Юры Воўчак: «Уцекачы з Данбасу — патэнцыйны электарат Лукашэнкі»\nАпошняе абнаўленьне: 18 верасень 2014, 14:05\nУ Менску адбылося пашыранае паседжаньне Камітэту салідарнасьці з Украінай. Гэтая грамадзянская ініцыятыва дзейнічае ад лютага 2014 году, калі ва Ўкраіне распачалося крывавае змаганьне за эўрапейскія каштоўнасьці.\nАдзін з актыўных удзельнікаў Камітэту — прыватны прадпрымальнік, юрыст-кансультант Юры Воўчак распавёў Свабодзе падрабязнасьці дзейнасьці Камітэту.\n— У Камітэце я працую ад першага дня — пабачыў у інтэрнэце паведамленьне пра першае паседжаньне і вырашыў, што трэба прыйсьці і чымсьці дапамагчы. Гэта было ў лютым, а ў сакавіку я стварыў ў Фэйсбуку групу падтрымкі беларускага Камітэту салідарнасьці з Украінай. На сёньня там каля 3 тысяч 700 чалавек у розных рэгіёнах Беларусі, ёсьць з Расеі і Ўкраіны.\n— Чаму гэтая тэма неабыякавая для вас, можа, вы маеце ўкраінскія карані?\n— Не, я не маю украінскіх каранёў. Я беларус паводле ўсіх сваіх радаводных галінаў, наколькі я іх магу ведаць. Але я прыхільнік таго, што ў дакумэнтах ААН запісана, што кожная нацыя мае права на самавызначэньне. Калі ўкраінскі народ зьдзейсьніў Рэвалюцыю годнасьці, як я яе называю, і вырашыў жыць сваім розумам, то яны павінны мець гэты шанец, яны павінны гэта паспрабаваць. Бо гэткага шанцу некалькі стагодзьдзяў таму пазбавілі нас.\n— Якая рэакцыя на дзейнасьць Камітэту, на салідарнасьць з Украінай, і ці ёсьць яна ў Беларусі?\n— Я скажу, што ў часткі нашых грамадзян, якія думаюць, гэта безумоўна знаходзіць станоўчы водгук. Але паколькі ў нас абмежаваны рэсурс і нашая інфармацыйная пляцоўка, па вялікаму рахунку, гэта Фэйсбук, а таксама мы зьяўляемся ў сеціве, дзякуючы працы мэдыяў, гэтага вельмі мала. Бо мы знаходзімся пад магутным інфармацыйным прэсам і нашых беларускіх, і расейскіх тэлеканалаў. У выніку, аналізуючы размовы з многімі людзьмі тут, робіш выснову наколькі людзі замбаваныя і ня ў стане аналізаваць, што насамрэч адбываецца. Плюс яшчэ — людзі адарваныя ад нашых каранёў, ад нашай гісторыі. Яны ня ў стане знайсьці паралелі, каб зразумець, што гэта — чарговы віток эскаляцыі, акупацыі, русыфікацыі — чарговага праяўленьня імпэрскасьці з боку Расеі. Гэта значыць, што людзі не зьвязваюць гэтыя падзеі з кантэкстам нашай гісторыі ў мінулым. А гэта так празрыста ўсё, што бачныя нават адказы, практычна. Таму тыя людзі, якія думаюць, якія найбольш адукаваныя — яны бачаць усё і разумеюць.\n— Ці ведаюць пра ваш камітэт ва Ўкраіне і які там мае водгук ваша дзейнасьць?\n— Ва Ўкраіне ведаюць пра наш Камітэт: ведае і прэзыдэнт Парашэнка, мэр Кіева Клічко таксама. Частка сябраў нашага Камітэту 25 траўня езьдзілі міжнароднымі назіральнікамі на выбары прэзыдэнта Ўкраіны. Мелі шмат кантактаў з сябрамі аб’яднанага штабу прэзыдэнта Парашэнкі. І цяпер многія з гэтых людзей займаюць высокія пасады ў адміністрацыі прэзыдэнта і мэрыі Кіева. Мы маем кантакт, які, магчыма, не пашыраецца так, як бы таго хацелася. Але мы ня тая сіла, якую яны маглі б пашыраць і ўкладваць у гэта час і сілы. Але ў нас ёсьць шанец, каб запытваць, чым можам быць карыснымі. Плюс да таго ў нас ёсьць камунікацыі з грамадзкімі арганізацыямі і яны таксама дапамагаюць нам каардынаваць дзейнасьць у патрэбным накірунку.\n— Што ўжо ўдалося зрабіць ці дасягнуць у рамках дзейнасьці Камітэту?\n— Перадусім мы заявілі, што мы ёсьць. Што ня гледзячы на агрэсыўную інфармацыйную палітыку і мэдыяпрастору, ёсьць беларусы, якія разумеюць, што адбываецца. Мы зьвярталіся да ўладаў і Расеі, і Беларусі, у прыватнасьці супраць удзелу ў парадзе да дня вызваленьня Беларусі расейскіх вайскоўцаў. Сябры Камітэту зьвярталіся і ў пракуратуру, і ў Мінабароны, і ў адміністрацыі прэзыдэнта Беларусі і Расеі. Але ў нас вельмі абмежаваны рэсурс, а таму што ўсё гэта адбываецца — паводле ініцыятывы людзей і ўсё на ініцыятыве людзей трымаецца. Гэта ні рух, ні грамадзкая арганізацыя, а ініцыятыва грамадзян, адказных за сябе і сваю краіну.\n— Як вы ацэньваеце тыя падзеі, якія цяпер адбываюцца ва Ўкраіне?\n— Камітэт вітае тое перамір’е, якое заяўлена, хоць і зразумела, што гэта — зацішша перад бурай яшчэ большай. Не дзеля таго Расея распачынала акупацыю Крыма і Данбаса, каб зараз прымаць нейкія\nПуцін жадае зьяднаць гэты пас Паўдзённа-ўсходніх абласьцей Украіны з Прыднястроўем. Гэткім чынам адрэзаць Украіну ад мора і атрымаць поўны кантроль над Чорным морам\nмірныя пагадненьні і надаваць гэтым абласьцям пэўны статус — ДНР, ЛНР і гэтак далей. Я думаю, што амбіцыі расейскай улады, у прыватнасьці, прэзыдэнта Пуціна, нашмат шырэйшыя. І ён жадае зьяднаць гэты пас Паўдзённа-ўсходніх абласьцей Украіны з Прыднястроўем. Гэткім чынам адрэзаць Украіну ад мора і атрымаць поўны кантроль над Чорным морам. І гэткім чынам не дазволіць Украіне здабываць тыя запасы газу, якія знойдзеныя ў вялікіх колькасьцях. Каб Украіна не магла весьці самастойную, альтэрнатыўную Маскве геапалітычную дзейнасьць ва Усходняй Эўропе.\n— Як Камітэт салідарнасьці з Украінай ацэньвае пазыцыю ўладаў Беларусі і кіраўніка краіны ў прыватнасьці адносна падзеяў, якія адбываюцца ва Ўкраіне?\nЮры Воўчак: Прыежджыя з Данбасу — патэнцыйны электарат Лукашэнкі\n— Гэта рэдкі выпадак, калі пазыцыя Камітэту, які ёсьць грамадзкай ініцыятывай, і афіцыйных уладаў Беларусі ў пэўнай ступені супадаюць. Іншая рэч, што матывацыі, паводле якіх нашыя пазыцыі супадаюць — яны розныя. Мы ясна разумеем, што стаім у чарзе на анэксію. А афіцыйная ўлада, пэўна, сама не спадзявалася, што Расея будзе паводзіцца гэткім чынам і разумее, што тут можа адбыцца тое ж, хоць і не ў такой жорсткай, а больш мяккай форме далучэньня тэрыторыі. Нават Лукашэнка пачаў размаўляць па-беларуску, каб абазначыць, што мы ўсё ж — іншая краіна. Але ў афіцыйных уладаў агромісты рэсурс.\nЛукашэнка даў распараджэньне прымаць грамадзян Украіны і даваць ім працу і жытло. Пэўна, ён шчыры ў сваім гэтым распараджэньні, да таго ж нашай краіне не хапае працоўнай сілы. Тэрыторыя ў нас дастаткова вялікая і 9,5 мільёнаў жыхароў — ня надта шмат, каб яе абслугоўваць. Таму цалкам — і палітычна, і з гледжаньня піяра — гэта добры ход афіцыйных уладаў. Мы таксама яго ў гэтай частцы падтрымліваем — іншая рэч, што мы ня ведаем, што гэта за людзі прыяжджаюць. Найхутчэй — прыяжджаюць тыя, якія не патрэбныя ў сваёй краіне. Калі яны зьяжджаюць з Данбаса, то ня могуць ехаць у іншыя рэгіёны, бо іх пазыцыю там не зразумеюць і яны будуць там адпрэчаныя. Магчыма, што яны прыяжджаюць таму, каб пазьбегнуць адказнасьці, і гэта — патэнцыйны электарат Лукашэнкі тут. .


Кузьма Чорны. Рэальная шматграннасць і філасофскае адзінства\nРэальная шматграннасць і філасофскае адзінства\nРэальная шматграннасць і філасофскае адзінства1\n...Уявім сабе кнігу мастацкае літаратуры на тэму аб пабудове электрастанцыі на тарфяным балоце. Як быццам мы маем справу з вытворчым жанрам. І гэта сапраўды так. Будзем ісці ў гэтым плане. Магутнасць гэтай электрастанцыі прадбачыць вялікую лішніцу электраэнергіі ў тым выпадку, калі прадпрыемствы — спажыўцы энергіі — не пабольшацца паводле велічыні самое электрастанцыі. А калі пачаць з росту фабрыкі, дык гэты рост можа быць толькі тады, калі адначасна будзе рыхтавацца крыніца электраэнергіі. Так што адна тэма цягне за сабою другую. Тут жа выростае і трэцяя тэма — сырэц. Уявім, што фабрыка тэкстыльная, і пашырэнне фабрыкі патрабуе павелічэння колькасці льну. Значыцца, вырасла трэцяя тэма — пра зямлю. Сам гэты план прадбачыць гэтае ўзаемадзеянне тэм, іх адзінства і раўнацэннасць — індустрыяльны гігант, гарадская прамысловасць, зямля (вёска, калектывізацыя). Мы знаходзімся ў сферы аднаго плана: перад намі адзнакі вытворчага жанра.\nПаказаць толькі голае, і само па сабе, будаўніцтва індустрыяльнага гіганта — гэта значыцца яшчэ нічога не паказаць. Бо і электрастанцыя, і фабрыка, і ўсялякая машына не ёсць нейкая самамэта, рэч высокай тэхнічнай выдатнасці, што створана на тое, каб вечна захапляцца ёю і каб яна ўзвышалася над людзьмі, што яе стварылі. Машына цікавая толькі як сродак. Такім парадкам пераходзім у сферы іншых планаў таго ж самага творчага замыслу. Перад намі людзі.\nБудаўніцтва электрастанцыі, або выкананне промфінплана на фабрыцы, або ўмацаванне калгаса, мы не можам паказаць без ударнікаў. А героі пяцігодкі, гэтыя энтузіясты сацыялістычнага будаўніцтва, не ёсць нейкія адмысловыя людзі, што ўзяліся немаведама адкуль. Гэтыя людзі ёсць спадчыннікі , якія крытычна засвойваюць вялікае напластаванне вякоў, яны не з неба зваліліся. Хто, напрыклад, прыходзіць на пустое і дзікае балота будаваць электрастанцыю? Сярод усёй масы рабочых мы тут знойдзем таксама масу тых жа самых нядаўніх сялян. Можа, былых местачковых рамеснікаў. Калектывізуючы сваю зямлю, сяляне спрэс і да самага карэння зменьваюць самы твар зямлі і ўсё жыццё на ёй. Яны прыходзяць на будаўніцтва, развітаўшыся назаўсёды з сваёю гэтакаю зямлёю, якую яны аралі спрадвеку і якая спрадвеку ляжала страшным цяжарам на іхніх плячах.\nШто пакінулі ўсе гэтыя людзі, прыйшоўшы на будаўніцтва, за сваімі плячыма? Яны прыйшлі разбураць старое і будаваць новае. А што гэта такое гэтае старое? У такой меры, як мы гаворым, што мала паказаць толькі адно голае будаўніцтва, у такой меры мы не можам мець дачынення і да старога, паказваючы яго, як якую-небудзь толькі вузкую палоску поля, пакорпанага дрэнным плугам, гнілую хату або цвілое сутарэнне рабочага. Трэба не забываць, што ўсе гэтыя бядоты, усялякая эксплуатацыя чалавека чалавекам заўсёды вельмі ўдала ўгрунтоўваліся філасофіяй эпохі, усяею ідэёваю накіраванасцю каштоўнасцей культуры, створанай нявольніцкімі вякамі культуры, калі ўзяць яе ў цэлым, без асобных яе кампанентаў, паганай. Але, можа, гэта не так? Можа, тыя «вечныя» ідэі, якія пралетарыят разбурае, ёсць чыннікі і сэнс чалавечага шчасця? Можа, напрыклад, высокія цемрашалы — кіраўнікі якіх бы там ні было рэлігійных плыней, пачынаючы ад каталіцызма і канчаючы будызмам, шчыра клапоцяцца пра шчасце людзей, прапаведваючы вечную праўдзівасць ідэі бога? Мы маем прыклады, калі царква ў некаторых праслойках нават рабочага класа — за межамі нават яшчэ і цяпер — трымае свой уплыў. Дык вось, паказваючы новых людзей, будаўнікоў новага жыцця, новай культуры, трэба паказаць і тыя працэсы, што адбываюцца ў іх і навокал іх, калі яны адпіхаюцца ад старых ідэй, ад старога свету і дзейна руйнуюць тое, што ў папярэднія вякі было як «вечнасць», вечнасць нявольніцкая і паганая. Маючы на ўвазе тут разбурэнне рэлігіі, мы такім парадкам уводзім твор у новы план: у план раскрыцця існасці рэлігіі. Твор перарастае свае вытворчыя рамкі і ўваходзіць у сферу філасофіі. Энтузіяст сацыялістычнага будаўніцтва не толькі будаўнік сацыялізма, гэтай новай культуры, якая самым фактам свайго росту знішчае старую культуру, убіраючы ў сябе ўсё, што ў ёй ёсць каштоўнага, ён і знішчальнік усіх павеваў нявольніцкае гісторыі. Прычым ён усё гэта знішчае і ў самім сабе. Ён здымае замкі з «вечнасці». І гэтыя замкі з «вечнасці» павінна здымаць і літаратура.\nРазам з тым, як зменьваецца ўсё, нават сама мясцовасць, зменьваюцца дачыненні паміж асобнымі людзьмі, зменьваюцца ў чалавеку густы і запатрабаванні. Адбываюцца змены ў побыце, перафармаванні ў сям’і. Такім парадкам твор уваходзіць у яшчэ адзін план: план сямейна-бытавы.\nУ нас вельмі часта і паказ герояў сацыялістычнага будаўніцтва і паказ будаўніцтва і росту гігантаў сацыялістычнае прамысловасці робіцца ў мастацкіх творах ізалявана ад усіх гістарычных працэсаў, як штосьці гэтакае, што нейк раптоўна ўзнікла, без гістарычнае падрыхтаванасці. А гэта зніжае каштоўнасць твора. Калісьці і ў нас, у БССР, пачалі былі гаварыць пра гісторыю заводаў і пра гісторыю грамадзянскай вайны. Гэтую гісторыю, як і наогул гісторыю, мы павінны ведаць і заўсёды быць у яе сферы, калі пішам свае творы. Гэтага патрабуе хоць бы сабе момант выкрыцця існасці феадальнай і буржуазнай культуры, якую мы разбураем, будуючы культуру новую. Гісторыя заводаў, гэта ёсць гісторыя пралетарыята. А мы толькі тады здолеем напісаць паўнацэнныя творы, калі будзем ведаць гісторыю пралетарыята. (Таксама і гісторыю буржуазіі.) Нашы творы, значыцца, уваходзяць яшчэ ў адзін план: план гістарычны. Павевы гісторыі павінны быць у літаратуры.\nКласавы вораг. Як ён змагаецца за свае ідэалы, як трымаецца за права на эксплуатацыю і як у новыя формы пераходзіць класавае змаганне. Класавае змаганне, нянавісць да класавага ворага і змаганне з ім павінна прасякнуць увесь твор пісьменніка.\nМожа, вельмі ўмоўна я называю тут шматпланавасцю гэтакую распрацоўку матэрыялу, што калі, напрыклад, твор напісаны на тэму аб пабудове электрастанцыі і гэтая пабудова паказана, як героіка будаўнікоў, дык з гэтым цесна пераплецена ў творы і ёсць яго неадменны кампанент і змена мясцовасці тут, і змена псіхікі і жыцця тутэйшых людзей і таксама саміх будаўнікоў, і адміранне рэлігіі, станаўленне новай маралі, нараджэнне новых крыніц, з якіх вырастаюць новыя масы будаўнікоў-энтузіястаў. Паказ усялякіх катэгорый і разуменняў. Паказ змены самога жыцця замест ізаляванага паказу будаўніцтва. Аднак тэма аб пабудове электрастанцыі ставіць і распрацоўвае шмат праблем: дружба і варожасць, замілаванне і нянавісць...\nРазам з тым, як пралетарыят чуе за сваімі плячыма змрок мінулых вякоў, ён рыхтуе ясноты вякоў наступных. Гэтай шырокай перспектыўнасці мы павінны дамагацца і ад сваіх твораў.\nУ святле ўсяго гэтага выразна вырысоўваецца вузкасць такіх твораў, як, напрыклад, мая «Вясна». Адной толькі тэматыкай адставанне літаратуры ад эпохі не знішчаецца. Калектывізацыя не ёсць толькі калектыўная апрацоўка зямлі і збор ураджаю. Калектывізацыя ўмешваецца і ў справы тае «вечнасці», пра якую вышэй гаварылася. Або ўспамінаецца яшчэ апавяданне (не маё) пра калгасніка Трыхона Жаролу. Гэты чалавек з чорнай мінуўшчыны прынёс у калгас з сабою сваё сапраўды хрысціянскае «смирение». Ён абураецца ўчынкам аднаго калгасніка, які сказаў, што ў калгаснай сталоўцы абед дрэнны. Як? У калгаснай сталоўцы можа быць дрэнны абед? Гэта ж «святотатство»! Новы чалавек пачнецца там, дзе скончыцца «смирение» і «славословие».\nАдставанне літаратуры ад задач сацыялістычнага будаўніцтва ў тым, што наша рэчаіснасць расправілася з старою «вечнасцю», што яна пазрывала заскарузлыя дзяругі ідэй, народжаных нявольніцкімі вякамі, што яна дала тып ударніка, тып бальшавіка, тып сучаснага новага чалавека. А наша літаратура часта яшчэ ўсё на гэтага новага чалавека нацягвае назад — то дзяругі рамантызма, то мяшчанскага дабрабыту. А то гэтага шырокага і глыбокага сваім вырашэннем вялікіх задач, сваёю дзейнасцю чалавека паказвае як чалавека вельмі вузкага.\nМы павінны дамагацца, каб кожная новая кніга, што выходзіць у свет, ішла ў арсенал бальшавіцкае зброі. Літаратура накіроўвае, паказвае, вучыць. А няма лепшага настаўніка, як сама рэальнасць. І от кожны літаратурны твор павінен быць гэтакім шматгранным, як сама рэальнасць. Сіла літаратуры ў яе вялікай ідэёвасці, у зямной яе рэальнасці, у яе агні і напорнасці.\nАгнём і полымем замілавання і нянавісці дыхаюць творы Віктора Гюго, на мяжы з навукай стаіць аналіз у творах Бальзака. Але не таму мы ўспамінаем гэтых класікаў, што нібы цераз іх мы раптам зразумелі патрэбнасць нашай літаратуры агню («страстности» вобразаў і рэалізму), розуму, навукі. Наша літаратура не будзе па вышыні нашай эпохі, калі не будзе мець у сабе гэтых якасцей. І от, ідучы ад свае эпохі, ад свае літаратуры, ад сваіх задач, мы заўважаем на фоне старое культуры лепшых яе прадстаўнікоў, ні на хвіліну не забываючы таго (канкрэтна ў гэтым выпадку), што Віктор Гюго не разумеў сіл ходу гісторыі, што Бальзак ніяк не выйшаў з рамак свайго (буржуазнага) класа, які ён так высмейваў і крытыкаваў.\nШматграннасць літаратуры прадбачыць многасць спецыфічных прыёмаў, кірункаў, якія развіваюцца ў межах адзінага творчага метаду марксізма-ленінізма. І калі мы будзем спрыяць размежаванню літаратуры на гэтыя кірункі, дык мы гэтым самым будзем спрыяць росквіту нашай літаратуры...\n1 Свае «пісьменніцкія нататкі» пішу адначасна з новымі творамі і на іх матэрыяле. К. Ч.


Прарэктар Мінскай Духоўнай Акадэміі Беларускай Праваслаўнай Царквы іераманах Сергій (Акімаў) пра рэформу праваслаўнай тэалагічнай адукацыі | За свабоднае веравызнанне\nаўт, 25/11/2014 - 23:53 | Марат Гаравы\nТэгі: тэалагічная адукацыя | Беларусь | Беларуская Праваслаўная Царква\nРэформа праваслаўнай адукацыі\nДацэнт кафедры біблеістыкі і хрысціянскагв веравучэння Інстытуту тэалогіі імя святых Кірылы і Мяфодзія Белдзяржуніверсітэту, доктар багаслоўя, іераманах Сергій (Акімаў):\nАдукацыйныя ўстановы Беларускага экзархату Рускай праваслаўнай царквы (РПЦ) з 2012 году перажываюць глыбокае рэфармаванне згодна з рашэннямі сінодаў РПЦ 2007 і 2011 гадоў. Прычым, істотна змяняюцца не толькі структура сістэмы праваслаўнай адукацыі, але напаўненне адукацыйнага працэсу і ягоныя методыкі. Пры гэтым мы арыентуемся на Балонскую сістэму адукацыі, хоць напоўніцу не зможам яе ўспрыняць, бо ў Беларусі іншыя рэаліі і задачы духоўнай адукацыі, якая вылучаецца сістэмнасцю ў падрыхтоўцы спецыялістаў і асаблівай увагай да іх выхавання. Разам з тым, патрабаванні да ўстаноў праваслаўнай адукацыі Беларусі трэба максімальна наблізіць да стандартаў сістэмы айчыннай дзяржаўнай адукацыі. Пры гэтым улічваецца як расійскі вопыт, паколькі мы існуем у структуры духоўнай адукацыі РПЦ, так і рэаліі беларускай дзяржавы.\nТак, у Мінска й духоўнай семінарыі ў Жыровічах (Слонімскі раён, што на Гарадзеншчыне) з’явіўся чатырохгадовы бакалаўрыят. Поўнасцю зменена сістэма адукацыі ў Мінскай духоўнай акадэміі, якая будзе забяспечваць падрыхтоўку ў двухгадовай магістратуры і трохгадовай аспірантуры, што адпавядае дактарантуры паводле Балонскай сістэмы. У мінулым годзе адбыўся першы прыём у магістратуру акадэміі па трох накірунках – біблеістыка, гісторыя царквы і царкоўна-практычныя дысцыпліны, а таксама апалагетыка. Прычым яна ўпершыню ўключана ў сістэму адукацыі РПЦ. Выбар гэтых накірункаў матываваны вопытам і кадрамі, што мае Беларускі экзархат. Для падрыхтоўкі магістраў створаны адпаведныя кафедры, дзе з 2011 году выдаюцца спецыялізаваныя перыядычныя навуковыя альманахі “Хронос”, “Сектоведение“ і “Скрижали” з дадаткам -- зборнікам навуковых працаў студэнтаў па біблеістыцы “Laboratorium Biblicum”. Прычым “Скрижали” стаў міжнародным перыёдыкам, паколькі ў ім публікуюцца і замежныя, у тым ліку расійская аўтары. Апроч таго, выдаецца навуковы штогоднік “Труды Минской духовной академии“, днямі выйшаў першы нумар “Вестника студенческого научного общества Минских духовных школ”.\nСістэма духоўнай адукацыі Беларускага экзархату прадугледжвае міжнародны студэнцкі абмен толькі на ўзроўні магістратуры з адпаведным залікам здадзеных дысцыплін. Мы лічым, што на ўзроўні бакалаўрыяту малады чалавек павінен атрымаць сістэмныя веды, таму баімся той мазаічнасці, што суправаджае Болонскую сістэму, калі студэнт сам выбірае веды, аднак не заўсёды разумее іх важнасць. У выніку малады чалавек можа не атрымаць той сістэмы поглядаў, якую прадугледжвае айчынны бакалаўрыят. Вось чаму вучэбную свабоду студэнтам мы вырашылі прадастаўляць на больш высокім узроўні магістратуры, дзе апроч беларусаў навучаюцца грамадзяне Малдовы, Сербіі, Расіі і Украіны. Што тычыцца аспірантуры (доктарантуры), дык першыя выпускнікі магістратуры змогуць паступіць у яе ў 2015 годзе.\nТрэба зазначыць, што асаблівую ўвагу мы надаем моўнай падрыхтоўцы студэнтаў, якія па самых лепшых методыках вывучаюць мовы старажытныя (латынь, іўрыт, старажытнагрэцкую, царкоўнаславянскую) і сучасныя (нямецкую ці ангельскую).\nЗ жніўня бягучага году ў магістратуры акадэміі ўпершыню пачалося завочнае навучанне па накірунку “Царкоўная гісторыя. Царкоўна-практычныя дысцыпліны” для 16 святароў з Беларусі, Расіі і Украіны дзеля падвышэння ўзроўню іх кваліфікацыі. Апроч таго, пры акадэміі запланавана адкрыццё сталых курсаў падвышэння кваліфікацыі для духавенства.\nКардынальна змяніліся і патрабаванні да прафесараў і выкладчыкаў, якія апроч выкладчыцкай, павінны займацца метадычнай і даследчай працай. З гэтага году выкладчыкі будуць праходзіць абавязковую штогоднюю атэстацыю, якая, між іншым, улічвае грамадскую і выхаваўчую актыўнасць. У час інфармацыйных тэхналогій змянілася і методыка выкладання, калі трэба ў першую чаргу накіраваць і натхніць студэнтаў да працы над сабою. Аднак якраз гэта – найбольш слабое месца не толькі духоўнай, але і свецкай адукацыі, пачынаючы са школы.\nНам пасуе існуючая прававая сітуацыя, калі тэалагічныя навучальныя ўстановы не адносяцца да дзяржаўнай сістэмы адукацыі, а лічацца рэлігійнымі структурамі. Так прасцей, хоць у сваёй працы мы абапіраемся на праграмы свецкай адукацыі. Паколькі ж мы рыхтуем кадры, ў першую чаргу, для царквы, важна, каб менавіта яна была задаволена ўзроўнем падрыхтоўкі нашых выпускнікоў. У гэтай прававой сітуацыі не выключана, што дзяржава можа не прызнаць вышэйшую адукацыю нашых выхаванцаў. Аднак спадзяемся, што такі парадокс з цягам часу здымецца з-за падвышэння ўзроўню рэлігійнай адукацыі і адпаведнасці яе дзяржаўным стандартам.\nМы не маем прэтэнзій да беларускай дзяржавы, бо яна не толькі вырашае пытанні адтэрміноўкі ад вайсковай службы, але і матэрыяльна падтрымлівае выкладчыкаў і выхаванцаў адукацыйных устаноў Беларускага экзархату дзеля таго, каб нашыя выпускнікі ішлі па шляху духоўнага ўдасканальвання і неслі ў грамадства хрысціянскія запаведзі.\nІераманах Сергій (Акімаў) нарадзіўся ў Бабруйску ў 1973 годзе. Пасля заканчэння Мінскай духоўнай семінарыі і Санкт-Пецярбуржскай духоўнай акадэміі выкладаў у шэрагу духоўных і свецкіх навучальных устаноў, у тым ліку ў Мінскай духоўнай акадэміі і Еўрапейскім гуманітарным універсітэце. Вучыўся ў Агульнацаркоўнай аспірантуры і дактарантуры імя святых Кірылы і Мяфодзія ў Маскве, дзе ў 2013 годзе абараніў доктарскую дысертацыю. У асноўным цікавіцца Свяшчэнным Пісаннем Старога Запавету і гісторыяй ранняга хрысціянства. Фота: minds.by


За брак з камунальнікаў можна будзе патрабаваць скідку – RH.by\nМінжылкамгас прапануе ўвязаць сумы ў жыроўках з якасцю аказваемых камунальных паслуг. Пра гэта ў эфіры тэлеканала «Беларусь 1» міністр жыллёва-камунальнай гаспадаркі Аляксандр Церахаў.\n«Цяпер ініцыятыва заключаецца ў тым, каб за няякасную паслугу чалавеку прадастаўляць зніжку, якая павінна быць, вядома, істотнай, каб чалавек меў права на пераразлік за няякасна аказаную паслугу. Такім чынам мы будзем стымуляваць арганізацыі да павышэння эфектыўнасці ў аказанні якасных жыллёва-камунальных паслуг».\nМеханізм ужо распрацаваны і знаходзіцца на ўзгадненні ў зацікаўленых ведамствах.\nПлануецца таксама зніжаць сабекошт паслуг.\n«Любое павышэнне тарыфаў павінна быць цесна ўвязана з даходамі грамадзян, яно знаходзіцца пад кантролем кіраўніка дзяржавы. Гэта значыць гаварыць пра нейкае рэзкае павышэнне тарыфаў заўчасна», — сказаў Аляксандр Церахаў.\nКіраўнік ведамства таксама адзначыў, што ў планах навесці парадак у эксплуатацыі інжынерных сетак краіны. У краіне пабудуюць больш за 1 200 станцый абезжалезвання. Падрыхтаваны праект закона аб пітным водазабеспячэнні, які знаходзіцца на разглядзе ў Палаце прадстаўнікоў.\nПапярэдні артыкулСышоў з дому 17 год таму: міліцыя шукае маладзечанца\nНаступны артыкулВілейскі бард выступіць на фэсце “Бардаўская Народная Рэспубліка”


ДЗЕДАВІЦА - "Б" (міфалогія)\nПанядзелак, 20.09.2021, 03:19\nМіфалагічна-рэлігійныя ўяўленні непарыўна былі звязаны з асяроддзем пражывання і гаспадарчымі заняткамі людзей, адлюстроўвалі іх гісторыю і менталітэт. Практычна ўся прырода- жывёльны свет, расліннасць, важнейшыя прыродныя аб'екты і стыхіі - знаходзілі сваё адлюстраванне ў міфах і абрадах. На думку вядомага даследчыка міфалогіі М.Эліадэ, любы рытуал мае сваю сакральную мадэль (свяшчэнны ўзор), архетып (першавобраз, першаўзор, арыгінал).\nУ помніку старажытнаіндыйскай культуры "Чытападха Брахмана" ўказваецца: "Мы павінны рабіць тое, што рабілі спачатку багі". Зыходзячы з гэтага мяркуецца, што ўсім рэлігійным актам далі пачатак багі, культурныя героі ці міфічныя продкі. У шэрагу першабытных народаў любы чалавечы ўчынак, не кажучы ўжо пра рытуалы, становіцца паспяховым толькі тады, калі дакладна паўтарае дзеянні, якія выконваліся спачатку багамі, героем або продкам.\nЗгодна логіцы міфалагічнай свядомасці, уяўныя акты стварэння космасу неабходна было паўтараць у выглядзе рытуальных абрадаў у час важнейшых святаў, звязаных з кругаваротам прыроды ці важнейшымі падзеямі жыцця чалавека, такімі, як нараджэнне, вяселле, пахаванне і г.д. Назіранні за нябеснай сферай і прыроднымі цыкламі на зямлі былі звязаны як з практычнымі, гаспадарчымі патрэбамі, так і з імкненнем браць прыродныя з'явы ў якасці прыкладу для паўтарэння ў рытуалах.\nАсаблівасць археалагічных матэрыялаў заключаецца ў тым, што яны адлюстроўваюць не ўвесь комплекс рэлігійных вераванняў, а пераважна культавы бок рэлігіі. Адным з самых старажытных культаў, які вядзе пачатак з глыбінь каменнага веку, з'яўляецца культ жывёл. Гэты культ пакінуў свае сведчанні і сярод археалагічных знаходак жалезнага веку.\nТак, на мілаградскіх гарадзішчах Паўднёвай Беларусі знойдзена больш за 100 фігурак жывёл, асабліва іх шмат (каля 90) было на гарадзішчы каля в. Гарошкаў Рэчыцкага раёна. Выявы жывёл звычайна сустракаюцца ў жылых і гаспадарчых пабудовах, а таксама ў комплексах, звязаных з культам. Большасць фігурак у абломках і звычайна яны выкананы схематычна.\nПа вызначаных вырабах можна меркаваць, што большасць фігурак - гэта выявы каня, радзей - буйной рагатай жывёлы і сабак. Як лічыць В. Мельнікоўская, мілаградскія фігуркі маюць стылістычнае падабенства з аналагічнымі рэчамі лесастэпавай паласы. У апошнія дзесяцігоддзі на мілаградскіх помніках знойдзены гліняныя фігуркі кароў, а на гарадзішчы Падгор'е Добрушскага раёна - фігурка бабра і падвеска з мядзведжага клыка.\nВ. Мельнікоўская паведамляла пра знаходкі падвесак з зубоў мядзведзя, дзіка, ваўка. У мілаградцаў сустракаліся таксама ахвярныя пахаванні дзікіх і свойскіх жывёл; Так, на Гарошкаўскім гарадзішчы і за яго валамі выяўлена некалькі такіх пахаванняў (два сабакі, бабёр, свіння, парасё). Косці ляжалі ў анатамічным парадку, а ў адным з пахаванняў сабакі знаходзілася разбітая пасудзіна.\nКульт жывёл меў распаўсюджанне і ў плямён зарубінецкай культуры. Пры раскопках могільніка Атвержычы ў Столінскім раёне ў адным з пахаванняў трапіліся абгарэлыя косці мядзведзя, а на могільніку Чаплін у Лоеўскім раёне ў пахаваннях былі трубчастыя косці казулі, зуб сабакі, зуб каровы. У культурным пласце Чаплінскага гарадзішча знойдзены прасвідраваныя клыкі ваўка, зуб мядзведзя і зуб бабра.\nУ насельніцтва днепра-дзвінскай культуры, акрамя таго, сустракаліся бронзавыя фігуркі коней. Існавалі свяцілішчы чатырохвугольнай у плане формы, з падмазанай глінай падлогай і спецыяльнымі глінянымі агнішчамі-ахвярнікамі. Пазней распаўсюдзіліся круглыя ў плане гарызантальныя пляцоўкі - свяцілішчы. , Пахавальныя помнікі насельніцтва культуры штрыхаванай керамікі і днепра-дзвінскай культуры невядомыя.\nАналіз летапіснай устаўкі "Легенда пра Совія" ў "Хроніцы Іаана Малалы" (1261) і пазнейшых фальклорных паданняў у супастаўленні з археалагічнымі матэрыяламі дае падставы меркаваць, што для насельніцтва Цэнтральнай і Паўночнай Беларусі і прылеглай часткі Літвы ў перыяд ад позняга неаліту - ранняй бронзы і да ранняга сярэднявечча была характэрная наступная паслядоўнасць змены пахавальных абрадаў:\n1) звычай трупапалажэння;\n2) пахаванні ў "дрэве" (хутчэй за ўсё ў дуплах дрэў);\n3) абрад трупаспалення.\nНа позні бронзавы і жалезны вякі якраз прыпадала панаванне звычаю пахавання памерлых у дуплах дрэў ці нейкім іншым спосабам "в древо и положи". Верагодна, з магіяй плоднасці трэба звязваць некаторыя знаходкі драўляных рал. Пакуль што на сучаснай тэрыторыі Беларусі выяўлена толькі адна такая прылада.\nГэта драўлянае крываградзільнае рала, знойдзенае ў тарфяніку каля в.Капланавічы Клецкага раёна і датаванае Л. Побалем першымі стагоддзямі н.э. Ралы такога тыпу ва Усходняй Еўропе вядомыя яшчэ па знаходках у Бранскай вобласці (Расія) і ў Сумскай вобласці (Украіна).\nКапланавіцкае рала Ю. Красноў лічыць найбольш абгрунтаваным датаваць на падставе аналогій перыядам паміж першай паловай 1-та тысячагоддзя н.э. і да сярэднявечча. Гэтаму не супярэчыць і храналогія размешчанага паблізу селішча.\nУ сэнсе рэканструкцыі палеаастранамічных уяўленняў старажытнага насельніцтва Беларусі цікавасць уяўляе збудаванне каля в.Бікульнічы Полацкага раёна, на паўднёвым беразе возера Янава. Помнік размешчаны на адкрытай пляцоўцы ўзгорка пад назвай Бікульніцкі Рог і ўяўляе адкрыты з аднаго боку квадрат памерамі 15 х 15 м, выкладзены з валуноў. Адкрытым бокам квадрат скіраваны ў бок возера.\nПры вывучэнні збудавання з валуноў было ўстаноўлена, што аснова гэтага квадрата знаходзіцца па азімуту 52° на паўночны ўсход ад кірунку на поўнач. Якраз паміж 50° і 52° на паўночны ўсход ад збудавання, на процілеглым беразе возера размешчана гара Гарадзец.\nЯк вядома, у перыяд летняга сонцастаяння, на Купалле, сонца ўзыходзіць на паўночным усходзе, і таму Гарадзец мог быць адным са звёнаў у ланцужку культавых аб'ектаў, звязаных з найбольш вялікім язычніцкім святам. Штучных умацаванняў на ўзгорку няма, пляцоўка даволі роўная. Раскопкі паказалі, што культурны пласт зусім тонкі, але ў мацерыку знаходзіцца шмат ям рознай глыбіні і канфігурацыі, нават самай вычварнай.\nУ многіх ямах траплялася вуголле. Ямы хутчэй за ўсё з'яўляліся геогліфамі (рэльефнымі выявамі на паверхні зямлі нейкіх міфалагічных істот). Выяўлена ляпная гладкасценная кераміка, у асноўным насельніцтва днепра-дзвінскай культуры. У мясцовасці Разтолты (на Усходнім Падляшшы) быў раскапаны курган насельніцтва вельбарскай культуры. Унутры кургана выяўлена цікавая структура, якая ўяўляла сабой выкладзены з камянёў крыж у коле.\nАналагічныя структуры вядомы з некаторых курганоў на захадзе Польшчы і ў Мекленбургу ў Германіі. Як лічыў З.Кжак, ва ўсіх згаданых курганах былі пахаванні жрацоў, а крыж прадстаўляў у дадзеным выпадку космас, сакральную прастору, а таксама цэнтральнае бажаство. У свой час яшчэ Карл Густаў Юнг спрабаваў даказаць, што крыж з'яўляецца затоеным у чалавечай псіхіцы архетыпам Бога, звязвалі крыж таксама з так званым астрабіялагічным светапоглядам чалавека. Разам з тым крыж сімвалізуе ўзыходжанне духа, імкненне да Бога, да вечнасці.\nНа паасобных гарадзішчах Беларусі (Малышкі, Кастрыца) знойдзены гліняныя праслачкі, пакрытыя знакамі, якія не адносяцца да арнаментаў. Магчыма, у дадзеным выпадку прадстаўлены нейкія зачаткавыя формы пісьма. Няма сумнення, што ў жалезным веку, ва ўсякім разе ў яго канцы, у асноўным сфарміраваўся пантэон багоў. У сувязі з разлажэннем родавага ладу ўсё больш узрастае значэнне бога-грамавіка, распарадчыка навальніц, маланак і дажджу, апекуна ваеннай справы, які адначасова меў і пэўныя аграрныя функцыі.\nВажнае месца ў пантэоне займаў і бог сонца. Але паводле сярэднявечных пісьмовых крыніц, так і паводле пазнейшых фальклорна-этнаграфічных і лінгвістычных даных можна меркаваць, што аж да афіцыйнага прыняцця хрысціянства найбольш разнастайным па функцыях і самым уплывовым лічылася традыцыйнае хтанічнае бажаство, якое ўяўлялася апекуном як дзікіх, так і свойскіх жывёл, звязвалася з абрадавымі песнямі і паэзіяй, было таксама апекуном памерлых і міфічных волатаў, распараджалася зямнымі водамі, уключаючы крыніцы і вытокі рэк, было богам багацця і сакралізаванай традыцыйнай улады першабытных жрацоў.\nБажаство гэта з глыбокай старажытнасці магло ўяўляцца ў вобразах ваўка, мядзведзя, змея, вала, хаця з часам яму ўсё больш надавалі антрапаморфныя рысы. З нябесных свяціл гэтаму бажаству, які адпавядаў славянскаму Вялесу, балцкаму Вяльнясу (Велсу), быў прысвечаны месяц. Аб'ектамі пакланення яму з'яўляліся найбольш адметныя неапрацаваныя валуны, а таксама крыніцы.\nСакральная пара ("жонка") гэтага бажаства характарызавалася волатаўскім ростам і сілай, сувяззю з вадой, мела дачыненне да жывёльнага свету, асабліва да мядзведзяў, была апякункай парадзіх і шлюбаў. Сваю шлюбную пару меў і бог-грамавік. Акрамя гэтых персанажаў у рэлігіях насельніцтва жалезнага веку істотнае месца займалі багі і духі, звязаныя з іншымі сферамі чалавечага жыцця і прыроды.\nАкрамя рэлігіі і міфалогіі духоўная культура ахоплівала першабытнае мастацтва, рацыянальныя веды, фальклор. У арнаментыцы керамічных вырабаў, нягледзячы на лакальныя адрозненні, найбольш часта паўтараліся салярныя знакі (канцэнтрычныя кругі, праменепадобныя лініі, крыжы), вуглы, трохвугольнікі, ламаныя лініі, ромбы. Устойлівыя агульныя матывы геаметрычнага арнаменту, асабліва такія, як двайны і трайны зігзаг, можна знайсці ў арнаментыцы насельніцтва культур штрыхаванай керамікі і днепра-дзвінскай.\nЗ іншага боку, гэтыя матывы маюць аналогіі ў арнаментыцы несумненна балцкіх раннесярэднявечных плямён Літвы і Латвіі. Эстэтычныя ідэалы жалезнага веку ўвасабляліся таксама ў дэкоры металічных (жалезных і бронзавых) упрыгожанняў і прыналежнасцей.адзення (фібулы, шпількі і г.д.). Гэтыя прадметы мелі функцыянальна апраўданую форму. Упрыгожанні на тэрыторыі Беларусі былі як мясцовай вытворчасці, так і імпартныя, латэнскія або правінцыяльна-рымскія.\nЯк сведчаць знаходкі падчас раскопак тыгляў са слядамі шкляной масы, мясцовае насельніцтва і само ўмела вырабляць шкляныя ўпрыгожанні. Тагачасныя рацыянальныя веды ўключалі гаспадарчы вопыт, веды ў галіне медыцыны, астраноміі, метэаралогіі, геаграфіі сваіх і суседніх зямель, прыродазнаўства.\n•  Элиаде М. Космос и история. М., 1987. С.112.\n•  Рассадин С.Е. К вопросу о религиозных верованиях жителей Белорусского Посожья в скифское время // Тезисы докладов конференции "Религиозные представления в первобытном обществе". М., 1987. С.185.\n•  Мельниковская О.Н. Племена Южной Белоруссии в раннем железном веке. С. 149.\n•  Поболь Л.Д. Славянские древности Белоруссии (могильники раннего этапа зарубинецкой культуры). Мн., 1975. С.40.\n•  Поболь Л.Д. Славянские древности Белоруссии (ранний этап зарубинецкой культуры). Мн., 1971. С.85,149. Э.Зайкоўскі


«Барселона» абвясціла пра скарачэнне працоўнага часу футбалістаў і супрацоўнікаў клуба і прапарцыйнае скарачэнне заробкаў. Аб гэтым паведамляецца на афіцыйным сайце каталонскай каманды.\nРашэнне было прынята на пасяджэнні рады дырэктараў «Барселоны», якое прайшло па відэасувязі. Мера заклікана змякчыць эканамічныя наступствы крызісу, звязанага з распаўсюджваннем каранавіруса.\n«Усе меры, якія мы прымаем ва ўмовах пандэміі, цалкам адпавядаюць працоўнаму заканадаўству. Наша задача — як мага хутчэй аднавіць паўнавартасную дзейнасць клуба пасля крызісу», — гаворыцца ў паведамленні прэс-службы «Барселоны».\nТаксама каталонскі клуб прадаставіў усе свае спартыўныя аб'екты дэпартаменту аховы здароўя Каталоніі. Акрамя таго, «Барселона» распрацавала комплекс мер па падтрымцы членаў клуба, якія дасягнулі 80-гадовага ўзросту.


Працягваецца ціск на сяброў незалежных прафсаюзаў | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nСупрацоўнікі гарадзенскай міліцыі склалі пратакол аб адміністрацыйным правапарушэнні ў дачыненні да Васіля Корабава — прадстаўніка Беларускага прафсаюза работнікаў радыёэлектроннай прамысловасці па Гарадзенскай вобласці. Яго абвінавачваюць ва ўдзеле ў несанкцыянаваным пікеце: так супрацоўнікі міліцыі акрэслілі акцыю актывістаў прафсаюза ў падтрымку звольненага са Слонімскай камвольнай фабрыкі Міхаіла Сошкі. Акцыя адбылася 31 сакавіка каля прахадной прадпрыемства.\nНа думку Васіля Корабава, дзеянні міліцыянтаў неабгрунтаваныя і носяць антызаконны характар:\n— Пратакол падпісаны адным старэйшым участковым Слонімскага РУУС: без сведак, без нічога. Як, якім чынам ён складаў мне ўвогуле незразумела. Такіх дакументаў наша міліцыя вырабляе мноства. Яны напісаныя пад капірку. Відаць, наша міліцыя займаецца не той справай, якой займацца павінна: не шукаюць злачынцаў, а займаюцца невядома чым.\nСправу Васіля Корабава, якога абвінавачваюць ва ўдзеле ў несанкцыянаваным мерапрыемстве, разгледзіць суд Ленінскага раёна Гародні. Адпаведныя дакументы супрацоўнікі міліцыі накіравалі ў судовую ўстанову.


02 кастрычнік 2014, 08:27\nУ Гарадзенскім раённым судзе сёньня пачынаецца разгляд адміністрацыйнай справы ў дачыненьні журналіста-фрылансэра Андрэя Мялешкі. Яго вінавацяць па артыкуле 22.9 частка 2 адміністрацыйнага кодэксу за незаконны выраб і распаўсюд інфармацыі.\nСёлета ў чэрвені Мялешка ўжо быў аштрафаваны Кастрычніцкім судом Горадні на 4 з паловай мільёна рублёў за падрыхтаваны матэрыял для замежнага СМІ.\nКарэспандэнт: «Андрэй, у чэрвені цябе асудзілі за інтэрвію з лекаркай, якая распавядала, як важна прытрымлівацца здаровага ладу жыцьця. Які матэрыял гэтым разам стаў прычынай для адміністрацыйнай справы?»\nМялешка: «Ёсьць падазрэньне, што гэта зьвязана з артыкулам пра заказьнік у Сьвіслачы, які рыхтуюцца хутка зрабіць у Гарадзенскім раёне. Зыходзячы з пратакола, які мне быў дасланы поштаю, там запісана, што я рабіў інтэрвію з кандыдатам біялягічных навук, выкладчыкам Гарадзенскага ўнівэрсытэта, не маючы акрэдытацыі для працы ў Беларусі для замежных СМІ.»\nКарэспандэнт: «Атрымліваецца, што і пратакол склалі без цябе і ніхто цябе нікуды не выклікаў...»\nМялешка: «Магу сказаць так, што міліцыянты, якія завялі гэтую справу, парушылі ўсе магчымыя працэсуальныя нормы. Згодна з правам, яны павінны былі скласьці пратакол апытаньня мяне, дзе я павінен выкласьці сваю вэрсію па гэтай справе. Па-другое, у дасланым мне пратаколе няма ні даты, ні подпісу міліцыянта. Ды і лісты гэтыя мне даслалі ў звычайным канвэрце, які мог папросту згубіцца».\nКарэспандэнт: «З чым гэта зьвязана, як думаеш?»\nМялешка: «На мяне будуць вешаць гэтую справу ў судзе і паводле гэтага артыкула — ад 30 да 50 мінімалак штрафу. Я думаю, што перад выбарамі ўладам трэба зноў „зачысьціць“ незалежных журналістаў. На некага імкнуцца паўзьдзейнічаць рублём, магчыма ў такі спосаб хочуць дамагчыся, каб нехта наагул зьехаў зь Беларусі. Гэта чарговая хваля, якая накрыла незалежных журналістаў у апошнія некалькі тыдняў. Падобныя справы ўжо былі ў Магілёве, Бабруйску, ну, і вось ізноў у Горадні».\nАндрэй Мялешка з сям'ёй\nКарэспандэнт: «Цікава, што прычынай дзеля гэтага становяцца матэрыялы абсалютна бяскрыўдныя, як у тваім выпадку: спачатку тэма аховы здароўя, цяпер экалёгія...»\nМялешка: «Я думаю, што ўладам няма розьніцы, да якога артыкула чапляцца, ім важна тое, да якога чалавека яны чапляюцца. Ёсьць чалавек, значыцца знойдзецца і колькі заўгодна зачэпак да яго і справу высмакчуць з пальца. Я працую, як журналіст-фрылансэр і мае матэрыялы зьяўляюцца ня толькі на „Радыё Рацыя“, але і ў дзяржаўнай газэце „Культура“, іншых выданьнях, дзе мне замаўляюць артыкулы».\nКарэспандэнт: «Атрымліваецца, што аддаючы свой матэрыял у замежнае СМІ, заранёў чакаеш, што могуць быць такія наступствы?»\nМялешка: «Я лічу, што ўлады парушаюць Канстытуцыю Беларусі, штрафуючы мяне ў такіх выпадках, бо там запісана, што я маю права на інтэрвію, гутарку з іншай асобай і г.д. Згодна са сваім законамі яны нібыта маюць на гэта права, але я маю права працаваць далей згодна з Канстытуцыяй Беларусі».\nКарэспандэнт: «Андрэй, ведаю, што ў цябе яшчэ зусім маленькае дзіця — як успрымае гэта твая жонка, бацькі?»\nМялешка: «Мама мая даўно ўжо прызвычаеная да падобных рэчаў, як кантакты з міліцыяй, пракуратурай, выклікі ў КДБ. Жонка, канешне, ўспрыняла ўсё гэта хваравіта, бо не чакала, што такое можа быць. Але гэта мая праца, гэтым я зарабляю на сям’ю, а жонка мая зараз у дэкрэтным адпачынку».\nКарэспандэнт: «А ці не прыходзяць часам думкі пакінуць займацца журналістыкай, знайсьці сябе ў нечым іншым, можа нават больш карысным для сваёй сям’і?»\nМялешка: «У мяне ўжо быў пэрыяд, калі я пакідаў працу журналіста. Я сядзеў у кампутарным клюбе і працаваў адміністратарам. На просьбу Паўла Мажэйкі зноў вярнуўся ў журналістыку, ён прасіў напісаць мяне некаторыя рэчы. Я гэта зрабіў і так і пайшло. Іншай працы для сябе я зараз папросту ня бачу таму што гэта мая праца, я ёй жыву, гэта мой сьвет, мае сябры, гэта тое чым я люблю займацца і чым я хачу займацца».\nСуд разгледзіць скаргу журналіста


Уладальнікі аграсядзібаў баяцца, што год стане «правальным»\nУладальнікі аграсядзібаў наракаюць на збядненне беларусаў і на змяншэнне колькасці гасцей з Расеі.\nБеларускі вясковы турызм перажывае не лепшыя часы, піша выданне «Ежедневник».\nУладальнік аграсядзібы «Млынок» (Берасцейская вобласць) Георгій Грыбаў распавядае, які цяпер попыт на адпачынак у вёсцы:\n«Да нас на сядзібу прыязджалі некалькі сем’яў на Новы год, таксама гасцей мы прымалі на травеньскія святы. Наперадзе лета, а добрага попыту няма. У іншыя гады ў гэты час ужо цалкам былі зарэзерваваныя і ліпень, і жнівень. Ёсць небяспека, што год можа быць правальным. Праўда, сцвярджаць не буду».\nГеоргій Грыбаў нагадаў, што восенню мінулага года Мінспорту прапанавала праект указу, згодна якому аграсядзібам хацелі забараніць правядзенне вяселляў ды банкетаў. Ён таксама адзначыў, што прадстаўнікі галіны ўказ сустрэлі насцярожана і неадназначна.\nПаводле яго, паўгода сышло на «перацягванне канату» у дадзеным пытанні.\nНародны абрад на Палессі\n«У выніку тыя прэферэнцыі, якія былі прапісаныя ва ўказе кіраўніка краіны, засталіся. Але новыя сядзібы не адчыняюцца. Людзі не рызыкуюць, думаючы, ува што выльецца ўся гэтая законатворчасць і ці варта сёння пачынаць працаваць у гэтай сферы», – адзначыў гаспадар сядзібы «Млынок».\nРасейскіх турыстаў менш, і прыбыткаў менш\nГаспадары дамкоў у вёсцы сцвярджаюць, што расейцаў стала менш.\nІм стала дорага адпачываць у Беларусі, кажа гаспадар аграсядзібы «Вясёлая хата» Андрэй Крук.\n«Да нас у сядзібу яшчэ працягваюць прыязджаць госці з Расеі, па старой памяці, але гэта зусім не тое, што было раней, ды і «свежых» турыстаў няма. Асноўныя кліенты – гэта беларусы», – заўважыў ён.\nГеоргій Грыбаў кажа, што хаця да яго ў сядзібу расейскія турысты і прыязджаюць, але прыбыткі з іх упалі амаль удвая:\n«Пасля абвалу расейскага рубля мы сталі для турыстаў з Расеі дарагімі, і ўладальнікам беларускіх аграсядзібаў прыходзілася зніжаць цэны, ледзь не ўдвая, каб не згубіць кліента з суседняй краіны».\nАкрамя таго, прадстаўнікі аграэкатурызму скардзяцца на адсутнасць не толькі расейцаў, але і сваіх, беларускіх турыстаў. Як адзначае ўладальнік сядзібы «Людміла» Міхаіл Захаранка, у беларусаў знізілася пакупніцкая здольнасць, і сёння вельмі заўважна, што людзі сталі бядней:\n«Нам застаецца толькі адно – падстройвацца пад сітуацыю, прапаноўваць нешта новае, на нашай сядзібе, напрыклад, мы пачалі рабіць дзіцячыя праграмы, распрацавалі спецыяльныя квэст-гульні».\nІншыя ўладальнікі аграсядзібаў таксама прызналіся, што знізілі цэны.\nАграсядзібы бязвіз на сабе не адчулі\nКупанне ў Блакітнай крыніцы ў Слаўгарадскім раёне\nДа таго, як прызналіся ўладальнікі аграсядзібаў, на плынь замежных турыстаў бязвізавы ўезд, усталяваны некалькі месяцаў таму, не паўплываў. На думку Андрэя Крука, прычынаў, чаму так адбываецца, некалькі. Гэта і абмежаваныя часовыя межы тэрмінам на пяць дзён, і адсутнасць у замежных турыстаў у цэлым інфармацыі пра Беларусі і пра тое, што ёй пачаў дзейнічаць бязвізавы рэжым.\nТурысты едуць у Азербайджан, каб пакупацца ў ваннах з нафтай\nТэгі: аграсядзіба, турызм


Як цікава адзначыць дзень усіх закаханых з каханым? Цікавыя ідэі. - Розны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Розны 2017 ⇒ Як цікава адзначыць дзень усіх закаханых з каханым? Цікавыя ідэі.\nДзень усіх закаханых - незабыўны і вельмі значны для двух свята, якое заўсёды хочацца адзначыць па-асабліваму, каб ён запомніўся. Але многія пары абмяжоўваюць святочныя мерапрыемствы толькі шпацырамі і сумеснай вячэрай дома або ў рэстаране, нават не падазраючы, што можна зрабіць сапраўднае падарожжа або прыгода, якое будзе спрыяць умацаванню адносін закаханых. Глядзіце: Як захаваць букет свежых кветак надоўга.\nЯк жа цікава адзначыць Дзень Усіх Закаханых - Дзень Святога Валянціна?\nКалі на Дзень усіх закаханых у пары выпадае выхадны, то можна запланаваць незабыўнае і вельмі займальнае падарожжа ў незнаёмы горад. Варта набыць квіткі на цягнік або аўтобус, наведаць цікавыя месцы, дзе вы яшчэ не бывалі, а ўвечары вярнуцца назад. Гэта падарожжа можна ажыццявіць і ў той горад, дзе вы ўпершыню сустрэліся з наведваннем памятных для двух закаханых месцаў, вячэрай ў знаёмым ўтульным кафэ, дзе праходзілі вашы першыя спатканні. З сабой у паездку неабходна ўзяць фотаапарат або відэакамеру, каб захаваць гэта падарожжа на фота і відэа. А потым зрабіць памятны альбом або фільм пра яго.\nВечар у караоке-клубе.\nГэты вечар можна ўладкаваць ў рамантычным стылі, замовіўшы загадзя столік для дваіх, кветкі, рамантычны торт, пялёсткі руж на абрусы. Але «цвіком праграмы» ў гэты вечар павінны стаць песні закаханых, якія яны выканаюць адзін для аднаго. У гэтых песнях можна паказаць усю сілу сваёй любові і страсці, гэта будуць вельмі незабыўныя моманты ў жыцці пары, якія добра б зафіксаваць на фота ці відэа, для гісторыі адносін.\nЗаняткі ў школе танцаў.\nВельмі арыгінальны свята, якое пойдзе на карысць партнёрам, ўмацуе іх адносіны і вельмі добра пацешыць. Нават калі вы раней не займаліся танцамі, вам варта паспрабаваць станцаваць разам трапяткое фламенко або рамантычны вальс, гарачае танга або вясёлы рускі танец пад кіраўніцтвам дасведчанага трэнера, у бліжэйшай танцавальнай студыі. Вельмі нават можа быць, што гэтыя ўрокі так спадабаюцца вам, што ў далейшым вы будзеце зноў і зноў наведваць іх ўдваіх, займаючыся новым агульным любімай справай, якое ўпрыгожыць і разнастайнымі вольны час. Да таго ж, заняткі танцамі стройнят і вельмі карысныя для здароўя, так што вы на двух атрымаеце некалькі карыстаюцца ў адным задавальненні. А пасля заняткі танцамі ў Дзень усіх закаханых вас можа чакаць рамантычны вячэру з належным становішчам і атрыбутыкай.\nПаход у кіно ці тэатр.\nМногія лічаць, што кіно - гэта вельмі сумна, і ня падыходзіць для рамантычнага вечара - а дарма. Гэтае мерапрыемства можна задаволіць, як пачатак вашых адносін, першае спатканне. Партнёры не павінны сустракацца да гэтага мерапрыемства, прыехаць у кінатэатр або тэатр кожны «сваім ходам» - гэта толькі пачатак сюрпрызаў, таму што яна прыедзе ў шыкоўным сукенку, з новай прычоскай, а ён - у элегантным касцюме, з букетам кветак. Пасля наведвання кіно ці спектакля ў тэатры закаханых можа чакаць шыкоўны лімузін, які адвязе іх дадому або ў ўтульны рэстаранчык на рамантычны вячэру.\nВечар ва ўтульным рэстаране.\nГэтае мерапрыемства, якое закаханыя заплануйце ў Дзень Сьвятога Валянціна, зусім не будзе сумным, калі яны змогуць задаць яму асаблівы настрой, абставіць рамантычнай атрыбутыкай, прыгатаваць адно для аднаго сюрпрызы. Самае галоўнае - даць усім, што будзе адбывацца ў гэты вечар, таямнічасці, загадкавасці і мора рамантычнасці. Можна паход у рэстаран зрабіць сюрпрызам для каханага (каханай), напісаць добрае запрашэнне, загадзя замовіць столік, кветкі, спецыяльную музыку.\nРамантычны вячэру дома.\nХто сказаў, што вячэра дома - гэта сумна і штодзённа? Мы ж гаворым не пра простае вячэры, а пра вячэру на Дзень усіх закаханых! Гэтае мерапрыемства, як правіла, гатуюць жанчыны - яна падбірае спецыяльныя стравы, здольныя выклікаць запал ў закаханых, рыхтуе любімыя стравы мужчыны. Хатні вячэру, каб ён адрозніваўся ад звычайных вячэр, можна прыгатаваць, напрыклад, ва ўсходнім або японскім стылі, дадаўшы адпаведных атрыбутаў ў інтэр’ер, падабраўшы музыку. Жанчына можа станцаваць для любімага усходні танец, напаіць яго гарбатай на Японскай, а затым прапанаваць расслабляльны масаж, або агульную ванну з пялёсткамі руж.\nКаб гэтае свята стала незабыўным ў жыцці пары, можна арганізаваць прафесійную фотасесію, замовіўшы яе ў вельмі добрага майстра. У цяперашні час вялікія фотасалона прадаюць нават падарункавыя сертыфікаты, якія могуць стаць выдатнымі падарункамі на Дзень усіх закаханых, або на любы іншы памятны дзень. Пасля гэтай фотасесіі сямейны архіў папоўніцца маляўнічым запамінальным альбомам з шыкоўнымі здымкамі, а на сцяне будуць красавацца вельмі якасна, прафесійна выкананыя партрэты закаханых.\nДобра было б паход у лазню зрабіць традыцыяй не толькі на трыццаць першы снежня, але і на Дзень усіх закаханых. Бо лазня мае больш глыбокі сэнс, чым простае мыццё - яна ачышчае душу, з’яўляецца выдатным аздараўленчым, падымае жыццёвы тонус сродкам. Закаханыя могуць выбраць паход у фінскую сауну, рускую лазню з ныраннем ў палонку, турэцкую лазню, а таксама японскія «сухія ванны». Добра выбіраць лазню, дзе ёсць і парная і басейн, і магчымасць акунуцца ў палонку або пабегаць па снезе. У лазні можна сеансы масажу, чай з траў, кальян, розныя касметалагічныя працэдуры, паслугі цырульніка.\nКалі непадалёк конеферма, то можна запланаваць шпацыр верхам на конях. Калі ў вас няма навыкаў катання конна, то на конеферма абавязкова навучаць Вас гэтаму вопытныя інструктары. Гэтая паездка можа стаць незабыўным адпачынкам на свежым паветры, з станоўчым зносінамі з жывёламі. На конеферма можна катацца не толькі верхам - для вас з задавальненнем падрыхтуюць добрыя сані, карэту. Можна прама на свежым паветры накрыць столік і адзначыць Дзень усіх закаханых шампанскім і смачнымі закускамі. Конныя прагулкі могуць стаць традыцыяй сямейнага вольнага часу ў далейшым, калі гэты адпачынак вам абодвум спадабаецца, і вы захочаце паўтарыць.\nДзень усіх закаханых на турбазе.\nУ гэты дзень адмовіцца ад выгод цывілізацыі, і адправіцца за горад, на адну з турыстычных баз. Пара можа пакатацца на лыжах і сноўбордзе, пагуляць па лесе, пагуляць у снежкі, наведаць рускую лазню. Тэлефоны і кампутары не будуць вам дакучаць - вы падарыце гэты дзень адзін аднаму, не адцягваючыся на знешнія раздражняльнікі.\nКалі вы - фанаты спартыўнага вольнага часу, то вам варта звярнуць увагу на бліжэйшыя спартыўныя залы і базы. У гэты дзень можна зрабіць агульны скачок з парашутам, пакатацца на картынг, пагуляць у боўлінг, більярд. Гэта абсалютна неромантичное баўлення часу можна зрабіць такім, калі ўвесь дзень вы будзеце рабіць адзін аднаму прыемныя сюрпрызы, а завершыце вечар рамантычным вячэрай.\nУ Дзень усіх закаханых можна стварыць цэлы тэматычны вечар для дваіх. Ідэі для такога вечара Вам падкіне фантазія, гэта можа быць касцюміраванае спатканне ў сярэднявечным стылі з вячэрай, вечар на караблі піратаў, з загадкамі і пошуку «скарбаў» - падарункаў. Вельмі важна, каб абодва партнёра падрыхтавалі адно для аднаго задачы і загадкі, каб было цікава і весела. У гэты дзень можна спецыяльныя касцюмы ў атэлье, дурэць, гуляць, танцаваць - рабіць усё, што вы сабе не дазваляеце прычыны празмернай занятасці. Такое свята не запатрабуе вялікіх выдаткаў, але ён будзе вельмі запамінальным. Вядома ж, не забудзьцеся рабіць фатаграфіі і відэа, а таксама прыгатаваць рамантычны вячэру.\nНайважнейшай задачай на Дзень усіх закаханых з’яўляецца гучную заяву аб сваіх пачуццях да выбранніку, пацверджанне любові і вернасці. Галоўнае, каб свята запомніўся абодвум партнёрам, стаў адным з самых яркіх момантаў іх шчаслівага сямейнага жыцця.\nШто падарыць дзяўчыне на дзень нараджэння: ** Відэа.\nНаступная Артыкул Растанне з ... аўтамабілем\nМаянэз ў хатніх умовах


Парламенцкія выбары ў Беларусі (1940) — Вікіпедыя\nПарламенцкія выбары ў Беларусі (1940)\nДадатковыя выбары ў Вярхоўны Савет Беларускай ССР першага склікання адбыліся 24 сакавіка 1940 года на тэрыторыі заходняй частцы БССР адначасова з выбарамі дэпутатаў Вярхоўнага Савета СССР. Праходзілі па аднамандатных акругах па мажарытарнай выбарчай сістэме. Усяго на 3658 выбарчых участках былі абраныя 202 дэпутаты.\n< 1938 1947 >\nВыбары ў Вярхоўны Савет БССР\n24 сакавіка 1940\nСталінскі блок камуністаў і беспартыйных\n2 850 406\nПасля ўз’яднання Заходняй Беларусі з БССР 24 сакавіка 1940 года адбыліся дадатковыя выбары ў Вярхоўны Савет БССР. Яны былі праведзены згодна з Палажэннем аб выбарах, якія дзейнічалі ва ўсходніх абласцях Беларусі.\nАсноўны артыкул: Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета БССР 1-га склікання\nУ выбарах прынялі ўдзел 2 909 450 выбаршчыкаў, ці 99,27 % ад агульнай колькасці. За кандыдатаў блока камуністаў і беспартыйных галасавала 97,97 % выбаршчыкаў. Сярод новых дэпутатаў былі 90 сялян (45 %), 61 рабочы (30 %), 51 прадстаўнік інтэлігенцыі (25 %). Членамі УКП (б) былі 84 дэпутаты (41,6%), УЛКСМ — 9 (4,4 %), беспартыйнымі — 109 дэпутатаў (54 %). Сярод дэпутатаў было 38 жанчын (18,8 %). Па нацыянальнаму складу дэпутаты ад заходніх абласцей Беларусі былі 136 беларусаў (67,3 %), 33 рускіх (16,3 %), 15 палякаў (7,4 %), 12 яўрэяў (6 %), чатыры ўкраінцы (2 %), адзін грузін і адзін літовец.\n↑ Четвёртая сессия Верховного Совета БССР (25—27 апреля 1940г.). Стенографический отчет. Мн., 1938. С 6—7\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Парламенцкія_выбары_ў_Беларусі_(1940)&oldid=3950451"\nАпошнія змены 25 кастрычніка 2021 а 16:23\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 16:23, 25 кастрычніка 2021.


Ўдумлівы і хуткае сэрвіснае абслугоўванне забяспечвае падтрымку і гарантыю на вашыя перавагі.\n◇ Адаслаць тэхнікам ажыццяўляць ўстаноўку і адладку абсталявання для замежных карыстальнікаў з кампенсацыяй. Краіны і рэгіёны з нестабільнай палітычнай сітуацыяй або ў цісках ваеннага часу не ўключаны ў нашым плане. ,\n◇ Навучыць карыстальнікаў камандаваць абсталявання і накіроўваць іх для бяспечнага вытворчасці.\n◇ Растлумачце планавае тэхнічнае абслугоўванне абсталявання і старанна выдаліць агульныя недахопы.\n◇ Мы адказныя за ўсе рамонты , якія выкліканы нашымі праблемамі якасці ў межах гарантыйнага тэрміну на адзін год. Замежныя прыналежнасці , як правіла , дастаўляюцца па DHL ў Orde прадастаўляць паслугі для замежных кліентаў у самыя кароткія тэрміны.\n◇ замежных заказчыкаў , у якіх ёсць якія - небудзь пытанні па пасляпродажнаму абслугоўванні можна напрамую адправіць па электроннай пошце на наш прызначаным паштовую скрыню. Мы адкажам на Вашы пытанні ў працягу 12 гадзін і вырашаць розныя праблемы для кліентаў падчас.\n◇ Для некаторых краін , чые візы цяжка атрымаць, кліенты могуць таксама пасылаць свае тэхнічныя спецыяліст нашай кампаніі , каб атрымаць бясплатнае кіраўніцтва і навучанне.\n◇ Прыняць прапановы па паляпшэнню высоўваюцца кліентаў у шчырым чынам. У адпаведнасці са зменамі на рынку, прадастаўляюць прадукты і паслугі для задавальнення патрэб карыстальнікаў і ствараць каштоўнасці для іх.\n◇ кліентаў , чые прадукты passsed сваёй даты гарантыі , маюць права карыстацца нашым пасляпродажным абслугоўваннем для жыцця.\nКалі ў вас ёсць якія-небудзь патрабаванні\nКалі ласка , звяжыцеся з намі па часе\nпасляпродажным абслугоўванне гарачай лініі: + 86-595-22356770 або пасляпродажным абслугоўванне электроннай пошты для замежных кліентаў: aftersales@qunfeng.com або aftersale01@qunfeng.com\nМы прыкладзем усе намаганні , каб вырашыць вашыя праблемы. Ваш поспех будзе дадаць новую славу нам!\nДзякуем Вам за шчырае супрацоўніцтва!


Галоўная ➠ Будаўніцтва і рамонт ➠ Асаблівасці будаўніцтва асабнякоў\nНа расійскім рынку нерухомасці сітуацыя ідзе зусім па іншаму.\nКупля гатовага дома ставіць пакупніка ў пэўныя абмяжоўваюць рамкі, якія тычацца як самога праекту, так і размяшчэння будынкі на ўчастку. Да таго ж набываючы гатовы дом, існуе рызыка патрапіць на ня цалкам высакаякасны варыянт, пры будаўніцтве якога былі дапушчаныя памылкі пры ўладкаванні цепла- і шумаізаляцыі, электроннай праводкі, насцілкі падлогі і т. Д.\nСамастойнае будаўніцтва асабнякоў, якое ажыццяўляецца па персанальнаму праекту, з'яўляецца адзіна верагодным метадам абзавесціся домам цалкам адпаведнага асабістым паданнях аб бездакорным жыллё. Тым больш, што ўвасабленне асабістага кантролю над кожным крокам будаўніцтва дае гарантыю таго ўласцівасці выкарыстаных будаўнічых матэрыялаў, дакладную інфармацыю пра таўшчыню сценак, перасеку электронных кабеляў і іншых важных дэталяў.\nНа сёння будаўніцтва асабнякоў можна вырабляць як па гатовых тыпавых, так і па асабістых праектах, якое распрацоўваецца ў кожным асобна ўзятым выпадку. 2. варыянт бывае патрэбным досыць нярэдка, перадумовай яго выбару можа стаць складанасць рэльефу ўчастка, наяўнасць нейкіх асабістых падзей. Да прыкладу, пражыванне ў сям'і людзей з абмежаванымі фізічнымі здольнасцямі, неабходнасць стварэння цішыні і асабістага месцы для кожнага члена вялікі і гулкай сям'і і т. Д.\nПры правядзенні асабістага планавання ўлічваюцца такія асаблівасці як наяўнасць каміна, хатняга кіназалы альбо басейна. Працягласць распрацоўкі і стварэння асабістага праекта прыкладна роўная аднаму месяцу, а вось кошт такіх работ з'яўляецца так ўражлівай, што прымушае задумацца аб неабходнасці іх правядзення. Зрэшты, спыняе гэта не многіх, а разам з будаўніцтвам кліенты часта адразу заказваюць і поўны рамонт па персанальнаму праекту. Больш падрабязна пра падобных паслугах зможаце высветліць тут, мы ж вернемся да нашай тэмы будаўніцтва дома.\nНа пачатковай стадыі будаўніцтва асабнякоў кампанія падрадчык падрыхтоўвае для заказчыка падрыхтоўчую каштарыс - дакумент, які дае вычарпальную інфармацыю аб відах будучых работ і матэрыялах. На падставе ўсіх гэтых дадзеных выводзіцца прыблізная сума кошту ўсяго праекта.\nУ цяперашні час найбольш папулярным з'яўляецца будаўніцтва асабнякоў з цэглы. Гэта тлумачыцца яго трываласцю і даўгавечнасцю, таксама нядрэннымі цепла- і гукаізаляцыйнымі ўласцівасцямі, таксама вільгацеўстойлівасцю і вогнетрываласцю. Адзіным недахопам гэтага будаўнічага матэрыялу з'яўляецца яго дарагоўля ў параўнанні з такімі матэрыяламі як пенабетон альбо драўніна.\nБудаўніцтва катэджаў з дрэва таксама становіцца ўсё больш папулярным. Звычайна, у якасці матэрыялу ўжываюць ацыліндраванае бярвенне альбо клеены брус. Для надання драўніне даўгавечнасці яе прамакаюць адмысловымі сумесямі. Пабудаваны з дрэва сучасны дом ні саступае ў камфартабельнасці больш звычайным каменным альбо цагляных дамах.


Калі з любоўю да жыцця і працы… 80-гадовы юбілей адзначыла поўны кавалер ордэна Працоўнай Славы з Кіраўшчыны Людміла Палевіч | Районная газета "Кіравец" — Могилевская область\nВторник, 17.07.2018 09:43. Рубрика: Юбилеи\nУ мінулую нядзелю віншаванні з нагоды 80-гадовага юбілею прымала наша славутая зямлячка, поўны кавалер ордэна Працоўнай Славы Людміла Нічыпараўна Палевіч.\nПавіншаваць жанчыну з асабістым святам, уручыць кветкі і падарункі завіталі старшыня раённага Савета дэпутатаў Галіна Слабоднікава, намеснік старшыні райвыканкама Таццяна Бяляўская, а таксама дырэктар ААТ “Рассвет імя К.П.Арлоўскага” Аляксандр Багель і яго намеснік па ідэалагічнай рабоце Наталля Шапавалава, настаяцель Мышкавіцкага Свята-Троіцкага храма, іерэй Аляксей (на здымку).\nГосці выказалі юбілярцы самыя шчырыя словы віншаванняў і пажаданняў здароўя, любові і цеплыні ад родных і блізкіх, а самае галоўнае — спакою ў душы ад усведамлення таго, што яна сваёй працавітасцю і адданасцю абранай прафесіі ўнесла часцінку ў агульную справу развіцця “Рассвета” і паляпшэння дабрабыту яго працаўнікоў.\nЛ.Н.Палевіч — чалавек добра вядома не толькі ў раёне, але і ў вобласці. Неаднойчы яна станавілася гераіняй надрукаваных на старонках раённай газеты матэрыялаў. Яе імя — сярод знакамітых жыхароў Магілёўскай вобласці, унесеных у кнігу Славы Магілёўшчыны.\nЛюдміла Нічыпараўна пражыла доўгае і няпростае жыццё. Але яна ніколі не падала духам, не скаралася лёсу, жыла і працавала так, каб было не сорамна ні перад сабой, ні перад людзьмі.\nРодам Л.Н.Палевіч з Клічаўшчыны. Рана засталася без бацькі, які не вярнуўся з фронту. З дзяцінства дзяўчынка была прывучана да нялёгкай сялянскай працы.\nПасля заканчэння школы пэўны час працавала паштальёнам. І аднойчы ў мясцовай раённай газеце Людміла прачытала заметку аб знакамітым калгасе “Рассвет”, аб працоўных дасягненнях сялян. І так ёй захацелася жыць і працаваць менавіта ў гэтай гаспадарцы, што яна здолела пераканаць мужа пераехаць на Кіраўшчыну. Адбылося гэта ў далёкім 1960 годзе.\nКіраўніцтва “Рассвета” адразу прапанавала маладой сям’і дом і работу. Пэўны час Людміла Нічыпараўна працавала ў паляводчай брыгадзе, была загадчыкам у мясцовым\nкалгасным санаторыі. Аднойчы давялося падмяніць сяброўку-даярку на Мышкавіцкай ферме. І настолькі ёй спадабалася працаваць з жывёлай, настолькі ўсё хутка і добра ў яе атрымлівалася, што тагачасны старшыня калгаса К.П.Арлоўскі прапанаваў жанчыне заставацца і надалей у гэтай прафесіі.\nУсё было за доўгія гады работы на ферме: і ранішнія пад’ёмы, і нялёгкая праца, і адчай, што не ўсё і адразу атрымліваецца, але ніводнай хвіліны Людміла Нічыпараўна не па- шкадавала, што стала даяркай.\nАдказнасць і любоў да сваёй справы сталі для жанчыны тым фундаментам, на якім трымаліся і раслі яе працоўныя дасягненні. Яна ніколі не імкнулася да ўзнагарод і прызнання заслуг, але яны былі і нямала, як вынік самаадданай працы.\nУ 1970 годзе Л.Н.Палевіч атрымала сваю першую высокую ўзнагароду — медаль “За доблесную працу”. У 1975 годзе, калі перадавая даярка ад кожнай сваёй рагулі атрымала па 4750 кг малака, на яе грудзях заззяў ордэн Працоўнай Славы ІІІ ступені. Літаральна праз год — новыя працоўныя дасягненні і новая ўзнагарода — ордэн Працоўнай Славы ІІ ступені. Жанчына працягвала займацца любімай справай, разам з калектывам рабілі ўсё ад іх залежачае, каб атрымліваць ад кароў высокія надоі… У 1986 годзе перадавая даярка “Рассвета” становіцца поўным кавалерам ордэна Працоўнай Славы.\nНягледзячы на шаноўны ўзрост Людміла Нічыпараўна Палевіч і сёння застаецца чалавекам актыўнай жыццёвай пазіцыі, неабыякавай да лёсу сваёй любімай Кіраўшчыны, дарагога сэрцу “Рассвета”. Яна з задавальненнем адгукаецца на запрашэнні прыняць удзел у раённых і “рассветаўскіх” мерапрыемствах і святах, з радасцю сустракаецца з моладзю, расказвае ім пра руплівых працаўнікоў вёскі, пра сапраўдную любоў да роднай зямлі, да сваёй Айчыны.\nМы папрасілі падзяліцца ўспамінамі аб сумеснай працы з Л.Н.Палевіч яе былым калегам.\nВалянціна КЛІМОВІЧ, аператар машыннага даення ААТ “Рассвет імя К.П.Арлоўскага”, Ганаровы грамадзянін Кіраўскага раёна, узнагароджана ордэнам Пашаны, медалём “За працоўныя заслугі”:\n— На рассветаўскую ферму “Цяса” я прыйшла маладой дзяўчынай у 1981 годзе. Шчыра кажучы, не збіралася доўга працаваць даяркай. І ў тым, што я ўсё ж засталася ў гэтай прафесіі, прысвяціла ёй сваё жыццё, немалаважная заслуга дружнага, зладжанага, працавітага калектыву гэтай фермы і, у першую чаргу, Людмілы Нічыпараўны Палевіч. Яна была маім першым настаўнікам у гэтай справе, дапамагала ва ўсім, падказвала. Гэта чалавек безадмоўны, добразычлівы, шчыры. Яна заўжды была ў першых радах. І стала для мяне прыкладам для пераймання. Працуючы пад яе кіраўніцтвам, дабілася пэўных поспехаў, стала лаўрэатам прэміі Ленінскага камсамола, па маладзёжнай пуцёўцы ездзіла ў Венгрыю, Югаславію.\nЗ Людмілай Нічыпараўнай мы шчыравалі поплеч тры гады. Для моладзі вопыт старэйшых таварышаў неацэнны. Калі я ўжо працавала на Валосавіцкай ферме, у мяне таксама былі вучаніцы. Напрыклад, Галіна Лёгкая, якая сёлета ўдастоена медаля “За працоўныя заслугі”.\nУвогуле, я за тое, каб моладзь заставалася на сяле, працавала на роднай зямлі на карысць развіцця малой радзімы. Зараз укараняюцца новыя тэхналогіі, і аператарам машыннага даення быць лягчэй, чым раней — усе працэсы механізаваныя.\nШлях ляціць хутка, але нягледзячы на гады, Людміла Нічыпараўна Палевіч застаецца чалавекам актыўнай жыццёвай пазіцыі: мы разам з ёй — на раённых і абласных святах, мерапрыемствах, прыемна, што нас запрашаюць.\nМы часта маем зносіны. Безумоўна, павіншавала яе з юбілеем, выказала найлепшыя пажаданні.\nГэтая жанчына — сапраўды Чалавек з вялікай літары, і я вельмі ўдзячная ёй за працоўныя і жыццёвыя ўрокі.\nПётр ЯЦКЕВІЧ, былы галоўны заатэхнік калгаса “Рассвет” імя К.П.Арлоўскага:\n— Людмілу Нічыпараўну ведаю даўно — у свой час нам давялося разам працаваць у жывёлагадоўлі гаспадаркі. На той перыяд у “Рассвеце” было створана племянное ядро кароў чорна-пярэстай пароды. Найбольш высокапрадуктыўныя рагулі ўтрымліваліся менавіта на ферме “Цяса”. Людміла Нічыпараўна вызначалася шчырым стаўленнем да сваіх абавязкаў, ніколі не дапускала паслабленняў у працы. А работа была не з лёгкіх — практычна ўсё даводзілася рабіць уручную: і кармы раздаць, і падаіць, і падняць цяжкі бідон. І скаргаў на гэтыя цяжкасці ад жанчыны ніколі не паступала. Кожная з кароў яе групы давала больш за 20 кілаграмаў малака за суткі, а надой некаторых даходзіў і да 30. Нездарма за працоўную дзейнасць перадавая даярка заслужыла высокіх урадавых узнагарод, была ўдзельніцай ВДНГ — усе яны заслужаныя.\nШчыра віншую Людмілу Нічыпараўну з юбілеем. Моцнага ёй здароўя!\nГаліна РУСЕЦКАЯ, былая старшыня прафсаюзнага камітэта “Рассвета”:\n— З Людмілай Нічыпараўнай Палевіч больш цесна я пазнаёмілася, калі прыйшла працаваць у 1982 годзе на ферму “Цяса” загадчыцай. На той час добрасумленная праца Людмілы Нічыпараўны ўжо была адзначана двума ордэнамі Працоўнай Славы (ІІ і ІІІ ступені).\nПраца даярак у тыя гады была ў большасці ручной, але ніхто не скардзіўся на цяжкасці, імкнуўся не проста выканаць даведзеныя паказчыкі, а літаральна ўкладалі душу ў сваю справу. Менавіта з кагорты такіх людзей і Людміла Нічыпараўна. Адказнасць, добрасумленнасць, строгае захаванне вытворчай і асабістай дысцыпліны — гэта былі галоўныя яе якасці як работніка. Як чалавека, яе характарызавалі добразычлівасць, чуласць, душэўная цеплыня, гатоўнасць у любую хвіліну прыйсці на дапамогу.\nУ 80-х гадах на нашу ферму “Цяса” актыўна прыходзіла працаваць моладзь, і Л.Н.Палевіч ніколі і нікому не адмаўляла ў падтрымцы, падказвала, дзялілася сакрэтамі прафесіі.\nЛюдміла Нічыпараўна была не толькі перадавой і стараннай даяркай, шмат гадоў яна разам з іншымі працаўнікамі фермы ўдзельнічала ў мастацкай самадзейнасці, спявала ў народным хоры калгаса, фальклорным гурце “Малодушкі”. Паспявала жанчына і хатнюю гаспадарку дагледзець, і займацца выхаваннем дачкі і сына.\nКарыстаючыся выпадкам, хацелася б павіншаваць Людмілу Нічыпараўну з юбілеем, пажадаць ёй моцнага здароўя і доўгіх гадоў жыцця!\n« Всегда на страже правопорядка: 18 июля — 51 год со дня образования Кировского отделения Департамента охраны МВД Республики Беларусь\nНа ўборцы рапсу рэпетыцыю перад жнівом праводзяць рассветаўцы »


Народная песьня “Бегла старожа”, апрацоўка і выкананьне — Ларыса Сімаковіч. Альбом “Легенды Вялікага княства”, “БМА груп”, 2001\nЧасам у сьвеце музыкі зьдзівіць, ды што там зьдзівіць — уразіць можа не выдатны голас, не шыкоўны інструмэнт, не актуальная, модная музыка. Уразіць можа нечаканае вырашэньне твору. Прычым, чым яно прасьцейшае, тым большы, як правіла, эфэкт. Але прыдумаць простую рэч часам надзвычай складана. Вітаю вас шчыра!\nНа тыдні, які сёньня заканчваецца, мы з вамі весела адзначылі юбілей старэйшага беларускага джаз-ансамбля "Рэнэсанс", Валеры Скаражонак прасьпяваў “Перш чым прыйдзе вясна”, пазычыўшы тую песьню ў нашага земляка Чэслава Немена, а беларускі гітарыст Алекс Растопчын у Нью-Ёрку даваў прыклады разуменьня блюзу загадкавай беларускай душой. Леанід Гурвіч з уласным джаз-ансамблем спрабаваў разабрацца з пачуцьцямі да фартуны на музыку Карла Орфа, канцэртны аркестар Беларусі выконваў мэлёдыю “Can’t Buy Me Love” Ленана ды Макартні, а ансамбль “Песьняры” — біяграфічную для большасьці ўдзельнікаў калектыву песьню пад назваю “Віно маё зеляно”.\nСёньня прагучыць таксама песьня народная. “Бегла старожа”, музыка і словы народныя, апрацоўка ды выкананьне — кампазытаркі Ларысы Сімаковіч. Менавіта той выпадак, калі мінімум ужытых сродкаў даў максымальны плён. Хачу папярэдзіць тых, хто аніколі ня чуў ані гэтай песьні, ані наагул спадарыні Ларысы. Песьня робіць, як на мой густ, надзвычайнае ўражаньне, хоць нічога, здаецца, у ёй няма: адно голас сьпявачкі ды гукавы эфэкт у кодзе. Але гэта —высокае, сапраўднае мастацтва. “Бегла старожа” і Ларыса Сімаковіч, а мы пачуемся, спадзяюся, шчэ неаднойчы.


Футбольны клуб з Барысава выйграў суд у «Крумкачоў» па справе аб даўгах.\nПа заяве бака-пераможцы на рахункі «Крумкачоў» могуць у любы момант накласці арышт, а таксама пачаць апісваць маёмасць, паведамляе «Трыбуна».\nУ студзені 2016 года БАТЭ прадаставіў беспрацэнтную пазыку «Крумкачам» на адзін год у памеры $ 150 тыс. Дзякуючы гэтай пазыцы менскі клуб змог забяспечыць фінансавыя гарантыі перад Беларускай федэрацыяй футболу і атрымаць ліцэнзію на ўдзел у вышэйшай лізе.\nПаводле ўмоваў дамовы пазыкі ФК «Крумкачы» павінен быў вярнуць палову сумы ў леташнім жніўні, другую палову – у леташнім снежні. Фінансавыя вынікі дзейнасці клубу не дазволілі зрабіць гэта нават часткова.\nУ пачатку 2017 года, пасля некалькіх папярэджанняў аб неабходнасці вяртання пазыкі, Эканамічны суд Менскай вобласці вынес вызначэнне аб спагнанні пазыкі ў загадным парадку. Старшыня «Крумкачоў» Дзяніс Шунто заяўляў, што клуб вярнуў БАТЭ $ 35 тыс. Пасля стала вядома, што «Крумкачы» парушаюць графік выплат пазыкі барысаўскаму клубу.\n«Некаторыя адпрацавалі на заводзе да 16-й, а праз дзве гадзіны ў іх гульня з БАТЭ»\nНМ, belsat.eu, паводле By.tribuna.com\nТэгі: БАТЭ, беларускі футбол, Крумкачы\nПалітвязня Змітра Паліенку перавялі ў шпіталь у Жодзіна\nСмаленск – былая сталіца Беларусі. Хто пра гэта памятае і што беларускага там засталося?\nБерасце далучылася да забегу да Дня Волі\nКанцэрт Лявона Вольскага ў Беластоку – онлайн на «Белсаце»\nКанцэрт на Дзень Волі «Белсат» пакажа онлайн\nЯк рыхтуюць пляцоўку ля Опернага тэатру да #100БНР. ФОТАФАКТ


Заможны Лiнь i Хударлявы Уюн. Сяргей Брандт | Онлайн сказки и стихи |\n« З днём святочным i жаночым! Сяргей Брандт\nАмаль народная казка\nВы чуеце, дзеткі, як каля лесу, на самым яго ўскрайку, рыпіць цяжкае кола млына? Не чуеце? Дык прыслухайцеся паўважлівей і вы пачуеце вельмі цікавую гісторыю, што прынесла сцюдзёная вада з велічнай і прыгожай ракі Беразіны. Калі ж вы не ведаеце мовы рачных хваляў, тады я перакладу яе для вас. Вы зразумееце, як гэта цікава слухаць аб чым спявае драўлянае кола пад шумным націскам вадзяных струменяў. А пачуўшы адзін раз, вам спадабаецца вельмі і вы пажадаеце яшчэ і яшчэ. Дык сядайце паўтульней побач і ўважліва слухайце мяне. Я пачынаю распавядаць.\nУ цёплай вадзе неглыбокай тарфяной сажалкі, пад каранямі згорбленай ад часу альхі, жыў сабе тлусты Заможны Лінь. Ежы ў сажалцы было вельмі шмат, а драпежных шчупакоў з акунямі – ніводнага. Вось і патаўсцеў Лінь, зрабіўся на выгляд, як зялёная патэльня з хвастом.\nЖыў у сажалцы таксама Хударлявы Чорны Уюн. Цалюткімі днямі і начамі ён працаваў на пана Заможнага Ліня – узбіваў пад яго бакамі тарфяны глей ды чысціў зялёную тоўстую скуру гаспадара мяккім падводным мохам. Таксама ён гатаваў ежу, варыў каву з зерня жоўтых вадзяных кветак і лавіў маленькіх жучкоў-плывункоў самаробнай сетачкай, бо іх заўсёды Заможны Лінь ужываў разам з салёнымі смаўжамі на вячэру. Ніхто не ведаў, што з’явілася раней на гэтым свеце – тарфяная сажалка ці яе гаспадар, якому доўгі час належала цёмная вада і ўсё, што ў гэтай вадзе і пад вадой плавала, расло і скакала. За ўсю сваю цяжкую працу Хударлявы Уюн толькі адно ад тоўстага Ліня атрымаў – дазвол жыць у гэтай сажалцы.\nДзень цягнуўся за днём, як шэрая кудзелька. Тыдзень за тыднем, месяц за месяцам… Зрабіўся Заможны Лінь яшчэ больш тоўстым і нязграбным, усё больш ён сабе ежы патрабаваў. Цяпер служка нават часу на кароткі сон не меў – працаваў без адпачынку і працаваў.\nА аднойчы Лінь запатрабаваў у малой рыбкі, каб тая яму салацік згатавала і не абы які, а з травы, што на беразе побач з чорнай альхой расла. Ні пра што іншае слухаць не хацеў:\n—\tАбо ты мне салацік прыгатуеш, або я цябе са сваёй сажалкі выкіну вон. Няма чаго рабіць Хударляваму Уюну, пачаў ён з вады на бераг скакаць у траву, па каліву збіраць. Скакаў, скакаў, ды сам на беразе апынуўся. Ляжыць, вочы шырока расплюшчыў і не дыхае, бо на паветры рыба дыхаць не можа, толькі рот шырока адкрывае.\nПобач казляня гарэзівае завіхалася, заўважыла, што рыба на бераг трапіла, дапамагчы вырашыла, пыскай сваёй у бок тыркнула і зваліўся небарака ў ваду. Ачуняў трошкі і бачыць, што малое бадлівае яшчэ і патрэбнай травы выпадкова накідала. Пачаў ён траву гэтую збіраць і салацік гатаваць, а пра казляня зусім забыўся. Наеўся Лінь смачнага і не можа ціха на баку ў глеі ляжаць. Патрабуе здурнеўшая ад тлусту рыба нешта зусім неверагоднае – срэбраны званочак, які на сваёй шыйцы казляня носіць. Спадабаўся заможнаму Ліню яго салодкі, меладычны гук.\n—\tКалі ты мне не прынясеш званочак, дык забірай свае рэчы і прэч з сажалкі!\nЗанепакоіўся Уюн, але што рабіць, трэба загад выконваць. Памкнуўся бедалага зноў да каранёў чорнай альхі, а там вось дык цуд — казлянятка зачапілася за яе галлё званочкам, матузок якога абарваўся і зваліўся ён у цёмную ваду. Схапіў Уюн званочак і да хаспадара хутчэй паплыў. Цалюткі дзень забаўляўся Заможны Лінь з новай цацкай — то так круціў, то гэтак, цудоўны гук здабываў, але да вечара яму гэта справа прыелася. Новы загад атрымаў бедны Уюн.\n—\tКалі да цемнаты мяне не напалохаеш, клунак на плечы і ідзі куды твае вочы глядзяць, але далей ад сажалкі.\nПлача бядняк, што рабіць, такі загад, каб выканаць – яшчэ адзін цуд патрэбны. Пачаў ён тады птушак клікаць, але птушкі лясныя не пачулі яго. Адзін толькі Коршак прыляцеў аднекуль і стомлена на галінку альхі прысеў. Той альхі, што ад часу згорбленай стала і каля самой сажалкі стаяла. Выслухаў яго Коршак, нічога не прамовіў, а ўзвіўся ў блакітнае неба і паляцеў на поўнач.\nПраз нейкі час вярнулася птушка назад, трымаючы ў сваіх кіпцюрах галоднага шчупака, якога затым у сажалку ўкінула. Шчупак у цёмнай тарфяной вадзе крутануўся туды-сюды і тоўстага Ліня ў глеі заўважыў і паплыў у той бок, ужо нікуды не спяшаючыся — тоўстая і тлустая рыба ўцякаць не вельмі спрытна можа. А Хударлявага Уюна драпежнік на потым пакінуў. Разварушыў шчупак хвастом глей, пашчу раскрыў, а тым часам Хударлявы Уюн сцягнуў срэбраны званочак і з ім да альхі паплыў. Там яго стары знаёмы, Коршак, заўважыў і дзюбай за матузок ад срэбранага званочка ўхапіў, падняў Уюна ў паветра і ў імгненне вока ў другую сажалку каля вёскі перанёс:\n—\tЖыві, Хударлявы і пра добрыя справы памятай!\nА званочак Коршак потым малому назад вярнуў:\n—\tСкачы, гарэза шэрае, і не губляй яго болей!\nА што здарылася з Тлустым Лінем, ніхто не ведае. Напэўна, ён памёр ад жаху. Сажалку тарфяную наступнай вясной жвірам занясло, альху на дровы спілілі. Кладачкі на сажалцы каля вёскі, там, дзе цяпер з другімі ўюнамі жыве наш знаёмы Хударлявы, новыя зрабілі. Няма ўжо гаспадара, няма каму служыць і загады выконваць.\nАле гэта ўжо зусім іншая цікавая гісторыя. Да новых сустрэч!\nСяргей Качанаў-Брандт, 04.03.2015


Жыровічы: аддыхацца ў святой цішыні (4)\nЧалавек, хай і апошні грэшнік, сааўтар навакольнай прасторы. Важна які настрой ён прынясе з сабой, як павітаецца са святым месцам...\nВакол крыніцы, дзе яшчэ перад хвілінай дзіка гудзелі мотапілкі, запанавала лагодная ціш. У высі гаманілі старыя кроны альшын, цурчэла святая крыніца. Мы асцярожна ступалі па кладках, што зігзагамі акалялі каплічкі і альтанкі. Увесь рамонтны балаган здаўся непрыкметным імгненнем. Настрой месца мацаваў здаровы халадок, які навяваў ад векавых дрэў.\n— Пад гэтымі вольхамі ўсё пачалося, — сцішаным голасам сказала Валя.\nУ Жыровічах зараз тры святыя крыніцы. Як не дзіўна, тут матэматыка як у народнай медыцыне, дзеля аздараўлення пажадана вада з трох крыніц. Адначасова ў справе вады жывы крэатыў. За кожным разам, калі прыязджаю ў манастыр, народ распавядае пра новыя крыніцы і іх лекавыя якасці. Згаданая рухомасць нярэдка падвяргалася праследам і рэпрэсіям. Вось у савецкія гады ўлады рашылі спыніць паход да старой крыніцы. Яны распусцілі чуткі пра атрутнасць вады і закрылі вадаём. Усё дарэмна! Яшчэ ў той самы дзень у другім канцы пасёлка выбіла новая крынічка. Яе зразу палічылі гаючай і святой.\nКалі адзінаццаць гадоў таму я спынілася на тры дні ў манастыры, старая крыніца была закрытай і недаступнай. І зараз у месцы легендарнага з’яўлення мне не хапала старой грушы і пасавога са статкам авечак. Архаічны краявід не падыходзіў да ўбачанага. (...)


Любімыя цытаты з маці і сынам з глыбокім сэнсам 2020\nЛюбімыя цытаты з маці і сынам з глыбокім сэнсам\nЭмацыянальныя каціроўкі маці і сына\nМужчына можа любіць розных жанчын на працягу ўсяго свайго жыцця, але любоў да маці застаецца вечнай. Калі жанчына нараджае сына, у яе няма вольнага месца ў сэрцы для іншых мужчын. А сын напэўна перарасце маці. Але ён ніколі не перарасце сваё месца ў яе сэрцы. Маці некаторы час паціскае руку сыну, але ў яго ёсць жыццё на ўсё жыццё. Бацькі прымушаюць сваіх сыноў займацца, а маці прымушаюць дабівацца вялікіх спраў. Сыну не трэба зарабляць любоў маці; Яго не трэба прасіць. Любоў маці да сына заўсёды безумоўная. Толькі жанчына можа любіць мужчыну больш за сябе, бо гэта яго маці. Вечнае каханне мужчыны і жанчыны сапраўды існуе! Гэта каханне паміж маці і сынам. Сын заўсёды будзе патрэбны маці. Нават калі ў яго ёсць жонка і дзеці, абдымкі маці заўсёды сагрэюць яго. Толькі маці можа навучыць сына любіць. Магчыма, ваша маці не можа даць вам усё, што вы хочаце, але яна можа даць вам яшчэ больш - яе каханне. Толькі сапраўды вялікая жанчына можа ператварыць сына ў сапраўднага мужчыну.\nЦытата і прымаўкі маці і сына натхняюць\nЖанчына не можа трансфармаваць мужчыну, але яна можа стварыць. Маці - першае каханне сына, а сын - гэта ўвесь свет. Маці - галоўны апор яе сына, а мужчына, які выхоўвае каралева, будзе ставіцца да жонкі як да прынцэсы. Калі жанчына нараджае сына, у яе ёсць шанец нарадзіць у свеце сапраўднага мужчыну. Лепшы спосаб жанчыны ўцячы ад яе праблем - гэта ўбачыць усмешку сына. Маці заўсёды ганарыцца сваім сынам ... Не таму, што ён чагосьці дасягнуў, а таму, што стаў яе сынам. Маці хлопчыка часта жыве вачыма свайго сына. Мужчыну, якому ўдалося вырасці, выхоўвала жанчына, якая прымусіла яго паверыць у сябе. Самае складанае для любой маці - навучыць сына кусаць мяч і працягваць. Калі вы хочаце ўспомніць сваё дзяцінства, памятайце, што менавіта ваша маці дала вам яго.\nНеверагодныя цытаты ад мамы і сына\nУсё роўна, колькі гадоў сыну. І хаця ён высокі і моцны, ён заўсёды маленькі хлопчык для сваёй маці. Кожная маці хоча, каб яе сын знайшоў жанчыну, як яна. Яна ўпэўненая, што ні адна жанчына не можа клапаціцца пра свайго маленькага хлопчыка. Маці, якая выхоўвае дачку, вылівае частку сваёй душы. Выхоўваючы сына, яна аддае яму ўсю сваю душу. Добрая маці ведае, што, калі яе сын становіцца салдатам, ён становіцца генералам. Калі сям’я - канстытуцыйная манархія, то бацька - манарх для сына, а маці - канстытуцыя. Мужчына не можа зразумець, наколькі важная жанчына, калі ў яе няма маці. Часам маці задумваецца, ці можа ў яе сына лепшая маці, але яна напэўна ведае, што яе няма. Няма лепшага сына. Не мае значэння, якія праблемы сочаць за чалавекам. Ён заўсёды ведае, што ён лепшы для сваёй маці. Бацька за сына заўсёды клапоціцца пра гэта, а мама заўсёды любіць. Сын - адзіны мужчына, які здольны дапоўніць жаноцкасць сваёй маці. Але заўсёды памятайце: ваша маці - адзіная жанчына, якая будзе любіць вас, нягледзячы на ўсе яго недахопы. Маці - адзіная жанчына, якая можа зразумець твае слёзы, не асудзіўшы цябе.\nЦытаты пра каханне дзяцей\nМае дзеці з'яўляюцца прычынай таго, што я ўсміхаюся, смяюся і плачу. Ты маё шчаслівае месца, маё расчараванне. Гэта вы прымушаеце сэрца біцца хутчэй і часам ламаецца. Мае дзеці - усё маё. У мужы я ведаю сапраўдную любоў, у сваіх дзяцей я ведаю чыстую любоў. Калі б мне давялося выбіраць паміж любоўю да свайго дзіцяці і дыханнем, я б выкарыстаў свой апошні ўдых, каб сказаць вам, што я люблю цябе, дзіця робіць каханне мацнейшым, дні карацейшыя, ночы даўжэйшыя, банкноты меншыя, больш шчаслівыя дома, адзенне аблезла , забыць мінулае і будучыню варта жыць. Дазвольце мне палюбіць вас яшчэ больш, перш чым вы ўжо не маленькія. Я не магу быць дасканалым. Але, калі гляджу на сваіх дзяцей, я ведаю, што ў жыцці ўсё зрабіла правільна. Я буду любіць цябе вечна. Я буду любіць цябе назаўсёды. Пакуль я жыву, ты маё дзіця.\nЯ люблю цытату майго сына\nУ мяне сын супер вялікі, і мне пашанцавала, бо я магу стаць гэтай маці. Мой сын - маё дзіця, сёння, заўтра і заўсёды. Вы параніце яго, я вам прычыню вам шкоду. Мне ўсё роўна, яму 1 дзень ці 50 гадоў, я буду абараняць яго і абараняць усё жыццё! Я люблю яго ўсмешку, я цаню яго абдымкі, я захапляюся яго сэрцам, але больш за ўсё ... Я люблю, што ён мой. Я ўдзячны за смех майго сына. Гэта гук усяго, што ёсць у свеце. Я люблю свайго сына больш за ўсё. Я зраблю ўсё магчымае для таго, каб ён быў правільна выхаваны. Часам, калі мне трэба цуд, я гляджу сыну ў вочы і выяўляю, што я яго ўжо стварыў. Я заўсёды хачу, каб ты назаўсёды быў маім дзіцем і ўсхваляваны ўсімі дзіўнымі рэчамі, якія ты зробіш у гэтым жыцці.\nКолькі гадзін павінен падлетак карыстацца Instagram штодня?Як мне скінуць свой Snapchat без пароля, электроннай пошты і нумара?Ці правільнае рашэнне заблакаваць майго былога хлопца ў Instagram і Facebook?Ці захоўвае выявы WhatsApp?Чаму мой былы, які скончыў нашу 8-месячную сувязь 2 месяцы таму, даслаў мне паведамленне WhatsApp толькі з пытаннем? У нас не было кантактаў за 2 месяцы, і я не быў актыўны на WhatsApp два тыдні.Калі вы паспрабуеце патэлефанаваць каму-небудзь у Instagram, і ён кажа, што ці значыць, што іх тэлефон не памёр?Якія інструменты распрацоўкі выкарыстала каманда WhatsApp для стварэння дадатку для абмену паведамленнямі?Ці сапраўды Tinder?\nАўтаматычная сінхранізацыя дадзеных на Samsung Galaxy S7Як атрымаць корань на Asus Zenfone 5Як знайсці пароль Wi-Fi у Windows 10Як выправіць павольную інтэрнэт-затрымку на LG G5Палітыка Apple на вяртанне да святаў: выконвайце правілыВось як вы можаце вызначыць, ці праглядаў хто-небудзь ваш профіль TikTokSamsung Galaxy S6 / S6 Edge - WiFi не працуе - што рабіць?Як плаваюць у легендах Apex


Отдалённые – не значит забытые. Представители Ушачского райисполкома провели выездные приёмы граждан в населённых пунктах Великодолецкого сельсовета. 21.by\nНадзённыя пытанні жыхароў Вялікадолецкага сельсавета абмяркоўвалі і намагаліся вырашыць прадстаўнікі райвыканкама падчас выязных прыёмаў насельніцтва, якія праводзіліся на мінулым і бягучым тыдні.\nНямала праблем агучылі намесніку старшыні райвыканкама Андрэю Вітальевічу Галяковічу жыхары Малых Долец, Новага Жыцця, Казімірова і Заазер’я. У дзвюх апошніх вёсках, напрыклад, уздымаліся пытанні гандлёвага абслугоўвання. У Казімірове людзей засмучаў не надта багаты асартымент тавараў у вясковай краме. Па іх меркаванні, у летні час прыязджае шмат дачнікаў і попыт узрастае, а з-за аддаленасці населенага пункта ад Ушач заяўкі загадчыка магазіна выконваюцца не заўсёды аператыўна. І сапраўды, у момант нашага візіту на паліцах амаль не было каўбасных і хлебабулачных вырабаў. Андрэй Вітальевіч тут жа звязаўся са старшынёй праўлення Ушацкага райспажыўтаварыства і для высвятлення сітуацыі ў вёску адразу выехаў яго намеснік. А вось гандлёвае пытанне заазерцаў так проста вырашыць немагчыма. Справа ў тым, што ў канцы мінулага года была зачынена мясцовая крама. Адбылося гэта па шэрагу прычын, сярод якіх адсутнасць прадаўца, невялікі тавараабарот і неабходнасць рамонту памяшкання. Зараз у населены пункт двойчы на тыдзень прыязджае аўтамагазін, у якім, трэба прызнаць, выбар тавару больш шырокі. Таму меркаванні вяскоўцаў падзяліліся: некаторыя задаволены такім варыянтам абслугоўвання, але ёсць і тыя, хто не можа прывыкнуць да адсутнасці крамы. Сярод апошніх – ветэраны працы Леанід Антонавіч Няміра і Васіль Піліпавіч Ляхоўскі: “У нас даволі вялікая вёска, няхай бы магазін працаваў хаця б у летні сезон. Прыязджаюць унукі, просяць марожанага, і што нам ім казаць – пачакай да панядзелка?..” А.Галяковіч зазначыў, што пытанне трэба вывучыць, пасля чаго на яго будзе дадзены канкрэтны адказ.\nДаволі вострым у населеных пунктах гэтага рэгіёну з’яўляецца праблема забруджанасці баршчэўнікам. Асабліва пакутуюць ад “зялёнага агрэсара” Малыя Дольцы. Праўда, якраз у дзень выязнога прыёму тут кіпела работа: два трактары Ушацкага ПМС касілі зарослыя тэрыторыі, пасля чаго, па словах старшыні Вялікадолецкага сельвыканкама А.Л.Сыса, будзе праведзена хімапрацоўка – прэпарат для гэтага набыты. Але ж такім чынам можна ачысціць толькі грамадскія тэрыторыі, тады як у вёсцы нямала зарослых прыватных участкаў, адкуль расліна распаўсюджваецца на суседнія: такі, напрыклад, знаходзіцца прама насупраць магазіна. Па словах А.Сыса, сельвыканкам вядзе актыўную работу па пошуку нядбайных землекарыстальнікаў, у тым ліку і з прыцягненнем органаў унутраных спраў. І хоць некаторыя ўладальнікі ўжо далі абяцанне навесці парадак на ўчастках, відавочна, што эфектыўнасць гэтай работы пакуль што недастатковая.\nТрадыцыйна былі ў вяскоўцаў нараканні на стан дарог. “Нашы вуліцы грэйдзіруюць вельмі рэдка! А, напрыклад, на Аляксееўскай дарожнай тэхнікі мы ўвогуле ніколі не бачылі!” – зазначалі жыхары Казімірова. Андрэй Вітальевіч патлумачыў, што выконваецца грэйдзіраванне вясковых вуліц за сродкі сельсавета, а выдзяляецца іх на добраўпарадкаванне зусім нямнога, таму і стараецца старшыня размеркаваць грошы так, каб закрыць самыя праблемныя моманты. А вось наконт тэрміновай неабходнасці высекчы кустоўе на павароце перад уездам у вёску намеснік старшыні райвыканкама цалкам згодны і пракантралюе выкананне дарожнай службай гэтых работ.\nУзнімалася ў Казімірове і праблема водазабеспячэння. Справа ў тым, што гэта, бадай, адзіная вёска, водаправод якой не знаходзіцца на балансе водаканала. Уласнікам камунікацый з’яўляецца мясцовая гаспадарка, і перадаваць іх ёй нявыгадна, бо тады прыйдзецца плаціць за выкарыстанне вады для вытворчых патрэб. Але ж і рамантаваць сеткі ў выпадку паломкі сельгаспрадпрыемства не можа, бо проста не мае адпаведных спецыялістаў. Варта было б наняць для гэтых работ водаканальшчыкаў, аднак “Вялікадолецкаму” няма чым з імі разлічвацца. Сродкі ж за карыстанне вадой ад насельніцтва аграрыі не атрымліваюць, бо не заключылі з жыхарамі вёскі адпаведныя дагаворы. Гэткае вось замкнёнае кола, і відавочна, што ў пошуку выйсця без удзелу райвыканкама не абысціся. Прынамсі, менавіта такім чынам была вырашана нядаўна вострая праблема казіміроўцаў, калі ў іх выйшла са строю сістэма каналізацыі: сельгаспрадпрыемству ўсё ж прыйшлося звярнуцца да спецыялістаў водаканала, якія зрабілі рамонт. Зварот вяскоўцаў па хібах у водазабеспячэнні будзе накіраваны ў КУСГП “Вялікадолецкае” і, як адзначыў А.Галяковіч, “ніхто не дазволіць кіраўніцтву гаспадаркі нічога не рабіць”.\nАгульным пытаннем, якое турбуе жыхароў усяго наваколля, з’яўляецца неабходнасць выдалення старой ліпавай алеі ў Новым Жыцці. Рашэнне аб прызнанні дрэў аварыйнымі спецыяльнай камісіяй прынята, аднак затрымка за складанасцю работ. А вось спілаваць і забраць на дровы старыя асіны ў парку ў Казімірове можна хоць зараз – для гэтага трэба толькі звярнуцца да старшыні сельвыканкама і атрымаць адпаведны дазвол – новае заканадаўства значна спрасціла працэдуру яго выдачы, калі ліквідаванне расліннасці спрыяе добраўпарадкаванню. Да слова, пытанне саманарыхтоўкі паліва ўзнімаліся ў кожнай вёсцы, і людзям канкрэтна патлумачылі, што першым дзеяннем на гэтым шляху павінен быць зварот да старшыні сельвыканкама (за выключэннем лясных угоддзяў, дзе звяртацца варта адразу ў лясніцтва), а той ужо або дасць дазвол сам, або накіруе заяўкі землекарыстальнікам – аграрыям, дарожнікам. І, канечне, абавязковым патрабаваннем з’яўляецца навядзенне парадку на ўчастку, дзе будуць спілоўвацца дрэвы. Да “расліннай” тэмы належала і пытанне заазерцаў наконт двух сухіх дрэў, што пагражаюць падзеннем на мясцовых могілках. Вяскоўцы згодны сабраць сродкі на іх выдаленне, аднак, як патлумачыў А.Галяковіч, спецыялісты ЖКГ выканаюць работы, калі пры іх правядзенні не будзе пагрозы разбурэння помнікаў. Ну а самым лепшым выйсцем падаецца іх страхаванне – прынамсі, як нам паведамілі ў Белдзяржстраху, каштуе гэта зусім нядорага: два працэнты ад страхавой сумы за год.\nПрыемна, што агучваліся падчас сустрэч і станоўчыя моманты: так, напрыклад, жыхары Казімірова падзякавалі за ўзорную работу спецыялістам раёна газазабеспячэння: “Вельмі добразычлівыя хлопцы і выдатныя прафесіяналы! Заяўкі выконваюць хутка і якасна”. Увогуле ж варта зазначыць, што ў намесніка старшыні з вяскоўцамі атрымаўся прадметны і грунтоўны дыялог.\nПлённым аказаўся і выязны прыём кіраўніка справамі райвыканкама Ігара Пятровіча Шышко, які ён праводзіў у Садках. Міхаіл Цімафеевіч Алексяёнак скарыстаўся магчымасцю абмеркаваць са старшынёй сельвыканкама пытанне аб нарыхтоўцы паліва ў межах вёскі, а Соф’я Мікалаеўна Клачок папрасіла падсыпаць участак дарогі да яе дома, які моцна размываецца ў час непагадзі. Прыгаданая дарога не стаіць на балансе і нават не пазначана на карце, тым не менш А.Сыс пастараецца дапамагчы пажылой вяскоўцы.\nНадзённыя пытанні жыхароў Вялікадолецкага сельсавета абмяркоўвалі і намагаліся вырашыць прадстаўнікі райвыканкама падчас выязных прыёмаў насельніцтва, якія...


14 сьнежань 2007, 11:10\nУ Горадні стаяць побач амаль стогадовыя воданапорныя вежы, якія называюць Кася і Бася, у іх сёньня майстэрні мастакоў, у тым ліку й Аляксандра Анціпіна. Ён кажа ў гэтай сувязі, што “жанчыны заўсёды натхняюць мужчынаў”.\nУ гарвыканкаме толькі што абмеркавалі, якія помнікі варта паставіць у горадзе. Вонкава ён зьмяняецца, але архітэктуры шмат, а помнікаў амаль што няма. Які помнік улады ня супраць паставіць першым? — пытаньне да Аляксандра Анціпіна, які таксама быў на горадабудаўнічай радзе.\n“Дапусьцім, падабаецца такая ідэя паставіць помнік гарадзенскаму старосту Тызэнгаўзу. Ён будаваў шмат у горадзе ў канцы ХVІІІ стагодзьдзя, да сёньняшняга дня захаваліся прыгожыя будынкі. І людзі павінны быць яму ўдзячныя і паставіць гэтаму чалавеку помнік, а якога ён будзе памеру, формы, вызначыць потым конкурс”.\nА пра які помнік марыць сам скульптар?\n“У мяне зроблены праект помніка менавіта Тызэнгаўзу. Ёсьць у мяне таксама праект помніка Багдановічу. Ужо думаюць, дзе знайсьці ў горадзе месца адпаведнае, дзе б ён добра выглядаў”.\nНядаўна была адкрытая мэмарыяльная дошка заснавальнікам народнага ансамблю “Нёман”, якую выканаў Аляксандар Анціпін.\n“А значных працаў у горадзе яшчэ не рабілася, бо ён толькі цяпер гатовы для гэтых помнікаў. Вось ён стаў такі прыгожы, утульны, зьявілася шмат граніту, а граніт заўжды патрабуе бронзы, мэталу нейкага, і яны будуць адно аднаго дапаўняць”.\nСкульптару хочацца верыць, што менавіта так і будзе. Бо пакуль што, кажа ён, выпускнікі Акадэміі мастацтваў ня хочуць ехаць у прыгожую, старажытную Горадню, дзе прыемна жыць і працаваць. Праблема ў тым, што працы няма. Нават у Гомелі, кажа Аляксандар Анціпін, нядаўна паставілі помнік заснавальнікам гораду: толькі за бронзавае ліцьцё заплацілі амаль паўмільярда рублёў. Гарадзенскія ўлады пакуль што на ліцьці прызвычаіліся эканоміць.


Валынскае ўмацаванне — Вікіпедыя\nВалынскае ўмацаванне, Шпітальны ці Паўднёвы востраў — умацаванне бастыённай часткі Брэсцкай крэпасці. Знаходзіца на паўднёва-ўсходняй часцы фартыфікацый, пабудаваная на берагах рэк Мухавец і Заходні Буг. Раней на яе месцы размяшчаўся Валынскі фарштат, які быў часткай сярэднявечнага горада.\nВалынскае ўмацаванне ўзводзілася на месцы старадаўняга дзядзінца і ўяўляла сабой земляны вал, на якім размясціліся чатыры каменныя бастыёны з двума курцінамі (прасторай паміж бастыёнамі), накрытыя равелінамі, з якіх вёўся крыжаваны абстрэл тых, хто нападаў. Хоць замак і быў разабраны, затое пры пабудове фартыфікацый засталіся даволі моцна перабудаваныя карпусы мужчынскага і жаночага манастыроў бернардынцаў. Уезд на тэрыторыю Валынскага ўмацавання быў магчымы толькі з двух бакоў: праз Мікалаеўскую браму ў вале ці праз Холмскую браму з боку Цытадэлі.\nУ 1921 годзе ў выніку заключэння Рыжскага дагавора тэрыторыя, на якой размяшчалася Брэсцкая крэпасць, стала часткай Польшчы. У 1939 годзе, пасля пачатку другой сусветнай ваны, у валынскім умацаванні знішчаецца вялікая частка казармаў, акрамя іх, многія іншыя фартыфікацыі Цытадэлі падвяргаюцца разбурэнням.\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Валынскае_ўмацаванне&oldid=3863940"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 00:44, 16 чэрвеня 2021.


Перамога ці параза Беларусі на «Захадзе»? «ПраСвет» з Алінай Коўшык\nПраСвет Перамога ці параза Беларусі на «Захадзе»? «ПраСвет» з Алінай Коўшык\nЯк вайсковыя вучэнні могуць пагоршыць імідж Менску? Чаму беларускія міратворцы не з’явяцца на Данбасе? Ці Вейшнорыя забаўляе лідара «Белага легіёну»?\n«Захад-2017» як пагроза суверэнітэту Беларусі\nБуйныя беларуска-расейскія манеўры адбываюцца на нашай тэрыторыі кожныя 4 гады. Але пасля анексіі Крыму і ўводу гібрыдных расейскіх войскаў на Данбас гэтыя вучэнні выклікаюць значна больш трывогаў і ў саміх беларусаў, і ў нашых суседзяў. «Захад-2017» нясе пагрозу суверэнітэту Беларусі адразу на некалькіх узроўнях. Сюжэт Яраслава Сцешыка.\nАндрэй Казакевіч: «Верагоднасць беларускіх міратворцаў на Данбасе невысокая»\nЯк далёка мы ад міратворчай місіі на Данбасе? Што падчас беларуска-расейскіх вучэнняў можа сапсаваць адносіны Менску з Захадам? Інтэрвʼю з доктарам палітычных навук, дырэктарам інстытуту «Палітычная сфера».\nПуцінскія міратворцы на Данбасе. Каму яны патрэбныя?\nСпачатку Кіеў а праз два гады і Масква. Абедзве краіны бачаць сэнс ва ўводзе міратворцаў ААН на Данбас. Што праўда, кожная сталіца бачыць місію па-свойму. Хто мог бы забяспечыць мір на ўсходзе Украіны, якімі сіламі? І чаму Расея так спазнілася з гэтым рашэннем?\nСяргей Бульба жыве ва Украіне, куды ён выехаў калі адчуў сябе непатрэбным на Радзіме. Ягоных паплечнікаў, якія засталіся ў Беларусі, абвінавачваюць у арганізацыі незаконнага ўзброенага фармавання ў рамках так званай «Справы патрыётаў». 16 яе фігурантаў выпусцілі пад падпіску аб нявыездзе і 21 верасня ўладам прыйдзецца вырашаць што рабіць з імі далей. Ці справа звязаная з вучэннямі «Захад»? З Сяргеям Бульбам размаўляў Сяргей Пеляса.\nЧаму Кадыраву баліць Мʼянма?\nНапрыканцы лета ў 50-мільённай М’янме, дзе жыве 130 народнасцяў і этнічных групаў, аднавіўся канфлікт паміж паміж паміж будыстамі і мусульманамі з народнасці рохінг’я. Першыя вінавацяць другіх у тэрарызме, другія першых – генацыдзе. За ўсім гэтым сочыць лаўрэатка Нобэлеўскай прэміі міру Аўн Сан Су Чы. Сочыць і маўчыць.\nТэгі: Беларусь, Донбасс, Захад, Кадыраў, Расея, Украіна-Расея, Чачэнія


Галоўная ➠ Ацяпляльнае абсталяванне ➠ Канвектары новае слова ў апале.\nнашмат адрозніваюцца пры дапамозе метадаў функцыянавання.\nЗараз вы зможаце набыць у крамах канвектары ацяплення сцянныя і падлогавыя мадэлі. Але ў адрозненне ад радыятараў канвектары могуць пахваліцца наяўнасцю многіх паветраных спецканалов, якія размяшчаюцца паміж награвальнымі пласцінамі. Пры ўсім гэтым паветра, які праходзіць праз дадзеныя пласцінкі, будзе прагравацца і падымацца.\nДзякуючы гэтаму механізму працы ацяпляльныя канвектары здольныя забяспечыць стабільнае змешвання цёплага паветра і яго рух. Усё гэта прыводзіць да раўнамернаму нагрэву кватэры ў цэлым. У канчатковым выніку, пакой, абсталяваная канвектарамі, будзе ўзрушаюча прагравацца, і нават мэбля і розныя перагародкі не стануць гэтаму перашкодай.\nУ залежнасці ад матэрыялаў, які ўжываецца пры вырабе агрэгатаў, вылучаюцца ацяпляльныя канвектары з сталі, алюмінія, медзі і чыгуну. Але з-за таго, што канвектары валодаюць найменшай памерам, чым радыятары, то яны будуць нашмат лягчэй батарэй. Да таго ж неабходна дадаць, што канвектары маюць нізкі ўзровень канвекцыі, вынікам чаго з'яўляецца скарачэння марнаванняў, якія звязаны з ацяпленнем пакояў, прыблізна на чвэрць.\nНеабходна ведаць, што ствараючы сваю ацяпляльную сістэму, вы можаце панізіць выдаткі на куплю абсталявання, так як канвектары будуць эксплуатаваць помпа, які маюць маленькую магутнасць і трубы найменшага памеру. Што тычыцца працэсу мантажу канвектараў, то ён не будзе отымать шмат часу. З ім здолее даць рады нават не вельмі вопытны чалавек. Паймей ўсіх гэтых плюсаў, канвектар вы зможаце змясціць у дэкаратыўны корпус, які проста зусім ўпішацца ў ваш інтэр'ер.


Урачыстае закрыццё 135-га, юбілейнага года з дня нараджэння Я. Купалы | Дзяржаўны лiтаратурны музей Янкi Купалы\nГалоўная старонка » Урачыстае закрыццё 135-га, юбілейнага года з дня нараджэння Я. Купалы\nУрачыстае закрыццё 135-га, юбілейнага года з дня нараджэння Я. Купалы\nАпублікавана 21.12.2017 ад Музей\tПакінуць каментар\nНа працягу года было рэалізавана мноства ідэй, праектаў, акцый, якія сталі данінай павагі аднаму з лепшых паэтаў Беларусі. Музей сабраў сяброў і партнёраў, каб сказаць цёплыя словы падзякі ўсім, хто далучыўся да справы ўшанавання Янкі Купалы.\nРаспачаў урачыстасць вершам Янкі Купалы “Мужык” народны артыст Савецкага Саюза і Беларусі Генадзь Сцяпанавіч Аўсяннікаў.\nСловы ўдзячнасці прагучалі і ў адрас Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь за падтрымку ініцыятыў і дзейнасці музея. Начальнік ўпраўлення культуры і народнай творчасці Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь Наталля Іванаўна Задзяркоўская ўручыла ганаровыя граматы супрацоўнікам музея.\nБылі падведзены і вынікі Міжнароднага праекта “Янка Купала ў дыялогу культур”. Геаграфія супрацоўніцтва музея шырокая, у 2017 годзе выстаўкі з фондаў музея ўбачылі ў Польшчы, Расіі, Літве, Латвіі, Украіне, Грузіі, Францыі. За ўнёсак у станаўленне міжнародных культурных сувязяў музей атрымаў Ганаровую грамату ад Міністэрства замежных спраў Рэспублікі Беларусь\nСловы ўдзячнасці прагучалі і ў адрас “Саюза пісьменнікаў Беларусі”, пасля чаго да мікрафона запрасілі першага намесніка старшыні грамадскага аб’яднання “Саюза пісьменнікаў Беларусі” Алену Анатольеўну Стэльмах.\nЗ замежных гасцей на свята прыехалі сябры з Грузіі, з г. Цхалтуба, дзе з 1937 па 1940 год адпачываў Янка Купала: старшыня камісіі па ахове здароўя і сацыяльных пытаннях Цхалтубскага Муніцыпалітэта Лаша Какрыашвілі і дырэктар Цэнтра развіцця турызму Цхалтубскага Муніцыпалітэта Саламэ Кутатэладзе.\nСапраўдным падарункам вечара стала песня “Спадчына” у выкананні студэнткі 3 курса Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі Ірыны Скварко.\nПрыемна ўразіў гасцей і вучань 4 класа школы № 19 г. Брэста Міхаіл Татарчук, які бліскуча прачытаў верш “Ворагам Беларушчыны”.\nПесню “Ты прыйдзі” выканаў дыпламант Міжнароднага конкурсу выканаўцаў эстраднай песні “Славянскі базар у Віцебску”, лаўрэат Рэспубліканскага конкурсу маладых выканаўцаў эстраднай песні і паэзіі ў Маладзечна Яўген Доліч.\nВечар быў адзначаны і шчодрым падарункам – ад КУП “Мінскхлебпрам” музей атрымаў спонсарскія сродкі на ўсталяванне мемарыяльнай дошкі Янку Купалу ў сталіцы Славакіі Браціславе. Ад сябе асабіста намеснік генеральнага дырэктара прадпрыемства “Мінскхлебпрам” Святлана Анатольеўна Касоўская падаравала музею 50 кубачкаў з аўтографам паэта. Напрыканцы госці частаваліся з іх гарбатай, а таксама пакаштавалі торт, які быў зроблены лепшымі кандытарамі прадпрыемства.\nДырэктар Дзяржаўнага літаратурнага музея Янкі Купалы Алена Раманаўна Ляшковіч падвяла вынікі своеасаблівай творчай справаздачы, падзякавала ўсім і ўручыла дыпломы “Сябра музея”.


Нашыя дзеткі : Прагляд тэмы - Моўная дапамога!\nДададзена: 28.09.14 0:39 Загаловак паведамлення: Моўная дапамога!\nhttp://dobrapis.info/ - Моўны сэрвіс «Добрапіс» створаны намаганьнямі моўнае службы тэлеканалу «Белсат» пры чыннай дапамозе валянтэраў. «Добрапіс» заліканы абслугоўваць патрэбы найперш самога каналу і яго сайту, а таксама будзе карысны для ўсіх, хто піша па-беларуску. Сэрвіс дабудоўваецца, таму некаторыя функцыі працуюць не дастаткова дасканала. Вы можаце дапамагчы ўдасканаліць сэрвіс, даслаўшы свае заўвагі ды прапановы на адрас z_sauka@yahoo.com.\nКніжкі для самых маленькіх 460 julcik 471998 4.12.18 14:41\nКінапрагляды не для ўсіх 4 Kryscina 12763 12.04.18 2:08\nСядушка для ровара 61 Volha 99846 24.03.15 10:28\nМузыка для дзетак 63 julcik 113273 3.05.13 22:13\nКарысныя гульні для нашых дзетак 26 pink_by 56662 28.03.12 13:28


Касандра — надвор'е па месяцах, тэмпература вады\nКурорты свету Краіны Грэцыя Касандра\nКасандра — Камена Вурла Касандра — Каламбака Касандра — Кавос Касандра — Имеровигли Касандра — Закинтос Касандра — Кефалос Касандра — Кипариссия Касандра — Карынф Касандра — Криопиги Касандра — Лаганас\nСярэдняя максімальная дзённая тэмпература паветра — 29.7°C у жніўні. Сярэдняя максімальная начная тэмпература паветра — 25.7°C у жніўні. Сярэдняя мінімальная дзённая тэмпература паветра — 10.7°C у студзені. Сярэдняя мінімальная начная тэмпература паветра — 8.6°C у студзені.\nСярэдняя максімальная тэмпература вады — 27°C зафіксаваная у жніўні. Сярэдняя мінімальная тэмпература вады — 13.7°C зафіксаваная у сакавіку.\nМаксімальную колькасць ападкаў — 68 мм было зафіксавана у лютым. Мінімальная колькасць ападкаў — 9.1 мм было зафіксавана у жніўні.