Беларусь: пляцдарм Кітая ў Эўропе? - Польскае Радыё\nБеларусь: пляцдарм Кітая ў Эўропе?\nAlaksandar Papko 19.04.2017 17:46\nБеларусь пляцдарм Кітая ў Эўропе.mp3\n«Кітай гатовы супрацоўнічаць з Менскам, не патрабуючы ўзамен ані дэмакратызацыі, ані прызнаньня анэксіі Крыму».\nБеларусь наведаў старшыня Сталага камітэту Ўсекітайскага сходу народных дэпутатаў Чжан Дэцзян. Аляксандар Лукашэнка й старшыня кітайскага парлямэнту абмяркоўвалі прыход на беларускі рынак кітайскіх інвэстыцыяў і павелічэньне беларускага экспарту ў Паднябесную. Акрамя таго, было абʼяўлена, што ў траўні гэтага году Аляксандар Лукашэнка наведае Пэкін – усяго 6 месяцаў пасьля сваёй папярэдняй паездкі ў Кітай. У апошнія месяцы Беларусь часта наведвалі прадстаўнікі кітайскіх рэгіёнаў і мэнэджэры дзяржаўных кампаніяў. У чым заключаюцца інтарэсы Беларусі ў Кітаі і кітайскія інтарэсы ў Беларусі? Як актыўна яны прасунуліся ў апошні час? Пра гэта нам расказваюць экспэрт Цэнтру Астрагорскага Рыгор Астапеня і аналітык EAST Center Андрэй Елісееў.\nКітай мае тры галоўныя інтарэсы ў Беларусі – кажа кіраўнік дасьледчага інстытуту EAST Center Андрэй Елісееў. Перш за ўсё – гэта калійныя ўгнаеньні, патрэбныя кітайскай сельскай гаспадарцы. Другі важны аспэкт беларуска-кітайскага супрацоўніцтва – гэта вайсковая сфэра. Дзякуючы Беларусі, Кітай вырабляе шасі для сваіх ракетных комплексаў. Беларусь жа атрымлівае з Кітаю ракеты для рэактыўнай сыстэмы залпавага агню «Палянэз». Таксама Беларусь і Кітай супрацоўнічаюць у вытворчасьці сыстэмаў сувязі і ў касьмічных тэхналёгіях.\nТрэцяя сфэра інтарэсаў Кітая ў Беларусі – гэта пабудова «Вялікага шаўковага шляху» – транспартнага калідору з Кітаю ў Заходнюю Эўропу, а таксама пабудова беларуска-кітайскага індустрыяльнага парку ў рамках гэтага глябальнага праекту. Пакуль што кітайскія інвэстары прыходзяць у парк даволі марудна – канстатуе Андрэй Елісееў. У парку зарэгістраваліся менш за 15 кампаніяў. Менск жадае перакласьці задачу прыцягненьня інвэстараў на плечы Кітая, што ня вельмі падабаецца Пэкіну.\nАляксандар Лукашэнка і генэральны сакратар Кампартыі Кітая Сі Дзыньпін у Менску, травень 2015 г. Фота: TUT.BY\nБеларускія інтарэсы ў Кітаі можна ахарактарызаваць трыма ключавымі словамі: інвэстыцыі, крэдыты, экспарт. Аляксандар Лукашэнка заявіў, што неўзабаве на беларускі фінансавы рынак можа прыйсьці сёмы па велічыні банк Кітаю China CITIC Bank.Таксама беларускія ўлады жадаюць, каб Кітай купіў дзяржаўныя аблігацыі Беларусі.\nУ 2016 годзе Беларусь экспартавала ў з Кітай тавараў на 480 мільёнаў даляраў – гэта на 1,8 мільярды даляраў менш, чым Менск купіў у Пэкіна. Пэрспэктывы павялічыць экспарт беларускай прадукцыі ў Кітай, каб выправіць гэты дэфіцыт, выглядаюць сумнеўна – лічыць Андрэй Елісееў. Кітай цікавяць перш за ўсё беларускія калійныя ўгнаеньні, пастаўкі якіх наўрад ці павялічацца. Калій складае амаль 80% беларускага экспарту. Доля прамысловай прадукцыі ў беларускім экспарце ў тэхналягічна прасунуты Кітай не перавышае 5%, і яе павялічыць цяжка.\nКалі казаць пра інвэстыцыі ў прамысловасьць, то Пэкін быў бы ня супраць набыць акцыі «Беларуськалія». Іншыя прадпрыемствы вялікай цікавасьці ў кітайскіх інвэстараў не выклікаюць. Кітайскія прадпрымальнікі лічылі беларускія заводы малацікавымі яшчэ 10 гадоў таму. Цяпер, калі з-за крызысу яны амаль спыніліся, іх і без таго невысокі рынкавы кошт стаў яшчэ меншым. Таму маштабных кітайскіх інвэстыцыяў у прамысловасьць чакаць ня варта – кажа Андрэй Елісееў.\nАндрэй Елісееў: Кошт прадпрыемстваў, якія Беларусь прапануе Кітаю, цяпер аб’ектыўна малы. Пры гэтым Кітай ня мае намеру раскідвацца грашыма і плаціць за акцыі больш, чым яны каштуюць насамрэч. Магчыма, Кітай згодзіцца інвэставаць у пару прадпрыемстваў, але гэтыя інвэстыцыі будуць адлюстроўваць рэальны рынкавы кошт акцыяў. Яны ня будуць занадта прыбытковымі для Беларусі.\nМенску важная таксама палітычная падтрымка Пэкіна. На міжнароднай арэне Кітай галасуе супраць рэзалюцыяў, якія крытыкуюць беларускі ўрад. У сваю чаргу, Менск пасьлядоўна галасуе супраць любых рэзалюцыяў ААН, якія намякаюць на незалежнасьць Тайваню. Пры гэтым, Кітай разьвівае эканамічнае супрацоўніцтва, не ставячы Менску палітычных умоваў – кажа экспэрт Цэнтру Астрагорскага Рыгор Астапеня.\nРыгор Астапеня: Аляксандар Лукашэнка сам неаднаразова казаў, што Кітай зьяўляецца адным з полюсаў глябальнай палітыкі – нароўні з ЗША й Расеяй. З гэтых трох полюсаў толькі Кітай не прад’яўляе Беларусі палітычных патрабаваньняў. Кітай гатовы супрацоўнічаць з Менскам па эканамічных і палітычных пытаньнях, не патрабуючы ўзамен ані дэмакратызацыі, ані прызнаньня анэксіі Крыму. Таму Менску падабаецца зь ім супрацоўнічаць.\nПалітыкі і публіцысты часам называюць Беларусь «пляцдармам» Кітая на шляху ў Расею ці Заходнюю Эўропу. Насамрэч называць Беларусь «апорай» ці «пляцдармам» Кітая некарэктна – кажа Андрэй Елісееў. У адрозьненьне ад, напрыклад, ЗША, Кітай не абапірае сваю зьнешнюю палітыку на асобныя краіны-саюзьніцы. У эканамічным пляне значэньне Беларусі таксама не такое высокае, каб называць яе «пляцдармам». Аднак важнасьць Менска для Пэкіну таксама нельга недаацэньваць – кажа Андрэй Елісееў.\nАндрэй Елісееў: Беларусь знаходзіцца на транспартным шляху зь Эўразьвязу ў Кітай, тут разьмешчаны патэнцыйна важны праект індустрыяльнага парку, акрамя таго, Беларусь зьяўляецца важным пастаўшчыком калійных угнаеньняў. Гэтыя тры пункты робяць Беларусь важнай краінай. Але я б не назваў яе «стратэгічным пляцдармам» Кітая.\nКалі параўнаць супрацоўніцтва Беларусі й Кітая з эканамічным супрацоўніцтвам Кітая й Польшчы, то стане відавочным, што значэньне суседкі Беларусі для Пэкіну нашмат больш высокае – падкрэсьлівае Рыгор Астапеня. Аднак, у адрозьненьне ад польска-кітайскіх стасункаў, беларуска-кітайскія адносіны нашмат лепш асьвятляюцца ў СМІ, таму выглядаюць яны больш сур’ёзнымі – падсумоўвае экспэрт.\ntags: Астапеня, Беларусь-Кітай, Елісееў, міжнародныя адносіны, эканоміка Беларусі


Гонар Астравецкага раёна: загадчыца МТК «Газа» Генаефа Харкевіч\nГлавная→Новости→Новости→Гонар Астравецкага раёна: загадчыца МТК «Газа» Генаефа Харкевіч\nГонар Астравецкага раёна: загадчыца МТК «Газа» Генаефа Харкевіч\n11:09 / 13.08.2019\nКалі ў чалавека вялікае сэрца, то яго любові, пяшчоты і ўнутранай цеплыні хапае на кожнага, неістотна – чалавек гэта, жывёла ці расліна.\nЗагадчыца малочна-таварнага комплексу «Газа» КСУП «Варняны» Генаефа Харкевіч, чый партрэт сёлета занесены на раённую Дошку гонару, з такіх – шчырых, спачуваючых, добрых людзей, для якіх чужыя бяда і радасць – як свае…\n– А інакш я не ўмею, – прызнаецца загадчыца малочнага-таварнага комплекса. – Усё жывое ласку любіць. І да чалавека, і да жывёлы з дабрынёй трэба адносіцца. Раз пачухаеш кароўку за вухам, другі – а праз дзень яна ўжо сама да цябе пысу цягне – пазнае.\nНа ферме «Газа», якую шэсць гадоў таму пераабсталявалі пад комплекс, Генаефа Станіславаўна працуе ўсё свядомае жыццё – больш за трыццаць гадоў. Загадчыца можа падмяніць любога работніка: даярку, слесара, цялятніцу. У дзень майго прыезду гэтая ўсмешлівая жанчына сама паіла цёплым малаком цялят.\n– Я люблю жывёлу, з дзяцінства ведала, што буду працаваць на ферме, – прызнаецца Генаефа Станіславаўна. – Нарадзілася на Воранаўшчыне ў простай вясковай сям’і. Бацькі працавалі ў калгасе: мама была даяркай, тата – трактарыстам. Некалькі гадоў ён узначальваў ферму, дзелавы быў, пагэтаму і прызначылі. (Усміхаецца). І я на ферме прападала: дапамагу маці падаіць кароў – і подбегам да цялятак. Яны пацешныя, зусім як дзеці. Таму пытання, кім быць, пасля школы перада мной не стаяла. Падала дакументы ў Ваўкавыскі сельскагаспадарчы тэхнікум. Вывучылася на ветэрынарнага фельчара і па размеркаванні трапіла на Астравеччыну ў калгас «Запаветы Ільіча». Думала, што часова: адпрацую і вярнуся бліжэй да бацькоў – у Воранаўскі раён, а выйшла так, што на ўсё жыццё.\nМаладзенькую фельчарку на кватэру да сябе ўзялі Юркойці, хата якіх стаяла каля клуба.\n– У Міхалішкі на танцы моладзь прыязджала з суседніх вёсак, – успамінае Генаефа Станіславаўна. – Хлопец з Заборцаў прыязджаў на матацыкле – ну і глянуўся мне. Ці я яму? (Усміхаецца). Ужо і не разбярэшся! Год сустракаліся, а потым пабраліся шлюбам. Па даўнейшай завядзёнцы вяселле было на два бакі: у маіх бацькоў на Воранаўшчыне і ў Заборцах.\nНекалькі гадоў маладыя жылі ў Заборцах, потым перабраліся ў Газу – тут ім праўленне калгаса выдзеліла дамок. У Харкевічаў нарадзілася двое дзетак: дачушка Рэната і сынок Віця. Здавалася б, жыві сабе і радуйся! Ды няпрошаны «госць» пагрукаў у дзверы.\n– Я і муж на працы былі, дзеці – у школе, – успамінае Генуэфа Станіславаўна. – Памятаю, нехта з вясковых прыбег на ферму, кажа: «Прысядзь, Геня, бяда ў вас – хата гарыць». Я і аб’ехала па сцяне, – жанчына прыпыняецца. – Дом жа драўляны – за некалькі хвілін цалкам згарэў, нават дакументы ўратаваць не паспелі. У нас старэнькі халадзільнік стаяў, дык пажарныя потым сказалі, што, хутчэй за ўсё, ад яго і пачалося ўзгаранне. Жылі ў лазні. Але свет не без добрых людзей. Хто нам толькі ні дапамагаў! З калгаса бясплатна будаўнікоў далі, лясніцтва драўніну выдзеліла, райвыканкам бясплатна дапамог аднавіць усе дакументы, людзі грошы, адзенне, ежу прыносілі… У красавіку бяда здарылася, а ў верасні мы ўжо перайшлі ў новую хату. Праўда, жылымі былі толькі два пакоі, пакрысе з мужам усё даводзілі да толку.\nЖанчына прызнаецца, што ў той складаны для іх сям’і час ад дрэнных думак і роспачы яе ратавала работа.\n– Раней людзі больш працавітымі і дружнымі былі: разам і гаравалі, і радаваліся. У вёсцы, памятаю, было сто кароў, а цяпер на ўсю Газу толькі адна рагуля, – гаворыць Генаефа Станіславаўна. – Маладыя не хочуць ісці ў сельскую гаспадарку, але некаму ж трэба жывёлу гадаваць і хлеб расціць.\nНа МТК «Газа» ўтрымліваецца крыху больш за 600 галоў буйной рагатай жывёлы, з якіх 365 – дойны статак.\n– На мне яшчэ бычнікі ў Шульніках і Загазі, – расказвае жанчына. – Па малаку мы плюсуем і прывагі на комплексе нядрэнныя. Групу высокапрадукцыйных кароў доім тры разы на дзень і з 9.00 да 13.30 выганяем на прагулку. На пашы штодзень бываюць хворыя рагулі. Нездарма кажуць, што малако ў каровы на языку: калі «зялёнка» добрая, тады і надоі растуць.\nПрацоўны дзень у загадчыцы малочна-таварнага комплексу пачынаецца ў пяць раніцы. За гадзіну, пакуль на ферме не з’явіліся іншыя работнікі, Генаефа Станіславаўна паспявае абысці свае ўладанні: праверыць ацёлы, адведаць цялят, выявіць кароў у ахвоце.\n– Толькі глянуўшы на карову, магу сказаць, што ёй нездаровіцца: вочы патухлыя, слаба жуйку жуе, – расказвае жанчына. – Два разы на месяц на комплекс прыязджаюць спецыялісты райветстанцыі і абследуюць кожную карову. Хворых адразу пераводзім у іншую групу.\nУ падначаленні Генаефы Станіславаўны 18 чалавек.\n– Калектыў у нас нядрэнны. Добра працуе сямейная пара жывёлаводаў Надзеі і Станіслава Сенюцёў. А жывёлавод Алена Туркіна на кані развозіць і ўручную раздае кармы цялушкам і атрымлівае добрыя прывагі – па 700-800 грамаў, – расказвае жанчына. – Я люблю сваю работу. Калі нехта пытаецца, ці кінула б комплекс, катэгарычна адказваю, што нізавошта. Як я буду без маіх цялятак і кароў?\nНа развітанне цікаўлюся ў Генаефы Станіславаўны, што для яе галоўнае ў жыцці.\n– Каб дзеці і ўнукі былі здаровенькімі. Астатняе прыдбаецца і купіцца… А яшчэ – да ўсяго жывога трэба адносіцца з дабром – яно абавязкова вернецца, я ведаю, – усміхаючыся, адказала маленькая жанчына з вялікім сэрцам.


Праваслаўны святар Уладзімір Драбышэўскі расказаў, як адбыў 25 сутак за акцыю пратэсту\n21.10.2020 / 08:35\nГомельскі святар Уладзімір Драбышэўскі адбыў пакаранне ў 25 сутак за мірны пратэст. Ён распавёў «Моцным навінам», як правёў амаль месяц у ІЧУ.\nУладзіміра Драбышэўскага ў пятніцу, 18 верасня, выклікалі ў Савецкі РАУС «для гутаркі». Адтуль пад канвоем яго адвезлі на суд, а далей — у ІЧУ.\nПра паход у РУУС і затрыманне\n— У РАУС я пайшоў з адвакатам, прапусцілі і майго бацьку. Вельмі маладыя супрацоўнікі, усе ў масках, адзін вельмі негатыўна рэагаваў. У гэтага неабыякавага супрацоўніка на сцяне ў рамачцы вісіць тэкст прысягі рускага афіцэра 1804 года, пры тым, што ён адкрыта хлусіў у твар, хаміў адвакату. Мы вельмі доўга чакалі. Адвакатка папрасіла назваць імя начальніка, каб падаць скаргу. І вось гэты супрацоўнік заяўляе, што не ведае, хто яго начальнік, як яго завуць, дзе яго кабінет.\nСклалі пратакол за акцыю каля ГДТУ імя Сухога. Я не пагадзіўся з напісаным і адмовіўся ад дачы тлумачэнняў. Потым аформілі другі пратакол — за акцыю на Савецкай (за яго потым я атрымаў 15 сутак).\nУ канцы 30-х раскулачылі мужа сястры майго дзеда Апанаса, той быў кулаком — гаспадарлівым дамавітым селянінам. Жылі пад Гомелем, бедна, 8 дзяцей. Дзеда арыштаваў НКВД, ён некалькі месяцаў адседзеў у Гомельскай турме. З яго ляпілі польскага шпіёна. Асобна дапытвалі бабулю. Дзед з бабуляй трымаліся (лішняга не набалбаталі), і справа не зляпілася. Дзякуй Богу!\nІ вось — горкая іронія. Унук, праз 90 гадоў, таксама «польскі шпіён»: кіруецца праз космас з цэнтру ў Варшаве. Дакуль жа будзем цярпець?!\nІЧУ: чым кармілі, як ставіліся\nУ ІЧУ шмат маладых супрацоўнікаў. Пару чалавек былі з нармальнымі вачыма — мне іх шкада. Я сабе слаба ўяўляю, як у школе настаўніца: «Каця, кім будзеш, калі вырасцеш? — Доктарам. — Малайчына. А ты, Пецечка? — А я буду ахоўваць людзей на зоне. — Малайчына, Пецечка, хтосьці павінен рабіць гэтую працу». - Я не ведаю, як сябе можна прысвяціць гэтаму.\nУ мяне не было асабістага кантакту з турэмшчыкамі, але ўсе ведалі, што я святар. Сказаць, што яны баяцца, як чорт ладану, майго падрасніка — могуць мяне западозрыць у нейкі нездаровай містыцы. Я на судзе быў у форме, у ІЧУ я прыехаў у падрасніку з крыжам. Я быў у прывілеяваным становішчы: пры паступленні, калі абшукваюць і распранаюць, мяне не прымусілі здымаць бялізну. Адзін хлопец мне прапанаваў [зняць бялізну], я спытаў: калі ён калі-небудзь зойдзе ў царкву на Вялікдзень ці на Каляды, ці не сапсуе ён сабе свята відам святара, які прысядае? Ён з такой цікавай інтанацыяй сказаў, што, калі гэта мяне зневажае, я магу не здымаць. Стварылася ўражанне, што ён не разумее, што гэта прыніжае любога чалавека.\nПасля трох шмонаў (я апранаў падраснік) яны падманным шляхам у мяне яго сталі адбіраць, патрабавалі. Кажу: гэта мая вопратка, у жанчын вы таксама адбіраеце доўгія спадніцы, нязручна абшукваць ногі? Але вырашыў не ісці на канфлікт, каб яны здымалі з мяне яго сілай. Аддаў.\nКалі везлі на суд другі раз, я настойліва дабіваўся, каб надзець падраснік. Яны пайшлі насустрач, але сказалі, што крыж не аддадуць у любым выпадку. Калі назад прывезлі ў ІЧУ, адразу ж забралі ўсё зноў. Наогул, усё залежыць ад іх настрою. На першых сутках я папрасіў другую коўдру — прынеслі з першага разу.\nАд родных да мяне даходзіла менш прадуктаў, чым перадавалася. Я бачыў па спісе, напрыклад, сала, каўбаса, яшчэ нешта, але без вагі. Думаў, што, напэўна, шмат не дазваляюць — 150-200 г, жменька-дзве. Родныя потым здзіўлена распавядалі, што сала перадавалася па паўкілаграма, сухой каўбасы палку. Хто з'ядаў ці куды выкідвалася астатняе, я не ведаю.\n— 25 дзён у камеры цяжка знаходзіцца?\n— Так, хацелася бачыць гарызонт. Нават гарадскі (смяецца). Думаў, прыйду дадому і адключу электрычнасць. Але мне было лягчэй: дзякуючы свайму росту, хоць я не змяшчаўся ў шконку, мог глядзець у акно. Калі я хацеў на шпацыр — у мяне ён быў: я стаяў і глядзеў на вуліцу, на дрэвы, надвор'е. Прыходзілі валанцёры, адну нядзелю на губным гармоніку гралі, яшчэ нехта крычаў, нехта махаў рукамі.\nКожную нядзелю мы бачылі, як сілавікі рыхтуюцца да разгону — гадзін у 11-12 прыязджаюць аўтазакі, бусікі, усе з'язджаюцца, у масках. Яны ўсміхаюцца адзін аднаму, абдымаюцца, рыхтуюцца ехаць разганяць жанчын, пенсіянераў. Вельмі бадзёра заўсёды выглядаюць.\nЛічу, што трэба кардынальна перагледзіць умовы ўтрымання. Мне часам кажуць: ну, гэта ж не ў Нарвегіі, там Брэйвік у трохзоркавым гатэлі яшчэ і адукацыю атрымлівае па інтэрнэце. Вось нават так і павінна быць! Гэта тое, што неабходна любому чалавеку. Тое, што кажа Леўчанка: забіралі матрац, бялізну — я не ўяўляю ступень садызму, бесчалавечнасці людзей, якія аддавалі і выконвалі гэтыя загады. Не даваць ваду, каб змыць туалет, давесці чалавека, каб вошы з'явіліся, мне цяжка ўявіць ступень маральнага падзення гэтых людзей.\nТаму, калі мы будзем будаваць новую краіну, утрыманне ў такіх месцах трэба змяніць.\nКалі выпускалі, быў цырк: прыйшлі загадзя, настойвалі, каб я быў у спартыўных штанах. У спіну дзяжурны спытаў, у якой царкве служу — відавочна, каб выпадкова туды не прыйсці і не сустрэць бацюшку, якога тут распраналі.\nСказалі, што павязуць у Савецкі РАУС для прафілактычнай гутаркі. Пасадзілі ў стакан, не хапала паветра, дзверы адкрыць адмовіліся. Доўга вазілі па раёне, нейкі адрэзак шляху (доўга), нават рухаліся заднім ходам. Давозілі да таго, што мне стала дрэнна. Калі выйшаў, я не ведаў, чаго чакаць: у турму КДБ прывезлі ці куды?\nЯ выйшаў на дарогу, прысеў на траву: перад вачыма цёмна, ногі зацяклі. «Мы вас дадому прывезлі, тут недалёка», — кажуць. Я бачу нейкія прыватныя дамы, але не мой. Пастаялі нейкі час, паглядзелі, каб я не ўпаў, і з'ехалі. Ну, а я ў гэтых штанах, у кофце пайшоў. Яны вельмі настойвалі, каб я не быў у святарскай форме.\nПра лісты палітвязням\nЯ масу паштовак, лістоў атрымаў: з Брэста, Полацка, Гродна, Мінска — не толькі Гомельшчына. Вялікі ўсім дзякуй, што падтрымлівалі мяне! Вось я думаў і не ведаў, аб чым пісаць палітвязням. Цяпер ведаю: можна паспрабаваць пагутарыць з чалавекам, навіны якія-небудзь расказаць, акрамя «трымайцеся, мы разам». Мне здаецца, гэта вельмі важна. І пра надвор'е. Я вось вельмі турбаваўся, што пачне халадаць, а я пачынаў захворваць, у мяне хранічны бранхіт.\nЯшчэ гэта важна, таму што яны [супрацоўнікі ІЧУ] чытаюць, бачаць адрасы, што гэтыя лісты не ад родных. Разумеюць, што не маргіналы сядзяць — што гэта яны ў меншасці.\nАдна дзяўчына вельмі пісьменна пісала, навіны спрабавала складаць, даслала размалёўку і распавяла, як у спецыяльнай тэхніцы ручкай паўтонамі [маляваць]. Вось чалавек спрабаваў нешта мне прапанаваць, каб прабавіць час. Тыя, хто вызваліўся, пісалі, паказвалі нумар камеры, перадавалі прывітанне.\nДзеці пісалі выдатныя лісты: «Тата, мы праходзім Пушкіна «Узнік», а па гісторыі — паўстанне дзекабрыстаў». Думаю: О як! Трэба потым у падручніку паглядзець, што там Міністэрства адукацыі, піша пра паўстанне дзекабрыстаў — можа, трэба нешта паралельна расказаць (смяецца).\n— Як сям'я перажывала вашыя 25 сутак?\n— Дзеці вельмі цікавіліся, ці выводзяць мяне з іншымі зняволенымі пагуляць (смяецца), пра ложак пыталіся. Міліцыя вельмі моцна напалохала маіх дзяцей, асабліва малодшых — і голас Уладзіміра становіцца цяжкім. — Цяпер нам з жонкай даводзіцца гэта ўлічваць. Я вельмі ўдзячны некаторым настаўнікам (маўчыць). У школе дапамогу прапаноўвалі, і ў сына ў ліцэі вельмі выдатныя настаўнікі (плача).\nКалі лічыце, што я выйшаў на волю ці вы цяпер на волі — розніца толькі ў даўжыні ланцуга і ва ўмовах утрымання. Мы ў Беларусі не свабодныя людзі. Там камера дзесьці 3,5×3,5 і яшчэ ж стаяць гэтыя шконкі, рукамыйніца, тое, што яны называюць прыбіральняй, і столік. І бясконцае святло. Таму даўжыня ланцуга ў камеры — 2 метры. А цяпер я выйшаў, тут проста ланцуг троху даўжэйшы? Але ён жа ўсё роўна ланцуг.\n— Дзеці цяпер не кажуць: тата, больш не хадзі?\n— Не. Яны мне малявалі БЧБ-сцягі «Кусь за Беларусь», пісалі, што мы пераможам. Гэтыя дзеці ўжо не захочуць жыць ні пры новай канстытуцыі лукашэнкаўскай, ні пры гэтым рэжыме. Думаю, мае дзеці не адны такія.


19.05.2015 12:13 Якасць адукацыі\nПольская школа вачамі беларускіх настаўнікаў\nЗ дзейнасцю школы знаёміць пані дырэктар Аліна Вазняк і яе намеснік. Навучанне ў гэтай пачатковай школе вядзецца на аснове праграмы IB (міжнародны бакалаўрыят), сертыфікат якой прыняты Міністэрствам адукацыі. У аснове методыкі — стратэгія актыўнай ацэнкі. Станоўчыя бакі праграмы — прафесійны рост настаўніка, супрацоўніцтва педагогаў, методыка даследчай дзейнасці.\n“Актыўная ацэнка”дыстанцыйны курспольская школаРэспубліка Польшчасістэма адукацыі


Новую стаянку пабудуюць да канца года ў Грушаўцы - 24.02.2016, Sputnik Беларусь\nКолькасць свабодных месцаў на сталічных стаянках, не гледзячы на рост колькасці аўтатранспарту, з кожным годам расце. 24.02.2016, Sputnik Беларусь\n© SputnikПаркоўка ў Мінску\nКолькасць свабодных месцаў на сталічных стаянках, не гледзячы на рост колькасці аўтатранспарту, з кожным годам расце.\nМІНСК, 24 лют — Sputnik. Новую стаянку пабудуюць да канца года ў раёне сталічнай вуліцы Чыгуначная, распавёў у сераду на прэс-канферэнцыі галоўны інжынер ГА "Гаражы, аўтастаянкі і паркоўкі" Пётр Пруднікаў.\n"Там развіваецца жыллёвая забудова. Машынамесцаў па генплане там не хапае, таму 179 машынамесцаў да канца года будуць пабудаваны ў раёне Грушаўкі", — заявіў Пруднікаў.\nУсяго ў Мінску ў ведамстве арганізацыі знаходзіцца 106 стаянак на 27 тысяч машынамесцаў. Пры гэтым спецыяліст адзначыў, што ўжо другі год запар назіраецца павелічэнне колькасці незанятых месцаў. У 2015 годзе пуставалі каля 4 тысяч машынамесцаў.\nГэтую тэндэнцыю Пруднікаў патлумачыў адсутнасцю крыміналу і менталітэтам — імкненнем мінчукоў паставіць аўтамабіль бліжэй да пад'езда. Пры гэтым ён заўважыў, што кошт паслуг, хоць і павышаўся двойчы летась, але застаецца, на яго думку, даступным. Месячная плата за захоўванне аўтамабіля на стаянках ГА "Гаражы, аўтастаянкі і паркоўкі" складае 290 тысяч рублёў.


Галоўная ➠ Будоўля ➠ Як уладкаваць прафесійную кухню ў сябе дома\nАпублікавана 02.03.2017 10:15\nСтварэнне правільнай планіроўкі\nПрафесійная кухня, у адрозненне ад аматарскай, мае асаблівую планіроўку. Такое памяшканне не прадугледжвае наяўнасць вялікай колькасці разнастайных шаф.\nРазмяшчаць усе рэчы неабходна такім чынам, каб выцягнутая рука іх магла дастаць. Пад стальніцай, адкрытыя паліцы або рейлинги – аптымальныя месцы, дзе павінна захоўвацца начынне для кухні. Асноўная ўмова – нічога не павінна перашкаджаць, але пры гэтым усё было гатова да імгненнага выкарыстання. Калі ў вас маюцца якія прымяняюцца рэдка рэчы на кухні, то вылучыце ім месца ў шафах-калонах, якія можна ўсталёўваць па-за межамі «гарачай» зоны.\nАстраўная канструкцыя кухні – асаблівасць, уласцівая кожнаму прафесійнаму кухару. Дадзены выгляд прадугледжвае некалькі выгод: да «вострава» можна падабрацца з любой зручнай боку, да таго ж яна абсталявана ўсім неабходным для гатавання – паверхняй, мыйкай і панэллю для варэння.\nАсноўны крытэрый для стварэння такой канструкцыі – якасная і магутная выцяжка, плюсам якой будзе магчымасць мацавання да яе розных кухонных прыладаў, такіх як патэльні, друшлякі і іншае. Заўсёды варта знайсці хвілінку, каб папіць кавы ў Кіеве.\nВыбар добрай працоўнай паверхні\nДобры кухар-той, хто часта і смачна гатуе. Таму, асноўная паверхня павінна валодаць зносаўстойлівымі якасцямі, а таксама лёгка чысціцца ад розных забруджванняў. Да прыкладу, высакародны гатунак дрэва тут будзе недарэчны, так як уся бруд будзе пранікаць у пары матэрыялу, што не зусім адпавядае патрабаванням гігіены. Ламінаваныя пліты не падыходзяць па той жа прычыне. Ідэальны варыянт – шчыльны кварц, які валодае жароустойчивыми характарыстыкамі. Такая паверхня будзе не толькі надзейнай, але і вытанчанай. Таксама можна выкарыстоўваць матавую нержавеючай сталі, што адпавядае рацыянальным і эстэтычным патрабаванням.\nТэхніка неабходная ў тым выпадку, калі вашы рэцэпты будуць больш складанымі, чым смажаны бульба і вараная каша. Духавы шафу, варачная пліта, халадзільнік, микроволовка – тая тэхніка, якую можна сустрэць практычна на кожнай кухні. Дапоўніце спіс цеплавым шафай і зможаце падаграваць усе шэдэўры кулінарыі па меры патрэбы. Вінны шафа і посудамыйная машына таксама даволі зручныя і практычныя вырабы, хоць і не з'яўляюцца неабходнымі, але для надання кухні прафесійнага выгляду – проста абавязковыя.


Некалькі рэчаў, якія вы павінны ведаць пра Абатэмент пратэза ад вытворцы Абатэмент пратэза, пастаўшчыка, аптавіка, дыстрыбутара і фабрыкі ў Taiwan\nКалі ласка, праверце Абатэмент пратэза праз наш сайт. Мы пастаўшчык, вытворца, экспарцёр і выдатны дызайнер. У нас таксама ёсць дружны калектыў работы, так што мы проста лічым, што мы можам зрабіць усё ідэальна для вас. Мы ўпэўненыя, што ўзоры будуць вельмі здавальняючым. Наша ўзаемаразумення і супрацоўніцтва, безумоўна, прывядзе да важнай справы і добрай service.If вы бачыце любую магчымасць, каб зрабіць лепш, калі ласка, паведаміце нам, і мы зробім усё, каб усе вашы запыты будуць атрымліваць нашы аператыўнага увагі.\nАбатмент пад вуглом 25̊ &15̊ -Зубныя імплантаты\nВыраблена з тытана 6AL-4V-Ti ELI,дванаццаць пазіцый кручэння,уключае фіксацыйны шруба,даступна ў 15̊і 25̊вуглы і для імплантатаў&Ослаш;4,5-5,5 мм.\nRoybiotec - вядучы пастаўшчык рэстаўрацыйнага стаматалагічнага абсталявання з Тайваня.Мы таксама можам вырабляць вырабы ў строгай адпаведнасці з вашымі ўзорамі.Запыты вітаюцца.\n999999999 http://schema.org/InStock USD 2020-12-31 https://www.dental-implants.com.tw/be/denture-abutment.html\nКаб знайсці і набыць лепшае Абатэмент пратэза, вам трэба ведаць аб найвышэйшай якасці Абатэмент пратэза вытворцы, пастаўшчыка, аптавіка, дыстрыбутара, OEM і ODM ад фабрыка ў Taiwan


03 лістапад 2012, 17:32 абноўлена 04 лістапад 2012, 02:23\nНа Дзяды на 9-ты кілямэтр Чарнігаўскай шашы грамадзкія актывісты Гомелю й проста неябыякавыя гараджане прыходзяць амаль два дзесяцігодзьдзі запар. Тут усталяваны крыж на знак памяці пра нявінна забітых мірных жыхароў у гады бальшавіцкага тэрору — з 1919 па 1940 гады.\nАктывіст грамадзкага аб’яднаньня «Рух салідарнасьці «Разам» Кастусь Жукоўскі: «Традыцыя ўшаноўваць памяць нявінна расстраляных пачалася ў 90-я гады мінулага стагодзьдзя. Тут усталявалі крыж. Зь цягам часу зьмянілася ўлада й зьмяніўся погляд на ўсе сталінскія рэпрэсіі. Але гэта не перарвала традыцыю, і зараз мы кожны год наведваем гэтыя месцы. У тым годзе аднаўлялі крыжы, фарбавалі іх, умацоўвалі. Каталікі прыходзяць сюды кожны год. А сёлета, я лічу, адбыўся вялікі прарыў — удалося запрасіць сюды праваслаўнага сьвятара. Гэта азначае, што й праваслаўная царква пачынае рабіць маленькія захады дзеля таго, каб ушанаваць памяць і не маўчаць».\nДэмакратычныя актывісты ўсклалі кветкі да пакутнага крыжа й запалілі сьвечкі.\nКаардынатар стваранай партыі «Беларуская хрысьціянская дэмакратыя», сын рэпрэсаванага вязьня сталінскіх лягераў Юры Клімовіч, які запрасіў да ахвярнага крыжа праваслаўнага сьвятара, апавёў:\n«Гэтыя месцы сьвятыя. Менавіта тут і ў вакольных лясах, направа і налева ад Чарнігаўскай шашы, адбываліся масавыя забойствы ў часы бальшавіцкіх рэпрэсіяў. Пахаваныя тут тысячы, ніхто не лічыў — можа, й дзясяткі тысячаў людзей. У гэтых лясах, на месцах пахаваньняў, гомельскія актывісты й неабыякавыя людзі ўсталявалі паклонныя крыжы. Усяго ўстаноўлена 5 крыжоў. Вось гэты крыж, дзе прайшла малітва, быў афіцыйна ўсталяваны ў 1992 годзе як часовы. Але тое, што ў нас часовае, робіцца адразу й пастаянным. Ня бачна зрухаў у стаўленьні уладаў у бок таго, каб неяк больш фундамэнтальна адзначыць унікальнасьць гэтага месца».\nПасьля жалобнай ліціі каля трох дзясяткаў чалавек падзяліліся на групы й разьехалі прыбіраць яшчэ чатыры памятныя месцы паабапал Чарнігаўскай шашы, дзе ў гады сталінскіх рэпрэсіяў расстрэльвалі мірных жыхароў — каго як кулака, а каго як польскага, нямецкага альбо японскага шпіёна ці проста незадаволенага савецкай уладай.\nАпошні з крыжоў пастаўлены ў лесе на месцы, дзе ў 2008 годзе салдаты 52-га пошукавага батальёна Міністэрства абароны знайшлі парэшткі 70 расстраляных чалавек. Гэта прыкладна на тры кілямэтры глыбей у лес за Рэспубліканскі цэнтар радыяцыйнай мэдыцыны й экалёгіі чалавека.\nГрамадзкія актывісты прывезьлі сюды памятны камень з надпісам: «Тваім пакутнікам, Беларусь!» Гомельскі райвыканкам таксама спрычыніўся у свой час да памяці — усталяваў тут драўляны крыж. Аднак аснова яго за чатыры гады згніла, і крыж паваліўся. Таму сёньня грамадзкія актывісты пафарбавалі яго, умацавалі й паставілі на ранейшае месца.\nУдзельніца сёньняшніх Дзядоў Ларыса Шчыракова: «У мяне прадзед рэпрэсаваны. Ён жыў у Нараўлянскім раёне ў вёсцы Грыдні. Яго забралі ў 30-я гады, а дома ў яго заставаліся два сыны і жонка. Здаецца, яго проста выслалі, і там ён недзе загінуў. Жыў чалавек, гадаваў дзяцей, быў прыстойным чалавекам — і зьнік. І невядома, куды прынесьці цяпер кветкі, дзе яго магіла? Гэта няправільна. Тым больш, што людзі гэтыя ні ў чым не вінаватыя і пазьней былі рэабілітаваныя».\nДзяды ля магілаў прэзыдэнтаў БНР


Чкалаўскі сельсавет (Гомельскі раён) — Вікіпедыя\n3 верасня 1965\nУ гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Чкалаўскі сельсавет (значэнні).\nЧка́лаўскі сельсавет — былая адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў складзе Гомельскага раёна Гомельскай вобласці. Цэнтр — вёска Чкалава.\nПасля другога ўзбуйнення БССР з 8 снежня 1926 года Жаробінскі сельсавет у складзе Дзятлавіцкага раёна Гомельскай акругі БССР. Цэнтр — вёска Жаробнае. З 4 жніўня 1927 года ў складзе Гомельскага раёна. Пасля скасавання акруговай сістэмы 26 ліпеня 1930 года ў Гомельскім раёне БССР. З 10 лютага 1931 года ў межах гарадской рысы горада Гомеля. З 27 ліпеня 1937 года ў складзе Гомельскага раёна, з 20 лютага 1938 года — Гомельскай вобласці. 20 красавіка 1939 года цэнтр сельсавета перайменаваны ў Чкалава, сельсавет перайменаваны ў Чкалаўскі. 16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бабовіцкага сельсавета. 23 мая 1959 года вёска Чкалава перададзена ў склад Дзятлавіцкага сельсавета, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Бабовічы. 3 верасня 1965 года сельсавет перайменаваны ў Бабовіцкі.\n↑ Рашэнне выканкома Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў працоўных ад 23 мая 1959 г. // Збор законаў, указаў Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР, пастаноў і распараджэнняў Савета Міністраў Беларускай ССР. — 1959, № 5.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Чкалаўскі_сельсавет_(Гомельскі_раён)&oldid=3766585"\nБылыя сельсаветы Дзятлавіцкага раёна\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 13:18, 1 студзеня 2021.


Публікацыі па тэме «справаздача» | Новы Час\nІніцыятыва «Сумленныя людзі» адсправаздачылася пра атрыманыя сродкі і мэтавыя ўкладанні. На сайце праекта падрабязна расказваецца, куды пайшлі сродкі, пералічаныя ахвярадаўцамі і неабыякавымі людзьмі.\nMEDIA SOLIDARITY BELARUS: 60 тысяч за першы месяц дзейнасці\nПры падтрымцы больш за 600 чалавек удалося сабраць больш за 60 тысяч еўра. За гэты час да кампаніі звярнулася 30 журналістаў і рэдакцый, аб’ём дапамогі перавысіў 28 тысяч еўра.\nПаводле інфармацыі ААН, сваякі як мінімум шасці чалавек не ведаюць пра месцазнаходжанне і стан здароўя іх блізкіх.\nВедамства апублікавала інфармацыю па паступленні ахвяраванняў на дабрачынныя рахункі «Рэспубліканскага цэнтра арганізацыі медыцынскага рэагавання» Міністэрства аховы здароўя.\nНайбуйнейшы банк Даніі апублікуе справаздачу аб адмыванні грошай з постсавецкіх краін\nНайбуйнейшы банк Даніі павінен апублікаваць сёння вялікую справаздачу аб тым, як праз яго эстонскі офіс былі адмыты мільярды еўра з былых рэспублік СССР, перадае Радыё Свабода.\nЕўрапейскі парламент мае намер вынесці на галасаванне падрабязны збор правілаў, па якіх людзі павінны будуць мець зносіны са штучным інтэлектам і робатамі.\nПраваабаронцы прадставілі справаздачу па выніках назірання за фарміраваннем тэрытарыяльных і акруговых выбарчых камісій.\nСольны канцэрт «Re1ikt» у «TNT» (фотасправаздача)\nБеларускі квартэт «Re1ikt» выступіў з сольным канцэртам у сталічным клубе «TNT Rock Club». Як прайшоў выступ беларускіх народных металістаў, глядзіце ў нашай фотасправаздачы.


Грамадская прыёмная блока па канкурэнцыі Еўразійскай эканамічнай камісіі становіцца адкрытай пляцоўкай для абмеркавання рэгуляторных ініцыятыў, накіраваных на выкананне правіл добрасумленнай канкурэнцыі на трансгранічных рынках Еўразійскага эканамічнага саюза.\n21 снежня «новая» прыёмная сабрала на сваёй пляцоўцы прадстаўнікоў юрыдычнай супольнасці, бізнесу, гандлёва-прамысловых палат, галіновых рэгулятараў і канкурэнтных ведамстваў дзяржаў ЕАЭС.\nАдкрываючы мерапрыемства ў відэафармаце, міністр па канкурэнцыі і антыманапольным рэгуляванні ЕЭК Арман Шакаліеў пазначыў перспектывы развіцця рэгулявання канкурэнцыі ў Саюзе, якія будуць сфакусаваны на спажыўцах, бізнесе саюзных краін, працы з канкурэнтнымі ведамствамі, а таксама актыўным удзеле ЕЭК у глабальным парадку.\nУдзельнікі грамадскай прыёмнай выказалі ідэі па развіцці антыманапольнага рэгулявання на лічбавых рынках, укараненні антыманапольнага камплаенса, устанаўленні справядлівай цаны на роўмінг у дзяржавах ЕАЭС, па распрацоўцы добрасумленных практык для гандлёвых сетак.\nЭксперты падтрымалі ініцыятывы Камісіі па ўкараненні ў права Саюза антыманапольнага камплаенса і распрацоўку рэкамендацый па канкурэнтным (антыманапольным) рэгуляванні на лічбавых рынках.\nНа пытанні, якія паступілі ад бізнесу і іншых слухачоў трансляцыі, адказы накіроўваліся ў стужцы каментарыяў на канале YouTube Камісіі. Кіраўнік канкурэнтнага блока ЕЭК адзначыў, што грамадская прыёмная ў новым фармаце павінна працаваць па прынцыпе «адчыненых дзвярэй». Для гэтага, па словах Армана Шакаліева, на старонцы блока па канкурэнцыі на сайце Камісіі будзе створана асобнае акно, дзе будуць захоўвацца запісы пасяджэнняў, пытанні-адказы, змест дыскусій і дакументы, якія распрацоўваюцца.


Беларускамоўнае навучаньне ў гімназіі: “адзінкі” ды “баранкі” - Беларусь - наша зямля Беларусь – наша зямля\nлюты 26, 2015\t| 3 каментарыя\nГродзенскія пазітывы і кампрамісы\nСьвета Астроўская дзяўчынка сур’ёзная: ходзіць на каратэ, любіць матэматыку, але “дзявяткі” і “дзясяткі” атрымлівае і ў прадметах гуманітарнага цыклу. Права вучыцца ў самай прэстыжнай гімназіі Гародні на беларускай мове дачка прафесара і навуковай супрацоўніцы атрымала ўвосень 2014 г. пасьля доўгага націску гэтай і яшчэ адной сям’і на гарадcкіх чыноўнікаў.\n“Каб дабіцца законнага нашага, прапісанага ў Канстытуцыі права, мы гатовыя былі ісьці на плошчу, сядзець на “сутках”… Ужо ў тым, што такое магчыма, як у люстэрку бачна ўся злыбеда беларусаў у сэнсе правоў чалавека ва ўласнай краіне. У сітуацыі, калі ня так даўно за беларускую мову забівалі тысячамі, забівалі эліту, – у такой сітуацыі задача менавіта і перад усім улады аднавіць стан спраў да прызнанай у сьвеце нормы, не пытаючыся пра меркаваньне бамжоў і цётак, якія гандлююць семкамі на базары”, – каментуе Алесь Астроўскі, бацька Сьвятланы. – “Магу нават сказаць, што гродзенскія ўлады праявілі сябе адносна нядрэнна – зладзілі навучаньне ў гімназіі па-беларуску. Гэта добра і гэта – норма. Летась аб’яўлялі пра арганізацыю беларускіх класаў у аўтобусах і тралейбусах. Гэта ўжо праца. Зьявіліся два цалкам беларускамоўныя класы ў 32-й і 34-й школах Гародні, агульная колькасьць навучэнцаў з беларускай мовай навучаньня дасягнула ў горадзе 29 чалавек. Чатыры гады таму быў нуль”.\nАксана Астроўская, маці Сьвятланы, кажа пра кампрамісы. “Дырэктарка гімназіі пагадзілася, каб нашыя дзеці навучаліся ў іх, але сказала, што няма тэхнічнай магчымасьці выкладаць усе прадметы на беларускай мове. Параіліся з Кузьмінічамі (другая сям’я, якая дабівалася беларускамоўнага навучаньня – Я.Б.) і пайшлі на тое, каб часова нашы дзеці займаліся фізкультурай, працай, англійскай мовай разам з усімі”. Але быў і бескампрамісны выпадак. “Дзёньнікі мы купілі, натуральна, беларускія. Дык вось, адміністрацыя выставіла патрабаваньне, каб дзёньнікі запаўняліся па-расейску. Маўляў, фармат справаводства ў нас у гімназіі такі. Але мы не пагадзіліся. Таму што “недарэчнасьць” надзвычайная. Выходзіць, дзяржава адной рукой друкуе “дзёньнікі”, а другой прымушае запаўняць іх “на “правильном” языке”.\nБацька сямейства, калі ўжо прафесар, – няважна, што медыцыны, усё роўна доктар навук, а значыць, сістэмнік, – выкладае менавіта сістэмнае бачаньне сітуацыі. “Па-першае, важна, каб было забясьпечанае выкладаньне па-беларуску ва ўніверсітэтах. У нас да сёньняшняга дня няма свайго нацыянальнага, беларускага па форме і духу ўніверсітэта! Без гэтага мы не адбудземся як народ, і з намі ня будуць лічыцца ў сьвеце. Бо ж і палякі, і расейцы, і немцы, і французы, – каго ні вазьмі, яны у-у-у якія нацыяналісты! Прыедзь у Варшаву, у Маскву, у Берлін або Парыж – яны ж па-польску, па-расейску, па-нямецку, па-французску гавораць. І – паспрабуй толькі заікніся пра “скасаваць універсітэты з нацыянальнай мовай навучаньня”. Што будзе? А ў нас усё ківаюць на кагосьці ды на штосьці. Ды няма ў сьвеце народа, які на сваёй зямлі быў бы так зьнішчаемы, – збольшага, сваімі суседзямі, – як беларусы. І калі ўжо выпаў нам мірны час і шанец аднавіцца як нацыі, дык без эліты зрабіць гэта немагчыма. А іншай магчымасьці падрыхтаваць нацыянальную эліту, як у нацыянальных універсітэтах, не існуе ні ў аднаго народа ў сьвеце. Адпаведна, няма яе і ў нас”.\nПа-другое, націскае навуковец, трэба нармалізаваць тэлетрансьляцыю. “Тэлебачаньне не павінна быць маніпулятыўным. На ўсёй тэрыторыі Беларусі ажыцьцяўляецца прыём дзясяткаў расейскіх каналаў. У той жа час, беларускія каналы нельга прымаць нават на нашых этнічных тэрыторыях – на поўдні Пскоўшчыны, на Смаленшчыне, на палове Браншчыны. Не кажу пра ўсю тэрыторыю Расейскай Федэрацыі, дзе акрамя расейцаў, якія цікавяцца нашай культурай, шмат папросту беларусаў – будзь тое нашчадкі высланых або тыя, хто часова зьехаў з краіны. Тэлебачаньне сёньня гэта наймагутнейшы сродак або кансалідацыі народа, або яго раз’яднаньня – чаго заўгодна. Таму цяперашняя моўная сітуацыя ў Беларусі вядзе да гіганцкіх перакосаў у самасьвядомасьці насельніцтва. І яе трэба мяняць”.\nПосьпехамі дачкі і маці, і бацька вельмі задаволеныя. Чаму не, калі ў дзёньніку пераважна выдатныя адзнакі (гл. фота; беларускі дзёньнік).\nЮрыст Ігар Кузьмініч кажа пра вучобу свайго сына: “Паводле водгукаў майго Мікіты і пасьля размоў з педагогамі наша сям’я задаволена цяперашнім станам спраў. Гэта каштавала нам у верасьні цяжкай барацьбы. Але мы адно толькі рэалізавалі сваё права! Яго цяжка было б ажыцьцявіць, калі б мы сем гадоў таму не пачалі змагацца за беларускую групу ў садку, за першы ў горадзе беларускі клас. Каб нам ужо зусім шчасьлівымі быць: вось, каб у гімназіі быў цалкам беларускі клас або класы! Каб па-беларуску выкладаліся ўсе прадметы! Каб было тут больш па-сапраўднаму беларускай атмасферы, камунікацыі, сацыяльных сувязяў!”.\nНадзяліў спадар Кузьмініч і “хлебам журналістыкі” – статыстыкай. “Сёньня ў горадзе дзьве беларускамоўныя групы ў садках”.\nУ гімназіі №10 былі суперасьцярожныя ў ацэнках. Намесьнік дырэктара Тамара Пятроўна Арлова пагадзілася: “Так, маюць права. Як мы ставімся? Паступіла распараджэньне ад Сяргея Васільевіча Ламекі, начальніка гарадскога аддзела адукацыі, турызму і культуры. Мы і выканалі”. Са словаў спадарыні Арловай, настаўнікі гімназіі вядуць выкладаньне па-беларуску на належным узроўні. “Тыя, хто выкладае на беларускай мове, самі ў беларускамоўных школах вучыліся”.\nЯ пахваліў парадак у прыбіральнях, калідорах гімназіі, добрую мэблю, культурныя паводзіны навучэнцаў (насамрэч запомнілася), а далей спытаў пра міжасабовыя стасункі ў класе, дзе навучаюцца беларускамоўныя дзеці. “Стасункі нармальныя”. “А можна зрабіць фота?” “Фатаграфаваньне толькі з дазволу бацькоў”. А давайце, кажу, па тэлефону спытаем таго дазволу, за мой кошт. Чую – тэлефануе адсутная на той час (на нарадзе была) дырэктарка. Размова пра мой візіт. Далей адбылася тэлефонная кансультацыя ў аддзеле адукацыі гарвыканкама і карэкцыя пазіцыі па фатаграфаваньні. “Толькі ў прысутнасьці бацькоў”. “Што ж, мабыць, рэзонна,” – пагаджаюся. – “Але сьпяшаюся сёньня. Самі бацькі сфатаграфуюць і дашлюць. Або ў наступны прыезд”.\nПраз два тыдні прыехаў у Гародню дзеля прэзентацыі сваіх кніг пра гарадскія падзямельлі і пра падарожжа Гайнрыха Гайнэ па нашых гарадах. Завярнуў і ў гімназію на пл. Тызенгаўза, каб запоўніць фоталакуны. Дырэктар Алена Зінчук была на месцы. Фатаграфаваць у гімназіі раптам апынулася цалкам пад забаронай, нягледзячы на тое, што я акуратна забясьпечыў прысутнасьць бацькоўскай часткі. “Не я Вам мінулым разам казала пра ўмовы, пры выкананьні якіх гэта можа быць, а дырэктарам тут я”. Не дык не. “Пойдзем на вуліцу, на ганачку, пад шыльдай…” (гл. фота ў пачатку артыкула). Выйшлі ў калідор – а там аператар з камерай на штатыве. Здымае ваўсю. “Хто гэта?” – пытаю ў дзяжурнай. “З тэлебачаньня. Дзяржаўнае, нашы, гарадскія”. Ага, атрымліваецца, што я “не наш”…\nБаранавічы: пад пятою “русского мира”?\nУ Баранавічах сёлета дзьве сям’і выказалі жаданьне, каб іх дзеці ў гімназіі навучаліся на беларускай мове. Ядзьвіга Малашчанка пайшла ў 5-ы клас гімназіі №4 з беларускамоўнага класа. “Натуральна, дырэктар гімназіі летам выказаў меркаваньне, што мы і надалей захочам, каб Яся вучылася на беларускай мове. І адразу папярэдзіў, што ня зможа забясьпечыць – няма фінансаў”, – распавяла Таццяна Малашчанка, маці дзяўчынкі. Зь яе словаў, на прыёме ў аддзеле адукацыі гарвыканкама ім паабяцалі: “Што-небудзь зробім”. У жніўні вынікаў не было. Зноў размова. “Паспрабуем. Пагатоў, што ёсьць прэцэдэнт у Гародні”. Але поступу так і не адбылося. На заявы прыйшлі адмовы. Далейшая перапіска апынулася пустапарожняй (гл. фота; адзін з адмоўных адказаў баранавіцкім бацькам).\n“Мы не адчуваем варожасьці чыноўнікаў – іх пазіцыя іншая. Яна зводзіцца да формулы “Прагнуліся мы, прагніцеся і вы”, – мяркуе мама Ясі Малашчанкі.\nЦікаўлюся матывацыяй актывізму. Малашчанка-старэйшая тлумачыць: “Я наргас закончыла, але давялося мне па месцы вайсковай службы мужа ў Расеі папрацаваць у бібліятэцы. Там шмат чытала. “Нашу Ніву”, найперш. Караткевіча. Потым, карані ў мяне тутэйшыя моцныя. Дзявочае прозьвішча Гучок. А вось муж украінец. Праўда, тут доўга пражыў. Пасьля таго, як зноў вярнуліся сюды, сказаў: “Калі ўжо няма ўкраінскай школы, то няхай будзе беларуская”.\nЗ вышыні свайго досьведу спадарыня Малашчанка сьведчыць: “ У Расеі наглядзеліся мы… Таму, ну, зусім незразумела, што гэта людзі сабе за ілюзіі выбудоўваюць, фантомы, цягнучыся да расейшчыны. А цяпер дык мы і наогул пачуваемся пад пятой “русского мира”.\nBialystok, Gimnasjum nr.7\nАдукацыйныя персьпектывы беларусаў Польшчы лепш за ўсё разглядаць у Беластоку, цэнтры Падляшскага ваяводства. Гэта самы буйны горад беларускай этнічнай тэрыторыі, адарванай Сталіным у 1944 годзе і адданай пад Польшчу. Тады ён сыходзіў зь нейкіх геапалітычных меркаваньняў (магчыма, каб пачаць вызваленчы паход, калі Польшча паспрабуе адчапіцца ад цягніка “камуністычнага шчасьця”) [Сталін Сталіным, але ж палякі чужое ўзяць не адмовіліся…; таму ня толькі Сталін вінаваты. – Рэд.].\nТут беларусам было захавацца нялёгка. Але… па-мойму, не цяжэй, чым пад таталітарным Саюзам. Ёсьць тут і беларускія газеты, і грамадскія арганізацыі, і школы.\nЯ некалькі разоў бываў на культурных акцыях, якія ладзіліся АББА – “АБ’яднаньнем БАцькоў, улюбёных у беларушчыну”. У іх з 2012 года сваё даволі ўтульнае памяшканьне ў адной з пачатковых школ. На сайце інфармацыя, пададзеная ў дынаміцы: калі ў 1995 годзе не было ні беларускіх садкоў, ні школ, то на сёньня ў Беластоку на беларускай мове вучацца 250 школьнікаў. Большасьць зь іх у пачатковай школе. Каб дасьледаваць прасунуты ўзровень, мне давялося наведаць гімназію №7 у цэнтры горада.\nНамесьнік дырэктара Малгажата Сокал паказала кабінет беларусістыкі. На падваконьнях рамесныя вырабы, па кутках пралкі, традыцыйныя прылады, на сьценах вышыванкі, фота. На фотакартках вучні (гл. фота; беларускі клас у гімназіі №7 Беластоку; навучэнкі-беларускі на спаборніцтвах па валейболе).\n“У другім і трэцім класе вывучаюць некаторыя прадметы адпаведна 5 і 6 навучэнцаў”, – сказала спадарыня Сокал. – “Агульная колькасьць вучняў у класе 25 – 30. Агулам у гімназіі іх 426. Пасьля гімназіі тыя, хто вучыўся на беларускай мове, могуць паступаць ва ўніверсітэты. Беларусістыка ёсьць у Варшаўскім і Беластоцкім універсітэтах. Мы стараемся, каб законныя адукацыйныя пажаданьні беларускай дыяспары няўхільна выконваліся”.\nЦі можна фатаграфаваць? “Чэму не”, – зьдзівілася пані Сокал. Але сама, нягледзячы на мае цалкам слушныя сцьверджаньні, што “пані выглёнда пенкно”, і што “потшэбуе пані керувнічку на здэньці для йэго хармоніі”, упрыгожыць сабой фота адмовілася. І вучняў белкласа абараніла ад мяне ўмовай. “Патрэбен дазвол бацькоў”.\nБрэст: вытанчаная дыскрымінацыя?\nУ Берасьці (Брэсце) паводле стану на сёньня некалькі сем’яў дабіліся выкладаньня іх дзецям на беларускай мове ў школе №34. Са словаў Уладзіміра Вялічкіна, бацькі аднаго з вучняў, якісьці дыялог з дырэкцыяй адбываецца. І шмат што ў іх атрымалася – у прыватнасьці, супольныя паездкі ў Польшчу, па Беларусі. Але сталым і вострым ёсьць кадравае пытаньне. І натуральна, хвалюе персьпектыва больш якаснага, чым масавая школа, навучаньня на гімназічна-ліцэйскім узроўні. Дакладней, поўная адсутнасьць гэтага ўзроўню.\nА між тым, так было не заўсёды. На фотападборцы з 1990-х гадоў вучні нядзельнай формы навучаньня зь ліцэйскай праграмай пры Берасьцейскай філіі Беларускага гуманітарнага адукацыйна-культурнага Цэнтра (гл. фота ніжэй; навучэнцы ліцэя пры Берасьцейскай філіі БГАКЦ, 1992 г.; заліковая ведамасьць беларускага нядзельнага ліцэя ў Брэсьце).\nМне давялося выконваць абавязкі яе дырэктара, – некалькі гадоў, зь перапынкамі, і да яго закрыцьця ў 2007 годзе. Нягледзячы на афіцыйны дзяржаўны статус, нам ужо неўзабаве пасьля адкрыцьця ўрэзалі, а потым і наогул адмянілі фінансаваньне з цэнтральнага бюджэту, а зь мясцовага грошы далі адзін раз, невялікую суму. Зьбіралі з бацькоў, спрабавалі скааперавацца з педінстытутам, выжыць у розных школах, дабіваліся вылучэньня будынка, арэнды хаця б…\nКлючавая, як цяпер разумею, размова адбылася нарэшце на прыёме ў Міхаіла Куіша, на той час намесьніка старшыні гарвыканкама, а пазьней шматгадовага члена Савета Рэспублікі Нацыянальнага Сходу. Справа была вясной. Мой двухмятровы суразмоўца сказаў, што баіцца – калі ўвосень адкрыем беларускі ліцэй, туды не пададуць заяваў. Я паказаў вынікі анкетаваньня, праведзенага з нашай просьбы сацыялагічнай службай універсітэту сярод бацькоў у некалькіх брэсцкіх школах, у тым ліку і ў той, дзе мелі клас з ліцэйскай праграмай. Прапаноўвалася вызначыцца зь беларускамоўнай адукацыяй. У самым дрэнным выпадку (поўная неінфармаванасьць) не былі супраць большасьць бацькоў. А ў лепшым выпадку “за” былі сто адсоткаў. Але на гэта мой суразмоўца, ужо з прыкрасьцю і націскаючы, паўтарыў сваю фразу пра боязь і ўстаў, даючы зразумець, што аўдыенцыя закончаная. Праважаючы, дакладней, справаджваючы мяне, у спіну прагаварыў ключавую формулу, на якой, баюся цяпер ужо я, базуецца так званы “русский мир”: “Полякам не дали развернуться, И ВАМ НЕ ДАДИМ”.\nДарэчы, зусім не зьдзіўляюся цяпер, калі згадваю сьпецыфічную рамку, у якой пабачыў М. Куіша аднойчы летам пазьней. Афіцыйна ўскладвалі кьветкі да помніка савецкім памежнікам на пляцы Свабоды. У канцы калоны рухаліся некалькі мужчын у нейкай паўваеннай форме. Побач ішоў былы ўжо на той час чыноўнік. Нейкае абмеркаваньне атрымалася, і апынулася, што мужчыны гэта “беларускія казакі”. Да гэтай прыдуманай, як сцьвярджаюць некаторыя знаўцы гісторыі, групы залічыў сябе вербальна і спадар Куіш.\nТак што куды нам, земляробам лапатным. “Есть сторож у крыльца…!”\nВыглядае на тое, што многія з гэтых старажоў самапакліканыя. Надта ўжо зручна вырашаць пытаньні кадравага росту, надзяліўшы сам сябе функцыяй запору. Зручна і, як лічаць такія самаўпаўнаважаныя, бясьпечна.\nАле гісторыя заходнебеларускага рэгіёну поўніцца прыкладамі шмат больш высокай пробы. Такія даволі нечакана адкрыліся і мне – у 1990-х гадах, пасьля паслабленьня таталітарызму.\nВільня. Фатаграфія з гісторыяй\nБацька мне і раней з гонарам цьвердзіў, што мой дзед яго ў свой час “завёў за руку, пешшу, за 300 кіламетраў у Вільню, каб вучыцца ў Віленскай беларускай гімназіі”. Прычым, “мог бы аддаць і побач у польскую гімназію, у Поразава або ў Пружаны, але не схацеў: там ставілі ўмову, каб запісаў сына палякам” [каторы раз ужо за беларуска-літвінскую гісторыю ўсплывае гэтая “карта паляка”?… – Рэд.]. Пра гэтую не супадаючую зь існымі стэрэатыпамі нацыянальную беларускую няўломнасьць пачаў бацька яшчэ ў савецкі час пісаць раман. Ды так і ня скончыў.\nПасьпела ўвайсьці ў яго больш раньняя сямейная гісторыя. У 1926 ці 1927 годзе палякі ў першы раз праверылі на моц майго слаўнага, атрымліваецца, дзеда Язэпа. Быў ён справаводам у канцылярыі Варшаўскага ўніверсітэту (гл. фота; Язэп Бяласік, справавод Варшаўскага ўніверсітэта). Калі пачалася так званая санацыя, яму была пастаўленая стандартная ўмова: або запісваешся палякам, або… ”до выйсьця без повроту”. Дзед перад работай, жыцьцём у сталіцы, іншымі матэрыяльнымі радасьцямі аддаў перавагу… застацца беларусам. Вярнуўся на малую радзіму каля мястэчка Лыскава. Арандаваў і зямлю, і жыльлё, жыў бедна і цяжка. Але сабой не паступіўся. Адтуль і завёў майго бацьку ў Вільню.\nПотым, калі лягчэй стала дыхаць, паказаў мне бацька фатаграфіі зь Віленскай гімназіі. Гімназісты, у форме, на роварах, спаборнічаюць, хто праедзе павольней за ўсіх. Ён у тэатральнай студыі, на аўтамабілі-дэкарацыі. Сцэна са сьпектакля. А вось гэтая групавая, з вусатым дырэктарам. На ёй верх абрэзаны. “Там быў нацыянальны герб Пагоня. За яго пры Сталіне…”. Яго клас, ён на пярэдняй парце, ззаду класа стаіць настаўнік фізікі Барыс Кіт (пазьней адна з ключавых асобаў амерыканскай касьмічнай праграмы – Я.Б.)\nФота: “YI-ы клас Віленскай беларускай гімназіі з Барысам Кітам”; з архіва Я.Бяласіна)\nДля бацькі віленскі гімназічны дыплом сапраўды стаў у жыцьці пуцяводнай зоркай. Пасьля гімназіі ён ведаў чатыры замежныя мовы – дзьве класічныя мёртвыя і дзьве жывыя. Перад прыходам Саветаў настаўнічаў. У часе акупацыі, калі партызаны застрэлілі каля вёскі нямецкага салдата, ён, ідучы ў калоне закладнікаў, пераканаў нямецкага афіцэра, што вядуць на расстрэл да ямы ў лесе невінаватых. Усіх 150 чалавек адпусьцілі. У 1944 годзе быў мабілізаваны, ваяваў у выведцы як салдат і перакладчык. У мірны час быў адным з лепшых настаўнікаў нямецкай мовы (калі сыходзіць з працэнта паступленьняў вучняў).\nІ ўсё гэта не пасьля інстытута, не пасьля ўніверсітэта – пасьля Віленскай беларускай гімназіі.\nВідавочна, што цяпер мы ў Беларусі ў пытаньні адукацыі на нацыянальнай мове горш стаім, чым у панскай і няпанскай Польшчы. Нават як дыяспары беларусам у Польшчы даводзіцца прасьцей! Арыфметыка гэта навука дакладная. У нашых абласных і проста вялікіх гарадах калі і вучацца сапраўды па-беларуску, без сітуацыі “для птушачкі”, то АДЗІНКІ. Дзясяткі гімназій і ліцэяў у сталіцы, абласных і раённых гарадах працуюць на расейскай (рускай) мове і ня могуць забясьпечыць пераемнасьць тым малакамплектным беларускім школкам, якія яшчэ ёсьць у глыбінцы. Адмазачная фраза пра выбар бацькоў не вытрымлівае крытыкі. Маем перад сабой тыповую карціну ўсьмярочваньня этнасу – ЭТНАЦЫДУ.\nГэта ня толькі маё ўспрыманьне. У 1990-х гадах адзін з брэсцкіх школьных дырэктараў, фізік з адукацыі, а значыць, чалавек, схільны да дакладнасьці, так вызначыў ужо бачнае на тады падзеньне колькасьці беларускамоўных школ з больш чым 70 адсоткаў да нуля: “Я пакінуў бы адну беларускую школу на мікрараён, а на горад арганізаваў бы адну-дзьве беларускія гімназіі або ліцэй. І – вырашана пытаньне. Нікому ня крыўдна, як кажуць. А там – час паказаў бы”.\nМудрыя словы. Цяпер вось час паказаў тое, што ня мог не паказаць – уляпаліся мы ў чарговы абсурд. Адзінае, што не з уласнай волі…\nГэты запіс апублікаваны: Чацвер, люты 26, 2015 у 21:40\nКатэгорыі: 1.3. Беларусь сёньня, 1.3.1. Беларусь. Асобы, 1.4. Гісторыя Беларусі й вакол, 2.2. Фіксуем варварства ўладаў, 2.2.1. Этнацыд беларусаў, 3.3. Мясцовыя цяперцы, 4.1.4. Змаганьне за дэмакратыю, 5.1.3. Польскае пытаньне. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі.\nБелорусский Свободный Форум кажа:\nсакавік 4, 2015 у 10:10\nВельмі цікавы артыкул, хацелася б абмеркаваць яго на форумнай супольнасці\nкрасавік 15, 2015 у 20:59\nСп. Баласін, а што будзе калі вы прачытаеце мой артыкул на сайце “Мы-нацыя” і заадно запытаеце у сп. Асчтроўскага чаму ён такія артыкулы не выстаўляе на сваім сайце? Мы ім ў шмат ў чым разыходзімся, але ж здаецца тут за Адное. Хопіць плакаць і біцца галавой аб стенку. Пара ужо шукаць прычыны, і менавіта ў недахопах нас, не свальваючы на ворагаў. Чамусьці гэтые ворагі не задушылі культуры кіргізай, таджыкаў і т.д. Я прытрімліваюся тлумачэнняў Кацярыны Вялікай. Разумная была баба. разумней усіх нашых філосафаў, сацыёлагаў і культуролагаў разам узятых.\nкрасавік 17, 2015 у 09:34\nПара ужо вызначацца – ці мы рускіе, ці нерускіе. Людзі вельмі не любяць невызначаных, неакрэсліных асоб. На вайне іх савуць здраднікамі і адразу знішчаюць, ў адрозненне ад адкрытых воргаў якіх бяруць ў палон, а потым адпускаюць да дому. З назвай беларусы, мы народ невызначанай, неакрэсліная свядомасці І таму нас усе ненавідзяць – і палякі і балты і украінцы і рускіе. Мне запомнілася фраза якую сказалі аднойчы ў гарадзенскай школе пра аднаго вучня ў класе – ён у нас паляк таму што адзін размаўляе на беларускай мове. Раю задумацца. Баюся, што калі маразм з невызначаннасцью нашага народа зацягнецца яшчэ на гадоў 10, пачнецца развал яго на часткі – на палякаў, рускіх (па назве (афіцыйна) іх будуць менаваць беларусамі) і украінцаў. Дарэчы, гэта ў інтарэсах усіх нашых суседзяў – пажывіцца за кошт суседа. Дастаткова толькі аслабнуць Расеі і набрацца моцы Украіне.\nвосем − 2 =


Толькі ў сталічных дзяржаўных кінатэатрах эратычная меладрама сабрала больш за 131 тысячу беларускіх рублёў. 13.02.2017, Sputnik Беларусь\n15:11 13.02.2017 (абноўлена: 15:50 13.02.2017)\n© Photo : УП "Киновидеопрокат"Кадр з фільма "На 50 адценняў цямней"\nТолькі ў сталічных дзяржаўных кінатэатрах эратычная меладрама сабрала больш за 131 тысячу беларускіх рублёў.\nМІНСК, 13 лют — Sputnik. Фільм "На пяцьдзесят адценняў цямней" стаў лідэрам па касавых зборах у Беларусі, паведамілі Sputnik ва УП "Кінавідэапракат".\nПа выніках мінулага тыдня ў сталічных кінатэатрах найбольшую цікавасць выклікала эратычная стужка паводле аднайменнага рамана Э. Л. Джэймс — "На 50 адценняў цямней" паглядзелі больш за 23 тысяч чалавек, якія прынеслі карціне 131,86 тысячы рублёў.\nНа другім месцы ў сталічным кінапракаце — новая стужка "Прыстанак зла", якая атрымала касу амаль у 34 тысячы рублёў. На трэцім радку — баявік "Джон Уік 2" і вынік у 30 тысяч рублёў.\nЧацвёрты радок па касавых зборах тыдня 6-12 лютага заняў мультфільм "Лега фільм: Бэтман" (27,5 тысяч рублёў), пятую — фантастычная карціна Фёдара Бандарчука "Прыцягненне" (16,7 тысячы рублёў).\nВынік касавых збораў "На 50 адценняў цямней" у сталічных кінатэатрах апынуўся рэкордным з пачатку года: у 2017-м ніводны фільм не зарабляў у прэм'ерны тыдзень больш за 130 тысяч рублёў.\nУ сусветным пракаце "На 50 адценняў цямней" сабралі ў прэм'ерныя выходныя 146,9 мільёна долараў — практычна на трэць менш, чым два гады таму зарабілі "50 адценняў шэрага". Другі радок у сусветным рэйтынгу займае "Тры іксы: сусветнае панаванне", які за выходныя зарабіў $69,5 мільёнаў, трэцяе месца — "Лега фільм: Бэтман" і 37 мільёнаў долараў.


Замежныя СМІ пра Беларусь: 16 - 22 красавіка | Новы Час\nЗамежныя СМІ пра Беларусь: 16 - 22 красавіка\nБеларусь апынулася на мяжы. Кошты растуць, нацыянальная валюта, беларускі рубель, абясцэньваецца. Па словах жыхароў Мінску, з прылаўкаў крам ужо пачалі знікаць некаторыя імпартныя прадукты. Хоць маштабы цяперашняга крызісу пакуль не ясныя, прадчуванне бяды распаўсюджваецца, абвастраючыся з-за загадкавага выбуху ў метро. Падобна, гэтая атака пахіснула ўпэўненасць нязменнага кіраўніка Аляксандра Лукашэнкі, які пазіцыянуе сябе як адзінага гаранта бяспекі і стабільнасці. Беларусь цяпер шмат у чым залежыць ад падачак з-за мяжы.\nБеларусь апынулася на мяжы. Кошты растуць, нацыянальная валюта, беларускі рубель, абясцэньваецца. Па словах жыхароў Мінску, з прылаўкаў крам ужо пачалі знікаць некаторыя імпартныя прадукты. Хоць маштабы цяперашняга крызісу пакуль не ясныя, прадчуванне бяды распаўсюджваецца, абвастраючыся з-за загадкавага выбуху ў метро. Падобна, гэтая атака пахіснула ўпэўненасць нязменнага кіраўніка Аляксандра Лукашэнкі, які пазіцыянуе сябе як адзінага гаранта бяспекі і стабільнасці. Беларусь цяпер шмат у чым залежыць ад падачак з-за мяжы. Незадаволеныя відавочнай падробкай на прэзідэнцкіх выбарах у снежні і рэпрэсіямі супраць апазіцыі, заходнія ўрады ўвялі санкцыі супраць Лукашэнкі і амаль перапынілі адносіны з ім. І цяпер два галоўных донара Лукашэнкі — Расія і ЕС, — падобна, пакінулі яго. Расійскія лідары, якія за апошнія гады часта ўступалі ў супярэчнасці з Лукашэнкам, паведамілі, што разважаюць пра прадстаўленне Беларусі крэдыту на 3 мільярда долараў. Але эксперты лічаць, што Расія ў абмен можа запатрабаваць няпростых саступак.\n«The New York Times» (ЗША)\nМіжбанкавы курс долара ў Беларусі перавысіў афіцыйны ўжо на 40%. Праўда, эксперты лічаць, што гэта занадта завышаны курс, выкліканы дэфіцытам. Па іх ацэнках, эканамічна апраўданай была б 20-працэнтная дэвальвацыя. Дарэчы, МВФ у сваёй сакавіцкай справаздачы пра стан беларускай эканомікі казаў пра тое, што беларускі рубель пераацэнены на 12–16%. Калі б улады прыслухаліся да меркавання міжнародных экспертаў і своечасова дэвальвавалі нацыянальную грашовую адзінку, то шмат якіх праблем можна было б пазбегнуць.\nЗрэшты, самае нечаканае было сказана пад канец. Беларускі прэзідэнт упершыню павёў гаворку пра іншага прэзідэнта краіны — свайго пераемніка. Першы раз Лукашэнка згадаў «зменшчыка», кажучы пра лідараў апазіцыі: «Буду я ў вас прэзідэнтам ці хтосьці іншы — вы абыходзьце гэтых людзей бокам. Тое, што яны кажуць, — яны б так зрабілі. Запомніце, гэта страшныя людзі». Другі раз, бліжэй да канца гаворкі, Лукашэнка выдаў такую фразу: «Мне, напэўна, і не напэўна, а сапраўды, разам з вамі давядзецца жыць пры новым прэзідэнце». Праўда, нічога пэўнага пра гэтага «новага прэзідэнта» сказана не было. Раней Лукашэнка публічна не дапускаў думкі пра сваю змену.\nБез унутраных ворагаў, хутчэй за ўсё, не абыдзецца. Бацьку трэба згуртаваць нацыю, абвінаваціць здраднікаў і адмарозкаў, паказаць, што ён па-ранейшаму нясе Беларусь, як крыштальную вазу, у сваіх надзейных руках. Лепшы спосаб стварыць гэту сітуацыю — абмежаваць людзям доступ да інфармацыі і закруціць гайкі. Гэта значыць, рэакцыя на выбух будзе цалкам прадказальнай: узмацненне сілавога складніку, пошук знешніх і ўнутраных ворагаў і, адпаведна, умацаванне аўтарытарнай — пераходзячай у таталітарную, ізаляваную ад навакольнага свету — мадэль кіравання. Паўтаруся, па вялікім рахунку можна казаць, што ўсё гэта на карысць доўгатэрміновай стратэгіі, якую рэалізуе Лукашэнка. Калі вакол ворагі, ахвочыя разбурыць Беларусь, значыць, адзіны, хто яе выратуе, — вядома ж, Аляксандр Рыгоравіч.\n«Голас республики» (Казахстан)


10:59 26.09.2018 (абноўлена 11:06 26.09.2018)\nМІНСК, 26 вер — Sputnik. Улады Крыма гатовыя садзейнічаць замежным рэжысёрам, якія будуць тут здымаць свае фільмы, паведаміла кіраўнік Мінкульта рэспублікі Арына Навасельская.\nЯна адзначыла, што ў Крыме пачала працу кінакамісія, прычым з усіх суб'ектаў Расійскай Федэрацыі далёка не ўсе маюць такі прывілей.\n"Мы чакаем усіх без выключэння, замежных асабліва, рэжысёраў і сцэнарыстаў для здымак у Крыме", — заявіла Навасельская журналістам на цырымоніі закрыцця III Ялцінскага Міжнароднага кінафестывалю "Еўразійскі мост".\nЯна падкрэсліла, што рэспубліка — лепшае месца для здымак кіно.\nФестываль "Еўразійскі мост" упершыню прайшоў у 2016 годзе. Ідэя яго стварэння належыць рэжысёру Мікіце Міхалкову. У 2014 годзе ён прапанаваў заснаваць штогадовы кінафестываль, які б праводзіўся ў Крыме для адраджэння і папулярызацыі крымскага кінематографа на еўразійскай прасторы і даў бы імпульс да ўмацавання міжнародных культурных сувязяў.\nкіно, Крым, Расія


Складанне пра Паўла Пятровіча Кірсанава\nКірсанаў Павел Пятровіч — дзядзька Аркадзя Кірсанава, арыстакрат, прытрымліваецца ліберальных поглядаў. Яму 45 гадоў, «ўсё аблічча …, вытанчаны і пародзісты, захаваў юнацкую складнасць і … імкненне ўверх, прэч ад зямлі …»\nУ маладосці герой перажыў асабістую драму. Бліскучая кар’ера і поспехі ў грамадстве П.К. былі перапыненыя трагічнай любоўю героя, якая скончылася гібеллю яго каханай, княгіні Р. Пасля гэтага ўзрушэння П.К. адмаўляецца ад надзей на шчасце. Ён вырашае прысвяціць сябе выкананню маральнага і грамадзянскага абавязку. П.К. пераязджае ў вёску да брата, дзе спрабуе дапамагчы яму ў вядзенні гаспадаркі. Акрамя таго, ён актыўна ўдзельнічае ў палітычным жыцці, выступаючы прыхільнікам ліберальных ідэй. У спрэчках — «сутычках» з Базарава П.К. абараняе высокія ідэі. Ён выступае за ідэю годнасці і правоў асобы, за самапавагу, гонар і свабоду кожнага чалавека. Акрамя гэтага, герой сцвярджае каштоўнасць сялянскай абшчыны і патрыярхальнай сям’і. Усё гэта, па перакананні П.К., павінна ператварыць Расію ў прагрэсіўную, цывілізаваную краіну. Гэты герой пераканана адстойвае свае ідэі: ён выклікае Базарава на дуэль. Ідэі П.К. несумненна добрыя, але вельмі далёкія ад рэальнага жыцця. Яго жыццёвыя ідэалы не здольныя зрабіць шчаслівым нават самога героя: ён так і застаецца няшчасным і адзінокім. П.К. — чалавек няздзейсненых мараў і не адбылася лёсу. У фінале рамана П.К. жыве ў Нямеччыне, краіне прагрэсу і цывілізацыі, але ён па-ранейшаму адзінокі і няшчасны.\n/ Характарыстыкі герояў / Тургенеў І.С. / Бацькі і дзеці / Павел Пятровіч\nЯўген Базараў і Павел Кірсанаў ў рамане І. С. Тургенева «Бацькі і дзеці»\nРаман І. С. Тургенева «Бацькі і дзеці» быў напісаны ў канцы пяцідзесятых гадоў XIX стагоддзя. У гэты час Расія стаяла на парозе вялікіх рэформаў, таму ў грамадстве назіраўся павышаны цікавасць да сацыяльных праблем у жыцці краіны, актывізавалася ліберальнае кірунак думкі ў Расіі. Якая пачынаецца «эпоха вызвалення» стварала новыя тыпы людзей і іх узаемаадносін, часта разыходзяцца з ужо ўкаранёнымі ў свядомасці кансерватыўнай часткі грамадства правіламі і «Прынсэп» жыцця. Менавіта гэтая праблема стала адной з асноўных у рамане Тургенева «Бацькі і дзеці».\nПрадстаўнікамі супрацьлеглых адзін аднаму лагераў рускага грамадства з’яўляюцца ў творы Яўген Базараў і Павел Пятровіч Кірсанаў.\nКірмашоў — нігіліст, разночинец, які выказвае самую сучасную для таго часу думка пра утылітарна-матэрыялістычным прыладзе грамадства. «Нігіліст. Гэта ад лацінскага Nihil, нічога, колькі я магу судзіць; стала быць, гэтае слова азначае чалавека, які. які нічога не прызнае «, — так ахарактарызаваў Яўгена Мікалай Пятровіч.\nСупернік Базарава, Павел Пятровіч, прадстаўляе «стагоддзе мінулы" век мікалаеўскага праўлення. Нават у вёсцы ён носіць модны гальштук, лакавыя паўбоцікі, што, здавалася б, непрактычна ў такім месцы. Усё яго жыццё вытканая з розных «Прынсэп», якія ў корані разыходзяцца з светапогляднымі поглядамі Базарава.\nАбодва персанажа ўвасабляюць у сабе дзве непрымірымыя крайнасці ў грамадскім жыцці XIX стагоддзя. Менавіта таму Тургенеў сутыкае іх у рамане, паказваючы, як рознагалоссі ў поглядах на жыццё перарастаюць у спрэчку, а ў спрэчцы, як вядома, нараджаецца ісціна, выяўляецца залатая сярэдзіна, якую і хацеў данесці да чытачоў Тургенеў.\nПершая сутычка адбываецца ўжо ў першы дзень знаходжання Базарава у Мар’іна. «Арыстакратычнай натуру Паўла Пятровіча абурала дасканалая развязнасці Базарава. Гэты лекарскіх сын не толькі не ‘размякаў, ён нават адказваў коратка і неахвотна, і ў гуку яго голасу было нешта грубае, амаль дзёрзкае «. У душы Паўла Пятровіча расло прадузятасць супраць Базарава. Яно не магло доўга знаходзіцца ў Кірсанава і ў выніку вылілася ў спрэчку з Яўгенам. Іх першае сутыкненне было непрацяглым і павярхоўным: размова ішла аб нямецкай і рускай навуках, і тут Базараў вымавіў фразу, заключае ў сабе яго канцэпцыю чалавечага жыцця ( «Прыстойны хімік ў дваццаць разоў больш карысна усякага паэта».) Аднак спрэчка быў нядоўгі, а таму і не дазволіў праблемы бакоў. «У нас яшчэ будзе сутычка з гэтым лекарам», — прадчувае Павел Пятровіч.\nВочны слоўнае бітва адбылася праз два тыдні за вячэрнім гарбатай. Менавіта гэтая сцэна з’яўляецца адной з галоўных у рамане, бо дапамагае глыбей зразумець логіку і жыццёвыя прынцыпы герояў. Галоўнай тэмай спрэчкі сталі нігілізм і яго ўплыў на жыццё грамадства. Тут-то і выяўляецца бязлітасны радыкалізм Базарава ў адносінах да ўсяго, што не падыходзіць пад яго жыццёвыя меркі. «Спачатку трэба месца расчысціць», — так кажа аб сваім прызначэнні Яўген. Ідэі матэрыялізму і карыснасці рэчаў ён ставіць у сваім жыцці на першае месца. Нягледзячы на такую, хутчэй, ўтапічную, чым рэальную мару аб пераўтварэнні чалавецтва, Тургенеў адрознівае ў Базарава практычнасць, сапраўднае веданне жыцця простага народа, у адрозненне ад прадстаўнікоў арыстакратычнай Расіі. Павел Пятровіч, насуперак думку «лекарскіх сына», даказвае, што ў жыцці трэба заўсёды кіравацца выразнымі правіламі і прынцыпамі, нават калі яны ўжо і аджылі сваё. Арыстакратызм, лібералізм, прагрэс, прынцып — усе гэтыя словы Павел Пятровіч ўжывае ў спрэчцы з Базарава, але пры гэтым, па справядлівай заўвазе Яўгена, працягвае сядзець склаўшы рукі.\nПрынцыповым у спрэчцы было пытанне пра рускі народ. Кірмашоў пагарджае мужыка з-за яго невуцтва, але ні ў якай меры не жадае прызнаць свайго адыходу ад зямлі, ад народа; з гонарам кажа, што дзед яго «зямлю араў». стан маёнтка Мікалая Пятровіча дае падставу меркаваць, што Павел Пятровіч, як і яго брат, быў вельмі далёкі ад разумення сапраўдных патрэбаў народа. Між тым у канцы рамана Тургенеў кажа, што і Базарава мужыкі лічылі гарохавым блазнам, якія не здольны зразумець іх жыццё. Такім чынам пісьменнік паказвае, што меркаванні абодвух герояў далёкія ад ісціннага разумення народнага жыцця.\nПа меры развіцця спрэчкі мы разумеем прычыны ўсеагульнага адмаўлення ў Яўгена. У іх сапраўды ёсць нейкая логіка. Трагедыя Базарава заключаецца ў тым, што ён не змог арганічна злучыць у сваёй душы «хлеб надзённы» і «несвядомае мастацтва».\nТургенеў сутыкае дзве крайнасці, нігіліст і арыстакрата, каб паказаць неабходнасць прызнання залатой сярэдзіны.\nНа жаль, мірным шляхам вырашыць супярэчнасці не атрымоўваецца, і пісьменнік паказвае ўжо адкрытую барацьбу, сутычку — дуэль. Кірсанаў адчувае долю праўды ў сцвярджэннях суперніка, але арыстакратычныя звычкі перашкаджаюць яму з ім пагадзіцца.\nФінал рамана падкрэслівае Утапічнасць ідэй абодвух герояў. Кірмашоў памірае, прызнаўшы няздольнасць і знежывелай сваіх поглядаў, а Павел Пятровіч з’язджае ў Дрэздэн, дзе працягвае весці арыстакратычны лад жыцця, разумеючы, што ў Расеі надыходзіць зусім іншы час.\nПа думцы Тургенева, амаль ідэальныя саюзы Аркадзя і Кацечка, Мікалая Пятровіча і фенечка, у якіх арганічна ўжываюцца практычнасць і любоў да высокага мастацтва, ўтылітарызм і імкненне да прыроды, паэзіі, шчасця.\nУ рамане «Бацькі і дзеці» І. С. Тургенеў ярка і неадназначна ўвасобіў грамадскія канфлікты сярэдзіны XIX стагоддзя. Пісьменнік тонка і выразна паказаў як слабыя, так і моцныя бакі гэтай з’явы.\n46066 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.\nЧаму не склаліся адносіны Базарава з Паўлам Пятровічам Кірсанава? (Па рамане И.С.Тургенева «Бацькі і дзеці»)\nСутнасць спрэчак «бацькоў» і «дзяцей» у рамане И.С.Тургенева «Бацькі і дзеці»\n/ Складанні / Тургенеў І.С. / Бацькі і дзеці / Яўген Базараў і Павел Кірсанаў ў рамане І. С. Тургенева «Бацькі і дзеці»


субота 27 лістапад 2021\n19:07, 27 лістапад 2021\nПра гэта паведаміў журналіст і дакумэнталіст Леанід Міндлін.\n13:35, 27 лістапад 2021\n45% выказаліся супраць пераезду нават часткі гэтых людзей у Нямеччыну з наступным разглядам іх хадайніцтваў.\n12:21, 27 лістапад 2021\nНовы рэйс у Эрбіль адправіўся напярэдадні.\n10:24, 27 лістапад 2021\nАтака з мэтаю прарыву ў Польшчу адбылася ў Белавежы. Яна сталася няўдалай, але пацярпелі двое польскіх памежнікаў.\n16:33, 26 лістапад 2021\nЖурналістка Ірына Слаўнікава стала падазраванай паводле артыкула 342 Крымінальнага кодэксу («Арганізацыя і падрыхтоўка дзеяньняў, якія груба парушаюць грамадзкі парадак, або актыўны ўдзел у іх»).\n13:29, 26 лістапад 2021\nФрылансэра Радыё Свабода Андрэя Кузьнечыка зьмясьцілі ў турму на Акрэсьціна\nПра гэта паведамілі 26 лістапада валянтэры тэлеграм-каналу «Списки Окрестина». На якой падставе затрымалі Андрэя, дасюль не вядома.\n08:06, 26 лістапад 2021\n07:52, 26 лістапад 2021\nЯшчэ два самалёты зь мігрантамі зь Менску паляцелі ў Ірак\nДва самалёты зь мігрантамі авіякампаніі Iraqi Airways паляцелі зь Менску ў ірацкі горад Арбіль\n01:07, 26 лістапад 2021


Catholic.by - У Мінску прайшло духоўна-асветніцкае свята ў гонар Скарыны\n07.08.2017 14:07 Фота: Віктар Ведзень / Catholic.by\nУ свяце прымалі ўдзел прадстаўнікі розных хрысціянскіх канфесій Беларусі. Былі арганізаваны выстаўкі, прэзентацыі кніг хрысціянскіх выдавецтваў, выступленні духавенства, вучоных, пісьменнікаў.\n«Гэты год у Беларусі з’яўляецца Годам навукі. Так супала, што ў ім мы святкуем Юбілей 500-годдзя Бібліі Скарыны і беларускага кнігадрукавання», — адзначыў Мітрапаліт Тадэвуш Кандрусевіч падчас адкрыцця свята.\n«Божы Провід зрабіў так, што Францішак Скарына выдаў Біблію на беларускай мове менавіта 6 жніўня 1517 г., у свята Перамянення Пана. Біблія — гэта вечна жывое і дзейснае Божае слова, як вучыць аўтар Паслання да габрэяў. Натхнёнае Богам слова дадзена нам з мэтай змены нашага жыцця, а значыць дзеля нашага перамянення», — дадаў іерарх.\n«У наш час няма ніякай праблемы набыць Біблію, — падкрэсліў арцыпастыр. — Аднак прысутнасць Бібліі яшчэ не азначае, што мы яе чытаем і вывучаем. У многіх яна “запылілася”. Прыйшоў час “адпыласосіць” Біблію. Не пыласосам, а гарачым імкненнем яе пазнання. Неабходна паглядзець на яе як на бестселер стагоддзяў, кожны сказ якога з’яўляецца крыніцай Божай мудрасці».\nАрцыбіскуп Кандрусевіч пажадаў удзельнікам духоўна-асветніцкага свята, каб скарынаўскі юбілей стаў «новым імпульсам для вывучэння Бібліі, каб на яе падмурку наша краіна будавала сваю шчаслівую будучыню».\nАбноўлена 07.08.2017 14:11\nВыстаўка гравюр XIX cтагоддзя адкрылася ў Гродне


Арыштавалі за занадта гучны сэкс\n23.03.2010 / 16:22 13\n«Гэта проста смешна. Гэта было ўсяго толькі 10 хвілін!» — 49‑гадовая абвінавачаная не разумее прычыны скаргаў.\n— Гэта проста смешна. Гэта было ўсяго толькі 10 хвілін! — 49‑гадовая абвінавачаная не разумее прычыны скаргаў.\nУ Кэралайн Картрайт з Вялікабрытаніі ўжо былі праблемы з той жа прычыны. У студзені яна была пакараная турэмным зняволеннем на 8 тыдняў, адтэрмінаваным на адзін год, — вытрымала два месяцы.\nНе дапамагло нават перамяшчэнне шлюбнага ложка са спальні ў сталовую —\nсуседзі ўсё адно чулі гучныя гукі сэксу а 10‑й раніцы ў нядзелю.\nЯны паведамілі пра гэта супрацоўнікам паліцыі, і жанчыну арыштавалі.\nРаней чатыры доўгія і гучныя гады суседзі скардзіліся шум са спальні Картрайтаў. І нарэшце дайшло да суда.\nЖанчына атрымала судовую забарону парушаць грамадскі парадак на 4 гады з просьбай устрымацца ад парушэння грамадскага спакою гучным сэксам на тэрыторыі Англіі і Уэльса.\nЯна парушыла гэтую забарону ў мінулым годзе.\nТады яна адправілася за краты, але толькі на 10 дзён. Цяпер яе знаходжанне ў турме можа быць даўжэйшым. Суд прыме рашэнне пра лёс жанчыны падчас слуханняў у траўні. Да таго часу Кэралайн мусіць заставацца ў інтэрнаце, асобна ад мужа.\nПры такой бабе мусіць крычаць мужык! Праўда, ад страху... :) :))\n25.03.2010 / 10:28\nАнгельцы... Што зь іх узяць! Паіхняму, нармальны сэкс -- у “місіянэрскай позе”, хутка і моўчкі. Гэта патрэбная, нудотная праца. Атрымліваць ад яе задавальненьне -- вычварэнства. То бок, аштрафавалі, пэўна, не за шум, а якраз за “вычварэнскія схільнасьці”. :-)\ninternational expert / адказаць\n25.03.2010 / 12:08\nАнгельki yce крычaць


«Сьмерцяў не чакаў ніхто»\n19 студзень 2015, 15:36\nАўтар кнігі «Fантомная боль #Майдан» згадвае пра трагічныя падзеі ў дні масавых пратэстаў у Кіеве.\nГод таму, 19 студзеня 2014 году, мірныя пратэсты Эўрамайдана ў Кіеве перарасьлі ў супрацьстаяньне з украінскімі сіламі бясьпекі. Гэта была рэакцыя на прынятыя 16 студзеня Вярхоўнай Радай Украіны законы, якія істотна абмежавалі свабоду слова, права на масавыя сходы і мітынгі, а таксама дзейнасьць няўрадавых арганізацыяў.\nУ выніку пачаліся сутыкненьні на вуліцы Грушэўскага паміж пратэстоўцамі і супрацоўнікамі спэцпадразьдзяленьня «Беркут», а праз тры дні пасьля таго, як яны пачаліся, 22 студзеня 2014 году, стала вядома пра першую сьмерць: забіты Сяргей Нігаян, украінец армянскага паходжаньня родам з Днепрапятроўскай вобласьці. Ён атрымаў адно раненьне ў галаву і два — у грудзі. Усьлед за гэтым зьявілася паведамленьне пра гібель беларуса Міхаіла Жызьнеўскага, які доўгі час пражываў ва Ўкраіне. Гэтыя і іншыя падзеі згадваюцца ў кнізе «Fантомная боль # Майдан», якая была апублікавана да гадавіны пачатку мітынгаў за падпісаньне Ўкраінай дамовы аб асацыяцыі з Эўрапейскім зьвязам, якія перарасьлі пасьля ў пратэсты за адстаўку прэзыдэнта Віктара Януковіча.\nКніга «Fантомная боль #Майдан» складзеная з сотняў паведамленьняў, пакінутых у «Фэйсбуку» ўдзельнікамі Эўрамайдана і тым, хто ім спачуваў. У ёй падзеі трохмесячнага пратэсту на галоўнай плошчы Кіева апісаныя не з дапамогай хронікі, а праз эмоцыі, перажываньні і разважаньні над тым, што адбывалася год таму.\nВось, напрыклад, урывак з посту кіеўскага мастака Барыса Егіазарана, які ён напісаў, даведаўшыся пра гібель Сяргея Нігаяна:\nЯ атрымліваю з Армэніі лісты і званкі. У мяне пытаюцца, мне кажуць: Барыс, мы чакаем, што ты скажаш з Кіева». Што мне сказаць цяпер? Я скажу пра Сяргея.\n«Я атрымліваю з Армэніі лісты і званкі. У мяне пытаюцца, мне кажуць: Барыс, мы чакаем, што ты скажаш з Кіева». Што мне сказаць цяпер? Я скажу пра Сяргея. Паўтары месяцы таму, мне сказалі што на Майдане, з боку Лядзкай брамы, стаіць на пасту прыгажун армянін, з армянскім сьцягам. Мы зь ім пазнаёміліся, абняліся, і з таго часу ён стаў маім малодшым брацікам. Я яго як сына палюбіў. Ён хваліўся, як ён чытаў украінскія вершы. Асабліва чыста і прыгожа ён чытаў Шаўчэнку. А самае галоўнае, чым ён са мной падзяліўся, як чымсьці патаемным — ён дастаў з унутранай кішэні курткі раскладзеную вялікага фармату паперу. Гэта быў «Ойча Наш» на армянскай. Вельмі прыгожымі літарамі. Мне ён сказаў, што хоча паставіць гэта пад празрысты лушчак, у рамку, і павесіць над постам, які ахоўвае. Я думаю, гэтая малітва так і была ў яго ў кішэні на грудзях. Я думаю, яму не было калі рабіць гэта ў раму... Мне тэлефануюць з тэлеканалаў і пытаюцца, ці быў Сяргей сябрам нейкай радыкальнай арганізацыі. І хоць я зь ім ня меў зносінаў апошнія тыдні, я ведаю, што ён не знаходзіўся ні ў якой радыкальнай арганізацыі. Ён быў перакананым патрыётам Украіны — ён быў абаронцам Майдана. Улады будуць усё далей і актыўней працягваць эскаляцыю вайны з народам. Але гэта не канец, гэта толькі пачатак. Яшчэ раз кажу, наша мэта — берагчы жыцьці, абараняць жыцьці. Будзем адстойваць Жыцьцё дзень і ноч, усе разам! Выйдзіце! Станьце на Майдане і на вуліцах абараняць вашых дзяцей, іх жыцьцё і іх будучыню!!! «\nГэты ўрывак узяты з той часткі кнігі, якая апісвае студзеньскія падзеі. Усяго ж у сямістастаронкавым выданьні — пяць частак, якія дазваляюць прасачыць зьмены ацэнкі падзеяў на Эўрамайдане у залежнасьці ад таго, як улады з усё большай жорсткасьцю стараліся здушыць пратэст. У лістападзе гаворка ідзе ў асноўным пра разгон студэнцкай дэманстрацыі, у сьнежні — пра тое, як на дзіва мірна атрымліваецца мітынгаваць, у студзені — пра рэпрэсіўныя законы, пачатак супрацьстаяньня на вуліцы Грушэўскага і першыя сьмерці, у лютым — пра масавы расстрэл удзельнікаў пратэсту на вуліцы Інстытуцкай, а ў сакавіку — пра посттраўматычны сындром. Акрамя прозы, якая, вядома, пераважае ва ўсіх сацыяльных сетках, удзельнікі Эўрамайдана цытуюць паэтаў, знаходзячы ў вершах, напісаных у мінулым і пазамінулым стагодзьдзі, паралелі з тым, што адбываецца.\nАнастасія Савіцкая і Андрэй Міргародзкі падчас прэзентацыі кнігі\nУкладальнік кнігі Анастасія Савіцкая распавяла, што вырашыла нічога не зьмяняць і не рэдагаваць запісы з «Фэйсбука», якія увайшлі ў кнігу, таму яна атрымалася на дзьвюх мовах: рускай і ўкраінскай. На першай старонцы гаворыцца: «Прысьвячаецца людзям Украіны».\n— Падчас Эўрамайдана сацсеткі сталі альтэрнатыўнай крыніцай інфармацыі. Гэта і вяло вас да складаньня кнігі з тэкстаў, апублікаваных за час пратэстаў у «Фэйсбуку»?\nНе, на жаль ці проста па чыстай выпадковасьці, ідэя зьяўленьня кнігі належыць Андрэю Міргародзкаму. Ён меў дачыненьне да фотаальбома пра Майдан, які называецца «Maidan.\n— Не, на жаль ці проста па чыстай выпадковасьці, ідэя зьяўленьня кнігі належыць Андрэю Міргародзкаму. Ён меў дачыненьне да фотаальбома пра Майдан, які называецца «Maidan. History of making» і выйшаў літаральна праз два тыдні пасьля нашай кнігі. Ён казаў, што было б нядрэнна гэты фотаальбом разбавіць тэкстамі з «Фэйсбука», і папрасіў мяне сабраць іх, таму што ведаў, што я — актыўны ўдзельнік Майдана і практычна кругласутачна ў сацсетках. Я пачала зьбіраць матэрыял, і гэтая праца мяне вельмі захапіла. Я не магла адарвацца і ўвесь вольны час выдаткоўвала на «Фэйсбук», на пошук тэкстаў. Мне ўвесь час здавалася, што тэкстаў мала, і хацелася, каб Андрэй ацаніў маю працу, бо лічыла, што гэта было вельмі адказнае заданьне. Але потым я так захапілася, што апынулася, што матэрыялу вельмі шмат, і мы, ацаніўшы аб’ём, вырашылі рызыкнуць і зрабіць самастойную кнігу — без фатаздымкаў, проста тэксты.\n— Чаму вы назвалі кнігу менавіта «Фантомны боль»?\n— Мы хацелі падкрэсьліць той стан, у якім усе мы цяпер знаходзімся. Мы — людзі Майдана, мы — украінцы. Як вядома, фантомны боль — гэта тое, чаго ўжо няма ў целе, але яно працягвае балець. Так украінцы сябе адчуваюць пасьля Майдана. Як зьява, якая адносіцца да пэўнай тэрыторыі, Майдан скончыўся, плошчы з намётамі ўжо няма, а падзеі яшчэ адклікаюцца ўнутры. Нам усім вельмі балюча. І фантомны боль — гэта, як мне здаецца, найбольш дакладная, найбольш ёмістая назва для таго, што мы ўсе адчуваем. Паралельна атрымалася так, што першыя літары, Ф і Б, як «Фэйсбук». Я ўбачыла гэтыя літары і падумала: як добра ўсё складваецца.\n— Ці лічыце вы, што мэты, якія зьявіліся ў пратэстоўцаў за некалькі месяцаў пратэсту, дасягнутыя? Ці гэта яшчэ і фантомны боль з-за таго, што ня ўсё з таго, што хацелася, удалося рэалізаваць?\nА тое, што ня ўсё рэалізавана, — гэта іншы боль: неапраўданыя чаканьні або, можа быць, жаданьне, каб гэта хутчэй спраўдзілася.\n— Фантомны боль усё такі мае дачыненьне да таго, што мы страцілі на Майдане нашых лепшых людзей. А тое, што ня ўсё рэалізавана, — гэта іншы боль: неапраўданыя чаканьні або, можа быць, жаданьне, каб гэта хутчэй спраўдзілася. Фантомны боль — гэта боль, зьвязаны зь мінулым. Нас доўга будуць трывожыць сьмерці людзей. Мэты, якія ставіў перад сабой Майдан, безумоўна, часткова дасягнутыя. Мы хацелі памяняць уладу — мы гэта зрабілі. Мы хацелі новы ўрад — мы яго так ці інакш маем. Але ў той жа час мы ўсе разумеем, што нам трэба ўсім яшчэ шмат працаваць. Пачынаць трэба зь сябе. Мы разумеем, што Ўкраіне давядзецца яшчэ вельмі доўга і цяжка працаваць. Ня хочацца згадваць Маскву, але «Масква не адразу будавалася». Так і з нашай дзяржавай, якая да мінулай зімы мела адно напаўненьне і зьмест, а цяпер, мне здаецца, мы ідзем да іншага. Проста шлях няблізкі і нялёгкі.\n— Вы згадалі Расею, а сярод паведамленьняў у сетках, якія трапілі ў вашу кнігу, я са зьдзіўленьнем выявіла, што яшчэ ў студзені, да ўсіх наступных трагічных і драматычных падзеяў, былі згадкі пра магчымую рэакцыю Расеі на тое, што адбываецца. Людзі пісалі, што могуць быць праблемы ў Крыме, у Данбасе, згадваўся Данецк. Ці здавалася вам год таму, што Расея можа адрэагаваць такім страшным чынам? Або падчас Майдана гэтыя разважаньні ўспрымаліся па-іншаму, і ўсе думалі пра тое, каб дасягнуць галоўных мэтаў Майдана?\nЯ пра Расею наогул мала думала ў той момант. Я была ўся паглыбленая ў наш пратэст, у нашы падзеі.\n— Калі казаць толькі пра мяне, то, напэўна, я так ня думала. Я пра Расею наогул мала думала ў той момант. Я была ўся паглыбленая ў наш пратэст, у нашы падзеі. Я не аналізавала і не прагназавала паводзіны Расеі ў дачыненьні да Ўкраіны. Напэўна, я занадта добра ставілася да дзейнага расейскага ўраду, недаацэньвала Пуціна. Напэўна, калі б мяне прымусілі тады пра гэта добра падумаць, я б усё роўна не ўявіла таго, што адбываецца цяпер.\n— Ваша кніга падзеленая на некалькі частак. Адна з гэтых частак, даволі шырокая, прысьвечаная забойствам пратэстоўцаў у студзені і лютым. Ёсьць там сьведчаньні тых людзей, якія бачылі страляніну, на вачах якіх гінулі людзі. Хачу спытаць вас не як складальніка кнігі, а як непасрэднага ўдзельніка тых падзеяў, што вы памятаеце пра гэтую страляніну?\nПартрэты загінулых за час пратэстаў\n— Мы да гэтага часу ня ведаем, хто страляў, але забівалі нашых мірных мужчынаў, у якіх для абароны былі толькі драўляныя шчыты і роварныя шаломы. Складана сказаць, хто страляў. Ці былі снайпэры на дахах? Кім былі нанятыя? Хто яны? Мы ня ведаем. Расьсьледаваньне да гэтага часу не даведзенае да канца. Я не была на месцы страляніны, каб сказаць, хто ў якой форме страляў. Але магу сказаць адназначна, што каласальная агрэсія і жорсткасьць была з боку людзей, якія былі па той бок барыкадаў, людзей, якія ахоўвалі будынак кабінэта міністраў і Януковіча. Хачу падкрэсьліць, што зброі на Майдане не было. Хлопцы ішлі з голымі рукамі, абараняцца ім было няма чым.\n— Па тых тэкстах, якія сабраныя вамі ў кнізе, можа скласьціся ўражаньне, што гаворка ішла пра ідэалістаў, пра людзей, у якіх была сьветлая ідэя, якая разьбілася аб камяні той трагедыі, якая адбылася ў лютым. У вас было такое адчуваньне?\n— Цалкам магчыма, што тыя людзі, якія выйшлі на Майдан, збольшага — максымалісты, збольшага — ідэалісты.\n— Цалкам магчыма, што тыя людзі, якія выйшлі на Майдан, збольшага — максымалісты, збольшага — ідэалісты. Але ў той жа час усе мы — рэалісты. Мы разумелі, што пратэст ня можа быць доўга мірным. Мы разумелі, што проста стаяньнем на Майдане мы нічога не даможамся. І адназначна дзейная ўлада нас перастаіць. Мы не маглі не ўсьведамляць, што рана ці позна сілавы разгон непазьбежны. Напэўна, мы не былі гатовыя, што будзе столькі сьмерцяў, што разгон будзе такім сілавым. Мы чакалі штурму. Мы чакалі, што будуць сілай зносіць намёты, разганяць людзей. Вось такога ўжываньня сілы мы чакалі, але відавочна не таго, што будуць забіваць. Сьмерцяў не чакаў ніхто. Хоць пасьля таго, як у студзені на Грушэўскага былі першыя сьмерці, калі зьявіліся «цітушкі», гэта значыць, хуліганы, якія зьбівалі людзей у лясах, калі зьявіліся зьніклыя бязь вестак, вядома, было страшна. Але мы не думалі, што маштаб забойстваў будзе такім каласальным. Пасьля першых забітых, вядома, мы разумелі, што знаходзімся пад прыцэлам, але што забіваць будуць так маштабна і гэтак адкрыта, не чакаў ніхто. Да гэтага часу, калі я іду па Інстытуцкай — там, дзе былі расстрэлы, — я ня веру, што гэта цэнтар гораду. У мяне ёсьць фатаграфіі зь мінулага году, дзе я іду па той жа вуліцы зь сяброўкай, з калыскай і дзіцем — там, дзе забівалі. Я ў гэта да гэтага часу не магу паверыць. Калі я пра гэта кажу, мне ня верыцца, што ў цэнтры Кіева ў мірны час забівалі людзей. Таму, нягледзячы на тое, што мы былі такімі ідэалістамі, мы досыць рэальна глядзелі на рэчы, але ніхто не чакаў таго, што здарылася.\n— Ці плянуеце вы скласьці з паведамленьняў у сацсетках яшчэ адну кнігу, якая будзе прысьвечаная падзеям пасьля Майдана: узброенага супрацьстаяньня ў Данбасе, анэксіі Крыму?\nНапэўна, не. Калі казаць пра працяг, у нас ёсьць думка зрабіць ангельскую вэрсію, але не такую аб’ёмную, каб замежнікам яе было зручней чытаць.\n— Напэўна, не. Калі казаць пра працяг, у нас ёсьць думка зрабіць ангельскую вэрсію, але не такую аб’ёмную, каб замежнікам яе было зручней чытаць. Яшчэ я зьвярнула ўвагу, што людзі, якія былі ўдзельнікамі Майдана, цяпер, з нагоды гадавіны, сталі пісаць пра тое, што было год таму. Гэта зусім іншыя ўражаньні. Перажытыя эмоцыі зноў успыхнулі, і было вельмі шмат цікавых публікацыяў. Магчыма, я знайду ў сабе сілы і зьбяру іх. Калі, вядома, нехта мяне не апярэдзіць. Што тычыцца анэксіі Крыма і вайны, я не гатовая зьбіраць гэты матэрыял. Ён зусім іншы. Там занадта шмат сьмерцяў, занадта шмат крыві. Гэта вайна.\nАнастасія Савіцкая разам з суаўтарам Андрэем Міргародзкім плянуюць выдаткаваць усе сродкі ад продажу кнігі на дабрачыннасьць. Паколькі палова накладу раскупленая, аўтары ўжо набылі абсталяваньне для аддзяленьня хірургіі кіеўскага Ваеннага клінічнага шпіталя, у якім праходзяць лячэньне байцы ўкраінскай арміі, якія атрымалі раненьні ў Данбасе.\nВярхоўная Рада Ўкраіны ўсю ноч прымала дзяржаўны бюджэт


Іспанскі эскорт у Мадрыдзе, Bety маладым эскорт - Жаданне-ВИПС\n05 красавіка 2016 / by admVIP016 няма / Няма каментароў\nBTY, малады іспанскі эскорт у Мадрыдзе\nўзрост: 23 гадоў.\nДаволі, стройная дзяўчына з вымярэннямі мадэлі, усё цела сапраўды натуральна, яго прыгажосць не выклікае сумненняў.\nГэта на самай справе суправаджэнне высокага становішча, якія вы б марнаваць доўгія гадзіны з ёй, за яе пачуццёвае прыцягненне, але і за яго стаўленне з выдатным адукацыяй і веданнем з элегантнасцю і меркаванні.\nЛюбіць і займацца рознымі відамі спорту, уключаючы гольф, мастацтва, літаратуры і падарожжаў.\nBety перавагу ў пачуццёвасці, з добрым настроем атрымаць ідэальнае пачуццё расслаблення і задаволенасці харызмай і асаблівым класам.\nЯ Bety дэ Мадрыд, аптымістычная і вясёлая іспанскі, я заварожваў мяне падзяліцца сваёй пачуццёвасцю заўсёды з добрым гумарам, абяцаю не пакіну вас абыякавымі, хай сабе спакусіцца даць волю страсці адчувалі самы натуральнае задавальненне са мной, я спадзяюся мець магчымасць сустрэцца з Вамі. Bety пацалункі.


У Мінску зафіксавалі самы цёплы дзень 4 студзеня за апошнія 30 гадоў\n04.01.2022 / 18:59\nУ сталіцы 4 студзеня слупок тэрмометра паказваў +4°С, што на 9°С вышэй за кліматычную норму. Гэта самае цёплае 4 студзеня за 30 гадоў.\nАле калі казаць пра першы месяц беларускай зімы, то тэмпература паветра ўпершыню за 9 гадоў была ніжэй за кліматычную норму, паведамілі БЕЛТА ў Белгідрамеце.\nСярэдняя па Беларусі тэмпература паветра склала -3,5°С, што ніжэй за кліматычную норму на 0,2°С. Упершыню за 9 гадоў сярэдняя тэмпература паветра за месяц была ніжэйшай за норму, да гэтага з 2013 года адзначаліся адхіленні ў бок плюсу.\nМаксімальная тэмпература паветра ў снежні адзначана на станцыі Высокае 31 снежня — + 9,5°С.\nНоччу на працягу месяца было ад мінус 15 да мінус 1, а ў самыя цёплыя ночы на тэрмометры адзначаліся плюсавыя значэнні. Мінімальнае значэнне тэмпературы -23,5°С было зафіксавана на станцыі Езярышча 8 снежня.


Будзьма беларусамі! » Стэфан Варшаўскі: прафесар матэматыкі з Ліды\n19.02.2019 | Беларусы свету\nПачынаем мы крок…\nЗнаўца краю гісторык Леанід Лаўрэш піша: “У 1904 г. у Лідзе 14 заводаў і фабрык, 400 працоўных, аб’ём вытворчасці — 1200 тысяч рублёў, 170 рамесных майстэрняў, 204 рамеснікі. У год праводзілася 4 кірмашы, продаж жывёлаў складаў 100 тысяч рублёў. Быў штотыднёвы рынак. Працавалі банкаўскія і натарыяльныя канторы, 10 страхавых агентаў, 13 гатэляў, 24 шынкі, харчэўні і чайныя. У горадзе 25 вуліц і завулкаў, 2 плошчы, 1000 жылых будынкаў, зь іх 275 — каменныя, 725 — драўляныя. 20 будынкаў пакрыта жалезам, 680 — дрэвам, 300 — дахоўкай. Увечары горад асвятляюць 60 газавых ліхтароў. У горадзе жывуць 15 025 жыхароў. Маецца 4 бальніцы на 115 ложкаў, 6 дактарў, 6 акушэрак, 10 фэльчараў, 2 аптэкі, 5 аптэчных крам. Працуюць 4 ніжэйшыя мужчынскія і 2 ніжэйшыя жаночыя навучальныя ўстановы, павятовая 2-хкласная навучальня на 60 навучэнцаў. У горадзе 23 настаўнікі, 700 вучняў, 3 друкарні, фотаатэлье, бібліятэка-чытальня. Заробак прыслугі: мужчынам — 10 рублёў, жанчынам — 5 рублёў. Заробак чорнарабочага за дзень: мужчыны — 70 капеяк, жанчыны — 50 капеяк”.\nВось у гэтым горадзе ў тым самым 1904 годзе ў сям’і аднаго з шасці згаданых лідскіх дактароў нарадзіўся сын Стэфан. Было тое 18 красавіка.\nЛіду напаткаў шараговы лёс беларускага горада. Яна, як пісала газета “Гоман” у 1916 годзе ў артыкуле, перадрукаваным з нямецкае газеты “Kowner Ztg”, “у часе войнаў паміж маскалямі і Рэччу Паспалітай ня раз цяжка цярпела”. Цярпела Ліда ад іх і ў пазнейшыя гады, у XX стагоддзі. Але, што цікава, толькі ў 1915 годзе, калі ў горад увайшлі нямецкія войскі, сям’я, у якой пераважна гаварылі на мове новых валадароў, бо маці была немкаю, вырашыла эміграваць. Яны пераехалі ў прускі Кёнігсберг, дзе жылі матчыны бацькі.\nУ Кёнігсбергу малы Стэфан з прозвішчам Варшаўскі вучыўся ў гімназіі, якую скончыў у 1924 годзе, тут пайшоў ва ўніверсітэт. Аднак пасля двух гадоў навучання студэнт перавёўся ў Гётынген, гэтую “матэматычную Мекку”, дзе меркаваў рабіць свой дактарат. Тут выкладаў сам Давід Гільберт, прызнаны ў тым часе лідарам матэматыкаў. Кіраваць доктарскай Варшаўскага прызначылі прыват-дацэнта Аляксандра Астроўскага, ураджэнца Кіева. Яны нагэтулькі пасябравалі, што калі Астроўскаму прапанавалі прафесарства ў Базэльскім універсітэце, ягоны дактарант паехаў разам з ім. У Базэлі Стэфан і скончыў сваю працу, якая атрымала ўзнагароду, а з ёю аўтар — і пазіцыю выкладчыка ў Гётынгене. Так Варшаўскі ў 1930 годзе вярнуўся ў Ніжнюю Саксонію і пачаў выкладаць ва ўніверсітэце.\nАле 30 студзеня 1933 года да ўлады ў Нямеччыне прыйшоў Гітлер. А за ім — 1 красавіка — “Дзень байкоту”, калі байкатаваліся габрэйскія крамы, а выкладчыкам, прафесарам-габрэям быў забаронены ўваход ва ўніверсітэты і каледжы. А менш як праз тыдзень, 7-га красавіка, быў прыняты закон аб звальненні ўсіх выкладчыкаў-габрэяў з вышэйшых навучальных установаў. Гэта датычылася і тых, хто не быў сапраўдным арыйцам, — народжаных у мяшаных сем’ях.\nСтэфан Варшаўскі зразумеў, што ў Нямеччыне яму не зрабіць кар’еру матэматыка, дый невядома, ці захаваеш жыццё. Таму ён пачаў шукаць працу ў замежжы. З дапамогаю калегі на год уладкаваўся ва Утрэхцкі ўніверсітэт у Нідэрландах, а пасля атрымаў прапанову прыехаць у Калумбійскі ўніверсітэт у Нью-Ёрк.\nЗамацавацца на працы ў Амерыцы ў той час было вельмі нялёгка: з Еўропы, ратуючыся ад нацызму, у краіну эмігравала больш высакакласных спецыялістаў, у тым ліку матэматыкаў, чым было працоўных месцаў. Стэфан Варшаўскі, нягледзячы на паспяховыя публікацыі ў прэстыжным прафесійным часопісе “Transactions of the American Mathematical Society”, доўгі час мусіў абмяжоўвацца часовымі працамі, чытаючы лекцыі на замену. Толькі ў 1939 годзе ён здолеў атрымаць сталае месца на кафедры Вашынгтонскага ўніверсітэта ў Сэнт-Луісе, штат Місуры.\nТут, не пакідаючы навуковай працы і публікуючы свае навуковыя даследаванні (напрыклад, у “Duke Mathematical Journal”), Варшаўскі чытаў лекцыі. У адным семестры ён меў 36 лекцыйных гадзінаў на тыдзень, але ніколі не скардзіўся, нават не любіў казаць пра сваю занятасць: лічыў, што гэта можа быць успрынята як нараканне. Багата ў каго навокал яшчэ горай, казаў ён.\nПасля вайны, у 1947 годзе, Стэфан Варшаўскі перабраўся на працу ва Універсітэт Мінесоты. Тут ён спаткаў сваю будучую жонку — Ільзу Каўзер. Жыццё паступова наладжвалася, а кар’ера пайшла ўгору.\nУ 1952 годзе Стэфан Варшаўскі быў прызначаны старшынёй матэматычнага дэпартамента Інстытута тэхналогіі Універсітэта Мінесоты. У 1963-м ён з сям’ёй пераехаў у Сан-Дыега, дзе ў мясцовым універсітэце таксама ўзначаліў матэматычны дэпартамент. На гэтай пасадзе ён працаваў да 1967 г., шмат прычыніўшыся да развіцця навучальнай установы, калі праз стан здароўя мусіў адмовіцца ад кіравання, пакінуўшы сабе толькі лекцыі.\nСтэфан Варшаўскі сышоў на пенсію ў 1971 г., але працягваў чытаць свае курсы. У гэтым самым годзе ён быў ганараваны як прафесар-эмерыт (Emeritus Professor).\nУ 1978 годзе ў інстытуце, які стаў для яго родным, ва ўніверсітэце ў Сан-Дыега, была створаная пасада асістэнта прафесара імя Стэфана Варшаўскага. Яна прызначалася для маладых дактароў, хто б працягваў навуковыя тэмы самога Стэфана — ці, як яго клікалі ў Амерыцы, Стывена Варшаўскага.\nПадчас банкету на свае 85-я ўгодкі ён сказаў, што хацеў бы даказаць яшчэ адну тэарэму: што матэматыка не толькі для маладых. І ён здолеў зрабіць гэта! Нават у такім паважным веку ён не пакідаў чытання лекцый. У Варшаўскага было 19 дактарантаў, а амаль траціну сваіх навуковых даследаванняў ён напісаў і апублікаваў пасля выхаду на пенсію.\nСтэфан Варшаўскі памёр 5 траўня 1989 года.\nПасля яго засталіся не толькі навуковыя працы. Яго імем названая тэарэма Нашыра-Варшаўскага (Noshiro-Warschawski, аўтары вынайшлі яе незалежна адзін ад аднаго).\nУ 1999—2000 гг. ва Універсітэце ў Сан-Дыега была прысуджаная стыпендыя імя Стэфана Варшаўскага.\nІльза, жонка Варшаўскага, якая памерла ў 2009 годзе, пакінула ўніверсітэту адзін мільён даляраў, зазначыўшы, што частка мае пайсці на развіццё прафесуры ў матэматычным дэпартаменце.\nУ некралогу калегі напісалі: “Стэфан Варшаўскі жыў сярод найвялікшых матэматыкаў двух кантынентаў. Ён скіраваў не аднаго дактаранта да навуковай вышыні. Ён зрабіў трывалы ўнёсак у навуковую дзялянку матэматыкі”.\nДа гэтага лета ў афіцыйным спісе стракоз нашай краіны значылася 67 відаў. Нядаўна падчас экспедыцыі у рамках...\nНа рацэ Сож знайшлі рэшткі старажытнага чоўна. Яму можа быць тысяча гадоў!\nНа адным з пляжаў Сожа знайшлі рэшткі старога бервяна. Навукоўцы не выключаюць верагоднасць таго, што гэта рэшткі...


New York Signature Scent духи, купить туалетную воду New York Signature Scent оригинал с доставкой, отзывы, описание аромата\nГлавная / Каталог парфюмерии / New York Signature Scent\nТуалетная вода New York Signature Scent от Bond No 9\nBond No 9 Cignature test 100ml parfume 0.00 BYN Под заказ\nBond No 9 Cignature 50ml edp 0.00 BYN Под заказ\nТуалетная вода New York Signature Scent в Минске\nВы можете заказать и купить оригинальную туалетную воду New York Signature Scent в нашем интернет-магазине по телефонам ниже или оформив заказ через корзину:\nА также ознакомиться с ценами и описанием аромата New York Signature Scent.\nСтавь лайк если тебе нравится аромат "New York Signature Scent" от Bond No 9\nВы марыце пра вандраванне ў далёкія краіны, жадаеце акунуцца ў атмасферу Ўсходу? Bond No. 9 Signature Perfume адправіць нас у вандраванне па загадкавым Усходзе. Ён прыўнясе не толькі дзівосныя фарбы і эмоцыі, гарачы вецер пустэльні, а таксама нагадае пра прыгажосць і велічы начнога мегаполіса. Ап'яняльны і пікантны кактэйль прыцягвае ўвагу да выявы ўладальніцы. Аромат пераліваецца вытанчаным і эмацыйным характарам. Ён нясе натхняльнае дыханне ночы, панадлівыя акорды, неверагодную пачуццёвасць і сэксуальнасць. Парфюма пераліваецца магутнымі кантраснымі эмоцыямі, здольнымі перанесці ў свет ААЭ, падарыць усходнюю раскошу і сучасны заходні шарм. Нядзіўна, што лаканічная і нават строгая кампазіцыя Bond No. 9 Signature Perfume зіхаціць пышнасцю раскошнай ружы ў пачатковых нотах і ўзрушаючага дрэва Вуд. Эксклюзіўная энергетыка драўніны выкарыстоўваецца толькі ў самых дарагіх і яркіх ароматах. Мускус і бабы тонкая гарманічна працягваюць мелодыю гэтага эмацыйнага букета. У ім адчуваецца шарм і прыгажосць увасобленай жаноцкасці.\nВы смотрите: New York Signature Scent\nТуалетная вода Fashion Avenue\nТуалетная вода Bond No 9 B9\nТуалетная вода Andy Warhol Success is a Job in New York\nТуалетная вода I Love New York for Fathers\nот 559.87 BYN\nТуалетная вода Bond No. 9 The Scent of Peace for Him\nот 681.99 BYN\nТуалетная вода Central Park South\nТуалетная вода Bond No 9 Gramercy Park\nТуалетная вода Perfumista Avenue\nТуалетная вода New York Oud\nТуалетная вода Great Jones\nот 472.04 BYN\nBond No 9 Cignature test 100ml parfume (артикул - 40805)\nBond No 9 Cignature 50ml edp (артикул - 42275)


24 чэрвень 2008, 15:29\nЧытаем Быкава. Публіцыст Андрэй Дынько чытае прадмову Васіля Быкава для кнігі Аляксандра Уліцёнка "Іншадумцы", у якой былі зьмешчаныя інтэрвію зь Уладзімерам Арловым, Вінцуком Вячоркам, Віктарам Івашкевічам, Зянонам Пазьняком, Міхасём Ткачовым, Станіславам Шушкевічам ды іншымі дзеячамі дэмакратычнага руху канца 1980-пачатку 1990-ых гадоў.\nПа прафэсіі пісьменьнік, Быкаў быў таксама вялікім мудрацом, настаўнікам паводзінаў, сучасным Сакратам. Для яго важна было ня толькі тое, што ён пісаў, але і як жыў, што гаварыў, як дзейнічаў. Праз сваю праўдзівасьць, але адначасова антычныя стрыманасьць, пачуцьце меры, рэалізм, і праз уменьне заставацца нязьменным, ці вакол гучаць хлусьня або праўда, а ці ганьба або хвала, ён і зрабіўся найбольшым духоўным аўтарытэтам.\nПакаленьне Быкава — і ягоная проза ў тым ліку — зрабіла войны і таталітарызм у Эўропе зьявамі малаімавернымі і злачыннымі.\nЯк пісьменьнік, ён дасьледаваў паводзіны чалавека, пастаўленага перад маральным выбарам.\nЯк настаўнік паводзінаў, ён сам рабіў такі выбар.\nСупраць нацыстаў ён ваяваў. Пры саветах ён адмовіўся ўступіць у Камуністычную партыю. Супраць Лукашэнкі ён змагаўся як толькі мог.\nБыкаў без ваганьняў падтрымаў і да канца жыцьця адстойваў выбар дэмакратычнай палітычнай сыстэмы. Адстойваў каштоўнасьць свабоды і палітычныя правы грамадзянаў. Таму ў 1991 годзе, калі яшчэ стаяў таталітарны СССР, Быкаў напісаў прадмову да адной зь першых кніг, прысьвечаных арганізаваным праціўнікам савецкага рэжыму. Гэта глыбокі па сваіх ідэях уступ да кнігі Аляксандра Ўліцёнка “Іншадумцы” я і прачытаю.