22.02.2021 – Новостной портал\nAvia.pro: Самалёт Лукашэнкі не пусцілі ў неба Украіны\nАпублікаваная схема палёту самалёта беларускага кіраўніка. Візіт Лукашэнкі ў Сочы, дзе павінна прайсці сустрэча з прэзідэнтам Расеі Пуціным, ужо азмрочаны. Самалёт беларускага дыктатара не пусцілі ў паветраную прастору Украіны – давялося рабіць крук. Як паведамляе rest.ej.by са спасылкай на Avia.pro, авіяцыйныя службы Украіны не пусцілі самалёт Лукашэнкі ў паветраную прастору сваёй краіны. У якасці адной з прычынаў былі […]\nОпубликовано в: ПалітыкаОставьте комментарийНаталья Седова\t 22.02.2021\nПольшча мяняе правілы ўезду. Патрабуецца адмоўны тэст на кавід\nУрад Польшчы да канца тыдня зменіць правілы ўезду ў краіну. Цяпер на ўсіх напрамках будзе дазволены пропуск грамадзян толькі пры наяўнасці адмоўнага тэсту на каранавірус. Пра гэта заявіў міністр аховы здароўя Адам Нядзельскі ў эфіры тэлеканала TVN24, паведамляе РБК-Украіна. Паводле яго слоў, у выпадку адсутнасці негатыўнага тэсту на COVID, грамадзяне абавязаны будуць прайсці абавязковы […]\nОпубликовано в: ГрамадстваОставьте комментарийНаталья Седова\t 22.02.2021\nПенсіянер загінуў на пажары ў Пастаўскім раёне, яго цела знайшоў сын\n20 лютага пажар з чалавечай згубай адбыўся ў вёсцы Муляры Пастаўскага раёна. Прыкладна ў 10:30 з вёскі Хацілы ў госці да 71-гадовага пенсіянера прыехаў яго сын, які выявіў, што хата ахінутая дымам. Ён увайшоў у памяшканне і знайшоў свайго бацьку, які не падаваў прыкметаў жыцця. Да прыезду пажарнікаў ён затушыў агонь. У выніку пажару […]\nОпубликовано в: ЗдарэнніОставьте комментарийНаталья Седова\t 22.02.2021\nУ інтэрв’ю, апублікаваным у газеце The Sunday Times, Ціханоўская заявіла, што абмежавальных мер, прынятых ЕС на гэты момант, недастаткова для аказання ціску на Аляксандра Лукашэнку і яго атачэнне, піша ТАСС. «Пад санкцыямі знаходзяцца ўсяго 90 чалавек. Гэта насмешка, і рэжым Лукашэнкі смяецца», — заявіла выданню Ціханоўская, паводле яе, зробленых Брусэлем крокаў супраць афіцыйна Мінска «смешна мала». Яна […]\nПаглядзіце, колькі бясстрашных рыбакоў сабралася ў рыбным месцы на Нёмане\nНа лёдзе ля Гродзенскага порта 21 лютага было шматлюдна. На невялікім участку Нёмана сабралася каля сотні рыбакоў. Гарадзенцы ў сацыяльных сетках сталі дзяліцца здымкамі і відэа незвычайнай з’явы. Іх цікавіць, як лёд вытрымлівае столькі чалавек. Чытач Hrodna.life Андрэй, сам рыбак, распавядае, што рыбакі ў вялікай колькасці збіраюцца ля порта ўвесь апошні тыдзень. Туды зайшла рыба […]


У Беластоку адбыўся канцэрт „Сэрцам з Беларуссю” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nКанцэрт “Сэрцам з Беларуссю” прайшоў у Беластоку каля будынка Драматычнага тэатра імя Венгеркі. На адной сцэне выступілі калектывы “Ilo&friends” і “Ørganek” з Польшчы і “Dzieciuki”, “Naviband” ды Лявон Вольскі з Беларусі.\nНа пляцоўцы перад сцэнай таксама аказаліся людзі з розных бакоў беларуска-польскай мяжы. Усе яны, нягледзячы на дрэннае надвор’е, прыйшлі на канцэрт.\n– Я прыйшла сюды, каб падтрымаць сваю любімую краіну. Я не магу зараз знаходзіцца там. Але ёсць магчымасць прыйсці сюды.\n– Я тут каб падтрымаць Беларусь у змаганні з Лукашэнкам.\n– Мы салідарныя з Беларуссю. Мы прыйшлі таму, што хочам, каб гэта нарэшце закончылася. Перадусім каб закончылася ўлада Лукашэнкі.\nУ час канцэрту не абышлося без непрыемных сюрпрызаў, кажа арганізатар Радаслаў Пусько:\n– Былі ўражаны дзіўнымі пастамі, які з’яўляліся на старонцы імпрэзы ў Фэйсбуку. На нашу думку, гэта творчасць прыхільнікаў Лукашэнкі. Але гэта паказвае, якая слабая тая ўлада і што яна неўзабаве абрынецца.\nКанцэрт арганізаваны Фондам „Тутака” і Беларускім аб’яднаннем студэнтаў пры партнёрстве Беларускага дома ў Варшаве.\nАмерыканскае войска ў Беластоку


У Вілейцы дапамогуць творцам стаць прадпрымальнымі. Для гэтага хочуць стварыць сацыяльную арт-лабараторыю – RH.by\nУ Вілейцы дапамогуць творцам стаць прадпрымальнымі. Для гэтага хочуць стварыць сацыяльную арт-лабараторыю\nВіляйчанка Святлана Паўлава прызнаецца: “Ніколі і не думала, што буду займацца творчасцю”. Але зараз яна і мыла ручной работы вырабляе, і дэкорам з тканіны займаецца.\n– Калі чалавек знойдзе тое, што яму прыйдзецца да душы, то гэта атрымаецца, – упэўненая. І прыводзіць прыклад. – У тэрытарыяльным цэнтры сацыяльнай абароны насельніцтва, дзе працую, пажылыя людзі вельмі прыгожа лепяць з гліны. Мы не думалі, што ў іх так цудоўна атрымаецца.\nУ Святланы разам з паплечнікамі ўзнікла ідэя дапамагчы творцам стаць прадпрымальнымі і паўдзельнічаць у дабрачыннасці. Вырашылі стварыць сацыяльную арт-лабараторыю “Добрыя рэчы”.\n– Прааналізавалі сітуацыю на Вілейшчыне, паглядзелі на тых людзей, з якім працуем у цэнтры і вырашылі паспрабаваць запусціць праект. Апроч зарэгістраваных рамеснікаў, яшчэ ж многія займаюцца творчасцю для сябе. Кажуць: “Я гэта, можа, і рабіў бы, але не ведаю, ці будзе гэта прадавацца і ці трэба гэта наогул каму-небудзь”. А тут у іх будзе шанец паспрабаваць сябе ў сацыяльным прадпрымальніцтве.\nУ выніку можна будзе наладзіць продаж вырабаў віляйчан – у тым ліку, людзей з інваліднасцю і пажылых, якія займаюцца ў гуртках і працоўных майстэрнях тэрытарыяльнага цэнтра.\n– Але трэба ведаць, што будзе карыстацца попытам. Таксама ў нас ёсць людзі, якія могуць бясплатна навучыць творчым заняткам. Аднак трэба зрабіць так, каб яны сустрэліся на якой пляцоўцы, змаглі падзяліцца досведам, – тлумачыць Святлана. – Трэба выйсці і на кірмаш – паглядзець, як гэта прадаецца, як будаваць зносіны з пакупнікамі. Бо камусьці трэба ўсміхнуцца, іншаму – падрабязна растлумачыць пра свае творы.\nФота забяспечана Святланай Паўлавай.\nШто ў праекце\nПраект сацыяльнай арт-лабараторыі ўключае ў сябе першы ў Беларусі сувенірны чэрыці-шоп (дабрачынную краму), выязныя майстар-класы, творчыя сустрэчы. Напрыклад, хочуць арганізаваць ”Бадзёры панядзелак” – дзень сувенірных распродажаў, калі любы сувенір можна будзе набыць за вызначаную суму. А ў “Шчодрую пятніцу” раз на месяц любы ахвотны можа прынесці зроблены сваімі рукамі сувенір і пакінуць яго на рэалізацыю.\n– Як вынік, занятак творчасцю дзецям і моладзі дапаможа адарвацца ад камп’ютара і пазнаёміцца з цікавымі людзьмі, паспрабаваць сябе ў нечым новым і перадаць гэтыя веды бацькам. Для людзей старэйшага ўзросту – гэта магчымасць не толькі знайсці сабе занятак па душы, але і падзяліцца досведам.\nІдэю чэрыці-шопу падгледзелі ў Шатландыі\nЯна з’явілася пасля таго, як у тэрытарыяльным цэнтры пачалі знаёміцца з формамі занятасці людзей з абмежаванымі магчымасцямі за мяжой.\n– Летась нам пашчасціла быць у Шатландыі. Пабачылі, як там працуюць чэрыці-шопы, – прыгадвае Святлана. – Сістэма простая. Чалавек можа прынесці сваё адзенне, абутак, рэчы, якая знаходзіцца ў добрым стане, і аддаць бясплатна ў краму. Там іх ацэньваюць і выстаўляюць на продаж. Не кожны можа дапамагчы грашыма, але затое можа прынесці рэчы. А грошы за іх накіруюць на дапамогу. Чалавек выбірае, каму хоча яе аказаць: ёсць чэрыці-шопы, які падтрымліваюць анкахворых, сірот, медсясцёр…\nУ Вілейцы хочуць паспрабаваць стварыць спрошчаную мадэль чэрыці-шопу, пабачыць, як гэта атрымаецца.\nПраект удзельнічае ў конкурсе Social Weekend\nУ Беларусі сёмы год запар праводзяць конкурс сацыяльных праектаў Social Weekend.\nВілейскі праект выйшаў у фінал. Экспертнае журы адабрала 18 з 47 праектаў у рэспубліканскім і рэгіянальным конкурсах. Праект сацыяльнай арт-лабараторыі стаў адным з васьмі ўдзельнікаў фіналу рэгіянальнага конкурсу сацыяльных праектаў.\nФінал адбудзецца 4 чэрвеня.\n– Калі не ўдасца перамагчы ў праекце і атрымаць фінансаванне?\n– Усё роўна будзем працаваць па гэтым праекце. Але тады, напрыклад, не так хутка ўдасца арганізаваць стацыянарнае гандлёвае месца. Безумоўна, будзем шукаць іншыя крыніцы фінансавання. Мы гэтай ідэяй загарэліся, нам хочацца гэта зрабіць. Будзем рады бачыць усіх, хто займаецца ці хоча займацца творчасцю ці жадае дапамагчы. Заклікаем далучацца да нас.\nАд красавіка ўдзельнікі праекта выходзяць на кірмашы ў Вілейцы.\n– Гэта робім для таго, каб пабачыць, што трэба людзям, расказаць пра сваю дзейнасць, прыцягнуць у наш праект новых людзей. І наогул, каб зразумець, ці трэба гэта. Але пакуль па водгуках адчуваем, што трэба, – кажа Святлана Паўлава.\nПапярэдні артыкулНа Мядзельшчыне праходзіць дабрачынны марафон\nНаступны артыкулВуліца Снежная ў Маладзечне: маршрут руху гарадскога транспарту змянілі, а прыпынак не паставілі


Улады Кітая падарвалі пратэстанцкую царкву ВІДЭА\n12.01.2018 / 21:32 35\nУ Кітаі ўзарвалі вялізарную царкву хрысціян-евангелістаў, пабудаваную ў 2009 годзе ў горадзе Ліньфэнь на ахвяраванні вернікаў. Пра гэта паведамляе «The Mirror». Царкву наведвалі каля 50 тысяч чалавек.\nЯк паведаміла дзяржаўнае кітайскае выданне «Global Times», будынак быў прызнаны незаконнай пабудовай. Цяпер царкву руйнуюць экскаватары, а вернікам не даюць да яе набліжацца.\nВідэа — «The Mirror»\nМногія праваабарончыя арганізацыі ўспрынялі знос царквы як чарговы прыклад парушэння правоў вернікаў у КНР. Як адзначае выданне, у кіруючай Камуністычнай партыі Кітая асцерагаюцца ўплыву каталіцкай царквы.\nЗа апошнія некалькі тыдняў гэта ўжо другі знос царквы ў Кітаі. Так, у канцы снежня без абвяшчэння афіцыйных прычынаў быў разбураны каталіцкі храм у правінцыі Шэньсі.\nУсяго, па звестках «The Mirror», у Кітаі пражывае каля 60 мільёнаў хрысціянаў.\nРасія адмаўляецца выпускаць з палону ўкраінскіх маракоў 8\n13.01.2018 / 16:40\nВалацуга, это не храм, а просто дом. Они хотят построить большой нормальный храм, ашрам. Но не дают разрешения! Там люди не хуже православных, без всякой строгости и грозного взгляда исподлобья попа..\nКітайцы зараз у сябе дома напрактыкуюцца ў зьнішчэньн іхрысьціянскіх храмаў, каб потым пераехаўшы на ПМЖ у Беларусь, рабіць тут тое самае.\nJarick / адказаць\n15.01.2018 / 08:45\n«Ён жадаў пры любым раскладзе спраў застацца тут, у беларускай зямлі»


Тацяна Процька: “На сумленьні Дзяржынскага шмат расcтраляных людзей”\n22 сьнежань 2004, 19:34\nГанна Соусь, Менск У Берасьці аднавілі помнік Фэліксу Дзяржынскаму. Помнік зьявіўся на тэрыторыі Берасьцейскай памежнай групы, якая носіць імя першага кіраўніка ВЧК. Пра ролю Фэлікса Дзяржынскага ў гісторыі Беларусі гаворыць гісторык Тацяна Процька, аўтарка кнігі “Станаўленьне савецкай таталітарнай сыстэмы ў Беларусі (1917–1944 гады)”.\nГісторык Тацяна Процка кажа, што ёй зразумелыя прычыны, паводле якіх у Беларусі ўсталёўваюцца і аднаўляюцца помнікі Фэліксу Дзяржынскаму.\n(Процька: ) “Дзяржынскі нарадзіўся ў Беларусі, зьяўляецца вядомым дзяржаўным дзеячам савецкага часу, адным з заснавальнікаў савецкай дзяржавы. Памёр ён недзе ў 1926 годзе і ня мае дачыненьня да сталінскіх рэпрэсіяў, якія ў нас публічна асуджаныя. Пэрыяд 1920-х гадоў і пэрыяд станаўленьня савецкай дзяржавы, пачынаючы з 1917 году, у нашай афіцыйнай гістарычнай навуцы не асуджаны”.\nТацяна Процька кажа пра тое, што “чырвоны тэрор”, удзельнікам і арганізатарам якога быў Фэлікс Дзяржынскі, у афіцыйнай беларускай навуцы разглядаецца як крайнія меры маладой савецкай дзяржавы супраць агрэсіўных дзяржаваў-суседзяў.\nТацяна Процька зьвяртае ўвагу на тое, што нават у Расеі дзейнасьць Дзяржынскага палічылі злачыннай і ягоныя помнікі прыбралі з Масквы ды іншых гарадоў.\n(Процька: ) “У нас не палічыліся з тым, што зрабілі расейцы, бо Дзяржынскі дзейнічаў у асноўным на расейскай тэрыторыі. Ён быў вельмі жорсткі сам па сабе, чалавек з каменным сэрцам. Менавіта на ягоным сумленьні шмат расcтраляных людзей”.\nНа фотаздымку: Новы бюст Фелікса Дзяржынскага ў маёнтку Дзяржынава, Менская вобласьць. Кастрычнік, 2004 году.


Мая дружная сям’я | Настаўніцкая газета\n06.01.2018 08.01.2018 - 14:36Дашкольная адукацыя\nВыкарыстанне мадэлі супрацоўніцтва ўстановы дашкольнай адукацыі з многапакаленнай сям’ёй\nДзіцяці для поўнага і гарманічнага развіцця асобы неабходна расці ў сямейным асяроддзі, у атмасферы шчасця, любові і разумення. Так сказана ў Канвенцыі аб правах дзіцяці. Сям’я — найбольш натуральнае асяроддзе для фізічнага, эмацыянальнага і сацыяльнага развіцця асобы. Сям’я з’яўляецца той сацыяльнай групай, якая першапачаткова фарміруе асобу чалавека. Сям’я ўводзіць у грамадства ўсё новых і новых членаў, перадаючы ім мову, норавы і звычаі, асноўныя ўзоры паводзін, абавязковыя ў гэтым грамадстве, уводзіць чалавека ў свет духоўных каштоўнасцей.\nВыхаванне дзяцей — адзін з самых адказных сацыяльных абавязкаў сям’і. Але гэта і адзін з самых прыемных і ўдзячных абавязкаў мужа і жонкі. Для развіцця асобы дзіцяці важная ўся сям’я і ўсе тыпы сямейных роляў: маці, бацькі, сясцёр, братоў, дзядулі і г.д. Кожны член сямейнай групы стварае для дзіцяці асаблівы тып зносін, таму адсутнасць любога з іх разладжвае сістэму сямейных узаемадзеянняў і ўзаемаадносін.\nАпошняе дзесяцігоддзе ў нашай краіне назіраецца інтэнсіўны рост ранніх шлюбаў. Не кожная маладая сям’я мае магчымасць жыць асобна, асабліва ў сталіцы і буйных гарадах, дзе жыллё каштуе дорага і не ўсім даступна. З гэтай прычыны мы можам назіраць вялікую колькасць многапакаленных (пашыраных) сем’яў, дзе не зусім старыя бабулі і дзядулі жывуць са сваімі дзецьмі, якія таксама сталі бацькамі. Дзве сям’і, тры пакаленні пад адным дахам. Добра гэта ці дрэнна? Адназначны адказ тут даць нельга. Яшчэ з даўніх часоў асноўнай задачай сям’і было выхаванне падрастаючых пакаленняў, перадача ім набытага вопыту, этнічных і сацыяльных норм, звычаяў, традыцый.\nТрадыцыйна беларуская сям’я была вялікай, поўнай, у ёй сумесна жыло некалькі пакаленняў. Існавала агульнанароднае правіла: бацькі дапамагалі дзецям цвёрда стаць на ногі, дзеці ж забяспечвалі бацькам спакойную старасць. Зараз іншыя часы, але прынцыпы сямейнага выхавання тыя ж: бацькі дапамагаюць дзецям стаць на ногі і, што вельмі важна, дапамагаюць расціць і выхоўваць унукаў.\nПрадметам педагагічнага даследавання многапакаленная сям’я раней не была, хаця шэраг беларускіх і расійскіх аўтараў у аспекце сваіх праблем вывучалі асаблівасці выхавання дзяцей у многапакаленнай сям’і. Аднак да цяперашняга часу не вывучана спецыфіка цяжкасцей, з якімі сутыкаюцца многапакаленныя сем’і ў выхаванні дзяцей, не выяўлены фактары, што абумоўліваюць гэтыя цяжкасці, не выяўлены станоўчы вопыт многапакаленнай сям’і, не даследаваны шляхі ўплыву грамадскіх выхаваўчых устаноў на павышэнне яе педагагічнай культуры. Таксама раней не разглядалася і ўзаемадзеянне дашкольнай установы з многапакаленнай сям’ёй.\nАктуальнасць і практычная значнасць праблемы спрыяла распрацоўцы і ўкараненню ў работу нашай дашкольнай установы мадэлі супрацоўніцтва з многапакаленнай сям’ёй.\nМэта праекта — арыентаваць педкалектыў і бацькоў выхаванцаў на разуменне каштоўнасці выхавання ў дзецях якасцей, якія спрыяюць гарманізацыі адносін дзяцей са старэйшым пакаленнем сям’і (бабулямі і дзядулямі) праз выкарыстанне мадэлі супрацоўніцтва ўстановы дашкольнай адукацыі з многапакаленнай сям’ёй.\nНа падрыхтоўчым этапе даследавання была вывучана псіхолага-педагагічная літаратура па праблеме ўзаемадзеяння старэйшага пакалення сям’і і дзяцей дашкольнага ўзросту, нарматыўная і прававая дакументацыя па выбранай тэме.\nНа гэтым этапе нашага даследавання мы вывучалі:\nТыпы сем’яў выхаванцаў (усяго 80 сем’яў) па наступных параметрах: склад сям’і, жыллёвыя ўмовы, матэрыяльнае становішча сям’і, узрост бацькоў, адукацыя і месца работы бацькоў, узрост прабацькаў і род заняткаў.\nХарактар унутрысямейных адносін у пашыранай сям’і.\nУзаемаадносіны прабацькаў з дзіцем у многапакаленнай сям’і.\nСістэма маніторынгу асноўвалася на анкетаванні і апытаннях бацькоў, прабацькаў і педагогаў. Дыягнастычны інструментарый уключае анкеты і апытальныя лісты для бацькоў, анкеты для педагогаў, карты аналізу сумесных мерапрыемстваў з бацькамі, аналіз сацыяльнага пашпарта УДА і інш. Наша даследаванне паказала, што пашыраная сям’я — частая з’ява, яна мае права на пільную ўвагу як даследчыкаў, так і практычных работнікаў.\nДэстабілізуюць пашыраную сям’ю нездавальняючыя жыллёвыя ўмовы (у 80%).\nПры вывучэнні ўнутрысямейных адносін у многапакаленнай сям’і было вызначана, што самая вялікая праблема — гэта гіперапека ў адносінах да дзяцей з боку як старэйшага пакалення, так і саміх бацькоў.\nНа наступным этапе нашага даследавання мы вывучалі ўзаемаадносіны прабацькаў з дзіцем у многапакаленнай сям’і. У працэсе даследавання вывучалася, якую ролю ў жыцці дзіцяці адыгрывае той ці іншы член сям’і, да каго з членаў сям’і дзіця прыхільна больш за ўсё і хто з’яўляецца крыніцай дыскамфорту ў сям’і. Таксама была вывучана пазіцыя прабацькаў у адносінах да дзіцяці ў пашыранай сям’і. Аналіз атрыманых даных сведчыць, што найбольшая колькасць дзяцей (30%), якія жывуць у пашыранай сям’і, адчувае большую прыхільнасць да бабулі і дзядулі, чым да бацькоў.\nТакім чынам, аналіз атрыманых даных дапамог размеркаваць тыпы ўсіх пашыраных сем’яў у залежнасці ад дабрабыту ва ўзаемаадносінах унутры сям’і (табліца 1).\nНа аснове атрыманых даных мы вызначылі, што найбольш спрыяльнымі для развіцця асобы дзіцяці і яго самарэалізацыі з’яўляюцца поўныя прабацькаўскія, поўныя сярэднядзетныя і шматдзетныя бацькоўскія сем’і, а таксама няпоўныя прабацькаўскія, поўныя сярэднядзетныя бацькоўскія сем’і. У такіх сем’ях дзіця бачыць усе тыпы сямейных роляў, мае свае абавязкі, як правіла, для такіх сем’яў характэрны дэмакратычны стыль выхавання. Поўная прабацькаўская, поўная маладзетная бацькоўская сям’я мае шэраг сваіх хібаў: 1) дзіця расце эгаістам; 2) як правіла, такім сем’ям характэрны гіперапекавальны стыль выхавання. Нядобры ўплыў на развіццё асобы дзіцяці аказваюць няпоўныя прабацькаўскія, няпоўныя бацькоўскія сем’і. У большасці выпадкаў такія сем’і складаюцца з бабулі, маці і дзіцяці. Для дзяўчынкі такая сітуацыя адмоўная тым, што ўжо з дзяцінства праграмуецца сцэнарый будучага сямейнага жыцця, для хлопчыка — няма ідэнтыфікацыі з іншым полам. Такія сем’і маюць патрэбу ў псіхалагічнай і педагагічнай дапамозе з боку дашкольнай установы.\nАднак тып сям’і непасрэдна не вызначае вынік выхавання. Ён залежыць ад выхаваўчага патэнцыялу, які складаецца з маральна-псіхалагічнага клімату сям’і, характару ўплыву старэйшага пакалення дзяцей.\nВажнае значэнне для нашага даследавання мела выяўленне ўзроўню работы ўстановы дашкольнай адукацыі з рознымі тыпамі сем’яў. З гэтай мэтай прымяняліся наступныя метады: аналіз гадавых і перспектыўных планаў, гутаркі з выхавальнікамі.\nУ выніку даследавання падчас падрыхтоўчага этапу былі вызначаны педагагічныя ўмовы эфектыўнага ўзаемадзеяння старэйшага пакалення сям’і з дзецьмі дашкольнага ўзросту:\nФарміраванне каштоўнасных арыенціраў у працэсе пашырэння педагагічнай кампетэнтнасці членаў многапакаленнай сям’і.\nВызначэнне і ўзгадненне бацькамі і старэйшым пакаленнем сям’і функцый, накіраваных на выхаванне дзіцяці.\nУзбагачэнне эмацыянальнага вопыту дзяцей у зносінах з прадстаўнікамі старэйшага пакалення сям’і.\nТаксама вынікам нашага даследавання стала стварэнне мадэлі педагагічнага суправаджэння ўзаемадзеяння старэйшага пакалення сям’і з дзецьмі дашкольнага ўзросту, якая ўключае тры кампаненты. Кагнітыўны кампанент уяўляе сістэму паняццяў, правіл, норм, ацэнак, арыенціраў. Эмацыянальна-матывацыйны кампанент — сістэма матываў і пачуццяў, якія вызначаюць пазітыўныя адносіны старэйшага пакалення да дзіцяці, яго патрэб і інтарэсаў, а таксама талерантныя адносіны да дарослых удзельнікаў педагагічнага працэсу, якія акружаюць дзіця. Дзейнасны кампанент — гэта сукупнасць спосабаў, метадаў і прыёмаў арганізацыі жыцця і выхавання дзіцяці (табліца 2).\nВынікі, атрыманыя падчас падрыхтоўчага этапу, дапамаглі намеціць шлях далейшай работы дашкольнай установы па ўзаемадзеянні з многапакаленнай сям’ёй і скласці план асноўнага этапу. Намі была выбрана структурна-функцыянальная мадэль узаемадзеяння з сем’ямі выхаванцаў. Умоўна яна складаецца з трох блокаў: інфармацыйна-аналітычны (асвета бацькоў), практычны (арганізацыя прадукцыйных зносін), кантрольна-ацэначны (аналіз эфектыўнасці мерапрыемстваў).\nУ далейшым былі вызначаны асноўныя напрамкі работы: работа з педагогамі, з сям’ёй (бацькі, прабацькі), з дзецьмі.\nПершы блок — мэтанакіраваная метадычная работа па аказанні дапамогі педагогам па ўзаемадзеянні з многапакаленнай сям’ёй. Авалоданню педагогамі дашкольнай установы навыкамі зносін дапамагала фарміраванне ўмення пераадольваць псіхалагічны бар’ер, які ўзнікаў у адносінах педагогаў і бацькоў, а самае галоўнае — педагогаў і прабацькаў. Педагогі могуць правільна будаваць камунікатыўную прастору, эфектыўнасць якой залежыць ад таго, наколькі ўдаецца ўздзейнічаць на погляды, паводзіны, светапогляды бацькоў, прабацькаў. Лічым, што рэалізоўваць гэты напрамак работы ў дашкольнай установе мэтазгодна, выкарыстоўваючы наступныя формы:\n— правядзенне тэматычных педсаветаў і праблемных семінараў у рамках тэмы праекта;\n— правядзенне кансультацый і рэкамендацый па тэме праекта;\n— арганізацыя майстар-класаў і адкрытых праглядаў мерапрыемстваў, якія праводзяцца;\n— дыскусіі з выкарыстаннем інтэрактыўных метадаў (мазгавы штурм), прыёмаў факусіраванага абмеркавання педагагічных калізій;\n— арганізацыя выстаў метадычнай літаратуры і наглядных дапаможнікаў па тэме праекта.\nУ рамках работы па праекце, асноўваючыся на дапамозе і падтрымцы бацькоў, бабуль і дзядуляў, мы стварылі ў дзіцячым садзе “Кнігу народнай мудрасці”, у якую запісваем творы фальклору, выказванні вядомых пісьменнікаў і філосафаў, што маюць значэнне ў рабоце з дзецьмі і іх сем’ямі па фарміраванні паважлівых адносін да людзей старэйшага пакалення. Змест кнігі папаўняецца педагогамі і членамі сем’яў. Час ад часу мы разглядаем гэтую кнігу, абмяркоўваем сэнс прыказак, прымавак, выказванняў, падахвочваем выкарыстоўваць іх у маўленні. Сумесна з педагогамі вядзецца падбор матэрыялаў для вырабу дыдактычнага дапаможніка “Вобразы пакаленняў вачыма мастакоў”.\nДругі блок — работа дашкольнай установы з сям’ёй. Пры складанні плана работы з сем’ямі ўлічваліся сацыяльнае становішча, адукацыйны ўзровень бацькоў і старэйшага пакалення, іх праблемы і запатрабаванні. Вялікая частка мерапрыемстваў плануецца як пастаянна дзеючыя формы ўзаемадзеяння, якія падтрымліваюцца ўзаемнай цікавасцю ўсіх удзельнікаў.\nМетадамі работы з сям’ёй мы выбралі кансультацыі, міні-сходы, сумесныя святы, выставы, бацькоўскія сходы, вывучэнне лепшага вопыту сямейнага выхавання, дамашнія заданні, круглыя сталы, інфармацыйныя стэнды ў групах, холе дзіцячага сада. На гэтым этапе праводзіцца работа па карэкцыі гіперапекі і гіпаапекі як з боку бацькоў, так і з боку прабацькаў. Гэты напрамак работы з сям’ёй будуецца па тыпе кампенсаторных сувязей, накіраваных на аптымізацыю ўплыву многапакаленнай сям’і на дзіця праз выхаванне бацькоў і прабацькаў, аказання ім дапамогі.\nКаб паказаць значнасць сямейных традыцый для станаўлення асобы дзіцяці, раскрыць магчымасці далучэння школьніка да традыцый ва ўмовах сучаснай сям’і, бацькам быў прапанаваны вусны часопіс на тэму “Традыцыі сям’і: учора, сёння, заўтра”. Асаблівая ўвага ў гэтым вусным часопісе была ўдзелена традыцыям, якія, на наш погляд, трэба адрадзіць у сучасных сем’ях. Сярод іх — дамашнія гульні, сумеснае чытанне па вечарах любімых казак, былін, апавяданняў, сутворчасць дзяцей і бацькоў, сямейныя вечары для маленькіх з удзелам усіх членаў сям’і.\nМы мяркуем, што работа, якая праводзіцца, дазволіць знайсці эфектыўныя спосабы ў рабоце ўстановы дашкольнай адукацыі з многапакаленнай сям’ёй, разбурыць схаванае або яўнае супрацьстаянне ўсіх членаў сям’і ў выхаванні дзіцяці, праясніць разуменне кожным удзельнікам выхаваўчага працэсу яго неацэннага ўкладу ў развіццё і выхаванне малодшага прадстаўніка сям’і.\nТрэці блок — работа з дзецьмі. Работа з дзецьмі дашкольнага ўзросту ажыццяўляецца пастаянна і ўплятаецца ў педагагічны працэс установы адукацыі. Яна накіравана на фарміраванне ўяўленняў дзяцей пра ўклад пажылых людзей у грамадскае жыццё краіны і асабістае жыццё кожнага дзіцяці, на выхаванне эмпатыі і талерантнасці да старэйшага пакалення і авалоданне спосабамі выказвання любові, увагі і клопату пра бабуль і дзядуляў.\nАзнаямленне дашкольнікаў з сямейнымі духоўнымі каштоўнасцямі, традыцыямі мы будуем на аснове пашырэння і паглыблення ведаў дзяцей пра сям’ю і сямейныя адносіны. У гутарках, гульнях, пры чытанні казак і апавяданняў разам з дзецьмі мы высвятляем, што сям’я патрэбна ўсім для таго, каб было цікавей і весялей жыць, каб дапамагаць і клапаціцца адно пра аднаго. Раскрываючы сутнасць узаемаадносін у сям’і, мы звяртаемся да народных прыказак і прымавак пра сямейнае шчасце, сваяцкія адносіны, любоў бацькоў. Дзецям даюцца заданні даведацца ў бацькоў, бабуль і дзядуляў, якія гульні яны любілі ў дзяцінстве, якімі карысталіся лічылкамі, цацкамі.\nУ штодзённым жыцці ў рабоце з дзецьмі мы пастаянна звяртаемся да крыніц рускай і беларускай народнай культуры — у першую чаргу да фальклору. Змест фальклору адлюстроўвае жыццё народа, яго вопыт, прасеяны праз сіта стагоддзяў, духоўны свет, думкі, пачуцці нашых продкаў (выкарыстанне “Кнігі народнай мудрасці”).\nПазнаёміць дзяцей з некаторымі эпісталярнымі традыцыямі мінулага дапамагае серыя гульняў-заняткаў “Адправім пісьмы родным”. Падчас заняткаў мы цікавіліся, ці хацелася б дзецям напісаць пісьмы, каму яны іх адрасавалі б, пра што напісалі б. Пасля гэтага мы арганізавалі конкурс на лепшае віншаванне бабулі або дзядулі, якое дзеці павінны былі прыдумаць і прачытаць. Пасля заняткаў мы прапанавалі дзецям дома разам з бацькамі напісаць і адправіць пісьмо сваім блізкім.\nУ рабоце мы імкнёмся звярнуць увагу дзяцей на своеасаблівасць традыцый, якія існуюць у іх сем’ях, спрыяць узнікненню ў кожнага пачуцця гордасці за сваю сям’ю.\nТакім чынам, работа, якая праводзіцца, ужо значна змяніла ўяўленне бацькоў і прабацькаў пра сямейнае выхаванне. Значна палепшыліся адносіны дзяцей і старэйшых. Вялікіх змен мы дасягнулі і ва ўзаемадзеянні дзіцячага сада і сям’і — павысіўся ўзровень сацыяльна-псіхалагічнай культуры бацькоў, прабацькаў і педагогаў, адсюль — уменне мець зносіны, наладжваць дзелавое і асобаснае супрацоўніцтва.\nПрадугледжваем наступныя вынікі работы:\nВыхаваўчыя функцыі паміж бацькамі і прадстаўнікамі старэйшага пакалення сям’і пры ўзаемнай згодзе двух бакоў могуць і павінны быць вызначаны і накіраваны на інтэграцыю ўмоў выхавання дзіцяці. У той жа час педагогі дашкольных адукацыйных устаноў не стануць ухіляцца ад педагагічна разумнага і правільнага кіраўніцтва ўключэннем старэйшага пакалення сям’і ў выхаванне дзяцей дашкольнага ўзросту, будуць выкарыстоўваць дыферэнцыраваны падыход да ўдзельнікаў выхаваўчага працэсу.\nВыкарыстанне мадэлі супрацоўніцтва ўстановы дашкольнай адукацыі з многапакаленнай сям’ёй павінна спрыяць станаўленню выхаваўчага ўзаемадзеяння старэйшага пакалення сям’і з унукамі, паляпшэнню міжасобасных адносін паміж дзецьмі і бацькамі, унукамі і прабацькамі, што ў выніку паслужыць устанаўленню пераемнасці паміж пакаленнямі.\nпедагог-псіхолаг ясляў-сада № 161 Мінска,\nпедагогаў-псіхолагаў Ленінскага раёна Мінска.\nПад дэвізам “Тата, у залу!”


У праваслаўных сёння - Мядовы Спас\nПаводле традыцыі пчаляры ў гэты дзень частуюць мёдам, у храмах праводзяць урачыстыя набажэнствы. У Беларусі адкрываюцца доўгачаканыя кірмашы і фестывалі. У нашай краіне вытворчасцю мёда занятыя дзясяткі тысяч пчаляроў.\nКаб бяспечна падысці да пчол, ахоўнага касцюма мала. Патрэбны дымар. Насякомае спалохаецца, пачне ратаваць мёд і не будзе джаліць. 50 укусаў за лета - норма для пчаляра. Небяспечна, калі на чалавека нападаюць 200 пчол. Яны не церпяць мітусні і пабочных пахаў, асабліва алкаголю. “Агрэсіўнасць пчол залежыць ад пароды: самыя злыя - афрыканскія (іх разводзяць па ўсім свеце). А самыя добрыя – мае”, - лічыць пчаляр з 20-гадовым стажам Леанід Дземкін. У вуллях ён трымае рускія, украінскія і карпацкія сем’і. Да першага Спаса ўжо сабраў мёд, цяпер рыхтуе гадаванцаў да зімы.\nУ адной пчалінай хатцы могуць пражываць ад 60 да 100 тысяч пчолак. За сезон яны збіраюць ад 100 да 120 кілаграмаў мёду. Да свята Мядовы Спас гаспадар-пчаляр павінен сабраць увесь мёд, але не ўвесь забіраць сабе. Каля 20 кілаграмаў - гэта з вядро - аддаць самім пчолам, каб яны кармілі сваіх дзетак.\nЗ 20 тысяч пчаляроў Беларусі Дземкін - адзіны, хто стварыў пчаліную аптэку і музей пчол. У калекцыі - эвалюцыя вулляў: самая старажытная драўляная калода з Піншчыны, ёй 250 гадоў. Ёсць хатка ад 1905-га. Сотні экспанатаў - пчалярскія касцюмы, дымары, рамкі. Інтэр’ер хаты і кожны прадмет у ёй - таксама з пчалінай тэматыкай.\nПчалярскую справу падтрымліваюць дзве іконы: праваслаўная - Засімы і Савація, каталіцкая - Марыі Рэгіны. Ва ўсіх рэлігіях свету вытворчасць мёду - справа Божая. З воску робяць свечкі. У аснове гаючых манастырскіх настоек - пчаліныя прадукты. Пчала для вернікаў - узор працавітасці і калектывізму. Мёд - свяшчэнны прадукт, які дазволена ўжываць нават у пост.\nАкрамя асвячэння мёду, сёння ў храмах узгадваюць Дрэва Жыватворнага Крыжа, на якім быў распяты Ісус. У праваслаўных тры Спасы. З сённяшняга дня для вернікаў пачынаецца Успенскі пост - адзін з самых строгіх у годзе.\nАбноўленая Рэспубліканская дошка пашаны адкрылася ў Мінску\nКанстанцін Захараў папоўніў склад паўладарскага "Іртыша"\nНяшчасны выпадак у Маладзечне


Ці магчымая ў Беларусі “аранжавая рэвалюцыя”?\n30 сьнежань 2004, 18:45\nВалер Карбалевіч, Менск (эфір 29 сьнежня) Новая перадача сэрыі “Экспэртыза Свабоды”. Удзельнікі: філёзаф Аляксандар Грыцанаў і юрыст Яўген Лабановіч.\n(Валер Карбалевіч: ) “У гісторыі дастаткова вядомая зьява, калі палітычны выбух у адной краіне аказвае рэвалюцыйны ўплыў на іншыя. Дасьледчыкі кажуць пра дзеяньне “прынцыпу даміно”. У 1848–1851 гады ў Эўропе адбыліся буржуазныя рэвалюцыі. У 1917–1923 гады па Эўропе прайшла чарговая рэвалюцыйная хваля. Можна прыгадаць і зусім блізкія падзеі: “аксамітавыя” антыкамуністычныя рэвалюцыі 1989–1991 гадоў. Некаторыя экспэрты сьцьвярджаюць, што краіны СНД стаяць напярэдадні чарговага этапу “аксамітавых рэвалюцый”. Ці можа ўкраінская “аранжавая рэвалюцыя” аказаць нейкі ўплыў на Беларусь? Ці можа яна неяк ускалыхнуць тую атмасфэру фаталізму і безвыходнасьці, якая тут пануе?”\n(Аляксандар Грыцанаў: ) “Рэвалюцыі ва ўсіх дзяржавах СНД будуць абавязкова. Таму што галоўныя задачы антынамэнклятурнай рэвалюцыі 1991 году не былі вырашаныя. Таму падзеі ў Грузіі, Украіне — зьвёны аднаго ланцуга. Посткамуністычная намэнклятура павінна сысьці. Гэта першае. Другое. Павялічваецца ціск дэмакратычных краінаў на недэмакратычныя. Цяпер на Беларусь цісьне Польшча, у нейкім сэнсе, Літва. Хутка мы ўбачым ціск з боку Ўкраіны. Іншая справа, што ў Беларусі своеасаблівы стан справаў”.\n(Яўген Лабановіч: ) “Вельмі невялікі ўплыў можа аказаць ўкраінская “аранжавая рэвалюцыя” на Беларусь. Але ён ёсьць, бо ўсё ў гэтым сьвеце ўзаемазалежыць адно ад другога. І урокі Ўкраіны будзе вывучаць і беларуская ўлада, і апазыцыя. Таму нейкія зьмены, магчыма, адбудуцца. Падзеі, якія адбыліся ў Грузіі і Ўкраіне — выключэньне з правілаў на прасторы СНД. Бо ў гэтых дзьвюх краінах быў найбольш мяккі варыянт аўтарытарных рэжымаў. Што тычыцца іншых краінаў, такіх, напрыклад, як Беларусь, Казахстан, Азэрбайджан, то там вельмі жорсткія рэжымы.\nАле я хацеў бы пагадзіцца з сваім суразмоўцам, што рэвалюцыі будуць ва ўсіх краінах СНД. Бо для гэтага ёсьць падмурак. Я маю на ўвазе тых людзей, якія жывуць ужо 15 гадоў без СССР. Яны ўжо маюць іншую сыстэму каштоўнасьцей. Таму на працягу 20–25 гадоў такія рэвалюцыі адбудуцца ва ўсіх гэтых краінах, і ў Беларусі, і нават у Расеі”.\n(Карбалевіч: ) “Наўрад ці ў чыстым выглядзе досьвед украінскай “аранжавай рэвалюцыі” можна выкарыстаць у Беларусі. Усё ж такі існуе шмат адрозьненьняў паміж краінамі ў палітычнай сыстэме, сацыяльна-эканамічным ладзе, маштабе рэгіянальных адрозьненьняў і іншыя. Як вы лічыце?”\n(Грыцанаў: ) “Па-першае, Ўкраіна была алігархічнай рэспублікай. Па-другое, тая сярэдняя кляса, які трохі ствараецца ў Беларусі, ва Ўкраіне адсутнічае. Па-трэцяе, Украіна была дзяржавай клянаў, якія змагаліся паміж сабою. А ў Беларусі існуе адзін супэрклян. Па-чацьвёртае, у Беларусі няма сродкаў, каб фінансаваць нейкі рэвалюцыйны рух. Ва Ўкраіне такія сродкі былі. Таму для Беларусі больш важнай будзе дапамога з-за мяжы”.\n(Лабановіч: ) “Адрозьненьні Беларусі ад Украіны напярэдадні прэзыдэнцкіх выбараў — сыстэмныя. Па-першае, ва Ўкраіне існаваў паўнамоцны парлямэнт, у якім прысутнічаюць апазыцыйныя сілы. У Юшчанкі была найбольшая фракцыя ў Вярхоўнай радзе. Па-другое, ва Ўкраіне існавала вялікая колькасьць незалежных СМІ. А ў Беларусі цяпер не існуе СМІ, якія б былі сродкам камунікацыі паміж апазыцыяй і грамадзтвам.\nПа-трэцяе, ва ўкраінскай апазыцыі быў фінансавы падмурак. Я ведаю (у мяне ёсьць сябры ва Ўкраіне), што ніякай заходняй фінансавай падтрымкі штабу Юшчанкі не было. Усе грошы ўкраінскай апазыцыі — гэта сродкі ўкраінскіх прадпрымальнікаў: алігархаў, сярэдніх і дробных бізнэсоўцаў. А ў Беларусі любы прадпрымальнік, які будзе заўважаны ў кантактах з апазыцыяй, страціць свой бізнэс. І ўвогуле прадпрымальніцтва як кляса зьяўляецца ворагам рэжыму Лукашэнкі.\nНайбольш істотным адрозьненьнем беларускай сытуацыі ад украінскай палягае вось у чым. Кучма і ягоны рэжым быў інтэграваныя ў сусьветныя працэсы, міжнародныя арганізацыі. Кіраўніцтва Ўкраіны мела добрыя стасункі з эўрапейскімі краінамі і палітыкамі. І міжнародная рэпутацыя для яго — не пустыя словы. Кучму і Януковічу ёсьць што траціць. Акрамя таго, яны маюць уласнасьць за межамі Ўкраіны. І яны разумелі, што калі пойдуць на сілавое вырашэньне канфлікту, то страцяць рэпутацыю рэспэктабэльных палітыкаў, шмат што страцяць. А Лукашэнку няма чаго траціць. Ён ня мае нармальных стасункаў з цывілізаванымі краінамі. І калі Кучма не адважыўся даць загаду на прымяненьне сілы супраць дэманстрантаў, то Лукашэнка такі загад дасьць без сумненьня.\nАле Лукашэнка цяпер і ў будучым ня будзе мець той падтрымкі, якую меў Кучма і Януковіч падчас гэтых выбараў. Гэта адзінае адрозненьне паміж Беларусьсю і Ўкраінай, якое на карысьць беларускай апазыцыі”.\n(Карбалевіч: ) “Якія ўрокі ўкраінскай “аранжавай рэвалюцыі” могуць зрабіць для сябе беларускія палітыкі, у прыватнасьці, апазыцыянэры?”\n(Грыцанаў: ) “Гэта ня столькі ўрокі, гэта праблемы. Найперш, гэта праблема нацыянальнага лідэра. Прычым, як лідэра мужчыны (беларускага Юшчанкі), так і жанчыны (беларускай Цімашэнкі). І пры гэтым лідэр-жанчына павінна ісьці першым нумарам. Па-другое, гэта праблема кантакта з моладзьдзю, студэнтамі, працоўнай клясай, рабочымі. І нарэшце, праблема нацыянальнай самасьвядомасьці. Таму што ў Беларусі адсутнічае такі нацыянальны асяродак, як украінскі захад, які моцна падтрымаў Юшчанку. Вось гэта праграма для працы”.\n(Лабановіч: ) “Па-першае, безумоўна трэба адзіны кандыдат, нацыянальны лідэр. І ён павінен зьявіцца не за месяц да выбараў, не за тры, а як мага раней. Ва Ўкраіне ўжо два-тры гады таму ўсе ведалі, што лідэрам апазыцыі зьяўляецца Юшчанка. Гэта галоўны урок, які павінна засвоіць беларуская апазыцыя. Што тычыцца ўлады, то, безумоўна, яна таксама будзе вельмі ўважліва вывучаць сытуацыю ва Ўкраіне. І галоўнаю высноваю для яе будзе ўзмацненьне жорсткасьці рэжыму. Улада будзе спрабаваць не рэгістраваць адзінага кандыдата апазыцыі падчас выбараў, не ўключаць прадстаўнікоў апазыцыі ў выбарчыя камісіі (а ва Ўкраіне прадстаўнікі апазыцыі былі нават у камісіях у Данецкай і Луганскай абласьцях), душыць масавыя акцыі. Карацей, ніякіх добрых для беларускага народу высноваў улада ня зробіць.\nВажныя высновы можа зрабіць Расея. Я ведаю, што некаторыя расейскія экспэрты, нават тыя, якія працавалі на Януковіча (напрыклад, Глеб Паўлоўскі), даводзяць, што трэба мяняць адносіны да апазыцыі ў краінах СНД. Таму што яна празь нейкі час можа прыйсьці да ўлады, і трэба гэта ўлічваць. Гэтыя высновы могуць потым прынесьці нейкія дывідэнды беларускай апазыцыі”.\n(Карбалевіч: ) “Хацеў бы з свайго боку зьвярнуць увагу вось на што. Ва ўкраінскіх падзеях вельмі моцна спрацаваў чыньнік паліттэхналёгій. Мы бачылі на ўкраінскіх вуліцах панаваньне аранжавага колеру, гімн і слоганы, якія пела і гаварыла ўся “аранжавая Ўкраіна”. Дык вось гэты чыньнік, на мой погляд, увогуле адсутнічае ў беларускай апазыцыі. Прычым, распрацоўка і выкарыстаньне паліттэхналёгій якраз і не пратрабуе вялікіх рэсурсаў. Патрэбна толькі разуменьне важнасьці гэтай справы і жаданьне выкарыстаць. А гэтага якраз і бракуе.\nТакім чынам, можна лічыць, што ўкраінская “аранжавая рэвалюцыя” ўжо стала гісторыяй. Яе ўплыў на суседнія краіны, просты і ўскосны, будзе вельмі значны. Досьвед і ўрокі ўкраінскай “аранжавай рэвалюцыі” мусяць вывучаць як улады, так і апазыцыя”.


Беларускія тэлеканалы агульнадаступнага пакета перайшлі на вяшчанне ў HD | mpt.gov.by\nБеларускія тэлеканалы агульнадаступнага пакета перайшлі на вяшчанне ў HD\nГэты год для беларускага тэлебачання можна лічыць асаблівым - на вяшчанне ў фармаце высокай выразнасці пераведзены агульнадаступны пакет праграм. Як змяняецца ТБ цяпер і што чакаць ад яго ў будучыні, у інтэрв'ю карэспандэнту БЕЛТА расказаў першы намеснік міністра сувязі і інфарматызацыі Дзмітрый Шэдко.\n- Беларускія тэлеканалы пераходзяць на HD, укладваюцца ў маштабнае пераўзбраенне і новыя праекты - значыць, інтэрнэт усё ж не замяніў ТБ?\n- Некаторы час таму можна было чуць размовы пра тое, што хутка не будзе нічога, акрамя інтэрнэту. Але чалавек любіць разнастайнасць, таму тэлебачанне развіваецца.\nБеларусь адной з першых на постсавецкай прасторы і далёка не апошняя ў Еўропе перайшла на лічбавае тэлебачанне, наступным лагічным этапам было ўкараненне тэлебачання стандарту высокай выразнасці. Першы час гэта была дадатковая паслуга, даступная толькі ў дадатковым пакеце. Тым не менш, для нас заўсёды быў вельмі важным пераход на HD-вяшчанне агульнадаступнага пакета асноўных дзяржаўных тэлеканалаў, якія найбольш папулярных у беларускіх тэлегледачоў. Адпаведна, людзі чакаюць ад гэтых тэлеканалаў новай якасці, у тым ліку новай якасці малюнку.\nСёння ў кожным населеным пункце, дзе ёсць кабельнае ТБ, з'явілася магчымасць глядзець у тым ліку HD-кантэнт. Беларускі глядач мае выбар - глядзець праграмы ў стандартнай якасці або ў HD. Каб атрымаць малюнак высокай якасці, патрэбен тэлевізар з падтрымкай HD-вяшчання - і такіх цяпер пераважная большасць. Калі ёсць магчымасць, вядома, рэкамендуем усім карыстацца HD.\nУ Беларусі каля 3,5 млн абанентаў кабельнага ТБ, уключаючы IP-тэлебачанне. І яны могуць папрасіць свайго аператара перазаключыць дагавор або проста паведаміць, што гатовыя прымаць HD-кантэнт. Ёсць аператары, якія тэхнічна не могуць забяспечыць гэтую паслугу. Але ў кожным населеным пункце, дзе даступна кабельнае тэлебачанне, маецца хоць бы адзін аператар, які такую паслугу прадастаўляе\n- Калі ў раёне толькі адзін аператар можа аказваць гэту паслугу, ці не можа ён штучна павысіць тарыфы?\n- Гэтага не адбудзецца. Для прыкладу магу прывесці "Белтэлекам", які забяспечвае перадачу HD-кантэнту без замены тарыфнага плана або ўмоў дагавора.\nКрыху іншая сітуацыя з эфірным тэлебачаннем: пры абмеркаванні прынята рашэнне ў эфіры стандартную якасць HD-якасцю не замяняць. Эфір - больш складанае асяроддзе для перадачы сігналу і пры замене стандартнай якасці вяшчаннем у фармаце высокай выразнасці скарацілася б колькасць даступных тэлеканалаў. Мы ўспрымаем эфірнае вяшчанне як гарантыю выраўноўвання доступу да інфармацыі паміж сельскай і гарадской мясцовасцю, таму там трансляцыя ідзе пакуль у SD-якасці.\n- Рэгіянальнае ТБ таксама будзе пераходзіць на HD-вяшчанне?\n- Пакуль мы адпрацавалі першы важны этап - пераход на HD 8 тэлепраграм ("Беларусь 1", "Беларусь 2", "Беларусь 3", "Беларусь 5", АНТ, СТБ, "Расія-Беларусь", "Мір") дзяржаўных тэлеканалаў, уключаных у абавязковы агульнадаступны пакет. У прынцыпе, мы гатовыя да таго, што з такім жа HD-кантэнтам да нас будуць прыходзіць і рэгіянальныя тэлекампаніі.\nЗ поўнай версіяй інтэрв'ю можна азнаёміцца на сайце БелТА https://m.belta.by


Пётар Іваноў аштрафаваны за непавагу да суду » article » За правы чалавека\nПётар Іваноў аштрафаваны за непавагу да суду\n31 December 2014 | admin |\nСтала вядома яшчэ пра адзін штраф Пятру Іванову, кіраўніку стваранага грамадзкага аб’яднаньня «За сумленную ўладу». Высьветлілася, што 20 сьнежня судзьдзя суду Першамайскага раёну Віцебску Андрэй Прэйс прыняў рашэньне спагнаць з актывіста 1,500 мільёну рублёў (10 базавых велічынь) за непавагу да суду (артыкул 24.1 КаАП). Прычым судовае паседжаньне, на якім было прынятае гэтае рашэньне, праходзіла без удзелу абвінавачанага ў правапарушэньні.\n«У судовае паседжаньне Іваноў П.Я. не зьявіўся, будучы належным чынам апавешчаным пра дату і час судовага разбору непасрэдна падчас складаньня пратаколу пра адміністрацыйнае правапарушэньне», – гаворыцца ў вынесенай судзьдзём Прэйсам пастанове. Сам жа Пётар Іваноў сьцьвярджае, што пра дзень і час суду яму паведамлена не было, прычым зроблена гэта было наўмысна:\n«Па-першае, названы пратакол складаўся ў маю адсутнасьць, пра што дакладна вядома суду. Па-другое, пратакол аб адміністрацыйным правапарушэньні быў мне даведзены без паведамленьня даты і часу судовага разбору. Па-трэцяе, чарговае судзілішча спэцыяльна праходзіла без майго апавяшчэньня, каб не дапусьціць апытаньня ў судовым паседжаньні сьведак – відавочцаў падзеі, а таксама пазбавіць мяне магчымасьці даць тлумачэньні, што выкрываюць злачыннае самавольства суду».\nПратакол аб адміністрацыйным правапарушэньні, на падставе якога пакаралі актывіста, склала судзьдзя Натальля Карабліна 15 сьнежня. У той дзень адбывалася першае паседжаньне па адміністрацыйнай справе паводле артыкулу 17.1 КаАП (дробнае хуліганства), разгляд якой завяршыўся 23 сьнежня. У выніку таго суду, нагадаем, Пётар Іваноў быў прысуджаны да штрафу памерам 25 базавых велічынь, таксама былі прызначаныя штрафы Аляксандру Холаду (25 б.в.) і Пятру Берлінаву (10 б.в.).


24.07.2014 23.07.2014 Admin740Комментарии on Жывёлагадоўля\nЁСЦЬ ПАКАЗЧЫК – ВЫСОКІ І ЗАРОБАК\nЗ кожным годам нарошчваецца вытворчасць малака ў ПДСУП «Профі-Аграцэнтр». Сёлета за першае паўгоддзе на фермах прадпрыемства надоена 3027 тон, што на 351 тону больш за адпаведны леташні перыяд. Ад кожнай каровы атрымана па 3255 кілаграмаў малака, плюс 340 кілаграмаў – адна з самых вялікіх прыбавак сярод сельгаспрадпрыемстваў раёна. Гэтыя паказчыкі дазволілі мясцовым жывёлаводам перамясціцца па вытворчасці малака на чацвёртае месца ў рэйтынгавай табліцы. Аб справах малочных наша размова з галоўным заатэхнікам прадпрыемства Уладзімірам Жукавым.\n– Уладзімір Міхайлавіч, падчас нашай размовы яшчэ пазалетась, вы сказалі, што прадпрыемству цалкам па сіле літаральна праз чатыры гады заняць лідзіруючыя пазіцыі ў жывёлагадоўлі раёна. І словы пацвярджаюцца справай. А за кошт чаго павялічваюцца паказчыкі?\n– Добрасумленна працуюць людзі, нарыхтоўваем штогод у дастатковай колькасці кармоў для жывёлы, укараняем прагрэсіўныя тэхналогіі.\n– Падрабязней, калі ласка.\n– Чалавечы фактар – адзін з галоўных. Цяпер падабраўся неблагі калектыў жывёлаводаў, з якімі можна вырашыць любое пытанне. Каб не цярпела агульная справа, мы заўсёды знаходзім з людзьмі кансенсус. Усе прытрымліваюцца тэхналогіі, выконваючы сумленна даручаную работу. Аднак яшчэ застаецца невялікая цякучасць кадраў, толькі ў нас з’явілася магчымасць выбіраць. Патрабаванні высокія, і не ўсе работнікі могуць іх выконваць. Затое цяпер без шкадавання расстаёмся з гультаямі. Людзі ідуць да нас, бо плацім неблагую зарплату. Аператары машыннага даення атрымліваюць ад пяці да васьмі з паловай мільёнаў рублёў, даглядчыкі-пастухі – у межах сямі, механізатары, што заняты на фермах, – ад пяці да сямі. Ёсць прэміяльныя, а гэта дадатковы стымул. Ездзяць да нас на працу даяркі з іншых таварыстваў раёна.\n– Чым вы іх пераманілі?\n– Мы проста пастаянна даём у газеце аб’яву аб тым, якія кадры нам патрэбны. А кожны чалавек вольны сам выбіраць, дзе яму працаваць, бо ўсе мы ходзім на работу для таго, каб зарабляць грошы. У прыватнасці, шчыруюць пяць жанчын з ААТ «Вішнявецкі-агра». Усе добрасумленныя працаўніцы, паказваюць прыклад у рабоце. Вывела групу кароў у перадавыя Валянціна Нарановіч, якая працуе ў нас чацвёрты месяц (да гэтага часу працавала ў ААТ «Аталезь-агра»). Прыязджала на месяц падзарабіць і яе сястра Ніна Лук’янчык. З пастаянных даярак заслугоўваюць павагі Алена Кожыч, Людміла Яшкова, Часлава Грыцун і Вольга Максімава.\nАдзначу і факт, які характарызуе нашых людзей з самага лепшага боку. Узнікла праблема на Яблынаўскай ферме – не было каму пасвіць кароў. Выхад прапанавалі самі даяркі, якія вызваліся выконваць гэтую работу. Змянялі адна адну праз дзве-тры гадзіны, і выратавалі сітуацыю. За гэта ім вельмі ўдзячны.\n– А цяпер пастухоў дастаткова?\n– Так. Людзі нават просяцца на работу. Але вакансій пакуль няма. Зарплата дастойная – і пастухі стараюцца. Пасвяцца чатыры гурты, на кожным – па два чалавекі. Хлопцы самі сочаць, дзе травастой на пашы лепшы, і адбіваюць гонку такім чынам, каб рагулі спаўна наеліся. Выяўляюць, якая карова ў ахвоце. Да таго ж, кормім пастухоў бясплатнымі абедамі. Дастаўляем ежу непасрэдна на пашу, бо пасвіцца жывёла з васьмі раніцы да пяці вечара без перапынку.\n– Ваша прадпрыемства адно з нямногіх, дзе даенне кароў двухразовае. Прытрымліваючыся такой тэхналогіі, і вынік маеце стабільна высокі.\n– Як ужо сказаў, людзі ў нас працуюць адказныя. І неблагая кармавая база. Штогод нарыхтоўваецца паўтарагадовы запас травяных кармоў. Прычым сянаж даволі пажыўны, бо закладваецца па прагрэсіўнай тэхналогіі – у поліэтыленавую плёнку. Мінулагодняга кукурузнага сіласу хопіць да снежня, таму што выкарыстоўваем яго рацыянальна. Адразаем корм спецыяльным каўшом і ў масу не трапляе паветра, сілас не акісляецца і добра захоўваецца. Рыхтуем і раздаём жывёле кармасумесі. Насыпаем іх дадаткова і каровам на пашы. Вылучаюцца на гэтай рабоце механізатары Раман Казацкі, Аляксандр Дабравольскі, Юрый Грыцун і Аляксандр Храмянкоў, які адначасова падвозіць ваду на пашу. Усе брыгадзіры на фермах жанчыны – яны больш адказныя і патрабавальныя.\n– А якая з тэхналогій утрымання жывёлы, на ваш погляд, лепшая – калі жывёла пастаянна стаіць у памяшканнях альбо пасвіцца на пашах? І чаму?\n– З эканамічнага пункту гледжання, па затратах яны аднолькавыя. У нас прысутнічаюць абедзве. Асабіста мне больш імпануе беспрывязное ўтрыманне, калі каровы знаходзяцца на месцы. І ёсць для іх свабодны выгул, прычым толькі напалову забетаваны, а астатняя частка – зямля. Каб карова магла выйсці і пагрэцца на сонейку, затым зайшла ў памяшканне паела, папіла вады і лягла ў цяньку адпачыць. Каровы, якія ўтрымліваюцца па такой тэхналогіі, даюць стабільную прадукцыйнасць, бо не стамляюцца падчас перагонаў, на іх не ўплываюць ні холад, ні спякота.\n– Уладзімір Міхайлавіч, лета – сезон вялікага малака. Як ідуць справы гэтымі днямі?\n– Плюсуем больш як паўтара кілаграма на карову, а надойваем ад кожнай каля васямнаццаці з паловай. Павялічылася рэалізацыя прадукцыі.\nУ ЛІКУ ПЕРАДАВЫХ\nПа выніках работы за мінулы год аператар па вырошчванні маладняку буйной рагатай жывёлы да шасцімесячнага ўзросту Ірына Смецюх з ААТ «Вялікі Двор» стала пераможцам рэспубліканскага спаборніцтва. Ірына Аляксееўна шчырая і добрасумленная працаўніца. Жанчына пятнаццаты год шчыруе на комплексе ў Вялікім Двары, пастаянна дабіваецца высокіх вынікаў. І Валерый Жылка, які працуе ў адкормачніку, і таксама выйшаў пераможцам у сваёй намінацыі, мае аднолькавы з каляжанкай вопыт работы. Прыйшоў Валерый Уладзіміравіч на комплекс адразу пасля заканчэння школы. І сёлета аператары ў ліку лепшых. Дзякуючы іх нястомнай працы, а таксама працы ўсяго дружнага калектыву велікадворскіх жывёлаводаў, вытворчае падраздзяленне займае высокую прыступку у рэйтынгавай табліцы сярод аднатыпных у рэспубліцы.\nЗа першае паўгоддзе, у параўнанні з паказчыкам мінулага года, вытворчасць мяса ў ААТ «Каганец» павялічылася на 18, 5 працэнта. Усяго вырашчана 157,4 тоны мяса буйной рагатай жывёлы ў жывой вазе. Нарошчваюцца аб’ёмы вытворчасці дзякуючы руплівым жывёлаводам. Асаблівай стараннасцю вылучаюцца аператары Тамара Сяркова (МТФ «Зарэчча»), Ірына Куляшова (МТФ «Засулле»), Галіна Кухарчык і Марыя Кутас (МТФ «Ячонка»), якія даглядаюць маленькіх цялятак і маюць сярэднясутачныя прыбаўленні ў вазе жывёлы больш за 800 грамаў. Варта дадаць, што ўсе жанчыны ўжо пенсіянеркі, але працягваюць працаваць і добрасумленнай працай паказваюць прыклад сваім калегам.\nА ў аператараў Дзмітрыя і Ірыны Саракач з Засульскай фермы гадаванцы штодзень прыбывалі па 1097 грамаў.


Як павялічыць вусны - Прыгажосць 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nЯк павялічыць вусны\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Прыгажосць 2017 ⇒ Як павялічыць вусны\nВусны - адна з складнікаў знешнасці, таму ад іх формы і віду залежыць, як будзе выглядаць жанчына. У жаданні набыць прыгожую форму вуснаў, не ўсе жанчыны вырашаюцца на пластычныя аперацыі. Многія з іх цікавяцца, як павялічыць вусны без ўмяшання пластычнага хірурга. У гэтым артыкуле гаворка пойдзе не пра пухлых сэксуальных вуснах, а пра тое, як адкарэктаваць іх форму. Напрыклад, тонкія, моцна сціснутыя вусны робяць твар грубаватым і мужным. Апушчаныя куткі надаюць асобе сумнае, сумнае выраз. Пагадзіцеся, што вусны няправільнай формы ствараюць масу праблем іх уладальніца. Мы раскажам, як павялічыць вусны\nкаб змяніць знешнасць жанчыны.\nЯк павялічыць вусны з дапамогай макіяжу\nПравільны макіяж вуснаў можа ў корані змяніць іх выраз і выгляд. Каб іх форма здавалася больш, неабходна праводзіць лінію алоўкам, трохі выходзячы за натуральны контур. Аловак выбірайце на пару тонаў цямней, чым колер вуснаў. Спрабуючы змяніць форму, не карыстайцеся яркай памадай. Ні да чаго прыцягваць увагу да гэтай часткі асобы. Для большага аб’ёму нанёс на сярэдзіну ніжняй губы бляск, а затым пафарбуйце іх памадай прыкладна таго ж колеру, што і бляск.\nНатуральную прыпухласць можна даць з дапамогай масак. Рэгулярна перад сном рабіце мядовы маску. Нашмаруйце вусны мёдам і ня змывайце яго да раніцы. Яшчэ адзін сродак зробіць мяккімі і друзлымі. Трэба ўзяць крыху смятаны змяшаць яе з некалькімі кроплямі расліннага алею і цытрынавага соку. Маску варта трымаць 20-25 хвілін. Яна добра завільгатнець, накорміць, напоўніць карыснымі рэчывамі.\nРэгулярна заляцайцеся за гэтай часткай асобы. Ад перасыхання іх абароніць крэм з вітамінам А, а калі на паверхні з’явіліся расколіны, іх варта мазаць борнай маззю. Пазбавіцца ад расколін дапаможа маска з цёртага салодкага яблыка (1 гарбатная лыжка) і такой жа колькасці летняга сметанковага масла. Праз 15 хвілін маску трэба змыць вадой, вырабіць пажыўны крэм. Не забывайце карыстацца гігіенічнай памадай, асабліва ў халодную пару года.\nГімнастыка для прывабных вуснаў\nСпецыяльныя практыкаванні дазволяць змяніць форму вуснаў, у выніку чаго яны будуць выглядаць прывабней Пару хвілін практыкаванняў раніцай і па вечарах дапамогуць павялічыць аб’ём і змяніць форму вуснаў.\nСкладзіце вусны для свісту, затым зрабіце свіст.\nЗрабіце рух ротам, як задзімае свечкі, цяпер зрабіце «чмок».\nВывярніце вусны вонкі, затым закруціце ўнутр і складзеце ў нітачку.\nЗрабіце згортваецца ў трубачку рух ротам, моцна сцісніце, затым расслабьте.\nРазмова дня - па буднях а 21:25 Відэа.\nПапярэдні Тэкст Як пазбавіцца ад слойкі пазногцяў\nНаступная Артыкул Як схуднець ў лазні


“Фідэлю трэба было сысьці яшчэ раней”\n19 люты 2008, 20:18\nПра адстаўку Фідэля Кастра і яе наступствы разважаюць віцебскія мінакі.\nКарэспандэнтка: “Сёньня стала вядома, што кубінскі лідэр Фідэль Кастра сыходзіць з усіх сваіх пасадаў. Ці зьменіцца што-небудзь на Кубе ды ва ўсім сьвеце зь ягонай адстаўкай?”\nСпадарыня: “О, я не магу прадказваць, я не астроляг! Адслужыў сваё для народа — няхай адпачывае. Ён доўга кіраваў і сышоў на заслужаны адпачынак. А хто цяпер уздыхне вальней, народ або толькі ён сам, — ня ведаю”.\nХлопец: “Ну, гэта зь якога боку паглядзець — з боку Беларусі ці з боку Кубы. Для Беларусі, я думаю, істотных зьменаў ня будзе. А для Кубы? Там шмат патрыётаў, лідэрам якіх ёсьць Фідэль Кастра, таму, думаю, зь ягоным сыходам будуць нейкія зьмены”.\nСпадарыня: “Нічога ня зьменіцца. А навошта кубінцам штось мяняць? Тое самае рабіцца будзе”.\nСпадар: “Я вельмі зайздрошчу кубінцам! У іх няма такой завірухі, як тут цяпер у нас у Віцебску, няма сьнегу, маразоў. У іх шмат сонца. Таму я нават не ўяўляю, як на Кубе можна рабіць рэвалюцыю — у такіх кліматычных умовах! А ці веру я, што нешта зьменіцца цяпер на “Высьпе свабоды”? Думаю, што да ўлады прыйдзе Рауль Кастра, а яблычак ад яблынькі падае не зусім далёка, і таму, калі нешта й зьменіцца, то толькі крыху”.\nСпадарыня: “Калі ён сышоў, дык ужо насамрэч заслужыў гэты адпачынак. Мажліва, трэба было гэта зрабіць і яшчэ раней. Пра тое, што цяпер зьменіцца, казаць насамрэч складана. Я думаю, калі кубінскі народ гатовы мець новага лідэра, гатовы да іншага жыцьця, то ён гэта і зробіць”.\nСпадар: “Я думаю, нічога ня зьменіцца. Прыйдзе нехта іншы, але будзе тое самае. Там усе настроеныя, што менавіта Фідэль Кастра быў іхны лідэр, і цяпер, напэўна, прыйдзе да ўлады ягоны брат і будзе працягвацца тая самая гісторыя. Напэўна, нічога там ня зьменіцца”.\nДзяўчына: “Калі ўлада пяройдзе да ягонага брата, то ня думаю, што нешта там зь ягонай адстаўкай зьменіцца кардынальна. Наўрад ці. Шкада, вядома, што наш прэзыдэнт ня возьме зь яго прыклад. Але — у кожнай краіны свой шлях”.\nЯк беларускія палітыкі ставяцца да адстаўкі Ф.Кастра?\nФідэль Кастра сыходзіць у адстаўку\nДзесятка ворагаў прэсы паводле міжнароднага “Камітэту ў абарону журналістаў”


Ці гатовыя ЗША абараніць краіны Балтыі?\n24 жнівень 2016, 20:10\n4 батальёны НАТО ў Балтыі і Польшчы і заявы віцэ-прэзыдэнта ЗША Джо Байдэна ў Рызе. Тэму абмяркоўваюць аналітыкі Радыё Свабода Віталь Цыганкоў, Юры Дракахруст і Валер Карбалевіч.\nЦыганкоў: 23 жніўня ў Рызе віцэ-прэзыдэнт ЗША Джо Байдэн сустрэўся з прэзыдэнтам Латвіі Раймандсам Вэёнісам. Суразмоўцы віталі рашэньні, прынятыя на саміце НАТО, які адбыўся ў мінулым месяцы ў Варшаве. У прыватнасьці, яны падтрымалі рашэньне аб умацаваньні ўсходняй мяжы альянсу.\nВіцэ-прэзыдэнт Байдэн падкрэсьліў непахісную прыхільнасьць ЗША 5-му артыкулу Вашынгтонскай дамовы. Байдэн падкрэсьліў прыхільнасьць ЗША сваім абавязаньням як чальца НАТО па абароне краінаў Балтыі ад патэнцыйнай агрэсіі з боку Расеі.\nНатуральна, што пашырэньне прысутнасьці НАТО ў рэгіёне — гэта адказ на паводзіны Расеі апошнія два гады. Гэта знак Маскве, што ўсе сябры альянсу знаходзяцца пад абаронай усіх краінаў альянсу. Стратэгія Расеі акурат была разьлічаная на тое, што рэакцыя НАТО ня будзе рашучай. І пасьля ўкраінскіх падзеяў якраз многія крытыкуюць недастатковасьць і слабасьць адказу НАТО.\nАднак Украіна — не ўдзельніца НАТО, у адрозьненьні ад краінаў Балтыі. Таму разьмяшчэньне там і ў Польшчы вайсковых кантынгентаў з ЗША, Вялікабрытаніі і Нямеччыны мае вялікае псыхалягічнае значэньне. Краіны Балтыі, безумоўна, у псыхалягічным сэнсе будуць адчуваць сабе больш абароненымі.\nПашырэньне прысутнасьці НАТО ў рэгіёне — гэта адказ на паводзіны Расеі апошнія два гады.\nКалі на іх тэрыторыі будзе знаходзіцца хаця б некалькі сотняў вайскоўцаў з краінаў НАТО — то гэта ўжо будзе мець істотнае маральна-псыхалягічнае значэньне. Бо адна справа, калі нейкія патэнцыйныя «апалчэнцы» ўступяць у сутыкненьні зь літоўскімі ці латыскімі войскамі, і зусім іншае — калі з амэрыканскімі і нямецкімі. Такое магчымае сутыкненьне, безумоўна, паспрыяе больш хуткаму і рашучаму адказу з боку гэтых краінаў. Палякі спадзяюцца, што калі на іх тэрыторыі будуць амэрыканцы, то амэрыканцы тады ня кінуць і палякаў.\nДракахруст: Усё ж такі праблема застаецца. Так, гэтыя чатыры батальёны будуць адыгрываць своеасаблівую ролю маральнага «якара». Калі пры гіпатэтычным расейскім уварваньні пачнуць гінуць салдаты, будуць гінуць і салдаты «грандаў» краінаў НАТО — ЗША, Нямеччыны, Вялікабрытаніі. І ў гэтай сытуацыі сказаць, што гэта ня наша справа, неяк мудрагеліста інтэрпрэтаваць 5-ты артыкул статуту НАТО будзе складаней, чым у іншай сытуацыі, калі б гінулі толькі латыскія, літоўскія і эстонскія салдаты.\nАле момант уразьлівасьці балтыйскіх краінаў застаецца. Увогуле гэтую праблему сталі абмяркоўваць ня толькі пасьля адпаведных падзеяў у Крыме і Данбасе, але і пасьля зьяўленьня тэкстаў амэрыканскіх аналітыкаў, якія падлічылі, што Расеі спатрэбіцца літаральна некалькі сутак для таго, каб акупаваць тры балтыйскія краіны.\nРасеі спатрэбіцца літаральна некалькі сутак для таго, каб акупаваць тры балтыйскія краіны.\nА вось пасьля апошняга рашэньня НАТО пра 4 батальёны, я прачытаў недзе спасылку на словы неназванага расейскага генэрала, які сказаў, што да таго, як гэтыя чатыры батальёны там зьявяцца, Расеі трэба будзе 60 гадзінаў, каб акупаваць балтыйскія краіны, а пасьля іх зьяўленьня — 60 гадзінаў і 30 хвілін.\nТак што ваенная праблема для ЗША, для НАТО гучыць так: не абараняць краіны Балтыі ў выпадку чаго, а фактычна вызваляць краіны Балтыі, якія вельмі хутка могуць быць захопленыя расейскімі войскамі. У адрозьненьне ад Польшчы, дзе даволі вялікая глыбіня фронту.\nТаму я не выключаю, што наступным крокам краінаў НАТО будзе разьмяшчэньне блізка ад гэтых краінаў значных сілаў хуткага рэагаваньня, якія ў выпадку расейскай атакі на краіны Балтыі могуць як уступіць у бой на працягу гэтых 60 гадзінаў і ўсё ж такі прадухіліць акупацыю, ці стаць сіламі вызваленьня, якія зноў жа хутка падыдуць да тэатру ваенных дзеяньняў.\nНе выключаю, што такі наступны крок будзе зроблены, бо пакуль гэтыя чатыры батальёны сапраўды адыгрываюць выключна ролю маральнага «якара».\nКарбалевіч: Праблема абароны краінаў Балтыі для НАТО зьяўляецца ці ня самым вострым пытаньнем. Краіны Балтыі з ваенна-стратэгічнага гледзішча знаходзяцца на востраве. І з гэтага гледзішча ў выпадку вайны з Расеяй ім будзе цяжка атрымаць дапамогу з боку НАТО.\nАдрэзаць Балтыю ад Эўропы можна толькі праз тэрыторыю Беларусі.\nГэта добра разумеюць усе вайсковыя людзі, таму краіны Балтыі цяпер так зацікаўленыя, каб на іх тэрыторыі стала знаходзіліся хоць невялікія вайсковыя кантынгенты з краінаў НАТО, найперш, з ЗША.\nНаколькі ў рэальнасьці вялікія краіны Захаду, найперш ЗША, гатовыя будуць ваяваць, пачынаць вялікую вайну зь ядзернай дзяржавай Расеяй за Балтыю — пытаньне адкрытае.\nДля Беларусі гэтае пытаньне важнае ў тым пляне, што адрэзаць Балтыю ад Эўропы можна толькі праз тэрыторыю Беларусі ў кірунку Калінінграду. Я думаю, для гэтага будзе патрэбна некалькі гадзінаў, ня больш за тое.


На пачатку ліпеня свой 60-гадовы юбілей адзначае Шаркаўшчынскі кансервавы завод. — Шарковщина. Новости Шарковщины. Клiч Радзiмы. Клич Радзимы\n06.07.2017 07.07.2017 andrey9Комментарии on На пачатку ліпеня свой 60-гадовы юбілей адзначае Шаркаўшчынскі кансервавы завод.\nГалоўнае на тэрыторыі нашага раёна прадпрыемства ў 1957 годзе адкрывалася як “Шаркаўшчынскі кансервава-агароднінасушыльны завод”, які праз год пачаў працаваць на поўную магутнасць. Пад’язныя шляхі і тэрыторыя прадпрыемства яшчэ ў той час былі не замошчаны і не добраўпарадкаваны. Завод пачынаў сваю дзейнасць без складскіх і падсобных памяшканняў.\nУ лютым 1958 года пастанаўленнем Праўлення шаркаўшчынскага райспажыўсаюза было прынята рашэнне “У сувязі з увядзеннем у эксплуатацыю сушыльнага завода назначыць яго дырэктарам Канстанціна Юльянавіча Бондара, бухгалтарам — Людмілу Паўлаўну Барсук. І ўжо ў 1968 годзе акрамя сушанай бульбы, з якой і пачыналася вытворчасць, завод выпрацоўваў кансервы пладова-агароднінныя, сокі пладова-ягадныя, безалкагольныя напоі, кісель, пюрэ сульфіцыраванае. Своё сённяшні выгляд завод набыў у перыяд кіраўніцтва Барыса Аркадзьевіча Гарадзецкага. Ён узначальваў завод з 1976 па 1988 год, менавіта ў гэты перыяд былі пабудаваны склады гатовай прадукцыі, ангар, цукеркавы і сокавы цэхі, лабараторыя, значна павялічыўся кансервавы цэх, заасфальтавалі тэрыторыю завода.\nУ 1999 годзе, нягледзячы на фінансавыя цяжкасці, быў пабудаваны цэх па выпуску мясных і мясараслінных кансерваў з прадукцыйнасцю 350 тубаў у год.\nУ 2002 годзе запушчаны ў эксплуатацыю цэх па разліву пладова-ягаднага віна праектнай магутнасцю 230000 дал у год. Зараз на заводзе выпускаецца 360 тысяч дал віна ў год.\n— Сёння ў склад філіяла Шаркаўшчынскага кансервавага завода, акрамя непасрэдна тэрыторыі завода, уваходзяць транспартна-тэхнічны аддзел, аддзел грамадскага харчавання, 9 гандлёвых кропак, скотаўбойны цэх і цэх па перапрацоўцы мясных паўфабрыкатаў, — паведаміў дырэктар філіяла завода Сяргей Мікалаевіч Макаранка, які на працягу апошніх 5 гадоў узначальвае калектыў прадпрыемства. — У наш час філіял кансервавага завода ажыццяўляе выпуск пладовага віна палепшанай якасці і спецтэхналогіі. Вінная прадукцыя прадпрыемства рэалізуецца на тэрыторыі ўсёй Віцебскай вобласці. Акрамя гэтага, у невялікім аб’ёме на заводзе выпускаюцца мясныя кансервы, у склад якіх уваходзяць толькі натуральныя прадукты і спецыі, дзякуючы гэтаму мясная прадукцыя нашага прадпрыемства заваявала добрую рэпутацыю ў шаркаўчан і гасцей нашага раёна.\nІ хоць сёння філіял Шаркаўшчынскага кансервавага завода перажывае не лепшы свой перыяд, калектыў прадпрыемства не апускае рукі і робіць усё магчымае, каб завод пратрымаўся на плаву, паступова развіваўся, не спыняўся на дасягнутым, а прадукцыя заставалася канкурэнтназдольнай. Зараз калектыў завода налічвае 66 чалавек, рабочых і спецыялістаў, занятых на вытворчасці.\nМенавіта яны, нашы працаўнікі, галоўны капітал і патэнцыял філіяла кансервавага завода. У большасці сваёй гэта людзі, правераныя часам, гатовыя супрацьстаяць многім праблемам і цяжкасцям, надзейныя і адказныя работнікі і спецыялісты, на якіх і трымаецца сёння вытворчасць у Шаркаўшчыне. Звыш трох дзясяткаў гадоў на кансервавым заводзе працуюць Вольга Пятроўна Латышонак, Мая Мікалаеўна Рафаловіч, Алена Казіміраўна Павучонак, Мікалай Мікалаевіч Хадасевіч, Галіна Мікалаеўна Кандрацьева.\nНемагчыма думаць пра будучыню завода і не ўспомніць нашых ветэранаў, людзей, якія не па чутках ведаюць, што 60 гадоў — гэта перыяд няпростай напружанай працы ўсяго калектыву. З юбілеем завода вас, паважаныя ветэраны і дзякуй вам за вашу працу.\nУ ліку лепшых работнікаў нашага калектыву — Алена Валер’еўна Ластаўка, Кацярына Анатольеўна Сякерына, Таццяна Уладзіміраўна Цітовіч, Юлія Юр’еўна Барыла, Аляксей Генадзьевіч Рак, Валерый Рычардавіч Носка, Аляксей Уладзіміравіч Клакоўскі, Таццяна Уладзіміраўна Чупрова, Алена Яўгенаўна Малкова, Анафа Ісаеўна Буславічус, Марыя Васільеўна Сарокіна, Людміла Іосіфаўна Сапонька і многія-многія іншыя нашы працаўнікі.\nЗа 5 месяцаў бягучага года на тэрыторыі нашага завода выпушчана 128 тысяч дал пладова-ягаднага віна, што складае 117,4 працэнта да ўзроўню мінулага года. Выручка ад рэалізаванай прадукцыі за названы перыяд склала 5 мільёнаў 95 тысяч рублёў. Прыбытак ад рэалізацыі — 562 тысячы рублёў.\nДастаткова стабільныя эканамічныя паказчыкі, надзейныя, адданыя сваёй справе рабочыя, кваліфікаваныя спецыялісты, якасная і дакладна структурыраваная сістэма кантролю якасці і вытворчасці ў цэлым — усё гэта дае падставы спадзявацца на тое, што 60 год — чарговая, але далёка не апошняя старонка ў гісторыі нашага філіяла Шаркаўшчынскага кансервавага завода.


“Каб было на ўсім вяку лёгка на сэрцы, цяжка ў кашальку…” Як у Юньках святкавалі Дажынкі — Поставы. Новости города Поставы. Погода в Поставах. Поставский край. Пастаўскі край. Районная газета.\n09.10.2015 postawy804Комментариев нет\nНапрыканцы верасня ў аграгарадку Юнькі ў адзін дзень адбыліся дзве значныя падзеі: свята працаўнікоў вёскі — дажынкі — і выступленне заслужанага калектыву Рэспублікі Беларусь народнага ансамбля музыкі “Бяседа” Белтэлерадыёкампаніі, якое праходзіла ў рамках рэспубліканскай акцыі “Любіць Беларусь!”\nУрачыста праводзячы ў поле камбайнераў і вадзіцеляў, дырэктар ААТ “Сцяг Перамогі-агра” Юрый Борыс паабяцаў, што, калі ўборка зерневых будзе праведзена ў сціслыя тэрміны і якасна, яе ўдзельнікаў і ўсіх працаўнікоў вёскі чакае сюрпрыз. Са жнівом управіліся за тры тыдні. Атрыманы вынік на хлебнай ніве пераўзышоў усе чаканні. Сваё слова стрымаў і кіраўнік сельгаспрадпрыемства: 26 верасня ў сельскім Доме культуры адбыліся дажынкі.\nРазам з мясцовымі культработнікамі, фальклорным гуртам у падрыхтоўцы і правядзенні свята ўдзельнічалі супрацоўнікі цэнтра культуры і народнай творчасці раёна, удзельнікі мастацкай самадзейнасці іншых устаноў. У фае былі разгорнуты выставы вырабаў народных майстроў пастаўскага Дома рамёстваў “Стары млын” і іншых умельцаў. Удзельнікі народнага клуба “Юнчанка” частавалі гасцей і гаспадароў рознымі прысмакамі і чаем, настоеным на духмяных зёлках, а работнікі грамадскага харчавання райспажыўтаварыства прапаноўвалі свае вырабы. У народным стылі былі ўбраны глядзельная зала і сцэна. Тут і разгортваліся асноўныя дзеі свята.\nГалоўных яго віноўнікаў — камбайнераў, механізатараў, вадзіцеляў, спецыялістаў і кіраўніцтва гаспадаркі — віталі намеснік старшыні райвыканкама Юрый Кісялёў, намеснік начальніка райсельгасхарчу па раслінаводстве Алёна Юрынёнак, старшыня раённай арганізацыі прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу Сяргей Герасіменка. Яны адзначылі высокі ўзровень работы на жніве, зладжаныя дзеянні спецыялістаў, дбайнасць і распарадчасць маладога кіраўніка. Таму падзякі заслужылі не толькі асобныя працаўнікі, але і ў цэлым калектыў сельгаспрадпрыемства.\nНа лёгкіх пясчаных глебах сёлета атрымана па 35 цэнтнераў зерня з гектара, а валавы намалот перавысіў 6000 тон — гэта адпаведна на 10 цэнтнераў і 2245 тон больш, чым было ў 2014 годзе. З сямі камбайнераў трое намалацілі больш чым па паўтары тысячы тон зерня, з чатырох вадзіцеляў трое перавезлі з поля па 1760—2160 тон збажыны. За дасягненне высокіх паказчыкаў на жніве Ганаровыя граматы раённага выканаўчага камітэта былі ўручаны камбайнеру Віктару Граблеўскаму і вадзіцелю Віталію Смалякову.\nБольш за 20 чалавек узнагароджаны падзякамі райкама прафсаюза, граматамі і падарункамі дырэкцыі і прафкамітэта.\n— Сёння ў нас сапраўднае свята, — адзначыў дырэктар акцыянернага таварыства Юрый Борыс. — Яно прыйшло ў аграгарадок дзякуючы ўсім, хто працаваў на ўраджай: сеяў азімыя і яравыя, даглядаў пасевы, убіраў і дапрацоўваў збожжа. Вельмі прыемна, што большасць нашых камбайнераў і вадзіцеляў у ліку лепшых у раёне. Стараліся спецыялісты інжынернай і агранамічнай службаў. Цяпер перад намі стаіць задача не толькі замацавацца на ўзятай вышыні, але і рухацца наперад у раслінаводстве і жывёлагадоўлі.\nСвяточны, прыўзняты настрой быў у перадавікоў вытворчасці Аляксандра Дзюшко, Руслана Чарняўскага, Віктара Чыпко, Івана Маісеева, Уладзіміра Яркоўскага, Юрыя Квача, Андрэя Борыса, іншых механізатараў і вадзіцеляў. Вясёлымі, узрушанымі выглядалі ўсе прысутныя ў зале. Яны радаваліся поспехам хлебаробаў, захапляліся выступленнямі юных артыстаў і яшчэ больш — творчасцю і выканальніцкім майстэрствам салістаў і музыкаў ансамбля “Бяседа”. Песні ў іх выкананні былі блізкімі і дарагімі, нагадвалі многае з таго, чым жыве, захапляецца і пра што сумуе вёска. Усе выступленні “Бяседы” публіка прымала цёпла, падтанцоўваючы, выклікаючы артыстаў на біс. А тыя жадалі не толькі прысутным, але і ўсім пастаўчанам шчасця ў жыцці, дабрабыту, “каб было на ўсім вяку лёгка на сэрцы, цяжка ў кашальку…”\nСолнечная погода помогает аграриям в уборке зерновых


20 лютага 1918 году была выдадзеная Першая ўстаўная грамата да народаў Беларусі\n21 люты 2005, 12:46\nУл. інф. Што адбывалася ў Беларусі і ў сьвеце 20 і 21 лютага\n20 лютага 1810 году пакінуў гэты сьвет Марцін Пачобут-Адляніцкі, славуты віленскі астраном і асьветнік. Нарадзіўся ён у вёсцы Саломенка на Гарадзеншчыне, вучыўся ў Гарадзенскім і Полацкім езуіцкіх калегіюмах і ў Слуцкай пэдагагічнай сэмінарыі. Гэта Пачобут-Адляніцкі арганізаваў і ўзначаліў Віленскую астранамічную абсэрваторыю, быў прафэсарам Віленскай акадэміі, рэктарам Галоўнай школы Вялікага Княства Літоўскага. Назіраў зоркі, плянэты і астэроіды, адкрыў новае сузор’е.\n20 лютага 1918 году была выдадзеная Першая ўстаўная грамата да народаў Беларусі. Гэты юрыдычны і палітычны акт, прыняты Выканаўчым камітэтам Рады Ўсебеларускага Зьезду, яшчэ не абвяшчаў Беларусь самастойнай дзяржавай. Краіне надаваўся статус аўтаноміі з рэспубліканскім ладам у складзе Расейскай дэмакратычнай рэспублікі. Канчатковая незалежнасьць Беларусі будзе абвешчаная Трэцяй устаўной граматай крыху больш чым празь месяц, 25 сакавіка 1918 году.\n20 лютага 1947 году нарадзіўся тэатральны рэжысэр Валеры Мазынскі, стваральнік менскага тэатру “Вольная сцэна“. Паходзіць Мазынскі зь вёскі Вялікае Стахава Барысаўскага раёну.\n20 лютага 1963 году памёр кампазытар Канстанцін Галкоўскі – адзін з клясыкаў сучаснай беларускай музыкі. Нарадзіўся Галкоўскі ў Вільні, скончыў Пецярбурскую кансэрваторыю, а тады ўсё жыцьцё жыў у родным горадзе, пісаў музыку і выкладаў у Віленскай кансэрваторыі. Пасьля вайны Галкоўскі стаў народным артыстам Літоўскай ССР. Ягоныя творы заснаваныя на беларускім фальклёры, ёсьць у ягоным даробку рамансы і хоры на вершы Багушэвіча, Купалы, Коласа, Танка, Бядулі. На будынку, дзе жыў кампазытар, на віленскай вуліцы Завальнай сёньня вісіць мэмарыяльная шыльда, на якой прозьвішча творцы згарманізаванае на літоўскі лад – Галкаўскас.\n21 лютага 1804 году, 200 гадоў таму, ангельскі вынаходнік Рычард Трэвітык паказаў на коннай чыгунцы першы ў сьвеце паравоз. Паравоз той працягнуў груз 10 тонаў і 70 чалавек на дзесяць міляў. Сама машына важыла 5 тонаў і рэйкі пад ёй, не вытрымліваючы, ламаліся.\n21 лютага 1893 году нарадзіўся славуты гішпанскі гітарыст-віртуоз Андрэс Сэговія. Кажуць, ніводзін іншы музычны інструмэнт сваёй роляй у ўсясьветнай музыцы так не абавязаны аднаму чалавеку, як абавязаная гітара Сэговіі.\n21 лютага 1940 году ў гітлераўскай Нямеччыне пачынаецца будаўніцтва першага лягера масавага зьнішчэньня Асьвенціма.


Ці лёгка сумяшчаць палёты і медыцыну? | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Моладзь » Ці лёгка сумяшчаць палёты і медыцыну?\n— Заўсёды хацелася сумясціць любімыя захапленні — палёты і медыцыну. І вось цяпер мара ажыццявілася, — расказвае дваццацітрохгадовая Анастасія БУРКО. — Мой першы палёт адбыўся ў родным Жлобіне, калі мне было пяць гадоў. У аэраклуб перыядычна браў з сабой бацька, катаў на планёры і на самалёце. Можна сказаць, што менавіта ён перадаў мне любоў да неба.\nНаша гераіня — майстар спорту, удзельніца XVІ чэмпіянату свету па верталётным спорце. Амаль палову свайго жыцця Насця правяла на вышыні, гэта для яе захапленне нумар адзін. Другое звязана з прафесіяй, суразмоўніца — малады ўрач. Скончыла лячэбны факультэт Беларускага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта і зараз працуе інтэрнам у бальніцы хуткай дапамогі ў Брэсце. Ці лёгка сумяшчаць гэтыя два заняткі?\n— У дзяцінстве наведвала розныя гурткі і секцыі, аднак найбольшую цікавасць выклікалі тэквандо і плаванне. Пазней, у дзявятым класе, дадаўся лётны спорт. Страху не было наогул, наадварот, хацелася хутчэй навучыцца самой кіраваць планёрам або самалётам. У той год, калі перада мной стаяў выбар, куды паступаць, у Ваенную акадэмію дзяўчат не набіралі. Таму абрала асноўнай дзейнасцю медыцыну, і ні разу не пашкадавала аб гэтым. Разам з тым адразу ж запісалася ў сталічнае ДТСААФ, там сказалі: можам узяць толькі на верталёт, тады атрымаецца жаночы лётны экіпаж. Я пагадзілася. На працягу года вучыла тэорыю, здавала залікі, толькі пасля перайшла да практыкі. Памятаю, сяджу ў аўдыторыі і не зводжу вачэй з акна: больш вопытныя калегі выконваюць фігуры пілатажу ў небе, а мне толькі назірай... Так хацелася хутчэй да іх, на вышыню! — успамінае Насця.\nКалі дзяўчыне дазволілі самастойна кіраваць верталётам, прыйшло ўсведамленне: захапленне лётным спортам займае нямала вольнага часу, што для студэнта-медыка — недазвольная раскоша. Але суразмоўніца імкнулася паспяваць усюды. Ведаючы, што яе чакаюць вялікія аб'ёмы работы, брала кніжкі на аэрадром і паміж палётамі рыхтавалася да пар. «За ўсе шэсць гадоў вучобы ў сталіцы я ні разу не схадзіла ў клубы. Таму што ў выхадныя, калі асноўная частка моладзі адпачывала, мяне таксама чакалі палёты. Але гэта вельмі падабалася!»\nЛётны сезон у спартсменаў пачынаецца, калі сыходзіць снег. Актыўная падрыхтоўка да значных спаборніцтваў — бліжэй да лета.\n— У Беларусі я прымала ўдзел ва ўсіх, таксама выступала ў суседніх краінах, каб удасканаліць, «пракачаць» свае навыкі. У той час, калі я толькі прыйшла ў ДТСААФ, у Польшчы праходзіў Чэмпіянат свету па лётным спорце. Аднак мы з напарніцай яшчэ не былі гатовыя да яго, таму пачалі рыхтавацца да наступнага, што прайшоў у Мінску ў 2018 годзе. Ён доўжыўся некалькі дзён, падрыхтоўка была сур'ёзная, напэўна, таму ў нас з Сафіяй атрымаўся найлепшы вынік за ўсю гісторыю нашых з ёю сумесных палётаў. Падчас спаборніцтваў вельмі важна ўмець слухаць адна адну. Мы ж ніколі не канфліктавалі, не разыходзіліся па розных баках пасля сумеснага палёту. Хоць у іншых спартсменаў часам такое адбывалася. Лічу, што гэта няправільна. Падчас чэмпіянату свету Сафія была мозгам верталёта, а я — вачамі. У мае абавязкі ўваходзіла разлічваць курс палёту, працаваць з картай і іншае. Калі трэба было паказваць фігуры пілатажу на малой вышыні, а камандзіру нічога не было відаць, яна ляцела па маіх указаннях. Увогуле часта перад спаборніцтвамі з напарніцай размаўляем з нашымі верталётамі Мі-2, бо лічым, што ў іх ёсць душа.\nПілотам-навічкам Насця дае параду: не апускайце рукі, калі ў вас штосьці не выходзіць, бо з першых хвілін у небе выдатны палёт атрымліваецца рэдка.\n— Менавіта ў мяне ніколі не было жадання кінуць гэтую справу. Наадварот, прыкладваю яшчэ больш намаганняў, каб усё атрымалася. Мне вельмі пашанцавала з бацькамі і з інструктарамі. Тата заўсёды дае патрэбныя парады. Адна з галоўных — не баяцца. «Гэта ты кіруеш верталётам, ты галоўная, ён абавязкова будзе слухацца», — запэўніваў бацька.\nІ сапраўды, калі тое разумееш, выходзіць нашмат лепш. У дасягненні паспяховых вынікаў мне добра дапамагае аналіз сваёй работы: ці ўлічыла паказчыкі ветру, ці мякка прызямлілася і іншае. Наступны раз узлятаеш і памятаеш, чаго рабіць не трэба. Таксама я спакойна стаўлюся да канструктыўнай крытыкі, гэта безумоўна развівае.\nУ сям'і Караткевічаў (дзявочае прозвішча суразмоўніцы) тры дачкі, Анастасія самая старэйшая. Хрысціну, якой зараз дваццаць гадоў, таксама прыцягвае лётны спорт. Яна распачынае, як сястра, з планёра ў Жлобінска-Рагачоўскім аэраклубе, летась прыехала на вучобу ў сталіцу і запісалася там у ДТСААФ. Малодшай Аляксандры яшчэ толькі дванаццаць, таму хто ведае, можа яна, як і сёстры, таксама захоча звязаць сваё жыццё з палётамі...\n— Так выйшла, што і мой муж Андрэй таксама лётчык. Усё дзяцінства ён правёў у ваенным гарадку пад Пружанамі, дзе служыў яго бацька. Хлопец быў упэўнены, што стане лётчыкам. Мара ажыццявілася — паступіў у Ваенную акадэмію, зараз мае званне старшага лейтэнанта і штодзень паднімаецца ў неба. Пазнаёміліся мы ў ДТСААФ, калі курсанты-авіятары праходзілі там стажыроўку, сярод іх быў і Андрэй. Пажаніліся два гады таму, вяселле прайшло ў авіяцыйным стылі. Сталы былі ўпрыгожаны фігуркамі самалётаў, замест кнігі пажаданняў — вялікі глобус, на якім госці пакідалі добрыя словы, а на праектары — сумесныя фатаграфіі на авіяцыйную тэматыку. Думаю, гэта крута, што нас аб'яднаюць палёты, напрыклад, калі ўсе падзеі абмеркаваныя, можна вечна звяртацца да «сваёй» тэмы.\nПасля заканчэння ўніверсітэта Насця як жонка ваеннага пераехала да Андрэя ў Брэст. Гераіня прызнаецца, што гэтае рашэнне далося ёй цяжка, бо дзяўчына разумела: цяпер падняцца ў неба можна будзе толькі праз некаторы час. «Спадзяюся, што пасля размеркавання мы ўсё ж такі пераедзем у Мінск. Тады дзве любімыя справы — палёты і медыцына — зноў будуць са мной побач. А пакуль што ў мяне інтэрнатура, як малады спецыяліст я патрэбна пацыентам тут, таму з Мі-2 мы сустрэнемся праз год».\nЗагаловак у газеце: Неба. Верталёт. Дзяўчына. І адно каханне на дваіх\n8674 Лета выходзіць на фінішную прамую! Чаго чакаць ад надвор'я ў жніўні? Прагноз ад Дзмітрыя Рабава


03 жнівень 2010, 19:18\nЯк заявіў напярэдадні паседжаньня грузінскага ўраду міністар рэінтэграцыі Цімур Якабашвілі, «пакуль Крэмль праводзіць палітыку прызнаньня грузінскіх сэпаратысцкіх рэгіёнаў, Расея будзе аказваць ціск на Беларусь».\nТакім чынам Якабашвілі пракамэнтаваў словы расейскага кіраўніка Дзьмітрыя Мядзьведзева адносна таго, што беларускі прэзыдэнт Аляксандр Лукашэнка ў прысутнасьці лідэраў краін СНД паабяцаў прызнаць незалежнасьць Абхазіі і Паўднёвай Асэтыі.\n«Расея заўсёды будзе чыніць ціск на ўсе краіны з мэтай прызнаць незалежнасьць акупаваных тэрыторый. Але я не думаю, што гэта прынясе вынікі. Што ж тычыцца абяцаньняў, дык Мядзьведзеў заяўляў, што Расея стане дэмакратычнай краінай, аднак абяцаньня гэтага ня выканаў,» — падкрэсьліў Якабашвілі.


Сердце Иста бьётся с песней в такт » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nСэрца Іста б’ецца з песняй у такт\nПр 1 263\n“Пакуль Іст яшчэ пяе, датуль Іст яшчэ жыве”. Фраза з прыпеўкі, якую напісала ўдзельніца мастацкай самадзейнасці Людміла Іванаўна Сямчонак, стала крылатай і трапна характарызуе артыстаў мясцовага сельскага клуба.\nКожны раз на раённы агляд-конкурс мастацкай самадзейнасці Істаўскі сельскі клуб прыязджае вялікай камандай. Спяваюць народныя песні, чытаюць рэп уласнага сачынення, ставяць гумарыстычныя сцэнкі. На сцэне артысты ад дзесяці да васьмідзесяці шасці год.\n— Вёска ў нас дружная, згуртаваная. Працаваць з аднасяльчанамі цікава і проста. Адказныя і дысцыплінаваныя, яны не спазняюцца на рэпетыцыі, дапамагаюць падбіраць песенны рэпертуар. І людзі паважанага ўзросту, і моладзь актыўна ўдзельнічаюць у самадзейнасці, — радуецца загадчык Істаўскага СК Раіса Налівайка.\nУ ШТАЦЕ сельскага клуба два супрацоўнікі: загадчык і тэхнічны работнік. За парадкам і чысцінёй у памяшканнях і на тэрыторыі сочыць Алена Францаўна Парадня. Яшчэ яна спявае ў жаночай вакальнай групе. Калі адысці ад фармальнасцей, то калектыў установы — больш за дваццаць чалавек. Гэта ўдзельнікі “Іставіцы”, вакальнай групы, сольныя выканаўцы, танцоры. Не чужой увагай і апладысментамі вабіць іх самадзейнасць. Гэта для сябе. Каб сагрэць душу добрай песняй, забыцца на клопатную паўсядзённасць. Гэта ўнутраная патрэба і неад’емная частка ладу жыцця.\n— “Нам песня строить и жить помогает”, — цытуе вядомы радок удзельніца аматарскага народнага песеннага калектыву “Іставіца” Раіса Мікалаеўна Сачыўка. — Трыццаць тры гады я працавала выхавацелем у дзіцячым садку, цяпер на заслужаным адпачынку. У клуб іду з радасцю. Прыгожыя песні і прыемныя зносіны — найлепшы занятак. Без гэтага сябе не ўяўляю. Атмасфера тут добразычлівая, з маладымі артыстамі ладзім, і яны да нас з павагай ставяцца.\nТак лічаць і іншыя актывісткі мастацкай самадзейнасці, якія ідуць поруч з песнямі дзясяткі год. Са светлым сумам прыгадваюць другую палову 80-х: у вёсцы быў хор, у якім спявалі адміністрацыя і работнікі былога саўгаса “Дзісенскі”, іншых мясцовых устаноў. У той час з’явілася “Іставіца”. Назву калектыў атрымаў значна пазней і першапачаткова арыентаваўся на народныя абрады.\nІДЭЯ стварыць пры сельскім клубе фальклорны калектыў належыць колішняму мастацкаму кіраўніку Марыне Іванаўне Анікеевай. Загадвала ўстановай у той час Ірына Мікалаеўна Балай. Ахвотнікаў да абрадавых дзеянняў знайшлося нямала. Нават мужчыны зацікавіліся. Цэлымі сем’ямі ўдзельнічалі ў пастаноўках. З абрадам “Жаніцьба Цярэшкі” выступалі ў Мінску, пасля глядзелі на сябе па тэлевізары. Пакрысе з абрадаў перайшлі да народных песень. Шмат іх ведала адна з першых удзельніц Зінаіда Фёдараўна Люцкая. Цяпер былой работніцы сельскай гаспадаркі за 90 год, і калі б не стала падводзіць здароўе, працягвала б спяваць з “Іставіцай”. З самага пачатку ў калектыве Вера Фадзееўна Грыдзюшка, ёй 85. На год старэйшая Ядвіга Іосіфаўна Фурс. Таксама былі заняты сельскай працай і вельмі любяць песні. Астатнім удзельніцам каля і крыху за шэсцьдзясят, у вакальнай групе спяваюць сяльчанкі, занятыя працоўнай дзейнасцю.\nВыступаюць у сваёй вёсцы, на аглядах-конкурсах мастацкай самадзейнасці ў раёне, на абласных фестывалях. “Букет Паазер’я” ў Оршы, “Масленічны разгуляй” у Шуміліне, “Вялікая вясельніца” ў Дуброўне і Ушачах, “Не старэюць душой ветэраны” ў Міёрах — на гэтых і іншых мерапрыемствах у розныя гады спявалі істаўцы. Старэйшыя бралі з сабой у дарогу лякарствы, якія так і не спатрэбіліся.\nДвойчы прымалі ў сябе журналістаў з тэлеперадачы “Наперад у мінулае”.\n— Калі зараз патэлефануюць і скажуць, што заўтра да нас едзе тэлебачанне, сустрэнем як належыць, — гаворыць загадчыца ўстановы. — Дзяўчаты арганізаваныя, песні на памяць ведаем, можам абысціся без доўгіх рэпетыцый.\nРЫХТУЮЧЫСЯ да канцэртаў і конкурсаў, заўсёды разлічваюць на маладых артыстаў. За родны клуб выступаюць школьнікі, студэнты, працоўная моладзь. Так, Яўген Кабяк жыве і працуе ў Полацку, піша песні ў стылі рэп, спявае іх для аднавяскоўцаў. На гітары грае Павел Карповіч. Калісьці яны разам танцавалі брэйк-данс. З сольнымі і танцавальнымі нумарамі выходзяць на сцэну студэнты Кацярына Альхімовіч, Аксана і Яўген Кулянкі, Вольга Белавус, Аляксандр Каланда.\n— Усе яны ў самадзейнасці са школьнай пары. Радуе, што на сяброўства нашай моладзі з клубам не ўплывае адлегласць і занятасць на працы і вучобе, — гаворыць Раіса Налівайка. — Хоць школы ў Ісце ўжо няма, мясцовых дзяцей працягваем далучаць да творчасці. У ліку юных артыстаў — Данііл Стома, Арына Альхімовіч, Даша Касцюкевіч, Кірыл Дзімітровіч.\nІСТАЎСКІ сельскі клуб цяпер размяшчаецца ў адным з будынкаў былой школы. У новым доме стварылі музей. Пакуль без назвы. Захоўваюць прадметы сельскага побыту, сабраныя ў сваёй мясцовасці. Сцяну ўпрыгожвае вышыты кветкамі дыван з двума лебедзямі ў цэнтры. Экспанату трыццаць шэсць год. Гэта работа ўдзельніцы “Іставіцы” Таццяны Рыгораўны Козел.\n— Вышывала ў водпуску па доглядзе за дзіцём. Справілася за месяц, — расказвае аўтар. — Асновай дывана служыць мешкавіна. На яе наносіцца малюнак. Карысталася спецыяльнай іголкай ад шпрыца і каляровымі адходамі нітрону.\nАздобленыя вышыўкай падушкі, сурвэткі, покрывы, вышытыя карціны — справа рук Феліцыі Багданавай. Умеліцы ўжо няма, яе работы перадалі ў музей унукі. На століку побач з масіўным прайгравальнікам пласцінкі Сафіі Ратару і Валерыя Лявонцьева. Імі падзяліўся Аляксандр Паўлавіч Пучкоўскі. Лазовае крэсла-качалку, якое змайстраваў дзед, падарыла музею Вера Сільвестраўна Глебка.\nСловам, у Істаўскім сельскім клубе ёсць чаму падзівіцца. У першую чаргу — трываламу сяброўству і нястомнаму энтузіязму мясцовых артыстаў.\n— Шчыра ўдзячна ўсім удзельнікам мастацкай самадзейнасці за іх звонкія галасы і добрыя сэрцы, за надзейную падтрымку і актыўнасць. Дзякуй калегам з Язна і Цвеціна, на чыю дапамогу заўсёды можна спадзявацца, — гаворыць загадчыца Істаўскага клуба Раіса Налівайка. — Віншую ўсіх з нашым прафесійным святам і з Днём маці. Моцнага здароўя, дабрабыту і цеплыні, поспехаў і радасных падзей. Няхай добрая песня цешыць душу і спадарожнічае ў справах.\n» "Истовица" поёт всегда и везде\n» Бьётся сердце в такт музыке\n» Песенны баль


Журналістка БелаПАН Тацяна Каравянкова вызваленая | baj.by\nЖурналістка БелаПАН Тацяна Каравянкова вызваленая\n10.08.2018 Крыніца: "Радыё Свабода"\nЗаўтра яе чакае допыт у Сьледчым камітэце, паведаміў адвакат.\nТацяна знаходзіцца дома. «Мяне сёньня дапыталі. Заўтра аб 11-й гадзіне я мушу яшчэ зьявіцца на допыт. Раней я адмаўлялася ад дачы паказаньняў, бо кепска пачувалася», — распавяла Тацяна Каравянкова Радыё Свабода.\nТацяна кажа, што ў дачыненьні да яе прымяняецца ч.2 артыкула 349 Крымінальнага кодэксу («Несанкцыянаваны доступ да кампутэрнай інфармацыі» — да 2 гадоў зьняволеньня). Яна давала падпіску пра неразгалошваньне.\nЗатрымліваць Тацяну прыехалі 7 жніўня а сёмай ранку ў вёску, дзе яна адпачывала, у ста кілямэтрах ад Менску. «Зранку грукат у браму, я выходжу, а на мяне адразу камэра са сьвятлом. Вобшук праводзіўся карэктна, сьледчы таксама паводзіў сябе карэктна, — распавядае журналістка. — Апроч канвою, які вёз нас на Акрэсьціна, усе былі карэктныя».\nЧаму было прынятае рашэньне зьмясьціць журналістак у ізалятар на Акрэсьціна, Тацяна ня ведае. Зь іншымі затрыманымі па гэтай справе падчас знаходжаньня ў Сьледчым камітэце і ў ізалятары яна не сутыкалася. «Але на Акрэсьціна я чула, як па прозьвішчы называлі Марыну Золатаву і Ганну Ермачонак», — кажа Тацяна.\nУвесь гэты час Тацяна мела праблемы з ціскам, зьвярталася да мэдыкаў ІЧУ.\n«Дома дакладна лепш, чым на Акрэсьціна», — сьмяецца Тацяна Каравянкова ў адказ на пытаньне, як пачуваецца цяпер. — Там было і душна і сьмярдзела, як у пляцкарце «Менск-Сімфэропаль» пачатку 2000-х гадоў».\nЗатрыманымі ў «справе БелТА» застаюцца галоўны рэдактар Белапан Ірына Леўшына і журналіст Паўлюк Быкоўскі.


Адна краіна — дзве дзяржавы | Новы Час\nБрэст +18℃ +25℃ +19℃ +18℃\nАдна краіна — дзве дзяржавы\nУ недзяржаўнай беларускай прэсе за апошні час з’явілася нямала артыкулаў, аўтары якіх выказваюць асцярогі наконт страты дзяржаўнага суверэнітэту. Наколькі такія хваляванні апраўданыя?\nКолькі гадоў беларускай дзяржаўнасці? На думку самой саліднай газеты краіны — чвэрць стагоддзя. Цытую: «У 2019 годзе Беларусь адзначыць знамянальную дату — спаўняецца 25 гадоў інстытуту прэзідэнцтва ў нашай краіне. Юбілейная вяха, несумненна, стане добрай нагодай для палітолагаў, экспертаў-аналітыкаў, журналістаў, дый проста неабыякавых абярнуцца назад і ўспомніць мінулае. <...> Аднак рэтраспектыўны аналіз існавання аднаго з інстытутаў дзяржавы, няхай і найважнейшага, будзе няпоўным без разумення галоўнага. Разумення таго, што, па сутнасці, гаворка ідзе пра чвэрць стагоддзя незалежнай беларускай дзяржаўнасці».\nУлічваючы маштаб маючай адбыцца імпрэзы, «СБ» абвясціла пра запуск гістарычнага мультымедыйнага праекта 25.by і адкрыццё цыкла гістарычных публікацый. На момант напісання гэтай «Азбукі паліталогіі» па ўказаным адрасе выявіць актыўнасць палітолагаў, экспертаў-аналітыкаў (і далей па спісе) не ўдалося. Але не варта адчайвацца. Як мухі на мёд, яны зляцяцца ў запланаванай рэдакцыяй колькасці. Так было заўсёды. Так будзе і гэтым разам.\nАддамо належнае ініцыятарам праекта. Яны прадбачылі пярэчанні наконт выбару пункту адліку беларускай дзяржаўнасці і не сталі адмаўляць, што ім вядомая Дэкларацыя аб дзяржаўным суверэнітэце (1990) і наданне ёй статусу канстытуцыйнага закона (1991). «Аднак прыняць — не значыць ЗРАЗУМЕЦЬ. А тым больш ПАБУДАВАЦЬ. Казаць пра ўзнікненне дзяржаўнасці ў тыя гады можна толькі вельмі ўмоўна».\nГэтую ўмоўнасць аўтары праекту тлумачаць глыбокім сацыяльна-эканамічным крызісам. Яны прыводзяць шэраг пераканаўчых прыкладаў, якія пацвярджаюць яго наяўнасць. Такая вось логіка.\nНатуральна, у афіцыйна адзіным, а па факце расколатым беларускім грамадстве, на логіку «СБ» тут жа знайшлася логіка апанентаў. Абмяжуюся адным загалоўкам, запазычаным на сайце belaruspartisan.by: «Дзяржава — гэта ён? У свядомасць беларусаў забіваюць новы міф, што быў толькі Лукашэнка, а да яго хаос і варварства».\nДзясяткі адзінак супраць дзясяткаў тысяч\nАле дзе тут нагода для спрэчкі? Пасля распаду СССР, як і ў большасці савецкіх рэспублік, у Беларусі была зроблена спроба пабудаваць нацыянальную дзяржаву заходняга ўзору. Спроба аказалася няўдалай. Складаць персанальны спіс для адказу на класічнае пытанне пра тое, хто вінаваты, думаю, не мае сэнсу. Гэта не азначае, што канкрэтныя палітыкі не здзейснілі канкрэтных памылак. Спіс памылак шырокі, і пад ім да гэтага часу не падведзеная рыса. Любы ахвочы і сёння мае магчымасць папрактыкавацца ў яго папаўненні.\nПраблема, аднак, у тым, што для будаўніцтва любога тэхнічна складанага аб’екта патрэбныя не толькі архітэктары і прарабы, але і высокакваліфікаваныя прадстаўнікі масавых рабочых спецыяльнасцяў. І чым больш будзе апошніх, тым лепш. Нацыянальныя дзяржавы будуюць не лідары, а нацыі пад кіраўніцтвам лідараў.\nВозьмем, да прыкладу, ЗША. 4 ліпеня 1776 года ў Філадэльфіі на Другім Кантынентальным кангрэсе прадстаўнікі 13 брытанскіх калоній аднагалосна прынялі Дэкларацыю незалежнасці, якую падпісалі 56 дэлегатаў. Але для таго, каб незалежнасць дэ-юрэ стала незалежнасцю дэ-факта, амерыканскай нацыі, якая толькі зараджалася, давялося прайсці праз вайну з метраполіяй, што доўжылася восем гадоў (1775–1783).\nНаўпроставыя ваенныя страты — 8 тысяч забітыя, 17 тысяч памерлі ад хвароб, 25 тысяч параненыя. Лічбы па цяперашніх мерках камусьці могуць здацца не вельмі істотнымі. Аднак неабходна ўлічыць, што насельніцтва ЗША на той момант не перавышала 3 мільёнаў чалавек. Вайна завяршылася перамогай патрыётаў, што вымусіла каля 100 тысяч лаялістаў эміграваць з краіны.\nВось такая статыстыка. З аднаго боку, дзясяткі дэлегатаў, з другога — тысячы забітых і скалечаных. Чый уклад у незалежнасць меў большую вагу — эліты ці грамадства? Пытанне не надта карэктнае. Але ў актыўнай часткі беларускага грамадства адказ на падобнае пытанне, у дачыненні да падзеяў 1994 года, да гэтага часу не знойдзены. Адсюль папулярнасць канспіралагічных тлумачэнняў («рука Масквы») перамогі на першых прэзідэнцкіх выбарах «чалавека з народа».\nУлічваючы фармат «Азбукі паліталогіі», звернемся да Вікіпедыі. Суверэнітэт — незалежнасць дзяржавы ў знешніх справах і вяршэнства дзяржаўнай улады ва ўнутраных справах. Але суверэнітэту без суверэна не бывае. Суверэн жа (ад фр. «souverain» — «вышэйшы», «вярхоўны») — асоба, якой без якіх-небудзь абмежавальных умоў і на працягу нявызначанага тэрміну цалкам належыць вярхоўная ўлада ў дзяржаве.\nЗгодна з артыкулам 3 Канстытуцыі, «адзінай крыніцай дзяржаўнай улады і носьбітам суверэнітэту ў Рэспубліцы Беларусь з’яўляецца народ». Здавалася б, надзвычай канкрэтна. Аднак большасць беларусаў нават не здагадваецца пра тое, што з’яўляецца носьбітамі дзяржаўнай улады. Гэта пацвердзіла і апытанне «САТИО», праведзенае ў чэрвені 2016 года.\nАбмяжуюся трыма вынікамі: 55% лічаць, што прэзідэнт з’яўляецца адзінай крыніцай улады; 99% упэўненыя, што не могуць паўплываць на дзяржаўную палітыку і рашэнне ўладаў, і толькі 4% ведаюць дэпутата па сваёй акрузе ў парламенце.\nХто нясе адказнасць за такую палітычную непісьменнасць насельніцтва? Няўжо недзяржаўная прэса? А можа, і ў дадзеным выпадку без інтрыг спецслужбаў усходняга суседа не абышлося?\nПошук вінаватых не такі складаны, таму што ў нашым распараджэнні ёсць саліднае даследаванне «Мас-медыя і беларускае грамадства», праведзенае Інфармацыйна-аналітычным цэнтрам пры адміністрацыі адзінага палітыка (АП) у красавіку 2016 года.\nПачну з галоўнай высновы: «Ідучы за сусветнымі тэндэнцыямі, беларускія электронныя і друкаваныя СМІ паспяхова развіваюцца, актыўна ўкараняючы лічбавыя тэхналогіі і рэалізуючы свой творчы патэнцыял» (выдзелена. — С.Н.).\nАдлягло. Мой страх, спароджаны вынікамі апытання «САТИО», апынуўся неабгрунтаваным. Палітычная непісьменнасць беларусаў — прамы вынік творчага патэнцыялу дзяржаўных СМІ і іх тэхнічных магчымасцяў, што растуць!\nПадмацую сваю выснову сацыялагічнай статыстыкай. Сярод тэлевізійных праграм па папулярнасці лідзіруюць навінавыя. Іх указалі 79,8% рэспандэнтаў. Лідзіруюць па станоўчых водгуках «АНТ» (82,2%), «Беларусь 1» (80,7%) і «РТР Беларусь» (80,4%). Сярод друкаваных СМІ рэйтынг даверу «СБ» (83%) значна апярэджвае рэйтынгі даверу «БелГазеты» (55,2%) і «Народнай волі» (46%).\nЧаму ж пры такой сацыялогіі больш за палову беларусаў лічаць АП адзінай крыніцай улады? І на гэтае пытанне ў даследаванні ёсць адказ: усяму віной «так званыя «фэйкавыя навіны», накіраваныя на фарміраванне максімальна вострай рэакцыі грамадства на тыя ці іншыя сфабрыкаваныя падзеі». Вось толькі чамусьці ў якасці прыкладу падобных навін прыводзяцца «выдуманыя выказванні Дональда Трампа».\nГісторыя як рэсурс\nАфіцыйны спіс выклікаў «беларускай мадэлі» 2 лютага 2018 года АП папоўніў яшчэ адным — выклікам «жадаючых перапісаць гісторыю». Цытую: «Сёння многія спрабуюць перапісаць гісторыю. Ніяк не могуць супакоіцца. І вам неабходна годна адказаць на гэты выклік. Пакінуць нашчадкам аб’ектыўнае ўяўленне аб нашым жыцці. Аб той гісторыі, якая сапраўды была».\nГістарычны мультымедыйны праект 25.by «СБ» — прыклад годнага адказу, прыклад фарміравання погляду на гісторыю, «якая сапраўды была». Але пры гэтым неабходна памятаць, што гісторыя — гэта тое, што мы думаем пра гісторыю. Іншай гісторыі не бывае.\nЧасткай займенніку першай асобы множнага ліку «мы», натуральна, з’яўляюцца і служывыя людзі, што манапалізавалі ўладу. Іх погляды на гісторыю і рэтранслююць дзяржаўныя СМІ. А там, дзе да мінулага датыкаецца дзяржава, тлумачыць філосаф Аляксандр Рубцоў, «гісторыю больш не вывучаюць, ёю кіруюць як абмежаваным рэсурсам — прадметам яшчэ адной дзяржаўнай манаполіі».\nУ расколатым грамадстве ў кожнай яго часткі свае погляды на гісторыю. Вось, напрыклад, якім фактам «СБ» тлумачыць сваю гістарычную навацыю: «Пра ўзровень беларускай дзяржаўнасці дазваляе меркаваць хоць бы вядомы факт выкрадання ў студзені 1994 года літоўскімі спецслужбамі з тэрыторыі Беларусі камуністычных лідараў Літвы Мікаласа Буракавічуса і Юозаса Ермалавічуса».\nПагаджуся. Дадзены факт не дадаў бы плюсаў ніводнай дзяржаве, якая прэтэндуе на суверэнітэт. Але пра што ж тады сведчаць факты выкрадання беларускіх апазіцыйных палітыкаў Юрыя Захаранкі і Віктара Ганчара? Пра сілу дзяржавы ці пра яе слабасць?\n"гаворка ідзе пра чвэрць стагоддзя незалежнай беларускай дзяржаўнасці."\nТак, гаворка ідзе даўно. На ёй змагары Свабоды рубяць бабло, а два яе аўтара назваліся дэпутатамі незалежнасці пасля таго як збеглі з РБ да свабодных мікрафонаў і гэтую тэзу падхапіла ўсё б-ч-б чалавецтва ды яго СМІ.\n"у афіцыйна адзіным, а па факце расколатым беларускім грамадстве"\nДзеля чаго расколатым? Па версіі пісьменніка Васіля Быкава, дзеля абуджэння нацыі. Па маёй, - каб нашкодзіць нацыі. Хто раскалоў? Першыя (1988) псеўдаадраджэнцы і КДБ, якому яны былі падкантрольныя і таму ўвесь "адраджэнскі" час (да 1994) ішлі ў фарватары камуністычнай улады.\n«Дзяржава — гэта ён? У свядомасць беларусаў забіваюць новы міф, што быў толькі Лукашэнка, а да яго хаос і варварства».\nЗабыліся відаць б-ч-б і іх СМІ, як увесь адраджэнскі і пасля адраджэнскі час убівалі ў моск беларусаў веліч Сьвятога Зяпона-палітыкана, які ў 1994 прывёў да ўлады Лукашэнку.\nТаму ч-з «СБ» і ўся б-ч-б СМІ-раць - абое прапагандысцкае рабое.\nПра ЗША. "Чый уклад у незалежнасць меў большую вагу — эліты ці грамадства? Пытанне не надта карэктнае."\nМой адказ такі: сумесна амера эліты і амера грамадства.\n"Але ў актыўнай часткі беларускага грамадства адказ на падобнае пытанне, у дачыненні да падзеяў 1994 года, да гэтага часу не знойдзены."\nМая версія адказу: (1) глебу для беларускай незалежасці сваёй перабудовай (1985-91) рыхтаваў Міхаіл Гарбачоў; (2) дараваў незалежнасць у 1991 Барыс Ельцын у Белавежжы; (3) унутры БССР/РБ працэс вяла эліта былой КПБ; (4) менавіта эліта нашай кампартыі і партыя ўцэлым сталі стрыжням, на якім узнялася беларуская незалежная дзяржава; (5) паімённыя бацькі-стваральнікі Рэспублікі Беларусь: Міхаіл Мясніковіч, Аляксандр Лукашэнка і Ўрал Латыпаў. Пры гэтым Міхаіл Уладзіміравіч "начальнік аддзела кадраў" маладой РБ, Аляксандр Рыгоравіч "выканаўчы дырэктар", а Ўрал Рамдракавіч "ум, честь и совесть" нашай эпохі пачатку будоўлі незалежнай РБ.\nРазьдзел "Крыху сацыялогіі" слабы.\nДзяржава, сп Нікалюк, гэта ўлада. Ёсць улада - ёсць дзяржава, няма ўлады - ёсць народ на майдане. Канстытуцыя? Гэта песТня хараша. Пачну спачатку: ёсць улада - ёсць дзяржава, няма ўлады - народ на майдане. То бок суверэнітэт тады суверэнітэт, калі суверэнам моцнай дзяржавы ёсць моцная ўлада. Вот она и есть то самое лицо, "которому принадлежит верховная власть в государстве", "носитель верховной власти".\nТрамп? Он не суверен. Он глава государства. Как и Лукашенко. Так как власть у представителей былой КПБ и каждой белорусской сестре власти досталось по серге власти. В том числе раздел ее ветвей. Это наша демократия.\nАснова ўлады будуецца ад печкі асноў эканамічных адносінаў да ўласнасці. Ў нас - дзяржаўная, ў Штатах - прыватная. Таму наша дэмакратычная ўлада збольшага нагадвае дэмакратычныя і эканамічныя адносіны ўнутры невялічкай амерыканскай фірме. Краіна ж ЗША вялікая і нам да яе магутнасці і ўсталяванай дэмакратыі не дайсці. Дый не трэба.\nДазволь НЧ рэдагаванне:\nАснова ўлады будуецца ад печкі асноў эканамічных адносінаў да ўласнасці, з мэтай эфектыўнасці эканомікі. Ў нас - дзяржаўная ўласнасць, ў Штатах - прыватная.\nРазьдзел "Гісторыя як рэсурс".\n"У расколатым грамадстве ў кожнай яго часткі свае погляды на гісторыю."\nРасколатыя б-ч-б і ч-з ідэалогіямі маюць усё сваё, асаблівае, акрамя дзяржавы - Беларусь адзіная.


На падводнай лодцы ў Маскве прэзентавалі кнігі нашага земляка | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » Літаратура » На падводнай лодцы ў Маскве прэзентавалі кнігі нашага земляка\nМікалая ЧАРКАШЫНА, які нарадзіўся ў Ваўкавыску ў 1946 годзе, добра ведаюць чытачы, з тых, хто цікавяцца ваеннай гісторыяй. Капітан І ранга ў запасе, ён скончыў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт, служыў у Ваенна-Марскім Флоце СССР. Актыўна займаўся журналістыкай, мастацкай літаратурай. Дзясяткі кніг М. Чаркашына выдадзены не толькі ў Расіі, але і ў іншых краінах свету.\nДнямі ў Маскве на падводнай лодцы Б-396, якую даставілі ў сталіцу Расіі 15 гадоў таму з Палярнага, прайшоў творчы вечар нашага земляка. Мікалай Андрэевіч прэзентаваў свае апошнія кнігі, публікацыі нядаўняга часу, сярод якіх — і аповесць пра Смаргонь, якая пабачыла свет у дзясятым, кастрычніцкім, нумары беларускага літаратурна-мастацкага часопіса «Нёман».\n— Дарэчы, адным з камандзіраў Б-396 быў і беларус са Слуцка — капітан І ранга Аляксандр Ішэкаў, — расказвае Мікалай Чаркашын. — Ён зараз у Слуцку і жыве. Мы часта сустракаемся. У свой час нам давялося разам хадзіць у баявыя паходы на лодцы Б-409, калі Саша Ішэкаў быў яшчэ лейтэнантам. Мой сябар-случчанін — адзін з герояў рамана «Сцюдзёны флот». А што да прэзентацыі на Б-396, то лодка зараз стаіць на плаве ў Хімкінскім вадасховішчы. Фактычна яна з'яўляецца музеем. У акумулятарным адсеку абсталявалі актавую залу, у якую на мерапрыемствы заўжды збіраецца да паўсотні чалавек. На лодцы сустракаюся з чытачамі не ўпершыню. Вось і гэтым разам было вельмі цікава, нават шчымліва. Прыпаміналі пра тое, што некалі на падводных лодках служылі прадстаўнікі розных нацыянальнасцяў. Адзін час нашу Б-409 жартам называлі «Беларускім камсамольцам», таму што шмат служыла беларусаў. А былі і рускія, украінцы, літоўцы, татары, азербайджанцы...\nНядаўна Мікалай Чаркашын скончыў работу над раманам пра першыя дні Вялікай Айчыннай вайны ў Беларусі. Мяркуецца, што кніга будзе выдадзена і ў Мінску.\n3371 Аляксандр Радзькоў: Аб людзях пісаць складана\n2178 Як выгадна падаваць сябе ў кадры? Лайфхакі ад тэлевядучай Кацярыны Цішкевіч\n2134 Як палескі творца ажыўляе дрэва\n1805 Паміж двух агнёў. Чаму бацькам не варта высвятляць адносіны пры дзецях?\n1680 Яўген Карняг: Стаў лепшым акцёрам, калі пайшоў у рэжысёры\n1503 У палоне свету дэкарацый. Іван Рагацень паўстагоддзя аддаў рабоце ў кіно\n1494 Свінец паўсюль? Як гэты цяжкі метал забрудзіў планету і хто вінаваты\n1366 Настасся Марыніна аб спартыўным менеджменце і як ён развіваецца ў Беларусі\n1359 Се Сяаюн аб найбуйнейшым праекце сучаснасці «Адзін пояс, адзін шлях».