Шкоду алкаголю - Alkozeron\n30 даказаных фактаў пра шкоду ўжывання алкаголю\nКожны чалавек ведае, што алкаголь шкодны для здароўя. Але ўсё ж працягваюць яго ўжываць у вялікай колькасці. У кожнай краіне ёсць свой нацыянальны алкагольны напой, і нават ёсць культура яго ўжывання. Алкаголь быў і будзе існавацьяшчэ не адно пакаленне. Нягледзячы на агульнавядомае згубны ўплыў яго на арганізм, гэты свет піць не кіне. Ён намёртва замацаваўся ў нашай культуры.\nАле Вы не кожны і можаце супрацьстаяць гэтай «культуры да выпіўкі». І дапамагчы Вам у гэтым можа ўсведамленне таго, наколькі ж шкодны алкаголь на самай справе. Такім чынам, тут Вы знойдзеце факты, якія, магчыма, ніколі не ведалі.\nФАКТ 1. Алкаголь прыводзіць да смерці і інваліднасці\nЗлоўжыванне алкаголем прыводзіць да смяротнага зыходу ў ранніх стадыях жыцця. Ва ўзроставай катэгорыі 20-39 гадоў прыкладна 13, 5% смерцяў звязаныя з алкаголем.\nФАКТ 2. змене псіхічнага стану\nДаказана, што пры працяглым ўжыванні алкаголю змяняецца псіхалагічны стан чалавека. З'яўляецца агрэсія, падушаны стану, дэпрэсія, беспадстаўная ўступленне ў канфлікты.\nФАКТ 3. ІНФЕКЦЫЙНЫЯ ЗАХВОРВАННІ\nУ апошні час ўстаноўлена прычынна-следчая сувязь паміж шкодным ужываннем алкаголю і захваральнасцю такімі інфекцыйнымі хваробамі, як сухоты, а таксама ВІЧ / СНІД.\nФАКТ 4. СТАКАН сухога віна запавольваюць працэс РАБОТЫ МОЗГА\nШклянка слыхавога віна душыць працэс працы мозгу на 12-15 дзён. Пры частым ужыванні алкаголю час згубнага ўздзеяння на мозг ўзрастае ў разы.\nФАКТ 5. 80% самагубстваў АДБЫВАЕЦЦА ПАД алкаголь\nПрактычна 80% самагубстваў прыпадае на людзей у стане алкагольнага ап'янення па заключэнні судмедэкспертызы. Больш 75% усіх згвалтаванняў, забойстваў, разбояў і рабаванняў таксама ляжыць на сумленні злачынцаў, якія здзяйснялі супрацьзаконныядзеянні ў нецвярозым стане.\nФАКТ 6. скарачэнне працягласці ЖЫЦЦЯ\nПастаяннае ўжывання алкаголю прыводзіць да заўчаснага старэння. Працягласць жыцця людзей, схільных да п'янства, на 15-20 гадоў карацей сярэдняй статыстычнай.\nФАКТ 7. Алкаголь тармазіў сэксуальнае цяга\nПрынята лічыць, што алкаголь працуе, як афродізіак і ўсё часцей схіляе людзей да сэксу, але гэта не так. Навукоўцамі даказана, што піць алкаголь перад сэксам нельга. На самай справе алкаголь тармозіць мужчыну і перашкаджае яму дасягнуць эрэкцыі. А адбываеццагэта таму, што чым больш алкаголю ў крыві, тым хутчэй зніжаецца здольнасць мозгу адказваць на сексуальную стымуляцыі.\nФАКТ 8. Алкаголь негатыўна ўплывае на ЗДОЛЬНАСЦЬ ЖАНЧЫНЫ Да зачацця дзіцяці\nКаманда дацкіх навукоўцаў правяла расследаванне, у якім прыняло 6120 жанчын ва ўзросце 21-45 гадоў. Усе ўдзельніцы складаліся ў рэгулярных адносінах са сваім партнёрам і актыўна спрабавалі зацяжарыць. Ніхто з удзельнікаў не праходзіў лячэння ад бясплоддзя.\nКожная з удзельніц ўжывала алкаголь: піва, чырвонае ці белае віно, дэсертнае віно ці іншыя алкагольныя напоі. Даследаванне таксама ўлічвала колькасць палавых актаў і наяўнасць у кожнага з партнёраў наяўнасць шкодных звычак (ўжываннеалкаголю, курэнне і іншае). У цэлым 4210 удзельніц (69%) змаглі зацяжарыць за час даследавання.\nПа выніку даследавання навукоўцы паказалі, што жанчыны, якія ўжывалі алкаголь (14 і больш напояў у тыдзень), толькі 37 атрымалася зацяжарыць. Тыя ўдзельніцы, хто устрымліваўся ад алкаголю - 1381 жанчына змагла зацяжарыць. Навукоўцы падлічылі, што ўжыванне алкаголю ў такой колькасці памяншае шанцы зацяжарыць на 18%.\nФАКТ 9. ЗМЕСТ этылавага спiрту У алкагольнага напою\nШто такое «этылавы спірт»? І чаму ён шкодны для нашага арганізма? «Этылавы спірт - лёгка успыхвае, бескаляровая вадкасць з характэрным пахам, адносіцца да моцнадзейных наркотыкаў, якія выклікаюць пачатку ўзбуджэнне, а затым паралічнервовай сістэмы ». Такое вызначэнне дае афіцыйны ДАСТ 183000 - 72 п. 5. 1. на этылавы спірт 1972 гады. На вялікі жаль, пасля гэтага вызначэнне змяняла сваю сапраўдную сутнасць, пад ціск алкагольнай-наркатычнай мафіі, што і прасочваеццаў Дасце.\nФАКТ 10. ПАРУШЭННЕ КААРДЫНАЦЫІ РУХАЎ\nУ ап'янелага чалавека пры вялікай колькасці ўжывання алкаголю парушаецца каардынацыя рухаў. Павялічваецца колькасць памылак у вырашэнні якіх-небудзь задач, для выканання звыклых працоўных аперацый.\nФАКТ 11. Алкаголь выклікаюць залежнасць\nАлкаголь - гэта наркотык, як і любы наркотык ён выклікае залежнасць. Алкагалізм - цяжкая хранічная хвароба, часцей за ўсё цяжка вылечная. Для алкаголіка стан ап'янення лепшае псіхалагічны стан. Гэта прага знаходзіцца ў такім станене дае чалавеку кінуць піць.\nФАКТ 12. белая гарачка\nБелая гарачка - гэта алкагольны псіхоз. Часцей за ўсё ўзнікае ў стане пахмелля. Суправаджаецца бессанню, дрыжаньнем рук, з'яўляюцца беспадстаўныя страхі, слыхавыя і глядзельныя падманы (рухомыя цені, шум, званкоў). Чалавек, які пакутуеалкагольнай залежнасцю, бурна рэагуе на свае галюцынацыі, бяжыць або абараняецца ад пераследу.\nФАКТ 13. забойстваў здзяйсняецца ПАД алкагольнага ап'янення\nПа афіцыйных дадзеных 82% забойстваў у РФ здзяйсняецца пад алкагольным ап'яненнем. Гэта даказала «РосПравосудие». Яны ўзялі 348 тысяч тэкстаў судовых рашэнняў па крымінальных справах. Гэта прыкладна палова ад вынесеных за той жа час рашэнняў. Ва ўсіх тэкстахбыло сказана наступнае: «ўжывалі спіртныя напоі», «знаходзіўся ў стане алкагольнага ап'янення» і гэтак далей.\nФАКТ 14. ЖАНЧЫНЫ співаюцца ХУТЧЭЙ МУЖЧЫН\nДаказаны факт, што жанчыны па біялагічных прычынах у 4 разы хутчэй співаюцца, чым мужчыны. Дзеці ў такіх сем'ях дэградуюць 5 разоў хутчэй.\nФАКТ 15. АЛКОГОЛИЗМ перадаць дзiця АД БАЦЬКОЎ\nУ сям'і, дзе бацькі пакутуюць ад алкагольнай залежнасці, 89% дзяцей і падлеткаў таксама заахвоціліся да алкаголю. Прычынамі з'яўляюцца:\nАдсутнасць ідэалогіі сям'і.\nАдсутнасць увагі з боку бацькоў.\nВельмі маленькі працэнт дзіцячага алкагалізму, дзе ў сям'і абодва бацькі зусім не прымаюць алкаголь.\nФАКТ 16. Алкаголь Вынішчаюцца НАСЕЛЬНІЦТВА\nГэтаму «паразіту» пад сілу вынішчыць велізарная колькасць насельніцтва. Менавіта так амерыканскія індзейцы былі выведзены не агнястрэльнай зброяй, а «агнястрэльнай вадой». А цяпер супастаўны статыстыку Расіі на сённяшні момант: мужчыны ўжываюцьалкаголь - 99, 5%, жанчыны - 96, 4%. Паказчыкі ашаламляюць.\nФАКТ 17. падлетка больш пахілены да алкагольнай залежнасці\nУ падлеткавым узросце развіваецца і фармуецца чалавечы арганізм, таму ў гэты перыяд іх арганізм больш адчувальны і таму фарміраванне залежнасці адбываецца ў паскораным рэжыме за 2-3 гады (чым раней дзіця паспрабаваў алкаголь, тым хутчэй).\nФАКТ 18. Алкаголь ўплывае на характар падлеткі\nЗ ужываннем алкаголю дзіця становіцца больш раздражняльным, завышанай агрэсіі, замкнёнасці, паніжэнне сацыяльнай адчувальнасці, дэградацыі, падае і разумовая актыўнасць мозгу, тым самым і паспяховасць у школе. Часцей за ўсё такіяпадлеткі вырастаюць сацыяпаты, якія не разумеюць маральныя боку пытання.\nФАКТ 19. ТРЭЦЯЕ МЕСЦА ПА папулярная прычына СМЕРЦІ - алкагольнага атручвання\nКожны дзень у Расіі ад алкагольнага атручвання паміраюць паўмільёна чалавек. Атручванне адбываецца з-за яду, якое змяшчае алкаголь. Ён скарачае працягласць жыцця на 20 гадоў, не кажучы пра яе якасці і наступстве.\nФАКТ 20. алкаголь уплывае НА Знешнасць ЖАНЧЫНЫ\nВідавочны факт, што алкаголь моцна ўплывае на знешнасць жанчыны. Пры яго ўжыванні скура старэе хутчэй, руйнуецца арганізм, псуюцца зубы. Жанчына становіцца непрыгожай, недагледжанай і агрэсіўнай.\nФАКТ 21. Прыняцце АЛКАГОЛЮ згубна ўплывае на плод ДЗІЦЯЦІ\nКожная жанчына ведае пра гэта, але на вуліцах мы ўсё ж сустракаем дзяўчат ці жанчын, якія, знаходзячыся ў такім становішчы, ня адмаўляюць сабе ад куфлік віна. Але нават гэтая шкляначка можа нанесці шкоду дзіцяці.\nАднак, калі будучая маці сістэматычна прымае алкаголь падчас цяжарнасці, у дзіцяці развіваецца фетальный алкагольны сіндром (алкагольны сіндром плёну). У такіх дзяцей часта назіраюцца заганы развіцця знешніх органаў, рукі і ногімаленькія, галава непрапарцыйна ў параўнанні з целам. Такія дзеці павольна растуць і развіваюцца, у параўнанні з іншымі дзецьмі.\nФАКТ 22. згубнага ўплыву НА ЖКТ\nАлкаголь адмоўна ўплывае на тонкі кішачнік. Ён мяняе структуру клетак, і ўсе карысныя рэчывы перастаюць нармальна засвойвацца ў арганізме. Таксама адмоўна адбіваецца на страўнік. Адбываецца параза слізістай абалонкі, адміраннеклетак эпітэлія, парушаецца вылучэнне страўнікавага соку. У сувязі з гэтым алкаголь можа выклікаць такія хваробы, як: гастрыт, панкрэатыт, розныя віды язваў, цукровы дыябет.\nФАКТ 23. УПЛЫЎ АЛКАГОЛЮ на печыва\nПечань - вельмі важны для нашага арганізма «механізм», ён служыць нам свайго роду фільтрам, які абараняе наш арганізм. Пры працяглым ўжыванні алкаголю з'яўляецца запаленчы працэс, пад назвай «Алкагольны депатит», а пасляяго ўзнікае ўсім вядомы «Цыроз печані».\nФАКТ 24. Алкаголь І САРДЭЧНА-САСУДЗІСТАЯ СІСТЭМА\nРаспаўсюджаным негатыўным уплывам алкаголю з'яўляецца на сэрца, яго павелічэнне. Актыўны спажыванне нясе за сабой інфаркты, інсульты, і ў цэлым разбурае сардэчна-сасудзістую сістэму. Тым, хто пакутуе сардэчнымі захворваннямі, алкагольпроціпаказаны нават у малых дозах.\nФАКТ 25. Страта СЯМ'І І САЦЫЯЛЬНАГА СТАТУСУ\nАкрамя таго, што алкаголь нясе за сабой шкоду для здароўя, ён таксама цалкам руйнуе ўсё жыццё чалавека. Калі чалавек на працягу многіх гадоў ўжывае спіртное, гэта і прыводзіць да разбурэння сям'і, страты працы, страты сяброў, самабічаваннеі іншых наступстваў.\nФАКТ 26. УПЛЫЎ НА Ныркі\nПры ўжыванні алкаголю вялікай небяспекі падвяргаюцца і ныркі. Пры частым ужыванні яны збіраюць шмат таксічных рэчываў, якія ўтрымлівае спіртное, і тады тканіны органаў відазмяняюцца і прагрэсуюць розныя хваробы, такія як некроз, камяні ў нырках, нырачная недастатковасць і іншыя захворванні.\nФАКТ 27. руйнуе галаўны МОЗГ\nАлкаголь вельмі небяспечны для нашага галаўнога мозгу. Этанол пранікае ва ўсе сістэмы нашага мозгу. Ён пачынае правакаваць трамбоз, пасля лопаюцца пасудзіны і ў галаўным мозгу паміраюць нейроны.\nФАКТ 28. УПЛЫЎ АЛКАГОЛЮ НА сперма\nНе проста так лекары рэкамендуюць адмовіцца ад алкаголю за тыдзень да правядзення аналізаў. Этинол негатыўна ўплывае на стан спермы і, каб стан палепшыўся, неабходна ўстрымацца ад алкаголю мінімум на 3 месяцы.\nФАКТ 29. жанчын, якія п'юць гушчару падвяргаюцца хатняму гвалту\nНе дзіва, што падобнае прыцягваецца да падобнага. У сувязі з тым, што алкаголь правакуе агрэсію і змяненне паводзін чалавека, часта ў такіх сем'ях бываюць пабоі.\nФАКТ 30. бацькаўскія алкагалізму адмоўна ўплываюць на нараджэнне дачкі\nЧаму бацькоўскі алкагалізм больш небяспечны для дачкі, чым пры нараджэнні сына? Бацькоўскі алкагалізм наносіць вялікую траўму на дзяўчынку, так як вобраз бацькі праецыюецца на вобраз мужчыны ў цэлым.\nПіць ці не піць выбар кожнага. Але перад тым, як вырашыць ўзяць бутэлечку піва, падумайце перш за ўсё не пра сябе, а тых хто побач. Бо ў першую чаргу шкодзіце ім.


Биржа информации. Гродно. Цярністы шлях беларускай школкі ў Гродне\nПершая беларуская пачатковая школка з’явiлася ў Гродне падчас нямецкай акупацыi ў красавiку 1916 года. У канцы вайны ў Гродзенскiм павеце iснавала ўжо 17 беларускiх школак, з iх дзве – у самым Гродне. Усё змянiлася, калi ў маi 1919 года ў горад прыбыў прафесар львоўскай семiнарыi Рафал Вазнякоўскi, якi прыступiў да абавязкаў польскага школьнага iнспектара. У вынiку за кароткi час ягонай працы прозвiшча Вазнякоўскi стала сiнонiмам польскага прыследавання беларускай асветы. Кульмiнацыя супрацьстаяння польскiх школьных уладаў i мясцовых беларусаў прыйшлася на восень 1919 года, калi беларуская школа i настаўнiцкi саюз былi выселены з будынку былога Пушкiнскага вучылiшча. Усё адбылося раптоўна. Падчас экзаменаў у беларускую школу ўламалася каля дваццацi ваеннапалонных на чале з вартаўнiком польскага школьнага iнспектара i пачалi забiраць усе школьныя рэчы. Пры гэтым, стораж паводзiў сябе вельмi груба, лаяўся, нават пiхнуў кулаком кiраўнiка школы i дзьвярыма пабiў руку вучыцелю.\nНягледзячы на ўсе цяжкасцi, вясной 1920 года ў горадзе налiчвалася ўжо тры беларускiя школкi: агульная, школа-прытулак i занеманская. У гродзенскай агульнай беларускай школе працавалi Уладзiмiр Федарук, Iван Тарасевiч, Алена Грынкевiч, Уладзiмiр Шалешка i Усевалад Аляхновiч, у прытулку – Серафiма Кiшка, Меланiя Алюшкава, Ганна Кухарчук, Аўгення Мальчэўская, у занеманскай школе – Дзянiс Мiкалай i Драздоўскi Кастусь. Большасць з iх праслухалi беларускiя настаўнiцкiя курсы ў Вiльнi.\nПадчас кароткага панавання бальшавiкоў летам 1920 года стан беларускага школьнiцтва мала чым змянiўся. «Мы просiм не лiтасцiвую падачку, – пiсалi настаўнiкi ў мясцовы Раўкам, патрабуючы выплаты грошаў, – а законную, запрацаваную зарплату... Далей так жыць немагчыма. ...Неўвага да нашага становiшча дасць нам повад думаць, што нам прыйдзецца i далей працаваць не ў лепшых варунках, як пры пане Р.Вазнякоўскiм...».\n29 лiстапада 1920 года ў Гродне стараннямi Б.Тарашкевiча i В.Iваноўскага адчынiлася беларуская гiмназiя. У якасцi настаўнiкаў у ёй працавалi: П.Тамашчык, В.Кулiкоўскi, У.Курбскi, Я.Натусевiч, Трыпуза, А.Мальчэўская, Г.Кухарчук, М.Алюшкава, С.Баран, Аляксандра Смолiч i праз кароткi час С.Рак-Мiхайлоўскi. Для прыезджых вучняў пры гiмназii iснавала «бурса», iнтэрнат па Ерусалiмскай вулiцы (сучасная Антонава). Спiс рэчаў, якiя трэба было прывозiць з сабою, каб пасялiцца ў бурсе, быў даволi вялiкi. У яго ўваходзiлi: сорак фунтаў жытняй i дзесяць ячменнай мукi, дзесяць крупы, два фунта сала, свой ложак, сеннiк i два камплекты спальнай бялiзны... Сапраўды, шлях да ведаў быў для беларуса непросты.\nТым не менш, польская ўлада толькi чакала на зручны момант, каб канчаткова скончыць з беларускiм рухам наогул, i ў першую чаргу – з беларускай адукацыяй. «У апошнi час, – чытаем мы ў мемарыяле Гарадзенскага БНК, – пачалася кампанiя супраць беларускай асветы. Так, напрыклад, кiраўнiкамi беларускiх школ прызначаюць палякаў i iм выдаюць надбаўкi, тады як беларускiя настаўнiкi нiякiх даплат не атрымоўваюць. На гiмназiю наогул не адпускаецца нiякiх сродкаў, i ў гэтым навучальным годзе яна не распачне заняткаў...». У вынiку ў Гродзенскiм павеце на 1921 год засталося толькi чатыры беларускiх школкi, тады як апошняя беларуская школа, у самым Гродне, сваiм прыкладам павiнна была хутчэй адштурхоўваць бацькоў ад жадання аддаваць сюды сваiх малых. «Адзiная беларуская школа ў Гродне, – пiсала «Сялянская праўда», – знаходзiцца ў страшэнным заняпадзе. ...Улады не дазваляюць адчынiць апошняга класа, i вучнi змушаны, каб скончыць школу, паступаць да польскай».\nАпошнiя гады ў гродзенскай семiкласнай беларускай школе працавалi: Мiкалай i Марыя Андрушэвiчы, М.Гаўрылюк, М.Жэжнеўская, З.Зеленьская, Я.Ярашэвiч i М.Ярмаловiч. Яе дырэктарам на працягу амаль шасцi гадоў заставаўся Уладзiмiр Федарук. Ужо пасля лiквiдацыi школы, летам 1928 года, ён з’яўляўся кiраўнiком курсаў беларускай мовы для настаўнiкаў мясцовых школ.\nНапрыканцы дваццатых гадоў пасольскi клуб «Змаганне» прадпрыняў неўдалую спробу адрадзiць беларускую асвету ў горадзе i нават рабiў крокi па адкрыццю беларускай гiмназii! З гэтай мэтай у Гродне двойчы быў пасол Грэцкi, якi даў даручэнне мясцоваму ТБШ знайсцi адпаведнае памяшканне i дамовiцца з настаўнiкамi, у тым лiку з выпускнiкоў Пражскага унiверсiтэта. Аднак, адбыўшыся ў хуткiм часе разгром беларускiх арганiзацый не дазволiў здейснiць гэтыя планы.\nНа гэты раз адраджэнне беларускай школы адбылося толькi з чарговым усталяваннем савецкай улады. Тым не менш, беларуская асвета, якую прынесла з сабою Чырвоная Армiя, аказалася «дарам данайцаў». Яе сапраўдны кошт стаўся зразумелым толькi зараз, калi ў беларускiм Гродне не засталося нiводнай беларускай школкi...


Свята малой радзімы — Ельск. Новости Ельска. Народный голас. Районная газета. Гомельская область\nСвята малой радзімы\n08.08.2012 admin830Комментарии on Свята малой радзімы\nУ дзень святога Іллі ў вёсцы Будкі было незвычайна весела. З самага ранку пякло сонца, на двары было даволі душна і спякотна, але нічога не магло сапсаваць святочны настрой будкаўцоў. Усе даўно чакалі гэтага свята, каб адпачыць ад вясковай працы і проста весела правесці час. На свята вёскі сабраліся амаль усе жыхары, яны мелі прыгожы святочны выгляд і цудоўны настрой.\nНа невялікай пляцоўцы каля былога магазіна і пачалося свята. Каля мікрафона з`явіўся вядучы, ў якім адразу ўсе прызналі дырэктара Старавысокаўскага ЦКіВЧ Уладзіміра Невяроўскага. Ён павітаў усіх жыхароў вёскі Будкі і гасцей свята, пажадаў шчасця, удачы і, галоўнае, доўгіх гадоў жыцця.\nДля адкрыцця Дня вёскі на пляцоўку запрасілі старшыню Старавысокаўскага сельсавета Марыю Алесіч:\n– Паважаныя жыхары вёскі Будкі, віншую вас са святам. Няхай не вярнуць былой сілы нашай вёсцы і кожны год збіраецца у гэты дзень усё менш і менш людзей, мяркую, не знікне наша свята, так як для кожнага чалавека малая радзіма – гэта тое месца, дзе ён нарадзіўся і вырас, знайшоў сяброў, куды заўсёды хочацца вярнуцца, дзе можна адпачыць душою…\nДарагія будкаўцы, жадаю вам здароўя і дабрабыту.\nПачалі свята сваім выступленнем артысты агітбрыгады аўтаклуба аддзела культуры Ельскага райвыканкама (мастацкі кіраўнік Васіль Музычэнка). Ад душы выступалі для сваіх землякоў артысты народнага калектыву «Весялуха» Старавысокаўскага ЦКіВЧ. Вяскоўцы горача сустракалі артыстаў, а пасля некалькіх песень многія кінуліся ў танцы. Спевакі і музыкі весялілі гасцей песнямі, частушкамі, вясёлымі байкамі. А якой прыемнай нечаканасцю для вяскоўцаў з`явілася выступленне ўладальніка Гран-пры фестывалю «Грай, гармонік!» Валерыя Канопліча! Усе як зачараваныя слухалі гарманіста і з захапленнем сачылі за тым, як віртуёзна цісне ён на клавішы гармоніка. Цікавасць у бабуль выклікала выстаўка вышыванак і вырабаў з бісеру, якую арганізавалі работнікі Дуброўскага сельскага клуба Уладзімір Трошка і Галіна Трошка .\nЗ радасцю і найлепшымі пажаданнямі адбылося ўшаноўванне старэйшых жыхароў вёскі Карпенка Сцяпана Іванавіча, якому споўнілася 84 гады, Рудніцкага Сцяпана Андрэевіча, Зданевіч Марыі Сцяпанаўны, Зубік Марыі Іосіфаўны. Васьмідзесяцігадовы рубеж пераступілі Трошка Мальвіна Іванаўна, Сельвіч Арсеній Фёдаравіч, Крупа Вольга Мікалаеўна, Сарокін Васіль Міхайлавіч.\nУ кожнага чалавека павінен быць свой кут, каб ён ведаў, што ў цяжкі час яго чакаюць там Вера, Надзея, Любоў. Менавіта такую сям`ю ўдалося стварыць і зберагчы сямейным парам, якія адзначылі залаты юбілей сумеснага жыцця: Андрэю і Марыі Кульчыцкім, Сцяпану і Таісіі Рудніцкім, Аляксандры і Сцяпану Карпенка. Гэтыя сем`і выгадавалі дзяцей, маюць унукаў і праўнукаў, для якіх з`яўляюцца жыццёвым прыкладам і мудрымі дарадчыкамі.\nЗавяршылася свята танцавальнай праграмай. Вельмі неахвотна разыходзіліся будкаўцы дамоў. Удзячныя арганізатарам і артыстам за падораныя шчаслівыя імгненні, яны ўпэўнены, што гэта сустрэча не апошняя.


3 Парады, каб арганічна развіць старонку ў Instagram, калі ў вас мала часу. 2020\n3 Парады, каб арганічна развіць старонку ў Instagram, калі ў вас мала часу.\nКалі вы шукаеце, як вырасціць Instagram або размаўляеце з кім-небудзь пра гэта, я паспрачаюся, што вы пачуеце алгарытм слова. Усё пра алгарытм - гэта тое, што я часта чую, і гэта імгненна дае людзям апраўданне. Вы чуеце, што алгарытм зараз не працуе на вашу карысць, таму вам варта проста купіць паслядоўнікаў.\nЦі вы можаце сачыць / працягваць дзеянне.\nНяправільна. Вы ўсё яшчэ можаце вырасціць Instagram і ёсць некалькі простых спосабаў зрабіць гэта. Гэтыя 3 парады больш для тых, хто хоча атрымаць некалькі новых паслядоўнікаў у дзень, якія хочуць публікаваць, але, напэўна, не маюць часу, каб цалкам займацца.\nЯ проста хачу ўдакладніць, што тое, як вы сапраўды расці ў Instagram, заключаецца ў тым, каб кожны дзень паўнавартасна займацца са сваёй мэтавай аўдыторыяй. Мы асвятляем гэта іншым разам.\nВам проста трэба рабіць гэта паслядоўна, а штодзённа яшчэ лепш.\nГучыць проста і ў пэўнай ступені проста. Усё залежыць ад таго, колькі працы вы хочаце ўкласці ў 3 з іх.\nЯ рэкамендую вам праводзіць штовечар плануючы гэта разам з выявамі, якія вы збіраецеся апублікаваць, і подпісамі, якія вы збіраецеся выкарыстоўваць.\nГісторыі - гэта асаблівасць Instagram, якая можа атрымаць шмат дадатковых праглядаў. На самай справе, верагодна, што Гісторыі стануць адным з вашых галоўных пунктаў прыцягнення і распаўсюджвання вашага паведамлення.\nГісторыі доўжацца 24 гадзіны. Што азначае, што яны падыходзяць для здымкаў вашага дня, няхай гэта будзе відэа ў стылі сэлфі ці харэаграфічнае відэа, якое з гонарам сядзела б побач з вашымі відэа на YouTube.\nДля тых з вас, хто мае абмежаваны час, вы хочаце пераканацца, што вы адпраўляеце раз у дзень на свой канал як мінімум. Затым вы хочаце перайсці на гэты пост, націсніце кнопку агульнага доступу і абярыце адправіць у гісторыю.\nПасля таго, як вы зрабілі гэта, стварыце загаловак гісторыі, выкарыстоўвайце такія функцыі, як пытанні, апытанні альбо слайдэр. Гэта стварае ўзаемадзеянне ў рамках Stories, а таксама адпраўляе людзей на вашу пошту. Win-Win.\nКалі ў вас ёсць трохі больш часу кожны дзень, вы можаце запланаваць кароткую гісторыю, якая доўжыцца хвіліну, і стварыць 4 15-секундныя кліпы. Існуе куча прыкладанняў, якія могуць разбіць ваш відэакантэнт на 15 секундных фрагментаў для гісторыі. Ці вы можаце выкарыстоўваць прыкладанне для рэдагавання відэа.\nПланаванне кароткай гісторыі як тэмы для паведамленняў у Instagram Stories мае сэнс. Як я ўжо казаў, залежыць ад таго, колькі ў вас часу.\nКалі я пішу пра пазначэнне людзей, пра што я кажу ў сваіх паведамленнях. Відавочна, што вы можаце пазначыць людзей у паведамленнях, якія вам падабаюцца цікавымі, каментуючы @ і выбіраючы іх імя карыстальніка. Вы можаце зрабіць гэта да 10 карыстальнікаў.\nГэта можа дапамагчы пабудаваць ваша ўзаемадзеянне. Але я кажу пра нешта больш магутнае.\nПры стварэнні допісу вы можаце пазначыць да 20 чалавек. Калі вы бізнес, пазначце 10 існуючых кліентаў і 10 патэнцыйных кліентаў.\nКалі вы асабісты брэнд, пазначце 10–15 чалавек, якія збіраюцца каментаваць або тэгіраваць іншых (як мы сказалі ў першым пункце гэтага раздзела) альбо пазначце маркі 5–10, асабліва калі ў вас ёсць якая-небудзь з іх прадукцыі. фота.\nЦяпер гэтыя карыстальнікі Instagram атрымаюць апавяшчэнне, што іх пазначылі, але прыгажосць не ў гэтым запыце на заручыны. Кожны раз, калі хто-небудзь каментуе вашу публікацыю, любы карыстальнік, пазначаны ў вашай публікацыі, будзе атрымліваць апавяшчэнне аб тым, што хтосьці апублікаваў каментарый.\nКалі ваша публікацыя атрымае каментары, людзі, якія пазначылі гэта, больш схільныя каментаваць яе і. Гэта служыць сацыяльным доказам у вашай пасадзе, які любяць усе.\nЗаўсёды існуе дыскусія сярод людзей, якія спрабуюць вырасціць свой Instagram, вынікаючы вакол Hashtags.\nВы іх выкарыстоўваеце?\nКолькі трэба выкарыстоўваць?\nЯ буду адказваць з асабістага досведу.\nПа-першае, вам патрэбныя хэштэгі! Instagram зараз засяроджваецца на гэтым, і вы нават можаце сачыць за хэштэгамі ў вашай нішы, што вам таксама трэба зрабіць.\nХэштэгі - гэта адзіная функцыя пошуку ў Instagram. Таму сядзіце з імі.\nКолькі ўсяго іншае пытанне. З вопыту, 25+ хэштэгаў заўсёды працавалі лепш.\nЗа апошнія два тыдні я набіраю розныя хэштэгі і выявіў, што чым больш у мяне хэштэгаў, тым лепш публікацыя.\nАле я не прыняў да ўвагі подпіс, які мог бы быць лепшым надпісам. Таму на працягу наступных некалькіх тыдняў я раблю супастаўны тэст, калі гэта магчыма, і ацэньваю параўнанне паведамленняў.\nКлюч з хэштэгамі - не выбар супер папулярных!\nКалі вы ўваходзілі ў #beauty і абралі гэты хэштэг, вы змагаліся б за 262 мільёны паведамленняў!\nКалі вы выкарыстоўвалі хэштэг #beautysecret, вы змагаліся б за 488K паведамленняў.\nГэта істотная розніца і мае жыццёва важнае значэнне для паведамленняў, якія набываюць бачнасць.\nПры даследаванні вашых хэштэгаў, якія мы можам ахапіць на наступным тыдні, пераканайцеся, што вы выбралі хэштэгі, якія маюць менш за 500 000 паведамленняў. Гэта дасць вашым публікацыям найлепшыя шанцы на перамогу ў Instagram.\nГэта ўсё на гэтым тыдні. Пачніце ўкараняць гэта ў сваю стратэгію Instagram, і вы заўважыце паляпшэнне. Было б дзіўна, калі б вы маглі сачыць за старонкай маёй маркі ў Instagram.\nЯкія інструменты вы выкарыстоўваеце для маніторынгу пэўных людзей (уздзеянняў) у сацыяльных медыя, такіх як: LinkedIn, Facebook, Twitter, Pinterest, Instagram і г.д.? Ці ёсць інструмент, які дазваляе сабраць усе гэтыя сацыяльныя медыя ў адным месцы і кантраляваць уздзеянне?Ці крадзеце ўліковы запіс Instagram, што вам далі незаконны пароль?Як я магу выкарыстоўваць Snapchat для лічбавага маркетынгу?Чаму ў майго хлопца таемна былі ўліковыя запісы Tinder і Snapchat, каб ён мог пагаварыць з дзяўчынкамі? Мне 31, а яму 21. Мы былі разам на працягу 4 месяцаў, калі пачаў \_ u201cmicrocheating. \_ U201d Ці павінен я яго адпусціць, каб ён мог атрымліваць асалоду ад сваіх 20 і пагаварыць з іншымі дзяўчынкамі?Як Tiktok зарабляе грошы? Яны проста ахвяравалі Індыі бяспечныя касцюмы на суму 100 кронаў для барацьбы з COVID-19. Напужае мяне.Як я адмаўляю хлопцам у "Tinder", калі яны просяць мяне разабраць?Якая карысць ці недахопы публікацыі ў маім Instagram-сюжэце ў параўнанні з маім каналам?Чаму мой хлопец сочыць за тонамі аголеных мадэляў у Instagram?\nТындэр і ты - асабістае падарожжа суда і дэгуманізацыі.Наколькі робата Facebook Messenger рэвалюцыяніруе бізнэсАэрапорты і Instagram. Больш калі ласка!Інкогніта ў Instagram выклікаў маю творчасцьКіраўніцтва для пачаткоўцаў па ўзмацненні Instagram вашай кампанііКампанія "TikTok" - адзін з самых каштоўных стартапаў у свецеЗарабляйце грошы на Instagram ад EngageShops SoftwareЯ выдаліў Instagram, і таму гэта лепшае рашэнне, якое я прыняў да гэтага часу


Махляры паспяхова выкарыстоўваюць інфармацыйныя тэхналогіі, а людзі па-ранейшаму праяўляюць неабачлівасць | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Махляры паспяхова выкарыстоўваюць інфармацыйныя тэхналогіі, а людзі па-ранейшаму праяўляюць неабачлівасць\nПадзеі разварочваліся хутка, нібы ў дэтэктыўным рамане. На тэлефон 59-гадовай жыхаркі райцэнтра патэлефанавалі а палове сёмай вечара. Малады чалавек прадставіўся супрацоўнікам банка, назваў свой асабісты код, звярнуўся да жанчыны па імені і па бацьку, строгім голасам паведаміў, што з яе банкаўскай карткі ажыццяўляюцца спробы спісання грошай. «Банкаўскі работнік» даводзіў, што калі сама яна гэтых маніпуляцый не здзяйсняла, трэба тэрмінова заблакаваць картку. Для гэтага яму патрэбныя нумар і код плацежнага сродку, каб лішні раз упэўніцца, што ён размаўляе менавіта з трымальнікам названай карткі.\nФішынг — новая зброя махляроў\nЁн гаварыў хутка, не даючы ёй уставіць слова, падкрэсліваў, што ў гэтай справе важна не ўпусціць час, бо зламыснікі не дрэмлюць… І жанчына назвала рэквізіты банкаўскай карткі. А пазней убачыла, што з карткі было спісана 3800 рублёў. Усё правільна ён гаварыў наконт спробы спісання — бо сам гэтым займаўся. Ды спроба скончылася гэтым толькі пасля таго, як жанчына ўказала доступ да сваёй карткі.\nВось і з'явілася новае слова — фішынг, якое з англійскай перакладаюць як рыбная лоўля. Зламыснікі расстаўляюць сеткі, і найбольш даверлівы трапляецца. Бо такое «вывуджванне» грошай, калі злодзей звязваецца з ахвярай па тэлефоне, часам прысылае СМС і ўгаворвае назваць даныя банкаўскай карткі, становіцца вынікам прымянення інфармацыйных тэхналогій у справе падману. Кібермахляр дзейнічае нахабна і пераканаўча: прадстаўляецца, як правіла, супрацоўнікам банка альбо нейкага дзяржаўнага органа. І ў кожным з такіх выпадкаў ахвяра трапляецца на вудачку махляра добраахвотна, бо паведамляе канфідэнцыяльную інфармацыю прайдзісвету, які тэлефануе невядома адкуль.\nЯк паведамілі ў УСК па Брэсцкай вобласці, сума матэрыяльнага ўрону, нанесенага трымальнікам банкаўскіх карт праз супрацьпраўныя дзеянні, за дзевяць месяцаў гэтага года склала ў рэгіёне больш за 200 тысяч рублёў. Напрыклад, толькі за адзін дзень жніўня грошы скралі з рахункаў 15 жыхароў Брэстчыны.\nЗ году ў год колькасць падобных злачынстваў расце. Як адзначаюць следчыя, у 2017—2019 гадах да банкаўскіх карт патэнцыяльных ахвяр зламыснікі пракладалі шлях найбольш праз сацыяльныя сеткі. Спачатку перапісваліся з карыстальнікамі ў раздзеле «Сябры», заваёўвалі прыязнасць і давер, ну а потым значна лягчэй было выманіць рэквізіты карткі.\nАле ў 2020 годзе колькасць такіх крадзяжоў пайшла на спад. Яно і зразумела, інфармацыйныя тэхналогіі ўвесь час удасканальваюцца, выходзяць на новы ўзровень, і кібермахляры не адстаюць. Цяпер яны сталі праяўляць актыўнасць з дапамогай фішынгавых вэб-старонак. Яны нярэдка ствараюць вэб-старонку, якая вельмі падобная на афіцыйны сайт вядомага сервісу альбо гандлёвай пляцоўкі. Апошнія ўтрымліваюць формы ўводу рэквізітаў, якія дазваляюць ажыццявіць доступ да банкаўскага рахунку. Новую фішынгавую веб-старонку размяшчаюць на спецыяльна створаным сайце, імя якога падобнае да імя афіцыйнага рэсурсу. Назва можа адрознівацца нават на адну літару. Пасля гэтага яны знаходзяць аб'яву, напрыклад, аб продажы якога-небудзь тавару на гандлёвых пляцоўках або ў інтэрнэце, і тэлефануюць аўтару аб'явы ці спісваюцца з ім. Чалавеку, які нічога не падазрае, прапануюць перайсці па гіперспасылцы на фішынгавую старонку і ўвесці даныя для атрымання грошай на картку, якія ўжо пералічаны за тавар. Ён дзейнічае па інструкцыі, называе даныя карткі, але замест атрымання грошай сам пазбаўляецца ўсяго, што мае на карт-рахунку. Афіцыйны прадстаўнік УСК па Брэсцкай вобласці Дзмітрый ІВАНЮК прыводзіць прыклады падобных крымінальных спраў. У канцы жніўня на падобную фішынгавую старонку заманілі 31-гадовую жыхарку Баранавічаў. Дзейнічалі па прыведзенай вышэй схеме. Як толькі жанчына ўказала рэквізіты сваёй карткі, з рахунка зніклі 450 рублёў. Праз месяц на «вудачку» зламыснікаў трапіла 36-гадовая жыхарка Камянца. У яе скралі 240 рублёў.\nМетадам сацыяльнай інжынерыі\n— А вось аферы ад імя супрацоўнікаў банка кібермахляры працягваюць ажыццяўляць даволі паспяхова, — адзначае начальнік аддзела па раскрыцці злачынстваў у сферы высокіх тэхналогій Брэсцкага абласнога УУС Аляксандр РЫНГЕВІЧ. — Актыўнічаць пад выглядам супрацоўнікаў банкаў яны пачалі яшчэ восенню мінулага года. І, нягледзячы на вялікія прафілактычныя меры, інфармаванне насельніцтва, метад дзейнічае. Спецыялісты называюць яго метадам сацыяльнай інжынерыі. Стары псіхалагічны прыём: чалавеку тэлефануюць, ставяць ва ўмовы, калі трэба адразу прымаць рашэнне. Чалавек нярэдка губляецца і трапляе ў пастку. Гэта няспешна чытаючы падобную інфармацыю, можна разважаць, як не трэба быць даверлівым, як варта думаць і супастаўляць. А там чалавека застаюць у любой сітуацыі, скажам, у яго праблемы ў сям'і, нешта са здароўем, яшчэ нейкія крытычныя абставіны. Раптам табе тэлефануюць і адразу ўводзяць у стан павышанага стрэсу: цвёрдым, упэўненым голасам паведамляюць, што з карткі спрабуюць скрасці грошы. Да таго ж маніпулятары не пакідаюць час на роздум: маўляў, аперацыю трэба правесці тут і цяпер, мы яе пакуль прыпынілі, але трэба прымаць рашэнне неадкладна. Фішка заключаецца ў тым, каб не даць чалавеку апомніцца, не адпусціць яго, не даць яму час падумаць альбо параіцца. А калі пры гэтым у прайдзісветаў ёсць хоць нейкая інфармацыя пра карыстальніка, гэта надае праўдападобнасці і спрацоўвае. Абанент, як той казаў, гатовы. Пасля гэтага ім застаецца ўдакладніць рэквізіты. Яны звычайна гавораць: дастаньце картку, зверым даныя, нумар карты, тэрмін дзеяння, CVV-код. Гэтых даных ім хапае, каб правесці спісанне сродкаў.\nАляксандр Рынгевіч раіць людзям, якія атрымалі падобны званок, не панікаваць. І самае разумнае ў падобным выпадку — націснуць на кнопку, скінуць званок. На кожнай плацежнай карце са зваротнага боку напісаны тэлефон кругласутачнай службы вашага банка, якая дапаможа ў такіх сітуацыях. Калі вы патэлефануеце, супрацоўнік банка ўдакладніць па камп'ютарнай базе, ці ёсць такі карыстальнік, папытае, як вас завуць. Потым скажа, што з вашым рахункам усё ў парадку, ніхто на яго не пасягае. Вас могуць папрасіць назваць прозвішча, імя, нумар карты. Але для здзяйснення аперацый гэтага недастаткова, і да таго ж вы будзеце ўпэўненыя, што дакладна размаўляеце з супрацоўнікам банка.\nАле што гаварыць пра высокія тэхналогіі, псіхалагічныя прыёмы, калі нашы людзі часам праяўляюць дзіўную неабачлівасць у дачыненні да ўласных плацежных картак? Здаецца, ўсе ведаюць, што пін-код паведамляць нікому нельга. І што мы бачым на прыкладзе звычайных маладых брастаўчан, якія жывуць на адной вуліцы, у адным двары? Дык вось адзін з іх папрасіў другога пазычыць 30 рублёў. Нібыта звычайная справа, па-суседску можна і пазычыць. Але ў другога ў кішэні не аказалася патрэбнай сумы, і ён перадаў знаёмаму картку, паведаміўшы пін-код у спадзяванні, што той здыме ўказаную суму, а картку прынясе гаспадару. Але 37-гадовы мужчына, узяўшы чужую картку, адразу накіраваўся ў забаўляльныя ўстановы, дзе з размахам правёў вечар на 870 рублёў. Міжраённы СК зараз расследуе крымінальную справу з гэтай нагоды, а следчыя зноў паўтараюць нібыта і банальныя рэчы: не паведамляйце пін-коды ад картак! Кажучы словамі Астапа Бендэра, самі ж аддаяце ключы ад кватэры, дзе ляжаць грошы.\nЗагаловак у газеце: Ловіцца рыбка вялікая і малая\n1436 Ацэнка дзеянняў урада і давер да апазіцыі — Мусіенка пракаментаваў вынікі сацапытання


У Беларусі запрацавалі паштаматы: забраць пасылку стане прасцей\n19.09.2018 / 17:52\nУ Беларусі запрацавалі паштаматы: забраць пасылку стане прасцей 3\n«Белпошта» афіцыйна запусціла ў эксплуатацыю паштаматы. Зараз атрымаць міжнародную пасылку можна без чэргаў у любы зручны час. Як карыстацца новымі прыладамі і ў чым плюсы для кліентаў, паказалі сёння ў адным з самых сучасных аддзяленняў пошты на пр. Пераможцаў, 123, перадае БелТА.\nПасля тэставых выпрабаванняў пачалася эксплуатацыя 20 такіх прылад самаабслугоўвання: 11 з іх — у сталіцы, па адным у кожным абласным цэнтры, а таксама ў Оршы, Лідзе, Барысаве і Бабруйску. Як гэта працуе, тлумачыць начальнік упраўлення тэхнічнага і сеткавага ўзаемадзеяння «Белпошты» Аляксей Цвірка.\nПатрапіць пасылка ў паштамат альбо яе трэба будзе забраць на пошце, вырашае сам кліент. Для перанакіравання пасылкі ў любы з паштаматаў кліенту трэба зарэгістравацца ў асабістым кабінеце на сайце «Белпошты» і адзін раз прайсці ідэнтыфікацыю ў найбліжэйшым да паштамата аддзяленні паштовай сувязі (трэба будзе прад'явіць пашпарт або пасведчанне кіроўцы).\n«Калі чалавек рэгулярна атрымлівае міжнародныя паштовыя адпраўленні з замежных інтэрнэт-крам або ад сваякоў за мяжой, хутчэй за ўсё, кліент карыстаецца паслугай перанакіравання.\nЯк толькі пасылка атрымала нумар, па якім яе можна адсочваць, пасылка можа быць перанакіраваная. У кліента ў асабістым кабінеце на сайце «Белпошты» з'явіцца дадатковае меню «паштаматы». Ён зможа ўбачыць іх адрасы і перанакіраваць пасылку ў паштаматы», — тлумачыць Аляксей Цвірка. Важны нюанс — гэта трэба зрабіць да праходжання мытнага кантролю.\nПасля перасылкі кур'ер даставіць пасылку ў паштамат. Пра тое, што можна забраць пасылку, кліента апавясцяць SMS або лістом на электронную пошту, названымі пры рэгістрацыі ў асабістым кабінеце. У апавяшчэнні будзе код, які адкрые ячэйку, і тэрмін знаходжання пасылкі ў паштамаце (3 сутак — 72 гадзіны з моманту дастаўкі). У зручны для сябе час кліент можа прыйсці і атрымаць пасылку самастойна, не заходзячы ў аддзяленне пошты.\nДарэчы, у ячэек няма нумароў. У якую з іх патрапіць ваша пасылка, вызначае аператар, і гэта будзе залежаць ад габарытаў паштовага адпраўлення. Прадугледжаны ячэйкі трох тыпаў, пры гэтым варта ўлічваць: максімальныя габарыты — 50×40×39 см, максімальная нагрузка на паліцу — 30 кг, калі пасылка цяжэйшая, у паштамат яе не змесцяць.\nБольшасць паштаматаў, якія працуюць цяпер, усталяваны каля аддзяленняў сувязі, але ў прынцыпе іх могуць размяшчаць у гандлёвых цэнтрах або іншых месцах.\nКалі пасылка платная (ёсць накладны плацеж, мытныя зборы і г.д.), на экране з'явіцца інфармацыя пра суму, якую трэба аплаціць. Зрабіць гэта можна толькі з дапамогай банкаўскай карткі. Пасля аплаты ячэйка аўтаматычна адкрыецца — пасылку можна забраць. Па жаданні кліента паштамат надрукуе чэк. Калі на працягу 72 гадзін ніхто не прыйшоў па пасылку, кур'ер забірае яе і перадае ў найбліжэйшае аддзяленне сувязі. Пра тое, дзе цяпер забраць пасылку, кліента праінфармуюць ізноў жа па SMS ці электроннай пошце.\nУ перспектыве сетку паштаматаў хочуць пашыраць з улікам развіцця інтэрнэт-гандлю. Гэта значыць, інтэрнэт-крамы таксама маглі б перадаваць кліентам пакупкі праз паштаматы. Гэта дапаможа спрасціць «апошнюю мілю», г.зн. саму дастаўку тавару пакупніку. Уладальнікі інтэрнэт-крамаў скарачаюць выдаткі на ўласную кур'ерскую службу, а кліенты атрымліваюць зручны сэрвіс. Кошт дастаўкі стане ніжэйшым. Адпаведна, для канчатковага спажыўца тавар акажацца таннейшым. Гэтым шляхам пайшлі, напрыклад, у Польшчы, Літве, Эстоніі, Расіі.


Расея разьмясьціла на Курылах ракетныя комплексы «Баль» і «Бастыён»\n22 лістапад 2016, 12:51\nЗатопленыя караблі каля выспы Кунашыр.\nРасея разьмясьціла на Курыльскіх выспах берагавыя ракетныя комплексы «Баль» і «Бастыён». Пра гэта паведамляе агенцтва «Інтэрфакс» са спасылкай на газэту Ціхаакіянскага флёту «Баявая вахта».\nПаводле газэты, баявое дзяжурства нясе дывізіён берагавога ракетнага комплексу «Бастыён» на востраве Ітуруп і дывізіён берагавога ракетнага комплексу «Баль» на востраве Кунашыр.\nРаней аб плянах разьмясьціць на гэтых выспах найноўшыя берагавыя ракетныя комплексы паведамлялі прадстаўнікі Міністэрства абароны РФ.\nУ сакавіку былы начальнік галоўнага штаба ВМФ Расеі адмірал Віктар Краўчанка, камэнтуючы гэтыя пляны, адзначаў, што разьмяшчэньне «Балю» і «Бастыёну» дасьць магчымасьць умацаваць мяжы ў раёне Курылаў.\nКурыльскія выспы ляжаць як «масток» паміж паўночнай Японіяй і паўднёва-ўсходняй Расеяй, які, аднак, не злучае абедзьве краіны, а разьдзяляе іх.\nКаля паўтара стагодзьдзя таму Японія і Расея падпісалі дамову, якая пакідала ў японскай уласнасьці чатыры паўднёвыя выспы і давала ва ўладаньне расейцам усё, што на поўнач ад іх. Але пасьля Другой сусьветнай вайны Расея запатрабавала сабе ўвесь гэты архіпэляг і дэпартавала жыхароў паўднёвых выспаў у Японію.\nТокіё ніколі не адмовілася ад сваіх прэтэнзій на гэтыя чатыры выспы, якія называе сваімі Паўночнымі тэрыторыямі, а Масква ніколі не пагадзілася аддаць іх назад. Урады абедзьвюх краінаў праводзілі спарадычныя перамовы па гэтай праблеме на працягу больш чым 60 гадоў, але безвынікова. Гэтае пытаньне настолькі цяжкое, што Японія і Расея да гэтага часу не падпісалі мірнай дамовы, якая фармальна паклала б канец вайне паміж краінамі.


Дзень падзякі Leftovers буррито\nРэцэпты падзякі Турцыя Рэцэпты Абкручванні\nВыніковае лепшыя часткі вашай ежы падзякі ў гэтым тартыльі. Загасіце з падліўкай, растапіць сыр чеддер над верхняй і дадаць трохі журавінавы соус на баку для апускання, і вы атрымаеце сабе грахоўна смачны талерку аб'едкаў.\nПаколькі гэты рэцэпт выкарыстоўвае шмат якія засталіся інгрэдыенты, проста пераканайцеся , што нагрэць усе рэшткі да патрэбнай тэмпературы . Будзьце асцярожныя, каб не давесці інгрэдыенты да пакаёвай тэмпературы перад награваннем або вяртанне да халадзільніка, каб пазбегнуць псуты.\nКалі вы спрабуеце стварыць гэты рэшту буррито, калі вы ў апошні час не было Падзякі, вы заўсёды можаце зрабіць некаторыя змены. Нашы прапановы павінны выкарыстоўваць гастранома індычкі і незалежна журавінавы соўс ў вас ёсць пад рукой. Што тычыцца дадатковых надбудоў, ідуць дзікія і ўключаюць у сябе салодкі бульбу, брусэльская капуста, або любы іншы з вашых любімых пакінутых бакоў ад вялікі дзень. Гэта ваш час, каб сьвяціць!\nКалі ў вас ёсць так шмат рэшткаў , якія вам патрэбныя нейкія - то іншыя творчыя спосабы , каб выкарыстоўваць іх, праверыць нашу рэшткавым падзяку Турцыя Піца і Ultimate Кіраўніцтва для Падзякі Тых, хто застаўся бутэрброды .\n1 мука Тарцілы (буррито памеру)\n1/2 кубкі рэшткі смажанай індычкі (белы або цёмна-мяса)\n1/4 кубкі перажытак\n2 сталовых лыжкі рэшткі\n1 сталовую лыжку смятаны\n1 сталовую лыжку здробненых чеддер\nГарнір: Пятрушка (сечаны)\nНагрэць духоўку да смажыць (500 F). Пераканайцеся ў тым, каб мець стойку бліжэй да верхняй частцы печы.\nХутка нагрэць буррито аладку памеру, у мікрахвалевай печы, на працягу прыблізна 20 секунд. Гэта дазваляе лёгка складаць пазней.\nЗмесціце аладку на вялікую печы бяспечнай пласціны, а затым нашмараваць цэнтр са смятанай.\nНагрэць смажаную індычку, бульбяное пюрэ і астатнюю начынне на асобную талерку. (Можа мікрахвалевую печ для хуткага выніку).\nДадайце нагрэтыя індычка, бульба і начынне на цэнтр летняга тартыльі, пакрываючы смятану.\nРулон буррито шляхам складання канец буррито над начыннем, а затым складвання ў бакі пры прокатке тартыльі.\nНагрэць соус ў невялікім рондалі на сярэднім агні, пакуль не будзе горача. Наліце соус над верхняй часткай буррита у той час як ён знаходзіцца на печ доказы пласціны. Накрыйце як шмат ці як мала, у буррито, што вы хочаце. Пасыпаць верх буррито з цёртым сырам.\nЗмесціце буррито пад жароўні на працягу прыблізна 1 хвіліны, або пакуль сыр не расплавіцца.\nПасыпаць пятрушкай і падаваць з пакінутым падліўкай з журавін на баку. Dig ў!\nУсяго тлушчаў 203 г\nНасычаных тлушчаў 62 г\nхалестэрын 1,850 мг\nнатрый 14,046 мг\nвугляводы 309 г\nбялку 596 г\nНоч Гарбузовы пірог Аўсянае\nСвежы цытрына Pound Cake\nФранцузскі тост з ваніллю\nКласічны хлебная запяканка Служыць з курыцай ці гульні Куры


Сюкура Манабэ — Вікіпедыя\nяп.: 眞鍋 淑\n21 верасня 1931(1931-09-21) (90 гадоў)\nShinritsu[d], Uma district[d], прэфектура Эхімэ, Японія\nNational Oceanic and Atmospheric Administration[d]\nмедаль Карла-Густава Росбі[d] (1992)\nVolvo Environment Prize[d] (1997)\nпрэмія «Блакітная планета»[d] (1992)\nWilliam Bowie Medal[d] (2010)\nмедаль Бенджаміна Франкліна[d] (2015)\nCrafoord Prize in Geosciences[d] (2018)\nRoger Revelle Medal[d] (1993)\nMilutin Milankovic Medal[d] (1998)\nНобелеўская прэмія па фізіцы (2021)\nCrafoord Prize[d] (2018)\nпрэмія Асахі[d] (1995)\nСюкура Манабэ на Вікісховішчы\nСюкура Манабэ (Syukuro «Suki» Manabe, нар. 21 верасня 1931 г., Эхімэ, Японія) — японска-амерыканскі кліматолаг, спецыяліст па вылічальным мадэляванні клімату і яго змене, піянер камп’ютэрнага мадэлявання кліматычных змен, у прыватнасці глабальнага змянення клімату, адзін з першых даследчыкаў феномену глабальнага пацяплення — у 1970-х. Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (2021).\nСупрацоўнік Прынстанскага ўніверсітэта і раней Нацыянальнага ўпраўлення акіянічных і атмасферных даследаванняў (NOAA), член Нацыянальнай акадэміі навук ЗША (1990), замежны член Канадскага каралеўскага таварыства (1995) і Японскай акадэміі навук (2009). Лаўрэат міжнародных узнагарод.\nСтупені бакалаўра (1953), магістра (1955) і доктарскую ступень па метэаралогіі (1958) атрымаў у Такійскім універсітэце. У тым жа 1958 годзе іміграваў у ЗША, грамадзянства атрымаў у 1975 годзе. У 1958—1963 гадах працаваў метэаролагам-даследчыкам у Нацыянальнай метэаралагічнай службе. У 1963—1997 гадах працаваў старэйшым метэаролагам-даследчыкам у лабараторыі Нацыянальнага ўпраўлення акіянічных і атмасферных даследаванняў (NOAA).\nУ 1968—1997 гадах выкладаў у Прынстанскім універсітэце, прафесар. У 1983 годзе запрошаны прафесар у альма-матэр. У 1997—2001 гадах працаваў на радзіме ў Японіі, дырэктар даследчай праграмы па глабальным пацяпленні. У 2002 годзе вярнуўся ў Прынстанскі універсітэт, з якім быў звязаны да 2003 года і дзе зноў з 2005 года — старэйшы метэаролаг праграмы атмасферных і акіянічных навук. У 2002—2009 гадах таксама кансультант Японскага агенцтва па навуцы і тэхніцы марской зямлі (JAMSTEC) і з 2006 па 2013 год запрошаны прафесар Нагойскага універсітэта.\nУ 1960-х гадах Манабэ займаецца даследаваннямі атмасфернай дынамікі, услед за чым стварае першую мадэль глабальнага клімату. Апошняму папярэднічала яго супрацоўніцтва з Джозефам Смагарынскім і калегамі па Нацыянальнай метэаралагічнай службе ў распрацоўцы першых мадэлей агульнай цыркуляцыі. У 1967 годзе ён разам з Рычардам Ветэральдам паказаў, што канцэнтрацыя парніковых газаў у атмасферы можа ўплываць на тэмпературу. Апублікаваная ў тым жа годзе Манабэ ў Journal of Atmospheric Sciences спрошчаная мадэль клімату Зямлі ўжо неўзабаве была прызнана як буйны прарыў у геафізіцы і метэаралогіі.\nЯго выступ у 1988 годзе перад Сенацкім камітэтам па энергетыцы і прыродным рэсурсам адыграла важную ролю ў прыцягненні ўвагі палітыкаў і шырокай грамадскасці да глабальнага пацяплення.\nФела Амерыканскага геафізічнага Саюза (1967) і Амерыканскай асацыяцыі садзейнічання развіццю навукі (1997), а таксама JAMSTEC (2008). Замежны член Еўрапейскай акадэміі (1994). Ганаровы член Амерыканскага (1997), Японскага (2000) і Каралеўскага Брытанскага (2006) метэаралагічных таварыстваў.\nЗ 1962 года жанаты на Набука Манабэ.\n↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 https://scholar.princeton.edu/sites/default/files/manabe/files/curriculum_vitae_short_version.doc\n↑ Syukuro Manabe wins Crafoord Prize for fundamental contributions to climate change research\n↑ 7,0 7,1 Syukuro Manabe (англ.)\n↑ Архівананая копія (нявызн.) (недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 10 ліпеня 2017. Праверана 1 красавіка 2018.\n↑ Еўрапейская акадэмія\nBIBSYS: 90328364 · BNF: 122787870 · CiNii: DA01940373 · GND: 127141588 · ISNI: 0000 0000 1455 4216 · LCCN: no2019190077 · NDL: 01056650 · NKC: xx0269054 · NTA: 308121910 · NUKAT: n99035006 · SUDOC: 031605400 · VIAF: 60097248 · WorldCat VIAF: 60097248\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Сюкура_Манабэ&oldid=3940652"\nНарадзіліся ў прэфектуры Эхімэ\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 15:35, 13 кастрычніка 2021.


12.03.2018 shumilino311Комментарии on 15 сакавіка – Дзень Канстытуцыі\nРаённы выканаўчы камітэт і раённы Савет дэпутатаў сардэчна віншуюць вас\nПрыняццем Асноўнага Закона былі замацаваны важнейшыя прынцыпы пабудовы ў нашай краіне дэмакратычнай дзяржавы, закладзены фундамент незалежнасці, рэалізавана памкненне беларускага народа быць паўнапраўным гаспадаром на роднай зямлі.\nЗ года ў год Рэспубліка Беларусь павышае міжнародны аўтарытэт, дынамічна развівае эканамічную і сацыяльную сферы, пры гэтым найвышэйшай каштоўнасцю дзяржавы з’яўляецца чалавек і яго законныя інтарэсы.\nНа падставе галоўнага Закона мы імкнёмся зрабіць жыццё людзей годным і шчаслівым. Мы маем магчымасць працаваць, расціць дзяцей у спакойнай і добразычлівай абстаноўцы ўнутры дзяржавы.\nДабрабыт краіны ў многім вызначаецца нашай працай, штодзённым выкананнем сваіх абавязкаў, пошукам новых рашэнняў задач, якія стаяць перад намі.\nЖадаем вам добрага здароўя, душэўнага спакою і міру, поспехаў у працы, дабрабыту, стабільнасці і працвітання на карысць нашай Радзімы — Рэспублікі Беларусь.\n15 сакавіка ў 11.00 у адміністрацыйным будынку Шумілінскага музея ў рамках рэспубліканскай акцыі “Я – грамадзянін Беларусі!” пройдзе мерапрыемства з нагоды Дня Канстытуцыі. Адбудзецца ўручэнне пашпартоў маладым жыхарам раёна і ўрачысты прыём новых членаў ГА БРСМ.\nМерапрыемствы з нагоды Дня Канстытуцыі пройдуць ва ўсіх установах адукацыі і культуры раёна.


Улады КНДР упершыню паведамілі аб падазрэнні на выпадак COVID-19 у краіне\nМагчымым «нулявым пацыентам», па версіі ўладаў, стаў нелегал з Паўднёвай Карэі, перадае Reuters.\nКіраўнік КНДР Кім Чэн Ын у суботу 25 ліпеня абвясціў надзвычайны стан і закрыў памежны з Паўднёвай Карэяй горад. Прычынаю стала асоба, якая нелегальна перасекла мяжу. Калі выпадак пацвердзіцца, то гэта будзе першы афіцыйна хворы на каронавірус у Паўночнай Карэі.\nПаўночнакарэйскія медыі перадаюць, што вірус мог быць наўмысна занесены ў краіну. Чалавек, які зараз падазраецца ў захворванні на COVID-19 тры гады таму ўцёк у Паўднёвую Карэю, адмыслова вярнуўся на радзіму.\nНе падаецца, ці гэтага чалавека тэставалі, аднак недакладныя вынікі былі атрыманыя праз некалькі медычных праверак выдзяленняў гэтага чалавек з рэспіраторных органаў і крыві. Зараз ён знаходзіцца на каранціне, таксама даследуюцца ягоныя кантакты.\nУ Паўночнай Карэі дагэтуль няма афіцыйна зарэгістраваных выпадкаў COVID-19, у той жа час як суседнія Кітай і Паўднёвая Карэя сталі цэнтрам пандэміі.\nПаўночная Карэя – вельмі закрытая краіна, якая адразу ж увяла забарону на міжнародныя вандроўкі пасля абвяшчэння пандэміі, школы і ўніверсітэты таксама былі зачыненыя.\nТым не меней, паводле прадстаўніка САЗ у КНДР у ліпені ў краіне былі пратэставаныя 922 чалавекі. У аніводнага з іх не быў пацверджаны каронавірус.\nТэгі: каронавірус у свеце КНДР


Культура - Калі месца мастака займае аматар…\nГаворка ішла пра тое, што змянілася за апошнія 20 гадоў, ці ёсць запатрабаванасць так званага сінтэзу мастацтваў сёння і што робяць, чым вылучаюцца ізноў сёння нашы архітэктары, скульптары, манументалісты. І галоўнае, каму гэта патрэбна? Дзяржаве? Прыватнаму інвестару? Грамадзе? На жаль, згадваючы станоўчы вопыт, выступоўцы спасылаліся на замежжа — Літву, Польшчу, нават Украіну. А да пазіцыі грамадства часта прыслухоўваліся і прыслухоўваюцца? Памятаю, напрыклад, якія дыскусіі і бойкі ішлі ў 1978 годзе вакол роспісу ў Палацы чыгуначнікаў у Мінску (аўтары — Зоя Літвінава і Святлана Каткова). Сёння ж, думаецца, нават не крыку — разумнага слова інвестар, што дыктуе ўмовы, не пачуе. Не захоча пачуць… Так, інвестар дыктуе свае ўмовы мастаку ці скульптару ўжо на стадыі эскізнай распрацоўкі кампазіцыі. Атрымліваецца, што ягоны густ, ягонае выхаванне, ягонае асабістае бачанне мастацтва адыгрывае вызначальную ролю ў лёсе твора…\nЦі вось такая праблема. Узгадаю новы для нас, спрэчны, але дастаткова агрэсіўны від мастацтва — “графіці”. У час практыкі са студэнтамі на брандмаўэры аднаго з адміністратыўных будынкаў у Валожыне мы ўбачылі зухавата намаляваную кампазіцыю на тэму “Птушкі Бацькаўшчыны”… Далей, у Івянцы — ізноў “Птушкі Бацькаўшчыны”. Можа, так і далей па ўсіх мястэчках. Проста, лёгка, танна. І галава не баліць у тых жа мясцовых кіраўнікоў — файна, ёсць каляровая кампазіцыйная пляма. А зрабіць складаную, творчую кампазіцыю, прысвечаную, напрыклад, адметным постацям той жа Валожыншчыны — тут трэба наймаць сур’ёзнага мастака. Такі твор — гэта вялікая адказнасць перад людзьмі і перад Богам. А так — прастаіць “графіці” гады два-тры — ну і добра…\nДарэчы, прыхільнікаў гэтай тэхнікі выканання ўвесь час более. І яны аргументуюць сваю пазіцыю проста — хуткасць. Між тым, хутка — не значыць добра. А мастакі толькі і чуюць: “На вашы таленавітыя эскізы часу няма. Яшчэ нейкія ўзгадненні, абмеркаванні, грамадскія парады. Трэба зараз і сёння. Усё!”\nПраз гэта зараз маем кірмаш дылетантызму і штучнага пафасу. Адносіны да мастацтва сёння такія, што ім можа займацца, хто заўгодна. Тыя, хто нідзе не навучаўся, аніяк жа не падрыхтаваны, але на выставах і ў галерэях гэты аматар можа нібыта на роўных канкураваць з дасведчаным майстрам. Калі пошук лаканічнасці і прастаты будзе зведзены да інфантыльнага прымітывізму, мы згубім канцэптуальную аснову, а потым і сваю мастацкую спадчыну…\n“…Калі мастак зняважліва ставіцца да свайго статусу, уплыву, прынцыпаў, прафесіяналізму — ягонае месца займае аматар. І запанавала бязладдзе…” Вось мы сябе і знішчаем сваёй жа непавагай да сябе. Кажам, што ў дзяржавы няма грошай… Здаецца, колькі сябе памятаю, чую: “Вось зробім эканоміку, а потым зоймемся культурай”. Я ж мяркую, што грошы знайсці можна. Цяжэй прывіць культуру замоўцам. Густ і адчуванне стылю так хутка, як мільёны, не з’яўляюцца. Яны ёсць, калі іх у дзяцінстве прывілі, калі прыродай закладзена імкненне да самаразвіцця, а інакш мысленне чалавека на ўсё жыццё застанецца недаразвітым, на ўзроўні дзіцячага асацыятыўнага ўспрыяцця. Параўнайце, да прыкладу, каларыстычную палітру беларускіх гарадоў і краін Балтыі. Пабачым, што наша асяроддзе не такое ўтульнае, а часам і агрэсіўнае. Гэта як падманкавая вясёласць: “апрану ўсё лепшае”, незалежна ад нагоды.\nАле вернемся да грошай. Дзе іх знайсці на манументальную аздобу? Яшчэ за Савецкім часам мы мелі такі досвед: два працэнты ад кошту будаўніцтва ішло на гэтыя мэты. Невыпадкова тое, што лепшыя творы былі здзейснены тады… Гэты досвед і сёння быў бы вельмі прыдатным. А каб зразумець, што мы ўжо страцілі і губляем надалей, звяртаюся да сваіх калег-мастакоў праз газету “Культура” з прапановай: зрабіць рэспубліканскую мастацкую выставу нерэалізаваных манументальных праектаў якраз за апошнія 20 гадоў. Ведаю шмат творцаў, у якіх па кутах майстэрань збіраюць пыл такія ідэі, незвычайныя — і класічныя, і больш супярэчлівыя, і, здаецца, аўтарскія прапановы, якія, можа, ніхто і ніколі і не ўбачыць нідзе, як на прапанаванай выставе пад умоўнай назвай “Магчымыя магчымасці”. На ёй грамада пабачыла б, колькі значных, неабходных, нечаканых аб’ектаў манументальна-дэкаратыўнага мастацтва магло заззяць на карце Беларусі.\nІ няхай бы на той выставе, як знак-напамін, як папярэджанне, будуць экспанавацца і фота тых твораў манументальнага мастацтва, якія былі ліквідаваны за апошнія 20 гадоў.


Вельмі часта ў жыцці мы сутыкаемся з людзьмі, якія спяшаюцца выказаць сваё меркаванне, ды толькі што менавіта яны хацелі сказаць, застаецца загадкай. Добрая дыкцыя - гэта не толькі правільнае вымаўленне літары "р", гэта мернае і дакладнае вымаўленне ўсіх слоў з канчаткамі і падставамі. Калі гаворка застаецца зразумелай па-за залежнасці ад хуткасці сказанага, гэта і ёсць правільная дыкцыя.\nЧасам чалавек можа абсалютна выразна казаць, аднак калі ён пачынае хвалявацца або нервавацца, то «ўсплываюць» усе недахопы гаворкі: ён пачынае заікацца і глынаць канчаткі слоў.\nНе дзіўна, што многіх бацькоў малых пачынае хваляваць пытанне аб тым, як развіць дыкцыі ў дзіцяці, бо выразная гаворка ў такім узросце - гэта залог далейшага паспяховага развіцця і камунікабельнасці. Бясспрэчна, гаворка ідзе толькі пра тых выпадках, калі не існуе праблем медыцынскага характару і ўмяшанне прафесійнага лекара не з'яўляецца неабходнасцю.\nУ многіх выпадках бацькі спяшаюцца звярнуцца да лагапеда, які, на іх думку, можа выправіць недахопы ў прамовы чалавека. Гэта абсалютна дакладна, але пры гэтым існуюць практыкаванні для дыкцыі прамовы, якія дапамогуць без ўмяшання прафесійных дактароў выправіць усе недахопы.\nУ першую чаргу для таго, каб дамагчыся выразнага і правільнага вымаўлення складаных слоў, неабходна трэніравацца над вымаўленнем хуткамовак, якія дапамагаюць выпрацаваць пышную выразнасць дыкцыі.\nДля таго каб навучыцца правільна іх вымаўляць, неабходна прытрымлівацца простым правілах. Перш варта прагаварыць павольна і правільна ўвесь тэкст хуткамоўкі. Многія спрабуюць адразу хутка прайграць ўсю яе, аднак, спяшаемся вас запэўніць, такі падыход не прывядзе да жаданага выніку. Для пачатку варта павольна, нават можна па складах прагаварыць і запомніць тэкст. Вельмі важна правільна завучыць хуткамоўкі.\nЧалавек, заклапочаны тым, як развіць дыкцыі, павінен дасканала валодаць артыкуляцыяй. Для гэтага папытаеце навакольных прачытаць па вашых вуснаў тэкст, які вы бязгучна «прагаворыце».\nЗараз неабходна шэптам выразна вымавіць ўсе словы хуткамоўкі. Вельмі важна пры гэтым не шыпець, а менавіта прамаўляць кожны гук, проста ціхім голасам.\nІ апошняе практыкаванне, якое неабходна прарабіць - гэта праспяваць хуткамоўку рознымі матывамі або прагаварыць з рознай інтанацыяй, робячы націск на розныя словы. Толькі тады, калі тэкст бездакорна запомніўся, можна спрабаваць усё хутчэй і хутчэй вымаўляць вывучанае хуткамоўкі.\nНе менш карыснай для тых, хто спрабуе зразумець, як развіць дыкцыі, стане праца над дыханнем. Навучыцеся правільна дыхаць, гаварыць на выдыху ў розных палажэннях цела, каб пры гэтым дыханне ня збівалася і не перашкаджала вам прамаўляць розныя гукі.\nВельмі важна натрэніраваць мышцы неба, для гэтага неабходна некалькі разоў запар прамаўляць зычныя «Г» і «К», затым, не адкрываючы рота, трэба паспрабаваць вымавіць галосныя «О», «А», «Э». Цяпер можна «прапаласкаць» рот паветрам, менавіта так, як вы гэта робіце з вадой, калі чысціце зубы.\nТыя, хто хоча зразумець, як развіць дыкцыі, павінны шмат і ўпарта трэніравацца, працаваць над тым, каб мышцы вуснаў і мовы былі цалкам пад вашым кантролем. Вы павінны ўмець напружваць і расслабляць верхнюю і ніжнюю сківіцу.\nДля таго каб развіць дыкцыі, вы можаце таксама выкарыстоўваць такі няхітры прыём, як чытанне любога верша, які складаецца з васьмі радкоў, у розных узроўнях дыяпазону. Так, каб, напрыклад, на пачатак верша прыходзіўся нізкі ўзровень вашага дыяпазону, і з кожнай наступнай радком ён паступова павялічваўся такім чынам, каб на апошнюю прыйшоўся максімальны ўзровень вашага дыяпазону.\nІснуе яшчэ бясконцае мноства розных практыкаванняў, якія дапамагаюць развіваць дыкцыю, і вы заўсёды зможаце размаўляць выразна і зразумела, па-за залежнасці ад сітуацыі.\nЯк паставіць чалавека на месца ветліва\nСамаразвіццё - гэта ... самаразвіццё асобы\nЯк чысціць печань у хатніх умовах: самыя эфектыўныя метады\nХто вырошчвае лён: прафесія, асаблівасці, тэхналогіі\nЯк правільна размаўляць з даішнікамі? У тэорыі - не складана, на практыцы - проста.\nГорын Сяргей Анатольевіч - жывы класік рускай НЛП\nТранс - гэта папулярны музычны стыль\nГасцявыя дамы Крыму: водгукі з фота


Нікаля Анэлька — Вікіпэдыя\nНікаля Сэбастыян Анэлька (па-француску: Nicolas Sébastien Anelka; нарадзіўся 14 сакавіка 1979 году ў Вэрсалі, Францыя) — былы францускі прафэсійны футбаліст, нападнік. Гулец зборнай Францыі. Бацькі Нікаля, Маргарыта і Жан-Філіп — выхадцы з Мартынікі, якія прыехалі ў Францыю ў 1974 годзе.\nНарадзіўся 14 сакавіка 1979 (43 гады)\n2014—2015 Пары Сэн-Жэрмэн\nЎэст Бромўіч Альбіён\nМумбаі Сіці 10 (1)\n1998—2010 Францыя 69 (14)\n1.1 «Пары Сэн-Жэрмэн»\n1.3 «Рэал» Мадрыд\n1.4 ПСЖ, «Лівэрпул»\n1.9 «Шанхай Шэньхуа»\n1.10 Выступы ў зборнай\nСваю кар’еру Анэлька пачаў у францускім «ПСЖ», зь якога ў 17-гадовым узросьце пераехаў у «Арсэнал» у пачатку 1997 году.\nНа «Гайбэры» малады форвард прадэманстраваў моцны футбол і ўменьне забіваць, якое дапамагло клюбу зрабіць чэмпіёнскі дубль у 1998 годзе. У фінале Кубка Ангельшчыны Нікаля забіў мяч у вароты «Ньюкаслу».\nПраз год Нікаля перайшоў у «Рэал» за 23 мільёны фунтаў стэрлінгаў. І «Арсэнал», і сам Анэлька былі здаволеныя ўгодай. У свой адзіны сэзон у Гішпаніі Нікаля пасьпеў выйграць Лігу чэмпіёнаў, двойчы забіўшы ў паўфінале ў вароты «Баварыі».\nПравёўшы толькі 12 месяцаў на «Бэрнабэў», Анэлька вярнуўся ў «ПСЖ» і за 18 месяцаў забіў у новым клюбе 18 мячоў, а потым адправіўся ў арэнду ў «Лівэрпул», дзе трэнэрам працаваў яго суайчыньнік Жэрар Улье. На «Энфілдзе» Анэлька ня стаў гульцом асноўнага складу, і гэта стала чыньнікам яго пераезду ў «Манчэстэр Сіці» пад кіраўніцтва Кевіна Кігана.\nУ складзе «Гараджан» Анэлька забіваў рэгулярна: за два з паловай году 46 мячоў. Пэнальці, які Анэлька зарабіў і сам жа рэалізаваў у кастрычніку 2004 году, у вароты свайго цяперашняга клюбу, стаў чыньнікам адзінай паразы «Чэлсі» ў сэзоне, калі «Чэлсі» ўпершыню выйгралі чэмпіянат пад кіраўніцтвам Жазэ Маўрынью.\nПосьпех спадарожнічаў Анэлька і ў «Фэнэрбахчэ». Ён забіваў у сярэднім у кожным трэцім матчы, уразіўшы тым самым Сэма Элардайса, які паклікаў Нікаля ў «Болтан» у пачатку сэзону 2006/07.\nУ «Болтане» Нікаля гуляў як нідзе больш. За паўтара сэзону ў «Болтане» Нікаля згуляў 53 матчы, і забіў 22 мячы, з-за чаго і выявіў цікавасьць да футбаліста лёнданскі «Чэлсі».\n11 студзеня 2008 году Анэлька быў выкуплены «Чэлсі» з «Болтану» за 14 мільёнаў фунтаў, і падпісаў кантракт на 3,5 году.\n3 сьнежня 2011 году пасьля перамогі «Чэлсі» супраць «Ньюкасла» трэнэр сініх Андрэ Вілаш-Боаш у сродках масавай інфармацыі пацьвердзіў, што Анэлька будзе вольны, каб пакінуць «Чэлсі» ў студзені. 12 сьнежня «Чэлсі» пацьвердзіў, што Анэлька перойдзе ў кітайскі клуб «Шанхай Шэньхуа».\nВыступы ў зборнайРэдагаваць\nАпошнія дзесяць гадоў Анэлька зьяўляецца сталым гульцом зборнай Францыі, за якую ён правёў 43 матчу і забіў 11 мячоў. Анэлька быў у складзе зборнай, якая стала ў 2000 годзе чэмпіёнам Эўропы. Апошні матч за зборную ён правёў у лістападзе.\n1997—1998 Чэмпіён Ангельшчыны\n1997—1998 Уладальнік Кубка Ангельшчыны\n1998—1999 Уладальнік Супэркубка Ангельшчыны\n1999—2000 Пераможца Лігі чэмпіёнаў\n2000 Чэмпіён Эўропы\n2001 Уладальнік Кубка Канфэдэрацыяў\n2001—2002 Уладальнік Кубка Інтэртота\n2004—2005 Чэмпіён Турэччыны\nУсяго жа за час вандраваньня француза па эўрапейскіх клюбах на адчэпныя было выдаткавана 86 мільёнаў фунтаў. Пры гэтым у першы раз Анэлька перайшоў у 1997 годзе з ПСЖ у «Арсэнал» за 500 000 фунтаў.\nМайкл Оўэн Найлепшы малады футбаліст Ангельшчыны\nНікаля Анэлька — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў\nПрофіль на сайце Фэдэрацыі футболу Францыі(недаступная спасылка)(фр.)\nПрофіль і статыстыка на FootballDatabase.com(анг.)\nПрофіль гульца на Premiership.Ru(рас.)\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Нікаля_Анэлька&oldid=2248999»\nАпошняе рэдагаваньне ў 07:02 27 жніўня 2021\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 27 жніўня 2021 году ў 07:02.


27 кастрычнік 2021, 18:41\nСавецкі плякат з часу Другой сусьветнай вайны (фрагмэнт)\nУ Дзяржаўную Думу Расеі ўнесьлі законапраект, які прадугледжвае адміністрацыйную адказнасьць — арышт на 15 сутак або штрафы да 50 тысяч рублёў ($720) для грамадзян — за адмаўленьне «вырашальнай ролі» СССР у перамозе над нацысцкай Нямеччынай.\nЗаконапраект апублікаваны на сайце ніжняй палаты расейскага парлямэнту.\nШтрафаваць або арыштоўваць людзей будуць за парушэньне «забароны атаясамленьня мэт, рашэньняў і дзеяньняў кіраўніцтва СССР, камандаваньня і вайскоўцаў СССР з мэтамі, рашэньнямі і дзеяньнямі кіраўніцтва нацысцкай Нямеччыны», а таксама «адмаўленьня вырашальнай ролі савецкага народу ў разгроме нацысцкай Нямеччыны і гуманітарнай місіі СССР пры вызваленьні краін Эўропы».\nПуцін падпісаў закон, які забараняе адмаўляць «вырашальную ролю» СССР «у разгроме нацысцкай Нямеччыны»\nУ выпадку, калі грамадзянін парушыў закон упершыню, яго могуць арыштаваць на тэрмін да 15 сутак або аштрафаваць на суму ад адной тысячы да дзьвюх тысяч рублёў. Штраф для службовых асоб складзе ад 1 тысячы да 4 тысяч рублёў, для юрыдычных асоб — ад 10 тысяч да 50 тысяч рублёў.\nПаўторнае правапарушэньне цягне за сабой накладаньне штрафу на грамадзян у памеры ад 2,5 тысячы да 5 тысяч рублёў або арышт на тэрмін да 15 сутак. Службовым асобам пагражае штраф ад 5 тысяч да 20 тысяч рублёў, юрыдычным асобам — ад 50 тысяч да 100 тысяч рублёў або прыпыненьне дзейнасьці на тэрмін да 90 сутак.\nЗакон, які забараняе адмаўляць «вырашальную ролю» СССР «у разгроме нацысцкай Нямеччыны», Уладзімір Пуцін падпісаў 1 ліпеня 2021 году. Гаворка ў ім ідзе пра публічныя выступы, творы, СМІ і інтэрнэт. Гэтыя папраўкі ініцыявалі дэпутаты Аляксандар Жукаў і Алена Ямпольская, а таксама сэнатар Аляксей Пушкоў. Яны таксама — ініцыятары законапраекту аб адміністрацыйнай адказнасьці за парушэньне гэтага закону.


Узда. Узденский район | Чырвоная зорка. Районная газета - Прыемны бонус для будучых музыкаў і мастакоў\nСуббота, 21.09.2019, 23:27\n31.05.2018, 11:28; Category: Адукацыя, Калейдаскоп, Прафарыентацыя, Улада\nГэты навучальны год стаў вызначальным як для выкладчыкаў, так і навучэнцаў дзіцячай школы мастацтваў. І не толькі таму, што сёлета школа адзначыла прыгожы юбілей, а яе выхаванцы сталі прызёрамі і дыпламантамі шматлікх музычных конкурсаў. Ім прадастаўлена цудоўная магчымасць шліфаваць сваё выканальніцкае майстэрства ў гімназіі-каледжы мастацтваў імя І. Ахрэмчыка.\n24 мая заключаны дагавор аб супрацоўніцтве паміж гэтай установай адукацыі і Уздзенскім раённым выканаўчым камітэтам. Подпісы ў дакуменце паставілі дырэктар гімназіі-каледжа мастацтваў Міхаіл Пазднікаў і старшыня райвыканкама Сяргей Савіцкі.\nПапярэднічала гэтай важнай падзеі правядзенне рэгіянальнага семінару-практыкуму “Сучасныя падыходы ў навучанні і выхаванні адораных дзяцей ў вобласці мастацтва” са шматлікімі майстар-класамі ад выкладчыкаў гімназіі-каледжа.\nЯк адзначыў Міхаіл Пазднікаў, не першы год гімназія-каледж мастацтваў імя І. Ахрэмчыка, дзе навучаюцца таленавітыя юныя музыканты і мастакі з усёй Беларусі, пры падтрымцы Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Мінскага абласнога камітэта Беларускага прафсаюза работнікаў адукацыі і навукі, пры інфармацыйнай падтрымцы выдавецтва “Адукацыя і выхаванне”, “Настаўніцкай газеты”, тэлеканала “Беларусь-1” рэалізуе праект “Мы – для дзяцей”, мэта якога выявіць юных адораных музыкантаў і мастакоў, якія навучаюцца ў раённых школах мастацтваў.\n– Зачастую менавіта дзеці з глыбінкі застаюцца незаўважанымі, а іх таленты – не раскрытымі, – казаў Міхаіл Аляксандравіч. – Яшчэ адна наша задача зарыентаваць дзяцей у набыцці імі прафесій “мастака” і “музыканта”, каб яны, хто першыя музычныя веды атрымліваў у сваіх раёнах, пасля набыцця прафесіі вярталіся назад і абуджалі любоў да музыкі і ўсяго прыгожага ўжо ў новага пакалення. Няўжо гэта не сімвалічна, асабліва сёлета – у Год малой радзімы.\nСапраўды, цяпер адораныя навучэнцы, арыентаваныя на атрыманне прафесійнага музычнага і мастацкага адукацыі, маюць магчымасць працягнуць сваё навучанне ў гімназіі-каледжы мастацтваў імя І. Ахрэмчыка: у 5-11-х класах гімназіі і на прыступкі каледжа па спецыяльнасцях: інструментальнае выканальніцтва (па напрамках), дырыжыраванне (акадэмічны хор), жывапіс, дэкаратыўна-прыкладное мастацтва і скульптура.\n– Разнастайная канцэртная i выставачная дзейнасць, удзел у міжнародных і рэспубліканскіх конкурсах, выставах, пленэрах дазваляюць нашым навучэнцам пастаянна ўдасканальваць сваё прафесійнае майстэрства, – адзначыў Міхаіл Пазднікаў. – Таму ні адно таленавітае дзіця не застанецца без падтрымкі прафесіянала. А нашы навучэнцы – гэта наш гонар. У 2013 годзе Ілья Волкаў стаў бронзавым прызёрам на дзіцячым Еўрабачанні, дзе выконваў песню “Спявай са мною”. А Дзяніс Ліннік неаднаразова займаў прызавыя месцы на конкурсах сярод піяністаў, адзін з якіх – Дэльфійскія гульні дзяржаў-удзельніц СНД.\n– Садзейнічаць прафесійнаму росту адораных дзяцей трэба, – перакананы і старшыня райвыканкама Сяргей Савіцкі. – А сярод уздзенскіх хлопчыкаў і дзяўчынак, якія з задавальненнем займаюцца ў школе мастацтваў, ёсць сапраўдныя “зорачкі”, якія павінны не проста гарэць, а запальваць сэрцы тых, хто слухае іх песні, бачыць іх карціны, і пры гэтым – і праслаўляць сваю малую радзіму.\nУ гімназіі-каледжы мастацтваў створаны чатыры ўзорныя дзіцячыя калектывы: дзіцячы хор, цымбальны аркестр “Абярог”, духавы аркестр “Фанфары Нямігі”, камерны аркестр.\n103 чалавекі з’яўляюцца стыпендыятамі спецыяльнага фонда Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі. З іх 4 выкладчыкі і 99 навучэнцаў.\nБольш як 180 навучэнцаў гімназіі-каледжа мастацтваў з’яўляюцца лаўрэатамі і дыпламантамі рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў і выставак.\n« Незаконная ружейная охота в запретное время\nЕвропейские игры 2019 года »


Міхаіл Гарбачоў заявіў, што не бачыць дэмакратычнай Расеі\nАпошнія парламенцкія выбары паказалі, што ў грамадстве расце стомленасць ад чалавека, які дамінуе ў краіне ўжо больш за дзесяць гадоў і плануе вярнуцца на прэзідэнцкі пост у наступным годзе.\nПрэзідэнт Дзмітрый Мядзведзеў заявіў, што выбары былі “справядлівыя, сумленныя і дэмакратычныя”, але еўрапейскія назіральнікі адзначылі відавочныя парушэнні, у тым ліку ўкідванне бюлетэняў.\n“У нас няма рэальнай дэмакратыі, і ў нас яе не будзе, калі ўрад баіцца свайго народу, баіцца выказвацца адкрыта, каб давесці сваё гледзішча і прапаноўваць уласныя праекты”, – заявіў былы прэзідэнт СССР на радыё “Эхо Москвы”.\nГарбачоў не ўпэўнены, што партыя Пуціна можа мадэрнізаваць Расею. “Я не веру, што гэтая каманда возьме на сябе адказнасць і прапануе праект мадэрнізацыі палітычных структураў і палітычнай базы, створыць умовы дзеля таго, каб народ прыйшоў і прагаласаваў за іхны праект, іхны план. Не пойдуць яны на гэта”, – заявіў Гарбачоў.\nХоць Пуцін усё яшчэ можа выйграць прэзідэнцкія выбары ў сакавіку наступнага года, вынік нядзельнага галасавання можа падарваць ягоны аўтарытэт.\n“Я думаю, што сітуацыя цяпер такая, што ўлады месцяцца паблізу чырвонай лініі. Яны мусяць спыніцца і перад прэзідэнцкімі выбарамі прыйсці з іншым падыходам, выйсці на іншую сістэму ўлады”, – упэўнены былы прэзідэнт СССР.\nУ выніку апошніх парламенцкіх выбараў “Единая Россия” хоць і заняла першае месца, але, параўнальна з папярэднім вынікам, страціла 77 мандатаў у Дзяржаўнай Думе і атрымала 238 месцаў з 450.


Зміцер Хведарук: Я зразумеў, што змяніць жыццё ў Беларусі на раз-два не атрымаецца\nФота 6 з 8\n14.09.2018 / 09:47\nЗміцер Хведарук: Я зразумеў, што змяніць жыццё ў Беларусі на раз-два не атрымаецца 15\nФутбаліст-аматар, палітжаўнер і палітвязень, вернік пратэстанцкай царквы — кароткі зьмест багатай на падзеі біяграфіі былога маладафронтаўца Зьмітра Хведарука. Пра зьбіцьцё сілавікамі і сустрэчу з прэзыдэнтам ЗША, пра палітыку і палітыкаў, а таксама пра сёньняшнюю працу ў прыватнай школе — працяг праекту Свабоды «Забытыя. Размовы з героямі ўчорашніх дзён».\nГульня ў складзе футбольных клюбаў «Дарыда» і «Трактар» — улюбёныя заняткі Зьмітра Хведарука ў юнацтве. Сьпеў у царкоўным хоры і выкладаньне ў нядзельнай школе ў царкве «Ян Прадвесьнік» — духоўная патрэба ў больш сталым веку.\n16-гадовы мянчук зь сям’і гарадзкой інтэлігенцыі Зьміцер Хведарук далучыўся да «Маладога фронту» ў 2005 годзе: «З таго часу размаўляю па-беларуску. А дагэтуль, прызнацца, думаў так: беларускамоўныя — гэта людзі вясковыя і малаадукаваныя. Ня раз пакаяўся за гэта».\nУзначаліў менскую арганізацыю «МФ». Ня раз адбываў зьняволеньні і атрымліваў штрафы за ўдзел у акцыях пратэсту і «дзейнасьць ад імя незарэгістраванай арганізацыі».\nСустракаўся з колішнім Дзяржсакратаром ЗША Кандалізай Райс і прэзыдэнтам Джорджам Бушам у складзе дэлегацыі беларускай апазыцыі ў 2007 годзе. «Мне было 19 гадоў, і дзяржслужбы ЗША нават сумняваліся, ці пускаць мяне на тэрыторыю краіны для сустрэч на вышэйшым узроўні. Але Джордж Буш менавіта са мной распачаў гаворку, якая аказалася плённай для ўсёй беларускай дэлегацыі», — прыгадвае сёньня Зьміцер Хведарук.\nПасьля моцнага зьбіцьця сілавікамі падчас акцыі пратэсту супраць прыезду Пуціна ў Менск у 2008 годзе Хведарук трапіў у шпіталь.\nУ 2009-м яго, студэнта Тэалягічнага каледжу, гвалтам забралі служыць у войска. «У кайданках даставілі ў вайсковую частку пад канвоем аўтаматчыкаў».\nЗа ўдзел у акцыі пратэсту супраць фальсыфікацыі прэзыдэнцкіх выбараў на плошчы Незалежнасьці ў 2010 годзе адбыў 10 сутак арышту. «Я тады захварэў на вятранку, і мяне выкарыстоўвалі як «бактэрыялягічную зброю» — штодня пераводзілі ў чарговую камэру», — сьмяецца Зьміцер.\nАд палітычнай дзейнасьці адышоў у 2008 годзе. Працуе настаўнікам у прыватнай пачатковай школе.\n«Мама ладзіла дома «беларускамоўныя дні»\n— Зьміцер, як такое магло здарыцца: сталічны інтэлігент, і раптам — апазыцыя, пратэсты, рэпрэсіі?\n— Усё пачалося з рэфэрэндуму 2004 году — тады мы з аднаклясьнікамі пайшлі на мітынг на Кастрычніцкую плошчу. Я навучаўся тады ў гімназіі, дзе нашай кляснай кіраўніцай была Эльвіра Невяроўская — мама журналіста Радыё Свабода Альгерда Невяроўскага, як я даведаўся пазьней. Гэта была выключна цудоўная настаўніца, проста ідэал, якая прышчапляла нам любоў да ўсяго роднага. За гэта яе неўзабаве і звольнілі. Мы — малыя тады — не маглі зразумець: чаму нашая настаўніца, якую любілі і дзеці, і бацькі, пакідае гімназію?\nМы былі такія ўзьнёслыя рамантычныя юнакі, якія пайшлі выказаць нязгоду. А трапілі ў такі «замес», якога нават не ўяўлялі: людзі ў камуфляжы і касках з дручкамі ганяліся за іншымі людзьмі і жорстка зьбівалі. Ледзь уцяклі, трапілі ў групу моладзі каля Купалаўскага тэатру. Нас пачаставалі сасіскамі і далі нумар тэлефона, які аказаўся нумарам Зьмітра Дашкевіча. З гэтага ўсё і пачалося.\n— Беларуская мова сталася роднай таксама пад уплывам маладафронтаўцаў?\n— Ня толькі. Мама наладжвала дома «беларускамоўныя дні», а я прачытаў «Дзікае паляваньне караля Стаха» па-расейску. Мяне гэтая аповесьць гэтак уразіла, што я тады падумаў: калі па-расейску гэтак цікава і прыгожа, то як жа тады гэтая гісторыя гучыць па-беларуску? І так паволі стаў чытаць і размаўляць сам.\nАсаблівых праблем не было, калі не лічыць, што ў школе дзёньнік, да прыкладу, не дазвалялі запаўняць па-беларуску. Таксама я тады гуляў у футбол, і даводзілася чуць на свой адрас і «калгасьнік», і іншыя кпіны — ледзь да боек не даходзіла.\n«Казаў Дашкевічу: ты ж нармальны, адукаваны хлопец — «ну ня нада вот этага вот»»\n— А што асабліва ўразіла ці запомнілася з тых часоў?\n— Напэўна, мая адседка ў турме КДБ, калі на мяне заводзілі крымінальную справу. Я тады толькі прыйшоў да Бога, але мая вера была настолькі моцная, што я нічога не баяўся і мне было радасна: я там трымаў галадоўку, сьпяваў і адціскаўся на руках. У камэры было халодна, а на мне толькі лёгкі пінжачок. Думкі пра Бога мяне так моцна сагравалі і суцяшалі, што з таго часу засталіся прыемныя ўзгадкі, як ні дзіўна.\n— Але і вернікам вы таксама былі не зь дзяцінства?\n— Да вернікаў раней я ставіўся прыкладна гэтаксама, як і да беларускамоўных: вясковыя і малаадукаваныя цемрашалы са «злымі тварамі». А вось у бок веры павярнуцца паспрыяў якраз Зьміцер Дашкевіч, які на сходах пачаў пра рэлігію «задзьвігаць». Я яго вельмі паважаў, але маліцца, нешта слухаць… Я нават ня вытрымаў аднойчы і сказаў яму: слухай, хопіць — ты ж нармальны, адукаваны хлопец — «ну ня нада вот этага вот».\nА пасьля трапіў на гістарычны клюб у царкве, дзе пабачыў, што хрысьціяне таксама адукаваныя людзі, якія ўмеюць думаць, і гэта было як палёт у космас. Нейкі час я нават задэпрэсаваў, бо зразумеў, што я не такі ўжо і герой і змагар бяз страху і заганы, але яшчэ і сапраўдны грэшнік. Але прымірыўся з Богам і нават пайшоў вучыцца ў Тэалягічны каледж пры нашай пратэстанцкай царкве.\n«У войска трапіў у кайданках пад канвоем аўтаматчыкаў»\n— Адкуль вас гвалтам забралі ў войска?\n— Так, тады забралі Франака Вячорку, Івана Шылу, а я думаў, што гэта не пра мяне: я быў студэнтам і меў даведку ад каледжа на адтэрміноўку. Але літаральна назаўтра да мяне ў кватэру ўламаліся невядомыя людзі, ад якіх я забарыкадаваўся ў пакоі. Прыйшлі бацькі, тыя людзі сышлі, але зьявіліся два палкоўнікі, якія запатрабавалі, каб я ўвечары прыйшоў у ваенкамат. Бацькі ўгаварылі, і я пайшоў, а там — кайданкі на рукі і на Акрэсьціна.\nЗ сабой быў толькі Новы Запавет па-беларуску. Так і трапіў у войска — у кайданках пад канвоем аўтаматчыкаў. Мне гэта вельмі дапамагло — пра «дзедаўшчыну» і гаворкі не было. А жаўнер, які меў ложак на другім ярусе нада мной, пазьней прызнаўся, што некалькі начэй баяўся спаць. Так адслужыў паўтара года.\n— Але ў выніку ўсяго вы трапілі на сустрэчу з прэзыдэнтам ЗША?\n— Сапраўды, такое раз у жыцьці здараецца, а калі табе яшчэ і 19 гадоў, то гэта, натуральна, падзея надзвычайная. Гэта была дэлегацыя апазыцыйных палітыкаў, у складзе якой мы мелі шмат сустрэч на вышэйшым узроўні, у тым ліку з тагачасным дзяржсакратаром Кандалізай Райс.\nА пасьля нам раптам паведамляюць, што прэзыдэнт Джордж Буш таксама запрашае нас на сустрэчу, якая не плянавалася. Яна мелася доўжыцца 15 хвілін, і кожны з нас меў толькі па 45 сэкундаў, каб сказаць штосьці самае важнае. Мы ноч рыхтаваліся, складалі важныя прамовы, але Джордж Буш ад першай хвіліны паламаў усе нашы сцэнары: пабачыў у мяне на руцэ пасачак з надпісам «Бог любіць мяне» і запытаўся, што гэта. Я адказаў, і — гаворка пайшла! Гэтак натуральна, гэтак даверліва і проста, што мы сказалі ўсё, што хацелі, і нашмат больш за тое.\nУ выніку гэтая сустрэча доўжылася не 15 хвілін, як плянавалася, а 45. Супрацоўнікі прэзыдэнцкай службы нам пасьля казалі, што гэткіх выключэньняў не было нават для міністраў эўрапейскіх краін, а гэта быў надзвычайны выпадак.\n«Я ня мог сабе дазволіць займацца «перацягваньнем каната»»\n— Чаму пасьля такога адметнага ўдзелу ў грамадзка-палітычных падзеях адышлі ад палітычнай актыўнасьці?\n— Гэта адбылося ў 2008 годзе, калі з турмаў выйшлі шмат палітвязьняў, у тым ліку Зьміцер Дашкевіч. І ў нас са Зьмітром крыху разышліся погляды на дзейнасьць арганізацыі. Я шмат разважаў, што рабіць: сварыцца, як часта бывае ў розных арганізацыях, калі людзі выліваюць адзін на другога нейкі бруд, альбо сысьці.\nЯ паразважаў і прыняў такое няпростае рашэньне, што мушу заняцца нечым іншым. Бо Зьмітра я вельмі паважаў, паважаю і люблю, і займацца «перацягваньнем каната» ў арганізацыі, якая і так перажывае жорсткі ціск і перасьлед, я, натуральна, ня мог сабе дазволіць. Бо гэта не прынесла б карысьці ні мне, ні Зьмітру, ні справе.\n— Ці не шкадуеце аб гэтым рашэньні, ці не шкадуеце аб той ранейшай дзейнасьці, аб тым, што зазнавалі ціск і перасьлед, духоўны і фізычны?\n— Шкадаваньня — не было. Але былі расчараваньні, малыя і вялікія. Асабліва калі здавалася, што Мілінкевіч сапраўды пераможа на выбарах 2006 году. Я лічыў і лічу, што гэта сапраўды самы круты кандыдат, які толькі мог быць. І пасьля было вельмі прыкра бачыць, што калі чаканьні ў людзей ня спраўдзіліся, то чалавека пачалі цкаваць і прыніжаць.\nТыя падзеі паказалі, што зьмяніць жыцьцё на раз-два не атрымаецца, што за гэтыя зьмены трэба плаціць вельмі вялікую цану і сур'ёзна ахвяраваць.\nАгулам, грамадзкая дзейнасьць у нашай краіне мае вялікія праблемы, бо людзкая сьвядомасьць не падрыхтаваная. Ніхто ня хоча браць на сябе ніякай адказнасьці. І гэта праблема, якую ня хочуць вырашаць ні палітычныя, ні грамадзкія арганізацыі.\nНа сёньня людзі нават у самых простых, побытавых пытаньнях ня могуць разабрацца. Што казаць пра больш складаныя ідэі — яны папросту для бальшыні недасяжныя.\nМне падаецца, што гэта адна з прычынаў, чаму ў нас і палітычнае жыцьцё такое бязладнае. І пакуль гэты клубок не разьвяжацца, то мы ня зможам разабрацца з больш складанымі і сыстэмнымі праблемамі. Гэта як з вучобай: калі не засвоіў праграму пачатковай школы, то да вышэйшай ніколі не дабярэсься.\n«З жонкай пазнаёміўся ў мэтро, калі яна прадавала шкарпэткі»\n— А жонка таксама верніца вашай царквы?\n— Так, яна таксама веруючы чалавек. Але з Аняй я пазнаёміўся — не паверыце — у мэтро, калі яна прадавала мне шкарпэткі. Яна вучылася ў Літве ў хрысьціянскім каледжы на бізнэс-адміністраваньні. І мела ў дыплёмнай працы такі праект для Беларусі — крама спажывецкіх тавараў. Гэта была рэалізацыя шкарпэтак — цёплыя, крутыя такія шкарпэткі. А я вырашыў зрабіць такі «цёплы» падарунак на Каляды свайму сябру.\nЯ сьпісаўся ў інтэрнэце, і вось у такі прыгожы калядны рамантычны вечар, 24 сьнежня, падаў сьнег, мы спаткаліся, і я набыў гэтыя шкарпэткі. Пасьля гэтага мы год ня бачыліся, а затым спаткаліся на праводзінах майго сябра ў войска. І я раптам пабачыў, якая гэта цікавая дзяўчына, як сьмела выказваецца. Ну, і пасьля спатыкаліся яшчэ на вясельлі нашых сяброў, дзе былі дружкамі, я маліўся за гэтую справу.\nНеўзабаве мы прызналіся адзін аднаму ў каханьні. Вясельле адбылося на сядзібе нашых сяброў, вянчаліся на адкрытым паветры — усё прайшло весела і лёгка.\n— Чым вы займаецеся ў жыцьці цяпер, які ваш хлеб?\n— Я шмат дзе працаваў: ставіў жалюзі на вокны, працаваў у газэце «Наша Ніва», на «Радыё Рацыя». А цяпер — настаўнік пачатковых клясаў у прыватнай школе. Я марыў пра падобную працу зь юнацтва, калі пачаў размаўляць па-беларуску. Праводзіў такую аналёгію зь Якубам Коласам, які таксама быў настаўнікам. Таму пачуваю сябе на сваім месцы.\nАле гэтак было не адразу. Гэта не беларускамоўная школа, і напачатку было складана — я бачыў, што дзеці мяне не разумеюць. І мне прыйшлося год працаваць і зь дзецьмі, і з бацькамі, каб давесьці значнасьць і вартасьць беларускай мовы. І пакрысе дзеці сталі мне казаць: я разумею мову Зьмітра — у іх уяўленьні ўсе Зьмітры размаўляюць па-беларуску. І цяпер я пачуваюся цалкам спакойна і ўпэўнена.\nПяць пытаньняў Свабоды\n— Беларуская нацыянальная ідэя — гэта?..\n— Я б сказаў, што гэта клопат пра тое, што маем. Бо калі ходзіш нават па Менску, то бачыш, наколькі ўсё занядбана. Гэта толькі на цэнтральных праспэктах і вуліцах усё прыбіраецца да апошняга «бычка». А двары, дзіцячыя пляцоўкі, пад'езды — гэта жудасная карціна. Някепска было б навучыцца прачнуцца і прыбраць сваю плянэту, як казаў вядомы герой вядомай кнігі.\n— Біблія, натуральна, — кніга нумар адзін. Гэта Божае слова, якое я стараюся чытаць штодня. Але таксама назваў бы і «Дзікае паляваньне караля Стаха» Ўладзімера Караткевіча.\n— Гэта Тадэвуш Касьцюшка — сто адсоткаў, Антон Луцкевіч — як адзін з айцоў-заснавальнікаў сучаснай Беларусі. Ня ведаю, наколькі гэта містычная асоба — Торвальд Вандроўнік, але надаў бы тытул героя і яму. Гэта вандроўнік і місіянэр, які нёс людзям Добрую вестку.\n— Як бы ні хацелася прыгожа адказаць, а традыцыйныя лічбы з многімі нулямі перад вачыма прабягаюць. А насамрэч грошы важныя, але гэта ня самы істотны складнік жыцьця. Бываюць людзі, якія ўсё жыцьцё гоняцца за нечым матэрыяльным, а ў выніку паміраюць, усё гэта пакінуўшы. Бываюць і безадказныя людзі. А як па мне, дык дастаткова гэтулькі, каб паклапаціцца пра сям'ю. Усе кажуць пра «папіццот», але на жыцьцё патрэбна больш за пяцьсот даляраў.\n— Як і калі ў Беларусі зьменіцца ўлада?\n— Гэта пытаньне, пра якое страшна думаць. Бо так шмат людзей, для якіх Расея — гэта ня так і дрэнна, і каб замест Лукашэнкі прыйшоў які Мядзьведзеў ці хто заўгодна, хто б узяў на сябе адказнасьць за Беларусь… Каб зараз азірнуцца і пабачыць чалавека ці групу людзей, якія былі б аўтарытэтныя, вядомыя, адказныя і надзейныя, каб горш за Лукашэнку ня здарылася, — таксама такіх ня ведаю. Таму для мяне гэта пытаньне, за якое сапраўды страшна.\nГаліна Абакунчык, Уладзь Грыдзін, Радыё Свабода


28 травень 2008, 19:15\nМіністэрства фінансаў Беларусі прапануе ўвесьці адзіную стаўку падаходнага падатку - 12%. Незалежныя экспэрты называюць гэта пачаткам рэформы падатковай сыстэмы. І спадзяюцца, што гэта дапаможа скараціць ценевую эканоміку.\nДагэтуль у Беларусі дзейнічае пяціўзроўневая шкала — ад 9 да 30%. Цяпер усім прапануюць плаціць аднолькава — 12%. Чаму менавіта такая плянка, патлумачыў у размове з карэспандэнтам “Свабоды” намесьнік міністра фінансаў Іван Шунько:\n“Сярэдняя атрымалася такая стаўка падаходнага падатку — 12%. Рэальная. Калі падзяліць падатак у цэлым на сярэдні заробак у цэлым. Там жа прапануецца ня толькі памяняць стаўку, а наагул прапануецца зьмяніць падыходы да падаходнага падатку.\nПрапануецца ня толькі ўвесьці стаўку 12%, але і прыняць у якасьці велічыні, якая падаткам не абкладаецца, бюджэт пражытковага мінімуму. А гэта па бедных слаях ня б’е, а наадварот”.\nКіраўнік аналітычнага цэнтру “Стратэгія” Леанід Заіка сказаў, што адзіная стаўка будзе найлепшым спосабам для пачатку рэформы падатковай сыстэмы. Аднак для таго, каб гэта спрацавала, трэба ўводзіць 10%.\n“Практычна гэта азначае пераход да плоскай сыстэмы падаткаабкладаньня. Адзінае, што па-дурному мы робім — трэба рабіць не 12, а 10%. Гэта было б значна выгадней. Пасьля ўсталяваньня плоскай шкалы падаходнага падатку трэба скасаваць ПДВ і падатак на прыбытак”.\nБылы старшыня Нацбанку Беларусі Станіслаў Багданкевіч згадвае, што фракцыя “Грамадзянскае дзеяньне” ў Вярхоўным Савеце 13 скліканьня выказвала ідэю не спаганяць падаткі зь мінімальнага спажывецкага бюджэту. Пры ўвядзеньні 12%-й стаўкі цяпер гэта трэба ўлічыць.\nПаводле спадара Багданкевіча, увядзеньне адзінай стаўкі дапаможа ліквідаваць “канвэрты” і скараціць ценевую эканоміку, якая ў Беларусі вельмі вялікая.\n“Вельмі вялікія сумы ў заможных людзей наагул не абкладаюцца падаткамі. І ўтварыліся вялікія ценевыя ашчаджэньні, якія недзе нелегальна функцыянуюць”.\nПаводле спадара Заікі, для таго, каб прыбыткі выходзілі зь ценю, патрэбны давер да ўраду.\n“Патрэбна мноства рэчаў, якія ўрад пакуль не дэманструе і, як мне здаецца, ня можа дэманстраваць. Тут многае патрабуецца ад прэзыдэнта. Гэта свайго роду давер, сацыяльны кантракт, калі мы разумеем: усе плацяць падаткі на ўзроўні 10%, урад іх рацыянальна траціць. І тут толькі зьменай стаўкі падатку не памяняеш саму сыстэму. Патрэбны шырэйшыя захады, больш арыгінальныя”.\nМ. Дубовік: “Выбарнікі часта пытаюцца пра падаткі”\nС.Балыкін: падатак будзе плаціць прасьцей


Шлях да роднай мовы | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nШлях да роднай мовы\n21 лютага – Міжнародны дзень роднай мовы. Яго абвясціла ЮНЭСКА на трыццатай сесіі па прапанове Бангладэша. Гэты дзень спрыяе ўсведамленню моўных і культурных традыцый.\nУ адрозненне ад іншых народаў, беларусы не надта клапоцяцца пра захаванне роднай мовы. Толькі невялікая частка грамадства прыйшла да ўсведамлення важнасці захавання роднай мовы.\nСвае гісторыі на гэтым шляху распавядаюць людзі рознага ўзросту і роду занятку з Віцебшчыны.\nВасіль Матырка, Лепельскі раён:\n— Я стаў сябе вызначаць беларускамоўным недзе ў выпускных 10-11 класах. Тады я перайшоў з вясковай школы ў школу ў вайсковым гарадку. Адпаведна, дзеці вайскоўцаў вызначаліся як расейскамоўныя, а я ўжо быў спачатку не беларускамоўны, але вясковы. І я стаў не саромецца, а наадварот, падкрэсліваць гэта. На якой мове чалавек думае? Калі чалавек думае на расейскай мове, ён будзе расейскамоўным, калі чалавек думае на мацернай мове, ён будзе мацерным. А я думаю па-беларуску. Я да гэтага паступова прыходзіў, многія людзі нават не заўважылі нейкай сур’ёзнай і значнай перамены ў маёй гаворцы. Гэта проста пытанне выбару саміх людзей і не трэба навязваць. Апошнім часам моладзь стала большую перавагу аддаваць беларускай мове. Беларуская мова пашыраецца больш у інтэлігентных і інтэлектуальных асяродках.\nВіктар Дудкевіч, г.Глыбокае, мастак:\n— Калі я вучыўся ў школе быў такі штамп, што размаўляць на беларускай мове неяк непрэстыжна і хто гаварыў па-беларуску на іх ставілі нейкае кляймо: «А, «дзяроўня». Не вясковец, а «дзяроўня». Ужо потым, гадоў у 25, я ішоў па вуліцы і ўбачыў бялізну, якая сохла. Чамусьці тады я прыгадаў гэтае слова «бялізна» і заўважыў, што адно слова, а ўжо цэлая паэзія. Тады я падумаў, што беларуская мова — гэта ўжо паэзія. Гэта было падставай таго, што я змяніў свой погляд, задумаўся пра беларускасць. Што павінен быць беларусам, як немец немцам, кітаец кітайцам, бо, як кажуць, каб змяніць нацыю трэба змяніць мову, каб мець гонар і годнасць сказаць: «Я — беларус».\nГалляш Сялява, рэдактар сайта braslaw.by:\n— Можа ў класе 8-м я ўпершыню задумаўся, што дзіўна жыць у Беларусі, мець сваю мову, але пры гэтым размаўляць па-руску. Спачатку было складана, усе прадметы выкладаліся па-руску, дый узрост быў такі, 15 гадоў, калі цябе ўспрымаюць так нібы ты ўсё робіш на зло, пераходны перыяд, таму было складана псіхалагічна. Усе казалі, што гэта часова і каб выдзяліцца. Я проста карыстаўся, бо я лагічна прыйшоў да таго: а чаму не. Я ўжо каля 15 гадоў размаўляю па-беларуску. Мне не падабаецца калі мову палітызуюць, робяць нейкі культ з гэтага, але вельмі прыемна, калі людзі карыстаюцца сваім. Да таго ж наша мова лічыцца другой па мілагучнасці ў свеце. Адзінае што, у грамадстве пакуль такі перыяд, калі людзі думаюць больш пра тое, як выжываць, а справы мовы, культуры, гісторыі іх не асабліва турбуюць, але ёсць і плюс, бо я заўважаю, што мова паступова неяк апалітызуецца. Ужо няма такіх штампаў як калі я гадоў 10 таму яшчэ мог пачуць зрэдку: «БНФавец», то цяпер абсалютна спакойнае стаўленне, некаторыя людзі нават стараюцца пераймаць і кажуць: «Рэспект».\nНадзея, студэнтка лінгвістычнага ўніверсітэта, перадкладчыцкі факультэт:\n— Я паехала ў Германію на курсы на месяц і там пазнаёмілася з украінкамі. Яны з намі размаўлялі па-руску, але паміж сабой — па-ўкраінску. Яны расказалі пра сваю сітуацыю ў краіне, што дома яны размаўляюць толькі па-ўкраінску. У іх вельмі прыгожая мова. Мне так спадабалася, што я зразумела: вось яны так клапоцяцца пра яе, а мы забываем пра сваю родную мову. Таму я прыехала з Германіі і вырашыла, што вось, гэта той самы момант калі трэба пачаць размаўляць па-беларуску. І размаўляю ўжо 2 гады. Мама казала, хопіць выпендрывацца, супакойся, я разумею, што гэта ў цябе часова і гэта пройдзе, і давай па-расейску. Вядома, усім было нязвыкла. Аднагрупнікі таксама пасмяяліся, калі я сказала, што цяпер гавару па-беларуску. Цябе хопіць на тры дні, максімум на тыдзень. А потым усе такі прывыклі, што цяпер ані яны не ўяўляюць, што я некалі была расейскамоўнай, ані я сама. Думаю, што калі-небудзь у нас усё ж будуць і дзеці беларускамоўныя. Мне б хацелася, каб мае дзеці адразу пачалі размаўляць па-беларуску, а не як я, перавучваліся.\nДзень святкавання роднай мовы быў абраны 21 лютага таму, што ў гэты дзень 65 год таму загінулі пяць студэнтаў, якія змагаліся за наданне мове бангла статуса дзяржаўнай у тагачасным Пакістане. Яго ўсходняя частка стала пазней незалежнай дзяржавай Бангладэш.\nТворчая сустрэча у Пружанскім палацыку\nАгульнанацыянальная дыктоўка будзе прысвечана Скарыну, Брылю і Панчанку\nЯк сустрэлі дзень роднай мовы гарадзенскія ўлады?\nАлег Трусаў: Праз пару гадоў будзем на адкрыцці Беларускага нацыянальнага ўніверсітэта\nКолькасць галасоў: 77


Спорт аб’ядноўвае | Настаўніцкая газета\n12.10.2017 - 10:09Спартыўныя падзеі\nСтаражытнае Гродна на тыдзень стала месцам, дзе панавалі юнацтва, спартыўны азарт і сяброўства. Горад над Нёманам чацвёрты раз прымаў удзельнікаў спартакіяды навучэнцаў “Алімп” у рамках спартакіяды Саюзнай дзяржавы.\nСпаборніцтвы праходзілі па трох відах спорту: настольным тэнісе, лёгкай атлетыцы, баскетболе 3х3. У іх удзельнічалі 96 спартсменаў 2004—2005 гадоў нараджэння.\nУрачыстая цырымонія адкрыцця спартакіяды адбылася ў Гродзенскім абласным драматычным тэатры. Тут прысутнічала спартыўная дэлегацыя з Расіі — юныя спартсмены і іх трэнеры з Масквы і Маскоўскай вобласці, Архангельска, Пскова, Вялікага Ноўгарада, Ейска, Ніжняга Ноўгарада, Смаленска, Татарстана, а таксама беларускія спартсмены.\nПрывітальны адрас ад дзяржсакратара Саюзнай дзяржавы Рыгора Рапоты агучыў начальнік аддзела сацыяльнай палітыкі Пастаяннага камітэта Саюзнай дзяржавы Сяргей Ігнацьеў. Удзельнікаў віталі намеснік міністра спорту і турызму Рэспублікі Беларусь Вячаслаў Дурноў і двухразовы алімпійскі чэмпіён чатырохразовы чэмпіён свету па цяжкай атлетыцы Аляксандр Курловіч.\n— Высокія дасягненні пачынаюцца з такіх стартаў, — сказаў Аляксандр Мікалаевіч. — Я сам пачынаў займацца спортам у дзесяць гадоў, а ў трынаццаць меў юнацкі рэкорд. Такія спаборніцтвы даюць неацэнны вопыт юным спартсменам, дазвалюць ім сталець і станавіцца чэмпіёнамі.\nТрэнер па баскетболе са Смаленска Ігар Ніколін, выхаванцы якога выступалі за зборную каманду Расіі, таксама падкрэслівае важнасць удзелу юных спартсменаў у такіх спаборніцтвах. Тут можна ўбачыць узровень калег з іншых рэгіёнаў, адчуць адказнасць за права прадстаўляць сваю краіну і абараняць яе гонар.\nІ хоць ад “Алімпіі” да Алімпіяды шлях доўгі, зоркі тут таксама запальваліся. Пяць разоў узнімаўся на п’едэстал гонару навучэнец сярэдняй школы № 13 Баранавіч Уладзіслаў Крушын. Хлопец перамог у бегу на 100, 200, 400 метраў з уласным рэкордам, а таксама ў складзе каманды ў эстафетным бегу. Каманда Брэсцкай вобласці заняла 1-е месца па лёгкай атлетыцы. Уладзіслаў займаецца ў СДЮШАР № 2 па лёгкай атлетыцы Баранавіч у трэнера Мікалая Паўлоўскага.\nА яшчэ мэта “Алімпіі” — выхаванне сяброўства паміж юнымі грамадзянамі Беларусі і Расіі. Дзеці на спартыўных пляцоўках былі сапернікамі, а па-за імі — сябрамі, для якіх арганізавалі экскурсію па Гродне, наведванне маладзёжнага цэнтра “Гродна”, агратурыстычнага комплексу “Каробчыцы”. І, як сказаў юны гродзенскі баскетбаліст Андрэй Валюк перад пачаткам спаборніцтваў, яго мэта — знайсці новых сяброў і заняць першае месца. І хоць першае месца каманда не заняла, сябры пасля спартакіяды ў Андрэя з’явіліся.\nУрачыстае закрыццё спартакіяды “Алімпія” прайшло ў цэнтральным спартыўным комплексе “Нёман”. Пераможцам уручылі медалі, граматы, кубкі і падарункі. У лёгкай атлетыцы 1-е месца ў камандным заліку заняла Брэсцкая вобласць. На 2-м месцы — Гродзенская вобласць, на 3-м — каманда Смаленскай вобласці. У баскетболе перамаглі дзяўчаты з Мінска. На 2-м і 3-м месцах — каманды Смаленскай і Пскоўскай абласцей. У юнакоў таксама перамагла каманда з Мінска, на 2-м і 3-м месцах адпаведна каманды Масквы і Пскоўскай вобласці. У настольным тэнісе лепшай стала каманда Масквы. 2-е месца заваявалі юныя спартсмены з Татарстана, 3-е — каманда Брэсцкай вобласці.\nНапрыканцы цырымоніі расійскія і беларускія спартсмены абмяналіся памятнымі вымпеламі.


Адпусцілі Алеся Пушкіна\n22.12.2010 / 16:51\nАдпусцілі Алеся Пушкіна 1\nТэрмін зняволення мастака скончыўся 21 снежня па абедзе.\nЁн распавёў пра падзеі, якія папярэднічалі арышту.\nДа Алеся Пушкіна раніцай 8 снежня зайшоў аднавясковец Віктар Лазарэвіч, які папрасіў ў мастака падарыць яму адну з карцін. Гаспадар выставіў нецвярозага мужчыну за дзверы. У выніку Лазарэвіч, раней судзімы, заявіў у міліцыі, што мастак збіў яго. Сведкам выступіў Юрый Вінаградаў, які нядаўна выйшаў з турмы. Нібыта ён праходзіў каля дома Пушкіна ў той час, як той збіваў Лазарэвіча.\nУ той жа дзень мастака затрымалі і адвезлі ў пастарунак у Крупкі. Там мастак абвясціў галадоўку і маўчанку. На суд яго насілі з сашчэпленымі рукамі ў кайданках.\nУ судзе яго паклалі на падлогу.\nПа яго словах, гэта выклікала істэрыку ў суддзі Вольгі Хома. Жанчына была вымушана пакінуць памяшканне, але пасля вярнулася. А размаўляць давялося ёй з сабой, бо Пушкін так не прамовіў ні слова. Пасля абвяшчэння выраку яго занеслі назад у камеру.\nМастак адзначае, што канваіры былі розныя. Адрозніваліся дзённыя ад начных. Апошнія прывыклі здзекавацца з людзей, і вялі сябе адпаведна. На іх дзеянні ён напісаў скаргу.\nАлесь Пушкін разам з сям’ёй жыве ў в. Бобр Крупскага раёна. Перад выбарамі 2006 года яго пасадзілі на суткі, абвінаваціўшы ў хуліганстве. Такім чынам мясцовыя вертыкальшчыкі спрабуюць нейтралізаваць мастака перад масавымі палітычнымі акцыямі.\n22.12.2010 / 17:02\nі "жывыя" пазайздзросцяць "мёртвым"


Трэнды ў сучасным мастацтве: што такое\nГалоўная » навіны » Трэнды ў сучасным мастацтве\nСучаснае мастацтва і арт-рынак пашыраецца з кожным днём. Конечно, тэхналогіі далі новы штуршок да знаёмства з новымі мастакамі і плынямі. Цяпер не абавязкова наведваць выставы і музеі, сачыць за выхадам новых каталогаў: дастаткова падлучыцца да інтэрнэту - і ўвесь свет мастацтва ад старажытнасці да нашых дзён паўстае перад вачыма. Давайце трохі разбярэмся з актуальнымі напрамкамі ў сучасным мастацтве.\nУ гэтым артыкуле разбяром асноўныя трэнды ў свеце графікі, перфомансе і інсталяцыі.\nВельмі цікавы выгляд малюнкаў у свеце графічнага дызайну. Дасягаецца шляхам скажэння карцінкі, так званы эфект глюка, асабліва ў лічбавым свеце - папулярная тэндэнцыя ў мастакоў. Раней такія скрыўлення, дэфармацыі неверагодна раздражнялі. Аднак сучаснае мастацтва ступіла на некалькі прыступак вышэй: то, што раней было шлюбам, цяпер ствараюць адмыслова. 2018 год – сапраўды час, калі выявы з глітч эфектам захопліваюць свет.\nКампазіцыі з кніг\nЗноў жа выгляд скульптур, якія дзесяцігоддзі таму немагчыма было сабе ўявіць. З развіццём электроннага фармату, папяровы варыянт, на жаль, перажывае не самы лепшы перыяд існавання. аднак, мастакі бачаць свет зусім іншымі вачыма і тое, што для іншых проста прадмет, для іх гэта матэрыял для стварэння шэдэўраў. Менавіта чаркі кніг сталі тым будаўнічым матэрыялам, з якога нараджаюцца неверагодныя фігуры, будынкі. Пры гэтым форма і змест могуць альбо дапаўняць адзін аднаго, альбо ўступаць у канфлікт, спараджаючы рознабаковую рэакцыю ў гледачоў.\nАдны мастакі аддаюць перавагу матывы флоры і фауны, напрыклад Рэйчел Аше (Rachael Эш), іншыя, як Анук Круитоф (Анук Крюитоф) стварыла скульптуры рассыпалася сцены. Для творчых людзей сама форма папяровых падручнікаў, слоўнікаў, мемуараў стала музай. У іх руках гледачы ўбачаць кнігі зусім з іншага боку, але не менш выдатнай.\nСкульптуры з канструктараў Lego\nможна меркаваць, што творцы такіх эксцэнтрычных кампазіцый проста альбо не выраслі ў душы, альбо проста не нагуляліся. Аднак ствараюць мастакі не проста незразумелыя статуя, простыя караблікі або пірацкія замкі, а неверагодныя па маштабах і форме, зусім не дзіцячыя аб'екты прыкладнога мастацтва.\nАмаль паўстагоддзя таму быў створаны гэты знакаміты канструктар, і мала знойдзецца ў свеце людзей, якія не спрабавалі будаваць з дэталек што-небудзь. Але для мастакоў нават такі банальны на першы погляд матэрыял стаў прыступкай да новага кірунку ў свеце сучаснага мастацтва. Адзін з самых вядомых у свеце стваральнікаў такіх неверагодных кампазіцый - амерыканскі неа-скульптар Nathan Sawaya. Вось толькі некаторыя з яго прац: рэпрадукцыя карціны Эдварда Мунка «Крык», копія Парфенона і, нарэшце, чатырохметровы шкілет тыраназаўра.\nНіцяныя і вераўчаныя інсталяцыі\nШто ж робяць з, здавалася б, звычайных вяровак або нітак? Мастакі падышлі да гэтых звыклым прадметах ўжытку з нязвыклай боку. Імі не шыюць або вышываюць, а плятуць.\nНапрыклад, японка Чихару Шиота аплятае ніткамі пакоя альбо разнастайныя прадметы. Некаторыя гледачы захапляюцца працамі, іншыя лічаць іх змрочнымі і жахлівымі. аднак, абыякавых не застаецца. Мексіканец Габрыэль Дэйв стварае цудоўныя маштабныя інсталяцыі з вясёлкавых нітак. Сваімі працамі аўтар спрабуе задумацца аб патрэбнасці чалавека ў абароне і хованцы. Скот Хоўв з нітак, вяровак, bechevok, лін пляце павуціны. А вось Эміль Лукас, выкарыстоўваючы такі незвычайны матэрыял, малюе карціны. Дакладней абмотвае каляровымі ніткамі драўляную дошку, ствараючы цудоўныя абстрактныя ўзоры.\nЗгаданыя толькі некалькі мастакоў. У свеце шмат аўтараў, якія ствараюць цудоўныя па сваёй непаўторнасці інсталяцыі, разважаючы на разнастайныя тэмы, якія іх чапаюць.\nцікавы трэнд, які дазваляе шэдэўр купляць не толькі мільянерам і калекцыянерам мастацтва. Эпоха копипаста дазволіла па-іншаму зірнуць на ідэю выпуску твораў мастацтва ў некалькіх варыянтах і ў розных цэнавых катэгорыях.\nПра што ж гаворка. Карціна друкуецца абмежаваным накладам альбо на паперы, альбо на палатне. Пры гэтым кожная копія з'яўляецца арыгіналам, што пацверджана сертыфікатамі.\nЖанры стрыт-арта шматстайныя і рознабаковай: аўтары стараюцца не проста прадставіць публіцы свае працы, але і ўцягнуць гледачоў у сваю гульню. Вулічным мастацтвам цяпер нікога не здзівіш - адны бачаць у гэтым вандалізм, а іншыя разглядаюць і абмяркоўваюць асабліва спадабаліся. Вельмі многія вядомыя ў свеце мастацтва мастакі спрабуюць сябе ў такім арыгінальным жанры, але ананімна.\nГалоўнае ў гэтых выявах - гэта ідэя, якую спрабуе аўтар данесці да гледачоў.\nцудоўныя светы, якія ствараюць мастакі, залучаючы сапраўдныя прадметы або жывых істот, а таксама ствараючы вельмі маленькіх чалавечкаў. Тэмы Мірка неверагодна шматстайныя: паралельная рэальнасць, дзяцінства ці звычайны момант з жыцця. Мініяцюры выклікаюць захапленне сваёй дакладнасцю. Асабліва калі майстар з узрушаючай фантазіяй пераносіць рэаліі жыцця ў невялікая прастора.\nАдны аўтары звычайную фісташкі ператвараюць у марсіянскіх расліна, іншыя шкатулку напаўняюць раслінамі, пяском і людзьмі, а ў трэціх бутэлька фантом для чалавечкаў - гэта цэлы завод для напаўнення вінаградзін.\nСучаснае мастацтва выйшла за рамкі мастацкіх цэнтраў і каледжаў, яно зусім не падобна на тое, што прынята паказваць у музеях. І ўсё гэта выдатна, бо не варта ствараць межаў, а фантазія бясконцая. Таму ў будучыні варта чакаць з'яўлення яшчэ больш незвычайных тэндэнцый, дзякуючы якім аўтары пацешаць гледачоў арыгінальнымі працамі.