«World of Tanks не хацелі браць у ПВТ, бо не разумелі, што такое танчыкі». Наш чалавек у МВФ Аляксандр Забароўскі пра перспектывы беларускай эканомікі\n24.11.2018 / 22:59\nАляксандр Забароўскі — заўважная асоба сярод айчынных эканамістаў. Сваю кар’еру ён пачынаў у Інстытуце эканомікі НАН, потым працаваў у Саўміне, даслужыўся да намесніка міністра эканомікі. Апошняя яго пасада ў Беларусі — галоўны дарадца кіраўніка Нацбанка. Год таму Забароўскага запрасілі працаваць у Вашынгтон дарадцам выканаўчага дырэктара МВФ. Гэта вельмі сур’ёзная пасада.\nЯк вядома «Нашай Ніве», адпускалі Забароўскага з дзяржаўнай работы вельмі неахвотна, але эканаміст палічыў, што ўсё ж варта ехаць — гэта новы досвед, магчымасці для прафесійнага росту і адукацыі.\nСёння Забароўскі курыруе ў МВФ некалькі сфер.\nДля «Нашай Нівы» ён выказаў свой погляд на некаторыя працэсы, якія хвалююць беларусаў.\n«Наша Ніва»: Спадар Аляксандр, як нашая краіна бачыцца з Вашынгтона?\nЗабароўскі: Аналітыкі і замежныя інвестары глядзяць на нас перадусім вачыма рэйтынгавых агенцтваў і справаздач міжнародных інстытутаў.\nШто яны бачаць? Што Беларусь — гэта краіна з сярэднім узроўнем валавага нацыянальнага даходу: каля $5300 на душу насельніцтва на год. Згодна з метадалогіяй Сусветнага банка, сярэдні ўзровень знаходзіцца ў шырокім дыяпазоне ад $1000 і да $12000. Гэта значыць, што да вяршыні сярэдняга ўзроўню нам скокнуць яшчэ дай бог.\nТаксама яны бачаць, што ў нашай краіне высокі чалавечы патэнцыял і добрае геаграфічнае становішча.\nУ той жа час гэта краіна з гісторыяй гіперінфляцыі і некалькіх дэвальвацый. Што ў ёй ёсць сур’ёзныя макраэканамічныя ўразлівасці і высокая доля дзяржсектара.\nА гэта азначае, хутчэй за ўсё, што ў краіне рызыка няроўнай формы ўласнасці і, напэўна, калі дзяржаўнае прадпрыемства табе не заплоціць, то ў судзе гэтай краіны вельмі няпроста будзе нешта з ім зрабіць.\nТаксама гэта краіна з золатавалютнымі рэзервамі ніжэй за рэкамендаваныя.\nА калі зірнуць на дзяржаўныя рызыкі паводле рэйтынгу Арганізацыі эканамічнага супрацоўніцтва і развіцця, то мы ў шостай групе краін з сямі (дзе першая — самая лепшая), адкрытых для інвестыцый.\nЯк працуюць замежныя інвестары ці банкі? Яны заўсёды страхуюць рызыкі паводле краінавага рэйтынга. І вось інвестар кажа ў страхавым агенцтве: «Я хачу ўкласці ў Беларусь сто мільёнаў — застрахуй».\nАгент глядзіць: а краіна толькі-толькі выйшла з самай апошняй, сёмай інвестыцыйнай групы, перайшла ў шостую. І ён кажа, глянуўшы на ўсе рэйтынгі, што я табе такую суму страхаваць не буду ў гэтай краіне, а калі і застрахую, то вазьму такую прэмію… на якую інвестар ніколі не пойдзе.\nІ тут нельга даць універсальную параду, як у момант павысіць нашую прывабнасць. Гэта шырокі спіс пытанняў, якія трэба вырашыць, а гэта патрабуе часу і слушнай эканамічнай палітыкі.\n«Наша Ніва»: Як так атрымліваецца, што ў нас, здаецца, нічога не рэфармуецца асабліва, а краіна здолела праіснаваць у такім стане ўжо чвэрць стагоддзя? Мы дагэтуль праядаем савецкую спадчыну, або адсутнасць рэформаў — гэта ілюзія?\nЗабароўскі: Рэч у тым, што не ўсё, што ў Беларусі робіцца, публічна называецца рэформамі. Многія яшчэ ўспрымаюць гэтае слова як нейкую негатыўную з’яву. А гэта натуральны працэс самаўдасканалення, нават у Кітаі рэформы называюцца рэформамі.\nА калі казаць па сутнасці, то пенсійная рэформа ідзе? Ідзе. Грашовая — прайшла. Гнуткі курс? Гэта сур’ёзная рэформа. Мы ажыццявілі мноства рэформ у вобласці адкрыцця і вядзення бізнэсу — наш прагрэс у рэйтынгу Вядзення бізнэсу гэта адлюстроўвае.\nУкараняецца новая бюджэтная і грашовая палітыка.\nТаму было і ёсць вельмі шмат захадаў, якія можна класіфікаваць як рэформы.\nІ галоўнае, каб усе гэтыя рэформы былі ўзгодненыя між сабой. Бо бывае так, што тут мы, здаецца, лібералізуем нейкія правілы, але гэта спалучаецца з узмацненнем кантрольных органаў, і ўсё атрымліваецца марна.\nВажная сістэмнасць, каб захады ўзмацнялі адзін аднаго, тады будзе эканамічны рост.\n«Наша Ніва»: А што вы адкажаце тым эканамістам, якія з году ў год прагназуюць хуткі калапс беларускай эканомікі?\nЗабароўскі: Сапраўды, некаторыя кажуць, што вось-вось у нас адбудзецца капітальны крызіс, дэфолт. Вядома — крызісы адбываюцца тады, калі ёсць нягнуткасць эканамічнай сістэмы і палітыкі ва ўмовах гнуткіх знешніх умоваў. Што такое нягнуткасць? Напрыклад, фіксаваны курс валюты ва ўмовах шокаў, або мы кажам — «Дасягаем тэмпаў росту любым коштам», без уліку сітуацыі на рынках. Або гонімся за заробкам без росту прадукцыйнасці працы. Гэта вядзе да мікракрызісаў, якія могуць акумулявацца і перарасці ў вялікі. І эканамічную палітыку трэба калібраваць у гэтых каардынатах: знешнія ўмовы і гнуткасць уласнай палітыкі.\nЯ разумею тую заклапочанасць, якую выказваюць некаторыя эканамісты. Але я таксама веру ў тую эканамічную каманду, якая цяпер прымае рашэнні. Яны здолеюць адказаць на выклікі.\n«Наша Ніва»: Ну вось вам выклік — падатковы манеўр у Расіі. Як рэагаваць? Ці зможа нашая мадэль эканомікі працаваць без такой падтрымкі?\nЗабароўскі: Так, гэта сур’ёзны шок. Мудрасць тут можа быць у тым, каб кожную пагрозу ўспрымаць як магчымасць. Вось сітуацыя: сістэмна змяняецца механізм адносінаў у вельмі важнай для нас энергетычнай сферы. Што можа быць адказам? Трэба выкарыстоўваць гэтыя змены, каб структурна мяняць падыходы да бюджэту, зніжаць залежнасць эканомікі ад энэргетычнай сферы і дыверсіфікаваць яе. А магчымыя прыбыткі ад кампенсацыі, пра якую дамовяцца на вышэйшым узроўні, варта ацэньваць як кан’юнктурныя, а не структурныя, і накіраваць на пагашэнне дзяржаўнага доўга. Менавіта такая, дарэчы, і задэклараваная палітыка Мінфіна на 2019 год — яны разлічылі бюджэт у такіх умовах, што ён цалкам улічвае страты ад падатковага манеўру.\n«Наша Ніва»: Вы згадалі доўг — дык добра гэта ці дрэнна, што Беларусь увесь час пазычае?\nЗабароўскі: Ніводная эканоміка, амаль што ніводнае прадпрыемства не жыве без даўгоў. У гэтай з’яве асабліва кепскага нічога няма — дадатковыя сродкі патрэбны для развіцця. І тут пытанне толькі ў тым, колькі можна браць, таму існуе паняцце «ўстойлівасці доўга». Што гэта? Гэта той узровень, пры якім краіна краіна можа абслугоўваць і пагашаць гэты доўг пры трох умовах: яна не акажацца ў дэфолце; не будзе змушаць крэдытораў рэструктурызаваць доўг; краіне не спатрэбіцца крытычнае зніжэнне бюджэтных расходаў, якое можа прывесці да палітычных крызісаў.\nТаксама важна, ці мае краіна доступ на рынкі капітала? Ці высокія ў яе прыбыткі ў валюце? Ці збалансаваны бюджэт, ці ёмісты ўнутраны рынак капітала? Словам, мноства фактараў уплываюць на тое, ці з’яўляецца доўг устойлівым. Таму ў Японіі доўг большы за 200% ВУП, у ЗША — 100%, а ў нас толькі каля 50%. І я падкрэслю, што «устойлівым» доўг мусіць быць не толькі пры стабільных сцэнарах, але і ў крызісных: напрыклад, курс змяніўся — мы зможам тады плаціць?\nТаму адносна Беларусі мая думка такая — сённяшні памер дзяржаўнага доўгу на кіраваным узроўні, але дзяржава мусіць быць вельмі стрыманай у новых пазыках, таму што ў нас ёсць шэраг уразлівасцяў, структура дзяржаўнага доўга неаптымальная, напрыклад — вялікая доля доўга ў валюце, больш за 80%.\nІ нашая бюджэтная палітыка мусіць быць збалансаванай, каб не дапускаць далейшага росту.\nМне падабаецца намер нашага ўрада, які канстатуе, што павінен быць датэрміновы выкуп за кошт незапланаваных рэсурсаў ад добрай знешняй кан’юктуры.\n«Наша Ніва»: У гісторыі ёсць прыклады, калі краіна здолела рэзка скокнуць наперад у сваім эканамічным развіцці. Класічны ўзор — Сінгапур. А ці ёсць такі патэнцыял у Беларусі?\nЗабароўскі: У эканамічнай тэорыі ёсць два погляды на гэта: першы кажа, што тваё мінулае ўплывае на тваю будучыню, і неэфектыўнасці ў мінулым вызначаюць каляіну, з якой цяжка выйсці. Іншая тэорыя кажа іначай і падкрэслівае, што ёсць краіны, якія нават у Афрыцы здолелі выбрацца з пасткі абсалютнай галечы.\nІ ўнутрана я перакананы, што, хаця гэта і вельмі цяжка, але пры правільнай палітыцы і развіцці інстытутаў мы можам рвануць — і ў 90-я, і цяпер у нас нашмат лепшыя стартавыя пазіцыі, чым у многіх.\nВыйсці з беднага ў сярэдні ўзровень канцэптуальна проста: трэба развіваць вытворчасць, адукацыю і ахову здароўя, будаваць заводы і інфраструктуру — амаль усё дасць аддачу ад нізкага ўзроўню.\nАле гэты ж набор палітык не спрацуе, каб выйсці з сярэдняга на высокі ўзровень.\nТут пачынаюць уплываць іншыя фактары: гэта шэраг рэформаў інстытутаў, незалежнасць Цэнтрабанку, судовая рэформа, роўнасць форм уласнасці, інавацыйная сістэма, развіццё сферы паслуг, зніжэнне рызыкі дэвальвацый і экспрапрыяцый.\nДля выхада ў вышэйшую групу няма прарока, які скажа — давайце вось гэта пабудуем, і ўсе пасля разбагацеем.\n«Наша Ніва»: Як вы ў сувязі з гэтым ацэньваеце Дэкрэт аб развіцці ІТ, які па асобных ацэнках і можа стаць тым батутам для скачка?\nЗабароўскі: Калі казаць пра ІТ, то галоўны ўрок у тым, што гэта ўсё задумвалася як рэгулятыўная пясочніца: давайце створым умовы і паглядзім, як гэта працуе. І выйшла, што калі нікога не кашмарыць праверкамі, калі ёсць англійскае права, калі дзяржава ў прынцыпе не ўлазіць і не кіруе кожнай кампаніяй, то адбываецца рост! І я тут вынесу за дужкі зніжаныя падаткі, таму што яны адаптаваныя пад падаткі паркаў у іншых краінах — пры несувымернасці да нас бы проста не пайшлі.\nІ цяпер можна зрабіць выснову, што, ужываючы такія ж правілы ў іншых галінах эканомікі, мы можам прастымуляваць рост. Паўтаруся — няма прарока, які сказаў бы, якая сфера стрэліць.\nПамятаю такое — у 2008-м я быў памочнікам у Міхаіла Мясніковіча, які ўзначальваў назіральную раду Парка высокіх тэхналогій.\nІ тады былі эксперты, хто быў супраць прыняцця кампаніі Game Stream: «А пра што гэта вы гаворыце? Танчыкі? Цацкі нейкія? Не, мы павінны браць кампаніі, якія робяць алгарытмы для станкоў».\nГэта найлепшы ўзор тупіковасці канцэпцыі «прызначэння чэмпіёнаў» на базе так званай «навуковай экспертызы».\nДобра, што тады Міхаіл Уладзіміравіч, назіральная рада ПВТ не паслухалі гэтых «экспертаў» і кампанія стала рэзідэнтам парка — а сёння краіна радуецца, што ў яе ёсць World of Tanks.\nТаму патрэбныя сотні круглых сталоў у кожнай сферы, каб разам: бізнэс, дзяржава і грамадзянская супольнасць — намацаць праблемы і вырашыць іх, трымаючы перад вачыма поспех ПВТ і тую прававую частку, якая працуе ў парку. Давайце пашыраць гэтую практыку, а чэмпіёны вызначацца пазней самі.\n«Наша Ніва»: Складваецца ўражанне, што $500 — гэта крытычны максімум для нашай эканомікі. Як толькі мы яго дасягаем, адразу абвал. Дык калі вы выберамся з гэтага заганнага кола?\nЗабароўскі: Узровень заробку заўсёды вызначаецца ўзроўнем вытворчасці, гэта фундаментальны закон. Будзе расці вытворчасць — будуць расці і заробкі. Гэта павінна адбыцца натуральна, а не дырэктыўна. Мы шмат разоў бачылі і пераконваліся, што пры спробах абхітрыць законы эканомікі і абмежаваць дзеянні рынкавых сіл выходзіць толькі горай. Гэта як змагацца з гравітацыяй. І калі адбудзецца ўдасканаленне эканамічных інстытутаў, усё тое, пра што мы гаварылі раней, то $500 — гэта не толькі цалкам пад’ёмная сума для Беларусі. Можна і болей.\nІ ў справе размеркавання заробкаў ёсць яшчэ адна праблема — пэўная няроўнасць, якую трэба пераадолець.\nНапрыклад: ёсць два чалавекі — першы зарабляе больш, таму што працуе больш, эфектыўна працуе.\nГэта нейкая справядлівая няроўнасць.\nАле ёсць нясправядлівая, калі існуе няроўнасць магчымасцяў: чалавек, скажам, нарадзіўся ў рабочай сям’і, адвучыўся ў ПТВ з чырвоным дыпломам, стаў добрым спецыялістам.\nАле вось яму ўжо 37, і ягоная спецыяльнасць становіцца незапатрабаванай. Што яму рабіць? Работа знікла, ён стаў неканкурэнтным і таму мае мізэрны заробак, у той час як запатрабаваны спецыяліст будзе зарабляць і болей за $500.\n«Наша Ніва»: Гэта тыповая праблема. Ёсць гісторыі, калі замежныя інвестары правальвалі тут свае праекты, бо не маглі адшукаць кампетэнтных рабочых. Што рабіць? Як ісці ў рынак з неканкурэнтнымі кадрамі?\nЗабароўскі: Гэта на сёння самае ключавое пытанне — якім чынам кваліфікацыя людзей будзе адаптавацца пад тыя ўмовы, якія сёння дыктуюць тэхналогіі? І як бы яно не гучала футурыстычна, але многія беларусы вельмі востра адчуваюць гэтую праблему на сабе ўжо сёння.\nПраблема адчувальная не толькі для Беларусі: нават у Швейцарыі думаюць, як яе вырашаць.\nХіба што задачы ў нас трохі іншыя: мы думаем, як забяспечыць заробак, а яны думаюць, як яго не знізіць.\nІ цэлы шэраг людзей, якія сёння працуюць на станках, точаць, свідруюць, будуць заменены робатамі.\nЯ быў вельмі ўражаны, калі пабыў на канвееры Мерседэса — настолькі ён касмічна выглядае.\nТам амаль няма людзей, а вялікія робаты збіраюць машыны. Пры гэтым — па папярэдняй замове. Можна ўбачыць, для каго збіраецца канкрэтная машына, і якія пажаданні ён пакінуў.\nФактычна, гэта аксюмаран — канвеер пачаў рабіць індывідуалізаваныя рэчы.\nЯ тут пагаджуся з некаторымі філосафамі, якія кажуць, што калі ў мінулых стагоддзях асноўнай небяспекай быў страх стаць заваяванай таннай працоўнай сілай, то страх будучых стагоддзяў — гэта стаць нікому не патрэбным.\nСусветны банк яшчэ ў 2010-м годзе раіў нам як дзейнічаць: яны прапаноўвалі вызначыць шэраг нежыццяздольных прадпрыемстваў, якія відавочна хутка памруць.\nЧастку людзей з гэтых прадпрыемствах прапаноўвалася пачаць перавучваць згодна з іх першаснай кваліфікацыяй, частцы — дапамагчы перайсці ў прадпрымальніцтва, частку — паскорана адправіць на пенсію. Па сутнасці, гэта і вырашэнне праблемы структурнага беспрацоўя.\nАдказ Міністэрства працы тады быў такі, што «гэта цікава, мы падумаем». Але пытанне — што рэалізавана? Ці здолелі мы прызнаць, што нашыя прадпрыемствы паміраюць? Або мы не адказваем на выклік?\nПершасная роля тут усё ж дзяржавы, мы не можам збэсціць свой чалавечы капітал, па ўзроўні развіцця якога мы на 53-м месцы ў свеце.\nВельмі важна, каб дзяржава праводзіла палітыку адаптацыі — гэта рэформы рынка працы, сістэмы адукацыі, перапляценне мноства захадаў.\nАсабліва важная адукацыя.\nНіякі планавы інстытут, ніякае міністэрства не ўзгодніць попыт і прапанову. І гэтыя казкі, што «мы спрагназуем патрэбу ў кадрах на 20 год наперад, і згодна з гэтым будзем вучыць людзей…» — гэта вельмі ўтапічная канцэпцыя. Няма іншага механізму, апроч рынка, які гэта вырашыць.\nВядома, што трэба заахвочваць да спрыяння адукацыі і інвестара. Вось вы кажаце — некаторыя сыходзяць, бо не знайшлі тут кваліфікаваных рабочых.\nАле Штадлер, напрыклад, зрабіў іначай і перавучыў людзей сам.\nУ яго была праблема — нашыя зваршчыкі не рабілі дастаткова прафесійныя швы, таму яны вывозілі іх у Швейцарыю, навучылі там.\nВыйсце з сітуацыі ёсць, і я не думаю, што варта кідаць людзей у галодныя ўмовы, каб толькі так заахвоціць іх да зменаў — трэба ім дапамагаць.\n«Наша Ніва»: Хто каму больш трэба — МВФ Беларусі, ці Беларусь — МВФ?\nЗабароўскі: Фонд створаны сыходзячы з простай ідэі — калі ў нейкай краіне праблемы, то яны, як зараза, распаўсюджваюцца і на іншыя: я менш купляю, не плачу па даўгах і гэтак далей. Свету нявыгадна, каб здараліся крызісы, і ў папярэджанне гэтаму супольнасць стварыла МВФ.\nІ ўсе краіны як маюць абавязкі перад Фондам, так і Фонд перад імі.\nНапрыклад, Беларусь, як сябра Фонду, можа разлічваць на тое, што ён дасць Беларусі лепшую параду па развіцці эканомікі, сыходзячы з кампетэнтнасці дарадцаў. Таксама Беларусь можа разлічваць на тое, што Фонд акажа тэхнічную падтрымку — навучыць кадры Нацбанка, Мінфіна, Мінэканомікі. Абавязак Фонду — прадаставіць дапамогу ў выпадку крызіса плацёжнага баланса пры ўмове, калі гэтыя захады дазволяць пераадолець крызіс і вярнуць грошы.\nАдпаведныя праграмы МВФ былі ў свой час і для Францыі, Ізраіля, Вялікабрытаніі, бліжэй да нашых дзён — для Партугаліі, Ірландыі. Развітыя краіны таксама сутыкаюцца з крызісамі.\nТаму я б рэзюмаваў, што мы ўзаемнапатрэбныя.\n«Наша Ніва»: Дык што галоўнае, знізіць долю дзяржаўнага сектара?\nЗабароўскі: З 100% дзяржаўнай маёмасці мы за 27 год прыйшлі да 50%, гэта кажа пра тое, што прыватны сектар у нас усё ж развіваецца. І калі вылічыць з гэтых 50% калійны камбінат, нафтаправоды, іншыя стратэгічныя сферы кшталту абарончай прамысловасці, то застанецца недзе 30%.\nІ тут сапраўды ёсць куды пашыраць прыватны сектар.\nЧаста ў мяне пытаюцца: «А навошта вам дзяржаўныя гатэлі? Там жа нізкі ўзровень сэрвіса. Навошта вам дзяржаўныя заводы па здабычы мінеральнай вады? Навошта дзяржаўныя заводы па вырабу сшыткаў? У чым сэнс усяго гэтага? Як імі кіраваць? Навошта выдаткоўваць дзяржаўныя рэсурсы?».\nГэта відавочна: калі прайграе прыватная кампанія, то рызыку нясе прыватнік, і абавязкі бюджэту тут ускосныя — узнікаюць толькі праз сацыяльную абарону. А калі прайграе дзяржкампанія, то плацяць усе падаткаплацельшчыкі і плацяць сур’ёзна.\nІ я б не сказаў, што існуе нейкая пэўная доля дзяржаўнай маёмасці, скараціўшыся да якой можна будзе сказаць: «Ну, цяпер усё выдатна».\nВажна таксама і стратэгія работы ў дзяржсектары: якая яна? Калі дзяржкампанія не плоціць па даўгах інвестару ці партнёру, то мы яе банкруцім або не? Калі, умоўна кажучы, дзяржаўная кампанія прыходзіць у дзяржаўны ж банк, то яна атрымае ўмовы лепшыя за прыватную кампанію? Калі на дзяржаўны завод па сыравіну прыйдзе прыватнік і дзяржаўная кампанія, то ці не скажуць прыватніку, што яму не прададуць сыравіну на перапрацоўку? Калі інвестар захоча купіць ці прадаць акцыі, мы не перашкодзім?\nВось пытанні, якія таксама важныя. Бо ніводзін фонд не патрабуе ад нас абвальнай прыватызацыі, ад нас хочуць яснай і прадказальнай эканамічнай палітыкі, якую можна пралічыць.\nБо ты не можаш скласці бізнэс-план сыходзячы з таго, што ты не ведаеш, заплоцяць табе за тавар ці не, адбяруць у цябе палову бізнэсу ці не.\nАле ёсць і яшчэ адзін важны момант: без дыверсіфікацыі ўласнасці немагчыма дыверсіфікаваць гандаль — тое, над чым ламаюць галаву цяпер.\nНапэўна, выйсці на рынак Еўрасаюза будзе лягчэй кампаніі, у якой у ліку ўласнікаў грамадзянін Еўрасаюза. Напэўна, пастаўляць на рынак Кітая будзе лягчэй кампаніі, дзе ёсць уласнік — кітаец. Таму дыверсіфікацыя эканомікі і экспарту магчыма толькі праз дыверсіфікацыю ўласнасці.\nНарадзіўся ў 1982 годзе ў Слуцку. Скончыў БНТУ па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне прадпрыемствам».\nСтажыраваўся ў Штутгарцкім універсітэце, Каледжы Еўропы ў Бельгіі, Аб'яднаным Венскім інстытуце, Міжнароднай акадэміі дзяржаўных служачых у Кітаі.\nКандыдат эканамічных навук.\nКар'еру пачынаў у Інстытуце эканомікі НАН (2004-2011), сышоў адтуль памочнікам старшыні прэзідыўма.\nУ 2011-2014 першы намеснік кіраўніка, кіраўнік сакратарыята прэм'ер-міністра Беларусі, намеснік кіраўніка Апарату Савета міністраў — кіраўнік сакратарыята прэм'ер-міністра.\nЗ 2014 па 2017 год — першы намеснік міністра эканомікі, потым — галоўны дарадца старшыні Нацбанка.\nЗ канца 2017 — дарадца выканаўчага дырэктара МВФ.\nЖанаты, мае дзвюх дочак.\nАрцём Гарбацэвіч, фота Сяргея Гудзіліна


Семінар-практыкум “Інструменты кантрольна-ацэначнай дзейнасці” - Архив новостей - Лядецкий учебно-педагогический комплекс ясли-сад-средняя школа\nСемінар-практыкум “Інструменты кантрольна-ацэначнай дзейнасці”\nУ рамках падрыхтоўкі да пасяджэння педагагічнага савета ва ўстанове адукацыі 16 снежня быў праведзены семінар-практыкум “Інструменты кантрольна-ацэначнай дзейнасці”. На семінары гаварылі пра кантроль і яго функцыі; шляхі рэалізацыі той або іншай функцыі; відах кантролю і атэстацыі і іх асноўных прыкметах. Настаўнікі апынуліся на пару хвілін у ролі вучняў. У заданні “Атэстацыя і кантроль” ім неабходна было з “воблака слоў” вылучыць іх віды, затым у тэставым заданні трэба было спалучыць віды атэстацыі і кантролю з асноўнымі іх прыкметамі і ўласцівасцямі.\nПры аналізе педагагічнай сітуацыі настаўнікі вызначалі супярэчнасці, якія прыводзяць да праблем, а затым шукалі шляхі выхаду, якія б дапамаглі не дапусціць узнікнення аналагічных сітуацый у рэальнай педагагічнай дзейнасці.\nЗакончыўся семінар-практыкум “адкрытым мікрафонам” і рэфлексіяй. Падчас “адкрытага мікрафона” кожны педагог мог выказацца аб рэалізацыі кантрольна-ацэначнай дзейнасці на практыцы.


Пакаленьне Маладога Фронту\nГісторыя моладзі, народжанай у 1970-85 гг.\n"ПАКАЛЕНЬНЕ МАЛАДОГА ФРОНТУ" - асэнсаваньне фэномэну моладзі Беларусі, народжанай у 1970-85 гг. Пакаленьне краху камунізму, дэклярацыі незалежнасьці й дыктатуры Лукашэнкі выходзіла на вуліцы ўвесну 1996-га і стварала Малады Фронт, кансьпіравалася ў падпольлі й займалася шоў-бізнэсам, прападала ў субкультурах і гінула ў правале Нямігі, абараняла Курапаты й ішло да Хрыста. Хто яны - пакаленьне Івана Іванкова й Макса Мірнага, Севы Янчэўска... Болей »\nВайна шпарка кацілася пад адхон, днямі быў узяты Бэрлін, а мы ўперліся ў нямецкі абарончы рубеж за невялікім аўстрыйскім гарадком і трэці дзень стаялі на месцы. Немцы часам пастрэльвалі з гарматаў і мінамётаў, і тады сярод ладных, вастраверхіх дамкоў гахалі выбухі, і ўшчэнт разьлятаўся наўкола чырвоны друз чарапіцы. Каб ня той даховачны ды цагляны друз, якім быў закіданы асфальт, было б дужа здатна каціць на ровары, асабліва ад паваротк... Болей »\nБюлетэнь антытаталітарнага руху Беларусі\n«На працягу стагоддзяў наш народ моўчкi цярпеў прыгнёт. Лiў сваю кроў, ахвяраваў мiльёнамi жыццяў i – маўчаў. Маўчаў, бо ягоныя гiсторыкi пазбавiлi яго праўдзiвай гiсторыяграфii, ягофiлосафыўнушалi яму фальшывую iдэю аб мудрай правiльнасцi ягонага бязмежнага цярпення. Ягоныя рыцары прыгожага пiсьменства спаборнiчалi мiж сабой аб тым, хто найлепш апяе тое, што варта было выбуху гневу i абурэння. Ягоныя палiтыкi i дзяржаўныя дзеячы ... Болей »\nПакаянне. Злачынствы камуністычнага рэжыму і ...\nДаследаванні, дакументы, сведчанні.\nЗборнік дасьледваньняў дакумэнтаў і сьведчаньняў прысьвечаны савецкім рэпрэсіям. Кніга паўстала ў трагічную гадавіну для беларусаў, ды ня толькі іх, бо для кожнага народа былой Савецкай імпэрыі 1937 год – гэта год трагічны і сымбалічны. Але ня толькі сталінскім рэпрэсіям прысвечаныя матэрыялы зьмешчаныя ў гэтым выданьні. Супраціў беларусаў ды іншых народаў «чырвонай чуме», якая не дае спакою і ў 21 стагодзьдзі паспрабавалі паказаць ук... Болей »\nВыданне прысвечана жыццю і дзейнасці ўражэнкі Гомеля, народнага сакратара Беларускай Народнай Рэспублікі, лідэра Партыі беларускіх эсэраў Палуты Бадуновай – палымянай змагаркі за беларускае дзяржаўна-нацыянальнае вызначэнне. Заснавана на архіўна-дакументальных матэрыялах. Адрасавана ўсім, хто цікавіцца гісторыяй Беларусі ХХ ст. Болей »


Ці будзе сёлета Be2gether — Generation.by\nТак выглядаў адзін з фэстывальных дзён на апошнім Be2gether\nКаб даведацца, што чакаць ад пятага, юбілейнага Be2gether, мы зьвярнуліся да арганізатараў фэсту. Яны пакуль устрымліваюцца ад камэнтароў наконт лёсу фэстывалю. Але ўжо ў бліжэйшыя дні абяцаюць абвясьціць нарэшце, што далей будзе з Be2gether. Галоўнае пытаньне: ці пройдзе фэст у гэтым годзе. Некалькі камэнтароў з гэтай нагоды арганізатары давалі літоўскім СМІ.\n«Канчатковага рашэньня, будзе фэстываль ці не, яшчэ няма. Чакаем адказаў пра фінансаваньне», — заявіла на пачатку красавіка агенцыі BNS прэс-сакратарка Be2gether Эгле Рэмэйкайтэ.\nПаводле яе словаў, у гэтым годзе арганізатары фэсту не зьвярталіся па фінансаваньне да дзяржаўных структураў, а шукалі грошы толькі ў прыватных спонсараў.\n«Мы шукаем іншыя магчымасьці фінансаваньня. І калі спонсар не зьявіцца, фэстывалю ў гэтым годзе ня будзе», — казала Эгле.\nКалі ж фэстываль і адбудзецца, то пройдзе ён напрыканцы лета.\n«Мы зьбіраемся зрабіць хаця б такі фэст, які быў у мінулых гадах. Нам прапанавалі зьменшыць памер фэстывалю, але мы хочам захаваць якасьць».\nBe2gether,\tканцэрты,\tфэсты,\tмузыка,\tгрошы\nАндрэй Сьмятаньнікаў 22:00, 20/04/2011 | Навіны |


Аб'ектыў\t16.09.2017 «Тут служылі мушкецёры з Вугоршчыны». Гомлю – 875\nЗ гэтай нагоды ў горадзе над Сажом пройдуць адразу два фестывалі вулічнага мастацтва: «GomelStreetStyle» і «На адной хвалі».\nПаводле арганізатараў свята, сёння абласны цэнтр падзяліўся на 12 тэматычных гарадоў, якія адлюстроўваюць розныя эпохі места. Што праўда, дарумянцавага перыяду гораду над Сажом наведнікі гэтак і не ўбачылі. Аркадзь Несцярэнка.\nДзень Гомлю распачаўся на плошчы Леніна з тэатралізаванага шоу у якім змяшаліся і 19, і 20 стагоддзі. Зрэшты лічба 875 гадоў мае вельмі ўмоўны характар, кажуць мясцовыя краязнаўцы, бо горад нашмат старэйшы.\n«1142 год – гэта год узгадавання ў летапісах, але раскопкі на гомельскім замчышчы паказалі, што Гомель значна старэйшы. Гомель быў еўрапейскага ўзроўню горад, дзе вырабляліся, нават рыцарскія даспехі», – кажа Алесь Яўсеенка, краязнаўца і заснавальнік грамадскага аб«яднання «Талака».\nСуразмоўцы Белсату заўважаюць, што Гомель старэйшы, да прыкладу за Маскву, але гісторыя гораду ў часе імпрэзы была прадстаўленая толькі або з часоў Расейскай імперыі, або пачатку і сярэдзіны 20-га стагоддзя.\nСённяшні герб у выглядзі рысі горад таксама атрымаў пасля ўвахода ў склад Расейскай імперыі, папярэдні герб выглядаў як белы крыж на чырвоным фоне. Памежныя старонкі гісторыі гораду былі адлюстраваныя і ў 17-м стагоддзі, калі Гомель атрымаў Магдэбургскае права.\n«Горад меў магдэбургскае права, пра якое зараз не згадваецца. У той час, калі горад быў памежным у складзе Вялікага Княства, у Гомлі служылі найміты – мушкецёры з Вугоршчыны. На той час вугорцы лічыліся найлепшымі вайскоўцамі, і службу яны праходзілі ў гомельскім замку», – кажа Алесь Яўсеенка.\nДругі па велічыні горад у краіне цяпер мае больш за паўмільёна насельніцтва. Нягледзячы на эканамічныя праблемы, гомельцы ўпэўненыя, што іх горад мае не толькі багатую гісторыю, але і добрую будучыню.\nТэгі: Алесь Яўсеенка, Гомель, краязнаўства, святы, Талака


28 сакавік 2014, 00:05\nЗамежную краіну часам любіш зусім не за тое, што ў ёй жывуць добрыя людзі ў прыгожых краявідах, а за тое, што ў ёй добрыя пісьменьнікі пішуць (або пісалі) прыгожыя кніжкі. Ня ведаю, наколькі гэткая прыхільнасьць да чужых зямель пашыраная сярод агульнай чытацкай публікі, але што тычыцца перакладчыкаў – дык тут ня можа быць ніякага сумневу. Асабіста ў мяне гэткая літаратурная любоў цепліцца да больш чым паловы эўрапейскіх краінаў, хоць у пераважнай большасьці зь іх я ніколі ня быў і наўрад ці калі-небудзь туды паеду. Такой, мабыць, і ёсьць плятанічная любоў у сваім найчысьцейшым выглядзе...\nЧэхію я палюбіў таксама завочна, задоўга да таго, як пераехаў сюды жыць у 1998 годзе. Перш за ўсё дзякуючы кніжкам Багуміла Грабала, якія ў польскіх перакладах я стаў чытаць у свае студэнцкія гады ў Варшаве, пад канец 1970-х і на пачатку 1980-х. Але ацаніць Грабала ды ягонае значэньне ў літаратуры (як чэскай, так і эўрапейскай) мне ўдалося толькі тады, калі я, будучы ўжо ў Празе, падвучыўся чэскай мовы настолькі, што здолеў чытаць яго ў арыгінале. Маё захапленьне грабалаўскай прозай вылілася навонкі перакладам навэлы «Танцавальныя гадзіны для старэйшых і спрактыкаваных», які спачатку быў апублікаваны ў беластоцкім часопісе «Правінцыя» (2000), а потым, у 2007 годзе, зьявіўся ў кніжным выглядзе ў выдавецтве «Корзун» у Менску. А калі гаварыць пра самыя першыя спатканьні беларускага чытача з Грабалам, дык адбыліся яны ў 1998 годзе, калі ў часопісе «Крыніца» зьявіліся два ягоныя апавяданьні ў перакладзе Сяргея Сматрычэнкі, і ў 1999 годзе, калі часопіс «Архэ» апублікаваў падборку ягоных вершаў у перакладзе Максіма Шчура.\n28 сакавіка прыпадаюць 100-тыя ўгодкі з дня нараджэньня Багуміла Грабала, таму я ня мог прамінуць гэтай нагоды, каб не прыгадаць хоць некалькі фактаў і эпізодаў з жыцьця і творчасьці гэтага выдатнага пісьменьніка, адкрыць якога напоўніцу беларускаму чытачу – усё яшчэ заданьне будучыні для нашых перакладчыкаў. Пасьля згаданай Грабалавай кніжыцы па-беларуску з 2007 году, летась у Менску «Логвінаў» выдаў ягоны раман «Я абслугоўваў ангельскага караля» ў перакладзе Марыі Мартысевіч. Ведаю ад перакладчыцы, што цяпер яна перакладае наступны твор Грабала – ня менш знакаміты раман «Занадта гучная самота». Значыць, будзем спадзявацца, што зь беларускім Грабалам усё на добрай дарозе...\nДэбют у 50 гадоў\nГрабал дэбютаваў у друку даволі позна. У 1963 годзе, калі пісьменьніку было амаль 50 гадоў, выйшаў ягоны дэбютны зборнік апавяданьняў «Пэрліна на дне». Да савецкай акупацыі Чэхаславаччыны ў 1968 годзе Грабал пасьпеў выдаць у дзяржаўных выдавецтвах каля дзясятка сваіх кніжак. Потым, у пэрыяд «нармалізацыі», які наступіў пасьля «праскай вясны», Грабал падпаў пад выдавецкую забарону. У 1968 годзе фільм Іржы Мэнцла «Цягнікі пад строгім наглядам», зьняты паводле аднайменнай навэлы Грабала, атрымаў прыз Амэрыканскай акадэміі кінэматаграфістаў («Оскар») як найлепшы замежны фільм. «Жаваранкі на прывязі» – наступны фільм Мэнцла, зьняты паводле прозы Грабала ў 1969 годзе, цэнзура ўжо ўзяла пад ключ.\nУ 1970-х кніжкі Грабала выходзілі наогул у падпольных выдавецтвах. Тады якраз, будучы «неафіцыйным пісьменьнікам», Грабал напісаў свае вяршынныя рэчы: «Я абслугоўваў ангельскага караля» (1971), «Лагодны барбар» (1972), «Падстрыжыны» (1974), «Мястэчка, дзе спыніўся час» (1974), «Занадта гучная самота» (1978).\n«Я не хачу стаяць збоку...»\nАднак жа Грабал не хацеў быць пісьменьнікам-дысыдэнтам. Тое, што ягоныя кніжкі выходзілі падпольна, абмежаванымі тыражамі, і траплялі ў колькасна абмежаванае кола чытачоў – было яму вельмі не з рукі. Прытым, яго моцна прыгняталі рэгулярныя допыты ў службе бясьпекі, падчас якіх чэхаславацкія чэкісты хацелі конча высьветліць, якім жа чынам машынапісы ягоных твораў траплялі ў падпольныя выдавецтвы. У 1975 годзе ў часопісе «Tvorba» зьявілася інтэрвію з Грабалам, якое ўлады успрынялі як дэклярацыю палітычнай ляяльнасьці пісьменьніка. Паводле таго партыйнага часопісу, Грабал нібыта заявіў: «Вакол маёй асобы нагрувасьцілася шмат няяснасьці і здагадак, а я часьцяком ня ведаю, чаму і як. (...) ХІV зьезд Камуністычнай партыі Чэхаславаччыны стаў выклікам усім пісьменьнікам, якія хочуць у гэтай краіне ўзбагачаць жыцьцё людзей. (...) Я не хачу стаяць збоку. (...) Я хачу па-свойму ўносіць уклад у тое, каб адносіны паміж людзьмі былі такімі, якімі маюць быць у сацыялістычным грамадзтве».\nПасьля гэтага інтэрвію забарона на публікацыю Грабала ў дзяржаўных выдавецтвах была зьнятая. Але шмат хто з чытачоў зазлаваў на пісьменьніка за ягоную палітычную бесхрыбетнасьць і пачаў дэманстратыўна выкідаць кнігі Грабала на звалку. Сытуацыя, так сказаць, вядомая і зь іншых краінаў гэтак званага сацыялістычнага лягеру. Па-мойму, няма сэнсу ставіць тое інтэрвію ў віну пісьменьніку. Асабліва – такому выдатнаму пісьменьніку, як Грабал... Бо праблема тут падобная, як у нашумелай у свой час на сайце Радыё Свабода дыскусіі аб Янку Купалу/Каяну Лупаку, выкліканай тэкстам Альгерда Бахарэвіча – каму насамрэч здрадзіў пісьменьнік: сваім перакананьням (то бок, самому сабе) ці літаратуры? Што ні сказаць пра Грабала, літаратуры ён ня здрадзіў. І з гэтым урэшце пагадзіліся ўсе чытачы, нават тыя, якія некалі выкідалі ягоныя кніжкі са сваёй бібліятэкі.\nЧаму не атрымаў «нобэля»?\nПачынаючы з 1978 году, дзяржаўныя выдавецтвы да канца камунізму пасьпелі выдаць Грабалу шэсьць кніжак, але ягоны апошні вялікі твор – «сямейная трылёгія» з 1986 году: «Хатнія вясельлі», «Vita nuova», «Прагаліны» – зьявіўся ўпершыню ў падпольным выдавецтве.\nМагчыма, факт, што Грабал пайшоў на згаданую вышэй «зьдзелку» з уладай, каб прабіць сабе доступ да дзяржаўных выдавецтваў і шырокай чытацкай публікі, і перашкодзіў яму атрымаць Нобэлеўскую прэмію. Як ведаем, у 1984 годзе атрымаў яе Яраслаў Сэйфэрт, выдатны чэскі паэт даваеннага пэрыяду, які пасьля 1968 году перастаў афіцыйна публікавацца і выдаваў свае зборнікі або ў падпольных выдавецтвах, або прыватным накладам. Кажуць таксама, што Грабал меў шанцы атрымаць Нобэлеўскую прэмію ў 1994 годзе, калі яна дасталася японцу Кэнзабура Оэ. Шкада, вядома, што не атрымаў, бо калі Грабал памёр у 1997 годзе, да шмат каго ў нашай частцы сьвету дайшло, што адышоў ня толькі самы выдатны чэскі пісьменьнік другой паловы ХХ стагодзьдзя, але і адзін з найвялікшых пісьменьнікаў Сярэдняй Эўропы...\nКраса жыцьця і аўтсайдэры\nПра прозу Грабала хочацца ў гэтым месцы сказаць дзьве рэчы, абедзьве даволі агульнага характару.\nПа-першае, Грабал як пісьменьнік займаўся пошукам і літаратурным адлюстраваньнем красы звычайнага чалавечага жыцьця, то бок, жыцьця звычайнага, нічым непрыкметнага чалавека ва ўсіх яго праявах, нават тых грубых і непрыглядных. «Гэтае жыцьцё прыгожае, да вар’яцтва прыгожае! Не таму, што яно такое, але таму, што я такім яго бачу!» – усклікае ў сваім 100-старонкавым маналёгу Дзядзька Пэпін, апавядальнік «Танцавальных гадзін для старэйшых і спрактыкаваных», спрабуючы распавесьці слухачу-Грабалу і нам, чытачам, пра сваё захапленьне прамінулай красаю сваёй маладосьці, якая прыпала на часы Аўстра-Вугоршчыны. Потым пра красу жыцьця ў даваеннай Чэхаславаччыне ў Грабала распавядае ягоная маці, якую ён учыніў апавядальніцай навэлы «Падстрыжыны» (на падставе якога ў 1980 годзе згаданы Мэнцэл зьняў адзін з найлепшых чэскіх фільмаў). А словы пра красу матэрыяльна і духоўна пакутлівага жыцьця ў сталінскія часы Грабал укладвае ў вусны сваёй жонкі Элішкі, якой прыпала роля апавядальніцы ў ягонай «сямейнай трылёгіі».\nПа-другое, амаль усе найважнейшыя героі Грабала – людзі, якія «выпалі са свайго часу». Такім героем зьяўляецца неўтаймоўны «байдун» Дзядзька Пэпін, які ніяк не пасуе да таго сьвету, які наступіў пасьля заканчэньня Першай сусьветнай вайны, ня кажучы пра Другую. Такім героем зьяўляецца таксама афіцыянт Ян Дзіце з кнігі «Я абслугоўваў ангельскага караля», які пастанаўляе стаць мільянэрам, каб заслужыць пашаны і ўвагі магутных гэтага сьвету, якія грэбуюць такімі маляўкамі, як ён; ён дасягае свае мэты, але тым часам сьвет вакол яго перакульваецца дагары нагамі ды сваю пашану і ўвагу кіруе, так бы мовіць, на зусім іншую сыстэму каштоўнасьцяў, чым тая, якая вызначала жыцьцёвы шлях Яна Дзіце. І такім героем зьяўляецца прасавальшчык макулятуры Ганця з «Занадта гучнай самоты» – мабыць, найбольш выдатнай кнігі Грабала – які балюча адчувае сваю адчужанасьць і непатрэбнасьць у новым, індустрыялізаваным і мэханізаваным сьвеце, і які ў апошнім акце экзыстэнцыяльнага бунту «загружае» самога сябе ў прас ды пасылае, так бы мовіць, на звалку разам з кніжнай макулятурай, што некалі была жывой мудрасьцю ды варушыла чалавечыя сэрцы і розумы...\nБуржуй і рабацяга\nГрабалу ўдалося нешта, што ўдаецца толькі нешматлікім пісьменьнікам. Яго з энтузіязмам і прыемнасьцю чытаюць усё новыя пакаленьні як самых рафінаваных інтэлектуалаў, так і зусім звычайных чытачоў зь ня надта пераборлівым густам. Такога, напрыклад, ня скажаш пра Джэймса Джойса або Томаса Мана. Магчыма, таямніца чытацкага посьпеху Грабала тоіцца ў незвычайным жыцьцёвым шляху пісьменьніка. Грабал нарадзіўся 28 сакавіка 1914 году ў Брне як няшлюбнае дзіця, але ягоная маці неўзабаве пасьля гэтага выйшла замуж за кіраўніка бровару, які ня толькі ўсынавіў Багуміла, але і запэўніў яму прыстойную адукацыю. Грабал закончыў юрыдычны факультэт Карлавага ўнівэрсытэту ў Празе, а ў 1946 годзе атрымаў тытул доктара юрыдычных навук (нешта сярэдняе паміж тытулам магістра і кандыдата навук, калі прыкладаць сучасныя меркі). Можна сказаць, што ў міжваенны пэрыяд Чэхаславаччыны Грабал належаў да сацыяльнай эліты. А ў пасьляваеннай камуністычнай Чэхаславаччыне ён, як прадстаўнік «буржуазнай клясы», апынуўся на самым дне, стаў звычайным пралетарыем, рабацягам... Перад тым як заняцца выключна літаратурнай творчасьцю ў сярэдзіне 1960-х, Грабал працаваў чорнарабочым і дзяжурным на чыгуначнай станцыі, страхавым агентам, мэталаплаўшчыкам, прасавальшчыкам макулятуры ў канторы ўтыльсыравіны, закулісьнікам у тэатры ў праскім квартале Лібэнь. Мала хто зь вядомых пісьменьнікаў меў такі жыцьцёвы – і моўны! – досьвед, як Грабал. «Маёй асноўнай мовай ёсьць мова звычайных людзей. Мова гэтых людзей заўсёды папярэднічае мове пісьменьніка» – тлумачыў Грабал асаблівасьці свайго стылю ў гасподзе «Пад залатым тыграм» у Празе, дзе правёў большасьць часу са сваёй «шумнай самоты», якая незваротна наступіла ў 1987 годзе, калі памерла ягоная жонка, апошняя асоба зь ягонай сям’і...\nВокладка кніжкі з апошнімі тэкстамі Грабала, напісанымі ў 1989-1994 гады\nГрабал памёр 3 лютага 1997 году. Афіцыйна лічыцца, што гэта быў нешчасьлівы выпадак – пісьменьнік, які тады лячыўся ў шпіталі, нібыта карміў галубы і выпаў з вакна на шостым паверсе. Паводле найбліжэйшых сяброў Грабала, пісьменьнік сам выбраў сабе сьмерць, каб урэшце закончыць сваю «занадта гучную самоту».\n«Некалі забудзецца расейская акупацыя, а пра тыя гады будуць гаварыць, што гэта была вялікая эпоха чэскай літаратуры, калі жыў Грабал, які тады напісаў «Я абслугоўваў ангельскага караля» і «Занадта гучную самоту» – сказаў чэскі пісьменьнік Мілан Кундэра, пачуўшы аб сьмерці Грабала.\nМне хочацца закончыць гэты тэкст, як я і пачаў – асабістай рэфлексіяй. Пачуўшы, што я перакладаю «Танцавальныя гадзіны...» на беларускую, пан Антанін, у якога я здымаў сваю першую праскую кватэру, падараваў мне дзьве кніжкі Грабала са сваёй хатняй бібліятэкі. Мой гаспадар распавёў мне, што абедзьве гэтыя кніжкі, якія выйшлі ў дзяржаўных выдавецтвах ужо пасьля Грабалавай «дэклярацыі ляяльнасьці», ён купіў, прастаяўшы некалькі гадзін у гіганцкіх чэргах перад кнігарнямі, у якіх іх тады, у пачатку 1980-х, прадавалі... Ведаеце, я звычайны аўтасьлесар, і мне гэтыя кніжкі цяпер ня так патрэбныя, як вам, перакладчыку – тлумачыў мне пан Антанін, звычайны чытач і obdivovatel Грабала... Ну дык самі разумееце – як жа мне не любіць Чэхію і чэхаў?


Здаровыя зубы ‒ гэта лёгка — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\nАсновай падтрымання поласці рота здаровай з’яўляецца рэгулярная чыстка зубоў.\nПра тое, як рабіць гэта правільна, расказала стаматолаг-тэрапеўт Дзятлаўскай ЦРБ Таццяна Пярлова.\nПытанне: што такое зубны налёт і ў чым яго небяспека?\nАдказ: зубны налёт – гэта бескаляровая плёнка з бактэрый. Ён з’яўляецца асноўнай прычынай многіх захворванняў зубоў і дзяснаў, менавіта таму трэба чысціць зубы два разы на дзень, як мінімум ‒ дзве хвіліны.\nПытанне: як правільна чысціць зубы?\nАдказ: рух шчоткі павінен быць вертыкальным, каб не траўмаваць дзясны і не спрыяць накапленню налёту ў паглыбленнях паміж зубамі. Пачынаць трэба з задніх зубоў, паступова пераходзячы да пярэдніх. У час чысткі клыкоў змяняйце становішча шчоткі на вертыкальнае. Абавязкова чысціце пра язык. Карыстайцеся зубной ніткай.\nПытанне: як правільна карыстацца зубной ніткай?\nАдказ: лепш за ўсё адарваць каля трыццаці сантыметраў ніткі і размясціць яе паміж указальнымі пальцамі, пакінуўшы некалькі сантыметраў для чысткі. Чысціць трэба па накірунку ад задніх зубоў да пярэдніх. Выкарыстаную нітку намотвайце на адзін з пальцаў. Рухайцеся асцярожна, каб не параніць дзясну.\nПытанне: як даглядаць зубную шчотку?\nАдказ: пасля выкарыстання зубной шчоткі рэкамендуецца яе намыліць і пакінуць у такім стане да наступнага разу. Акрамя таго, памятайце, што зубную шчотку трэба мяняць кожныя два месяцы.


«Славія» - ФК Тосна - 0:1 | Официальный сайт ФК "Славия" Мозырь\n«Славія» - ФК Тосна - 0:1\nАпублікавана slavia на 09/04/2014 - 10:51\n08.04.2014, 14.00, стадыён «Цэнтральны» , г. Гомель.\n1 тайм : Гаеў (Іваненка, 39), Ахраменка, Аль - Маджыд, Грачышка (Шут, 37), Хаміцэвіч, Раеўскі, Паўлавец, Страхановіч, Шыкаўка, Катляроў, Лапцеў.\n2 тайм : Іваненка, Харытончык, Шут, Канапацкі, Хаміцэвіч, Раеўскі (Радчанка, 70), Страхановіч, Кобец, Слесарчук, Катляроў (Яркоў, 70), Герман.\nАдну з апошніх перадсезонных гульняў «Славіі» трэба было правесці супраць вядомага ў апошні час расійскага ФК Тосна. Справа ў тым, што маладая каманда з невялікага населенага пункта ў Ленінградскай вобласці ў гэтым сезоне здолела выбіць з розыгрышу Кубка Расіі легендарны маскоўскі «Спартак». Калі нават такі знакаміты супернік апынуўся па зубах сціплым правінцыялам, то падначаленым Юрыя Пунтуса дакладна не варта было чакаць лёгкай прагулкі.\nУ прынцыпе, з першых жа хвілін гульні робіцца зразумела, што хлопцы з Тосна, нягледзячы на тое, што выступаюць яны ў другой расійскай лізе, могуць нядрэнна задаць джазу. Гульня ў кароткі пас, высокі тэмп, пастаянны рух - не кожны клуб нашай вышэйшай лігі можа пахваліцца такім стылем гульні. Таму ў першай пятнаццаціхвілінцы расійскія госці цалкам завалодваюць ініцыятывай, што выліваецца ў хуткі гол: ужо на 14 хвіліне сустрэчы адзін з гульцаў Тосна пасля выдатнай пранікальнай перадачы перакідвае Ўладзіміра Гаева.\nЗдавалася б, мазырчукі павінны тут жа кінуцца адыгрывацца, але куды там! Наадварот, ўсходнія госці яшчэ больш прыціскаць «Славію» да сваіх варот, толькі зрэдку даючы сваім апанентам магчымасці для контратак. У цэнтры поля часам застаецца прастора для нядрэнных дзеянняў Страхановіча, аднак да талковага ўдару справа так і не даходзіць, настолькі граматна гуляе абарона Тосна. Ды і атакі ў іх атрымліваюцца таксама даволі вострыя, асабліва праз левы фланг, дзе раз за разам ўзнікае пажар. Так, на 37 хвіліне мяч ледзьве зноў не апыняецца ў сетцы варот Гаева, аднак набягаючы на прастрэл гульца расейцаў проста не можа нармальна нанесці ўдар.\nА ўжо праз дзве хвіліны мазырскага галкіпера прыходзіцца замяніць: у выхадзе адзін на адзін Уладзімір кідаецца на мяч і не дае суперніку рэалізаваць выдатны момант, каб падвоіць перавагу, аднак у выніку атрымлівае пашкоджанне нагі і дужа кульгаючы пакідае поле. Характэрна, што трошкі раней таксама пасля сутыкнення з гульцам суперніка замяняюць і цэнтрдэфа Грачышка.\nДы і наогул колькасць фалоў да канца першай паловы тайма ўзрастае. Гульня больш-менш выраўноўваецца, з’яўляецца больш барацьбы ў цэнтры поля, хоць у «Славіі» рэдка атрымліваецца арганізаваць што-небудзь небяспечнае каля брамы Тосна. Толькі на 44 хвіліне пасля падачы Страхановіча Арам Абд Аль-Маджыд выйграе барацьбу ў штрафной і адпраўляе ў сетку ... самога сябе. Нажаль, без мяча, які за лічаныя долі секунды да гэтага выбіваюць са стужачкі.\nПасля перапынку «Славія» актывізуецца - зараз ужо стартавыя 15 хвілін можна смела запісаць на рахунак мазырчукоў. Яны ствараюць масу момантаў, якія, аднак, ніяк не прыводзяць да неабходнага выніку. Юрый Пунтус, які для лепшага агляду глядзіць сустрэчу з трыбуны, даволі эмацыйна рэагуе на дзеянні сваіх падначаленых. Асабліва дастаецца Слесарчуку. «Ігар! Ну што ты лухтой займаешся?!»- гэта нападаючы абакраў абаронцу расейцаў, які завазіўся з мячом, аднак зацягнуў з ударам і ў выніку страціў мяч. Пасля чарговай флангавагай няўдачы Слесарчука гледачы чуюць шчыра-пранізлівае: «Ігар, Ігарочак, ну дастаў ты яго!»\nНа самай справе, з апошнім пасам у штрафную справы не ладзяцца, хоць правы фланг, які ў першым тайме правальваўся ў абароне, у другім пачынае дзейнічаць значна больш актыўна ў атацы. Асабліва вышэйзгаданы Слесарчук. І ўсё ж намаганняў мазырчукоў хапае толькі на тое, каб арганізаваць яшчэ адзін шыкоўны момант у самым канцы сустрэчы: Герман выходзіць на рандэву з галкіперам гасцей, аднак аказваецца прайграўшым у гэтай дуэлі. З трыбун жа даносіцца абуранае «Дзіма, Дзіма!»\nПа выніку Тосна запісвае на свой кошт яшчэ адну перамогу над камандай з дывізіёна вышэй, хай і іншай краіны. Ну а «Славіі» застаецца ўзмоцнена трэніравацца, згульвацца і ўзмоцнена рыхтавацца да пачатку чэмпіянату ў першай лізе.\nДарэчы, роўны пацан з offside.by Міша Аляксееў зрабіў клёвую ФОТАГАЛЕРЭЮ з гэтага матчу, за што мы кажам яму вялікі дзякуй.


Catholic.by - Пятніца — другі звычайны тыдзень\nПятніца — другі звычайны тыдзень\t | Друк |\nГбр 8, 6–13\nПс 85 (84), 8 і 10. 11–12. 13–14 (Р.: 11а)\nРэфрэн: Міласэрнасць і вернасць сустрэнуцца разам.\n8. Пакажы нам, Пане, сваю міласэрнасць\n1 Сам 24, 3–21\nПс 57 (56), 2. 3-4. 6 і 11 (Р.: 2а)\nРэфрэн: Змілуйся, Божа, змілуйся нада мною.\n2. Змілуйся нада мною, Божа, змілуйся нада мною,*\nбо на Цябе спадзяецца душа мая.\nЯ схаваюся ў цені крылаў Тваіх, *\nпакуль не прамінуць няшчасці.\n3. Я паклічу Найвышыйшага Бога, *\nБога, які робіць для мяне дабро.\n4. Ён з нябёсаў пашле і ўратуе мяне †\nпасароміць тых, хто прыгнятае мяне; *\nспашле Бог сваю міласэрнасць і праўду сваю.\n6. Будзь праслаўлены вышэй за нябёсы, Божа, *\n11. Бо да нябёсаў узвышаецца міласэрнасць Твая, *\nі вернасць Твая да аблокаў.\nМк 3, 13–19\nПаклікаў да сябе тых, каго сам хацеў\nЕзус узышоў на гару і паклікаў да сябе тых, каго сам хацеў, і яны прыйшлі да Яго. І выбраў Дванаццаць, якіх і назваў Апосталамі, каб яны былі з Ім, каб паслаць іх прапаведаваць і каб яны мелі ўладу выганяць злых духаў.\nВыбраў Ён Дванаццаць: Сымона, якому даў імя Пётр, Якуба, сына Зэбэдэя, і Яна, брата Якуба, і даў ім імёны Боанэргес, што азначае «сыны грому». І Андрэя, і Філіпа, і Барталамея, і Мацвея, і Тамаша, і Якуба, сына Алфея, і Тадэвуша, і Сымона Кананіта, і Юду Іскарыёта, які і выдаў Яго.


Пагранічная служба Беларусі: ад савецкай акупацыі да аховы незалежнасці\nДзіўным спалучэннем старой савеччыны і беларускай сучаснасці вызначаецца Пагранічная служба Беларусі, якая лічыць, што адзначае сёння «свой» юбілей.\nБеларускія памежнікі ўжо стаяць «100 год на ахове дзяржаўнай мяжы», паведамляе нам сайт Дзяржаўнага пагранічнага камітэту Рэспублікі Беларусь. Адзначым адразу для моўных пурыстаў, што афіцыйны назоў установы на беларускай мове менавіта «пагранічная служба», а не «памежная». З гэтым аўтар нічога зрабіць не можа.\nЛенін «бараніў межы Беларусі»?\nБеларуская армія пакуль што пачынае сваю гісторыю з лютага 1918 года, калі чырвоныя войскі панічна беглі ад жаўнераў кайзера, а таксама былі выбітыя з Менску беларускімі і польскімі вайсковымі фармаваннямі.\nПагранічная служба Рэспублікі Беларусь не адступае ад гэтай сумнеўнай традыцыі. Яна адзначае свой дзень народзінаў 28 траўня, калі старшыня Рады народных камісараў Савецкай Расеі Уладзімер Ленін падпісаў дэкрэт пра стварэнне Памежная аховы ў народным камісарыяце фінансаў.\nАрыгінал ленінскага дэкрэту. Фота http://100.gpk.gov.by\nГэта была Памежная ахова, задачай якой была, цытую гэты самы ленінскі дэкрэт, «абарона памежных інтарэсаў «Расейскай Федэратыўнай Савецкай Рэспублікі».\nТакім чынам нам прапануюць аддаваць грошы падаткаплацельшчыкаў незалежнай Беларусі на святкаванне юбілею сілавой структуры чужой краіны.\nБольш за тое, гэта тая самая краіна, якая замінала стварыць беларускую незалежную дзяржаву, вяла баявыя дзеянні супраць войск Беларускай Народнай Рэспублікі, а потым масава рэпрэсавала і знішчала беларускае насельніцтва.\nБеларуская застава ў гонар саюзніка Гітлера\nХарактэрна, між іншым, што абсалютная большасць асобаў, у гонар якіх названыя 13 застаў сучаснай Пагранічнай службы Рэспублікі Беларусь, не беларусы па паходжанні ці месцы нараджэння. http://100.gpk.gov.by/history/borderpost/\nРыгор Кофанаў. Фота http://100.gpk.gov.by\nГэтак, напрыклад, Рыгор Кофанаў родам з-пад расейскага Белгараду, вызначыўся 17 верасня, бо напаў на казарму польскіх памежнікаў: «Падчас руху на захад памежнікі сутыкнуліся з варожай групай… Памежныя патрулі і вартавы, які ахоўваў Пляцоўку, былі абяззброеныя без адзінага стрэлу… Пасля гэтага штурмавая група, у якую ўваходзіў Кофанаў, павінна была кінуць гранату ў акно казармы». Граната не даляцела, польскія памежнікі пачалі адстрэльвацца, і Кофанаў загінуў.\nПольшча ў той час ужо ваявала супраць гітлераўскай Нямеччыны, а Рыгор Кофанаў напаў на польскіх памежнікаў па загадзе Іосіфа Сталіна, які дамовіўся з Гітлерам пра напад на Польшчу з усходу.\nНямецкія калегі Рыгора Кофанава зносяць польскі памежны шлакбаўм прыкладна ў той жа час на заходняй мяжы Польшчы.\nШто цікава, Кофанаў, які загінуў пры нападзе на чужую тэрыторыю, лічыўся «загінулым пры абароне дзяржаўнай мяжы СССР у верасні 1939 года». У Пружанах дагэтуль існуе вуліца, якая названая ў гонар Рыгора Кофанава.\nНа варце мяжы незалежнай дзяржавы\nЯк жа на самой справе ўтварылася беларуская Пагранічная служба?\nПрайшлі дзесяцігоддзі савецкай няволі, СССР аслабеў і пачаў развальвацца, што дало магчымасці новаму пакаленню беларускага нацыянальнага руху дасягнуць незалежнасці. Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь, у які былі абраныя дэпутаты-патрыёты, абвесціў дзяржаўны суверэнітэт Беларусі ў жніўні 1991 года, таму перад кіраўніцтвам новай дзяржавы адразу паўстала задача аховы межаў краіны.\nБеларускія памежнікі ў пачатку 1990-х гадоў. Фота istpravda.ru\n20 верасня 1991 года было прынята пастанаўленне ВС, згодна з якім фармаванне былой Заходняй памежнай акругі памежных войск КДБ СССР на тэрыторыі Беларусі пераходзілі пад камандаванне ўрада Беларусі. Гэта і сталам пачаткам фармавання беларускіх памежных войскаў.\nЦяпер беларуская Пагранічная служба складаецца з Берасцейскай, Гомельскай, Гарадзенскай і Смаргонскай памежных групаў, а Мазырскага, Пінскага, Лідскага, Полацкага памежных атрадаў, атраду памежнага кантролю «Менск», Інстытуту памежнай службы і дапаможных структураў.\nАрганізацыя аховы дзяржаўнай мяжы – неабходная, але дарагая справа. Спачатку беларускія памежнікі знаходзіліся толькі на мяжы з Польшчай, потым яны разгарнуліся на межах з Летувой і Латвіяй, потым з Украінай.\nЦяпер яны, згодна з паведамленнямі некаторых крыніцаў, рыхтуюцца з’явіцца і на беларуска-расейскай мяжы. Сумнеўна, каб у 1918 годзе Ленін, падпісваючы свой дэкрэт, думаў пра існаванне такой мяжы інакш, чым у сваіх начных кашмарах.\nБеларускія памежнікі зараз.\nСамо існаванне беларускай дзяржавы і штодзённая праца беларускай Пагранічнай службы абвяргае хлусню, якой кормяць беларусаў ідэолагі, галовы якіх засталіся ў палоне савецкай прапаганды.\nТэгі: Дзень памежніка, памежжа, памежная зона, памежная служба, памежнікі, памежны камітэт, СССР


Catholic.by - Сакрамэнт сужэнства\n«Школа сямейнага жыцця» ў Мінску аб'яўляе набор навучэнцаў\nМэтай навучання ў «Школе сямейнага жыцця» з'яўляецца падрыхтоўка сямейных дарадчыкаў, якія могуць дапамагаць пры парафіі, у падрыхтоўцы сямейных пар да сакрамэнту сужэнства і ў сямейнай кансультацыі.\nСубота, 21 снежня 2019\nПа распараджэнні Святога Айца Папская біблійная камісія апублікавала дакумент «Хто ёсць чалавек?», у якім выкладзена біблійнае антрапалагічнае вучэнне ад Кнігі Быцця да Апакаліпсісу.\nПадчас фэсту ў мінскай катэдры адбылося аднаўленне сужэнскай прысягі\n12 верасня ў мінскім архікатэдральным касцёле Найсвяцейшага Імя Марыі прайшла адпустовая ўрачыстасць тытулу касцёла. Падчас святой Імшы, якую цэлебраваў арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч, сужэнцы парафіі аднавілі шлюбную прысягу.\n7 верасня ў касцёле Божага Цела ў Нясвіжы адбылося святкаванне 15-годдзе існавання ў Беларусі руху Equipes Notre Dame («Суполкі Маці Божай»). Цэлебрацыю ўрачыстай Эўхарыстыі з гэтай нагоды ўзначаліў Мітрапаліт Мінска-Магілёўскі арцыбіскуп Тадэвуш Кандрусевіч.\nНезвычайная акцыя для сужэнцаў праходзіць у мінскай архікатэдры\nАмаль 18 гадоў у мінскай архікатэдры працягваецца незвычайная ініцыятыва, якую распачаў пробашч парафіі кс. канонік Антоні Клімантовіч. На парафіяльнае свята Найсвяцейшага Імя Марыі 12 верасня высылаюцца поштай персанальныя запрашэнні на святую Імшу ўсім парам, якія ў мінулым годзе ў гэтым касцёле вырашылі, стоячы перад алтаром, злучыць сваё жыццё ў сакрамэнце сужэнства.\n«Дзякуючы „Вечарам для закаханых“ я стала больш давяраць Дзіму»: гісторыя сям’і Жэрш\nПрапануем пазнаёміцца з гісторыяй шчаслівых адносінаў Дзмітрыя і Аксаны Жэрш, якія ім дапамаглі будаваць «Вечары для закаханых», арганізаваныя рухам «Сужэнскія сустрэчы».\nШто такое «несапраўднае сужэнства»? Адказвае суддзя касцёльнага суда\nСуддзя архідыяцэзіяльнага суда Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі кс. Кірыл Бардонаў у эфіры «Радыё Марыя» расказаў пра асноўныя пытанні, з якімі вернікі звяртаюцца ў касцёльны суд.\nУдзельнікі рэкалекцый «Сужэнскіх сустрэч» — пра жыццёвыя змаганні сужонкаў за сваё сямейнае шчасце. Гэта гісторыі пра тое, як пары змаглі справіцца з цяжкасцямі ў сваіх адносінах. Магчыма, гэтыя аповеды дапамогуць камусьцi знайсці выйсце з тупіку і дададуць надзеі.\nКардынал Мюлер бароніць адгартацыю Amoris laetitia\n«Паводле дакладнага аналізу, Папа ў Amoris laetitia не прапанаваў ніводнай дактрыны, у якую належала б верыць і якая б адкрыта або ўкрыта супярэчыла яснай дактрыне Святога Пісання і дагматам, акрэсленым Касцёлам адносна сакрамэнту сужэнства, пакаяння і Эўхарыстыі», — напісаў кардынал Джордж Людвіг Мюлер ва ўступе да кнігі Роко Буцільёнэ «Добразычлівыя адказы крытыкам Amoris laetitia ».\nПанядзелак, 2 кастрычніка 2017\nКардынал Барбарэн: разведзеным і людзям у паўторным сужэнстве ёсць што сказаць Касцёлу\nАрцыбіскуп Ліёнскі кардынал Філіп Барбарэн запрасіў разведзеных і тых, хто заключыў паўторны шлюб, прыняць удзел у адмысловай сустрэчы, арганізаванай для іх у ліёнскай катэдры 15 кастрычніка.\nПатрыярх Тавадрас II: «Не існуе сужэнстваў паміж асобамі аднаго полу»\n«Не існуе сужэнстваў паміж асобамі аднаго полу», — сказаў Патрыярх Копцкай Праваслаўнай Царквы Тавадрас ІІ адразу пасля прыбыцця ў Аўстралію ў інтэрв’ю мясцовым журналістам.\nКсёндз Уладзімір Гуляй: Касцёл не адкідае разведзеных асоб\nЁсць пытанні, якія ў касцёльным асяроддзі будуць уздымацца заўсёды. Адна з тэм, якая не страчвае сваёй актуальнасці, датычыць несакрамэнтальных саюзаў. Адказы на асноўныя пытанні на гэтую тэму падрыхтаваў кс. Уладзімір Гуляй, біскупскі вікарый Лідскага рэгіёна.


Вярхоўны Суд Беларусі забараніў назву „Белсат” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nВярхоўны Суд Беларусі забараніў назву „Белсат” (абноўлена)\nВярхоўны суд Беларусі абавязаў Польскае тэлебачанне спыніць выкарыстанне гандлёвага знака „Белсат” пры трансляцыі на тэрыторыю Беларусі. Таксама забаронена выкарыстанне знака на інтэрнэт-старонцы канала, даступнай карыстальнікам на тэрыторыі Беларусі.\nНовая хваля ціску на незалежных журналістаў – падрыхтоўка да выбараў. Так прафесійная супольнасць ацэньвае рашэнне Вярхоўнага суда Беларусі ў дачыненні да тэлеканала “Белсат”, які абавязаў Польскае тэлебачанне спыніць выкарыстанне гандлёвага знака „Белсат” пры трансляцыі на тэрыторыю Беларусі. Таксама забаронена выкарыстоўваць знак на інтэрнэт-старонцы канала. На “Белсат” у Беларусі ціснулі заўсёды – заўважыў у праекце “Месца для прэсы” прадастаўнік тэлеканала Міхась Янчук.\n– І гэты ціск заўсёды ўзмацняецца на тэлеканал перад значнымі палітычнымі падзеямі. А як вядома, кульмінацыяй цыклу палітычнага жыцця ў Беларусі з’яўляюцца прэзідэнцкія выбары, якія чакаюць нас у наступным годзе. Я думаю, гэта і ёсць падрыхтоўка да выбараў. На фоне нестабільнай міжнароднай сітуацыі гэтыя выбары для кіраўніка беларускай дзяржавы вельмі важныя, якія могуць азначаць – быць ці не быць.\nЦіск на незалежных журналістаў, апазіцыю, грамадзянскую супольнасць заўсёды ўзмацняецца перад прэзідэнцкімі выбарамі. Гэта своеасаблівая прыкмета беларускага рэжыму – узгадвае палітолаг Валеры Карбалевіч.\n– Толькі ў 2010 годзе гэта было выключэннем. А так заўсёды гэта было. Што тычыцца судовага рашэння, то цікава тое, што яно другое. У пачатку года было ўжо адно судовае рашэнне, пры гэтым зусім процілеглае. І гэта было юрыдычнае, прававое рашэнне. А апошняе рашэнне – палітычнае. Вось у гэтым і ўся розніца.\nПрадстаўнікі “Белсата” паведамляюць, што рашэнне Вярхоўнага суда не зможа абмежаваць дзейнасць тэлеканала, паколькі ён знаходзіцца на тэрыторыі Еўрапейскага звяза, у Польшчы, і дзейнічае паводле законаў гэтай краіны. Журналісты тэлеканала працуюць у звычайным рэжыме і будуць асвятляць прэзідэнцкую выбарчую кампанію 2015 года.\nБеларуская асацыяцыя журналістаў расцэньвае рашэнне Вярхоўнага суда адносна забароны брэнда “Белсат” на тэрыторыі Беларусі як палітычна матываванае.\nПрэс-сакратар арганізацыі Барас Гарэцкі нагадаў, што гэта другі судовы працэс па справе, які праводзіўся вельмі паспешліва:\n– Адметна, што рашэнне гэтае было прынята літаральна праз тры дні пасля польска-беларускіх між МЗСаўскіх кансультацый, калі Купчына ездзіла ў Варшаву, дзе ішло нейкае абмеркаванне. Не ведаю чаму, як можна гэта патлумачыць, можа быць там нейкія гешэфты, можа быць беларуская ўлада хоча рашэнне па “Белсату” прадаць у Варшаве, альбо наадварот паказаць, што будуць ціснуць.\nВярхоўны Суд Беларусі абавязаў Польскае тэлебачанне спыніць выкарыстанне гандлёвага знака “Белсат” пры трансляцыі на тэрыторыю Беларусі, а таксама на старонцы сайта “Белсат” у інтэрнэце, даступным для карыстальнікаў на тэрыторыі Беларусі.\nПазоў супраць Польскага телебачання, якой належыць гандлёвая марка “Белсат”, падаў уладальнік беларускай “БЕЛСАТплюс” Андрэй Белякоў у траўні мінулага года.\nПаводле Белякова, ягоная кампанія, якая займаецца продажам абсталявання для прыёму спадарожнікавага і кабэльнага тэлебачаньня, нібыта церпіць страты з-за сугучнасьці з назвай тэлеканала.\nДырэктарка тэлеканала „Белсат” Агнешка Рамашэўская-Гузы адзначыла, што нягледзячы на прысуд, канал працягне працу на ранейшых умовах:\n– Праца „Белсата” не зменіцца і нават не можа змяніцца, бо канал працуе на тэрыторыі Польшчы, дзе гэты прысуд не мае ніякага значэння. Тым больш не зразумела, навошта была гэтая справа. З пункту гледжання ўладаў Беларусі было абсалютна зразумела, што гэты прысуд нічога не зменіць. Мы маем гандлёвы знак, які зарэгістраваны ў Польшчы і Еўразвязе. Таму здзіўляюся, навошта гэтая сітуацыя была патрэбная.\nПазоў супраць польскага тэлеканала, якому належыць гандлёвая марка „Белсат”, падаў уладальнік беларускай фірмы „Белсат плюс” Андрэй Белякоў. Ён кажа, што яго кампанія, якая займаецца продажам абсталявання для прыёму спадарожнікавага і кабельнага тэлебачання, нібыта мае страты з-за сугучнасці з назвай тэлеканала.


Велікоднае яйка — Вікіпедыя\nУ гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Велікоднае яйка (значэнні).\nВелікоднае яйка — спецыяльна размаляваныя яйкі, якія дораць адзін аднаму на Вялікдзень.\nВелікодныя яйкі ў тэрманалепках\nВелікоднае яйка ў Барселоне\nВелікодныя яйкі з'яўляюцца атрыбутам аднаго з галоўных рэлігійных святаў хрысціян — дня памінання цудоўнага Уваскрэсення раскрыжаванага на крыжы Ісуса Хрыста.\nПаводле падання, першае велікоднае яйка Святая роўнаапостальная Марыя Магдаліна паднесла рымскаму імператару Тыберыю. Калі Марыя прыйшла да Тыберыя і аб'явіла пра Уваскрасенне Хрыста, імператар сказаў, што гэта так жа немагчыма, як і тое, што курынае яйка будзе чырвоным, і пасля гэтых слоў курынае яйка, якое ён трымаў, стала чырвонага колеру.\n1.1 У хрысціянстве\n1.2 У зараастрызме\n2 Віды ўпрыгожвання яек\n2.1 Натуральныя фарбавальнікі\nЯшчэ задоўга да з'яўлення хрысціянства старажытныя народы лічылі яйка правобразам Сусвету — з яго нарадзіўся свет, навакольны чалавеку. Стаўленне да яйка як да сімвалу нараджэння адбілася ў вераваннях і звычаях егіпцян, персаў, грэкаў, рымлян. У славянскіх народаў яйка асацыіравалася з урадлівасцю зямлі, з вясновым адраджэннем прыроды. Даследчыкі маляванак адзначаюць, што на пісанках адлюстраваны архаічныя ўяўленні славян аб сусвеце, і, як відаць, пісанкі існавалі ў славян да прыняцця хрысціянства. У ранніх царкоўных дакументах, у прыватнасці Пазнаньскім сінадальнай статуце Андрэя Ласкаржа, які выкрываў паганскія перажыткі славян, смяротным грахом лічыцца ў велікодны час «… уручаць яйкі і іншыя падарункі…» [крыніца?] .\nУ хрысціянскай традыцыі звычай фарбаваць яйкі звязаны з імем рымскага імператара Марка Аўрэлія. У дзень, калі нарадзіўся Марк Аўрэлій, адна з курыц, якія належылі яго маці, нібыта знесла яйка, пазначанае чырвонымі кропкамі. Шчаслівае прадвесце было вытлумачана як нараджэнне будучага імператара. З 224 года ў рымлян стала звычаем пасылаць у якасці віншавання адзін аднаму афарбаваныя яйкі. Хрысціяне перанялі гэты звычай, уклаўшы ў яго іншы сэнс: чырвоны колер мае асаблівую сілу, бо яйка ў велікодныя святы афарбавана крывёю Хрыста.\nІншая легенда фарбавання яек гаворыць: пасля смерці Хрыста сем іудзеяў сабраліся на банкет. Сярод страў былі смажаная курыца і звараныя ўкрутую яйкі. Падчас балю адзін з тых, хто сабраўся, успомніўшы пра пакаранага, сказаў, што Ісус уваскрэсне на трэці дзень. На гэта гаспадар хаты запярэчыў: «Калі курыца на стале ажыве, а яйкі стануць чырвонымі, тады ён уваскрэсне». І ў тое ж імгненне яйкі змянілі колер, а курыца ажыла.\nТрэцяя легенда сцвярджае, што гэта Дзева Марыя, каб пацешыць немаўля Ісуса, першай пачала афарбоўваць яйкі.\nЯшчэ адна легенда звязвае гэты звычай з імем французскага караля Людовіка Святога, натхніцеля крыжовых паходаў. Вызвалены з палону, ён рыхтаваўся вярнуцца на радзіму. Перад яго ад'ездам быў уладкованы баль, на якім сярод іншых страў былі яйкі, размаляваныя ў розныя колеры.\nПа адной з версій, звычай звязаны з Вялікім постам. У яго працягу згодна з правіламі грэчаскіх праваслаўных Цэркваў нельга ўжываць у ежу многія прадукты і яйкі ў тым ліку. Народ, жадаючы захаваць яйкі, варыў іх, а каб не блытаць з не варанымі — афарбоўваюць, пераважна выкарыстоўваючы натуральныя фарбавальнікі. Неўзабаве жыццёвая патрэба ператварылася ў традыцыю, што суправаджае велікоднае свята.\nУ Іране існуе даўняя традыцыя фарбаваць яйкі на Наўруз.\nВіды ўпрыгожвання яекПравіць\nКаб шкарлупіна яек пачырванела, іх вараць разам з шалупіннем рэпчатай цыбулі\nЯйкі, афарбаваныя ў адзін колер, называліся фарбаванкамі; калі на агульным каляровым фоне пазначаліся плямы, палоскі, кропка іншага колеру — гэта была крапанка. Яшчэ былі пісанкі — яйкі, размаляваныя ад рукі сюжэтнымі або арнаментальнымі ўзорамі.\nПісанкі — гэта больш складаны спосаб размалёўвання яек. На сырым халодным яйку выводзяць узоры гарачым воскам пры дапамозе стальнога пярца. Зрабіўшы ўзор, яйка мачаюць у разведзеную халодную фарбу, пачынаючы з самай светлай, абціраюць і робяць новы ўзор воскам, і зноў мачаюць у іншую фарбу. Калі ўсе ўзоры выведзеныя, трэба асцярожна «стапіць» воск з яйка — ці над полымем газавай гарэлкі, ці над свечкай. Па меры таго як воск растае, яго трэба выціраць мяккай паперкай ці анучкай.\nЯшчэ ў пачатку XX стагоддзя «пісанкі» былі вельмі папулярныя і любімыя. Распісванню яек прысвячалі шмат часу, за гэтым заняткам сям'я праводзіла ўвесь вечар Вялікага Чацвярга, так як у Страсную пятніцу пяклі кулічы, а ў ноч з Вялікай Суботы на Нядзелю асвячалі. «Пісалі» яйкі спецыяльнымі каляровымі фарбамі і спецыяльнымі маленькімі кручкамі з тонкага дроту, якія мачалі ў распалены воск… Распісаныя такім чынам яйкі афарбоўваліся ў месцах, не кранутых воскам. Часам на рознакаляровыя афарбаваныя яйкі наклейвалі з залацістай або серабрыстай фальгі разнастайныя ўзоры і ўпрыгожвання.\nЧырвоныя і ружовыя — адвар кары або галінак вішні. Адварыць кару або галінкі вішні, пакінуць настойвацца на некалькі гадзін і болей (магчыма на ноч), потым адвар абавязкова працадзіць і варыць у ім яйкі. Слабы адвар, адпаведна, пафарбуе яйкі ружовым колерам. Таксама чырвоным можна фарбаваць коранем марэны і кашаніллю, але гэтыя спосабы намі не ўжываліся, хоць ведаем прыклады, пагатоў фарбаванне кашаніллю вельмі не таннае.\nСінія, блакітныя і фіялетавыя — адвар ягад чарніц (у т.л. замарожаных). Адварыць ягады не доўга, адвар працадзіць і астудзіць. Памытыя цёплай вадою яйкі пакласці ў астуджаны адвар і зварыць. Каб атрымаць блакітны колер трэба браць невялікую колькасць ягад — каля 2-х сталовых лыжак на 250 мл вады. Каб атрымаць фіялетавы, ягад можна браць як для сіняга, але даць адвару настаяцца з ягадамі некалькі гадзін (лепей нават ноч), перад тым як варыць у ім яйкі.\nЖоўтыя — рошчына куркумы, адвар рамонак, скурка граната. Куркуму рашчыніць вадою, спачатку невялікай колькасцю, потым большай ужо ў рондалі дзе будуць варыцца яйкі. Рамонкі даюць светла жоўты, іх трэба адварыць і ў працажоным адвары варыць яйкі або варыць іх з пакетыкам аптэчных рамонкаў. Скурка граната таксама фарбуе ў жоўты, але інтэнсіўнасць колеру залежыць ад шмат якіх фактараў, якія на вока нельга ўлічыць — пакуль са скуркі прадаваных у Беларусі (Мінску) гранатаў удалося атрымаць толькі вельмі светлы жоўты — яйкі можна варыць проста з гранатавай скуркай або ў працажоным і астуджаным адвары скурак.\nКарычневыя — кара дуба, цыбульнае шалупінне, парашок цыкорыя, чорны чай, ягады чорнаплоднай рабіны.\nЗялёныя — рошчына куркумы адварам чарніц, морквіннае бацвінне. Для фарбавання бацвіннем трэба ўзяць леташнюю моркву і прарасціць яе, варыць яйкі з маладым бацвіннем — атрымліваецца светла зялёны колер.\nБардовыя — чырвонае віно, чорны вінаград.\nУ Іране прынята фарбаваць яйкі на Наўруз — свята, якое мае зараастрыйскія карані.\nФарбаваныя яйкі да свята Наўруз\nУ 2010 годзе, у Маскве, было выраблена Велікоднае яйка з лёду, вагай 880 кг і вышынёй 2 метры і 30 сантыметраў \nРуская велікодная паштоўка з тыповым малюнкам (велікодныя яйкі) 1900-х гадоў\nВіртуальнае велікоднае яйка\n↑ Пасхальные яйца Архівавана 19 ліпеня 2011. // Все о праздниках Архівавана 29 красавіка 2011.\n↑ Encyclopædia Iranica: Festivals i. Zoroastrian\n↑ Гигантское Пасхальное яйцо изо льда\nВелікоднае яйка на Вікісховішчы\nЯйцо Архівавана 17 красавіка 2014. // Российский Этнографический Музей\nИгры и забавы с яйцами Архівавана 17 красавіка 2014. // Российский Этнографический Музей\nА. В. Амфитеатров. «Красное яичко»\nПасхальная трапеза: как окрасить яица к Пасхе\n«Новое пасхальное яйцо»: традиционная форма русского сувенира и современный дизайн Архівавана 1 лістапада 2012.\nПисанки различнных областей Украины\nОригинальные идеи пасхальных яиц\nТрадиционные способы окраски Пасхальных яиц с помощью луковой шелухи\nТэхніка малявання Велікодных яек\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Велікоднае_яйка&oldid=4047254"\nАпошнія змены 5 лютага 2022 а 16:06\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 16:06, 5 лютага 2022.


Cyto Forte - адмоўныя каментары, меркаванні, цэны, афіцыйны сайт\nCyto Forte – адмоўныя каментары, меркаванні, цэны, афіцыйны сайт\nНе кожны дадатак у нашы дні адпавядае таму, што яны гавораць пра яго. Па статыстыцы, кожная другая жанчына мела цыстыт або іншыя захворванні, лакалізаваныя ў органах мочеполовой сістэмы. Практыка паказвае, што ў большым ліку выпадкаў, дзяўчынкі не пачынаюць своечасовае лячэнне, спасылаючыся на недахоп часу або ўмераных сімптомы. Гэта стаўленне з’яўляецца няправільным, бо адсутнасць адэкватнага лячэння прыводзіць да развіцця сур’ёзных ускладненняў. Для таго, каб хутка і эфектыўна ўздзейнічаць на запаленчыя працэсы ў арганізме, рэкамендуецца выкарыстоўваць дадатак пад назвай Cyto Forte, які лекары і задаволеныя пацыенты пакідаюць у асноўным хвалебныя водгукі.\nХто павінен узяць Cyto Forte?\nдадатак была распрацавана для лячэння цыстыту і іншых\nзапаленчых працэсаў у мачавы сістэме. Дзякуючы цалкам натуральнаму складу, дадатак Cyto Forte могуць быць прызначаныя як для дарослых мужчын і жанчын, і маленькіх дзяўчынак і хлопчыкаў, і ўсё таму, што ён не мае ніякіх пабочных эфектаў на арганізм. Тым не менш, існуе спіс супрацьпаказанняў, але ён настолькі малы, што не мае сэнсу лішні раз казаць пра гэта, не кажучы ўжо канкрэтнага пацыента.\nУ першую чаргу на выкарыстанне такіх інструментаў варта разгледзець для тых пацыентаў, якія пакутуюць ад цыстыту і іншых захворванняў мочапалавой сістэмы. Аднак, калі ёсць хранічнае захворванне нырак або мачавой бурбалкі, пагаршэнне адзін ці два разы на год, лекары рэкамендуюць прымаць Cyto Forte для прафілактыкі запаленчых працэсаў і развіцця ўскладненняў.\nШто такое дадатак Cyto Forte\nдадатак Cytoblock выпускаецца ў выглядзе капсул, прызначаных для прыёму ўнутр. Гэта харчовая дабаўка, што вы хочаце ўключыць у сваім штодзённым рацыёне ў выпадках цыстыту або іншых захворванняў, звязаных з ныркамі, печанню і мачавой бурбалкай. Усе прыродныя кампазіцыі забяспечваюць эфектыўную дапамогу ў перыяд хваробы, і сярод найбольш прыкметнага ўздзеяння гэтага рэчыва, пераважная большасць пацыентаў паведамляюць наступнае:\nўмацаванне цела і здароўя падчас курсу лячэння з антыбактэрыйнымі дадаткамі,\nякі ўмацоўвае эфект сродкаў, накіраваных на ліквідацыю запаленчых працэсаў.\nРаслінныя інгрэдыенты, уключаныя ў складзе Cyto Forte былі абраныя такім чынам, каб звесці да мінімуму ўздзеяння E. Coli (кішачная палачка), што выклікае запаленне, што прыводзіць да развіцця цыстыту. Пасля прыёму капсул таксама маюць мочегонное дзеянне на арганізм забіў бактэрыі неадкладна выдаляюцца з арганізма чалавека разам з мочой.\nУ сувязі з тым, што сярод інгрэдыентаў, якія выкарыстоўваюцца для стварэння гэтай біялагічна актыўнай дабаўкі ўваходзяць толькі натуральныя рэчывы расліннага паходжання, Cyto Forte без рэцэпту лекара.\n>>>> Mycelix | Мицеликс гіпертанія - афіцыйны сайт, купіць цяпер, водгукі, цэны\nЯк запаленне мачавой бурбалкі ў пераважнай ліку выпадкаў, суправаджаецца непрыемнымі сімптомамі (а часам і з ускладненнямі, такімі як уролитиаза), развіццё апісаных інструментаў, акцэнт быў зроблены на ліквідацыю фактараў, якія негатыўна ўплываюць на здароўе з чалавек. Cyto Forte дапамагае пазбавіцца ад праяў захворвання, у тым ліку:\nболі ў жываце,\nполіўрыя і ілжывыя пазывы апаражніць, адбываюцца 5-6 разы на гадзіну\nдыскамфорт падчас мачавыпускання і адчуванне незавершанасці працэсу\nзмяненне колеру мачы.\nНават пасля першай дозы гэтага сродкі прыкметна лячэбны эфект: на працягу 20 хвілін боль сціхае,\nзнікае цягліцавыя спазмы ў ніжняй частцы жывата. Дабаўка рэкамендуецца для выкарыстання на працягу ўсяго перыяду тэрапеўтычнага дзеяння, каб паскорыць працэс выздараўлення пацыента.\nІнструкцыя па ўжыванні Cyto Forte\nЯк мы ўжо ўсталявалі, Cyto Forte размяркоўваецца ў выглядзе капсул, колькасць якіх у адным пакеце 10 штук. Існуе таксама інструкцыі па ўжыванні, асноўныя палажэнні якой заключаюцца ў наступным:\nвы павінны прыняць дапаўненні двойчы ў дзень па адной капсуле падчас ежы раніцай і ўвечары,\nпадчас лячэння неабходна павялічыць колькасць спажыванай вадкасці да 2-4 літраў\nЛячэнне павінна працягвацца на працягу двух-чатырох тыдняў, у залежнасці ад рэкамендацый лекара,\nу якасці прафілактычнага курсу лячэння з гэтай дыетычнай дадаткам варта паўтарыць не менш за 3-4 разоў на працягу года.\nПаколькі інструмент мае мочегонное дзеянне, каб змяніць рэжым пітва, засяродзіўшы ўвагу на павелічэнне колькасці вадкасці, якое неабходна для таго, каб як мага хутчэй вывесці рэчывы, уведзеныя ў арганізм пры захворваннях чалавечага арганізма. Яны ўключаюць у сябе мёртвыя бактэрыі, прадукты метабалізму і таксіны і адходы, назапашаныя ў нырках ў момант адмовы іх працы.\nСклад Cyto Forte Н2>\nПры стварэнні Cyto Forte выкарыстоўваюцца толькі натуральныя інгрэдыенты расліннага паходжання, што забяспечвае добрую пераноснасць арганізмам чалавека. Сярод кампанентаў двудомной крапівы, чарніца, біятын, фалійная кіслата, мучаны, вітамін комплекс, якая складаецца з элементаў з групы B, D, C, A і E. разам, гэтыя пажыўныя рэчывы аказваюць дабратворны ўплыў на стане чалавека, забяспечваючы танізавальны эфект, павышэнне імунітэту, і спыніць запаленне, паскарэнне аднаўлення пашкоджанай тканіны і стымулююць адукацыю чырвоных крывяных клетак.\nДля выкарыстання ў складзе журавін гэтая дабаўка надзеленых мяккім мочегонным дзеяннем і антыбактэрыйнымі і супрацьзапаленчымі ўласцівасцямі. Крапіва двудомная адказвае за звязванне таксінаў і іншых рэчываў, якія негатыўна ўплываюць на здароўе чалавека. Мучан выкарыстоўваецца ў сувязі з тым, што яна змяшчае шмат дубільных рэчываў і мінералаў, а таксама неабходна для аднаўлення кіслот. Біятын паляпшае засваенне вітамінаў і іншых пажыўных рэчываў у арганізме, а таксама ліквідуе негатыўную хваробатворную асяроддзе пражывання.\n>>>> HeartTonus - Ці варта купляць? Колькі каштуе?\nСведчанні для primeneniyu Cyto Forte\nВытворца гэтага прадукту склаў спіс станаў цела чалавека, у якім эфект прыняцця апісанай харчовыя дабаўкі будуць найбольш прыкметныя. Вядома, гаворка ідзе пра павышаную верагоднасцю запалення, што адбываецца ў мачавы сістэме, на ўвазе наступныя фактары:\nнасіць вопратку для пахудання,\nсядзячы лад жыцця,\nневыкананне правілаў асабістай гігіены,\nпалавой акт без выкарыстання супрацьзачаткавых сродкаў\nАкрамя таго, калі пацыент пакутуе ад хранічнага захворвання нырак ці іншых органаў мочеполовой сістэмы, прымаючы Cyto Forte рэкамендуецца ў прафілактыцы ускладненняў, запаленчых працэсаў або інфекцыйнай прыроды вострых формаў захворвання. Асноўная перавага гэтага дапаўненні перад антыбіётыкамі, што лекары ў некаторых выпадках, прадугледжаных для людзей з гэтым умовай, то лічыцца, што гэта прыводзіць да развіцця дысбактэрыёзу, а таксама не аказвае негатыўнае ўздзеяння на органы і тканіны іншых сістэм арганізма чалавека .\nСупрацьпаказанні да ўжывання Cyto Forte\nЁсць толькі некалькі выпадкаў, калі дадатак проціпаказаная атрымаць, і яны выглядаюць наступным чынам:\nпадчас кармлення грудзьмі,\n, калі асабістая непераноснасць.\nКалі ні адзін з пунктаў гэтага спісу не адносіцца да пэўнага пацыенту, абмежаванні на прыняцце Cyto Forte не існуе. Дабратворнае ўздзеянне на арганізм у цэлым з-за таго, што гэта дадатак, у адрозненне ад сваіх калегаў, выкарыстоўвае толькі натуральныя кампаненты, не ў стане прычыніць шкоду целе.\nВодгукі аб дадатку Cyto Forte\nМаша, 23 гадоў,\n«У ўвазе даволі бязладны лад сэксуальнай актыўнасці ў студэнцкія гады часта сутыкаліся з гэтым захворваннем, такія як цыстыт. Спрабаваў шматлікія метады лячэння, але значны вынік быў заўважаны толькі пасля выкарыстання COSTABLANCA. Боль сышла літаральна ў той жа дзень, і па радзе лекара я працягваў атрымліваць гэтыя сродкі на працягу трох тыдняў. Цяпер маё жыццё не стала менш сэксуальных партнёраў, але праблемы з мочавыдзяляльнай сістэмай, я забыўся цалкам, так, каб прадухіліць кожныя некалькі месяцаў, я паўтараю прыём з гэтых сродкаў ».\nАліса, 46 гадоў,\n«Я не па чутках ведаю, што хвароба нырак. З-за прыроджаныя анамаліі мачавой бурбалкі лёгка падабраць любую інфекцыю, што прыводзіць да развіцця цыстыту. Калі ўпусціць момант і не пачаць лячэнне, то праз некаторы час апынуцца ў бальніцы з піяланефрытам. Вырашыў знайсці спосаб барацьбы з гэтым захворваннем, і мне гэта ўдалося! А сябар працуе лекарам-ўролагам на працягу больш чым 15 гадоў, і пасля таго, як яна сказала мне, каб Cytoblock, я літаральна забыўся пра свае хваробы. У першы раз я паспрабаваў, калі было абвастрэнне захворвання, так як я рэгулярна праводзіць прафілактычныя курсы. Прыбор ўпершыню дзейнічаў хутка, выдаленыя сімптомы, і шлях сістэматычнага прыёму я спыніў развіццё гэтага захворвання ».\n>>>> Normalit Activ ад гіпертаніі - афіцыйны сайт, купіць цяпер, водгукі, цэны\nАнтон, 37 гадоў,\n«Я не думаю, што хвароба нырак кране мяне, пакуль, пакуль пасля п’янай гулянкі правяла ноч на вуліцу ў холадзе, perekladiv гэтых органаў. З тых часоў візіты да лекара-нефралогіі, для мяне гэта было нормай, але роўна да таго моманту, пакуль Віктар С. (лечыць лекар) не рэкамендавалі мне пачаць прымаць Cyto Forte. Знойдзена афіцыйны сайт у Інтэрнэце, вырашыў купіць дадатак, выдаў загад і стаў чакаць. Пасля атрымання дабаўкі вывучалі інструкцыі і пачаў атрымліваць сродкі – станоўчае ўздзеянне на арганізм было відаць адразу. Двухмесячны курс лячэння дапамог пазбавіцца ад пастаяннага дыскамфорту, а 2-3 разы на год я паўтараю гэта, каб замацаваць эфект ».\nМеркаванне лекара Cyto Forte\nНікалас О. Цярэнцьеў, урач-нефралогіі, Хімкі:\n“За больш як 20-гадовы досвед працы ў медыцынскай установе, у мяне было дастаткова для многіх пацыентаў, якія пакутуюць ад праблем з мочеполовой сістэмай. Некалькі гадоў таму даведаўся аб дапаўненні Cytoblock і зацікаўлены ў іх – цалкам натуральны склад і заяўлены высокі ККД. Рэкамендую прымаць яго да аднаго з пацыентаў і былі літаральна ашаломленыя – дынаміка лячэння павялічылася па меншай меры ў два разы! З таго часу я рэкамендую гэта дадатак да ўсіх пацыентаў, якія праходзяць лячэнне я рэгулярна атрымліваць падзякі. Гэта на самай справе быў сапраўдным памочнікам у барацьбе з цыстытам і іншых запаленчых працэсаў. »\nДзе купіць арыгінал Cyto Forte\nвытворца адмовіўся пастаўляць сетка аптэк, з тым каб выключыць магчымасць падмены дабаўкі на інструменце падробленай. Па гэтай прычыне, цана дапаўненні застаецца ў разумных межах. Пасля наведвання афіцыйнага вэб-сайта пакупніку трэба будзе зрабіць наступнае:\nзапоўніць неабходныя дадзеныя ў пустыя палі\nпатэлефанаваць аператару і пацвердзіць дэталі замовы,\nразлічваюць атрымаць Cyto Forte ў найбліжэйшай паштовым аддзяленні.\nАлгарытм куплі забяспечвае ўпэўненасць у якасці тавару, так як аплата адбываецца пасля атрымання і праверкі цэласнасці упакоўкі. Больш падрабязную інфармацыю аб працэсе пакупкі на вэб-сайце вытворцы.\nКніга на афіцыйным сайце\nHeartTonus - Ці варта купляць? Колькі каштуе?\nChoco Lite Extra - афіцыйны сайт, купіць цяпер, водгукі, цэны


Рытм Адвэнту - Часопіс «Ave Maria»\n28.11.2020|Стол Божага слова|Айцец Мацей Біскуп OP\nПершая нядзеля Адвэнту, Год В (29.11.2020)\nГлядзіце, чувайце, бо не ведаеце, калі настане той час. Падобна гэта да чалавека, які, сабраўшыся ў далёкую дарогу, пакінуў дом свой, даў слугам сваім уладу і кожнаму сваю працу і загадаў брамніку чуваць. Таму чувайце і вы, бо не ведаеце, калі прыйдзе гаспадар дому: увечары, ці апоўначы, ці пры спеве пеўняў, ці раніцай, каб не застаў вас спячымі, калі вернецца неспадзявана. А што вам кажу, кажу ўсім: чувайце!»\n(Мк 13, 33–37)\nАдвэнт — гэта больш, чым літургічны перыяд. Гэта стан розуму і сэрца хрысціяніна. Цяпер, аднак, літургія патрабуе ад нас асаблівай увагі і гатоўнасці чуваць, бо без гэтага немагчымая хрысціянская надзея: «Я сплю, а сэрца маё чувае» (пар. Пп 5, 2). Хрысціянін — гэта той, хто верыць, што ў будучыні яго чакае дабро. «Shall be well. Усё будзе добра», — пачула англійская містычка Юліяна Норвічская. Адвэнт нагадвае нам, што «неспакойнае сэрца чалавека, пакуль не спачне ў Богу» (св. Аўгустын), бо без Яго нічога ў нас не ёсць добрым, завершаным, споўненым. Заклік «Marana tha» накіроўвае нас да крыніцы гэтага спаўнення. У Евангеллі мы чытаем, што невядома, калі прыйдзе апошняя гадзіна, таму нас напаўняе страх перад непазнаным. Але мы ўжо пазналі Таго, хто прамовіў да нас як Добрае Слова.\nКантэмпляцыйнае жыццё ў Касцёле — гэта ўзор Адвэнту. Нехта сказаў пра манахаў, што яны — «людзі, якія ў кульмінацыйны момант нейкай вясёлай забавы адчуваюць нястрымную прыцягальнасць ночы, бо разумеюць, што такія забавы — толькі прадчуванне смаку Божай гасціны, што некалі прыйдзе». Гэтае сумаванне ачышчае, абуджае смагу — гэтак жа Езус абудзіў у самаранцы самыя глыбокія памкненні сэрца. Адвэнт — час нашай асноўнай фармацыі, час зменаў, час, калі мы дасягаем Божага далягляду, адчуваем смак першасных рэчаў; калі абвастраецца наш духоўны слых, дазваляючы пачуць у нашых галасах Слова, а ў нашым сумаванні ўбачыць сапраўдную надзею. У гэтым руху прыцягальнасці і прадчування смаку, як гаворыцца ў Песні песняў, у гэтым напружанні паміж чалавечым і Божым святкаваннем, паміж сумаваннем і надзеяй, паміж хуткаплыннымі імгненнямі шчасця і пустыняю ўзнікае рытм Адвэнту. Бог будзе так доўга выбіваць у нас гэты рытм, пакуль у нашым жыцці не запануе Любоў.\nАйцец Мацей Біскуп ОР\nПаводле матэрыялаў інтэрнэт-часопіса W drodze


EHUMoodle: Прэмія за лепшую студэнцкую працу, абароненую ў 2015-2016 гг.\nПрэмія за лепшую студэнцкую працу, абароненую ў 20...\nInternational Student Conference at CIU, Tbilisi, Georgia\nот Tatsiana Babich - Friday, 7 April 2017, 15:38\nПрэмія Міжнароднага кангрэса даследчыкаў Беларусі за лепшыя студэнцкія працы, заснаваная пры падтрымцы Еўрапейскага гуманітарнага ўніверсітэта і Беларускага калегіума.\nМіжнародны кангрэс даследчыкаў Беларусі, Еўрапейскі гуманітарны ўніверсітэт і Беларускі калегіум абвяшчаюць конкурс на лепшую студэнцкую працу, абароненую ў 2014/2015 і 2015/2016 гг. па беларускай тэматыцы. Прэмія мае на мэце адзначыць дасягненні беларускіх студэнтаў у сацыяльных і гуманітарных навуках, падтрымаць іх творчую і навуковую працу, а таксама паспрыяць паляпшэнню якасці студэнцкіх пісьмовых працаў.\nПрэмія будзе нададзеная ў трох намінацыях: лепшая магістарская праца, лепшая бакалаўрская праца, лепшая творчая праца. Намінаваць можна любую працу, абароненую ў беларускай ВНУ ці ў Еўрапейскім гуманітарным універсітэце. Для гэтага аўтарам трэба даслаць на адрас premija@palityka.org працу і дадатковую інфармацыю. Дэталёвае апісанне правілаў і патрабаванняў гл. тут.\nСпасылка на старонку Кангрэса


«Ніхто не дапамагае». Як жывуць самотныя пенсіянеры ў вёскі Глебаўск\nАб'ектыў\t14.01.2018 «Ніхто не дапамагае». Як жывуць самотныя пенсіянеры на Віцебшчыне\nКаляды – час, калі чакаеш цудаў і пакідаць адзін аднаго нельга, асабліва дзетак ды састарэлых людзей. Вернікі віцебскай хрысціянскай евангельскай царквы «Новае жыццё» на Стары Новы год наведалі самотных пенсіянераў аддаленай вёскі Віцебшчыны. Таксама з падарункамі і святочнымі песнямі прыехалі да выхаванцаў Сенненскай школы-інтэрнату.\nВёска Глебаўск, што на Віцебшчыне, як і тысячы іншых беларускіх сёлаў знікае. Жыхаркі некалі немалой вёскі цяпер толькі чатыры жанчыны, самай малодшай з іх улетку будзе 80 гадоў, а старэйшай ужо 95.\n«Старшыня сельсавету хоць бы прыехаў. Запытаў бы, як вы, жанчыны? Ці ёсць вам печы тапіць? Ці ёсць у вас дроў? Можа, у вас печка бурыцца? А мы не ведаем, за каго нават галасаваць. Нават старшыню таго не ведаем», – жыхарка вёскі Глебаўск Яўгенія Ракіціна.\nАдпрацаваўшы на дзяржаву ўсё жыццё, пенсіянеры цяпер ёй не патрэбныя.\nКаб суцешыць старых і не пакідаць самых у святы, вернікі віцебскай пратэстанцкай царквы прыехалі да іх, каб падтрымаць словам, малітвай ды проста падзяліцца радасцю Раства.\nБог малітвы выслухае, але ці пачуюць старых мясцовыя начальнікі? Не раз пенсіянеры звярталіся па дапамогу, а ў адказ – бяздзейнасць чыноўнікаў.\n«Ніхто не дапамагае. У мяне было, вунь, святло прапала. «Шукайце электрыка». А дзе той электрык? У нас яго наагул няма. Наша хатняя справа, у Сяно патэлефанавала, адмовілі. Дык добра, што Жора Янінін мне дапамог, пайшла да яго і ён мне тут направіў святло. А так сядзі баба ў цемры», – распавядае Яўгенія Ракіціна.\nПапярэднія 18 гадоў спадарыня Яўгенія зімавала ў горадзе ў дачкі. Кажа, што сёлета не так марозна, а па-другое, у суседкі Яніны памёр муж, таму вырашыла быць побач.\n«Косця быў, хоць адзін мужчына. Калі дзеці мае прыедуць – Генка, Воўка. Вады прывязуць, бульбу дастануць з пограбу ў зімку. А вясной агарод запахваць. Пакуль яшчэ ногі ходзяць», – адзначае жыхарка вёскі Яніна Стук.\nЗ віншаваннямі і падарункамі пратэстанцкія вернікі царквы «Новае жыццё» даехалі не толькі да жыхарак «забытай» вёскі, але і да выхаванцаў і настаўнікаў Сенненскай школы-інтэрнату. Бо сям’я там, дзе пра цябе памятаюць і клапоцяцца.\nТэгі: вёска, Віцебск, Віцебская вобласць, Віцебшчына, Каляды, пенсіянеры, Раство


Catholic.by - Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з вядучымі ўдзельнікамі канферэнцыі, прысвечанай хрысціянска-юдэйскаму дыялогу\nПрэзідэнт Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з вядучымі ўдзельнікамі канферэнцыі, прысвечанай хрысціянска-юдэйскаму дыялогу\n9 лістапада 2009 г. Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка сустрэўся з вядучымі ўдзельнікамі канферэнцыі «Хрысціянска-юдэйскі дыялог: рэлігійныя каштоўнасці як аснова самапавагі ў грамадстве ва ўмовах глабальнага эканамічнага крызісу». У сустрэчы, між іншым, прынялі ўдзел Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт, старшыня Папскай рады спрыяння хрысціянскаму адзінству кардынал Вальтэр Каспер і кардынал Тэадор МакКарык, арцыбіскуп Вашынгтонскі на пенсіі.\nНа пачатку Аляксандр Лукашэнка прывітаў рэлігійных лідэраў і падкрэсліў, што «сёння міжканфесійны дыялог набывае яшчэ большую актуальнасць і значэнне». Па словах Прэзідэнта, у наш час «чалавецтва падышло да небяспечнай лініі, каля якой усім неабходна задумацца, як далей будаваць адносіны паміж краінамі і народамі, як неабходна вырашаць праблемы — з пазіцыі сілы або з пазіцыі розуму, міласэрнасці і справядлівасці». Кіраўнік дзяржавы таксама падкрэсліў важнасць «актыўнага развіцця плённага дыялога» паміж канфесіямі. «Вы, лідэры рэлігійных рухаў, паказваеце прыклад добрасуседства не толькі вернікам, але і палітыкам, усім людзям добрай волі», — адзначыў Аляксандр Лукашэнка. Правядзенне дадзенай канферэнцыі, як дадаў Прэзідэнт, дапаможа людзям лепш зразумець адно аднаго і прадэманстраваць гатоўнасць да дыялога.\nМітрапаліт Філарэт прадставіў Прэзідэнту вядучых удзельнікаў канферэнцыі, прысвечанай хрысціянска-юдэйскаму дыялогу. Сярод іх былі каталіцкія іерархі кардынал Вальтэр Каспер, старшыня Папскай рады спрыяння хрысціянскаму адзінству, і кардынал Тэадор МакКарык, арцыбіскуп Вашынгтонскі на пенсіі. «Нашу задачу, — адзначыў Мітрапаліт, — мы бачым у намаганнях і паглыбленні ўзаемаразумення паміж прадстаўнікамі розных канфесій і рэлігій, традыцыйных для Беларусі».\nКардынал Каспер ад свайго імя, а таксама ад імя кардынала МакКарыка выказаў Прэзідэнту Беларусі ўдзячнасць за запрашэнне на мерапрыемства і за прамоўленыя беларускім лідэрам добрыя словы. Акрамя гэтага, ватыканскі іерарх перадаў Прэзідэнту найлепшыя пажаданні і папскае благаслаўленне ад Святога Айца Бэнэдыкта XVI. «Я ўжо ў другі раз прыязджаю ў Беларусь, — адзначыў кардынал Каспер, — і я рад магчымасці яшчэ раз сустрэцца з Мітрапалітам Філарэтам. На працягу апошніх гадоў мы развіваем добрыя адносіны паміж Каталіцкім Касцёлам і Праваслаўнай Царквой. На маю думку, Праваслаўная і Каталіцкая Цэрквы павінны супрацоўнічаць дзеля таго, каб дасягнуць узаемнага разумення, каб ісці да міру і справядлівасці ва ўсім свеце». Кардынал таксама выказаў сваю радасць з прычыны таго, што мае магчымасць прымаць удзел у канферэнцыі, прысвечанай хрысціянска-юдэйскаму дыялогу. «У гістарычным плане адносіны паміж гэтымі дзвюма рэлігіямі развіваліся няпроста, і я рад таму, што гэты дыялог наладжваецца», — дадаў іерарх.\nЗгаджаючыся са словамі Прэзідэнта аб эканамічным крызісе, які пануе ў свеце, ватыканскі іерарх падкрэсліў, што «гэта таксама крызіс адсутнасці ўзаемаразумення паміж людзьмі, і ў гэтых умовах Касцёл і грамадства павінны весці супольную працу». «Я належу да таго пакалення, якое яшчэ памятае вопыт Другой сусветнай вайны, і лічу, што наша задача заключаецца ў тым, каб працаваць дзеля нашых дзяцей, дзеля дзяцей нашых дзяцей, дзеля дасягнення справядлівасці, міру і ўзаемапавагі ва ўсім свеце. У сувязі з гэтым я хацеў бы благаславіць Вашу дзяржаўную дзейнасць у імя міру, у імя людзей», — сказаў кардынал Каспер.\nПадчас сустрэчы з Прэзідэнтам Аляксандрам Лукашэнкам кардынал Вальтэр Каспер таксама перадаў кіраўніку дзяржавы медаль Святога Айца Бэнэдыкта XVI.\nВальтэр Каспер: дыялог магчымы толькі пры захаванні ідэнтычнасці\nМінск: працягваецца міжнародная канферэнцыя «Хрысціянска-юдэйскі дыялог»\nДоклад архиепископа Кондрусевича «Декларация „Nostra Aetate“ и развитие христианско-иудейского диалога»\nУ Мінску распачалася міжнародная канферэнцыя, прысвечаная хрысціянска-юдэйскаму дыялогу


Шульц асуджае сітуацыю ў Беларусі і патрабуе вызвалення Каваленкі\n14 лютага ў Страсбургу прэзідэнт Еўрапейскага парламента Марцін Шульц з сустрэўся з камісарам Еўрапейскага саюза па пытаннях пашырэння і палітыцы суседства Штэфанам Фюле, і сярод іншых пытанняў яны абмеркавалі сітуацыю ў Беларусі. Па выніках сустрэчы прэзідэнт Шульц зрабіў наступную заяву:\n«Я ўзрушаны тым, як пагоршылася сітуацыя ў Беларусі ў сферы правоў чалавека і палітычных свабодаў.\nПрацяглая галадоўка актывіста апазіцыі Сяргея Каваленкі ў турме падкрэслівае парушэнні дэмакратычных прынцыпаў і непавагу да прынцыпу вяршэнства права.\nНа знак салідарнасці з палівязнямі ў Віцебску зноў вывесілі бел-чыровна-белы сцяг\nМоладзевыя актывісты вывесілі нацыянальны сцяг над шашой, якая злучае мікрараёны “Лучоса і “Маркаўшчына. Хлопцы кажуць, што паспрабуюць рабіць такое рэгулярна — на знак салідарнасці з усімі беларускімі палітвязнямі, і ў прыватнасці з Сяргеем Каваленкам, якога 21 лютага чакае суд паводле крымінальнага абвінавачання. Сцяг лунаў каля гадзіны, пакуль яго не знялі. Ад пачатку месяца гэта ўжо трэці сцяг, узняты актывістамі на знак салідарнасці з тымі, каго ўтрымліваюць у беларускіх турмах паводле палітычных перакананняў.\nДаследчык Уладзімер Роўда прэзентаваў падручнік “Палітычная сістэма Рэспублікі Беларусь”\nУ Еўрапейскім гуманітарным універсітэце прайшла ўрачыстая прэзентацыя новай кнігі Уладзімера Роўды. Гэтым разам бадай што самы знакаміты беларускі палітолаг прысвяціў свой аналіз палітычнай сістэме Беларусі. Кніга выйшла ў выдавецтве ЕГУ пры падтрымцы нямецкага фонду Конрада Адэнаўэра.\nГродзенскі кіроўца адстаяў “Пагоню” на сваім аўтамабілі\nУпраўленне унутраных спраў Гродзенскага аблвыканкама прызнала, што ў размяшчэнні ў аўтамабілі налепак з выявай “Пагоні адсутнічае факт парушэння.\nМінулым летам гродзенца Руслана Пяцько выклікалі з працы супрацоўнікі ДАІ нібыта за няправільную паркоўку. На месцы аказалася, што выяву герба “Пагоня на шкле аўтамабіля яны лічаць парушэннем. У выніку налепка была канфіскаваная міліцыяй.\nТацяна Севярынец: агітаваць і яднацца трэба не на выбарах\nВіцебская абласная каардынатарка аргкамітэту па стварэнні Партыі "Беларуская хрысціянская дэмакратыя" Тацяна Севярынец абвяргае меркаванне, што ўдзел у "выбарах" дапаможа правесці агітацыю. Паводле яе словаў, камунікаваць з людзьмі трэба не толькі падчас выбараў, але ўвесь час.\n— Як вы ставіцеся да парламенцкіх выбараў?\nПрэмію «Люблю Беларусь» уручылі пад «аховай» спецслужб\n14 лютага ў памяшканні беларускага ПЭН-цэнтра адбылася цырымонія ўручэння штогадовай прэміі «Люблю Беларусь». Мерапрыемства праходзіла пад пільным наглядам супрацоўнікаў спецслужб, аўтобус з якімі дзяжурыў побач з будынкам. Прэмія была заснавана «Маладым Фронтам» у 2010 годзе і штогод не абыходзіцца без непрыемных інцыдэнтаў.\nЗША. Жывёла стала ахвярай палітычнай барацьбы\nУвесь свет шакавала навіна з ЗША: Джэкаб Бурыс, актывіст прагрэсіўнай Дэмакратычнай партыі са штату Арканзас, прыйшоў у мінулую нядзелю, 22-га студзеня, дахаты і пабачыў, што яго кот забіты. Цела хатняга ўлюбёнца знаходзілася каля ўваходу ў дом Джэкаба. На целе ката яго крывёю было напісана “Ліберал. Надпіс яўна сведчыць пра палітычны матыў забойцы. Джэкаб Бурыс працуе ў выбарчым штабе кандыдата ад Дэмакратычнай партыі ў кангрэс штату. Гэта адзіны ліберальны кандыдат у акрузе. Усе эколагі ЗША і штату Арканзас асудзілі злачынны акт.\nАктывіста з Рагачова дапытаюць наконт стварэння незалежнага сайту навін\nРаніцай 14 лютага да грамадскага актывіста з Рагачова Дзяніса Дашкевіча завіталі міліцыянеры, якія паднялі маладога чалавека з ложка і прымусілі яго праехаць у аддзел унутраных спраў. Па словах актывіста, супрацоўнікі праваахоўных органаў патлумачылі, што яго павінны дапытаць у міліцыі па заяве старшыні райвыканкаму Віктара Банчука і галоўнага рэдактара раённай газеты «Свабоднае слова» Андрэя Шышкіна. Маўляў, дадзеныя грамадзяне напісалі заяву ў міліцыю на Дзяніса Дашкевіча з просьбай прыцягнуць яго да адказнасці за паклёп і абразы.\nНазіранне за “выбарамі—2012” нельга манапалізаваць\nРух «За Свабоду» гатовы назіраць за "выбарамі-2012" на роўных з іншымі палітычнымі суб’ектамі. Такім чынам намеснік старшыні арганізацыі Юрась Губарэвіч пракаментаваў заяву кампаніі “За справядлівыя выбары наконт дамоўленасцяў аб сумесным назіранні.\nСтаткевіч: Дзякуй за салідарнасць\nНа адрас Руху “За Свабоду і камітэта “Салідарнасць прыйшоў ліст ад Міколы Статкевіча.\nНацыянальны банк афіцыйна паведаміў дату ўвядзення 200-тысячнай банкноты – 12 сакавіка гэтага года. Як будзе выглядаць новы грашовы знак? Гэту інфармацыю банкіры засакрэцілі. Баяцца падробак у першыя дні абарачэння банкноты. Калі ўводзілі грашовыя знакі у 50 тысяч і 100 тысяч, канстатаваліся шматлікія спробы расплачвацца падробкамі. Таксама недобрасумленныя грамадзяне прыносілі ў крамы грошы старога ўзору – з 1990-х гадоў.\nУкраіна. Януковіч больш не аўтарытэт на зоне\nКалі верыць праваабаронцам, у апошні час на зонах Украіны ўзнікла новай мода — вязні масава пачалі рабіць сабе татуіроўкі з выявай Юлі Цімашэнка. Гэта выклікана не толькі тым, што былы прэм’ер Юля Цімашэнка — галоўны праціўнік прэзідэнта Януковіча, асуджаная нядаўна на сем гадоў за карупцыю, — стала галоўным зэкам краіны. Яна таксама — сімвала пратэсту супраць Януковіча, які ў вачах злодзеяў страціў імідж свайго чалавека. Нагадаем, што Януковіч, як чалавек, які ў маладосці двойчы быў на зоне, меў вялікі аўтарытэт у камерах.\n16 лютага 2012 года ў Мінску адбудзецца прэзентацыя кнігі Уладзіміра Валажынскага (аўтара і каардынатара праекта "Мінск стары і новы) — "Минск в легендах, мифах и преданиях".\nКніга — зборнік легенд і паданняў пра Мінск і яго наваколле. У ёй пададзены версіі з'яўлення назваў некаторых гарадскіх прадмесцяў, тапонімаў, прыклады сучаснай "вулічнай" тапанімікі. Прэзентацыя адбудзецца ў 14-й гарадской бібліятэцы ім. Ф. Багушэвіча г. Мінска (вул. Прытыцкага, 42). Пачатак — 12.00.\nЧакаюцца байцы з Баранавічаў, Барысава, Мінска, Навагрудка, Ліды ды Гродна.\nАрганізатарамі выступаюць ваенна-гістарычны клуб “Гарадзенскі Двузуб сумесна з палацам творчасці дзяцей і моладзі. У праграме запланаваны як адзіночныя і камандныя турніры , так і тэматычныя бугурты.\nСтэфановіч атрымаў ліст з Адміністрацыі прэзідэнта\nНамеснік старшыні зачыненага ўладамі Праваабарончага цэнтра “Вясна Валянцін Стэфановіч атрымаў з Адміністрацыі прэзідэнта Рэспублікі Беларусь адказ на свой зварот з просьбай увесці ў краіне мараторый на смяротнае пакаранне. Гэты зварот быў накіраваны ўладам Беларусі разам з 165 тысячамі подпісаў грамадзян ды іншымі петыцыямі з трыццаці краін свету 9 снежня 2011 года, напярэдадні Дня правоў чалавека.\nДашкевіч заступіўся за Саннікава\nНаста Палажанка атрымала ліст ад Змітра Дашкевіча, амаль цалкам прысвечаны Андрэю Саннікаву.\nСын легендарнага Мірона 10 лютага блізу 15:00 павесіў на дом вядомага віцебскага актывіста Сяргея Каваленкі нацыянальны бел-чырвона-белы сцяг. Сябра Кансерватыўна-хрысціянскай партыі Ян Таўпыга паведаміў “Народным навінам Віцебска: з вартых даверу крыніц яму стала вядома, што сцяг узняты на знак салідарнасці з Каваленкам, які зараз знаходзіцца ў СІЗА і трымае галадоўку. Да сцяга мусіць быць прымацаваная цыдулка з наступным тэкстам: «Гані быкоў! Вернецца воля! Слава героям! Слава Беларусі! Ясь — сын Мірона».