Ярмошына vs Карпенка: Праблему не бачыш? А яна ёсць! | Новы Час\nУ прынцыпе, тут няма нічога нечаканага. Спадарыня Ярмошына даўно прасілася «ў спакой». Яна і раней казала, што прэзідэнцкая кампанія 2020-га — для яе, напэўна, апошняя, і ёй час на пенсію. Працоўны кантракт яе заканчваецца ў 2022 годзе, а 29 студзеня 2022 года ёй будзе 69 гадоў.\nКарпенку ж усяго толькі 57, і ён можа працаваць далей.\nКанешне, шмат хто скажа, што гэтая ракіроўка яшчэ раз сведчыць, што ў Лукашэнкі «кароткая лава запасных», і ў сістэме не вельмі багата адданых яму людзей, якія б пагадзіліся на такое нервовае прызначэнне. Апроч таго, будуць размовы пра тое, што Лукашэнка пазбавіўся «вельмі таксічнага актыву». Менавіта з імём Ярмошынай звязваюць усе рэферэндумы і выбары ад 1996 года. І, нагадаем, абсалютна ўсе яны былі не прызнаныя міжнароднай супольнасцю як транспарэнтныя, празрыстыя, вольныя і справядлівыя.\nАднак змена Ярмошынай на Карпенку ў гэтым нічога не зменіць, таму што ніхто не можа зрабіць былое небылым. Адзінае, што Лідзія Ярмошына цяпер можа з’ехаць дажываць свой век у любімы Калінінград, дзе ў яе сяброўкі. Калі, канешне, яны яшчэ засталіся сяброўкамі пасля 2020-га, і калі яе туды адпусцяць. Таму што Лукашэнка вельмі не любіць адпускаць ад сябе людзей, якія шмат раскажуць пра яго і пра яго дзеянні пры нагодзе.\nШто ж тычыцца прызначэння Карпенкі, то, верагодна, улады асэнсавалі праблему, з якой наўрад ці справілася б Лідзія Ярмошына, калі б яна захоўвала сваю пасаду. Справа тут, ізноў жа, у тым, што народ «прачнуўся» ў 2020-м, і што грамадства ўжо не будзе такім ціхенькім, як раней.\nГэтая праблема — у фармаванні камісій па рэферэндуме. Не сакрэт, што значную частку чальцоў гэтых камісій складаюць настаўнікі. І тым больш не сакрэт, што пасля 2020-га, асабліва пасля таго, як на гэтых настаўнікаў — чальцоў камісій абрынулася грамадская абструкцыя, набраць новых «паслухмяных» чальцоў камісій будзе вельмі складана. Да таго ж, не выключана верагоднасць, што сярод гэтых настаўнікаў будуць людзі, якія «прачнуліся». Таму што адна справа была — проста падпісаць выбарчыя пратаколы прэзідэнцкай кампаніі (і нават з гэтым узніклі складанасці), а другая рэч — на ўласныя вочы пабачыць, да чаго такое падпісанне прывяло. А прывяло яно да таго, што ці не ў кожным класе ёсць дзіця, бацькі якога так ці інакш пацярпелі ад рэпрэсій за гэтыя месяцы.\nНастаўнікі не жывуць у вакууме, яны вымушаныя адказваць на пытанні хаця б сваіх вучняў. І гэта для іх — вялікі цяжар.\nТаму адна з асноўных задачаў перад рэферэндумам — гэта фармаванне «паслухмяных» камісій. Гэта тая самая праблема, якую і павінен вырашыць экс-міністр адукацыі, а цяпер старшыня ЦВК Карпенка. Яго прызначылі на гэтую пасаду, таму што ён, прынамсі, павінен ведаць свой былы «калектыў» у маштабах краіны. Ён павінен завабіць у камісіі тых самых настаўнікаў, і забяспечыць «правільнае галасаванне» на ўчастках, якія месцяцца, у асноўным, канешне ж, у школах.\nЗ аднаго боку, крок абсалютна лагічны. З іншага — ці прывядзе ён да запланаванага выніку?\nЗ гэтым, безумоўна, ёсць сумневы. Таму што міністр Карпенка наўрад ці з’яўляецца аўтарытэтам для сваіх экс-падначаленых. Гэта пры ім навучальныя праграмы змяняліся ў залежнасці ад паспяховасці Колі Лукашэнкі: пачынаючы ад матэматыкі і знакамітых «чэрвяў на палову падручніка», і заканчваючы пераносам часу пачатку ўрокаў ад таго, што Колю Лукашэнку было цяжка ўставаць.\nГэта пры Карпенку здарылася трагедыя ў Стоўбцах, калі вучань напаў з нажом на настаўніцу і аднакласнікаў.\nГэта Карпенка не пагаджаўся на тое, каб школы сыходзілі на каранцін у перыяд пандэміі, і нават супраціўляўся пераносу школьных вакацыяў. Дарэчы, ён упарта працягвае гнуць гэтую лінію, хаця ў нас заканчваецца ўжо чацвёртая хваля covid. Не кажучы ўжо пра тое, што Міністэрства адукацыі дагэтуль не здолела распрацаваць дзесяць разоў абяцаную платформу дыстанцыйнага навучання.\nТаму задача Карпенкі па стварэнні камісій выглядае невыканальнай. Да таго ж Карпенка, у адрозненне ад Ярмошынай — не юрыст. Ён усё жыццё правёў на «ідэалагічнай рабоце», пачынаючы ад кіраўніка аддзела выхаваўчай работы ў розных універсітэтах, і, уласна, заканчваючы пасадай міністра адукацыі. І яму цяжка будзе знаходзіць тыя юрыдычныя зачэпкі і выверты, за якія журналісты (прызнаемся шчыра) усё ж любілі Лідзію Ярмошыну. Цяпер, напэўна, выбарчыя кампаніі будуць праходзіць з «ленінскай мэтазгоднасцю», і без надання ім хаця б нейкай юрыдычнай афарбоўкі.\nКалі такія кампаніі, канешне, увогуле будуць — мы ж яшчэ не ведаем, што напісана ў праекце Канстытуцыі, які нам усё не могуць паказаць…


20 кастрычнік 2021, 07:30\nКалі коратка, то навукоўцы сьцьвярджаюць, што так званы натуральны імунітэт вар’іруецца ад пацыента да пацыента. Імунізацыя па-ранейшаму застаецца найлепшым крокам пасьля выздараўленьня ад хваробы.\nПра гэта піша The New York Times.\nСтойкасьць імунітэту залежыць ад многіх фактараў\nМногія людзі зь ліку тых, хто перанёс COVID-19, могуць не захварэць пасьля другога кантакту зь вірусам. Але сіла і ўстойлівасьць іх імунітэту залежыць ад узросту, стану здароўя і цяжкасьці першага заражэньня.\n«Гэта праблема натуральнай інфэкцыі — узровень антыцелаў можа знаходзіцца на вельмі нізкім або вельмі высокім узроўні, у залежнасці ад таго, якое захворваньне ў вас было», — кажа доктарка Акіко Івасакі, імуноляг зь Ельскага ўнівэрсытэту (ЗША).\nЛюдзі з моцным натуральным імунітэтам могуць быць абароненыя ад паўторнага заражэньня на тэрмін да году. Але нават ім ня варта адмаўляцца ад вакцыны, лічаць экспэрты.\nПавышэньне імунітэту з дапамогай вакцыны, верагодна, дае працяглую абарону ад усіх варыянтаў вірусу.\n«Калі вы заразіліся, а затым прайшлі вакцынацыю, у вас ёсьць звышздольнасьць процістаяць COVID-19», — кажа Джэніфэр Гомэрман, імуноляг з Унівэрсытэту Таронта. Бяз гэтага ўзмацненьня антыцелы пасьля натуральнага заражэньня будуць слабець, у выніку чаго людзі стануць уразьлівымі для паўторнага заражэньня і, магчыма, здольнымі распаўсюджваць вірус.\nЯкі імунітэт мацнейшы — пасьля хваробы ці пасьля вакцынацыі\nПараўноўваць імунітэт ад інфэкцыі і ад вакцыны складана. Дзясяткі дасьледаваньняў прыйшлі да супярэчлівых высноў і выклікалі дыскусіі.\nВысьветлілася, што існуе заканамернасьць: дзьве дозы мРНК-вакцыны спараджаюць болей антыцелаў і больш надзейна, чым звычайнае заражэньне каронавірусам. Але антыцелы ад натуральнай інфэкцыі больш разнастайныя і здольныя абараняць ад больш шырокага спэктру варыянтаў, чым антыцелы, што ўзьнікаюць пасьля вакцынацыі.\nДасьледаваньні, якія рэклямуюць стойкасьць і сілу натуральнага імунітэту, маюць адзін істотны недахоп. Яны ацэньваюць адказ на інфэкцыю толькі ў людзей, якія выжылі пасьля COVID-19. Паводле імуноляга з Унівэрсытэту Ракфэлера ў Нью-Ёрку Мішэль Нусэнцвэйг, шлях да натуральнага імунітэту небясьпечны і нявызначаны.\nДа таго ж, толькі ад 85 да 90% людзей са станоўчым вынікам тэсту на каранавірус маюць выяўленыя антыцелы. Сіла і даўгавечнасьць адказу ў розных людзей розныя.\nНапрыклад, у той час як імунітэт, атрыманы ад вакцын і інфэкцыі, супастаўны ў маладых людзей, дзьве дозы мРНК-вакцын абараняюць старэйшых за 65 гадоў людзей лепш, чым натуральная інфэкцыя.\nДасьледаваньне, апублікаванае камандай доктара Івасакі ў траўні, паказала карэляцыю ўзроўню антыцелаў зь цяжарам інфэкцыі — чым цяжэйшая інфэкцыя, тым больш антыцелаў. Паводле іншага дасьледаваньня, каля 43 адсоткаў выздаравеўшых людзей ня мелі нэўтралізуючых антыцелаў, якія б паддаваліся выяўленьню. Антыцелы падаюць да ўзроўню, які не паддаецца вызначэньню, прыкладна праз два месяцы ў 30% ачунялых людзей.\nЗ пункту гледжаньня якасьці антыцелаў уварваньне ў арганізм жывога вірусу выклікае больш шырокі імунны адказ, чым ін’екцыя адзінага бялку з вакцыне, — кажа імуноляг з Арэгонскага ўнівэрсытэту аховы здароўя і навукі Фікаду Тафэсэ.\n«Вірус будзе стымуляваць ахоўныя сілы ў носе і горле — менавіта там, дзе яны неабходныя для прадухіленьня другой інфэкцыі, — у той час як вакцыны вырабляюць антыцелы пераважна ў крыві. Гэта дасць вам перавагу для супраціву наступнай інфэкцыі», — кажа доктарка Гомэрман.\nФрагмэнты вірусу могуць захоўвацца ў арганізьме на працягу некалькіх тыдняў пасьля заражэньня, што дае імуннай сыстэме больш часу, каб навучыцца змагацца зь ім, у той час як бялкі вакцыны хутка пакідаюць арганізм.\nЯк часта хварэюць прышчэпленыя\nНекалькі дасьледаваньняў паказалі, што паўторныя заражэньні, прынамсі з больш раньнімі вэрсіямі вірусу, здараюцца рэдка.\nУ клініцы Кліўлэнда ніводзін з 1359 мэдычных працаўнікоў, якія не прышчапляліся пасьля перанесенай натуральнай інфэкцыі, не захварэлі другі раз, паведаміў доктар Набін Шрэста, лекар-інфэкцыяніст гэтай клінікі.\nАле ён прызнаў, што да высноў варта ставіцца з асьцярогай. У клініцы правяралі толькі людзей, якія відавочна хварэлі і маглі прапусціць паўторныя бессымптомныя інфэкцыі. У сярэднім удзельнікам было 39 гадоў, таму вынікі могуць не стасавацца да пажылых людзей, якія з большай верагоднасьцю заразяцца зноў.\nДоктар Шрэста адзначае, што ў большасьці дасьледаваньняў за людзьмі сачылі толькі каля году. «Важнае пытаньне, як доўга натуральны імунітэт абараняе. Мы ня маем ніякіх ілюзій і не чакаем, што гэта будзе пажыццёвая абарона», — кажа Шрэста.\nТаксама незразумела, наколькі добра імунітэт пасьля заражэньня абараняе ад новых варыянтаў вірусу. Большасьць даследаваньняў скончыліся да таго, як варыянт Дэльта стаў дамінуючым.\nНайбольш шырока цытаванае дасьледаваньне на карысць натуральнага імунітэту супраць варыянту Дэльта было праведзенае ў Ізраілі. Яно паказала, што прарыўныя інфэкцыі пасьля вакцынацыі былі ў 13 разоў больш верагодныя, чым паўторныя інфэкцыі ў не прышчэпленых людзей з натуральным імунітэтам. Але экспэрты перасьцераглі ад высновы, што натуральны імунітэт пераўзыходзіць абарону ад вакцын. У групу прышчэпленых уваходзіла значна больш людзей з хваробамі, якія аслаблялі іх імунны адказ. У дасьледаваньні таксама ня ўлічваліся людзі, чыя імунная абарона магла быць узмоцненая пры другім кантакце зь вірусам.\nЦі прышчапляцца тым, хто ўжо хварэў\nЭкспэрты лічаць, што для тых, каму пашчасьціла вылечыцца ад COVID-19, вакцынацыя па-ранейшаму зьяўляецца ідэальным выбарам. Ён забясьпечвае значнае павышэньне ўзроўню антыцелаў і стварае практычна непранікальны імунны шчыт — магчыма, нават, супраць будучых варыянтаў.\nПаводле імуноляга Гарвардзкай мэдычнай школы доктара Дуэйна Вэзэмана, маляўнічыя графікі зь яго нядаўняга артыкулу дапамаглі пераканаць выздаравеўшых пацыентаў у велізарнай перавазе, якую ім можа даць нават аднаразовая доза.\nНезалежна ад разуменьня натуральнага імунітэту, якое з часам мяняецца, сярод навукоўцаў існуе амаль ўсеагульная згода ў адным — для людзей, якія ніколі не былі інфікаваныя, вакцыны нашмат больш бясьпечныя і значна менш рызыкоўныя, чым COVID-19.\nМногія людзі, якія выступаюць супраць вакцын, спасылаюцца на нізкі ўзровень сьмяротнасьці ад COVID-19 сярод маладых людзей. Але нават, здавалася б, лёгкія выпадкі COVID-19 могуць прывесці да доўгатэрміновага пашкоджаньня сэрца, нырак і мозгу або выклікаць у людзей пачуцьцё зьнясіленьня і нямогласьці на тыдні або месяцы, кажа доктарка Івасакі.\n«Ніхто не павінен спрабаваць набыць імунітэт шляхам натуральнага заражэньня, — кажа яна. — Гэта занадта небясьпечна».\nАдкуль узяўся каранавірус, або Навошта Кітаю фэйкавы швайцарскі навуковец\nЧасопіс Nature апублікаваў артыкул пра бясьпеку «Спутника V»\nРызыка для маладых, або Чаму ў ЗША спынілі выкарыстаньне вакцыны Johnson & Johnson


Лекар-інфекцыяніст Мікіта Салавей: Няўжо вы думаеце, што медыкі не здольныя пастаяць за | Новы Час\nВядомы доктар — з крыкам душы паводле апошніх падзей.\nВядомы беларускі інфекцыяніст, кандыдат медыцынскіх навук і член асноўнага складу Каардынацыйнай рады Мікіта Салавей напісаў эмацыйны пост на сваёй старонцы ў фэйсбуку, у якім абурыўся рэпрэсіямі на адрас медыцынскай супольнасці:\n«Нягледзячы на covid-19 і пандэмію, якая працягваецца, на недахоп медыцынскіх работнікаў у шэрагу ўстаноў аховы здароўя, ў Беларусі па-ранейшаму працягваецца беспрэцэдэнтны прэсінг на медыкаў. Выпадкі затрымання становяцца ўсё больш абсурднымі, адбываюцца на аснове ілжэсведчанняў, не паддаюцца ніякай логіцы, і ўжо не выклікаюць нічога, акрамя абурэння і агрэсіі сярод прадстаўнікоў медыцынскай супольнасці. Так, толькі за апошні тыдзень пацярпелі наступныя нашы калегі:\nРуслан Бадамшын, лекар-неўролаг РНПЦ неўралогіі і нейрахірургіі, — затрыманы ў 4-ы раз, апошні раз, вяртаючыся з паліклінікі, дзе лечыцца з нагоды COVID-19, асуджаны на 15 сутак (з адтэрміноўкай на 1 месяц, каб ачуняць, напэўна, тут трэба было б падзякаваць «добрага» суддзю, але нешта жадання няма;\nДзмітрый Стралкоў, лекар-педыятр, — асуджаны на 25 сутак адміністрацыйнага арышту;\nДзмітрый Яскевіч, урач-анестэзіёлаг-рэаніматолаг, і яго жонка Юлія Яскевіч, якая таксама працуе ў бальніцы (г. Бабруйск) — па-ранейшаму знаходзяцца пад вартай, верагодна, распачата крымінальная справа за «абразу супрацоўнікаў»;\nАнастасія Калашнікава, фельчар брыгады хуткай медыцынскай дапамогі — штраф 30 базавых велічынь;\nПаліна Лойка, фельчар брыгады хуткай медыцынскай дапамогі, — асуджаная на 25 сутак адміністрацыйнага арышту;\nАнастасія Лявонцьева, студэнтка 2 курса лячэбнага факультэта ВДМУ, — штраф 16 базавых велічынь;\nПаліна Нітчанка, студэнтка 2 курса лячэбнага факультэта ВДМУ, — асуджаная сумарна на 17 сутак адміністрацыйнага арышту;\nКарына Радчанка, студэнтка 6 курса БДМУ, затрыманая пры аказанні дапамогі бяздомным людзям у рамках ініцыятывы «Вулічная медыцына», — асуджаная на 15 сутак адміністрацыйнага арышту (...толькі нецэнзурнае!!!);\nТаццяна Лабаза, затрыманая пры аказанні дапамогі бяздомным людзям у рамках ініцыятывы «Вулічная медыцына», — справа спачатку адпраўлена на дапрацоўку, потым 15 сутак;\nАнастасія Мацвеенка, студэнтка 6 курса БДМУ, — штраф 30 базавых велічынь;\nНадзея Пятроўская, лекар-гематолаг, затрыманая, вяртаючыся дадому з працы, — справа адпраўлена на дапрацоўку;\nДарына Вінаградава, урач-інтэрн анестэзіёлаг-рэаніматолаг 10 ГКБ, асабіста бачыў яе шчырую зацікаўленасць у пацыентах і жаданне дапамагчы пры шматлікіх абыходах у ОРІТ дадзенай установы, — асуджаная на 15 сутак.\nІ па-ранейшаму ў зняволенні знаходзяцца лекар-анестэзіёлаг-рэаніматолаг БХМД Арцём Сарокін, выпускніца БДМУ Алана Гебрэмарыям, студэнт БДМУ Уладзіслаў Марціновіч — прычым паводле абвінавачанняў, якія выклікаюць толькі ўсеагульнае ахярэнне і нічога больш.\nА цяпер у мяне пытанне да часовых уладаў, непасрэдных выканаўцаў заказных спраў ілжэсведкаў і так званых «суддзяў»: вы там усе дарэшты ах... ці што?\nНяўжо вы думаеце, што медыкі не здольныя пастаяць за сябе і за калег? Ці вы не збіраецеся жыць у гэтай краіне, калі ўсё скончыцца перамогай справядлівасці і дабра? (А па іншаму і быць не можа, ужо ў гэтым нас не пераканаць).\nІ так, вельмі хацелася б пачуць нарэшце меркаванне кіраўніцтва профільнага міністэрства аб тым, што адбываецца бязмежжа з медыцынскімі работнікамі. Але, напэўна, каштоўнасць медыцынскіх работнікаў для чыноўнікаў такая, што, відаць, мы не вартыя нават каментара аб тым, што адбываецца, не кажучы ўжо пра хоць якія-небудзь спробы абароны ўласных супрацоўнікаў.\nНу што ж, тады медыкам прыйдзецца, як гэта было ў многіх іншых сітуацыях, зноў усё рабіць самастойна».\nЛекар Мікіта Салавей: Сёння ўсе мы — Арцём Сарокін. Праўда дапаможа нам перамагчы, я ўпэўнены


Жыхары Гомля не вытрымалі ўшчыльнення і выйшлі пратэставаць\nГалоўная Праграмы Аб'ектыў 09.08.2017\nАб'ектыў\t09.08.2017 Жыхары Гомля не вытрымалі ўшчыльнення і выйшлі пратэставаць\nСтыхійны мітынг на вуліцы Цімафеенкі ў Гомлі пачаўся пасля таго, як мясцовыя жыхары даведаліся, што ўмовы ў іхным раёне могуць хутка і значна пагоршыцца. Як стала вядома, адміністрацыя Чыгуначнага раёну пачала абмеркаванні аб ушчыльненні мікрараёну, які гамельчукі называюць Стары Аэрадром.\nНа гэтым месцы можа зʼявіцца шматпавярховік\nМясцовыя жыхары абураныя. Маўляў, і так сюды слаба даходзіць сонечнае святло.\n«Я жыву на другім паверсе. Тут паставяць шматпавярховік. У мяне святло толькі з раніцы і да 11-й гадзіны. Цяпер яго не будзе зусім», – абураецца Наталля Дзям’янцава.\nДа таго ж, калі пачнецца будоўля, можа назаўсёды знікнуць зялёная зона, а на месцы дзіцячых пляцовак зʼявяцца паркінгі. Асобная праблема – перанаселенасць, якая можа прыйсці з новымі жыхарамі. Чэргі ў паліклініцы, недахоп месцаў у школах і дзіцячых садках – гарантаваныя.\nАргументы чыноўнікаў тыя ж, што і ўсюды\nАдказныя за будоўлю наракаюць на недахоп жытла ў горадзе. Да таго ж мясцовыя ўлады абяцаюць паляпшэнне ўмоваў у выглядзе новых абʼектаў, неабходных для штодзённага функцыянавання жыхароў раёну. Але людзі гэтаму не вераць.\nБарацьбу за Стары Аэрадром яго жыхары вядуць ужо два гады. У 2015-ым годзе людзі сабралі больш за 700 подпісаў супраць ушчыльнення. Тады мясцовыя ўлады далі адмашку спыніць праект. Цяпер, паводле мясцовых жыхароў, пакрысе і непразрыста пачынаюць новыя спробы.\nЖыхары пачалі новы збор подпісаў\n«Два гады таму яны хацелі пабудаваць на ўсіх трох пляцоўках нашага раёну па адным доме. Яны адчакалі два гады, пакуль юрыдычна зварот грамадзянаў перастане дзеяць. Яны прынялі рашэнне падзяліць гэты раён на некалькі частак», – патлумачыў сябра ініцыятыўнай групы Арцём Шапараў.\nЧаму Стары Аэрадром на столькі сурʼёзна зацікавіў забудоўнікаў? Вядома, раней ён месціўся на ўскрайку гораду. Цяпер гэта практычна цэнтр Гомля.\nТэгі: будаўніцтва, горадабудаўніцтва, забудова, пратэст, пратэстоўцы, пратэсты, ушчыльненне\n09.08.2017\tГлядзі выданне цалкам\nУкраінцы байкатуюць беларускія тавары пасля расследавання «Белсату ...\nДзе ДАІ будзе «паляваць» на парушальнікаў у гэтыя выходныя


Культура - Стабільна рэдка\nНе так даўно выйшла ў свет вялікім накладам выданне “Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны”, падрыхтаванае калектывам музея пад кіраўніцтвам дырэктара, генерал-маёра запаса Мікалая Скобелева да 70-годдзя Вялікай Перамогі.\nКасцюмы ў стылі Сапегі\nКалі нехта хоча напоўніцу адчуць сябе ў ролі канцлера Вялікага Княства Літоўскага ці караля Рэчы Паспалітай, дык яму абавязкова трэба завітаць у Музей гісторыі Магілёва. Ва ўстанове культуры на пачатку года скончылі пашыў калекцыі касцюмаў у стылістыцы эпохі Магдэбургскага права.\nГродзенскі тэатр лялек на пачатку года сумесна з Гродзенскім абласным аддзяленнем Беларускага саюза тэатральных дзеячаў адкрыў “Тэатральную гасцёўню”.\n"Чырачка" нагукала... статус\nСтудзеньскім рашэннем Беларускай рэспубліканскай навукова-метадычнай рады па пытаннях гісторыка-культурнай спадчыны падтрымана прапанова аб наданні абраду гукання вясны “Чырачка” ў аграгарадку "Тонеж" Лельчыцкага раёна Гомельскай вобласці статуса нематэрыяльнай гісторыка-культурнай каштоўнасці Рэспублікі Беларусь. Пра тое, якой стратэгіяй і тактыкай прасоўвання рэгіянальнага брэнда карысталіся на Гомельшчыне, чытайце ў наступных нумарах.\nУ памяць Мулявіна\n12 студзеня на Усходніх могілках сталіцы адбыўся жалобны мітынг да 13-й гадавіны смерці народнага артыста Беларусі, народнага артыста СССР Уладзіміра Мулявіна. Мерапрыемства стала чарговым этапам ушанавання памяці творцы ў год 75-годдзя з дня яго нараджэння.\n50 мільярдаў з кішэні мецэнатаў\nЦягам года мы назіралі, як пры дапамозе бізнесу ўвасабляюцца праекты творцаў, а ў мінулы панядзелак надышоў час ад імя талентаў сказаць “дзякуй” тым, хто іх падтрымлівае.\nЗмяніў рок на “Еўра…”\nЗа Аляксандрам Івановым і гомельскiм гуртом “Brown Velvet”, у якiм ён выступаў лідар-вакалістам, да сораму, я пачаў адносна пільна сачыць нават толькі дзякуючы фронтмэну... пецярбургскага гурта “Pushking” Канстанціну “Коху” Шустарову. Зазіраючы на яго старонку ў адной з сацыяльных сетак і дазваляючы сабе ў сілу даўняга, збольшага завочнага, знаёмства з Кохам часам пакідаць там каментарыі, я быў збянтэжаны пытаннем ад яго: “А што скажаш за ваш “Brown Velvet”?”\nНавука для практыкі\n31 студзеня — Дзень беларускай навукі. Любы сучасны ўніверсітэт (а ў нашага саракагоддзе ўжо за плячыма) мае глыбокую навуковую аснову адукацыйнай дзейнасці. Кірунак даследаванняў — вывучэнне, ацэнка і прэзентацыя беларускай нацыянальнай культуры ў сусветнай супольнасці.\nКубак кавы з прыкметамі будучыні\nМае апошнія на сёння праекты — “Архіў сведкі вайны”, што прадстаўляў Беларусь на Венецыянскім біенале, праект “Вайна вайне” ў Калініградзе ды іншыя — былі заснаваны на ўзаемадзеянні з аўдыторыяй. Безумоўна, фатаграфія з’яўлялася іх асновай, але менавіта кантакт з наведвальнікам — тое, што значна пашырала межы і выводзіла на іншы ўзровень. З гэтага ўзаемадзеяння, стасункаў і нарадзілася ідэя кавярні як куратарскага праекта.\nШто можна зрабіць “апетытным”?\nІ вось — Круглае. Мы тут наведалі музей, рённую і дзіцячую бібліятэкі, РДК і Раённы дом рамёстваў. Распавесці ёсць пра што. Прынамсі, досвед мясцовага бібліятэчнага развіцця варты не толькі абагульнення і распаўсюджвання, але і з’яўляецца добрай нагодай для чарговых сур’ёзных разваг пра камерцыйны складнік творчай дзейнасці ў сферы рэгіянальнай культуры.\nЛяцеў гусік у гняздо\nСучасная Беларусь вядомая сваімі спартыўнымі дасягненнямі. А ці было месца для праяўлення фізічных здольнасцей людзей у нашай традыцыйнай народнай культуры? Гэтаму прысвячалася свята “Спорт, гульні і забавы ў беларускай вёсцы” ў Беларускім дзяржаўным музеі народнай архітэктуры і побыту.\nІнтэрнэт прынята называць то сусветным павуціннем, то сусветным сметнікам. Зрэшты, успрыняцце залежыць ад карыстальніка. Асабіста мне бліжэй вызначэнне “павуцінне”. Але ці адпавядае яму беларуская тэатральная вэб-прастора? Не ставячы за мэту аналіз усяго тэматычнага кантэнту, звярну ўвагу на рэсурсы, якія трапляюць у маё поле зроку. Беларуская тэатральная інтэрнэт-прастора нагадвае глухі дачны пасёлак у перыяд міжсезоння. Гаспадары лецішчаў з’яўляюцца ў сваіх уладаннях стабільна рэдка.\nСітуацыя “нечытання”, адтоку чытачоў з кожным годам пагаршае становішча ў бібліятэках па ўсім свеце. Чаго толькі не робяць бібліятэкары ў эпоху Інтэрнэту, каб застацца "на плаву" і прыцягнуць увагу карыстальнікаў да сваіх фондаў і паслуг! Мяркую, шмат і не робіць гонару бібліятэкам, але — с’est la vie! Пакуль жа прапаную ўважліва прыгледзецца да вопыту замежных калег. Мо ў ім знойдзем і каліва карыснага для беларускіх рэалій.\nГэты год — нешараговы для нашага выдання: як вядома, 2016-ы абвешчаны Годам культуры. Для рэдакцыі гэта азначае тое, што на яе членаў кладзецца асаблівая адказнасць па асвятленні культурнага жыцця дзяржавы наогул, у тым ліку, натуральна, і знакавых мерапрыемстваў. Мы і раней імкнуліся не пакідаць па-за ўвагай ніводнай буйной падзеі ў сферы (і нават “малой”, але такой, што заслугоўвае ўвагі), распавядалі вам пра дасягненні, заўважалі недахопы і сумесна з вамі шукалі шляхі да іх выпраўлення, сілай друкаванага слова дапамагалі, маем спадзеў, у вырашэнні праблем. Для нас не было і няма “дробязяў” у тых працэсах, якімі з дня ў дзень жывуць работнікі культуры і ў сталіцы, і ў невялікай вёсачцы. І стратэгію змяняць не збіраемся!\nЦі трэба дапамагаць таленту? або Канцэпцыя факта\nТалент — рэч няпростая. З аднаго боку, гэта прыватная ўласнасць канкрэтнага носьбіта, і той можа з ім рабіць, што заўгодна — хоць, як кажуць, у зямлю зарыць, хоць на рынак знесці. З іншага, інтэлектуальны патэнцыял, які па сутнасці ёсць сукупнасць талентаў пры справе дзяржаўнай важнасці — гэта нацыянальны рэсурс, такі ж, як урадлівая глеба, развітая прамысловасць, карысныя выкапні і зручнае геапалітычнае становішча, а ў экстрэмальных сітуацыях, што калі-нікалі здараюцца, мо нават і больш важны. З гэтага вынікае, што падтрымка талентаў — гэта не столькі дабрачыннасць, як праява стратэгічнага мыслення і прагматычны разлік.\nПапаўненне ў смехавым "цэху"\nТрадыцыя канцэртна-тэатральна сустракаць Новы год (альбо Стары Новы ці абодва разам) нарадзілася ў нас літаральна некалькі гадоў таму, прыйшоўшы з Еўропы. Але хутка набыла папулярнасць, у роўнай меры зацікавіўшы і артыстаў, і гледачоў. Сёлета такіх святочных сюрпрызаў было больш, чым калі. Пазначыліся і пэўныя тэндэнцыі.\nУ дачыненні да беларускага дакументальнага кіно ўжо які год чаканая падстава для зацікаўленай гутаркі — прэс-паказ стужак студыі “Летапіс” кінастудыі “Беларусьфільм”, што былі знятыя цягам мінулага года. Якія тэндэнцыі? Чым жыве краіна праз летапіс дзён? Што стварылі мэтры? У якім стане сучасная дакументалістыка, пра якую, як і пра анімацыю, у адрозненне ад кіно мастацкага, гавораць у свеце, прызнаюць, адзначаюць фестывальнымі ўзнагародамі? Карацей, сустрэча правакуе пытанні і, вядома ж, развівае роздум над імі.\nЯк схапіць “шэрага” за руку?\nУ сацыяльных сетках актыўна абмяркоўваецца дзейнасць нелегальных экскурсаводаў на тэрыторыі Мемарыяльнага комплексу “Брэсцкая крэпасць — герой”. Хоць у правілах яго наведвання існуе забарона на ажыццяўленне незаконнай экскурсійнай дзейнасці, але які “нелегал” зважаў на правілы? Натуральна, супрацоўнікі комплексу аб’явілі канкурэнтам бой. Яны, маўляў, і гісторыю скажаюць, і працуюць не на дзяржбюджэт. Але ж схапіць “шэрага” за руку досыць праблематычна, бо ў яго заўжды контраргумент напагатове: не платную групу экскурсантаў прывёў, а сваякоў ды сяброў…\nХочацца падзяліцца ўражаннямі пра час, калі давялося на працягу некалькіх дзён працаваць побач з народным артыстам СССР Георгіем Юматавым. Ваеннаслужачыя часткі 04147 аказвалі дапамогу ў здымках фільма. А сама справа нашага жыцця павінна была ўвасобіцца ў стужцы, якая здымалася ў 1984 годзе ў Мінскім вучэбным цэнтры.\n"Тэатранэт": глухі дачны пасёлак у перыяд міжсезоння\nВось, напрыклад, інтэрнэт-часопіс “Pensne” (лагатып нагадвае растыражыраванае аблічча Канстанціна Станіслаўскага). Відавочна, гэты сайт задумваўся як трыбуна для маладых журналістаў, крытыкаў і будучых тэатразнаўцаў. Тут ёсць раздзелы “Рэцэнзія”, “Інтэрв’ю”, у “Бібліятэцы” размешчаны п’есы сучасных беларускіх аўтараў, а ў “Тэорыі” можна азнаёміцца з аналітыкай пастановак, драматургіі або з разборам асобных роляў. Па стылі выкладання гэтыя тэксты нагадваюць студэнцкія працы або тэксты аўтараў-пачаткоўцаў, якія толькі шукаюць свой стыль. Мяркучы па датах матэрыялаў, часопіс абнаўляецца рэдка. Складваецца ўражанне, што самыя яркія тэатральныя падзеі апошніх трох гадоў прайшлі міма аўтараў. Ці такая спецыяльнасць, як “тэатразнаўца”, паступова вымірае, а заяўленыя аўтары сайта (а гэта — 17 чалавек) пераарыентавалі свае чалавечыя і прафесійныя інтарэсы?.. У любым выпадку, ідэя стварэння праекта падобнага кірунку заслугоўвае “лайку”. Але ці з’явяцца на “трыбуне” новыя “прамоўцы” з арыгінальнымі тэатральнымі нататкамі?\nЯшчэ адзін інтэрнэт-партал — “Тэатральная Беларусь”. Назва красамоўная, змест меню сайта таксама — раздзелы “СМІ пра тэатр”, “Блогі”, “Думкі”. Тут выкладзена інфармацыя аб усіх тэатрах краіны, ёсць раздзелы, звязаныя з тэатральнымі фестывалямі, што праходзяць у Беларусі. Гэты інтэрнэт-партал, у першую чаргу, быў разлічаны на актыўнасць карыстальнікаў, якія могуць пакідаць тут свае нататкі, каментарыі, навіны. Не выключаецца і ўдзел саміх відовішчных устаноў, напрыклад, кіраўнікоў літаратурна-драматычных частак, якія маглі б даваць анонсы спектакляў сваіх тэатраў. Апошняга, на жаль, не адбылося. Адзін з інфармацыйных складнікаў сайта, як мне падаецца, — гэта сучасны тэатр, яго прэм’еры і падзеі, звязаныя з пошукам актуальнай тэатральнай мовы. Абнаўляецца партал па меры з’яўлення гэтых падзей. Апошняе і, магчыма, не бясспрэчнае па змесце абнаўленне “Тэатральнай Беларусі” — рэйтынг самых значных спектакляў 2014 года, у тым ліку замежных, паказаных падчас фестываляў, а таксама Топ-10 лепшых беларускіх спектакляў, складзеныя куратарамі партала Аленай Мальчэўскай і Аляксеем Стрэльнікавым на аснове апытання тэатразнаўцаў, крытыкаў, журналістаў... Камусьці вынікі могуць нават падацца альтэрнатывай папярэдняй Нацыянальнай тэатральнай прэміі...\nУ спісе форумаў talks.by у раздзеле “Мастацтва і культура” ёсць галіна беларускіх тэатралаў. Адна з найбольш рэйтынгавых тэм — “Тэатральны форум Беларусі”. Некалі гэтая пляцоўка была тэатральнай “мекай” і Гайд-паркам адначасова, сумяшчаючы ў сабе рысы і функцыі віртуальнага інфармацыйна-палемічнага клуба. Але гэты перыяд сышоў у мінулае, актыўнасць форуму рэзка знізілася, хіба самы лянотны кіраўнік не паклапаціўся пра афіцыйны сайт свайго тэатра, а ўжо пра сацыяльныя сеткі з іх тэатральнымі супольнасцямі, што значна паскараюць узаемасувязь “тэатр-глядач”, і казаць не варта. Словам, інфармацыя стала больш даступнай, таму патрэба ў дадатковых “пастаўшчыках” або “пасярэдніках” (менавіта такія “ролі” выконвалі заўсёднікі і мадэратары форуму) адпала аўтаматычна. Тым не менш, мне здаецца, гадоў праз дзесяць змест тэм на форумах, гэткі "vox populi", можа стаць прадметам вывучэння для даследчыкаў гісторыі тэатра.\nПадобная карціна назіраецца і ў супольнасці by-theatre, якая знаходзіцца ў “Жывым Часопісе”. Энтузіязм мадэратараў вычарпаўся, і супольнасць фактычна спыніла сваё існаванне. Урэшце, актыўнасць вэб-карыстальнікаў, якія вядуць свае дзённікі і пішуць пра тэатр, — вельмі нізкая. Таму айчыннай тэатральнай блогасферы, лічы, і не існуе. І калі хто-небудзь з карыстальнікаў размяшчае ў сваім блогу пост аб прагледжаным спектаклі, гэтую нататку варта ўносіць у “чырвоную кнігу” айчыннай тэатральнай блогасферы. Было б фантастыкай выказаць спадзяванне, што тэатразнаўцы, чые імёны на слыху, завядуць блогі і пачнуць дзяліцца з чытачамі сваімі ўражаннямі. Мяркую, што ў іх на гэта няма вольнага часу.\nЗноў пра часопіс\nЛюбая справа жыве дзякуючы энтузіязму. Таму жадаю, каб не давялося займаць гэтай якасці і камандзе, якая робіць інтэрнэт-часопіс “Культпрасвет” — некамерцыйнае падраздзяленне тэатральна-канцэртнага агенцтва. У іх асаблівы погляд на асвятленне працэсу (дарэчы, не толькі тэатральнага і не толькі айчыннага, не толькі ў дзяржаўных, але і ў прыватных трупах), і гэты часопіс арганічна дапаўняе нешматлікія друкаваныя СМІ. Можна па-рознаму ставіцца да якасці матэрыялаў, што публікуюцца ў Сеціве, але на дадзены момант гэта адзінае актыўнае і жыццядзейнае інтэрнэт-выданне, аналагаў і канкурэнтаў якому няма. Як доўга будзе жыць “Культпрасвет”? Тут прасочваецца прамая залежнасць ад камерцыйнага поспеху тэатральна-канцэртнага агенцтва і ад жадання падтрымліваць сваё альтруістычнае пачынанне. Прынамсі, пакуль мая стужка навінаў культуры папаўняецца і з крыніц згаданага рэсурсу амаль штодня. Лічу, што падобных праектаў павінна быць значна больш. Гэтак жа, як і людзей, якія думаюць, разважаюць, пішуць і неабыякава ставяцца да тэатра. Толькі адкуль іх узяць і як выгадаваць?\nАлег ЧЭЧАНЕЎ, акцёр, рэжысёр


Навальны: вайну ва Ўкраіне пачаў Пуцін\n29 травень 2015, 09:52\nАляксей Навальны, архіўнае фота, 2013 год\nРасейскі апазыцыйны палітык Аляксей Навальны заяўляе, што захоп Расеяй Крыму быў парушэньнем міжнародных нормаў, і гэта нанясе яго краіне вялікую шкоду.\nНавальны ў інтэрвію Радыё Свабода і Голасу Амэрыкі заявіў, што ён перакананы ў тым, што вайну ва Ўкраіне пачаў прэзыдэнт Расеі Ўладзімер Пуцін:\n«Хто пачаў вайну ва Ўкраіне? — Гэта вядома. Гэта зрабілі Пуцін і яго асяродзьдзе. Ён гэта зрабіў для таго, каб захаваць манаполію сваёй улады, каб, у прыватнасьці, мець эксклюзыўнае права ўзбагачацца», — сказаў Навальны.\nПаводле яго слоў, цяпер праблему Крыму немагчыма вырашыць хутка, паколькі там трэба праводзіць рэфэрэндум. А канфлікт у Данбасе, як лічыць расейскі апазыцыянэр, зацягвае Расею ў прорву, і Масква павінна спыніць падтрымку сэпаратыстаў.\nРасея анэксавала ўкраінскі Крым у сакавіку 2014 году.\nЦалкам інтэрвію Навальнага можна пачытаць на сайце расейскай службы нашага радыё


Ліпомы ўяўляе сабой наватвор дабраякаснага характару, якое ўзнікае ў злучальнай тканіны падскурнай абалоніны. Але сустракаюцца выпадкі, калі яна дасягае цягліц і сасудаў. Ліпомы, прычыны яе ўзнікнення слаба вывучаны, таму вылучыць канкрэтныя крыніцы, якія правакуюць адукацыю пухліны, вельмі складана.\nМесца яе лакалізацыі розныя: любая частка цела можа падвяргацца дадзеным хваробе. Часцяком у працэсе адукацыі ліпом ўдзельнічае тлушчавая тканіна, таму іх у народзе называюць тлушчакоў. У групу рызыкі можна ўключыць жанчын узроставай катэгорыі ад 30 да 50 гадоў. Пагрозу для жыцця або здароўя такое наватвор практычна не ўяўляе, таму выдаленне можа спатрэбіцца з пункту гледжання дыскамфортныя адчуванні, у плане эстэтычнага выгляду. Аддзяленне часткі тлушчавай праслойкі ў нейкую капсулу можна назваць «ліпомы», прычыны ўтварэння якой заключаюцца ў закаркаванні лоевых пратокаў.\nДадзенае наватвор ўзнікае як у выглядзе адзіночнай пухліны, так і ў выглядзе множных праяў. Калі маецца некалькі ліпом, то дыягнастуецца липоматоз, для якога характэрна залішняе навала тлушчавых клетак у тканінах скурнага покрыва. Прычым вага і камплекцыя чалавека ніякай ролі не гуляюць. Нават пры агульнай худзізну можа назірацца рост тлушчакоў.\nДа гэтага часу існуе мноства спрэчак і меркаванняў на дадзеную тэму. Пакуль спецыялісты не змаглі прыйсці да агульнай думкі. Калі казаць аб класіфікацыі крыніц такой паталогіі, як ліпомы, прычыны падзяляюць на тры агульныя групы. Першая версія абвяшчае, што тлушчакоў ўзнікаюць у сувязі з праблемамі ў працы эндакрыннай сістэмы - парушэнне абменных працэсаў і гарманальнага фону прыводзіць да такіх наступстваў. Паводле другой тэорыі, прычыны ўзнікнення ліпомы крыюцца ў генетыцы чалавека, магчыма спадчыннай схільнасці. Трэцяя група ўключае такія фактары ўплыву, як неспрыяльная экалагічная абстаноўка, пастаянныя стрэсы і дэпрэсіўныя стану, а таксама парушэнне працы стрававальнай і нервовай сістэмы. Закаркаванне сальных параток можа прывесці да такога дыягназу, як ліпомы. З пункту гледжання народнай медыцыны, прычыны гэтай хваробы таксама крыюцца ў вялікай колькасці дзындраў, якія не выводзяцца і з'яўляюцца таксічнымі.\nНаватвор такога характару не адбіваецца на самаадчуванні чалавека, таму выявіць яе можна толькі з дапамогай вонкавага агляду. Пры пальпацыі хворы не адчувае хваравітых адчуванняў, а пухліна валодае мяккай і эластычнай структурай. Характэрным лічыцца контур вакол дадзенага адукацыі, так як ён валодае выразнымі гранямі.\nУ диамерте звычайная ліпомы дасягае дзесяці сантыметраў. Аднак бываюць выпадкі, калі яе памер супастаўны з галавой нованароджанага дзіцяці, тады прынята казаць пра пухліну гіганцкіх памераў. Пры дыягнаставанні варта звярнуць увагу на лакалізацыю ліпомы. Як правіла, яе адукацыю адбываецца ў галіне назапашанай тлушчавай тканіны.\nНягледзячы на тое, што ліпомы не ўяўляе ніякай небяспекі для жыцця і здароўя чалавека, неабходна сачыць за працэсам яе росту. Велізарная пухліна пачынае правісаць пад цяжарам уласнай вагі, паступова скурныя пакровы расцягваюцца, і ўтворыцца, так званая, ножка, на якой трымаецца ліпомы. Узнікненне ножкі сведчыць пра разрыў сасудаў і парушэнні крывацёку, у сувязі з чым адбываецца адміранне клетак і адукацыя гною.\nКалі не надаць належнай увагі дадзенай сітуацыі, то можа адбыцца трансфармацыя ў липосаркому (усе тужэй пухліна, але ўжо злаякаснага характару). Пазбавіцца ад ліпомы можна толькі з дапамогай выдалення яе хірургічным шляхам.\nГатэлі Чарнагорыі ( "усё ўключана"). Лепшыя гатэлі Чарнагорыі. Гатэлі Чарнагорыі - кошты


Не хапай тую плотку, што ня лезе ў глотку\n20 ліпень 2005, 12:03\nВінцэсь Мудроў, Наваполацак Прыказка гэтая, на першы погляд, адрасаваная кату Базылю.\nМіж тым да такога папярэджаньня варта прыслухацца й людзям, прагным набіць вальляк у прамым і ўскосным сэнсах. Асьфіксія ў выніку глытаньня вялізных кавалкаў еміны – пашыраная ў мэдычнай практыцы зьява. Добра памятаю, якім шокам для ўсіх аматараў спорту была сьмерць папулярнага спартыўнага камэнтатара, якая надарылася пры канцы 1970-х. Камэнтатар падавіўся ў ленінградзкай рэстарацыі кавалкам шашлыку, і хаця падпітыя сябрукі доўга білі яго па карку, а потым кінуліся выклікаць “хуткую дапамогу”, у этэры зорка спартовай журналістыкі больш не зьявілася.\nПадобны ж вусьцішны выпадак надарыўся колісь на маіх вачох. Было гэта ў дзяцінстве. Аднойчы я выйшаў у двор зь вялікай папяроўкай у руцэ. Да мяне адразу ж падбег Сява – хлопец з суседняга пад’езду – і папрасіў куснуць яблык. Па нашай тадышняй завядзёнцы куснуць можна было столькі, колькі ўлезе ў рот. Сусед з жадобы так куснуў, што папяроўка захрасла ў роце, і Сява, выгаліўшы вочы, схапіўся за пашчэнкі. Небарака ўраз счырванеў і з-пад ніжніх павекаў сталі ўздымацца дробныя бурбалкі. Усе, хто быў у двары, зьбегліся да Сявы. Спачатку сталі трушчыць яблык адкруткай, потым сьцізорыкам. Сябрука мы, на шчасьце, уратавалі, адно парэзалі губу.\nЯшчэ больш вусьцішныя рэчы здараюцца, калі якая імпэрыя спрабуе праглынуць чужыя тэрыторыі, а яны аніяк ня лезуць у глотку. Вось жа на Паўночным Каўказе расейцы ўжо два стагодзьдзі, з крывавымі бурбалкамі ўваччу, ваююць з чачэнцамі, а канца тым закалотам няма. Застаецца толькі чакаць зьяўленьня новага Майсея, які на сваіх табліцах напіша сьвятую мудрагель: не хапай тую плотку, што ня лезе ў глотку.


Канвертаваць Dashes (DASH) і Veritaseums (VERI) : Калькулятар абменнага курсу\nDash (DASH) і Veritaseum (VERI) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Dash і Veritaseum пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 22 люты 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Dash. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Veritaseum валюты па змаўчанні. Націсніце на Veritaseums або Dashes канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Dash гэта валюта, у ні ў адной краіне. The Veritaseum гэта валюта, у ні ў адной краіне. Сімвал DASH можа быць запісаная DASH. Сімвал VERI можа быць запісаная VERI. Абменнага курсу the Dash Апошняе абнаўленне 22 люты 2020 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу the Veritaseum Апошняе абнаўленне 22 люты 2020 ад coinmarketcap.com. DASH каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. VERI каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў.


20 студзеня 2021, 16:12\n20 студзеня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Кіраўнік і адзін з пілотаў каманды "МАЗ-СПОРТаўта" Сяргей Вязовіч на прэс-канферэнцыі падвёў вынікі ралі-рэйду "Дакар-2021", паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.\nСяргей Вязовіч падкрэсліў, што ў наступным годзе каманда мае намер дабівацца больш упэўненага выступлення. "На мой погляд, працэс падрыхтоўкі да спаборніцтваў быў правільны, ідзе прагрэс і каманды, і аўтамабіляў. Мэта - будзем імкнуцца да перамогі", - сказаў ён.\n"На ралі было вельмі шмат хуткіх участкаў, на якіх барацьба ішла на секунды. Хацелася б бачыць больш складаныя трасы, каб мы маглі ў поўнай меры прадэманстраваць канкурэнтаздольнасць нашага аўтамабіля на бездарожжы, на цяжка праходных участках", - выказаў пажаданні кіраўнік каманды.\nЁн таксама адзначыў высокую канкурэнцыю на трасах "Дакара" ў гэтым годзе. "Усе экіпажы ішлі ў роўным тэмпе, таму пракол кола або яшчэ больш значная паломка на такіх дыстанцыях падобны да катастрофы. Ты адразу выпадаеш з ліку прэтэндэнтаў на перамогу на гэтым этапе", - расказаў Сяргей Вязовіч.\n"Што стала прычынай паломкі прывода аўтаматычнай каробкі перадач, нам яшчэ трэба будзе высветліць. Ёсць толькі меркаванні, агучваць якія пакуль дачасна", - адказаў на пытанне аб магчымых прычынах непаладкі свайго аўтамабіля кіраўнік "МАЗ-СПОРТаўта".\nСяргей Вязовіч са сваім экіпажам сышоў з дыстанцыі ралі-рэйду пасля пятага этапу з-за праблем з каробкай перадач. Па выніках "Дакара"-2021 экіпаж Аляксея Вішнеўскага заняў шостае месца ў генеральнай класіфікацыі сярод грузавікоў. Першыя тры месцы занялі расійскія экіпажы "КАМАЗ-майстар".-0-


Адразу некалькі населеных пунктаў Віцебскай вобласці ўвайшлі ў лік пераможцаў рэспубліканскага агляду-конкурсу па добраўпарадкаванні\nАграгарадкі, вёскі і гарады ўсіх рэгіёнаў краіны ацэньвалі адразу па некалькіх паказчыках - камфортнае пражыванне людзей, азеляненне тэрыторыі, асвятленне вуліц і двароў. Дарэчы, у вёсцы Мярэцкія Глыбоцкага раёна да дабраўпарадкавання сваёй малой радзімы актыўна далучаюцца мясцовыя жыхары.\nЗ імі пазнаёмілася мая калега Марына Раманоўская.\nМясцовыя жыхары расказваюць - у іх вёсцы няма ні аднаго пустога дома. Шмат прыезджых, якія аддалі перавагу рамантыцы сельскай мясцовасці. Умовы тут усё ж больш гарадскія. Прапаную экскурсію.\nКветнікі, альпійскія горкі, дэкаратыўныя скульптуры. Лета - выдатная пара, каб убачыць усю прыгажосць вёскі Мярэцкія. Вось такія арт-аб’екты тут усталяваны па ўсёй тэрыторыі. Таму і не выпадкова населены пункт – сярод лепшых па выніках рэспубліканскага конкурсу па добраупарадкаванні.\nФаіна Козел працуе у мясцовым ФАПе. Для душы вырошчвае кветкі. Да прыгожай справы далучыліся і суседзі - вясной і летам шматкватэрны дом патанае ў раслінах.\nУ Мярэцкіх жыве крыху больш за 400 чалавек. Шмат маладых і мнагадзетных сямей. Надзея і Віталь Жук чакаюць пятае дзіця. Маладыя бацькі расказваюць: у іх вёсцы для ўтульнага жыцця ёсць усе неабходнае - дзіцячы сад, школа, ФАП, магазін. Таму змяніць прапіску на гарадскую ніколі не планавалі. Зараз будуюць у вёсцы дом. Паспяваюць і ў гаспадарцы - на трох гектарах вырошчваюць бульбу, зерне, гародніну.\nНядаўна завяршылася мадэрнізацыя станцыі абезжалезвання. І зараз вада ў кватэрах мясцовых жыхароў толькі высокай якасці. У вёсцы – цэнтралізаванае ацяпленне. Хутка у Мярэцкія прыйдзе і блакітнае паліва.\nПрываблівае вёска і бізнэс. У прыватным магазіне - асартымент не горшы, чым у гандлёвых кропках райцэнтра. Хутка тут з’явіцца і кафэ.\nУ Падмаскоўі пасажырскі самалёт здзейсніў аварыйную пасадку ў полі. Больш за 20 чалавек пацярпелі\nII Еўрапейскія гульні афіцыйна адкрытыя! Цырымонія прайшла на стадыёне "Дынама"\nТэлефануеце на гарачую лінію Агенцтва тэленавін


Руслан Анатолевіч Капанцоў — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Руслан Капанцоў)\nРуслан Капанцоў (нар. 12 мая 1981, Магілёў) — беларускі футбаліст, брамнік клуба «Горкі».\n12 мая 1981(1981-05-12) (40 гадоў)\n1999—2002 Дняпро-Трансмаш (Магілёў) 42 (-42)\n1999 → Дняпро-2 (Магілёў) 4 (-5)\n1999 → Вейна-Дняпро 14 (-23)\n2003 Дынама (Мінск) 10 (-5)\n2004 Дняпро-Трансмаш (Магілёў) 0 (0)\n2004 Белшына (Бабруйск) 11 (-24)\n2005—2010 Дняпро (Магілёў) 101 (-142)\n2011—2012 Белшына (Бабруйск) 39 (-45)\n2013 Хваля (Пінск) 6 (-7)\n2014 Шахцёр (Салігорск) 0 (0)\n2015—2017 Дняпро (Магілёў) 29 (-26)\n2018 Белшына (Бабруйск) 14 (-13)\n2019— Горкі 1 (-3)\n2002—2003 Беларусь (да 21) 3 (-0)\n↑ Колькасць гульняў і галоў за прафесійны клуб лічыцца толькі для розных ліг нацыянальных чэмпіянатаў, адкарэктавана станам на 26 красавіка 2019.\nГуляў у розных клубах, пераважна ў магілёўскім «Дняпро». З клубам атрымаў бронзавы медаль чэмпіянату 2009, а на наступны год паспяхова гуляў у Лізе Еўропы. У студзені 2011 года перайшоў у бабруйскую «Белшыну». Па заканчэнні сезону 2012 пакінуў клуб.\nПершую палову 2013 года прапусціў, аднаўляючыся ад траўмы. У верасні 2013 года дзеля падтрымання формы стаў іграком пінскай «Хвалі», дзе атрымаў ігравую практыку.\nУ студзені 2014 года падпісаў кантракт з салігорскім «Шахцёрам». У салігорскім клубе быў другім брамнікам пасля Артура Каценкі. У маі 2014 года атрымаў траўму і перастаў трапляць у заяўку салігорскага клуба. У ліпені 2014 года пакінуў «Шахцёр», так і не згуляўшы ніводнага матчу за гэты клуб.\nУ лютым 2015 года вярнуўся ў магілёўскі «Дняпро», які па выніках сезону 2014 выбыў у Першую лігу. У складзе «Дняпро» стаў чаргавацца з Уладзімірам Журавым. У лютым 2016 года падоўжыў кантракт з магіляўчанамі. У сезоне 2016 саступіў месца ў аснове маладому Паўлу Паўлючэнку, толькі ў канцы сезону стаў часцей з’яўляцца ў складзе. У сезоне 2017 быў другім брамнікам каманды пасля Ігара Даўгялы.\nУ студзені 2018 года па заканчэнні кантракта пакінуў магілёўскі клуб і неўзабаве стаў іграком «Белшыны». У першай палове сезону 2018 быў асноўным брамнікам, але пазней стаў часцей заставацца на лаўцы запасных. Па заканчэнні сезону 2018 пкінуў бабруйскі клуб.\nУ красавіку 2019 года быў заяўлены за «Горкі».\nГуляў за моладзевую зборную Беларусі (да 21 года).\nБронзавы прызёр чэмпіянату Беларусі (2): 2003, 2009\nУладальнік Кубка Беларусі (2): 2003, 2014\n1999 Д3 Дняпро-2\n1999 Д2 Вейна-Дняпро\n1999 Д1 Дняпро-Трансмаш\n2000 Д1 Дняпро-Трансмаш\n2001 Д1 Дняпро-Трансмаш\n2002 Д1 Дняпро-Трансмаш\n2003 Д1 Дынама\n2004 (1) дубль Дняпро-Трансмаш\n2004 (2) Д1 Белшына\n2008 Д1 Дняпро\n2009 Д1 Дняпро\n2010 Д1 Дняпро\n2013 (2) Д2 Хваля\n↑ Ruslan Kopantsov // Transfermarkt — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ Руслан Копанцов перешел в "Волну"\n↑ Руслан Копанцов подписал контракт с "Шахтером"\n↑ "Шахтер" подписал Гаврилова и расстался с Копанцовым\n↑ Копанцов покинул «Днепр» и отказался от работы тренером вратарей в клубе\n↑ Руслан Копанцов и Дмитрий Щегрикович снова стали футболистами "Белшины"\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Руслан_Анатолевіч_Капанцоў&oldid=3755363"


Яго 91-я вясна — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\n03.04.2018 03.07.2018 postawy318Комментариев нет\n«Адкуль родам будзеце? — сустрэў мяне пытаннем 90-гадовы Юльян Максімавіч Павініч. — Я ўсе вёскі ў раёне ведаю — па колькі разоў аб’ехаў, калі працаваў кінамеханікам».\nХаця было гэта больш за паўстагоддзя назад, але і сёння помніцца чалавеку, бо найлепшыя і найцікавейшыя гады.\n— Пачынаў матарыстам у Пастаўскім кінатэатры, затым вывучыўся на кінамеханіка, — расказваў. — Вазілі фільмы па ўсім раёне. “Круцілі” ў клубах, школах або проста ў чыёй-небудзь хаце. Вяскоўцаў збіралася многа. Карціны цікавыя, артысты прыгожыя. Людзі глядзелі і плакалі, смяяліся, перажывалі за герояў. А пасля сеанса я браў у рукі акардэон, мой напарнік Пецька — баян, і як урэжам польку! Пачыналіся танцы. Весела было…\nУсё жыццё Юльяна Максімавіча прайшло ў Казічах, што ў Юнькаўскім сельсавеце. У гэтай вёсачцы нарадзіўся, тут стварыў сям’ю і вёў сваю гаспадарку. А вось працаваў у райцэнтры, да якога рукой падаць. Гадоў пятнаццаць — кінамеханікам, а калі прыйшло тэлебачанне і яго прафесія аказалася менш запатрабаванай, уладкаваўся слесарам у вайсковую часць.\n— Вельмі майстравы чалавек Юльян, — расказваў мне яго былы аднавясковец Віктар Рыгоравіч Крэскіян. — Меў свой млынок, кузню, сталярную майстэрню, шмат розных інструментаў, усё мог зрабіць сам.\nЧалавек перажыў і Вялікую Айчынную вайну, і панаванне палякаў, і калектывізацыю. Хапіла ліха. Але ўзгадваць пра тыя цяжкія гады не асабліва хочацца. А яшчэ яму суджана было пахаваць дзвюх жонак. Адна памерла ад хваробы, другая загінула ў аўтааварыі. Адзіная дачка Зоя ўжо на пенсіі. Да мінулага лета стары трымаўся роднай хаты, хаця дачка даўно клікала да сябе ў Валкі. Але як пакінуць такое дарагое ўсё тое, чым жыў? І ўсё ж гэта стала непазбежнасцю. Нялёгка даўся пераезд, былі праблемы з прывыканнем да новага месца жыхарства. Ды і зараз дзядуля ўсё яшчэ нудзіцца па сваіх Казічах і роднай хаце. “Але што зробіш, знасіўся арганізм, — гаварыў. — А дачка пра мяне клапоціцца, тут я на ўсім гатовым. Апетыт маю добры, яшчэ і чарачку магу выпіць — не шкодзіць. Толькі ногі не хочуць хадзіць і адно вока не бачыць. Мне нічога не баліць, праўда, ціск часам падскоквае. Раней думаў, каб хоць да пенсіі дажыць, а ўжо і да дзевяноста дацягнуў”.\nДаволі аднастайна праходзяць дні. Весялей, калі прыязджаюць у госці ўнучкі з сем’ямі. Адна жыве ў Глыбокім, другая — у Навасёлках-1. Ужо і праўнучкі падраслі. Карына, акрамя агульнаадукацыйнай школы, займаецца ў музычнай. Прадзядуля падарыў ёй свой акардэон. Так што гучаць яму яшчэ і гучаць.\n16 сакавіка Юльян Максімавіч адзначыў юбілей. 91-я вясна ўвайшла ў яго жыццё. Вось каб яна і людзям давала такія сілы, якімі абуджае прыроду. На жаль, у чалавеку цвіценне не паўтараецца…


Будзьма беларусамі! » Нацыянальны гістарычны музей абвесціў конкус малюнка ўваходнага білета\n17.10.2017 | Конкурсы\nНацыянальны гістарычны музей абвесціў конкус малюнка ўваходнага білета\nНацыянальны гістарычны музей Рэспублікі Беларусь аб’яўляе конкурс на лепшы малюнак для вонкавага боку новых ўваходных білетаў. Напярэдадні стварэння новай пашыранай экспазіцыі і з мэтай папулярызацыі культурнай спадчыны краіны, білет будзе несці таксама функцыю паштоўкі. Мы запрашаем усіх жадаючых прыняць удзел у конкурсе, які будзе праходзіць з 23 кастрычніка па 30 снежня 2017 года. Журы вызначыць пераможцаў у дзвюх намінацыях: білет–паштоўка для дарослых і білет–паштоўка для дзяцей. Быць можа менавіта Ваша імя, як аўтара, будзе паказана на кожным білеце–паштоўцы галоўнага гістарычнага музея краіны. Па выніках конкурсу будзе арганізавана выстава работ фіналістаў. Мы чакаем прапаноў ад усіх творчых людзей Беларусі. Поспехаў Вам!\nНацыянальны гістарычны музей Рэспублікі Беларусь запрашае інфармацыйных партнёраў для асвятлення конкурсу.\n1. Вітаюцца звароты да сходу Нацыянальнага гістарычнага музея Рэспублікі Беларусь.\n2. Пажадана размяшчэнне карцінкі ў альбомным фармаце (памер паштоўкі 16 Х 9,5 см).\n3. Неабходна назваць імя, прозвішча, род заняткаў, месца жыхарства, кантактны тэлефон.\n4. Неабходна пазначыць у якой намінацыі вы ўдзельнічаеце.\n5. Заяўкі адпраўляйце на электронны адрас\nПадрабязна ў «Палажэнні аб правядзенні конкурсу».


Ford па-беларуску | Новы Час\nТэмай першай рэкламнай кампаніі Ford на беларускай мове стане якасць абслугоўвання ў фірменным сэрвісным цэнтры. Беларуская мова будзе прысутнічаць не толькі ў рэкламных слоганах і на плакатах. Кампанія ўспрымае моўную канцэпцыю шырэй і дапускае выкарыстанне дзяржаўнай мовы Беларусі ў вусных зносінах з кліентамі салона або сэрвіснага цэнтра.\nВыкарыстоўваць беларускую мову на прыярытэтнай аснове кампанія пакуль не гатовая, бо вялікая частка кліентаў выступае за падтрыманне двухмоўнай формулы, якая замацаваная ў Беларусі на дзяржаўным узроўні. Аднак новая камунікацыйная канцэпцыя нівелюе прыярытэт рускай мовы над беларускай, гарманізуе тым самым працэс зносін Ford са сваімі спажыўцамі ў Беларусі.\n«Не так шмат кампаній выкарыстоўваюць беларускую мову для кантакту са спажыўцамі на тэрыторыі рэспублікі. Магчыма, таму, што ў краіне акрамя нацыянальнай існуе і актыўна выкарыстоўваецца руская мова, што для буйных міжнародных кампаній здаецца больш зручным для пабудовы рэкламных кампаній. Мы не разлічваем змяніць факт, які склаўся, або быць прыкладам для іншых кампаній. Наша задача — быць бліжэй да беларусаў, у тым ліку і за кошт выкарыстання дзвюх дзяржаўных моваў: рускай і беларускай. Вельмі важна разумець, што рэклама ў нейкай ступені фармуе культурную і нацыянальную самасвядомасць, уплывае на моўныя працэсы, матывуе да выкарыстання канкрэтных моўных ведаў. Так што акрамя рэкламы мы закладваем у новую канцэпцыю яшчэ грамадскія, адукацыйныя функцыі», — адзначыў кіраўнік аддзела маркетынгу афіцыйнага імпарцёра Ford у Беларусі кампаніі «Атлант М Вест» Сяргей Скляраў.\nКаб пашырыць і замацаваць практыку прымянення беларускай мовы, кампанія Ford плануе праводзіць у аўтацэнтры «Атлант М Баравая» Ford адмысловых «дзён беларускай мовы», у рамках якіх зносіны работнікаў цэнтра з кліентамі будзе будавацца з улікам прыярытэтнага выкарыстання нацыянальных лінгвістычных ведаў.


Чэрвеньскае 2012 году апытаньне НІСЭПД зафіксавала дастаткова высокі ўзровень гатоўнасьці беларускіх выбарнікаў удзельнічаць у верасьнёўскіх парлямэнцкіх выбарах\nКрыху больш за палову апытаных — 50,7% — заявілі, што маюць намер галасаваць, 19,4% — што ня будуць галасаваць, 29,9% — што яшчэ не прынялі рашэньня. Пры гэтым аб сваім пазытыўным стаўленьні да кампаніі байкоту выбараў, абвешчанай часткай апазыцыі, заявілі 14,2% апытаных, амаль удвая больш — 29,5% — выказалі адмоўнае стаўленьне да гэтай ініцыятывы, прыкладна столькі ж адказалі, што ставяцца да байкоту абыякава — 28% — ці ня ведаюць аб гэтай кампаніі.\nНапрошваюцца 2 натуральныя гіпотэзы: прыхільнікі байкоту — гэта частка тых, хто заявіў, што ня хоча галасаваць, а праціўнікі байкоту — гэта частка тых, хто ўжо вырашыў для сябе, што галасаваць абавязкова пойдзе. Аднак адказы рэспандэнтаў аказаліся значна больш супярэчлівыя.\n«За байкот, але галасаваць пайду»\nНаступная табліца паказвае, у якой ступені электаральныя намеры абумоўлены тым ці іншым стаўленьнем да байкоту.\nСувязь стаўленьня да байкоту выбараў і гатоўнасьці галасаваць, у %\nЯк Вы ставіцеся да байкоту парлямэнцкіх выбараў 2012 г.? Ці будзеце Вы ўдзельнічаць у галасаваньні на парлямэнцкіх выбарах 2012 г.?\nТак Не Яшчэ ня вырашыў (-ла)\nСтаноўча 40,1 34,9 25,0\nАбыякава 39,0 25,4 35,6\nАдмоўна 68,0 8,4 23,6\nНічога ня чуў(-ла) пра гэта 49,4 16,9 33,6\nТабліца чытаецца па гарызанталі\nДадзеныя табліцы робяць дзіўнае ўражаньне і спараджаюць сумнеў у тым, ці разумеюць апытаныя, што такое байкот. З тых, хто адказаў, што адносіцца станоўча да байкоту (які ўяўляе сабой ні што іншае, як адмова ісьці галасаваць), толькі крыху больш за траціну паведамілі, што і на самай справе маюць намер не хадзіць на выбары, пры гэтым адносная большасьць прыхільнікаў байкоту паведаміла, што на выбары зьбіраюцца ісьці.\nНаўрад ці такое спалучэньне адказаў можна растлумачыць страхам рэспандэнтаў даваць праўдзівыя адказы: заява аб адмове ісьці на выбары не страшней за заяву аб станоўчым дачыненьні да байкоту, хутчэй наадварот — байкот відавочным чынам асацыюецца з апазыцыяй, няўдзел у выбарах можа быць матываваны самымі рознымі прычынамі. Магчыма, многія з тых, хто заявіў аб тым, што падтрымліваюць байкот, лічаць, што гэтае слова абазначае нейкую дэманстрацыю свайго стаўленьня да выбараў і да існуючай улады, дэманстрацыю, якая, наагул кажучы, не прадугледжвае няўдзел ў выбарах. Разнастайнасьць стратэгіяў апазыцыі, наяўнасьць прамежкавых стратэгіяў («сьпікеры» АГП, якія, як абяцае кіраўніцтва партыі, здымуць свае кандыдатуры ў апошні момант), маглі заблытаць выбарнікаў, якія ўжо ня вельмі разумеюць, хто ж за байкот і што гэта такое.\nДругая гіпотэза бліжэйшая да ісьціны, але таксама ня цалкам. Ільвіная доля тых, хто адмоўна ставіцца да байкоту, сапраўды зьбіраюцца ісьці галасаваць, але далёка не ўсе. Прыкладна 10% зь іх ня маюць намеру ісьці на выбары, а каля чвэрці — вагаецца. Тут таксама магчыма прысутнічае неразуменьне таго, што такое байкот. Але тут у прынцыпе можна прапанаваць лягічна несупярэчлівае, рацыянальнае тлумачэньне: частка праціўнікаў байкоту могуць адмаўляць яго як палітычную кампанію, але не выключаць для сябе непрыходу на выбары з зусім іншых прычынаў.\nМенск ня хоча галасаваць\nПаколькі гатоўнасьць ісьці галасаваць і гатоўнасьць байкатаваць выбары ўзаемазьвязаныя даволі нетрывіяльным чынам, наступная табліца паказвае ўзровень гатоўнасьці да таго і да іншага ў разрэзе сацыяльна-дэмаграфічных групаў.\nСацыяльна-дэмаграфічныя характарыстыкі і пражэктыўныя электаральныя паводзіны*, у%\nХарактарыстыкі Ці будзеце Вы ўдзельнічаць у галасаваньні на парлямэнцкіх выбарах 2012 г.? Як Вы ставіцеся да байкоту парлямэнцкіх выбараў 2012 г.?\nТак Не Яшчэ ня вырашыў (-ла) Станоўча Абыякава Адмоўна Нічога ня чуў(-ла) пра гэта\nМужчынскі 49,9 22,1 28,0 21,3 26,7 29,5 22,6\nЖаночы 51,3 17,1 31,7 8,2 29,0 29,5 33,3\n18-29 39,4 26,2 34,4 20,6 27,3 22,4 29,7\n30-59 48,9 20,8 30,2 15,1 29,6 29,7 25,5\n60 і старэйшыя 66,0 8,9 25,1 5,7 24,4 35,9 33,9\nПачатковая 63,4 11,8 24,7 2,2 28,3 30,4 39,1\nНяпоўная сярэдняя 60,7 13,1 26,2 4,7 25,5 36,8 33,0\nСярэдняя агульная 46,3 21,5 32,2 16,6 26,7 25,8 30,9\nСярэдняя спэцыяльная 51,9 20,2 27,9 14,3 27,5 28,9 29,3\nВышэйшая (ўключаючы няскончаную) 49,3 18,6 32,0 16,4 31,8 34,1 17,7\nТып населенага пункту:\nСталіца 24,4 29,2 46,4 25,4 34,7 25,1 14,8\nАбласныцэнтар 60,5 17,5 22,1 8,0 24,0 37,3 30,8\nВялікі горад 50,7 22,2 27,1 10,1 30,1 27,8 32,0\nМалы горад 60,4 12,9 26,7 16,9 21,3 28,0 33,9\nВёска 57,2 15,4 27,4 11,5 28,1 29,7 30,7\nТак, штодзень 47,0 23,5 29,5 18,5 24,0 31,7 25,7\nТак, некалькі разоў на тыдзень 44,6 22,5 33,0 17,4 32,2 26,1 24,3\nТак, некалькі разоў на месяц 34,9 24,8 40,3 11,6 34,1 31,0 23,3\nТак, некалькі разоў на год 33,3 33,3 33,3 10,0 46,7 23,3 20,0\nНе 60,2 12,6 27,2 10,5 26,4 30,6 32,5\nНя ведаю, што гэта такое 58,8 19,6 21,6 6,0 30,0 14,00 50,0\nГатоўнасьць галасаваць аказваецца практычна незалежнай ад полу, аднак пры гэтым падтрымка байкоту сярод мужчынаў больш чым удвая вышэйшая, чым сярод жанчынаў. І гатоўнасьць галасаваць, і гатоўнасьць байкатаваць шчыльна і лінейна залежаць ад узросту: самыя маладыя выбарнікі ў найменшай ступені схільныя ісьці да выбарчых скрыняў і ў найбольшай ступені падтрымліваюць байкот, выбарнікі сталага веку — наадварот. Такая ж шчыльная лінейная сувязь пражэктыўных электаральных паводзінаў — з адукацыяй.\nДадзеныя табліцы паказваюць, што калі выбары дзе і не адбудуцца, то толькі ў сталіцы, сярод менчукоў толькі каля чвэрці выбаршчыкаў гатовыя ўдзельнічаць у галасаваньні, амаль 30% ня маюць намер галасаваць і пры гэтым чвэрць менскіх рэспандэнтаў — прыхільнікі байкоту.\nНарэшце, частата карыстаньня Інтэрнэтам таксама аказваецца значным фактарам, якія ўплываюць на пляны на выбарчую кампанію, хоць і ня самым моцным.\nПраціўнікам Лукашэнкі падабаецца байкот\nНаступная табліца паказвае, як зьвязаная гатоўнасьць галасаваць і ўдзельнічаць у байкоце з палітычнымі поглядамі\nПалітычныя погляды і пражэктыўныя электаральнае паводзіны*, у%\nТак Не Яшчэ ня вырашыў (-ла) Станоўча Абыякава Адмоўна Нічога не чуў(-ла) пра гэта\nКім Вы сябе лічыце: хутчэй сучасным эўрапейскім чалавекам ці хутчэй савецкім чалавекам?\nХутчэй сучасным эўрапейскім чалавекам 42,6 25,5 32,0 21,2 31,7 27,4 19,7\nХутчэй савецкім чалавекам 59,3 13,9 26,8 8,7 24,9 31,8 34,6\nЦі лічаце Вы сябе ў апазыцыі да цяперашняй улады?\nТак 46,9 29,2 24,0 40,4 25,4 17,4 16,7\nНе 52,2 16,2 31,5 8,2 28,8 33,5 29,50\nТак 67,4 8,1 24,4 2,3 23,3 44,6 29,9\nНе 39,1 27,8 33,1 24,8 30,9 19,7 24,6\nЦі давяраеце Вы недзяржаўным СМІ?\nТак 47,0 23,1 29,9 22,9 28,8 26,3 22,0\nНе 54,9 17,3 27,7 9,3 26,5 32,0 32,3\nЦі давяраеце Вы апазыцыйным палітычным партыям?\nТак 53,3 23,9 22,8 33,6 23,6 22,4 20,5\nНе 50,7 19,0 30,3 9,7 28,7 33,1 28,5\nКалі б давялося выбіраць паміж аб’яднаньнем з Расеяй і ўступам у Эўрапейскі Зьвяз, што б Вы абралі?\nАб’яднаньне з РФ 59,3 18,0 22,6 8,3 28,4 35,6 27,7\nУступ у ЭЗ 43,0 22,0 35,1 23,7 28,9 22,0 25,4\nПрыхільнікі ўлады і носьбіты афіцыйна дэкляраваных каштоўнасьцяў (савецкасьці, інтэграцыі з Расеяй) дэманструюць значна большую гатоўнасьць удзельнічаць у выбарах і значна часьцей адмоўна ставяцца да байкоту, чым іх апанэнты. Пры гэтым асабліва моцныя адрозьненьні менавіта ў адносінах да байкоту: сярод апанэнтаў улады яго прыхільнікаў у разы больш, чым сярод прыхільнікаў улады. У той жа час у гатоўнасьці галасаваць (ці не галасаваць) адрозьненьні прыкметна менш. Некаторыя апазыцыйныя партыі выступілі з ініцыятывай байкоту, аднак гэта практычна ніяк не адбіваецца на долі гатовых галасаваць. Сярод тых, хто давярае і не давярае ім, колькасьць прыкладна аднолькавая.\nДавер або недавер да прэзыдэнта дыфэрэнцуе стаўленьне да выбараў у максымальнай ступені.\nЗвычка — другая натура\nНаступная табліца паказвае, як суадносяцца гатоўнасьць галасаваць і ўдзельнічаць у байкоце зь іншымі аспэктамі электаральных паводзінаў. У адрозьненьні ад папярэдніх табліцаў, яна чытаецца па вэртыкалі.\nСувязь розных аспэктаў электаральных паводзінаў*, у%\nЦі будзеце Вы ўдзельнічаць у галасаваньні на парлямэнцкіх выбарах 2012 г.? Як Вы ставіцеся да байкоту парлямэнцкіх выбараў 2012 г.?\nЦі бралі Вы ўдзел у галасаваньні на парлямэнцкіх выбарах 2008 г.?\nТак 78,9 25,9 42,6 45,8 53,7 67,2 57,9\nНе 15,4 68,3 42,4 53,8 36,5 24,7 30,6\nНе памятаю 5,7 5,9 15,0 0,5 9,8 8,1 11,5\nЯк Вы думаеце, ці будуць сёлетнія выбары свабодныя і справядлівыя?\nТак 55,6 7,9 23,4 9,9 30,4 57 35,5\nНе 26,4 75,9 38,5 73,2 47,4 24,7 30,4\nЦі зьбіраецеся Вы галасавць датэрмінова?\nТак 14,9 2,1 4 5,6 8,1 11,8 9,4\nНе 74,8 95,5 79,5 91,5 82,3 72,9 80\nЯк Вы лічаце, на выбарах 2012 году будзе адбывацца рэальная барацьба паміж кандыдатамі, ці толькі імітацыя барацьбы, а разьмеркаваньне месцаў у Палаце прадстаўнікоў будзе загадзя вызначанае ўладамі?\nБудзе адбывацца рэальная барацьба 52,1 14,1 33,3 19,8 33,7 55,2 37,4\nБудзе толькі імітацыя барацьбы 36,4 74,2 46,9 77,8 53,9 30,1 41,9\nКалі блізкі па духу кандыдат у дэпутаты прапануе Вам увайсьці ў яго выбарчую каманду, ці пагодзіцеся Вы на гэта?\nТак 23,7 19,7 18,7 42,5 19,3 18,6 16\nНе 66,9 71,4 68,7 46,7 71,8 72,6 71,1\nЯк Вы лічаце, незалежнае назіраньне за хадой выбараў спрыяе большай сумленнасьці і аб’ектыўнасьці выбараў?\nТак 68,1 49,7 65,2 65,6 52,2 75,3 61,9\nНе 24,5 44,1 21,9 31,6 39,5 18,1 23,5\nЦі хацелі б Вы асабіста стаць назіральнікам за хадой выбараў?\nТак 26,3 17 20,3 50,9 17,2 20,1 16,9\nНе 67 75,8 75,1 43,9 76,1 74,4 75,8\n*табліца чытаецца па вэртыкалі\nЗ табліцы вынікае, што ўдзел і няўдзел у галасаваньні — у значнай ступені звыклыя паводзіны. Амаль 80% тых, хто мае намер удзельнічаць у парлямэнцкіх выбарах гэтага году, галасавалі і на выбарах 2008 году. Палітычная сытуацыя і інтэнсіўнасьць агітацыі за байкот зьмяніліся — не зьмянілася паводзіны гэтых людзей.\nЗь іншага боку, і сярод тых, хто заявіў, што галасаваць не пойдзе, амаль 70%, па іх словах, не галасавалі і 4 гады таму. Так што гаворка ідзе ня толькі, а можа і ня столькі аб палітычным выбары, які робіцца цяпер, а пра стыль электаральных паводзінаў: адны пойдуць галасаваць у асноўным таму, што хадзілі заўсёды, іншыя ня пойдуць галоўным чынам таму, што не хадзілі і раней.\nПацьвярджэньнем гэтага назіраньня зьяўляецца і сувязь паміж пражэктыўнымі электаральнымі паводзінамі і ацэнкай будучых выбараў. Тыя, хто не зьбіраецца на іх ісьці, і тыя, хто падтрымліваюць байкот, вялікай большасьцю прытрымліваюцца думкі, што гэтыя выбары не будуць свабоднымі і справядлівымі. Сярод іх дамінуе меркаваньне, што ніякай рэальнай барацьбы на выбарах не будзе, а будзе толькі імітацыя. Такая сувязь ўяўляецца лягічнай — людзі ня хочуць удзельнічаць у выбарах, таму што выбары, на іх погляд, дрэнныя.\nМожна было б чакаць, што тыя, хто гатовыя галасаваць, хто адмоўна ставіцца да байкоту, наадварот, лічаць, што выбары добрыя. Збольшага так і ёсьць, але большасьць тут значна менш пераканаўчая, прыкладна на 20 адсоткавых пунктаў меншая — толькі 52–57% з тых, хто пойдзе на выбары і хто супраць байкоту, лічаць, што выбары будуць справядлівыя, і на іх разгорнецца рэальная барацьба. А астатнія што? Магчыма, менавіта тое, аб чым гаварылася вышэй — звычка, традыцыя, погляд на хаджэньне на выбары, як на своеасаблівую грамадзянскую прысягу, для каго — дэманстрацыю ляяльнасьці ўладзе, для каго — ляяльнасьці сваёй дзяржаве, сваёй краіне.\nВарта заўважыць, што агітацыя за байкот, заснаваная на сьцвяржэньнях, што выбары несправядлівыя і недэмакратычныя, мае абмежаваны эфэкт: многія з тых, хто мае намер ісьці галасаваць, і самі так лічаць. І ўсё адно на іх ходзяць.\nБайкот і няўдзел — рэчы розныя\nСувязь адказаў на пытаньне аб гатоўнасьці дапамагаць патэнцыйнаму кандыдату ў дэпутаты з пражэктыўнымі электаральнымі паводзінамі паказвае, што прыхільнікі байкоту (тыя, хто дэкляруе станоўчае стаўленьне да яго), і тыя, хто кажа, што ня пойдзе галасаваць, даволі моцна адрозьніваюцца па сваіх характарыстыках.\nАбсэнтэісты, тыя, хто вырашыў не ісьці на выбары, у дастаткова малой ступені выяўляюць гатоўнасьць удзельнічаць у перадвыбарчай кампаніі нават прыхільнага да іх кандыдата, па меншай меры ў прыкметна меншай ступені, чым тыя, хто мае намер галасаваць. Што зноў жа лягічна — які сэнс дапамагаць каму-небудзь на выбарах, на якіх ты сам не галасуеш? Але гэтая лёгіка парушаецца ў адносінах да прыхільнікаў байкоту. Сярод іх доля гатовых дапамагаць свайму кандыдату — амаль удвая большая, чым ва ўсіх астатніх групах пражэктыўных электаральных паводзінаў. Гэта група найбольш палітычна актыўных рэспандэнтаў, яны ў найбольшай ступені гатовы інвэставаць у палітыку свой час і рэсурсы. У электаральнай пэрспэктыве гэта азначае, што для часткі зь іх спакуса ўдзелу ў палітычным працэсе ў выглядзе галасаваньня можа апынуцца занадта вялікай і, нягледзячы на сваё дэкляраванае пазытыўнае стаўленьне да байкоту, самі яны на выбары ўсё ж пойдуць.\nАбсэнтэісты і байкатысты таксама адрозьніваюцца ў ацэнках ролі незалежнага назіраньня за выбарамі. Тыя, хто вырашыў не ісьці на выбары, параўнальна мала вераць у дзейснасьць гэтага назіраньня, а прыхільнікі байкоту — у значна большай ступені. Варта таксама адзначыць у цэлым высокі ўзровень надзеяў, якія ўскладваюцца на незалежнае назіраньне усімі групамі з рознымі пражэктыўнымі электаральнымі паводзінамі, а асабліва — праціўнікамі байкоту.\nУ дачыненьні да ўласнага ўдзелу ў назіраньні за выбарамі байкатысты ізноў жа аказваюцца групай, у найбольшай ступені схільнай да палітычнай актыўнасьці.\nПадводзячы вынікі, варта сказаць, што выбары ў Беларусі хутчэй за ўсё адбудуцца, за выключэньнем, можа быць, Менску. Гаворка ідзе, зразумела, аб праўдзівым стане справаў, а не пра лічбах яўкі, якія будуць агучаныя Цэнтрвыбаркамам. Рашэньне аб галасаваньні вельмі моцна абумоўлена як сацыяльна-дэмаграфічнымі характарыстыкамі і палітычнымі поглядамі, гэтак і палітычнымі звычаямі і традыцыямі. Гэтыя парамэтры складана зьмяніць за пару месяцаў нават вельмі актыўнай агітацыяй.\nЯк вынікае з прыведзеных вышэй табліц, нават сярод сацыяльна-палітычных групаў, прадстаўнікі якіх схільныя ўдзельнічаць у выбарах (старыя, асобы зь нізкай адукацыяй, прыхільнікі А.Лукашэнкі і г.д.) ад чвэрці да траціны яшчэ ня вызначыліся, ці пойдуць на выбары. Можна меркаваць, што канчатковыя рашэньні гэтых невызначаных разьмяркуюцца ў нейкай прапорцыі — частка застанецца дома, а частка, і прытым немалая, а хіба ня большая, пойдзе галасаваць. А паколькі гатовых галасаваць ўжо каля 50%, то вынік па краіне ў цэлым будзе прыкметна вышэйшы за гэты бар’ер.\nТаксама варта адзначыць досыць блытаныя ўяўленьні апытаных пра байкот, матывы падтрымкі байкоту як палітычнай кампаніі, і ўстрыманьня ад галасаваньня аказваюцца даволі рознымі. Пры гэтым прыхільнікі байкоту — гэта самыя палітычна актыўныя грамадзяне і не выключана, што ў часткі зь іх жаданьне палітычнага дзеяньня, хай і ў выглядзе ўдзелу ў несвабодных выбарах, перасіліць меркаваньне аб дабратворнасьці байкоту.\nАўтар выказвае ўдзячнасьць НІСЭПД за прадстаўленыя крос-табліцы вынікаў апытаньня.


10 ліпень 2013, 12:55\nБеларускія і ўкраінскія арганізацыі правялі ў Празе круглы стол\nУ «Беларускай клюбоўні» ў Празе, якая належыць суполцы «Пагоня», сябры беларускіх і ўкраінскіх грамадзкіх і культурніцкіх арганізацыяў дамовіліся падтрымліваць адно аднаго ў дзейнасьці і пашыраць дыялёг паміж украінскай і беларускай грамадзянскай супольнасьцю.\nУдзел у круглым стале зь беларускага боку бралі сябры Рады суполкі «Пагоня» Віталь Цімошчанка, Андрэй Гайко, Павал Котаў, лідэр руху салідарнасьці«Разам» і Беларускага цэнтру ва Ўкраіне Вячаслаў Сіўчык, лідэрка арганізацыі «Наш Дом» Вольга Карач, адзін з кіраўнікоў «Асацыяцыі за мадэрнізацыю» Аляксей Францкевіч і іншыя. Украінскі бок прадстаўлялі пісьменьнік і журналіст, старшыня Рады Украінскага клюбу ў Кіеве Раман Кухарук і старшыня палітрады Украінскага клюбу Гліб Гуртовый.\nУдзельнікі круглага стала распавялі пра дзейнасьць сваіх арганізацыяў, а таксама пра сваю ранейшую супрацу з украінскімі і беларускімі партнэрамі.\nПрадстаўнік Украінскага клюбу Раман Кухарук адзначыў:\n«Наша задача — пачуць адзін аднаго, стварыць план дзеянняў і фармаваць інфармацыйную прастору. Нам важна прарваць інфармацыйную блякаду, бо ўкраінцы ня ведаюць, што адбываецца на Беларусі».\nВіталь Цімошчанка: «У гістарычным кантэксьце можна прасачыць адну рэч: беларуская і ўкраінская нацыі разьвіваліся побач, першыя эканамічныя кантакты беларуская рэспубліка мела менавіта з украінскай. Таксама як бы мы не глядзелі дрэнна на савецкі звяз, усё ж ішла кансалідацыя і быў іншы аб’ём культурнага абмену. Зараз культурныя працэсы запаволіліся, усе зьвяртаюць увагу на эканоміку».\nВольга Карач з «Нашага Дому» адзначыла, што ва Ўкраіне і Беларусі цяпер сытуацыі вельмі падобныя. Яна таксама параіла ўкраінцам пачынаць будаваць кантакты за мяжой:\n«Украінцы, будуйце кантакты за мяжой, бо беларусы толькі цяпер пачалі будаваць інструмэнты, гэта вельмі запозна».\nВячаслаў Сіўчык пракамэнтаваў Радыё Свабода вынікі сустрэчы:\n«Спадзяюся, круглы стол будзе штуршком для супрацы актыўных людзей. Наперадзе нас чакаюць ня самыя лепшыя часы. Беларуска-ўкраінскія сувязі мусяць і далей разьвівацца, каб палепшыць сытуацыю. Ня можа быць незалежнай Беларусі безь незалежнай Украіны, і наадварот. Гэтая сустрэча ўяўляе добры падмурак для далейшай дзейнасьці і супрацы»\nПаводле ўдзельнікаў, гэта далёка ня першы круглы стол прадстаўнікоў беларускай і ўкраінскай грамадзянскай супольнасьці. Таксама падобныя мерапрыемствы плянуецца правесьці ў жніўні ў Варшаве, а ў верасьні — у Вільні.\nТэкст Крысьціна Шыянок, фота Стэфанія Барабанава


Фігуры тыдня: Сяргей Будкін, Таццяна Шаракова, Сяргей Дарафееў | Новы Час\nУ новым будынку Падляскай оперы і філармоніі ў польскім Беластоку адбылася міжнародная прэм’ера ўнікальнага праекту «Тузін. Немаўля».\nПраект па злучэнні класікі беларускай кінематаграфіі з музыкай сучасных выканаўцаў быў задуманы інтэрнэт-парталам Tuzin.fm. Праца над ім вялася некалькі гадоў, і першы вынік быў прадэманстраваны на адкрыцці новага будынку Падляскай оперы і філармоніі 19 і 20 кастрычніка. Для міжнароднай прэм’еры былі абраныя дзве стужкі — «Кастусь Каліноўскі» 1927 года вытворчасці і «У агні народжаная» 1929 года, да якіх узяліся напісаць музыку, адпаведна, Сяргей Пукст і гурт «Re1ikt».\n«У агні народжаная» — шэдэўр авангарднага кіно, першы фільм славутага рэжысёра Уладзімера Корш-Сабліна. Музыкі з гурта «Re1ikt» называюць гэтую стужку «сапраўдным фільмам жахаў». «Нам сапраўды было вусцішна падчас прагляду, бо там вельмі шмат момантаў, якія не могуць пакінуць абыякавым. І сёння гэтая праца выклікае, пэўна, адваротныя эмоцыі, чым пры канцы 20-х гадоў. Сваё ўспрыняцце тых падзеяў мы і спрабавалі перадаць праз сваю музыку», — кажа адзін са стваральнікаў арыгінальнага саўндтрэку да фільма Аляксандр Дземідзенка.\nНацыянальнае антыдопінгавае агенцтва Беларусі (НАДА) прапануе абмежавацца вымовай велагоншчыцы Таццяне Шараковай, якая будзе пазбаўленая двух медалёў чэмпіянату Еўропы па велатрэку 2012 года пасля выяўлення ў яе допінг-пробе забароненага прэпарата.\nДопінг-тэст, праведзены 21 кастрычніка падчас чэмпіянату Еўропы па велатрэку ў літоўскім Панявежы, выявіў у арганізме Таццяны Шараковай прэпарат туамінагептан, які, паводле класіфікацыі Сусветнага антыдопінгавага кодэкса, адносіцца да групы забароненых стымулятараў.\nПасля атрымання навіны аб выяўленні туамінагептана Таццяна Шаракова нават не стала патрабаваць адкрыцця пробы «В». З тлумачэнняў беларускай велагоншчыцы вынікае, што забароненае рэчыва апынулася ў яе арганізме па няведанні і без злога намеру, з прычыны выкарыстання назальнага спрэю, калі ў спартсменкі быў насмарк. А ў склад лекаў уваходзіць акурат забаронены для спартоўцаў прэпарат. Прычым, па правілах Сусветнага антыдопінгавага кодэкса, яго ўжыванне забаронена толькі падчас спаборніцтваў.\nНа пасяджэнні дысцыплінарнай камісіі НАДА было прынята рашэнне рэкамендаваць Міжнароднаму саюзу веласіпедыстаў і Сусветнаму антыдопінгаваму агенцтву (ВАДА) абмежавацца вымовай для Таццяны Шараковай. Тым не менш, нельга выключаць, што спартсменка можа быць падвергнутая дыскваліфікацыі. Таксама будзе рэкамендацыя вынесці пакаранне лекару нацыянальнай каманды Беларусі па веласпорце, які дапусціў прыняцце спартсменкай лекавага прэпарата, што змяшчае рэчыва, забароненае ВАДА.\nВа Украіне назвалі лепшыя тэлевізійныя праекты і вядучых, якія перамаглі ў XII прэміі «Тэлетрыумф–2012».\nУ намінацыях былі прадстаўлены тэлесерыялы, тэлеперадачы, іх вядучыя, акцёры, ток-шоў, а таксама людзі, якія заўсёды застаюцца за кадрам, але тым не менш прыкладаюць нямала намаганняў, каб тэлепрадукт выйшаў якасным, — рэжысёры, прадзюсеры і дызайнеры.\nСяргей Дарафееў з яго праграмай «Партрэты з Сяргеем Дарафеевым» на 5-м канале стаў лепшым інтэрв’юерам.\nЖурналіст адзначыў, што парады і заўвагі беларускіх тэлегледачоў дапамаглі яму дамагчыся поспеху ва Украіне.\n«Статуэткі і рэйтынгі — гэта атрыбуты публічнасці. Па-мужчынску, для задавальнення сваіх амбіцый, яны, вядома, важныя. Але значна важней атрыманыя веды, вопыт, меркаванне гледачоў і калегаў. За свае ўкраінскія поспехі хачу падзякаваць і беларускім гледачам, якія сваімі парадамі і заўвагамі дапамагалі мне прафесійна расці», — цытуе Дарафеева «Комсомольская правда в Белоруссии».\nСяргей Дарафееў — беларускі журналіст. Працаваў на ОНТ, вёў ток-шоў «Выбар». Быў звольнены пасля 19 снежня 2010 года, калі ў ноч пасля выбараў задаў у прамым эфіры кіраўніцы ЦВК Лідзіі Ярмошынай некалькі непрыемных пытанняў.


Складанне вобраз вайны ў рамане\nМалюючы ў сваім рамане «Вайна і мір» ваенныя падзеі, Талстой не толькі дае шырокія палотны, малююць такія яркія карціны, як Шенграбенское, Аустерлицкое і Барадзінская бітвы, але шырока паказвае і кожнага чалавека, уцягнутага ў струмень баявых дзеянняў. Галоўнакамандуючыя войскамі, генералы, штабное начальства, страявыя афіцэры і салдацкая маса, партызаны — усе гэтыя разнастайныя ўдзельнікі вайны паказаны аўтарам з дзіўным майстэрствам ў самых розных умовах іх баявой і «мірнай» жыцця. Пры гэтым пісьменнік, сам былы ўдзельнік вайны на Каўказе і абароны Севастопаля, імкнецца паказаць сапраўдную вайну, без усялякіх прыкрас, «у крыві, у пакутах, у смерці», з глыбокай і цвярозай праўдай малюючы і выдатныя якасці народнага духу, якому чужыя паказная адвага , дробязнасць, ганарыстасць.\nТалстой паказвае партызанскія атрады Дзянісава і Долахава, распавядае пра нейкі Дзьячкоў, што ўстаў на чале атрада, пра старасціха Васілісе, побившей сотні французаў: «партызаны знішчалі вялікую армію па частках. Яны падбіралі тыя ападае лісце, якія самі сабой сыпаліся з высахлай дрэва — французскага войскі, і тады трэслі гэта дрэва ». Невялікія, але моцныя духам атрады паступова знішчалі ворагаў.\n/ Складанні / Талстой Л.Н. / Вайна і свет / Выява вайны ў рамане Л. Н. Талстога «Вайна і свет»\nМалюнак вайны ў рамане Л.Н. Талстога «Вайна і свет»\nРаман-эпапея Л.Н.Талстога «Вайна і мір» прысвечана слаўнай эпосе Айчыннай вайны 1812 года і яе перадгісторыі. Аўтар некалькі разоў мяняў сваю задуму. Спачатку ён хацеў пачаць расказваць з 1856 года, затым з 1812, але ў канчатковым варыянце Талстой спыніўся на 1805 годе. З чым гэта звязана?\nУдзельнікі бітвы, гістарычныя падзеі падаюцца з пункту гледжання простага народа. Талстой першым паказаў сапраўдных герояў вайны, яе сапраўднае аблічча.\nКлючавымі бітвамі рамана-эпапеі з’яўляюцца Шенграбенское, Аустерлицкое, Барадзінская. Аўтар выразна падзяляе ваенную сераду на кар’ерыстаў, якія хочуць толькі чыноў і ўзнагарод, і сціплых працаўнікоў вайны, салдат, сялян, апалчэнцаў. Менавіта яны вырашаюць зыход бітвы, штохвілінна здзяйсняючы нікому невядомы подзвіг.\nСярод агульнага хаосу князь Андрэй бачыць батарэю сціплага Тушына. Яшчэ нядаўна ў намёце маркитанта ён выглядаў звычайным, мірным чалавекам, стаяў разуваліся. А цяпер, займаючы самую нявыгадную дыспазіцыю, знаходзячыся пад няспынным абстрэлам, ён праяўляе цуды адвагі. Сабе Тушын здаецца вялікім і моцным. Але замест узнагароды або пахвалы яго адчытваюць на савеце пасля бітвы за тое, што ён асмеліўся выступіць без загаду. Калі б не словы князя Андрэя, ніхто б не даведаўся пра яго подзвіг.\nШенграбенская перамога стала залогам перамогі пры Барадзіна.\nНа французаў абрынулася і «дубіна народнай вайны».\nУсе бітва перадаецца вачыма П’ера, чалавека неваеннага. Ён знаходзіцца ў самым небяспечным месцы — на батарэі Раеўскага. У яго душы ўзнікае небывалы ўздым. П’ер на свае вочы бачыць, што людзі ідуць на смерць, але пераадольваюць свой страх, трымаюцца строем, да канца выконваюць абавязак.\nКнязь Андрэй здзяйсняе свой галоўны подзвіг. Нават знаходзячыся ў рэзерве, ён падае прыклад мужнасці сваім афіцэрам, ня схіляе галаву. Тут князь Андрэй атрымлівае смяротнае раненне.\nУ сваім рамане Л.Н.Талстога атрымалася майстэрску спалучаць агляды маштабных гістарычных бітваў і апісанне душэўных перажыванняў чалавека на вайне. У гэтай асаблівасці і выявіўся гуманізм аўтара.\n/ Складанні / Талстой Л.Н. / Вайна і свет / Выява вайны ў рамане Л.Н. Талстога «Вайна і свет»


06 кастрычнік 2021, 10:22\nЛекар хуткай дапамогі, Менск, верасень 2021\nАле самі беларусы, піша «Настоящее время», да статыстыкі ведамства ставяцца зь недаверам. Яны добра памятаюць, як у пачатку эпідэміі адміністрацыя Лукашэнкі спачатку наогул не прызнавала наяўнасьць COVID-19 у краіне, потым праваліла забесьпячэньне мэдыкаў ахоўнымі касьцюмамі і маскамі (гэтую функцыю ўзялі на сябе валянтэры) і, нарэшце, адмаўлялася рэгулярна публікаваць інфармацыю пра колькасьць заражаных і памерлых.\nСёньня, праз паўтара года, улады Беларусі называюць сытуацыю з ковідам у краіне «кантраляванай» і заклікаюць насельніцтва да бясплатнай вакцынацыі. Але самі беларусы расказваюць пра доўгія чэргі у паліклініках, месцамі катастрафічны недахоп лекараў і перапоўненыя шпіталі. Усё больш людзей лічаць, што барацьбу з эпідэміяй улады правалілі.\nСёньня чэргі ў беларускія паліклінікі зьбіраюцца яшчэ за некалькі гадзін да адкрыцьця. Часам пацыентам з сымптомамі каранавірусу не хапае месцаў у калідорах паліклінік і людзі нават з тэмпэратурай вымушаныя чакаць сваёй чаргі на вуліцы. Жыхар Берасьця Вадзім Барысевіч, які нядаўна перахварэў на ковід, расказвае пра стомленасьць лекараў, якія яму дапамагалі:\n«Такая атмасфэра... адчуваецца, што яны працуюць на мяжы, відаць, што яны стамляюцца, — апавядае Вадзім. — Таму што гэты „даўрачэбны“ кабінэт працуе з 8 раніцы да 7 вечара ўвесь дзень, а людзі ідуць нон-стоп. Яны ідуць, ідуць, ідуць...»\nМэдыкі чэргі ў паліклініках тлумачаць недахопам пэрсаналу. Лекары масава звальняюцца і зьяжджаюць зь Беларусі пасьля першай хвалі ковіду, калі ўлады не прызнавалі пандэміі і забаранялі ім расказваць аб праблемах, зь якімі яны сутыкаліся. Нямала мэдыкаў таксама сталі ахвярамі рэпрэсій пасьля прэзыдэнцкіх выбараў з прычыны ўдзелу ў пратэстах супраць рэжыму Лукашэнкі.\n«Не хапае лекараў, не хапае сярэдняга мэдпэрсаналу ў шпіталях, якія разгортваюцца пад каранавірусных пацыентаў, — расказвае лекар-рэаніматоляг зь Віцебску Расьціслаў Савіцкі. — Даходзіць да таго, што лекараў з паліклінік перакідваюць на працу ў стацыянары, бо не хапае менавіта працоўных рук. З гэтай прычыны ствараецца дэфіцыт лекараў у паліклініках, што, у прынцыпе, таксама ніяк станоўча не адбіваецца на сытуацыі ў краіне ў цэлым».\nМянчанка Кацярына кажа, што ёй таксама давялося звольніцца з мэдычнага цэнтру. Яна брала ўдзел у адной з акцый пратэсту і падняла зь зямлі бел-чырвона-белы сьцяг. Дзяўчыну затрымалі і адправілі на 10 сутак у ізалятар. Кацярына зьехала зь Беларусі ва Ўкраіну і цяпер працуе ў мэдычным цэнтры ў Кіеве. Вяртацца дадому, як і тысячы іншых актывістаў, якія выехалі, яна не зьбіраецца.\n«Шпіталі ў Беларусі перапоўненыя, мэдычных работнікаў стала менш: гэта я ведаю з размоваў былых калег, — кажа Кацярына. — Вельмі складана там становіцца працаваць. Заробкі робяцца меншыя. Усё б нічога, але калі ты працуеш на дзяржаву, ты аддаеш падаходны падатак на добрую дзяржаву. А на што аддаём мы? На турмы, у якіх няма умоў? На армію, якая павінна абараняць свой народ, але яна не абараніла нас?»\nЗахварэлыя на COVID-19 у Беларусі пацьвярджаюць, што сутыкаюцца ня толькі з чэргамі ў паліклініках, але і з бракам свабодных месцаў у шпіталях. Мянчанка Бася Пучынская расказала, што для таго, каб пакласьці хворага на ковід бацьку на ШВЛ, зь Менскага раёну яго давялося везьці за 140 кілямэтраў у горад Мядзел.\n«Апарат яму ў выніку не спатрэбіўся, на шчасьце, але ён увесь час ляжыць з кіслароднай маскай, — кажа Бася Пучынская. — І, наколькі я ведаю, там сытуацыя таксама ня вельмі. Там у шпіталі людзі ляжаць абсалютна з розных месцаў Беларусі. Дзе знайшлі месца, туды і прывезьлі».\nНямеччына абвясьціла Беларусь і Літву зонамі падвышанай рызыкі па COVID-19. Што гэта азначае для беларусаў\nНават калі верыць афіцыйным дадзеным Міністэрства аховы здароўя Беларусі, цяпер у краіне назіраецца рэкордная колькасьць тых, хто захварэў з моманту пачатку пандэміі: COVID-19 фіксуецца ў амаль 2 тысяч чалавек за суткі. Але чыноўнікі сытуацыю з каранавірусам называюць «кантраляванай» і заклікаюць беларусаў вакцынавацца.\n«Вакцын у нас цяпер больш чым дастаткова. І ніякіх перабояў нават не прадугледжваецца», — запэўнівае міністар аховы здароўя Беларусі Дзьмітры Піневіч.\nАле беларусы не сьпяшаюцца прышчапляцца нават бясплатнай вакцынай. І лекары кажуць, што на гэта ёсьць прычыны.\n«Часцей за ўсё прапануецца вакцына, якая разьліваецца ў нас, у Беларусі. Гэта той жа самы „Спутник“, але ён вырабляецца ў нас у краіне. І да гэтай вакцыны даверу няма нават сярод лекараў і сярод, у тым ліку, высокапастаўленых чыноўнікаў, — тлумачыць Расьціслаў Савіцкі, лекар-рэаніматоляг зь Віцебску. — Таму што яны часьцей за ўсё робяць прышчэпкі сабе арыгінальным „Спутником“, расейскай вытворчасьці, альбо кітайскай вакцынай. І гэта выклікае пытаньне: а чаму тады ўсім астатнім прапануюць толькі такі варыянт?».\nАльтэрнатывай для беларусаў можа стаць якасная эўрапейская вакцына, кажа Франак Вячорка, дарадца палітыка Сьвятланы Ціханоўскай. Але, паводле яго, усё ўпіраецца ў нежаданьне беларускіх уладаў нават абмяркоўваць падобныя пастаўкі.


Юры Жыгамонт пра радавод: Гэта карані, якія ты павінен берагчы / Мой BY — Информационный портал Беларуси. Новости Беларуси\nЗнакаміты беларускі тэлевядоўца рассказаў у Полацку пра новую праграму, свой вобраз, габрэяў, містыку і дзяцінства.\nУ пятніцу, 6 лістапада, у Полацку адбылася творчая сустрэча з адным з самых пазнавальных вядучых на Беларусі – акцёрам Юрыем Жыгамонтам, чый вобраз нястомнага «дылетанта» знаёмы многім амаль што з дзяцінства.\nСустрэча прайшла ў рамках кампаніі Чырвонага Крыжа, прысвечанай прафілактыцы сардэчна-сасудзістых захворванняў. Гэтая цяжкая тэма блізка знаёмая Юрыю Жыгамонту, бо сам ён нядаўна перажыў інфаркт. Актор здолеў перамагчы хваробу, не страціў прагі да жыцця, але стаў больш клапаціцца пра сваё здароў‘е і працаваць над сабой. Усё, што вы хацелі пачуць: якой будзе новая перадача Юрыя Жыгамонта, чаму рэдка можна ўбачыць сюжэты пра Віцебскую вобласць і чаму на Беларусі не бывае вёсак без гісторыі, а таксама жарты, цікавыя выпадкі з падарожжаў і крыху містыкі vkurier.by распавядае ў цытатах самога вядучага.\n- Зараз праграма будзе называцца «Падарожжа Жыгамонта». Таму што, шмат калі кажуць: «Вось прыедзе Жыгамонт» – «А хто гэта такі?». «А гэта той, хто ходзіць у паліто такім, з сумкай, у капелюшы» – «Аааа! Знаем!». дык вось з наступнага тыдня пачнуцца праграмы, яны будуць выходзіць два разы на месяц.\n- Я вучыўся на першым курсе тэатральна-мастацкага інстытута, быў крышку закаханы, і пачуў гісторыю, што ў Нясвіжы па парку ходзіць Барбара Радзівіл, прывід, і закаханым з‘яўляецца. Я так падумаў: паеду! Сядаю ў аутобус увечары, і да мяне падсаджваецца на нейкім прыпынку дзяўчына. Пачалася размова: я гавару, што еду ў Нясвіж, пра парк, пра замак, пра Барбару Радзівіл. І ўжо пад‘язжаем, ёй выходзіць, і тут яна гаворыць: «Слухай, а паехалі да мяне! У нас возера там, а я блінцы такія смачныя пяку!». Карацей, не паехаў я з ёй, паехаў да Барбары. Хаджу там па парку, няма Барбары, змерз, восень, холадна, вакзал у Нясвіжы закрыты на ноч… І думаю: «Божа мой, які ж ты прыдурак! Зараз бы ўжо блінцы пякліся, з пограба нешта цікавае дасталі б…». Ну вось такое было маё першае падарожжа»\n- Справа ў тым, што нашы храмы былі разбураны пасля вайны ўсе. І Віцебшчына, сярод усіх рэспублік Саюза, была на першым месцы па руйнаванні культавых будынкаў. Таму, калі едзеш здымаць праграму, глядзіш, каб нешта было паказаць, а на Віцебшчыне гэтага вельмі мала. Мне Віцебшчына падабаецца сваімі азёрамі.\n- Я так і прышоў на здымкі – у паліто, у капелюшы. Калі мяне запрасілі вядучым быць, то далі акуляры і чамаданчык. Такім я і застаўся. Праўда, па горадзе так перастаў хадзіць. Аднойчы мая знаёмая, беларуская мастацтвазнаўца Ларыса Фінкельштэйн, паглядзеўшы праграму, сказала: «Юра, я увидела тебя в нашем национальном костюме, и все поняла!»\n- Дарэчы, менавіта габрэі часта задаюць пытанні, калі прыязжаеш у вёску ў вобразе. Вось падыходзіць дзядзька: «Скажите, это ваш псевдоним «Жигамонт»?». Я гавару: «Да не, гэта маё прозвішча». Паслухаў, адышоў, здымаем далей. Ну, калі пяты, шосты, калі падышоў чалавек дзесяты ўжо: «Скажите, это ваш псевдоним?». І я адказаў: «Да!». А ён: «Я так и знал, я так и знал! Давайте знакомиться: Шуцман Иосиф Абрамович!»\n- Увесь час у нас у вёсцы была свая гаворка, амаль беларуская. Калі я пайшоў у войска, то патрапіў служыць ва Украіне, ўсе размаўлялі па-ўкраінску. І я – па-ўкраінску, па-беларускі. Па-руску загаварыў толькі, калі паступіў у тэатральна-мастацкі інтстытут. Там я сутыкнуўся з расейскай мовай, нават мае калегі гаварылі: «Жыгамонт так па-рускі гаворыць, што не разабраць, ці то рускае слова, ці то беларускае». А калі на праграму прыйшоў, пыталі: «А Жыгамонт валодае беларускай мовай?». Адказваюць: «Ён рускай дрэнна валодае!». Мова была для мяне з дзяцінства.\n- Я нарадзіўся на вёсцы, а калі захварэў, узгадаў, што я калісьці, 17 гадоў назад, каля хаты пасадзіў дуб. Ён пачаў расці, і мае суседзі казалі: «Юра, зрэж!». Я спытаў: «Чаму?» Аказалася, ёсць такая прыкмета: калі чалавек садзіць дуб, і гэты дуб перерастае хату, то чалавек памірае. Я думаў: маняць. І вось, уявіце сабе, што, калі гэты дуб дарос роўна да хаты і перерос, са мной здарыўся інфаркт. І, калі б я жыў у вёсцы сваёй, то мяне б ужо там, напэўна, пахавалі.\n- У архівах я займаўся сваім радаводам. І кожны раз, калі я знаходзіў новае імя свайго продка, было ўражанне, быццам усялялася новая сіла. Адчуваеш, што ты не проста некая прыблуда, і нешта абуджаецца ў душы. Гэта карані, якія ты павінен берагчы.\n- У Тэатры юнага гледача я іграў зайца, іграў мышку, іграў карча, а, калі мне далі лесніка ўжо сыграць, да мяне актрыса падышла і сказала: «О! Юра, ты ўжо вялікі артыст – табе далі сыграць чалавека!». У тэатры я ўжо не працую гады чатыры і, канешне, сумую па сцэне.\n- Я нарадзіўся на Палессі, у Нараўлянскім раёне, з самага дзяцінства рос у , так бы мовіць, абставінах паганства. Гэтыя прыкметы як бы ўжыты ва мне з самага дзяцінства. Самыя першыя моманты дзіцячыя: садочкаў не было, маці ідзе восенню бульбу капаць і мяне, малога, бярэ. З сабой банку, туды жабу. І я тады сяжу, пальцам – раз! – і жаба прыгае. Вось такія цацкі былі. І потым, бацькі на працу, выходзіш, выходзяць другія, як ты, і тады ў лес, на рэчку. Карацей, гадаваў і выхоўваў нас Бог. З дзяцінства шмат захавалася таго, што я зараз расказваю на сваёй праграме.\n- Ведаеце, што ёсць лясун? Вось, баба расказала мне такую казку, як яго можна ўбачыць. Калісьці ў Адама з Евай было 12 пар дзяцей. І вось Бог сказаў: сабярыце ўсіх сваіх дзетах, я прыйду і бласлаўлю іх. Адам з Евай падумалі: усіх паказваць не будзем, мала ці што? З рая выгнаў, можа і з дзецьмі што зробіць… Таму, узялі 6 пар паказаць Богу, а 6 пар схавалі пад дубам. Бог прыйшоў, 6 пар перамяшаў, блаславіу, сказаў: жывіце і пладзіцеся. І пайшоў. А яны пайшлі пад дуб, дзе былі астатнія 6 пар. А яны сталі небачныя, духамі зрабіліся. І вось ад іх і пайшлі вадзянікі, русалкі, хатнікі.


Сцягвалі талію карсетам і не насілі бялізну: якой была гродзенская мода 100 гадоў таму - Hrodna.life\n14 сакавіка 2019, 17:39\nГродзенка ў канцы ХIХ — пачатку ХХ стагоддзяў … Хто яна, чым жыла, чым займалася, што яе хвалявала? Каб адказаць на гэтыя пытанні, звернемся да гісторыі, піша «Вячэрні Гродна».\nЖанчын было больш сярод дваран і мяшчан\nМатэрыялы Першага ўсеагульнага перапісу насельніцтва Расійскай імперыі 1897 г., нумары газет «Гродненские губернские ведомости», якія захоўваюцца ў Нацыянальным гістарычным архіве Беларусі ў Гродне, раскрываюць шмат цікавых фактаў.\nПаводле перапісу, у Гродзенскай губерні на той час пражывала 1 617 800 чалавек, 11,4% з якіх гараджане. У канцы ХIХ стагоддзя ў губернскай «сталіцы» — Гродна было 46 919 жыхароў, прыкметна пераважалі мужчыны — 26 889 (жанчын — 20 030). Гэта тлумачылася тым, што ў горадзе дыслакаваліся войскі, стаяла шмат раскватараваных вайскоўцаў. Дзяўчат і жанчын у шлюбе апынулася менш, чым халастых і жанатых мужчын. Затое ўдоў і разведзеных жанчын было ў чатыры разы больш, чым удаўцоў і разведзеных мужчын.\nСярод саслоўяў пераважалі мяшчане і сяляне. У ліку мяшчан больш жанчын, сярод сялян — наадварот. У цэнтры Гродна ў багатых каменных дамах жылі нашчадкавыя дваране, знакамітыя купцы, духавенства. Па дадзеных перапісу, дваранак было больш, чым дваран мужчын.\nГрамаце вучыліся ў асноўным дваранкі\nУ другой палове XIX — пачатку XX стагоддзяў у Гродзенскай губерні дзейнічала некалькі навучальных устаноў для жанчын. У 1860 годзе адкрылася Гродзенская жаночая гімназія, у 1876 году — павівальная школа, ў 1892 году — жаночая нядзельная школа, у 1900-м — Гродзенская абшчына сясцёр міласэрнасці, у 1902-м — жаночае прыходскае вучылішча, ў 1904 году — прыватнае жаночае вучылішча спадарыні Е. Баркоўскай, якое ў 1905-м было ператворана ў сямікласнае вучылішча. У 1910 году з’явілася Гродзенская цэнтральная акушэрска-фельчарская школа.\nАмаль палова насельніцтва была непісьменная, хоць адукаванымі лічыліся тыя, хто скончыў аднакласныя школы, парафіяльныя вучылішчы. Усяго 9 жанчын мелі вышэйшую універсітэцкую дукацыю (8 з якіх дваранкі), 11 — спецыяльную вышэйшую, таксама дваранкі. У сярэдніх навучальных установах навучалася ўсяго 11 сялянак і 417 жанчын з мяшчан.\nДарэчы, пісьменных жанчын у той час было амаль у два разы менш, чым пісьменных мужчын (8965 і 16 321 адпаведна). У дваранскім асяроддзі пісьменных жанчын было больш, чым пісьменных мужчын. Сярод сялян — наадварот (пісьменных сялян — 6524, а пісьменных сялянак — 902).\nПрацавалі служанкамі і на вытворчасці тытуню\nБольшасць гродзенскіх жанчын мяжы XIX-XX стагоддзяў служылі прыватнай прыслугай (2033), працавалі на вытворчасці тытуню і вырабаў з яго (794) або займаліся вырабам адзення (640).\nМенш за ўсё жанчын было ў жывёлагадоўлі (5), на пошце, тэлеграфе (6), у сферах навукі, літаратуры, мастацтва (9), пры дабрачынных арганізацыях (11). Паненкі станавіліся настаўніцамі, гувэрнанткамi, выхавальніцамі, акушэркамі, санітаркамі. Акрамя таго, жанчыны працавалі ў земляробстве, на апрацоўцы раслінных і жывёльных прадуктаў, на паліграфічным заводзе.\nЁсць і іншыя лічбы: 39 жанчын адбывалі пакаранне, 56 займаліся прастытуцыяй.\nШто пісалі ў гродзенскіх газетах\nВось некалькі паведамленняў, аб’яў і нататак, якія былі надрукаваныя ў канцы ХIХ — пачатку ХХ стагоддзяў у «Гродзенскіх губернскіх ведамасцях».\n№ 101, 1898 г., 30 снежня\n№ 66, 1900 г., 7 сакавіка\nАўтар: Ірына Рабухіна, загадчыца аддзела Нацыянальнага гістарычнага архіва Беларусі ў г. Гродна. Выкарыстаны фатаграфіі з кнігі В. М. Белявінай і Л. В. Ракавай «Жаночы касцюм на Беларусi» (Мінск, 2007)\n« Пасля нападу сабакі на дзіця пракуратура праверыла ўмовы ўтрымання жывёл


ЗДОРАВА! — Techkrait . "",\n22.11.2013 252 Анжелика 0 Comment\nАб тым, што на стадыёне Олтушскай школы адбудзецца футбольны турнір, стала вядома яшчэ за тыдзень. На спартыўнае спаборніцтва былі запрошаны каманды з Ланской і Арэхава. Але прыехалі на матч толькі арэхаўскія спартсмены, таму турнір ператварыўся ў таварыскую гульню паміж дзвюма моцнымі футбольнымі камандамі.\n…Стартавы свісток. З самага пачатку госці з в. Арэхава ўзялі мяч пад свой кантроль, стараючыся як мага хутчэй забіць першы гол. Былі добрыя камбінацыі, ігракі білі па варотах, але галкіпер олтушскай каманды ўмела стрымліваў сітуацыю. У адказ ішлі контратакі. У выніку на перапынак футбалісты пайшлі з лікам 0:0.\nТолькі прагучаў свісток, як госці зноў пачалі атакаваць вароты. І вось першы гол. Забіў яго Алег Алесік. Тут жа ў адказ мяч у вароты сапернікаў накіраваў капітан олтушскай каманды Іван Халопаў. Памылка аднаго з олтушскіх ігракоў прывяла да пенальці. І вось мяч зноў ляціць у вароты олтушскіх футбалістаў. Гэты момант стаў пераломным у гульні. Каманда гасцей, адчуўшы ўпэўненасць у сваіх сілах, змагла забіць яшчэ два мячы. Вызначыліся зноў жа Алег Алесік і Уладзімір Кулукаеў. Але олтушская каманда не хацела згаджацца з такім вынікам і адваявала адзін гол. Лік – 2:4. З ім і завяршылася таварыская сустрэча.\nПоле ігракі пакідалі стомленыя, але бадзёрыя. Такі запал дае спорт. Юнакі і дзяўчаты, далучайцеся да спартыўных гульняў, бо спорт – гэта здаровы лад жыцця. А здаровы лад жыцця – гэта крута!\n← Судовыя медыкі. Хто яны?\n“Настаўнік года” стартаваў →


Спачатку Кіеў, а праз два гады і Масква. Абедзве краіны бачаць сэнс ва ўвядзенні міратворцаў ААН на Данбас. Праўда, кожная сталіца ўяўляе місію па-свойму. Хто мог бы забяспечыць мір на ўсходзе Украіны, якімі сіламі? Колькі міратворцаў трэба для місіі на Данбасе? Чаму там не зʼявяцца беларускія вайскоўцы?\nРасея ў асобе прэзідэнта краіны Уладзіміра Пуціна неспадзявана ўхваліла ўвядзенне міратворчага кантынгенту на Данбас.\n«Наяўнасць міратворцаў ААН, нават не міратворцаў, а тых людзей, якія гарантуюць бяспеку назіральнай місіі АБСЕ на Данбасе, лічу цалкам дарэчнай і не бачу тут нічога дрэннага», – сказаў Уладзімір Пуцін\nІ запрацавала крамлёўская машына… Прэс-сакратар Пуціна Уладзімір Пяскоў у той жа дзень удакладніў, што прэзідэнт ніколі не быў супраць увядзення міратворцаў на Данбас. А Міністэрства замежных справаў Расеі аператыўна накіравала ў ААН праект рэзалюцыі аб міратворцах на ўсходзе Украіны.\nАле менавіта Расея апошнія два гады катэгарычна адмаўлялася размаўляць пра міратворцаў. У 2015 годзе тагачасны сталы прадстаўнік Расеі пры ААН Віталь Чуркін казаў, што гэта супярэчыла б Менскім дамоўленасцям. Кіраўнік расейскай дыпламатыі таксама быў супраць:\nЖурналіст: «Калі такая гісторыя дойдзе да Рады Бяспекі ААН – як прагаласуе Расея?»\nЛаўроў (выдых): «Мы нават галасаваць не будзем!»\nЦяпер жа Масква лічыць інакш. Услед за Крамлём меркаванне змяняюць і ўлады самаабвешчаных ЛНР і ДНР.\n«Лічым, што ёсць рацыянальнае зерне ў гэтай прапанове. Вядома, трэба гэта дадаткова абмяркоўваць», – кажа Дзяніс Пушылін, кіраўнік народнага савету ДНР.\nЧаму ў Крамлі, пасля двух гадоў блакавання гэтае ідэі нечакана вырашылі змяніць стратэгію.\n«У кастрычніку мінае трохгадовы тэрмін украінскага закону пра выключны статус самаўрадавага кіравання асобных тэрыторыяў Луганскай і Данецкай вобласцяў. Адпаведна, калі гэты статус больш не дзее, то Украіна мае ўсе юрыдычныя і палітычныя падставы змяніць трактоўку гэтых тэрыторыяў», – сказаў Дмытро Снегіроў з\nграмадскай ініцыятывы «Права справа».\nАдметна, што першым, яшчэ ў 2014 годзе, гатовасць выслаць свае войскі ў якасці міратворцаў на ўсход Украіны выказаў прэзідэнт Казахстану Нурсултан Назарбаеў. Беларускі бок прапанаваў увядзенне міратворцаў паводле мандату ААН падчас размоваў «Менск-2». Да гэтага Аляксандр Лукашэнка паспяхова «прадаў» беларускую сталіцу ў якасці зручнай усім пляцоўкі для перамоваў пра Украіну. Верагодна, акрамя пасіўнай ролі, Менск бачыць сябе яшчэ і актыўным міратворцам.\n«Юрыдычна такая магчымасць ёсць – перадусім згодна з беларускай прававой базай і мандатам ААН, кіраўніцтва Беларусі мае права прыняць такое рашэнне. Гэта магчыма і з вайсковага гледзішча. У нас ёсць міратворчая рота ў сілах спецыяльных аперацыяў, падрыхтаваная да такога кшталту місіяў», – разважае Юрый Царык з Цэнтру стратэгічных і замежнапалітычных даследаванняў.\nАле колькі б міратворцаў спатрэбілася, каб забяспечыць аперацыю? Мы запыталіся пра гэта ў былога ўкраінскага вайскоўца, які браў удзел у міратворчых місіях у Харватыі і Чарнагорыі ў 90-тыя, у Іраку ў сярэдзіне 2000-ых, а таксама ў шэрагу афрыканскіх краінаў.\n«Гэта ўсё вядомыя факты. Калі гэта міратворчая аперацыя, то ўсё залежыць ад кіламетражу. Кожнае падраздзяленне – у залежнасці, ці гэта батальён, ці рота – мае гэта прапісанае ў статутах. Рота – 5 кіламетраў, батальён – 15-ць…»\nТакім чынам, каб цалкам ахапіць абедзве акупаваныя вобласці, патрэбна каля 25-ці тысяч жаўнераў, што параўнальна з аперацыяй ААН у Самалі ў 1995 годзе, якая каштавала дзясяткі мільярдаў долараў. Няма гаворкі пра тое, каб Беларусь нават у супрацы з Казахстанам адолела такую задачу. Да таго ж існуе і палітычны аспект.\n«Яшчэ ў 2015 годзе, калі ўпершыню прагучала заява Парашэнкі пра міратворчую аперацыю, было заяўлена, што ў якасці міратворцаў не могуць выступаць ні расейскія, ні беларускія войскі. Толькі краіны Захаду», – кажа Дмытро Снегіроў з грамадскай ініцыятывы «Права справа»\nНа што не пагодзіцца Масква… Сапраўдная мэта Крамля ў гэтай гульні – аддзяліць Данбас ад рэшты Украіны чужымі рукамі – буфернай зонай міжнароднага кантынгенту. Кіеў жа мае супрацьлеглую задачу – закрыць мяжу паміж самаабвешчанымі рэспублікамі і Расеяй. А таму нават калі абодва бакі пагаджаюцца, што міратворцы патрэбныя, кажуць яны пра абсалютна розныя рэчы.\nСюжэт паказалі ў праграме «ПраСвет»\nЯк «Захад-2017» забірае ў краіны самастойнасць.\nТэгі: вайна на Донбасе, Донбасс, міратворцы, ПраСвет


Аб’яднаныя адным інтарэсам | Созвучие\nЛукашенко поздравил председателя Союза писателей Беларуси Чергинца с 80-летием\nАб’яднаныя адным інтарэсам\nВторник, 13 февраля 2018 08:23\nПаміж Міністэрствам інфармацыі Рэспублікі Беларусь і Саюзам пісьменнікаў Беларусі заключана пагадненне аб супрацоўніцтве. Дакумент мае на мэце ўзняць творчыя стасункі на новы ўзровень.\nМіністэрства інфармацыі надзвычай зацікаўлена ў развіцці сучаснай беларускай літаратуры, кнігавыданні, чытацкіх інтарэсах да кнігі. З гэтых пазіцый сыходзіць і Саюз пісьменнікаў — творчая арганізацыя, якая аказвае шырокі ўплыў на духоўнае ўзбагачэнне грамадства, прапагандуе лепшыя нацыянальныя каштоўнасці. Пра плён сумеснай работы сведчаць мерапрыемствы высокага дзяржаўнага ўзроўню — Дзень беларускага пісьменства, мінскія міжнародныя кніжныя выстаўкі-кірмашы, а таксама сумесныя літаратурныя конкурсы, канферэнцыі і круглыя сталы.\nПаводле слоў старшыні Саюза пісьменнікаў Беларусі Мікалая Чаргінца, у творчым арсенале пісьменніцкага згуртавання — прапановы, сугучныя патрабаванням сучаснага жыцця. Пісьменнікі шукаюць новыя шляхі больш уплывовага ўздзеяння на чытацкую аўдыторыю, будучы перакананымі ў тым, што кніга вытрымае ўсе выпрабаванні інфармацыйнай канкурэнцыі. Пры падтрымцы Міністэрства інфармацыі Саюз пісьменнікаў Беларусі мае намер правесці сёлета семінар з дырэктарамі кніжных крамаў сістэмы ААТ «Белкніга», прадстаўнікамі выдавецтваў.\nЗ лютага мінулага года пісьменнікі актыўна праводзяць прэзентацыі сваіх выданняў у гандлёвых залах, прыцягваючы тым самым увагу да кніжных навінак. Падчас сустрэч заўважана, што літаратура айчынных аўтараў нярэдка займае месца на аддаленых паліцах, тым самым прайграе расійскім выданням. Размова пойдзе і пра запланаваны выдавецтвамі выхад кніг на гэты год — перспектыўнае папаўненне асартыменту. Такім чынам, партнёры па прасоўванні кнігі, работнікі кніжных крам стануць больш дасведчаныя ў развіцці сучаснага літаратурнага працэсу, будуць валодаць змястоўнай інфармацыяй пра кніжныя навінкі. А значыць, змогуць лепш сарыентаваць пакупніка ў выбары.\nЦяпер СПБ далучаецца да ініцыятывы міністэрства — рэспубліканскай акцыі «Культурны маршрут “Мая Беларусь: сучасныя пісьменнікі — дзецям”» і рыхтуе вялікую праграму для ўдзелу ў ХХV Мінскай міжнароднай кніжнай выстаўцы-кірмашы.\nДругие материалы в этой категории: « Мінскае гарадское аддзяленне Саюза пісьменнікаў Беларусі запрашае Экзотыка ў “Бярозцы”. Анонс №1/2018(1076) »