Мастацтва - ХХL на пачатку ХХI\nКрыху больш за тыдзень праходзіла ў мінскім Палацы мастацтва Рэспубліканская выстаўка «Манументальнае мастацтва Беларусі». Усе сцены вялікай залы верхняга паверха пакрылі вялізарныя — метр на паўтара — плакаты, на якіх было прадстаўлена каля дзвюх сотняў скульптур, роспісаў ды іншых аб’ектаў. Іначай гэтыя работы немагчыма ўбачыць разам — з прычыны іх манументальнасці (ці, папросту, вялікага памеру). Канцэпцыя выставы была абумоўлена дэманстрацыяй «лепшых твораў за апошняе дзесяцігоддзе», таму меў месца конкурсны адбор. Выстаўка ладзілася дзвюма секцыямі Саюза мастакоў — жывапісу і скульптуры, таму экспазіцыя выразна падзялілася на жывапісную частку з творамі манументальнага і манументальна-дэкаратыўнага жывапісу, дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, зробленымі ў інтэр’ерах і экстэр’ерах дзяржаўных і грамадскіх будынкаў, а таксама скульптурную, дзе рэпрэзентавалася манументальная, мемарыяльная і паркавая скульптура. Фотапрынты з выявамі рэалізаваных твораў былі разбаўлены фрагментамі кардонаў, эскізаў і рабочых мадэлей, а таксама макетамі няздзейсненых праектаў. Беларуская публіка ацаніла ўнікальнасць экспазіцыі і прадстаўленую магчымасць азнаёміцца з манументальнымі творамі, не выязджаючы на аб’екты: па словах кіраўніцтва Палаца, колькасць наведвальнікаў была ў два разы вышэйшай за звычайную.\nСяргей Бышнёў, Фёдар Драгун. Аляксандр Суша, Валерый Чайка. Мазаікі мемарыяльнай капліцы ў гонар іконы «Адзнака Найсвяцейшай Багародзіцы». Мінск. 2011.\nАд mural да габелена\nПадзеі кшталту гэтай выставы здараюцца ў нас не часта. Варта адзначыць надзвычай удалую экспазіцыю: выйгрышнае спалучэнне планшэтаў з прынтамі, жывапісу са скульптурай. У найбольш выгадных месцах залы экспанаваліся работы ключавых постацей — Аляксандра Кішчанкі, Гаўрыіла Вашчанкі, Зоі Літвінавай... Былі прадстаўлены разнастайныя тэхнікі — роспіс з рэльефам Юрыя Гаўрына, карціны Уладзіміра Зiнкевіча, мазаікі Глеба Отчыка, Юрыя Каралевiча і іншых, дэкаратыўнае пано з металу Валерыя Міхайлюка, рэльефы Станіслава Гурскага, пано з керамічнай пліткі Алены Кудраўцавай, Алены Петрусевіч, пано з шамоту Наталлі Яўглеўскай, Тамары Курачыцкай і Івана Курачыцкага, роспіс, вітраж і скульптура Камiля Камала і іншыя творы. Выдатна, што дзякуючы шырокаму распаўсюджанню лічбавых тэхналогій з’явілася магчымасць лёгка фіксаваць працы. У папярэднія гады з-за перабудовы архітэктурных аб’ектаў і змены іх функцый страцілася шмат твораў. Іх фатаграфій таксама не засталося.\nАдзначу і недахопы, заўважаныя на выставе: частка работ не мела подпісаў, важных каталожных даных (напрыклад, года стварэння). Засмучае, што не быў прадстаўлены шэраг важных аб’ектаў, такіх як роспісы Свята-Елісавецінскага манастыра, выкананыя студыяй Віктара Доўнара «IKONIQUE». Экспанаваліся і слабыя працы. Але ў цэлым гэтыя недахопы не псавалі агульнага ўражання.\nСёння манументальна-дэкаратыўнае мастацтва зведвае разнастайныя ўплывы і перапрацоўвае іх на аснове нацыянальных традыцый. А яны — багатыя. Згадаем, што вытокі МДМ ляжаць у ХІ—ХІІ стагоддзях, калі тэрыторыя Беларусі знаходзілася ў зоне развіцця візантыйскай культуры (сучасны манументальны жывапіс праваслаўных храмаў таксама абапіраецца на візантыйскія традыцыі).Цікавыя тэндэнцыі ўзніклі ў ХVІІ—пачатку ХVІІІ стагоддзя, калі адбыўся сінтэз дзвюх плыняў сакральнага мастацтва — поствізантыйскай і еўрапейскай — з мастацтвам народным.\nУ ХХ стагоддзі важнай падзеяй сталася падрыхтоўка прафесійных мастакоў-манументалістаў у Тэатральна-мастацкім інстытуце, распачатая ў 1960-я гады. У гэтым жа дзесяцігоддзі была створана секцыя манументальнага жывапісу на Мінскім камбінаце Мастацкага фонду БССР. Тагачасныя творы сцвярджалі прастату і суровасць, у іх дамінавалі канструктыўная логіка, умоўнасць і пафаснасць. Увогуле ў перыяд панавання «суровага стылю» адбывалася манументалізацыя ўсіх відаў мастацтва. Рудыменты «суровасці» і грамадзянскага пафасу можна назіраць на выставе ў працах такіх аўтараў, як Уладзімір Крываблоцкі ці Аляксандр Кішчанка. У 1970-х—1980-х гадах пачынаюць праяўляцца іншыя тэндэнцыі: з’яўляюцца лірычныя, рамантычныя матывы, кампазіцыя ўскладняецца, развіваецца прастора, творы напаўняюцца сімваламі. Аўтары звяртаюцца да нацыянальных традыцый. Сведчанні таго можна прасачыць у работах Сямёна Дамарада, Валерыя Кавальчука, Мікалая Гуршчанкова...\nУ 1970-я гады ў Барысаве на базе камбіната прыкладнога мастацтва быў адкрыты габеленавы цэх. Габелены пачынаюць актыўна выкарыстоўвацца ў інтэр’ерах грамадскіх будынкаў. На выставе гэта тэхніка была прадстаўлена творамі Валянціны Бартлавай і Леаніда Бартлава, Эдуарда Рымаровіча, Ніны Пiлюзiнай, Галіны Крываблоцкай, Валянціны Крывашэевай, Ларысы Густавай, Наталлі Сухаверхавай.\nМанументальнае мастацтва ў вялікай ступені залежыць ад заказчыка. З 1990-х гадоў апроч дзяржаўнага фарміруюцца яшчэ два віды заказу: прыватны і звязаны з культавай архітэктурай. Для дзяржаўнай замовы таго дзесяцігоддзя характэрны актыўны пошук. У гэты час зніжаецца ідэалагічны і экспертны кантроль, адкрываюцца межы. Узрастае значэнне канцэптуальнасці, адначасова назіраецца схільнасць да дэкаратыўных вырашэнняў (на выставе гэта выяўлена ў працах Фёдара Драгуна, Бекіра Смольскага, Баляслава Cкрамблевiча і іншых).\nТворы, выкананыя ў сферы прыватнага заказу, не нацэлены на раскрыццё вострай праблемы, не нясуць выхаваўчай ці іншых сацыяльных функцый. Іх задача — упрыгожванне, наданне індывідуальнасці архітэктуры. У большасці выпадкаў можна заўважыць уплыў заказчыка. Але акрамя камерцыйных работ з’яўляецца і цэлы шэраг цікавых творчых знаходак. (Такі від замовы прадстаўлены на выставе працамі Уладзіміра Зянько, Аляксея Хацкевіча, Аляксандра Некрашэвiча, Уладзіміра Зленкі, Паўла Асмакоўскага і іншых).\nЗ сярэдзіны 1990-х гадоў пачынае набіраць сілу яшчэ адна адроджаная галіна манументальна-дэкаратыўнага жывапісу — праца ў праваслаўных і каталіцкіх традыцыях. Духоўны пачатак дамінуе ў работах Віктара Барабанцава, Сяргея Бышнёва, Аляксандра Сушы, Фёдара Драгуна, Валерыя Чайкі, Уладзіміра Кандрусевiча, Алеся Пушкіна, Васіля Матусевіча...\nВыстава ў Палацы мастацтва засведчыла: манументальны жывапіс плённа развіваецца, зведваючы разнастайныя ўплывы і захоўваючы традыцыі. Відавочна, што варта чакаць якаснага росту ўзроўню твораў гэтага віду мастацтва.\nСкульптура для горада\nКуратары выставы пастуліруюць выключнасць манументальнай творчасці, якая, на іх думку, з’яўляецца найважнейшай з усіх відаў выяўленчага мастацтва на сучасным этапе. Гэта выглядае цалкам верагодным: «вялікае мастацтва», што ўздзейнічае на шматлюддзе натоўпаў і ствараецца на стагоддзі, фарміруе архітэктурна-сацыяльнае асяроддзе і нясе культурны пасыл нашчадкам. Аднак ці толькі памер вызначае значнасць? Мы ведаем прыклады параўнальна невялікіх твораў, якія «паўплывалі», «пакінулі пасыл» і назаўсёды засталіся ў гісторыі мастацтваў. Так, манументальнае мастацтва знаходзіцца ў грамадскай прасторы, дзе кантактуе са значнай колькасцю людзей, але і невялікі твор, растыражаваны ў медыяпрасторы, можа атрымаць вельмі шырокую аўдыторыю і паўплываць на грамадскую свядомасць у шмат разоў больш за манумент, даступны для непасрэднага ўспрымання толькі параўнальна невялікай колькасці лакальных жыхароў.\nАкрамя знаёмства з апошнімі — і на здзіўленне разнастайнымі — тэндэнцыямі нашага манументальнага мастацтва, выстава дае гледачу магчымасць паразважаць: ці з’яўляецца памер залогам як эстэтычнай якасці, так і якасці паслання, закладзенага ў творы?\nСпачатку пра экспазіцыю, якая сапраўды атрымалася ўдалай. У першую чаргу — кампазіцыйна, бо за кошт спалучэння прынтоў аб’ёмных і плоскасных твораў віртуальная прастора сфармавалася дынамічнай і нясумнай. Да нешматлікіх нараканняў Дар’і Іваноўскай дадам меркаванне вядомага беларускага мастацтвазнаўцы Ларысы Міхневіч: яна слушна ўказвае на крыўдную адсутнасць на большасці здымкаў «мадулора» — чалавечай постаці побач з творамі, якая магла б даць гледачу ўяўленне пра іх сапраўдныя памеры.\nЦі так і было задумана, але экспазіцыя выглядала гістарычна ўкаранёнай: у ёй выразна ўвасобіліся ўсе асноўныя этапы развіцця манументальнага мастацтва Беларусі — ад праяў «суровага стылю» шасцідзясятых у сучасных працах Льва і Сяргея Гумілеўскіх («Янка Купала» ў Маскве, 2005; «Францішак Багушэвіч» у Смаргоні, 2009) да рамантызацыі сямідзясятых-васьмідзясятых у вобразах Андрэя Заспіцкага і Аляксандра Фінскага (сталічны «Помнік Адаму Міцкевічу», 2003).\nПераважная большасць прадстаўленых скульптур — фігуратыўныя, што вынікае з асаблівасцей постсавецкай адукацыі, заснаванай на акадэмічных прынцыпах навучання рэалістычнаму выяўленню чалавечай постаці. Мастак, які скончыў айчынную ВНУ, звычайна арыентаваны на прафесійнае выкананне менавіта фігуратыўных твораў. Дадатковы фактар — выхаванасць пакалення, «якое знаходзіцца ва ўладзе», у традыцыях «рэалізму» ці, хутчэй, сацыялістычнага рэалізму. Зыходзячы з гэтага, відавочна, што рэалістычны — зразумелы — твор атрымлівае безумоўнае адабрэнне як на прафесійным узроўні (адзнака мастацкага савета), так і на адміністратыўным (прыняцце рашэння аб усталяванні) і грамадскім (прэса, грамадскае меркаванне). Дзякуючы традыцыйна высокаму прафесіяналізму беларускай школы скульптуры, менавіта ў рэалістычнай галіне маецца шэраг яскравых поспехаў. Выстава дае нам прыклады надзвычай выразных рэалістычных твораў, такіх, як, напрыклад, «Крыніца» (фантан для санаторыя «Крыніца» ў Мінску, 2010) Аляксандра Батвінёнка.\nНа выстаўцы ясна прасочваюцца тры асноўныя сучасныя тэндэнцыі беларускай гарадской скульптуры: арнаменталізацыя, дэманументалізацыя і пошукі ўвасаблення новай беларускай ідэалогіі.\nПапулярны амерыканскі арт-крытык Пабла Хельгуэра вызначае «арнаментальнасць» як тэрмін, што выкарыстоўваецца «для апісання любога матыву або кампанента [у творы мастацтва], што не нясе ніякай іншай функцыі, акрамя як проста “быць тут”, як мяркуецца, паляпшаючы эстэтычнае ўражанне». Ужыванне гэтага тэрміна (для Хельгуэры — ацэначнага, з негатыўнымі канатацыямі) падаецца прадуктыўным для аналізу сучасных трансфармацый беларускага гарадскога асяроддзя. Айчынная арнаменталізацыя праяўляецца ў неабавязковых, але прэтэнцыёзных, часта вельмі пампезных дадатках да забудовы. У большасці выпадкаў выкананая ў спрошчанай постсацрэалістычнай стылістыцы, арнаментальная пластыка выглядае іншародна ў адносінах да форм і матэрыялаў сучаснай архітэктуры. Тым не менш на працягу апошняга дзесяцігоддзя элементы такога роду працягваюць актыўна ўкараняцца ў гарадское асяроддзе. Хоць гэта тэндэнцыя імкліва распаўсюджваецца па ўсёй рэспубліцы, на выставе прадстаўлены толькі некаторыя яе канкрэтныя праявы, то-бок ёсць надзея, што аўтары ўсё ж крытычна ацэньваюць сваю дзейнасць у гэтым напрамку. Аднак свежы сталічны прыклад падобнай арнаменталізацыі ў экспазіцыі прысутнічаў, прадстаўлены фрагментамі скульптурнага аздаблення Тэатра оперы і балета і прылеглага да яго парку ў выкананні Аляксандра Фінскага, Генадзя Буралкіна, Льва і Сяргея Гумілеўскіх...\nУ экспазіцыі пераканаўча прагучала тэндэнцыя дэманументалізацыі — у працах Уладзіміра Жбанава, Віктара Папова, Вадзіма Мацкевіча і іншых творцаў, якія размяшчаюць свае творы без пастаментаў прама ў гарадскім асяроддзі. Пры захаванні звыклай «рэалістычнай» пластычнай мовы і традыцыйных для гарадской скульптуры матэрыялаў выканання творы такога кшталту ўжо не ўкладваюцца ў вызначэнне манументальнасці, нават шмат у чым яму супярэчаць. «Велічнасць, маштабнасць вобразаў» змяняецца штодзённасцю, «сцвярджэнне пэўнага афіцыйнага грамадскага ідэалу» — ідэалагічнай нейтральнасцю. Звыклую для савецкіх помнікаў класіцыстычную арганізацыю прасторы, у якой манумент выступае візуальнай і метафарычнай дамінантай, змяняе асімілятыўная мадэль ўзаемадзеяння месца і скульптуры — апошняя раствараецца ва ўрбаністычным асяроддзі, чаму спрыяюць адсутнасць пастаментаў і зменшаны «чалавечы» маштаб.\nНа выставачным матэрыяле мы бачым, што на пачатку XXI cтагоддзя афіцыйныя манументы выконваюць функцыю ўкаранення ў грамадскую прастору і свядомасць новага ідэалагічнага дыскурсу, накіраванага на легітымацыю незалежнай нацыянальнай дзяржавы. Нездарма значная колькасць экспанаваных помнікаў прысвечана гістарычным дзеячам і фактам, якія раней ігнараваліся савецкай прапагандай, а цяпер атрымалі статус знакавых. Тэматычная эвалюцыя манументаў ілюструе эвалюцыю рэгламентаванага дзяржаўнай ідэалогіяй «афіцыйнага» погляду на гісторыю. Прыкладаў увасаблення новага пантэона герояў шмат — звяртаюць на сябе ўвагу сучасныя помнікі Францыску Скарыну (2007, скульптар Аляксандр Дранец), Усяславу Полацкаму (2007, аўтары Сяргей Ігнацьеў, Леанід Мінкевіч, Аляксандр Прохараў), Уладзіміру Караткевічу (2011, Алег Варвашэня, Канстанцін Селіханаў).\nНягледзячы на істотнае адрозненне ідэалагічных курсаў сучаснай Рэспублікі Беларусь і адышоўшай у нябыт Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі, «тутэйшыя» помнікі ў пераважнай большасці даволі падобныя да сваіх папярэднікаў, выкананых у стылістыцы сацыялістычнага рэалізму. Беларуская манументальная скульптура і ў першае дзесяцігоддзе новага cтагоддзя эксплуатуе і рэпрадуктуе ўсё тыя ж стылістычныя і рэпрэзентатыўныя мадэлі, якія дасталіся ёй у спадчыну ад савецкага мастацтва. Галоўная праблема афіцыйнага айчыннага манумента — у стварэнні адэкватных сучаснасці мастацкіх вобразаў, бо змена гістарычных касцюмаў і атрыбутаў на натуралістычных бронзавых целах не вядзе да неадкладнага ператварэння герояў сацыялістычных у нацыянальных. Наадварот, з-за перабольшанай увагі да гістарычных атрыбутаў і другарадных дэталяў у частцы свежаўсталяваных твораў гіпертрафаваны гістарызм абарочваецца кічам. Пры адсутнасці псіхалагізму і глыбіні, заснаваных на вывучэнні аўтэнтычнага гістарычнага кантэксту, найноўшыя беларускія помнікі часам нагадваюць толькі пустыя абалонкі герояў з плакатным завастрэннем палітычна/ ідэалагічна неабходных рысаў.\nВыстаўка паказвае, што эксперыменты па выпрацоўцы новай беларускай стылістыкі адбываюцца ў сучасных мемарыялах. Цікавымі прыкладамі апошніх выступаюць «Помнік ахвярам мінскага гета» (2008, Алена Хараберуш, Леанід Пакульніцкі), светлагорскі помнік «Дзецям вайны» (2003, аўтары Ігар Марозаў, Уладзімір Слабодчыкаў), «Помнік трагічна загінуўшым на Нямізе 30 мая 1999» (2011, Міхаіл Інькоў). Аўтары імкнуцца да комплекснасці, сімвалізму — разумеючы, што аб’ёмны манументальны плакат — не адзіна магчымы выгляд твора мастацтва, які выконвае мемарыяльную функцыю.\nХоць фігуратыўная традыцыя і дамінуе, выстаўка фіксуе таксама наяўнасць фармальных твораў. Ужо іншая справа, што працуючы ў галіне фармалістычнага сімвалізму, мастакі часта абіраюць даволі стандартны, калі не сказаць банальны, набор сімвалаў. «Лодка, дрэва, Адам ды Ева» — паводле іранічнай прымаўкі, папулярнай у Акадэміі мастацтваў у дзевяностых. Тых жа лодак на слупе — рознай якасці і ступені абагульнення — у экспазіцыі мноства: у працах Уладзіміра Ламейкі, Уладзіміра Слабодчыкава, Алеся Шатэрніка, Максіма Петруля.\nПры гэтым шэраг мастакоў-манументалістаў твораць у рэчышчы сучасных сусветных тэндэнцый. Гэта Віктар Копач, Аляксей Сарокін, Ігар Засімовіч, Канстанцін Селіханаў, тандэм Паўла Герасіменкі і Алесі Гуршчанковай і іншыя — іх працы запатрабаваныя на інтэрнацыянальным узроўні. Гэта пацвярджаецца ўдзелам нашых аўтараў у замежных пленэрах і сімпозіумах, з якіх яны часта вяртаюцца дадому з узнагародамі.\nІ ўсё ж уважлівы агляд выстаўкі пераконвае, што складаную і разнастайную сітуацыю ў «вялікім мастацтве» цяжка аналізаваць з пазіцый дыскурсу «манументалізму», які дастаўся нам у спадчыну ад савецкага мастацтвазнаўства. Магчыма, варта ўзяць на ўзбраенне замежны досвед? У той час як айчынныя крытыкі і практыкі ўпарта карыстаюцца дыхатаміяй «манументальнага» і «станковага», заснаванай на памеры твораў, інтэрнацыянальная тэорыя вылучаецца гнуткасцю. Яна дае магчымасць больш дакладнай нюансіроўкі самых актуальных мастацкіх з’яў у гарадской і грамадскай прасторах. Сучасная тэрміналогія, замяніўшая паняцце «манументальнае мастацтва», фіксуецца ў першую чаргу на сацыяльнай функцыі твораў, што адлюстроўвае такі тэрмін, як «грамадскае мастацтва». Праблемы ўзаемадзеяння з месцам устаноўкі аналізуюцца ў рамках дэфініцыі «мастацтва, прывязанага да вызначанага месца» (site-specific art ці landscape-based art). Сувязь з лакальнымі крытычнымі кантэкстамі праблематызуе community-specific art, project-based art — мастацтва, арыентаванае на пэўную групу жыхароў, або мастацтва як праект, як (сацыяльнае) дзеянне — прыблізна так трэба разумець апошнія два тэрміны з-за немагчымасці іх дакладнага перакладу.\nЗыходзячы з сучасных рэалій, якія адлюстроўвае выстава, памер твора — не галоўнае. Важныя наступныя крытэрыі: як твор працуе ў пэўным прасторавым і сацыяльным асяроддзі, наколькі адэкватна ён нясе закладзенае ў ім пасланне. Пасрэднасць і неадэкватнасць, павялічаныя да манументальных маштабаў, аўтаматычна не ператвараюцца ў шэдэўр. Хутчэй наадварот — памер толькі падкрэслівае недахопы. Добры твор у вялікім памеры патрабуе значных намаганняў. І добра, што такіх твораў на выстаўцы пераважная большасць.


Прафесійны старт Аляксандра Бушыка — Берестовица. Берестовицкий район. Берестовицкая газета\n26.08.2011 10.08.2019 irina1197Комментарии on Прафесійны старт Аляксандра Бушыка\nУ кожнага з нас свая дарога. Кагосьці яна вядзе ў шумлівы горад, іншы аддае перавагу больш спакойным мясцінам, выбірае сельскае жыццё. Галоўнае – знайсці сваё месца, справу па душы, якая будзе прыносіць як маральнае, так і матэрыяльнае задавальненне, даваць свой плён. А калі чалавек здольны, мэтанакіраваны і адказны, такі як галоўны інжынер СВП “АграМір” Аляксандр Бушык, то ўсё ў яго, несумненна, атрымаецца.\nАляксандру 24 гады, ужо год ён працуе ў “АграМіры” пасля заканчэння Беларускага дзяржаўнага аграрна-тэхнічнага ўніверсітэта. Аб тым, што гаспадарка атрымала добрага спецыяліста, можа сведчыць і той факт, што ўніверсітэт Аляксандр закончыў з “чырвоным” дыпломам, у час навучання ён атрымліваў прэзідэнцкую стыпендыю за выдатную вучобу і актыўны ўдзел у грамадскім жыцці. Прычым, разам з дыпломам па спецыяльнасці “праектаванне вытворчай сельскагаспадарчай тэхнікі” малады чалавек атрымаў яшчэ адзін – спецыяліста па кіраванні прадпрыемствамі АПК. Другую спецыяльнасць ён набыў паралельна на 4-5 курсе ў інстытуце павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў, які дзейнічае пры ўніверсітэце.\nСам Аляксандр з вёскі Канюхі Ваўкавыскага раёна, вясковай працы ніколі не баяўся, ужо са школьных гадоў працаваў у калгасе: 3 гады, пачынаючы з 8 класа, быў памочнікам камбайнера на ўборцы. Таму будучую прафесію выбіраў свядома, ведаючы спецыфіку сельскай гаспадаркі.\nАб тым, як трапіў у СВП “АграМір”, Аляксандр расказвае з усмешкай. Тут ужо, як кажуць, не ўгадаў. Маючы самы высокі бал, на камісію па размеркаванні ён заходзіў першым і мог выбіраць з усіх прапанаваных вакансій. Спыніў свой выбар на філіяле вядомага прадпрыемства “Малочны Мір”, размешчаным у райцэнтры. Аб тым, што гаспадарка не самая моцная, на той час малады спецыяліст не ведаў.\nВядома, не аб такім старце марыў Аляксандр, але за працу ўзяўся з усёй адказнасцю.\nПершыя крокі ў прафесію аказаліся даволі складанымі. Пачынаў адразу інжынерам па ахове працы, толькі праз некалькі месяцаў заняў пасаду галоўнага інжынера, на якую і быў накіраваны.\nДобра, калі малады спецыяліст трапляе ў вопытны калектыў, да людзей, якія на першых парах акажуць і падтрымку, і дапамогуць парадай. Аляксандру ў гэтым плане не зусім пашанцавала: кадры ў “АграМіры” часта мяняюцца, спецыялістаў не хапае, таму вучыцца на месцы давялося самастойна. Як аказалася, ведаў, набытых у навучальнай установе, недастаткова нават у выдатніка. Практыка з тэорыяй часта разыходзяцца, і трэба ўмець своечасова ўнесці карэктывы. Цяпер Аляксандр упэўнены, што будучым спецыялістам трэба даваць больш прыкладной навукі, і не абавязкова ў сценах ВНУ, а лепш за ўсё ў канкрэтных гаспадарках.\nТым не менш, малады чалавек настойліва ідзе наперад і ўпэўнены, што праблемы толькі загартоўваюць характар, а вопыт, набыты шляхам уласных спроб і памылак, — найбольш каштоўны.\nМатэрыяльны бок сваёй пасады, у прынцыпе, Аляксандра задавальняе, малады спецыяліст атрымаў службовае жыллё ад гаспадаркі. Вось чаго не хапае, дык гэта вольнага часу. Працаваць часта даво-дзіцца без выхадных, асабліва ў такую гарачую пару, як цяпер. А хлопцу хацелася б і па-ехаць куды, сустрэцца з сябрамі, ды нават проста адаспацца.\nАляксандр з’яўляецца членам “Клуба дзелавых людзей” для маладых спецыялістаў, захапляецца камп’ютарамі, інтэрнэтам, любіць катацца на каньках і плаваць. І калі каток зімой часта наведваў, то з басейнам ужо складаней, яго ў нашым пасёлку вельмі не хапае.\nУ будучым Аляксандр хацеў бы заняцца ўласнай справай, арганізаваць свой бізнес.\nА пакуль у яго яшчэ год абавязковай адпрацоўкі, які малады чалавек разлічвае выкарыстаць для таго, каб прынесці максімальны ўклад у справы гаспадаркі і набыць неабходны прафесійны вопыт.\nБерестовицу ждет 1-я игра сезона КВН «Кубок юмора» среди команд работающей молодежи\n24.01.2018 09.08.2019 irina


★Лориц★[Бясплатна] даведацца значэнне імя на сайце Імёны Свету. Даведацца значэнне імя Лориц. Значэнне імя Лориц. Лориц значэнне імя. Паходжанне імя Лориц. Таямніца імя Лориц. Тлумачэнне імя Лориц. - Імёны Свету.\nГалоўная » Алфавіт імёнаў » Імя Лориц\nЛориц - у рускай мове, мужчынскае поўнае імя.\nЛориц, у рускай мове, мужчынскае поўнае імя.\nКраткое значение имени Лориц.\nЗначэння мужчынскага імя Лориц пакуль няма.\nКраткие формы имени Лориц:\nИнтерпретация значения букв имени Лориц.\nЛітара Л ў імя Лориц: тонкае ўспрыманне прыгажосці, артыстычныя (мастацкія) таленты, імкненне падзяліцца ведамі і адчуваннямі з партнёрам. Папярэджанне свайму ўладальніку не марнаваць жыццё марна, знайсці сваё сапраўднае прызначэнне.\nЛітара О ў імя Лориц: глыбокія пачуцці, уменне звяртацца з грашыма. Для паўнаты рэалізацыі, аднак, чалавек павінен зразумець сваё прызначэнне. Прысутнасць гэтай літары ў імя паказвае, што мэта яму предуготована і трэба скарыстацца сваёй багатай інтуіцыяй, каб вылучыць яе з мітусні існавання.\nЛітара Р ў імя Лориц: здольнасьць мець падманвацца бачнасцю, а ўнікаць ў істоту; самаўпэўненасць, імкненне дзейнічаць, адвагу. Захапляючыся, чалавек здольны на дурны рызыка і часам занадта догматичен ў сваіх меркаваннях.\nЛітара Ц ў імя Лориц: лідэр, не пазбаўлены дамаганняў, задавацтве, ганарлівасці, але злітаваны з цэлым, з традыцыямі, не здольны існаваць у адзіноце.


Відыачат з дзяўчатамі бясплатна і рэгістрацыі - ВІДЭА ЧАТ сусветны! Усе краіны, замежны, увесь свет.\nАдкрыйце для сябе горад Уагадугу. У Уагадугу няма нітачак на сайце\nУсе ўдзельнічаюць у вольным дне для Уагадугу\nУагадугу - гэта сапраўднае агенцтва знаёмстваў, якое абслугоўвае сур'ёзных жанчын і мужчын, якія шукаюць новыя адносіны.\nНа жаль, ацаніць працу клуба не ўяўляецца магчымым. Так што калі вы абралі"Уагадугу, іншыя", калі ласка, запоўніце горад - усе падлучаныя да Уагадугу ў Дзень Волі. Уагадугу - гэта сапраўдная служба знаёмстваў, прысвечаная сур'ёзным мужчынам і жанчынам у новых адносінах. На жаль, ацаніць працу клуба немагчыма. Так што для тых, хто выбірае Уагадугу і жыве ў багацці, гэта відавочная лічба. Мы прасунулі Расею ва ўсіх гарадах, ахоплівае нашым агенцтвам знаёмстваў.\nКарагыз онлайн IP-камералар, Кытайда турыдан-туры эфирда\nвідыачат пары онлайн чат без відэа чат рулетка без рэгістрацыі пазнаёміцца з жанчынай спампаваць знаёмства відэа відыачат з рэгістрацыяй ўваходныя знаёмства відыачат без 18 пазнаёміцца з мужчынам знаёмства для дарослых


Дашкевіча адправяць у калонію ў Горках - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 1 снежня 2021, Серада, 10:10\nДашкевіча адправяць у калонію ў Горках\nВызначана калонія, дзе будзе адбываць пакаранне лідэр «Маладога фронту» Зміцер Дашкевіч.\nЗміцер Дашкевіч будзе адбываць свой тэрмін зняволення ў калоніі ў райцэнтры Горкі Магілёўскай вобласці. Пра гэта «Радыё Свабода» паведаміла 30 красавік Анастасія Палажанка з «Маладога фронту».\nЗ апошняга ліста Дашкевіча Палажанка таксама даведалася, што яго перавялі ў іншую камеру, з горшымі ўмовамі ўтрымання. У гэтай камеры знаходзіцца 40 зняволеных, у паловы няма сваіх нараў, адпаведна спяць зняволеныя па чарзе.\nНязручнасці ў турэмных умовах супалі для Дашкевіча з цяжкім перыядам у асабістым жыцці - нядаўна ў Зміцера памерла маці. Анастасія Палажанка кажа, што трэба дамагацца, каб суддзі, разглядаючы касацыйную скаргу зняволенага, ўлічылі новыя акалічнасці.\n«Асабіста буду хадзіць па ўсіх гэтых інстанцыях і патрабаваць, бо ў Зміцера застаўся адзін бацька-інвалід, які жыве ў Старых Дарогах. З другой ступенню інваліднасці, з пратэзам нагі чалавек. Яму безумоўна складана знаходзіцца аднаму, амаль нерэальна. Патрэбны чалавек, які б за ім прыглядаў. І таму мы спадзяемся, што гэта нейкім чынам паўплывае на касацыйную скаргу, або на далейшыя абскарджанні прысуду», - кажа актывістка.\n30.11 Хакеры здабылі цікавую інфармацыю пра Віктара Лукашэнку 186,108\n28.11 Мігрантаў пачалі рассяляць па дамах і кватэрах «ябацек» 153,266\n28.11 «Лукашэнка выйшаў з кабінета Пуціна ладна пашкуматаны» 133,594\n24.11 «Выканкам у загадным парадку патрабуе ад усіх ехаць валанцёрамі да мігрантаў!» 109,868\n24.11 Плохая новость из Берлина для Лукашенко 99,948\n26.11 TVP: Аэрапорт у Менску трашчыць па швах 90,474\n26.11 Лукашэнка прыехаў у Брузгі, каб натхніць мігрантаў на новы штурм 90,206


Спартовая праграма. Лепшыя беларускія спартоўцы 1999 году.\nТрэцюю прыступку ў спартовай ерархіі беларускія журналісты аддалі майстру настольнага тэнісу Ўладзімеру Самсонаву. "Першы нумар" у сусьветнай кваліфікацыі асабліва бліскуча правёў восень, выйграўшы шэраг турніраў у Японіі і ўрэшце, Кубак сьвету ў Кітаі. Гэта дазволіла яму вярнуцца на першае мейсца ў сусьветным рэйтынгавым сьпісу.\nДарэчы, стадыён застаецца ва ўласнасьці гораду, а ня клюбу, бо прэзыдэнт Нацыянальнага камітэту Аляксандар Лукашэнка заявіў неяк, што аніводзін спартовы аб'ект не пяройдзе ў рукі камэрсантаў.\nСярод іншых значных падзеяў 99-га разьвітаньнем году Пресс-бол назваў растаньне зь вялікім спортам, бадай, найлепшага беларускага футбаліста стагодзьдзя Сяргея Алейнікава. Хаця цяперашняя футбольная зборная краіны заслужыла прыз у намінацыі "расчараваньне году".\nЗваньне ўнікума і рэкардсмэна году безумоўна заслужыў наш славуты гіравік Вячаслаў Харанэка. Сваімі незвычайнымі дасягненьнямі ён ужо заслужыў мейсца ня толькі ў гісторыі, але і ў кнізе рэкордаў Гінэсу. Уражваюць ня толькі рэкорды Харанэкі, але й ягоная няўтаймавальная фантазія. Свае рэкорды беларускі асілак усталёўвае зь любымі аб'ёмамі й на любы густ – стоячы, кувыркаючыся, на шпагаце, пад вадою.\nЯк і задумвалі арганізатары, 2000-ны пад'ём атлет зрабіў менавіта ў хвіліну надыходу 2000 году. Такім чынам, кніга рэкордаў Гінэсу папоўнілася яшчэ адным унікальным дасягненьнем беларускага асілка.\n(Глод: ) "Алімпійскі сход, на якім зьбіраліся аналізаваць падрыхтоўку беларускіх спартоўцаў да 27-х летніх Алімпійскіх гульняў, што пройдуць сёлета ў Сіднэю, першапачаткова плянавалася правесьці яшчэ ў травені мінулага году. Тады нават была прызначаная какрэтная дата – апошні дзень гэтага месяцу. Аднак трагедыя на Нямізе зьмяніла пляны. А потым іншыя пытаньні адкінулі алімпійскае далёка назад. У рэшьце рэшт сход адбыўся літаральна на прыканцы 1999 году.\n2000 год – год летніх Алімпійскіх гульняў, якія будуць праводзіцца ў Сіднэю. І ўжо бачна, што Алімпіяда робіцца адным з прыярытэтаў у беларускай палітыцы, пра што й заявіў пад час гэтак званага Алімпійскага сходу Аляксандар Лукашэнка, які ўзначальвае Нацыянальны алімпійскі камітэт. Ён нагадаў пра тое, што спорт –"гэта вялікая палітыка. Гэта ня проста пабегалі ды разыйшліся. Гучыць гімн і ўвесь сьвет ведае, зь якой краіны пераможца". Лукашэнка ўзгадаў апошні посьпех біятляніста Вадзіма Сашурына, чый пасьпяховы фініш быў паказаны ў праграме "Эўраньюс", што падвысіла імідж Беларусі ў сьвеце.\nА вось што перашкаджае ствараць станоўчае ўражаньне – гэта тое, што акрамя прэзыдэнта-алімпійца ніхто сур'ёзна не займаецца сваімі справамі. Лукашэнка крытыкаваў усіх і за ўсё. Напрыклад, міністра ("паглядзіце, міністру абароны няма справы да кулявой стральбы…"), спартовых работнікаў і трэнэраў ("Засядзеліся чыноўнікі ў фэдэрацыях, трэнэры на другіх-трэціх ролях, на падхопе, думаюць, што да пэнсіі там дасядзяць"), свайго намесьніка віцэ-прэзыдэнта Нацыянальнага алімпійскага камітэту Аляксандра Мядзьведзя ("Ня можа быць, каб мы не знайшлі сёньня ў краіне паўтара Мядзьведзя. Проста сам Аляксандар Васільявіч не займаецца як належыць гэтым пытаньнем"), непасрэдна спартоўцаў ("Для некаторых, бачыце, вада ў нашых басэйнах не такая або макароны ня той якасьці")…\nМагчыма, гэта адна з прычынаў таго, што абсалютная бальшыня спартовых аналітыкаў упэўненая – паўтарыць посьпехі папярэдняй Алімпіяды (дзе беларускія спартоўцы заваявалі адзін залаты, шэсьць срэбраных і восем бранзовых мэдалёў) у Сіднэю будзе немагчыма".


Галоўная ➠ Навіны ➠ Паркетофф дуб состаренный\nКладка паркетнай дошкі - працэс нескладаны, але патрабуе захавання інструкцый. Таму што ад якасці кладкі залежыць будучы камфорт і знешні выгляд пакрыцця. У гэтым артыкуле прыведзена тэхналогія кладкі паркетнай дошкі.\nЕсли вас интересует паркетофф дуб состаренный, стоит заглянуть на этот сайт parketelit.ru вы найдете паркетофф дуб состаренный отличного качества и по доступной цене.\nКладка паркетнай дошкі вырабляецца на роўную, сухую, чыстую паверхню. Падлогу варта папярэдне даследаваць на наяўнасць няроўнасцяў і перападаў. Дапушчальны перапад: 1-3 мм на пагонны метр. Калі перапады маюцца, трэба вырабляць кладку паркетнай дошкі пасля сцяжкі падлогі.\nІнструменты для кладкі паркетнай дошкі\nЭлектролобзик або ножовка па дрэве\nМалаток з гумовым бойкім (кіянка)\nНабор для кладкі паркетнай дошкі або ламінату\nКладка падкладкі пад паркетную дошку\nПасля таго, як выраўнялі паверхню, наша задача заслаць пад паркетную дошку гідраізаляцыю і падкладку. Гідраізаляцыя - гэта трывалая плёнка, якая рассцілаецца па ўсім памяшканні адзіным палатном. Падкладка служыць шумаізаляцыяй, уцяпляльнікам, а таксама выраўноўвае дробныя дэфекты паверхні.\nІснуе вялікі выбар падкладак. пенополиэтиленовые, фальгіраваны, бітумна-коркавыя, а таксама коркавыя.\nКоркавая падкладка - якраз той самы варыянт для кладкі пад паркетную дошку, таму што гэта даўгавечны, натуральны матэрыял, які захоўвае свае якасці на працягу ўсяго эксплуатацыйнага перыяду. Падкладка сустракаецца ў 2х варыянтах: рулоны і пліты.\nСпачатку рассцілаецца гідраізаляцыя. Калі застаецца нахлест на сцены да 10 см, не варта яго адразу падрэзаць, лепш гэта зрабіць, калі ўжо будзе ложак паркетная дошка. Пасля гідраізаляцыі ўкладваецца падкладка. Стыкі варта праклейваць клейкай стужкай (скотчам). Не варта класці лісты падкладкі внахлест, так як гэта можа прывесці да з'яўлення рыпанняў.\nІнфа! Часта сустракаецца падкладка, якая ўключае ў сябе гідраізаляцыю, у такім выпадку вы зэканоміце трохі часу\nЯк укладваць паркетную дошку\nСавет! Перад кладкай паркетнай дошкі пажадана вытрымаць яе ў памяшканні на працягу 2-3х дзён упакаванай.\nВыбар напрамку кладкі ажыццяўляецца па кірунку святла ад акна. Гэта значыць перпендыкулярна акна, калі гэта магчыма. Гэта надасць падлозе лепшы выгляд, візуальна роўную паверхню, а таксама лепш схавае стыкі.\nКалі памяшканне з'яўляецца доўгім і вузкім, то кладка заўсёды ажыццяўляецца ўздоўж доўгага боку.\nПачынаць класці паркетную дошку варта з таго боку, якая будзе заўсёды бачная. Бо першы шэраг заўсёды складаецца з цэлых дошак, а апошні трэба падагнаць пад пакінутая прастора паміж сцяной і перадапошнім побач. Такім чынам, пачынаць трэба з таго боку, дзе будзе менш за ўсё мэблі.\nКладка першага шэрагу\nПершая паркетная дошка кладзецца защелочной бокам (Click tongue) да сцяны. Абавязкова паміж сцяной і дошкай трэба пакінуць зазор у 10 мм, для гэтага выкарыстоўвайце клінкі.\nТарэц другой дошкі трэба прымацаваць да першай з дапамогай кладкі шыпа ў пазу. Калі ёсць зазор у злучэнні, то дошкі варта падбіць кіянкай, праз драўляны брусок да поўнага прылеганія.\nВажна! Біць трэба не занадта моцна, інакш можна пашкодзіць замкавае злучэнне.\nЗаканчваем першы шэраг\nКалі ўсе цэлыя дошкі ў шэрагу выкладзеныя, надыходзіць важны момант: трэба замяраць апошнюю і абрэзаць яе:\nДля гэтага перавярніце дошку на 180 градусаў, защелочная бок у такім выпадку прылягае да сцяны, а асабовая да падлогі.\nШчыльна прыцісніце дошку да клінкі каля сцяны і адмерайце з дапамогай рулеткі адлегласць ад сцяны (клінкі) да планкі.\nПравядзіце прызначаную лінію алоўкам з дапамогай кутніка, каб яна была выразна пад 90 градусаў.\nЗастаецца разрэзаць дошку ножовкой або электролобзиком. Гэта варта выконваць не спяшаючыся і максімальна роўна.\nЗ таго, хто застаўся кавалка (калі ён не менш за 50 см) пачнем наступны шэраг. Гэта зэканоміць час на рэзанне, таксама можна пачаць наступны шэраг адрэзаўшы палову цэлай дошкі або трэць, тады мур будзе больш акуратнай, накшталт цаглянай. Тут прыйдзецца рэзаць і першую, і апошнюю дошку шэрагу. Такія віды кладкі называюцца адпаведна - са зрухам у траціну і ў палову дошкі.\nПасля таго як абрэзалі дошку, яе трэба замацаваць. Каля сцяны рабіць гэта з дапамогай кіянкі і бобышку немагчыма. Тут выкарыстоўваецца мантажны ломик.\nДругі шэраг і наступныя\nПачынаем з астатку ад канца папярэдняга шэрагу. Ці ж адразае, у залежнасці ад таго, які малюнак вы выбралі.\nВажна! Мінімальны зрух складае 40 см.\nЗбіраем другі шэраг тарэц у тарэц аналагічна першаму. Далей ўвесь шэраг трэба прымацаваць да першага, выкарыстоўваючы такую ??ж сістэму замкавага счаплення, як і тарэц у тарэц.\nКалі замкі счэпленыя, трэба акуратна абстукаць па ўсім рядка кіянкай праз бобышек да поўнага счаплення. Рабіць гэта трэба максімальна акуратна, каб не пазбівалі замкі з іншага краю. Так мацуюцца і наступныя шэрагі.\nЧасцей за ўсё апошні шэраг даводзіцца рэзаць па даўжыні. Варта адмераць патрэбную шырыню з улікам клінок. Пры забіванні выкарыстоўвайце мантажны ломик.\nНа дадзеным этапе кладка паркетнай дошкі скончана. Прыбіраюцца лішкі гідраізаляцыі, клінкі. Усё гатова для ўстаноўкі ліштвы.\nВышэйапісаная інструкцыя кладкі паркетнай дошкі носіць назву плаваючая кладка. Існуе таксама жорсткая тэхналогія кладкі паркетнай дошкі.\nЖорсткая кладка паркетнай дошкі\nГэты від кладкі карыстаецца меншай папулярнасцю, чым плавае метад. У гэтым выпадку падкладка не патрэбна. Тут паркетную дошку правільна ўкладваць на лісты вільгацятрывалай фанеры таўшчынёй 10 мм і больш.\nУ дадзеным выпадку паркетныя дошкі прыляпляюцца да фанеры з дапамогай клеевого складу, рэкамендаванага вытворцам. Такі выгляд кладкі складаней плавае, таму што трэба паспяваць наносіць клей і прыляпляць дошкі ў досыць хуткім тэмпе, каб клей не паспяваў засыхаць.


Беларусь уваходзіць у пяцёрку сусветных лідараў па экспарце малочнай прадукцыі\n22 Сакавіка 2017\nА гэта нашы дасягненні ў рэйтынгу экспарту малочных прадуктаў. Беларусь - у пяцёрцы сусветных лідараў. Толькі сёлета мы адкрылі 6 новых рынкаў збыту. Гэта краіны Персідскага заліва і Паўднёва-Усходняй Азіі. Пашыраючы геаграфію паставак, захоўваем і традыцыйных пакупнікоў у краінах Еўразійскага эканамічнага саюза. Тым больш, высокую якасць беларускай малочкі пацвярджаюць міжнародныя сертыфікаты і лабараторныя даследаванні краін-партнёраў. На вяршыні рэйтынгу нашы прадукты харчавання і ў простых пакупнікоў. Аб навінках вытворчасці і сістэме кантролю беларускай прадукцыі - наш карэспандэнт Святлана Лук'янюк.\nГэтая навінка пакуль толькі ў сценах лабараторыі Інстытута мяса-малочнай прамысловасці. Вараная згушчонка на аснове сыроваткі. Але хутка яе ацэняць і пакупнікі. Тут кожны беларускі прадукт расколваюць на кампаненты, ствараюць і новыя рэцэпты. За год атрымліваецца да 20 відаў.\nУ дапамогу - сучаснае абсталяванне на нашых 24 малочных заводах. Тут усё паводле апошняга слова тэхнікі. Мадэрнізацыя акупілася добрымі продажамі і высокімі рэйтынгамі.\nПа экспарце малочных прадуктаў Беларусь у пяцёрцы сусветных лідараў. Па продажах сметанковага масла ў нас трэцяе месца - амаль 90 тысяч тон, саступілі ЕС і Новай Зеландыі. Па сухім абястлушчаным малаку - пятае, больш як 120 тысяч тон. Экспарт сыроў і тварагу замацаваў за намі чацвёртае месца - 180 тысяч тон. А па сыроватцы мы зноў трэція ў свеце.\nВялікую ўвагу надаем і першай прыступцы малочнай вытворчасці - гэта фермам. Павышэнне прадуктыўнасці вытворчасці менавіта тут: гэта кармы, сістэма догляду і аўтаматызаваны працэс усяго комплексу.\nУ выніку па вытворчасці малака на душу насельніцтва ў Беларусі лепшы паказчык у свеце. Амаль 750 кілаграмаў. Бліжэй за ўсё да нас толькі Галандыя. Іншыя ж адстаюць парадкам - удвая, утрая. А то і ў дзясяткі разоў.\nНа гэтым малочным заводзе перапрацоўваюць да 160 тон малака за суткі. Яго прывозяць з 10 ферм раёна. Аўтаматыка і найноўшыя тэхналогіі - і гатова да 70 найменняў прадукцыі. Трэць адгружаюць на экспарт.\nВячаслаў Жукоўскі, дырэктар Ляхавіцкага малочнага завода: "Беларуская прадукцыя годна прадстаўленая па якасці, асартыменце. І як бы сёння хтосьці там не правяраў і не гаварыў аб гэтай прадукцыі на межах - ёсць яшчэ меркаванне народа. Сёння спажыўцы толькі ў захопленых тонах гавораць пра нашу прадукцыю, з задавальненнем яе набываюць, у той жа Расіі".\nТаму яшчэ больш пытанняў і неразумення ў беларускіх вытворцаў выклікаюць тыя самыя малочныя войны Рассельгаснагляда. Як і ў спажыўцоў усходняй суседкі.\nБо амаль кожны другі расіянін купляе беларускія прадукты. І большасць прызнае іх якаснымі. Усерасійскі цэнтр вывучэння грамадскай думкі апублікаваў даследаванне. І ў лідарах народнага рэйтынгу - малако, сыры, мяса і каўбасы.\nАлена Саладуха, начальнік вытворчай лабараторыі Ляхавіцкага малочнага завода: "У дзень праводзім да 200 проб. Ва ўсіх кантрольных пунктах вырабляецца неабходны кантроль. І гэта дазваляе гарантаваць якасць і бяспеку. Павінен быць запас нейкі трываласці, і мы ў сябе на прадпрыемстве ўсталявалі больш жорсткія патрабаванні па мікрабіялагічных паказчыках".\nЯкасць нашай малочкі сёння пацвярджаюць міжнародныя сертыфікаты. За мінулы год пастаўкі ў краіны Далёкай дугі выраслі ўдвая. У Егіпце мы гатовыя пабудаваць малочна-таварны комплекс. Наш пакупнік - і вялізны кітайскі рынак з высокімі патрабаваннямі па якасці прадуктаў харчавання.\nЛетась на беларускай малочцы зарабілі амаль 2 мільярды долараў. Добра прадаваліся прадукты з вялікім тэрмінам прыдатнасці - сухое малако, масла і сыры. У вытворчасці апошняга мы дадалі за апошні час утрая.\nНа гэтай карце - уся геаграфія продажаў нашай сельгаспрадукцыі. Жоўтыя стрэлкі - краіны перспектыўнага інтарэсу. Некаторым ужо адправілі першыя партыі. Напрыклад, у Сірыю. Больш завязацца плануем у Пакістане. Там у красавіку пройдзе і сумесны бізнес-форум.\nБеларусь паступова рухаецца да пошуку новых рынкаў збыту, захоўваючы пры гэтым сваіх даўніх і надзейных пакупнікоў.\nБеларускія малочныя рэкі ўсё хутчэй расцякаюцца па свеце. Наш сыр, ёгурт і масла добра купляюць у суседзяў па Еўразійскім эканамічным саюзе, у еўрапейскіх краінах, а таксама на далёкіх кантынентах. Толькі сёлета мы знайшлі новых пакупнікоў у 6 краінах.\nУ выніку зарабілі за два месяцы 400 мільёнаў долараў. Рост - на трэць ў параўнанні з мінулым годам. І галоўны козыр - дыверсіфікаванне продажаў. У ліку новых пакупнікоў - Фінляндыя, Македонія, Турцыя, Саўдаўская Аравія, Ганконг і Сірыя.\nУсяго сельгаспрадукцыю мы прадаем у 61 краіну свету. Адлегласць не мае значэння. Галоўнае - ёсць попыт і развітая сістэма лагістыкі.\nУ Мінску ўрачыста адкрыўся першы сэрвісны офіс новага фармату Банка БелВЭБ\nУлады Нью-Ёрка падалі ў суд на нафтавыя кампаніі\nВопыт байцоў беларускага наркакантролю запатрабаваны на міжнародным узроўні\nТыдзень, важны для наступных гадоў. Развіццё лічбавай сферы ў Беларусі


У Пухавіцкім раёне на МТФ “Пярэжыр” нарадзілася тройня — Пухавiцкiя навiны. Пуховичские новости. Марьина Горка. Новости Марьиной Горки\n18.02.2019 700 Redactor Комментариев нет\nТэхнік-асемянатар Ганна Шаўцова з тройняй.\n— Адзін, другі, трэці. Вось і галоўныя віноўнікі вашага прыезду, — з усмешкай гаворыць тэхнік-асемянатар малочнатаварнай фермы “Пярэжыр” ЭБ “Зазер’е” Ганна Шаўцова, паказваючы на маленькіх цялятак. — Тройня нарадзілася ў нас на мінулым тыдні. Усе — бычкі. Для жывёл такая з’ява — рэдкасць.\nЗ’яўлення на свет адразу траіх цялят на ферме не чакалі. Папярэдняе УЗІ паказала, што ў кароўкі будзе двойня. Спачатку так і было, але праз паўгадзіны нарадзіўся трэці бычок.\nЦялятніца Алена Сінкевіч.\nПершыя дні работнікі фермы асабліва перажывалі за нованароджаных цялят. Найбольш клапацілася Алена Сінкевіч. Дваццаць пяць гадоў жанчына працуе ў жывёлагадоўлі, але з тройняй сутыкнулася ўпершыню.\n— У бычкоў добры апетыт. Яны ўжо навучыліся самастойна піць. Паступова прывучаем іх да камбікорму і кукурузы, — гаворыць Алена Уладзіміраўна. — Стараюся забяспечыць ім і астатнім цялятам належны догляд. Цяпер у мяне шэсцьдзясят цялят. Часта іх бывае больш за сотню, але спраўляюся.\nДобра адчувае сябе і маці цялят.\n— Гэтая тройня стала першай у маёй практыцы. А двойні — ужо звыклая з’ява. Толькі ў лютым на нашай ферме нарадзіліся дзве двойні, чакаем яшчэ дзве, — гаворыць тэхнік-асемянатар з дванаццацігадовым вопытам, неаднаразовы прызёр раённага конкурсу прафесійнага майстэрства Ганна Шаўцова.\nСваю прафесію Ганна Міхайлаўна, можна сказаць, атрымала ў спадчыну. Яе дзядзька — прафесар ветэрынарнай медыцыны, займаўся племянной справай. Бабуля была перадавой даяркай. Сёння сын вывучае ветэрынарную медыцыну ў каледжы.\nКалегі характарызуюць Ганну Міхайлаўну як здольнага і таленавітага спецыяліста, які аддае працы шмат сіл і часу. Усе спадзяюцца, што гэтая тройня бычкоў — не апошняя тройня ў гаспадарцы.\n← В Марьиной Горке прошли мероприятия в память о воинах-интернационалистах\nВ Пуховичском районе работает пилотный проект по ранней диагностике заболеваний →


Паштовая скрыня: зварот да беларусаў Уладзіміра Барадача і Яўгена Мурашкі | Малады Фронт\nБольшасць грамадзян Беларусі не сумняецца, што ў нашай краіне адбыліся гвалтоўныя змены канстытуцыйнага ладу і незаконны захоп улады прамаскоўскім дыктатарскім рэжымам на чале з Лукашэнкам. Гэта адбылося шляхам грубага парушэння заканнага парадку правядзення рэспубліканскіх рэферэндумаў (у 1996 і 2004 гадах), фальсіфікацыі вынікаў галасаваньня на ўсіх выбарах, якія праводзіліся ў перыяд з 1996 па 2010 год, разгону Вярхоўнай Рады 13 склікання, іншых органаў дзяржаўнага кіравання.\nЯк уся наша гісторыя, так і падзеі апошніх дзесяцігодзяў ясна паказваюць, што беларусам бессэнсоўна разлічваць на тое, што нехта зразумее нашы праблемы і з-за пачуцця інтэрнацыянальнай салідарнасці дапаможа нам. Сённяшні свет яшчэ не дасягнуў таго узроўню гуманістычнага развіцця, каб мець такія уласцівасці. Сілаў, прынамсі моцных, якія сапраўды спачувалі б нам і гатовыя былі нас падтрымаць, няма ні на Ўсходзе, ні на Захадзе. Затое тых, хто жадае выкарыстаць нашу часовую слабасць больш, чым дастаткова…\nСёння Беларусь знаходзіцца пад сталым стратэгічным прыцэлам Масквы, якая імкнецца мець нас у якасці калоніі, і пад блукаючым поглядам перасычанага Захаду. Мяркуючы па апошніх замежнапалітычных кроках расійскага кіраўніцтва на Блізкім Усходзе, Масква будзе змагацца за ўплыў у нашым рэгіёне да апошняга і падтрымае тут любыя антыеўрапейскія, антыдэмакратычныя рухі. У Еўропы ж няма шанцаў не азіраючыся на сваіх выбаршчыкаў змагацца за нас. Акрамя таго, сёння ёй няма з кім сур’ёзна размаўляць унутры Беларусі…\nЗ другога боку, беларусафобскі рэжым на чале з Лукашэнкам, які вось ужо 19-ы год усяляк знішчае нашу мову, культуру, гістарычную памяць, іншыя нацынальныя і дзяржаўныя каштоўнасці, без вонкавай падтрымкі (расейскай і заходняй) столькі не праіснаваў бы. Заўчасна яго хаваць і сёння, бо Лукашэнка ўзяўся прадаваць народную ўласнасць (натуральна, без дазволу беларускага народа). У краіне не праведзена нават зманлівай чэкавай прыватызацыі па Чубайсу, а прадпрыемствы ўжо прадаюцца пераважна расійскаму напаўкрымінальнаму алігархату. Народ зноў «кідаюць». Усё, што здабыта крывёй і потам рабочых, сялян, салдат, службоўцаў – нашай і нашых продкаў – аддаецца прайдзісветамі без нашага дазволу і ўдзелу. Лепшыя землі аддаюцца ўжо нават кітайцам і арабам.\nУ такіх абставінах у беларускага народу ёсць толькі адзін шлях да аднаўлення нацыянальнай і сацыяльнай справядлівасці, дасягнення сваіх законных правоў на ўласнай зямлі. Гэты шлях ідзе праз яднанне усіх беларусаў і нашу ўласную самаарганізацыю. Такая самаарганізацыя павіна адбывацца вакол аб’ектыўных інтарэсаў беларуска народу.\nСітуацыя вакол Беларусі можа раптоўна змяніцца з-за змен у суседняй Расіі. Апазіцыі варта быць гатовай да гэтага. Аднак на сённяшні дзень апазіцыйныя партыі высілкамі спецслужбаў рэжыму апынуліся раз’яднанымі. Скарыстацца ў будучыні магчымай сітуацыяй, узначаліць грамадства і паспяхова правесці адхіленне дыктатара ад улады яны не здольныя (а асобныя “дэмакратычныя лідары” і не жадаюць).\nМы ў сваім жыцці кіруемся прынцыпам: крытыкуеш ці аспрэчваеш – прапануй, а прапануючы – рабі!\nУ сувязі з гэтым мы і іншыя патрыёты Беларусі (у тым ліку і змушаныя выехаць за мяжу з-за незаконнага пераследу), грунтуючыся на нашай Канстытуцыі ад 15 сакавіка 1994 года, разумеючы, што ніхто не абароніць і не ўзвысіць Беларусь акрамя нас саміх, кансультуючыся з прадстаўнікамі палітычных партый, грамадскіх арганізацый, экспертамі, добра ведаючы сацыяльна-палітычнае і эканамічнае становішча ў краіне, прапануем стварыць Ценявы Кабінет Нацыянальнага Адраджэння Рэспублікі Беларусь, які павінен вярнуць Беларусь да дэмакратычных формаў кіравання. Паўнамоцтвы гэтага Кабінета, як выканаўчага органа, будуць ажыццяўляцца да правядзення сапраўды дэмакратычных прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі.\nПадкрэсліваем, гаворка не пра стварэнне УРАДУ ЗА МЯЖОЙ. Гаворка пра АРГАНІЗУЮЧУЮ СІСТЭМНУЮ СІЛУ (унутры краіны і за мяжой), не падкантрольную рэжыму. Такая наша дзейнасць будзе і легальнай, і цывілізаваннай, і самай што ні на ёсць дэмакратычнай (бо змест дэмакратыі якраз у тым і заключаецца, што народ у межах сваёй этнічнай тэрыторыі будуе сваю дзяржаву, кіраўнікі якой мусяць быць стала нацэлены на аб’ектыўныя інтарэсы ўласнага народу). У прынцыпе, кожны беларус нават абавязаны змагацца за вышэй азначанную мэту.\nАсаблівым момантам нашай дзейнасці у Беларусі і ў замежжы павіна быць усведамленне, што сапраўды дэмакратычная беларуская дзяржава (якая есць галоўнай нашай мэтай) павінна стаяць на абароне ўсяго комплексу жыццёвых інтарэсаў беларуска-літвінскай нацыі\n– грамадска-палітычных, сацыяльна-эканамічных, дэмаграфічных, культурных, іншых.\nНаша Беларусь павінна стаць надзейным аплотам (домам, зямлёй, Бацькаўшчынай) для любога беларуса, дзе б ён не нарадзіўся і жыў. Ён заўседы павінен мець магчымасьць у любы момант вярнуцца на Радзіму і яна павінна прыняць яго з распрасцёртымі абдымкамі.\nМы звяртаем увагу беларусаў , што у нас ёсць Праграма пабудовы будучай Беларускай дзяржавы, якая будзе забяспечваць здзяйсненне жыццевых інтарэсаў беларускай нацыі. Мы гарантуем, што пасля прыходу да улады нацыянальна патрыятычных сіл, ўсім беларусам замежжа, дзе б яны не знаходзіліся гарантаваны клопат і абарона Беларусам, якія пажадаюць вярнуцца на Бацькаўшчыну, будуць нададзены роўныя правы з беларусамі, грамадзянамі Беларусі. У іх будзе улічаны працоўны стаж, пасведчанні аб адукацыі і прафесіі. Пры наяўнасці працоўнага стажу ў Беларусі яны атрымаюць права ўдзелу ў прыватызацыі. Ім будзе гарантавана права на ільготнае крыдытаванне, пенсійнае і сацыяльнае забяспячэнне.\nудзел у форме фінансавай падтрымкі.\nПрапануем кожнаму беларусу абраць свой кірунак дзейнасці для выканання нашай агульнай найвысакароднай справы. Абарона аб’ктыўных інтарэсаў беларусаў, з’яўляецца не толькі нашым але і вашым сьвятым абавязкам перад вашымі дзецьмі. Бо даць ім жыцьцё проста а за іх будучыню трэба змагацца з акупацыйным рэжымам у самаахвярнай барацьбе. Перад вамі прыклад народаў Бліжняга Усхода.\nУладзімір Барадач – старшыня Аркамітэту Рады Нацыянальнага Адраджэння\nMeil – borodach.51@googlemail.com; Skype – borodach_58; Tэлефон +49 162 712 00 59.\nЯўген Мурашка – старшыня Звязу беларусаў Нямеччыны\nmeil – zbn42@mail.ru. Skype murashka421, tel -0049 (0) 176 625 859 02 m\nВадзім (Oct 19, 2012:16:33)Адказаць\nДабрыдзень, спадары Уладзімер і Яўген!\nУважліва прачытаў Ваш зварот да нас, простых беларусаў. Так, шмат хто з нас разумее тое становішча, якое склалася ў Краіне, і прычыны, якія прывялі да гэтага. Шмат хто разумее, што такое становішча немагчымае й яго трэба мяняць. Але ня ведаюць, як. Ня ведаю выйсьця і я. Магчымасьць узброенай барацьбы ня вельмі высокая. Мала хто заахвоціцца самастойна паставіць свае жыцьцё пад пагрозу, бо ў нас цячэ не ўсходняя кроў (як у тых краінах, дзе на нашых вачах адбыліся рэвалюцыі са зменай рэжыма, а ў Сірыі вайна працягваецца больш за год, і ахвяраў больш за 30 тыс. людзей), а нашая беларуская кроў, не такая гарачая, каб пры любым выпадку хапацца за зброю, ды і больш за 60 год мірнага жыцьця атрафіравала патрэбу ўброенага супрацьстаяньня.\nАле ж павінны быць нейкія іншый выйсьці. Вы пішаце, што ў Вас ёсьцека праграма пабудовы Беларускае дзяржавы пасьля сыходу Лукашэнкі. Але ж ён проста так не сыйдзе. Нават прыклад Саакашвілі, з якім яны амаль сябравлі, яму ня прыклад (не здзіўлюся, калі ў хуткім часе пачую нейкія абразлівыя рэчы ад Лукашэнкі ў адрас Саакашвілі)…. Дык вось, як здзейсьніць такі сыход, ды яшчэ як мага хутчэй. Ці ёсьць канкрэтныя прапановы, ці стварэньне аргкамітэту Рады Нацыянальнага Адраджэньня зроблена дзеля таго, как згуртаваць вакол сябе людзей, якія з аднаго боку могуць унесьці нейкія прапановы, а з другога боку, і рэалізаваць іх. Калі так, то як будзе ісьці такое згуртаваньне, кім, дзе. Калі гэта ў Беларусі, то як такая дзейнасьць можа быць легальнай, ведаючы нашыя законы. Па-першае, цяжкасьці з рэгістрацыяй такой арганізацыі (а за дзейнасьць у назарэгістраваных арганізацыях існуе крымінальная адказнасьць, таму такая дзейнасьць можа быць заблакавана з самага пачатку). Па-другое, татальны перасьлед на тэрыторыі Беларусі (часам за яе межамі) усіх, хто хоць неяк праяўляе сваю незадаволенасьць уладай – словам ці справай.\nНе падумайце, што я спрабую адгаварыць Вас ад гэтае справы. Ні за што й ніколю не стану такое рабіць. Ня гледзячы на тое цяжкае становішча, з якім сутыкнуліся ўсе дэмакратычныя сілы ў нашае Краіне, я толькі жадаю, каб дэмакратыя й свабода хутчэй прыйшлі на Беларусь, а разам з імі адрадзілася сапраўдная гісторыя, зноў набыла дзяржаўнасьць і пашану беларуская мова, я таксама жадаю прыняць удзел у гэтай высокароднай справе Адраджэньня. Пакуль я ня ведаю, як. Магчыма размова з Вамі падкажа напрамак, надасьць болей магчымасьцяў, дый рашучасьці.\nМагу напісаць колькі слоў пра сябе.\nМне 36 год. Нарадзіўся й вырас у Менску. Пасьля школы сконьчыў Менскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсытэт па спецыяльнасьці перакладнік нямецкае й ангельскае моваў. Зараз практыкую ў асноўным толькі нямецкую. Працую ў адным з перакладніцкіх бюро ў Менску, у асноўным пісьмовыя пераклады. Я жанаты, ужо два с паловай гады. Ёсьць маленькі сын, якому толькі 1,5 год. Даў яму імя Мірон (пры выбары імя найбольш паўпдывала акалічнась існваньня таямнічага Мірона, які ў розных мейсцах вывешваў бел-чырвона-белы сцьг, дарэчы, я таксама жадаю вярнуць гэтыя нашыя спрадвеку сымбалі – бел-чырвона -белы сьцяг і герб “Пагоня”). Жонка мая зараз знаходзіцца ў дэкрэтным адпачынку. Жывем разам з маімі бацькамі, яны ўжа на пенсыі. Да беларускае мовы шлях быў доўгі. Пачаўся ён са школы, класа 9-га, калі ўжа пасьля развалу СССР мы пачалі вывучаць нашую беларускую гісторыю на роднае мове, колькі цікавага даведаўся, пасьля здаваў іспыт ва ўніверсытэт і па гісторыі і па беларускай мове. Размаўляць стаў нядаўна, бо трапіў у адпаведнае кола людзей, дзе чуецца й прымаецца беларуская гаворка. Таксама пішу вершы, яшчэ з часоў навучаньня ў школе, тады яшчэ на расейскай мове, а апаошнія, пасьля падзеяў 2006 года (Беларускі Майдан) пачаў пісаць на мове сваёй Радзімы. Таксама чытаю шмат кніг, у асноўным па гісторы Беларусі, часам мастацкія творы. Вельмі падабаецца беларуская альтэрнатыўная музыка (не папса), любімы гурт NRM на чале з Лявонам Вольскім. Некаторыя яго песьні граю на гітары. Калі караценька, дык напэўна пакуль усё. Просты чалавек са сваёй простай гісторыяй жыцьця. Але з імкненьнем зьмяніць лёс Краіны й словам і справай. Жыве Беларусь!


Майк Пампеа: Народ даў паўнамоцтвы Хуану Гуайдо для працвітання ў Венесуэле - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 16 кастрычнiка 2019, Серада, 16:36\nМайк Пампеа: Народ даў паўнамоцтвы Хуану Гуайдо для працвітання ў Венесуэле\nДзяржсакратар ЗША здзяйсняе турнэ па Паўднёвай Амерыцы.\nДзяржсакратар ЗША Майк Пампеа здзяйсняе турнэ па Паўднёвай Амерыцы. Ён ужо зрабіў некалькі прыпынкаў з мэтай заручыцца падтрымкай пазіцыі прэзідэнта ЗША Дональда Трампа ў дачыненні да Нікаласа Мадуры і ягонага рэжыму, паведамляе «Голас Амерыкі».\nУ суботу ў Перу Пампеа сустрэўся з прэзідэнтам Марцінам Віскарам і міністрам замежных справаў Нестарам Папалісіа. Пампеа даў высокую ацэнку «жыхарам Перу», якія «велікадушна прынялі амаль тры чвэрці мільёна бежанцаў з Венесуэлы».\nРаней у Асунсьёне Пампеа сустрэўся з прэзідэнтам Парагвая Марыа Абдо Бенітэсам. Асноўнымі тэмамі іхняй дыскусіі сталі сітуацыя ў Венесуэле, правы чалавека, міжнародная злачыннасць і ўмацаванне дэмакратыі ў рэгіёне.\nПадчас візіту ў Парагвай кіраўнік амерыканскай дыпламатыі даў інтэрв'ю «Голасу Амерыкі», прысвечанае падыходу ЗША ў дачыненні да Венесуэлы, якая сутыкнулася з крызісам кіраўніцтва.\nПампеа назваў «прафанацыяй» выбары, на якіх, паводле заяваў Мадуры, ён перамог. Дзяржсакратар адзначыў, што ўжо 54 краіны прызналі апазіцыйнага лідара Хуана Гуайдо прэзідэнтам Венесуэлы.\nПампеа сказаў, што, нягледзячы на ўсе спробы Нікаласа Мадуры ўтрымацца ва ўладзе, жыхары Венесуэлы ўжо выказалі сваё меркаванне, якое трэба браць пад увагу.\n«Мадура і ягоныя паплечнікі знішчылі гэтую краіну... Таму венесуэльцы не жадаюць бачыць яго зноў (ва ўладзе). Яны далі паўнамоцтвы Нацыянальнай асамблеі... і Хуану Гуайдо для ўстанаўлення сапраўднай дэмакратыі і росквіту ў Венесуэле. Гэта гістарычна вельмі багатая краіна, у якой жыве народ, гатовы шмат і ўпарта працаваць... Ім патрэбны лідар, які зможа змагацца з карупцыяй, які не будзе перадаваць уладу кубінцам або патрабаваць расейскага ўварвання», – падкрэсліў Пампеа.\nАдказваючы на пытанне пра новую стратэгію, якой прытрымліваюцца Злучаныя Штаты пры развязанні венесуэльскага крызісу, Майк Пампеа адзначыў, што гаворка ідзе не толькі пра амерыканскую стратэгію, але і пра «стратэгію народа Венесуэлы». Гэтую стратэгію, кажа дзяржсакратар, падзяляюць усе апазіцыйныя групы ўнутры краіны: венесуэльцы адмовілі ў легітымнасці рэжыму Мадуры і далі паўнамоцтвы парламенту для вываду краіны з крызісу.\n«Часам людзі думаюць, што Мадура перамагае, але на самай справе ён перадаў усе свае паўнамоцтвы кубінцам і расейцам. Гэта слабасць Мадуры, якая ўрэшце прывядзе да ягонага сыходу, перазапуску дэмакратыі і эканамічнага ўздыму ў Венесуэле», – сказаў дзяржсакратар.\nКаментуючы пытанне пра тое, як венесуэльскі крызіс паўплываў на і без таго напружаныя стасункі паміж Вашынгтонам і Масквой, Майк Пампеа адзначыў беспадстаўнасць сцвярджэнняў Крамля пра «недапушчальнасць амерыканскага ўварвання» ў Венесуэлу.\n«Расейцы кажуць, што амерыканцы не павінны ўрывацца ў Венесуэлу... Гэта смешна слухаць, таму што яны самі ўжо ўварваліся (у краіну) самым грунтоўным чынам. Кубінцы распараджаюцца апаратам службаў бяспекі. Думаю, калі б вы былі ваенным кіраўніком Венесуэлы, вам было б няёмка ад гэтага... Венесуэльцы хочуць мець свае ўласныя сілы бяспекі. Яны хочуць мець уласную дэмакратыю. Яны хочуць, каб краінай кіравалі жыхары Венесуэлы, а не людзі з нейкай маленькай выспы або з Расеі. Яны хочуць, каб краінай кіравалі венесуэльцы... Злучаныя Штаты гатовыя падтрымаць гэтае патрабаванне», – заявіў Майк Пампеа.\nКіраўнік Дзярждэпартамента падкрэсліў, што пазіцыя ЗША датычна камандавання арміі Венесуэлы застаецца нязменнай:\n«Мы ясна і публічна далі зразумець, што яны (вайскоўцы) не павінны падтрымліваць Мадуру, што рэжыму больш няма... Тыя, хто прадоўжыць падтрымліваць Мадуру, сутыкнуцца з наступствамі... Ваенныя лідары, якія прымуць пастанову абараняць народ Венесуэлы, не памыляцца».\nМайк Пампеа дадаў, што гэта будзе прынята да ўвагі пасля пераходу ўлады ў рукі дэмакратычнага ўрада. Паводле ягоных словаў, вайсковыя камандзіры, якія чынілі гвалт і наносілі шкоду венесуэльцам, панясуць адказнасць за свае дзеянні.\n10.10 Чаму трэба байкатаваць удзел у перапісе? 41,759\n11.10 Усіх не перапішаш 31,933\n12.10 На «Дажынках» у Барысаве адбылося надзвычайнае здарэнне 30,170


Секцыя з Climbing маршруту паміж двума кропкамі страховочных\nВышыня , ў скалалажанні з'яўляецца участкам маршруту на скале , які забраўся паміж двума кропкамі страховочных , выкарыстоўваючы вяроўку для абароны ад страшных наступстваў падзення . Спартыўныя альпінісцкім маршруты , як правіла, адзін крок у даўжыню , так як альпініст падымаецца на скалу да набору нітаў якароў на скале, якую ён апускае сябе ўніз с.\nMulti-пека маршруты з'яўляюцца альпінісцкім маршруты, якія складаюцца больш чым адзін крок.\nЯны могуць вар'іравацца ад двух або трох пека уздымаў да маршрутах, якія больш , чым 20 смалы на вялікіх сценах . Складанасць і колькасць смол на маршруце спрыяюць рэйтынгу Падняцца ў Нацыянальнай сістэме класіфікацыі Climbing.\nДаўжыня Смалы ў скалалажанні\nДаўжыня кроку звычайна вызначаецца наяўнасцю страховочных якароў і ўступаў, а таксама вяроўкі супраціву і якасць пароды. Смалы заўсёды карацей даўжыні пад'ёмнага ліны , якая вагаецца ад 50 да 80 метраў у даўжыню. Звычайная даўжыня амерыканскага ліны альбо 50 метраў (165 футаў) або 60 метраў (200 футаў), хоць некаторыя вяроўкі да таго часу, як 70 метраў (230 футаў).\nБольшасць смол на доўгіх уздымах даўжынёй ад 100 да 160 футаў, хоць смалы могуць быць як 20 або 30 футаў. Спартовае скалалажанне Смолы дзе страхуе знаходзіцца на зямлі, рэдка больш, чым 100 футаў ад зямлі да якароў.\nВядучы альпініст гэта той, хто ідзе першым на поле, размяшчаючы перадачу і пераканаўшыся, што яны замацаваныя.\nДругі ці паўторнік з'яўляецца наступным альпіністам, які ачышчае поле, збіраючы ахоўны механізм.\nДаўжыня кроку можа змяняцца ў залежнасці ад даўжыні вяроўкі, колькі ахоўны механізм даступны, дзе замацаваны балты або страховочных станцыі, або лідэр хоча абмяняць свінец. На страховачнай станцыі, каманда можа прыняць рашэнне аб змене лідэраў.\nРазмахваючы лідэр часта з'яўляецца найбольш эфектыўным спосаб апрацоўкі вяроўкі. Тым не менш, неабходная асцярожнасць пры пераходзе ад страхоўкі другога па страхоўцы лідэра ў наступным падзел. Яны збіраюць абсталяванне, рабіць якія-небудзь свінцовыя абмены, і пачаць наступны крок.\nПерад ўзяцця на некалькі кроку падняцца, пераканайцеся, што вы ўпэўненыя ў вашых навыках (і ў вашага партнёра) для вядучых маршрутаў аднасхільных. Абярыце больш кароткія маршруты з дапамогай ўсяго толькі пару крокаў, і дзе вы не сутыкнецеся з мноствам цяжкасцяў. Такім чынам, вы можаце засяродзіцца на тэхніцы кроку ўзыходжання ў першыя некалькі мульты-пітч уздымаў. Вы хочаце практыкаваць на маршруты з відавочнымі ўступамі для кропак страховочных.\nВам таксама спатрэбяцца больш перадач на некалькі пітч маршруты для ўстаноўкі пункту страховочной. Пры вывучэнні маршруту да ўздыму, вам трэба ацаніць, колькі адцяжак вам патрэбна, даўжыня вяроўкі, кулачкі і стропы. Вы будзеце мець патрэбу ў страхоўцы рыштунак і абсталяванне, неабходнае для стварэння якара.\nЗваротныя Практыкаванні для гульцоў у гольф\nЖаўтазель на гольф\nШто Loft (або лофт Angle) у гольф-клубы?\nФальстарт ў футболе - Вызначэнне і тлумачэнне\nЯк Выканаўчы ўказ 9981 десегрегировались Вайскоўцы ЗША\nШыццё Marine Canvas - Агляд Speedy Stitcher\nЭксклюзіўнае інтэрв'ю з Эдом Хэлмс на «The Hangover»


29 студзень 2011, 01:47\nРэдактарку інтэрнэт-сайту charter97 Натальлю Радзіну вызвалілі з турмы КДБ пад падпіску аб нявыезьдзе. Яна зьяўляецца абвінавачанай па крымінальнай справы аб масавых беспарадках у Менску 19 сьнежня. Празь некалькі хвілін па вызваленьні Натальля Радзіна дала інтэрвію Радыё Свабода.\nКарэспандэнтка: "Віншую з выхадам на свабоду! Якія маеце пачуцьці?"\nРадзіна: "Шчасьце, безумоўна. Шчасьце, што ты на свабодзе. І вельмі вялікая падзяка людзям, якія выказвалі салідарнасьць з намі ўвесь гэты час".\nКарэспандэнтка: "Як вы сябе цяпер адчуваеце?"\nРадзіна: "Фізычна добра".\nКарэспандэнтка: "Нам якіх умовах вас вызвалілі і як гэта адбывалася?"\nРадзіна: "Гэта падпіска аб нявыезьдзе. Я ня маю права цяпер жыць у Менску. Я павінна зьехаць у Кобрын, дзе я нарадзілася і дзе ў мяне рэгістрацыя. І ўвечары ў нядзелю я павінна быць ужо там. Падчас сьледзтва і суду я не павінна знаходзіцца ў Менску, і ўсе мае пермяшчэньні павінны ўзгадняцца са сьледчым".\nКарэспандэнтка: "Як вы пачуваеце сябе ў такой сытуацыі і як бачыце сваю далейшую дзейнасьць?"\nРадзіна: "Я буду працаваць журналісткай, і гэтага мне ніхто ня можа забараніць".\nКарэспандэнтка: "Што вы ведалі ў турме пра тое, што адбываецца вакол вас?"\nРадзіна: "Я амаль нічога ня ведала, бо газэтаў не было. Я ведаю, што мне выпісалі "Народную Волю", але я атрымала толькі адзін нумар. Потым мне яе забаранілі і проста не давалі. Увесь гэты час я атрымоўвала толькі "Комсомольскую правду" і "Аргументы и факты", але там не было амаль ніякай інфармацыі аб нашай справе. Не было тэлевізара, не было лістоў. Лістоў я ні ад кога не атрымлівала. За месяц я атрымала толькі адзін ліст ад сваёй маці. Першыя два дні я яшчэ крыху нешта ведала, бо ў першы дзень патрапіла ў адну камэру з Настай Палажанкай, у другі дзень з Ірынай Халіп. Але затым мяне перавялі ў камэру з арыштаванымі паводле эканамічных спраў, і я больш нічога абсалютна ня ведала".\nКарэспандэнтка: "Ці ведалі гэтыя людзі, чаму вы ў турме, і як яны ставіліся да вас?"\nРадзіна: "Гэта людзі апалітычныя, а ставіліся па-людзку. Нармальныя адносіны былі".\nКарэспандэнтка: "Як ставіліся да вас сьледчыя, ахоўнікі?"\nРадзіна: "Увогуле стаўленьне да жанчын там было нармальнае".\nКарэспандэнтка: "У чым вас асабіста вінавацілі?"\nКарэспандэнтка: "Мяне зьвінавацілі ў тым самым, што і ўсіх арыштаваных: у чым зьвінавацілі Андрэя Саньнікава, Уладзімера Някляева, Міколу Статкевіча і ўсіх іншых людзей, зь якімі мы праходзім па адной крымінальнай справе".\nКарэспандэнтка: "Якія вашыя найбліжэйшыя пляны, што вы будзеце рабіць, калі вернецеся ў нядзелю ў Кобрын?"\nРадзіна: "Я буду працаваць журналістам, я буду працаваць рэдактарам сайту "Хартыя'97". І я буду рабіць усё, каб людзі, якія знаходзяцца цяпер за кратамі, выйшлі на свабоду. Бо перш за ўсё неабходная салідарнасьць. Бо я ведаю, што я выйшла на свабоду толькі дзякуючы вашай салідарнасьці. І кожны чалавек, кожны журналіст, кожны палітык, які хоць адно слова напісаў ці сказаў у маю падтрымку, ён зрабіў тое, што сёньня адбылося – што я выйшла на свабоду".\nКарэспандэнтка: "Якія вашыя спадзяваньні на тое, што будуць вызваленыя іншыя палітвязьні?"\nРадзіна: "Мне цяжка нешта пра гэта казаць. Усё залежыць ад салідарнасьці нашай і ад салідарнасьці сьвету".


Pawet: Трансфармацыі сацыяльнай прасторы Беларусі познесярэднявечнага і раннемадэрнага часу: праблемы генералізацыі і дэфініцый\nТрансфармацыі сацыяльнай прасторы Беларусі познесярэднявечнага і раннемадэрнага часу: праблемы генералізацыі і дэфініцый\nКрыніца: Дзярновіч, Алег. Трансфармацыя сацыяльнай прасторы Беларусі познесярэднявечнага і раннемадэрнага часу: Праблемы генералізацыі і дэфініцыі // Чацвёрты Міжнародны Кангрэс даследчыкаў Беларусі. Працоўныя матэрыялы. Том 4 (2015) / The Fourth International Congress of Belarusian Studies. Working Papers. Volume 4 (2015). Kaunas: VYTAUTAS MAGNUS UNIVERSITY PRESS, 2014. P. 82—86.\nУ тэксце разглядаецца праблема плённасці генералізацый сацыяльных з'яваў у гісторыі Вялікага Княства Літоўскага. Вынік дыскусіі можна падсумаваць наступным чынам: у сваім напаўненні феадалізм ёсць тэарэтычнай абстракцыяй. Ці ёсць сэнс адмаўляцца ад гэтай метадалагічнай канструкцыі? Калі так паступіць, то ўся хісткая канструкцыя аналізу працяглай эпохі, можа разваліцца. Рэчаіснасці адпавядае не гамагеннасць паказчыкаў, як у ідэальным тыпе, а гетэрагеннасць, варыяцыя паказчыкаў.\nThe text deals with the problem of fruitfulness of generalization of social phenomena in the history of the Grand Duchy of Lithuania. The result of the discussion can be summarized as follows: in its filling of feudalism has a theoretical abstraction. But if we can opt out of this methodological position? If you do so, the whole shaky structure analysis of the long era can collapse. Reality is not responsible homogeneity indices as an ideal type, and heterogeneity, variation of parameters.\nКлючавыя словы: Вялікае Княства Літоўскае, сацыяльны лад, феадалізм.\nKey words: Grand Duchy of Lithuania, social system, feudalism.\nЦягам апошняй чвэрці стагоддзя ў даследаванні палітычнай гісторыі, шляхецкай генеалогіі, гістарычнай геаграфіі Вялікага Княства Літоўскага назіраюцца выразная дынаміка і відавочны прагрэс. Між тым, некаторыя базавыя дэфініцыі апынуліся адсунутымі на перыферыю гістарычнага дыскурсу. Вядома, адна з асноўных прычын такой сітуацыі "пазбаўлення ад тэорыі" - траўма эпохі жорсткай метадалагічнай дэтэрмінацыі ў сацыяльна-гуманітарных навуках.\nУ сваіх лакальных тэмах гісторыкі могуць даволі паспяхова працаваць без некаторых базавых дэфініцый. Але пры стварэнні гістарычных сінтэзаў, а таксама пры напісанні навучальнай і дыдактычнай літаратуры вельмі цяжка абысціся без нейкіх схем і генералізацыі. Што тычыцца эпохі ВКЛ, то адным з такіх ключавых паняццяў сацыяльнай гісторыі паўстае феадалізм.\nЭпоха паміж Антычнасцю і Новым часам, як бы не вагаліся яе храналагічныя межы, застаецца трывала павязанай з паняццем "феадалізм", у якім працягваюць бачыць палітычную, прававую, эканамічную і сацыяльную квінтэсенцыю Сярэднявечча. Апроч таго, паняцце феадалізму валодае таксама пераважна пейаратыўнай афарбоўкай, гэта значыць, што ўтрымлівае ў сябе негатыўную ацэнку, асабліва ў ацэнцы развіцця эканомікі і сацыяльнай структуры грамадства. Само ж паняцце "феадалізм" пачало выкарыстоўвацца англійскімі юрыстамі толькі ў XVII ст. - як тэрмін судовай практыкі. Ужо ў XVIII ст. французскі гісторык Анры дэ Буленвілье і яго суайчыннік філосаф і правазнаўца Шарль-Луі дэ Монтэскьё ўжылі тэрмін "феадалізм" як грамадска-палітычнае паняцця.\nТэрмін "феадалізм" паходзіць ад лацінскага "feodum" - так у заходнееўрапейскіх краінах называлі адну з формаў буйнога землеўладання. У французскай мове слова "феод" гучала як "фьеф", а ў нямецкай яму адпавядала паняцце "лен". За галоўнаю прыкметаю феадалізму гісторыкі XVIII ст. прызнавалі васальна-ленную сістэму - так называлі форму адносінаў унутры пануючага ў грамадстве сацыяльнага слоя, пры якой вышэйстаячы яе прадстаўнік (сеньёр) жалаваў зямлю і прадастаўляў пратэктарства (апякунства) іншаму прадстаўніку гэтага слоя, якія знаходзіўся ніжэй на іерархічнай лесвіцы гэтага слоя (васалу). Падобныя пажалаванні адбываліся з умоваў вайсковай службы васала і называліся феодам / фьефам ці ленам.\nУ выніку, такую сістэму арганізацыі грамадскіх адносін, якую мы прызвычаіліся называць феадалізмам, у сваёй класічнай форме гісторыкі ХІХ ст. убачылі ў Францыі ў ХІ-ХІІ стст. Феадальная сістэма грамадства будуецца зусім не прыгоннай залежнасці сялянаў, якую нават не ведалі некаторыя еўрапейскія краіны, напрыклад, скандынаўскія, а на буйной зямельнай ўласнасці і іерархічнай сістэме арганізацыі ўнутры самога класу землеўласнікаў. Прыгоннае сялянства магло быць толькі атрыбутам феадалізму, а наяўнасць сеньёраў і васалаў, ды плюралізм зямельнай уласнасці ўласна і складае сутнасць гэтай сістэмы.\nРасійская гістарыяграфія ХІХ ст. прызнавала наяўнасць буйной зямельнай уласнасці ў XV-XVI стст. З "феодам" адны аўтары атаясамлялі ўзніклае ў канцы XV ст. расійскае "поместье" (форму ўмоўнага землеўладання з абавязкам службы), іншыя даследчыкі бачылі "феоды" ў княскіх "удзелах". Увогуле ж гісторыкі ХІХ ст. звярталі ўвагу на спецыфіку развіцця Расіі і сам тэрмін "феадалізм" толькі зрэдку прыкладалі да расійскай гісторыі. Тым часам, у гістарыяграфіі заходняга Сярэднявечча ўмацоўваецца ўяўленне пра другую, апроч васальна-леннай сістэмы, іпастась феадалізму, у якасці якой выступае буйная зямельная ўласнасць. І вось ў пачатку ХХ ст. з'яўляецца канцэпцыя Мікалая Паўлава-Сільванскага, які настойліваў на наяўнасці Русі ХІІІ-XVI стст. асноўных рыс феадалізма, што прызнаваліся тагачаснай навуцы. Сеньёрыі гісторык бачыў у "баяршчыне" (так Паўлаў-Сільванскі называў баярскае землеўладанне), а таксама прызнаваў наяўнасць васальна-леннай сістэмы. У савецкай гістарыяграфіі была ўспрынята марксісцкая канцэпцыя пра сацыяльна-эканамічныя фармацыі, адной з якіх і быў феадалізм. І ўжо ў 1932 г. Барыс Грэкаў выступіў з гіпотэзай, што феадалізм на Русі ўмацаваўся ўжо ў ІХ-Х стст.\nПраблема палягае ў тым, што па ІХ ст. няма ніякіх звестак пра наяўнасць на Русі буйнога прыватнага землеўладання. Толькі ў сярэдзіне - другой палове Х ст. мы сустракае адзінкавыя звесткі пра сёлы, што належылі кіеўскім князям. І толькі ў ХІ ст. з'яўляюцца звесткі, які дазваляюць казаць пра развіццё княскага землеўладання. Ужо дыскусіі ў пасляваеннай савецкай гістарыяграфіі мусілі былі вырашыць падобны парадокс. У 1953 г. Леў Чарапнін вылучыл тэзіс пра панаванне на Русі Х-ХІ стст. не прыватнавотчыннай ўласнасці, а "вярхоўнай уласнасці дзяржавы". Сам жа гэты тэрмін быў узяты ў Карла Маркса, які выкарыстоўваў яго адносна ўсходніх сярэднявечных грамадстваў. Яшчэ адзін з адказаў на "метадалагічную пастку" феадалізма стала канцэпцыя Ігара Фраянава, паводле якой на Русі да мангольскага нападу існаваў бяскласавы лад, што грунтаваўся на самакіраванні гарадоў-дзяржаў абчыннага тыпу.\nУ 1994 г. па "класічнай мадэлі" феадалізму быў нанесены метадалагічны ўдар. Англійская даследчыца Сьюзан Рэйнальдс выпусціла сваю кнігу "Фьефы і васалы" (Оксфард, 1994), дзе пераканаўча паказала, што сеньёрыя-фьеф як прывілеяваная ўласнасць, абумоўленая службай, стала рэальнасцю ў Заходняй Еўропе толькі ў ХІІ ст. Да гэтага ж часу пераважалі адносіны не васалітэту, а падданства. "Класічная мадэль" феадалізму - сеньёрыяльны лад з развітай васальнай сістэмай, - у "поўнай" сваёй форме апынаецца тэарэтычный пабудовай ці, нават, фікцыяй. Такім чынам, даследчыкі заходняга Сярэднявечча выявілі тыя рысы арганізацыі грамадства і сацыяльнага ладу, якія былі даўно зафіксаваныя ва Усходняй Еўропе. С'юзан Рэйнальдс выказвае сумневы адносна далейшай прыдатнасці канцэпту "феадалізм" і таго зместу, якім гэтае паняцце напаўняецца гісторыкамі.\nУ беларускай гістарыяграфіі даволі працяглы час феадалізацыю звязвалі з двума з'явамі - паўставаннем буйной зямельнай маёмасці і запрыгоньваннем сялян. Эдвардас Гудавічус пачатковыя этапы феадалізацыі звязвае з пачаткам вылучэння зямельнай уласнасці знаці - вялікага одаля (абмежаванага алоду). А для першай паловы ХІІІ ст. Гудавічус канстатуе ўзнікненне ў Літве одальнага грамадства індывідуальных сем'яў і індывідуальных гаспадарак. І ў гэтым літоўскі даследчык бачыць прынцыповую розніцу з славянскімі супольнасцямі, у тым ліку тымі, што ўвайшлі ў склад ВКЛ. Адметнасць сацыяльнай арганізацыі славянаў заключаецца, паводле Гудавічуса, у існаванні сялянскай абшчыны. Апошнія ж даследаванні Валянціна Голубева паказалі, наколькі абшчына ў раннемадэрнай Беларусі была сацыяльным і фіскальным інструментам, які мэтанакіравана падтрымліваўся дзяржаўнай уладай і шляхтай-землеўладальнікамі. Арон Гурэвіч жа ўвогуле сцвердзіў аграрны індывідуалізм сярэднявечнага грамадства Еўропы.\nУвогуле, Арон Гурэвіч адзначаў неўпарадкаванае і складанае сацыяльнае жыццё Сярэднявечча. Гісторык меркаваў, што было б аднабаковым разглядаць сацыяльныя працэсы перыяду ранняга Сярэднявечча выключна ці галоўным чынам праз прызму "генезіса феадалізму", якое заганяе нас у апрыёрнае ложа генералізацый. Сярэднявечная еўрапейская цывілізацыя зусім не вычэрпваецца сваёй феадальнай іпастассю. Апроч леннага ладу, васалітэту таксама існавалі тыя формы чалавечага соцыуму, якія выходзілі па-за рамкі феадальных структур. Важна памятаць пра сацыяльную шматукладнасць сярэднявечнага свету. У гэтым свеце побач з феадальнымі ваенна-палітычнымі і прававымі структурамі былі шырока распаўсюджаныя рабства і, разам з тым, найманая праца. Асаблівую ролю ў функцыянаванні і трансфармацыі грамадства выконваў горад, прырода якога, паводле Гурэвіча, па сваёй сутнасці вельмі далёкая ад феадалізму.\nТакім чынам, многія сацыяльныя з'явы, якія яшчэ 50 гадоў таму ўяўляліся сутнасцю феадалізацыі сярэднявечных грамадстваў Усходняй Еўропы, цяпер, пасля прэпарыравання з дапамогаю масавых крыніц, разглядаюцца як раннемадэрныя канструкты.\nАлег Дзярновіч, кандыдат гістарычных навук, дацэнт, Інстытут гісторыі НАН Беларусі\nAleh Dziarnovich, PhD, Ass. Prof., Institute of History, NAS of Belarus


Вандроўка трыццаць восьмая. Лапаціна. Гомельскі раён : Правда Гомель\nВандроўка трыццаць восьмая. Лапаціна. Гомельскі раён\n12565 1 09:51 / 24.08.2016/ Тамара Крюченко\nДзіўна, але яшчэ ні разу не была ў гэтым кутку Гомельскага раёна. А ён не менш каларытны, чым іншыя мясціны.\nВёска Лапаціна ўразіла сваёй прыстасаванасцю да жыцця, тым, што тут збераглі ўсё лепшае, што гэты населены пункт меў у гады свайго росквіту.\nЯк вёска ў Рэчыцкім павеце Мінскага ваяводства ВКЛ Лапаціна вядома з XVIII стагоддзя. Была ў складзе Расійскай імперыі. У 1798-м ёй валодаў фельдмаршал Пётр Румянцаў-Задунайскі, пазней, з 1834 года, — князь Іван Паскевіч.\nУ пачатку XX стагоддзя Лапаціна ўваходзіла ў Пакалюбіцкую воласць Гомельскага павета Магілёўскай губерніі. У 1926 — 1927 гадах тут быў цэнтр аднайменнага сельсавета. І калгас з такой жа назвай стварылі ў 1929-м. Меўся ветраны млын.\nЛапаціна вызвалена ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў у адзін дзень з Гомелем — 26 лістапада 1943 года. 179 жыхароў вёскі загінулі ў баях на франтах Вялікай Айчыннай вайны, у партызанскай барацьбе.\nУ розны час вёску ўслаўлялі працавітыя, старанныя людзі, якія шчыра, як сапраўдныя патрыёты, рупіліся пра будучыню бацькоўскага гнязда. Напрыклад, лепшы механізатар раёна Міхаіл Быркоў, які пачынаў у калгасе «Шлях да камунізму», а пасля вучобы ў Касцюкоўскім вучылішчы і службы ў арміі, папоўніў кагорту ўдарнікаў пяцігодак, стаў лаўрэатам Дзяржпрэміі. Звыш паўвека працоўны стаж Міхаіла Іванавіча. Ветэран узнагароджаны ордэнамі Кастрычніцкай Рэвалюцыі, Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны», Дружбы Народаў. Было чаму павучыцца моладзі ў такога настаўніка працы, які двойчы адзначаны бронзавым медалём ВДНГ СССР.\nУславілі лапацінскую зямлю таксама даярка Герой Сацыялістычнай Працы Лідзія Шапавалава і настаўніца роднай мовы Валянціна Ляонава. Ганарацца ў вёсцы і перадавым механізатарам Аляксандрам Калбаснікавым, даяркай Валянцінай Казаковай, якая была дэпутатам Пакалюбіцкага сельсавета, а таксама раённага, абласнога Саветаў. Пра ўраджэнца Лапаціна, удзельніка Вялікай Айчыннай Івана Ларкіна ў «Гомельскай праўдзе» друкаваўся артыкул яго сястры Раісы Аўсянковай. Публікацыя пра лётчыка-франтавіка беражліва захоўваецца ў папцы з матэрыяламі пра ветэранаў вайны.\nЗінаіда Волкава: «Толькі пяць гадоў пражыў пасля вяселля муж, вышыванка нагадвае пра яго... А я 56 гадоў ужо ў Лапаціна»\nДацэнтам на кафедры фізікі ў Гомельскім дзяржаўным тэхнічным універсітэце імя П. Сухога працуе Пётр Шапавалаў. Выпускнік фізфака ГДУ імя Ф. Скарыны, пасля заканчэння аспірантуры Інстытута фізікі АН БССР ён займаўся даследваннем распаўсюджання лазернага выпраменьвання ў нелінейных асяроддзях. Ураджэнец Лапаціна працаваў у Інстытуце прыкладной фізікі НАН Беларусі (Магілёў), і ўжо 9 гадоў як вярнуўся на Гомельшчыну, бліжэй да сваіх каранёў.\nПра славутых людзей я даведалася, пазнаёміўшыся з руплівіцамі на ніве не менш важнай — роднай культуры: загадчыцай бібліятэкі Валянцінай Сярковай і загадчыцай мясцовага сельскага Дома культуры Анжэлай Аўбакіравай. Прыемна, што ў лапацінскім асяродку культуры ўтульна, ужо ў фае трапляеш на выставу творчасці мясцовых жанчын-майстрых Святланы Корбут, Ганны Шаўло і многіх іншых. Прыходзяць у Дом культуры сем’ямі, і гэта асабліва радуе ў Год культуры. Звыш 700 чытачоў наведваюць мясцовую бібліятэку. Тут больш чым 6 тысяч экземпляраў кніг, выпісваюць «Гомельскую праўду», іншыя газеты і часопісы. Адна з лапацінскіх сем’яў, якая шмат чытае, — Корбуты, прычым і дзве дачушкі з малалецтва далучаны да кніг. Крысціна — выпускніца філіяла Яромінскай музычнай школы, малюе, піша вершы (яе творы надрукаваны сёлета ў № 4 часопіса «Метаморфозы»). Кацярына вучыцца ва ўніверсітэце транспарту ў Гомелі, але і зараз часта бывае ў вясковай бібліятэцы.\nПалящим солнцем и обочин пылью,\nНеуловима между сном и былью... —\nгэта радкі Крысціны Корбут, цяпер навучэнкі Гомельскага каледжа імя Выгоцкага.\nСапраўдны музей этнаграфіі створаны ў сельскім Доме культуры, сабраны каштоўныя рэчы сівой мінуўшчыны, многае з побыту продкаў. Напрыклад, ёсць вельмі старадаўнія ручнікі Веткаўшчыны, якім да 200 гадоў! А яшчэ прадстаўлена і сарочка-вышыванка, якую ўласнаручна падрыхтавала свайму выбранніку да замужжа ветэран педагагічнай працы Зінаіда Волкава. Карэнная гамяльчанка, яна распісалася з вяскоўцам-лапацінцам у гарадскім загсе 21 студзеня 1961 года. Настаўніцай адпрацавала ў СШ № 42 ў Касцюкоўцы больш 30 гадоў.\nЮныя лапацінцы Руслан і Ангеліна Базылёвы\n1907-м датавана ўнікальнае выданне — першы том «Малого Энциклопедического словаря» Бракгауза і Эфрона, выпушчанага ў Санкт-Пецярбургу — яго беражліва захоўваюць у музеі этнаграфіі. І сам пакой гэты падаўся настолькі светлым (мо таму што агромністыя вокны дораць святло жнівеньскага дня, а мо ад цеплыні і дабрыні, што выпраменьваюць народныя скарбы), што захацелася яшчэ калі-небудзь прыехаць у Лапаціна...\nІ як было не зазірнуць у прыгожы дом Ніны Калбаснікавай, ветэрана мастацкай самадзейнасці, якая разам з дачкой-пенсіянеркай, былой загадчыцай садка Ларысай Гнезднікавай, спяваюць ў вакальным калектыве «Журавушкі». 82-гадовая Ніна Макараўна, у мінулым выпускніца гомельскай фельчарскай школы, сама і кіравала будоўляй лапацінскага ФАПа, 42 гады ўзначальвала яго, была сапраўднай хуткай дапамогай для сваіх землякоў. Разам з мужам, галоўным ветурачом, выхавалі ў любові трох дачок.\nСама ж гаспадыня дома ў сямігадовым узросце спасцігла акупацыю фашыстамі роднай вёскі, таму і найперш падзялілася:\n— Не забыць, як немец, нацэліўшы на нас з мамай аўтамат, камандаваў, каб выходзілі з акопа. Мама ўпарцілася, а я яе слёзна маліла: «Мамачка, выходзь, а то нас заб’юць». Выжылі. Хата наша згарэла пасля вайны па неасцярожнасці суседкі. Матуля з’ездзіла на Веткаўшчыну, прыдбала і перавезла маленькі буданчык — лазню. У ёй было так цёпла і ўтульна!\nЦі не таму і песні, якія так душэўна-пранізліва спяваюць маці з дачкою, пра жаночую долю:\nБацька родны быў,\nМаці мачахай была,\nДа й рана замуж аддала,\nДа й румяністую,\nУ вялікую сям’ю да й ненавісную...\nПраўда, рэпертуар выступленняў самой Ларысы Гнезднікавай вельмі вясёлы. Гэтым летам яна брала ўдзел у фестывалі гумару ў Аўцюках і на свяце гарманістаў у Ельску. Каларытная жанчына за словам у кішэню не лезе. Сваімі пазітыўнымі адносінамі да жыцця ўздымае настрой слухачам прыпевак, баек, гумарэсак, анекдотаў. Яны ў яе з асаблівым шармам, бо выканаўца валодае адметнай палескай мовай, і яе добра разумеюць усе славяне памежжа...\nТак што пакідала я Лапаціна з жаданнем прыехаць сюды зноў. Прыцягальная вёска сваімі людзьмі!\n20 гадоў загадвае ФАПам Наталля Емяльяненка, абслугоўвае 1213 дарослых і 233 дзяцей\nАдметны дом Калбаснікавых з гаспадынямі-спявачкамі\nУладзімір Русаковіч 05/09/2016 22:10\nВялікі дзякуй за артыкул на беларускай мове! Калі ласка, пішыце па-беларуску часцей


Карысныя ўласцівасці каперсы і іх выкарыстанне ў лячэбных мэтах\nПа нашым часе каперсы - даволі экзатычнае і не ўсім вядомае страва. Аднак, нягледзячы на гэта, каперсы і сам хмызняк, на якім яны растуць - каперсник - бясспрэчна заслугоўвае увагі і ўважлівага разгляду. Менавіта пра карысныя ўласцівасці каперсы і іх выкарыстанне ў лячэбных мэтах мы сёння і пагаворым.\nНа самой справе тое, што мы прывыклі бачыць на прылаўках крам у яркіх банках, з'яўляецца толькі яшчэ не раскрыла бутонам, афарбаваным, як правіла, у цёмна-аліўкавы колер і нагадваюць па форме невялікую ягодку.\nА вось сам каперсник - расліна досыць цікавае, яго гісторыя сыходзіць каранямі глыбока ў мінулае. Выкарыстоўваць смакавыя якасці каперсы, а пазней і лячэбныя ўласцівасці людзі пачалі вельмі і вельмі даўно - упершыню пра іх згадваецца ў «Казанне аб Гільгамешы», пэўным крыніцы і вядомым на ўвесь свет літаратурным помніку.\nПаходжанне такой назвы для гэтага калючага лекара спараджае мноства здагадак і легенд. Адна, ўяўная найбольш рэалістычнай, абвяшчае, што каперснику даў яго імя востраў Кіпр, на якім ён у багацці рос, бо па-грэцку назва выспы гучыць як «Кипрос». Вядома, у гэтай гіпотэзе ёсць доля праўды, але варта ўлічыць таксама, што каперсник рос і на Каўказе, і ў Азіі ў Цэнтральнай яе часткі, і ў Крыме. Такім чынам, такая здагадка падвяргаецца вялікі сумнеў з боку навукоўцаў.\nДарэчы, нядзіўна, што каперсник распаўсюдзіўся па такой шырокай тэрыторыі з зусім разнастайнымі кліматычнымі ўмовамі. Гэта лёгка тлумачыцца непераборлівасці расліны: яно здольна жыць нават на гладкіх камянях, скалах, каменных плітах. Квітнее гэты хмызняк на працягу ўсяго лета, і ўвесь гэты час яго нектарам сілкуюцца пчолы. А вось птушачкам застаецца есці толькі невялікія па памеры ягадкі, але ім і гэтага хапае, яны шануюць гэтыя ягадкі за найвялікшае ласунак на зямлі.\nРолю каперсника ў медыцыне была цалкам ацэненая толькі нядаўна, да гэтага людзі выкарысталі гэта расліна иключительно ў якасці дадатку ў ежу. Зрэшты, некаторыя народы перадавалі з пакалення ў пакаленне некаторыя рэцэпты адвараў і настояў з каперсника. Напрыклад, старажытныя грэкі лячылі хваробы суставаў з дапамогай бутонаў гэтага хмызняку - тых самых каперсы, якія цяпер шырока выкарыстоўваюцца ў гатаванні.\nНароды, якія засялялі Каўказ, цвёрда ведалі, што кара каперсника дапамагае ад рэўматызму і боляў у спіне.\nУ Сярэдняй частцы Азіі актыўна практыкавалася выкарыстанне каперсы ў лячэбных мэтах, у прыватнасці для лячэння такой хваробы, як валлё. Сок, выціснуты з бутончиков, разводзілі ў неабходнай прапорцыі з вадой і прымалі такія лекі некалькі разоў на дзень. Дарэчы, гэтыя народы інтуітыўна падабралі цалкам правільнае сродак, бо ў плёне расліны знаходзіцца велізарная колькасць ёду.\nКарысныя ўласцівасці каперсы заключаюцца не толькі ў вялікім змесце ёду ў іх, але і высокім узроўні вітамінаў груп А, B, C, E і K. Яны багатыя таксама кальцыем, магніем, селенам, фосфарам і жалезам. Затое і дзяўчатам, вар'ятам, на розных дыетах, не варта баяцца гэтага бяскрыўднага прысмакі: яно вельмі нізкакаларыйнай: у 100 грамах прадукта ўтрымліваецца ўсяго 23 ккал.\nТаму, нават цяпер розныя часткі каперсника выкарыстоўваюцца ў нетрадыцыйнай медыцыне для лячэння розных захворванняў нават у нашы дні. Напрыклад, шаптухі і знахаркі раяць ужываць сок каперсы супраць ран, якія доўга не гояцца. Ад цукровага дыябету ў нашы дні можна лёгка пазбавіцца, калі піць рэгулярна настой або адвар з маладых галінак і лісця гэтага гаючага расліны.\nВы пакутуеце хваробамі дзёсен і паражніны рота - гэта таксама не праблема, варта толькі ўзяць сабе за звычку жаваць свежесобранных кару каперсника, і хвароба сыдзе сама сабой.\nПадвышаны артэрыяльны ціск добра вылечваецца адварам з кары, каранёў і кветак каперсника, верагодна, з-за таго, што ў склад іх уваходзіць рутын.\nМногія народныя рэцэпты апраўдваюць сябе, гэта ўжо даўно даказана навуковымі фактамі і даследаваннямі. Так, напрыклад, вялікае ўтрыманне ў каперсы кверцетін спрыяльна ўздзейнічае на скуру, здымаючы раздражнення ад алергіі. Акрамя таго, каперсы зніжаюць рызыку ўзнікнення анкалагічных захворванняў, дзякуючы таму ж кверцетін. Гэты складаны працэс у двух словах тлумачыцца тым, што кверцетін дапамагае арганізму трымаць у парадку структуру ДНК, якую імкнецца разбурыць падобнае захворванне. Такім чынам, даўняя звычка прымаць каперсы ўсім жанчынам сапраўды мае пад сабой рэальную глебу.\nДзеля справядлівасці трэба адзначыць, што гэты карысны для арганізма кверцетін змяшчаецца і ў яблыках, і ў маліне, аднак у каперснике яго ўтрымліваецца ў разы больш.\nВельмі часта спецыялісты рэкамендуюць прымаць каперсы перад ежай, калі чалавек пакутуе адсутнасцю апетыту. Нават самы нядоўгі курс лячэння прыносіць багаты плён.\nЗрэшты, каперсы вядомыя ў першую чаргу не сваімі дзіўнымі лекавымі ўласцівасцямі. У першую чаргу яго цэняць за яго смакавыя якасці.\nДадаваць каперсы ў ежу людзі пачалі яшчэ са старажытных часоў - гэта пацвярджаюць старадаўнія кнігі з кулінарнымі рэцэптамі. Ужо тады людзі зразумелі, што свежыя каперсы валодаюць не занадта прыемным, нават злёгку ялкавым густам, а вось простая апрацоўка прыбірае гарчынкай і робіць страва неверагодна смачным.\nЯк правіла, каперсы альбо соляць, альбо марынуюць; у такім выглядзе яны здольныя надаць ўзрушаюча пікантны густ мясных страў, рыбным; лёгкая вастрыня гэтай смакавай дадаткі робіць густ салат, соусаў і марынадаў незабыўным.\nПаводле старажытных рэцэптах, даданне каперсы у страву завяршальны штрых. Часам нават каперсы могуць замяніць сабой соль, як, да прыкладу, у баршчы або салянцы.\nФантазія кухараў і кулінараў ў выкарыстанні і спалучэнні каперсы з іншымі прадуктамі не ведае супынку, тут можна эксперыментаваць бясконца доўга. Аднак некаторыя прадукты зарэкамендавалі ўжо сябе як вельмі гарманічна спалучаюцца з гэтай дадаткам: гэта ў першую чаргу курыца, бараніна, ялавічына, салера, салодкі перац, сыр, макароны, і многае, многае іншае.\nАднак класікай жанру лічацца салаты з каперсы: гэтыя маленькія бутончики дадаюць у салату пікантнасці, і, вядома ж, вітамінаў і карысных рэчываў.\nКарысныя ўласцівасці агрэста\nКарысныя прадукты для зроку\nЯк пазбавіцца ад метэазалежнасці, народныя сродкі\nЯк выбраць штучную ёлку?\nАдбіўныя па-чэску ў піве\nХатнія клопаты разам з дзіцём? Папросту!\nСучасныя метады: лячэнне ПМС


Канвертаваць Балгарскага лёва (BGN) і Tigercoins (TGC) : Калькулятар абменнага курсу\nБалгарскі леў (BGN) і Tigercoin (TGC) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Балгарскі леў і Tigercoin пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 22 верасень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Балгарскі леў. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Tigercoin валюты па змаўчанні. Націсніце на Tigercoins або Балгарскага лёва канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nБалгарскі леў гэта валюта, у Балгарыя (BG, BGR). The Tigercoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Балгарскі леў таксама вядомы як Левов. Сімвал BGN можа быць запісаная Lv. Сімвал TGC можа быць запісаная TGC. Балгарскі леў дзеліцца на 100 stotinki. Абменнага курсу Балгарскі леў Апошняе абнаўленне 22 верасень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу the Tigercoin Апошняе абнаўленне 22 кастрычнік 2018 ад coinmarketcap.com. BGN каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. TGC каэфіцыент мае 2 ўважаецца лічбаў.