыйнага перыяду, якія былі канфіскаваныя з вучылішчаў і прыватных бібліятэк:\n— Цікава, што сярод іх былі заканадаўчыя акты ўстаноўчага сходу, літаратура па ўсеагульным выбарчым праве, духоўная літаратура, кнігі манархічнага зместу і парнаграфічная літаратура. Гэтыя выданні захоўваліся ў спецыяльных шафах і выдаваліся толькі па дазволах. Дарэчы, у 1930-я гады мінулага стагоддзя адбылася чыстка бібліятэк і з іх масава канфіскавалі тыя кнігі, якія знаходзіліся на закрытым захоўванні. Фонд бібліятэкі тады паменшыўся на шасці тысяч адзінак.\nІмем публіцыста і рэвалюцыянера\nРух бібліятэк-перасовак, які павінен быў ахапіць масы ведамі, закрануў і гомельскую цэнтральную бібліятэку. Звычайна справа арганізоўвалася такім чынам: прыкладна 200 кніг выдавалася на адзін\nмесяц на адно з прадпрыемстваў ці арганізацый горада. У 1923-м было ўкамплектавана пяць такіх перасовак: для цукерачнай фабрыкі «Прасвет», піўзавода «Спартак», дзяржмлына «Чырвоны млынар», Дома селяніна, завода «Рухавік рэвалюцыі».\nЗ 1925 года ўстанова ўпершыню згадваецца як Цэнтральная губернская бібліятэка імя Аляксандра Герцэна. Ёсць меркаванне, што яго імя было прысвоена ў сувязі з 55-годдзем з дня смерці рускага рэвалюцыянера-публіцыста.\nЗ памяшканнем, а таксама і з прафесійнымі кадрамі ў гэтай бібліятэцы, як і ў іншых, усё было дрэнна. Настолькі, што нарэшце гэта было заўважана ўладамі. І тады ў чэрвені 1935 года выйшла пастанова ЦК КП(б)Б «Аб стане бібліятэчнай справы ў сістэме Наркамасветы БССР», у якім звярталася ўвага мясцовых улад на іх безадказнае стаўленне да стварэння неабходных умоў для звычайнай работы бібліятэк. Пасля рэкамендацыі выдзеліць для бібліятэк памяшканні, а таксама знайсці сродкі на рамонт, закупку новага абсталявання і літаратуры для Герцэнкі ў 1938 годзе знайшлі месца ў двухпавярховым будынку па вуліцы Камсамольскай, 67. На першым паверсе размясціўся абанемент, на другім — чытальная зала і кабінет загадчыка. У памяшканнях былі паркетныя падлогі, засланыя дыванамі, вазы з партрэтамі пісьменнікаў, карціны мастакоў, прыгожыя люстры і люстэркі...\nКватэры для кніжак\nЗусім хутка Вялікая Айчынная вайна прымусіла забыць пра ўвесь бібліятэчны дабрабыт, які толькі пачаў наладжвацца ў пачатку 1940-х. Між тым фонды ў той час налічвалі звыш 70 тысяч кніг, чытальная зала была абсталявана на 106 месцаў. Кнігі, як і абсталяванне з многіх гомельскіх прадпрыемстваў, эвакуявалі ў Казань. Але ж назад вярнулася зусім няшмат — тое, што пасля вызвалення горада над Сожам у лістападзе 1943 года са сталіцы Татарскай АССР змагла прывезці тагачасная загадчыца Надзея Чумбурава.\nБібліятэка адраджалася амаль з нуля. У красавіку 1945-га яна размяшчалася ў будынку па завулку Пушкіна, 3 — у пакоі плошчай 35 квадратных метраў. З абсталявання: чатыры стэлажы, этажэрка для часопісаў і газет, два сталы, шэсць зэдлікаў, дзве вітрыны. Палову з 10 тысяч кніг сабралі яе чытачы. Паколькі літаратуры на ўсіх не хапала, супрацоўнікі не толькі насілі кнігі на буйныя прадпрыемствы горада, але і практыкавалі чытанне мастацкай літаратуры па радыё.\nПытанне пра будаўніцтва памяшкання для бібліятэкі паднімалася штогод, аднак станоўчага рашэння не было. У 1953-м пад бібліятэку была выдзелена камунальная кватэра ў жылым доме № 2 па вуліцы Леніна (цяпер Камсамольская), плошчай 61 квадратны метр. Праз чатыры гады ў двух пакоях кватэры і ваннай змяшчалася 35 тысяч кніг. У пакоі плошчай 16 «квадратаў» знаходзілася чытальная зала на 20 месцаў, а ў кухні — абанемент.\nПрытулак для пісьменнікаў\nТолькі ў канцы 1961 года бібліятэка імя Герцэна пераехала ў новае памяшканне па праспекце Леніна, 12. Ста дзевяноста квадратных метраў хапіла на чвэрць стагоддзя. А ў трагічным чарнобыльскім 1986 годзе адбылося перасяленне ў суседні будынак па праспекце Леніна, 18. Там, на першым паверсе жылога дома, пачаў сваю дзейнасць літаратурна-мастацкі салон «Сустрэчы на Замкавай», які і дагэтуль збірае творчую інтэлігенцыю горада над Сожам. Ва ўтульнай атмасферы імправізаванай кавярні аматары мастацтва сустракаюцца з гомельскімі пісьменнікамі, слухаюць у аўтарскім выкананні творы, абмяркоўваюць іх.\nПадрыхтоўка да цэнтралізацыі бібліятэчнай сеткі завяршылася 1 кастрычніка 1977 года. У склад Гомельскай гарадской цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы ўвайшлі 18 гарадскіх бібліятэк. Іх усе аб'ядноўвае цяпер Герцэнка.\nЗ новымі тэхналогіямі ў наступнае стагоддзе\n12 верасня 2009 года Гомельская гарадская бібліятэка імя Герцэна зноў перасялілася — на вуліцу Савецкую. Цяпер у адрэстаўраваным гістарычным будынку № 26 — сучасны прасторны камп'ютарызаваны храм асветы. Камфорт і інфармацыйныя тэхналогіі кардынальна змянілі магчымасці бібліятэкі, падкрэслівае дырэктар ДУ «Сетка публічных бібліятэк горада Гомеля» Таццяна Уласава:\n— Мы змаглі стварыць мультыкультурны цэнтр. Мы значна пашырылі не толькі інфармацыйныя магчымасці бібліятэкі, але і стварылі камфортныя ўмовы для вольнага часу. Бібліятэчныя супрацоўнікі імкнуцца да таго, каб атмасфера ў нас панавала асаблівая. І гэта атрымліваецца. Мы займаемся тут выставачнай дзейнасцю, у нас ёсць музей аўтографа. Сярод яго рэдкіх экспанатаў — аўтографы касманаўта Юрыя Гагарына, маршала Сямёна Будзённага, рэжысёра Кшыштафа Занусі... Віртуальныя сэрвісы мы прапануем праз свой сайт. У сацыяльных сетках прасоўваем многія праекты і акцыі. У далейшым, здаецца, наша ўстанова будзе ўяўляць нейкі сімбіёз віртуальных сэрвісаў і рэальных стасункаў у сценах бібліятэкі — у тым ліку з папяровай кнігай на традыцыйных носьбітах. Між іншым, назіраем тэндэнцыю: людзі пры наяўнасці стасункаў віртуальных хочуць рэальных. Я ўпэўнена, што кніга на традыцыйных носьбітах нікуды не знікне з нашага жыцця.\nЗагаловак у газеце: У чарзе па беларускамоўную кнігу трэба было чакаць па дзве-тры гадзіны\n1032 Няскончаныя творы класікаў\n653 Тэст. Блізка да зор: беларусы і космас


Здравствуйте! Вот я купила в магазине айфон 5s через 3 месяца он у меня стал глючить и в один прекрасный момент отказал экран я пошла сдала его по гарантии так как год ему еще не прошел мне сказали ждать 45 дней прошло 42 дня нечего не известно я поехала в магазин что бы спросить когда придет телефон сказали ждать еще 7 дней, могу ли я забрать деньги за телефон ?\nЗдравствуйте. За нарушение срока устранения недостатка, Вы вправе требовать возврат денежных средств (если конечно недостаток является производственным)


Наша марка (газета). 2013 год, номер 8, стр. 12


photos and inspiration castle design plans - greystone mansion floor plan best free home design, project for the ch 226 teau de courteuil chantilly plans, carlisle castle house plan plans styles building plans, castle plans building plans 73286, modern mansion floor plans home planning ideas 2017\ninspiration 20 pixel designs iceflowstudios іs ѕimрly іn rеgards tо thе imаge wе aѕсertaіned оn thе wеb frоm rеliаble сreatіvеnеsѕ. Wе cоnstitute оnе brаin tо dіѕcourѕe thiѕ inspiration 20 pixel designs iceflowstudios pіcturе fоr thіѕ webраgе beсauѕе prеdicаtеd оn cоnсeption соming frоm Gоoglе Imagе, Itѕ рrobably thе moѕt nоtablе rеtеd іnquіriеѕ kеуword оn Gооgle INTERNET SEARCH ENGINE. Whіch peорlе аlѕo cоnѕіder yоu arrіved herе werе lооkіng duе tо thеse dеtаilѕ, аren t Yоu? Frоm mаny oрtіonѕ оn thе wеb wеre ѕure thiѕ рiсtureѕ іѕ rеаllу а verу gооd imagе fоr уоu perѕonally, ѕо wе ѕincerеly hореfullу haрру wіth wіth whаt іt iѕ thаt wе рrеsеnt.\nDurіng thіs рoѕts, уou d bе servеd аnу pictureѕ аbоut inspiration 20 pixel designs iceflowstudios gallеrу, аs :\nInspiration 20 Pixel Designs Iceflowstudios\nBeautiful Mansion Floor Plan Plans Photo L And Design\nCastle Plans Building Plans 73286\nCarlisle Castle House Plan Plans Styles Building Plans\n49 Best Engineers Inspiration Images On\nMansion Floor Plans Home Planning Ideas 2017\nGallery of Photos And Inspiration Castle Design Plans\nTags:#Simple 3x 40 Garage Plans Ideas Photo#Harmonious Style Home Plans# Small House Plans With Screened Porch Photo#Of Images Multigenerational Floor Plans#Prairie Home Architecture


Дажыначныя ўрачыстасці ў Бялыніцкім раёне | Могилевский областной исполнительный комитет\nДажыначныя ўрачыстасці ў Бялыніцкім раёне\nОпубликовано вт, 30/09/2014 - 15:59 пользователем Maria\n12 верасня ў аграгарадку Вішоў Бялыніцкага раёна прайшло раённае свята працаўнікоў сяла “Дажынкі-2014”.\nГалоўныя мерапрыемствы святочнай праграмы, ушанаванне і ўзнагароджванне перадавікоў уборачнай кампаніі 2014 года, канцэрт салістаў і мастацкіх калектываў устаноў культуры раёна, выступленне Дзяржаўнага ансамбля танца Рэспублікі Беларусь прайшлі ў амфітэатры СВК “Калгас “Радзіма”.\nЦырымонія ўшанавання і ўзнагароджвання хлебаробаў раёна, пераможцаў уборачнай кампаніі 2014 года распачалася святочным маршам барабаншчыц. Са шчырымі словамі прывітання да прысутных звярнуліся старшыня райвыканкама Мікалай Кадаценка, ганаровы грамадзянін Бялыніцкага раёна, начальнік Галоўнага ўпраўлення Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь па Магілёўскай вобласці Раіса Лычкоўская. Музычныя прывітанні хлебаробам раёна дарылі народныя калектывы раённага цэнтра культуры і Вішоўскага сельскага цэнтра культуры і вольнага часу: вакальныя ансамблі “Бялыніца”, “Славяне” і “Вабічанскія ўзоры”, фальклорны ансамбль “Бялыніцкія музыкі”, а таксама салісткі Аксана Кушнярова і Крысціна Вараб’ёва. Сваімі выступленнямі прысутных парадавалі юныя артысты Вікторыя Грыбкова, салістка РЦК, і ўзорны вакальны ансамбль “Акварельки” ДУА “Бялыніцкая дзіцячая школа мастацтваў”. На свяце прагучала прэм’ера песні “Дажынкі” ў выкананні народнай эстраднай студыі “Колеры” Бялыніцкага РЦК, якая была напісана спецыяльна да свята мясцовымі аўтарамі – паэтам Алай Войлакавай і кампазітарам Віктарам Халадцовым.\nПобач з амфітэатрам работалі гандлёвыя рады, дзіцячыя атракцыёны, кірмаш-продаж сельскагаспадарчай прадукцыі. На іншых пляцоўках, размешчаных паўсюдна, былі арганізаваны выставы, выставы-продажы вырабаў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, вырабаў і прадукцыі прадпрыемстваў раёна. У рамках свята прайшла конкурсная маладзёжная праграма “Уладар вескі”. Цікавымі былі паказальныя выступленні Магілёўскага абласнога Цэнтра алімпійскага рэзерва па конным спорце і сучасным пяцібор’і. Адным з яскравых момантаў мерапрыемства стала работа тэматычных падворкаў сельскіх саветаў “Сад і агарод”, “Сялянскі двор”, “Гасцёўня Бульбаша”, “Скарбонка прыроды”, “Дары лесу”, “Хлеб ды квас, усё для вас”, якія былі разгорнуты ўздоўж вуліцы Школьная, што вядзе да амфітэатра. На кожным тэматычна аформленым падворку работнікі культуры рабілі прэзентацыю каравая, выпечанага з зерня ўраджая 2014 года, частавалі юшкай і блінамі, печанай бульбай і “свойскай” кілбасой і іншымі стравамі сялянскай кухні, арганізоўвалі гульні, конкурсы, праводзілі майстар-класы, а госці спявалі і танчылі разам з фальклорным ансамблем “Журавінка” Цяхцінскага СДК, вакальным ансамблем “Вечарынка” Кудзінскага СДК, сямейна-роднасным ансамблем “Самародкі” Алешкавіцкага СК і іншымі творчымі калектывамі.\nУсіх, хто завітаў на свята, чакалі сюрпрызы, шмат уражанняў і толькі добры настрой.\nЛюдміла Куранкова, метадыст метадычнага аддзела Бялыніцкага РЦК


Для чаго Беларуская калійная кампанія пераходзіць пад швэйцарскі сьцяг?\n04 чэрвень 2012, 16:16\nЯк  паведаміла --> http://naviny.by/rubrics/economic/2012/06/04/ic_articles_113_178052/ інтэрнэт-выданьне «Беларускія навіны», офіс Беларускай калійнай кампаніі (трэйдар «Беларуськалія» і расейскага «Ўралкалія») плянуецца перавесьці пад іншую юрысдыкцыю — у Швэйцарыю.\nВыданьне выказвае меркаваньне, што такім чынам Беларусь знайшла спосаб абараніцца ад магчымых эканамічных санкцый з боку ЭЗ і ЗША ў дачыненьні да мінэральных угнаеньняў — аднаго з галоўных крыніц паступленьня валюты. Аднак, на думку экспэрта Інстытуту мэнэджмэнту і прыватызацыі Ірыны Тачыцкай, пераход пад швэйцарскую юрысдыкцыю абумоўлены зусім ня страхам перад санкцыямі, ад якіх гэта апэрацыя, да таго ж, не абараняе.\nАб верагоднасьці пераносу офісу БКК пад іншую юрысдыкцыю на днях паведаміў генэральны дырэктар «Уралкалію» Ўладзіслаў Баумгертнер. Паводле яго, гэта дасьць магчымасьць атрымаць дадатковыя канкурэнтныя перавагі, перш за ўсё, эфэктыўнае гандлёвае фінансаваньне для рэалізацыі сумесных інвэстпраектаў на рынках збыту.\nАднак экспэрты ўгледзелі ў гэтым і іншыя выгады. «Ініцыятыва перарэгістраваць кампанію ў Швэйцарыі — гэта разумная думка. Кампанія здыме зь сябе палітычныя і краінавыя рызыкі. Колькі разоў ўзьнікалі рызыкі ўвядзеньня Злучанымі Штатамі эканамічнага эмбарга на пэўныя віды прадукцыі. Калі ж трэйдар будзе зарэгістраваны ў Швэйцарыі, то пагроза санкцый адпадзе сама сабой, і Беларусь зможа спакойна прадаваць мінэральныя ўгнаеньні », — заявіў «Беларускім навінам» аналітык расейскай інвэстыцыйнай кампаніі «Атон» Міхаіл Пак.\nБеларускі экспэрт Ірына Тачыцкая мае іншую думку. Яна зьвяртае ўвагу на тое, што галоўныя рынкі збыту беларускіх калійных угнаеньняў — зусім не краіны ЭЗ і ЗША, а Індыя, Кітай і Бразылія, якія не зьбіраюцца ўводзіць супраць Беларусь ніякіх санкцый. Акрамя таго, падкрэсьліла Тачыцкая, санкцыі ўводзяцца супраць кампаній краіны, якія маюць высокую долю нацыянальнага капіталу. У гандлёвай фірме «Беларуская калійная кампанія» 50% належыць «Уралкалію», 45% — «Беларускалію», 5% — Беларускай чыгунцы. Калі кампанія будзе зарэгістраваная ў Швэйцарыі, беларуская доля ў ёй нікуды не падзенецца, а значыць санкцыі, калі іх вырашаць увесьці, закрануць яе і там.\n«Я мяркую, што матыў гэтага рашэньня — чыста эканамічны. Расейскія гандлёвыя кампаніі любяць працаваць у Швэйцарыі, гэта доступ да крэдытаў у швэйцарскіх банках пад нізкі адсотак, гэта страхавыя гарантыі», — сказала Ірына Тачыцкая.


Усяго: 979 артыкулаўПаказана: 145 - 162 артыкулаў\tСтаронка 9 з 55\nУ Віцебску прасочаць, каб у гарадзкім транспарце не было расейскіх сьцяжкоў\nФіліялу "Аўтобусны парк №1 г. Віцебску" ААТ "Віцебскаблаўтатранс" і УКТП "Віцебскае трамвайна-тралейбуснае ўпраўленьне" дадзеныя ўказаньні надаць адмысловую ўвагу выкананьню патрабаваньняў ПДР пры выпуску рухомага саставу на лінію. Пра гэта гаворыцца ў адказе начальніка аддзелу жыльлёва-камунальнай гаспадаркі Віцебскага гарвыканкаму Сяргея Саглаева на зварот каардынатара аргкамітэту партыі БХД Тацяны Севярынец.\nCategories Актуальна Грамадзтва Палітыка Віцебская вобласьць Магілёўская вобласьць Менск\nЗ актывісткай руху «За свабоду» з Полацку праз выбары не працягваюць кантракт\nАдміністрацыя Полацкага гісторыка-культурнага музэю-запаведніку адмаўляецца працягваць кантракт з актывісткай руху «За свабоду» Вольгай Дамаскінай. Яна заявіла кіраўніцтву пра сваё жаданьне балятавацца у парлямэнт і лічыць звальненьне палітычна матываваным.\nАктывісты выкупілі будынак школы, у якую хадзіў Васіль Быкаў\nУ Камітэт ААН па правох чалавека са скаргай на Беларусь зьвярнулася 16-гадовая віцяблянка (дададзена відэа)\nШаснаццацігадовая жыхарка Віцебску зьвярнулася ў Камітэт ААН па правох чалавека са скаргай на Рэспубліку Беларусь аб парушэньні сваіх правоў, паведаміў БелаПАН праваабаронца Павал Левінаў (на фота), які аказваў дапамогу ў падрыхтоўцы скаргі.\nСтаронка 9 з 55


Алесь Пашкевіч: Чырвона-зялёны сцяг застанецца ў гісторыі як сцяг рэжыму, бел-чырвона-белы – стане нацыянальным\nУдзельнікі Агульнаграмадзянскага маршу за Свабоду. 16 жніўня 2020 года. Mенск, Беларусь. Фота: Vot Tak TV / Белсат\nУ КДБ Беларусі паступіў на ўзгадненне праект МУС «Аб устанаўленні пералікаў арганізацыяў і іншых структураў, нацысцкай сімволікі і атрыбутыкі». Сілавікі ў дакументах пазначаюць, што да нацысцкай (калабарацыянісцкай) сімволікі і атрыбутыкі належыць вокліч «Жыве Беларусь» і «бел-чырвона-белы сцяг («БЧБ»), паколькі яны выкарыстоўваліся карнікамі і паліцаямі». У сваю чаргу гісторыкі ў размове з «Белсатам» кажуць, што спробы давесці злачыннасць бел-чырвона-белага сцяга непераканаўчыя.\nПраўладны Беларускі саюз журналістаў паведаміў пра тое, што МУС накіраваў у КДБ Беларусі праект дакументу «Аб устанаўленні пералікаў арганізацыяў і іншых структураў, нацысцкай сімволікі і атрыбутыкі». У дакуменце ўказваецца, што БЧБ-сцяг і вокліч «Жыве Беларусь» выкарыстоўвалі нацысты.\nГУБАЗіК прапануе прыраўняць бел-чырвона-белы сцяг да нацысцкай сімволікі\n«Насамрэч доказы карных структураў пра тое, што чыніліся злачынствы пад бел-чырвона-белым сцягам падчас Другой сусветнай вайны – гэта поўныя выдумкі. Бо гэта не калабаранцкі, не фашысцкі сцяг, а нацыянальны, які быў створаны ў 1918 годзе, і ягоны эскіз шырока выкарыстоўваўся беларускім нацыянальным рухам падчас польска-савецкай вайны, пасля ў Заходняй Беларусі. Усе нацыянальныя дзеячы першай паловы ХХ стагоддзя шанавалі гэты сцяг», – кажа гісторык Алесь Пашкевіч.\nГісторык звяртае ўвагу, што падчас Другой сусветнай, сапраўды, гэты сцяг выкарыстоўвалі беларускія нацыянальныя арганізацыі. Але ніякіх злачынстваў пад ім не здзяйснялі. Сцягам карысталіся культурніцка-асветніцкія арганізацыі, моладзевыя структуры.\nМожна знайсці фотаздымкі бел-чырвона-белага сцяга ў нейкіх асобных эшалонах вайскоўцаў, але гэтага абсалютна недастаткова, каб лічыць гэты сімвал злачынным, кажа гісторык.\nДзяржархіў не знайшоў фота і відэа з акупантамі пад БЧБ-сцягам\nДа таго ж амаль усе іншыя сцягі краінаў Еўропы ў той час таксама выкарыстоўвалі нацыянальныя фармаванні, якія супрацоўнічалі з фашыстамі. Тут самы вядомы прыклад, што расейскі трыкалор выкарыстоўвала так званая армія Уласава. Але Расея нешта не спяшаецца забараняць гэты сцяг. Зрэшты, і ў Беларусі няма такой ініцыятывы грамадства. Гэта палітычна-ідэалагічнае змаганне, і ўсялякія спробы нешта давесці праз гісторыю – непераканаўчыя, кажа Алесь Пашкевіч.\nЗрэшты, галоўная мэта ўладаў – праз забарону бел-чырвона-белага сцяга спыніць пратэставыя настроі. Бо тое, што адбылося летась пасля выбараў, іх моцна напалохала, і цяпер за любую праяву нязгоды, нейкага пасіўнага супраціву можа «прыляцець» адміністратыўная ці крымінальная адказнасць. Таму вядзецца запалохванне, а ўлады словам і справай дэманструюць, што ніякіх бяспечных формаў супраціву ў Беларусі няма.\nГэта палітычна-ідэалагічнае змаганне, і ўсякія спробы нешта давесці праз гісторыю – непераканаўчыя.\nУсё, што будзе трактавацца як нязгода, будзе жорстка пераследавацца. Натуральна, што з сімволікай, якая стала народнай, стала прызнаным выяўленнем, улады будуць змагацца ўсімі сіламі, лічыць Аляксандр Пашкевіч.\nУ Генпракуратуру адправілі заяву ад 887 гісторыкаў пра ідэю забараніць БЧБ-сцяг\nА тое, што бел-чырвона-белы сцяг стаў нацыянальным, – гэта факт. Паслявыбарчыя акцыі ў Беларусі былі пад бел-чырвона-белымі сцягамі. Людзі вывешвалі сцяг на вокнах сваіх кватэраў, дамах, упрыгожвалі двары. Гісторык Алесь Пашкевіч кажа, што з’яўленне такой сімволікі зʼяўляецца натуральным працэсам фармавання палітычнай нацыі.\n«Людзі, якія ўсведамляюць сваё адзінства, пачынаюць мысліць агульнымі катэгорыямі, нейкім чынам вызначаюць сябе, у тым ліку і праз сімволіку. Гэта натуральны працэс. І тое, што менавіта бел-чырвона-белы сцяг стаў такім сімвалам, – гэта прагназавана. Бо іншых сімвалаў у Беларусі проста няма. Маецца на ўвазе гістарычнай сімволікі, якую выкарыстоўвалі здаўна тыя, хто нязгодны з тым, што робіцца ў краіне», – кажа Алесь Пашкевіч.\nКалі сцяг пачалі прыносіць на вялікія маршы, ён стаў адметным у натоўпе, а з улікам эстэтычных якасцяў сцяг спадабаўся людзям, натхніў і стаў пашырацца. Гэта лагічны феномен. Але калі б былі нейкія альтэрнатывы для такой сімволікі, то, магчыма, мы б пабачылі нейкую канкурэнцыю. Пры гэтым не абавязкова, што бел-чырвона-белы сцяг перамог бы пры канкурэнцыі. Але цяпер гэта безальтэрнатыўная сімволіка, кажа эксперт.\nЧырвона-зялёны сцяг у гісторыі застанецца сімвалам рэжыму\nСпробы ўладаў зрабіць нацыянальнай сімволікай афіцыйны чырвона-зялёны сцяг цяпер не прынясуць плёну, лічыць гісторык. Афіцыйная сімволіка страціла шанец на тое, каб стаць сімвалам аб’яднання беларусаў. Да пачатку мінулагодняй выбарчай кампаніі такія шанцы ў сцяга былі. Бо большасць беларусаў да яго ставіліся калі і без вялікай пашаны, то без нянавісці і негатыву. Гэта дзяржаўны сцяг, пад якім 25 гадоў існавала незалежная Беларусь, многія пад гэтым сцягам выраслі і не мелі негатыўных пачуццяў.\nУдзельніца Жаночага шэсця міру ў Менску паказвае міліцыянту плакат з фотаздымкам збітага ўдзельніка пратэстаў. 5 верасня 2020 года. Фота: Ірына Арахоўская / Belsat.eu\nКалі б была больш мудрая палітыка ўладаў у гэтым плане, то можна было б разлічваць на тое, што гэты сімвал складзе канкурэнцыю ў галовах людзей. Памятаем жа, што лідары выбарчай кампаніі, як Віктар Бабарыка, спачатку выказваліся даволі абцякальна аб нацыянальнай сімволіцы. Але калі ўлады пачалі душыць вулічную актыўнасць, то кінулі на змаганне з недажаволенымі ўсё што можна, у тым ліку і сваю сімволіку.\n«Чырвона-зялёны сцяг вывешвалі на аўтазакі, збівалі людзей, прымушалі на ягоным фоне збітых людзей даваць прызнальныя паказанні. Таму гэты сцяг атрымаў такое эмацыйнае напаўненне, якога раней проста не было, атрымаў энергетыку, якая мае негатыўныя асацыяцыі. Бо тое, што адчуваюць людзі да ўладаў, пераносіцца на гэты сцяг. Бо ўсё карныя захады ўладаў робяцца пад гэтым сцягам. Таму гэта ўжо немагчыма выправіць, такое не забываецца. І гэты імідж застанецца назаўсёды. Цяпер гэта сцяг рэжыму, але не сцяг народу», – звяртае ўвагу Алесь Пашкевіч.\nКлаўдзій Дуж-Душэўскі – чалавек, які ўмеў здзіўляць\nБел-чырвона-белы сцяг будзе дзяржаўным\nЗахады ўладаў, скіраваныя на забарону бел-чырвона-белага сцяга, пакрысе прыносяць плён. Ужо цяпер людзі асцерагаюцца не толькі яго публічна дэманстраваць, але нават захоўваць, кажа Алесь Пашкевіч. Гэтую мэту ўлады дасягнуць. Але забаронены плод салодкі. Ды і забароны на перспектыву толькі ўмацоўваць сцяг як нацыянальны, народны сімвал. Брутальна яго вынішчаць з сэрцаў людзей немагчыма, таму як толькі настануць больш спрыяльныя часы, Беларусь зноў будзе ўся пад бел-чырвона-белымі сцягамі. Нават тыя ж чырвона-зялёныя сцягі, якія паўсюль паразвешвалі ўлады, самыя людзі, не чакаючы ўказанняў, паздымаюць і заменяць. Памяць пра гэты сцяг, асабліва цяпер, вынішчыць ужо дакладна не атрымаецца. Улады ў гістарычным плане абралі пройгрышны шлях і тактыку.\nЦіханоўская пра намер вызнаць БЧБ-сцяг экстрэмісцкім: «Рэжым толькі папулярызуе яго сярод народа»\nНацыянальную сімволіку забаранялі дыктатары і акупанты\nДзяржаўныя ўлады ў Беларусі цяпер праводзяць антынацыянальную палітыку. Алесь Пашкевіч звяртае ўвагу, што існуе незалежная Беларусь, у якой жыве тытульная нацыя, але ўлады імкнуцца замяніць нацыянальную сімволіку на нейкую штучную.\nІншая справа – акупацыя краіны або таталітарныя рэжымы кшталту Савецкага Саюзу ці Лівіі падчас кіравання Кадафі. Апошні пасля рэвалюцыі ўвёў зялёны сцяг. Але калі ягоны рэжым абваліўся, улады вярнулі нацыянальны сцяг, які існаваў яшчэ ў час каралеўскай Лівіі. У СССР падобная практыка таксама распаўсюджвалася. Бел-чырвона-белы сцяг, украінскі жоўта-блакітны ці сцягі балтыйскіх краінаў былі забароненыя. Існавалі толькі савецкія сімвалы. Рабілася гэта з мэтай падпарадкаваць народы, знішчыць іх гістарычную памяць, кажа Алесь Пашкевіч.\nШоу на касцях беларусаў. Ці пераможа Лукашэнка бел-чырвона-белы сцяг?\nТэгі: афіцыйныя сімвалы бел-чыровна-белы сцяг забарона нацыянальны сцяг пратэст рэжым Лукашэнкі сцяг улады чырвона-зялёны сцяг


Галоўная ➠ Навіны ➠ Іркуцкія политеховцы пабудавалі на востраве Юнацтва драўляны памост для адпачываючых\nАпублікавана 11.11.2016 06:51\nСтудэнты ИрНИТУ аформілі брукаваную экоинсталляцию на востраве Юнацтва на беразе Ангары. Як паведамляе прэс-служба ВНУ, творчая акцыя стала адным з першых праектаў Міжнароднай навукова-даследчай лабараторыі ИрНИТУ «Вывучэнне і праектаванне гарадскога асяроддзя» і адміністрацыі Іркуцка па добраўпарадкаванні выспаў Юнацтва, Конны і Мокры.\nЕсли вас интересуют рекламные щиты, стоит заглянуть на этот сайт prlreklama.ru вы найдете рекламные щиты отличного качества и по доступной цене.\nУсяго вызначана пяць пляцовак для правядзення арт-акцый на востраве Юнацтва ў 2016 годзе. Прыняць удзел у добраўпарадкаванні тэрыторыі прапанавалі студэнтам ИрНИТУ - удзельнікам уяўляў «Горадабудаўнічая школа». Гарадскія ўлады выдзелілі сродкі і матэрыялы, а студэнты распрацоўвалі ідэі, стваралі эскізы і самастойна мантавалі арт-аб'екты.\nСтудэнты прывялі ў парадак старыя скульптуры мядзведзяў, доўгі час знаходзіліся ў занядбаным стане. Студэнты чацвёртага курса Інстытута архітэктуры і будаўніцтва ИРНИТУ Наталля Крыванос, Дар'я Сабирова, Вольга Паўлава і Святаслаў Міхалёў ўзвялі ў цэнтры выспы шмат'ярусны драўляны насціл, які ўжо паспеў пакахацца иркутянам.\nУся канструкцыя выканана з экалагічных і бяспечных элементаў. Драўляныя дошкі апрацавалі дошкі антысептычным растворам і пакрылі адмысловым лакам на васковай аснове. Урачыстая цырымонія адкрыцця інсталяцыі пройдзе 21 ліпеня ў 17:00.\nАкрамя таго, гэтым летам студэнты ИрНИТУ плануюць распрацаваць подыум для інструктараў па ёзе. Заняткі праходзяць на востраве Юнацтва кожную нядзелю, і пакуль гараджане вымушаныя практыкавацца на кілімках на голай зямлі. Мяркуецца, што подыум будзе выкананы з сталёвых металаканструкцый і драўніны. Таксама зонамі па добраўпарадкаванні стануць дадатковыя пляцоўкі для воркаута і дзіцячых гульняў.


Цырымонія адкрыцця "Еўрабачання" пройдзе сёння ў Лісабоне - 06.05.2018, Sputnik Беларусь\nТэмай конкурсу ў гэтым годзе стаў акіян, таму традыцыйную чырвоную дарожку замянілі сіняй. 06.05.2018, Sputnik Беларусь\nнавіны , у свеце, культура, міжнародны конкурс песні "еўрабачанне 2018", партугалія, лісабон, еўрабачанне\n12:01 06.05.2018 (абноўлена: 12:03 06.05.2018)\n© AP / Armando FrancaЛісабон напярэдадні "Еўрабачання"\nТэмай конкурсу ў гэтым годзе стаў акіян, таму традыцыйную чырвоную дарожку замянілі сіняй.\nМІНСК, 6 мая — Sputnik. Удзельнікі міжнароднага конкурсу песні "Еўрабачанне 2018" пройдуць у нядзелю па сіняй дарожцы падчас цырымоніі адкрыцця, якая адбудзецца ў Лісабоне.\nУрачыстае мерапрыемства пройдзе на ўзбярэжжы каля Музея мастацтва, архітэктуры і тэхналогіі (Museu de Arte, Arquitetura e Tecnologia, MAAT), паведамляецца на афіцыйным сайце.\nНагадаем, у гэтым годзе папулярны песенны конкурс праходзіць у Партугаліі на арэне Altice ў Парку Нацый. Канкурсанты з 43 краін ужо каля тыдня знаходзяцца ў Лісабоне і рыхтуюцца да выступлення ў паўфіналах 8 і 10 мая. Грандыёзны фінал конкурсу запланаваны на 12 мая.\nАрганізатары "Еўрабачання 2018" вырашылі замяніць традыцыйную чырвоную дарожку на эфектную сінюю, паколькі тэма конкурсу прысвечана акіяну.\nThe Blue Carpet is almost ready to host our 43 Delegations tomorrow! Here's an exclusive sneak peek of what it's going to look like! #allaboard #eurovision\nПубликация от Eurovision Song Contest (@eurovision) 5 Май 2018 в 9:30 PDT\nЯк раней паведамляў Sputnik, букмекеры пакуль адводзяць прадстаўніку Беларусі спеваку Alekseev 20-е месца ў агульным рэйтынгу. Невысокія пакуль месца і ў прадстаўнікоў Украіны і Расіі: украінцу Melovin пакуль адводзяць толькі 19-е месца, а расіянцы Юліі Самойлавай — 26-е.\nУ рэйтынгу букмекераў лідзіруе ізраільцянка Netta Barzilai з завадны кампазіцыяй "Toy". На другім месцы размясціўся прадстаўнік Нарвегіі беларускага паходжання Аляксандр Рыбак з песняй "That's How You Write a Song".


Пракуратура „ўзаконіла” канфіскацыю тэхнікі ў апазіцыянера | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПракуратура „ўзаконіла” канфіскацыю тэхнікі ў апазіцыянера\nГрамадскі актывіст з Салігорска Уладзімір Шыла незадаволены разглядам сваёй скаргі раённай пракуратурай. Актывіст скардзіўся на дзеянні супрацоўнікаў міліцыі ў час правядзення так званага „агляду” ў яго прыватным доме. У час вобшуку была канфіскавана тэхніка, а дакументальнага пацверджання выняцця рэчаў актывісту так і не прад’явілі:\n– Я ў сваёй скарзе прасіў звярнуць увагу на частку 3-юю артыкула 204-га, дзе ўсё ж такі напісана, што пры аглядзе памяшкання не праводзіцца выемка рэчаў ніякіх, і няма відавочных парушэнняў закона. Ну, напрыклад, няма там нейкага трупа, няма прыкметаў злачынства таму, што ўсё гэта далей пералічвалася ў 5-й, у 7-й, у 8-й частцы гэтага артыкула. Таму я звярнуў увагу пракуратуры, што яны наогул не павінны былі нічога забываць, але ў сваім адказе пракурор не стаў каментаваць гэтую частку.\nУ ходзе праверкі падставаў для прыняцця мераў пракурорскага рэагавання – пракурор раёна Алег Аўдзей не пабачыў. Агляд дома вядомага на Салігоршчыне апазіцыянера праводзіўся на падставе пастановы, вынесенай оперупаўнаважаным аддзялення па наркакантролі і супрацьдзеянні гандлю людзьмі з санкцыі пракурора.\nАдмову міліцыянтаў даць актывісту копію пратакола агляду са спісам вынятай у яго кам’ютарнай тэхнікі – паркурор патлумачыў адсутнасцю адпаведнай нормы ў Крымінальна-працэсуальным кодэксе.\nУ Салігорску працягваецца пераслед моладзевых актывістаў\nАктывісту МФ „шыюць” распаўсюд парнаграфіі


Рыба | РецептыХозяек.Ру\n08:57 - 15 августа 2018 г.\n19:09 - 26 апреля 2018 г.\n16:53 - 21 июня 2017 г.\nVerrona4 дня 3 часа назад\nJumpergutt4 дня 7 часов назад


Ударыў у жывот і вывернуў палец: у Баранавічах збілі кантралёра\nІнцыдэнт адбыўся 21 кастрычніка каля 16:40 у аўтобусе № 6.\n«Аўтобус стаяў на прыпынку «Вуліца Чырвонаармейская». Малады хлопец, які ехаў без квітка, у адказ на патрабаванне паказаць праязны дакумент або заплаціць штраф ударыў кантралёра ў жывот, а потым, спрабуючы збегчы, вывернуў яму вялікі палец на левай руцэ«, – распавёў выданню nashkraj.by дырэктар «Баранавічыгартранс» Андрэй Тарасюк.\nУцячы зайцу не ўдалося. На месца здарэння прыехалі супрацоўнікі міліцыі затрымалі 22-гадовага жыхара Баранавічаў.\nПа факце здарэння Баранавіцкі міжраённы аддзел Следчага камітэту распачаў крымінальную справу паводле ч.1 арт 366 Крымінальнага кодэкса (гвалт або пагроза службовай асобе, якая выконвае службовыя абавязкі).\nТэгі: Баранавічы, грамадскі транспарт, кантралёры, крымінал


Траецкі раён (Луганская вобласьць) — Вікіпэдыя\nТраецкі раён (Луганская вобласьць)\n(Перанакіравана з «Троіцкі раён (Луганская вобласьць)»)\nГэтая назва мае некалькі сэнсаў. Калі вас цікавяць іншыя сэнсы, глядзіце таксама Траецкі раён.\nукр. Троїцький район\nМесцазнаходжаньне Траецкага раёну\nТрае́цкі раён[a] (па-ўкраінску: Троїцький район) — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка на паўночным захадзе Луганскай вобласьці Ўкраіны. Адміністрацыйны цэнтар — гарадзкі пасёлак Траецкае.\nПаводле дадзеных перапісу 2001 году насельніцтва раёну складала 25 701 чалавек, зь іх 62,76% адзначылі роднай мовай украінскую, 36,89% — расейскую, а 0,35% — іншую.\nТраецкі раён (Луганская вобласьць) — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Траецкі_раён_(Луганская_вобласьць)&oldid=2081504»\nРаёны Луганскай вобласьці\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 6 жніўня 2019 году ў 14:41.


“На Беларусі Бог жыве!” — Народная Воля\nДрукаванае выданне - №11(4160) Друкаваць Даслаць сябру Памер шрыфта\n“На Беларусі Бог жыве!”\nАўтар: Алесь СІВЫ I 16 лютага 2017 г.\n3 ліпеня 2015 года. На фота – вядомы беларускі палітык Павел Севярынец са сваёй жонкай Вольгай.\n“Мы з Волечкай пасля пяці дзён пешай пілігрымкі з Мінска ў Будслаў, – распавёў Павел. – Пілігрымка – гэта вобраз чалавечага жыцця: праз выпрабаванні, дождж і спёку ідзеш насустрач Богу. Будслаў у гэтыя дні ператвараецца ў сэрца Беларусі – дзясяткі тысяч вернікаў, беларуская мова паўсюль, ніякага мата і хамства”.\nНа фотаздымку Павел і Вольга перад касцёлам чакаюць набажэнства, якое праводзіцца пад адкрытым небам.\n“У сталіцы ў гэты дзень людзей сагналі на парад да прыдуманага “Дня независимости», а тут – цэлыя сем’і, суседзі, сябрыны, – дадае наш суразмоўца. – Толькі што на ўваходзе перад міліцэйскімі кардонамі (абшуквалі ўсіх, каб не пранеслі ўлёткі ці сцягі) мы разам з трыма сотнямі спартанцаў з Мінскай пілігрымкі скандзіравалі так, што дрыжэлі шыбы ў хатах: “На Беларусі Бог жыве!”\n«Газета Слонімская» ўпершыню за 11 гадоў у кіёсках!\nПойдзем на Зміцера Вайцюшкевіча…\nКитайские гонки по классике\nБедных – почти 20 миллионов\nГрафеновое чудо: как превратить морскую воду в питьевую\nВ МВД назвали бессмысленной идею о запрете социальных сетей для детей до 14 лет (16:56)В Китае в рамках борьбы с экстремизмом уйгурам запретили называть детей популярными мусульманскими именами (16:54)"Урал" оштрафовали за красные карточки в игре с "Зенитом", Павлюченко получил три матча дисквалификации (16:51)В Госдуме предложили упростить получение российского гражданства для жителей ДНР и ЛНР (16:50)В ЦБ направлены на согласование стандарты по рискам и защите прав клиентов микрофинансовых организаций (16:35)


На фатаграфіі відаць, што адна з удзельніц жаночай "каробкі" маршыруе толькі ў адным туфлі, на другой назе абутку няма. 03.07.2018, Sputnik Беларусь\nу беларусі, грамадства, дзень незалежнасці - 2018: падрабязнасці аб галоўным свяце, беларусь, мінск, дзень незалежнасці рэспублікі беларусь\n16:58 03.07.2018 (абноўлена: 18:13 04.07.2018)\n© Sputnik / Виктор ТолочкоЖаночая частка парада\nНа фатаграфіі відаць, што адна з удзельніц жаночай "каробкі" маршыруе толькі ў адным туфлі, на другой назе абутку няма.\nМІНСК, 3 ліп — Sputnik. Адна з удзельніц параду ў Мінску, прымеркаванага да Дню Незалежнасці, прайшла ў калоне без аднаго туфля.\nФота было зроблена ў беларускай сталіцы ў аўторак ля галоўнай трыбуны.\nНа фатаграфіі відаць, што адна з удзельніц жаночай "каробкі" маршыруе толькі ў адным туфлі, на другой назе абутку няма, затое выразна прыкметныя пластыры, якімі, відаць, залепленыя мазалі.\nЯк раней паведамляў Sputnik, жанчыны-вайскоўцы ўпершыню прынялі ўдзел у парадзе на Дзень Незалежнасці — Сіл спецыяльных аперацый, Ваеннай акадэміі Беларусі, 72-га гвардзейскага аб'яднанага вучэбнага цэнтра, сувязі, ВПС і войскаў СПА.


Праз колькі піць алкаголь пасля антыбіётыкаў - AlcoBarrier\nЧаму нельга піць спіртное падчас лячэння антыбіётыкамі\nАнтыбіётыкі, якія не ўзаемадзейнічаюць з алкаголем\nПеніцылін - валодаюць бактэрыцыдным дзеяннем, прымяняюцца для тэрапіі многіх захворванняў.\nВанкомицин - антыбіетык з групы гликопептидов. Яго бактэрыцыднае дзеянне абумоўлена блакаваннем сінтэзу клеткавай сценкі.


Выдаўцы штотыднёвіка беларусаў ў Польшчы “Ніва” ўсё яшчэ пад сьледзтвам\nhttp://spring96.org/be/news/1927 2004 2004-11-12T10:00:00+0200 2004-11-12T10:00:00+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ Беластоку працягваецца сьледзтва ў справе меркаваных фінансавых парушэньняў у рэдакцыі тыднёвіка беларусаў Польшчы “Ніва”. Пракуратура пашырае сьпіс падазраваных беларускіх дзеячаў, зьвязаных з выдаваньнем газэты, але пры гэтым адмаўляе ў інфармацыі ў чым канкрэтна яны абвінавачваюцца.\nЛетась у чэрвені ў рэдакцыі “Нівы” прайшла фінансавая праверка, у выніку якой былі знойдзеныя нязначныя парушэньні ў справаводзтве, якія выдаўцы газэты – праграмная рада тыднёвіка “Ніва” – забавязаліся неадкладна выправіць.\nЗвычайна, такія парушэньні караюцца невялікім штрафам, аднак кантрольны орган – Найвышэйшая кантрольная палата Польшчы – нечакана накіравала справу ў пракуратуру. Выдаўцоў “Нівы” абвінавацілі ў тым, што яны выдавалі бюджэтныя сродкі не ў вызначаны тэрмін.\nПаводле прафэсара Яўгена Мірановіча – былога старшыні Праграмнай рады тыднёвіка, гэта зьвязанае з тым, што датацыі паступаюць нерэгулярна і часам трэба ашчаджаць ці купляць нешта ў запас, каб не спыніць выхаду газэты.\n(Мірановіч: ) “Хаця кантроль і паказаў, што ніводная залатоўка з датацыяў не прапала, была разгорнутая кампанія ў мэдыях, зь якой можна было атрымаць уражаньне, што здарылася нешта такое, што ледзь не пагражае эканамічнай бясьпецы польскай дзяржавы”.\nКожнага з 11 сябраў праграмнай рады “Нівы” наведала паліцыя, зьняла адбіткі пальцаў.\nПрадстаўнікі беластоцкай пракуратуры напачатку аб’явілі, што выдаўцам тыднёвіка пагражае да 8 гадоў турэмнага зьняволеньня, потым адмовіліся ад гэтых словаў, а цяпер увогуле ня хочуць нават патлумачыць, у чым яны абвінавачваюцца. Ня ведаюць гэтага і самі падазроныя.\n(Кішло: ) “Я б не хацела пакуль даваць ніякай інфармацыі ў гэтай справе. Калі пракурор, які вядзе справу, скончыць сьледзтва – тады ўсе будуць паінфармаваныя аб выніках гэтага сьледзтва”.\nЗаявіла нашаму радыё галоўны пракурор пракуратуры аднаго з раёнаў Беластоку Бажэна Кішло. Паводе яе словаў, гэтая справа ня мае ніякага палітычнага характару.\nМіж тым галоўны рэдактар “Нівы”, Яўген Вапа кажа, што, нават мінімальны прысуд для выдаўцоў газэты – а сярод іх прадстаўнікі 8 беларускіх арганізацыяў Беласточчыны, пазбавіць іх далейшых датацыяў на выхад газэты, а таксама магчымасьцяў зьвяртацца па фінансаваньне беларускіх праектаў у Эўразьвяз, балятавацца ў часе выбараў і гэтак далей.\n(Вапа: ) “Удар у “Ніву” – гэта ўдар у беларускія арганізацыі ў Польшчы. Гэта трэба выразна сказаць, таму што зьнікае юрыдычная база, зьнікае нават месца для сустрэчаў – вы бачыце, што ўвесь час да нас тэлефануюць, прыходзяць людзі. Гэта цэнтар беларускага жыцьця, больш такога няма ў такім маштабе”.\nКаму ў Польшчы магло б быць патрэбнае зьнішчэньне “Нівы”? Сябра рэвізійнай камісіі праграмнай рады – прафэсар Алег Латышонак.\n(Латышонак: ) “Гэта я сам хацеў бы ведаць. Не магу высьветліць, каму гэта так патрэбна было – заводзіць справу супраць “Нівы”, а праз гэта супраць усяго беларускага асяродзьдзя”.


Газ і электрычнасць падаражаюць | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nГаз і электрычнасць падаражаюць\nЗ 2016 года плануецца адмяніць падатковую льготу пры рэалізацыі насельніцтву паслуг па газа- і электразабеспячэнні. Паводле інфармацыі БелаПАН, гэтую меру прадугледжвае праект бюджэту на наступны год.\nЗ 2016 года прапануецца ўстанаўліваць тарыфы на газ і электраэнергію для насельніцтва з улікам падатку на дададзены кошт (ПДК). Сёння ПДК складае 20%.\nЯк растлумачылі спецыялісты, знаёмыя з сітуацыяй, прапанова ўключэння ПДК у тарыфы для насельніцтва з’яўляецца адной з мераў, скіраваных на ліквідацыю практыкі перакрыжаванага субсідавання.\nЦяпер сумы ПДК газа- і энергазабеспячальныя арганізацыі адносяць на свае затраты, звязаныя з аказаннем насельніцтву паслугаў газа- і электразабеспячэння. Чакаецца, што ў выніку ўключэння ПДК у тарыфы на газ і электраэнергію павялічыцца адсотак кампенсавання насельніцтвам затрат на аказанне такіх паслугаў.\nТэма ўключэння ПДК у тарыфы для насельніцтва на газ і электраэнергію ўжо стала, прадметам дыскусій на афіцыйным узроўні.\nНагадаем, рэформа тарыфаў з’яўляецца адной з умоў міжнародных фінансавых арганізацый, з якімі Беларусь вядзе перамовы аб прыцягненні новых крэдытаў.\nТрэба адзначыць, што тэмпы росту тарыфаў на жыллёва-камунальныя паслугі ў Беларусі вызначаюцца дзяржавай і рэгламентуюцца рашэннямі прэзідэнта. Згодна з указам № 550, прынятым у 2013 годзе, штогод 1 студзеня тарыфы на такія паслугі павышаюцца ў памеры, эквівалентным 5 доларам.\nБеларускія эканамісты чакаюць, што з улікам патрабаванняў крэдытораў тэмпы павышэння тарыфаў могуць паскорыцца. „Тэмпы росту тарыфаў будуць, верагодна, вышэйшымі, чым раней запланаваныя 5 долараў у год. Паскарэнне тэмпаў павышэння тарыфаў, магчыма, будзе адной з умоў МВФ”, — лічыць эксперт Беларускага эканамічнага даследча-адукацыйнага цэнтра (BEROC) Кацярына Барнукова.\nЗгодна з апошнімі звесткамі Нацыянальнага статыстычнага камітэта, у другім квартале 2015 года на аплату жыллёва-камунальных паслуг у сярэднім прыпадала 6% расходаў беларускіх сем’яў.\n„У сувязі з чаканым павышэннем тарыфаў, а таксама з улікам зніжэння рэальных даходаў насельніцтва, можна меркаваць, што рэформа тарыфаў прывядзе да змены структуры расходаў беларускіх сем’яў. Доля сямейнага бюджэту, якую трацяць дамашнія гаспадаркі на платныя паслугі, узрасце”, — лічыць Барнукова.\nДаследаванне Сусветнага банка 2014 года, заснаванае на выніках працы фокус-груп, паказала, што ў выпадку значнага росту тарыфаў частка насельніцтва пачне эканоміць на прадуктах харчавання. „Для адаптацыі да павышэння тарыфаў на цеплазабеспячэнне малазабяспечаныя дамашнія гаспадаркі з вялікай верагоднасцю зменшаць расходы на харчаванне і адзенне, чым на ацяпленне”, — адзначылі эканамісты СБ.


Анталёгія беларускага ўчынку.\nНа тое, што перавяліся героі, народ наракае здаўна. Калі няма войнаў або іншых катаклізмаў - якія ж героі? Савецкая прапаганда, праўда, усімі сіламі пераконвала ў адваротным. Маўляў, у жыцьці заўсёды ёсьць месца подзьвігу. Вось паглядзіце на стаханаўцаў, або на хлопца з мэдалём "За адвагу на пажары", або на сьмелых палярнікаў. Урэшце, узораў гераізму стала гэтулькі, што разьбягаліся вочы, а наўзамен пачуцьцю глыбокай пашаны прыйшла іронія. Ну, як можна было не іранізаваць з гераічных бухгальтараў, чые будні апісваліся з патасам Кулікоўскае бітвы. Або са старца-Брэжнева, які сапраўды гераічна чытаў свае чатырохгадзінавыя даклады чарговаму зьезду КПСС. Спарахнелая ідэалягічная церуха спакваля асыпалася і на сапраўдных камуністычных герояў, ператвараючы іх у герояў іншага жанру - анэкдоту. Гэтак стварыліся цэлыя саркастычныя эпапеі пра Васіля Іванавіча, Аляксандра Матросава, Шцірліца ды многіх іншых. Сяды-тады гучалі абураныя галасы імянітых маралістаў пра кудысьці зьніклага героя нашага часу, але й гэтыя заклікі накрыла наступная гістарычная эпоха - антысавецкая.\nКалі разваліўся Савецкі Саюз, беларуская інтэлігенцыя толькі падняла галаву, толькі ўзялася за стварэньне новага нацыянальнага эпасу, толькі пачала дыскусіі пра патрэбу гістарычнае міталёгіі для шырокіх народных масаў і для выхаваньня дзяцей, як насталі часы адкату ў "сьветлае ўчора". Замяталінскія герастраты пачалі пускаць пад нож усё напрацаванае беларускімі гісторыкамі, спрабуючы вярнуць спарахнелыя і абсьмяяныя сымбалі ды стэрэатыпы часоў СССР. Пра героіку і высакародны ўчынак не магло быць гаворкі. Цынічныя перадысьлякацыі самога Замяталіна зь лягеру пераможаных у лягер пераможцаў сьведчаць пра марнасьць якіх бы там ні было згадак пра подзьвіг, высакародзтва, мараль.\nАднак гэта зусім ня значыць, што праца гісторыкаў і папулярызатараў пайшла намарна, або што яна завершаная, або што беларускі сьветапогляд ня мусіць фармавацца на выразных прыкладах сваіх герояў і высакародных учынкаў. Гэтаксама як існуе розьніца паміж нізкапробнай расейскай папсою, што пануе ў нас сёньня, і масавай культурай, якой у Беларусі пакуль няма, існуе розьніца і паміж культам хамства і высокім арыенцірам. Вось жа пра беларускі ўчынак і пойдзе гутарка ў сёньняшняй "Вострай Браме".\nСамое слова "подзьвіг" паступова ўваходзіць у лік састарэлых. Нікому ня прыйдзе ў галаву казаць таксама пра героіку будняў, а якія-небудзь "героі жніва" ўспрымаюцца як атавізм. Подзьвігам называюць цяпер, да прыкладу, царкоўны пост. А ў звыклым для савецкага вуха значэньні гэтае слова начыста прапала з сучасных, прынамсі, інтэрнэтаўскіх слоўнікаў. І згадваецца хіба што ў зьвязку з Гераклам, Дон Кіхотам або баронам Мюнхаўзэнам. Але гэта нам не перашкодзіць, бо мы будзем гаварыць пра подзьвіг у экзыстэнцыйным сэнсе, - пра беларускі ўчынак.\nУ гэтым няма нічога новага, калі не лічыць азначэньня "беларускі". Менавіта дзеля чалавечых учынкаў зьвяртаюцца людзі да Старога і Новага запавету, да антычнае літаратурнае клясыкі, да Шэксьпіра. Маральны выбар, сіла і цьвёрдасьць духу, а таксама сіла фізычная - гэта тое, што прыцягвае сучаснага спажыўца культуры як да Бібліі, так і да найлепшых галівудзкіх баявікоў. Чалавечы ўчынак не старэе, бо, чытаючы пра тое, што зрабіў герой, заўсёды думаеш - а як на ягоным месцы зрабіў бы ты.\nЗ апісаньня подзьвігаў складаецца эпас. Беларуская культура да свайго гераічнага эпасу толькі падступаецца. Падступаецца даўно, але кожнага разу які-небудзь чарговы Замяталін устае на шляху гэтага працэсу і шэдэўр не высьпявае. Вярнідуб у фальклёры, Несьцерка і Міколка-паравоз у літаратуры, Скарына і Каліноўскі ў гісторыі не знаходзяць міжсобку жанравае сувязі менавіта таму, што ня выпісаныя ва ўчынках, у подзьвігах. З гэтых развагаў і паўстала ідэя рэдакцыі "Нашае Нівы" стварыць Анталёгію беларускага ўчынку.\nВысьветлілася, што гэта ня так проста. Спакуса апісваць гістарычны антураж або біяграфію асобы, спакуса патасных словаў і вытлумачэньня ўсіх матывацыяў героя з выглядам усязнайства, спакуса школьнае дыдактыкі - гэтыя рысы прышчэпленыя нам папярэдняй літаратурай, якая пазначыла сабою ранейшы, элітарны этап засваеньня нацыянальнае гісторыі. А вось учынак, адабраны і пераказаны так, як мы пераказваем адзін адному падзеі мінулага ўікэнду, патрабуе пэўнага літаратурнага таленту і пераасэнсаваньня. Сёньня ў нашай перадачы прагучаць чатыры гісторыі пры беларускія подзьвігі. Напэўна прасьцей будзе слухаць іх у храналягічнай пасьлядоўнасьці - ад далёкай мінуўшчыны да нашых дзён.\nПершая гісторыя - пра ўчынак князя Багуслава Радзівіла. Яе прадставіць гісторык Генадзь Сагановіч.\n(Г.Сагановіч: ) "Князю Багуславу Радзівілу, які ня раз дзівіў сучасьнікаў адвагаю, давялося з чужым войскам бараніць не сваю зямлю ад харугваў Вялікага Княства. І аднаго дня ліцьвіны з татарамі так націснулі, што яго шчуплыя аддзелы кінуліся ўцякаць. Паніка ўмомант ахапіла ўсіх, і войска ператварылася ў натоўп. Як ад сьмяротнай лавы пабеглі ўсе, апрача яго – князя Багуслава. На момант падхоплены было ўцекачамі, ён цьвёрда павярнуў каня насустрач непрыяцелю. То быў чын сьмяротніка - аднаму стаяць супраць хмары разьятраных татараў! Так мог дзейнічаць толькі д'ябал! У тым псыхозе чалавек з нармальным глуздам ня здолее пераадолець прыродны інстынкт самазахаваньня. Але ён, Багуслаў, не ўцякаў ніколі ў жыцьці. Яму заўжды найбольшай ганьбай было паказаць, што баіцца. Так выхаваўся, і такую ўжо меў ролю – мусіў быць годным славутага роду! Думаю, менавіта гістарычна-родавая ідэнтыфікацыя давала такую маральную сілу, што нэўратычнай рэакцыі натоўпу князь здолеў супрацьпаставіць цьвёрды валявы чын. І ў тыя хвілі духова ён адзін стаў вышэй цэлай арміі!\nАднак фізычна хіба можна аднаму вытрымаць атаку сотняў? Заціснуты з усіх бакоў, паранены ў галаву, Багуслаў зваліўся долу, што стала натуральным канцом яго шалёнага ўчынку. У імгненьне над распластаным князем узьнеслася татарская дзіда. Удар і... рука Багуслава у лёце ловіць наканечнік дзіды, дрэўца трашчыць і сьмяротнае вастрыё застаецца ў яго скрываўленай далоні.\nСкручаны, ён трапіў у палон, але неўзабаве зноў быў на волі. Зьдзейсьнілася немагчымае: князь вырваў сябе з абдымкаў кашчавай! Нібы рвучы рабскую пакору перад сьляпой прыроднай залежнасьцю і цьвердзячы, што гісторыя – учынак чалавека.\nНя ведаю, хто яшчэ гэтак халаднакроўна гуляў са сьмерцю! Тым больш загадкавым стаў апошні дзень князя. Ён прысьніў прыгажуню ў белым, якая падыйшла і раптам тырканула яму нажом у грудзі. Абудзіўшыся, моцна замаркоціўся і сказаў прыслузе: Ат, пабачыце, доўга не пажыву ўжо. І сапраўды, памёр наступнага ж дня ў сваёй карэце".\n(С.Дубавец: ) Пасьля расповеду Генадзя Сагановіча згадваецца знаёмая клясыфікацыя подзьвігаў - ваенны, працоўны, культурны. Гэта ўсё з той самай савецкай міталёгіі. У гэтай сыстэме подзьвіг, пра які кажа Сяргей Харэўскі, можна было б назваць мастацкім. Але ж клясыфікацыя кульгае. Бо ўчынак Напалеона Орды мае для нас, як напэўна меў і для яго самога, ня толькі і ня столькі мастацкае значэньне. Напалеон Орда задаўся мэтай намаляваць усю Беларусь, усё, што ў ёй было вартага запамінаньня, у той момант, калі яна на вачах зьнікала з рэальнасьці, татальна панішчаная расейскай рэпрэсіўнай адміністрацыяй.\n(С.Харэўскі: ) "Паўстанцкі камандзір 1831 году, літаратар і кампазытар Напалеон Орда падчас паўстаньня Каліноўскага нечакана для ўсіх заняўся, як тады здавалася, недарэчнай справаю - пачаў маляваць памятныя мясьціны й шэдэўры беларускага дойлідзтва... Пасьля ўдзелу ў папярэднім паўстаньні ён ледзь пасьпеў эміграваць, і ў Францыі цалкам прысьвяціў сябе музыцы. Настаўнікам стаў ягоны сябра - Шапэн. Эўрапейская вядомасць прыйшла да кампазытара Орды хутка. Слава, грошы й спакойнае жыцьцё ў вясёлай францускай сталіцы былі гарантаваныя. Тады Орда заняўся і літаратурай. Тут ягоным настаўнікам стаў другі сябра - Адам Міцкевіч. Напэўна, і ў гэтай справе Орду чакаў посьпех.\nАднак, усё вырашылася па-іншаму. Напачатку паўстаньня Каліноўскага ён нелегальна вяртаецца на радзіму. І ня з тым, каб наноў узяць у рукі стрэльбу, ня з тым, каб заняцца палымянай публіцыстыкай. І нават не дзеля таго, каб пісаць маршы ды паўстанцкія гімны. Ён абірае сабе ролю мастака, каб намаляваць УСЕ помнікі, якія ёсьць у краіне, каб захаваць памяць пра іх на вякі. Орда становіцца мастаком у 49 гадоў! У часе паўстаньня 1863 году і пасьля яго ён, нібы нічога вакол не адбываецца, аб'яжджае ўсю Беларусь ад Асьвеі да Кобрына, ад Сапоцкіна да Турава. У выніку зьяўляюцца тысячы графічных твораў.\nЧаму ён ня браў чыну ў паўстаньні Каліноўскага? Прадчуваў, чым яно скончыцца? А стаўшы мастаком, зьбярог для нашчадкаў тую Беларусь, яшчэ не апаганеную, не расейскую. Літаральна сьлед у сьлед за ім ішлі акупанты й зьнішчалі ды ганьбавалі тыя сьвятыні, якія толькі што зафіксаваў Орда. Большай часткі іх цяпер ня йснуе наогул.\nДва дзясяткі гадоў ён вандраваў, ня маючы свайго дому, цалкам аддаўшыся мастацтву. Але прыйшоў час, калі заробленыя колісь у Парыжы грошы скончыліся. Скончылася й жыцьцё. Першы альбом зь літаграфіямі Орды выйшаў пасьля ягонае сьмерці, у Аўстрыі. Пасьля былі наступныя альбомы. Ён здабыў сабе новую, пасьмяротную славу. Ні да яго, ні пасьля, ніводзін мастак не рабіў гэткае тытанічнае работы. Да сёньня ягоная спадчына яшчэ не сабраная цалкам. Ніхто пэўна ня ведае нават колькасьці ягоных гравюраў, літаграфіяў ды акварэляў. Часам здаецца, што ім няма канца - выявам беларускіх гарадоў, мястэчак, замкаў, цэркваў ды маёнткаў..."\n(С.Дубавец: ) Сяргей Харэўскі расказаў пра жыцьцёвы ўчынак мастака і кампазытара Напалеона Орды. Штосьці лучыць яго з папярэднім эпізодам пра подзьвіг Багуслава Радзівіла і з наступным - з жыцьця Янкі Філістовіча. Усе гэтыя ўчынкі аб'яднаныя тым, што яны - беларускія. Слова Аляксандру Лукашуку.\n(А.Лукашук: ) "Ён хадзіў па вуліцах Парыжа, вучыўся ў Сарбоне, пасьля ў Бэльгіі, у Лювэнскім унівэрсытэце. Перад гэтым у ягоным жыцьці была Прага, а таксама Рым. Усюды побач зь ім была Беларусь: у Францыі ён стварыў згуртаваньне беларускай моладзі і выдаваў газэту, у Бэльгіі разам зь беларускай грамадой сьпяваў у знакамітым хоры.\nАле яму не хапала Беларусі і апошняй сталіцай, якую ён пабачыў у сваім жыцьці, стаў Менск. Яго правезьлі па вуліцах горада, па праспэкту Сталіна, у раён трактарнага і аўтазаводаў – паказаць, як адбудоўваецца сталіца пасьля вайны. Дзьверы легкавіка былі заблякаваныя, і побач зь ім сядзеў ягоны сьледчы - падпалкоўнік МГБ.\nЁн апусьціўся на беларускую зямлю зь неба на амэрыканскім парашуце. Год у лясох Вілейшчыны дзейнічала ягоная група. Яго аршытавалі праз здраду. Невядома, колькі разоў сьпяваў пры гэтым певень – але напэўна сьпяваў, які ж сялянскі падворак у Беларусі бязь пеўня.\nТолькі за першы месяц яго пратрымалі на допытах больш за дзьвесьце гадзінаў. Лепшыя крыптолягі менскага КГБ ламалі галовы над загадкавым запісам у ягоным лісьце: "У горадзе в.ш. войска". Імя якога гораду зашыфраванае ў "в.ш."? Дзе ён, гэты загадкавы горад? Што дакладаць у Маскву? Чаму арыштаваны так сумна ўсьміхаецца ў адказ на гэтае пытаньне?\nЁн не знайшоў тую Беларусь, якую шукаў: горш за здраду ўражвала тое, што самы просты скарот "вельмі шмат" не разумелі ў той краіне. Але, магчыма, у гэтым палягала надзея: ягоная Беларусь, як таямнічая крэпасьць, заставалася недаступнай чужынцам і бараніла сябе праз мову.\nЯго расстралялі ў дзень сьмерці Сталіна. Дакладней, Сталін сканаў у дзень, калі адляцела на неба душа Янкі Філістовіча".\n(С.Дубавец: ) Аляксандар Лукашук - аўтар кнігі, якая так і называецца "Філістовіч. Вяртаньне нацыяналіста". Далей нітка нашага расповеду зноў сягае з выразна нацыянальнае плыні ў экзыстэнцыйную. Тут навідавоку проста людзі, матывы паводзінаў якіх, тым ня менш, Зьміцер Бартосік знаходзіць у іхнай беларускай крыві.\n(З.Бартосік: ) "У адной роце ў Расеі разам са мною служылi два беларусы, два зямлякi. Памiж iмi была вялiкая розьнiца ў гадах - аднаму 19, другому 28. За плячыма першага быў толькi няскончаны тэхнiкум. У другога - бурлiвае жыцьцё, што пакiнула на ягоным целе красамоўныя шнары i татуiроўкі. Прозьвiшча старэйшага запомнiць было няцяжка. Яго звалi Немец.\nПаколькi ў войска Немца забралi з калёніі і пад самы ўзроставы лiмiт, дык увесь свой эмацыйны запал ён абрынуў на галовы й душы аднапалчанаў. Ня дзiва, што на працягу ўсяго свайго новага двухгадовага тэрмiну ён стаў аб'ектам нянавiсьцi для ўсiх - ад навабранца да "дзембеля". Але асаблiвай увагай Немец адорваў свайго земляка. Не даваў яму праходу анi на аб'екце, анi ў казарме. Абразы, жорсткiя поўхі ды iншыя "нестатутныя дачыненьні" сыпалiся на галаву беднага "зёмы" i ўдзень, i ўначы. Той маўчаў. І гэта працягвалася датуль, пакуль аднойчы ранкам Немца не знайшлi за будаўнiчым вагончакам з праламаным чэрапам. Скарыстаная на тое сякера ляжала побач.\nНаш атрад уздыхнуў з палёгкай. А слава героя, дзякуючы гэтаму ўчынку, пайшла на ўсю вайсковую акругу. Усё было разьлiчана ім да дробязяў - маршрут Немца з абеду, непрагляднае зь iншых кропак месца памiж вагонамi. Нават час забойства.\nНемцу заставалася служыць некалькi тыдняў. Таму, чыё прозьвiшча назаўжда сьцёрлася з маёй памяцi, - паўгода. Ён зрабiў тое, аб чым нам усiм толькi марылася. Таму ўсе шчыра жадалi яму нiколi ня быць злоўленым.\nА злавілі яго праз тры месяца. Суд прызначыў шэсьць гадоў агульнага рэжыму. Пэўна, Бог быў на ягоным баку. Немец выжыў. Ён мог моргаць вачыма, мыкаць i прымаць ежу з матчынай рукi.\nАдзiнае, што для мяне засталося няясным - цi зьдзейсьнiў бы герой задуманае, калi б Немец быў узьбекам цi грузiнам? Цi дасягнула б нянавiсьць таго накалу, якi безразважна ўзьняў руку на крыўдзiцеля-адзiнакрэўнiка? Ня ведаю. Магчыма, аднаго\nчакала б цяпер кар'ера бандыта. Другi ж насiў бы сваю злосьць па сёньняшнi дзень".\n(С.Дубавец: ) Зьміцер Бартосік распавёў пра ўчынак, які не назавеш адназначна высакародным або подзьвігам. Тым ня менш, гэта сапраўдны ўчынак і для савецкага або постсавецкага войска далёка не адзінкавы. Дастаткова згадаць салдата з аповесьці Васіля Быкава "Ваўчыная яма", які пасьля гэткага самага акту справядлівасьці ўцёк у Чарнобыльскую зону або многія падобныя гісторыі, якія вам раскажуць ці ня ў кожным вайсковым гарнізоне. Слабейшы і пакрыўджаны вайсковец прыносіць сабе ды іншым рашучае збавеньне ад зьдзекаў нахабнага крыўдзіцеля. Хіба гэта не радок зь беларускага эпасу?\nТакім чынам мы пазначылі абрысы будучае Анталёгіі беларускага ўчынку. Калі працягваць храналёгію да самых сёньняшніх дзён, дык і тут мы знойдзем не адзін прыклад подзьвігу, таго, што чалавек робіць праз маральны выбар або пераадольваючы ўласныя магчымасьці, таго, што не ўкладаецца ў ардынарныя ўяўленьні.\nВось герой, які таемным чынам вывешвае нацыянальны сьцяг на недаступнай вышыні. Пасьля пажарнікі з рызыкай для жыцьця дабіраюцца да крамольнага палотнішча і знаходзяць там запіску з імем героя. Пра Мірона ўжо складаюць паэмы і пішуць у раманах. А ён застаецца таямнічым, як той Караткевічаў Чорны Война, што сам-насам змагаўся з расейскай акупацыяй паміж паўстаньнямі 1831 і 1863 гадоў. Менавіта ў такіх постацях і ўчынках выяўляецца сымболіка беларускае партызанкі, а не ў плянавай рэйкавай вайне або акцыі забойства гаўляйтэра, пасьля якіх акупанты помсьціліся на нічым не вінаватых людзях і палілі беларускія вёскі.\nА вось паэт, які вырашыў зьнішчыць супастата забойчым вершам і паплаціўся за гэта дзесяцьцю месяцамі турмы. Ягонае імя - Славамір Адамовіч. Сухая галадоўка і дэманстратыўнае зашываньне рота - таксама ягоныя ўчынкі звыш ардынарных уяўленьняў.\nЦі зусім сьвежы прыклад - хлопец, які выцягваў і ратаваў людзей з кучы чалавечых целаў на станцыі мэтро Няміга. Ягонае імя пасьля зьявілася ў газэтах - Яўген Баброўскі. Хлопец, як выглядае, зь неардынарным запасам высакародзтва, калі робіш ня думаючы, як аўтамат і табою рухае ня розум, а твой чалавечы кантэкст. У выніку дзясяткі людзей застаюцца жыць.\nМенавіта з учынкаў паўстане і вырасьце беларуская масавая культура. Не з папсовых песенек, не з дыдактычных і маралізатарскіх пераказваньняў патрыятычных сюжэтаў, не з аб'ектывісцкае праўды фактаў, а з праўды сумленьня і з праўды крыві. Матэрыялам для гэтага стане і фальклёр, і старая літаратура, напрыклад, Баркулабаўскі летапіс, у якім так шмат забытых герояў, і літаратура новая, у якой менавіта на экзістэнцыйны і беларускі ўчынак рабілі стаўку Караткевіч і Быкаў, і самое жыцьцё, у якім заўсёды і для ўсіх ёсьць месца выбару.


Тое, што 155 гадоў здарылася з Каліноўскім, цяпер пагражае таму народу, дзеля дабра і шчасця якога ён узышоў на шыбеніцу.\nРозніца толькі ў тым, што Кастусь свядома ахвяраваў у імя Праўды, гатовы рушыць на дапамогу Братам нават з таго свету. І не спыніць, не стрымаць яго ні здрадаю, ні шальмаваннем, ні забыццём. Бо гэта не проста «наш чалавек». Гэта наш Герой з тысячай твараў, ці як найменьш з 20-цю, які, пачуўшы пакуты нашчадкаў, зварухнуў Гару ў месцы на мяжы святла і цемры.\nДжозэф Кэмпбэл у знакамітым творы The Hero with a Thousand Faces пісаў: «Нязведанае, якое дзесьці чакае нас, нашмат большае, чым калі-небудзь можна будзе пазнаць і распавесці». Пераканацца ў тым дадзена кожнаму. Вядомыя дата і месца: 22.11 у горадзе нашай мары, праз Вострую браму якога, як нідзе ў іншым месцы, праглядаюцца абрысы новай Беларусі.\nМы ў пераломным моманце гісторыі, дзе смерць і жыццё, нараджэнне і скон перапляліся вузельчыкам памерам кропкі на карце ў дакладна вызначаны прамежак часу: 22.11. Слынныя папярэднікі, якія, гадуючы Беларусь, натхняліся імем Героя, маглі аб тым толькі марыць. Але яны прадбачылі, што на кінуты імі запыт — «Дзе ты, Яська, з промнямі ў вачох?» — нарэшце, будзе дадзены станоўчы адказ. І што зноў, як тое было не раз, усе дарогі павядуць у Вільню, у «наш зрабаваны свет».\nНародны паэт Беларусі Максім Танк яшчэ 55 гадоў таму спадзяваўся пабачыць на ўласныя вочы хоць адну пылінку праху Героя, каб сваёю крывёю напаіць і ажывіць яго.\nАле Максім Танк сышоў разам з Беларуссю, перапыненай на раздарожжы гісторыі ў 1995 годзе. Ён не зможа 22.11 быць у горадзе нашай мары.\nНе зможа там быць і Генадзь Кісялёў, Уладзімір Караткевіч і іншыя творцы, хто прыклаўся да паўставання вобраза нашага Героя з тысячай твараў. Не зможа быць у Вільні і Віктар Сырыца, і тысячы іншых рупліўцаў на ніве беларушчыны.\nЯны адышлі ў лепшы свет заўчасна. «І хоць адтуль не вяртаюцца», 22.11 у Вільні мы, трымаючы іх імёны у сэрцы, станем ганаровай вартай для тых, хто вярнуўся і каго намагаліся пазбавіць Беларусі. Як прыклад для тых, хто толькі паўстае на шлях да Беларусі і хто яшчэ толькі невымоўна прадчувае адказ на пытанне: «Каго любіш?»\nВасіль Герасімчык, facebook.com


Motorola Razr адкладае свой выпуск з-за высокага попыту | Androidsis\nКрыху больш за месяц таму быў прадстаўлены складаны Motorola Razr, трэці складаны тэлефон які быў прадстаўлены ў гэтым годзе і першы брэнд. У сваёй прэзентацыі брэнд пацвердзіў, што гэтая мадэль будзе запушчаны ў снежні ў ЗША. Чакалася, што ён паступіць у продаж 26 снежня, але яго запуск адкладаецца.\nХоць гэта і нездарма, бо попыт на гэты Motorola Razr больш, чым меркавала сама кампанія. Таму, каб прыстасавацца да гэтага, гэты запуск адкладзены да студзеня ў выпадку з ЗША. Яны змогуць такім чынам прыстасавацца да гэтага попыту.\nКампанія хоча мець магчымасць адказаць на вялікі попыт на гэты Motorola Razr. Вось чаму гэты тэлефон будзе запушчаны ў студзені 2020 г. у ЗША. Гэта будзе невялікая затрымка ў некалькі тыдняў, хоць міжнародны запуск гэта не павінна паўплываць, заявіла кампанія.\nХоць гэта і добрыя навіны, якія, па меншай меры, сведчаць пра тое, што да гэтай маркі тэлефона цікавіцца, некаторыя пачалі распаўсюджваць чуткі пра магчымыя праблемы з тэлефонам. Трэба памятаць, што і Galaxy Fold, і Huawei Mate X былі затрыманы з-за розных праблем.\nКампанія хацела выйсці, пацвердзіўшы гэта няма праблем з Motorola Razr. Проста попыт вышэйшы, чым чакалася, і затрымка запуску дасць ім большы запас для належнай рэакцыі на яго. Для яго запуску спатрэбіцца ўсяго некалькі тыдняў.\nMotorola Razr павінна прыбыць у Іспанію таксама ў студзені 2020 года, з цаной, якая была раскрыта неўзабаве пасля яго прэзентацыі. У Злучаных Штатах зацікаўленасць, якую яны выклікаюць, ужо стала зразумелай, таму будзе цікава паглядзець, ці не выклікае гэта таксама цікавасць рынку на такіх рынках, як Іспанія.\nПоўны шлях да артыкула: Androidsis » Прылады Android » Мабільныя тэлефоны » Motorola Razr затрымлівае выхад на рынак\nLumia Saga - гэта MMORPG з адкрытым светам з аўтаматычным боем і ўсё вельмі "міла"


Віншуем студэнтаў ФМА — пераможцаў конкурсу!\nСтворана 24 Снежань 2015\nВіншуем студэнтаў і магістрантаў ФМА — пераможцаў конкурсу «Прадастаўленне абароны бежанцам і рашэнне іх праблем: міжнародная рэальнасць і беларуская перспектыва».\nДыпломы I ступені прысуджаны Антаніне Марозавай, студэнтцы 4 курса спецыяльнасці "Міжнароднае права" за працу на тэму «Праблема бежанцаў у Еўрапейскім саюзе: ці ёсць выхад?» і Канстанціну Нашчынцу, магістранту ФМА, які прааналізаваў механізм паспяховай інтэграцыі бежанцаў у грамадстве.\nДыпломаў II ступені ўдастоены Алена Кудравец, студэнтка 5 курса спецыяльнасці "Міжнароднае права" за працу «Прынцып міжнароднай салідарнасці ў кантэксце абароны правоў бежанцаў» і Вольга Хлявіч, магістрантка ФМА, за даследаванне "Праблемы сірыйскіх бежанцаў на тэрыторыі Турцыі як следства грамадзянскай вайны ў Сірыі»\nКонкурс праходзіў на працягу трох месяцаў (верасень—лістапад 2015 г.) і быў арганізаваны Упраўленнем Вярхоўнага камісара ААН па справах бежанцаў і Міжнародным грамадскім аб'яднаннем па навукова-даследчых і інфармацыйна-адукацыйных праграмах «Развіццё».\nВіншуем і жадаем далейшых поспехаў як у вучобе, так і ў навуцы!


Месцы ў чарзе на беларуска-ўкраінскай мяжы прадаюць па 520 тысяч рублеў | FINANCE.TUT.BY\nМесцы ў чарзе на беларуска-ўкраінскай мяжы прадаюць па 520 тысяч рублеў\nЖыхары беларускай вёскі Новая Гута, непадалёк аўтамабільнага памежнага пераходу на ўкраінскі бок, прыдумалі, як зарабіць на вялікіх чэргах. Падлеткі з ночы займаюць чаргу, а ранкам прадаюць месца ў ёй "багатым" аўтамабілістам з расейскімі нумарамі. Прыкладны кошт паслугі – 2 тысячы расейскіх рублеў.\nКаму тут чарга, каму – "dolce vita"\nУ Гомельскай вобласці аўтамабільны памежны пераход "Новая Гута" мае высокую нагрузку – гэта, бадай, адзінае месца, праз якое і расейцам, і беларусам зручней трапіць ва Украіну. Чэргі як з таго, так і з гэтага боку – з’ява звычайная, асабліва ў выходныя дні, калі гомельцы едуць на шопінг у Чарнігаў, і ў сезон адпачынкаў.\nЖыхары памежных вёсак ладзяць на чэргах своеасаблівы бізнес. Жанчыны на роварах трымаюць амаль што кавярні на колах. У транзітнай зоне, дзе няма як набыць ні вады, ні ежы, беларускі ды ўкраінкі гандлююць каваю, гарбатаю, супамі, бульбаю, піражкамі ды іншым. Для кіроўцаў грузавых аўтаў, якім здараецца па некалькі дзён стаяць у памежных чэргах, гарачая ежа і напоі робяцца паратункам.\nА беларускія падлеткі ўводзяць новы від паслугаў. Ахвотным скараціць час чакання ў чарзе жыхары памежнай зоны прадаюць занятае загадзя месца за прыкладна 2 тысячы расейскіх рублеў (каля 520 тысяч беларускіх рублеў). Першай пра гэта паведаміла ведамасная газета "Гомельская праўда".\nКалі ўсім зручна, чаму незаконна?\nПрацаўнікі міліцыі рэгулярна праводзяць тлумачальныя гутаркі з мясцовымі жыхарамі, папярэджваюць пра незаконнасць такога бізнесу і пужаюць бацькоў адказнасцю за тое, што дзеці па начох бадзяюцца па шашы.\nУ той жа час у Менску паслугі такога кшталту ўжо лічацца цалкам легальнымі. У сталіцы ліцэнзіі на дзейнасць маюць некалькі фірмаў, якія прапаноўваюць паслугі трамідатараў. Трамідатар – гэта чалавек, які стаіць замест вас у чарзе. У сярэднім гадзіна стаяння каля дзвярэй консульства або сталічнага ДАІ каштуе 23 тысячы беларускіх рублеў.\nБізнес знік разам з чэргамі\nЦі збаяліся юныя бізнесоўцы Новай Гуты міліцыянтаў, служба інфармацыі "Белсату" запытала ў Гомельскай памежнай групы. Памежнікі даклалі пра бягучую сітуацыю: паводле аператыўных звестак, чэргаў на памежным пераходзе няма, таму і падлеткаў, што займаюць месца для продажу, не бачна.


(Пасля перасылкі з Псалом)\nВыконваліся пад музычны акампанемент арфы. Тэрмін псалмы цесна звязаны з назвай лірыка-паэтычнага зборніка Псалтыр. У сваім першапачатковым выглядзе псалмы да нашага часу не захаваліся. Яны вядомы толькі ў старажытнагрэчаскіх кананізаваных перакладах-апрацоўках, якія спяваліся ў раннехрысціянскіх храмах папераменна двума хорамі ва унісон. Іх паэтычная форма і метрычная арганізацыя трымаюцца на сінтаксічным паралелізме, які аб'ядноўвае або сінанімічныя варыяцыі адной і той жа думкі, або агульную думку і яе канкрэтызацыю, або дзве супрацьлеглыя думкі, ці, нарэшце, два выказванні, пададзеныя па ўзрастаючай градацыі. Псалмы вызначаюцца жанравай разнастайнасцю. Побач з культавымі ўсхваленнямі яўрэйскага бога Яхве у Псалтыры сустракаюцца пранікнёныя скаргі і пракляцці, гістарычныя агляды і нават шлюбныя песні. Некаторыя псалмы вылучаюцца сваім медытатыўным характарам. Так, у прыватнасці, псалом 8 — гэта глыбокі роздум аб вялікасці чалавека. Аднак у цэлым Псалтыру ўласцівы адзінства жыццеўспрыняцця і светапогляду, агульнасць тэм і матываў, эмацыянальнага ўздыму лірычнага героя.\nСкарына Ф. Творы: Прадмовы, сказанні, пасляслоўі, акафісты, пасхалія / Уступ. арт., падрыхт. тэкстаў, камент., слоўнік А.Ф. Коршунава, паказальнікі А.Ф. Коршунава, В.А. Чамярыцкага. —Мн.: Навука і тэхніка, 1990. —207 с.: іл. С.128. ISBN 5-343-00151-3.\nБиблейская · Gran catalana · Большая российская · Брокгауза и Ефрона · Еврейская Брокгауза и Ефрона · Краткая еврейская · Малый Брокгауза и Ефрона · Britannica (анлайн)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Псалмы&oldid=3361302"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:11, 25 красавіка 2019.


“Одинокий. К 100-летию со дня рождения М.Ю. Лермонтова” | Архивы Беларуси\nГлавная / Тематические разработки и базы данных / Выдающиеся личности / Максім Багдановіч / Архіўныя дакументы і матэрыялы пра Максіма Багдановіча / Творы Максіма Багдановіча / Літаратурна-крытычныя артыкулы / “Одинокий. К 100-летию со дня рождения М.Ю. Лермонтова”\n“Одинокий. К 100-летию со дня рождения М.Ю. Лермонтова”.\nАртыкул Максіма Багдановіча (урывак).\nДрукаванае. Творы М. Багдановіча. У 2 т. Менск, 1928. Т. 2. С. 110-111. На рускай мове


Apple падвойвае колькасць кантактаў, якія вы можаце сінхранізаваць | Я з Mac\nApple падвойвае колькасць кантактаў, якія вы можаце сінхранізаваць у тэлефоннай кнізе iCloud\nПэдра Родас | | яблык, icloud, навіны\nПадобна на тое, што Apple працягвае працаваць над паляпшэннем інфраструктуры свайго воблака дадзеных iCloud. Як мы ўсе ведаем, гэты сэрвіс удасканальваўся на працягу многіх гадоў, і тое, што першапачаткова пачыналася як месца, дзе мы маглі толькі ствараць рэзервовыя копіі нашых мабільных прылад. гэта месца, дзе мы можам захоўваць шмат інфармацыі.\nЯшчэ адна рэч, якая дасягаецца з воблакам iCloud, - гэта сінхранізацыя дадзеных паміж нашым Mac і рознымі мабільнымі прыладамі, звязанымі з нашым ідэнтыфікатарам Apple. Цяпер пакуль што Apple наклала шэраг абмежаванняў на момант сінхранізацыі дадзеных, якія былі зменены ў гэты час.\nУжо ў зборніку, які мы прапанавалі вам сёння раніцай, мы нагадалі вам пра навіны, звязаныя з гэтым тыднем праблемы з тэрмінамі што можа пацярпець карыстальнік і як іх выправіць. iCloud мае абмежаванні, якія могуць выклікаць праблемы пры сінхранізацыі з прыладамі. Гэтыя праблемы могуць узнікнуць Кантакты, якія мы маем у парадку дня, календары, напамінкі і абранае ў Safari.\nApple змяніла гэтыя абмежаванні, і ніжэй мы прапануем вам новыя значэнні, якія прыносяць воблака iCloud працуе:\n2 Календары і напамінкі\nАгульная колькасць кантактных картак: 50.000 XNUMX\nМаксімальны памер фотаздымка кантакту: 224 КБ\nМаксімальны памер групы кантактаў: 256 КБ\nМаксімальны памер кантактнай карты: 256 КБ\nМаксімальны памер усіх кантактных картак: Тэкст карткі: 24 МБ, Фотаздымкі карткі: 100 МБ.\nПадтрымліваюцца тыпы файлаў для кантактнай фатаграфіі: JPEG, BMP, PNG, GIF\nАбмежаванні імпарту vCard: Агульная колькасць vCards: 50000 256, максімальны памер vCard: 224 КБ (фота + тэкст) і максімальны памер фота vCard: XNUMX КБ.\nАгульная колькасць календароў, падзей і напамінаў: 25.000 XNUMX\nМаксімальная сумесная колькасць календароў і спісаў напамінкаў, якія вы можаце мець: 100\nМаксімальная колькасць укладанняў на падзею: 20\nМаксімальная колькасць удзельнікаў, якіх вы можаце запрасіць на мерапрыемства: 300\nМаксімальная колькасць людзей, з якімі можна падзяліцца асабістым календаром: 100\nМаксімальная колькасць сімвалаў у назве напаміну: 100\nМаксімальны памер усіх дадзеных календара і напамінаў (без уліковых файлаў): 24 МБ\nМаксімальны памер усіх дадаткаў да падзей: 300 МБ\nМаксімальны памер календара, уключаючы ўкладанні: 20 МБ\nАгульная колькасць маркераў: 25.000\nМаксімальны памер усіх закладак: 24 МБ\nМаксімальны памер закладкі: 4 КБ\nПоўны шлях да артыкула: Я з Mac » прадукты кампаніі Apple » icloud » Apple падвойвае колькасць кантактаў, якія вы можаце сінхранізаваць у тэлефоннай кнізе iCloud\nПершы трэйлер фільма "Стыў Джобс" [ВІДЭА]\nAir Display 2, неабходнае прыкладанне для вашага Mac і iPad


Навадзвінск — Вікіпедыя\n64°25′ пн. ш. 40°49′ у. д.HGЯO\n▼ 41 851 чалавек (2010)\nНавадзвінск на карце Расіі ±\nНавадзвінск на Вікісховішчы\nНавадзвінск (руск.: Новодвинск) — горад (з 1977 года) у Расіі, у складзе Архангельскай вобласці. Насельніцтва 42,9 тыс. чалавек (2005). Заснаваны ў 1936 годзе як пасёлак пры цэлюлозна-папяровым камбінаце.\nГорад размешчаны на левым беразе рэкі Паўночная Дзвіна, за 11 км ад чыгуначнай станцыі Ісакагорка, за 20 км на поўдзень ад Архангельска. Вядучыя прадпрыемствы горада — Архангельскі ЦПК, завод жалезабетонных вырабаў, Архангельскі фанерны завод.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Навадзвінск&oldid=3018259"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 09:47, 1 лістапада 2017.


У Германіі пачаўся суд над былым ахоўнікам канцлагера — яму 99 гадоў | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / У Германіі пачаўся суд над былым ахоўнікам канцлагера — яму 99 гадоў\nПершае пасяджэнне суда прыйшлося праводзіць у спартовай зале.\nУ Нямеччыне ў чацвер пачаўся судовы працэс над 99-гадовым экс-ахоўнікам канцлагера Заксэнхаўзэн, паведамляе Deutsche Welle. Паводле звестак пракуратуры, Ёзэф С. у 1942-1945 гадах "свядома і добраахвотна" ўдзельнічаў у забойствах больш як 3500 зняволеных.\nМужчына паўстаў перад зямельным судом у Нойрупіне. Яго працэс прыцягнуў увагу журналістаў з многіх краін свету, таму першае пасяджэнне суда прайшло ў спартовай зале ва ўмовах узмоцненых мер бяспекі.\nЁзэф С. абвінавачваецца як мінімум у 3518 выпадках саўдзелу ў забойствах. У слуханнях будуць удзельнічаць вязні канцлагера Заксэнхаўзэн, а таксама нашчадкі былых зняволеных з Ізраіля, Перу, Польшчы, Нідэрландаў, Францыі.\nУ Заксэнхаўзэне загінулі больш за 100 тысяч чалавек. У лік вядомых вязняў гэтага канцлагера ўваходзяць старэйшы сын Іосіфа Сталіна Якаў Джугашвілі і лідар украінскага нацыяналістычнага руху Сцяпан Бандэра.


Гэтымі перадсвяточнымі днямі мы прыгадваем найбольш яскравыя ўражанні года, з якім развітваемся. У кожнага з прафесіяналаў нашай сферы яны звязаны з удалымі канцэртамі, паспяховымі прэм’ерамі, запамінальнымі вернісажамі, непаўторнымі фестывалямі, гучнымі творчымі перамогамі і здзяйсненнямі. Упэўнены, што 2014-ы год стаўся асвечаным менавіта такімі падзеямі ў жыцці кожнага з работнікаў культуры і дзеячаў мастацтваў!\nДа ўсяго, на канец снежня — пачатак студзеня для ўсіх вас прыпадае адзін з найбольш насычаных перыядаў вашай працы. Бо менавіта ў гэты час вы як ніколі дорыце людзям святочны настрой і перадаяце цеплыню сваіх сэрцаў. І гэтым вы робіце людзей нашай краіны бліжэйшымі да свету прыгажосці і духоўнасці ў самых розных праявах: тэатральным і музычным мастацтве, кіно і візуальных практыках, аматарскай творчасці і традыцыйнай культуры, а таксама ў культурна-асветніцкай дзейнасці.\nПрыміце шчырыя словы падзякі за ваш унёсак у справу развіцця нашай культуры, нястомны пошук шляхоў да яе абнаўлення і мадэрнізаванага развіцця, а таксама за рэпрэзентацыю на высокім узроўні за межамі нашай краіны.\nНяхай Новы год прынясе невычэрпнасць вашых творчых поспехаў, заснаваных на таленавітых ідэях, натхнёных дзён, нястомнага аптымізму, моцнага здароўя і шчасця вам і вашым блізкім!\nНяхай 2015-ы год, абвешчаны Прэзідэнтам нашай краіны Годам моладзі, надасць кожнаму з вас маладосці ў душы, аптымізму і энергіі для рэалізацыі ўсіх вашых планаў на карысць далейшага росквіту нашай нацыянальнай культуры і любай краіны — Рэспублікі Беларусь!\nБарыс СВЯТЛОЎ, Міністр культуры Рэспублікі Беларусь


Дзяржаўная ўстанова адукацыі "Спецыяльны яслі-сад № 304 г. Мінска для дзяцей з цяжкімі парушэннямі прамовы" створана ў 1971 годзе.\nУстанова з'яўляецца ўстановай адукацыі, адносіцца да тыпу ўстаноў дашкольнай адукацыі, да віду – спецыяльная дашкольная ўстанова, уваходзіць у сістэму дашкольнай адукацыі і ствараецца ў мэтах забеспячэння рознабаковага развіцця асобы дзіцяці ранняга і дашкольнага ўзросту ў адпаведнасці з яго ўзроставымі і індывідуальнымі магчымасцямі, здольнасцямі і патрэбамі, фарміраванне ў яго маральных норм, садзейнічання набыццю ім сацыяльнага вопыту.\nАсноўнай мовай навучання і выхавання ў Дзяржаўнай установе адукацыі "Спецыяльны яслі-сад № 304 г. Мінска для дзяцей з цяжкімі парушэннямі прамовы" з'яўляецца руская.\nАдукацыйны працэс арганізуецца ў рэжыме пяцідзённага вучэбнага тыдня.\nЧас знаходжання выхаванцаў ва ўстанове устнавливается заснавальнікам у адпаведнасці з запытамі законных прадстаўнікоў выхаванцаў і складае 10.5 гадзін: з 7.30 да 18.00. Час знаходжання выхаванца па жаданні яго законнага прадстаўніка можа быць зменшана.\nУстанова мае 1 фізкультурную залу, 1 музычную залу, кабінет педагога-псіхолага, 7 кабінетаў настаўнікаў-дэфектолагаў.\nНавіны ўстановыНавіны Міністэрства адукацыіНавіны камітэта па адукацыіНавіны ўпраўлення па адукацыі\nНавіны ўпраўлення па адукацыі


Канвертаваць Фунты стэрлінгаў (GBP) і Французская Ціхі акіян франк (XPF) : Калькулятар абменнага курсу\nФунт стэрлінгаў (GBP) і Французская Ціхі акіян франк (XPF) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Фунт стэрлінгаў і Французская Ціхі акіян франк пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 19 чэрвень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Фунт стэрлінгаў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Французская Ціхі акіян франк валюты па змаўчанні. Націсніце на Французская Ціхі акіян франк або Фунты стэрлінгаў канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nФунт стэрлінгаў гэта валюта, у Нармандскія астравы (Aldernay, Ваўняная фуфайка, Джэрсі, Sark), Востраў Мэн, і Вялікабрытанія (Англія, Вялікабрытанія, Паўночнай Ірландыі, Шатландыя, Уэльс, Вялікабрытанія, ГБ, GBR). Французская франк ціхаакіянскіх гэта валюта, у Французская Палінезія (PF, PYF, Таіці). Фунт стэрлінгаў таксама вядомы як Брытанскі фунт стэрлінгаў, Фунт Вялікабрытаніі, УКП, СТГ, англійская фунт, Англійская фунт стэрлінгаў, BPS, і Стэрлінгаў. Французская франк ціхаакіянскіх таксама вядомы як Франк КФП, і Comptoirs Francais дзю Пасифик франк. Сімвал XPF можа быць запісаная CFPF. Фунт стэрлінгаў дзеліцца на 100 pence. Абменнага курсу Фунт стэрлінгаў Апошняе абнаўленне 19 чэрвень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Французская франк ціхаакіянскіх Апошняе абнаўленне 19 чэрвень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. GBP каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. XPF каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


Музыка в машины с басами 🚗 Новая Клубная Музыка Бас 🔥 Лучшая электронная музыка 2018 - Видео\n➤ Видеоролик Monster Energy :\nWhatz Up Youtube... This Is My New Song / Beat / Remix / Remake ;) Hope You Like It :) Please Comment For Questions Just mail Me :) !!ENJOY!! ___________________________ YOU CAN USE ALL MY BEATS IF YOU GIVE ME CREDITS !!! JUST PUT THE LINK TO MY CHANNEL AND MY PRODUCER NAME IN YOUR DESCRIPTION " http://youtube.com/user/fiftyvinc - Produced by FiFtY VinC " THANKS :)\n2155050 ПРОСМОТРОВ 967 ДизЛайки 29753 Лайки Лайки


Чтение книги (Так сказаў Заратустра (на белорусском языке)). Фридрих Ницше. Страница #25\nЖанр: Философия » Фридрих Ницше » ← Так сказаў Заратустра (на белорусском языке) (страница 25)\nЯны халодныя i шукаюць цяпла ў нагрэтай вадзе; яны распаленыя i шукаюць халадку ў застылых духах; яны ўсе кволыя i ссохлi ад грамадскай думкi.\nУсе заганы i пахiбы тут - дома: але ёсць i дабрачынныя - шмат паслужлiвай i службовай дабрачыннасцi;\n- спрытнай дабрачыннасцi з пiсучымi пальцамi i заднiм месцам, якое змазалела ад седнi i чакання; i дабрачыннасць гэтая мае ўзнагароды - сцiплыя знакi на грудзях, а таксама пласказадых дочак, напханых саломай.\nТут багата пабожнасцi, а таксама пабожнага лiзаблюдства i нiзкапаклонства перад Богам воiнстваў, Саваофам.\nБо адтуль, "згары", падаюць зоркi i лiтасцiвыя пляўкi, таму i цягнуцца ўгору пустыя - без зоркi - грудзi.\nУ месяца свой двор, i ў двара - свае паразiты: i на ўсё, што зыходзiць з двара, молiцца ўбогi зброд i пахлебная ўбожная дабрачыннасць.\n"Я служу, ты служыш, мы служым" - так молiцца служоная дабрачыннасць каля падножжа ўладара: каб заслужаная зорка прычапiлася, нарэшце, да запалых грудзей!\nАле як месяц абарочваецца вакол усяго зямнога, так i ўладар абарочваецца вакол сама зямнога, што толькi ёсць: а гэта - золата гандляроў.\nБог воiнстваў - гэта не Бог залатых злiткаў: князь думае, а гандляр кiруе!\nУ iмя ўсяго ў табе светлага, моцнага, добрага, о Заратустра, плюнь на гэты горад гандляроў i вярнiся назад!\nТут у кожнага ў венах шумуе гнiлая i бледная кроў: плюнь на вялiкi горад, на гэты велiзарны сметнiк, дзе бушуе i шумуе брудны накiп!\nПлюнь на горад задушаных душ i запалых грудзей, зайздрослiвых вачэй i лiпкiх пальцаў,\n- на горад настырнiкаў, блудадзеяў, пiсакаў, крыкуноў i расшаленых гардзеяў,\n- дзе ўсё сапсаванае, смярдзючае, заганнае, змрочнае, трухлае, прышчавае, падступнае сабрана разам;\n- плюнь на вялiкi горад i вярнiся назад!"\nАле тут Заратустра спынiў апантанага блазна i заткнуў яму рот.\n"Перастань, нарэшце! - крыкнуў ён. - Мне ўжо даўно збрыдлi i прамовы, i выхiлкi твае!\nНавошта ты жыў так доўга ў балоце, што i сам зрабiўся жабай?\nЦi не цячэ цяпер i ў тваiх жылах гнiлая шумоўная балотная кроў, калi ўжо ты навучыўся так спрытна квакаць i лiхасловiць?\nЧаму ты не сышоў у лес? Альбо не араў зямлi? Хiба мала ў моры зялёных астравоў?\nЯ пагарджаю пагардай тваёй; i калi ты асцерагаеш мяне, чаму ты не асцярог самога сябе?\nЗ адной толькi любовi залунаюць мая пагарда i птушка, якая нясе асцярогу, - але не з балота!\nЦябе завуць маёй малпай, ты апантаны блазен: я ж называю цябе сваёй рохкай свiннёю; рохканнем ты ганьбiш хвалу, якую я ўзношу блазноце.\nАле чаго ты пачаў рохкаць? Таму, што табе мала лiслiвiлi, - вось i сеў ты каля гэтага сметнiка, каб мець прычыну рохкаць,\n- i дзеля вялiкае помсты! Бо помста - вось тваё шумавiнне, славалюбны дурань, я раскусiў цябе!\nАле твае дурныя прамовы шкодзяць мне, нават калi ты вымаўляеш правiльныя словы! I хай нават тысячу разоў справядлiвыя словы Заратустры - у тваiх вуснах яны заўсёды будуць шкодныя i несправядлiвыя!"\nТак сказаў Заратустра; паглядзеўшы на вялiкi горад, ён уздыхнуў i доўга маўчаў. I нарэшце сказаў так:\n"Не толькi гэты дурань агiдны мне, але i горад ваш.\nНi з тым, нi з другiм нiчога не зробiш: iх нельга нi палепшыць, нi пагоршыць.\nГора гэтаму вялiкаму гораду! Хацеў бы я пабачыць той вогненны слуп, у якiм ён згарыць!\nБо слупы полымя павiнны папярэднiчаць Вялiкаму Полудню. Але ўсё мае свой час i лёс.\nАднак жа такую навуку я дам табе на развiтанне, дурань: дзе нельга болей любiць, трэба прайсцi мiма!"\nТак сказаў Заратустра i прайшоў мiма блазна i мiма вялiкага горада.\nАх, павяла i пажухла ўсё, што яшчэ нядаўна зелянела i стракацела на гэтым поплаве! А колькi мёду надзеi насiў я адгэтуль у свае вулеi!\nУсе маладыя сэрцы ўжо пастарэлi, i не так пастарэлi, як стамiлiся, спошлiлiся, супакоiлiся - яны называюць гэта так: "Мы зноў зрабiлiся пабожнiкамi".\nЯшчэ нядаўна бачыў я, як на свiтанку смела iшлi яны па дарозе сваёй; але здарожылiся iхнiя ногi пазнання, i вось плявузгаюць яны цяпер на смеласць сваёй зары!\nI праўда, быццам у скоках, калiсьцi лёталi iхнiя ногi, пад ухвальны смех маёй мудрасцi; а цяпер яны адумалiся. Толькi што я бачыў, як, угнуўшыся, паўзуць яны да крыжа.\nВакол свету i свабоды пырхалi яны калiсьцi, нiбы камары i маладыя паэты. I вось, крыху пастарэўшы, крыху памаладзеўшы, яны ўжо запечныя лежнi, цемрашалы i дэвоты.\nМагчыма, таму панiкла iхняе сэрца, што адзiнота, быццам кiт, праглынула мяне? Магчыма, пакутлiва доўга, але марна ўчувалася iхняе вуха ў поклiчы маiх сурмаў i веснiкаў?\nШкада! Заўсёды знаходзiлiся i такiя, чыё сэрца не разлучаецца з мужнасцю i дзёрзкасцю, чый дух цярплiвы i вытрывалы. А астатнiя - баязлiўцы.\nАстатнiя - гэта заўсёды большасць, штодзённасць, многiя мноствы, лiшнiя: усе яны баязлiўцы!\nХто падобны на мяне, таму на долю выпадуць перажываннi, падобныя на мае, так што першымi яго прыяцелямi будуць блазны i нябожчыкi.\nА другiя - тыя, што назавуць сябе ягонымi вернiкамi: ажыўлены натоўп, шмат любовi, шмат шаленства, шмат дзiцячага шанавання.\nХай жа не прылепiцца да iх сэрцам той, хто падобны да мяне; не паверыць у гэтую вясну i цвiценне лугу той, хто ведае чалавечы род, - непастаянны i душою малы!\nКалi б яны маглi iнакш, яны i хацелi б iнакш. Тое, што напалавiну, заўсёды руйнуе. Калi лiсце жаўцее - на што ж тут скардзiцца!\nляцяць i падаюць, пакiнь iх, Заратустра, i не шкадуй! Лепей зрывай iх бурнай вiхурай - зрывай гэтае лiсце, Заратустра, каб адляцела прэч ад цябе ўсё завялае!\n"Мы зноў сталi пабожныя", - прызнаюцца гэтыя адступнiкi, а многiя з iх яшчэ i баяцца прызнацца.\nЯ гляджу iм у вочы, проста ў румянец iх шчок: вы тыя, хто зноў молiцца!\nАле гэта ганьба - малiцца! Ганьба не ўсiм, а мне, табе i кожнаму сумленнаму. Ганьба табе - малiцца!\nТы добра ведаеш: твой баязлiвы дэман у табе, што так любiць малiтоўна складваць рукi або трымаць iх на каленях i ўвогуле любiць спакой, - гэты баязлiвы дэман кажа табе: "Ёсць Бог!"\nАле ў такiм разе i ты належыш да тых, хто баiцца святла, каму яно нiколi не дае спакою: з кожным днём табе давядзецца ўсё глыбей хаваць галаву ў цемру i ў чад!\nПраўда, латвы ты выбраў час: бо вось зноў пырхаюць начныя птушкi. Настаў час усiх, хто баiцца святла, - вечар, час святкавання, калi нiшто не "святкуецца".\nЯ чую i адчуваю: прыйшоў час iх урачыстых шэсцяў i палявання - палявання расслабленага, вялага, кволага на нюх, калi пад цiхi крок мармычуць малiтвы, час палявання на душэўна-шчодрых дэвотаў: зноў пастаўлены ўсе пасткi, каб лавiць сэрцы! I дзе толькi нi падыму заслону, адусюль вылятае ўспалошаны начны матылёк.\nНапэўна, ён быў там не адзiн! Я адчуваю, што ўсюды пазапаўзалi маленькiя абшчыны, i дзе толькi ёсць якая каморка, там знойдзеш i багамольцаў, i адчуеш iх пах.\nЦэлыя вечары сядзяць яны i вядуць: "Дай нам зноў быць дзецьмi, каб казаць: "Божа лiтасцiвы!" Набожныя цукернiкi папсавалi iм языкi i страўнiкi.\nАльбо цалюткi божы дзень дзiвяцца на хiтрага павука-крыжака, якi падпасвае здабычу i прапаведуе iншым павукам словы мудрасцi: "Пад крыжамi зручна плесцi сеткi!"\nАльбо цэлыя днi выседжваюць з вудамi на балоце i лiчаць сябе глыбокiмi, але тых, хто ловiць вудамi там, дзе няма рыбы, я б нават павярхоўнымi не назваў!\nАльбо пабожна-ўмiльна вучацца iграць на арфе ў песняра, якi сваёю iгрою вымацвае дарогi да сэрца маладзiчак, бо стамiўся ён ад старых баб i iхнiх падахвотак.\nАльбо вучацца трэсцiся ад жаху ў цёмным пакоi ў якога-небудзь прыдурка-вучонага, якi ўсё чакае духаў, i пры гэтым дарэшты спаражняюць свой розум!\nАльбо прыслухоўваюцца да флейты старога вандроўнага шарлатана, якi пераняў у журботна завыўнага ветру гукавую паныласць; вось i цягне следам за ветрам i прапаведуе панылымi гукамi скруху.\nА некаторыя парабiлiся начнымi вартаўнiкамi; яны навучылiся дудзець у ражок, рабiць начны абыход i будзiць мiнулае, якое даўно ўжо спачыла.\nПяць выслоўяў з старых паданняў чуў я ўчора ўначы каля садовага мура: ад стомленых, панурых, усохлых начных вартаўнiкоў:\n"Як на Айца, дык Ён не дужа клапоцiцца пра сваiх дзяцей, у людзей айцы куды лепшыя!"\n"Ён надта стары! I зусiм ужо не клапоцiцца пра сваiх дзяцей", - адказаў другi вандроўнiк.\n"Хiба ў iх ёсць дзецi? Нiхто не можа гэтага даказаць, калi ўжо i Ён сам гэтага не даказвае! Мне хацелася б, каб Ён хоць раз прывёў пераканаўчы доказ".\n"Доказ? Ды калi тое было! Не дужа гладка ў Яго з доказамi - яму важней, каб Яму верылi!"\n"Так, так! Вера робiць Яго праведным - вера ў Яго. Так было павялося ў нашых бацькоў! так яно iдзе i ў нас!"\nТак гутарылi два начныя вартаўнiкi, якiя баялiся святла, i потым паныла задудзелi ў свае ражкi: было гэта ўчора ўначы каля садовага мура.\nА ўва мне сэрца калацiлася ад смеху, i хацела вырвацца, i не ведала куды, i апусцiлася ў маю нутробу.\nI праўда, я памру, бадай што, зайшоўшыся смехам, бачачы, як аслы ўпiваюцца, а начныя вартаўнiкi запаняверваюцца ў Бозе.\nХiба не прайшоў даўным-даўно час на такiя паняверкi? Хто яшчэ можа будзiць гэтую спачылую, светлабоязную даўнiну!\nДаўно ўжо пакончана са старымi божышчамi; i праўда - добры, вясёлы канец выпаў на iхнюю долю!\nНе "поцемкамi" давялi яны сябе да смерцi - гэта мана! Наадварот: яны так рагаталi аднаго разу, што паўмiралi ад смеху!\nГэта адбылося, калi сама бязбожнае слова было прамоўлена нейкiм богам: "Адзiн Гасподзь! Хай не будзе ў цябе iншых багоў, апрача Мяне!"\n- стары, раўнiвы, злосны барадач аж настолькi забыўся, што ўсе багi засмяялiся i, пагушкваючыся на сваiх тронах, казалi: "Цi не ў тым боскасць, што ёсць багi, ды няма нiякага Бога?"\nХто мае вушы, хай чуе!"\nТак сказаў Заратустра ў горадзе, якi ён любiў i якi называўся Пярэстая Карова. Адгэтуль заставалася яшчэ два днi дарогi да пячоры, да вяртання да ягоных звяроў; i душа яго парадавалася блiзкаму вяртанню.\n"О адлюдненасць! Ты - мая Айчына Адлюдненасць! Надта доўга жыў я закiнуты на чужыне, каб са слязьмi не вярнуцца да цябе!\nПагразi мне пальцам, як грозiць мацi, усмiхнiся мне, як мацi ўсмiхаецца, i скажы: "А хто колiсь нiбы вiхура паляцеў ад мяне?"\nХто на развiтанне крыкнуў: "Надта доўга я быў у адзiноце i адвык маўчаць". Цяпер ты, вядома, навучыўся?\nО Заратустра, я ведаю ўсё: i тое, што сярод мноства людскога ты быў больш пакiнуты, чым раней са мною!