Карысныя пакаёвыя расліны - Дом 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Дом 2017 ⇒ Карысныя пакаёвыя расліны\nАсноўны плюс пакаёвых раслін у тым, што яны насычаюць дом жыватворным кіслародам. Але не ўсе ведаюць, што шэраг раслін здольны памяншаць колькасць мікробаў у паветры, а таксама паглынуць негатыўную энергію.\nПакаёвы свет можа дапамагчы ў перыяд эпідэмій, нейтралізуючы негатыўныя бактэрыі і мікробы, якія прыносілі ў хату. Тым, хто верыць у вучэнне фен-шуй, варта абзавесціся кактусамі, менавіта яны акумулююць на сабе негатыўныя эмоцыі і шкодную энергію, таму пажадана мець хоць бы адно расліна ў кожным памяшканні кватэры.\nУ кухні пажадана размяшчаць тыя расліны, якія спрыяюць ачышчэнню паветра ад прымешак газу. Гэта монстера, спатифиллум, каланхоэ, хлорофітум і багаткі. Фікус і цеперус дадаткова ўзбагацяць паветра кіслародам.\nЦытрусавыя расліны незаменныя ў перыяд распаўсюджвання вірусных захворванняў: распаўсюджваючы ўстойлівы пах, які змяшчае фітонціды, хатні мандарын і лімон дапамогуць у гэтым.\nАсабліва ўважліва трэба падбіраць карысныя пакаёвыя расліны для спальні. Тут пажадана ставіць расліны, якія валодаюць уласцівасцю супакойваць і расслабляць. Для гэтага падыходзяць розныя гатункі драцены, фікус, циссус.\nНа ўзроўні псіхалогіі пакаёвыя расліны таксама карысныя: у перыяд восеньскіх дэпрэсій, звязаных з завяданнем прыроды, квітнеючая ў доме архідэя здольная палепшыць настрой нават у самую прытуманеную надвор'е.\nПры гэтым не варта набываць расліна толькі па прычыне таго, што яно можа прынесці карысць. Найлепшы тэст на сумяшчальнасць кветкі і яго будучага ўладальніка - гэта першае знаёмства ў краме. Расліна павінна падабацца і выклікаць пазітыўныя эмоцыі, як бы яно не выглядала. Толькі ў тым выпадку, калі кветка падабаецца першапачаткова, можна разлічваць на тое, што ён падорыць пазітыўныя эмоцыі.\nПапярэдні Тэкст Суфле з сыру - рэцэпты прыгатавання ў духоўцы, мікрахвалевай печы, мультиварке і пароварке (фота і відэа)\nНаступная Артыкул Як перажыць растанне з каханым чалавекам лягчэй і хутчэй - парады псіхолагаў\nЧым карміць любовь\nСвінг: даніна модзе ці павальнай грэх?


Пісар дэкрэтавы літоўскі — Вікіпедыя\nПісар дэкрэтавы літоўскі — ураднік у Вялікім Княстве Літоўскім. Загадваў дэкрэтавымі кнігамі Метрыкі ВКЛ. Урад быў утвораны ў 1645, падлягаў прысязе. 8.8.1699 выйшла дэкларацыя аб перавазе гэтага ўраду над інстыгатарам літоўскім. Але фактычна гэта тычылася толькі Рамановіча, бо пазней урад размяшчаўся ніжэй за інстыгаторыю.\nПісарамі дэкрэтавымі літоўскімі былі:\nЦыпрыян Павел Бжастоўскі (27.3.1645 — 11.4.1650)\nКрыштаф Антоні Абрынскі (20.7.1650 — 28.6.1660)\nЯн Фрацішак Пазняк (30.6.1660 — 1664?)\nКазімір Юліан Пухальскі (11.4.1665 — 7.11.1692)\nЯн Дзянісі Рамановіч (5.1/18.11.1693 — 21.6.1701)\nКазімір Караль Вайдзевіч (29.9/20.10.1704 — 26.9/12.1707)\nСамуэль Юровіч (Юрэвіч) (16.11.1709 — 9.1.1720; 9.2.1711 з тытулам пісара дэкрэтавага выступае Марцін Фларыян Карафа-Корбут)\nФранцішак Хжаноўскі (20.5.1721 — 1722)\nДавід Міцкевіч (13.10.1722 — да 30.4.1737)\nКалікст Гарноўскі (8.7.1737 — 1746)\nРафал Юзаф Яленскі (12.12.1746 — 29.1.1752)\nГедэон Яленскі (16.10.1752 — 18.10.1776)\nЯн Яленскі(польск.) бел. (29.10.1776 — 1793)\nБагуслаў Леапольд Аскерка (1793? —)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Пісар_дэкрэтавы_літоўскі&oldid=3615939"


30 студзень 2016, 11:03\nУ фінальнай сустрэчы беларуска, «сеяная» пад пятым нумарам, за паўтары гадзіны упартай барацьбы адолела прадстаўніцу Славаччыны Тэрэзу Міхалікаву — 6: 3, 6: 4. Славачка ў рэйтынгу турніру да вырашальнага паядынку значылася пад другім нумарам.\n«Я проста шчасьлівая і атрымліваю асалоду ад першай у кар’еры перамогі на турніры сэрыі «Вялікага шлему», — сказала пасьля матчу беларуская юніёрка.\nВарта адзначыць, што Вера Лапко стала другой тэнісісткай зь Беларусі, якой удалося заваяваць аўстралійскія корты ў такім юным узросьце. 11 гадоў таму — у студзені 2005-га — у Мэльбурне першынствавала Вікторыя Азаранка, якая потым дарасла да статусу першай ракеткі сьвету.\nТрыюмф Веры Лапко спрычыніўся да запрашэньня маладой спартоўкі ў распалажэньне нацыянальнай зборнай: з Аўстраліі Лапко адправіцца ў канадзкі Квэбек, дзе далучыцца да сваіх сябровак — Вікторыі Азаранкі, Вольгі Гаварцовай і Аляксандры Сасновіч. 6-7 лютага беларускі згуляюць матч Кубку Фэдэрацый II Усясьветнай групы супраць канадзкіх тэнісістак.


Алесь Жук - Міш — Кароткі змест / Краткие содержания\nГлавная → Беларуская літаратура → Алесь Жук → Алесь Жук - Міш\nАлесь Жук - Міш\nБонусь прачнуўся рана, але не ўставаў. Чуў, як на кухні пынілася Волька. Каб гэта другога дня, то з жончыных рук на падлогу падала б ці накрыўка каструлі, ці алюмініевая місачка. Калі ж Бонусь не абзываўся ў адказ на ўсю гэтую «артылерыю», дзверы ў спальню прачыняліся: «І дакуль ты будзеш вылежвацца? Сонца ўжэ над зямлёю стала! Варыны малыя дзеці ўжэ па вуліцы бегаюць. Стары чалавек, як табе не брыдка!..» Волька вярталася да прыпечка, споведзь вяла і адтуль, пакуль Бонусь не паднімаўся і не ішоў на двор. Клалася спаць Волька ў адну пару з курамі, але і ўставала разам з імі. І не магла цярпець, каб спаў гаспадар, хоць рабіць яму досвіта не было чаго.\nСёння Волька пынілася ціха. У спальні на суседнім з Бонусем ложку спалі сын Лёня і зяць Гена. Сын прыехаў учора на апошнім аўтобусе, а зяць яшчэ пазней прыкаціў на матацыкле з каляскаю. Гасцей Бонусь не чакаў, не пісаў, каб прыязджалі, бо не было ніякае пільнае работы.\nУ спальні стаяў кволы прыцемак. Млявае ранішняе сонца мякка прасейвалася скрозь тоненькія занавескі на палакіраваную падлогу. Пры гэтым няяркім сонечным святле, у цішыні добра і радасна адчуваць, што ты жывеш, што ўвесь гэты свет дзеля цябе і што ты здаровы, лёгкі целам.\nЦіха, каб не трашчалі спружыны старога матраца, Бонусь устаў, надзеў цёмна-зялёную з тоненькае мацеры рубашку-куртку з вузенькімі пагончыкамі і нагрудную кішэню. Будучы ў Слуцку, купіў сабе студэнцкі рабочы касцюм – зручны насіць летам.\nСам Бонусь высокага росту, крыху сутулаваты, з цёмным загарэлым тварам і сівымі густымі валасамі, здаваўся маладзейшым у гэтым касцюме – не скажаш, што яму за шэсцьдзесят год.\nНа кухні Бонусь уссунуў на ногі старыя растаптаныя сандалеты, выйшаў на ганак.\nСонечна ўстала раніца. Ад расы пацямнела сцяжынка да двары, густа, шызавата легла раса на блакітную фарбу зяцевага матацыкла і на мураўку, якою туга ўрос двор. Ненадоўга і гэтая раса, і тоненькая намітка туману – пакуль крыху вышэй не ўстане сонца. Дзень будзе гарачы, хоць і пачынаецца ўжо верасень, і нават удзень павявае, ходзіць над зямлёю напорысты вецер.\nМыўся Бонусь ля рукамыйніка, прыбітага да плота. Пакрэхтваў, плюхаючы ваду ў твар, – прыемна, казытліва беглі пад рубашкаю кроплі па грудзях і па спіне.\nГаліўся на верандзе, паставіўшы на халадзільнік люстэрка. доўга вадзіў па твары электрабрытваю, якая хавалася ўся ў яго вялікай, цёмнай руцэ.\nКалі вярнуўся ў хату, жонка не вытрывала, запыталася:\n– Куды гэта ты зранку так выхарошваешся?\n– А табе ніяк не дагодзіш. Пад’еду да Веціка. Хай после абеду заедзе ў лес. Гуртам зараз і забяром усё сена.\n– От табе гэта сена! толькі людзі будуць лішняе языкамі трапаць. Хопіць і таго, што дадуць з калгаса. Хай бы дзеці пагулялі. Схадзілі б у лес, абарвалі якую ягаду.\n– Куды ты раўняеш лесавое сена з цімафееўкаю? А яны не падарвуцца за адзін раз у год. Мне ж работу вялікую зробяць.\n– А хто на заправачную за цябе пойдзе?\n– Сам заеду, адамкну.\nБонусь вывеў з гаража стары, але дагледжаны «каўровец». Матацыкл вывеў на вуліцу, там завёў, каб не пабудзіць гасцей.\nУ шэсцьдзесят гадоў Бонусь пайшоў на пенсію, пакінуў трактар. Пасля згадзіўся быць запраўшчыкам – здаровы мужчына, неяк не з рукі было сядзець зусім склаўшы рукі.\nНа заправачнай Бонусь адамкнуў замкі на цыстэрнах з маслам і негролам, а таксама будку, у якой стаялі дзве заправачныя калонкі, на бензін і на салярку. Паклаў на самаробны, з негаблёваных дошак прамазучаны стол канторскую кнігу – журнал уліку адпушчанага гаручага, каб самі механізатары, хто будзе запраўляцца, запісалі колькі яго ўзялі.\nЯзда ў Бонуся была нядоўгая: Вецік жыў у прымах у Вуглах, невялікай вёсцы кіламетраў за пяць ад цэнтральнае сядзібы. Ён у вялікую навуку не пайшоў: кончыў толькі вучылішча, а потым курсы і рабіў у меліярацыйным упраўленні на «беларусу». Меў неблагія грошы, работа воддаль ад начальства – сам сабе гаспадар. Каб чалавек другое натуры, маючы гэтакую машыну ў руках. То нажыўся б. Але Вецік быў не з тых, што ўварві ды падай. Яно мо і так: каб ведалі, што ўрвіцель, то не далі б гэтакае волі.\nБонусь ніколі не любіў прасіць помачы ў чужога чалавека, мець ад каго ласку, калі можна абысціся і без яе. А з гэтым сенам не надта і хацелася, каб у вёсцы ведалі, дзе ён касіў. Чужое дабро людзям вочы коле.\nЯно можна было б і не гнацца на лішняе сена, хапае на карову і таго, што даюць з калгаса. Але ж не зраўняеш калгасную цімафееўку з лесавым, пахучым, як чай, сенам. Ды і невялікі клопат дастаць яго. Гэта пакуль не асушылі балота і не насеялі травы, не было чым кароў карміць. Тады кожны даставаць стараўся наўзахваткі, бо і ржышча з зеллем як падзь падалі, каб дзе якую латку ўкасіць. Іржышча тады касіць не давалі – заворвалі, каб гніло ў зямлі, каб лепш яна ўгнойвалася. Цяпер ніхто не забараняе касіць іржышча і ніхто і не косіць яго – хапае сена і калгасу, і людзям з уробленых, дагледжаных лугоў. Цяпер лесніка пачастуй толькі – і касі, як маеш час. А часу Бонусь меў.\nЗа паўгадзіны Бонусь скружыў у вуглы і назад на заправачную, пабыў там, пакуль раз’ехаліся машыны і начальства з цэнтральнае, і пакурэў дадому.\nГосці ўсталі пазнавата. Снедалі за чаркаю, бо спяшаць нікому нікуды не выпадала. Выбраліся ў лес пад полудзень, калі сена добра ўжо абветрыла і падсохла. Упраўна падварушылі, перавярнулі яго і пачалі падбіваць у валкі, каб спрытней класці на прычэп.\nСам Бонусь, раздабрэлы пасля ранішняе чаркі, больш пастойваў, абапіраючыся на грабільна і гаворачы, чым рабіў. Ён, пакуль хлопцы канчалі валкаваць, узяўся рассцілаць сурвэтку і ставіць полудзень, які ўзялі ў лес.\nПазіраў на сына Лёню, рослага, загарэлага да чарнаты, як негр. Неяк не верылася, што гэты мужчына вырас з таго маленькага, бледнага з твару хлопчыка, які насіў картовыя штанікі на адной шлеечцы і мацаў за бацькавы кішэні, калі той вяртаўся з работы – ці прывёз зайчыкавага хлеба? Тады і акраец хлеба быў за пачастунак.\nІ цяпер нешта пераварочваецца ў Бонуся ў грудзях, як успамінае ён тое жыццё, тыя галодныя і халодныя гады, калі трэба было рабіць душу паслухоўваючы, каб толькі хапіла на кавалак хлеба дзецям...\nБонусь таму і пайшоў на курсы ў МТС, сеў на трактар, а потым і на камбайн. Хоць лажыў сілу і здароўе, але зарабляў, нічога не скажаш.\nПакінуў трактар Бонусь пасля таго як добра ўзяў яго радыкуліт. Два месяцы пралежаў у бальніцы, змогся, наглядзеўся на хворых Аглядзеўся і на самім пражытае, многае перадумаў і дайшоў да таго, што цяпер, калі выбудаваўся, выправіў у жыццё дзяцей, разжыўся – не трэба зайздрасць на лішні заработак: не стане здароўя – не спажывеш нажытага. Трэба ўмець не толькі зарабіць, а і распарадзіцца дабром.\nБонусь накроіў хлеба, нарэзаў чырвонае цвёрдае паляндвіцы, сала, наклаў маласольных агуркоў. Дастаў чаркі, бутэльку гарэлкі і невялікую біклажку хлебнага квасу, які рабіў сам з ячменных праснакоў.\n– Усё, хлопцы, усё! Хай ляжыць. Паабедаем і будзем Веціка чакаць.\nЛёня ўваткнуў грабільна ў зямлю, першы падышоў да бацькі, сеў у цяньку пад кустом. На плечы яму страката леглі сонечныя плямкі.\nЗяць падышоў пазней, сеў на сонцы. Ён ніжэйшага за Лёню росту, незагарэлы, белы целам, як палатно, і таму здаваўся слабейшы, хоць шыршы ў плячах, з вялікімі, цёмнымі ад металу, натруджанымі рукамі.\nБонусь прывык да зяцевае маўклівасці, ведаў, што Гена не вахлак і не маўчун. Калі пад чаркаю і ў настроі – засыпле анекдотамі, песню завядзе. Ды і дарма, што токар, – канчае завочна на інжынера, стаіць у чарзе на машыну. І жонка за ім гора не ведае.\nУ Лёні толькі што работа чысцейшая: пасля мастацкага вучылішча робіць мастаком-афармляльнікам на заводзе.\nЛёня з біклажкі доўга піў квас, потым стомлены адкінуўся на пакошу, як і не адчуў, што яна колецца.\n– Гляджу я, бацька, як лес прачысцілі: дзе таўсцейшае – пад сякеру.\n– Нарасце лесу. Гэта ж пасляваенны нарос. Некалі тут усё спляжана было. А хто ў лесе не злодзей, той дома не гаспадар. Гэтак некалі старыя людзі гаварылі.\n– Цяпер машын столькі, што можна ўсю зямлю спустошыць. Рэчку выразалі, канаваю зрабілі. Усё па парадку рэжам, каб толькі выгаду мець, каб большы кавалак сабе ўрваць.\nЛёня прыпадняўся на локаць, узяў чарку, чокнуўся з бацькам і Генам. Гена насмешліва пазіраў на швагра – і як той выпіў, і як закусваў кавалачкам паляндвіцы.\n– Чаму, добра было, як рэчка была. Але ж без сена сядзелі. А цяпер на тым балоце травы нарастае і калгасу, і людзям, – не настойліва, але пераканана запярэчыў Бонусь сыну, як чалавек, які ведае пра гэта лепш за другога, але не хоча настырацца, каб не псаваць таму настрою, бо ад таго, што дакажа ён ці не дакажа сваю правату, нічога не зменіцца.\nДы чаго спрачацца тут, на ўтульнай палянцы, пад чарку? На душы ў Бонуся спакойна, адчуваецца ўпэўненасць у самім сабе, гонар за тое, што не абы-хто ён, што пражыў жыццё добра: вунь як сям’ёю распарадзіўся – усё ладам, сам мае не малую пенсію.\nГена закусваў гарэлку салам з хлебам і агурком, пакуль Лёня гаварыў, хітравата пазіраў на яго. Той заўважыў гэты позірк і не змоўчаў:\n– Чаго пасміхаешся? Я праўду гавару: што не ўмеем мы рабіць усё ў меру, прыгожа каб было. Пачнем балота драць – дзяром усё падрад. А можна было і поплаў асушыць, і рэчку пакінуць. На будучае трэба думаць, хоць і даражэй работа абыдзецца.\n– Ён у вас, бацька, мяса любіць, але бычкоў шкадуе. Табе дай менш у рот, дык ты ўсё падрад выкарчуеш і высушыш, – быццам пра даўно вядомае, спакойна сказаў Гена, паволі жуючы. Еў ён не спяшаючыся, але са смакам.\n– Цынік! Утылітар! Здаровая біялагічная істота. Пад’ела, села ў кватэру з санвузлом, купіць свой легкавічок – і шчасце!\nЛёня махнуў рукой і тэатральна адвярнуўся.\n– Саранча-эстэт. Сядзеш у маю машыну, каб паехаць па грыбкі і палюбавацца на прыроду. А можа, і раней за мяне машыну купіш, каб толькі знайшоўся хто мыць і глядзець яе. А ты б толькі сеў і паехаў.\n– А чаму не купіць? Ён за сваё рысаванне не менш за цябе бярэ, – рашыў унесці яснасць у сынаву і зяцеву спрэчку Бонусь.\nГена і Лёня разам засмяяліся, зразумеўшы яго захад Бонусь і сам засмяяўся, здагадаўся, што хлопцы проста з-за няма чаго рабіць паддражнівалі адзін аднаго, і ён са сваім міратворствам трапіў як лапцем у лужыну.\nЛёня ўкінуў у рот яшчэ кавалак паляндвіцы, разаслаў рубашку, прылёг, устаў, заламаў купчастую верхавінку маладое бярэзінкі так, каб цень лажыўся яму на голаў.\nГена выпіў яшчэ чарку, добра пад’еў, напіўся квасу, не паленаваўся, прынёс жмак сена, паслаўся на сонцы, прыкрыў голаў газетаю.\nБонусь дапіў гарэлку, даеў, каб нічога не заставалася, прайшоў яшчэ, памацаў сена – забірай хоць зараз. Тут, на лесавой палянцы, у лагу, які ўвесну заліваўся вадою, а таму вільгаці ставала ў зямлі і ў самае спякотнае лета, добра расла трава. Ад выпітага Бонусь размяк і таксама паслаўся пад вербалозавым кустом, задрамаў, думаючы, што дажыў да добрае старасці.\nБонусь прахапіўся ад блізкага лапатання трактарнага матора. Вецік на трактары выехаў на паляну, заязджаў на дальні канец яе. Ды не так і рана было – сонца ўжо добра пахілілася на вечар. Хлопцы соладка спалі. Лёня аж блішчаў ад поту сваім чорным целам, а Гена быў чырвоненькі, як падпечаная ў духу булачка.\nВецік вылез з кабіны, ішоў да бацькі. Невысокага росту, у клетчатай з кароткімі рукавамі навыпуск рубашцы, без шапкі, з рэдзенькім, зачэсаным набок чубком.\n– Пад’ём, работнічкі, а то скора дым пойдзе, – ён злёгку шлёгнуў адламаным на хаду дубцом Гену, а потым і Лёню. – Пад’ём!\nГена падхапіўся хутка, сцепануў плячыма:\n– А чорт! Здароў!\nЁн падаў руку Веціку, яшчэ раз азірнуўся на свае плечукі, пакруціў галавою, надзеў рубашку.\n– Зліняеш, зліняеш. Так гультаю і трэба, – пажартаваў Вецік.\n– Зліняць мо не зліняю. З мяне не вельмі злазіць.\nЛёня ленавата прыўзняўся на локаць, паглядзеў на брата, падаў руку, каб той дапамог устаць. І, ухапіўшы за руку, лёгка шмаргануў Веціка на сябе, паваліў і прыціснуў да зямлі.\n– Пусці, бычок! Выгуляўся, дзіва што. Табе б не памазок у рукі, а да станка ці на трактар.\nВецік устаў, падагнаў мужчын:\n– Ну, давайце пачынаць. А то пакуль ускінем, пакуль дома стопчам, то і вечар будзе.\n– А тут няма чаго рабіць чатыром! – махнуў рукою Лёня, дастаў з-пад куста біклажку, прагна і доўга піў, перадаў яе Веціку.\nНапіўшыся квасу, усе ўчатырох пайшлі да трактара.\nПадаваць на прычэп стаў Лёня, вярнуўся на сахары па капе. Гена таптаў, Бонусь падгрэбаў следам патрусіны, Вецік дражніў хлопцаў:\n– Давай, давай, інтэлігенцыя! Тапчы чужых, каб свае баяліся!\nПаклалі сена скора. І хаць, здавалася, нямала яго было, але ўтапталася ў прычэп, толькі чуць вышэй бартоў.\nКалі паселі ехаць, Вецік выглянуў з кабіны і папярэдзіў:\n– Наверх не вылазь, А то нанясе які чорт участковага.\n– Давай, давай, газуй, праведнік! – махнуў рукою Лёня.\nДома Бонусь сам палез таптаць у хлеў, Лёня і Гена падавалі.\nХоць рабілі работу спорна, але пакуль кончылі, на дварэ зрабілася свяжэй, сонца ўжо стала вялікім і чырвоным, стаяла на самым захадзе.\nМыліся на дварэ. Вецік паліваў Лёню і Гену вадою, якая цэлы дзень стаяла ў ночвах на сонцы і стала цёплая, як луг. Гледзячы на маладых, не вытрымаў, раздзеўся да пояса і сам Бонусь, загадаў, каб палівалі яму з вядра на спіну.\nВолька, якая ставіла на стале ў верандзе вячэру, выглянула з дзвярэй, пакруціла галавою: «Дзяціняе пад старасць. Дальбог, дзяціняе!»\nГену намазалі плечы кіслым малаком, і пасля ўсе ўчатырох, спакойна гаворачы, сядзелі на лавачцы пры плоце, курылі, чакалі, пакуль за стол.\nАдвячорак на дварэ пах цеплынёю, сухім духмяным вераснёўскім сенам.\nЗа сталом пасля чаркі развесяліліся, загаманілі.\nБонусь успомніў, што сёння ў канцавога Адама вяселле, прымусіў адзецца ў свой выхадны касцюм Веціка, і сам, ідучы пасярэдзіне, павёў сыноў на танцы.\nБонусь ішоў у белай кашулі, з расшпіленым каўняром, у касцюмных, старога пакрою штанах з абшлагамі на калошах – якраз па цяперашняй модзе. Справа ішоў у сетачцы-тэнісцы Лёня, загарэлы, высокі, злева, акуратна адзеты ў касцюм, пры гальштуку, спакойны і паблажліва ўсмешлівы Гена, бытта гонар рабіў і гэтай вуліцы тым, што ішоў па ёй, і нават тым, з кім поруч ішоў. Вецік, у велікаватых бацькавых штанах і таксама велікаватай белай рубашцы, нібыта саромеўся сваёй несамавітасці і прыадстаў крыху, а потым і прыпыніўся, загаварыў з мужчынамі.\nМузыка іграла на вяселлі непрывычная цяпер нават і ў вёсках – духавая. І яна, мяккая, шырокая, затапіла ўсё наваколле ласкавымі і журботнымі гукамі, ад якіх рабілася не толькі весела, але неяк і ўрачыста, светла на душы.\nВоддаль ад натоўпу, які сабраўся вакол танцораў, стаяў мужчына ў сандалетах на босую нагу і,выцягнуўшы шыю, уважліва глядзеў на моладзь. Сандалеты старыя, добра ўсохлыя, ногі вялікія, як лыжы.\n– Здароў, Міш! Здароў, кажу! – гукнуў Бонусь, але мужчына не пачуў і азірнуўся толькі тады, як Бонусь моцна ляпнуў яго па плячы. Спачатку на твары ў мужчыны прамільгнуў і боль, і раззлаванасць на Бонуся. Але калі ён угледзеў Лёню, усміхнуўся, падаў руку Бонусям:\n– Га? Здаровы! Бач, сабраліся гуртам, як у лес красці!\n– Нам, дзядзька Міш, красці не трэба. Мы і самі пазычыць можам.\n– Дзіва што! Го! Вучоныя людзі!\nВецік падышоў пазней, моўчкі падаў Мішу руку, і той спехам паціснуў яе – Веціка ён бачыў часта, рабілі раней у адным меліярацыйным упраўленні.\nНекалі рослы, жылісты мужчына, аднагодак Бонуся, Міш дачасна састарэў, усох неяк. Крыху недачуваў ён пасля фронту, таму і мянушкаю стала скарочанае ягонае імя – так хутчэй можна было паклікаць мужчыну. Меў Міш сілы на чатырох, не менш. Жыў пасля вайны ў старой бацькавай хатцы з падслепаватымі акенцамі і высокімі прызбамі, без падлогі, з невялікаю печкаю, якая муравалася на зіму пасярод хаты. Тады Віцеку здавалася, што Мішу цяжка хадзіць у сваёй хатцы, трэба згінацца. Але тым не менш у гэтую нізенькую хатку збіраліся на вечары гуляць у карты мужчыны з усяго канца вёскі. У іншых хатах замінаў такі гурт. А тут не. Можна было і курыць, і гуляць. Гаспадыня, худзенькая, бледная з твару жанчына, не злавалася і не сварылася...\nПотым Міш пачаў будавацца. Хату ставіў вялікую, прасторную. Падзарабляць хадзіў да людзей – і касіць, і гліну капаць, і торф рэзаць. Хадзіў туды, дзе трэба была сіла, і не шкадаваў яе. І падарваўся на рабоце, пайшоў на курсы экскаватаршчыкаў, дабудаваўся, але, мабыць, з натугі, пачаў глухнуць і марнець.\nДа таго часу павырасталі дзеці і разбраліся па свеце, засталася пустая хата на двух старых людзей, якія жылі толькі на кухні, не стала ўжо каму збірацца на вячоркі, гуляць у карты.\n– Дак, Міш, і ў цябе ж дзеці гэтакія, як мае, параслі, – падштурхнуў пад бок мужчыну Бонусь.\n– Го? Музыка добра грае, не лянуецца, – ці то не дачуў Міш, ці то не захацеў гаварыць пра сваіх дзяцей. Хлопец яго даўно недзе бадзяўся па вярбоўках, дачка пайшла правадніцаю на цягнік і ўжо разы са тры выходзіла замуж. Сына яе ад першага замужжы гадаваў Міш.\n– Мо і барабана не чуеш, пень глухі! – кіўнуў на Міша галавою Бонусь.\nМіш задаволена ўсміхаўся.\n– Лёня, завініся дадому, бутылку вазьмі і кавалак які хлеба. – Бонусь падміргнуў сыну, і той зразумеў бацьку.\n– Перастаньце! Вам што, рабіць няма чаго? – умяшаўся Вецік.\n– Ладна. Чаго ты? – перапыніў яго Гена, які здагадваўся, што стары Бонусь нешта прыдумаў. Яму хацелася паглядзець, што будзе.\n– Тваё дзела старана! Не па душы табе – адыдзі! – Прыкрыкнуў на сына Бонусь, падагрэты зяцеваю падтрымкаю.\nМіш азірнуўся на мужчын, усміхнуўся. Ён выцягнуў худую шыю, прыслухоўваўся да музыкі і чуў, можа, і сапраўды адзін толькі барабан. І ці не ўспамінаў, як некалі на пасляваенных вечарынках, сам яшчэ ў старой, чыста вымытай гімнасцёрцы, вясёлы, падвыпіўшы, іграў на барабане, пазвоньваючы булавою па медных талерках.\nТады Міш любіў яшчэ расказваць, як ён дайшоў у Берлін і як павінен быў падымаць над рэйхстагам сцяг, калі б гэтага не ўдалося зрабіць Кантарыі і Ягораву. Невядома, праўда тое ці не, але ім, дзецям, слухаць было цікава. Яны тады прыходзілі да Міша стрыгчыся. Ён меў закручаную ў старую чырвоную хустачку трафейную машынку. Колькі хлапчукоўскіх галоў абірычыла тая машынка ў вялікіх, але цёплых мужчынскіх руках!\nПраз гэтулькі гадоў забылася многае ў жыцці, а той лёгкі пах машыновага масла, тое цяпло рук не забылася, быццам было зусім нядаўна, і, можа, успомніцца, калі ўжо застанецца табе на свеце некалькі жывых дзён.\nВецік яшчэ здалёк бачыў, як вярнуўся Лёня, як упіраўся, не хацеў ісці Міш, а Бонусь адводзіў яго ўбок, узяўшы пад руку, як дапамагаў бацьку ўгаворваць чалавека Лёня, як пасміхоўваўся Гена.\nВецік паціху пайшоў дахаты, пераадзеўся, завёў трактар і паехаў дадому.\nМузыканты не лінаваліся іграць, не рабілі доўгіх перакураў. Танцавала найбольш моладзь, якой многа сабралася на вяселле – папрыязджалі з горада дзеці на выхадныя да бацькоў. А таму і заказвалі найбольш модныя цяпер танга, шэйкі, казачкі, і ўжо самі музыканты – старэйшым – пачыналі вальс ці дустэп. Да «рускага» яшчэ не дагуляліся, бо не выйшлі з хаты сваты, перавязаныя ручнікамі і добра расчырванелыя ад выпітага і ад гарачыні за сталом.\nМіш таксама чакаў сватоў і чакаў «рускага». Ад выпітае гарэлкі пачынала соладка туманіцца ў галаве, лёгенька пазвоньваць у маладыя званочкі. Мішу не ставала «рускага», бо цяперашніх танцаў, у якіх маладыя падскоквалі, як козлікі, ён не ведаў і не прызнаваў. Які ты хват, можна паказаць толькі танцуючы «рускага».\nА таму, як толькі паказаліся сваты на вуліцы, Міш асцярожна, бы падкрадваючыся, падаўся да музыкантаў, падміргнуў, махнуў рукамі: адною быццам стукнуў па талерцы, а другая ўдарыла булавою. Барабаншчык, маленькі, худы, ужо ў гадах мужчына, зразумеў, што ад яго хочуць, нават ахвотна ўстаў, зняў з пальца сырамятную почапку, падаў талерку і булаву.\nМіш, пахіснуўшыся, сеў за барабан, спачатку ўдарыў крыху не ў такт, а потым нахіліў голаў, прыслухоўваючыся, пачаў барабаніць у лад, калі і не чуў, як іграе барабан, то па руках сваіх адчуваў, што ўдарае не надта моцна і не ціха. І як наладзіўся барабаніць, ужо не надта прыслухоўваўся, больш цікаваў сватоў.\nАле тыя не спяшаліся. Спачатку курылі, нешта моцна і весела гаворачы з гэтакімі ж самымі чырвонымі ад гарачыні вясельнымі жанкамі. І толькі пасля таго як Міш збарабаніў яшчэ вальса, на круг выйшаў малады мужчына, доўгавалосы, у штанах з расклёшнымі калошамі, п’янавата папрасіў – «рускага!» – няўпэўнена прайшоў па крузе, спыніўся перад сватамі, прытупнуў нагою, раз, другі, развёў рукамі, запрашаючы ў круг. Першаю на яго запрашэнне азвалася тоўстая, як печ, баба, пайшла ўкруга хлопца, нечакана лёгка, зграбна перабіраючы нагамі, як падмеценая.\nОт з ёю Міш і мог станцаваць, як гэта танцавалі некалі, у яго маладасць. І каб гэта было яшчэ зухавацей, Міш прыгнуўся, перакінуў на плечы рэмень барабана і з ім, зыбнуўшыся з першага кроку, ірвануў у круг, ужо забыўшыся пра ўсё. Стараючыся, каб прыгажэй выходзіла, ён сіліўся вытупваць нагамі, але яны, і старыя ўжо, і п’янаватыя, не слухалі і смешна тупацелі, стараючыся ўтрымаць гаспадара, каб той не ўпаў.\nАле Мішу здавалася, што ён плыве, ляціць па крузе, як вецер. Ён ужо не чуў, што там і як там іграла музыка, лупіў па барабане, усміхаўся і шчасліва на ўсе грудзі вухкаў ад асалоды, як балотны бык.\nІ сваха, і той малады хлопец, што пачаў танец, шарахнуліся з круга – далей ад барабана і булавы, якая шпарыла па ім. Але Міш не заўважаў гэтага, яму здавалася, што ўсе пайшлі танцаваць. Ён бачыў вакол сябе, як варушыліся, смяяліся людскія твары – усе танцавалі разам з ім.\n– Давай, Міш, давай! – крыкнуў Бонусь, выціраючы слёзы, якія выступілі на вачах ад смеху, пераможна кіўнуў вокам на Лёню, які гнуўся, таксама задыхаючыся ад смеху, на Гену, які забыўся пра сваю флегматычнасць, і ціха прыгаворваў: «Ну дае! Ну дае!»\nБыло нешта і жаласлівае, і бездапаможнае, і смешнае ў гэтым стараватым ужо чалавеку з вялізным барабанам перад сабою Смешна, як блытаюцца, падымаючы пыл, нязграбныя ногі, як ён зыбаецца то ўбок, то назад, то ўперад, гатовы вось-вось кульнуцца цераз барабан.\n– Гу -ух! Гу -ух! – задаволена гухкаў Міш, і каб яшчэ лепш і цікавей здаваўся танец, зароў на ўвесь голас свае самыя заліхвацкія прыпеўкі, прынесеныя з-за свету, з ваенных дарог.\nОй сарокі, ой вароны,\nЧорна пер’е на хвасце,\nНе чапайце, хлопцы, дзевак...\nМіш крычаў на ўвесь голас, сп’яна заўважыў, як ажывіўся, зарагатаў натоўп.\nЯ па садзіку ішоў,\nКірпічы да кірпічы...\nБонусь бачыў, як аж прысеў ад смеху Гена, як ляпнуў па сцегняках Лёня.\nЁн радаваўся, што гэтак пацешыў дзяцей.\nНатоўп рагатаў, рагаталі музыканты, якія перасталі іграць: без музыкі і сам танцор, і ягонае бухканне ў барабан здавалася яшчэ смяшнейшым, пакуль прыезджы хлопец у белай рубашцы з закасанымі рукавамі, маленькі, хударлявы, але жылісты і крываногі, як клешч, мабыць, дабравата выпіўшы, у гэтых прыпеўках убачыў вялікую зняславу вяселлю, выйшоў у круг, выхапіў з рукі ў Мішу булаву, паклаў руку яму на плячо. Міш спыніўся, няўпэўнена пахістваючыся, і, можа, каб не трымаў яго хлопец за плячо, то і не астоеўся б на нагах. У Міша ў запасе было яшчэ многа такіх прыпевак, якія ўпадабаліся людзям, і ніхто не мог перашкодзіць спяваць іх.\n– Пайшоў!.. – Міш лёгка махнуў рукой і некуды далёка ўбок адмёў гэтага настырнага хлапчука, які замінаў яму. Але гэта толькі здалося яму. Хлопец нікуды не адляцеў, хоць і трапіў яму Міш пад нос. Міш сам пахіснуўся, ледзьве астоеўся на нагах, а хлопец, пакрыўджаны, што за яго добрыя намеры, за яго добрае абыходжанне б’юць па мордзе, па-петушынаму спрытна, аж нават падскочыўшы, стукнуў Міша кулаком па твары, цэлячыся ў сківіцу, але папаў недзе вышэй, у шчаку, пад вока.\nМіш лёгка, як гумавы, пахіснуўся, але ўпаў уперад, потырч цераз барабан, кульнуўся цераз яго. Войкнулі бабы, моладзь зарагатала, бо вельмі ж смешна дрыгнуў Міш, падаючы, нагамі.\nАдразу ж нехта з вясковых падбег і адцягнуў убок хлопца. Да Міша кінуўся барабаншчык, спужаны за свой інструмент. Нехта з суседзяў падымаў і дзяржаў Міша, які роў дзікім голасам.\n– Дай кол! Усіх паб’ю!\nАле яго тым часам выбавілі з круга. Каб замяць здарэнне, музыканты прылажыліся да труб, і за музыкаю слаба было чуваць, як плакала і ўпрошвала Міша жонка, якой, мабыць, наказалі і якая прыбегла, як роў яшчэ Міш, але ўжо не так рашуча, больш працяжна.\nАднекуль з натоўпу паказаўся той самы клешчаногі хлопец, ужо спакойны, усмешлівы і падаў музыканту булаву.\nПасля снедання, пасля чаркі Бонусь з сынам і з зяцем сядзелі на лавачцы пры плоце на двары, курылі. Чакалі, пакуль Лёнеў аўтобус – да яго Гена меўся падвезці Лёню.\n– А Вецік учора невядома калі і знік.\n– Вецік хоць і сын мой, але нецкі, як баба! – махнуў рукою Бонусь. – О, Міш, ідзі сюды! Пахмелімся!\nМіш быў у сваім учарашнім картовым касцюме, у тых жа самых сандалетах на босую нагу, у руцэ сцябліна, якою ён памахваў на качак, што чарадою, незадаволена пакракваючы, тупацелі паперадзе, за другую руку трымаўся ўнук.\nМіш, мабыць, пачуў сваё імя, спыніўся, агледзеўся і ўбачыў Бонуся на дварэ.\n– Пахмяліся ідзі, кажу табе! – падмігнуўшы, запрасіў Бонусь, які добра ведаў, што пасля выпіўкі Міш не тое што пахмяляцца, а і есці дзён са тры не бярэ.\nМіш зразумеў, неяк уважліва, нібыта хацеў прыгледзецца і распазнаць, глядзеў на Бонусяў. І на замучаным, шэрым яго твары, дзе пад вокам і здалёку відзён быў чарняк, адбілася пакутлівае неразуменне. Як бывае ў чалавека, калі ён глядзіць на даўно знаёмае, добра вядомае – і не можа пазнаць ці зразумець яго. І гэтакае ж дарослае сур’ёзнае неразуменне з’явілася і на дзіцячым, занадта бледнаватым улетку, тварыку.\nМіш нічога не адказаў, толькі паківаў галавою, неяк горка і дакорліва, і цяжка, старэчым крокам пайшоў следам за качынаю чарадою. Унук яшчэ раз азірнуўся на Бонусяў – быццам хацеў пра нешта запытацца...\nБонусь толькі крактануў, Лёня зірнуў на гадзіннік, і хоць было яшчэ ранавата, сказаў:\n– Трэба збірацца.\nГена флегматычна ўсміхнуўся, нібы нічога не заўважыў і нічога яго не датычыла ці нявартае было ягонае ўвагі. Але ўсе ўтрох скоранька, як і сапраўды трэба было спяшаць, усталі з лаўкі.


Акцыі памяці Рамана Бандарэнкі на Віцебшчыне і затрыманні | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУшанаванне памяці Рамана Бандарэнкі адбылося і на Віцебшчыне. У Глыбокім, Лепелі, Докшыцах, Шаркоўшчыне, Паставах неабыякавыя людзі выйшлі на кропкавыя стыхійныя акцыі, каб ускласці кветкі, запаліць знічы і паставіць партрэт Рамана Бандарэнкі ля помнікаў загінулых ад рук фашыстаў ды ў іншых памятных месцах. Падобныя акцыі ў невялікіх гарадах Віцебшчыны ладзіліся з пятніцы па нядзелю (з 13 па15 лістапада).\nПадчас імпрэзаў у Докшыцах міліцыя затрымала 8 чалавек, у Паставах – 5, у Глыбокім – дваіх. Іх усіх пакінулі ў ІЧУ да суду, акрамя двух чалавек.\nКажа жыхар Докшыц:\n– Затрымалі восем чалавек – пяць жанчын і трох мужчын. Адзін з іх быў з плакатам “Нет насилию!”. Каля райвыканкама стаялі з боку Дома культуры.\nСамая масавая акцыя была ў Глыбокім 13 лістапада, там ушанаваць памяць забітага Рамана Бандарэнкі выйшла больш за 40 чалавек. Яны ўсклалі кветкі і запалілі знічы на цэнтральнай плошчы горада, насупраць райвыканкама. Менавіта ў гэты дзень і адбыліся затрыманні.\nЖанчына: Да трох чалавек прыходзілі. Склалі пратакол на аднаго чалавека, гэта дакладна. А аднаго затрымалі да панядзелка.\nРР: Паўла Лаўрыновіча затрымалі. І яшчэ адну дзяўчыну?\nЖанчына: Так, і на яе склалі пратакол.\nМужчына: І дзяўчыну затрымалі таксама, Сашу Шымко.\nРР: Значыць і дзяўчыну затрымалі. Бо мне сказалі, што склалі толькі пратакол. І да вас прыязджалі?\nМужчына: Так, прыязджалі. Я нават відэа зняў.\nВа ўсіх гарадах Віцебшчыны ўлады хутка прыбіралі людскія мемарыялы ў памяць Рамана Бандарэнкі. У нядзелю акцыі адбываліся на прыступках ля касцёла, у парку Перамогі або воінаў-інтэрнацылістаў і пры ўездах у горад Глыбокае. У Лепелі каля так званага рынку Мацешы, у Шаркоўшчыне – у краме “Остров чистоты”, на цэнтральнай плошчы, на прыватнай тэрыторыі грамадзян ды ў іншых месцах. У Докшыцах і Паставах – на цэнтральных плошчах і каля аптэкі.\nАкцыі ў Глыбокім:\nАкцыі ў Паставах:\nАкцыі ў Лепелі:\nФота, відэа чытачоў і аўтара\nМіністры замежных спраў еўрапейскіх краін патрабуюць ад уладаў Беларусі спыніць…


09 чэрвень 2019, 16:09\nЧасткова адноўлена транспарціроўка нафты праз трубаправод «Дружба» у напрамку Польшчы, інфармуе канцэрн «Белнафтахім».\nУ паведамленьні на сайце канцэрну гаворыцца, што беларускі апэратар нафтаправоду выканаў шэраг мерапрыемстваў, каб у дзьвюх нітках трубаправоду «Дружба» — ад Мазыра да мяжы з Польшчай — выцесьніць нафту, у якой ёсьць хлорарганіка. «Рэвэрсам на тэрыторыю РФ вернута 450 тыс. тон забруджанай нафты, яна была замешчаная нафтай, якая адпавядае ГОСТу».\nЯк адзначылі ў «Белнафтахіме», гэта дазволіла ўвечары 8 чэрвеня атрымаць чыстую нафту на прымежнай польскай станцыі перакачкі Адамава.\nПасьля праверкі якасьці нафты вырашылі 9 чэрвеня аднавіць транзытную транспарціроўку нафты ў напрамку НПЗ Польшчы і Нямеччыны.\nПаводле беларускага канцэрну, «у чэрвені ў заходнім напрамку плянуецца штосутачная прапампоўка ў аб’ёме 65 тыс. тон».\nПры гэтым адзначаецца, што «транзытная транспарціроўка нафты ў напрамку Украіны ажыцьцяўляецца паводле графіку».\nНаступным этапам прадугледжваецца выцясьненьне бруднай нафты па трэцяй нітцы трубаправода ад Адамава да Мазыра. Гэты этап завершыцца ў пачатку ліпеня. Затым будзе ачышчаная забруджаная нітка трубаправоду ад Мазыра да расейскай Унечы. Этап працягнецца да сярэдзіны жніўня, паведамляе «Белнафтахім».\nЗабруджаная хлорарганікай сыравіна пачала паступаць у Беларусь па трубаправодзе ў красавіку. З прычыны няякаснай расейскай нафты на Мазырскім НПЗ сапсавалася дарагое абсталяваньне. Неўзабаве транзыт нафты ў Эўропу праз трубаправод «Дружба» быў цалкам спынены. Пастаўкі чыстай нафты на тэрыторыю Беларусі аднавіліся ў пачатку траўня.\nНа пачатак чэрвеня на тэрыторыі Беларусі заставалася за 1 млн тон забруджанай нафты. Чакаецца, што ўся яна будзе адкачаная назад у Расею да сярэдзіны жніўня.\nУ траўні Лукашэнка заяўляў, што праз пастаўкі няякаснай нафты Беларусь страціла «велізарныя грошы» — сотні мільёнаў даляраў. Паводле ацэнкі беларускіх спэцыялістаў, Беларусь у красавіку недаатрымала 108 млн даляраў даходу ад рэалізацыі нафтапрадуктаў, а шкода ад пашкоджанага абсталяваньня Мазырскага НПЗ — склала прыкладна 30 млн даляраў.\nАцэнкай шкоды ад аварыі на «Дружбе» займаецца рабочая група, створаная Беларусьсю і Расеяй.


DET, "інтэграваны пастаўшчык паслуг захоўвання зялёнай энергіі ў эру вялікіх дадзеных", дзеліцца зялёнай зямлёй з глабальнымі кліентамі з перспектыўнымі энергетычнымі тэхналогіямі.\nМы актыўна даследуем і адкрываем новы энергетычны свет, які расце - у сховішчы энергіі DET мае поўны спектр рашэнняў для назапашвання энергіі, якія забяспечваюць цвёрдую гарантыю зялёнай энергіі; Хай энергія стане прыдатнай для перапрацоўкі і ўзнаўлення, зменшыць страты рэсурсаў і адновіць здаровую зямлю.\nКіруючыся рынкавай канкурэнцыяй, мы павінны глыбока разумець закон рынкавай канкурэнцыі і актыўна прыстасоўвацца да змен рынкавага асяроддзя і канкурэнцыі.\nАрыентаваны на кліента, хутчэй і лепш, чым канкурэнты, каб адпавядаць чаканням кліентаў, каб стварыць канкурэнтныя перавагі.\nDet з'яўляецца "нацыянальным экалагічным прадпрыемствам" у гэтай галіне, а таксама ганаровым пераможцам "нацыянальнай ключавой высокатэхналагічнай галіновай групы", "100 лепшых электронных інфармацыйных прадпрыемстваў Кітая" і "500 лепшых энергетычных прадпрыемстваў у Кітаі"。\nМы збіраем сусветных экспертаў у галіне, супрацоўнічаем з навукова-даследчымі інстытутамі і супрацоўнічаем з кліентамі для даследавання і развіцця разумнай энергетыкі. Мы стварылі навукова-даследчы цэнтр па развіцці энергетыкі, рабочую станцыю акадэміка, дактарантскую рабочую станцыю і нацыянальна прызнаны цэнтр прадпрымальніцкіх тэхналогій, створаны ў супрацоўніцтве з Кітайскай акадэміяй навук. Мы праводзім шэраг нацыянальных навукова-даследчых праектаў, даследуем і развіваем перспектыўныя новыя энергетычныя праекты ў свеце.\nКаб назапасіць вялікую любоў і зялёную энергію, мы цвёрда прасоўваем справу экалагічна чыстых і нізкавугляродных, няўхільна практыкуем прынцыпы веры ў канцэпцыю "новай энергіі, перапрацоўкі і высокіх тэхналогій" і засяроджваемся на пяці ключавых кіраўніцкіх звёнах: дызайн і распрацоўка , зялёныя закупкі, кіраванне сістэмай, перапрацоўка і эканомія энергіі і скарачэнне выкідаў, каб стварыць экалагічны рэжым для прамысловасці і стварыць зялёнае жыццё чалавецтву, захоўваць зялёную будучыню для зямлі.\nАктыўныя інавацыі, вялікая цнота і адзінства.\nВядучая новай эры захоўвання энергіі -DET Магутнасць。\nПрынцып прадпрыемства: рабіце рэчы падоўгу і добра рабіце сэрцам усе батарэі.\nКарпаратыўныя задачы: стаць сусветным і канкурэнтаздольным вядучым вытворцам акумулятарных тэхналогій\nПрадпрымальніцкі дух: адказнасць, інавацыі, супрацоўніцтва, добрасумленнасць, лаяльнасць, працавітасць, прафесіяналізм і эфектыўнасць.\nФіласофія бізнесу: Працуйце добра з кожнай батарэяй, давайце прафесійныя рашэнні, перш за ўсё задавальненне кліента!\nФірменны стыль: мы павінны ўзяць за аснову "якасць, эфектыўнасць і інавацыі", а "мараль, сумленнасць і давер" - сваім коранем.\nКодэкс паводзін: Лаяльны да прадпрыемства, з улікам агульнай сітуацыі, сумленны і справядлівы, самадысцыплінаваны, поўнамоцны, строгі і прагматычны, старанны ў зносінах, упор на каардынацыю і эфектыўнасць.\nПаважайце прыроду і шануйце праўду! Сачыце за тэндэнцыямі прыроды і будзьце дабрадзейнымі ва ўсім свеце!\nПогляд на развіццё прадпрыемства\nДынамічнае развіццё, аптымізацыя рэсурсаў, пастаянныя інавацыі, устойлівая праца!\nВыгляд канкурэнцыі на прадпрыемстве\nСтандарт інавацый, пераўзыходзіць канкурэнтаў, самы вялікі канкурэнт - гэта сам


Жан Бадрыяр “Нігілізм” – Беларускі Калегіюм\nЖан Бадрыяр “Нігілізм”\nНігілізм больш ня ўбіраецца ў змрочныя, шпэнглераўска-вагнэрыянскія, куродымна fin-de-siecle’евыя строі. Ён больш ня жывіцца ані з weltschauung дэкадансу, ані з таго радыкалізму мэтафізікі, які спарадзіла сьмерць Бога і ўсе яе наступствы. Сучасны нігілізм распушчаецца ў празрыстасьць. Але ён у нечым больш радыкальны, больш скрайні за свае папярэднія гістарычныя формы, бо ягоная празрыстасьць, ягоная няпэўнасьць непарушна сыстэмная, яна абапіраецца на ёмістую тэарэтычную базу — базу, якая па-ранейшаму стварае відочнасьць досьледаў. Калі памёр Бог, то сьмерць ягоную хаця-б было каму засьведчыць: быў Ніцшэ — вялікі нігіліст як перад абліччам Вечнасьці, гэтак і перад яе парэшткамі. Але сёньня гавораць, што Бог не памёр — ён проста сышоў у звышрэчаіснасьць [hyperreality]. І перад абліччам гэтай суцэльнай падманнай празрыстасьці, перад тварам сымулякру (маўляў, сьвет дзейсьніцца — матар’яльна ці ідэальна — у звышрэчаіснасьці) ужо няма Бога-мысьліўцы, Бога-філёзафа, які-б засьведчыў ягоную ўласную (Ніцшэвую) сьмерць.\nСусьвет і ўсе мы зь ім разам жыўцом патрапілі ў прастору падманнасьці, у згубнае, нават ня згубнае — проста абыякавае “дафеністычнае” здраньцьвеньне. І нейкім дзіўным чынам нігілізм ужо цалкам увасабляецца не ў разбурэньні, а ў гэтай падманнасьці ды здраньцьвеньні. Зь дзейнага, неўтаймоўнага прывіда, зь міту, з падмосткаў вялікага тэатру, якім калісь быў нігілізм, ён ператварыўся ў празрыстае — ілжыва празрыстае — функцыянаваньне рэчаў. Што-ж тады застаецца ад магчымага нігілізму ў мысьленьні? Якія новыя відалі могуць разгарнуцца там, дзе нават калі ты кідаеш выклік і ставіш на Нішто, на Сьмерць, партыю можна згуляць наноў?\nМы разглядаем ранейшыя формы нігілізму ў новым ключы (што, нясумнеўна, зусім не вырашае пытаньня):\nЯгонай першай магутнай праявай стаўся рамантызм: разам з рэвалюцыяй, зьдзейсьненай асьветніцтвам, ён адпавядае разбурэньню сыстэмы зьнешніх формаў.\nЯгонай другой магутнай праявай сталіся сюррэалізм, дадаізм, абсурдызм, палітычны нігілізм: яны адпавядаюць разбурэньню сыстэмы значэньняў.\nІ калі першая праява — гэта ўсё-ж эстэтычная форма нігілізму, якую можна назваць дэндызмам, дык другая — яго палітычная, гістарычная мэтафізічная форма – можа называцца тэрарызмам.\nАбедзьве гэтыя формы нас альбо зусім не датычацца, альбо датычацца толькі часткова. Нігілізм у празрыстасьці ўжо ані эстэтычны, ані палітычны. Ён больш ня жывіцца ані тым, што разбурае зьнешнія формы, ані тым, што залівае апошнія вугельчыкі значэньня, ані тым, што накладае апошнія мазкі на карціну чагось апакаліптычнага. Зрэшты, няма больш ніякага апакаліпсісу. (Яго хіба што па-ранейшаму імкнецца адбіць адно спарадычны тэрарызм-нігілізм, але і той ужо не палітычны, яму застаўся адзіны спосаб самавыяўленьня й адначасова самазьнікненьня — СМІ. А сёньняшнія СМІ, у сваю чаргу, — гэта ня сцэна, на якой разыгрываецца нейкі спэктакль, а стужка, перфакарта; і мы ўжо нават і не гледачы, а проста атрымальнікі [інфармацыі].) Апакаліпсіс скончыўся, і нам цяпер застаўся толькі наступ нэўтральнасьці, ейных формаў, ды яшчэ абыякавасьці, “дафенізму”. Я пакідаю адкрытым пытаньне, ці можа там унутры месьціцца якая-кольвек рамантыка, эстэтыка нэўтральнасьці. На маю думку, не: усяго толькі й застаецца, што счараванасьць пустымі, абыякавымі, “дафеністычнымі” формамі, счараванасьць дзеяньнем той самай сыстэмы, што нас нішчыць. І вось, ув адрозьненьне ад спакусы, якую зьвязвалі са зьнешнімі формамі, і ўв адрозьненьне ад дыялектычнага мысьленьня, якое зьвязвалі са значэньнем, счараванасьць — par excellence нігілістычнае пачуцьцё, пачуцьцё, адпаведнае самазьнікненьню. Мы счараваныя ўсімі формамі зьнікненьня, у тым ліку й нашага ўласнага. Мэлянхолія ды счараванасьць — такі наш агульны стан у эпоху міжвольнай празрыстасьці.\nЯ — нігіліст.\nЯ сузіраю, прызнаю, прымаю татальнае, суцэльнае разбурэньне (і спакусу) зьнешніх формаў, што былі служкамі значэньня (выяўленьня, гісторыі, крытычнага асэнсаваньня і г. д.) Гэтае разбурэньне было асновапалеглай, вызначальнай падзеяй ХІХ стагодзьдзя. Дашчэнту разбурыць зьнешнія формы, зьняць чараваньне і расчараваць сьвет, кінуць яго на літасьць бязьлітаснай гісторыі, бязьлітаснай інтэрпрэтацыі — вось яна, сапраўдная рэвалюцыя ХІХ стагодзьдзя, рэвалюцыя мадэрну.\nЯ сузіраю, прызнаю, прымаю й асэнсоўваю другую, постмадэрную, рэвалюцыю — рэвалюцыю ХХ стагодзьдзя — татальнае, суцэльнае разбурэньне значэньня, роўнае разбурэньню зьнешніх формаў. Хто ўздыме меч значэньня, ад значэньня й загіне.\nПуста на падмостках дыялектычнага, крытычнага мысьленьня. Падмосткаў больш няма. Як няма і тэрапіі значэньня, ці тэрапіі значэньнем, бо самая тэрапія сталася часткай усеагульнай “дафенізацыі”, калі сьцьвярджаецца абыякавасьць, сьціраецца розьніца паміж усім і ўся.\nПадмосткі самога аналітычнага асэнсаваньня страцілі былую трываласьць. Асэнсаваньне набывае характар выпадковасьці, спарадычнасьці, калі тэорыі цякуць-гайдаюцца-пераліваюцца, як вада (фактычна, немагчымы й нігілізм, бо ён усё-ж хоць і адчайная, але пэўна акрэсьленая тэорыя, выява канца, скону, weltanschauung катастрофы).\nМагчыма, у тым, што значэньне спрэс закоўваецца ў лёд, вырашальную ролю адыгрывае сам працэс асэнсаваньня. Так, розныя тэорыі спраборнічаюць між сабою на ўзроўні значэньня. Але ўсё гэта абсалютова другаснае ў параўнаньні з тым хаўрусам, які яны ўтвараюць, расьсякаючы [значэньне] ільдзяным лязом чатырохузроўневага аналізу, распушчаючы яго ў празрыстасьць. Трэба дакладна ўсьведамляць, што, як-бы ні йшло асэнсаваньне, яно йдзе толькі ў адным накірунку, з адной мэтай — каб закаваць значэньне ў лёд, яно спрыяе наступу сымулякраў, наступу абыякавых, “дафеністычных” формаў. Пустэльня расьце.\nЗначэньне разрастаецца й разьлятаецца на ашмёткі ў сродках масавай інфармацыі. Сацыяльнасьць разрастаецца й разьлятаецца на ашмёткі ў масах. Мэта паскарэньня сыстэмы – разрастаньне масаў. Энэргетычны тупік. Кропка здраньцьвеньня.\nПеранасычанаму сьвету — наканаваньне здраньцьвеласьці. Праявы нярухомасьці паскараюцца (калі гэтак можна сказаць). Разрастаюцца ўшыркі, як пухліны, здраньцьвелыя формы, і іх разрастаньне спыняе, падмяняе сабою сапраўдны рост. У гэтым, дарэчы, і разгадка гіпэртэліі [hypertelie] — таго, што выходзіць за ўласны скрай. І мы самі падобным чынам разбураем усё акрэсьленае, канчатковае: мы йдзем далей і далей, заходзім занадта далёка ў адным накірунку — і прыходзім да разбурэньня значэньня праз падманнасьць, праз гіпэрпадманнасьць, гіпэртэлію. Праз звышканчатковасьць [hyperfinality] адмаўляць свой уласны скрай (згадайце хаця-б ракападобных ці статуі з выспы Пасхі) — ці ня ў гэтым крыецца таксама й гідкая таямніца раку? Рэванш разрастаньня — над ростам, рэванш руху — над нярухомасьцю.\nІ самі масы патрапілі ў пастку татальнага здраньцьвеньня праз паскарэньне. Яны й ёсьць той пухлінай, якая разрастаецца, зжырае і тым самым нішчыць усялякі сапраўдны рост і ўсялякае дадатковае значэньне. Яны і ёсьць тым ланцугом, у якім нейкая пачвара канчатковасьці, акрэсьленасьці зрабіла кароткае замыканьне.\nСёньня нас захапляе, прычароўвае менавіта гэтая кропка здраньцьвеньня, нярухомасьці ды тое, што адбываецца вакол яе (а таму бывай, някідкая прывабнасьць дыялектыкі). І калі аддаваць перавагу гэтай кропцы здраньцьвеньня, а таксама ўсьведамляць непарушнасьць сыстэмаў, ідучы да канца, адкуль няма шляху назад, — значыць быць нігілістам, тады я — нігіліст.\nІ калі быць нігілістам — значыць быць апантаным ужо не стварэньнем, а зьнікненьнем, тады я — нігіліст. Зьнікненьне, няпэўнасьць, неакрэсьленасьць, разрастаньне ўнутры, разьятранасьць Verschwindens. Транспалітыка сталася яшчэ адной, дадатковай сфэрай зьнікненьня (рэчаіснасьці, значэньня, падмосткаў, гісторыі, сацыяльнасьці, асобы). Праўду казаўшы, ужо амаль што не стаіць пытаньне пра нігілізм: у зьнікненьні, у пустых, спарадычных, абыякавых формах не засталося нават патасу, патэтыкі нігілізму — тае мітычнае энэргіі, што дасюль складае моц нігілізму й радыкалізму, таго мітычнага адмаўленьня, напружанага прадчуваньня. Нігілізм — гэта нават ужо не расчараванасьць зь яе спакушальнай ды настальгічнай, таксама счараванай, танальнасьцю. Гэта проста зьнікненьне.\nСьляды гэтага радыкалізму зьнікненьня (разам з настальгічным выкарыстаньнем дыялектыкі) заўважныя ўжо ў Адарно ды Бэньяміна. Па-першае, менавіта таму, што ў іх прысутнічае настальгія дыялектыкі, а самая вытанчаная дыялектыка, бясспрэчна, заўсёды будзе настальгічнай. Але на больш глыбокім узроўні ў Бэньяміна й Адарно чуецца іншая танальнасьць — танальнасьць мэлянхоліі, засмучанасьці самой сыстэмай, мэлянхоліі нявылечнай і вышэйшай за любую дыялектыку. І сёньня праз кплівую празрыстасьць формаў вакол нас усім авалодвае, усё падпарадкоўвае гэтая мэлянхолія сыстэмнасьці. Яна-то й робіцца нашым вызначальным пачуцьцём.\nГэта ўжо ня скруха ці цьмяная маркота душы ў fin-de-siecle. Гэта ўжо і не нігілізм, бо ён у пэўным сэньсе імкнецца праз разбурэньне, праз жарснае абурэньне (ressentimenti) усталяваць раўнавагу. Не, мэлянхолія — гэта вызначальнае пачуцьцё ў функцыйных сыстэмах, у сучасных сыстэмах падманнасьці, праграмных ды інфармацыйных сыстэмах. Мэлянхолія — неад’емная рыса зьнікненьня значэньня, калі значэньне ўлятучваецца ў апэрацыйных сыстэмах. І ўсе мы занураныя ў мэлянхолію…\nМэлянхолія — гэта абрыдлівае расчараваньне, тыповае для нашых перанасычаных сыстэмаў. Надзея ўраўнаважыць Дабро й Ліха, сапраўднае й ілжывае, надзея насамрэч на двубой зь іншымі каштоўнасьцямі няменшага парадку, як і — на больш высокім узроўні — надзея на суадносіны й спаборніцтва сілаў ув адзін цудоўны дзень памёрла. Сыстэма занадта моцная. Яна й пануе. Усюды й заўсёды.\nІ супраць гэтага панаваньня сыстэмы можна ўздымаць і ўзьвялічваць зваблівасьць жарсьці, можна займацца рэвалюцыйнай мікралёгіяй банальнасьці, узносіць малекулярны рух і нават выступаць у абарону кулінарыі. Усё гэтае не вырашае, ня здымае надзённую неабходнасьць выпрабоўваць сыстэму пры дзённым сьвятле.\nТут можа даць рады адно тэрарызм.\nЁн і ёсьць тым збоем, той рыскай, што перакрэсьлівае ўсё астатняе, як адзіная іранічная ўсьмешка перакрэсьлівае ўвесь ланцуг разважаньняў, а адзіны сполах непадпарадкаваньня раба перакрэсьлівае ўсю ўладу гаспадара і ўсю ягоную асалоду ад улады.\nЧым больш жорсткая ў сваім панаваньні сыстэма, тым больш уражвае найдрабнейшы яе збой. Выклік, нават самы найменшы, выяўляе сабою разрыў ланцуга. І сёньня на падмостках палітыкі, споўненых нігілізмам і расчараванасьцю, адзінае, што можа адбыцца, – гэтыя збоі, гэтыя павароты назад, дзе нічога няма. Толькі яны й падштурхоўваюць уяўленьне.\nКалі быць нігілістам — значыць у панаваньні сыстэмнасьці праводзіць гэтую радыкалісцкую рыску кпінаў і гвалту да самага яе нясьцерпнага скраю, тады я — нігіліст. Калі быць нігілістам —значыць кідаць сыстэме выклік, на які яна здатная адказаць адно ўласнай сьмерцю, тады я — нігіліст-тэрарыст, які трымае мысьленьне, як іншыя трымаюць у рукох зброю. Нам застаўся адзіны сродак: ня праўда, а гвалт у мысьленьні.\nАле гэта ўтапічнае пачуцьцё: у шляху нігіліста было-б нейкае хараство, калі-б заставаўся яшчэ які-кольвек радыкалізм, гэтаксама, як меў-бы прывабнасьць шлях тэрарыста, калі-б сьмерць (у тым ліку і ягоная ўласная) яшчэ мела якое-небудзь значэньне.\nАле вось тут-то і крыецца ўся бязвыходнасьць становішча, бо дзейнаму радыкалісцкаму нігілізму сыстэма супрацьпастаўляе свой уласны — нігілізм нэўтралізаваньня. Нігілізм уласьцівы й самой сыстэме, у тым сэньсе, што яна сваёй моцай пераплаўляе ўсё, у тым ліку й тое, што яе адпрэчвае, у абыякавасьць, у “дафенізм”.\nУ гэтай сыстэме самая сьмерць зазьзяла бляскам сваёй адсутнасьці. (Згадайце буйныя тэракты апошніх гадоў: абыякавасьць адмятае сьмерць. І тут-то тэрарызм робіцца міжвольным хаўрусьнікам сыстэмы: ня ў палітычным пляне, а ў тым, што ён таксама робіць свой унёсак у насаджэньне ды паскарэньне абыякавасьці.)\nДля сьмерці — ані рытуальнай, ані гвалтоўнай — ужо не засталося падмосткаў — ані прывідных, ані палітычных, — каб напоўніцу выявіць сябе, цалкам згуляць сваю ролю. Тут перамогу атрымлівае іншы нігілізм, іншы тэрарызм — сыстэмы.\nНяма больш падмосткаў, няма нават той кроплі падману пачуцьцяў, якая магла-б надаць падзеям моц рэчаіснасьці. Як няма ані інтэлектуальнае, ані палітычнае салідарнасьці: што нам да Чылі, да людзей, якія пайшлі на дно разам з караблём, да тэрактаў у Балёньні, да Польшчы? Экран тэлевізіі нішчыць іх усіх. Мы жывем у эпоху падзеяў без наступстваў (і тэорыяў бяз вынікаў).\nЗначэньню больш няма на што спадзявацца. І, вядома, гэта добра: значэньне небясьсьмяротнае. Але застаецца тое, над чым значэньне сьцьвярджала сваё прывіднае панаваньне, застаецца тое, што значэньне імкнулася зьнішчыць, каб усталяваць уладу асьветніцтва, — застаюцца зьнешнія формы. Яны несьмяротныя, непадуладныя нігілізму значэньня ці нават бяззначнасьці.\nІ тут пачынаецца спакушэньне.\n(1) Ёсьць культуры, у якіх няма іншых вобразаў, іншых уяўленьняў, апроч як пра уласны пачатак, культуры, у якіх няма вобразаў уласнага скону. Ёсьць культуры, апанаваныя і тым, і другім… Магчымыя яшчэ два тыпы: культуры, якія ня маюць іншых вобразаў, апроч як пра свой уласны скон (як нашая, нігілістычная, культура), і тыя, што ня маюць ужо ніякіх вобразаў, ніякіх уяўленьняў – ані пра пачатак, ані пра скон (як тая, што насоўваецца, спарадычная, культура).\n(2) Параўнайце з ‘ressentiment’ – словам, якое спрэс ужывае Ніцшэ ў “Так сказаў Заратустра”. (заўвага перакл. з фр.)\nКрыніца фота: Wikipedia


Якуб Колас - Ноч, калі папараць цвіце — Кароткі змест / Краткие содержания\nГлавная → Беларуская літаратура → Якуб Колас → Казкі Жыцця → Якуб Колас - Ноч, калі папараць цвіце\nЯкуб Колас - Ноч, калі папараць цвіце\nНу, з кожнай мясцінкі зямлі можна пачаць дарогу. А калі гэтая мясцінка была б недаступнай для людской нагі, то па ёй пройдзе хоць думка чалавечая і ўсё ж такі пакіне свой слядок і нейкую дарожку праложыць.\nЧамусьці гэтая старонка лічылася заняпалаю. І слава ўжо такая злажылася аб ёй, аб прыродзе яе і аб людзях яе. А людзі тут розныя былі. Адны жылі тут спрадвеку, тут нарадзіліся і тут паміралі. Так і называліся яны "тутэйшыя людзі". А другія часта няпрошаныя заходзілі. Але яны казалі, што прыйшлі, каб прынесці дабро тутэйшым людзям. Але, як вядома, казаць можна адно, а рабіць зусім іншае.\nУсё гора тутэйшых людзей было ў тым, што пра іх вельмі многа клапаціліся суседзі. Адны суседзі казалі: "Вы — гэта не вы, а тое самае, што мы. Дык наце ж вам нашы парадкі, нашы школы, нашу мову, бо ваша мова такая ж, як і наша, толькі вы яе папсавалі". Тое самае казалі суседзі з другога боку, але толькі на свой лад.\nТутэйшыя людзі прымалі гэты клопат з вялікаю неахвотаю, бо ім хацелася быць самімі сабой. Тады суседзі пачалі забіраць іх дзяцей. Бралі і выхоўвалі ў сваіх школах. Выхоўвалі так, каб яны пакідалі сваіх бацькоў і ад бацькоўскіх звычаяў адракаліся. І гэта ім удавалася — пакідалі дзеці бацькоў сваіх ды ішлі або на захад, або на ўсход, гледзячы па тым, дзе каму было лепей. Яны рабіліся слугамі суседзяў і ўжо стыдаліся прызнаваць сябе дзецьмі тутэйшых людзей.\nНа шчасце тутэйшых людзей, не ўсе іх дзеці траплялі ў гэтыя школы і не ўсе яны мелі падатлівую натуру. Сярод іх сустракаліся і такія, з каго нават школы не мелі сілы выкурыць дух тутэйшых людзей, бо гэта былі шчырыя дзеці свайго народа.\nТакім шчырым сынам свайго народа быў і гэты Юнак. Аб ім ужо і казка зложана, а я хачу толькі пераказаць яе сваімі словамі.\nЯк вядома, героі казак вельмі часта з'яўляюцца на свет у выніку тых ці іншых надзвычайных праяў або маюць на сабе які-небудзь надзвычайны знак. І ўжо адна гэта надзвычайнасць робіць іх адразу героямі. Нічога такога не было з нашым героем. І бацькі яго былі звычайныя тутэйшыя людзі. Хіба, можа, надзвычайным было толькі тое, што хлопчык радзіўся нейк летам, у той час ці блізка таго, калі зацвітае папараць. Ён нават і імя даў сабе сам: імя тае ночы, калі цвіце папараць.\nГэтая маленькая рысачка ў жыцці нашага героя, здавалася, сама па сабе не мела вялікага значэння. Але гэта не так: часамі самае маленькае знаходзіцца ў блізкай і цеснай сувязі з самым вялікім. Трэба толькі ўмець знайсці месца іх стыку. Так было і тут.\nУ тую самую ноч, калі зацвітае папараць, — я толькі пераказваю тое, што ўжо зложана ў казках тутэйшымі людзьмі, — пазбіраліся на сходку русалкі, лясун, ваўкалакі, вадзянік, дамавік, здані і чараўнікі розных гатункаў. Сход адбываўся на беразе аднаго вельмі прыгожага возера, атуленага задуменнем кучаравых сосен. На гэтым возеры разаслаў месяц свой танюсенькі белы кужаль, а зоркі пасыходзілі з неба і купаліся ў бліскучых пералівах вады, бы тыя дыяментавыя кветачкі. Ім хацелася паслухаць, аб чым будзе гаварыць сход.\nУсім спадабалася якраз тое, што гэты Юнак даў сабе імя ночы, калі цвіце папараць і калі фантастычныя істоты праводзяць свае сходы. І цяпер яны думалі, які падарунак зрабіць Юнаку.\n— Дык хто чым хоча парадаваць Юнака? — спытаў ён.\n— Мы навучым яго спяваць прыгожыя песні, бо песні ва ўсіх выпадках жыцця патрэбны чалавеку. З песнямі лягчэй на свеце жыць. "Адвечная песня".\n— І аб нас ён песню зложыць, — дадала адна русалка.\n— Я падарую яму "Жалейку", — азваўся Дамавік. — Струмант гэты хоць і просты, але я навучу Юнака граць так, каб тутэйшыя людзі зачароўваліся ігрою і прыходзілі да свядомасці, чаму так сталася, што яны не гаспадары ў сваёй хаце.\n— А я дам яму "Гуслі", — сказаў Вадзянік. — Няхай апявае былую славу свайго народа і закідае ў сэрца яго імкненне заняць пачэснае месца між славянамі.\nСлухаў месячык гэтую размову. Яму таксама захацелася хоць чым дапамагчы Юнаку, і ён сказаў:\n— А я пайду з ім "Шляхам жыцця" і буду асвятляць дарогу, каб яму лягчэй было прабівацца. Ён убачыць "Раскіданае гняздо" свае айчыны і раскажа аб ім людзям. Калі ён прыстане ў дарозе, я палажу яго спаць на высокім кургане і навею яму чароўны "Сон на кургане". У дарозе ж ён спаткаецца з мілаю "Паўлінкаю" і расказам аб ёй людзей падвяселіць.\nВыступіў і пануры Ваўкалак.\n— У мяне крэпкія, гонкія ногі. Я пішу па зямлі сотні, тысячы вёрст. Я занясу на край свету яго песні і думкі. Я дам яму словы гневу і абурэння, каб молатам білі яны па струнах сэрца таго, хто прадае сваю айчыну.\n— Я дам яму голас вечавога звона, — сказаў адзін чараўнік. — Грымотамі будзе ён гучаць па ўсім краі і за яго межамі.\n— А мы саўём вянкі яго песням з ранішніх рос і сяміколерных вясёлак, — сказалі зоры.\n— А я што дам яму? — узяў слова сам старшыня. — Я загадаю маім пушчам-лясам расказаць яму пра свае адвечныя тайнасці. Я авею яго песні шумам бароў. Іх украсаю будзе мудрасць векавечных дубоў. Я дам яму гарт і цвёрдасць граба, каб да канца Юнак быў верным свайму народу. І ён пакіне народу вялікую "Спадчыну". Давайце ж панясём яму свае падарункі.\nУсе падняліся, пайшлі да Юнака і пазносілі яму шчодрыя дары.\nА тым часам світаць пачынала. Пакінулі зоры сваё купанне. Месяц за беражок зямлі закаціўся.\nУзышло сонейка. Мільёны яго радасных смехаў рассыпаліся па зямлі і задрыжалі ў росах. Зірнула сонейка на бераг возера, дзе сход адбываўся, і так весела-весела ўсміхнулася — даведалася сонейка, што тут рабілася.\n— Хвалю іх за тое, што яны так багата Юнака адарылі, — сказала сонейка. — Я скажу сваім хмаркам, каб не засланялі яны неба ў купальскую ноч: няхай гэтыя сходы пры ясным небе адбываюцца.\nЯнка Купала → Янка Купала - Заклятая кветка\nПераказы → Папараць


19 лістапад 2021, 14:52\nБеспарадкі на беларуска-польскай мяжы\nАднак мэдычныя службы, якія прысутнічаюць на месцы, на гэты момант не пацьвярджаюць гэтую інфармацыю. Таксама выпадак пракамэнтавалі супрацоўнікі паліцыі і памежнай службы Польшчы.\nУчора ратавальнікі Польскага цэнтру міжнароднай дапамогі паведамілі, што ўначы яны дапамаглі тром мігрантам, у тым ліку сырыйскай пары, якіх знайшлі ў цяжкім стане ў лесе.\n«Іх дзіця, якому быў адзін год, памерла ў лесе», — паведамлялі ратавальнікі, спасылаючыся на інфармацыю, атрыманую ад сужэнцаў.\nПазьней ратавальнікі Польскага цэнтру міжнароднай дапамогі вырашылі ўдакладніць, што сьмерць дзіцяці адбылася каля месяца таму. З самой парай кантакту на гэты момант няма, паведамляе польскі партал Onet.pl\nПрадстаўніца ПЦМД падкрэсьліла, што яны не правяраюць такога кшталту інфармацыю.\n«Інфармацыя зьявілася падчас усплёску эмоцый гэтай жанчыны. Падрабязнасьцяў мы не пыталіся. Гэтым людзям мы аказвалі найперш мэдычную дапамогу. Яны не патрабавалі шпіталізацыі і засталіся там, дзе мы іх знайшлі, — сказала Аляксандра Руткоўская, прэс-сакратар ратавальнікаў ПЦМД.\nПрэс-сакратар паліцыі Падляшша Томаш Крупа падкрэсьліў, што ані паліцыі, ані пракуратуры не вядомыя ні месца, ні час, ні абставіны сьмерці дзіцяці.\n«Можна зрабіць выснову, што гаворка ідзе пра беларускі бок, таму што месяц таму ў СМІ зьявілася інфармацыя аб тым, што такая сытуацыя мела месца ў Беларусі, так што, магчыма, гэта і мелася на ўвазе», — сказаў ён.\nПольская памежная служба паведаміла, што таксама нічога ня ведае пра гэтую сытуацыю.\n«Мы такіх людзей не затрымлівалі. Мы патэлефанавалі ў памежныя шпіталі, бо думалі, што ратавальнікі даставілі гэтых людзей у шпіталь. Мы хацелі гэта ўдакладніць. Але нікога падобнага не знайшлі», — падкрэсьліла прэс-сакратарка памежнай службы Польшчы Ганна Міхальска.


Фларэнцыя Італія Даведнік\nЕўропа Італія Фларэнцыя\nАдкрыйце для Італіі эпохі Адраджэння ў ўсім любімым тосканском горадзе\nФларэнцыя знаходзіцца ў самым цэнтры Італіі Тасканы рэгіёну на захадзе Італіі ўздоўж ракі Арно. Гэта 172 міль на поўнач ад Рыма і 185 міль на поўдзень ад Мілана. Фларэнцыя з'яўляецца сталіцай рэгіёну Тасканы, і мае насельніцтва каля за 400 000 людзей, прыблізна з 200 000 больш у прыгарадных раёнах.\nФларэнцыя Чыгуначны вакзал Інфармацыя\nФларэнцыя Інфармацыя аб аэрапорце\nТаскана ў адзін дзень экскурсія з Фларэнцыі\nВузкія палосы рэнесанснай Фларэнцыі забітыя потаадлучэння турыстаў у ліпені і жніўні. Вясна (красавік і травень) або ўвосень (верасень і кастрычнік) нашмат лепш, хоць гэта ўсё яшчэ турыстычны сезон. Турысты сцякаюцца ў Фларэнцыю на Вялікдзень, а таксама. Лістапада можа быць нармальна, калі вы ўзяць з сабой цёплую вопратку і чакаць некаторы дождж.\nДзе спыніцца ў Фларэнцыі\nБольшасць людзей аддалі перавагу б застацца ў гістарычным цэнтры горада, каб палюбавацца архітэктурай эпохі Адраджэння Фларэнцыі. Італія Падарожжа мае рэкамендацыі для Top Hotels рэйтынгавага ў гістарычным цэнтры Фларэнцыі . Знаходжанне ў гарах за межамі Фларэнцыі таксама ўзнагароджанне. Мы атрымлівалі асалоду ад нашым знаходжаннем у Villa Le Пьяццоле , дзе кароткі і прыемны спуск пешшу ў Фларэнцыю даставіць вас прама да Понтэ Векіё.\nЧытайце агляды гатэляў у Фларэнцыі на TripAdvisor\nФларэнцыя Лепшыя славутасці\nАрхеалагічны музей Фларэнцыі - размешчаны ў палацы з вялікімі егіпецкімі і этрускіх калекцый. Віа дэла Калона, прыёму менш за 5 еўра.\nБаптыстэрый Іаана Хрысціцеля - датуецца 11 - га стагоддзя, з трыма наборамі дзіўных бронзавых дзвярэй.\nIl Duomo (Cattedrale дэ - Санта - Марыя - дэль - Фьоре) - Домскі сабор фларэнтыйскай Gothic было пачата ў 1296 годзе і асвечаны ў 1436 Купал Брунелескі з'яўляецца шэдэўрам будаўніцтва , і вы можаце падняцца па 463 прыступках на цудоўны від на Фларэнцыю. Вось як гэта зрабіць. Пьяцца дэль Дуомо. Уваход вольны, але ў летні час вы , магчыма , прыйдзецца чакаць у чарзе , каб трапіць у. Ганарары , каб убачыць раскопкі ці ідуць уверх ў купале.\nГалерэя Уфіцы - размешчаны ў 1560 Medici палацо, у апошні час рамонту азначала , што наведвальнікі не павінны чакаць звонку і галерэі пашырылі. Там добры выгляд Фларэнцыі з верхніх паверхаў. Piazzale Уфіцы 6, 8 еўра , каб увайсці. [Спецыяльная нататка: Калі вы плануеце паездку ў Фларэнцыю ў перыяд з мая па кастрычнік, Уфіцы з'яўляецца адзін атракцыён , вы павінны купіць білет загадзя для. Выберыце Італія прапануе: Прапусціце Line: Галерэя Уфіцы Квіткі (кніга прамой)].\nПалацо Век'ё або «Стары палац» з'яўляецца раманская ратуша Фларэнцыі. Копія Давіда Мікеланджэла прыцягвае разявак фронт. Гэта яшчэ адно месца, дзе вы хочаце, каб замовіць тур загадзя. Выберыце Італія прапануе тры вельмі цікавыя экскурсіі: «агульны аглядная тур прапануе агляд самых важных пакояў палаца, а Таемныя маршруты тур адкрывае дзверы, якія звычайна закрытыя для публікі, а фарба Фрэска Workshop вучыць, як зрабіць свой самастойна фрэска з выкарыстаннем метадаў ад сярэднявечча і Адраджэння «. См: Палацо Веккьо, Фларэнцыя Туры (кніга прамой). Новы тур Палацо Веккьо дазваляе выціснуць праз вузкія лесвіцы і сакрэтныя дзверы: Secret маршрут Tour.\nПалац Піцці і Сады Баболі. Палац ўключае ў сябе некалькі музеяў і трымае карціны ад некаторых з самых вядомых майстроў Італіі. Сады рэнесанснага асалоду. Piazza Pitti, да поўдня ад ракі Арно. Розныя ўваходныя квіткі.\nДом Дантэ (дом Дантэ) - добра, гэта крыху незвычайна, але мне спадабалася сярэднявечная частка горада і наведаць дом вядомага Дантэ. Via S. Margherita, 1, 3 еўра, зачыненыя аўторак.\nПонтэ Векіё - Стары мост выглядае з боку , як быццам ён усё яшчэ тоўпіўся з перапоўненымі кавальскага і мясніком крамамі сярэдневяковага перыяду, але гэта ўсё бліскучае золатам і турыстычная блешня сёння. Пазбаўленыя ад бамбардзіровак у Другой сусветнай вайне, ён выкарыстаў быць пабудаваны з дрэва, але аднаўленне ў 1300-ых зрабіў гэта галоўным чынам камень. Бясплатна, калі вы не перапынілі ювелірныя вырабы або фарфору статуя коміваяжора.\nЦарква Сан - Ларэнца - гэта не ўражвае з вонкавага боку, але гэта, верагодна , самая старая рэлігійная структура ў Фларэнцыі. Яны кажуць, што гэта, верагодна, заснавана да года 400 і яго мастацкія запасы ўключаюць у сябе рэчы, Донателло і Бранзіні.\nДля больш рэчаў , каб зрабіць у Фларэнцыі, убачыць Топ 10 рэчаў , каб зрабіць у Фларэнцыі, Італія для наведвальнікаў.\nТасканскай кухня з'яўляецца сусветна вядомай для простых камбінацый абсалютна свежых інгрэдыентаў. Паспрабуйце фларэнтыйскі T-Bone Bistecca ала Фіярэнціна (але ўлічыце , што ён пералічаны ў меню ацэнены на 100 грам --і гэта Bistecca, як правіла , вельмі вялікі). Рубец таксама спецыяльнасць, як хлеб суп называецца Ribollita. Tuscan стартэры ўключаюць Кростини і Брускетта, падсмажаны хлеб з рознымі начынкамі.\nЛепшы сняданак: Cucciolo Бар Pasticceria. Вядомы сваёй Bombolone, свайго роду тасканскага пончык, што тут вараць і адразу ж адправіць горад жолаб з кухні наверх, так што кожны з іх слізгае ўніз да пярэдняй панэлі, дзе вы можаце захапіць адзін і чау ўніз. Ваш сняданак bombolone не атрымлівае свежае, чым гэта.\nАбед на рынку Калі вы можаце знайсці свой шлях праз джунглі скураных паліто і торбаў на рынку Пьяцца дзі Сан - Ларэнца, вы ўбачыце , старамодны знак абвяшчаючы любімы абед месца П'еро: Trattoria Гоцы. «Просты Tuscan ежа, заўсёды запакаваная,» сказаў Piero. Ён меў рацыю. На канцы дня кастрычніка амаль 2 ў другой палове дня, мы не маглі атрымаць у; там было па меншай меры 45 хвілін чакання. Гоцы адкрыты толькі на абед. Атрымаць там рана!\nНапоі з выглядам на Biblioteca дэ ле пляскаты The Biblioteca дэ ле пляскаты з'яўляецца былы манастыр; манашкі тут зрабілі пральню для суседняй бальніцы - вы можаце ўбачыць мыйныя ванны ўніз. І сапраўды ёсць гістарычная бібліятэка тут. Але зорка шоў з'яўляецца другім паверхам кафэ з выглядам на купале сабора.\nВячэра з віном: Ristorante Enoteca Pane E Vino Brothers Gilberto і Убальдзі Pierazzuoli захопленыя віна. Вобласць электроннай Vino разгалінаванай ад сваёй страсці, становіцца поўнафункцыянальным рэстаран, дзе адзін есць традыцыйнай тасканскай кухні з некалькімі сучаснымі паваротамі, сюрпрызамі, якія ўзбуджаюць ваш густ, што многія традыцыйныя рэстараны не хапае. Гэта была лепшая ежа, якую я меў у Фларэнцыі - і ежа тут з выдатным віном пастаўляецца па разумнай цане. Знайсці рэстаран на Пьяцца дзі Честелло 3 / г.\nМясцовыя аўтобусы ў Фларэнцыі\nATAF і LI-СВ сумесна падтрымліваць горада сістэмы грамадскага транспарту. Квіткі і аўтобус пас можна набыць у касе ATAF на плошчы Стационе (вы можаце атрымаць расклад аўтобусаў, а). Вы можаце купіць білет на аўтобус у любым Табачніка (абазначаюцца вялікім «Т» на чорны знак на знешняй баку крамы) адлюстроўваецца аранжавая налепка ATAF на дзверы або акне. Усе квіткі павінны быць адзнакі часу пры дапамозе машыны на борце аўтобусаў. Позна ўвечары (9:00 вечара да 6:00 раніцы) квіткі, як правіла, можна набыць у кіроўцы аўтобуса.\nФларэнцыя абслугоўваецца кампаніі таксі: таксі і радыё таксі Socota. Socota з'яўляецца найбольшым. Вы, верагодна, не будзеце ў стане злавіць таксі, вы б лепш знайсці таксі стаяць або патэлефанаваўшы па тэлефоне.\nТаксі радыё. Тэл: 055 4499/4390.\nSocota :: 055 4242 ці 055 4798, вэб-сайт мае tariffe (тарыфы).\nПаркоўка ў Фларэнцыі\nФларэнцыя мае вэб-сайт, прысвечаны паркоўкі ў горадзе. Націсніце на кнопку «Parcheggiare», каб атрымаць карту аўтастаянак.\nФларэнцыя Лепшыя Gelato Крамы\nЧыгуначны вакзал Фларэнцыі Санта Марыя Навэла\nПлошчы або Квадраты Фларэнцыя Італія\nСамотуристическая Прагулка Праз Фларэнцыю, Італія\nШто Safest рэжым падарожжа?\nЯк вывучыць іспанскую мову ў Іспаніі\nТоп-10 самых аквалангістаў Romantic Scuba\nПесах ў Вашынгтоне, акруга Калумбія\nАзірніцеся на прамысловым Ruins Бафала (ФОТА)\nАрызона фестываль Taco\nЛондан, Вялікабрытанія і Парыж у Марсэль на цягніку, аўтамабілі і палёту\nЛепшы з катарскіх замкаў у Лангедок рэгіёне Францыі\nАГЛЯД: Vdara Гатэль & Spa, Лас-Вегас\nМілўокі Бясплатныя клінікі\nКліўленд і Паўночна-ўсходні Агаё Вэб-камера\nНовы год 2017-2018 ў Паўночнай Вірджыніі


За студзень—красавік аб’ём прамысловай вытворчасці ў Беларусі знізіўся на 3,6%\n12.05.2009 / 16:43\nЗа студзень—красавік 2009 года аб’ём прамысловай вытворчасці ў Беларусі знізіўся на 3,6% у дачыненні да аналагічнага леташняга перыяду,\nпаведаміў на прэс‑канферэнцыі 12 траўняначальнік галоўнага ўпраўлення прамысловасці, транспарту і сувязі Міністэрства эканомікі Уладзімір Дзернавы.\nРазам з тым, на яго думку, намецілася тэндэнцыя, якая абнадзейвае: ВУП за чатыры месяцы «склаўся прыкладна на ўзроўні вынікаў першага квартала» і ўзрос прыкладна на 1%. Павялічваюцца тэмпы прамысловай вытворчасці. За першы квартал яны склалі 95,5% да аналагічнага леташняга перыяду, за чатыры месяцы — 96,4%. «Гэта даволі добры вынік на фоне спаду прамысловай вытворчасці ў суседніх краінах», — лічыць У.Дзернавы.\nТакія вынікі «дасягнуты ў сувязі з тым, што ў краіне пачалі працаваць антыкрызісныя меры, якія былі прынятыя ўрадам у канцы мінулага і пачатку гэтага года».\nУ.Дзернавы лічыць, што для далейшай стабілізацыі і росту вытворчасці ў прамысловасці неабходна развіццё малых і сярэдніх прадпрыемстваў, прыцягненне прамых замежных інвестыцый і стварэнне новых вытворчасцяў, «разумнае» імпартазамяшчэнне, пошук новых рынкаў збыту.


Мінскі абласны выканаўчы камітэт • Афіцыйны сайт - "Полымя Міру" аб'ядноўвае\n"Полымя Міру" аб'ядноўвае\nПятніца, 14 Чэрвень 2019 16:44\t| Крыніца: Мінская хваля, Тамара Вяцкая\nСёння Смалявіцкі раён сустракаў удзельнікаў Эстафеты агню «Полымя міру» II Еўрапейскіх гульняў – 2019 на тэрыторыі сялянска-фермерскай гаспадаркі «Грын Ранч».\nПотым эстафету прыняў Індустрыяльны парк ВЯЛІКІ КАМЕНЬ, там адбылося вялікае свята, і як падкрэсліў адзін з факеланосцаў, рэктар БНТУ, доктар тэхнічных навук Сяргей Харытончык, гэта вялікі гонар не толькі для яго, але і для ўсяго ўніверсітэта: «Па-першае, у нас вельмі спартыўная ВНУ, нашы студэнты будуць прымаць удзел у спаборніцтвах; па-другое, больш за 2 тысяч студэнтаў сталі валанцёрамі, і трэцяе – мы падрыхтавалі нашы інтэрнаты для спартсменаў, хай гэта ім дапаможа дасягнуць найвышэйшых вынікаў». Старшыня Смалявіцкага раённага Савета дэпутатаў Марына Клюева адзначыла, што смалявічане рады вітаць Полымя міру на сваёй квітнеючай зямлі: «У гэтым і складаецца аб'яднаўчая сіла спорту – ён, як і гэта полымя, аб'ядноўвае людзей розных прафесій, нацыянальнасцяў, рэлігій. Мы з душэўным трапятаннем вітаем Полымя міру!».\nДоктар медыцынскіх навук, прафесар дзіцячай хірургіі, Васіль Аверын ежегодно выконвае больш за сотню найбольш складаных аперацый дзецям з рознай паталогіяй. Аўтар больш як дзвесце пяцьдзясят навуковых прац. А сёння ён стаў яшчэ і факеланосцам «Полымя міру»: «Калі мне патэлефанавалі і сказалі, што я панясу гэты факел - я не паверыў, падумаў, што гэта жарт. Ператэлефаноўваў. Гэта такі гонар і радасць для мяне, таму што такая падзея бывае раз у жыцці ў чалавека».\n«Полымя свету» прымалі сёння ў Хатыні і Лагойску, заўтра - Заслаўе.\nПадрабязна у гэтай катэгорыі: « Міліцыі Мінскай вобласці - 80!\tШчаслівы Дзень для медыкаў »


Геафак – гэта не хабза. Першы стобальнік пра свае ўражанні аб вучобе ва ўніверсітэце — Унiверсiтэт\nГеафак – гэта не хабза. Першы стобальнік пра свае ўражанні аб вучобе ва ўніверсітэце\n7 Dec, 2017.\nСёлета Мікіта РАГОЎСКІ з Светлагорску стаў першым стобальнікам па геаграфіі. Карэспандэнту газеты «Універсітэт» ён распавёў пра асаблівасці жыцця ў інтэрнаце, пра цікавых выкладчыкаў, падрыхтоўку да алімпіяд і студэнцкі капуснік.\n– Калі вяртаюсь у Светлагорск, мяне дзівіць, што няма гулу машын. Адчуваецца правінцыя. У Менску шмат людзей — шэрай масы, якія праліваюць злосць на іншых. Напрыклад, могуць у метро спецыяльна закрануць. Але мне ўсё роўна падабаецца сталічны рух, тут ёсць шмат магчымасцяў правесці вольны час. Нават у інтэрнаце можна сустрэцца з сябрамі або затусіць з суседзямі.\nІнтэрнат – гэта як геалогія. Ёсць ападкавы чахол, які ў інтэрнаце здымаецца, і чалавек паўстае такі, які ён на самой справе. У нас сяброўская атмасфера, мы за гэтыя два месяцы сталі згуртаваным калектывам. Заўсёды адзін аднаму дапамагаем, вучым жыццю. Бывае, што есці хочацца, а фінансаў не шмат. Суседзі не адмовяць, калі ў іх есць.\nАд геафаку чакаў меньшага\n– Што ты скажаш наконт вучобы?\n– Вельмі спадабаецца.Тут няма такога паняцця як геаграфія. Яна разбіта на 50 з лішнім дысцыплін, якія цікава вывучаць, таму што ў кожнага выкладчыка свой падыход да прадмета. Хоць бываюць такія дні, што задаюся пытаннем «я вучуся на геафаку або на мехмате?», бо ідуць сумежныя прадметы, як матанализ, фізіка і гэтак далей. Я не зусім разумею, навошта мне вывучаць вышмат на такім аналізе. Калі ў школе матыматыку вучыць павінны ўсе, то ва ўніверы варта было б больш спэцыялізавана да гэтага падыходзіць. Гэта мінусы, якія павінны быць і часам пераходзяць у плюсы. Напрыклад, вучаць несправядлівасці жыцця (усміхаецца). Шчыра сказаць, ад геафаку я чакаў меншага.\n– А чаго ты чакаў увогулле?\n– Думаў, што будзе ўсё манатонна. А ў рэальнасці кожны дзень калыша з боку ў бок. Шмат што трэба паспець. Бывае, што нешта дарабляем на перапынку. А ў інтэрнаце не паспяваеш зрабіць, таму што жывеш у чацвёрцы з такімі ж трыма ахламонамі, якія нічога не робяць. Напрыклад, трэба напісаць реферат. Мы адзін абзац напішам і сядзім да пяці раніцы размаўляем, відэа глядзім. Але да гэтага абвыкаеш.\n– Якія дысцыпліны табе спадабаюцца?\n– Агульнае землязнаўства (АЗ) — гэта школьная геаграфія, але на павышаным узроўні. Падабаецца, як падае гэты прадмет выкладчык. Гэта значыць, ты можаш ведаць ідэальна карту, але калі няма кругагляду, больш пяці ён не паставіць. Гэтая дысцыпліна па-за канкурэнцыяй. Хадзіць на пары — адна радасць. Геалогія яшчэ прыцягвае сваёй нагрузкай. Гэта аб’ёмная навука, якая расказвае пра ўзаемасувязі на зямлі. Выкладае яе брат выкладчыка па агульным землязнаўстве.\nНаогул многае залежыць ад выкладчыка. Ёсць такія, якія стануць і ім абы прачытаць лекцыю. Наколькі складаным бы прадмет не быў, галоўнае яго правільна падаваць. Тады і вучыць будуць іх.\nЖыццё ў інтэрнаце\n– За гэтыя два месяца складана было адвыкнуць ад дома, калі жывеш на ўсім гатовым?\n– З восьмага класа я езджу па алімпіядам, таму паспеў прывыкнуць да жыцця ў інтэрнаце. Для мяне гэта не такое ўжо дзівоцтва. Адпраўляючы ў Мінск, мама дала пачку макарон і грошай, сказаўшы: «Вось табе грошы, купляй і рыхтуй сабе сам». За гэтыя два месяцы інстынктыўна ўключаю пліту, калі прыходжу, і рыхтую ежу сабе сам. Але у нас ёсць людзі, якія жывуць тыднямі на мамкіных перадачах або ездзяць у памежны горад ледзь не кожны тыдзень. Калі б я ездзіў кожны тыдзень, мама б сказала: «Сын, я люблю цябе, але не настолькі, каб ты марнаваў столькі грошай на дарогу». Раз у тры тыдні цалкам хапае. Вядома, бывае туга па родных. Сядзіш у інтэрнаце, нешта здарылася і ніхто цябе не пашкадуе. Суседзі падтрымаюць словам, скажуць, што ўсё нармальна, але мама, яна інакш супакоіць.\n– Як старэйшыя курсы ў інтэрнаце перадаюць вопыт і падтрымліваюць вас, першакоў?\n– Падтрымка ёсць увогулле, а не толькі ад старэйшых да малодшых. Ныпрыклад, захварэў мой сусед. Я аддаў яму свае лекі, таму што не хачу, каб мой сябра хварэў. Вось так і жывем.\n– Калі гаварыць аб мерапрыемствах у інтэрнаце, што ты можаш расказаць пра гэту частку жыцця?\n– У інтэрнаце рэгулярна праводзяцца квэсты. Мне гэта падабаецца. Неяк я ўдзельнічаў у квэсце, прысвечаным Мексіцы. Ёсць жаданне, але, на жаль, няма магчымасці, паколькі гэтыя мерапрыемствы праходзяць, калі рыхтуюся да заняткаў. Яшчэ неяк удзельнічаў у віктарыне па геаграфіі. Як раз мой профіль. Наогул я не з тых, каму падабаецца тухнуць у блоку.\n– Тое ж самае можно сказаць і пра факультэтскае жыцце?\n– Я хачу ўвайсці ў склад студэнцкага саюзу. Там вельмі цікавыя людзі. У іх іншы светапогляд на гумар ці выступлення на сцэне. З імі заўсёды ёсць пра што пагаварыць. Яны не такія як іншыя студэнты. Два маіх суседа ўваходзяць у студсаюз. Я гляджу на іх і разумею, што студсаюз — гэта прыкольна. Калі ў нас былі прагоны капусніку, яны падкідвалі нам добрыя ідэі. Вядома, патрапіць складана, ды і на кастынгу трэба праявіць сябе і паказаць, што ў цябе ёсць гумар.\n– Мае сто балаў ніяк не ўплываюць на адукацыю. Выкладчыкі не ведаюць пра гэта. А суседзі і аднагрупнікі ведаюць, але адносяцца абыякава. Мабыць, калі б веў сябе ганарліва, тады адносіны былі б іншыя. Я не ствараю ўражанне батана. Магу гуляць цэлую ноч, а потым прыйсці на агульнае землязнаўства і адказаць карту на дзесяць. Многія аднагрупнікі не разумеюць, як так можна. Але я сам па сабе чалавек-рух, вакол мяне заўсёды шмат хаосу.\n– Ты шмат выступаў на алімпіадах. Зразумела, што геаграфія табе падабаецца. Але чаму менавіта на геафак ты вырашыў паступіць?\n– Геаграфія – гэта магчымасць пашырыць свой кругагляд. Нават не тое каб для мяне канкрэтна, а ў прынцыпе. Гэта навука злучае ў сабе ўсе сферы жыцця. Куды ні глянь, усюды геаграфія і геалогія. Самы шырокі ахоп. Да таго ж тут любы можа сябе рэалізаваць. Калі дрэнна ведаеш адну вобласць, можна знайсці сябе ў іншай.\n– А вось ты разумеў, што ўжо поступіў, калі атрымаў сертыфікат?\n– Так. Летам, калі прыехалі ў Мінск для залічэння, нас усіх змясцілі ў адну аўдыторыю, а потым выклікалі па адным для выбару спецыяльнасці. Хваляваўся. Эмоцыі залівалі, хоць я разумеў, што ўжо залічаны. Мне гэтага хацелася, многіх студэнтаў ведаў да паступлення. А тут мне далі падпісаны дагавор, ты яго трымаеш ў руках і думаеш: «Нарэшце!».\n– Мая любоў да геаграфіі пачалася з Discovery. У дзяцінстве разам з бацькам глядзеў гэтую праграму, але тады нічога не разумеў. Аднак мяне гэта зацікавіла. Я не мог дачакацца шостага класа, калі пачнецца геаграфія. Мяне рыхтаваў да алімпіяд адзін настаўнік, а ўрокі вяла іншая настаўніца. І вось яна спытала неяк нас, хто хоча пайсці. А я не проста запісаўся, каб пайсці. Я гарэў гэтым. Калі запісаўся ў спіс, зразумеў, што гэта пачатак усяго. Гэта было шэсць гадоў таму, а такое пачуццё, што ўчора. Гэтыя алімпіяды далі мне шмат знаёмстваў, навыкаў, акрамя геаграфічных ведаў.\n– Хто цябе рыхтаваў да алімпіады?\n– Яльчык Мікалай Цярэнцьевіч. Заўсёды хоча выціснуць максімум выніку з дадзеных рэсурсаў і часу. Ён неардынарны, хаця гэта мякка сказана. Яго характар, веды і намаганні зрабілі з яго самога незвычайнага настаўніка, што я ведаю. Яго падыход да вывучэння гео даволі цікавы. Ты не заўважаеш, як запомніў пару дзесяткаў тэрмінаў або тапонімаў за адзін прагон. Падчас паўзаў для адпачынку падчас заняткаў, ён дзяліцца момантамі жыцця праз гісторыі і апавяданні.\n– У нас сабраны класны склад. Ёсць прадстаўнікі з усіх груп факультэта. Акрамя гэтага тізер выступу быў маёй ідэяй. Прапанаваў злучыць ляпы падрыхтоўкі ў відэа. Але потым прыйшлі новая ідэя. Я сядзеў на крэсле як рэжысёр. Вакол было выключана святло і гарэла толькі настольная лямпа. А ўсе ўдзельнікі з групы садзіліся перада мной на канапу і адказвалі на пытанні. Відэа атрымалася вельмі класным. Яно заняло першае месца ў конкурсе тізераў. Вельмі ганаруся, што так адбылося. Цяпер думаю, можа трэба было на рэжысуру ісці? (Смяецца)\n– Садзіцца трэба бліжэй да выкладчыкаў. Здаваць своечасова працы трэба. Не лішнім будзе навучыцца хутка пісаць. Калі выкладчык бачыць, што студэнт імкнецца, ён будзе да яго больш лаяльны. Гэта асноўныя правілы, якія я вынес для сябе за першыя месяцы. Апошняе, што хачу сказаць, геафак не хабза якая-небудзь, каб паступаць сюды толькі з-за недахопу балаў на іншую спецыяльнасць.\nФота з асабістага архіву Мікіты Рагоўскага\nНаступны Званнем «Ганаровы прафесар БДУ» ўшанаваны старшыня Парламента Грузіі (+відэа)\nРанейшы “Глядзіце! Я тут, я існую!” Студэнты паказалі сябе ў танцавальным батле (+відэа)\nУдзельнік зборнай БДУ па спартыўным праграмаванні Аляксей Колесаў: “Матывуе факт, што гэтую задачу ніхто да цябе раней не рабіў”\nІдэя “Дома студэнтаў БДУ”. Студэнцкая асамблея акрэсліла планы далейшай дзейнасці\nУ Славакіі студэнт больш самастойны


Старшыня раённай арганізацыі ветэранаў: «Размова на форуме павінна быць шчырай» — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\nСтаршыня раённай арганізацыі ветэранаў: «Размова на форуме павінна быць шчырай»\n11.02.2021 admin215Комментарии on Старшыня раённай арганізацыі ветэранаў: «Размова на форуме павінна быць шчырай»\nНаталля Лапко, старшыня раённай арганізацыі ветэранаў:\n– Чакаем Усебеларускі народны сход, дзе збяруцца лепшыя людзі з розных абласцей Беларусі, прафесіяналы ў сваіх сферах дзейнасці, і спадзяёмся, што на гэтым форуме будуць прыняты такія рашэнні, якія задаволяць усе катэгорыі насельніцтва і аб’яднаюць нас, дадуць імпульс для стварэння, далейшага развіцця. Беларусы заўсёды былі добразычлівым народам, які працай даказаў сваю годнасць. І моладзь ад прынятых на форуме рашэнняў павінна ўбачыць перспектыву для сябе і адчуць гордасць за родную краіну.\nХацелася б, каб была нададзена ўвага пытанням сацыяльнай абароны пажылога насельніцтва, у прыватнасці, былі прадугледжаны льготы адносна медыцынскага абслугоўвання і набыцця лекаў не толькі для ветэранаў вайны, людзей з інваліднасцю, але і ветэранаў працы.\nХочацца пажадаць міру ўсім беларусам. Усе нашы рэзервы і рэсурсы – унутры краіны і нас саміх. Мы павінны перажыць выпрабаванні, зрабіць для сябе пэўныя ўрокі і рухацца наперад. І тут не можа быць абыякавых, гэта датычыць кожнага з нас.\nРазмова на форуме павінна быць шчырай, каб удзельнікі пачулі адзін аднаго і зразумелі, што для нас галоўнае. А гэта – мір і стабільнасць. Павінна быць моцная эканоміка. Толькі разуменне і дыялог, гатоўнасць ісці на кампрамісы здольныя вырашыць грамадскія праблемы.


З усмешкай заходзіць у хату… — Воложин. Працоўная слава. Новости Воложина и Воложинского района\n17.12.2020 17.12.2020 administrator901\nДобрасумленныя адносіны да работы і выдатнае выкананне абавязкаў пацвярджае кіраўніцтва тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва. У прыватнасці, у 2014 годзе Л. Р. Магала была адзначана Падзякай старшыні райвыканкама, а летась – падзякай цэнтра.\nПрацоўны шлях сацыяльнага работніка ў Людмілы Рамуальдаўны пачаўся ў маі 2003 года. “Па прафесіі я кінамеханік, – расказвае яна. – “Пакруціць” кіно давялося нядоўга, бо на змену вялікаму экрану ў дамы прыйшоў відэамагнітафон. Работы па спецыяльнасці не было – так стала прадаўцом: гандлявала ў магазінах у Гярвелях, пасля ў Крывічах. Неяк сустрэла старшыню сельвыканкама Галіну Аляксандраўну Арабей, якая прапанавала пайсці сацыяльным работнікам на Пугачоўскі ўчастак. Сказала: “Упэўнена, у цябе абавязкова ўсё атрымаецца, бо ўмееш ладзіць з людзьмі”. Вось так і дала, як кажуць, пуцёўку ў жыццё”.\nСпачатку абслугоўвала на даму па 7-8 чалавек у вёсках Татары, Сцяцкі, Караблі, Татарскія. Зараз даглядае 10 непрацаздольных грамадзян – 2 мужчыны і 8 жанчын: з іх двое адзінокія і тры інваліды, якія пражываюць у шасці населеных пунктах Ракаўскага сельсавета. “З маёй хаты, каб зрабіць круг да ўсіх падапечных, 25 кіламетраў трэба аб’ехаць, – распавядае мая гераіня. – Транспарт мела ўсялякі: спачатку веласіпед, пасля – скутар. У 49 гадоў здала на правы і зараз дабіраюся на машыне. У дом заўсёды заходжу з усмешкай – толькі так можна знайсці паразуменне з пажылымі, хворымі людзьмі, яны ж як маленькія дзеткі. У кожнага свой характар, звычкі, ды і настрой далёка не аптымістычны. Па паводзінах адразу вызначаю, як сябе весці: калі трэба прамаўчаць, а калі, наадварот, шчыра і адкрыта пагаварыць. У кагосьці арыентуюся як у сябе дома, іншы любіць, каб выконвалі яго загады. Усе людзі розныя, як і лёсы чалавечыя. Нават калі хтосьці дрэнны, варта яго зразумець. А для гэтага трэба мець цэлы воз цярпення!”\nУ большасці бабулек і дзядулек (так пяшчотна-ласкава сацыяльны работнік называе сваіх падапечных) ёсць дзеці, але да бацькоў рэдка хто прыязджае. “У наш час у дзяцей свае сем’і, балячкі, погляды на жыццё, – працягвае Людміла Рамуальдаўна. – Яны насамрэч вельмі занятыя і гатовыя забраць да сябе бацьку ці маці. Але ж тыя наадрэз адмаўляюцца. Бо ў сваёй хаце кожны гаспадар, ды і родны вугал дапамагае справіцца са старасцю. Вось у мяне дзядок ёсць 92-гадовы: ён памаленьку рухаецца, на двор выйдзе, ката пакорміць – глядзіш, і час хутчэй праходзіць”.\n…Здавалася б, звычайныя будзённыя справы, а колькі за імі глыбіні, роздуму, асэнсавання. Менавіта гэтым і жывуць людзі ва ўзросце. А справіцца з адзінотай, нямогласцю, а часам і з разгубленасцю ім дапамагаюць сацыяльныя работнікі. Часта яны становяцца самымі блізкімі, самымі дарагімі, амаль што роднымі людзьмі. “Іх вопыт – бясцэнны, – кажа Л. Р. Магала. – Я многаму ў іх навучылася і вучуся кожны дзень. Для сябе падказку ўзяла: у жыцці трэба берагчы здароўе і адносіны паміж людзьмі, быць добрым, справядлівым. А калі хтосьці пакрыўдзіў, нельга адказваць тым жа… Я не расчаравалася ў сваёй прафесіі. Бывае, так наморышся – не толькі фізічна, а маральна, што розныя думкі ў галаву прыходзяць: маўляў, усё, хопіць. А раніцай устаю і думаю: “А як жа там без мяне мае бабулькі ноч пераспалі. Не, трэба ісці да іх”.


Фарба для броваў і павек Элитан Ўстойлівы макіяж - Вы фарбаваць бровы\nФарба для броваў і павек Элитан Ўстойлівы макіяж - Каментар\nАпублікавана ў: Верасень 14, 2019\nВы фарбаваць бровы самі? Яшчэ няма? З гэтай фарбай можаце смела спрабаваць! У салон больш не пайду, буду рабіць броўкі сама DIY :-) ФОТА!!!\nПриветики! Бум на "суперкрутые" бровы не здае пазіцый, бровистов (я маю на ўвазе майстроў) з'явілася вельмі шмат. Але, на самай справе "зрабіць" бровы не так ужо складана і дома самастойна. Ва ўсякім выпадку, іх можна зрабіць у майстра за ўсё раз, а потым падтрымліваць форму.\nМенавіта так я і паступіла. Але да такой высновы прыйшла, толькі, калі сама схадзіла на карэкцыю броваў+афарбоўку. Мне спадабалася зададзеная форма пасля выскубанне, і абсалютна не спадабаўся вынік у канцы, ужо пасля афарбоўвання. Мне паабяцалі фарбавальнік у тон, а ў выніку я атрымала шэра-чорнае непаразуменне, якое СЛАВА БОГУ я дома лёгка "сцерла" вось гэтай штукай http://irecommend.ru/content/chego-mne-tak-dolgo-n...\nЦяпер да справы! Я тут разважаю вось аб якім сродку. У мяне ў адценні 32 - карычневы\nА вось і багатае змесціва упаковочки ♥\nШчыра сказаць, напаўняльнасць мне спадабалася маментальна. Паверце, гэтай колькасці хопіць на дзясятак афарбовак Асабліва мяне парадавала растушевочная шчотачка! Раней, даўно-даўно, я купляла гэты наборчык і такі шчоткі ў камплекце не было. Спонжики вельмі якасныя! Ну і сам фарбавальнік сумневаў і боязі не выклікае - зноў жа, таму што раней спрабавала ўжо.\nТакім чынам, я адкрыла дзве упаковочки (фарбавальнік і праяўляльнік), выціснула ў прапорцыі 1:1 у маленькую вечка, і змяшала гэта ўсё справа касметычнай (сваёй) пэндзлем з штучнага ворса.\nВатовую палачку я выкарыстала, каб подтирать няроўнасці пры нанясенні.\nНанесла, чакаю 10 хвілін. Як і пакладзена па інструкцыі. Ніякай алергічнай рэакцыі. Усё ў парадку!\nПатрымала і змыла. Дакладней сцерла спонжиками, якія ішлі ў камплекце, ледзь пропитанными вадой. Вось такі атрымаўся вынік.\nЦяпер буду фарбаваць бровы сама заўсёды!!!\nТаму што тое, што мне зрабіў "майстар", паўтаруся, здаецца, майго варыянту прайграе!\nФота з "салонными бровамі" не зусім атрымалася, на самай справе яны былі чорныя, а не карычневыя, як перадаюць здымак.\nКалі з мінусаў, то, можа, толькі, ўпаковачку бы ў цюбіках. Так зручней было б захоўваць.\nІ стойкасць таксама не супер доўгая. Я калі раблю макіяж, то праходжу па бровам гелем, або ценямі, або воскам. Карацей, чым-тое, што патрабуе ў выніку зняцця сродкам для демакияжа. Мабыць, яно і растварае фарбу. Але і салонная пратрымалася не на шмат даўжэй.\nРэкамендую! Вельмі нядрэнна для хатняга выкарыстання!\nШчотка масажная для цела Perfect4u HARD.каля 2 месяцаўКасметычныя аксэсуары\nКалі выконваць адзін нюанс - стане каханым! ❤ Амаль месяц (!) тэсту і кушон з усіх ракурсаў пасля 5 гадзін шкарпэткі ў спякоту!🤪2 месяцыДэкаратыўная касметыка\nТанзіліт, ангіна, стаматыт ?! Гексализ на дапамогу! Гексализ інструкцыя, цана, паказанні і наш вынік лячэння.каля 1 месяцаТавары для здароўя\nБывае ж такое, што неверагодна якасная рэч можа каштаваць танна! Мае вейчыкі ў захапленні! ФОТА да/пасля2 месяцыДэкаратыўная касметыка\nВы фарбаваць бровы самі? Яшчэ няма? З гэтай фарбай можаце смела спрабаваць! У салон больш не пайду, буду рабіць броўкі сама DIY :-) ФОТА!!!2 месяцыДэкаратыўная касметыка\nДыета 1200 калорый дапамагла скінуць 10 кг! Але гэта замкнёнае кола! Аповяд пра тое, як рабіць не трэба! Маё меню, вынікі і фота.2 месяцыДыеты\nДля тых, хто марыць паправіцца (ФОТА)каля 1 месяцаСпартыўныя тавары


Ганне Севярынец не працягнулі кантракт у гімназіі. Праз верш пра Колю | Новы Час\nБрэст +6℃ +0℃ +2℃ +3℃\nВіцебск -3℃ +1℃ +1℃ +1℃\nГродна +2℃ +0℃ +1℃ +2℃\n«[Дырэктар] сказаў, што як настаўнік я маю права на думкі наконт сістэмы адукацыі, але я не маю права як настаўнік крытыкаваць уладу, што наша задача — абслугоўваць ідэалогію, якая ёсць. І пакуль я не выказвалася на адрас першай асобы, то гэта разумелі, а цяпер не разумеюць», — распавяла «Свабодзе» Ганна Севярынец.\nГанна Севярынец працуе ў Смалявіцкай раённай гімназіі. Кажа, што дачыненні з кіраўніцтвам заўсёды былі добрыя.\n«Як дырэктар навучальнай установы я прымаю рашэнне, працягваць ці не працягваць кантракт, — адказаў "Радыё Свабода" дырэктар Смалявіцкай раённай гімназіі Дзяніс Дубаневіч на просьбу пракаментаваць сітуацыю з Ганнай Севярынец. — Больш нічога на гэты конт каментаваць не буду».\nВерш Ганны Севярынец «А я за вас не галасавала ніколі» быў апублікаваны на сайце Радыё Свабода 6 чэрвеня.\n5-гадовы працоўны кантракт Ганны Севярынец заканчваецца 17 жніўня.\n«Я доўга думала, ці рабіць гэтую сітуацыю публічнай, — тлумачыць Ганна, чаму рашылася расказаць пра гэта. — Але пасля я зразумела, што калі нічога не скажу і проста ў верасні перайду на іншую працу, то дзецям ці мала што скажуць — «звольнілася, знайшла лепшае». Толькі гэтая думка мяне насамрэч прымусіла выказацца, бо я разумею, што назад дарогі няма. На жаль, бо я б, вядома, да дзяцей вярнулася. Але я проста не хачу, каб дзеці думалі, што я іх «прамяняла на нешта».\nЯна кажа, што пасля таго, як людзі даведаліся пра яе звальненне, прапановы працы паступаюць. «Але для мяне тут галоўнае, каб дзеці разумелі, што я іх не кінула», — тлумачыць Ганна Севярынец.\nГанна Севярынец — настаўніца, пісьменніца, даследніца, аўтарка некалькіх кніг з гісторыі беларускай літаратуры.\nНа Акрэсціна тры тыдні не прымаюць перадачы. Прычына ранейшая — коронавірус\nЕўрасаюз можа ўзмацніць санкцыі ў дачыненні да рэжыму Лукашэнкі\nСівіцкі: Калі вясной сітуацыя абвострыцца, Крэмль паспрабуе адхіліць Лукашэнку ад улады\nУ інфармацыйнай кампаніі БелаПАН памяняўся дырэктар. Ім стала Ірына Леўшына\nСправа Бабарыкі перададзеная ў Вярхоўны суд, праваабаронцы кажуць пра парушэнне яго права на абарону


За апошнія два гады Беларусь і Узбекістан зрабілі больш, чым за папярэднія 25 | zviazda.by\nХатняя старонка » Палітыка » Прэзідэнт » За апошнія два гады Беларусь і Узбекістан зрабілі больш, чым за папярэднія 25\nЗа апошнія два гады Беларусь і Узбекістан зрабілі больш, чым за папярэднія 25\nЗа апошнія два гады Беларусь і Узбекістан зрабілі больш, чым за папярэднія 25.\nПра гэта заявіў Аляксандр Лукашэнка падчас сустрэчы з прэзідэнтам Узбекістана ў Палацы Незалежнасці\n«Мы з вамі цалкам перавярнулі наші адносіны — увогуле. Ды і пераварочваць асабліва не было чаго, трэба было проста зноў іх ствараць. І за два гады мы зрабілі, на шчасце, нашмат больш, чым у папярэднія дваццаць пяць», — выказаў меркаванне Прэзідэнт Беларусі.\nЁн упэўнены: магчымасцяў у Беларусі і Узбекістана нашмат больш, чым 160, 170, нават 200 мільёнаў долараў тавараабароту. Напярэдадні прэзідэнты абмеркавалі знешнепалітычныя становішчы сваіх краін у прыватным парадку і адшукалі падобныя тэндэнцыі. Узбекістан знаходзіцца ў сярэдзіне Цэнтральнай Азіі, Беларусь — у цэнтры Еўропы, з чым звязаныя аднолькавыя і перавагі, і праблемы.\n«Але галоўнае, ваша ініцыятыва рэгіёны завязаць у супрацоўніцтве — гэта, напэўна, самая „фішка“ гэтага візіту. Наша справа — адкрыць дарогу. Мы яе адкрылі. Па гэтай дарозе павінны пайсці тыя, хто мусіць выконваць нашы рашэнні і рэалізоўваць дарожную карту», — падкрэсліў беларускі лідар.\nПрэзідэнты дамовіліся аб рэгулярным абмене візітамі і кантролі ажыццяўлення плану развіцця двухбаковых адносін. Сёння Аляксяндр Лукашэнка прапанаваў шчыра абмеркаваць не толькі поспехі ў рэалізацыі мерапрыемстваў дарожнай карты, але і вызначыць пытанні, над якімі трэба працаваць.\n«Хачу, каб вы ведалі, яшчэ раз падкрэсліваю: няма закрытых тэмаў у Беларусі, няма пытанняў, якія мы маглі б не вырашыць. Мы можам вырашыць любыя пытанні. Нашыя эканомікі не перасякаюцца, мы ўзаемадапаўняльныя. Усё, што мы вырабляем, патрэбна ва Узбекістане, усё, што вы вырабляеце, патрэбна нам», — перакананы Аляксяндр Лукашэнка.\nЁн паведаміў аб гатоўнасці Беларусі далучыцца да прамысловай і сельскагаспадарчай рэвалюцыі, якую пачаў Узбекістан. Аляксандр Лукашэнка ўпэўнены: Беларусь там будзе не лішняй і ў гэтай рэвалюцыі сваё месца знойдзе.\nШаўкат Мірзіёеў згадзіўся, што ўсё зробленае за чвэрць стагоддзя набыло новае напаўненне ва ўсіх сферах пасля гістарычнага візіту Аляксандра Лукашэнкі ва Узбекістан. Гэта адчуваюць абодва народы, адзначыў прэзідэнт Узбекістана.\nШто да тавараабароту паміж нашымі краінамі, ён бачыць магчымасці нарасціць яго ў разы — для гэтага маюцца ўсе асновы. Галоўнае, на думку Шаўката Мірзіёева, што пачалі сустракацца рэгіёны.\n«Ім не трэба перашкаджаць, ім трэба дапамагаць, адкрыць дарогу. Вы правільна адзначылі, што мы добрую базу стварылі ўзаемных стасункаў. І гэты візіт — добрая пляцоўка прайсці па тых кропках росту, дзе ёсць перспектывы супрацоўніцтва», — адзначыў кіраўнік сярэдняазіяцкай краіны.\nЁн назірае вялікае жаданне супрацоўніцтва абедзвюх краін ва ўсіх галінах і патрэбу ў кааперацыі.\n«Трэба часцей сустракацца, каб было меней папер, а болей вынікаў. Асабліва ў апошнія два гады актуальны культурна-гуманітарны складальнік», — падкрэсліў Шаўкат Мірзіёеў. Ён асобна падзякаваў Аляксандру Лукашэнку за адкрыццё помніка Алішэру Наваі ў Мінску.\n«Гэта вялікая падзея для ўзбекскага народа. Падчас урачыстасці гучалі вершы нашага паэта на беларускай мове. Канешне, народ Узбекістана, наша грамадскасць гэта ўспрыняла абсалютна па-іншаму», — прызнаўся высокі госць.


Памяці Валерыя Слюнчанкі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПамяць аўтара праектаў рэстаўрацыі полацкай Сафіі і гарадзенскай Каложы ўшанавалі выданнем кнігі «Валерый Слюнчанка. Ляцеў з аблокамі я побач». Адзін з укладальнікаў кнігі пісьменнік Уладзімір Арлоў паведаміў, што кніга выйшла да 70-годдзя Майстра.\n– У кнізе ягоныя тэксты – ягоныя нарысы, эсэ. Адно з іх друкуецца ўпершыню – «Фрэскі Мсціслава». А таксама ягоныя выцінанкі, ягоныя малюнкі, ягоныя вершы. І раздзел з успамінамі ягоных сяброў, калег. У кнізе дадзена бібліяграфія, яго публікацыі, спіс ягоных асноўных праектаў. Так што гэта такая важкая кніжка, добра вельмі аформленая і выдадзеная.\nВалеры Слюнчанка быў аўтарам праектаў рэстаўрацыі таксама Богаяўленскага сабора ў Полацку, Кармеліцкага касцёла ў Мсціславе, сядзібы Францішка Багушэвіча ў Кушлянах ды іншых знакавых помнікаў нашай гісторыі і культуры. Прэзентацыя кнігі адбудзецца 20 кастрычніка ў сталічнай кнігарні “Логвінаў”. Пачатак а 19-й гадзіне.


Запечаны Бры ў пластовага тэсту Рэцэпт\nРаслінныя Рэцэпты Сырныя Appetizers Амерыканскія Appetizers\nСтварэнне ўласнага тэсту пакрытага запечаныя Бры так проста зрабіць, што вы ніколі не купляць яго зноў. Гэтая версія мае пласт Карамелизированного Грыбава і шалот пад тэстам. Падаваць цёплымі з крекеры і садавінай.\n1 ліст замарожаны\nпластовага тэсту (ад скрынкі 17 1/4 унцыі)\n1 фунт cremini (або кнопкі) грыбы (нарэзаныя, каля 1 1/2 кубкі)\nБры сыр (каля 16 унцый і 6 цаляў у дыяметры)\n1. Размарозіць пластовае цеста пры пакаёвай тэмпературы на працягу 30 хвілін (або прытрымлівацца ўказанням пакета для размарожвання). Злёгку вышмараваць бляху.\n2. Разагрэць духоўку да 400 ° F. Узбіце разам яйка і ваду ў невялікай місцы.\n3. Падпаліць алей у вялікай патэльні на сярэднім агні. Дадайце грыбы і лук-шалот і рыхтаваць, часта памешваючы, да мяккасці, каля 10 хвілін.\n4. Дадайце цукар, соль, перац па грыбны сумесі і варыць, часта памешваючы, на працягу 5 хвілін больш.\nЗніміце патэльню з агню і дайце сумесі астыць цалкам.\n5. Адкрываюцца адталай пластовага тэсту на злёгку размолотой паверхні. З дапамогай злёгку размолотой качалкай, рулон цеста ў 14-цалевы квадрат. Абрэжце цеста, каб зрабіць 12-цалёвы круг. Зарезервируйте цеста абрыўкі зрабіць ўпрыгажэнні пры жаданні - гл Рэцэпт Заўвагі і парады ніжэй.\n6. Лыжка грыбную сумесь у цэнтры кандытарскага тура і выкладваюць у 6-цалевы круг (або дыяметр колы Бры). Зверху грыбы з Бры.\n7. Вышмаруйце краю раўнда з мыццём яйкі. скласці цеста краю над Бры і націсніце краю разам шчыльна, каб запячатаць.\n8. Змесціце абгорнуты Бры шво бокам уніз на падрыхтаваным лісце выпечкі. Пэндзаль тэсту з мыццём яйкі. Выпякаць, пакуль цеста не залатыя, каля 20 хвілін. Выдаліць ліст выпечкі з духоўкі і пакіньце на рашотцы на працягу 1 гадзіны перад падачай на стол.\n• Абавязкова выкарыстоўвайце халодныя Бры прама з халадзільніка, гэта дапаможа трымаць цеста становіцца занадта цёплым і мяккім перад выпечкай.\n• Мяккая белая скарынка на Бры ядомая, таму няма ніякіх прычын, каб выдаліць яго.\n• Для таго, каб упрыгожыць верхнюю частку тэсту, выкарыстоўваць качалку і раскачаць невялікія кавалачкі дадатковага тэсту. Выразаць з цеста з невялікім лістом формочка (або выкарыстаць невялікі востры нож). Змесціце лісце зверху пакрытага печыва Бры. Раскачайце кавалкі, што засталіся тэсту на доўгія тонкія вяроўкі, каб выкарыстоўваць як вінаградныя лазы. Пэндзаль ўпрыгажэнні з мыццём яйкі, а затым выпякаць ў адпаведнасці з указаннямі.\n• Вы можаце зрабіць запечаны Бры да 2-х дзён наперад.\nАстудзіць яго ў герметычным кантэйнеры. Калі гатовы служыць, змясціць яго на бляху і выпякаць пры тэмпературы 350 ° F на працягу ад 15 да 20 хвілін.\nБульба і рыс басмати плоў\nМанга Тварожнік (глютен)\nRhyme & Reason кактэйль Рэцэпт


Гран-пры XIII Міжнароднага фэсту студэнцкіх тэатраў "Тэатральны куфар-2016 БДУ" атрымаў спектакль "Вечны плакальшчык" тэатральнай акцёрскай школы "Гудман" (Ізраіль). Акрамя таго, у гэту краіну паляцелі яшчэ два прызы. Акцёр Ітаі Чама атрымаў дыплом у намінацыі "Найлепшая мужчынская роля другога плану", а рэжысёр Яір Шэрман стаў найлепшым у прафесійным конкурсе ў намінацыі "Найлепшая рэжысура".\nАдзначым, конкурс сёлета праходзіў у вострай барацьбе, і фаварыт вызначыўся літаральна ў апошні дзень фэсту. Пераможца абралі гледачы адразу ж пасля спектакля "Вечны плакальшчык".\nІншыя перамогі ў намінацыях журы размеркавала наступным чынам: "Найлепшая сцэнаграфія" - спектакль "Дом Бернарды Альбы" тэатра вольнай пластыкі (Санкт-Пецярбург, Расія); "Найлепшая жаночая роля другога плану" і "Найлепшая жаночая роля" прысвоена артысткам тэатра БДУ "На балконе" (Беларусь) у спектаклі "Вялікае перасяленне. Вырадкі" Ілоне Драздовіч і Марыне Шантыр адпаведна.\n"Найлепшая мужчынская роля" ў Рамана Шыцько ў спектаклі "Загадкавае начное забойства сабакі" тэатральнага праекта Андрэя Саўчанкі БДАМ (Беларусь), а "Найлепшая рэжысура" сярод аматарскіх тэатраў у Сігнэ Мікалаева за спектакль "Начарна" тэатра Універсітэта Латвіі (Рыга, Латвія).\nСёлета ўдзельнікам конкурснай праграмы прысудзілі тры адмысловыя прызы. Ад тэатральных крытыкаў клуба фэсту ўзнагароджаны эпізод "Белая ружа" спектакля "Хто ты?" тэатра-студыі "Калаж" (Саратаў, Расія). "За найлепшую эксперыментальную працу" ўзнагароджаны эксперыментальны тэатр "Галава-Нага" Інстытута журналістыкі БДУ за спектакль "Мову Х". І ад медыяпартнёраў XIII Міжнароднага фэсту студэнцкіх тэатраў "Тэатральны куфар-2016 БДУ" інфармацыйнага агенцтва "Спадарожнік Беларусь" артысты тэатра HOME (Чанша, Кітай) атрымалі падарункі і дыплом "За творчую мэтанакіраванасць".\nУзнагароджанне адбылося 30 лістапада ў Ліцэі БДУ.\nНагадаем, усяго ў фэсце БДУ прынялі ўдзел 23 калектывы з 14 краін: Беларусі, Ізраіля, Вялікабрытаніі, Грузіі, Кітая, Латвіі, Літвы, Марока, Польшчы, Расіі, Турцыі, Ірана, Узбекістана і Сербіі.