Будзьма беларусамі! » Калі б мне было пад 30, я б перакладаў вось што…\n09.10.2017 | Літаратура\nКалі тыдзень таму я напісаў, што нам варта перакладаць на беларускую ў першую чаргу тое, чаго яшчэ не пераклалі на расейскую, адзін чытач пакінуў пад тэкстам такі камэнтар: «акуль беларускі перакладнік будзе кшталтаваць сваю вэрсію іншамоўнага твору, той ужо абавязкова выйдзе па-расейску, і ў папяровым, і ў электронным выглядзе».\nВось гэта для мяне — тыповы прыклад беларускага капітулянцтва перад «русским миром». Маўляў, расейцы па вызначэньні ведаюць лепш за беларусаў, што ў замежнай літаратуры вартае перакладу, і па вызначэньні перакладаюць хутчэй, чым беларусы. Мы нібыта прысуджаныя да таго, каб увесь час заставацца ззаду і глядзець расейскім перакладчыкам і крытыкам у рот.\nНе, расейцы ня ведаюць усяго пра вартае ў літаратуры. І далёка ня ўсё вартае выдаюць. Чым бліжэй год выданьня арыгіналу да нашага часу, тым больш вартага «прапускаюць» перакладчыкі і выдаўцы ў Расеі. А значыць, ня так і цяжка знайсьці добрую іншамоўную кнігу, пра якую ў Беларусі яшчэ ня чулі (бо яна не перакладзеная на расейскую і пра яе не напісалі ў рунэце). Пра ХІХ стагодзьдзе я не кажу — там сапраўды няма чаго нам шукаць. Але канец ХХ-пачатак ХХІ стагодзьдзя — тут выбірай сабе лепшае з добрага ўволю.\nСёньня я хачу зьвярнуць увагу чытачоў на некалькі кнігаў, за пераклад якіх узяўся б я сам, калі б мне было, скажам, 26 гадоў, то бок столькі, колькі тады, калі я пачынаў калупацца зь перакладам «Уліса» (дарэчы, расейскага перакладу «Ўліса» ў той час, у 1984 годзе, не існавала). Гэтых кнігаў па-расейску няма (у кожным разе, як ні стараўся, я не знайшоў ні намёку на расейскія пераклады ў інтэрнэце).\nГайміта фон Додэрэр «Штрудльгофскія сходы» (Die Strudlhofstiege, 1951)\nПра гэтую кнігу я ўжо пісаў у Варце, калі прадстаўляў найлепшыя ўзоры «вялікагарадзкіх раманаў» у сусьветнай літаратуры. Таму сёньня напішу пра іншае.\nУ гэтым 1000-старонкавым творы Додэрэр найпаўней ажыцьцявіў сваю філязофскую канцэпцыю раману, якая ставіць яго ўпоравень (хоць і на супрацьлеглай пазыцыі) з такімі літаратурнымі волатамі, як Марсэль Пруст, Джэймс Джойс або Робэрт Музіль.\nПруста, Джойса і Музіля — творцаў вельмі розных і стылем пісьма, і сьветапоглядам — спалучае тое, што яны ня надта верылі ў магчымасьць аб’ектыўнага спасьціжэньня сьвету літаратурай. Марсэль у «Пошуках страчанага часу», Леапольд Блюм ва «Ўлісе» і Ульрых у «Чалавеку без уласьцівасьцяў» — героі-выказьнікі якраз суб’ектыўнага падыходу да пазнаньня жыцьця, якое для гэтых пісьменьнікаў бачылася без «аб’ектыўных уласьцівасьцяў».\nДодэрэр жа, наадварот, моцна верыць у аб’ектыўнасьць пазнаньня сьвету, хоць і значна мадыфікуе ролю ўсёведнага апавядальніка, які паўсюдна выступаў у літаратуры ХІХ стагодзьдзя. Аб’ектыўная праўда пра жыцьцё ўзьнікае для Додэрэра як сума шматлікіх індывідуальна-суб’ектыўных досьведаў яго герояў, але ня ў момант сутыкненьня суб’ектаў з рэчаіснасьцю, а пасьля нейкага часу, калі героі-суб’екты выканаюць больш або менш сьвядомую ўнутраную працу, абдумваючы і рэканструюючы мінулы досьвед. Кажучы іначай, суб’ектыўная і аб’ектыўная рэчаіснасьці існуюць для Додэрэра ня ў момант іх перажываньня, а толькі ў мінулым часе, пасьля таго, як героі супаставяць свой досьвед з досьведам іншых і зробяць свае высновы.\nУ 1930-х гадах у Додэрэра быў кароткі, трохгадовы «раман» з нацызмам — ён запісаўся ў НСДАП. Гэтым, відаць, трэба тлумачыць тое, што пасьля выхаду ягоных двух найважнейшых твораў — манумэнтальных раманаў «Штрудльгофскія сходы» і «Дэманы» (Die Dämonen, 1956) — іх не пераклалі адразу на іншыя мовы, і аўтар даўжэйшы час быў вядомы толькі нямецкамоўнаму чытачу. А потым прыйшлі іншыя часы і іншыя раманы, і Додэрэра ў сьвеце згадвалі ня вельмі каб часта. Шкада, бо сёньня выразна відаць, што гэта адна з найважнейшых фігураў літаратуры ХХ стагодзьдзя.\nІ гэтых дзьвюх кніжышчаў да сёньня не пераклалі на расейскую!\nЖан Мары Гюстаў Лё Клезіё «Вясна і іншыя поры» (Printemps et autres saisons, 1981)\nЖан Мары Гюстаў Лё Клезіё нарадзіўся ў Ніцы і там, на памежжы эўрапейскага і арабскага сьвету, правёў сваё дзяцінства. Ягоны бацька нарадзіўся на востраве Маўрыкій, які быў брытанскай калёніяй, але сямейныя карані меў у Брэтані. Калі Лё Клезіё было восем гадоў, ён з маці пераехаў у Нігерыю, дзе бацька служыў у брытанскай арміі. Ужо ў дарослым жыцьці пісьменьнік жыў у Англіі, ЗША, Тайляндзе, Панаме, Мэксыцы, Паўднёвай Карэі, на Маўрыкіі і час ад часу ў Францыі.\nНічога дзіўнага, што ягоная жарсьць вандраваньня і спазнаваньня розных краінаў, культураў і цывілізацый знайшла калярытнае адлюстраваньне ў ягонай творчасьці, хоць пачынаў ён як прадстаўнік nouveau roman, і некаторыя на пачатку ягонага літаратурнага шляху бачылі ў ім новага Альбэра Камю. У 2008 годзе Швэдзкая акадэмія літаратуры, прысуджаючы Лё Клезіё Нобэлеўскую прэмію, сказала, што дае яе «аўтару новых накірункаў, паэтычнай прыгоды і пачуцьцёвага экстазу, дасьледніку гуманнасьці па-за і пад паноўнай цывілізацыяй».\nРаманы Лё Клезіё пра «шырокі сьвет» — Нігерыю, Мэксыку, Магрэб, Маўрыкій — неблагія, але, як на мой густ, занадта ў іх прасьвечвае аголены тэзіс, што, маўляў, дарма мы ганарымся нашай эўрапейскай цывілізацыяй як найвышэйшай стадыяй разьвіцьця чалавецтва, нам яшчэ ёсьць чаму павучыцца ў іншых…\nА вось кніга «Вясна і іншыя поры» пазбаўленая такога аскомістага дыдактызму. У кнізе пяць асобных гісторый («Вясна», «Зачараванасьць», «Пара дажджоў», «Час спыніўся», «Зінна»), у якіх аўтар вымалёўвае, «з пачуцьцёва-моўным экстазам», пяць запамінальных жаночых партрэтаў: мараканкі Лібі-Сабы, безыменнай цыганкі, маўрыкійкі Габі, Забэіды і Зінны з Паўночнай Афрыкі. Пэйзажы і інтэр’еры — моцна экзатычныя, але сама проза — эўрапейскага, так бы мовіць, нобэлеўскага ўзроўню.\nАнтоніё Мунёс Маліна «Зіма ў Лісабоне» (El invierno en Lisboa, 1987)\nГадоў 20 таму я выпадкова купіў польскі пераклад гэтага раману на чыгуначным вакзале ў Варшаве, каб скараціць сабе час падарожжа ў Беласток. І гэта была, як кажуць, любоў зь першага пагляду. Антоніё Мунёс Маліна (Antonio Muñoz Molina) — сёньня ўжо клясык сучаснай гішпанскай літаратуры. Крытыкі кажуць, што ў яго ёсьць значна лепшыя кнігі, чым «Зіма ў Лісабоне», прыкладам, «Польскі яздок» (El jinete polaco, 1991), «Поўня» (Plenilunio, 1997) або «Ноч часоў» (La noche de los tiempos, 2009). Я паслухмяна пачытаў іх, але ніводная так не забрала, як «Зіма ў Лісабоне».\n«Зіма ў Лісабоне» — дэтэктыўна-авантурная гісторыя, напісаная, калі можна так сказаць, у стылі film noir. Джазавы піяніст безразважна замотваецца ў любоўную інтрыгу з жонкай аднаго важнага амэрыканскага гангстэра, а тая ў сваю чаргу замотвае яго ў кантрабанду скрадзенай карціны Поля Сэзана. Сюжэт круты, і на разьвязку чытач чакае з павышаным ціскам да апошняй старонкі, але найважнейшае ў кнізе іншае — любоўна-экстатычнае апісаньне джазавай музыкі, атмасфэры музычных клюбаў і бараў ды начнога жыцьця Сан-Сэбастыян, Мадрыду і Лісабону. Культавая кніга ў гэтым сэнсе, кажу вам.\nУ 1991 годзе гішпанцы зьнялі фільм паводле «Зімы ў Лісабоне», і на ролю славутага джазавага трубача, зь якім даводзілася граць герою кнігі, запрасілі легендарнага Дызі Гілесьпі. Фільм ня варта глядзець. Лепш пачакаць беларускага перакладу кнігі.\nКарл Увэ Кнаўсгар «Упрочкі ад сьвету» (Ute av verden, 1998)\nПра гэтую кнігу я ўжо таксама згадваў раней. Гэта прарыўны дэбют нарвэскага пісьменьніка, імя якога сёньня вядомае кожнаму аматару сур’ёзна-пузатых кнігаў ва ўсім сьвеце.\nГерой раману, 26-гадовы Генрык, пачынае працаваць у вясковай школе ў паўночнай Нарвэгіі, і там закохваецца ў 13-гадовую вучаніцу Мірыям. Пасьля сэксуальнага досьведу зь ёю Генрык вымушаны пакінуць школу. Ён вяртаецца ў роднае мястэчка на поўдні краіны. Другая частка кнігі распавядае «перадгісторыю» Генрыка — як пазнаёміліся ягоныя бацькі і што перажылі, пакуль нарадзіўся ім ён. У трэцяй частцы зноў апавядаецца пра жыцьцёвую долю Генрыка, у хлапечых гадах і ў маладосьці. У гэтай частцы Кнаўсгар дадаткова апісвае Генрыкаў сон, у якім ён апынаецца ў паралельнай рэчаіснасьці. Скандальная, экстравагантная і псыхалягічна глыбокая кніга.\nМозэс Ісэгава «Абісынскія хронікі» (Abyssinian Chronicles, 1998)\nУ 1998 годзе амэрыканскае выдавецтва «Modern Library» апублікавала складзены літаратурнымі адмыслоўцамі сьпіс «100 найлепшых раманаў у ангельскай мове». Сьпіс выклікаў гучны выкрык расчараваньня і абурэньня ў Афрыцы — у ім не знайшлося месца для ніводнага раману, напісанага па-ангельску афрыканскім аўтарам. У 2002 годзе літаратурныя адмыслоўцы з 13 афрыканскіх краінаў склалі свой сьпіс «100 найлепшых кніжак Афрыкі ў ХХ стагодзьдзі». Рэклямная брашура «Africa’s 100 Best Books of the 20th Century. Bibliographic and Acquisition Details», якую я падхапіў на міжнародным кніжным кірмашы ў Празе ў пачатку гэтага стагодзьдзя, — адна з маіх найбольш улюбёных чытанак, да якой я вяртаюся час ад часу, калі ёсьць патрэба і калі яе няма. У гэтым сьпісе знаходзіцца дэбютны раман «Абісынскія хронікі» Мозэса Ісэгавы, пра які хачу напісаць некалькі словаў.Casus раману Ісэгавы як ня трэба лепш паказвае ўсю складанасьць існаваньня афрыканскай літаратуры. Раман «Абісынскія хронікі» выйшаў на нідэрляндзкай мове ў Амстэрдаме ў 1998 годзе, быў адразу перакладзены на некалькі эўрапейскіх моваў і выклікаў агульнае захапленьне — маўляў, нарэшце ў Афрыцы зьявіўся свой Габрыэль Гарсія Маркес! Аўтарам аказаўся 35-гадовы чарнаскуры эмігрант з Уганды Мозэс Ісэгава, які прыехаў у Нідэрлянды ў 1990 годзе, пасяліўся каля Амстэрдаму, рупліва вывучыў нідэрляндзкую мову і напісаў сваю першую кнігу, магутны па эпічнасьці карціны і калярытнасьці мовы Bildungsroman пра высьпяваньне кемнага ўгандыйскага хлопца ў часы крывавага рэжыму Ідзі Аміна.\nПотым аказалася, што ўсё гэта было крыху па-іншаму. У 2001 годзе ягоны дэбютны раман выйшаў па-ангельску пад загалоўкам «Abyssinian Chronicles» адначасова ў Вялікабрытаніі і ЗША, і тады раптам высьветлілася, што Ісэгава насамрэч піша па-ангельску. Кніга «Abessijne kronieken», якая выйшла чатыры гады раней, была нідэрляндзкім перакладам з ангельскай, які Ісэгава толькі «адрэдагаваў». Імя перакладчыка на нідэрляндзкую шырэйшай чытацкай грамадзкасьці не паведамлялася.\nЗначыць, на беларускую «Абісынскія хронікі» трэба перакладаць з ангельскай. Але я б не журыўся, калі б нехта пераклаў і зь нідэрляндзкай.\nПатрык Мадыяно «Начное здарэньне» (Accident nocturne, 2003)\nГэтая кніга — Vintage Modiano, самае тое, да чаго гэты нобэлеўскі ляўрэат 2014 году прызвычаіў чытачоў у больш чым дваццаці сваіх нятоўстых раманах. Парыж, сярэдзіна 1960-х. 20-гадовы герой ноччу трапляе ў аварыю — на парыскай вуліцы яго чапляе аўтамабіль, якім кіруе маладая жанчына, якая таксама, як і ён, атрымлівае лёгкае раненьне. На нейкі час яны апынаюцца разам у пастарунку паліцыі, потым яго пераводзяць у шпіталь, дзе цяперашні час блытаецца яму зь мінулым, і ён пачынае прыгадваць падобную аварыю са свайго дзяцінства. Выйшаўшы са шпіталю, герой пастанаўляе адшукаць жанчыну-кіроўцу, імя і прозьвішча ды прыблізны адрас якой ён пачуў, калі яны былі ў паліцыі.\nЗагадка прыцягальнасьці прозы Мадыяно, як мне падаецца, не ў ягоных сюжэтах (якіх «амаль няма») і не ў ягоным ў стылі (хоць Мадыяно называюць «Прустам нашага часу»), а ва ўмельстве ствараць атмасфэру «пошукаў страчанага часу» пры дапамозе празрыстай і нескладанай (як для чытаньня, так і для перакладу) мовы.\nПразь месяц выйдзе новая кніга Мадыяно, першая пасьля атрыманьня ім Нобэлеўскай прэміі.\nДарэчы, і Лё Клезіё таксама выдае новую кнігу, недзе праз два тыдні.\nДадатак (урывак з раману «Штрудльгофскія сходы» ў перакладзе Яна Максімюка)\n«— Як міла, Рэнэ, — сказала Эдыта.\nЯна не адчыніла яму наросьцеж, але ўпусьціла яго і мякка, як духмянае воблака, адступілася за створку дзьвярэй; парфума з поўным, вельмі салодкім водарам сутыкнулася з амаль горкім у параўнаньні зь ёю пахам ляванды, пакуль што не мяшаючыся, як сутыкаюцца адно з адным цьвёрдыя целы. Яна мела на сабе нешта каляровае і, як ён адразу адчуў, чужаземнае ў пералівістых колерах і ў кроі, які памнажаў яе асобу і спавіваў мноствам складак. „Вы зможаце піць столькі гарбаты, колькі схочаце, стары сыбірак, без абмежаваньня, і я яшчэ згатавала матэ, можаце паспрабаваць“. Яны ўвайшлі. Пакой з аднолькавымі, высокімі, лякірованымі пад белы колер двухстворкавымі дзьвярыма па правы і па левы бок ды з Каленбэргам у акне дзіўным чынам падаўся Штангелеру сродкам перамяшчэньня, не наземным, а як быццам гандолай паветранага шару або нечага такога. „Матэ, — сказаў ён. — Гэта нешта з Паўднёвай Амэрыкі, праўда?“ „Так, — адказала яна, — хочаце скаштаваць? Я заўсёды гэта п’ю“. Яна наліла. Ён без цырымоніі нахіліўся над шырокай пляскатай філіжанкай, у якой асаблівым зялёным бляскам адсьвечваў напой, і ўдыхнуў водар. Прытым падняў зрок на яе, не мяняючы сваёй позы. Яна ўсьміхнулася. Яе твар, лёгка перахіліўшыся, наблізіўся крышачку з другога боку століка. Пад настойлівым уражаньнем, што ўвесь гэты пакой разам са сваёй жыхаркай адусюль пранікае ў яго ўсімі порамі і выходзіць назад струменем словаў, ён заімправізаваў, усё роўна што чытаючы з паперы:\nО імглістая даль, адчыні вароты,\nякарны ланцуг пабразгатаў, заціх.\nО суворыя краі, сярод якіх\nя падацца ў іншы сьвет набраў ахвоты.\nПустка ў небе. На смужыстым даляглядзе\nверхавіна пальмы быццам шкло блішчыць.\nУ маёй старонцы сэрца ўсё шчыміць\nда айчыны патаемнай, дзе мой шар прысядзе.\nПадыміце якар. Звыш салёнай хвалі!\nПнецца скосам у нябёсы лёгкі шар,\nродны бераг спакваля зьнікае ў далі,\nменшае зямелька. Стыне крыўды жар,\nтае ў бляску, што дваіх нас агартае\nу пакоі ці гандоле, праз гады,\nпраз забытыя размовы. Час зьбірае:\nмой багаж і клад няцяжкі для язды.\nЁн закончыў зьбянтэжаны. Яна глядзела на яго з глыбокім зьдзіўленьнем, абое захоўвалі поўнае маўчаньне, ня зводзячы позірку адно з аднаго, не варушачыся.\n— Што гэта? Хто гэта напісаў? — урэшце спыталася яна.\n— Гэта матэ, — адказаў ён, адчуваючы сваю віну і патрэбу растлумачыць, але таксама з асьцярогай; на момант яму прыйшлі на думку Этэлька, дзяржаўны раднік Гюйс і лацінскі верш, які ягоны бацька сказаў яму перакласьці.\n— Усе выехалі туды, — сказала яна, паказваючы ў бок гораў. — Там гоман і тлум. Ці нам тут ня лепей?\nГаворачы гэта, яна схапіла Рэнэ за руку. Потым устала і сьпешнымі, амаль раптоўнымі крокамі падышла да акна. „Аддаленасьць, вось чаго я жадаю, — сказала яна напаўголасу і як быццам сьпяваючы, — зноў апынуцца далёка адсюль. Ах, Рэнэ, мы павінны пазьбягаць вяртаньня да былога. Яно тады паварочваецца да нас сьпінай, паказвае нам пусты схіл, пакрыты камянямі і кустоўем, пляскаты хрыбет узгорка, дзе мы чакалі вялікага пад’ёму, а там усяго пляскаты хрыбет. Гэта таму, што мы недастаткова рашуча павярнуліся да мінулага сьпінай. І цяпер наш позірк ня бачыць амаль нічога, адно смужысты далягляд, як вы нядаўна сказалі…“ Што ж, Рэнэ прытрымліваўся дакладна супрацьлеглага меркаваньня (і ў гэтым пункце пагаджаўся з маёрам), але зьдзіўленьне яе кніжным ці старасьвецкім спосабам выказваньня было далёка мацнейшым і заняло ўвесь пярэдні плян. Яму і ў галаву не прыходзіла, што можна засвоіць нешта чытаньнем. Але яго ахапіла асаблівая ўзбуджанасьць ад таго, што нехта тут, непадалёк ад Штрудльгофскіх сходаў, лунае ў лякірованай белай гандоле і гаворыць такім дзіўным чынам. Бо на тое, што яна сказала, ён не зьвярнуў увагі, прыкладам, што яна зноў хацела б быць далёка, і на тыя словы пра вяртаньне ў мінулае. Яна зноў хадзіла жвавым крокам, пышная і далікатная тканіна вясёлкай хвалявала вакол яе цела, якое ён цяпер выразна бачыў пад сподам, як і тое, што яна ня мела на сабе нічога болей. Прычынай, мабыць, была цеплыня. Яна зноў наблізілася на адлегласьць некалькіх крокаў, яе твар апынуўся перад ім на тле далёкага краявіду, як пысачка страказы або нейкай іншай дзівотнай жужалкі, хаваючы за няўцямнымі вачыма вежы і тунэлі чагосьці нязьведанага. Безумоўна, гэта не была тая самая жанчына, што Эдыта Пастрэ пад скалою; але ён жа меў права лічыць яе той самай, хоць яна зьвярталася да яго на „вы“; магчыма, не хацела яму тыкаць, як школьніку. Якраз гэта раскавала Рэнэ ды не дазволіла сытуацыі прамарудзіць ні хвілінкі даўжэй і застыць.\n— Скінь гэта! — крыкнуў ён, і то досыць гучна, паказваючы на сваё адзеньне, каб яна зразумела, што ён мае на думцы. Адначасова ён сасьлізнуў з услона і з працягнутымі рукамі апусьціўся на калені, і гэтае, мабыць, падзейнічала на яе як прымітыўнае пакланеньне дзікуна.\nСтоячы тры крокі ад яго, яна паслухала ягонага закліку; потым зьнерухомела з распасьцёртымі рукамі і глядзела на яго. Гэта трывала ўсяго некалькі імгненьняў. Рэнэ даскочыў да яе і, абхапіўшы рукамі яе ногі пад каленямі і плечы, прыўзьняў Эдыту — ці нават падкінуў яе ўверх — і выгукнуў: „Куды?“ Кіўком галавы яна паказала на адны з двухстворкавых дзьвярэй, ня тыя, якіх ён спадзяваўся (чаму, уласна кажучы?), а заклееныя шпалерамі ў падоўжнай задняй сьцяне. Гэты меншы пакой у яшчэ большай ступені быў запоўнены краявідам, які заглядваў у акно. „Фіранка“, — падказала яна. Праз фіранку прасочваўся рудаваты бляск, які сваім адценьнем нагадваў ветразі італьянскіх рыбакоў; таксама тут усё было лякірованае пад белізну, туалетны столік, услончыкі, шырокі францускі ложак і малая этажэрка каля ўзгалоўя; аднак усё цяпер было глыбока разьмякчанае, прыглушанае.\nГандола скранулася зь месца, узьнялася, паплыла: скосам штораз вышэй.»\nКрыху кантэксту: сцэна адыгрываецца ў Вене, летам 1925. Адзін з герояў раману, Рэнэ Штангелер, наведвае разьведзеную Эдыту Шлінгер у яе кватэры. У 1911, калі ён быў непаўналетнім гімназістам, Эдыта (тады яна насіла прозьвішча Пастрэ) спакусіла яго «пад скалою» падчас летніх вакацый. У гэтым урыўку ніхто нікога не спакушае. Рэнэ, трыццацігадовы нежанаты мужчына, прыходзіць дзеля сэксу, дзеля чаго, зразумела, разводніца яго і запрасіла. Рэнэ яшчэ ня ведае, што ў Эдыты ёсьць сястра-блізьнячка, Мімі, якая прыехала ў Вену ад мужа з Аргентыны. Абедзьве сёстры прыдумалі сабе на гэтае лета файную гульню — Мімі ў некаторых сытуацыях заступае Эдыту…


Чаму настаўнік з вёскі Хатынічы адзначае тры дні нараджэння ў год - Ганцевичи. Газета «Ганцавiцкi час»\n00:46 28 февраля\n21.02.2021 Уроженец Ганцевичского района завоевал «золото»… 1 649\n«Хатынічы – гэта мая вёска. Я тут нарадзіўся, застаўся жыць, працаваў і жыву сёння», – кажа Андрэй Андрэевіч Ярашэвіч, герой нашага аповеду.\nБылы настаўнік тлумачыць, адкуль пайшла назва Хатынічы:\n«Навукоўцы мяркуюць, што назва Хатынічы ўтварылася ад слова «хатулі» – на Палессі так называлі драўляны абутак – або ад слова «хата». Але я з афіцыйнай версіяй не згодны і мяркую, што назва пайшла ад слова «хацець» – жадаць. У суседніх Раздзялавічах пра нас кажуць «хаценаўцы», а не «хатынаўцы».\nУ Хатынічах існуе свая адметная гутарка. Жыхар вёскі на вядро скажа «вадро», на мяшок – «машок». Хатынічы некалі былі валасным цэнтрам.\nДзед Ярашэвіча Васілій Іосіфавіч быў некалі старастам воласці. Калі Якуб Колас пасля сканчэння настаўніцкай семінарыі быў накіраваны ў вёску Люсіна, яны неаднойчы бачыліся.\nЯкуб Колас прыязджаў у Хатынічы за школьнымі прыладамі, картамі, сшыткамі. Дарэчы, Хатынічы апісваюцца ў трылогіі Я. Коласа «На ростанях» (у першай аповесці «У палескай глушы») пад назвай Хатовічы.\nКАЛІ АДЗНАЧАЦЬ ДЗЕНЬ НАРАДЖЭННЯ?\nНарадзіўся хатынавец у сялянскай сям`і ў 1945 годзе, але мае тры дні нараджэння. Усе мяркуюць, што гэта жарт, але хатынавец расказаў, як так здарылася.\nЯ скончыў сярэднюю школу ў 1962 годзе. Вучыўся добра. Потым паехаў здаваць экзамены на настаўніка ў Пінскае педвучылішча. Вялікіх гарадоў я баўся, бо вёска наша была адрэзана ад іншых. Каб трапіць у педвучылішча, ішоў 20 кіламетраў пяшком у другі раён да Бобрыка. А адтуль ужо аўтобусам ехаў у Пінск. Апошняя вёска ў нашым раёне – Яловая. Было смешна, што ў некаторых гаспадароў хлеў стаяў у Пінскім раёне, а хата – у Ганцавіцкім. Гаспадыням трэба было ісці даіць кароў з Пінскага ў Ганцавіцкі раён. Потым шыльду мяжы раёнаў пераставілі\nАндрэй Андрэевіч Ярашэвіч\nЖыхар вёскі Хатынічы\nКалі юнак здаў уступныя экзамены, прыйшоў выклік, каб 1 верасня прыехаў на вучобу. Пашпартоў на той час у вясковых жыхароў не было. Пасведчання аб нараджэнні юнак не меў.\nКалі прыйшоў выклік, то на вучобу трэба было прывезці пацвярджальны дакумент, што ён Андрэй Андрэевіч Ярашэвіч. Хлопец пайшоў пехатой у Ганцавіцкі ЗАГС.\nПасведчанне шукалі доўга, але не знайшлі і сказалі прыйсці заўтра. Назаўтра сказалі яшчэ раз, каб заўтра прыходзіў. А ўжо было 1 верасня. Трэба было ехаць на вучобу. Хлопец плакаў, бо меў вялікае жаданне стаць настаўнікам.\n«1 верасня мне сказалі, што могуць выпісаць пасведчанне аб нараджэнні, але за 15 студзеня 1946 года. А я ж з 1945 года. Мама казала, што я нарадзіўся праз два тыдні пасля свята Пакроваў у сераду. Чаму 15 студзеня 1946 года? Таму што знайшлі недзе ў царкоўных кнігах, што мяне ў гэты дзень хрысцілі. Я сказаў, каб рабілі, што хочуць, хоць запішуць, што я з 1800 года. Толькі б было пацвярджэнне таго, што я – гэта я», – распавядае Андрэй Андрэевіч.\nЁн падлічыў, што нарадзіўся прыкладна 28 кастрычніка. Гэта другая серада пасля Пакроваў. Раз у некалькі год яна прыпадае на 26 кастрычніка, а 15 студзеня Андрэя Ярашэвіча афіцыйна зарэгістравалі ў пасведчанні. Можна было ехаць на вучобу.\nВЫПАДАК НАПАЧАТКУ ВУЧОБЫ\n«Калі прыехаў на вучобу, у нашай групе пачатковых класаў было 12 хлопцаў і 18 дзяўчат. Пасябраваў я са Сцяпанам Бусько з Бастыні. Ён потым адпрацаваў там 25 год дырэктарам школы. Вырашылі з ім схадзіць у сталоўку паесці. У вёсцы што мы елі?\nМаці варыла звычайна кіслую капусту. А яшчэ прэсную вару: крупы альбо макароны. У ступе таўклі проса ці ячмень, а потым варылі. Таксама пяклі аладкі з жытняй мукі, намалоўшы перад гэтым жыта ў жорнах.\nІ вось прыходзім мы ў афіцэрскую сталовую. А там былі шчы. Мы ўжо ведалі, што гэта вараная капуста. А на другое мы ўзялі суп малочны.\nНе паспелі мы тыя шчы даесці, як прыходзяць дзве дамы (мабыць, афіцэрскія жонкі) з прычоскамі і намаляванымі вуснамі і давай смяяцца з нас, як мы з`ядзім усё гэта. А мы з`елі па поўнай місцы шчэй і малочнага супу.А яшчэ выпілі па дзве шклянкі гарбаты з цукрам і хлебам.\nУ хрушчоўскія часы хлеб у сталоўцы быў бясплатным. Выйшлі са сталоўкі, ідзём і паміж сабой разважаем, што гэтыя дамы нейкія дурныя. Бо мы ж меркавалі, што не дзве першыя стравы з`елі, а першае і другое», – весела расказваў Андрэй Андрэевіч.\nЗБУДАВАЎ ХАТУ – У ВОЙСКА І ЖАНІЦЦА\nУласную хату настаўнік будаваў 10 гадоў. Па норме выдавалася толькі тры кубы лесу ў адзін квартал. Да гэтага часу жыў у старой прадзедавай хаце. Яна працякала і была халодная.\nСшыткі правяраў зімой пры тэмпературы -4 градусы. Лес не давалі з-за таго, што трэба было здаць норму масла. Людзі дзеля гэтага ішлі на хітрыкі. Клалі ў сярэдзіну масла для большай вагі бульбяное пюрэ.\nЗбіралі масла ўсякімі праўдамі і няпраўдамі. Аднойчы, каб закрыць гэтую праграму, настаўнік купіў два пачачкі маргарыну.\nМаці старкавала маргарын на тарцы і дадала ў збітае масла. Атрымаўся масляны шар, які ён і панёс здаваць. Прадаўшчыца ў магазіне разрэзала шар. Унутры нічога шкоднага не было, але яно не пахла маслам.\nКалі пабудаваў хату, настаўніка забралі ў войска. Служыў ён у Беламорску (у Карэліі) ля Белага мора ў радыётэхнічных войсках супрацьпаветранай абароны.\n«Я быў самы стары салдат, бо забралі ў 27 год. Мне далі адпаведную мянушку «Стары». У мяне да гэтага ўжо было дзесяць гадоў педагагічнага стажу. Аднойчы прыслалі да нас у часць маладзенькага лейтэнанціка, які праводзіў палітзаняткі. А ён гаворыць ды на мяне ўвесь час паглядае. А аднойчы падходзіць і пытаецца: «Андрэй Андрэевіч, ці зразумела я расказваю салдатам?» – расказвае былы педагог.\nУ 1975 годзе пасля войска настаўнік ажаніўся са сваёй былой вучаніцай Надзеяй. 13 студзеня споўнілася 46 гадоў, як Андрэй Андрэевіч і Надзея Васільеўна пабраліся шлюбам. Розніца ў сужэнцаў – 10 год.\nУ іх трое дзяцей (сын і дзве дачкі) і сямёра ўнукаў. Дочкі Алена і Людміла – педагогі. Адна з іх жыве ў Ганцавічах, а другая ў Мазыры. Сын Дзмітрый працуе на мытні ў Мінску.\nНАСТАЎНІЦТВА І ГРАМАДСКАЯ ДЗЕЙНАСЦЬ\nАкрамя выкладання рускай і беларускай філалогіі ў Хатыніцкай сярэдняй школе, дзе працаваў з 1964 па 2008 год, Андрэй Ярашэвіч выкладаў і ў вячэрняй школе.\n«33 гады ўзначальваў вячэрнюю школу ў вёсцы Хатынічы. У мяне вучылася ў трох класах да 100 чалавек. Зараз такога няма ні ў воднай вясковай школе. Заняткі пачыналіся ў 20 гадзін вечара і цягнуліся да апоўначы чатыры разы на тыдзень», – кажа настаўнік.\nУ 1971 годзе Ярашэвіч скончыў завочна філалагічны факультэт БДУ і стаў у Хатынічах першым настаўнікам з вышэйшай адукацыяй. Працаваў вельмі шмат.\nПа яго словах, адпрацоўваў першую змену ў школе і, калі быў невялікі перапынак, прыходзіў дамоў што-небудзь з`есці. А калі не было перапынку, то піў ваду ў школе і бег выкладаць урокі другой змене.\nАкрамя ўсяго, шмат разоў настаўнік праводзіў вяселлі. На той час хто гаварыў прыгожа, той і быў тамадой. Дэпутатам сельсавета і райсавета вясковец быў шмат дзясяткаў гадоў.Андрэй Андрэевіч узнагароджаны знакам «Выдатнік народнай асветы».\n«23 гады быў старастам вёсак Хатынічы і Яловая. У мае абавязкі ўваходзіла разбіраць праблемы людзей. Пісаў у Брэст, у Мінск, нават у Маскву. Аднаму чалавеку дапамог, каб надбаўка да пенсіі была, бо ён ваяваў на Карэйскай вайне. Бальніцу хацелі закрыць – пісаў у Міністэрства аховы здароўя. Яна працуе для нашых жыхароў і цяпер», – кажа пенсіянер.\nАндрэй і Надзея Ярашэвічы не так даўно адзначылі юбілеі. 9 студзеня гаспадыні споўнілася 65 год, а 15 студзеня гаспадар адзначыў у трэці раз 75-годдзе.\nАкрамя таго, 13 студзеня было 46 год, як сужэнцы пабраліся шлюбам. У Андрэя Андрэевіча глаўкома, але ён шмат чытае, бо не можа без гэтага ўявіць сваё жыццё.\nВыпісвае да пяці часопісаў і розныя газеты. Адна з іх – «Ганцавіцкі час». Шкадуе, што на «Народную волю» немагчыма ў сённяшніх умовах падпісацца.\n«Цудоўную газету закрылі. Пазбавілі народнай волі народ наш. Гэта вельмі праўдзівая газета была», – засмучана кажа ён.\nАкрамя таго, настаўнік некалі вывучаў самастойна нямецкую, іспанскую і арабскую мовы. Мог трохі размаўляць і нешта напісаць на кожнай. Лепш за ўсё ведаў нямецкую і нават час ад часу замяняў настаўніка нямецкай мовы ў школе.\nКалі немцы прыязджалі ў Хатынічы, размаўляў з імі без перакладчыка. Ім гэта падабалася. Ён і цяпер памятае некаторыя словы з некалькіх моў.\nГаспадары трымаюць невялікую гаспадарку: парсючкоў, кур, коціка Ігрыка. Хатні любімчык шпарка бегае па хаце і абдзірае шпалеры, а ўночы кладзецца ў нагах і грэе гаспадара сваім цяплом.\nНовости Ганцевщины 72 27.02\nПроисшествия 460 26.02\nКаталог товаров и услуг 352 26.02\nОбразование 462 26.02\nНародные новости 1 088 25.02\nНародные новости 146 27.02\nНародные новости 288 26.02


Ці закаханы ваш муж у кагосьці іншага? Ці гэта Лімерэнс? - Парады Па Адносінах\nЭмацыйная Блізкасць У ШлюбеБрачныя ДамовыАтрыманне Ліцэнзіі На ШлюбЮрыдычны ПадзелНасілле Над ДзецьміКансультаванне Па ШлюбеІдэі ПадарункаўПадаткі На ШлюбПарады Па Збалансаванні Выхавання І ШлюбуПрацэс Разводу\nГалоўная / Парады Па Адносінах / Ці закаханы ваш муж у кагосьці іншага? Ці гэта Лімерэнс?\nБясспрэчныя прыкметы вапнавасці\nГэта не заўсёды дрэнна\nШлюб не можа быць заснаваны на вар'іраванасці\nВымушанне сужэнца / жонкі застацца ў шлюбе можа мець непрыемныя наступствы\nШто рабіць, калі вы жанатыя, але знаёмыя з кімсьці іншым?\nЗмена мыслення сапраўды можа дапамагчы\nТое, як у сучасным свеце гавораць пра каханне, здаецца, што лёгка страціць на карысць 'іскры' ці 'сувязі' з кімсьці іншым.\nУ раманах пра кіно і рамансы людзі кажуць пра тое, што яны 'закаханыя', як пра загавор альбо стан гіпнозу.\nУлічваючы тое, што людзі на самой справе апісваюць, калі кажуць: 'закаханы', гіпноз, напэўна, з'яўляецца самым блізкім параўнаннем з рэальнасцю.\nГады таму, позні Доктар Дораці Цянноў даследавалі людзей, якія паведамлялі, што ў кагосьці шалёна закаханыя. Яна адзначыла, што тое, што яны апісалі, падобна на тое, што яны пакутуюць ад хімічнага дадання.\nПасля шырокіх даследаванняў яна зрабіла выснову, што яны, па сутнасці, пакутуюць ад той ці іншай хімічнай дабаўкі альбо, па меншай меры, хімічнага ўздзеяння.\nЯна назвала гэта псіхічным і эмацыянальным станам Ламенрэнс і хімічным рэчывам, які выбіраецца для чалавека ў гэтай залежнасці, з'яўляецца той, які выпрацоўваецца чалавечым мозгам, які называецца дофаміна.\nПадзеі і перапады гэтага дасведчанага не маюць аналагаў.\nВапнавы прадмет - адзіная крыніца радасці пакутніка.\nЗдаецца, чалавек, які выклікае гэты стан, вядомы як вапнавы аб'ект, з'яўляецца адзінай крыніцай і надзеяй на шчасце.\nЛюдзі, якія выпрабоўваюць Лаймрэнс для кагосьці, часта гатовыя адмовіцца ад шлюбу, сям'і і кар'еры, калі неабходна працягваць адносіны з вартым аб'ектам.\nЛаменренс - гэта захапленне пазіцыі, метадалагічнай, якое часта з'яўляецца вінаватым пазашлюбнай сувязі.\nКалі хто-то толькі некалькі месяцаў займаецца іншым па-за межамі шлюбу і ўжо хоча пакінуць мужа і жонку разам з гэтым чалавекам, вы можаце разумным чынам паказаць пальцам на цягу Лімерэнса.\nДвое адзінокіх людзей, якія пачынаюць сустракацца, звычайна адчуваюць Ларыменс, і калі вы толькі пазнаёміцеся з кімсьці, гэта прымушае двух людзей адчуваць моцнае прыцягненне да таго, каго яны наўрад ці ведаюць.\nЧаму б інакш двое людзей, якія наўрад ці ведаюць адзін аднаго, хацелі б працягваць сустракацца, быць рамантыкамі і расстаўляць прыярытэты?\nГэта магутная цяга Limerence, і гэта часова.\nХоць хімічны досвед часовы, таму што максімумы проста немагчыма паўтарыць, тое, што развіваецца пад Limerence, можа быць зусім асаблівым і працяглым.\nШто можа развіцца, гэта зносіны, прыхільнасць і пачуццё сям'і з іншым чалавекам.\nТакім чынам, калі вы ведаеце, каханне гэта ці знахарства?\nКалі Limerence згасае, і гэта адбываецца заўсёды, адносіны могуць працягвацца без феерверкаў і амерыканскіх амерыканскіх гор, звязаных з гэтым.\nІ гэта добра. Ён можа стаць эмацыянальна знясільваючым, і тое, што часта развіваецца пад ім, з'яўляецца больш насычаным, даўгавечным і стабільным.\nБудучы трэнерам па адносінах, я назіраю за шлюбнымі парамі, у якіх адзін або абодва лічылі, што шлюб скончыўся, калі пікі Лімерэнса згаслі.\nАдзін з іх сказаў другому: 'Я люблю цябе, але я не закаханы ў цябе'. Гэта азначае, што яны адчуваюць некаторую зносіны і пачуццё сям'і, але яны прагнуць хімічных максімумаў якія ўжо не існуюць.\nГалівуд падштурхоўвае гэтае неразуменне кахання і доўгатэрміновых адносін, націскаючы на аповед, які кажа, што калі гэтыя максімумы рассейваюцца, значыць, гэта не было 'сапраўднай любоўю', і што мы павінны шукаць гэтую сапраўдную любоў.\nТое, што тут на самай справе штурхаюць, - гэта пастаянная пагоня зафеерверк новых адносін і такое разуменне можа нам гэта дазволіць ніколі не адчуваць сапраўднай прыхільнасці і зносіны, якія могуць даць нам бяспеку і любоў на ўсё жыццё.\nТакім чынам, як рэагаваць на сужэнца?\nЛюдзі, чый муж / жонка адчувае Ларыменс яшчэ раз спыніць іх развод але часта даведваюцца, што яны не могуць канкураваць з Limerence.\nЁн часта павінен ісці сваім шляхам, пакуль той, хто адчувае сябе, не разумее, што адбываецца, і не хоча адпусціць вапнавыя адносіны.\nТакая ахвяра звычайна прыходзіць з вялікім болем з-за інтэнсіўнасці таго, што адчуваецца. Часта для гэтага патрэбны скачок веры, таму што чалавеку, які мае важную справу, часта здаецца, што ён адмаўляецца ад сапраўднай любові.\nэмацыйныя справы і тэкставыя паведамленні\nПрымус сужэнца да сужэнства заставацца ў шлюбе пагрозай фінансавых цяжкасцей, стратай апекі над дзецьмі і іншымі падобнымі пагрозамі можа пераканаць іх застацца, але гэта часта бывае нядоўгім, бо часта прыводзіць да крыўды і гневу да сужэнца, якога бачаць. як забойца таго, што адчуваў дасведчаны сапраўдны каханне.\nМенавіта таму ідэальна, каб дасведчаны чалавек прыйшоў да рэалізацыі канцэпцыі Limerence самастойна альбо, па меншай меры, не вырашыў застацца ў шлюбе, каб пазбегнуць негатыву.\nВажна, каб муж, які застаўся, разумеў, што адбываецца і што трэба працягваць у свядомасці дасведчанага, каб выратаваць шлюб.\nВажна, каб вы сумленна ацанілі свае адносіны.\nКалі вы перакананы, што ў яго будучыня, і ваша сувязь моцная, вам трэба будзе наўмысна папрацаваць над поўнай адданасцю свайму мужу і падтрымліваць сумленнае зносіны.\nНіякай адкладзенай сумленнасці і іншых падобных прынцыпаў у шлюбе. Прыярытэт пачуццяў вашага партнёра вышэй за ваш знамянальны аб'ект з'яўляецца абавязковай умовай.\nМы не павінны дазваляць галівудскім і раманскім раманам вызначаць наша разуменне кахання і шлюбу.\nГэта асабліва дакладна, паколькі хімічныя максімумы Limerence носяць часовы характар, і адносіны, якія грунтуюцца на ім, па-няведанні асуджаюць адносіны.\nпарады па разводзе для мужчын з дзецьмі\nчаму важна каханне\nяк наладзіць настрой жонкі


Catholic.by - Паведамленне біскупа Пінскага Антонія Дзям’янкі з нагоды ўрачыстасці св. Андрэя Баболі, апекуна Пінскай дыяцэзіі\nГалоўнаяАпостальская СталіцаКасцёл у БеларусіКанферэнцыя БіскупаўЛітургіяБібліятэкаДля СМІМультымедыяСэрвіс.БеларусьВатыканЗамежжаАнонсыПубліцыстычны раздзелІнтэрв'юСпецпраектыАрхіўСтруктураСвяты АйцецРымская курыяНунцыятураСтатыстыка Каталіцкага КасцёлаДзейнасць Каталіцкага КасцёлаДыяцэзііНавучальныя ўстановыМанаскія супольнасціРухі і супольнасці свецкіхМас-медыяГісторыяСвятыяСанктуарыіСтруктура КанферэнцыіБіскупыДакументыБібліятэка ККББCredoЛітургічны годАбавязковыя святыЛітургічны каляндарЛекцыянарыйРазважанні над Божым словамСвятыяМалітвыСвятое ПісаннеКнігіДакументыІнтэрв'юГамілііВыступленніСлоўнікКантактыПадпіскаФотаматэрыялыФотаАўдыёВідэаВідэа-onlineСферычныя панарамыПаштоўкіСпасылкіПошукRSS-стужкіСкарбонкаДапаможам патрабуючымМапа сайтаДашлі навінуЦэтлікіКантакты\tПаведамленне біскупа Пінскага Антонія Дзям’янкі з нагоды ўрачыстасці св. Андрэя Баболі, апекуна Пінскай дыяцэзіі\tБеларусь - Пінская дыяцэзія\t05.05.2017 14:58\tДарагія дыяцэзіяне!Бягучы год вельмі важны ў жыцці Каталіцкага Касцёла ва ўсім свеце і ў нашай краіне. Мы перажываем 100-годдзе аб’яўленняў Маці Божай у Фаціме. Гэта вельмі важная і ўзнёслая для нас падзея, да якой мы рыхтаваліся на працягу адмысловай навэнны. Марыя, аб’явіўшыся траім пастушкам — Гіяцынце, Францішку і Луцыі, — перадала пасланне для ўсяго свету. З Яе словамі былі звязаны таямніцы, а таксама канкрэтныя просьбы і абяцанні.Падчас аб’яўленняў Фацімская Пані паказвала загубленасць свету, які страціў Бога і маральныя нормы, адкідваючы Божыя запаведзі. Яна перасцерагала, што шмат душ ідзе ў пекла. Праз пасрэдніцтва пастушкоў прасіла аб малітве і пакаянні, каб выратаваць свет ад вайны, а людскія душы — ад асуджэння. Прасіла ахвяраваць цярпенні як кампенсацыю Найсвяцейшаму Сэрцу Пана Езуса і Беззаганнаму Сэрцу Марыі за грахі і знявагі. Добра ведаем, што асаблівым клопатам Марыя агарнула нашу зямлю, на якой мы жывём. Яна выразна заклікала, каб Святы Айцец прысвяціў Расію Яе Беззаганнаму Сэрцу ў спецыяльным урачыстым акце малітвы, што адбылося 25 сакавіка 1984 г. Здзейсніў гэта св. Ян Павел ІІ. Неўзабаве распачаўся час асаблівай ласкі, адраджэння нашай веры, вяртання і адбудовы касцёлаў, будаўніцтва новых святыняў, адраджэння структур Касцёла, адкрыцця семінарыі, аднаўлення нашай Пінскай дыяцэзіі.Мы можам сёння з глыбокім перакананнем сцвярджаць, што абяцанні Марыі споўніліся і надалей здзяйсняюцца на нашых вачах. Таксама дзякуючы і нашым малітвам, пастам і прынятым цярпенням Фацімская Пані адорвае наш пінскі Касцёл і нашу краіну спакоем. Дзякуючы нашай актыўнасці ў распаўсюджванні Яе культу мы сапраўды адчуваем сябе Яе дзецьмі, адчуваем Яе святую прысутнасць і апеку. Мы верым усім сэрцам, што фацімскія абяцанні, перададзеныя праз дзяцей у 1917 г., здзяйсняюцца, прамянеюць спакоем, абуджаюць любоў да Касцёла, а таксама клопат аб збаўленні нашых братоў і сясцёр. У гэтым годзе, прысвечаным Марыі, а асабліва ў месяц май, мы не можам не ўзгадаць, што ў нашых намаганнях на шляху да збаўлення і святасці ад самага пачатку існавання дыяцэзіі нас падтрымлівае наш нябесны Заступнік — святы Андрэй Баболя. Ён абвяшчаў слова Божае нашым продкам, удзяляў сакрамэнты, быў замучаны і забіты за веру, бо ў сэрцах людзей не хапала адзінства і згоды, бо панавалі канфлікты і нянавісць. А сёння Ён заступаецца за нас. Святы Андрэй Баболя нагадаў пра сябе. Былі знойдзены Яго рэліквіі. А знакі і цуды, якія выпрошваліся праз Яго заступніцтва, умацоўваюць веру, вядуць да адзінства і напаўняюць сэрцы надзеяй. Таму мы ўсе радуемся гэтаму святому Палескай зямлі. Дзякуем добраму Богу за гэты незвычайны дар Яго заступніцтва. Няхай гэтыя майскія дні ў нашай дыяцэзіі будуць напоўнены малітвай да Маці Божай і да св. Андрэя Баболі, няхай прынясуць нам спакой і багацце духоўных дароў, якімі зможам падзяліцца з іншымі.Сардэчна заклікаю, каб ва ўсіх касцёлах нашай дыяцэзіі была ўзнесена да Бога малітва Навэнны перад урачыстасцю св. Андрэя Баболі (з 7 па 15 мая). А 16 мая ў кожным касцёле будуць цэлебравацца ўрачыстыя святыя Імшы, да ўдзелу ў якіх сардэчна ўсіх заахвочваю. Умілаваныя! Дыяцэзіяльныя ўрачыстасці ў гонар нашага святога апекуна адбудуцца сёлета 20 мая ў суботу. Распачнём іх у 12.00 каля крыжоў адзінства, на месцы, дзе быў схоплены і распачаў свой мучаніцкі шлях св. Андрэй Баболя, на цяперашняй вул. Леніна ў Іванаве (Янаве Палескім). Адтуль пройдзем у традыцыйнай працэсіі з рэліквіямі святога да санктуарыя. Там у 13.00 адбудзецца ўрачыстая св. Імша, падчас якой будзем праслаўляць Бога і дзякаваць за дар фацімскіх аб’яўленняў і заступнітцва св. Андрэя Баболі. Сардэчна запрашаю ўсіх да ўдзелу ў гэтых урачыстасцях. Няхай нашы духоўныя высілкі пілігрымавання ў дыяцэзіяльны санктуарый у Іванаве прынясуць благаслаўлёны плён усяму мясцоваму Касцёлу, для ўсіх шанавальнікаў Маці Божай і заступніка Палесся — святога Андрэя Баболі.З пастырскім благаслаўленнем,+ Антоні Дзям’янка Біскуп ПінскіПінск, 2 мая 2017 г.Шаноўныя святары абвесцяць гэты камунікат падчас кожнай св. Імшы ў нядзелю 7 мая і размесцяць яго тэкст на дошцы аб’яў у парафіі ўвесь месяц май для друку


Трыбунал для прэзыдэнта\n02 красавік 2013, 17:28 абноўлена 03 красавік 2013, 19:04\nСвабода бяз гальштукаў: Трыбунал для прэзыдэнта\nШто можа засьцерагчы дыктатараў ад суду? Ці заўсёды гэты суд бывае справядлівым? Што чакае Бакіевых на радзіме — пасьля таго, як іх выдадуць у Кіргізстан?\nШто можа засьцерагчы дыктатараў ад суду? Ці заўсёды гэты суд бывае справядлівым? Што чакае Бакіевых на радзіме — пасьля таго, як іх выдадуць у Кіргізстан? Гэтыя тэмы ў перадачы «Свабода бяз гальштукаў» абмяркоўваюць дырэктар кіргізскай службы Радыё Свабода Вэнэра Джуматаева, а таксама Юры Дракахруст і Сяргей Навумчык.\nСяргей Навумчык: У Беларусі актывісты апазыцыі патрабуюць суду над Лукашэнкам, зьвязваючы менавіта яго са зьнікненьнямі Ганчара, Захаранкі, Красоўскага, Завадзкага. Вэнэра, як Вам падаецца -- у пэрспэктыве магчымы такі судовы працэс?\nВэнэра Джуматаева: Мне цяжка меркаваць. Думаю, гісторыя ўсё расставіць па сваіх месцах. І суд над Бакіевым, які праходзіў у ягоную адсутнасьць (асуджаны на 24 гады пазбаўленьня волі) -- гэта толькі пачатак працэсу. Таму што ў часы ягонага рэжыму дзесяць самых прыкметных палітыкаў былі забітыя, у тым ліку пяцёра членаў парлямэнту. Дваццаць палітыкаў і журналістаў былі вымушаныя прасіць палітпрытулку ў замежжы. ўсе гэтыя забойствы, і ўсе гэтыя катаваньні і пакуты, арышты незаконныя -- яны яшчэ не дасьледаваныя. Суд па красавіцкіх падзеях яшчэ працягваецца. Усё ж я хачу спадзявацца, што гісторыя расставіць усё на свае месцы.\nСяргей Навумчык: Юры, на Ваш погляд, пры якіх умовах такі суд будзе магчымы, і ці магчымы ён увогуле?\nДракахруст: Я ўжо часткова даў адказ на гэтае пытаньне: ён магчымы, калі апазыцыя атрымае 100-працэнтовую, безумоўную перамогу. Калі другі бок проста будзе разьбіты ўшчэнт, як былі разьбітыя нацысты ў 1945 годзе. Калі гэта будзе інакш, калі пераход будзе вынікам пагадненьня элітаў -- дык я думаю, што спадар Лукашэнка пазьбегне суду.


Восеньскі шпацыр па Еўпаторыі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nКалі апошнія курортнікі нарэшце з’яжджаюць з Еўпаторыі, у горадзе адразу становіцца прасторна, свежа і ўтульна. З набярэжнай знікаюць атракцыёны, з вуліц – настырныя рэкламы. Гарадскія краявіды нечакана агаляюцца, і высвятляецца, што карэнных гараджанаў не так ужо і шмат.\nТакі час – найлепшы для шпацыраў па Еўпаторыі.\nШпацыр лепш за ўсё пачынаць з набярэжнай. Зранку, асабліва ў непагадзь, тут можна мо з чвэрць гадзіны не сустрэць аніводнага чалавека. Толькі надыкучлівыя чарнаморскія чайкі будуць з гэргатам лётаць па-над хвалямі, выглядаючы здабычу. Дый чаўны рыбакоў напэўна выйдуць у мора, і калі вы пабачыце ў далечыні белы ветразь, то, напэўна, адразу прыгадаеце паэтычны радок, вядомы ўсім са школьнага курса літаратуры.\nКалі вы змерзніце, можна сесці ў якую кавярню, замовіць кавы і зачаравана глядзець, як раскаляюцца на вуголлях жэзвэі, і як потым бармэн спрактыкаваным рухам разлівае ў вашу філіжанку духмяны чарналакавы струмень.\nБлізка набярэжнай стаіць Мікалаеўская царква – помнік архітэктуры канца 19 ст. У турыстычны сезон курортнікаў, якія заходзяць у царкву без дайпатрэбы, куды больш за вернікаў. Увосень людзей тут амаль не бывае – прынамсі, у будзённыя дні.\nНепадалёк царквы ўзвышаюцца мінарэты мячэці Джума-Джамі. Яна значна старэйшая за царкву – закладзена яшчэ ў 16 ст. Вернікаў тут таксама няшмат – апошнім часам татары, ці не асноўныя парафіяне мячэці, з’яжджаюць з анэксаванага Крыма з прычыны шматлікіх уціскаў. Праўда, на мусульманскія святы людзей каля мячэці ўсё адно багата: для мясцовых татараў дэманстрацыя сваёй рэлігійнасці – сваеабразная “хвіга” Маскве.\nАле ці не самую цікавую рэлігійную будыну лепш пакінуць на самы канец шпацыра. Гэта кенасы, храмавы комплекс караімаў, загадкавага крымскага народа, якіх ва ўсім свеце засталося, можа, некалькі тысяч чалавек. Цяпер у тых кінасах музей. Калі вы патрапіце ў Вялікую саборную кенасу, то яна абавязкова засацыюецца ў вас з сінагогай. Што, зрэшты, справядліва: караізм – вельмі блізкая да юдаізма рэлігія. Дзіўна, але падчас гітлераўскай акупацыі хітрамудрыя еўпатарыйскія караімы здолелі пераканаць нацыстаў, што да яўрэяў і юдаізма яны ніякага дачынення не маюць, і гэта ўратавала іх ад татальнага знічтажэння.\nУвечары, калі ў вас застуцца сілы пасля шпацыру, лепш за ўсё зноў вярнуцца ў кавярню на набярэжнай. Вецер пагоніць па-над морам ірваныя хмары. Вечар канчаткова размые няпэўныя абрысы на набярэжнай, у цемру зляціць бляклае святло ліхтароў. Вы замовіце каву і, падсумоўваючы дзённыя ўражанні, зразумееце, што аднаго толькі дня цалкам дастаткова, каб агледзіць тую Еўпаторыю ўздоўж і ўпоперак.\nРасея пачала будаўніцтва маста ў Крым


Апошнія некалькі месяцаў я працаваў над навучальнымі праграмамі для семінараў па лічбавым маркетынгу і сертыфікацыі міжнароднай кампаніі і універсітэта, адпаведна. Гэта было неверагоднае падарожжа - глыбокі аналіз таго, як рыхтуюцца нашы маркетолагі ў рамках афіцыйных праграм навучання, і выяўленне прабелаў, якія зробяць іх навыкі больш прадажнымі на працоўным месцы.\nКлючавым для традыцыйных праграм навучання з'яўляецца тое, што вучэбныя планы часта патрабуюць некалькіх гадоў для зацвярджэння. На жаль, гэта ставіць выпускнікоў на некалькі гадоў назад, калі яны выходзяць на працоўныя месцы, калі толькі не праходзілі вельмі канструктыўную практыку.\nБольш важнае, чым вывучэнне нязменнага ландшафту маркетынгавых тэхналагічных платформаў, маркетолагі павінны мець дысцыплінаваны падыход да планавання, вымярэння і выканання любой маркетынгавай ініцыятывы. Менавіта таму я распрацаваў кантрольны спіс маркетынгавай кампаніі... гэта поўны спіс, які гарантуе, што ваша ініцыятыва будзе максімальна паспяховай.


Лукашэнку ў Рызе некамфортна. Пра Беларусь і Расею – у каментарах Мацерэвіча, Кара-Мурзы і Караткевіч\nНа Рыжскай канферэнцыі здымачная група «Белсату» высвятляла, як нашыя суседзі успрымаюць ролю Беларусі на міжнароднай арэне .\nЛукашэнка гатовы раздаць беларусам зброю\nПра гэта кіраўнік Беларусі заявіў журналістам на палігоне пад Івацэвічамі.\n2018.10.05 22:00\tВІДЭА\nСёння ў «ПраСвеце» – пра стаўленне Усходу і Захаду да будучых выбараў прэзідэнта Беларусі, пра тое, каго вылучаць на іх дэмакраты. Як бачаць Беларусь палітыкі…\n2018.09.24 19:00\tВІДЭА\nУ Беларусі афіцыйна называюцца айчыннымі дзве расейскія вайны: з Францыяй у 1812-м і савецка-нямецкая 1941-45. Аднак, паводле даследаванняў беларускіх гісторыкаў, для нашага народу гэтыя войны…\nААН распавяла, колькі цывільнага насельніцтва было забіта на Данбасе цягам 4 гадоў\nМісія ААН у назіранні правоў чалавека ва Украіне падала апошнія звесткі пра колькасць ахвяраў сярод цывільнага насельніцтва ў перыяд узброенага канфлікту на ўсходзе краіны.\nДзень, які пачаў аб’яднанне сталінскай Беларусі з Беларуссю польскаю. Ці сцэнары агрэсіі супраць суседзяў, якія зрэалізавала Масква 80 гадоў таму, актуальныя сёння? Інтэрв’ю з Ігарам…\n2018.09.10 08:00\tВІДЭА\nСем з паловай тысячаў вайскоўцаў, 260 адзінак бранятэхнікі, каля 30 самалётаў і верталётаў – гэтакія сілы будуць задзейнічаныя ў камандна-штабных вучэннях, што распачаліся ў Беларусі…\n2018.09.07 22:00\tВІДЭА\nВайна пачнецца без абвяшчэння. «Прасвет» з Алінаю Коўшык\nЯк танна і бяспечна знішчыць расейскі танк? Наш эксклюзіўны рэпартаж з выставы зброі ў Польшчы. 31 краіна, 624 фірмы. Пасля Парыжу ды Лондану гэта трэцяя…\nАўтобус з дзецьмі трапіў пад авіяўдар, нанесены кааліцыяй на чале з Саудаўскай Аравіяй па горадзе Саада на поўначы Емена. У выніку бамбавання загінулі і атрымалі…\nСМІ: ЗША рыхтуюць ўдар па Ірану\nВысокапастаўленыя крыніцы ва ўрадзе Аўстраліі заявілі тэлеканалу ABC, што ЗША рыхтуюцца нанесці ўдар па ядравых аб'ектах у Іране. Атака можа адбыцца ўжо ў жніўні.\nВіцэ-спікер Вярхоўнай рады Украіны Ірына Герашчанка заявіла, што Расея гатовая абмяняць асуджаных ва Украіне расейцаў на ўкраінскіх палітзняволеных, якія сядзяць у расейскіх турмах. Абмен прапануецца…\nРасея можа прызначыць у Менск «пасла вайны»\nПаўнамоцны прадстаўнік прэзідэнта РФ у Прыволжскай федэральнай акрузе, а раней – старшыня ўраду Чачэніі Міхаіл Бабіч можа ўзначаліць расейскае дыпламатычнае прадстаўніцтва ў Менску.\n7-гадовы хлопчык з ДНР: «Я дапамагаю ў перастрэлках»\nНа старонцы расейскага журналіста Аляксандра Твярскога з'явілася відэа з 7-гадовым хлопчыкам Мікітам, які распавядае, як ён дапамагае вайскоўцам з так званай ДНР.


(Роўдз: ) “Гэтыя так званыя “выбары” больш падобныя на прызначэньне дзяржаваю ў парлямэнт, які зьяўляецца “пацёмкінскай вёскаю”. Гэтыя “выбары” нагадваюць нам рэфэрэндум 96-га году, калі вынікі былі вядомыя яшчэ да адкрыцьця выбарчых участкаў. Ёсьць шмат паведамленьняў, што ўлады ціснуць на людзей з мэтаю прымусіць іх галасаваць датэрмінова.\nАле найбольшы шок быў у нас, калі мы даведаліся, што некаторыя дырэктары школаў здымалі дзяцей з заняткаў і забавязвалі іх разносіць улёткі, прымушаючы тым самым да палітычнае дзейнасьці”, — зазначыў выканаўчы дырэктар МГФ Эран Роўдз.\n(Ярмошына: ) “Тое, што ўлады заклікаюць галасаваць і вядуць пэўную работу ў калектывах, заклікаючы прыйсьці і прагаласаваць, гэты факт ёсьць. Але гэта не парушэньне закону. Фактаў прымусу няма”.\n(Грыб: ) “Мы падрыхтавалі на сёньня 5600 наглядальнікаў і накіравалі іх на ўчасткі. Ва ўчастковыя камісіі, акруговыя. Праўда, ня ўсюль іх прынялі. Паводле маіх зьвестак, 26-ці адмовілі ў нагляданьні паводле надуманых падставаў”.


Самую вялікую бутэльку віскі ў свеце прадалі за $1,3 млн. - bydobry.com\nHomeНавіныСамую вялікую бутэльку віскі ў свеце прадалі за $1,3 млн.\nСамую вялікую бутэльку віскі ў свеце прадалі за $1,3 млн.\nУ Шатландыі на аўкцыёне была прададзеная самая вялікая бутэлька віскі ў свеце, піша gazeta.ru са спасылкай на выданне Metro. 311-літровы посуд каштаваў пакупніку $1,3 млн.\nПаведамляецца, што прададзены віскі з 32-гадовай вытрымкай належыць марцы Macallan. Вышыня бутэлькі, у якую быў пераліты алкаголь, – 180 см. Па дадзеных СМІ, яе аб’ём роўны 444 звычайным бутэлькам, што дазволіла ёй патрапіць у Кнігу рэкордаў Гінеса.\nPrevious articleРабота банкаўскіх карт у Беларусі адноўлена\nNext articleУ Брытаніі выявілі, што аматары кавы жывуць на траціну даўжэй за тых, хто яе не п’е


Галоўная → Жалеза → ИТ-аутсорсинг: особенности и виды преимуществ\n27 лістапада 2018 | Аўтар: itrecord | Каментароў няма »\nЗа апошні перыяд часу такія віды паслуг, як ІТ-аўтсорсінг маюць велізарную папулярнасць сярод мноства кампаній. Дадзены факт мае даволі простае тлумачэнне: ІТ-аўтсорсінг падае для заказчыкаў нашмат больш вольнага часу для таго, каб яны маглі займацца сваёй асноўнай дзейнасцю і не адцягвацца на няпрофільныя віды работ. Дзякуючы выкарыстанню падобных паслуг, кампанія мае магчымасць павысіць эфектыўнасць работы і вызваліць сябе ад некаторых функцый, такіх як: ІТ-забеспячэнне, забеспячэнне сувязі альбо вядзенне бухгалтэрыі. Таксама падобныя паслугі валодаюць шматлікімі перавагамі і для бюджэту самой кампаніі. Ёй не трэба будзе ўтрымоўваць у штаце свайго бухгалтара.\nІТ-аўтсорсінгам называецца частковая альбо поўная перадача работ, датычыцца падтрымкі, абслугоўвання і мадэрацыі ІТ-інфраструктуры ў рукі кампаній, якія спецыялізуюцца на абаненцкае абслугоўванне арганізацый і маюць у сваім штаце спецыялістаў з рознай кваліфікацыяй. Больш падрабязна вы можаце пачытаць тут https://ivit.pro/it-uslugi/it-autsorsing/. Выканання падобных работ - гэта профільны напрамак іх дзейнасці.\nДа галоўных пераваг аўтсорсінгу можна аднесці такія разнавіднасці пунктаў, як скарачэння і кантроль ўсіх выдаткаў. У мностве сітуацый менавіта аўтсорсінг, лічыцца больш танным, чым пошук супрацоўнікаў для штата кампаніі. Выкарыстанне паслугі аўтсорсінгу забірае ў шматлікіх кампаніях такія выдаткі, як бальнічныя і адпускныя для супрацоўнікаў, якія б выконвалі працу, якую выконваюць кампаніі аутсорсеры.\nТакже, кампанія не мае неабходнасці плаціць падаткі з заробкаў супрацоўнікаў. З-за выкарыстання паслуг аўтсорсінгу больш прасцей вылучыць фіксаваную суму, какая будзе накіраванай на паслугі дадзеных кампаній. Также, пры выкарыстанні гэтых паслуг, нашмат павялічваецца і хуткасць самой вытворчасці, якасныя тавары і паслуг, якія прапануюцца кампаніяй.\nДзякуючы выкарыстанню гэтых паслуг, кампанія можа выдатна падняць хуткасць і якасны пастаўкі ўласных тавараў і паслуг, непасрэдна для самога заказчыка. Не трэба набываць спецыяльныя віды абсталявання. Аўтсорсінгавыя кампаніі валодаюць ўжо ўсім неабходным абсталяваннем.\nЗніжэнне рызык пры выкарыстанні аўтсорсінгу - гэта незаменнае перавага для выкарыстання гэтых паслуг. Пры выкарыстанні такіх паслуг, кампанія перадае кампаніі-выканаўцу частку сваіх рызык, за якія кампанія выканаўца нясе сваю адказнасць. Поэтому, можна быць упэўненым у тым, што кампанія выканаўца зробіць усё магчымае для таго каб знізіць рызыкі па мінімуму.\nТут вы можаце напісаць каментар да запісу "ИТ-аутсорсинг: особенности и виды преимуществ".


De tomaso bigua - Агляды лепшых аўтамабіляў\nСпартыўны аўтамабіль De Tomaso Bigua быў сканструяваны вядомымі аўтамабільнымі дызайнерамі Marcello Gandini і Alejandro de Tomaso.\nУпершыню ён быў паказаны ў 1996 годзе на Жэнеўскім аўтасалоне і называўся Mangusta. У перыяд з 1998 па 1999 год аўтамабіль выпускаўся як De Tomaso, а з 2000 па 2001 насіў марку Qvale.\n2-дзвярны 2-мясцовы кузаў кабрыялет меў габарыты 4194/1900/1275 мм, колавая база складала 2670 мм, а каляіна 1590/1580 мм. Падрыхтаваная маса аўтамабіля была 1200 кг, а дапушчальная - 1400 кг.\nКанструкцыя складаны металічнай даху паводле падабенства Mercedes-Benz SLK дазваляла наладзіць верх аўтамабіля адкрытым цалкам, з Тарг альбо зачыніць шляхам націску кнопкі. Сярэдняя панэль-тарга магла прыбірацца ўручную, а задняе і бакавыя шкла апускаліся ўніз.\nУ дызайне інтэр'еру салона адчувалася ўплыў Ford: у элементах прыборнай панэлі і ў размяшчэнні органаў кіравання. Аўтамабіль абсталёўваўся клімат-кантролем, аўдыёсістэмай CD, электрашклапад'ёмнікамі, цэнтральным замкам і скуранымі сядзеннямі.\nБезнаддувный рухавік Ford V8 з размеркаваным упырскам і газаразмеркавальных механізмам DOHC меў аб'ём 4,601 л, яго максімальная магутнасць дасягала 304 л.з. пры 6500 аб / мін, а крутоўны момант - 395 Нм / 4800 аб. Колькасць клапанаў на цыліндр у матора складала 4; тып выкарыстоўванага паліва - АІ-95. Такія сілавыя агрэгаты ўсталёўваліся таксама на аўтамабілі Ford Mustang.\nУ адрозненне ад іншых мадэляў De Tomaso, якія мелі сярэдзіна кампаноўку матора, у Bigua ён размяшчаўся спераду падоўжна.\nДынаміка досыць цяжкага аўтамабіля уражвала - 4,2 секунды да 60 міль / ч (96,5 км / г).\nРухавік агрэгаціраваліся з 5-ступеністай механічнай каробкай перадач Borg-Warner небудзь з 4-ступеністым "аўтаматам" з кампутарным кіраваннем. Перамяшчэнне De Tomaso Bigua забяспечваў прывад на заднія колы.\nУ цалкам незалежнай жорсткай падвесцы выкарыстоўваліся шрубавыя спружыны спераду і ззаду. Развесовка па восях была ідэальнай і составляля 50:50.\nМагутныя тормазы як пярэднія, так і заднія былі дыскавымі вентыляванымі ад фірмы Brembo. Сістэма актыўнай бяспекі ўключала ў сябе ABS і дотормаживатель Brake Assist.\nСтандартны памер шын складаў 255 / 40ZR17.\nРулявое кіраванне з узмацняльнікам было залішне лёгкім, на амерыканскі манер, і ня давала поўнага пачуцці дарогі ў паваротах. Якасць вырабу і недарагія матэрыялы аздаблення салона таксама ня дацягвалі да ўзроўню заканадаўцаў мод у нішы спартовых аўтамабіляў, у прыватнасці, такіх як Porshe. У астатнім мадэль была досыць збалансаванай па асноўных паказчыках і пры гэтым досыць камфортнай, у адрозненне ад аналагічных машын еўрапейскіх вытворцаў.\nВарта адзначыць, што ў дадзеным класе Bigua прыходзілася канкураваць з такімі мадэлямі, як Qvale Mangusta, MG СВ і Porsche 911. Выпуск Bigua складаў усяго каля 500 адзінак у год з прычыны малаважнага попыту. У выніку у сярэдзіне 2001 года вытворчасць мадэлі было прададзена MG Rover і яе вытворчасць нязначнае час працягвалася ў рамках праекта Х80 пад маркай MG CB.


22 чэрвень 2017, 12:29\nКрыху раней штосьці падобнае заяўляў і Лукашэнка: «Найгалоўная ідэалёгія — гэта спорт. Спаборніцтвы спартовыя глядзяць мільёны. Гэта ўзьдзеяньне на людзей».\nВыходзіць, што ўсе спробы выгадаваць дзяржаўную ідэалёгію ў прабірцы адмысловых дзяржаўных ведамстваў і ўстановаў, прывязваючы яе да створаных на падставе савецкіх сымбаляў цяперашняй улады, каб «узьдзейнічаць на людзей», не далі ніякага плёну.\nПры ўсіх намаганьнях розных БРСМ, ідэалягічных вэртыкаляў, спэцслужбаў і немалых укладзеных сродках, на выхадзе аказаўся — нуль.\nАдказ на тое, чаму не атрымалася, здаецца, даволі просты. Таму што ідэя, як і душа, не гадуецца ў прабірцы. Ідэя — нешта жывое, прывабнае, зразумелае без усякіх тлумачэньняў і, пагатоў, навязваньня.\nЧаму ідэалёгію хочуць зьвязаць са спортам?\nАпроч таго, што сказаў Лукашэнка пра «мільёны людзей, якія глядзяць спартовыя спаборніцтвы», на яго, відаць, надта вялікае ўражаньне зрабілі пэрфомансы нашых і ўкраінскіх футбольных фанатаў пад час адборачных гульняў апошняга чэмпіянату Эўропы 2016 на тле расейска-украінскага канфлікту.\nСтадыёны ў Львове й Барысаве былі надзвычай красамоўных колераў і банэры — адпаведных тэкстаў. А футбольныя фанаты, у адрозьненьне ад апазыцыйных партый, — грамада зь вялікім энэргетычным патэнцыялам, творчым падыходам да справы й нефармальнымі стасункамі.\nВыціснуўшы палітычную апазыцыю ў маргінэс, не атрымалася туды ж выпхнуць і сымбалі незалежнае Беларусі — мову, бела-чырвона-белы сьцяг і Пагоню, і гэтыя сымбалі пры першай магчымасьці былі запатрабаваныя на стадыёнах.\nФанатамі пачалі ўзмоцнена займацца спэцслужбы. Арыштоўваць, даваць тэрміны, сачыць за дзейнасьцю, і іх запал удалося трохі зьбіць. Але і ўлада нешта зразумела пра найбліжэйшую пэрспэктыву для дзяржавы.\nНя ведаю, як пойдзе справа ў спн. Качанавай на глебе спорту ў якасьці новай беларускай ідэалёгіі, але ўвесь папярэдні досьвед у галіне шуканьня правільнага ідэалягічнага кірунку гаворыць пра тое, што пад сьцягі хакейнага «Дынама» можна сабраць хіба Менск-Арэну, але краіну пад гэтыя сьцягі не зьбярэш і дынамаўскімі сьцягамі не натхніш, як не сабралі й не натхнілі постсавецкімі пераробкамі.\nКраіна не хакейны клюб, краіне трэба жывыя не спартовыя, але нацыянальныя сымбалі, і над тым, што адчулі футбольныя фаны, здаецца, пачынаюць задумвацца і ўладныя колы.\nУ гэтым сэнсе вельмі паказальны выпадак з супярэчлівымі заявамі наконт вяртаньня ва ўжытак нацыянальнага сьцяга кіраўніцтва лібэральных дэмакратаў, партыі, празь якую ўлада агучвае магчымыя варыянты сваіх дзеяньняў. Здаецца, пакуль гэтая ініцыятыва ЛДПБ была прызнаная трохі заўчаснай. Пакуль.\nЯк у камэнтах з гэтае нагоды тонка падмеціў у фэйсбуку гарадзенскі журналіст Анджэй Пачобут: «Юстас ня так зразумеў Алекса».\nАле сам факт зьяўленьня такой ініцыятывы сьведчыць, што наверсе ідзе дыскусія пра кірунак разьвіцьця краіны і новай ідэалёгіі. Шукаюцца формы й адсочваецца рэакцыя грамадзтва. Які наступны крок будзе найбольш рацыянальным.\nНа тле апошніх падзеяў у нашым геаграфічным рэгіёне ясна адно, беларусам і беларускай дзяржаве, каб існаваць надалей, трэба жывое паветра, каб дыхаць, бо штучным паветрам не надыхаесься, яго папросту не бывае.


Порна Гульні Для Андроіда – Бясплатныя Гульні Онлайн Сэкс\nПорна Гульні Для Андроіда Гэта Ўсё Што Вам Трэба Сёння Ўвечары\nСвет онлайн-порнагульняў моцна змяніўся за апошнія гады. Я ведаю, што не многія людзі даюць гэтаму сродку шанец стаць альтэрнатывай порнафільмаў, таму што яны ведаюць, як ішлі справы ў індустрыі некалькі гадоў таму. У тыя часы, калі ў нас былі толькі флэш-гульні, было амаль немагчыма знайсці гульню, якая добра б працавала на мабільных прыладах. І тыя, якія будуць працаваць, прыйшлі з нізкаякаснай графікай і з гульнявым працэсам point and click, які быў не занадта інтэрактыўным. За апошнія некалькі гадоў многае змянілася., Як вы, магчыма, ужо ведаеце, большасць браўзэраў цалкам адмовіліся ад тэхналогіі Flash. Зараз уся справа ў HTML5, і мы сабралі калекцыю хардкорных гульняў, у якіх ёсць толькі гэта. Графіка ўражвае ў параўнанні з тым, што прапануюць мэйнстрым-гульні. Спагадлівасць цела і руху персанажаў забяспечаць вам значна больш рэалістычны гульнявой вопыт. І яны былі спецыяльна распрацаваны для працы на любым прыладзе, уключаючы ўсе вашы Android-тэлефоны і планшэты, якія вы можаце выкарыстоўваць.\nАле акрамя тэхнічна дасканалых гульняў, мы таксама прапануем мноства варыяцый на нашым сайце. У нас ёсць так шмат перагібаў, з якімі вы можаце эксперыментаваць ў гэтых гульнях. На гэтым сайце можна атрымаць асалоду ад ўсім - ад самых пачуццёвых порнагульняў да самых перакручаных фетышаў. У нас таксама ёсць гульні для геяў, у нас ёсць сэкс-гульні для жанчын, порна-гульні для пар і мноства іншых катэгорый, якія нельга знайсці на іншых сайтах. І самае лепшае ў калекцыі порнагульняў для Android-гэта тое, што мы прапануем яе бясплатна. Вам нават не трэба будзе станавіцца ўдзельнікам сайта., Больш падрабязную інфармацыю аб тым, што мы маем тут, чытайце ў наступных параграфах.\nВы не паверыце, якое разнастайнасць катэгорый і перагібаў мы маем на гэтым сайце. Усё, што пажадае ваша сэрца і розум, даступна на нашым сайце. У нас ёсць такое ж разнастайнасць, як і ў вашага любімага порнафільмы, таму што мы ўзялі іх самыя папулярныя катэгорыі і паклапаціліся пра тое, каб знайсці гульні, у якіх ёсць гэтыя перагіны. Як вы ўжо можаце сабе ўявіць, Самыя папулярныя катэгорыі на нашым сайце такія ж, як і на вашым любімым порна тубе. Сямейная сэксуальная фантазія прысутнічае ў многіх гульнях і ў многіх варыяцыях., Мы далі гульні, у якіх можна трахаць мам, сясцёр і дачок, і ў нас нават ёсць хентай-гульні з удзелам гэтага залому. Яшчэ адна катэгорыя, якую любяць члены нашага супольнасці, - гэта парадыйныя порнагульні. У нас ёсць пародыі на вельмі многае - ад мультфільмаў і серыялаў да фільмаў і відэагульняў. Вы можаце трахнуць так шмат цыпочек, такіх як Трэйсер з Overwatch, Эльза з Frozen, Лоіс Грыфін з Family Guy ці нават кім магчыма. У нас нават ёсць порнагульні Pokemon і My Little Pony на нашым сайце.\nГульні Для Жанчын І Пар\nМы з'яўляемся адным з нямногіх сайтаў, якія прапануюць правільныя гульні для дам. І калі вы чалавек, які чытае гэта, вы, магчыма, захочаце праверыць іх таксама. Гэта таму, што гэтыя гульні Не тое, што вы чакаеце. Яны не прыходзяць з пачуццёвымі гісторыямі пра ідэальных хлопцаў або мужоў. Калі справа даходзіць да порна, дамы такія ж непаслухмяныя, як і мы. Дамы таксама захапляюцца нейкімі перакручанымі і жорсткімі рэчамі., Некаторыя з іх атрымліваюць асалоду ад фантастычнымі гульнямі пра здраду жонкі, якія ў нас ёсць на сайце, якія ідуць з падрабязнымі гісторыямі аб тым, што адчуваюць галоўныя героі, калі яны шлюць сябе за спіной свайго мужа. А яшчэ ёсць некаторыя фантастычныя гульні з раганосцамі, у якіх яны змяняюць сваім мужычка прама ў іх на вачах. У гэтай калекцыі ёсць нават ролевыя гульні з згвалтаваннем.\nА потым у нас ёсць гульні для непаслухмяных пар. Калі вы калі - небудзь хацелі атрымаць асалоду ад порна са сваім партнёрам, але так і не знайшлі падыходнага відэа для прагляду, вам варта праверыць гэтую катэгорыю. Ёсць так шмат спосабаў, з дапамогай якіх вы можаце выйсці наперад са сваімі жаданнямі і перагібамі, з якімі вы хочаце паэксперыментаваць. Ёсць нават гульні, якія можна выкарыстоўваць у якасці падручнікаў або кіраўніцтваў для ідэальнага сэксуальнага вопыту. І ёсць так шмат дзеянняў, якія вы можаце ў цэлым атрымліваць асалоду ад на сайце. А той факт, што ўсе гульні былі зробленыя для таго, каб гуляць на вашым тэлефоне або планшэце, палягчае лагістыку прыняцця порна ў ложку., Я ўпэўнены, што вы выдатна праведзяце час, і ў нашай калекцыі ёсць яшчэ шмат цікавага.\nУсе Порна Гульні Для Андроіда Бясплатныя\nМы прапануем ўсе гэтыя гульні бясплатна, і мы не будзем прымушаць вас станавіцца ўдзельнікам сайта або бамбаваць вас рэкламай, як іншыя сайты ў індустрыі гульняў для дарослых. Мы знайшлі лепшы спосаб манетызаваць наш трафік, і гэты спосаб патрабуе ад нас якаснага трафіку. Якасны трафік у гэтай галіне азначае, што такія людзі, як вы, марнуюць на сайт больш, чым проста пару хвілін, і рэгулярна вяртаюцца за ім. Такім чынам, мы павінны былі прапанаваць вам лепшыя гульні, якія мы маглі знайсці, а не адганяць вас ад сайта ўсплывальным вокнамі або нескипируемой рэкламы., Калі вы згодныя з рэкламай з папулярных порнатрубак, вы таксама будзеце ў парадку з тым, што ў нас ёсць на нашым сайце, таму што мы прыходзім з меншай колькасцю рэкламы, чым яны. А таксама мы прапануем вам магчымасць каментаваць нашы гульні і ўзаемадзейнічаць з іншымі наведвальнікамі нашага сайта праз дошкі аб'яваў без неабходнасці рэгістрацыі. Усё тут зроблена для таго, каб прапанаваць ідэальны гульнявой вопыт для дарослых на вашым тэлефоне і планшэце. Атрымлівайце асалоду ад!


Мы гэта перажылі\n2002 г. пачаўся з увядзеньня ў наяўнае абарачэньне валюты краінаў Эўразьвязу — эўра. Насуперак змрочным прагнозам, эўра ўпэўнена пратрымалася цэлы год, не даючы спуску даляру.\nБеларусы атрымалі на пачатку студзеня добрую вестку — наша краіна далучылася да Канвэнцыі аб прызнаньні дакумэнтаў аб вышэйшай адукацыі ў эўрапейскім рэгіёне. Нашы дыплёмы атрымалі большую вагу.\nНа Каляды арыштаваны дырэктар МТЗ Міхаіл Лявонаў. Яго вінавацяць у “нядбайнасьці й злоўжываньні службовым становішчам, што прынесла шкоду дзяржаве”. Гучаць меркаваньні, што арышт быў папулісцкім ходам Лукашэнкі.\n24 студзеня ў італьянскім Асызы зьбіраюцца Папа, прадстаўнікі ўсіх хрысьціянскіх канфэсіяў і 11 нехрысьціянскіх рэлігіяў. Разам яны моляцца за мір.\nАд 8 да 24 лютага ў амэрыканскім Солт-Лэйк-Сыты адбываюцца ХІХ Алімпійскія гульні. У камандным заліку Беларусь займае 19 месца.\nУрад спрабуе эканоміць грошы на вайскоўцах. Ліквідуецца полацкая 350-я брыгада мабільных сілаў, а таксама яе выдатная вайсковая база ў Баравусе.\nУ сярэдзіне месяца зьяўляюцца першыя знакі пахаладаньня ў беларуска-расейскіх стасунках. А.Лукашэнка заяўляе журналістам: “Нераўнапраўнага Саюзу ня будзе. Чаму мы павінны рабіць так, як робіць Расея?”.\nНешматлікую дэманстрацыю на Дзень Волі брутальна разганяе міліцыя. Вынік: многія зьбітыя, 59 чалавек затрыманыя, зь іх 9 непаўналетніх.\nНа сьвітанку Дня Волі на свабоду выходзіць Андрэй Клімаў, прадпрымальнік і дэпутат Вярхоўнага Савету, які адседзеў 4 гады і вызваліўся па зьмякчэньні прысуду.\n30 сакавіка — парлямэнцкія выбары ва Ўкраіне. Перамагае правацэнтрысцкі блёк “Наша Ўкраіна” з апанэнтам прэзыдэнта Кучмы, былым прэм’ерам Віктарам Юшчанкам на чале.\nЯпіскап Іван (Хама), гадаванец Філарэта, стаў вікарным япіскапам Барысаўскім, а за пару месяцаў перасеў на багаты Берасьцейска-Кобрынскі пасад ФОТА УЛАДЗІМЕРA ШЛАПАКA\nСкандалы ў Каталіцкім Касьцёле. Супраць некаторых яго прадстаўнікоў высунутыя абвінавачаньні ў сэксуальных злачынствах. Папу нялёгка выпраўляць становішча, дый здароўе яго пагаршаецца. У красавіку Папа нават адмовіўся ад удзелу ў многіх царкоўных мерапрыемствах. Ня дзіва: у траўні Яну Паўлу спаўняецца 82 гады.\nБеларуская ўлада спрабуе пазбыцца місіі АБСЭ. Афіцыйны Менск не дае візаў супрацоўнікам місіі і не акрэдытуе новых работнікаў КНГ. 15 красавіка зьехаць зь Беларусі мусіць часовы кіраўнік місіі Мішэль Рывалье.\n16 красавіка галяндзкі кабінэт міністраў у поўным складзе ідзе ў адстаўку. Гэта сталася вынікам грамадзкага рэзанансу, выкліканага абвінавачаньнем, што Галяндыя вінаватая ў разьні, учыненай сэрбамі ў 1995 г. у Срэбраніцы.\n21 красавіка на парлямэнцкіх выбарах у Францыі нечаканага посьпеху дасягае крайне правы палітык Лё Пэн. Процістаіць яму дзейны прэзыдэнт Шырак. Гэтае процістаяньне ператварае Шырака ў нацыянальнага героя — ён атрымлівае ў другім туры 82% галасоў і перамагае Лё Пэна.\nПаводле сацыялягічных апытаньняў НІСЭПД, рэйтынг Лукашэнкі падае да 30%.\n27 траўня грузінскі спэцназ і рэйнджэры ЗША пачынаюць супольныя манэўры. Беларускія вайскоўцы практыкуюцца адны. Напрыканцы месяца пад Барысавам пачынаюцца вучэньні “Бярэзіна-2002” Паўночна-Заходняга апэратыўнага камандаваньня.\nРада нацыянальнай бясьпекі й абароны Ўкраіны заяўляе аб імкненьні краіны ўступіць у NATO. Праз пару дзён на сустрэчы з Кучмам у Чарнігаве Лукашэнка прызнае права Кіева ўступіць у блёк і кажа пра магчымасьць “адпаведнага кроку з боку Беларусі”.\nУ Карэі й Японіі адбываецца футбольны мундыяль. БТ спадзявалася “скрасьці карцінку” на якім іншым канале — ня выйшла. Нарэшце правы на трансьляцыю ў “Кірх-Мэдыя” купляюць. Немцы ставяць умову — камэнтаваць па-беларуску. Уся краіна сьмяецца з калечанай беларушчыны навіцкіх.\n13 чэрвеня “Ітэра” ўдвая зьмяншае пастаўкі газу ў Беларусь і патрабуе ад Менску сплаціць пазыкі. У той жа дзень ЗША афіцыйна выходзяць з дамовы аб проціракетнай абароне 1972 г. Расеі застаецца толькі “выказваць шкадаваньне”.\nПуцін на сустрэчы зь лекарамі кажа, што cаюзу Беларусі й Расеі ня будзе. Ён фактычна прапануе Беларусі стаць расейскай губэрняй. Гучыць знакаміты пасаж “пра мухі і катлеты”. У адказ 18 чэрвеня Лукашэнка перасьцерагае: “Ніякім Паўночна-Заходнім краем мы ня будзем!”\nСканчаецца суд над журналістамі гарадзенскай “Пагоні” Міколам Маркевічам і Паўлам Мажэйкам. Маркевічу даюць 2,5, Мажэйку — 2 гады “хіміі”. Суд прыцягнуў увагу міжнароднай грамадзкасьці, але рэжым на тое не зважае. 25 чэрвеня на частотах ОРТ пачынае вяшчаць Агульнанацыянальнае тэлебачаньне.\n16 ліпеня ўлады бяруць пад кантроль прафсаюзы. Старшынём ФПБ замест Франца Вітка робіцца Леанід Козік.\nХоць увогуле ліпень запомніўся ня гэтым, а нечуванай за апошнія дзесяць гадоў сьпякотай. Віцебшчына перажыла зьмяіную навалу — гадзюкі ад гарачыні павыпаўзалі з нораў. Колішні польскі прэзыдэнт Валенса мусіў празь сьпякоту згаліць свае знакамітыя вусы.\nПрыняцьцю гімну “Мы, беларусы” не зашкодзіла нават тое, што супраць выступілі Мая і Максім Клімковічы, дачка і ўнук — спадкаемцы аўтара ФОТА АНДРЭЯ ЛЯНКЕВІЧА\nУ пачатку жніўня пачаўся расейска-грузінскі канфлікт. Пуцін абвінаваціў Шэварднадзэ ў падтрымцы чачэнскіх паўстанцаў, а грузіны Расею — што парушае іхны сувэрэнітэт і бамбардуе Панкіскую цясьніну.\n14 жніўня Пуцін прапануе Лукашэнку альбо стварыць адзіную дзяржаву, альбо будаваць “аналяг Эўразьвязу”. Лукашэнка абураецца.\nУ Сярэдняй Эўропе пры канцы жніўня пачаліся катастрафічныя паводкі, а ў Беларусі лета скончылася закрыцьцём “Свободных новостей”.\nУ школах і гімназіях уведзеная дзесяцібальная сыстэма і пяцідзёнка. Навучальны год падоўжаны да канца чэрвеня.\n4 верасьня пад Крупкамі адбылася найбуйнейшая ў беларускай гісторыі аўтакатастрофа. Сутыкнулася 17 машынаў, загінула 10 чалавек.\n6 верасьня Беларускі патрыятычны саюз моладзі і Беларускі саюз моладзі аб’ядналіся ў Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі. Напярэдадні высьветлілася, што БПСМ разбазарыў грошай і маёмасьці на мільён даляраў.\nУ маскоўскіх газэтах “Завтра” і “Советская Россия” ды менскай “Советской Белоруссии” зьявілася стэнаграма тэлефоннай размовы Анатоля Лябедзькі з Барысам Нямцовым. А 16 верасьня галоўнаму рэдактару газэты “Рабочы” Віктару Івашкевічу за абразу прэзыдэнта вынесьлі прысуд — 2 гады “хіміі”.\n18 верасьня — вялікая прэс-канфэрэнцыя Лукашэнкі. Лукашэнка адмаўляецца ад ролі “зьбіральніка славянскіх земляў”.\n22 верасьня ў Нямеччыне перамагаюць сацыял-дэмакраты й “зялёныя”. Пры ўладзе застаецца Гергард Шродэр. А на зьезьдзе Саюзу пісьменьнікаў старшынём абіраюць 30-гадовага выкладчыка БДУ Алеся Пашкевіча.\nПрыняты новы закон “Аб свабодзе веравызнаньня й рэлігійных арганізацыях”, які ставіць Расейскую праваслаўную царкву ў прывілеяванае становішча.\n1 кастрычніка, падчас сустрэчы са старшынём Дзяржкамітэту памежных войскаў Аляксандрам Паўлоўскім, Лукашэнка пагражае Эўразьвязу: “Калі з 1 студзеня будучага году гэтыя выдаткі [на ахову мяжы] ня будуць кампэнсаваныя, мы ня зможам забясьпечыць бясьпеку Эўропы”.\nПачынаецца збор ахвяраваньняў (часам прымусовы) на новы будынак Нацыянальнай бібліятэкі.\n23 кастрычніка зь Беларусі выганяюць Барыса Нямцова — “за ўмяшаньне ва ўнутраныя справы краіны”. Гэты скандал губляе маштабнасьць на тле захопу чачэнцамі закладнікаў у маскоўскім тэатры на Дуброўцы. У выніку “вызваленьня” газам атручаныя ня менш за 130 чалавек.\nЗ 1 лістапада “Газпром” на 50% скарачае пастаўкі газу ў Беларусь. 6 сьнежня Лукашэнка называе дзеяньні “Газпрому” “беспрэцэдэнтнымі” і разважае, як Беларусі выйсьці з саюзнай дамовы. Прэм’ер Навіцкі тлумачыць, што беларускі ўрад... ня ведаў пра запазычанасьці.\nУ адстаўку сыходзіць старшыня КНР Цзян Цзэмінь. Адбываецца гэта ў рамках зьмены пакаленьняў і не выклікае пераменаў у кітайскай палітыцы.\nУ сярэдзіне лістапада Хусэйну ў апошні раз прапануюць пусьціць інспэктараў ААН на ірацкія вайсковыя аб’екты. Багдад паддаецца.\n20—21 лістапада ў Празе адбываецца саміт NATO. Яго ахрысьцілі “анты-Ялтай”: Літва, Латвія, Эстонія, Румынія, Баўгарыя, Славаччына й Славенія атрымалі запрашэньне далучыцца да блёку. Лукашэнка ўсімі спосабамі спрабуе трапіць на саміт, але візы не атрымлівае. 14 краінаў-сяброў ЭЗ абвяшчаюць, што ня пусьцяць на сваю тэрыторыю 8 вышэйшых чыноўнікаў беларускай дзяржавы, ЗША далучаюцца да іх.\nУ Токіё “зьнікае” Пятро Краўчанка. Праз суткі яго знаходзяць, а праз два тыдні Краўчанка вяртаецца ў Беларусь, абяцаючы надрукаваць сэнсацыйныя мэмуары.\n12—13 сьнежня — саміт Эўразьвязу ў Капэнгагене. Запрашэньне ў ЭЗ з 2004 г. атрымліваюць 10 краінаў Усходняй Эўропы. Эўропа прыйшла пад нашы дзьверы.\nІмаверная кандыдатка ў дэпутаты Мірсалімава: Пара ставіць помнікі Сталіну ў Беларусі 29


Прэзентацыя-практыкум па гісторыі сэксадносін у ВКЛ | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПрэзентацыя-практыкум па гісторыі сэксадносін у ВКЛ\nГісторык Наталля Сліж прадставіць 3 кастрычніка ў гарадзенскай «Цудоўні» сваю новую кнігу «Культура сексуальных стасункаў у Вялікім Княстве Літоўскім у XVI–XVII стст».\nНаталля Сліж больш за дзесяць год вывучае гісторыю шлюбу, сацыяльна-прававы статус жанчыны, асобныя аспекты міжполавых дачыненняў, актыўна звяртаючыся да методыкі гендарных даследаванняў.\nПра будучую прэзентацыю распавядае яе арганізатар, кіраўнік «Цудоўні» Андрэй Несцяровіч:\n– Гэта адно з вельмі нешматлікіх даследаванняў у сферы сэксуальнай культуры, то бок, у прынцыпе, разгляд культуры праз прызму міжполавых адносінаў, сексуальных адносінаў. Тое, пра што гаварыць звычайна не вельмі прынята, але што пры гэтым з’яўляецца неад’емнай часткай чалавечага існавання ў гэтым свеце. Прытым вельмі шмат цікавых фактаў, каторыя проста мяняюць нашае светаўспрыманне нават адносна сучаснасці, я ўжо маўчу пра мінуўшчыну.\nНа думку Андрэя Несцяровіча, сустрэча будзе адметная тым, што на ёй будуць і практычныя заняткі:\n– Чаму рэйтынг 18+? Таму што некаторыя рэчы ў агульна дазволеных і разумных межах будуць проста паказвацца на практыцы. І апрача інфармацыйнага складніка, можна будзе папрактыкавацца ў старабеларускіх заляцаннях, праверыць на сабе некаторыя практыкі проста на ўласных адчуваннях. Гэта будзе, напэўна, першы, прынамсі на маёй памяці беларускамоўны, назавём так, сэкс-семінар.\nАрганізатары сустрэчы кажуць пра тое, што на прэзентацыі можна будзе набыць кнігі і атрымаць аўтограф, задаць пытанні пра «беларускую камасутру» і атрымаць на іх адказы. А таксама адкрыць для сябе дзеянне пэўных тэхнік, датычных інтымных адносінаў.\nАндрэй Несцяровіч: Я культуру не прадаю, я яе прэзентую\nНаталля Сліж прэзентавала ў Менску сваю новую кнігу


Гіві Кбілашвілі цягам трох гадоў жыве ў Менску. Ён – саліст грузінскага балету «Lelo». Каб папоўніць рэпертуар беларускім танцам, Гіві едзе на фэст «Пятровіца» ў Любанскі раён. Герой праграмы – прафесіянал, але ці зможа ён пераняць беларускую манеру танцу?\nПаводле Сяргея Выскваркі, даследніка і папулярызатара беларускай народнай танцавальнай культуры, рухі ў танцы – не самае складанае. Важнейшае – унутранае адчуванне і манера выканання. Ад гэтага і залежыць нацыянальная прыналежнасць танцу.\nГіві Кбілашвілі ды Сяргей Выскварка\n«Народны танец – ад народу. Як хадзілі, так і танцавалі. Як і з песняй: як гаварылі, так і спявалі», – распавядае спадар Сяргей.\nСтрыманасць ды прастату ён лічыць галоўнымі рысамі беларускага танцу.\nДля Гіві пераняць гэтую «прастату» аказалася самым складаным.\n«Быць такім свабодным і такім простым вельмі складана», – скажа грузінскі танцор пасля першага ўроку.\nГіві не толькі будзе вучыцца беларускім танцам, але і правядзе майстар-клас па грузінскім танцы для ўдзельнікаў фэсту.\nГіві праводзіць майстар-клас па грузінскім танцы\nБеларусы вучацца танцаваць грузінскі танец\nЦі далі рады беларусы станчыць лезгінку? Да каго ў госці завітаў Гіві падчас свайго падарожжа ды якімі цікавымі гісторыямі падзяліўся? Як танцор прыгатаваў сапраўдны грузінскі шашлык і хачапуры? Глядзіце ў наступным выданні «Welcome ў Беларусь» (відэа вышэй).\nТэгі: адпачынак у Беларусі беларускі танец бязвіз грузін Грузія Камяніца лезгінка народныя танцы танцы турызм турысты фэсты


Усіх не перасаджаюць | Новы Час\nУсіх не перасаджаюць\nАляксандр Лукашэнка зноў пагражае тым, хто бударажыць «крыштальны сасуд, які ён нясе ў сваіх руках». Відавочна, яго не тое што занепакоіла — можна сказаць, раз’юшыла хваля стыхійных пратэстаў супраць збяднення насельніцтва і «эканамічнага цуду». Ён нават узяўся за сацыяльныя сеткі.\n14 чэрвеня падчас наведвання сельгаспрадпрыемства «Азярыцкі-Агра» Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці Лукашэнка проста абрынуўся на інтэрнэт. «У нас «свядомыя» ў Мінску ў сацыяльных сетках, інтэрнэце заклікаюць да забастовак. Я так буду глядзець, назіраць, а потым як шарахну — не паспеюць за мяжу перабегчы», — заявіў Лукашэнка.\nМіж іншым, сацыяльныя сеткі тут не пры чым. Усе страйкі ўзнікалі стыхійна, з мінімальнай каардынацыяй. Як паказвае практыка, сацыяльнымі сеткамі карыстаюцца тыя, каму «і так усё зразумела». Але толькі маленькая частка з іх гатовая на актыўныя дзеянні. Прыкладам, за скасаванне сумнавядомага Указу №60, які рэгулюе інтэрнэт, выказваліся сотні людзей — у інтэрнэце. А на дазволены (!) мітынг з гэтай нагоды прыйшло менш за сотню чалавек.\nІ ўжо, канешне, не вельмі карыстаюцца інтэрнэтам працаўнікі Трактарнага заводу альбо «Рэчыцапіва», дзе не так даўно ўзніклі стыхійныя страйкі.\nПэўна, больш за ўсё Лукашэнку пужае стыхійная салідарнасць людзей. Пасля таго, як аўтамабілісты заблакавалі рух транспарту на галоўным праспекце Мінска, шмат каму з іх былі выпісаныя штрафы. Агульная сума штрафаў склала больш за 3,3 мільёна рублёў. У рэкордныя тэрміны актывісты інфармацыйна-асветнай установы «За Аўто» з дапамогай грамадзянаў сабралі больш за гэту суму. І вечарам 10 чэрвеня ў адным з мінскіх аддзяленняў «Беларусбанка» заплацілі за аштрафаваных удзельнікаў акцыі пратэсту «Стоп-бензін» васьмю кілаграмамі грошай.\n100 тысяч з гэтай сумы актывісты перадалі купюрамі наміналам 10, 20 і 50 рублёў — гэта выкладзеная ў пакет дробязь і заважыла каля васьмі кілаграмаў.\nЛюдзі, якія знаходзіліся каля касы, пачалі здымаць працэс прыёму і пераліку грошай на камеры мабільных тэлефонаў і фотаапараты, што не спадабалася супрацоўніцам банкаўскага аддзялення. Пасля беспаспяховых спробаў забараніць здымкі і разысціся адна з супрацоўніц скарысталася «трывожнай кнопкай» і выклікала міліцыю.\nМіліцыянеры, якія прыбылі ў банк праз некалькі хвілін, так і не зразумелі, чаму іх выклікалі. Яны заявілі, што ніякіх парушэнняў не бачаць, і праз некалькі хвілін пакінулі будынак. Пералік грошай доўжыўся 45 хвілін.\nБольш за тое, пасля канчатковага падліку сума сабраных грамадзянамі сродкаў перавысіла 5,2 мільёна рублёў, — «ліміт» штрафаў перавышаны. Таму прынамсі 1 мільён рублёў з рэшты сродкаў, сабраных грамадскасцю для аштрафаваных, актывісты «За Аўто» перададуць у дзіцячы дом, паведаміў дырэктар установы Арцём Шаркоў. Астатнія грошы таксама могуць быць пераведзеныя на рахунак дзіцячага дома або будуць унесеныя ў «фонд» падтрымкі будучых «штрафнікоў».\nДумаю, што такая ж сітуацыя будзе і з тымі, хто блакаваў памежны пераход «Брузгі».\nАляксандру Лукашэнку лепш было б паглядзецца ў люстэрка. Бо народ ужо даўно зразумеў: калі ўрад кажа, што ўсё будзе добра, — чакай пагаршэння. Калі Нацбанк пераконвае, што дэвальвацыі не будзе, значыць, яна будзе абавязкова. Калі прэзідэнт абяцае ўрэгуляваць валютную сітуацыю за два месяцы — валюты ў абменніках не чакай. Гэта відавочны крызіс улады. І крызіс сістэмны.\n51% беларусаў лічаць, што праблемы з валютай у краіне — гэта вынік дрэннай эканамічнай палітыкі беларускіх уладаў. А 27% упэўненыя ў тым, што следства дзейнасці сілаў, зацікаўленых у падрыве стабільнасці ў краіне. Такія вынікі майскага апытання НІСЭПД (Вільнюс).\nМіж тым, ужо 67% лічаць, што ў Беларусі патрэбныя эканамічныя рэформы. А вось пра гатоўнасць узяць удзел у масавых акцыях пратэсту і страйках кажуць толькі 8% рэспандэнтаў.\nПаказальна, што амаль 55% беларусаў не вераць у афіцыйную асноўную версію тэракту 11 красавіка ў мінскім метро, што яго здзейсніў тэрарыст-адзіночка з нездаровай псіхікай.\nЗа эканамічныя рэформы 67% — гэта ўжо паказальнік. Але ж эканамічныя рэформы заўсёды цягнуць за сабой рэформы палітычныя. Не можа быць эканамічных рэформ без палітычных, бо ў краіну з іміджам «дыктатура», у краіну, супраць якой уводзяцца санкцыі, ніякі добрасумленны інвестар не сунецца. Інакш ёсць пагроза самому падпасці пад санкцыі. Каму гэта трэба?\nДарэчы, пра санкцыі. Прэзідэнт ЗША Барак Абама падоўжыў яшчэ на год санкцыі ў дачыненні да беларускіх чыноўнікаў, уведзеныя 16 чэрвеня 2006 года яго папярэднікам Джорджам Бушам.\nПаводле звестак прэс-службы Белага дома, санкцыі былі прыняты «ў сувязі з надзвычайнай пагрозай нацыянальнай бяспецы і знешняй палітыцы Злучаных Штатаў». Пагроза заключаецца ў дзеяннях «асобных членаў беларускага ўрада і іншых асоб, якія разбураюць дэмакратычныя працэсы або інстытуты, парушаюць правы чалавека». Гэта праяўляецца ў «палітычных рэпрэсіях, уключаючы затрыманні і знікненні; ва ўдзеле ў грамадскай карупцыі, у тым ліку адцягванне або неналежнае выкарыстанне дзяржаўных актываў ці злоўжыванне дзяржаўнай уладай».\nАбама заявіў пра заганы прэзідэнцкай выбарчай кампаніі ў Беларусі ў снежні 2010 года, насілле ў дачыненні да мірных дэманстрантаў, якія выйшлі абараняць свой выбар, пераследаванні і змяшчэнне ў турму апазіцыйных кандыдатаў, працяг рэпрэсій у адносінах да незалежных СМІ і актывістаў грамадзянскай супольнасці. «Усё гэта сведчыць пра тое, што беларускае кіраўніцтва робіць крокі назад у развіцці дэмакратычнага кіравання і павазе правоў чалавека», — сказаў ён.\nГэта наўпроставы «званочак» не толькі беларускаму кіраўніцтву, але і ўсяму сусвету: не звязвайцеся з Беларуссю! Нафты ў ёй, канешне, няма, але і каштоўнасці чагосьці вартыя.\nІ апошнюю кропку паставіў Міжнародны валютны фонд. Як заявіў кіраўнік місіі МВФ па Беларусі Крыс Джарвіс 13 чэрвеня на брыфінгу ў Мінску, МВФ пакуль не абмяркоўваў аб’ёмы фінансавай дапамогі Беларусі ў межах магчымай новай праграмы супрацоўніцтва. То бок, крэдыту ў доларах ад МВФ найбліжэйшым часам чакаць не даводзіцца.


Колькасьць беларускіх студэнтаў, якія вучацца за мяжой, рэкордная, — прафэсар Дунаеў | Люди | Твоё завтра\n» Колькасьць беларускіх студэнтаў, якія вучацца за мяжой, рэкордная, — прафэсар Дунаеў\nЯк толькі ў адукацыі зьяўляецца прагрэсіўны трэнд — гучыць вокрык зьверху\n— Калі ацаніць стан сёньняшняй беларускай вышэйшай адукацыі, дынаміку разьвіцьця за апошнія гады — то яна знаходзіцца ў стагнацыі, разьвіваецца ці дэградуе?\n— У цэлым маё ўражаньне такое, што сытуацыя дастаткова сумная. Беларуская вышэйшая адукацыя не прагрэсуе. І трэба мець на ўвазе, што, нават захоўваючы нейкі ўзровень, на фоне глябальнай агульнай адукацыйнай рэвалюцыі мы выглядаем надзвычай кансэрватыўнымі. Беларуская адукацыйная стратэгія цалкам няўцямная.\nУладзимер Дунаеў. Фота: Радыё Свабода\n— Гэты кансэрватызм, пра які вы кажаце, абапіраецца на кансэрватызм удзельнікаў адукацыйнага працэсу ў Беларусі — ці гэта загад зьверху, ад палітычнага кіраўніцтва?\n— Тут карціна даволі стракатая. Безумоўна, ёсьць элемэнты кансэрватызму, уласьцівыя самой сыстэме адукацыі. Балёнскі працэс — гэта такая «інтэрвэнцыя» звонку, якая падштурхоўвае беларускую сыстэму адукацыі да рэформаў.\nЗь іншага боку, ёсьць палітычныя «інтэрвэнцыі» з боку беларускага кіраўніцтва, якія блытаюць і прыводзяць у стан паралічу нашу сыстэму адукацыі і, у прыватнасьці, Міністэрства адукацыі. Як толькі ў нас зьяўляецца нейкі сучасны міжнародны трэнд, дык адразу гучыць вокрык зьверху. Пры гэтым ён не заўсёды разумны, і часта ягоная матывацыя незразумелая. У выніку прагрэсіўны працэс тармозіцца, набывае пачварныя формы. Таму я магу толькі паспачуваць Міністэрству адукацыі, якое круціцца, як вужака на патэльні. Бо, з аднаго боку, трэба выконваць тыя абавязаньні, якія ўзяла на сябе Беларусь у рамках Балёнскага працэсу. А зь іншага — выконваць тыя інструкцыі палітычнай улады, якія носяць несыстэмны, выпадковы, эмацыйны і часам дэструктыўны характар.\n— Якія канкрэтныя праблемы на сёньня найбольш спрыяюць адставаньню беларускай адукацыі ад усясьветных узораў?\n— На жаль, у нас няма ўцямнай стратэгіі разьвіцьця вышэйшай адукацыі. Міністэрства ў свой час нарадзіла пэўны канцэптуальны дакумэнт — нават насуперак таму, што ў яго няма на гэта паўнамоцтваў. Гэта выключнае права прэзыдэнта Беларусі. Але ён ніякіх канцэптуальных стратэгіяў не прапаноўвае, таму Міністэрства прапанавала сваю.\nАднак гэтая стратэгія кансэрватыўная і не адказвае на тыя выклікі, якія стаяць перад сыстэмай адукацыі. Нам неабходная канцэпцыя, якая была б вынікам сур’ёзнага экспэртнага аналізу і публічнага грамадзкага абмеркаваньня.\nНаша сыстэма адукацыі дагэтуль існуе ў адрыве ад патрабаваньняў рынку працы. Ёсьць эўрапейскія мэханізмы, якія мы павінны былі ўвесьці. Але гэты працэс ідзе вельмі марудна, і на сёньня Беларусь — адзіная краіна, якая не рэфармавала сваю сыстэму прафэсійных кваліфікацыяў. Мы жывём яшчэ ў савецкай эпосе.\nІснуе сур’ёзнае пытаньне, зьвязанае з сацыяльным вымярэньнем вышэйшай адукацыі. Наш нацыянальны лідэр БДУ ганарыцца тым, што трапляе ў розныя рэйтынгі. Там ёсьць адзін паказьнік, які зьяўляецца фундамэнтальным і аб’ектыўным. Дык вось, індэкс цытаваньня БДУ 1–1,5 працэнта. Але Тартускі ўнівэрсытэт мае 18 працэнтаў, а лідэр, Гарвард, — 99,8 працэнта.\nЧасам ідзе проста замазваньне праблемы, як гэта адбываецца з цэнтралізаваным тэставаньнем. Мы бачым, што якасьць сярэдняй адукацыі вельмі нізкая. Мы бачым гэта — і замест таго, каб падвышаць гэтую якасьць, мы паніжаем плянку патрабаваньняў цэнтралізаванага тэставаньня. Каб усім здавалася, што ў нас усё ў парадку.\nУ цэлым наша вышэйшая адукацыя становіцца менш даступнай\n— Чым вы тлумачыце кансэрватыўную пазыцыю ўладаў што да адукацыйных рэформаў? Я разумею, калі ўлада не дапускае палітычных ці нават эканамічных рэформаў — бо яны могуць пагражаць яе стабільнасьці і ўстойлівасьці. Але чаму ідзе непрыманьне новых павеваў у адукацыі?\n— Вельмі шмат прычынаў, у тым ліку і эканамічных. У цэлым наша вышэйшая адукацыя становіцца менш даступнай, у тым ліку для ўразьлівых групаў насельніцтва. Нібыта гэта пярэчыць палітыцы ўлады, зьвязанай з сацыяльнай справядлівасьцю. Дык гэтай сацыяльнай справядлівасьці ў вышэйшай адукацыі ўсё менш, доля выпускнікоў сельскіх школаў сярод студэнтаў скарачаецца. Зьмяншаецца доля інвалідаў сярод студэнтаў, і гэтак далей.\nПа ўсім відаць, што ўся сацыяльная дэмагогія наконт роўнасьці траціць сэнс на фоне эканамічных праблем. Мы бачым, як скарачаецца фінансаваньне вышэйшай адукацыі: за апошнія 5 гадоў — працэнтаў на 40. У разьліку на аднаго студэнта затраты кансалідаванага бюджэту зьменшыліся з 2300 эўра ў год да 1700. Сярэдняе значэньне па Эўропе — 7000 эўра.\nЧым менш грошай, тым менш даступная будзе адукацыя і тым ніжэйшая — якасьць. Безь фінансаваньня адукацыі разьлічваць, што нешта зьменіцца, вельмі цяжка. Але ўлада за кошт адукацыі вырашае нейкія іншыя праблемы. Якая мы ІТ-краіна, калі якасьць чалавечага капіталу з году ў год будзе пагаршацца?\n— У сувязі з гэтымі працэсамі беларускія студэнты ўсё больш абіраюць іншыя краіны. Як выглядаюць гэтыя лічбы?\n— У Беларусі колькасьць студэнтаў, якая навучаюцца за мяжой, проста рэкордная. Па-першае, у нас скарачаецца ўвогуле студэнцкі кантынгент: было 420 тысяч, цяпер 266. Але доля студэнтаў, якія навучаюцца за мяжой, — каля 10 працэнтаў. Гэта больш, чым у іншых краінах. Цяпер гэта каля 24 тысяч. Ёсьць статыстыка UNESCO, яна трошкі спазьняецца па гадах, але ўласнай беларускай статыстыкі тут няма.\nМожна параўнаць: беларускіх студэнтаў, якія навучаюцца за мяжой, прыблізна гэтулькі ж, як расейскіх. Уявіце сабе! Пры тым, што насельніцтва Расеі ў 15 разоў большае. Гэта кажа пра тое, што беларускія студэнты вельмі нацэленыя на атрыманьне адукацыі за мяжой. І як толькі ў Беларусі ўзьнікаюць неспрыяльныя сацыяльныя ці палітычныя ўмовы — ідзе скачок цікавасьці да адукацыі за мяжой.\nДоўгі час у гэтым сэнсе дамінавала Расея — каля 70 працэнтаў беларускіх студэнтаў, што вучыліся за мяжой, выбіралі Расею. Але апошнім часам актыўна расьце доля Польшчы, і доля Расеі скарачаецца да 60 працэнтаў і менш.\nСытуацыю, я думаю, яшчэ больш абвострыць «закон аб адтэрміноўках», адукацыя за мяжой яўна стане яшчэ больш прывабнай. Сама інтэрнацыяналізацыя адукацыі не нясе ў сабе нічога кепскага. Але ў Беларусі праблема ў тым, што тыя, хто зьяжджае навучацца за мяжой, ня вельмі імкнуцца вяртацца назад, ня вельмі імкнуцца вяртаць здабыты імі інтэрнацыянальны досьвед на Радзіму.


Вобраз маці, жанчыны, каханай у паэзіі Максіма Танка | Максім Танк | Паэтычная старонка\nВобраз маці, жанчыны, каханай у паэзіі Максіма Танка\nканя накармлю, напаю,—\nМаксім Танк — пясняр вечных тэмаў. Вечная тэма — тэмамаці, жанчыны, каханай. Жанчына можавыступаць у розных абліччах. Але адно аблічча яе неўміручае — каханне, любоў. Калі здольная яна на гэта — яна жанчына. Маці. Любая. Дарадчыца. Ратавальніца.\nЖанчына, па Танку, — заложніца (у добрым значэнні гэтага слова) наканаванага ёй абавязку — любіць, кахаць. Паводле кахання нараджаюцца яе дзеці. I працягваюць яе добрыя справы, стараюцца быць на яе падобнымі. Каханне і звязаная з ім прыгажосць забяспечваюць ёй духоўную бессмяротнасць. Я не абмовілася — менавіта духоўную, а не фізічную.\nТак падумалася, калі перачытвала каторым разам славуты Танкаў верш «Готыка «Святой Анны». Велічны храм. Выява святой Анны. Нібыта грэшніца, але святая. Пакараная смерцю ў адпаведнасці з цемрашальскай мараллю, але вышэйшая сілай духу. Гэтай сілай духу, асляпляльнай знешняй прыгажосцю яна так зачаравала ката, што той тройчы ўзнімаў сякеру, і тая тры разы грукалася аб зямлю.\nСпаленая на агні, яна перамагла тых, хто паставіў сябе вышэй кахання, вышэй прыгажосці. Я паставіла побач каханне і прыгажосць, таму што іначай быць не можа. Калі парушаецца гармонія кахання і чорныя сілы накладваюць на яго сваю змрочную пячатку, разбураецца яно, і разбураецца адпаведная яму прыгажосць. Нічога не можа быць вышэйшага за каханне і прыгажосць — вось адзін філасофскі вывад Максіма Танка.\nПаводле кахання і прыгажосці нараджаецца жыццё. Усё тут узаемазвязана. Ідэя гэта асабліва яскрава выяўляецца ў вершы Танка «Ave Maria». Гэты верш выдатна прааналізаваў у сваёй цікавай кніжцы «Сустрэчы з днём сённяшнім», напісанай яшчэ ў канцы 60-х гадоў арыгінальны беларускі паэт, даследчык беларускай літаратуры, аўтар цудоўных кніг пра Купалу (раман-эсэ «Як агонь, як вада...»), Скарыну («Францыск Скарына, або Сонца Маладзіковае»), падручнікаў па слоўным мастацтве.\nДаследчык акцэнтуе ўвагу на тым, што паэт праводзіць у вершы ідэю загубленага мацярынства, схаванай у скляпеннях прыгажосці. Яно так і ёсць: за кратамі, у ізаляцыі ад свету, апынаецца прыгажуня-манашка, цудоўная кветка прыроды, патэнцыяльная каханка («О, як кахалі б вусны такія!»), маці («О, як кармілі б грудзі такія!»), працаўніца («О, як бы жалі рукі такія!»).\nВоклічы мастака, рэфрэн «Ave Maria», што паўтараецца ў кожнай страфе, сведчаць пра непрыняцце ім такой сітуацыі, калі каханне, мацярынства, прыгажо.сць у адным цэлым апынаюцца ў цемрадзі, схаванымі ад вачэй людзей. Паэт услаўляе Жанчыну, якая выпраменьвае і на яго, і на ўвесь свет прамяні радасці, нечага святочнага, натхняе, акрыляе, узнімае над будзёншчынай, прымушае забыцца на ўсё пачварнае і нізкае.\nПаэт рады сустрэчы з цудам прыроды і засмучоны, што яно раптоўна знікае пад каменнымі скляпеннямі храма. Нехта з маіх знаёмых назваў верш Максіма Танка антырэлігійным па змесце. Я не пагадзілася з ім: на першым месцы ў творы прыгажосць, Жанчына, а рэлігія мае да гэтага толькі ўскоснае дачыненне. Рэлігія, храм не вінаватыя ў тым, што гераіня абрала такі шлях, паклала на боскі алтар сваю незвычайную прыгажосць.\nМаксім Танк — паэт філасофскага мыслення не мог паставіць перад сабой меркантыльную мэту — выкрыць рэлігійны дурман, які нібыта перашкаджае натуральнаму руху рэчаў, пазбаўляе Жанчыну права стаць Каханай, Маці, Працаўніцай наполі. Калі нешта падобнае ў вершы і ёсць, то, паўтараю, яно далёка не на першым плане. Я вызначыла б ідэйны пафас гэтага твора як гуманістычны, як заклік да шанавання жаноцкасці, кахання, прыгажосці.\nМнога чытаю твораў беларускіх і рускіх паэтаў. Многа думаю пра асобныя вершы, радкі, паэзію асобных аўтараў у цэлым. Назіраю, што некаторыя аўтары (пераважна мужчыны) просталінейна падыходзяць да раскрыцця праблемы кахання, мацярынства. Аблегчана неяк выказваюцца яны пра свае пачуцці. Любуюцца і захапляюцца больш сабой, сваёй знешнасцю (тыпу — а нішто сабе, яшчэ падабаюся жанчынам). Няма святога рыцарскага абагаўлення жанчыны, мадонны ў іх творах. Такога, якое было ў Багдановічавых шэдэўрах («Мадонны», «Вераніка»).\nУ Максіма Танка ў лірыцы пра каханне, каханую, маці, жанчыну-працаўніцу я чую, бачу, перажываю падобныя рыцарскія адносіны да даравальніцы жыцця на зямлі. Можа, мне думаецца так таму, што я сама дзяўчына? Магчыма, гэта мне проста так здаецца? Але хіба не пераконвае нас у правільнасці майго назірання верш, прааналізаваны вышэй? Хіба не пераконвае ў гэтым твор «Мыццё бабкі Улляны».\nЁн сюжэтны (дарэмна пішуць, не зусім правільна падаюць у літаратуразнаўчых слоўніках, што лірыка бессюжэтная). Сюжэт нават часткова падзейны, эпізадычны: памерла вечная працаўніца бабка Улляна, якая не вылазіла з агарода, не адыходзіла ад печы — вечна палола, капала, сеяла, цягала чыгункі з варывам. Людзі сабраліся, каб абмыць яе перад дарогай у вечнасць. I не могуць дамыцца працоўных, скурчаных, мазольных рук — так у іх уеліся пясчынкі, сажа, сок зёлкаў. I вось такія ж, як яна, людзі бядуюць пра тое, як жа яна будзе такімі рукамі «ў дзверы раю стукаць».\nВыдатны твор. Усё такое празрыстае і зразумелае ў ім. Бабка Улляна — сімвал нашай неўміручасці, святасці, працалюбства, вернасці зямлі і спрадвечнай хлебаробскай справе. Такая ж ідэя закладзена і ў вершы «Рукі маці» — ідэя сонечнасці, светласці і святасці таго, што робіць на зямлі Жанчына, Маці. Маці заходзіць у хату, кладзе на стол свае святыя, спрацаваныя рукі, якія цалавалі вятры, і святлее ад іх у доме, як ад сонца. Жанчына — Каханая — Маці — Праца — Жыццё — вось цэнтральныя вобразы-сімвалы паэзіі Максіма Танка. Гуманістычнай, адкрытай. I ніхто і ніколі не пераканае мяне ў тым, што ў савецкі час стваралася слабая паэзія, што Танк пісаў вершы, прысвечаныя партыі, камуністам, а таму яны не маюць ніякай эстэтычнай каштоўнасці. Вершы песняра пра вечнае, агульначалавечае — для ўсіх, на вякі.


У Маладзечне будуць гуляць каманды вышэйшай лігі? – RH.by\nНавіну пра тое, што маладзечанскі стадыён разглядаецца як дамашні для мінскай камандай “Іслач”, агучыў галоўны трэнер каманды Віталь Жукоўскі.\n“РГ” вырашыла спраўдзіць чуткі пра гэта і пагутарыла з тымі, хто будзе прымаць рашэнне.\nСяргей Мельнікаў, дырэктар футбольнага клуба “Іслач”, не выключае такую магчымасць:\n– Справа ў тым, што маладзечанскі стадыён адпавядае ўсім патрабаванням федэрацыі футбола і патрабаванням УЕФА. Тут і адпаведнае пакрыццё, і асвятленне. Сезон пачынаецца ў красавіку, таму да гэтага часу мы яшчэ паспеем вызначыцца са стадыёнам. А што, маладзечанцы вельмі хочуць, каб “Іслач” гуляла ў іх?\nНа пытанне, ці танная арэнда стадыёна ў Маладзечне ў параўнанні са сталіцай, Сяргей Мельнікаў патлумачыў, што грашовае пытанне тут вельмі ўмоўнае, таму што калі каманда ўсё ж абярэ гэты стадыён, то тады трэба будзе выдаткоўваць грошы на дастаўку каманды да дамашняга стадыёна.\nМаладзечанскія фанаты засумавалі па сапраўдным футболе\nСяргей Мельнікаў прызнаўся, што разгледзець стадыён у Маладзечне яму прапанаваў памочнік трэнера іх каманды, былы маладзечанец, выхавальнік маладзечанскай футбольнай школы Уладзімір Макоўскі:\n– Ну, канешне, я кіраваўся тым, што сам маладзечанец. І памятаю, што ў Маладзечне вельмі добры стадыён.\nА мясцовая каманда гуляе ў другой лізе, і стадыён больш прастойвае, чым выкарыстоўваецца.\nЯшчэ на выбар стадыёна ўплывае тое, што ўсе мінскія стадыёны занятыя. Ну, і па-другое, я ведаю, якія ў Маладзечне фанаты і аматары футбола.\nНе можа мясцовая каманда падарыць фанатам задавальненне ад футбольных матчаў, спадзяёмся, што гэта зробім мы.\nКалі “Іслач” усё ж такі сваім стадыёнам абярэ маладзечанскі, то ў мясцовых аматараў футбола з’явіцца магчымасць наведваць матчы такіх камандаў, як БАТЭ, “Дынама” (Мінск), “Шахцёр” (Салігорск) і гульні іншых камандаў вышэйшага дывізіёна.\nЗ намі пакуль ніхто не размаўляў\nДырэктар гарадскога стадыёна Аляксей Язневіч прызнаецца, што прадстаўнікоў каманды “Іслач” ён бачыў на стадыёне, але з канкрэтнай прапановай супрацоўнічаць да яго ніхто пакуль не звяртаўся:\n– Мяркую, трэба пачакаць канца сезона. І пытанне, хутчэй за ўсё, вырашыцца ўжо пасля Новага года. Было б добра, каб на карысць нашага стадыёна.\nАпошняя гульня сезона адбудзецца ў суботу\nУ суботу, 14 лістапада, на гарадскім стадыёне пройдзе апошні матч сезона 2015 года.\nКаманда “Маладзечна ДЮСШ-4” згуляе супраць Клецка. Пачатак гульні а 13 гадзіне. Фанаты маладзечанскай каманды абяцаюць, што канец сезона будзе запамінальны і яскравы.\nПредыдущая статьяУ свежым нумары “РГ”: жыццёвыя гісторыі гандляроў з маладзечанскага рынку, праграма святкавання “Дажынак” у Вілейцы\nСледующая статьяКаб не плаціць аліменты на дачку, маладзечанец з’ехаў у Расію


Вясна ідзе: якія птушкі ўжо вярнуліся ў Беларусь? Вясна ідзе: якія птушкі ўжо вярнуліся ў Беларусь?\nВясна ідзе: якія птушкі ўжо вярнуліся ў Беларусь?\nАпошнія навіны,Навіна арганізацыі ад 14 лютага 2019 года\nміграцыя птушак птушкі штодня\nХаця даўно праверана, што першая ластаўка вясны не зробіць, птушкі ўносяць свае папраўкі ў самыя правільныя прыслоўі.\nПтушкі вяртаюцца ў Беларусь. Фота Вадзіма Пракапчука\nПа-сапраўднаму нечаканым і адначасова прыемным стала з’яўленне ў месцах свайго рэгулярнага гнездавання першых шэрых гусяў і шэрых жураўлёў. Як паведаміў Іван Каляда, 10 лютага адзінкавыя пары гэтых прыгожых птушак былі адзначаныя каля ўрочышча Зляціна на паўднёва-заходняй ускраіне Белавежскай пушчы. Гэта нядзіўна, бо апошнімі гадамі расце колькасць жураўлёў на зімоўцы на ўсходзе суседняй Польшчы. Апрача таго, у папярэднія зімы былі адзінкавыя факты зімоўкі гусяў і жураўлёў на тэрыторыі нашага Нацыянальнага парка.\nУ той самы дзень у пойме ракі Лясной Правай ля вёскі Вялікае Селішча Віктар Андрушкевіч адзначыў вялікую белую чаплю. 11 лютага ў ваколіцах вёскі Панасюкі пара лебедзяў-клікуноў па-вясноваму гучна “трубіла” на мясцовай, пакуль усё яшчэ замерзлай, залітай тарфапляцоўцы. Некалькі дзён запар 6 гусяў-гуменніц рэгіструюцца на рацэ лясной ля вёскі Вугляны (паведамленне Віталя Кузько). Тамсама 11 лютага азначаныя першыя кнігаўкі – пра гэта паведаміў Іван Іванюковіч. Усе гэтыя назіранні можна з пэўнасцю канстатаваць менавіта як факт першага вясновага з’яўлення ўсіх пералічаных вышэй водна-балотных відаў птушак, бо падчас снежаньскіх назіранняў і зімовых улікаў гэтыя віды не рэгістраваліся.\n13 лютага на захадзе нашай краіны былі адзначныя першыя сёлета палявыя жаўрукі (Alauda arvensis), за якімі, без сумневаў, хутка прыляцяць і іншыя віды птушак, якія ў нас не зімавалі. І хаця гэтая падзея адбылася сёлета амаль на 20 дзён раней, чым летась, гэта не «рэкордны» прылёт — у 2016-м першых жаўрукоў бачылі ў Беларусі ўжо 9 лютага!\nПадчас чарговага выезду для арніталагічных даследаванняў у заказнік і ТВП «Гродзенская Свіслач», Дзмітры Вінчэўскі і Юры Лукашэнка ў пойме ракі Верацейкі сустрэлі палявога жаўрука. Было гэта ў Бераставіцкім раёне Гарадзеншчыны, а прыкладна праз паўгадзіны Андрэй Храмогін, старшыня Гродзенскага абласнога аддзялення АПБ, адзначыў яшчэ адну птушку на паўднёвым ускрайку Гродна.\nУ гнездавой калоніі ў м. Вялікія Эйсманты (Бераставіцкі раён), гракі (Corvus frugilegus) актыўна збіралі матэрыял і папраўлялі свае гнёзды. Паводле апошніх уяўленняў, у нас зімуюць як «нашы» птушкі, якія потым у нас жа і гняздуюцца, і птушкі з больш паўночна-усходніх рэгіёнаў — напрыклад, Расіі. Частка ж беларускіх гракоў ляціць на зімоўку ў Чэхію і Германію.\nКалі прыляталі некаторыя віды-мігранты за апошнія пяць гадоў (першыя рэгістрацыі для краіны) можна пабачыць на сайце “Птушкі штодня”.\nПаводле Дзмітрыя Вінчэўскага і Вадзіма Пракапчука