У рэстаране / Restoranda – Diyaloglar | OpenTran\nУ рэстаране / Restoranda – Diyaloglar\nÇevirmen & Sözlük çevrimiçi Belarus-türkçe çeviri У рэстаране / Restoranda – Diyaloglar\nАдам: Джулія, што думаеш, калі сёння вечарам мы пойдзем на абед?\nЮлія: Гучыць фантастычна! У які рэстаран вы хочаце пайсці?\nАдам: Едучы ўчора дадому, я ўбачыў адно цікавае месца. На шыльдзе было напісана: «Донателло». Такім чынам, гэта можа быць італьянскі рэстаран.\nЮлія: Я люблю італьянскую кухню. У ім ёсць такая разнастайнасць страў. Хадзем туды!\nАдам: Добра, тады. Мы выйдзем праз гадзіну ці каля таго.\nЮлія: Я гатовая, дарагая. Мы можам пайсці.\nГаспадыня: Добры вечар! Сюды, калі ласка. Хочаце пакой для некурцоў?\nЮлія: Не паляць, калі ласка.\nГаспадыня: Тут можна пасядзець. Нашы афіцыянты хутка прыедуць да вас.\nАфіцыянт: Добры вечар! Хочаце замовіць стартары?\nЮлія: Так, калі ласка. Для пачатку ў нас будуць невялікія пірагі з казіным сырам.\nАфіцыянт: Што хацелася б мець у якасці асноўнай стравы?\nАдам: Я хацеў бы прыняць грыбнае рызота.\nАфіцыянт: Як наконт вас, мадам?\nЮлія: Я хацела б паспрабаваць макароны з морапрадуктамі і белым соусам.\nАфіцыянт: Добра. Што-небудзь выпіць?\nАдам: Два шклянкі белага віна для нас, калі ласка.\nАфіцыянт: У мяне ваш заказ. Я вярнуся да вас праз кароткі час.\nАфіцыянт: Вось ваш закваска і белае віно. Асноўныя стравы будуць гатовыя праз паўгадзіны.\nАдам: Як табе гэта месца, Джулія?\nЮлія: Гэта цудоўна, дарагая. Дзякуй, што ўзялі мяне сюды. І мы нават не спрабавалі іх асноўныя стравы. Я ўпэўнены, што яны будуць вельмі смачнымі.\nАфіцыянт: Вашы асноўныя стравы гатовыя. Вось ты дзе. Вам спадабаліся нашы пірагі з казіным сырам?\nАдам: Яны фантастычныя! Я хачу паспрабаваць больш вашых спецыяльнасцей.\nАфіцыянт: мы працуем штодня з 10 да 23. Такім чынам, вы можаце наведаць нас у любы час.\nЮлія: М-м-м, мая паста вельмі смачная. Як ваша грыбное рызота?\nАдам: Гэта таксама добра прыгатавана. Іх повар павінен быць сапраўдным прафесіяналам.\nАфіцыянт: Вы хацелі б паспрабаваць нашы дэсерты?\nАдам: Не, дзякуй. Магчыма, наступным разам. На дадзены момант мы даволі сытая.\nЮлія: Можа, мы можам атрымаць чэк, калі ласка?\nАфіцыянт: Вось яно. Мы спадзяемся ўбачыць вас у бліжэйшы час.\nАдам: Думаю, нам варта даць падказку гэтаму афіцыянту. Ён быў вельмі добры і карысны.\nЮлія: Вы маеце рацыю. Ён гэтага заслугоўвае.\nГаспадыня: Добры дзень! Вы замовілі стол у нас?\nГосць: Добры дзень! Так, у 17:30 для Сміта.\nГаспадыня: Так, разумею. Столік на чатырох ля акна. Калі ласка, прытрымлівайцеся за мной.\nГаспадыня: Пасадзіце, калі ласка.\nГаспадыня: Вы, афіцыянт, хутка будзе з вамі.\nГосць: Дзякуй! У вас ёсць высокі дзіцячы крэсла?\nГаспадыня: Так, вядома! Яны прынясуць.\nГаспадыня: Сардэчна запрашаем!\nАфіцыянт: Прывітанне! Мяне клічуць Джэймс, і я буду сёння вашым серверам. Вось меню.\nГосць: Прывітанне, Джэймс! Дзякуй! Я хацеў бы апельсінавага соку.\nАфіцыянт: Вядома! Хочаце свежага соку?\nГосць: свежая, калі ласка!\nГосць: У вас ёсць дзіцячае меню?\nАфіцыянт: Так, гэта ў канцы меню. Дазвольце паказаць ... Вось яно.\nГосць: Дзякуй! Я пагляджу.\nАфіцыянт: Я дастаю ваш сок праз пару хвілін.\nАфіцыянт: Ваш сок, сэр!\nГосць: Дзякуй! Мая жонка толькі што напісала мне паведамленне і папрасіла зрабіць заказ для яе і дзяцей. Таму ў мяне ёсць пара пытанняў наконт меню.\nАфіцыянт: Вядома, я рады дапамагчы!\nГосць: Вы дадаеце перац, часнык ці іншыя спецыі ў дзіцячыя катлеты з індычкі?\nАфіцыянт: Хвіліна, дазвольце мне праверыць гэта з нашым поварам.\nГосць: Канешне! Спытаеце яго, ці не дадае ён у гэты соус да біфштэксаў арэхі. У майго старэйшага сына на гэта алергія.\nАфіцыянт: Зраблю, сэр!\nАфіцыянт: Шэф-повар сказаў, што яны дадаюць у катлеты толькі соль і кроп.\nГосць: Выдатна! А як наконт падліўкі?\nАфіцыянт: у наш соус песта дадаюцца кедравыя арэхі.\nГосць: Дзякуй! Я цябе зразумеў. Тады я гатовы зрабіць заказ.\nАфіцыянт: Так, я слухаю!\nГосць: Я хацеў бы выпіць адзін суп-пюрэ з гарбуза для жонкі і два таматныя супы для сябе і сына. Катлеты з індычкі з рысам для нашага дзіцяці, два стэйкі з ялавічыны з гароднінай. Адзін біфштэкс з падліўкай і адзін без.\nАфіцыянт: Выдатна, я зразумеў.\nГосць: Яшчэ адно, а вы падаеце нут з гароднінай?\nАфіцыянт: Так, менавіта тут.\nГосць: Дзякуй, разумею. Гэта вегетарыянская страва, так?\nАфіцыянт: Так, у меню можна ўбачыць спецыяльную зялёную адзнаку.\nГосць: Так, разумею. Дзякуй! Давайце дадамо яго ў мой заказ.\nАфіцыянт: Добра, я дадаў. Яшчэ якія напоі?\nГосць: О так! У нас будзе адзін вялікі чайнік з гарбатай з бергамота, тры кубкі і адна бутэлька негазаванай вады.\nАфіцыянт: Добра, у мяне гэта запісана. Колькі шклянак трэба для вады?\nГосць: Два, калі ласка!\nАфіцыянт: Выдатна, дзве шклянкі! Што-небудзь яшчэ?\nГосць: Не, дзякуй, усё! Колькі часу гэта зойме?\nАфіцыянт: Супы будуць гатовыя праз пятнаццаць дваццаць хвілін. Вашы біфштэксы зоймуць крыху больш - каля паўгадзіны.\nАфіцыянт: Сардэчна запрашаем! Я зраблю ваш заказ.\nГосць: Дзякуй! Вось мая сям'я! Мы дачакаемся сваёй ежы.\nАфіцыянт: Зразумела, сэр! Калі вам што-небудзь спатрэбіцца, дайце мне ведаць.


« Акцыя кадэт “Кветкі на магілы герояў”\nУ Міжнародны дзень роднай мовы »\nНа ўваходзе ў вучэбны корпус гасцей сустракалі кадэты ў параднай форме: у кіцелі з чырвонымі пагонамі, шэўронамі, аксельбантамі, нагруднымі знакамі, у фуражцы з чырвоным аколышам – увасабленне вайсковай выпраўкі, высакародства і галантнасці. Кадэты паказалі прысутным сучасныя абсталяваныя вучэбныя кабінеты і спальныя памяшканні, спартыўную і трэнажорную залы, сталовую і бібліятэку, лазерны цір, дзе можна было праверыць сваю меткасць, і кабінет дапрызыўнай падрыхтоўкі.\nПасля экскурсіі ўсіх гасцей запрасілі ў актавую залу, дзе быў паказаны відэафільм аб гісторыі ўзнікнення і развіцця нашай установы адукацыі, аб нашых традыцыях і найбольш значных падзеях, у якіх удзельнічаюць магілёўскія кадэты. Перад прысутнымі выступіў дырэктар вучылішча Грышанаў Юрый Аркадзьевіч, які падрабязна расказаў аб правілах прыёму ў кадэцкае вучылішча і ўмовах навучання ў ім, адказаў на пытанні гасцей.\nНа сцэне кадэты спявалі, дэманстравалі прыёмы рукапашнага бою і страявыя прыёмы са зброяй. Потым запрасілі тых, хто жадае, навучыцца некаторым прыёмам, а яшчэ паказалі, як за дзевяць секунд разбіраць аўтамат Калашнікава. Уражанні гасцей мяняліся, як шкельцы ў калейдаскопе!\nПакідаючы кадэцкае вучылішча, школьнікі і дарослыя дзякавалі нам за добра падрыхтаванае, цікавае і змястоўнае мерапрыемства. І мы спадзяёмся, што многія з тых хлопцаў, якія наведалі наша вучылішча ў гэты дзень, захацелі стаць кадэтамі, каб тут загартоўваць волю, узмужняць характар, мацаваць сілы.\nНастаўнiк беларускай мовы i лiтаратуры Вараб’ёва Алена Анатольеўна


„Беларусьфільм” экранізуе прыгодніцкі раман Людмілы Рублеўскай | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n„Беларусьфільм” экранізуе прыгодніцкі раман Людмілы Рублеўскай\nНацыянальная кінастудыя „Беларусьфільм” экранізуе прыгодніцкі раман беларускай пісьменніцы Людмілы Рублеўскай „Авантуры драгуна Пранціша Вырвіча”, паведаміў на прэс-канферэнцыі 11 чэрвеня ў Мінску генеральны дырэктар кінастудыі Уладзімір Карачэўскі.\n„Авантуры драгуна Пранціша Вырвіча” — трэцяя кніга Рублеўскай з цыкла гісторыка-прыгодніцкіх фэнтэзійных гісторый пра маладога шляхціца Пранціша Вырвіча ў антуражы XVIII стагоддзя. Рабочы варыянт назвы фільма супадае з агульным найменнем кніжнай серыі — „Авантуры Пранціша Вырвіча”.\nРэжысёрам-пастаноўшчыкам фільма выступіць Аляксандр Анісімаў, аўтарам сцэнарыя — Валянцін Залужны. Пачаць здымкі плануецца ў верасні гэтага года. Гендырэктар кінастудыі не змог адказаць, якой будзе арыгінальная мова фільма, выказаўшы меркаванне, што будзе падрыхтавана дзве версіі — беларускамоўная і рускамоўная.\n„Мы спадзяемся атрымаць цікавую прыгодніцкую тэлевізійную гісторыю з магчымым працягам. У Людмілы Рублеўскай жа не адна, а пяць кніг пра Вырвіча. Мяне, вядома, могуць крытыкаваць нашы калегі, але я хацеў бы даць шанец нашаму кіно ў гэтым жанры”, — сказаў ён .\nКарачэўскі таксама паведаміў, што ў жніўні стартуюць здымкі нацыянальнага кінапраекта, заснаванага на біяграфіі класіка беларускай літаратуры Янкі Купалы. Сцэнарый напісала Алена Калюнова, рэжысёрам выступіць Уладзімір Янкоўскі.\n„Гэта біяграфічны фільм пра жыццё і творчасць Янкі Купалы, — адзначыў кіраўнік „Беларусьфільма”. — Мы мяркуем зрабіць яго не толькі для ўнутранага рынку з улікам таго, што фігура Янкі Купалы вядомая не толькі ў нашай краіне. Як вы ведаеце, жыццё Купалы абарвалася ў Маскве. Мы не адказваем на пытанне, чаму ён загінуў, мы гаворым пра яго жыццё”.\n„Мы пастараемся зрабіць фільм максімальна аўтэнтычным — дзеянні будуць адбывацца на тэрыторыі Польшчы, Расеі, Беларусі, дыялогі будуць весціся на мовах канкрэтнай мясцовасці — на польскай, беларускай, рускай. Мы плануем, што пракат будзе не толькі ў Беларусі, але і ў Расіі”, — дадаў ён.\nКарачэўскі паведаміў, што кінастудыя плануе выпусціць поўнаметражны фільм і яго чатырохсерыйную тэлевізійную версію.


Што вядома пра мужчыну, якога вінавацяць у падрыве аўто каля Цэнтральнага РУУС? - Салiдарнасць\nДнямі СК паведаміў, што затрымалі чалавека, які падарваў міліцэйскае аўто каля Цэнтральнага РУУС. Асобу тады не раскрылі, паказалі заблюраны твар. З некалькіх крыніц стала вядома, што арыштаваны — 45-гадовы Максім Селязнёў. Факт затрымання НН пацвердзілі яго знаёмыя. Расказваем падрабязнасці.


«Увесь горад ведаў Аленскіх». Гісторыя гродзенскай сям'і, якая рабіла булачкі\n4 снежня 2018, 16:47\nФота: з архіву сям'і Бардадым\nУ 1930-я Аленскіх у Гродне ведалі многія: сям’я праславілася смачнымі свежымі булачкамі. Гісторыю з жыцця гэтай гродзенскай сям'і распавяла нам чытачка Галіна Бардадым. У міжваенны перыяд яе сям’я валодала некалькімі ўстановамі ў горадзе. Але ўсё змянілася са зменай улады. Спачатку ў 1939 годзе прыйшлі камуністы і нацыяналізавалі маёмасць, а праз два гады немцы раз’ядналі сям’ю.\n«У 1930-х гадах Аленскія жылі вельмі добра. Дзядуля, Эдвард Аленскі, быў карэнным гродзенцам з сям'і інтэлігентаў. На момант знаёмства з бабуляй — Ганнай Лядзінскай — ён валодаў сямейнай кандытарскай-пякарняй, цукерняй і чайной. У адной са сваіх устаноў ён і пазнаёміўся з будучай жонкай».\nЭдвард і Ганна Аленскія ў гарадскім парку\nЭдвард і Ганна Аленскія ідуць па горадзе. На заднім фоне царква Аляксандра Неўскага, якую разабралі ў 1938 годзе\nЗаўсёды свежыя і смачныя\nАленскія жылі на вуліцы Іерусалімскай (суч. Антонава). Яны лічыліся ў Гродне прыкладнай, кахаючай сям’ёй.\n«Спачатку бацькі дзядулі былі супраць шлюбу з праваслаўнай дзяўчынай. Бабулю называлі «руская кацапка», але дзед, нягледзячы на незадаволенасць сям'і, усё ж такі ажаніўся і не пралічыўся. Яны вельмі палюбілі адзін аднаго і былі шчаслівыя разам. Неўзабаве ў іх з’явіліся дзеці: трое дзяўчынак — усе яны дапамагалі ў сямейным бізнесе.\nБыло ў нас дзве ўстановы ў цэнтры Гродна. Адна дзе сёння «Карчма» на Кірава, другая на Сацыялістычнай, дзе сёння цырульня. Магазін з пякарняй быў на Антонава каля дома. За булачкамі Аленскіх прыходзілі многія гродзенцы. Яны былі заўсёды свежыя і смачныя. У нашым сямейным архіве захаваліся фатаграфіі, як дзядуля і бабуля гатуюць булачкі".\nБулачкі Эдвард Аленскі рабіў у пякарні на вуліцы Іерусалімскай\nГатовую прадукцыю Эдвард Аленскі развозіў па сваіх кафэ ў цэнтры Гродна\nБабуля Галіны ў міжваенны час у Гродне была модніцай і любіла фатаграфавацца. Таму ў сям'і Галіны сёння так шмат прыгожых здымкаў 1930-х гадоў.\n«Бабулю Ганну называлі мясцовай модніцай. Яна шыла сабе вопратку ў вядомых краўцоў, заказвала абутак у найлепшых майстроў, капялюшыкі таксама вырабляліся на заказ. Усё гэта яна вельмі любіла. Таксама яна рабіла вельмі шмат фатаграфій, а самым папулярным месцам у яе быў кут сённяшніх вуліц Ажэшкі і Савецкай. Там заўсёды стаяў фатограф».\nЗабралі ў турму за сувязь з падпольшчыкамі\nПрекрасная жизнь Оленских изменилась в Гродно с приходом коммунистов, когда национализировали всё их имущество. А при немцах у семьи забрали дом и арестовали за связь в подпольными организациями.\n«При немцах семью из дома на Антонова выселили, так как там создавали гетто и туда свозили евреев. Оленские сумели забрать лишь малую часть вещей из дома, многое осталось. Семье пришлось искать новое жилье. В итоге они поселились самовольно на цокольном этаже одного из зданий на сегодняшней улице Кирова. Жили спокойно до 1943 года, до того момента, как один из братьев моего дедушки не влез в подпольную организацию. Немцы узнали про это и пришли домой за ним. Его дома не оказалось и в итоге арестовали его жену и детей, дедушку с его женой и дочкой, двух братьев и их мать. Всех забрали в гродненскую тюрьму».\nПрыгожае жыццё Аленскіх змянілася з прыходам камуністаў, калі нацыяналізавалі іх маёмасць. А пры немцах у сям'і забралі дом і арыштавалі за сувязь з падпольнымі арганізацыямі.\n«Пры немцах сям’ю з дому на Антонава выселілі, бо там стваралі гета і туды звозілі яўрэяў. Аленскія здолелі забраць толькі малую частку рэчаў з дома, многае засталося. Сям'і прыйшлося шукаць новае жыллё. У выніку яны пасяліліся самавольна на цокальным паверсе аднаго з будынкаў на сённяшняй вуліцы Кірава. Жылі спакойна да 1943 года, да таго моманту, як адзін з братоў майго дзядулі не ўлез у падпольную арганізацыю. Немцы даведаліся пра гэта і прыйшлі дадому за ім. Яго дома не аказалася і ў выніку арыштавалі яго жонку і дзяцей, дзядулю з яго жонкай і дачкой, двух братоў і іх маці. Усіх забралі ў гродзенскую турму».\nЭдвард і Ганна Аленскія са сваімі дочкамі Іраідай, Вандай і Ліліяй. 1930-я г.\nСпрабавалі прадаваць булачкі нават падчас акупацыі\nМужчын з сям'і Аленскіх і іх маці трымалі да апошняга, а астатніх, маладых дзяўчат і дзяцей, адпусцілі раней. Сям'і Эдварда прыйшлося цяжэй за ўсё: Ганне прыйшлося адной карміць дачок, пакуль яна спрабавала вызваліць мужа.\n«Дзядуля быў невінаваты, але яго забралі немцы і здзекаваліся. Зняволеных моцна білі і практычна не кармілі. Іншы раз маці аддавала сынам сваю ежу. Жонка дзядулі, Ганна, засталася адна з трыма дзецьмі. Вядома, яна разгубілася і не ведала, што рабіць першы час. Бабулі давялося шукаць розныя спосабы, каб пракарміць дзяцей. Мая мама ў адзін дзень напекла булак і спрабавала прадаць каля Фарнага касцёла. Раптам падышлі паліцаі і як далі розгамі, а булачкі ўсе ледзь не растапталі».\nГанна Аленская, 1930-я гг.\nБрату так і не прабачыла\nУ 1944 годзе Эдварда Аленскага і яго брата перавозяць у гестапа ў Беласток. Праз некалькі тыдняў брат уцякае, а Эдвард знікае без вестак. Ганна ў той момант была ў Гродне з дзецьмі.\n«Так наша сям’я з багатых і вядомых гродзенцаў ператварылася ў бедных і забытых. Брат дзядулі, з-за якога і пачаліся арышты, здолеў збегчы з турмы і асеў у Польшчы са сваёй сям’ёй. Пасля вайны яны атрымалі кампенсацыю і жыццё ў іх наладзілася. Усім, хто застаўся ў Гродне, прыйшлося выжываць. Калі да вайны ў нашай сям'і сталы трашчалі, то пасля даводзілася і галадаць. Пасля вызвалення Гродна бабуля пайшла працаваць у спіртатрэст кур’ерам. Брату свайго мужа яна так і не даравала, хоць яны і прыязджалі, спрабавалі пагаварыць. Бабуля не хацела з імі бачыцца. Яны з мужам Эдвардам вельмі любілі адно аднаго, але ў адзін момант яна яго страціла з-за памылкі іншага. Дружная сям’я Аленскіх распаўся на аскепкі, вайна ўсіх пасварыла».\nАдзін з апошніх здымкаў Ганны і Эдварда Аленскіх. пач. 1940-х гг.\nГены нагадваюць пра сябе\nЯшчэ ў савецкія гады Галіна часта ездзіла да сваякоў у Польшчу. Там яна даведалася падрабязнасці арышту свайго дзядулі і тое, як ён загінуў.\n«Бабулю можна зразумець, чаму яна не хацела мець зносіны з Аленскімі. Мы, яе нашчадкі, ездзілі да сваякоў у Польшчу і сёння падтрымліваем з імі кантакты. Была вайна і ўжо нічога не вярнуць. Але памяць пра дзядулю і яго справу ў Гродне жыве ў нашай сям'і і па сённяшні дзень».\nАднойчы, калі Галіна прыгатавала булачкі з яблыкамі, у яе мамы па целе пайшлі дрыжыкі. «Дзядуля рабіў дакладна такія ж булачкі, — сказала яна. — Як ты магла гэта ведаць, калі ты яго ніколі не бачыла і не ела яго булачак?»\nНапэўна, гэта гены, думае Галіна. І дадае: «Яшчэ ў мяне звычка рукі выціраць як дзядуля».\n«Калі-небудзь наша сям’я можа і паспрабуе адрадзіць сямейную справу Аленскіх у горадзе і зноў парадуе гродзенцаў той самай смачнай выпечкай, як гэта было амаль 90 гадоў таму», — кажа Галіна.\nУ шмат каго з гродзенцаў ёсць сямейныя архівы старых чорна-белых фотаздымкаў. У кагосьці міжваеннага і ваеннага часу, у кагосьці савецкага. Калі ў вас ёсць чым падзяліцца з іншымі гродзенцамі, калі вы хочаце распавесці гісторыю з жыцця вашай сям'і, то пішыце на адрас: info@hrodna.life\nGallery image with caption: Злавіў хайп і стаў фермерам. Праграміст з Гродна закопвае грэчку ў зямлю і вырошчвае ягады годжы\n« «Ганьба, што яго няма». Навошта Гродна мастацкі музей і калі ён можа з’явіцца


СКАЎТЫНГ У СЭРЦЫ, КАЗКІ Ў ДУШЫ - Моцны - интернет-портал\nМоцны - интернет-портал > Учится > Наша история > СКАЎТЫНГ У СЭРЦЫ, КАЗКІ Ў ДУШЫ\nСКАЎТЫНГ У СЭРЦЫ, КАЗКІ Ў ДУШЫ\n21.02.2020 Юра Тамковіч Наша история, Учится\nЗ адным з заснавальнікаў скаўцкага руху, вядомым дзіцячым пісьменнікам і вялікім аматарам беларушчыны АЛЕГАМ ГРУШЭЦКІМ пагутарыў Юрась Тамковіч.\nАлег Грушэцкі з новай кнігай «Краіна вымярэння»\nЮнацкія гады і скаўтынг\nСпадар Алег, якім было ваша дзяцінства?\nНарадзіўся я ў Менску. Маці мая была служачай, бацька працаваў звычайным рабочым, хоць і паходзіў са шляхецкай сям’і. Запомніліся мае маладыя гады маладзёжнымі суполкамі незалежнага кшталту — “Талака” (гісторыка-культурнае аб’яднанне, якое існавала ў 1985–1990 гг.), “Тутэйшыя” (беларуская арганізацыя маладых пісьменнікаў, якая існавала ў 1986–1990 гг.). Узнімаўся нацыянальны рух. Мяне ў яго зацягнула ў 14 гадоў, бо вучыўся я ў адной класе з дзецьмі беларускіх мастакоў, якія гэты рух і распачыналі.\nПотым і я вылучыўся як актыўны дзеяч “Талакі”.\nДа мяне прыглядзеліся ў Гарадскім бацькоўскім камітэце пры “Таварыстве беларускай мовы” і ў пачатку 1989 г. даверылі арганізаваць “Беларускі вучнёўскі саюз”. Мы распаўсюджвалі беларушчыну сярод школьніцтва, дапамагалі беларускамоўным класам, удзельнічалі ў падрыхтоўцы першага беларускамоўнага летніка “Грунвальд”. З вучнёўскага саюзу выйшаў шэраг вядомых людзей: Антон Кузміч (перакладчык), Вольга Харламава (палітолаг), Мікола Гракаў (святар) і іншыя.\nРаскажыце, калі ласка падрабязней пра “Талаку”.\nЛя вытокаў “Талакі” стаялі Вінцук Вячорка, Віктар Івашкевіч і Сяржук Вітушка. Найбольш, напэўна, Сяржук Вітушка (выпускнік гістфака БДУ, гісторык і педагог, аўтар казак для дарослых і дзяцей). Яго і цяпер узгадваюць з цеплынёй, бо такіх арганізатараў, гэтак сэрцам адданых беларушчыне вельмі мала. Многія беларускія дзеячы вышлі з “Талакі”. Займаліся мы ў асноўным культурнай дзейнасцю, ездзілі на раскопкі, дапамагалі ў рэстаўрацыі Траецкага прадмесця.\nШукалі забытыя беларускія песні і традыцыі, ладзілі Купалле, Каляды, адзначалі Дзяды.\nНапрыклад, прыводзілі ў парадак могілкі паўстанцаў Кастуся Каліноўскага ў Плябані. “Талака” — гэта быў масавы рух. Асноўны касцяк складалі чалавек пяцьдзесят, але вакол іх былі тысячы.\nЕздзілі ў Вільню, да мясцовых беларусаў з Калядкамі. Яны сустракалі нас з адкрытай душой — Беларусь прыехала да іх. У Вільні тады бракавала беларускага духу, хоць і існавалі некаторыя беларускія гурткі, часам сустракаліся на будынках нават беларускамоўныя шыльды, напрыклад — “Цырульня”.\nМагу прыгадаць яшчэ паездку на Падляшша. Там і цяпер існуюць беларускія школы, выдаюцца беларускія кніжкі, настаўнікі размаўляюць па-беларуску. Дзеткі спяваюць песні, распавядаюць вершы па-беларуску. Яны цягнуцца да беларушчыны і, падаецца, што яе там ледзьве не болей, чым на Беларусі. Вельмі кранае!\nВы адзін з адраджэнцаў беларускага скаўтынга. Як гэта адбылося?\nУлетку 1989 г. у літоўскай прэсе пачалі друкавацца матэрыялы пра скаўтаў. Гэта мяне моцна зацікавіла, мне спадабалася форма скаўтаў, іх жыццё і мэты.\nІ я задумаўся— чаму б не арганізаваць і ў нас скаўцкі рух?\nПачаў шукаць інфармацыю пра беларускі скаўтынг, які да вайны ў нас таксама існаваў. Сярод скаўтаў быў Сяргей Новік-Пяюн (беларускі паэт і празаік, вязень нямецкіх і савецкіх лагероў), з якім я сустракаўся. Ён апавядаў пры сустрэчы,\nУ скаўтаў было тры прынцыпы: Бог, Бацькаўшчына і Гонар.\nІх вучылі любіць Бацькаўшчыну і быць гатовым аддаць за яе сваё жыццё. Размова мая з ім адбылася за некалькі месяцаў да яго смерці. Ён падпісаў мне сваю кніжку і, напэўна, гэта апошняя кніга, на якой ён пакінуў свой подпіс.\nСкаўтынг узнік на Беларусі ў 1912 г. з падраздзялення расійскіх скаўтаў у Гомелі. А з падзелам Беларусі пасля Рыжскай дамовы 1921 г. у Заходняй Беларусі (у гарадах Нясвіж, Клецк) з’явіліся і харцэры (польскія скаўты). Сяргей Новік-Пяюн у той час вучыўся ў Нясвіжскай гімназіі і якраз належаў да харцэраў.\nАле хутка з’явіліся і беларускамоўныя скаўцкія атрады. Ініціатыва ў іх стварэнні належала мясцовым каталіцкім ксяндзам.\nАдным з іх быў айцец Адам Станкевіч. Менавіта яго і варта лічыць арганізатарам беларускага скаўтынгу.\nУжо ў 1922 г. у Віленскай беларускай гімназіі, якая знаходзілася ля Вострай Брамы, з’явіўся яшчэ адзін беларускі скаўцкі атрад. Сярод арганізатараў беларускага скаўтынгу ў Віленскай гімназіі былі Антон Луцкевіч (сябра Рады БНР), пісьменнік Максім Гарэцкі, драматург Францішак Аляхновіч і іншыя дзеячы заходнебеларускага грамадства.\nАднак у 1939 г., з прыходам Саветаў, усё скончылася. Скаўтынг апынуўся пад забаронаю, толькі месцамі існаваў падпольна.\nПасля Другой сусветнай, скаўцкі рух узнавіўся ў эмігранцкім асяроддзі — на Нямечынне і ў іншых краінах. Сярод яго арганізатараў былі вядомыя дзеячы беларускай эміграцыі — гісторык Вітаўт Кіпель і ягоная жонка літаратуразнавец Зора Кіпель, гісторык Янка Запруднік, гісторык Вацлаў Пануцэвіч ды шэраг іншых.\nЗ канца 1980-х гадоў скаўцкі рух пачаў адраджацца на Беларусі.\nУ 1989 г. з кола вучняў школы № 20 (зараз гімназія № 8) я сабраў першы скаўцкі атрад. Частка людзей далучылася да нас з вучнёўскага саюза. Хутка ў школе № 64 таксама ўзнік скаўцкі атрад пад кіраўніцтвам Уладзіміра Улаховіча. Былі пэўны час скаўты і пры 23-й беларускамоўнай гімназіі. І вельмі моцны атрад пад кіраваннем Вадзіма Сугойдзя паўстаў у адкрытым у 1990 г. Беларускім гуманітарным ліцэі імя Якуба Коласа. А далей рух пачаў распаўсюджвацца і па іншых беларускіх гарадах. І ўжо ў 1992 г., пасля Устаноўчага Сойму, нам атрымалася зарэгістраваць “Аб’яднанне беларускіх скаўтаў”.\nСтатут Беларускага вучнёўскага саюза, арк. 1.\nМы праводзілі шмат працы з дзецьмі і моладдзю, ладзілі скаўцкія лагеры на прыродзе, шмат куды ездзілі, вандравалі, працавалі з літоўцамі, французамі, амерыканцамі. Скаўтаў вучаць не толькі выжыванню ў экстрэмальных умовах, але і лідарству.\nБольшасць сучасных амерыканскіх прэзідэнтаў прайшлі школу скаўтынга.\nСтатут Беларускага вучнёўскага саюза, арк. 2.\nМы ладзілі трэнінгі па лідэрству, па працы ў калектыве, па даверу адзін да аднаго. На тэрыторыі першага беларускамоўнага летніка “Грунвальд” праходзілі трэнінг і здавалі іспыты на званне скаўт-майстра — гэта кваліфікацыя давала права на працу з дзецьмі. Сістэму трэнінгу ад амерыканскіх скаўтаў нам прывезла Вольга Клімановіч, скаўтка з атрада Уладзіміра Улаховіча.\nСтатут Беларускага вучнёўскага саюза, арк. 3.\nЯскравыя ўспаміны засталіся і пра Паўднёвую Карэю, куды я быў запрошаны ў 1991 г. прадстаўляць скаўцкі рух Беларусі на XVII Сусветным скаўцкім Джамбары. Менавіта гэтак скаўты называюць свае злёты, а назву гэтую яны перанялі ад паўночна-амерыканскіх індзейцаў.\nЖылі ўдзельнікі Джамбары ў горных джунглях у намётах і гатавалі ежу на вогнішчы, як і належыць сапраўдным скаўтам.\nУ 1996 г. аб’яднанне беларускіх скаўтаў сутыкнулася з той жа праблемай, што і мноства грамадскіх арганізацый і палітычных партый: яны не прайшлі перарэгістрацыю. Але арганізацыя не перастала адразу існаваць, яна яшчэ пэўны час існавала неафіцыйна. Хацелася б згадаць добрым словам яркіх дзеячаў з арганізацыі. Гэтакіх, як Кастусь Хадыка, кандыдат гістарычных навук Максім Чарняўскі, кандыдат філалагічных навук Алесь Лозка, аўтар гістарычных раманаў Аркадзь Жукоўскі. Усе яны аказалі вялікі ўплыў на развіццё арганізацыі.\nТаксама ў тыя часы паралельна з намі дзейнічаў Саюз скаўтаў Беларусі, які захаваўся, аднак яны карысталіся вопытам расійскіх скаўтаў, беларускага ў іх было мала. І дагэтуль існуюць на Беларусі каталіцкія скаўты, таксама даволі моцная арганізацыя. Нават у нашай парафіі на Каменнай горцы таксама існуюць добрыя скаўцкія атрады хлопчыкаў і дзяўчынак.\nКім вы працуеце цяпер?\nПрацоўную дзейнасць пачынаў са школы. Пэўны час працаваў менеджарам аддзела маркетынгу на буйным дзяржпрадпрыемстве, я ж па адукацыі менеджар-прадпрымальнік. А апошнім часам займаюся рэстаўрацыяй замкаў і касцёлаў у Польшчы, ужо другі год жыву паміж Мінскам і Варшавай. Наш апошні аб’ект — гэта касцёл Усіх Святых у цэнтры Варшавы. Улетку ўжо будзе цалкам адноўлены. Хацелася б працаваць у Беларусі, але заробкі непараўнальныя.\nСкажыце, а ці моцна змяніўся Менск з часоў вашай маладосці? Чаго не хапае?\nПрыгадваецца адразу чамусьці кавярня “Пінгвін”, якой ужо няма. Яна была за МакДональдсам, што каля “Цэнтральнага”. Стаяла недзе там, дзе зараз гасцініца “Еўропа”, падаецца. Там было самае смачнае марозіва, і ўсе хлопцы хацелі зводзіць туды сваіх дзяўчат. А насупраць МакДональдса, з іншага боку праспекта, была піцэрыя з самай пышнай піцай. Цяпер такой не знойдзеш.\nНу, і канешне, няма таго духу беларускага ў менчукоў, як раней.\nЛюбімы твор — “ШЛЯХЦІЦ ЗАВАЛЬНЯ” Яна Баршчэўскага. У ім неверагодна сакавітая мова. А з сучаснага найбольш даспадобы “Авантуры Пранціша Вырвіча” Людмілы Рублеўскай.\nЧытаю і сусветных аўтараў: Стывена Кінга, Хэмінгуэя, Шэкспіра — усяго па-трошкі.\nА якія фільмы падабаюцца?\n“Хросны бацька”— моцны мужскі фільм з павагай да сямейных каштоўнасцей. А з дзецьмі любім фэнтэзі “Дзясятае каралеўства”. Люблю фэнтэзі, ды і сам яго пішу. На днях з рэдактарам завяршылі працу над новай кнігай.\nГэта будзе фэнтэзі, заснаванае на беларускай міфалогіі,— “Рыцар Янка і каралеўна Мілана. Таямнічае каралеўства”.\nТам будуць не толькі беларускія міфалагічныя персанажы, але і рыцары, цмок, розныя таямніцы і бітвы за родны край. Падзеі адбываюцца ў нашым часе. Дзеці праз люстэрка трапляюць у паралельны свет, вельмі падобны на беларускае Сярэднявечча.\nНядаўна ў мяне выйшла кніжка для дзетак “Краіна Вымярэнія”, якая ўжо ўвайшла ў ТОП-10.\nУ ёй сабраны казачныя гісторыі, якія дапамагаюць дзеткам даведацца пра розныя адзінкі вымярэння: даўжыню, вышыню, шырыню, пра час, каляндар і чаму беларускія месяцы маюць гэтакія цікавыя назвы. Кніга праілюстраваная ў беларускім стылі, напрыклад, мядзведзь намаляваны ў слуцкім паясе, а журавель — ў шляхецкім галаўным уборы. Акрамя гэтага я друкуюся ў зборніках, у літаратурных часопісах. Можна сказаць, працую для дзяцей і падлеткаў, пішу казкі.\nЦі цяжка ў нас выдаць кнігу?\nВельмі цяжка. Напрыклад, маё фэнтэзі, якое згадваў, ляжыць ужо больш за пяць гадоў. Асноўная праблема — адсутнасць у выдавецтваў грошай на друк. Я лічу, што нашым пісьменнікам трэба помнікі ставіць.\nЯны займаюцца літаратурай як валанцёрскай дзейнасцю, якая не прыносіць, бадай, аніякага прыбытку.\nХаця літаратура — неад’емная частка культуры, тое, на чым адбываецца фарміраванне свядомасці нацыі, яе выхаванне, будуецца менталітэт. А таксама фарміруецца культурны і інтэлектуальны ўзровень тых, хто падрастае і каму жыць пасля нас.\nТак. У спорце з дзяцінства. Займаўся плаваннем, дзюдо, класічнай барацьбой, таксама стральбой пры ДТСААФ — маю значку і пасведчанне “Юны стралок”. А больш сур’ёзна — у старэйшых класах на кунг-фу хадзіў некалькі гадоў, а потым яшчэ гадоў пяць займаўся в’етнамскімі адзінаборствамі Нят-Нам у в’етнамца, вядомага майстра прафесара Нго Суан Біня. Яшчэ гадоў восем хадзіў у трэнажорную залу. Цяпер асабліва не да спорту, але форму падтрымліваю — дома вісіць турнік і вялікая баксёрская груша. Дзеці мае таксама дружны са спортам. Старэйшы сын быў некалькі разоў чэмпіёнам Мінска па боксу. Абодва сыны маюць паясы па таэквандо. Мужчына абавязаны займацца спортам і трымаць сябе ў форме.


Старонкі з тэгам: Uzari. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал\nСТАРОНКІ З ТЭГАМ: Uzari\nCьпявак Uzari прэзэнтуе на TuzinFM кліп на песьню «Падзяка сэрца» рэжысэркі Ганны Герт.\nТэгi: Uzari, Юры Наўроцкі, Ганна Герт\n3334 / 0\n3736 / 0\n06.03.2019 / Музычныя навіны\nStokes, «Цмокі», Volski, Uzari, Akute, Dzieciuki… У новым аглядзе беларускамоўных прэм’ераў на TuzinFM — дэбюты ад маладых выканаўцаў і сьвежыя гіты ад знакавых гуртоў.\nТэгi: Топ-12, Dzieciuki, Alex Nail, Yamit, Vectorego, Kawa, Mandzik, Lear, Akute, Грязь, Дом сувязі, Гарадскі вал, Volski, Uzari, Цмокі, Stokes\n4654 / 0\nПапулярная відэаблогерка і сьпявачка Лера Яскевіч бярэ ўдзел у відэачарце на TuzinFM з кліпам на песьню «Рух».\nТэгi: Лера Яскевіч, Мікіта Найдзёнаў, Uzari, Міхаіл Броўка\n6070 / 0\n13334 / 0\n3312 / 0\n6536 / 0\n13.05.2017 / Музычныя навіны\nBelsat Music Live № 19 з «Uzari». Беларуская поп-музыка можа быць стылёвай!\nНа здымкі аўтарскай праграмы Сяргея Будкіна Belsat Music Live завітаў Юзары з жывым бэндам — нетыповы прадстаўнік беларускай поп-музыкі, які прайшоў выпрабаваньне вялікімі конкурсамі, фэстывалямі і тэлешоў у Беларусі і за мяжой.\nТэгi: Belsat Music Live, Зьміцер Вайцюшкевіч, Uzari, Міра Шульц, Сяргей Будкін\nНовы беларускамоўны гіт ад Uzari (прэм’ера!)\nСьпявак прэзэнтаваў песьню «Супрацьлеглыя» на Tuzin.fm.\nТэгi: Uzari, Мікіта Найдзёнаў\n30.11.2016 / Навіны гіт-параду\nUzari: «Я ведаю, што патрэбна беларускаму слухачу»\nЗ нагоды перамогі ў трэцім туры аўдыёчарту зь песьняй «Мора», сьпявак Юзары паразважаў пра місію свайго новага музычнага праекту і патлумачыў чаму ён вырашыў паставіць на беларускую мову.\nТэгi: Uzari, Юзары Наўроцкі\n8858 / 0\nТэгi: Uzari, Аляксандар Верны\nUzari адлятае ў космас (аўдыё, галасаванка)\nНасуперак прагнозам на фэст «Эўравізія-2015» ад Беларусі паедзе не праект Аляксандра Рыбака Milki, а дуэт сьпевака Юзары і скрыпачкі Маймуны.\nТэгi: Uzari, Maimuna, Эўравізія


Дацэнт БДУ Максім Шундалаў: пра астрафізіку і прастору бязмежных магчымасцяў (+відэа) — Унiверсiтэт\nДастаткова хоць раз зірнуць на неба, на ўсю веліч глыбінь Сусвету, і не застанешся абыякавым. Пра рысы і асаблівасці навукі пра космас – астраноміі – распавёў Максім ШУНДАЛАЎ, дацэнт, кандыдат фізіка-матэматычных навук кафедры фізічнай оптыкі фізфака БДУ. Ён каля 10 гадоў выкладае астраномію. Суаўтар навучальнага дапаможніка “Астраномія”, які выйшаў летась.\nДацэнт кафедры фізічнай оптыкі Максім Шундалаў\nАстраномія ў Беларусі\nГэта прыродазнаўчая навука, дзе аматарскія даследаванні па-ранейшаму маюць каштоўнасць. Аматары апрацоўваюць вынікі назіранняў, якія пазней уключаюцца ў агульную карціну. Да прыкладу, на тэрыторыі Віцебскай вобласці знаходзяцца дзве астранамічныя абсерваторыі, якія маюць код Цэнтра малых планет (афіцыйная арганізацыя пры ўдзеле Міжнароднага астранамічнага саюза): абсерваторыя “Taurus-1” і віцебская аматарская астранамічная абсерваторыя.\nУ адрозненне ад Расіі, дзе астраномія выкінута са школьнай праграмы, у Беларусі яна ёсць у 11 класе. Таксама ў нас праводзяцца школьныя алімпіяды і навукова-практычныя канферэнцыі, у якіх Максім Барысавіч таксама бярэ ўдзел:\n“Я бачу, што прыходзяць на алімпіяды, канферэнцыі школьнікі з бліскучымі вачыма. Ці пасля першай лекцыі да мяне падыходзяць некалькі студэнтаў і кажуць, што займаюцца астраноміяй. Проста паведамляюць мне, што яны такія ёсць”.\nПа словах дацэнта кафедры фізічнай оптыкі, няпроста знайсці баланс паміж займальнымі малюнкамі і багаццем формул і вылічэнняў, каб студэнты не страцілі цікавасць да прадмета. Гэта сінтэтычная навука, якая з’яўляецца адной з найскладанейшых. У першую чаргу гэта фізіка (існуе частка астраноміі – астрафізіка). І фізіка тут глыбокая – механіка, тэорыя рэлятыўнасці, оптыка, атамная фізіка… Сюды ж адносяцца матэматыка, хімія, астрабіялогія і гэтак далей.\nМаятнік Фуко ў педагагічным універсітэце\nКаб лепш зразумець, як уладкаваны сусвет, далёка хадзіць не трэба, лічыць Максім Барысавіч. Да прыкладу, у педагагічным універсітэце імя М. Танка ёсць маятнік Фуко. Ён наглядна даказвае, што Зямля круціцца: падчас ваганняў маятніка шар павольна паварочваецца ў бок, процілеглы ад кручэння нашай планеты, здзяйсняе поўны абарот кожныя суткі. Усяго ў свеце падобных маятнікаў каля дваццаці.\n“Яшчэ да значных у Беларусі астранамічнымх аб’ектаў адносіцца частка дугі Струвэ (агульная працягласць якой складае больш за 2820 кіламетраў) – сетка з 265 трыангуляцыйных пунктаў, якія ўяўлялі сабой закладзеныя ў зямлю каменныя кубы з даўжынёй рабра 2 метры. Стваралася з мэтай вызначэння параметраў Зямлі, яе формы і памеру. Неяк студэнтка падышла і сказала, што, пачуўшы ад мяне пра дугу на лекцыі, яна з сябрам улетку наведалі адзін з пунктаў”.\nУ рамках правядзення ўніверсітэцкіх заняткаў ёсць пэўныя абмежаванні. Сярод іх графік пар, якія не заўсёды супадаюць з астранамічнымі падзеямі, за якімі можна было б паназіраць. Да таго ж адсутнічае магчымасць сачыць за вячэрнім небам з-за асвятлення Мінска. Таму да ўвагі студэнтаў БДУ прапануюцца традыцыйныя пляцоўкі: абсерваторыі ў БДУ і ў парку Горкага.\nНавучальны дапаможнік па астраноміі пад рэдакцыяй В. І. Шупляка, М. Б. Шундалава, А. П. Клішчанка, В. В. Малышчыца\nПра астраномію можна прачытаць у шматлікіх крыніцах. “Як правіла, імпакт-фактар (лікавы паказчык важнасці навуковага часопіса) вышэйшы ў выданняў па астраноміі, чым па фізіцы ці хіміі, – разважае кандыдат фізіка-матэматычных навук. – Я падпісаны на змест нумароў навуковых часопісаў. Навукоўцы адкрываюць якую-небудзь з’яву – і тут жа навіны пра гэта з’яўляюцца ў СМІ. Гэта вельмі пісьменны падыход PR-кампаній да папулярызацыі навукі. Чым больш увагі, тым больш перспектыў фінансавання”.\nАбнаўляецца навучальная літаратура. У жніўні 2016 г. выйшаў навучальны дапаможнік “Астраномія”, падрыхтаваны М.Б. Шундалавым сумесна з В.І. Шупляком, А.П. Клішчанкам і В.В. Малышчыцам. “Галоўным чынам, гэты перапрацаваны дапаможнік першай кнігі, – дзеліцца Максім Барысавіч. – Але час прайшоў, і мы назапасілі шмат новай інфармацыі. Да таго ж у кнігу дадалі задачы алімпіяднага ўзроўню. Узялі многае з сайта http://physics.bsu.by/sites/all/other/astronomy/1-1-foreword.html, падрыхтаванага на фізічным факультэце БДУ”.\nЗараз у героя публікацыі часу мала для чытання – праца, сямейныя клопаты. Але калі вольны час з’яўляецца, перавага аддаецца навукова-папулярнай літаратуры. “Лічу, добрым прыкладам навуковай фантастыкі кнігу “Марсіянін” Эндзі Уіра, якую прачытаў за пару начэй, вельмі ж захапіла. І фільм, вядома, паглядзеў. Ёсць сур’ёзнае дапушчэнне без якога сюжэт не атрымаўся б. На Марсе няма такіх моцных пяшчаных ураганаў, якія маглі б перакуліць ракету. Там разраджаная атмасфера. І аўтар ведае пра гэта, прызнаецца ў інтэрв’ю, што ўраганы дададзены адмыслова для вастрыні падзей. А ў астатнім, калі ўсё склалася б такім чынам, як апісана ў творы, то цалкам праўдападобнае развіццё падзей”.\nПаўночнае ззянне над Браславам. Фота Цімафея Петрашкевіча\nУ Беларусі можам назіраць\nсонечныя і месячныя зацьменні, рух нябеснай сферы, фазы Месяца… Часцей за ўсё заўважаюць метэарытныя дажджы, пра якія звычайна кажуць “зоркі падаюць”. Існуе меркаванне, што тым часам трэба паспець загадаць жаданне. Пра іх выкладчык кажа так: “Я чалавек матэрыялістычны, жаданняў не загадваю. Але калі камусьці хочацца, хтосьці верыць у іх выкананне, то хай загадвае”. У апошнія гады можна назіраць палярныя ззянні, але ў нашых шыротах яны не вельмі яркія. Убачыць іх няўзброеным вокам складана. Але сучасныя лічбавыя камеры фіксуе гэта з’ява. Калі ёсць тэлескоп і фільтр, то можна назіраць плямы на Сонцы (толькі пад кіраўніцтвам дасведчанага астранома, каб не пашкодзіць зрок!) – гэта і школьнікі робяць. Максім Барысавіч распавядае: “У сакавіку 2015 было сонечнае зацьменне, пра якое папярэдзіў студэнтаў загадзя. Глядзець на сонца няўзброеным вокам небяспечна. Тэлескоп , які належыць абсерваторыі БДУ, размясцілі ва ўнутраным дворыку ўніверсітэта. У мяне былі заняткі ў той час. Раздаў дыскеты студэнтам, адпусціў глядзець на зацьменне”.\nСтудэнты БДУ назіраюць за сонечным зацьменнем 20 сакавiка 2015 г. Фота Генадзя Краскоўскага\nЦі ёсць жыццё апроч як на Зямлі?\nГэта самае важнае пытанне, якое цікавіць многіх. А ці ёсць на яго адказ? Да прыкладу, у 2015 годзе НАСА абвясціла, што на Марсе знойдзены рэкі – сезонна з’яўляюцца струмені салёнай вадкай вады. Таксама астраномы прыйшлі да высновы, што пад тоўстым пластом лёду, які пакрывае спадарожнік Юпітэра Еўропу, знаходзіцца акіян вады, надзвычай багаты на кісларод. Калі б у гэтым акіяне было жыццё, то такога аб’ёму растворанага кіслароду хапіла б на падтрыманне мільёнаў тон рыбы. Зрэшты, пакуль пра існаванне хоць нейкіх складаных формаў жыцця на Еўропе гаворкі не ідзе.\nПад тоўстым пластом лёду, які пакрывае спадарожнік Юпітэра Еўропу, знаходзіцца акіян вады, надзвычай багаты на кісларод\nМы не ведаем ніякага іншага жыцця, акрамя таго, да якога самі належым, а яно пабудавана на вугляродзе. Таму мяркуецца наступнае: для таго, каб узнікла жыццё, патрэбная тэмпература вышэйўая за 0°С (г. зн. вадкая вада), электрычнасць, набор хімічных элементаў і час. “Існаванне жыцця апроч нашай планеты – для мяне гэта бясспрэчна, – падкрэслівае Максім Барысавіч. – Па формуле Дрэйка (якая вызначае колькасць пазазямных цывілізацый у нашай галактыцы, з якімі можа быць усталяваны кантакт), самыя аптымістычныя з рэалістычных ацэнкі даюць каля 20 000 цывілізацый. Найбліжэйшая да Зямлі зорка (пасля Сонца) Проксіма Цэнтаўра знаходзіцца на адлегласці ўсяго толькі больш за чатыры светлавыя гады. Еўрапейскія астраномы сёлета выявілі ў гэтай сістэме землепадобную планету памерам з Зямлю, на паверхні якой можа патэнцыйна існаваць жыццё. Сучасныя тэхналогіі дазваляюць адправіць туды беспілотную ракету (але падобнае яшчэ не створана). І калі гэта зрабіць цяпер, то, магчыма, праз паўстагоддзя яна будзе там. Некалькі гадоў будзе ісці сігнал, а пасля ўжо нашым нашчадкам пашчасціць убачыць запаветныя здымкі”.\nНаступны Новы персанаж праекта «Асобы БДУ»: Інэса Васільеўна Згіроўская\nРанейшы 119 кніг выдадзена БДУ ў 2016 годзе


Ідылія? Такая, як ва ўсіх. Толькі шматдзетная — Ляховичи. Ляховичский вестник. Ляхавiцкi веснiк. Новости города Ляховичи Брестской области\n05/02/2019 432 redakcyja\nЯкое моцнае слова сям’я. Здаецца, ні адна сіла не здолее параўнацца з той, што аб’ядноўвае родных людзей. Гэта як крэпасць, як самая вялікая ў жыцці ўпэўненасць, што менавіта тут, сярод самых блізкіх табе нічога не пагражае.\nНапярэдадні новага года стала вядома, што Кіраўнік дзяржавы падпісаў указ аб узнагароджанні ордэнам Маці за нараджэнне і выхаванне пяці і больш дзяцей 30-ці жыхарак Брэсцкай і Гродзенскай абласцей. Сярод узнагароджаных і наша зямлячка Святлана Грышкевіч.\n… Яны па-іншаму глядзяць адзін на аднаго, і ў кожным позірку распазнаюць свае сігналы, разумеюць настрой і ведаюць, што трэба сказаць, калі слоў, здаецца, не хапае. Гэта і ёсць сям’я, гэта і ёсць шчасце. А для шматдзетных бацькоў Святланы і Валянціна Грышкевічаў, у прамым і ў пераносным сэнсе, яно самае вялікае на свеце.\nУ гэтых мілых людзей сямёра дзяцей. І на пытанне, якое напрошваецца само па сабе, ці вам не складана, мама Света прызнаецца:\n– Як можа быць складана, калі ты любіш сваіх дзяцей усім сэрцам, калі проста не ўяўляеш свой дзень без гэтых самых шчырых вачэй, без іх звонкіх галасоў, тысячы пытанняў і спраў, якія мы вырашаем ра-зам. Я таксама адчуваю іх бязмежную любоў, разумею: я ім патрэбна.\nПатрэбная не толькі дома. Святлану Паўлаўну ведаюць і да яе звяртаюцца нашы землякі – яна працуе ўрачом-тэрапеўтам, загадчыцай аддзялення прафілактыкі райбальніцы. Таму адказнасць, што адчувае, калі апранае белы халат, параўноўвае і з той, што дома, калі пераступае свой парог.\nЖывуць шчаслівыя Грышкевічы ў Ляхавічах па вуліцы Раганава. Планіроўка іх апартаментаў, па сцвярджэнні ўсіх членаў сямейства, максімальна прасторная. Нічога лішняга. І гэта апраўдана. Проста ўявіце, што адбываецца дома, калі сям’я ў зборы за вячэрнім сталом. Шумна, гаманліва, усе ўсё абмярковаўюць, цікавяцца. Нават праход у кухню (жартуюць, самае папулярнае месца ў кватэры) прыйшлося расшырыць.\nЦяпер сабрацца разам крыху складаней. Старэйшы Саша служыць у войску на Віцебшчыне. Надзея, як і мама, марыць стаць медыкам і ўжо на паўшляху да ажыццяўлення: вучыцца на другім курсе Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта. Да паступлення рыхтуецца і дзесяцікласнік Ілья. А вось ён цвёрда вырашыў звязаць прафесійнае жыццё з рамонтам аўто.\nМалодшыя Грышкевічы – натуры надзвычай творчыя. Алёнка малюе, Танюша і Данііл настрой ствараюць на фартэпіяна, а самая маленькая Вера зай-маецца гімнастыкай. Такія розныя, пачынаючы з узросту і заканчваючы захапленнямі, яны проста не могуць адзін без аднаго. І на пытанне, ці ёсць тое, што любяць рабіць разам, адказваюць:\n– Урокі вучым усёй сям‘ёй. Ёсць свае матэматыкі, лінгвісты, фізікі… Справімся з любой задачай!\nМама прызнаецца, што ўсе дзеці – самастойныя і, незалежна ад узросту, дарослыя, добрыя памочнікі па гаспадарцы. Разам завіхаюцца з хатнімі справамі, разам адпачываюць: зімой любяць пакатацца на санках, летам – у ягады і грыбы.\nРасказаць, пра што мараць мама і тата Грышкевічы? Што праз колькі гадоў стол прыйдзецца мяняць на большы, і як стануць яны шмат-шмат разоў бабуляй і дзядулем.\nПабывала, пагасцявала, паназірала за ідыліяй, стварыць якую не кожнай сям’і па сілах. І няхай Грышкевічы сцвярджаюць, што ідэальнага нічога не бывае, у іх сям’і ўсё як і ва ўсіх, тыя ж клопаты праблемы, але відавочна: яны шчаслівыя.\n← Славянская манера. Андрэй Цямчык у фінале нацыянальнага адборачнага тура на «Славянскім базары». Не першы раз!\n25/09/2018 redakcyja 1


Някляеў: Святлана Алексіевіч — годны Нобелеўскі лаўрэат | Новы Час\nНякляеў: Святлана Алексіевіч — годны Нобелеўскі лаўрэат\nУганараванне Нобелеўскай прэміяй у галіне літаратуры беларускай пісьменніцы Святланы Алексіевіч выклікала станоўчую рэакцыю сярод большасці яе калегаў. І ў цэлым у краіне.\nГэтую падзею “НЧ” пракаментаваў паэт, кандыдат у прэзідэнты на выбарах 2010 года, былы кіраўнік Саюза беларускіх пісьменнікаў і экс-палітвязень Уладзімір Някляеў:\n— Тут двух меркаванняў быць не можа: гэта вялікі поспех Святланы Алексіевіч, гэта вялікая яе ўдача, і гэта вялікі поспех усёй беларускай літаратуры. І ўвогуле ўсёй беларускай культуры, якая базуецца і ў рэшце рэшт вынікае з беларускай літаратуры. Спрэчкі пра тое, беларуская Алексіевіч пісьменніца ці руская пісьменніца ў Беларусі, перакрываюцца афіцыйным паведамленнем пра прысуджэнне ёй гэтай прэміі: Нобелеўская прэмія прысуджана беларускаму аўтару Святлане Алексіевіч. І няма чаго тут разводзіць дыялогі.\nТрэба проста ганарыцца тым, што беларуская літаратура, прайшоўшы вельмі цяжкі шлях у сваім развіцці, зведаўшы турмы, рэпрэсіі, расстрэлы, нарэшце дачакалася свята на сваёй вуліцы. І гэта павінна паўплываць стноўча не толькі на нашу культуру, але і на духоўнае жыццё ўсёй нашай беларускай грамады. Так што гэта ўдача не толькі Святланы Алексіевіч, якая заслужыла поспех. Бо той жанр, які яна выбрала ў літаратуры, ён і для мужчынскай паловы чалавецтва нялёгкі, а ўжо тое, што яна справілася і падняла гэты цяжар на сусветны ўзровень, робіць ёй толькі гонар.\n— Ці можна чакаць прыступаў зайздрасці да Святланы Алексіевіч з боку яе тутэйшых калегаў?\n— Зайздрасць, як вядома з той жа класічнай літаратуры, адчуванне такое ж распаўсюджанае, як і радасць. Проста нехта ўмее радавацца, а нехта толькі ўмее зайздросціць. Тым, хто ўмее толькі зайздросціць, нічым не дапаможаш, і я нават не хачу пра гэта казаць.\n— Што такое сёння Святлана Алексіевіч для нашага грамадства?\n— Я не ведаю, што такое Алексіевіч для грамадства, такіх сацыялагічных апытанак не было. Для мяне асабіста Алексіевіч — знакавая постаць у нашай літаратуры ўжо на працягу многіх-многіх гадоў. Яна той чалавек, эстафету якому перадалі ў свой час Адамовіч і Быкаў, якія блаславілі яе менавіта на гэту дзялянку літаратурную — на дзялянку дакументальна-мастацкай прозы. І рэзананс на прысуджэнне ёй прэміі ў грамадстве, на маю думку, мусіць быць дадатным.\nТым больш мы даўно да гэтага ішлі. Шкада, што ў свой час не стаў лаўрэатам Нобелеўскай прэміі Васіль Быкаў, а прысуджэнне яму гэтай прэміі не выклікала б у грамадстве ніякіх пярэчанняў. Але хто яго ведае. Знайшліся б людзі, якія б і Быкаву зайздросцілі, і Барадуліну, калі б ён стаў лаўрэатам, і каму заўгодна. Але ў большасці, а мне ўжо тэлефанавала можа з паўсотні людзей, людзі проста радасныя і шчаслівыя тым, што гэта адбылося.


І грошы, і трактар | Несвиж. Нясвіжскія навіны. Новости Несвижа. Районная газета\nІ грошы, і трактар\n26.09.2012 202 nneditor Комментариев нет\nКанцэрн “Белдзяржхарчпрам” падвёў вынікі продажу ў 2012 годзе сельгаспрадпрыемствамі краіны піваварнага ячменю. Лепшым прызнана закрытае акцыянернае таварыства “1 Мая” нашага раёна.\nЯк расказаў карэспандэнту “НН” удзельнік рэспубліканскіх “Дажынак-2012” дырэктар таварыства Анатоль Рудзяк (на здымку), яны прадалі самаму буйнаму ў краіне нарыхтоўшчыку – Іванаўскаму ААТ “Белсолад” – 2013 тон піваварнага ячменю пры плане 1000 тон. Гаспадарка выручыла ад гэтага 4 мільярды 165 мільёнаў рублёў.\nАкрамя грашовых даходаў, піваварны ячмень прынёс першамайцам і прэмію канцэрна – трактар “Беларус”. Новенькі МТЗ-80 на Мінскім трактарным заводзе атрымлівалі галоўны інжынер гаспадаркі Васіль Піваварчык і механізатар Мікалай Жукевіч.\nТэхналогія атрымання піваварнага ячменю ў “1 Мая” адшліфавана.\n– Па-першае, сеем адпаведныя сарты: “бровар”, “сільфіт”, “стратус”, “жазефін”, – расказаў галоўны аграном Мікалай Ленкавец. – Па-другое, трэба ні ў якім разе не “перабаршчыць” з азотам, даём яго да 100 кг дзеючага рэчыва на гектар, не болей, прытым падчас асноўнага ўнясення, каб меней утрым-лівалася ў зярнятах бялку. Па-трэцяе, у час уборкі папярочныя палосы і палёгліцу зжынаем асобна, бо там зерне шчуплае, утрымлівае шмат бялку. І чацвёртае: пры ачыстцы на “Петкусе” ставіцца ніжняе сіта з адтулінамі дыяметрам не меней 2,2 мм, каб заставалася самае буйное зерне, якое і адпраўляем на выраб піва.\n← Удачнае жніво\nПрэзентацыя праекта →\nСа святам, паважаныя работнікі сельскай гаспадаркі і перапрацоўчай прамысловасці АПК!


У Беларусі аб'явілі птушку 2022 года - bydobry.com\nHomeНавіныУ Беларусі аб'явілі птушку 2022 года\nПтушкай наступнага года выбрана патрыётка Палесся, палешучка – белая сініца – невялікая прыгожая пеўчая птушка, якая жыве ў Беларусі толькі на Палессі. Менавіта за яе кандыдатуру прагаласавалі сябры грамадскай арганізацыі “Ахова птушак Бацькаўшчыны” (АПБ), паведамляе “Інтэрфакс-Захад”. Яна зменіць казадоя – птушку 2021 года. Да гэтага белая сініца перамагла ў «птушыных праймерыз» – анлайн-галасаванні, у якім мог удзельнічаць любы чалавек.\nPrevious articleДолар і расійскі рубель 3 снежня падаражэлі, еўра патаннеў\nNext articleНавукоўцы адкрылі гены заікання


24 жнівень 2021, 13:33\nУ Нацыянальным рэестры прававых актаў зарэгістраваная пастанова Савету міністраў «Аб адкрыцьці амбасады Беларусі ў Зымбабвэ». Да таго амбасадарам у гэтай краіне па сумяшчальніцтве быў кіраўнік беларускай дыпмісіі ў Паўднёва-Афрыканскай Рэспубліцы.\nУ красавіку Аляксандар Лукашэнка сабраў нараду, на якой абмяркоўвалася аптымізацыя беларускіх замежных установаў, нагадвае Reform.by. Па выніках міністар замежных спраў Уладзімер Макей паведаміў, што Беларусь закрые амбасады ў краінах, дзе іхная праца ня мела эканамічнай аддачы. Аднак будуць адчыняцца новыя дыпмісіі, дзе ёсьць пэрспэктывы росту.\nБеларусь закрые амбасаду ў Канадзе\nЗ таго часу спынілі дзейнасьць амбасады ў Канадзе, Эквадоры і консульскае аддзяленьне ў расейскім Хабараўску, але было заяўлена аб плянах прысутнасьці ў Мумбаі (Індыя), Хашыміне (Віетнам), Ганконгу (Кітай), Харарэ (Зымбабвэ).\nЯк падае́ афіцыйная прапаганда, супрацоўніцтва з Зымбабвэ разьвіваецца «імклівымі тэмпамі», хоць лічбы статыстыкі пра гэта ня сьведчаць. Паводле зьвестак Белстату, двухбаковы таваразварот за першае паўгодзьдзе вырас на 67,2% да 15,3 млн даляраў (экспарт зь Беларусі крыху перавысіў 10 млн, імпарт у межах 5 млн).\nЛетась у афрыканскай краіне пачаў працаваць сэрвісны цэнтар абслугоўваньня беларускай тэхнікі, найперш трактароў і камбайнаў. Дэкляравана, што спэцыялісты зь Беларусі ўзьвядуць сонечную электрастанцыю, а яшчэ раней прэзыдэнцкі дарадца Віктар Шэйман казаў, што ўрад Зымбабвэ выдзеліць 10 тысяч гектараў для культывацыі манга. Таксама зымбабвійская прэса паведамляла аб стварэньні сумеснага прадпрыемства ў вырошчваньні пшаніцы, соевых, кукурузы, перапрацоўкі мяса і малака.\nПлюс да ўсяго ня так даўно Зымбабвэ фігуравала ў крымінальнай хроніцы з прывязкай да Беларусі. 19 сакавіка ў аэрапорце Лумумбашы, аднаго з найбуйнейшых гарадоў Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, арыштавалі зьвязанага з Аляксандрам Лукашэнкам бізнэсоўца Аляксандра Зінгмана — ганаровага консула Зымбабвэ ў Беларусі. Ён займаўся пастаўкамі сельскагаспадарчай і прамысловай тэхнікі ў Афрыку. Афрыканскія СМІ зьвязвалі яго з гандлем зброяй.\nМясцовыя выданьні паведамлялі са спасылкай на крыніцы ў кіраўніцтве ДРК, што бізнэсовец сустракаўся з былым прэзыдэнтам Жозэфам Кабілам. Але калі Зінгмана пасьля арышту дапыталі, ён так і ня змог растлумачыць мэты візыту.\nРаней Зінгман згадваўся ў афрыканскіх СМІ ў сувязі з угодамі са зброяй у Зымбабвэ і Замбіі. Таксама мэдыя пісалі пра яго сувязі з расейскай абароннай прамысловасьцю, публікаваліся здымкі перамоваў у Маскве з удзелам прадстаўнікоў сілавога блёку афрыканскіх дзяржаваў і расейскага дзяржэкспартэра зброі. Сам Зінгман назваў абвінавачаньні яго ў датычнасьці да гандлю зброяй «лухтой».\nАляксандр Зінгман зьяўляецца ганаровым консулам Зымбабвэ ў Беларусі з пачатку 2019 году. Ён шчыльна зьвязаны з ужо экс-кіраўніком справамі прэзыдэнта Віктарам Шэйманам, якому, нягледзячы на адстаўку, Лукашэнка даручыў «дачысьціць хвасты» у пытаньнях экспарту ў Афрыку.\nПаволе СМІ, Зінгман ўдзельнічаў у сустрэчах Шэймана падчас яго візытаў у Зымбабвэ і прысутнічаў пры візытах прэзыдэнта гэтай краіны Эмэрсана Мгангагвы ў Менск.


26 люты 2014, 16:55\nСпробы незарэгістраваных кандыдатаў у дэпутаты абскардзіць рашэньні выбарчых камісіяў не прыносяць посьпеху. Ім адмаўляюць і вышэйстаячыя камісіі, і суды. Пакуль вядомыя толькі адзінкавыя выпадкі, калі кандыдатам удалося дамагчыся перагляду першапачатковага рашэньня выбаркаму.\nБерасьцейская абласная выбарчая камісія зарэгістравала сацыял-дэмакрата Генадзя Ігумнава кандыдатам у дэпутаты Берасьцейскага гарсавету. Яна скасавала адмоўнае рашэньне гарадзкой камісіі, якая абвінаваціла Ігумнава ў тым, што ён не паказаў у дэклярацыі свае лецішча і зямельны ўчастак.\nСтаршыня абласной партыйнай арганізацыі Ігар Маслоўскі кажа, што і лецішча, і зямлю Ігумнаў прадаў ужо шмат гадоў таму:\n«Мы знайшлі тых людзей, якім гэта прадалі. Прад’явілі даведкі, што яны плацяць падаткі за зямлю. Прывялі факт, што і на мінулых выбарах Ігумнаў быў зарэгістраваны кандыдатам, хоць ён і тады не падаваў зьвестак пра лецішча і зямлю. Мы задаволеныя рашэньнем абласной камісіі. Часам бывае справядлівасьць».\nЦікавы выпадак здарыўся ў Магілёве з Анатолем Заўялавым, — кажа намесьнік старшыні партыі «Справядлівы сьвет» Валер Ухналёў:\n«Проста нейкі цуд. Паводле адной і той жа дэклярацыі нашага актывіста зарэгістравалі кандыдатам у Магілёўскі гарсавет, а ў Магілёўскі абласны — не. Ну як жа так можна? Ён цяпер там судзіцца наконт рэгістрацыі ў аблсавет. Але як такое можа адбыцца наагул, мне незразумела».\nУсяго ў рэгістрацыі адмовілі 353 кандыдатам. Аднак скаргі падала толькі палова. Адзін з кіраўнікоў грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду» Сяргей Вазьняк тлумачыць гэта так:\nВялікага жаданьня абскарджваць у людзей няма. Усе ж ведаюць, чым гэта звычайна заканчваецца\nПрадстаўнік Беларускай хрысьціянскай дэмакратыі Дзяніс Садоўскі кажа, што каля 40 скаргаў, а гэта 80% ад агульнай колькасьці пададзеных актывістамі гэтай партыі скаргаў, ужо разгледжаныя. Але ніводнага перагляду першапачатковага рашэньня дагэтуль няма:\n«У мяне таксама быў разгляд у Менску. І гэта — чыстая фармальнасьць. У іх ужо ляжыць загадзя падрыхтаваная раздрукоўка. І гэта — абсалютная копія папярэдняга рашэньня. Зьмяняюць толькі „шапку“. Спачатку мне адмовіла Фрунзенская раённая камісія, а пасьля — Менская гарадзкая. Вось і ўсё».\nТым часам зарэгістраваныя кандыдаты ў дэпутаты ўжо пачалі агітацыю. Ім даецца магчымасьць адзін раз бясплатна выступіць па мясцовым радыё.


МЗС: Беларусь спадзяецца на падпісанне асобнага гандлёвага пагаднення з ЕЗ | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nМЗС: Беларусь спадзяецца на падпісанне асобнага гандлёвага пагаднення з ЕЗ\nУ перспектыве Беларусь спадзяецца на падпісанне асобнага гандлёвага пагаднення з Еўразвязам. Пра гэта 13 кастрычніка ў Менску заявіў журналістам першы намеснік міністра замежных спраў Андрэй Еўдачэнка ў рамках першага раўнда гандлёвага дыялогу паміж Беларуссю і ЕЗ, які праходзіць у Менску.\n„Падпісаннем сёння нашай дамоўленасці аб гандлёвым дыялогу мы, відавочна, не заканчваем доўгі шлях у нашых гандлёвых адносінах. Мы лічым, што, наадварот, гэты дакумент з’яўляецца першым крокам на шляху фарміравання сучаснай і зразумелай, празрыстай дагаворна-прававой базы ў нашых адносінах, — заявіў Еўдачэнка. — У ідэале ў перспектыве мы хацелі б падпісаць або асобнае гандлёвае пагадненне з Еўрапейскім звязам, або гандлёвую частку ў рамках новага пагаднення аб партнёрстве і супрацоўніцтве”.\nПершы намеснік кіраўніка МЗС нагадаў, што дамоўленасць аб кансультацыях у фармаце гандлёвага дыялогу была дасягнута ў красавіку 2016 года на першым пасяджэнні каардынацыйнага савета Беларусь—ЕЗ. „Я вельмі рады, што мы разам з нашымі еўрапейскімі партнёрамі стрымалі слова і пачалі такі важны фармат нашага супрацоўніцтва. Наш дыялог нацэлены на тое, каб зняць нашы ўзаемныя праблемы і пабудаваць новы якасны ўзровень гандлёвых адносін — гэта вельмі важна для нашага бізнесу”, — адзначыў Еўдачэнка.\nЁн нагадаў, што на долю Еўразвяза прыпадае прыкладна 30% беларускага знешнегандлёвага абароту. За сем месяцаў гэтага года ён склаў 7,6 млрд даляраў, пры гэтым імпарт у Беларусь склаўся на ўзроўні 4,1 млрд.\nКолькасць галасоў: 1543


Перамаглі “Стрыжы” – NG-PRESS.BY\nЧарговы раз дзяцей і бацькоў сабраў падлеткавы клуб па месцы жыхарства “Фламінга” цэнтра творчасці дзяцей і моладзі “Спектр” Гродна. Тут ужо больш як тры гады працуе сямейны клуб “Сям’я”, а яго члены — самыя актыўныя ўдзельнікі і суарганізатары ўсіх клубных мерапрыемстваў.\nНапярэдадні Дня абаронцаў Айчыны ў падлеткавым клубе прайшла святочная праграма “Забавы волатаўскія”, якая дазволіла і дзецям, і дарослым праявіць творчыя здольнасці і спартыўныя навыкі. Палкоўнік у адстаўцы, удзельнік баявых дзеянняў у Афганістане А.І.Федарышын павіншаваў усіх прысутных у вершаванай форме з надыходзячым святам і абвясціў пачатак спаборніцтваў.\nЗа званне самай спартыўнай, дружнай, вясёлай сям’і змагаліся тры каманды: “Стрыжы” (сям’я Малец), “Драпежнікі” (сям’я Крывіцкіх), “Фарсаж” (сям’я Сіліч).\nБарацьба разыгралася гарачая. У распараджэнні каманд — цэлы арсенал прылад: таркі, мясарубкі, нажніцы, іголкі, гузікі. Ды і конкурсы былі такія, што патрабаваліся сіла і кемлівасць, спрыт і інтэлект: прыгатаваць яблычны дэсерт, сабраць-разабраць мясарубку, прышыць гузік адной рукой, змайстраваць самалёт на далёкасць палёту, адказаць на пытанні віктарыны па ваеннай тэматыцы.\nВыступленні жаночага калектыву “Натхненне”, танцавальнай студыі “Непаседы” натхнялі каманды і давалі магчымасць перавесці дух удзельнікам. З кожным новым конкурсам лідары мяняліся, але ў выніку журы аднагалосна прыйшло да меркавання: перамаглі ўзаемадапамога і сямейная згодака манды “Стрыжы”. Таты пацвердзілі словы вядомай песні: “Тата можа ўсё, што заўгодна”, а дзеці, удзельнікі мерапрыемства, адчулі гонар за сваіх бацькоў.\nзагадчык аддзела цэнтра творчасці дзяцей і моладзі “Спектр” Гродна\nПадзяліліся вопытам духоўнага выхавання\nПрававы клас пабываў у вайсковай часці\nВялікія і маленькія абаронцы\nВучым дашкольнікаў гульні ў шашкі\nТыдзень, напоўнены роднай мовай


ТЭЛЕБАЧАННЕ НОВАГА СТАГОДДЗЯ: пытанні і праблемы — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\n15.04.2013 21.08.2019 admin483Комментарии on ТЭЛЕБАЧАННЕ НОВАГА СТАГОДДЗЯ: пытанні і праблемы\nЗ 1 лютага 2015 года згодна дзяржаўнай праграме па пераходзе на лічбавае тэлевізійнае вяшчанне на тэрыторыі Валожынскага раёна спыніцца трансляцыя аналагавага тэлевізійнага сігнала. Што гэта значыць для радавога гледача і што трэба зрабіць, каб не застацца без тэлевізійнага акна ў свет? З гэтымі пытаннямі карэспандэнт «Працоўнай славы» звярнуўся да начальніка Валожынскага ўчастка Маладзечанскага філіяла ААТ «Віцязь» Аляксандра СІКОРСКАГА.\n– Аляксандр Іванавіч, з якой нагоды запланаваны ўсе гэтыя змяненні, якія – не сакрэт – для многіх здаюцца толькі крыніцай незапланаваных клопатаў і турбот?\n– Пераход з аналагавага на лічбавы фармат тэлевізійнага вяшчання – сусветная тэндэнцыя. Сучасныя тэхналогіі дазваляюць з аднаго боку зрабіць перадачу тэлепраграм прынцыпова больш якаснай, з другога – адчувальна знізіць неабходныя для трансляцыі затраты. Пасля пераходу на «лічбу» такія з’явы, як «снег» на экране, шыпенне, знікненне колеру назаўсёды сыдуць у нябыт. Трэба будзе забыцца і на звыклыя выразы накшталт «мой тэлевізар дрэнна «бярэ» гэты канал» ці «у нашай вёсцы прымаецца толькі адна праграма». Сам прынцып лічбавай трансляцыі робіць падобныя сітуацыі здабыткам мінулага. Новы стандарт забяспечвае заўсёды бездакорную «карцінку» і выдатны гук паўсюды ў зоне пакрыцця.\n– Якім чынам жыхары раёна адчуюць на сабе запланаваныя змены?\n– Па-першае, будучыя змены ніяк не закрануць жыхароў шматкватэрных дамоў райцэнтра. Сюды сігнал трапляе па кабелі, а не з эфірнага вяшчання. Жыхары ж прыватнага сектара горада і вяскоўцы мусяць адпаведным чынам падрыхтавацца.\n– Што трэба зрабіць, каб не застацца без любімых праграм?\n– Для таго, каб прымаць праграмы ў новым фармаце, уладальнікам старых тэлевізараў прыйдзецца набыць лічбавую прыстаўку, кошт якой на сёння складае каля паўмільёна рублёў. У Беларусі іх распрацоўваюць такія вядучыя вытворцы, як «Віцязь» і «Гарызонт». Маюцца і кітайскія аналагі, якія хаця і таннейшыя, але ж пазбаўлены фірменнай гарантыі. У якасці антэны можна будзе прымяняць тыя польскія мадэлі, якія карыстаюцца папулярнасцю і шырока распаўсюджаны ў нас. Такія антэны будзе дастаткова проста правільна зарыентаваць у прасторы. Уладальнікам жа старых альбо самаробных антэн трэба будзе набыць новую. На значнай частцы тэрыторыі раёна будзе дастаткова недарагой настольнай антэны.\n– Калі пачнецца афіцыйнае вяшчанне ў лічбавым фармаце? Ці можна ўжо сёння глядзець тэлевізар у лепшай якасці?\n– Лічбавае вяшчанне ў раёне вядзецца ўжо цэлы год, і сёння кожны можа ім вольна карыстацца. Зараз у бясплатны пакет уваходзіць 8 тэлевізійных каналаў і першы канал нацыянальнага радыё, глядзець і слухаць якія можна бясплатна. У бліжэйшай перспектыве чакаецца запуск і платных камерцыйных пакетаў. Дарэчы, і прыстаўкі для прыёму лічбавага тэлевізійнага сігнала паступілі ў продаж у магазіны дастаткова даўно.\n– Ці шмат людзей перайшло ўжо на новы фармат?\n– Пакуль што зусім мала. Напэўна, спрацоўвае звычка «цягнуць да апошняга». Але ж да часу «ікс» застаецца амаль што два гады, таму думаю, што падрыхтавацца паспеюць усе.\n– Кошт абсталявання, патрэбнага для прыёму тэлепраграм у новым фармаце, для кагосьці можа паказацца занадта вялікім. Ці не стане ўвядзенне навінкі канцом тэлебачання для найменш забяспечаных катэгорый грамадзян?\n– Спадзяюся, што не. Па-першае, службамі сацыяльнай абароны насельніцтва ў межах дзяржаўнай праграмы па ўкараненні лічбавага тэлевізійнага вяшчання вядзецца маніторынг у гэтым рэчышчы. Для тых шматдзетных сем’яў, сем’яў з дзецьмі-інвалідамі, адзінокіх пенсіянераў, ветэранаў вайны, інвалідаў, выпускнікоў інтэрнатных устаноў з ліку дзяцей-сірот, чыё фінансавае становішча не дазваляе набыць патрэбнае абсталяванне, чакаецца адпаведная дапамога. Усе ж астатнія маюць магчымасць набыцця прыставак у растэрміноўку.\n– Аляксандр Іванавіч, куды могуць звярнуцца жыхары раёна, якія маюць пытанні з нагоды пераходу на новы фармат вяшчання?\n– За кансультацыямі можна звяртацца да спецыялістаў Валожынскага ўчастка ААТ «Віцязь» па тэлефоне 54-8-44.\nГутарыў Андрэй ЗАХАРАНКА.\nПРЕМИЯ ПОТРЕБИТЕЛЬСКОГО ПРИЗНАНИЯ «НАРОДНАЯ МАРКА» 2021.


Галоўная ➠ Будаўніцтва і рамонт ➠ Коміны разнавіднасці канструкцый, прадстаўленых на рынку\nАпублікавана 16.08.2011 07:09\nКамінам альбо печчу яшчэ адносна не так даўно абсталёўваліся ўсе без выключэння жылыя будынкі. Служылі яны не толькі толькі для абагравання памяшканняў, ды і для вырабу ежы.\nНеад'емным элементам тэхнічных прыстасаванняў быў і застаецца комін. Мэтавае яго прызначэнне складаецца ў выснове ў атмасферу прадуктаў згарання паліва.\nЗ улікам тыпу прымяняюцца матэрыялаў вылучаюць наступныя разнавіднасці коміна:\nАпісанню асаблівасцяў дадзеных канструкцый і прысвечана наша цяперашняя артыкул.\nКанструкцыя з цэглы ставіцца да катэгорыі традыцыйных - канкрэтна з дадзенага дробнаштучных матэрыялу яе будавалі соткі гадоў таму. Натуральным перавагай такога коміна варта называць мінімум выдаткаў на яго будаўніцтва. Акрамя таго, падобная сістэма адвядзення тавараў згарання падыходзіць для ацяплення памяшкання, у цэлым шэрагу выпадкаў яе агрэгатуюць з апаратамі, створанымі для ўспрымання нагрэтых да тэмпературы 300-400 градусаў па Цэльсіі газаў (гаворка вядзецца пра топках, устаноўках для вырабу барбекю). Галоўны недахоп канструкцыі - абавязковая наяўнасць пазбаўленага ухілаў прамога канала, што ў значнай ступені яе можна пазычыць сферу яе ўкаранення пры ўладкаванні пабудоў.\nУ нашы дні атрымалі найбольшае распаўсюджванне коміны, выкананыя з нержавейкі. Па-душы нашым суайчыннікам яны прыйшліся па цэлым шэрагу абставінаў. Да ліку іх пераваг адносяць ўніверсальнасць (магчымасць выкарыстання як з нізка-, так і з высокатэмпературнымі агрэгатамі), маленькі удзельная вага, магчымасць усталёўкі як ва ўжо існуючы канал, так і мантажу ў выглядзе асобнай канструкцыі. Жалезныя коміны падзяляюцца на некалькі груп:\nствораныя для саунаў і лазняў.\nАсноўная перавага коміна з керамікі - іх працяглы эксплуатацыйны рэсурс (створаны для выкарыстання ў плыні вышэй 30 гадоў). Акрамя таго, імі дапускаецца абсталёўваць ацяпляльныя агрэгаты ўсіх тыпаў. Да ліку недахопаў керамічных канструкцый прыраўноўваюць адносна высокую цану, таксама неабходнасць поўнай разборкі старэнькага коміна перад устаноўкай.\nПалімерныя коміны - прадукты вялікіх тэхналогій. Мэтавае іх прызначэнне: праца з нізкатэмпературнымі ўстаноўкамі для кацельні. Робячы стаўку на карысць інавацыйных матэрыялаў, атрымоўваецца на працягу доўгага часу захоўваць карыснае перасек коміна, ствараць мантажныя мерапрыемствы без разбору наяўнай апорнай канструкцыі (для пракладкі задзейнічаецца ўжо існуючы канал, сродкам якога ў атмасферу адводзяцца прадукты згарання паліва).\nШумаізаляцыя сценак кватэры сваімі рукамі варыянты і рашэнні\nПадмена шклопакета ў пластыкавым акне сваімі рукамі


21 травень 2011, 21:38\n"Бацька Бог ды ад мамы голас"\nНу, адна жыла лопнула, а колькі яшчэ засталося! Аптымістам трэба быць.\nКандыдат на прэзыдэнта на выбарах 2010 г. 19 сьнежня быў зьбіты да непрытомнасьці ў цэнтры Менску па шляху на мірную акцыю пратэсту.\nАпынуўся ў СІЗА КДБ, быў абвінавачаны па артыкуле "Масавыя беспарадкі". 29 студзеня быў пераведзены пад хатні арышт.\n20 траўня судзьдзя Фрунзенскага раённага суду Жана Жукоўская асудзіла Някляева на 2 гады пазбаўленьня волі з адтэрміноўкай пакараньня на 2 гады.


Палітзняволенай прызналі ўдаву Андрэя Зельцэра, застрэленага кадэбістамі | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Палітзняволенай прызналі ўдаву Андрэя Зельцэра, застрэленага кадэбістамі\nТаксама палітвязнямі прызнаныя яшчэ чатыры чалавекі.\nПраваабаронцы Беларусі прызналі палітвязнямі яшчэ пяць чалавек. Гэта Марыя Успенская, Сяргей Іваноў, Яўген Коржаль, Цімафей Мажанкоў і Аляксей Ігнаценка.\nМарыя Успенская — удава мінскага праграміста Андрэя Зельцэра, застрэленага кадэбістамі пры штурме яго кватэры. Жанчыну вінавацяць у саўдзеле ў тэракце за тое, што яна здымала на відэа дзеянні мужа, які адсатэльваўся ад нападнікаў.\nВіцябляніна Сяргея Іванова асудзілі за падкладанне на чыгунку прадметаў, якія парушылі рух транспарту. Праваабаронцы адзначаюць, што гэта толькі адміністрацыйнае правапарушэнне, а не крымінальнае злачынства.\nЯўген Коржаль, Цімафей Мажанкоўі Аляксей Ігнаценка асуджаныя за "пагрозу ўжывання гвалту ў дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных спраў у мэтах перашкоды ягонай законнай дзейнасці з помсты за выкананне службовай дзейнасці". Яны скінулі з гаўбца шматпавярховага дома дзверы, калі пабачылі, як міліцыянты збіваюць дубінкамі і нагамі чалавека, які ляжаў на тратуары пад пад'ездам.\nПраваабаронцы патрабуюць неадкладна вызваліць Марыю Успенскую і перагледзець прысуды астатнім згаданым палітвязням. Таксама яны заклікаюць неадкладна вызваліць усіх палітычных зняволеных і спыніць палітычныя рэпрэсіі супраць грамадзян краіны.\nПад заявай падпісаліся праваабарончы цэнтр "Вясна", Lawtrend, "Прававая ініцыятыва", Беларускі ПЭН-цэнтр, Беларускі Хельсінкскі камітэт, Human Constanta.\nНа сёння ў Беларусі 891 палітвязень.


Агонь II Еўрапейскіх гульняў сёння асвяціў вуліцы Мінска\nПалымянае прывітанне з Рыма. Агонь II Еўрапейскіх гульняў сёння асвяціў вуліцы Мінска. Вялікі еўратур галоўнага сімвала будучага спартыўнага форуму прадоўжыўся на праспекце Незалежнасці. З рук у рукі полымя перадавалі амаль паўсотні факеланосцаў, а фінішаваў агонь у сценах Белтэлерадыёкампаніі. Убачыць палымяны перформанс сабраліся тысячы жыхароў сталіцы, ужо заўтра факел адправіцца ў цэхі прамысловых гігантаў Мінска. Увесь дзень па вогненным следзе ішлі адразу некалькі здымачных груп Агенцтва тэленавін.\nВось такая эстафета ідзе ў нас, журналістаў. Вогненны еўратур на фінішнай прамой - у бегавую зону сёння ператварылі ўвесь праспект Незалежнасці. Полымя запальвала ўсё больш сэрцаў кожныя некалькі сотняў метраў.\nА вось Аскольд Запашны спадзяецца, што дома ў Расіі яго будуць саграваць не толькі ўспаміны аб гарачай эстафеце.\nТут ёсць і зорны аўтобус, дзе едуць усе факеланосцы. Разгараецца “Полымя міру” і ў вачах гледачоў, напрыклад, у Лесіка тут утварыўся цэлы фан-клуб.\n"Полымя міру" сустрэлася з Вечным агнём на плошчы Перамогі.\nАляксандр Ціханаў, чатырохразовы алімпійскі чэмпіён:\n"Я жыву ў Беларусі і ўпэўнены, што гэтая краіна лепшая для Еўрапейскіх гульняў. У першую чаргу дзякуючы сваім жыхарам і спартыўным балельшчыкам".\nПадхапіў агонь і факеланосец, які запальваў на "Дынама" яшчэ задоўга да прыбыцця "Полымя міру" ў Беларусь.\nІ з гэтага этапа эстафеты разам з факелам перадавалася і песня.\nСіла агню зарадзіла ўсю Белтэлерадыёкампанію.\nТакім чынам агонь II Еўрапейскіх гульняў перадасць палымянае прывітанне і шматлікім тэлегледачам праграмы "Галоўны эфір" ужо ў гэту нядзелю.\nУжо заўтра на стадыёне "Дынама" з апоўдня стартуе тэлемарафон II Еўрапейскіх гульняў. Мабільная студыя Агенцтва тэленавін штодня будзе асвятляць кожную падзею вялікага спартыўнага свята ў рэжыме нон-стоп.\nТэрміновы саміт па міграцыйным крызісе склікаюць Меркель і Макрон\nСёння не стала народнага артыста Беларусі Генадзя Гарбука\nУ Пружанскім раёне церпяць бедства гістарычныя помнікі\nУ 2019 годзе на рабочым месцы загінулі ўжо амаль 100 чалавек


Резьба по дереву как образ жизни: Иван Кейзик из д. Кейзики создает шедевры из дерева — Новости в Поставах\n13.01.2021 14.01.2021 postawy890Комментариев нет\nРукі цягнуцца да дрэва, душа – да паэзіі\nЖыхара вёскі Кейзікі, што на Варапаеўшчыне, Івана Кейзіка смела можна назваць майстрам на ўсе рукі. Ён умее вязаць пруткамі, шыць на швейнай машынцы, 30 гадоў займаецца пчалярствам. Але самае вялікае захапленне мужчыны — гэта сталярства і разьба па дрэве.\nМайструе Іван Іванавіч з дзяцінства. Яшчэ 7-гадовым хлопчыкам выразаў у школу коней, сані, іншыя фігуркі і прадметы, зрабіў сабе лыжы. Навучыўся гэтаму ад бацькі, які быў добрым сталяром. Не пакінуў любімы занятак, і калі вырас.\nПраходзіць тэрміновую службу нашаму земляку давялося ў расійскім горадзе Яраслаўлі, дзе неўзабаве ажаніўся. Там, выязджаючы летам на Волгу, рэзаў з бярозы лыжкі, адмысловыя вазы пад фрукты і цукеркі і прадаваў іх дачнікам і іншым адпачывальнікам. Таксама працаваў рэзчыкам па дрэве ў іканастасным цэху. А калі яго закрылі, вырашыў вярнуцца з сям’ёй у родныя Кейзікі. Уладкаваўся шафёрам у саўгас «Варапаева», потым перайшоў у дыстанцыю пуці аператарам дэфектаскопнай цялежкі. Пасля заканчэння брэсцкага чыгуначнага тэхнікума шмат гадоў адпрацаваў электрамеханікам на чыгунцы ў Паставах. Выйшаўшы на пенсію, па сямейных абставінах зноў пераехаў у Яраслаўль. Але пражыў там усяго два гады, кажа, не было чым заняцца ў гарадской кватэры. І ў чарговы раз вярнуўся на радзіму.\nНягледзячы на тое, што цяпер жыве адзін, сумаваць пенсіянеру няма калі. Хапае хатніх спраў, а таксама заказаў ад знаёмых і незнаёмых людзей.\n— Зараз вось навезлі ласіных і казіных рагоў, клыкоў дзікоў. Трэба іх асадзіць, — расказваў. — Заказваюць таксама кармушкі для птушак. Спачатку рабіў простыя, а потым пачаў упрыгожваць разьбой. Пакупнікам яны вельмі падабаюцца. Прадаю ў Варапаеве і Паставах. Адна жанчына заказала набор з шасці чайных лыжак. Выразаю і лыжкі для мёду і варэння з доўгімі ручкамі. Мужчына неяк папрасіў мяне зрабіць драўляны відэлец, бо не любіць есці металічным. Выканаў яго просьбу. Той застаўся задаволены.\nЧаго толькі ні рабіў за сваё жыццё Іван Кейзік! Не ў адным катэджы пад Мінскам стаяць яго лесвіцы. Не адзін паляўнічы адпраўляецца ў лес са стрэльбай з выразаным умелымі рукамі майстра прыкладам. У многіх дома захоўваюцца кінжалы, для якіх ручкі і ножны таксама афармляў Іван Іванавіч. Па словах мужчыны, ён можа выканаць практычна любы заказ. Для гэтага ў хатняй майстэрні маюцца балгарка, электрычны лобзік, ручная і аўтаматычная цыркулярныя пілы, фуганак, такарны станок.\nНу а калі заказаў няма, гаспадар майструе для сябе. Упрыгожыў шафу, выразаўшы калоны, разныя карніз і налічнікі на дзверы. Зрабіў прыгожую раму для люстэрка, палічку і вешалку для ручнікоў на кухні. Зараз займаецца вуллямі для ўласнай пасекі, якую плануе расшырыць. Па вечарах, управіўшыся па гаспадарцы, любіць узяць у рукі паэтычныя зборнікі А. Пушкіна, М. Лермантава, М. Някрасава, С. Ясеніна, яраслаўскага паэта Сяргея Арлова. Многія вершы гэтых аўтараў ведае на памяць.\nВось такі ён, непрыкметны на першы погляд, вясковы жыхар з залатымі рукамі і паэтычнай душой.


«Ёсць месцы, дзе дыплом усё яшчэ мае значэнне. І гэтыя месцы трэба мыць і шмараваць». Альгерд Бахарэвіч рэжа праўду-матку пра вартасць вышэйшай адукацыі для рынку паслуг.\nХацеў падзяліцца з вамі якой-небудзь лянівай летняй радасцю, але куды там.\nНастрой не той. Не дармаедскі. А вінаватая адна сціплая абвестка, вылаўленая зранку ў сацсетках.\nНа першы погляд яна зусім бяскрыўдная.\nНейкая фірма, якая займаецца кля… клі… ну, карацей кажучы, прыбіраннем кватэр, шукае работнікаў. Заробак 600-800 рублёў. Патрабаванняў да кандыдатаў некалькі, і адно з іх забіла мяне напавал.\nІм, бач ты, важна, каб у кандыдата была вышэйшая адукацыя.\nЦі хаця б доказ таго, што ён, кандыдацік у клінеры, некалі спрабаваў яе атрымаць.\nСпачатку я абурыўся.\nПотым пакурыў, зноў забурыўся ў ложак і паспрабаваў уявіць сабе, як гэта: да цябе дахаты прыходзіць чалавек з вышэйшай адукацыяй, каб прыбраць за табой, як за малым дзіцём.\nВось ён уваходзіць у твой дом, тваю крэпасць. За спінай – набор мяцёлак, на баку – савок, у правай руцэ пыласос, у левай – вядро з анучай. Гузікі на ўніформе блішчаць, як у фельдмаршала на парадзе. На лбе клінера – пяць курсаў філасофскага факультэта БДУ. У чорных плямінах пад ягонымі вачыма – сотні бяссонных начэй, праведзеных над дысертацыяй, у горка складзеных вуснах – увесь экзістэнцыйны боль свету.\nПобач з ім – напарніца, выпускніца факультэта міжнародных адносінаў, якая няўклюдна сціскае ў тонкіх пальцах бутэльку «Містара Мускула». Яна вучылася на дыпламатку, стажыравалася ў Бэрне і Страсбургу. Яе вейкі дрыжаць, як натаўскія генералы пры выглядзе беларускай ракетнай сістэмы «Паланэз».\n«Ну што, зоймешся сёння ўнітазам, – кажаш ты дыпламатцы. – І не забудзь добра адшмараваць вечка, а то, ведаеш, часам мае госці прамахваюцца…»\nЯна паслухмяна, пругкім дыпламатычным крокам рушыць у прыбіральню. Становіцца на калені. Адкідвае валасы. Клініць. Самы час пакінуць яе адну.\n«Не стой тут, як Сізіф на перакуры, – звяртаешся ты да філосафа. – Учора майго прыяцеля званітавала на гэты дыван. Перабраў, бывае. Давай, наперад. І каб ніводная варсінка з дывана не ўпала! А то ведаю я вас, панакуплялі дыпломаў, а ваніты адшкрабаць так і не навучыліся!»\nФілосаф няўмела апускаецца на карачкі. Гузікі на ўніформе блякнуць. Ціхі стогн вырываецца з ягоных кволых грудзей інтэлектуала, але ўсё заглушае мерны шоргат шчоткі, які чуецца з прыбіральні. Я спускаюся ў двор выпіць кавы і пазаймацца каворкінгам. Я сучасны чалавек. Клінеры дык клінеры. Не прыбіральнікі ж. Прыбіральнікі – гэта гучыць абразліва, а клінер – гэта годна і нават крыху эратычна. Урэшце, ім за гэта плацяць. 600 рублёў пад унітазам не валяюцца. І філасофіяй іх не заробіш.\nВядома, і дыпламатка, і філосаф маглі б паслаць мяне, хама-барына, на тры літары. Але не пашлюць. Іх таму і ўзялі, што яны з «в.о.». З вышэйшай, туды яе растуды, адукацыяй. Якая, на думку іхніх босаў, прадугледжвае культурнасць паводзін, а яна – высокі ўзровень сэрвісу.\nДык вось для чаго мы вучыліся ў гэтых сваіх вэ-нэ- у…\n«Побач з ім – напарніца, выпускніца факультэта міжнародных адносінаў, якая няўклюдна сціскае ў тонкіх пальцах бутэльку «Містара Мускула». Яна вучылася на дыпламатку, стажыравалася ў Бэрне і Страсбургу»\nЗ дзяцінства маё пакаленне выхоўвалі, што «слуг у нас нет і господа все в Паріже».\nДарэчы, пра Парыж. Калі мы жылі там, у прасторнай студыі каля Усходняга вакзалу, і пісалі свае кніжкі, да нас раз на тыдзень прыходзілі прыбіраць дзве сімпатычныя афрыканкі. Я добра памятаю тое пачуццё няёмкасці і сораму, калі яны ліха пачыналі даводзіць да ладу нашае памяшканне. Якога такога ражна я, здаровы саракагадовы мужык, не магу сам падмесці ў сваёй хаце, перасцяліць сабе ложак, памыць падлогу, працерці стол? Я што, бязрукі? Ды мая жонка сама сантэхніку мяняе! Ды я… Ды мы!..\nАднак адмовіцца ад паслуг афрыканак было немагчыма. Так загадваў мой кантракт. Гэтыя парыжскія клінеркі стваралі нам нямала клопату. Пакуль яны прыбіралі, трэба было звальваць з дому. Бо, па-першае, кожная муза, якая засталася б у студыі, трапіла б у іхні пражэрлівы пыласос. А па-другое, мне было проста сорамна. Мы намотвалі кіламетры па парыжскіх вуліцах, чакаючы, пакуль нашыя служанкі скончаць прыбіраць, бо клінінг – гэта святое: сэ ля ві. А творчасць можа і пачакаць.\nНе, лепш у маёй кватэры будзе клініць мяне, а не безыменнага інтэлектуала, які так і не змог рэалізавацца ва ўмовах куцага эрбэшнага капіталізму. Дзе кар’ера і культура, этыка і эстэтыка – рэчы несумяшчальныя паміж сабой. Ні пры якіх умовах. Вось культура і клінінг – гэта калі ласка, а для ўсяго астатняга ёсць спецыяльныя людзішкі з гузікамі на ўніформе. Афіцыянты быцця.\nАле гэта мы такія датклівыя. Мы – дзеці рабочых, нашчадкі аратых.\nЦяперашняе пакаленне такімі пытаннямі не пераймаецца. Хоць дзецьмі рабочых і нашчадкамі аратых быць не перастае. Яму ўсё роўна, чые яны дзеці.\nДык якая розніца, хто прыбірае табе кватэру. У цябе на гэта проста няма ахвоты. Ты фрылансер. Каворкер. Кавалер ордэна Працы, ненавязлівай, аддаленай і любімай, як стрыечная сястра ў Аўстраліі.\nКажуць, людзі ў еўрапейскіх краінах выдаткоўваюць на працу ўсё менш часу. Маўляў, праз дзесяць гадоў дастаткова будзе папрацаваць пару-тройку гадзін на суткі, каб сябе забяспечваць. Кажуць, і ў нашых краях даўно ўжо важны не дыплом, а яго адсутнасць. А як жа вышэйшая адукацыя? Вэ-нэ- у? Як жа дыплом, пра неабходнасць атрымаць які нам у юнацтве прагудзелі ўсе вушы? Ёсць месцы, дзе ён усё яшчэ мае значэнне. І гэтыя месцы трэба мыць і шмараваць. З содай, парашком і верай у свой талент, які нікому тут так і не прыдаўся. Таму – наперад. Некалі савецкія інтэлектуалы ішлі ў дворнікі і качагары. Таму і ставіліся да іх, як да маргіналаў.\nА клінер – гэта ўсё-ткі гучыць горда.\nФота klining-tlt.ru, cleancapital.by, job-sbu.org


27.02.2019 / 22:40\nШукаем таго ці тую, хто будзе пісаць класныя тэксты ў «Нашу Ніну» — дасылайце рэзюмэ 14\n22.02.2019 / 19:47\nа пiсаць можна будзе тольки пра прыватнае жыцце невядомых "зорак", няголеныя ногi/падпахi, феминистак ды "арганик-лайфстайл"?\nТо я паляцеу страцыць рэзюмэ)))\n22.02.2019 / 20:02\nтаго ці тую...\nгэта ў вас так журналісты называюцца?\nБрудны, Вы занадта касерватыўны. Вы забыліся на бодзіпазітыў, йогу , мі ту і праблемы падлеткаў трассэксуалаў. Ня ведаю, ці вас дапусцяць да пяра. Столькі важных рэчаў вы прапусцілі.\nТрамп не хоча ехаць на саміт G7 3\nСамай высокааплатнай актрысай свету стала акторка з беларускімі каранямі 5


«Tibo» і «СМІ ў Беларусі» | Новы Час\nМагілёў -4℃ +1℃ +0℃ +1℃\n«Tibo» і «СМІ ў Беларусі»\nСёння заканчвае сваю працу буйнейшая IT-выстава Беларусі «Tibo», якую гэтым разам аб'ядналі з выставай СМІ. Наведнікам гэта пайшло толькі на карысць — агульная экспазіцыя пашырылася. Але і на шкоду «Tibo» гэта не пайшло — як і зараз, у мінулыя гады «Tibo» ніколі не займала ўсёй плошчы Футбольнага Манежу. А вакно ў столі Манежу сёлета было завешана тканінай патрыятычных бел-чырвона-белых колераў.\n“Сёлетнее «Tibo» у першую чаргу знакавае тым, што яно аб'яднана з выставай сродкаў масавай інфармацыі, — расказвае Мікалай Кавалеўскі, супрацоўнік кампаніі «Тэхніка і камунікацыi», якая выступае адным з арганізатараў выставы. — Як добра сказалі на адкрыцці міністры, зараз кантэнт павінен прыходзіць да людзей не толькі традыцыйнымі спосабамі, але і з дапамогай Інтэрнэту. На мой погляд, аб'яднанне пад адным дахам пайшло на карысць абедзвюм выставам. Бо зараз ва ўсім свеце ідзе курс на тое, каб кантэнт як мага хутчэй паступаў да спажыўца, і асвойванне новых тэхналогій вельмі важнае для традыцыйных СМІ. У наступным годзе будзе дваццацігадовы юбілей «Tibo», і мы чакаем вялікую колькасць удзельнікаў: як тых, што калісьці былі пастаяннымі ўдзельнікамі, так і новых удзельнікаў. Мне падаецца, што на хвалі юбілею выстава павінна прайсці з яшчэ большым інтарэсам.\nПа большай частцы, «СМІ ў Беларусі» у чарговы раз стала выставай беларускіх «раёнак», савецкія назвы якіх мільгацелі ледзь не на кожным стэндзе. Было багата дзяржаўных рэспубліканскіх СМІ, украінскіх і расійскіх газет, меўся стэнд з праваслаўнымі СМІ. Кожны з іх забаўляў наведнікаў як мог: са стэнду «Железнодорожника Белоруссии» гучала савецкая папса ў жывым выкананні, а АНТ зладзіла фотасесію з удзельніцамі конкурса «Міс Беларусь». Быў тут стэнд і аднаго партыйнага выдання — сваю газету «Камуніст Беларусі» прадставіла праўладная КПБ. Незалежныя беларускія СМІ на выставе прадстаўлены не былі.\nНа фоне «СМІ ў Беларусі» выстава «Tibo» выглядала куды больш багата — вядучыя гульцы тэлекамунікацыйнага рынку Беларусі прадставілі на сваіх буйных стэндах шэраг новых тэхналогій і тэхнічных рашэнняў.\nСвае стэнды мелі і лідзіруючыя аператары мабільнай сувязі Беларусі — МТС і Velcom. І калі Velcom фактычна абмежаваліся прадстаўленнем мабільных ад Samsung і новай паслугі «Дзіцячы інтэрнэт», то МТС прадставілі шэраг перспектыўных тэхналогій. Перш за ўсё, МТС больш падрабязна расказалі аб сваіх планах выхаду на рынак фіксаванага інтэрнэт-доступа. Маючы разгалінаваную сетку хуткіх каналаў сувязі, МТС плануе падводзіць да дамоў оптавалакновыя лініі, а потым падлучаць карыстальнікаў да Інтэрнэту праз звычайную лакальную сетку. Такім чынам, хуткасць доступу да Інтэрнэту можа дасягаць 1 Гбc, што значна перавышае хуткасць мабільнага інтэрнэту і многіх дротавых тэхналогій.\nСумнай сенсацыяй сталася прэзентацыя трох мадэляў першых айчынных планшэтаў пад маркай HORIZONT. Як высветлілася, планшэты зусім не беларускія — па сутнасці, вядомыя кітайскія мадэлі былі выраблены пад беларускай маркай, а айчынныя замоўцы нават не змянілі маркіроўку мадэляў — аналагічныя прылады пад кітайскімі брэндамі вельмі лёгка знайсці ў Інтэрнэце.


У Індыі зняпраўдзілі звесткі пра выяўленне буйнага радовішча золата - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 29 лiстапада 2020, Нядзеля, 13:48\nУ Індыі зняпраўдзілі звесткі пра выяўленне буйнага радовішча золата\nРаней паведамлялася, што ў Індыі выявілі больш за тры тысячы тон золата.\nГеалагічная служба Індыі зняпраўдзіла паведамленні ў СМІ пра выяўленне ў штаце Утар-Прадэш рудніка з патэнцыяльнымі запасамі больш за 3 тысячы тон золата. Паводле звестак службы, там можна знайсці не больш за 160 кг золата. Пра гэта гаворыцца ў заяве службы.\nРаней агенцтва Reuters паведаміла, што ў паўночнай правінцыі Утар Прадэш знайшлі радовішча залатой руды, запасы якой ацэньваюцца амаль у 3 тысячы тон. Паводле звестак агенцтва, у выпадку паспяховай распрацоўкі рудніка краіна зможа збольшага задаволіць свае патрэбы ў гэтым метале, якія складаюць блізу 840 тон у год.\n«Геалагічная служба Індыі не з'яўляецца крыніцай інфармацыі, апублікаванай у СМІ. Геалагічная служба не знаходзіла такой вялікай колькасці рэсурсу ў радовішчах золата ў раёне Сонбхадра, Утар-Прадэш», - адзначылі ў службе.\nУ Геалагічнай службе таксама заявілі, што правялі некалькі разведачных работ у гэтай акрузе. У выніку атрымалася высветлілася, што там можа быць блізу 52 тысяч тон залатаноснай пароды. Пры тым, што на тону пароды прыпадае прыкладна 3,03 г золата, агульная колькасць каштоўнага металу, які можа быць выдзелены, складае 160 кг, а не 3350 тон, як паведамлялася ў СМІ.\n28.11 Перамовы Баскава і Эйсмант: верхаводу бандытаў заняло мову 111,788\n23.11 Праваслаўны арцыбіскуп адлучыў Лукашэнку ад царквы і аддаў яго анафеме 102,901\n28.11 Медыкі: У Лукашэнкі панічны страх 101,172\n24.11 Былы следчы Андрэй Астаповіч: У сілавым блоку пачаўся сабатаж 85,849\n25.11 Зянон Пазняк: Будуць арыштаваныя ўсе супрацоўнікі АМАПу 77,226\n28.11 А ці быў «хлопчык»? 74,579\n27.11 У сеціва злілі новыя сведчанні злачынстваў лукашыстаў 68,143


Будзьма беларусамі! » Ці варта вяртаць прах Багдановіча з Крыма ў Беларусь?\n20.03.2014 | У краіне Асоба\nАнэксія Расеяй Крыма аднавіла старое пытаньне пра вяртаньне парэшткаў Максіма Багдановіча на радзіму.\nСкептычна на вяртаньне Багдановіча ў Беларусь глядзіць Адам Глёбус. Агучваньне такіх плянаў ён назваў «ідёцкай спэкуляцыяй».\nА. Глёбус: Гэта сьмешна. На гэты конт ужо даўно ёсьць анэкдот, што Масква зробіць яшчэ адны высілкі й цела Максіма Багдановіча далучыцца да нашай дзяржавы. Яно ўжо фармальна ў нашай «саюзнай дзяржаве». Гэта ідыёцкая спэкуляцыя. Калі сур’ёзна пра гэта разважаць, то я катэгарычна супраць. Тым больш, што забаўкі зь нябошчыкамі – гэта руская нацыянальная гульня, а ня наша.\nТэгі: Крым, Ялта


Старонкі з тэгам: Наста Шпакоўская. Тузін Гітоў. Слушны музычны партал Menu\nСТАРОНКІ З ТЭГАМ: Наста Шпакоўская\nСьпявачка Наста Шпакоўская і мастачка Наста Шастак распавялі Tuzin.fm пра сумесны новы праект, які мяркуецца прэзэнтаваць у рэдкім жанры музычнага монапэрформансу. Тэгi: Naka, Naka piano, Наста Шпакоўская, Наста Шастак 1465\nУ відэачарце на Tuzin.fm бярэ ўдзел кліп на самую спрэчную песьню ў рэпэртуары гурта Насты Шпакоўскай, які зьняў рэжысэр Арцём Лобач. Тэгi: Naka, Наста Шпакоўская, Re:Песьняры, Арцём Лобач 1548\nЗапіс першага ў дыскаграфіі беларускамоўнага альбому, стаў для каманды Насты Шпакоўскай сапраўдным выпрабаваньнем, якое музыкі прайшлі годна. Тэгi: Naka, Наста Шпакоўская 1122\nНаста Шпакоўская прадстаўляе на Tuzin.fm кліп на песьню «Трывай» — апошняе відэа з альбому «Мая малітва». Сьпявачка кажа, што гэта сваеасаблівая кропка, якая падкрэсьлівае асноўную задуму беларускамоўнага рэлізу. Тэгi: Naka, Наста Шпакоўская, Наста Шастак 1985\nГурт Naka прэзэнтаваў апошні сынгл з свайго альбому «Мая малітва», рэліз якога прызначаны на 19 студзеня. Тэгi: Naka, Наста Шпакоўская, Akute, Стас Мытнік 819\n0 30.12.2015 Naka павіншавала прыхільнікаў лайв-відэа на новую песьню\nПры канцы 2015 году гурт Насты Шпакоўскай прэзэнтаваў песьню «Вяртаньне». Тэгi: Наста Шпакоўская, Naka 1720\nРок-паэт і дызайнэр Міхал Анемпадыстаў паслухаў песьні і паглядзеў кліпы ўдзельнікаў чарту на Tuzin.fm ды выказаў з гэтай нагоды сваё меркаваньне. Тэгi: Дзьмітры Нікановіч, Zolki Band, Наста Шпакоўская, Верасень, :B:N:, Dzieciuki, Алесь Камоцкі, Лявон Вольскі, Rahis, paulМерада, Race Of Dreamers (Раса Мечтателей), Brutto, Recha, Андрэй Сянькевіч, Крамбамбуля, S.D, Ян Жанчак, Irdorath, Pauline, Ойра, Pomidor/off, МАМА 1447\nГурт Naka прадставіў кліп на песьню «Мая Малітва». Гэтак жа будзе звацца першы ў гісторыі каманды беларускамоўны альбом. Тэгi: Naka, Наста Шпакоўская, Арцём Лобач, Re:Песьняры 995\n0 18.11.2015 Шпакоўская, Памідораў і Пукст зьняліся ў новым кінапраекце Кудзіненкі\nРэжысэр таксама выкарыстаў у якасьці саўндтрэку музыку Аляксея Варсобы і «Дай дарогу!». Тэгi: Андрэй Кудзіненка, Наста Шпакоўская, Аляксандар Памідораў, Сяргей Пукст 2290\nАнтываенная песьня «Про любовь/Про любов/Пра любоў», якую на трох мовах запісалі лідэры гуртоў Naka, «Серебряная свадьба» і Sounduk, атрымала відэаўвасабленьне. У відэачарце на Tuzin.fm бярэ ўдзел кліп рэжысэра Арцёма Лобача. Тэгi: Арцём Лобач, Naka, Sounduk, Серебряная свадьба, Наста Шпакоўская, Ганна Хітрык, Сьвета Бень, Наста Шастак 2001


24.11.2019 / 16:14 17\nВыйшаў лістападаўскі нумар «Нашай гісторыі». У ім моцныя матэрыялы пра тое, як Сталін спачатку знішчыў, а пасля аднавіў Рускую праваслаўную царкву — мусова чытаць. Акрамя таго, звярніце ўвагу на артыкул Андрэя Вашкевіча пра тое, як літвіны заваёўвалі царам Сібір. А таксама вялікі артыкул пра Хаіма Суціна і разгадкі яго творчасці.\nлётчык Сяргей Грыцавец, біяграфія\nпаэт Андрэй Александровіч, біяграфія. «Я вінаваты. Але я адпакутаваў». Хлопчык з галоднай Пярэспы, які дапамагаў круціць жорны рэпрэсій. Піша Ганна Севярынец\nЗабаронена не значыць нельга. Як жыве Іран — неліберальная, але плюралістычная дзяржава. Піша доктар паліталогіі Сяргей Богдан\n«Я лічыў свае дзеянні талентам». Мінскі працэс над фарцоўшчыкамі 1969 года. Успамінае Сяргей Ваганаў\nДы шмат чаго іншага, у тым ліку новыя коміксы: гэтым разам «СуперБеларусь-4. З'яўленне Каліноўскага» і «Пластыляндыя».


Базіліка Эмілія — Вікіпедыя\n179 да н.э.\nБазіліка Эмілія на Вікісховішчы\nБазіліка Эмілія (лац.: Basilica Aemilia) — разбураная базіліка на Рымскім форуме.\nБазіліка ўяўляла сабой будынак з туфу і траверціну прамавугольнай формы даўжынёй 100 метраў, якое складалася з трох нефаў. Яна была пабудавана ў 179 годзе да н.э. цэнзарамі Маркам Эміліем Лепідам і Маркам Фульвіем Набіліёрам, таму спачатку звалася лац.: Basilica Aemilia et Fulvia. Пазней базіліка была пашырана прадстаўнікамі роду Эміліяў — консулам Маркам Эміліем Лепідам у 78 да н.э. і консулам Луцыем Эміліем Лепідам Паўлам каля 50 да н.э. на грошы, атрыманыя ад хабару Гая Юлія Цэзара — і пры імператары Аўгусце. У базілікі з'явіўся другі паверх, ступені вялі да тэрасы над порцікамі. На тэрасе знаходзілася трыбуна, звернутая да форума. Уся базіліка была ўпрыгожана мармурам, падлога базілікі таксама атрымала пакрыццё з белага і паліхромнага мармуру.\nМагчыма, будынак базілікі служыла рынкам, будынкам суда ці месцам правядзення грамадзянскіх сходаў. У паўднёвай частцы будынка знаходзіліся крамы, сярод калон размяшчаліся сталы мянял. Пры пажары 410 года базіліка цалкам згарэла (меркаванні археолагаў грунтуюцца на манетах 410—411 гадоў, знойдзеных у пласце, які застаўся пасле пажару). Вялікая зала больш не была адноўлены, аднак, карчмы і порцікі былі нанова адбудаваны ў 418—420 гадах прэфектам горада.\nПершыя даследаванні на месцы руін пачаліся ў 1899 годзе пад кіраўніцтвам Джакама Боні. У 30-х гадах XX стагоддзя базіліка была раскапана і часткова адрэстаўравана.\nРэканструкцыя базілікі Эмілія, 1905 год.\nЗамалёўка руін, выкананая ў 1480 годзе Джуліяна да Сангала.\nФасад базілікі на рымскай манеце, 61 г. да н.э.\n↑ Freyberger Klaus. Das romische Forum. S. 105\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Базіліка_Эмілія&oldid=3867638"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 06:33, 23 чэрвеня 2021.