24 люты 2014, 19:13\nЮлія Цімашэнка «фантастычным чынам» выйшла на свабоду, Арсень Яцанюк і Віталь Клічко тут жа пагасьлі ў параўнаньні зь ёй, пішуць замежныя СМІ. Агляд апошніх публікацый.\nАнгела Мэркель правяла тэлефонную размову зь Цімашэнкай, але Бэрлін глядзіць на гэтую фігуру «скептычна». Масква можа заахвоціць аддзяленьне Крыма і шэрагу ўсходніх абласьцей Украіны, асьцерагаецца Зьбігнеў Бжэзінскі, усё ж спадзеючыся, што Расея «не ператворыцца ў паўпрагнілы перажытак імпэрыялізму».\n«Падзеі новай украінскай рэвалюцыі хутка разьвіваліся ў гэтыя выходныя: прэзыдэнт Віктар Януковіч уцёк з Кіева, парлямэнт на 25 траўня прызначыў выбары яго пераемніка. Адміністрацыя Абамы прадбачліва перасьцерагла Расею ад ваеннага ўмяшаньня, але з боку ЗША і Эўропы спатрэбіцца больш вынаходлівая палітыка, каб дапамагчы Ўкраіне прыйсьці да лепшай будучыні», – перакананыя аналітыкі The Wall Street Journal.\nУ рэдакцыйным артыкуле гаворыцца: «Расея можа паспрабаваць дэстабілізаваць новы ўрад, і яна ўжо намякае на абарону «этнічных расейцаў» на ўсходзе і ў Крыме».\n«Ва Ўкраіне ёсьць структурныя элемэнты дэмакратыі ў выглядзе парлямэнту, апазыцыйных партый і свабодных СМІ, праблема – у якасьці яе палітыкаў і ў карупцыі», – піша выданьне. Былы прэм'ер Цімашэнка, вызваленая з турмы ў суботу, зарабіла сабе багацьце ў 1990-я гады на энэргетычных зьдзелках. «Яна можа балятавацца ў прэзыдэнты, але не зьяўляецца фігурай, якая аб'яднае», – лічаць журналісты.\n«Пуцін ведае, што посьпехі дэмакратыі ва Ўкраіне будуць натхняць расейскіх рэфарматараў, і менавіта таму яго ўмяшаньне ня скончыцца. Захаду неабходна даць адпор пры дапамозе дыпляматычнай дапамогі, грошай і больш цесных эканамічных сувязяў», – рэкамэндуе The Wall Street Journal.\nВынікі ўкраінскага паўстаньня, дасягнутыя менш чым за 48 гадзін, уражваюць: кіраўнік дзяржавы адпраўлены ў адстаўку, прэзыдэнцкія выбары прызначаныя на 25 траўня, расейская мова пазбаўлены статусу афіцыйнай, тры слупы «сям'і» Януковіча – міністар унутраных спраў Віталь Захарчанка, міністар даходаў і збораў Аляксандр Кліменка і генпракурор Віктар Пшонка – скінутыя, піша з Кіева карэспандэнт Le Figaro П'ер Аўрыль.\n«Усё, цяпер дакладна канец, мы перамаглі», – сказаў журналісту малады баец самаабароны Майдана. «Паглядзім», – не сьпяшаецца з высновамі Аўрыль.\nПерашкоды, якія стаяць на шляху новых гаспадароў Украіны, зьвязаныя з пагрозай сэпаратызму: 23 лютага ў сталіцы Крыма Сэвастопалі прайшоў мітынг супраць «фашыстаў ва ўладзе» ў Кіеве. Новая ўлада таксама павінна знайсьці агульную мову з вуліцай, якая ўзвысіла яе. У гэтыя выхадныя каля будынку Вярхоўнай Рады ўжо зьявіліся маніфэстанты, поўныя рашучасьці ня даць палітыкам скрасьці іх рэвалюцыю.\nРасеі патрэбны «фінляндзкі варыянт» у дачыненьні да Ўкраіны, піша на старонках The Financial Times Збігнеў Бжэзінскі, знакаміты амэрыканскі палітоляг і стратэг. "Цяпер, калі ва Ўкраіне разрастаецца хаос, Расея ўсё яшчэ можа штурхнуць Украіну да грамадзянскай вайны – заахвоціць і падтрымаць аддзяленьне Крыма і некаторых усходніх абласьцей", – піша ён.\nБжэзінскі раіць ЗША растлумачыць Пуціну, што «спробы дэстабілізаваць маладую дэмакратыю ў Кіеве ці аддзяліць некаторыя часткі Украіны – ня кажучы ўжо пра адкрыты або тайны ўдзел Расеі ва ўнутраных канфліктах у суседняй краіне – вымусяць Вашынгтон скарыстацца яго міжнародным уплывам для крокаў, якія прынясуць Маскве буйныя эканамічныя страты».\nАле яшчэ больш актуальная задача стаіць перад ЭЗ – распрацаваць пакет антыкрызіснай дапамогі для Ўкраіны, працягвае аўтар. Бжэзінскі таксама раіць «пераканаць» верхнюю дзясятку ўкраінскіх алігархаў – галоўных атрымальнікаў дзіўнага разгулу карупцыі – ахвяраваць па 1 млрд даляраў на фінансавую рэабілітацыю краіны». «Сын Януковіча, казачна багаты дантыст, напэўна, зможа ўнесьці суму, суразьмерную гэтым 10 млрд».\nБжэзінскі раіць ЗША і ЭЗ, пажадана пры садзеяньні Расеі, «па-ранейшаму патрабаваць, каб дэмакратычныя сілы ў Кіеве занялі пазыцыю нацыянальнага яднаньня і палітычнай памяркоўнасьці».\nАўтар упэўнены: Украіна рана ці позна ўвойдзе ў дэмакратычную Эўропу, а Расея рушыць усьлед яе прыкладу, «калі не самаізалюецца і не ператворыцца ў паўпрагнілы перажытак імпэрыялізму».\nПадзей, якія адбыліся ва Ўкраіне ў апошнія дні, хапіла б на год, піша Людміла Ўліцкая ў італьянскай газэце Corriere della Sera.\n«Першая і самая чаканая падзея – тое, што Майдан нанёс паразу ўладзе Януковіча. Пасьля таго, як прэзыдэнт зьехаў з Кіева, яшчэ 64 самалёты пакінулі ўкраінскую сталіцу, везучы ў розныя гарады бліжэйшых паплечнікаў Януковіча. Я не хацела выкарыстоўваць слова «саўдзельнікі», але яно само вырвалася, – піша Людміла Ўліцкая. – Верагодна, нехта паляцеў у Эўропу, хтосьці – у Расею, іншымі словамі, туды, дзе ў іх маецца ўласнасьць і капіталы».\n«Мне шкада Януковіча: яго кінулі і здрадзілі ўсе тыя, каго ён карміў многія гады. Але нічога ня зробіш – у злачынным сьвеце, прадстаўніком якога зьяўляецца Януковіч, так бывае заўсёды», – сьцьвярджае пісьменьніца.\n«Гэтая гісторыя магла б паслужыць сцэнарам для палітычнага трылера, калі б падчас апошніх падзей на плошчы гінулі каскадзёры, а не рэальныя змагары з уладай, – працягвае аўтар артыкула. – Па сутнасьці, гэтыя факты нагадваюць ужо бачаныя кадры: цень Чаўшэску навісла над Януковічам, і хочацца спадзявацца, што ён не паўторыць яго лёс. Хоць, па праўдзе кажучы, лёс Украіны хвалюе нашмат больш», – адзначае Ўліцкая.\nПасьля падзеньня Януковіча ва Ўкраіне магчыма ўсё – гэта даказвае фантастычнае вяртаньне экс-прэм'ера Юліі Цімашэнкі, пішуць журналісты нямецкага часопіса Der Spiegel, яны азагаловілі матэрыял «Бэрлін глядзіць на Цімашэнку са скептыцызмам».\nАдразу пасьля вызваленьня Цімашэнка выступіла на Майдане, на наступны дзень яе набліжаны Аляксандр Турчынаў узяў на сябе абавязкі кіраўніка дзяржавы. Лідэры пратэстнага руху Арсень Яцанюк і Віталь Клічко гаснуць у параўнаньні з былым прэм'ерам – менавіта Цімашэнцы наканавана адыграць цэнтральную ролю ва «Ўкраіне пасьля Януковіча», мяркуюць аўтары.\nБэрлін «прымае ўсё гэта да ведама, але вялікай эйфарыі відавочна не адчувае». У нядзелю канцлер Ангела Мэркель правяла тэлефонную размову з былым прэм'ерам, і ўсё паказвае на тое, што гэта была «сухая» гутарка. «Занадта ўжо вялікі ў нямецкім урадзе і бундэстагу скептыцызм у дачыненьні да палітыка, на якога 10 гадоў таму, у пэрыяд «аранжавай рэвалюцыі», ускладалі вялікія надзеі, але які ў канчатковым выніку расчараваў многіх», – тлумачаць журналісты. Цімашэнка часта вяла сябе бескампрамісна і вельмі эгаістычна, а часам «непразрыста».\nНэгатыўна ставяцца да Цімашэнкі і многія ўкраінцы, гаворыцца ў артыкуле. Яны памятаюць яе дзейнасьць у газавым бізнэсе. Для яе праціўнікаў былы прэм'ер -міністар зьяўляецца часткай палітычнага істэблішмэнту гэтак жа, як кіраўніцтва, якое адышло.\nРэвалюцыя дала расейскай этнічнай большасьці ў Крыме лепшую за ўвесь час магчымасьць адшчапіцца ад Кіева і вярнуцца пад кантроль Расеі, піша Сайман Шустэр у артыкуле для Time. «Мы зараз павінны абараняць уласны горад», – сказаў, вярнуўшыся з Кіева ў Севастопаль, баец «Бэркута». У Севастопалі разьмешчаная расейская ваенна-марская база з 25 тыс. вайскоўцаў, і вялікая частка жыхароў Крыма лічаць сябе расейцамі, а не ўкраінцамі, паведамляе чытачам аўтар.\nУ сераду Тацяна Ермакова, кіраўнік «Расейскай абшчыны Севастопаля», накіравала ў Крэмль зварот з просьбай, каб Расея даслала войскі з мэтай «прадухіліць генацыд расейскага насельніцтва Крыму», перадае Шустэр. «Хоць Крэмль яшчэ не адказаў на яе просьбу, Расея выкарыстоўвала падобны зварот як падставу для ваеннага ўварваньня ў Паўднёвую Асэтыю ў 2008 годзе», – адзначае журналіст.\nПэрспэктыва вяртаньня Юліі Цімашэнкі ў палітыку ўсяляе страх за будучыню ўсё больш нестабільнай Украіны, піша ў The Daily Mail аглядальнік Эдвард Лукас. Многія ўкраінскія і замежныя палітыкі недаацэньваюць Цімашэнку з-за яе зьнешнасьці і какетлівых манер. «Ісьціна ў тым, што яе рашучасьць жахае. Ніхто і нішто ёй не перашкода», – заяўляе аўтар.\nЛукас дзеліцца асабістымі ўражаньнямі: «Я шмат разоў браў у яе інтэрвію. Яе міміка і жэсты, вочы, какетлівае стрэсваньне галавой і голас аказваюць амаль гіпнатычны эфэкт. Але яна таксама здольная на выбухі гневу. Я бачыў, як яна віскатала і лаялася пры жудасных выблісках лютасьці: кацяня ператвараецца ў тыгрыцу».\nАўтар прызнае: Цімашэнка ўмее весьці выбарчыя кампаніі (ёй па кішэні лепшыя паліттэхнолягі і іміджмэйкэры, і яна бліскучы прамоўца). «Але, як толькі яна ўступае на пасаду, пачынаюцца сапраўдныя беды. Адна з прычын – яе поўная няздольнасьць працаваць у камандзе. Ад памочнікаў і калегаў чакаецца, што яны павінны адгадваць яе жаданьні і выконваць іх. Калі яны адгадваюць няправільна, яна выбухае», – сьцьвярджае аўтар.\nНа думку Лукаса, Цімашэнка таксама схільная да ірацыянальнага, часта славалюбівага палёту фантазіі, верыць у гараскопы і экстрасэнсаў, больш за тое – лічыць сябе рэінкарнацыяй Эвы Пэрон. Таксама варта баяцца супадзеньня дзелавых і палітычных інтарэсаў Цімашэнкі, лічыць аўтар.\n«Яна хутка нажыла калясальнае багацьце ў галіне, для якой патрабаваліся сталёвыя нэрвы, і ў эпоху, калі камэрцыйныя спрэчкі вырашаліся самымі грубымі сродкамі. У тыя гады эканамічнай нестабільнасьці непразрыстыя сувязі з афіцыйнымі асобамі часам бывалі самым каштоўным актывам кампаній», – гаворыцца ў артыкуле.\nЦімашэнка была міністрам энэргетыкі ва ўрадзе Паўла Лазарэнкі. «За гэтыя два гады ва Ўкраіны было выкрадзена 120.000.000.000 фунтаў , па дадзеных ААН. Лазарэнка зараз адбывае 9-гадовы тэрмін у Амэрыцы», – нагадвае Лукас.\nУ дні «аранжавай рэвалюцыі» Цімашэнка расквітнела. Але на пасадзе прэм'ера «яе аўтарытарны стыль і непасьлядоўны палітычны курс не заваявалі ёй шмат сяброў».\nНа думку Лукаса, Цімашэнка не разумела, наколькі маштабныя рэформы патрэбныя Ўкраіне – на ўзор Эстоніі і Польшчы – і як да іх прыступіць». Для яе палітыка – гэта дасягненьне і захаваньне ўлады, а не паляпшэньне жыцьця выбаршчыкаў», – піша аўтар. У яе бытнасьць прэм'ерам украінцы ад адчаю прагаласавалі за Януковіча.\nКалі Цімашэнка зможа атрымаць урокі з сваіх памылак, яна стане лідэрам, у якім мае патрэбу Украіна. «Але ўсё, што я ведаю пра яе своекарысьлівасьць, яе прагу ўлады і яе пагарду да ўласнага народу, прымушае мяне сумнявацца ў гэтым», – заключае Лукас.\nПераклад парталу Інопресса.


Блізьнятаў ацэняць у 257 тысяч рублёў\n31 жнівень 2004, 11:03\nЮлія Шарова, Менск Міністэрства працы падрыхтавала праект урадавай пастановы, згодна зь якой грашовая дапамога, якую беларускім сем’ям выплачваюць пры нараджэньні блізьнятаў, значна ўзрасьце. Цяпер на кожнае дзіця, народжанае ў двойні ці ў тройні, плянуюць выдаваць амаль 257 тысяч рублёў.\nЧым тлумачыцца такая неабходнасьць падвысіць памер грашовай дапамогі на блізьнятаў? Раней пры нараджэньні блізьнятаў сям’і выдавалі бясплатны камплект дзіцячых рэчаў першай неабходнасьці коштам у 4 базавыя велічыні на кожнае дзіця. На сёньняшні дзень 4 базавыя велічыні – гэта амаль 80 тысяч рублёў, альбо блізу 40 даляраў. А Міністэрства працы прапануе плаціць сем’ям грошы, каб яны самі маглі імі распараджацца. Прычым сума павінна адпавядаць двум бюджэтам пражытковага мінімуму – гэта й будзе якраз 257 тысяч рублёў.\nНачальнік галоўнага ўпраўленьня палітыкі занятасьці й народанасельніцтва Тацяна Шаметавец патлумачыла гэта наступным чынам:\n(Шаметавец: ) “Паколькі ў нас усе сацыяльныя выплаты цяпер прывязваюцца да бюджэту пражытковага мінімуму, таму мяркуецца гэтыя выплаты рабіць таксама зыходзячы зь бюджэту пражытковага мінімуму з мэтай падтрымкі такіх сем’ях. Базавая велічыня ў нас самі ведаеце якая, 19 тысяч, а бюджэт пражытковага мінімуму – велічыня больш істотная”.\nТакім чынам, памер гэтай аднаразовай дапамогі ўзрасьце ажно ўтрая. Аднак невядома яшчэ, ці будзе прынятая ўрадавая пастанова, кажа Тацяна Шаметавец. На ейную думку, няма ніякіх падставаў, каб яе не прымаць, бо вялікай нагрузкі на бюджэт тут ня будзе.\nНаогул, ці шмат у Беларусі нараджаецца блізьнятаў? Лічыцца, што для такой краіны як Беларусь гэта не настолькі частая зьява. Летась нарадзілася 682 двойні ды адна тройня, пры тым што агульная колькасьць родаў перавысіла 88 тысяч. У папярэднія гады блізьнятаў нараджалася прыкладна столькі ж – збольшага гэта былі двойні. А вось нараджэньняў чатырох дзяцей адразу ў Беларусі цягам апошніх гадоў не было. Адметна й тое, што найчасьцей блізьняты нараджаюцца ў Менску – летась 163 выпадкі.\nШто да магчымасьці атрымліваць іншыя віды дапамогі, то, са словаў спадарыні Шаметавец, усё павінна застацца па-ранейшаму. Але зноў-такі, нама гарантыі, што пастанову ўхваляць.


Сукавенка біў сяржантаў драўлянай палкай, калі тыя не здалі залік | Навіны Беларусі | euroradio.fm\nГалоўная / Сукавенка біў сяржантаў драўлянай палкай, калі тыя не здалі залік\nСукавенка біў сяржантаў драўлянай палкай, калі тыя не здалі залік\nУ судзе над камандзірамі роты ў Печах дапыталі старшага лейтэнанта Паўла Сукавенку.\n4 кастрычніка Мінскі абласны суд працягвае разглядаць справу старшага лейтэнанта Паўла Сукавенкі і прапаршчыка Артура Вірбала. Першы камандаваў ротай, у якой служыў пінчук Аляксандр Коржыч, які загінуў восенню 2017 года, другі быў у гэтай роце старшыной.\nВайскоўцам выстаўленыя абвінавачанні па частках 1 і 2 артыкула 455 Крымінальнага кодэкса: злоўжыванне службовымі паўнамоцтвамі, бяздзейнасць улады і перавышэнне ўлады з прымяненнем гвалту. Першапачаткова крымінальныя справы супраць іх заводзілі па іншых артыкулах, аднак пазней Следчы камітэт прыйшоў да высновы, што дзеянні Сукавенкі і Вірбала хоць і былі злачыннымі, але не сталі прычынай самагубства Коржыча. Справа камандзіраў роты выдзеленая ў асобную вытворчасць і вядзецца асобна ад "справы Коржыча", у разглядзе якой цяпер абвешчаны перапынак. Больш за тое, на першым пасяджэнні, якое адбылося 1 кастрычніка, высветлілася, што Святлана Коржыч, маці загінулага радавога, не праходзіць па справе Сукавенкі і Вірбала пацярпелай.\n3-га кастрычніка ў судзе даў паказанні абвінавачаны прапаршчык Артур Вірбал.\nПацярпелымі па гэтай справе прызнаныя сямёра вайскоўцаў тэрміновай службы. Гэта сяржанты, абвінавачаныя па "справе Коржыча" — Бараноўскі, Вяжэвіч і Скуратовіч — а таксама Брыцікаў, Берднік, Субоцкі і Шулякоўскі.\n"Новыя магчымасці" для прадпрыемства / mlyn.by


15 лістапад 2017, 10:45\nГенэральны пракурор Беларусі Аляксандар Канюк заявіў 15 лістапада, што ў сувязі са сьмерю вайскоўца Аляксандра Коржыча ў Печах распачалі «каля 15» крымінальных справаў, у якіх «прыблізна столькі жа» фігурантаў, перадае БелаПАН.\nПракуратура ня проста сочыць за расьсьледаваньнем, але і бярэ ў ім удзел разам са Сьледчым камітэтам. Справа на асабістым кантролі Канюка, заявіў ён: генпракурор сам сустракаўся з маці загінулага.\nЗ 15 службоўцаў, якія фігуруюць у справе, абвінавачаньне выстаўленае дзесяці (8 сяржантам, прапаршчыку і афіцэрам), яны знаходзяцца пад вартай; яшчэ пяцёра — у статусе падазраваных, паведамлялі раней у СК. Паводле неафіцыйных зьвестак, у ліку затрыманых той сяржант, які нібы знайшоў цела.\nСправы распачатыя за махлярства, злоўжываньне ўладай і нестатутныя адносіны, але пра справы за забойства або давядзеньне да самагубства пакуль нічога не паведамлялася. Па-ранейшаму разглядаецца як вэрсія забойства, так і вэрсіі пра самагубства ці давядзеньне да самагубства, хоць цела Коржыча знайшлі са зьвязанымі нагамі і нацягнутай на галаву майкай.\nСьледчы камітэт таксама вывучае трагічныя выпадкі ў войску за апошнія 6 год, у тым ліку здарэньне з Ігарам Тропцам, які ў час службы ў Печах страціў вока. Старшыня СК Іван Наскевіч казаў, што не выключае скасаваньне ранейшых адмоваў ад завядзеньня крымінальных справаў, «каб іначай паглядзець на тую ці іншую сытуацыю».


Реферат - Буржуазныя рэформы 1860 - 70-х гадоў і контррэформы 1880 - 90-х гадоў - История\nБуржуазныя рэформы 60 — 70-х гадоў і контррэформы 80 — 90-х гадоў\nРэформа 1861 г. ліквідавала галоўную перашкоду, што стрымлівала развіццё капіталізму ў Расіі — прыгоннае права. Аднак гэтага было недастаткова. Каб рухацца наперад да сапраўды буржуазнага грамадства, Расіі былі патрэбны іншыя рэформы дзяржаўна-палітычнага ладу. У 60 — 70-я гады ўрад Аляксандра II прыняў шэраг пастаноў аб правядзенні такіх рэформ: земскай, судовай, гарадской, ваеннай, у галіне народнай адукацыі і друку.\n3 усіх рэформ самай радыкальнай з'яўлялася судовая. Новыя судовыя статуты, якія былі прыняты 20 лістапада 1864 г., рашуча парывалі з існаваўшым раней у Расіі судовым ладам. Новы суд будаваўся на бессаслоўных прынцыпах. Абвяшчаліся нязменнасць суддзяў, незалежнасць суда ад адміністрацыі, вусны характар, спаборнасць і галоснасць судовага працэсу. Пры разглядзе крымінальных спраў прадугледжваўся ўдзел у судовым працэсе прысяжных засядацеляў, ствараўся інстытут прысяжных павераных (адвакатаў). Працэс папярэдняга следства перадаваўся ад паліцыі судовым следчым. Значна скарачалася сістэма судаводства. Першай інстанцыяй стаў міравы суд з адзіным суддзёй, другой — з'езд міравых суддзяў, потым ішлі акруговыя суды (у губернях) і судовыя палаты (аб'ядноўвалі некалькі губерняў). Для ўсіх судоў імперыі існавала адзіная апеляцыйная інстанцыя — сенат. Міравыя суддзі павінны былі выбірацца на павятовых земскіх сходах і ў гарадскіх думах. Члены судовых палат і акруговых судоў зацвярджаліся імператарам, а міравыя суддзі -сенатам. Нагляд за дзейнасцю судовых устаноў ажыццяўлялі пракуроры, якія падначальваліся непасрэдна міністру юстыцыі. Разам з тым судовая рэформа пакідала валасны суд для сялян (па грамадзянскіх і дробных крымінальных справах), духоўны суд (кансісторыю) па справах духавенства і ваенныя суды для вайскоўцаў. Вышэйшыя дзяржаўныя чыны падлягалі Вышэйшаму крымінальнаму суду.\nНа Беларусі судовая рэформа пачалася толькі ў 1872 г. з увядзення міравых судоў. Аднак міравыя суддзі, у адрозненне ад цэнтральных губерняў Расіі, тут не выбіраліся, а назначаліся міністрам юстыцыі. Акруговыя суды, прысяжныя засядацелі і прысяжныя павераныя з'явіліся ў заходніх губернях толькі ў 1882 г. Спіс прысяжных засядацеляў таксама зацвярджаўся ўладамі. Усё гэта было вынікам паўстання 1863 — 1864 гг. — самадзяржаўе не давярала мясцовым памешчыкам, сярод якіх былі моцныя прапольскія настроі.\nГарадская дума падначальвалася непасрэдна сенату, а не мясцовай адміністрацыі, аднак нагляд за дзейнасцю думы ажыццяўляў губернатар праз спецыяльна створаныя губернскія ўстановы па гарадскіх справах, Гарадскі галава ў буйных гарадах зацвярджаўся на сваёй пасадзе міністрам унутраных спраў, а ў дробных — губернатарам. Кампетэнцыя гарадскога самакіравання была абмежавана вузкімі рамкамі чыста гаспадарчых пытанняў: добраўпарадкавання тэрыторыі горада, арганізацыі гарадскога гандлю і транспарту, народнай адукацыі і аховы здароўя, прыняцця санітарных і супрацьпажарных мер. Дума мела права абкладваць падаткамі маёмасць і прыбыткі прыватных асоб, але ў вельмі абмежаваных памерах — не болып за 1 % кошту нерухомасці альбо гандлёвага ці прамысловага прыбытку. Пры гэтым болып паловы сабраных сродкаў выкарыстоўвалася не на гарадскія, а на казённыя патрэбы — утрыманне паліцыі і органаў улады. Разам з тым, нягледзячы на значную абмежаванасць, рэформа гарадскога самакіравання ўсё ж такі здолела замяніць былыя феадальныя саслоўна-бюракратычныя органы гарадскога кіравання на новыя, заснаваныя на буржуазным прынцыпе маёмаснага цэнзу.\nРазам з тым у расійскай арміі яшчэ працягваў дзейнічаць саслоўны прынцып камплектавання войска. 1 толькі закон 1874 г. увёў усеагульную воінскую павіннасць. Усе мужчыны з 20-гадовага ўзросту павінны былі служыць у войску (выключэнне рабілася толькі для карэннага насельніцтва Сярэдняй Азіі, Казахстана, Сібіры і Поўначы). У сухапутных войсках тэрмін службы паніжаўся да 6 гадоў абавязковай і 9 гадоў у запасе, на флоце — адпаведна да 7 і 3 гадоў. Таксама ўводзіліся льготы для людзей, якія мелі адукацыю. Тыя, хто скончыў вышэйшыя навучальныя ўстановы, служылі 6 месяцаў, гімназіі — 1,5 года, гарадскія вучылішчы — 3, пачатковыя школы — 4 гады. Такім чынам, з увядзеннем усеагульнай воінскай павіннасці ў Расіі былі фармальна рэалізаваны буржуазныя прынцыпы камплектавання арміі. Але на практыцы саслоўнасць не была ліквідавана. Сярод расійскага афіцэрства пераважалі дваране, а ўвесь цяжар салдацкай службы неслі ніжэйшыя саслоўі, пераважна сяляне, таму што прывілеяваныя саслоўі дзякуючы высокай адукацыі і іншым ільготам фактычна вызваляліся ад службы ў войску.\nБуржуазны характар насілі таксама школьная рэформа 1864 г. і цэнзурная рэформа 1865 г. Школа абвяшчалася ўсесаслоўнай, павялічвалася колькасць пачатковых школ, уводзілася пераемнасць розных ступеняў навучання. Гімназіі падзяляліся на класічныя і рэальныя (апошнія пазней пераўтвораны ў рэальныя вучылішчы). У класічных гімназіях у аснову навучання было пакладзена выкладанне т.зв. класічных моў — грэчаскай і лацінскай, а таксама гуманітарных дысцыплін. Рэальныя гімназіі павялічвалі аб'ём выкладання матэматыкі і прыродазнаўства за кошт старажытных моў. Скончыўшыя класічныя гімназіі атрымлівалі права паступаць без экзаменаў ва універсітэты. Доступ ва універсітэты тым, хто скончыў рэальныя гімназіі, быў абмежаваны. Яны маглі паступаць пераважна ў вышэйшыя тэхнічныя навучальныя ўстановы. Увогуле, з-за даволі высокай платы за навучанне магчымасць атрымаць добрую адукацыю мелі пераважна прадстаўнікі прывілеяваных і заможных саслоўяў. Для жыхароў Беларусі становішча ўскладнялася яшчэ і тым, што ў краі не было ніводнай вышэйшай навучальнай установы.\nНовы цэнзурны статут, прыняты ў 1865 г., значна пашыраў магчымасці друку. Адмянялася папярэдняя цэнзура для твораў памерам не менш як 10 друкаваных аркушаў, а для перакладаў — 20. Выданні меншых памераў абавязкова падлягалі папярэдняй цэнзуры. Буйным перыядычным выданням дазвалялася выходзіць без папярэдняй цэнзуры, але толькі пры ўнясенні вялікіх грашовых закладаў. Пры гэтым органы ўлады мелі права кантролю і прымянення розных санкцый да парушальнікаў закону аб друку — ад грашовага спагнання да закрыцця «нядобранадзейных» газет і часопісаў. Аднак гэта тычылася перш за ўсё цэнтральных выданняў і выдавецтваў. На Беларусі да сярэдзіны 80-х гадоў усе перыядычныя выданні залежалі ад урадавых устаноў і праваслаўнай царквы.\nУ 80-я гады ўрад прыняў шэраг пастаноў, якія ўводзілі шмат абмежаванняў у сістэму адукацыі. Так, Палажэнне аб царкоўнапрыходскіх школах, якое было выдадзена ў 1884 г., падкрэслівала рэлігійную аснову пачатковага навучання (у царкоўнапрыходскіх школах вучыліся ў першую чаргу дзеці сялян). Узмацніўся кантроль за кантынгентам навучэнцаў сярэдняй школы. У 1887 г. міністр народнай адукацыі выдаў цыркуляр «аб кухарчыных дзецях», якім забаранялася прымаць у гімназіі дзяцей ніжэйшых саслоўяў гарадскога населыгіцтва. У гэты ж час рэальныя вучылішчы былі пераўтвораны ў тэхнічныя вучылішчы, заканчэнне якіх не давала права паступаць у вышэйшыя навучальныя ўстановы. Вышэйшая адукацыя таксама была ўзята пад больш жорсткі кантроль з боку царскай адміністрацыі. Універсітэцкі статут 1884 г. фактычна ліквідаваў аўтаномію універсітэтаў у кіраванні. 3 1887 г., каб паступіць ва універсітэт, трэба было прадаставіць характарыстыКу аб «добранадзейнасці», а плата за год навучання павялічвалася з 10 да 50 рублёў. Усё гэта, безумоўна, закранала інтарэсы жыхароў Беларусі, дзе пасля закрыцця ў 1864 г. Горы-Горацкага земляробчага інстытута не засталося ніводнай вышэйшай навучальнай установы і, каб атрымаць вышэйшую адукацыю^, трэба было ехаць у іншыя мясціны.\nУ 1892 г. было зацверджана новае Гарадское палажэнне, якое рэзка павышала маёмасны цэнз пры выбарах органаў гарадскога самакіраванйя і ўзмацняла кантроль над ім з боку ўрадавай адміністрацыі. Права ўдзелу ў выбарах гарадской думы пазбаўляліся не толькі немаёмныя пласты гарадскога насельніцтва, але і дробная буржуазія — дробныя гандляры, прыказчыкі і інш. Перавага аддавалася дваранам-домаўладальнікам, буйной гандлёвай, прамысловай і фінансавай буржуазіі, вынікам чаго стала рэзкае скарачэнне колькасці выбаршчыкаў. Напрыклад, у Мінску ў 1893 г. яны склалі ўсяго 1 % насельніцтва горада (памяншэнне ў 14 разоў у параўнанні з выбарамі паводле закону 1870 г.). Паколькі ў гарадах Беларусі значную частку насельніцтва складалі яўрэі (у сярэднім больш за 50 %), пераважная болыпасць якіх паводле свайго маёмаснага стану адносіліся да беднякоў і таму не ўдзельнічалі ў выбарах органаў гарадскога самакіравання, выкананне Гарадскога палажэння 1892 г. прымала на Беларусі форму нацыянальнага прыгнёту.\nУвогуле становішча на Беларусі ўскладнялася рознымі абмежаваннямі ў дачыненні да польскага (каталіцкага) і яўрэйскага насельніцтва. У сувязі з паўстаннем 1863 — 1864 гг. палякам з 1865 г. забаранялася набываць маёнткі інакш як па спадчыне. Польскія памешчыкі былі пазбаўлены магчымасці карыстацца льготнымі пазыкамі Дваранскага банка. Беларускія сяляне-католікі маглі мець не болып за 60 дзесяцін зямлі на сям'ю. Яшчэ з канца XVIII ст. Беларусь уваходзіла ў мяжу яўрэйскай аселасці. А ў 1882 г. яўрэям было забаронена сяліцца за межамі гарадоў і мястэчак, арандаваць і купляць зямлю. У пачатку 90-х гадоў на Беларусь была выселена значная колькасць яўрэяў з гарадоў Цэнтральнай Расіі, у выніку чаго стварылася штучная перанаселенасць беларускіх гарадоў. Яўрэяў не прымалі на работу ў дзяржаўныя ўстановы, паліцыю, на афіцэрскія пасады ў арміі, на чыгуначны транспарт. Існавала працэнтная норма прыёму яўрэяў у сярэднія і вышэйшыя навучальныя ўстановы.\nРэформа 1861 г., праведзеная ў інтарэсах памешчыкаў, абумовіла «прускі шлях» развіцця аграрнага капіталізму ў Расіі. На Беларусі яго рысы былі яшчэ болып выразныя. Тут пераважала памешчыцкае землеўладанне. Паводле даных 1877 г., памепічыкам належала 50,3 % зямлі, сялянам — 33,4, казне, царкве, розным установам — 11,2 %. Буржуазнае землеўладанне складала ўсяго 5,1 % ад агульнай зямельнай плошчы. Памешчыцкае землеўладанне на Беларусі мела выразны латыфундыяльны характар. Буйныя памешчыкі валодалі дзесяткамі і сотнямі тысяч дзесяцін зямлі. Граф Чарнышоў-Круглікаў меў 74,5 тыс. дзесяцін зямлі, князь Паскевіч — 83,5 тыс., граф Патоцкі — 121,6 тыс., князь Радзівіл — 150 тыс., а князь Вітгенштэйн — амаль 1 млн. дзесяцін. У той жа час сялянскія надзелы складалі ў сярэднім ад 2 да 5 дзесяцін.\nПераход да капіталістычнага гаспадарання на Беларусі адбываўся паступова. На змену прыгонніцтву спачатку прыйшла змешаная сістэма гаспадаркі. Феадальныя рысы ў сельскай гаспадарцы праяўляліся ў выглядзе адпрацовак. Адпрацовачная сістэма была найбольш распаўсюджана ў Віцебскай і Магілёўскай губернях. Яе сутнасць заключалася ў апрацоўцы памешчыцкай зямлі інвентаром навакольных сялян, якія атрымлівалі за сваю працу ад памешчыка зямельныя плошчы ў арэнду. У Віленскай, Гродзенскай і Мінскай губернях памешчыкі ш; ырока выкарыстоўвалі працу наёмных рабочых (гадавых, тэрміновых, падзённых), якія апрацоўвалі зямлю інвентаром памешчыка, гэта была ўжо капіталістычная форма гаспадарання. Аднак і тут адпрацоўкі займалі значнае месца.\nАб развіцці капіталізму ў сельскай гаспадарцы Беларусі можа сведчыць паступовая спецыялізацыя сельскагаспадарчай вытворчасці. У першыя два дзесяцігоддзі пасля рэформы важнейшай галіной гандлёвага земляробства заставалася вытворчасць зерня. Аднак у выніку сусветнага аграрнага крызісу 80 — 90-х гадоў цэны на збожжа рэзка знізіліся (толькі за 80-я гады больш чым у 2 разы). Збожжавыя гаспадаркі Беларусі не былі здольны канкурыраваць на рынках Заходняй Еўропы з вытворцамі таннага і высакаякаснага хлеба з ЗША, Аргенціны, Аўстраліі. Гэта прымусіла беларускіх памешчыкаў пераходзіць на вытворчасць такіх прадуктаў, якія давалі большы прыбытак. Паступова на Беларусі складваліся пэўныя раёны, дзе пераважную ролю адыгрывала тая ці іншая гандлёвая галіна сельска-гаспадарчай вытворчасці і да яе прыстасоўваліся ўсе іншыя.\nПрамысловасць Беларусі пасля рэформы 1861 г. развівалася нераўнамерна. Калі ў першыя два дзесяцігоддзі ўдзельная вага ўсіх прадпрыемстваў Беларусі, якія ўзніклі ў гэты час, складала 18,5%, а ў Расіі — 23,4%, то ў 80 — 90-я гады на Беларусі ўведзена ў дзеянне фабрычна-заводскіх прадпрыемстваў у 4 разы болып, чым за папярэднія 20 гадоў (у Расіі толькі ў 2,6 раза). Значнаму павелічэнню тэмпаў развіцця прамысловасці Беларусі спрыяла стварэнне густой сеткі чыгуначных дарог, а таксама інвестыцыі капіталу і арганізацыя крэдытных устаноў. Развіццё капіталізму ў эканоміцы Беларусі не магло абыходзіцца без дзейнасці развітай сістэмы транспарту. Асабліва важным для прамысловасці, узмацнення таварнасці сельскай гаспадаркі, гандлёвых сувязей і фарміравання рынку быў чыгуначны транспарт.\nПершай чыгункай, якая пракладзена па тэрыторыі Беларусі, стала Пецярбургска-Варшаўская, пабудаваная ў 1862 г. Яна прайшла праз Гродна. У 1866 г. адкрыта Рыга-Арлоўская чыгунка праз Дзвінск -Полацк — Віцебск. Асабліва інтэнсіўна чыгуначныя магістралі будаваліся ў 70 — 90-х гадах. У 1871 г. пачала дзейнічаць Маскоўска-Брэсцкая магістраль (Смаленск — Орша — Баранавічы — Брэст); у 1871 — 1874 рг. — Лібава-Роменская (Вільня — Маладзечна — Мінск -Асіповічы — Бабруйск — Жлобін); у 1873 г. — Брэст — Ковель; у 1882 г. -Пінск — Жабінка; у 1886 г. — Лунінец — Гомель і Беласток — Баранавічы.-Чыгуначнае будаўніцтва працягвалася і ў наступныя гады. Чыгунка звязала Беларусь з цэнтральнымі губернямі Расіі, буйнымі эканамічнымі цэнтрамі краіны — Пецярбургам, Масквой, Кіевам, прыбалтыйскімі портамі.\nБеларусь на мяжы XIX — XX стст. заставалася, як і раней, адным з тых эканамічных раёнаў, характар прамысловага развіцця якіх вызначаўся спецыялізацыяй на апрацоўцы мінеральнай сыравіны, сельскагаспадарчай прадукцыі. Як і раней, развіваліся харчовая, тэкстыльная, гарбарная, сілікатна-цагельная і іншыя галіны прамысловасці. Болыпасць фабрычна-заводскіх прадпрыемстваў былі невялікімі, з колькасцю рабочых да 50 чалавек. Развіццё капіталізму ў прамысловасці выявілася ў паступовым выцясненні дробнай вытворчасці і мануфактуры заводскай вытворчасцю. Аднак працягвалі расці дробная і мануфактурная вытворчасці, прычым на працягу ўсяго названага перыяду яны пераважалі.\nУ пачатку XX ст. узмацніўся працэс канцэнтрацыі прамысловасці. Да 1900 г. на 50 прамысловых прадпрыемствах з колькасцю рабочых болыш за 100 чалавёк працавала 24% ад усіх рабочых. Да буйных прадпрыемстваў адносіліся льнопрадзільная фабрыка «Дзвіна» ў Віцебску (каля 1000 рабочых), папяровая фабрыка ў Добрушы, фабрыка «Нёман» у Лідскім павеце па вырабу крышталёвага шкла, тытунёвая фабрыка Шарашэўскага ў Гродне, запалкавыя фабрыкі «Прагрэс-Вулкан» у Пінску, «Вікторыя»,ў Барысаве і інш.\nКанцэнтрацыя вытворчасці і капіталу прывяла да стварэння ў Беларусі манапалістычных аб'яднанняў, якія выцеснілі дробную вытворчасць. 3 1900 па 1907 г. перастала існаваць каля 4650 саматужна-рамесных майстэрняў. Колькасць рамеснікаў і саматужнікаў зменшылася на 4,6 тыс. чалавек. У Мінску дзейнічалі акцыянерныя таварыствы залалкавай фабрыкі «Маланка» і крухмала-патачнага завода «Сокал», у Гродне — акцыянернае таварыства тытунёвай фабрыкі Шарашэўскага. У 1905 г. у Копысі Магілёўскай губерні ўзнік сіндыкат уладальнікаў кафельных заводаў, а ў 1906 г. у Оршы — сіндыкат діваварных заводчыкаў Паўночна-Заходняга краю. Усё ж манапалізацыя прамысловасці была параўнальна невялікая, да 50% прамысловай вытворчасці працягвалі складаць саматужна-рамесныя цэхі. Таму асноўныя рысы, характ&рныя для манапалістычнай стадыі развіцця капіталізму, у Беларусі праявіліся не так выразна, як у прамыслова развітых раёнах Расіі.\nНягледзячы на развіццё капіталізму, у вёсцы захоўваўся ўвесь без выключэння набор прыгонных метадаў гаспадарання і эксплуатацыі працы. 3-за ўціску сялян, галоўным чынам з боку памешчыцкай гаспадаркі, на Беларусі не склалася развітая кулацкая гаспадарка. На пачатку XX ст. беднякоў было прыкладна 61% ад усёй колькасці сялян, сераднякоў — 28, заможных сялян — 11%.


З прыцэлам на рэспубліканскія «Дажынкі» - Кировская районная газета\nСёлетняе жніво склалася для вадзіцеля СВК «Рассвет» імя К.П.Арлоўскага Валерыя Шчэрбіча вельмі ўдала: ён — у ліку лідараў уборачнай кампаніі ў раёне. Перавёз больш трох тысяч тон збожжа ад камбайнаў.\nУ «Рассвеце» Валерый Васільевіч працуе з 1990 года. Спачатку быў задзейнічаны на адвозцы малака, кармоў. З 1996 года ён – паўнапраўны ўдзельнік уборачных кампаній: на МАЗ-551605 адвозіць ад камбайнаў намалочанае збожжа. Тройчы ўдзельнічаў у рэспубліканскім свяце працаўнікоў вёскі «Дажынкі».\nМяркуючы па сёлетніх паказчыках, можна смела сказаць, што ў гэтым годзе Валерый Шчэрбіч мае ўсе шанцы трапіць на свята хлебаробаў, якое адбудзецца ў горадзе Горкі.\nПасля доўгага рабочага дня Валерый Васільевіч вяртаецца дадому, дзе яго чакаюць любімая жонка і дзеці. “Сям’я для мяне заўсёды была стымулам і натх-неннем у жыцці і ў працы. Жонка, сын, дачка – мая апора і надзея, дзеля іх і хочацца ісці наперад”, – падзяліўся з “раёнкай” Валерый Шчэрбіч.\n← Якім павінен быць дэпутат?


КАБ ЗЯМЛЯ ДАВАЛА АДДАЧУ - Кировская районная газета\nУ апошнія гады земляробы СВК “Калгас “Беларусь” плённа працуюць у напрамку эфектыўнага выкарыстання сельскагаспадарчых угоддзяў: уводзяць у севазварот невыкарыстоўваемыя дасюль участкі, якія знаходзяцца на значнай адлегласці ад цэнтральнай сядзібы гаспадаркі. Вызваленыя палі па восені заворваюцца, пад пасевы ўносяцца арганічныя і мінеральныя тукі, якіх у гаспадарцы назапашваецца пад поўную патрэбнасць.\nЗабеспячэнне неабходнай колькасці насеннага матэрыялу, захаванне агратэхнічных прыёмаў пры сяўбе азімых і яравых культур, своечасовае правядзенне хімічнай апрацоўкі дазваляюць працаўнікам гаспадаркі атрымліваць неблагія ўраджаі.\nЛетась, нягледзячы на засушлівае лета, хлебаробы намалацілі звыш 2000 тон збожжа, з кожнага гектара атрымалі па 14,6 ц масланасення рапсу, накапана амаль 1,5 тыс. т цукровых буракоў.\nСёлета сяльчане плануюць значна павялічыць леташнія паказчыкі. Для гэтага закладзены неабходны падмурак: своечасова пасеяны азімыя, якія займаюць 820 га, вясной пад збожжавыя будуць заняты яшчэ 660. Пасяўная і глебаапрацоўчая тэхніка гатова да выхаду ў поле, ёсць запасы паліва.\nСёлета хлебаробы плануюць намалаціць звыш 4 тыс. т збожжа, значна павялічыць пасевы цукровых буракоў, кукурузы. На механізатараў гаспадаркі ўскладзена адказная задача забеспячэння кармамі грамадскага пагалоўя.\nМеханізатарскія кадры — вопытныя, самыя лепшыя з іх неаднаразова станавіліся пераможцамі раённых спаборніцтваў, а М.В.Бялянаў летась прымаў удзел у рэспубліканскім свяце-кірмашы працаўнікоў вёскі “Дажынкі-2010”.\n← Усё малако — класам «экстра»\nПопыт на агародніну — пастаянны →\n12.03.2019 12.03.2019 Газета Кiравец Комментариев нет


Нашыя дзеткі : Дзеці караля Эйлпа\nДаўным-даўно ля падножжа пагоркаў, пакрытых ільдамі, у густым ценю стогадовых дрэваў адбылася бітва паміж каралём Эйлпа і друідамі. І калі яна скончылася, кароль разам са сваімі ваярамі ляжаў на зямлі мёртвы, а друіды шпацыравалі па ягоным палацы ды гарланілі свае дзікія пераможныя песьні.\nІ раптам яны заўважылі абодвух дзяцей караля Эйлпа: дзяўчынка і хлопчык сядзелі, скурчыўшыся, ля вялізных дзьвярэй. Іх паднялі і з радаснымі крыкамі пацягнулі да важака.\n– Дзяўчынку мы забярэм з сабой, – вырашылі друіды. – І няхай усе ведаюць, што з гэтай хвіліны яна належыць нам!\nУ той жа момант адна зь іхных жанчынаў дакранулася да паланянкі і беласьнежная скура дзяўчынкі зрабілася зялёнай, як трава.\nАле друіды яшчэ ня вырашылі, што ім рабіць з сынам караля Эйлпа. А ён раптам вырваўся ў іх з рук і пабег хутчэй за аленя ў напрамку гор. Ён бег, не спыняючыся, ажно пакуль не падняўся на вяршыню гары Бэн-Глойн, што азначае “Шкляная гара”. На яе ледзяной вяршыні ён і заснуў у тую ноч. Але пакуль ён спаў, адзін друід знайшоў яго і зачараваў, ператварыўшы ў паляўнічага сабаку, пасьля чаго ізноў вярнуў гаротнага хлопчыка ў палац. Але ён не пазбавіў каралевіча мовы.\nДруіды, зьбіраючыся пакінуць палац караля Эйлпа, вырашылі ня браць з сабой каралеўну, бо яна мусіла даглядаць свайго брата. Да таго ж яна адмаўлялася падпарадкоўвацца іхным жанчынам, і тыя былі рады пазбыцца яе.\n– Зялёная дзяўчынка і паляўнічы сабака будуць жыць разам у доме свайго бацькі, – прамовіў важак друідаў. – Мы іх зачаравалі, і нашыя магутныя чары ня пройдуць, пакуль не адбудуцца дзьве падзеі. Калі якая-небудзь дзяўчына добраахвотна пагадзіцца застацца тут назаўсёды і не пакідаць паляўнічага сабаку, каралевіч ізноў ператворыцца у чалавека. А калі каралеўну пацалуе прынц, яе скура ізноў зробіцца такой жа белай, як і была раней.\nКаралеўна стаяла ля ўваходу ў палац, абвіўшы зялёнай рукой шыю паляўнічага сабакі, а важак друідаў перад тым, як назаўсёды пакінуць гэтае месца, прамовіў яшчэ адно прароцтва:\n– Косьці вашага бацькі і ягоных ваяроў застануцца тут. Іх высушыць сонца і адмыюць дажджы. І будуць ляжаць яны, непахаваныя, ажно пакуль дзеці вашых дзяцей не пакладуць іх у труны і не засыплюць зямлёй.\nШмат гадоў брат і сястра жылі самотна ў бацькоўскім доме, уся зямля вакол якога зарасла буйной цёмна-зялёнай папарацьцю. Зялёнаскурая дзяўчынка вырасла і ператварылася ў высокую, стройную паненку. Яна блукала па апусьцелых пакоях бацькоўскага палаца і зялёныя валасы рассыпаліся ў яе па плячах. Ні на крок не адыходзіў ад яе паляўнічы сабака з чалавечымі вачыма. Ён умеў размаўляць, і ў ягонай душы жылі мары, уласьцівыя ўсім маладым людзям.\nІ вось калі брат і сястра сталі дарослымі, сусед іхнага загінуўшага бацькі, кароль Эрбі, вырушыў у паход, узяўшы з сабой тры сотні ваяроў. Не пасьпелі яны дайсьці да гор, як зь неба спусьціўся густы белы туман, і кароль згубіў сьцяжынку, па якой ішоў.\n– Трымайцеся бліжэй да мяне! – крыкнуў ён сваім спадарожнікам.\nНа ягоны крык адгукнулася толькі сто чалавек. А кароль усё ішоў ды ішоў наперад і нарэшце заўважыў справа ад сябе слабае пабліскваньне ціхага горнага возера і зноўку крыкнуў:\n– Трымайцеся бліжэй да мяне!\nГэтым разам адгукнулася толькі дваццаць ваяроў.\nКароль схапіўся за меч, нібыта жадаючы рассекчы ім туман, і зноў пайшоў наперад. А калі зьлева ад сябе ён здолеў разгледзець ледзьве бачныя абрысы магутнай яліны, гукнуў у трэці раз:\nАле цяпер ужо адгукнуліся толькі тры ваяры. І калі, прабіраючыся праз буйную папараць, ён у апошні раз паклікаў сваіх спадарожнікаў, на ягоны крык ніхто не адгукнуўся, і ён зразумеў, што застаўся адзін.\nЗь мячом у руцэ ён стаяў, не кранаючыся зь месца, пакуль туман ня ўзьняўся над пагоркамі і, ператварыўшыся ў шматлікія празрыста-белыя ветразі, не паплыў па сіняму небу. І тут падарожнік убачыў перад сабой палац караля Эйлпа. Буйная цёмна-зялёная папараць расла ў шчылінах ягоных старых сьценаў, паскараючы іхняе разбурэньне.\nКароль Эрбі зь вялікай асьцярогаю наблізіўся да брамаў, якіх ніхто не ахоўваў, і ўвайшоў у бязьлюдны двор. Ён па-ранейшаму быў усыпаны касьцямі тых, хто загінуў у бітве з друідамі. Косьці гэтыя ўжо высушыла сонца і выбелілі дажджы. “Пэўна, калісьці тут адбылася страшная бітва!” – падумаў кароль Эрбі і накіраваўся да ўваходу ў палац, але па дарозе выпадкова зачапіў нагой чыйсьці чэрап. Гэта быў чэрап самога караля Эйлпа. Ён пакаціўся па двару, і раптам агромістыя дзьверы палаца адчыніліся і адтуль выскачыў разьюшаны паляўнічы сабака. Ён накінуўся на караля Эрбі, паваліў яго на зямлю і гатовы быў ужо ўчапіцца яму ў горла. Нечаканы напад вельмі напалохаў караля, але яшчэ больш ён спужаўся, калі з ашчэранай сабачай пашчы з вострымі ікламі пачуўся чалавечы голас.\n– Ты апаганіў косьці майго бацькі! – злосна зарыкаў сабака. – Ты таптаў сваімі бруднымі нагамі тых, што асуджаныя ляжаць непахаванымі, ажно пакуль дзеці нашых дзяцей не пакладуць іх у труны і не засыплюць зямлёй!\n– Зжалься нада мною! – ускрыкнуў кароль Эрбі, трасучыся ад жаху. – Я ня ведаю, хто ты, але прашу цябе: не забівай мяне!\nРаптам з палаца данёсься звонкі дзявочы галасок:\n– Не чапай гэтага незнаёмца, брат! Хто ведае, можа ён здолее зняць з нас чары?\nПаляўнічы сабака адскочыў убок, і кароль, хістаючыся, падняўся зь зямлі. І тут ён убачыў, што праз двор ідзе да яго высокая, стройная дзяўчына зь ярка-зялёнымі валасамі і скурай такога ж самага колеру.\n– Дзе я? – зьдзіўлена спытаў кароль. – І хто вы такія?\n– Гэта палац караля Эйлпа. Ён быў забіты пад час бітвы з нашымі ворагамі – друідамі, – адказала каралеўна. – А мы – няшчасныя дзеці караля Эйлпа.\nТады загаварыў паляўнічы сабака.\n– Як цябе завуць, незнаёмец?– спытаў ён.\n– Я кароль Эрбі, – адказаў той. – У мяне таксама ёсьць сын і дачка, і яны будуць аплакваць мяне ўсё жыцьцё, калі я не вярнуся да іх.\nІ тут хітрая задума прыйшла ў галаву каралевічу. Ён паклікаў сястру і сказаў ёй:\n– Мы мусім завабіць сюды дачку гэтага караля. Я пастараюся ўгаварыць яе застацца са мной на ўсё жыцьцё, і тады зноў стануся чалавекам. І хто ведае – а раптам яе брат здолее зьняць зь цябе чары друідаў? Бо ён жа –прынц, і ягоны пацалунак можа вызваліць цябе ад іхных чараў.\n– Вельмі добра ты ўсё прыдумаў! – сказала сястра. – Але як жа гэта зрабіць? Жанчына павінна застацца з табой, ня ведаючы, што ты – каралевіч. А прынц мусіць пацалаваць мяне, не здагадваючыся, што мяне зачаравалі друіды. І мы ня можам распавесьці пра нашую таямніцу каралю Эрбі.\n– Так, сястра, – прамовіў каралевіч. – Тады давай скажам каралю, што заб’ем яго толькі праз год. Няхай вяртаецца ў сваё каралеўства і за гэты час падрыхтуе сына сабе ў пераемнікі. А ты пойдзеш з каралём і прывядзеш да нас ягоную дачку. Яна паслужыць залогам таго, што ейны бацька вернецца да нас праз год. Так мы завабім прынцэсу да сябе ў палац, а астатняе ўжо залежыць толькі ад нас саміх. Калі нас напаткае няўдача, то давядзецца нам да канца сваіх дзён бедаваць у адзіноце.\nІ вось яны сказалі каралю Эрбі, што адпускаюць яго на год, але з умоваю, што ягоная дачка пражыве гэты год у іхным палацы. Кароль вымушаны быў пагадзіцца і ў той жа дзень ён разам з дачкою караля Эйлпа вырушыў у дарогу. Падарожнікі не адпачывалі ні днём, ні ноччу, ажно пакуль не дайшлі да каралеўскага палаца.\nНеўзабаве паляўнічы сабака, які ўвесь гэты час чакаў сястру, ні на хвіліну не адыходзячы ад брамаў, заўважыў, як яна спускаецца з пагорка, а побач зь ёю ідзе маладая прынцэса. Гэта была Ойгрыг, дачка караля Эрбі. А сын караля Эйлпа як толькі зірнуў на яе, дык адразу падумаў, што прыгажэй за яе няма ніводнай дзяўчыны ва ўсім белым сьвеце.\nБрат і сястра прынялі Ойгрыг як ганаровую госьцю, і неўзабаве ейная нянавісьць і недавер да незвычайных гаспадароў зьмяніліся зьдзіўленьнем. Яна не разумела, як могуць гэты рахманы паляўнічы сабака з такімі добрымі вачыма і гэтая пяшчотная зялёная дзяўчына пагражаць сьмерцю ейнаму бацьку. Яна прасіла іх зьлітавацца над каралём Эрбі, але яны не зважалі на ейныя мольбы.\n– Вы скрываеце ад мяне нейкую таямніцу, – сказала нарэшце Ойгрыг. Я ведаю, што ў вашых сэрцах няма ані каліва жорсткасьці.\nІ вось прыйшла вясна, і заквітнелі на зялёных пагорках званочкі; прыйшло лета, і кнігаўкі закружыліся ў сіне-блакітных нябёсах; прыйшла восень, і гронкі ярка-чырвоных ягад запалалі на галінках рабіны. Набліжаўся час вяртаньня караля Эрбі да дзяцей караля Эйлпа.\n– Як добра тут у вас у гарах! – усклікнула неяк восеньню Ойгрыг.\nСэрца ў каралевіча закалацілася ад радасьці. Але дзяўчына не прамовіла тых словаў, якія ён прагнуў пачуць. А калі пагоркі атуліў першы сьнег, каралевіч сказаў ёй:\n– Ты хутка ўжо пакінеш нас, Ойгрыг. Заўтра твой бацька прыйдзе сюды, а ты вернешся да сваіх.\n– Вярнуся, але – адна! – тужліва усклікнула Ойгрыг. – Прашу цябе, не адпускай мяне адну! Малю, зжалься над маім бацькам! – Яна памаўчала, і потым ціха дадала: – А калі ты ня хочаш адпусьціць нас абодвух, адпусьці толькі бацьку, а мяне пакінь тут назаўсёды ці забі мяне замест яго.\nІ радасна і, адначасова, недаверліва глядзелі на яе дзеці караля Эйлпа.\n– Ты і насамрэч згодная застацца тут назаўжды? – пыталіся яны.\n– Так, – адказала Ойгрыг. – Я раблю гэта дзеля выратаваньня жыцьця майго бацькі. І як толькі яна прамовіла гэтыя словы, чары друідаў адразу ж разьвеяліся. Сын караля Эйлпа скінуў зь сябе сабачае аблічча і ўмомант ператварыўся ў высокага, прыгожага юнака.\n– Не хвалюйся за бацьку, – сказаў ён з усьмешкаю. – У мяне нават і ў думках не было забіць яго.\nЗатым ён распавёў прынцэсе аб тым, як яго зачаравалі, а ягоная сястра абняла іх абодвух сваімі зялёнымі рукамі і расплакалася ад радасьці.\nТут ува двор увайшоў кароль Эрбі, і, убачыўшы іх, быў вельмі ўражаны. Яму раскрылі таямніцу, і ён зноўку выправіўся на радзіму, каб прывесьці свайго сына на вясельны баль, бо Ойгрыг і сын караля Эйлпа ўжо зьбіраліся павянчацца.\nАпоўдні наступнага дня кароль Эрбі і ягоны сын прыбылі ў палац караля Эйлпа. Усе сустракалі іх з радасьцю. Адна толькі дачка караля Эйлпа была маркотная, бо яна зь першага погляду ўсім сэрцам пакахала юнага прынца, а яму не спадабаліся яе доўгія зялёныя валасы і смарагдавая скура.\n– Не, не дачакаюся я ад яго пацалунку – так і застануся зачараванай, – сказала яна брату, і па яе зялёных шчоках пакаціліся буйныя сьлёзы.\n– Не адчайвайся! – мовіў ён. – Прынясі лепей келіх бурштынавай медавухі, якая зварана з мёду дзікіх пчолаў. У старажытныя часы людзі казалі, што гэта чароўная медавуха. Хто ведае, а раптам яна схіліць сэрца прынца да цябе.\nСястра паслухалася ягонай парады і паднесла сыну караля Эрбі келіх чароўнага сонечнага напою.\n–Пакаштуй! Ён пахне верасамі, – сказала дзяўчына. – Ён нагадае табе аб пагодных летніх дзяньках.\nПрынц узяў келіх у яе з рук і паднёс да вуснаў. І вось, як толькі ён пакаштаваў чароўны мядовы напой, вочы ягоныя ўбачылі каралеўну ў яе былым прыгожым абліччы, і падалося яму, што не параўнуецца зь ёй аніякая іншая дзяўчына. Ён паставіў на стол келіх, абняў каралеўну і пацалаваў яе. І ў той жа момант злыя чары друідаў разьвеяліся, і дачка караля Эйлпа ізноў зрабілася прыгажуняю.\nУ той дзень адбыліся два вясельныя балі замест аднаго. Ойгрыг і сын караля Эйлпа засталіся ў палацы і шчасьліва пражылі там усё сваё жыцьцё. А дачка караля Эйлпа накіравалася разам з каралём Эрбі і ягоным сынам у іхняе каралеўства. І яны таксама знайшлі там сваё шчасьце.\nА зь цягам часу зьдзейсьнілася і трэцяе прадказаньне друідаў: дзеці дзяцей караля Эйлпа сабралі са двара косьці ваяроў, даўным-даўно загінуўшых ў бітве з друідамі, паклалі іх у труны і нарэшце пахавалі, засыпаўшы зямлёй.\n( Шатляндская казка. Пераклад з расейскай мовы.)\n1 сакавіка 2008г.\njulcik, 5.03.08 22:36


Аптовы алюмініевы круг для вытворцаў і пастаўшчыкоў дарожных знакаў | Новы алюміній\nАлюмініевы круг выбіваецца альбо выразаецца з алюмініевай шпулькі, якую таксама называюць алюмініевым дыскам, які шырока выкарыстоўваецца ў дарожных і дарожных знаках. Паколькі малая шчыльнасць, чым нержавеючая сталь, і трывалейшая, чым пластык, яна становіцца ўсё больш папулярнай.\nШто датычыцца дарожных і дарожных знакаў, большая частка экспартуе на Блізкі Усход і Еўропу больш за 200 тон у месяц у якасці добрай і стабільнай якасці з канкурэнтаздольнай цаной.\nАлюмініевы круг / дыск / дыск для дарожнага і дарожнага знака\nХімічны склад (мас.%)\nСПЛАЎ Мін. Ал Si Fe Cu Мн Mg Зн V Ti Іншае\nХАРАКТАР Таўшчыня (мм) ТРУЖАСЦЬ НАпружанасці ЭЛАНГАЦЫЯ Стандартны\nХО 0,36-10 60-100 ≥ 20 GB / T91-2002\nПапярэдняя: Алюмініевы круг для посуду\nДалей: Алюмініевы круг для святла


Дзень для сям’і і адпачынку – у тым ліку з гэтай прычыны ў Польшчы пастанавілі абмяжоўваць гандаль у нядзелі. З 1-га сакавіка налета амаль усе крамы будуць зачыненыя кожную другую нядзелю месяца. Да 2020-га года маюць поўнасцю адмовіцца ад надзельнага гандлю.\nТаццяна Рэут, «Белсат», фота: Piotr Malecki / Forum\nТэгі: Беларусь-Польшча выходныя гандаль гандляры законы крамы памежжа салідарнасць шопінг\n«Паехаць на закупы», каб выжыць. Рэпартаж з Беластоку


Пасол Балгарыі: калі паміж народамі ёсць дружба, то яна застаецца\n02 сакавіка 2022, 18:36\n2 сакавіка, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Балгарыі ў Рэспубліцы Беларусь Георгі Васілеў на вечары ў Доме дружбы, прысвечаным Дню вызвалення Балгарыі, расказаў аб тым, як важна захоўваць дружбу паміж народамі і гістарычную памяць, перадае карэспандэнт БЕЛТА.\nБалгарскі дыпламат падкрэсліў: "Мы сёння сабраліся разам з сябрамі. Мы павінны паказаць, што мы сябры. Час змяняецца. Аднак, калі ёсць дружба паміж народамі, то яна застаецца".\nПасол лічыць важным той факт, што ў Доме дружбы праводзіцца гэта беларуска-балгарскае мерапрыемства, нягледзячы на кавід і такую напружаную сітуацыю ў рэгіёне.\nЯк падкрэсліла старшыня Беларускага таварыства дружбы і культурнай сувязі з замежнымі краінамі Ніна Іванова, цяперашнія падзеі ў свеце паказваюць, як важна перадаваць з пакалення ў пакаленне гістарычную праўду пра ваенныя падзеі і ўсімі сіламі старацца захоўваць мір на зямлі. Народная дыпламатыя якраз далучае моладзь да традыцый, да гістарычных падзей і спрадвечных духоўных каштоўнасцей.\nПротаіерэй Дзімітрый Харошка, клірык прыхода Храма благавернага князя Аляксандра Неўскага ў Мінску сказаў: "Настаў час, калі моладзь пачынае страчваць адчуванне роднай зямлі". Ён нагадаў пра дату 3 сакавіка 1878, калі Балгарыя была вызвалена ад асманскага прыгнёту. Гэты дзень, 3 сакавіка, у Балгарыі з'яўляецца нацыянальным днём.\nНа мерапрыемстве выступілі выхаванцы тэатра-студыі "Акцёр", якія чыталі вершы, прысвечаныя гераічным падзям у Балгарыі і Беларусі.\nНа вечары прысутнічалі творчая інтэлігенцыя, студэнты, актывісты Беларускага таварыства дружбы і культурнай сувязі з замежнымі краінамі.-0-


Аптэкі да сезона грыпу і ВРВІ гатовыя | ДЯТЛОВЩИНА\n— У агульным аб'ёме продажаў які працэнт складаюць прзпараты айчыннай вытворчасці?\n— У нашым тавараабароце яны складаюць 54,7 працэнта ад агульнага аб'ёму продажаў. Пры выкладцы сочым, каб айчынныя тавары заўсёды знаходзіліся ў полі зроку наведвальнікаў. Людзі, асабліва старэйшага ўзросту, ахвотна іх набываюць. Якасць беларускіх прэпаратаў пацверджана нарматыўнымі дакументамі.\n— Сельскім жыхарам часта прыходзіцца звяртацца на фельчарска-акушзрскі пункт. Ці заўсёды там хапае лекавых сродкаў?\n— На кожным фельчарска-акушэрскім пункце ёсць абавязковы пералік лекаў, але загадчык па меры неабходнасці можа зрабіць нам дадатковую заяўку, каб пашырыць асартымент медпрэпаратаў. Усяго ў Дзятлаўскім раёне функцыянуюць дваццаць тры дзяржаўныя кропкі рознічнай рэалізацыі лекавых сродкаў.\n— Лідзія Віктараўна, нагадайце пра льготы, што прадугледжаны ў аптзчных установах.\n— Тавары беларускіх прадпрыемстваў прадаюцца з 5-працэнтнай зніжкай (толькі ў цэнтральнай раённай аптэцы №55). Такая льгота прадугледжана, згодна з пералікам, для грамадзян пенсійнага ўзросту, інвалідаў, шматдзетных сем'яў, цяжарных жанчын.\n— У сучасным грамадстве актыўна развіваюцца спосабы "зацікаўлення" пакупніка — акцыі, растзрміноўкі А як вы працуеце ў гзтым маркетынгавым накірунку?\n— У рамках праграмы лаяльнасці аптэкі Гродзенскага РУП "Фармацыя" прадастаўляюць трымальнікам "Моцнай карткі" зніжкі ў памеры 5% — на тавары айчыннай вытворчасці, 2% — на тавары імпартнай вытворчасці.\n"Моцная картка" — гэта банкаўская плацежная картка, з дапамогай якой можна расплачвацца ва ўсіх магазінах, знімаць наяўныя грошы ў банкаматах і атрымліваць па ёй зніжкі ад розных прадпрыемстваў.\nЗніжка па "Моцнай картцы" распаўсюджваецца на лекавыя, касметычныя сродкі, вырабы медыцынскага прызначэння, тавары аптэчнага асартыменту.


26 лістапад 2016, 12:49\nІлюстрацыйнае фота. Папраўчая калёнія №13, Глыбокае\nУ архіве нашай праграмы ёсьць запіс тэлефанаваньня тады яшчэ асуджанага ПК-5 Міколы Аўтуховіча на волю, на Свабоду. Ён расказвае, што скаргі ЗК застаюцца без увагі мясцовай адміністрацыі, а да дзяржаўных структураў не даходзяць.\nМікола Аўтуховіч: Нашы скаргі ў дзяржаўныя інстанцыі не даходзяць (архіўны запіс, восень 2011)\nБылы палітвязень сёньня лістуецца зь людзьмі за кратамі і кажа, што за час яго вызваленьня мала што зьмянілася. Калі ж турмы ды папраўчыя ўстановы наведвае праверка з Дэпартамэнту выкананьня пакараньняў ці пракуратуры, то «адміністрацыя ведае, каго можна дапусьціць да кантралёраў, а каго ізаляваць».\nМікалай Аўтуховіч, адразу па вызваленьні з турмы, 8 красавіка 2014 году\nУ сусьветнай практыцы апошніх дзесяцігодзьдзяў поруч з традыцыйнымі, клясычнымі мэханізмамі кантролю (судовым, парлямэнцкім ды грамадзкім) за дзейнасьцю дзяржаўнай адміністрацыі і забесьпячэньня выкананьня ёю правоў грамадзян атрымаў значнае распаўсюджваньне новы інстытут, які раней быў невядомы большасьці краін з разьвітымі дэмакратычнымі і прававымі традыцыямі. Гэта інстытут амбудсмэна, або ўпаўнаважанага ў пытаньнях правоў чалавека. Упершыню амбудсмэны як асобы, законам упаўнаважаныя кантраляваць дзейнасьць уладаў, зьявіліся ў Швэцыі на пачатку XIX стагодзьдзя і доўгі час заставаліся выключна швэдзкім прававым фэномэнам.\nЗгодна з Канстытуцыяй Швэдзкага каралеўства, амбудсмэн мае права падаць у суд на службовую асобу, накіраваць ёй прапановы пра паляпшэньне працы, зьвяртацца ў дзяржаўныя органы з прапановамі аб удасканаленьні заканадаўства. Амбудсмэн рыхтуе штогадовы даклад парлямэнту пра сваю дзейнасьць, які друкуецца ў СМІ (уключна з інтэрнэтам), рассылаецца ва ўсе суды ды ўрадавыя службы.\nУ сваю чаргу любы чалавек, чые правы парушаныя дзеяньнямі адміністрацыі або які мае скаргу на яе дзеяньні, можа бесьперашкодна зьвярнуцца да амбудсмэна. Што тычыцца асобаў у месцах зьняволеньня, то, як паведаміла Свабодзе юрыстка ўпаўнаважанага ў пытаньнях правоў чалавека швэдзкага Рыксдагу Шарлёт Эклюнд Рымстэн, то і ў гэтым выпадку ўсе скаргі даходзяць да адрасату — або ў час візыту ўпаўнаважанага ў турму, або ў лістах, у тым ліку ў электронным выглядзе. Паводле закону, адміністрацыі нельга чытаць лісты вязьняў у дзяржаўныя ўстановы, а таксама лісты да амбудсмэна. Спадарыня Эклюнд Рымстэн таксама адзначае, што ў шэрагу турмаў Швэцыі адміністрацыя нават дапамагае сваім вязьням раздрукаваць фармуляры для скаргаў упаўнаважанаму ў пытаньнях правоў чалавека.\nІнстытут амбудсмэна дзейнічае сёньня ў сотні дзяржаваў сьвету. У тым ліку ў многіх былых савецкіх рэспубліках, як эўрапейскіх, так азіяцкіх. У Беларусі такой структуры няма, хоць дыскусіі наконт яе ўвядзеньня вядуцца, час ад часу на абмеркаваньне прапануюцца розныя яе канцэпцыі.\n«Словы „правы чалавека“ у нас амаль што лаянкавыя»\nЗ чым зьвязаная адсутнасьць службы ўпаўнаважанага па правах чалавека ў Беларусі? Ці неабходная яна ў цяперашніх беларускіх умовах?\nУ размове з нашым карэспандэнтам дырэктарка Беларускага дому правоў чалавека ў Вільні Тацяна Равяка выказала наступнае меркаваньне: няма ўпаўнаважанага, бо словы «правы чалавека» ў нас «амаль што лаянкавыя».\nТацяна Равяка: Словы «правы чалавека» у нас амаль што лаянкавыя\nПаводле Тацяны Равяка, вядома шмат будзе залежаць ад пэрсоны, аднак цяжка ўявіць, што ўлада прызначыць на гэтую пасаду кагосьці з праваабаронцаў.\n«Ані былы палітвязень, ані былы турэмнік амбудсмэнам быць ня зможа»\nБылы начальнік «Валадаркі», палкоўнік міліцыі Алег Алкаеў жыве цяпер у Бэрліне. Ён кажа, што проста не цікавіўся пытаньнем амбудсмэна, які ў Нямеччыне, як вядома, існуе. З размоў з былымі рускамоўнымі вязьнямі нямецкіх турмаў у яго склалася ўражаньне, што ў гэтай краіне вельмі вялікую ролю мае адвакат. Спадар Алкаеў мяркуе, што там, дзе нармальна працуе судовая і пэнітэнцыярная сыстэмы, пасада амбудсмэна не зьяўляецца крытычна важнай. Увогуле ён ня супраць такога інстытуту, каб людзі, ушчэмленыя ў правах, ведалі, што ёсьць такі чалавек, які можа паўплываць на нешта.\n«З другога боку, — працягвае спадар Алкаеў, — што можа амбудсмэн у Расеі? Што? Ды нічога. Ён ня можа паўплываць на рашэньне суду, на рашэньне начальніка калёніі ці турмы. Ён можа толькі зрабіць заяву. А як да гэтай заявы паставяцца — іншае пытаньне.\nГалоўнае, каб пра гэтага чалавека, калі ён зьявіцца ў Беларусі, ведалі людзі — менавіта вязьні, арыштаваныя. Але ён адзін будзе ня ў стане, таму што яго закапаюць у паперах са сваімі праблемамі. І якія ў яго павінны быць правы і паўнамоцтвы — я ня ведаю. І як вызначыць — трэба дапамагаць чалавеку ці не? Таму што крымінальнікі хапаюцца за любую саломінку. А што датычыць комплекснага падыходу да ўсёй сыстэмы, то ў яго сілы ня хопіць. Гэта трэба нешта ў заканадаўчым парадку вырашаць».\nПаводле Алега Алкаева, «гэтае пытаньне не такое і простае... Амбудсмэн — гэта не адвакат. Гэта чалавек з паўнамоцтвамі, якія атрымлівае ад першай пэрсоны дзяржавы. Што гэта за правы і паўнамоцтвы? Але ж ад канкрэтнай асобы таксама шмат што залежыць.\nСупрацоўнікі турмы баяліся Пазьняка, і гэта хутка адчулі зьняволеныя. „Я Пазьняку напішу!..“ Гэта значыць, калі чалавек аўтарытэтны, то вынік будзе.\n«Я прыехаў у Беларусь у 1991 годзе, — працягвае колішні начальнік „Валадаркі“. — І мяне калегі палохалі ведаеце кім? Пазьняком. Зянон Пазьняк неяк прыйшоў у турму. І перад ім прабег пацук. Чым закончылася, ня ведаю, але яго ўсе баяліся. „Пазьняк, Пазьняк прыйдзе!“ — гэта ўсё. Супрацоўнікі баяліся Пазьняка, і гэта хутка адчулі зьняволеныя. „Я Пазьняку напішу!..“ Гэта значыць, калі чалавек аўтарытэтны, то вынік будзе.\nМіж іншым, прыходзілі праваабаронцы. Штодня „даставаў“ мяне на „Валадарцы“ Гары Паганяйла. Ён літаральна вымаў зь мяне душу. Вадзіў яго па камэрах. Мы зь ім крычалі адзін на аднаго, а потым гарэлку пілі. Але я ў выніку нямала чаго вынес з нашых дыскусіяў. Перадавайце яму прывітаньне ад мяне!\nПрыходзілі на „Валадарку“ з Кансультатыўнай назіральнай групы АБСЭ ў Менску. Амбасадар Ханс-Георг Вік прыходзіў. Не скажу, што ўсе гэтыя візытэры перашкаджалі мне: наадварот, дапамагалі. Бывала, паспрачаемся, пасварымся. Але нешта я зрабіў. Жанчынам-адвакатам не хапала сьледчых кабінэтаў. Я зрабіў рамонт, павялічыў у два разы. Было васямнаццаць, стала трыццаць шэсьць такіх кабінэтаў. Дагэтуль лічылася, што гэта немагчыма, але я зрабіў, таму што яны мелі рацыю. Нельга ўціскаць правы, людзі чакалі гадзінамі на гутарку ці допыт. А каб не турбавалі, то, можа, і не рабіў бы. А так знайшоў архітэктурнае рашэньне. Таму я за такое супрацоўніцтва, якое дапамагае.\nКантакты патрэбныя, калі такі амбудсмэн будзе глядзець. Гэта даволі нармальная зьява. Але павінен быць чалавек вельмі кампэтэнтны, граматны, без папроку. Бяз плямкі на біяграфіі. Якому можна давяраць. Тады будзе толк. Я згодны, што ён павінен быць. Таму што мы ня ўсё бачым, ня ўсё заўважаем. А чалавеку збоку лепей відаць, як зрабіць. Спрэчкі будуць, рознагалосьсі, але тэма будзе ўзьнятая. А вось на які ўзровень — гэта залежыць ад яго».\n— Калі гіпатэтычна, вы самі маглі б уявіць сябе на гэтай пасадзе?\nТут трэба, каб чалавек быў нэўтральны, талерантны. Не «заточаны» пад нейкую праблему, (...) чалавек з моцным унутраным бар’ерам.\n«Хоць я спэцыяліст у сваёй справе, разумею, што да чаго, але адкажу: не, бо я суб’ектыўны, прадузяты. Напіша нехта скаргу, я пагляджу, за што арыштаваны, парву і выкіну, чытаць нават ня стану. Тут трэба, каб чалавек быў нэўтральны, талерантны. Не «заточаны» пад нейкую праблему.\nТаксама, ці можа быць амбудсмэнам чалавек, у якога нехта забіў сваяка? Ды вядома, не. Ён проста будзе помсьціць, тупа помсьціць. Таму гэта таксама трэба ўлічваць. Патрэбен чалавек з моцным унутраным бар’ерам».\n— А ці можа быць амбудсмэнам былы палітвязень?\nНе, лічыць Алег Алкаеў: як яму нельга даваць такую пасаду, так і ім. Чаму? Таму што «яны мянтоў ненавідзяць», ахову, таму будуць пытаньні вырашаць «з гэтай званіцы».\nАльбо іншы прыклад... Спадар Алкаеў успамінае:\n«Быў у Менску намесьнік абласнога пракурора. На ягонага сына напалі. Гэта было ў пад’езьдзе дома. Ён выкарыстаў зброю, але не забіў нікога. Іх затрымалі. Гэта быў выпадак рэкету. Заходзіць да мяне: а чаму яны перадачу атрымліваюць, ядуць? Я кажу: так належыць. А ён: ды яны павінны з голаду здохнуць! Што гэта — размова дзяржаўнага чалавека? Прычым чалавек сам па сабе быў нармальны Як такое магчыма? Проста ў ім прачнуўся тата. Ці можна яму даверыць такую пасаду? Яго, дарэчы, потым звольнілі. Здаецца, з прычыны няправільнага выкарыстаньня зброі».\nДзе ж узяць таго, максымальна нэўтральнага, які б адпавядаў пасадзе амбудсмэна? Алег Алкаеў на сэкунду задумваецца: напэўна, у сьвятара гэта магло б атрымацца, але калі чалавек па-сапраўднаму верыць у Бога.\n«За ўвядзеньне інстытуту я выступала падчас майго дэпутацтва»\nПалітоляг Вольга Абрамава, у мінулым дэпутатка Палаты прадстаўнікоў другога і трэцяга скліканьняў, як і праваабаронца Тацяна Равяка, перакананая, што ў цяперашніх беларускіх умовах бязь зьмены формы кіраваньня фігура амбудсмэна ў любой галіне можа быць чыста дэкаратыўнай. Быў, аднак, час, калі яна думала інакш, лічыла, што ў асобных сэгмэнтах беларускага жыцьця, там, дзе правы чалавека парушаюцца найбольш адчувальна ды відавочна, інстытут амбудсмэна патрэбен хаця б для стварэньня каналаў хуткага рэагаваньня і такога ж хуткага вынясеньня праблемы на разгляд грамадзкасьці. Бо яно павінна ведаць пра найбольш абуральныя выпадкі парушэньня правоў асобы і пра адпаведнае пакараньне вінаватых; ведаць, што падобныя эпізоды не паўтарацца.\nВольга Абрамава: «Падчас майго дэпутацтва я выступала за ўвядзеньне інстытуту ўпаўнаважанага ў пытаньнях правоў дзіцяці. Галоўнай мэтай яго дзейнасьці я бачыла спыненьне гвалту ў сям’і. На маю думку, такая структура магла б садзейнічаць зьяўленьню інстытуту амбудсмэна па правах чалавека ў цэлым.. Я была намесьніцай старшыні Нацыянальнай камісіі па правах дзіцяці. Гэтая камісія, дарэчы, праз мае настойлівыя патрабаваньні была хай не інстытутам упаўнаважанага па правах дзіцяці, аднак ягоным аналягам. Усе функцыі былі прапісаныя, не прапісаныя толькі паўнамоцтвы.\nПраз мае рукі праходзілі справы страшныя ды абуральныя. Напрыклад, пэдафіл атрымлівае ад сацыяльных службаў выканкаму дазвол на ўсынаўленьне хлопчыка. Калі хлопчык падрастае, ён ужо не задавальняе гвалтаўніка, і ён піша заяву на ўсынаўленьне іншага малога. Камісіі апекі ўжо ў іншым выканкаме, куды паступае заява, удаецца сабраць дасье на гэтага чалавека, у якім зьмяшчаюцца факты ягонай сэксуальнай распусты ў дачыненьні дзяцей. Я ня ведаю, чаму чальцы камісіі, якія сабралі ўсю гэтую фактуру, не агучылі яе, чаму яны не прыцягнулі пэдафіла да крымінальнай адказнасьці, чаго яны спужаліся... Адзінае, што без паўнамоцтваў магчыма было тады зрабіць, гэта пазбавіць гэтага нелюдзя магчымасьці ўзяць да сябе яшчэ адно дзіця...\nЗа гэты час гвалту менш ня стала. Напрыклад, выпадак у Століне, калі міліцыянт, які знаходзіўся на добрым рахунку ў кіраўніцтва, быў абвінавачаны ў зьбіваньні дзевяцігадовага хлопчыка як роднымі пацярпелага, так і самім дзіцём. Гэты адзін з шматлікіх доказаў таго, што пасада амбудсмэна магла б быць ключавой у аднаўленьні кантролю грамадзтва над падобнага роду злачынствамі ды спрыяць адэкватнаму іх пакараньню».\nГрамадзтву неабходна пераадолець ціск рэпрэсіўнага мінулага\nВольга Абрамава ўспамінае, як падчас яе працы ў парлямэнце ёй разам зь некаторымі калегамі даводзілася неаднойчы бываць у месцах зьняволеньня, таксама шмат былых асуджаных прыходзілі са сваімі праблемамі да яе на ўчастак.\n«Па меры магчымасьці я разам з калегамі наведвала турмы і калёніі, і мне проста немагчыма ўявіць сабе, каб нехта зь іх сказаў: тут ежа лепшая за рэстаранную. Наадварот, мы дамагаліся таго, і нам гэта ўдалося, каб павялічылі фінансаваньне гэтых устаноў. У мяне тады, на пачатку 2000-х, была ідэя, якую я абмяркоўвала з кіраўнікамі моладзевых калёніяў — увядзеньне кампутарнага навучаньня сярод зьняволенай моладзі з тым, каб тыя набылі запатрабаваную прафэсію і такім чынам пераарыентаваць іх на нармальную легальную сфэру дзейнасьці. У гэтыя калёніі я таксама накіроўвала кнігі і аднойчы нават пераканала калегаў зрабіць такую дабрачынную акцыю. Гэта было пад Новы год. Мы сабралі грошы і потым куплялі кнігі на розных кірмашах. Аднак недзе працэнтаў 15 з нашага дэпутацкага корпусу рэзка адмовіліся здаваць грошы: навошта нешта дарыць гэтым злачынцам?\nНа жаль, у нашым грамадзтве, якое мае рэпрэсіўнае мінулае, сфармавалася такое стаўленьне да людзей за кратамі. Каб зьмяніць агульнае стаўленьне, павінен быць цэнтар, які ўздымае адпаведныя хвалі, які бяз боязі ўздымае гэтыя пытаньні.\nНа жаль, у нашым грамадзтве, якое мае рэпрэсіўнае мінулае, сфармавалася такое стаўленьне да людзей за кратамі, і гэта ня можа не адкладацца на масавай сьвядомасьці. На жаль, пераадольваць гэта вельмі ня проста. Каб зьмяніць агульнае стаўленьне, павінен быць цэнтар, які ўздымае адпаведныя хвалі, які бяз боязі ўздымае гэтыя пытаньні. Нават калі гэтыя праблемы палохаюць ды шакуюць грамадзтва».\nШто могуць зрабіць у гэтай сувязі правабаронцы?\nАбрамава: «Праваабаронцы робяць шмат. Але вынік іх працы даволі невысокі. Гэта, на мой погляд, зьвязана з эксклюзыўнасьцю іх дзейнасьці. Яна разьлічаная ў асноўным на абарону палітычных актывістаў. А таму іншыя людзі, чые правы жорстка парушаюцца, ня надта разьлічваюць на атрыманьне такой дапамогі. Прынамсі ў нашай краіне. Што тычыцца палітычных, то сапраўды — гэта асобы сэгмэнт, якому надаецца вялікая ўвага».\nЯк удалося дамагчыся адмены аднаго сьмяротнага пакараньня\nАбрамава: «Я дазволю сабе прыгадаць выпадак, калі ў 2003-м, толькі аднойчы за ўсю гісторыю найноўшай Беларусі, удалося дамагчыся адмены сьмяротнага пакараньня. Тады праваабаронцы пачалі сьцьвярджаць, што гэта зрабілі яны. Але ў мяне захоўваецца дакумэнт ад камісіі па памілаваньні пры прэзыдэнце на маё імя, дзе дакладна сфармулявана, што паводле звароту дэпутата Абрамавай была разгледжаная і перагледжаная справа Зьмітра Хархаля.\nГэты асуджаны сам напісаў мне ліст. Ад свайго адваката ён даведаўся, што я выступаю супраць сьмяротнага пакараньня. Я вывучыла справу, у якой было шмат пытаньняў і нестыковак, пра што сьведчыла і тое, што сам вырак, насуперак распаўсюджанай беларускай практыцы, доўга не выконваўся. Таксама да разгляду, паводле адваката, не былі далучаныя дадзеныя экспэрта па балістыцы з 30-гадовым стажам, які дакладна ўказваў на тое, што зь месца, дзе знаходзіўся абвінавачаны ў забойстве, проста фізычна было немагчыма зрабіць тыя стрэлы, якія прывялі да сьмерці дваіх людзей. Іншымі словамі, абвінавачаны не ўчыняў забойства, хоць і прысутнічаў пры гэтым. І гэтыя зьвесткі суд да справы не далучыў. Я наведала зьняволенага ў ягонай камэры, пагутарыла зь ім. Гэта быў не анёл і ён сам гэта ўсьведамляў, але крыві на яго руках не было. Я накіравала зварот у камісію памілаваньня, хоць многія лічылі, што прысуд вось-вось будзе ажыцьцёўлены. Аднак прэзыдэнт усё ж перагледзеў вырак...\nПытаньне пра ўвядзеньне мараторыю на сьмяротнае пакараньне, насуперак распаўсюджанаму меркаваньню ў недзяржаўных СМІ і ў асяродку праваабаронцаў, выносілася на шырокі разгляд яшчэ ў Палаце прадстаўнікоў другога скліканьня.\nПраваабаронцы спрабавалі дзейнічаць у гэтым кірунку, аднак іх дзеяньні вынікаў не далі. Гэта адказ на пытаньне адносна магчымасьцяў праваабаронцаў у нашай краіне. Дарэчы, пытаньне пра ўвядзеньне мараторыю на сьмяротнае пакараньне, насуперак распаўсюджанаму меркаваньню ў недзяржаўных СМІ і ў асяродку праваабаронцаў, выносілася на шырокі разгляд яшчэ ў Палаце прадстаўнікоў другога скліканьня. Я першая паставіла гэтае пытаньне падчас парлямэнцкіх слуханьняў пра замежную палітыку. Потым былі праведзеныя слуханьні з удзелам дэлегацыі з ПАРЭ. Гэтыя слуханьні атрымалі тады шырокі рэзананс. Не разумею, чаму цяпер скажаецца палітычная гісторыя і ідзе гаворка пра тое, што ледзь не ўпершыню ставіцца пытаньне ў парлямэнцкіх сьценах. Мы, па сутнасьці, ходзім па коле, паўтараючы тыя дзеяньні, які былі ўжо зробленыя».\nКалектыўны амбудсмэн як спосаб вяртаньня асобных небажыхароў зь нябёсаў на зямлю\nСёньня Вольга Абрамава перакананая, што бязь зьменаў асноўных грамадзкіх інстытутаў розныя намаганьні ў стварэньні структуры амбудсмэна ў Беларусі бессэнсоўныя. Аднак пасада такая ўсё ж ёсьць — упаўнаважаны ў справах нацыянальнасьцяў ды рэлігіі. Галіна, дзе праблемаў няма або амаль няма. Хто ў такім выпадку можа неяк заняць гэтую нішу, кантраляваць праблемныя зоны грамадзтва ды рэагаваць на выпадкі несправядлівасьці з боку людзей, надзеленых уладай? Вольга Абрамава выкарыстоўвае тэрмін «калектыўны амбудсмэн».\nЁсьць сайт грамадзкіх пэтыцыяў, свайго роду канал наданьня галоснасьці канкрэтным выпадкам парушэньня правоў чалавека ды збору подпісаў з адпаведнымі прапановамі. Трэба зьвяртаць увагу грамадзтва і далучаць людзей да канкрэтных дзеяньняў.\nАбрамава: «Улада страціла зваротную сувязь з народам. Сёньня мы бачым адчужэньне народу ад улады. І для таго, каб вярнуць зь нябёсаў на зямлю некаторых небажыхароў, неабходная масавая грамадзкая рэакцыя. Улада рэагуе толькі на масавую шырокую рэакцыю. Вось ёсьць сайт грамадзкіх пэтыцыяў, свайго роду канал наданьня галоснасьці канкрэтным выпадкам парушэньня правоў чалавека ды збору подпісаў з адпаведнымі прапановамі. Тут трэба зьвяртаць увагу грамадзтва і далучаць людзей да канкрэтных дзеяньняў. Гэта свайго роду такі калектыўны амбудсмэн у выглядзе грамадзкіх пэтыцыяў. Хаця б на гэтым узроўні. Людзі не павінны баяцца ставіць свой подпіс, калі іх нешта абурае».


што такое рэбрэндзінг\nБрэндзінг гэта не толькі справа камерцыйных кампаній ці буіных прадпрыемстваў, яго можна ствараць для гарадоў, мерапрыемстваў, навін і асабліва для чалавека. Вельмі важна, каб чалавек сам адчуў зьмены, або каб гэтага ад яго запатрабавала жыцьцё. Я адчуваў гэтыя патрэбы ўжо даўно і ўнутраныя пытаньні стваралі падставы для разважаньня. Для любога чалавека пытаньні накшталт „хто я? што я? дзе я?“ абсалютна натуральныя ды нармальныя, бо яны дапамагаюць глядзець на сябе і навакольнае асяроддзе больш усёабдымна. Таму правільна кажуць: хочаш зьмяніць сьвет — пачні з сябе.\nЯ нарадзіўся 18 красавіка 1985 года і атрымаў імя Аляксандр Чабатароў. Пачынаючы з шасьці гадоў мяне з сястрой гадавала маці, якая не мяняла прозьвішча ды не надавала гэтаму нейкае значэньне. Але сёньня я ўжо крыху вырас і таму значэньне магу надаць сам. На самай справе я ніколі не быў Чабатаровым, унутрана я заўсёды быў Хацкевічавым (дзявочае прозьвішча маці). Бо цудоўна памятаю свайго дзядзю Віцю Хацкевіча, выдатна ведаю цёцю Сьвету, абсалютна ўяўляю ўсіх сваіх Хацкевічавых, а Чабатаровых не ведаю нікога. Паглядзеўшы на апошнія 7 год майго жыцьцёвага шляху можна пабачыць, як я іду ў бок роднай мовы, нашай неверагоднай культуры ды багацейшай гісторыі. Хацкевіч — гэта маё беларускае радное, якое павінна было быць у мяне з дзяцінства. Але не было.\nУ выніку разважаньняў простая ідэя ператварылася спачатку ў фармальны пераклад (з расейскай на беларускую), а потым у сутнасны. Калі перакладаць фармальна, то Александр будзе Аляксандр, але калі перакладаць сутнасна, то Аляксандр па-беларуску будзе Алесь. Асобна трэба сказаць пра „отчество“, таму што ў нашай сутнасьці, у нашай традыцыі ды нашай мове няма такога паняцьця як „отчество“, ёсьць толькі Імя ды Прозьвішча. Імя — гэта як назвалі бацькі, а Прозьвішча — як празвалі людзі. Звычайна, празывалі імём па бацьку: Іван Пятроў быў сынам Пятра, а ўжо сын Івана быў не Пятровым, а Іванавым. Таксама „отчества“ няма ў цывілізаваным заходнім сьвеце, там ёсьць First name Last name. Але існавала шмат іншых крытэрыяў для прозьвішча, напрыклад, зьнешнія рысы...\nУсё жыцьцё я займаюся творчасьцю, мастацтвам і дэзайнам. Сёньня, дзякуючы сацыяльным сеткам, нікнэйм (псеўданім, саманазву, мянушку) можа мець абсалютна кожны чалавек. Некаторыя з іх прыдуманыя, а некаторыя ўзятыя ад жыцьця, ад таго, як называюць чалавека іншыя людзі. Творчы псеўданім Алесь Сьветлы (Alieś Śvietły) тлумачыцца вельмі проста, дастаткова паглядзець на мяне і маю родную сястру, якую заўсёды іншыя людзі называлі Рыжык\n– На сьвет цэлы.\nГэты верш наш знакаміты пясьняр Янка Купала напісаў у 1905–1907 гадах. Калі паглядзець на імёны Янка Купала, Янка Брыль, Кузьма Чорны і інш, то можна зразумець, што гэта не проста выдумкі, а цалкам прадуманыя мянушкі, вывучэньнем якіх займаецца антрапаніміка. Менавіта з такой логікі беларусы мусяць пачаць людзьмі звацца:\nАляксандр Чабатароў (Slashman / ) → Алесь Хацкевіч (×) → Алесь Сьветлы (06.01.20)\nшто такое дызайн\nDES — алгарытм для сіметрычнага шыфраваньня\nSign — сігна, сімвал, знак\nDES + Sign = Design = зашыфраваная сігна (сімвал, знак, сэнс, думка, ідэя).\nПеракладаючы на нашу мову ў выніку паўстае пытаньне „Дзе сігна?“\nСімвал дзяленьня = слэш /\nСумяшчаем прамы слэш / і зваротны слэш \_ = X\nСімвал памнажэньня = ×\nУ нашай мове існуе свая кірылічная і лацінская сістэмы сімвалаў. Вывучыўшы граматычныя нормы, прапанаваныя Браніславам Тарашкевічам у 1918-1929гг. ды іншую інфармацыю па тэме, можна шмат чаго зразумець. У аснове лепшых прапаноў заўсёды ляжаць фанетыка-граматычныя асаблівасьці, мілагучнасьць, беларуская сутнасьць, графічнае паразуменьне і нават погляд у будучыню. Для справы аўтарскага брэндзінга імя Алесь Сьветлы (Alieś Śvietły) трэба вылучыць такія асноўныя моманты:\n1. Мяккі знак пасьля -сь- -зь- -ць- -нь- / -ś- -ź- -ć- -ń-\n2. Цьвёрдасьць Ł\nШто тычыцца першага пункту, то дастаткова проста ўслых сказаць словы Сьвет і Свет. Сьвет гучыць мілагучна, прыгожа, мякка, адметна па-беларуску. Наконт другога правіла таксама ўсё проста. Літару Ł прыдумаў чэшскі дзеяч Ян Гус у 15 ст., а Тарашкевіч узяў яе, таму што добра зразумеў візуальную ідэю. Літара „l“ графічна не можа мець акут як -ś- -ź- бо занадта худая ды вельмі высокая, а праз сілу навязаная „ĺ“ гэта зьдзек над графікай, бо па сваёй сутнасьці з'яўляецца „камунізмам“ каб падкруціць усе літары пад адно правіла пазначэньня мяккасьці акутам. Графічная эстэтычнасьць гэта вельмі важны фактар для зручнага чытаньня. У дадатак да гэтага, цьвёрдых Ł сустракаецца ў 2-3 разы меньш, чым мяккіх L, таму ў тэксце гэта не будзе дадаваць лішняга візуальнага шуму. Таксама літара L мае графічную пустэчу, таму лепшай ідэяй з'яўляецца кампенсаваньне рысай пасярэдзіне, чым маляваньне акута зьверху.\nМяккасьць: Ць, Ль, Нь, Сь, Зь (сьвет)\nНескладовасьць: Ўў, Ĭĭ (вымаўляĭ)\nMiakkaść (akut): Ćć, Ńń, Śś, Źź (śviet)\nČšžekańnie (hačyk): Čč, Šš, Žž (čyrvony)\nNieskładovaść (breve): Ŭŭ, Ĭĭ (vymaŭlaĭ)\nĆviordaść (rysa): Ł ł (vietły)\nТакім чынам атрымліваецца:\nАЛЕСЬ СЬВЕТЛЫ - ALIEŚ ŚVIETŁY


Выстава перможцаў конкурсу праектнай фатаграфіі і лічбавага сторытэлінгу ПРАФОТА-2017-ZНЯТА\nглавная новости выставки Выстава перможцаў конкурсу праектнай фатаграфіі і лічбавага сторытэлінгу ПРАФОТА-2017\nВыстава перможцаў конкурсу праектнай фатаграфіі і лічбавага сторытэлінгу ПРАФОТА-2017\nАрганiзатары запрашаюць на адкрыццё выставы і ўзнагароджанне пераможцаў конкурсу праектнай фатаграфіі і лічбавага сторытэлінгу ПРАФОТА-2017. Сярод гасцей - старшыня журы конкурсу Ганна Шпакава.\nНа выставе будзе прадстаўлена 23 праектаў фіналістаў — Максіма Багдановіча, Сяргея Балая, Аляксандра Васюковіча, Дзяніса Галавея, Сяргея Гудзіліна, Дзіны Даніловіч, Сяргея Канапляніка, Сяргея Лескеця, Аляксандра Міхалковіча, Аляксея Навумчыка, Дзмітрыя Новікава, Лесі Пчолкі, Вольгі Савіч, Максіма Сарычава, Дар’і Царык, Аляксея Шлыка.\nПрэмія ПРАФОТА ўручаецца трэці раз. Сёлета конкурс праходзіў ў трох намінацыях: дакументальная фатаграфія, арт-фатаграфія і лічбавы сторытэлінг. Было атрымана 79 заявак ад 52 аўтараў і аднаго калектыву. З іх 34 дакументальныя праекты, 29 — арт-праекты і 12 лічбавых.\nУ складзе журы фатаграфічнай намінацыі былі Ганна Шпакава (старшыня журы), Сяргей Шабохін, Нэстан Ніжарадзэ, Кім Кнопэрс, Дыдз’е дэ Фаі, Гэнрык Кастэнскаў. Журы для намінацыі «Лічбавы сторытэлінг» склалі Хасэ Баўтыста, Марыя Куркута, Гэнрык Кастэнскаў.\nПрысвячаецца памяці фотажурналіста Стэнлі Грына.\nАдкрыцце: 8 чэрвеня, у 19.00\nДзе: Прастора ЦЭХ (Мiнск, Кастрычніцкая, 16)\nЭкспазіцыя даступна да 30 чэрвеня 2017 года штодня, ад 12.00 да 21.00\nУваход: 4 BYN (2 BYN ільготны)


Галоўная ➠ Артыкулы і публікацыі ➠ Гироскутер купить в спб\nГироскутер - адно з найноўшых вынаходак ў галіне транспартных распрацовак. Што адрознівае яго ад папярэднікаў, дык гэта адсутнасць рулявога слупа. Уладальнік гироскутера кіруе ім, пераносячы вага цела з адной нагі на другую.\nЕсли вас интересует гироскутер купить в спб, стоит заглянуть на этот сайт gyro7.ru вы найдете гироскутер купить в спб отличного качества и по доступной цене.\nЁн уяўляе сабой дошку з двума коламі, размешчанымі па баках. Рухаецца гироскутер за кошт убудаваных электраматораў, аўтаматычнай балансавання і магутных батарэй.\nАпорная рама з металу. Платформа гироскутера ствараецца з трывалых металаў, што дазваляе ёй вытрымаць 120 кг.\nКолы. У іх ўбудаваныя рухавікі магутнасцю, якая дасягае 400 Вт. Гэтага дастаткова, каб падняцца на гару з ухілам да 20 градусаў. Датчыкі Хола таксама ўстаноўлены ў колы гироскутера. Гэтыя датчыкі дапамагаюць кампутара вызначыць дакладнае становішча колаў.\nАкумулятары. Ёмістасць батарэі - да 4,5 ампера. Гэтага хопіць для 2,5 гадзін язды ці крыху больш за 20 км дарогі. Поўная зарадка акумулятара адбываецца за паўтары гадзіны.\nЎбудаваны кампутар, які адказвае за падтрымку раўнавагі на дошцы. Пад кожнай нагой на платформе размешчаны гіраскопы, якія перадаюць кампутара інфармацыю аб вугле нахілу гироскутера.\nПластыкавы корпус забяспечвае эстэтычны вонкавы выгляд. Афарбоўваецца ён у розныя колеру.\nСвятлодыёдным падсвятленне, Bluetooth, дынамікі, абарона корпуса. Яны не з'яўляюцца істотнымі часткамі гироскутера, а толькі дадаюць яму прывабнасці і забяспечваюць камфортнае катанне ў розны час сутак і па розным тыпу мясцовасці.\nГироскутер - за і супраць\nЯк і любы транспартны сродак, гироскутер мае свае плюсы і мінусы.\nКампактнасць. Гироскутеры маюць невялікія памеры, а адпаведна і маленькі вага, што дазваляе лёгка перавозіць яго не толькі ў аўтамабілі, але нават у грамадскім транспарце.\nЭкалагічнасць. Гироскутер, як паказана вышэй, працуе ад электрычнага матора. Па гэтай прычыне ён не выкідвае ў навакольнае асяроддзе ніякіх шкодных рэчываў.\nЗапас батарэі. Акумулятар у 4,5 ампера дазваляе ўладальніку міні-сигвея пераадолець 20 км шляху ці не спыняцца цэлых 2,5 гадзіны.\nХуткасць. Некаторыя гироскутеры разганяюцца да 20 км / гадзіну, але для дзіцячых мадэляў існуе абмежаванне - 10 км / гадзіну.\nЭканамічнасць. Марнаванні на паліва адсутнічаюць. Батарэя зараджаецца ад звычайнай разеткі на працягу паўтары гадзіны.\nНяма нагрузкі на ногі. У сучасным свеце людзі, у большасці, вядуць маларухомы лад жыцця. Фізічныя нагрузкі ў іх мінімальныя. Калі замяніць паходы пешшу на працу або проста на прагулцы на язду з выкарыстаннем гироскутера, чалавек можа набраць лішнюю вагу.\nЗарадка батарэі. Калі міні-сигвей разрадзіцца прама пасярод шляху, то яго ўладальніку будзе складана знайсці магчымасць зарадзіць свой девайс. Для гироскутеров яшчэ ніхто не ўсталёўваў электрычныя запраўкі, як для электра-аўтамабіляў.\nАбмежаваныя шляху руху. Хоць міні-сигвей і лічыцца транспартным сродкам, перасоўвацца на ім у патоку аўтамабіляў вельмі небяспечна. Застаюцца толькі дарожкі для пешаходаў або веласіпедыстаў.\nАбмежаванне рух па мясцовасці. Любому ясна, што па прыступках на гироскутере ня спусціцца. Складана будзе праехаць на ім і па лужку з высокай травой або па дарозе з глыбокімі ямамі.\nЯк выбраць гироскутер? Некалькі карысных саветаў.\nУ цяперашні час створана немалая колькасць мадэляў міні-сигвеев. На што варта звярнуць увагу:\nАкумулятар. Некаторыя фірмы-вытворцы дзеля змяншэння кошту свайго тавару усталёўваюць батарэі нізкай якасці, якія хутка разряжаются альбо прыводзяць да ўзгарання девайса.\nМагутнасць матора. Чым яна вышэй, тым больш хуткасць і цяга міні-сигвея. Ад гэтага будзе залежаць таксама камфортнасць перасоўвання і яго працягласць.\nНагрузка. Выбіраючы гироскутер, трэба абавязкова ўлічваць вагу будучага ўладальніка. Для дзіцяці - аптымальны вага девайса да 10 кг, адпаведна даросламу - больш.\nДыяметр колаў. Чым ён больш, тым камфортней язда. У той жа час і вага самага гироскутера будзе вялікім. Маленькія колы падыдуць для роўных паверхняў, а для бездаражы або дарог з няроўнасцямі лепш выбраць вялікія колы.\nТоп 5 лепшых гироскутеров\nHOVERZON XLS Self Balancing Hoverboard. Гэтая мадэль разганяецца да 13 км / гадзіну. Зарад акумулятара дае магчымасць праехаць цэлых 19 км. Колы з дыяметрам 6 цаляў. Платформа вытрымлівае 100 кг. Сам жа гироскутер важыць 12 кг.\nRazor Hovertrax 2.0 Self-Balancing Smart Scooter. Пярэдняя частка абсталявана святлодыёднымі агнямі. Гэтая мадэль вытрымлівае 100 кг вагі і пры гэтым здольная ехаць 13 км / гадзіну. На колах маюцца ахоўныя панэлі. Зарадка дазваляе выкарыстоўваць Hovertrax 2.0 на працягу гадзіны.\nANVL Boards Brooklyn Workshop Skatecycle Hubless Skateboard. Гэтая мадэль ашаламляльна адрозніваецца ад астатніх не толькі будынкам, але і прынцыпам язды. Па апошнім прыкмеце ён больш нагадвае скейтборд. Колы валодаюць дыяметраў ў 8,5 цаляў. Дзіўна, але пры вазе ў 3,4 кг дадзеная мадэль гироскутера вытрымлівае цэлых 100 кг.\nSwagtron T1 Hoverboard. Гэта адзін з найбольш бяспечных гироскутеров. Структура Swagtron T1 вельмі простая: дыяметр колаў складае 6 цаляў, 2 электрарухавіка, развіваючыя 13 км / гадзіну. Зараджаная батарэя дазваляе пераадолець да 19 км шляху.\nSwagtron T3 Hoverboard . У адрозненне ад першай мадэлі, тут павялічаны пярэднія фары, зменшаны ахоўныя панэлі колаў. Гироскутер абсталявалі Bluetooth-дынамікамі.


МУС, ВоенТВ, Нацыянальная школа прыгажосці: хто ездзіць на "недружалюбных" Škoda | euroradio.fm\nГалоўная / МУС, ВоенТВ, Нацыянальная школа прыгажосці: хто ездзіць на "недружалюбных" Škoda\nЧэшскі аўтабрэнд вельмі папулярны сярод беларусаў. І далёка не толькі сярод прыватных асоб.\nУлады Беларусі абвінавацілі "Шкоду" ў недружалюбных дзеяннях і забаранілі ўвозіць новыя легкавікі гэтай маркі ў Беларусь. Выглядае гэта ўсё вельмі дзіўна: бо шмат гадоў да таго закупляць "шкоды" не саромеліся дзяржаўныя органы самых розных узроўняў.\nПрасачыць гісторыю гэтых закупак можна па афіцыйных тэндарах. Еўрарадыё вывучыла іх, каб даведацца, хто менавіта ездзіць у Беларусі на варожых "шкодах", запраўляючы іх за падаткі беларусаў.\n"Шкоды" і ДАІ, фота: minsk.gov.by\nСамы відавочны адказ — Міністэрства ўнутраных спраў. І гэта не дзіўна: "Шкода Актавія" — адна з мадэляў, за рулём якой сочаць за выкананнем ПДР супрацоўнікі Дзяржаўтаінспекцыі. А тэндары на іх рамонт (дарэчы, забарона на "Шкоду" дальнабачна не датычыцца запчастак) рэгулярна размяшчаюць упраўленні ўнутраных спраў кожнага з абласных выканкамаў Беларусі.\nВылучаецца з агульнага спіса Гарадзеншчына: у красавіку 2021 года сілавікі адтуль запытваюць на рамонт сваіх "шкод" аж 35,5 тысячы рублёў. Ці то працы было больш, чым у іншых рэгіёнах, ці то стаўленне да казённай маёмасці менш адказнае. Хоць, магчыма, там проста больш "шкод" у аўтапарку або закупляліся яны раней. Таму і такія запыты.\nСедан "Актавія" любяць і ў Следчым камітэце. На іх рассякаюць следчыя як мінімум Віцебскай і Магілёўскай абласцей і горада Мінска.\nSuperb, фота: skoda-auto.cz\nВа ўпраўленні Дзяржаўнага камітэта судовых экспертыз па Гродзенскай вобласці любяць не толькі чэшскі брэнд, але і камфорт: у іх аўтапарку прысутнічае Škoda Superb — флагманская мадэль кампаніі. На такой самай, толькі іншай, ездзіць, напрыклад, прэзідэнт Чэхіі.\nДарэчы, Superb у Расіі не збіраюць. Гэта самая чэшская "Шкода" з усіх.\nЧыноўнікі з Віцебска сціплейшыя за судовых экспертаў з Гродна. У аўтапарку гарвыканкама ёсць "народны" Rapid.\nДзяржаўнае мадэльнае агенцтва "Нацыянальная школа прыгажосці" катае сваіх супрацоўнікаў і падапечных на Škoda Oktavia Eleganсе — версіі "Актавіі" ў камплектацыі "ўсё ўключана". Яшчэ не флагманскі Superb, але ўжо з больш мяккімі сядзеннямі, чым у даішнікаў.\nСупрацоўнікі тэлеканала Міністэрства абароны "ВоенТВ" на сюжэты, якія прапагандуюць службу ў беларускім войску, выязджаюць на "варожай" Škoda Oktavia. Але ў звычайнай камплектацыі — не як у мадэляў з Нацыянальнай школы прыгажосці.\nЗа Мінскай ваеннай камендатурай таксама лічыцца Škoda Oktavia. У лістападзе мінулага года ведамства размясціла тэндар на замену шкла ў аўтамабілі. Няўжо нехта з ваеннаабавязаных хацеў уцячы ад восеньскага прызыву, разбіўшы акно?\nГомельскае абласное ўпраўленне МНС у тэндары на рамонт сваёй "шкоды" не пазначыла мадэль, але грузавых аўтамабіляў, якія можна выкарыстоўваць як спецтэхніку для тушэння пажараў, у актуальнай лінейцы аўтабрэнда няма. Часам ратавальнікам патрэбны і легкавы аўтамабіль: напрыклад, калі трэба зняць БЧБ-сцяг з невялікай вышыні.\nRapid, фота: skoda-auto.cz\nЗ 5 траўня ў Беларусі набудзе моц пастанова Саўміна №240 ад 23 красавіка 2021 года "Аб прымяненні спецыяльных мер", якой уводзяцца санкцыі супраць прадукцыі шэрагу замежных кампаній. У "недружалюбных дзеяннях у дачыненні да беларускага народа" абвінавачаны і аўтавытворца "Шкода", які адмовіўся спансаваць чэмпіянат свету па хакеі 2021 года, калі ён будзе праводзіцца ў Беларусі.\nАўтамабілі гэтай маркі будуць забароненыя для ўвозу і продажу ў межах ЕАЭС. Пакуль да канца незразумела, што будзе са "шкодамі", якія збіраюць на заводзе ў Расіі (а гэта самая папулярная на беларускім рынку мадэль — Rapid). Беларускія санкцыі распаўсюджваюцца на прадукцыю чэшскай групы кампаній Škoda Auto, а за зборку "шкод" ў Расіі адказвае ТАА "Фальксваген Груп Рус". Расійскія аўтамабілі з зялёнай "крылатай стралой" на лога, магчыма, і пранясе ад гневу беларускай забароны.\n"Шкода" — папулярная марка ў Беларусі. Паводле звестак Беларускай асацыяцыі аўтамабілістаў, за 2020 год у нашай краіне з салонаў было прададзена 3682 "шкоды" — гэта шостае месца па аб'ёме продажаў сярод аўтабрэндаў. "Чэхаў" абыходзяць толькі аўтамабілі расійскага "АўтаВАЗа", беларуска-кітайскага "Джылі", французскага "Рэно", нямецкага "Фальксвагена" і карэйскага "Кія".\nМы не будзем пералічваць усе дзяржаўныя арганізацыі, якія выстаўляюць тэндары на рамонт сваіх "шкод". Іх дзясяткі: ад раённых выканаўчых камітэтаў да медыцынскіх устаноў. Як бачым, "Шкода" карыстаецца попытам не толькі ў шараговых грамадзян РБ.\nНаўрад ці чыноўнікі цяпер будуць пазбаўляцца ад "недружалюбных беларускаму народу" аўтамабіляў. Як вынікае з дзяржаўных закупак на абслугоўванне і рамонт аўтамабіляў, катацца на "шкодах" у найбліжэйшы час яны працягнуць.\nНа запраўцы / sb.by\nУ Жлобіне ў лужыне ледзь не патанула машына, у якой было малое дзіцё


На сьмерць Рыгора Барадуліна | horki.info\nНа сьмерць Рыгора Барадуліна\n03.03.2014 – 23:40 | 603 | 1\nЦі ня самы мудрагелісты, зачэпісты, шчодрадайны, чуласэрды, адначасова паганскі і правільна-хрысьціянскі сучасны паэта і бездакорны знаўца і стваральнік слова беларускага так гвалтоўна і назаўжды разьвітаўся з усімі намі напярэдадні смачнай вясны.\nІ хоць ведалі мы, што не малады ўжо спадар Рыгор, што хварэе ён, але ўсё адно неяк спадзяваліся, што скрыгатлівае і кароністае дрэва схавае нас яшчэ не адзін год ад ліхалецьцяў і расчараваньняў. Словам сваім і гульнёю з словам паэта так удала зачароўваў нас, уцягваў у паганскія карагоды і круціў нас да прыемнай стомы.\nПрыгэтым ён ніколі не ўвальваўся ў цьмянае, містычнае, заўсёды трымаўся крытычнага, рэалістычнага: упарта цьвердзіў пра прыгажосьць мовы і пачварнасьць улады.\nЯк хораша апісваў ён халоду і сум беларусаў, якія валачобяць па сьвеце і русяць у нашых прасавечаных гарадах. Як узорна дэманстраваў і вучыў паэта іншых пазбаўляцца атрускаў чужыншчыны.\nГарэзьліва і сьмела паэта даводзіў, што сваім словам можна абыйсьціся паўсюль, ахапіць любую сфэру.\nСьмехам, але і ўсур’ёз Рыгор Барадулін апісваў, як кавалерацца хлопчыкі і дзеўчацца дзяўчаты. І так натуральна і сьмела задзейнічваў паэта рэсурс фэмінізацыі мовы: гулагаўка, надзорка, аднадуміца, рупніца, крытыкеса, чаіца і г.д. У той час, калі маладыя маралісты не знаходзілі словаў для размоўнай мовы, паэта так проста называў, апісваў рэчы, зьявы сваімі спаконнымі словамі: цыцэры – цацохі, сраччына, падрабязьзе (трахамудзьдзе), пятля (шмоня), агуростачак (пэніс) і г.д.\nУ 2013 годзе адзін франкамоўны сябра папрасіў парады, якога беларускага аўтара варта перакласьці на францускую мову. Я параіў тады жывога клясыка Рыгора Барадуліна, хоць і разумеў цудоўна, што ня просты гэта аўтар для замежнікаў, бо і для многіх беларусаў ён не заўсёды даступны, уцямны. І тады ж я пачаў перакладаць складаныя слоўкі – дыялектызмы і аўтарскія наватворы – для франкамоўцаў, каб спрасьціць працу перакладнікам на францускую мову.\nАле падчас гэтай працы я сам нечакана апусьціўся ў незабыўны і фантазійны вір сваямоўя.\nЯк паэзія, так і проза (напрыклад, “На таку майго веку”) прыемна агаломшылі і прыкулі мяне да віцебскага слова, вядомага зь дзяцінства і мне. Дзякуючы спадару Рыгору, слоўкі маёй бабулі таксама аднавіліся і сталі рэальнымі, моцнымі, спраўджанымі, афіцыйна прапісанымі і амаль вернутымі зь небыцьця.\nЯк і марыў у вершах, паэта застанецца шчырым каханкам мовы, змагаром і ахоўцам казкі, атрыманай успадчыну ад маці.\nА на могілцы, як і прасіў паэта, будзе кроівам бліскавіцы напісана: “Ён быў на паслугах у матчынай мовы…”\nУладзіслаў Гарбацкі, arche.by


Кітай ER Кале Set, Вясна Кале Set, Вясна Цанг наборы, ER цанга наборы Вытворца і пастаўшчык\nHome > прадукты > вясна ЦангаER цанга Set\nКатэгорыі прадукту ER цанга Set, мы спецыялізаваныя вытворцы з Кітая, ER Кале Set, Spring Кале Set пастаўшчыкоў / фабрыкі, аптовыя высакаякасныя прадукты Вясна Цанга Наборы R & D і вытворчасць, мы маем дасканалы пасляпродажным абслугоўванне і тэхнічную падтрымку. Паглядзіце наперад да вашага супрацоўніцтва!\nЦана за адзінку: USD 49 - 49.5 / Set/Sets\nКітай ER цанга Set пастаўшчыкі\nER колл Набор, таксама вядомы як вясновыя цанга, усталяваны на свідравой \_ фрэзернага станка, свідраванне і фрэзеравання патрона, яго функцыя заключаецца ў заціску разака свердзела ці нож. Er гнуткая цанга ў цяперашні час з'яўляецца найбольш часта выкарыстоўваным. Яго стабільная праца, высокая дакладнасць большасць даверу вытворцаў. Усе прадукты прэцызійныя шліфаванне, у адпаведнасці з DIN 6499 спецыфікацыі дакладнасці вырабу нямецкага.\n5. Штомесячная ёмістасць: 30000 шт\nФрэзерныя Патроны з'яўляюцца галоўным аксэсуарам для правядзення цыліндрычнага рэжучага інструмента, у асноўным выкарыстоўваецца для розных свідравальных станкоў, фрэзерных станкоў і станкоў.\nER Кале Set Spring Кале Set Вясна Цанга Наборы ER цанга Наборы CNC ER Кале Set


Канвертаваць Belarusian Rubles (BYN) і Літоўскі Літы (LTL) : Калькулятар абменнага курсу\nBelarusian Ruble (BYN) і Літоўскі літ (LTL) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Belarusian Ruble і Літоўскі літ пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 5 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Belarusian Ruble. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Літоўскі літ валюты па змаўчанні. Націсніце на Літоўскі Літы або Belarusian Rubles канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Belarusian Ruble гэта валюта, у Беларусь (BY, BLR, Беларусь). Літоўскі літ гэта валюта, у Літва (LT, LTU). Сімвал BYN можа быць запісаная BR. The Belarusian Ruble дзеліцца на 100 kopeks. Літоўскі літ дзеліцца на 100 centu. Абменнага курсу the Belarusian Ruble Апошняе абнаўленне 5 красавік 2020 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Літоўскі літ Апошняе абнаўленне 23 жнівень 2018 ад Bloomberg. BYN каэфіцыент мае 3 ўважаецца лічбаў. LTL каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Лепшы Біблія Праграмнае забеспячэнне для мабільных прылад для\nБіблія Праграмнае забеспячэнне для iPhone і іншых мабільных прылад\nГэтая калекцыя лепшага мабільнага праграмнага забеспячэння Бібліі маецца агляды лепшых прыкладанняў Бібліі праграмнага забеспячэння для Palm, Pocket PC, і іншых партатыўных прылад, КПК. Гэтыя рэкамендацыі ўключаюць у сябе бясплатнае праграмнае забеспячэнне Бібліі і праграмы для куплі ад сённяшніх вядучых электронных выдаўцоў партатыўных прыкладанняў Бібліі.\nе-меч Біблія чытання. Малюнак: © Сью Честейн\nКішэнны электронны меч з'яўляецца свабодным Bible прыкладанне для чытання для Windows Mobile і Pocket PC прылад. У дадатку да ўжывання электроннай Sword, ёсць некалькі бясплатных пераклады Бібліі і інструменты вывучэння Бібліі , якія вы можаце загрузіць на прыладу для выкарыстання з праграмай электроннай Sword. Новыя версіі Бібліі і больш прасунутыя інструменты вывучэння таксама можна набыць з сайта электронных Мячоў - ёсць больш за 100 тэкстаў для электронных мечаносцаў даступныя на некалькіх мовах. Адна добрая рэч аб электронных мечаносцаў, што ёсць выдатны Windows, настольная версія, так што калі вы знаёмыя з электроннымі мечаносцамі на вашым ПК, версія PDA павінна быць гэтак жа зручнай для вас. Чытаць далей...\n• Перагледжаныя Сью Частейн. Больш падрабязна »\nMyBible 4 меню Асаблівасці. Малюнак прадастаўлена Laridian Electronic Publishing\nLaridian Electronic Publishing прапануе мабільнае праграмнае забеспячэнне Біблія для Palm, Pocket PC, Windows Mobile-смартфон, iPhone, IPod Touch, iPhone і прылад BlackBerry. Гэты агляд ахоплівае асаблівасці ў Laridian MyBible 4 для прылад, якія працуюць пад кіраваннем аперацыйнай сістэмы Palm OS 5.0 і вышэй. Ёсць некалькі пераваг і перавагі выкарыстання MyBible 4 на далоні КПК. Для пачатку, я вывучаю Біблію з MyBible-гэтак жа, як я традыцыйная Біблія, вылучаючы і закладкі вершы і даданне нататак. Я асабліва цаню , як спасылкі або множныя Бібліі адкрыты ў азделяйте сінхранізацыі , як я рухаюся праз Біблію з MyBible 4.\n• Перагледжаныя Shelley Elmblad, Financial Software Expert Абут.кома.\nАліўкавы дрэва BibleReader для iPhone і Windows Mobile прыладаў\nКаталог Olive Tree прапануе шырокі спектр рэсурсаў, у тым ліку версіі Бібліі, Божыя, слоўнікі, электронныя кнігі, навучальныя дапаможнікі і г.д., якія захоўваюцца непасрэдна на прыладзе, падключэнне да Інтэрнэту не патрабуецца для чытання. Малюнак: © Сью Честейн\nАліўкавы дрэва BibleReader гэта бясплатнае прыкладанне Бібліі для мабільных прылад , уключаючы iPhone і IPod Touch , Pocket PC , Palm, смартфоны Blackberry і многае іншае. Olive Tree прапануе дадатак BibleReader ў якасці вольнага запампоўкі, разам з некалькімі бясплатнымі версіямі Бібліі, і сотні іншых свабодных рэсурсаў, такіх, як Божыя, каментары і кнігі - на англійскай і некаторых іншых мовах. Акрамя таго, яны прапануюць шмат папулярных версій Бібліі і навучальныя інструментаў , якія можна набыць па асобнасці або ў пучках. Я паспрабаваў некалькі іншых бясплатных мабільных прыкладанняў Бібліі, і я аддаю перавагу аліўкавы дрэва ў першую чаргу за яго хуткасць які запускае і прастата навігацыі ў рамках праграмы. Чытаць далей...\nLaridian PocketBible для АС Windows\nLaridian PocketBible Workspace. Малюнак: © Mary Fairchild\nLaridian PocketBible для Windows, уяўляе сабой партатыўны, але магутнае прыкладанне Біблія для выкарыстання на працоўным стале ПК, ноўтбук або планшэтны ПК. Што робіць гэта праграмнае забеспячэнне настолькі унікальны, што ён прызначаны для цалкам працаваць з флэш-назапашвальніка USB. Вы можаце ўсталяваць і запусціць праграму з жорсткага дыска вашага кампутара ці непасрэдна з флэш-дыска, куды вы ідзяце! Калі вы падобныя на мяне, калі вы падарожнічаеце вы хацелі б мець доступ да ўсіх жа інфармацыі, якая маецца на вашым хатнім кампутары, у тым ліку Бібліі. PocketBible для акна робіць яго простым. Калі вывучаць Біблію дома на настольным кампутары, вы можаце лёгка ўзяць праграму з вамі ў офіс, у школу або ў паездцы. Чытаць далей...\n• Водгук Мэры Fairchild, Кіраўніцтва Абут.кома да хрысціянства. Больш падрабязна »\nСтаразапаветныя прароцтва Ісуса\nБіблейская гісторыя Зводка (Index)\nВелікодны свята для хрысціян\nХрысціянскія рэфармацкага царквы Перакананні\nЛепшыя Bass азёр у Грузіі\nУсё пра насякомых міграцыі\nЯк Каша сталі\nСамыя загадкавыя Анамаліі Марса\nЛепшыя Біблейскія праграмы Праграмнае забеспячэнне\nДаведайцеся, як праспрагайце «Ranger» (Спарадкаваць)\nАрхеалагічнае даследаванне Shell Middens