Алімбекава заняла 3-е месца ў гонцы пераследу на этапе Кубка свету | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nАлімбекава заняла 3-е месца ў гонцы пераследу на этапе Кубка свету\nБеларуская біятланістка Дзінара Алімбекава заняла трэцяе месца ў гонцы пераследу на пятым этапе Кубка свету ў нямецкім Оберхофе.\nПасля пяці чацвёртых месцаў у асабістых гонках цяперашняга сезону Алімбекава ўсё ж здолела дабрацца да п’едэстала гонару. Пры двух промахах на чатырох агнявых рубяжах беларуска саступіла 42,7 секунды лідару агульнага заліку нарвежскай біятланістцы Марце Олсбю-Ройселан. Другое месца заняла шведская біятланістка Ханна Эберг.\nУ мужчынскай гонцы пераследу на 12,5 км перамог французскі біятланіст Кент Фіён Маі, другім фінішаваў швед Себасцьян Самуэльсан, трэцяе месца заняў нарвежац Тар’е Бё. Наступны этап Кубка планеты запланаваны правесці з 12 па 16 студзеня ў нямецкім Рупольдынгу.\nАляксандра Сасновіч прайграла ў фінале турніру ў Мельбурне\nБеларуская тэнісістка Аляксандра Сасновіч, якая займае 107-е месца ў сусветным рэйтынгу, трэці раз у кар’еры пацярпела паразу ў фіналах турніраў пад эгідай WTA. У аўстралійскім Мельбурне на спаборніцтвах з прызавым фондам 239 тысяч даляраў беларуска ў трохсэтавым паядынку саступіла прадстаўніцы ЗША Амандзе Анісімавай, якая мае 78-ы нумар рэйтынгу WTA. У першай партыі, якая доўжылася амаль гадзіну, Сасновіч вяла 4:2, але суперніцы ўдалося пераламіць ход гульні і выйграць – 7:5. У другім сэце беларуска поўнасцю перайграла Анісімаву, аддаўшы ёй толькі адзін гейм – 6:1. У вырашальнай партыі Аляксандра Сасновіч адразу выйграла тры гейма запар, а потым гульня ў яе разладзілася і яна прайграла з лікам 4:6. Сустрэча працягвалася 2 гадзіны 7 хвілін.\nГомельскі БЧ трэці раз выйграў Кубак Беларусі па міні-футболе\nГомельскі клуб БЧ трэці раз стаў уладальнікам Кубка Беларусі па міні-футболе. У вырашальным паядынку 32-га кубкавага розыгрышу спартоўцы БЧ на пляцоўцы мінскага палаца спорту „Уручча” адолелі ў авертайме землякоў з ВРЗ з лікам 3:2. У паўфіналах спартоўцы ВРЗ разграмілі „Барысаў-900” 10:0, а БЧ упэўнена перайграў гарадзенскае „УУС-Дынама” 7:2.\nСалігорскі „Шахцёр” згуляе з „Црвенай Звездай” на зборы ў Турцыі\nСалігорскі „Шахцёр” згуляе з сербскай „Црвенай Звездай” на зборы ў Турцыі. Як паведамляе прэс-служба бялградскага клуба, таварыскі матч адбудзецца 3 лютага ў Анталіі. „Шахцёр” пры гэтым пакуль не паведамляў аб перадсезонных планах і замежных зборах.\n„Ювентус” адолеў „Рому” ў вар’яцкім матчы\n„Ювентус” на выездзе перамог „Рому” ў матчы 21-га тура чэмпіянату Італіі – 4:3. Каманда Масіміліяна Алегры да 53-й хвіліны саступала з лікам 1:3, а на 81-й быў выдалены абаронца турынцаў Матэйс дэ Ліхт.\n„Юве” з 38 баламі ідзе пятым у турнірнай табліцы, у „Ромы” 32 ачкі і восьмая пазіцыя. „Мілан” упэўнена перамог „Венецыю” 3:0. Голам адзначыўся Златан Ібрагімавіч. „Венецыя” стала 80-м клубам з топ-5 ліг Еўропы, якому забіў 40-гадовы швед.\nХакеісты „Віцебска” абыгралі „Лакаматыў” у матчы чэмпіянату Беларусі\nХакеісты „Віцебска” здабылі звышвалявую перамогу над аршанскім „Лакаматывам” у хатнім матчы чэмпіянату Беларусі – 4:3. Да дзявятай хвіліны гульні гаспадары саступалі 0:2, а ў другім перыядзе адрыў аршанцаў вырас да трох шайб. Аднак усяго праз 20 секунд пасля трэцяга ўзяцця брамкі гаспадары намаганнямі Дзяніса Кузьміна вярнуліся ў гульню, а яшчэ праз пару хвілін Артур Гільманаў скараціў адставанне да мінімуму. У сярэдзіне заключнай трэці лічбы на табло зраўняліся, калі вызначыўся Глеб Шкапцоў, а ў авертайме вікторыю „Віцебску” прынёс Дзмітрый Кузьмін. Усяго ў гэтай сустрэчы абаронца „мядзведзяў” набраў тры бамбардзірскія балы. Гэтая параза пазбавіла „Лакаматыў” шанцаў на трапленне ў топ-6. У другім паядынку наваполацкі „Хімік” на хатняй арэне адолеў у серыі пасляматчавых булітаў гасцей з „Магілёва” – 2:1.\nМатч з удзелам „Нью-Джэрсі” Шаранговіча адменены\nМатч „Нью-Джэрсі” і „Тампы”, які павінен быў адбыцца ў ноч на аўторак, 11 студзеня, перанесены на нявызначаны тэрмін, паведамляецца на афіцыйным сайце лігі. Матч не адбудзецца з-за праблем абедзвюх каманд, звязаных з каронавірусам. У „Нью-Джэрсі” па стане на вечар нядзелі ў ковід-пратаколе знаходзяцца 9 гульцоў, у тым ліку і беларускі форвард Ягор Шаранговіч. Калі гэтыя каманды сустракаліся ў мінулы раз, Шаранговіч унёс важкі ўклад у перамогу „д’яблаў”: ён зрабіў дубль, а таксама вызначыўся адным асістэнцкім балам. „Нью-Джэрсі” займае 12-е месца ў турнірнай табліцы Захаду.\nЧатыры беларускія біятланісткі выступяць у фінале суперспрынта на ЧЕ ў „Раўбічах”\nЦірыл Экхаф выйграла пасьют ў Оберхофе\nЖаночая зборная Беларусі заняла другое месца ў эстафеце на этапе Кубка свету па біятлоне\nБеларуска Ганна Сола выйграла спрынт у Хохфільцэне


Дадатковая крыніца фінансаў — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nДадатковая крыніца фінансаў\nВторник, 29 окт., 2013 71 admin\nЗ пачатку кастрычніка валавы збор збожжа ў ААТ «Ульянавічы» вырас больш чым на 300 тон.\n— І, думаю, што за бліжэйшы тыдзень ён яшчэ павялічыцца на столькі ж — уборка кукурузы на зерне працягваецца, — расказвае галоўны аграном гаспадаркі Уладзімір Мезаўцоў.\nЗа штурвалам зернеўборачнага камбайна КЗС-1218, для якога набылі спецыяльную прыстаўку для ўборкі кукурузы на зерне, папераменна працуюць Міхаіл Краўчанка і Віктар Радкевіч. У час уборкі каласавых культур кожны з іх узначальваў свой экіпаж. Зараз працуюць разам, каб хутчэй справіцца з уборкай кукурузы — не той час, каб расхаладжвацца. Да таго ж і намалоты радуюць. Бункер напаўняецца зернем праз кожныя 20 хвілін.\nНекаторы час людзі і тэхніка ААТ «Ульянавічы» працавалі ў ДП «Саўгас імя Машэрава», ААТ «Сінягорскае». Кукурузнае зерне запатрабавана перапрацоўшчыкамі. У прыватнасці, з «Ульянавіч» яно паступала і на дзяржаўнае ААТ «Віцебскі КХП» і на прыватны «Экамол». За выручаныя сродкі сельгасарганізацыя набыла паліва, купіла прычэп, які, дарэчы, ужо выкарыстоўваецца на ўборцы кукурузы. У апошняй выплачанай работнікам гаспадаркі зарплаце таксама ёсць «кукурузныя» грошы.\n— Кукуруза на зерне ў гэтую пару года, калі змяншаецца вытворчасць малака, завершана ўборка асноўных культур,вельмі дарэчы, — разважае дырэктар ААТ «Ульянавічы» Уладзімір Багданоўскі, — бо выступае ў якасці дадатковай крыніцы паступлення фінансавых сродкаў.\nУ ААТ «Ульянавічы» палічылі ўжо, што здробненая маса кукурузы ўзбагаціць гумасам палеткі, на якіх кукурузу ўбралі на зерне. Станоўча паспрыяе на будучы ўраджай каласавых культур і той факт, што пад «царыцу палёў» была ўнесена значная колькасць мінеральных і арганічных угнаенняў, сродкаў аховы раслін, гербіцыдаў.\nЗразумела, калі палічыць усе выдаткі на вытворчасць кукурузы, то зерне наўрад ці будзе рэнтабельным нават пры ўраджайнасці 50-60 цэнтнераў з гектара. Але ж кукурузу на зерне ў раёне яшчэ ніхто і не сеяў. Калі сур’ёзна заняцца тэхналогіяй, то ўраджайнасць можа падвоіцца.\nНА ЗДЫМКУ: (справа налева) галоўны аграном ААТ «Ульянавічы»\nУладзімір Мезаўцоў, камбайнеры Віктар Радкевіч і Міхаіл Краўчанка.\n← Што пешаходам добра, для вадзіцеляў праблема?\nПа прапанове дэпутата пройдзе спецыяльнае пасяджэнне райвыканкама →\nПятница, 13 ноя., 2015 admin Комментарии к записи КАЛІ ІНТАРЭСЫ СУПАДАЮЦЬ отключены


Віцебскім удзельнікам страйку пагражаюць пазбаўленьнем працоўных месцаў\n07 сакавік 2005, 11:31\nБраніслава Станкевіч, Віцебск Пакуль віцебскія прадпрымальнікі чакаюць адказу з aблвыканкаму, куды яны зьвярнуліся са сваімі прапановамі па ўдасканаленьні падатковае сыстэмы, кіраўнікі кірмашоў ужо прынялі рашэньне пазбавіць іх гандлёвых месцаў за няўплату падаткаў.\nПра факты рэпрэсіяў распавядаюць прадпрымальнікі са Смаленскага кірмашу, якіх афіцыйна папярэдзілі, што яны пазбаўляюцца месцаў, бо не заплацілі падаткі. Аднак страйкоўцы лічаць, што сапраўдная прычына незадавальненьня кіраўнікоў кірмашоў палягае ў іншым: яны незадаволеныя ўдзелам асобных прадпрымальнікаў у акцыі пратэсту.\nПрынамсі, прадпрымальнікам з гандлёвага цэнтру “Эвіком” пра гэта наўпрост сказалі ў дырэкцыі, а для прадпрымальнікі з гандлёвага цэнтру “Прывакзальны” нават павесілі адмысловую аб’яву пра тое, што за ўдзел у страйках ды іншых падобных акцыях яны будуць пазбаўляцца месцаў аўтаматычна.\nДарэчы, у часе перамоваў з чыноўнікамі абласное адміністрацыі, якія праходзілі ў аблвыканкаме 2 сакавіка, прадпрымальнікам паабяцалі, што ніякіх рэпрэсіяў супраць іх ня будзе, бо праблема вырашаецца ў Менску, а ў Віцебску ўсяго толькі чакаюць вынікаў. Але, як кажа ўдзельніца гэтых перамоваў з уладамі Ірына Яскевіч, усё аказалася зусім іначай.\n(Яскевіч: ) “Мы лічылі, што мы сядзім за “круглым сталом” – за сталом перамоваў. І што, як ва ўсіх цывілізаваных краінах, на час перамоваў вайсковыя дзеяньні прыпыняюцца. А тут мы, здавалася б, мірна перамаўляемся, і тым ня менш санкцыі супраць нас ужо ідуць”.\nЦі ў вялікай ступені гэта ўплывае на настрой прадпрымальнікаў: яны зьбіраюцца пратэставаць далей або скарыцца? Падобна, што ўзяць удзел у страйку наважыліся прынцыповыя людзі, якія скарыцца не зьбіраюцца. А дзеля падтрымкі сваіх паплечнікаў і тых, хто, можа, дагэтуль ня вырашыўся да іх далучыцца, страйкоўцы ладзяць у Віцебску адмысловыя акцыі – працоўныя сходы на розных гарадзкіх кірмашох.\nЗаўчора сход прадпрымальнікаў прайшоў каля гандлёвага цэнтру “Эвіком”, учора – на Смаленскім кірмашы, а сёньня плянуецца сустрэча ў гандлёвым цэнтры “Эўропа” – гэта бадай што адзіны кірмаш у Віцебску, які да страйку практычна не далучыўся. На такія сходы звычайна прыяжджаюць і некалькі міліцэйскіх машын, і пакуль міліцыянты ставяцца да ўдзельнікаў гэтых акцыяў памяркоўна.\nТакім чынам, зьбіраючыся разам, страйкоўцы падтрымліваюць адно аднаго, а заадно і тлумачаць сваім пакупнікам, чаму яны вымушаныя страйкаваць заміж таго, каб зарабляць грошы. Вось што гавораць пра гэтыя “вандроўныя” акцыі самі прадпрымальнікі.\n(Прадпрымальніца: ) “Калі шчыра, то страшна нам. Але страйкаваць засталіся тыя, хто адказвае за свае словы і ведае, куды ідзе. І таму хочацца быць разам з усімі”.\n(Прадпрымальніца: ) “Калі ж нам усяго гэтага не адменяць, або не прапануюць нешта прыймальнае, то нам давядзецца падвышаць кошты. І гэта зноў адаб’ецца на нашых пакупніках”.\n(Прадпрымальніца: ) “Ды яны часам не разумеюць нічога, гэтыя пакупнікі. Кажуць: “Чаму вы не плаціце падаткі? Абрыдлі ўжо вашыя страйкі!”\n(Прадпрымальнік: ) “Вось калі давядзецца падвысіць кошты мінімум на 30 адсоткаў, і калі яны пойдуць усё набываць ва ўнівэрмаг – усе гэтыя “тавары айчынных вытворцаў”, тады яны яшчэ згадаюць гэтыя свае словы і зразумеюць, якія мы “дрэнныя спэкулянты”.\n(Прадпрымальніца: ) “І шмат хто зь людзей гэта ўжо разумее”.


Богатое наследие поставского агрогородка Камаи — Поставы.of.by\n« Верацеі – вёска ля Парыжа\nМир, которого уже нет »\nМораныя дубы-«тапельцы» да мінулага стагоддзя ўсцілалі рэчышча Камайкі, што выцякае з Вялікага возера. У гэтых мясцінах выяўлена гарадзішча, якое з VII стагоддзя да нашай эры існавала амаль тысячу гадоў.\nУпершыню Камаі згадваюцца ў дакументах Вялікага Княства Літоўскага пачатку XVI стагоддзя як маёнтак князя Глеба Пронскага. Пазней уладарыў тут заможны род Рудаміна-Дусяцкіх. Шляхціц Ян Рудаміна-Дусяцкі ў 1603—1606 гадах пабудаваў мураваны касцёл Святога Яна Хрысціцеля і шпіталь пры ім. Храм дзейнічае і мае статус гісторыка-культурнай каштоўнасці вышэйшай катэгорыі.\nУ XVIІІ стагоддзі маёнтак перайшоў да шляхціцаў Сулістроўскіх, а потым да Танскіх.\nПасля другога падзелу Рэчы Паспалітай Камаі адышлі да Віленскага павета Расійскай імперыі. Дзейнічалі малітоўная школа, шпіталь, паштовае аддзяленне, карчма, вінны бровар, млын, пераабсталяваны ў канцы ХІХ стагоддзя ў паравы. Адкрылася народнае вучылішча. Восем разоў на год ладзіліся кірмашы.\nЗгодна з Рыжскім дагаворам з 1921 па 1939 год Камаі — цэнтр гміны Свянцянскага павета Віленскага ваяводства буржуазнай Польшчы.\nПасля аб’яднання Заходняй Беларусі з БССР вёска стала цэнтрам сельсавета Гадуцішскага, а потым Пастаўскага раёна.\nУ перыяд нямецка-фашысцкай акупацыі ў навакольных лясах дзейнічалі народныя мсціўцы. На брацкай магіле ўсталяваны помнік 105 савецкім воінам і партызанам Вялікай Айчыннай вайны.\nУ пасляваенны час арганізаваны калгас «Дружба», пераўтвораны ў ААТ «Камайскі-Агра». З 2008 года Камаі — аграгарадок Пастаўскага раёна.\nАд Пастаў да Камаяў амаль два дзясяткі кіламетраў. Некалькі разоў на дзень сюды з райцэнтра курсіруе аўтобус. Цэнтральную частку аграгарадка ўпрыгожвае велічны касцёл. Двухметровай таўшчыні сцены складзены з валуноў. З трох бакоў святыні абарончага тыпу глядзяць вокны-байніцы.\nСтаршыня сельвыканкама Генадзь УРБАНАЙЦЬ.\nНе аднойчы даводзілася звонку бачыць унікальнае збудаванне, але трапіць усярэдзіну не выпадала. Акружаюць храм векавыя дрэвы. У розныя бакі ад касцёла разыходзяцца вуліцы аграгарадка. З комінаў сялянскіх дамоў да шэрага навіслага неба цягнуцца слупкі дыму. Звілістая вуліца вядзе да будынка сельвыканкама.\nЗ кіраўніком мясцовай улады Генадзем Урбанайцем адправіліся вандраваць па аграгарадку. Тут жылі і працавалі на зямлі продкі Генадзя Часлававіча. Згадаў ён пра сваю салдацкую службу ў Рызе. Запомніліся вузкія вулачкі каля вядомага Домскага сабора. Адслужыў у арміі і вярнуўся дамоў. Настаўнічаў у Мулярскай базавай школе. Завочна скончыў Віцебскі педінстытут імя П. Машэрава. Займеў сям’ю. Дваццаць два гады таму Генадзь Часлававіч узначаліў сельвыканкам. За гэты час да Камайскага далучаны тры суседнія сельсаветы. Не кожны тыдзень выпадае аб’ехаць усе 85 населеных пунктаў. За апошнія гады 16 з іх абязлюдзелі. У сельвыканкаме рыхтуюцца дакументы на закрыццё апусцелых хутароў Мацковічы, Ярынова і Падсосна.\nЗа касцёльным арганам Алена ДАЎЖУК.\nМногія сем’і перабіраюцца ў Камаі. За апошнія гады аграгарадок прырос вуліцамі Кірава, Ромера, Кветкавай, Маладзёжнай, Новай. Амаль тры дзясяткі катэджаў пабудавана для работнікаў ААТ «Камайскі-Агра». Сярод навасёлаў сем’і механізатараў Віктара Сінкевіча, Сяргея Фёдарава, Мікалая Смільгіна, Мікалая Махоня і Уладзіслава Карыцькі, жывёлаводаў Марыі Глушнёвай, Марыі Бевядзені, Вольгі Зелянкевіч, Таццяны Падмосткі, Вольгі Будзько.\nТыя дамы, што пустуюць, зносяцца, а на іх месцы ўзводзяцца новыя. Для сем’яў маладых спецыялістаў гаспадаркі пабудаваны дванаццацікватэрны двухпавярховы дом у аграгарадку.\nПацыент Даніла СІНКЕВІЧ на прыёме ў доктара Віктара КАНАША.\nСтаршыня сельвыканкама адзначыў, што ў населеных пунктах пакінутыя падворкі ачышчаюцца і ўключаюцца ў севазварот. Адзіны ўчастак, што пустуе ў вёсцы Лодасі, на аўкцыёне набыла для лецішча сям’я з Паставаў.\nГенадзь Урбанайць узгадаў, як калгас, якім кіраваў Баляслаў Шырко, быў сярод шасцідзесяці найбольш эканамічна моцных гаспадарак рэспублікі. Па ўраджайнасці збожжавых камайскім хлебаробам не было роўных у раёне. Большасць выпускнікоў школы заставаліся працаваць на зямлі. Сярод іх Уладзіслаў Карыцька, з якім сустрэліся на мехдвары. Зімою механізатар на трактары «Беларус-920» вывозіць арганіку на палі. А летам без памочніка на камбайне «Палессе-1218» убірае збожжавыя. Сёлета намалаціў больш за 1000 тон зерня і 300 тон насення рапсу.\nВадзіцель школьнага аўтобуса Казімір БЛАЖЭВІЧ.\nУ механізатара Івана Трацяка працоўны стаж перавышае сорак гадоў. Сёлета на камбайне КВК-800, на якім ён сем сезонаў нарыхтоўваў кармы, у час касавіцы траў успыхнуў пажар. Уратаваць тэхніку не ўдалося. Балюча Івану Уладзіслававічу глядзець на знішчаную агнём машыну. Спецыяльная камісія прызнала, што віны механізатара няма.\nМеханізатары Уладзіслаў КАРЫЦЬКА і Іван ТРАЦЯК.\nЗа такарным станком у рамонтнай майстэрні працаваў Юрый Юрэвіч. Сорак гадоў ён нязменна выточвае дэталі для тэхнікі. Залатыя рукі ў Юрыя Казіміравіча. Пасля далучэння да ААТ «Камайскі-Агра» суседніх гаспадарак тэхнікі прыбавілася. Машынна-трактарны парк апрацоўвае 15 000 гектараў сельгасугоддзяў. Галоўны эканаміст Алена Шылько адзначыла, што пераважную частку ў севазвароце сельгаскультур займаюць зерневыя. Валавы намалот збожжа сёлета перавысіў 14 000 тон. На круг атрымана па 30 цэнтнераў зерня.\nДва гады таму гаспадарку ўзначаліў Канстанцін Гайлеўскі. Шэфствуе над сельгаспрадпрыемствам ААТ «Пастаўскі малочны завод». Штодзённа з жывёлагадоўчых ферм на перапрацоўку адпраўляецца больш за дваццаць тон малака. Прыкметна вырасла прадукцыйнасць дойнага статка. На жывёлагадоўчых фермах гаспадаркі больш за 6000 галоў буйной рагатай жывёлы, у тым ліку 2336 дойных кароў.\nТокар гаспадаркі Юрый ЮРЭВІЧ.\nНамеснік старшыні Пастаўскага райвыканкама Юрый Кісялёў паведаміў, што прынята рашэнне правесці мадэрнізацыю малочна-таварнага комплексу, дзе ўтрымліваецца больш за 900 галоў буйной рагатай жывёлы. Гаспадарка, як і сельвыканкам, у ліку лепшых у раёне. Кабінет старшыні сельвыканкама ўпрыгожвае вымпел пераможцы рэспубліканскага агляду санітарнага стану і добраўпарадкавання населеных пунктаў. Падтрымліваць парадак на падворках і ў грамадскіх месцах дапамагаюць старасты. Традыцыйна ў сярэдзіне жніўня на свяце аграгарадка граматамі і падарункамі адзначаюцца актывісты, гаспадары лепшых падворкаў. Культуры тут вучаць з дзіцячага садзіка, школы.\nЗавіталі да школьнікаў на ўрок працоўнага навучання. Хлопчыкі разам з маладым педагогам Сяргеем Пяткевічам збівалі шпакоўні. Іх вывесяць на дрэвах да вяртання з выраю птушак. Вучнёўская майстэрня аснашчана дрэваапрацоўчым станком, рознымі інструментамі. Вучні старэйшых класаў атрымліваюць прафесію цесляра. У студзені школьнікі пад кіраўніцтвам настаўніка працоўнага навучання адправяцца на ААТ «Паставымэбля» праходзіць вытворчую практыку. Іх настаўнік Сяргей Віктаравіч таксама тут спасцігаў прафесію цесляра. Пасля заканчэння Полацкага дзяржпедуніверсітэта вярнуўся ў родныя Камаі. Прывёз з сабою жонку Іну Эдуардаўну. Яна закончыла Беларускую дзяржветакадэмію і ўзначальвае заатэхнічную службу ў ААТ «Камайскі-Агра». У іх падрастае дачушка Ева.\nДырэктар сярэдняй школы Генадзь РАМБАЛЬСКІ са старшакласнікамі.\nБольшасць педагогаў школы — яе выпускнікі. Пасля закрыцця трох суседніх базавых школ дадалося клопатаў дырэктару Генадзю Рамбальскаму. З дзвюх соцень навучэнцаў палова школьнымі аўтобусамі прыязджаюць на заняткі з навакольных вёсак і хутароў.\nВадзіцель школьнага аўтобуса Казімір Блажэвіч, з якім сустрэліся, адзначыў, што радыус маршрутаў перавышае два дзясяткі кіламетраў. Пільная ўвага надаецца тэхнічнаму стану транспарту. У школе вучні заняты ўвесь дзень. Яны забяспечаны гарачым харчаваннем. Пасля заняткаў працуюць спартыўныя секцыі і гурткі па інтарэсах. Родную мову і літаратуру выкладае жонка дырэктара Леанарда Міхайлаўна. Педагогам стала іх дачка Жанна. Яна выхавацель дзіцячага садзіка ў Паставах.\nРабочы лясніцтва Віталь ВАЛАХОВІЧ.\nСпецыяльную адукацыю атрымалі і працуюць спецыялістамі ў ААТ «Камайскі-Агра» выпускнікі школы Ала Цвяткова, Яўген Рудкоўскі, Алена Шылько. Пасля заканчэння Відзаўскага дзяржпрафтэхліцэя вярнуўся дадому Віктар Валаховіч. Юнак адслужыў у арміі і працуе ў лясніцтве. Калектыў тут невялікі — крыху больш за два дзясяткі чалавек. Зараз рабочыя расчышчаюць пашкоджаныя караедам дзялянкі хвоі, каб вясною пасадзіць новы лес.\nРоднымі сталі Камаі для загадчыка ўчастковай бальніцай Віктара Канаша. Праз расчыненыя дзверы ўрачэбнага кабінета было відаць, як ён аглядаў юнага пацыента. Маці хлопчыка Кацярына Сінкевіч паведаміла, што той прастудзіў горла. Жанчына ўважліва выслухала парады ўрача.\nДыплом тэрапеўта Віктар Георгіевіч атрымаў у Рыжскім медінстытуце. Працаваць прыехаў на радзіму маці — у пастаўскую вёску Кураполле. Чвэрць стагоддзя ўзначальвае камайскую ўчастковую бальніцу. Жонка Грэта Вальдэмараўна настаўнічае ў школе. Урачом у Віцебску працуе дачка Марыя. Меншая Юлія вучыцца ў сталічным лінгвістычным універсітэце.\nНа ўроку працоўнага навучання вучні Радзівон ВЯРБІЦКІ, Дзмітрый ЗАЙЧЫКАЎ, Савелій ГРЫГЕЛЬ і настаўнік Сяргей ПЯТКЕВІЧ.\nБясцэнным падарункам на завяршэнне вандроўкі стала наведванне касцёла Святога Яна Хрысціцеля. Храм дзейнічае пятае стагоддзе. Цішыня і велічнасць панавалі ў ім. Святыню ўпрыгожваюць унікальная копія 1610 года абраза Маці Божай Чанстахоўскай і твор мастака Альфрэда Ромера «Ісус і сірата». У супрацьлеглым ад алтара баку ўзвышаецца арган. Касцёл унесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Беларусі і мае вышэйшую катэгорыю каштоўнасці. На Віцебшчыне гэтая катэгорыя нададзена толькі тром з 296 помнікаў архітэктуры — Сафійскаму сабору і Спаса-Праабражэнскай царкве ў Полацку, а таксама касцёлу Святога Яна Хрысціцеля ў Камаях.\nМелодыі, што кранаюць сэрца, даводзілася слухаць у розных святынях свету. У камайскім касцёле гэтую чароўнасць гукаў дорыць вернікам Алена Даўжук. Пасля заканчэння Віцебскага дзяржкультасветвучылішча яна вярнулася ў родныя Камаі. Спявала ў касцёльным хоры. Арган не дзейнічаў. Кіраўніцтва калгаса выдзеліла сродкі на яго рэстаўрацыю. Спецыяліст з Германіі наладзіў інструмент. Ксёндз Часлаў Куцмеж прапанаваў Алене Бернардаўне паспрабаваць асвоіць яго.\nДух перахоплівала, калі прастору нябачнымі хвалямі запаланілі гукі арганнай музыкі. Не хацелася пакідаць храм, з якім звязана безліч людскіх лёсаў. Падумалася: вось ён, залаты турыстычны кландайк цудоўнага куточка Віцебшчыны.\nКамаі: залаты турыстычны кландайк 30 ноября 2019\nПастаўскі раён. Фота аўтара.\nНА ЗАМЕТКУВСЕ О ПОСТАВАХПРОИСШЕСТВИЯНОВОСТИЛЕГЕНДЫТВОРЧЕСТВООКРЕСТНОСТИ ПОСТАВПРИРОДА КРАЯТЫЗЕНГАУЗЛЮДИ И СУДЬБЫ


Прэзентацыя праектаў, рэалізаваных дзякуючы падтрымцы кампаніі Japan Tobacco International (JTI) у першым паўгоддзі 2011 года. | Дзяржаўная ўстанова «Нацыянальны гiстарычны музей Рэспублiкi Беларусь»\n30 чэрвеня 2011 года а 15-й гадзіне ў Нацыянальным гістарычным музеі Рэспублікі Беларусь адбудзецца прэзентацыя праектаў, рэалізаваных дзякуючы падтрымцы кампаніі Japan Tobacco International (JTI) у першым паўгоддзі 2011 года. Праграма:\n•\tБрыфінг-прэзентацыя сумесных праектаў\n•\tУрачысты акт падпісання дамовы паміж JTI і музеем аб вылучэнні 2-га транша\nЗапрашаем прыняць удзел і падцвердзіць сваю прысутнасць па тэл. 227-00-05.\nПартнёрства паміж JTI і музеем накіравана на арганізацыю сумесных мерапрыемстваў па захаванні і прэзентацыі нацыянальнай гісторыка-культурнай спадчыны. Супрацоўніцтва ажыццяўляецца па такіх кірунках музейнай працы, як інфармацыйная, выдавецкая, рэстаўрацыйная дзейнасць. Узаемадзеянне паміж JTI і Нацыянальным гістарычным музеем – значны дадатак да шэрагу буйнамаштабных міжнародных праектаў, якія падтрымліваюцца кампаніяй.\nДзякуючы фінансавай падтрымцы кампаніі ў першым паўгодзі 2011 г. у Нацыянальным гістарычным музеі Рэспублікі Беларусь было рэалізавана 7 сумесных праектаў, сярод якіх тры прэзентуемых сёння:\n1.\tРаспрацаваны і створаны новы сайт музея (www.histmuseum.by)\n2.\tАдрэстаўраваны цэхавыя харугвы ХІХ стагоддзя (харугва цэхаў музыкаў і харугва цэхаў ткачоў 1-й пал. ХІХ стагоддзя)\n3.\tВыдадзены каталог “Брылёўскі скарб”, які распачынае новую серыю выданняў пад агульнай назвай “Скарбы Нацыянальнага гістарычнага музея Рэспублікі Беларусь”.\nМузейны збор Нацыянальнага гістарычнага музея Рэспублікі Беларусь найбуйнейшы у краіне і налічвае звыш 370 тысяч адзінак музейных прадметаў. Для таго, каб прадставіць шырокай грамадскасці ўнікальныя экспанаты, большасці з іх патрабуецца дапамога рэстаўратараў. Так новае жыццё было дадзена двум цэхавым харугвам 1-й пал. ХІХ стагоддзя – вельмі рэдкім і ўнікальным артэфактам. Яны былі перададзены Беларускаму Дзяржаўнаму гісторыка-краязнаўчаму музею ў 1958 г. ад Белдзяржмузея гісторыі Вялікай Айчынай вайны. Да гэтага, у 1920–1930-яя гг. Харугвы знаходзіліся ў зборы Беларускага Дзяржаўнага музея ў аддзеле мастацтва.\nХаругвы нагадваюць пра перыяд самакіравання беларускіх гарадоў XVI – XVIII ст. – часы Магдэбургскага права. Адным з вынікаў уводу незалежнай сістэмы гарадскога кіравання з’явілася стварэнне рамесных і гандлёвых цэхаў. Цэхавыя рамеснікі не толькі займаліся сваёй прафесійнай дзейнасцю, але бралі ўдзел у грамадскім жыцці, неслі воінскую і іншыя павіннасці. Кожны цэх меў свае сімвалічныя атрыбуты, галоўнымі з якіх з’яўляліся пячатка і сцяг альбо харугва. З аднаго боку харугвы змяшчаліся выявы патронаў – святых заступнікаў цэха, а з другога давалася выява герба, калі такі быў абумоўлены статутам, або эмблема, якая адлюстроўвала асноўныя віды прадукцыі ці характэрныя толькі для гэтага цэха інструменты і прылады. Так на харугве цэхаў музыкаў змешчана выява цара Давіда з лірай у руцэ, а з другога боку – выява двухгаловага арла, а на харугве цэхаў ткачоў– абраз Святога пакутніка Ануфрыя, з другога боку – надпіс “Знак ткацкай управы”.\nЗ прычыны дрэннага стану захаванасці і наяўных пашкоджанняў экспанаванне прадметаў без рэстаўрацыі не ўяўлялася магчымым. У бліжэйшы час харугвы можна будзе ўбачыць у рамках выставачнага праека “Мінск 1812 года”.\nКАТАЛОГ “БРЫЛЁЎСКІ СКАРБ”\nКаталог “Брылёўскі скарб” распачынае новую серыю выданняў пад агульнай назвай “Скарбы Нацыянальнага гістарычнага музея Рэспублікі Беларусь”. Серыю мяркуецца прысвяціць знаёмству з найбольш каштоўнымі і цікавымі музейнымі калекцыямі і прадметамі, якія з’ўляюцца сапраўднымі здабыткамі айчыннай гісторыка-культурнай спадчыны.\nБрылёўскі скарб, які паступіў у музейныя фонды ў 2003 годзе, – адзін з найбольш адметных нумізматычных комплексаў Ранняга Сярэднявечча на тэрыторыі Беларусі. Ён складаецца са срэбных арабскіх манет – дзірхімаў, фрагментаў шыйнай грыўні, франкскага мяча і набору гірак для ўзважвання срэбра. У скарбе, як у своеасаблівам фатаграфічным адбітку, адлюстроўваюцца падзеі, што адбывася на беларускіх землях у канцы ІХ – пачатку ХІ стагоддзя. : фарміраванне гандлёвых шляхоў, што злучылі паміж сабой першыя гарады, – цэнтры дзяржаваўтваральных працэсаў, асяродкі кантактаў паміж прадстаўнікамі розных народаў. Прысутнасць у складзе скарбу арабскіх манет і франкскага мяча паказвае, наколькі шырокімі былі гандлёвыя зносіны нашых продкаў ужо ў тыя далёкія часы.\n16.06.2011 Дзяржаўная ўстанова «Нацыянальны гiстарычны музей Рэспублiкi Беларусь»


Забег на цягнік Гародня - Беласток - Новости - Туризм и Отдых\nЗабег на цягнік Гродна – Беласток\nКалі памежнік адчыняе дзверы накапіцеля, гэта ў нечым нагадвае забег з быкамі па вуліцах. Так на чыгуначным вакзале ў Гродне сядаюць на беластоцкі цягнік\nУ самым пачатку, калі памежнік адчыняе дзверы накапіцеля, гэта ў нечым нагадвае забег з быкамі па вуліцах. Так на чыгуначным вакзале ў Гродне сядаюць на беластоцкі цягнік. ??Звычайна дзверы накапіцеля адчыняюцца за 5–10 хвілін да адпраўлення цягніка. Малодшыя і мацнейшыя, не зважаючы на старэйшых і слабейшых, імчаць, каб заняць месцы ў першым вагоне. Але за мацнейшымі і малодшымі таксама бягуць старэйшыя і слабейшыя. Усё гэта дзеля таго, каб потым першымі прайсці памежны і мытны дагляд у Кузніцы Беластоцкай. Каб хутчэй здаць правезеныя цыгарэты і гарэлку. Каб потым хутчэй набраць тавару на перавоз, бо на гэтым таксама зарабляюцца грошы. І так людзі бягуць тройчы на суткі, калі цягнік ад’язджае з Гродна ў Беласток, і яшчэ тройчы, калі прыязджае з Польшчы ў Гродна. Праўда, тады ўжо бягуць, каб хутчэй прайсці памежны і мытны кантроль беларускіх службаў. Каб хутчэй набраць цыгарэт і гарэлкі і зноў ехаць у Польшчу...\nэтой новости лет двадцать!ещё б тайники показали в вагонах:D\n20 лет назад и я однажды участвовал в подобных стартах, но спорт ведь развивается. Приходят новые бегуны с изменившейся мотивацией.:p


«Яднаннем і любоўю ўратуемся…» | zviazda.by\nЛітаратура і мастацтва » Рэпартаж » «Яднаннем і любоўю ўратуемся…»\n«Яднаннем і любоўю ўратуемся…»\nПраект «Дарога да Святыняў» — з тых, што ствараліся сапраўднымі энтузіястамі ў складаны час (пачатак 90-х гадоў мінулага стагоддзя) і з часам перараслі ў з’яву не толькі рэспубліканскага, але і міжнароднага значэння. Традыцыя працягваецца ў сёлетнім падарожжы па Беларусі. Як паведаміў кіраўнік экспедыцыі, навуковы супрацоўнік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, даследчык літаратуры Алесь Лапата-Загорскі, удзельнікі пройдуць дарогамі Баранавіцкага, Ганцавіцкага, Лунінецкага, Салігорскага, Слуцкага, Уздзенскага і Капыльскага раёнаў. Ва ўсіх храмах на шляху экспедыцыі, якая звычайна пераадольвае не адну сотню кіламетраў, праходзяць богаслужэнні: усе ахвотныя запальваюць свае свечкі ад прынесенай лампады з Жыватворным Агнём са Святой Зямлі. На афіцыйным партале Беларускай праваслаўнай царквы падлічылі, што агульная працягласць маршруту, які пройдзе да сталіцы Дня беларускага пісьменства 2021 года, складзе 780 км.\nПадарожжа — сталая частка святкавання айчыннага Дня пісьменства. Ужо дваццаць восьмы год напярэдадні кніжных сустрэч яно праходзіць праз многія гарады і вёскі Беларусі. На гэтым шляху адбываюцца незабыўныя сустрэчы з мясцовымі жыхарамі, якім удзельнікі экспедыцыі (святары, навукоўцы, літаратары) расказваюць пра гістарычнае мінулае наведаных мясцін. Вяскоўцы і гараджане выступаюць на гэтых сустрэчах з цікавымі ўспамінамі пра мінулае сваёй малой радзімы, прыгадваюць імёны землякоў з ранейшых пакаленняў.\nСёлета ж усё пачалося ў першы дзень верасня, калі ад Мінскага Свята-Духава кафедральнага сабора (пасля благаславення ў дарогу, якое прагучала ад Мітрапаліта Мінскага і Заслаўскага, Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі Веніяміна) міжнародная навукова-асветніцкая экспедыцыя «Дарога да Святыняў» выправілася ў чарговы шлях з цудатворнай Загор’е-Сталавіцкай іконай Пакрову Прасвятой Багародзіцы і нязгаснай лампадай, у якой гарыць Жыватворны Агонь ад Гроба Гасподняга. Дарэчы, выгляд аднаго з галоўных атрыбутаў вандроўкі — лампады — у 2021 годзе значна змяніўся. Яе вырабілі вядомыя мастакі ў маскоўскіх майстэрнях Рускай праваслаўнай царквы. Дастаўлена яна ў Беларусь спецыяльна для экспедыцыі «Дарога да Святыняў». Па словах Алеся Лапата-Загорскага, нязменны дэвіз экспедыцыі — выказванне Сергія Раданежскага «Яднаннем і любоўю ўратуемся» — асабліва актуальны сёлета, у Год народнага адзінства.\nГэтым разам у маршруце ўдзельнікаў — Кажан-Гарадок (Лунінецкі раён), Грэск (Слуцкі раён), Гоцк (Салігорскі раён). Завершыцца экспедыцыя 5 верасня ў Капылі святочным богаслужэннем у храме Ушэсця Гасподняга, дзе ўсе ахвотныя змогуць запаліць свечкі ад нязгаснай лампады з Жыватворным Агнём ад Гроба Гасподняга.\nПра міжнародную навукова-асветніцкую экспедыцыю разважае пастаянны ўдзельнік Іван Чарота, перакладчык, літаратуразнаўца, доктар філалагічных навук, прафесар. Спачатку ён ездзіў рэгулярна, але ў сувязі з некаторымі мерапрыемствамі Дня беларускага пісьменства, дзе быў далучаны да розных, у тым ліку арганізацыйных спраў, удзельнічаць не заўсёды атрымлівалася. Сёлета Іван Чарота не абмінуў праект увагай:\n— Кажучы пра зыходныя мэты экспедыцыі, хочацца перш за ўсё адзначыць, што яны асветныя. У гэтай канцэпцыі асветніцтва ёсць два важныя складнікі. Найперш само паняцце «Дарогі да Святыняў»: чыя ж гэта дарога, куды яна вядзе і, Купалава пытанне, хто па ёй ідзе? Ідзе інтэлігенцыя — да храма, да хрысціянства, да веры. Да святла і асветы. Усім вядома, што экспедыцыя адбываецца з непагаснай лампадай, у якой гарыць Жыватворны Агонь ад Гроба Гасподняга, і інтэлігенцыя, якая штогод крочыць па дарогах Беларусі, таксама далучаецца да гэтага святла і асветы. Па-другое, невыпадкова вандроўка прывязана да Дня пісьменства і адначасова да Дня ведаў. У невялікіх гарадах і вёсках, у глыбінцы Беларусі з’яўляюцца акадэмікі, прафесары, артысты. Усе яны нясуць асвету і далучаюць да культуры. Удзельнічаць у экспедыцыі заўсёды было цікава, не ў апошнюю чаргу таму, што ўдалося аб’ездзіць фактычна ўсю Беларусь. Асаблівыя пачуцці выклікала наведванне далёкіх вясковых храмаў і знаёмства, як правіла, са сталымі людзьмі, якія захавалі ў сабе веру і выхоўваюць у ёй дзяцей, унукаў, праўнукаў… Бачыць і адчуваць гэта неверагодна кранальна.\nШто да фармату экспедыцыі, то «Дарога да Святыняў» павінна мяняцца, перакананы Іван Чарота. Адбывацца гэта павінна ў сувязі з запытамі людзей. Напрыклад, сёлета ўсё выдатна супала, і вандроўка пачалася ў Дзень ведаў. Аднак бывалі выпадкі, калі ўдзельнікі крочылі па Беларусі раней гэтай даты, то-бок да пачатку вучэбнага года, што не дазваляла наведваць установы адукацыі. Да таго ж 5 дзён — гэта даволі складана для ўсіх, асабліва для арганізатараў, адзначае прафесар і дадае, што склад удзельнікаў павінен таксама змяняцца: неабходна запрашаць новых людзей, праз розныя сродкі прапаноўваць больш шырокую інфармацыю. Літаратуразнаўца ўпэўнены, што можна знайсці нямала ахвотных паўдзельнічаць у экспедыцыі і прынесці карысць.\nЗ цягам часу вандроўка сталела і так ці інакш відазмянялася, набывала новыя і новыя традыцыі. Адной з іх стала пасадка дрэў у месцах наведвання з сімвалічнай назвай — Малітоўны сад, які павінен стаць памяццю пра падзею.\nУвогуле, адна з галоўных задач падарожжа — каб кожны населены пункт адчуў атмасферу Дня беларускага пісьменства. Удзельнікі — святары Беларускай праваслаўнай царквы, вядомыя дзеячы навукі, культуры і мастацтва наведваюць храмы, навучальныя ўстановы, дзіцячыя дамы, школы-інтэрнаты, дамы састарэлых, бібліятэкі і музеі, дзе праводзяць духоўна-асветніцкія, метадычныя, літаратурныя і музычныя сустрэчы. Канферэнцыі і гэтыя сустрэчы мабільных груп з навучэнцамі, вернікамі, зацікаўленымі — усё напрацоўвалася гадамі. Як успамінае Алесь Лапата-Загорскі, вышынямі такога алгарытму сталі выступленні ў Светлагорску ў 2016 годзе, калі экспедыцыя разбілася на 13 груп у школах, потым сышлася яшчэ ў 6 месцах, дзе сабралася больш дарослая аўдыторыя, а пасля адбылася агульнагарадская канферэнцыя. Такім чынам, у выніку зладжанай праграмы ўвесь горад быў задзейнічаны ў святочных мерапрыемствах.\nУ розныя гады ў праекце ўдзельнічала вялікая колькасць прадстаўнікоў інтэлігенцыі, у тым ліку пісьменнікі Анэля Тулупава, Браніслаў Спрынчан, Васіль Жуковіч, Валянціна Коўтун, Алесь Махнач, Генадзь Пашкоў, Алесь Петрашкевіч, Уладзімір Ліпскі, Анатоль Бутэвіч. Доўгі час арганізоўвала і кіравала экспедыцыяй паэтэса Ніна Загорская. Далучаліся да вандроўкі і народная артыстка Марыя Захарэвіч, археолаг і прафесар Пётр Лысенка, мовазнаўца і акадэмік Аляксандр Падлужны. Кожны год без выключэнняў у вандроўцы «Дарога да Святыняў» удзельнічае Яўген Пясецкі, фотамастак, журналіст і паэт, які за амаль тры дзесяцігоддзі існавання праекта стаў яго сапраўдным летапісцам. Аб гэтым сведчыць яго своеасаблівы дзённік-справаздача на старонках газеты «Звязда» і на сайце, а таксама фотаархіў экспедыцыі, які час ад часу прэзентуецца аўтарам.\nЗа ўвесь час экспедыцыя адолела амаль 35 тысяч кіламетраў, а пешымі хрэснымі хадамі — каля 660 кіламетраў. З непагаснай лампадай духоўнасці прайшлі 3 мільёны 131 тысяча вернікаў, а ўсяго ў мерапрыемствах экспедыцыі паўдзельнічала 5 мільёнаў 198 тысяч чалавек. Жыватворным Агнём асвечана 655 храмаў, капліц і манастыроў. Але гэта толькі лічбы, якія з цягам часу будуць змяняцца. А нязменнае адно — імкненне людзей да веры, да ратававання яднаннем і любоўю.\n2567 Не ўпэўнены — не бяры. Як збіраць, гатаваць і захоўваць дары лесу\n2564 Як ва ўніверсітэцкіх сценах рыхтаваліся даць адпор капіталістычнаму свету\n2465 Лукашэнка: Мы павінны прыняць дадатковыя меры па абароне інтарэсаў шматдзетных сем’яў


Культура - Калі прадзюсер — філармонія\nКалі прадзюсер — філармонія\nЗ чаго пачынаецца артыст? Хтосьці абсалютна справядліва скажа: “З таленту”. Хтосьці па-філасофску дадасць: “З выхавання, падрыхтоўкі, бо любая прыродная адоранасць патрабуе далейшага развіцця”. А хтосьці хітра ўсміхнецца: “З прадзюсера!” І, не хаваючы з’едлівасці, дадасць агульнапрынятае: “Толькі дзе яго знайсці?” Пакінем спрэчкі пра тое, ці існуе на Беларусі шоу-бізнес і якія ў яго перспектывы. Паразважаем у гэтым кантэксце пра сутнасць такой канцэртнай арганізацыі, як філармонія.\nКрыху гісторыі з геаграфіяй\nСамо слова “філармонія” паходзіць з грэчаскай мовы і азначае “любоў да гармоніі”. Сапраўды, першыя філарманічныя таварыствы з’явіліся ў ХІХ ст. у Еўропе і Амерыцы і былі пакліканы прапагандаваць сімфанічную музыку. Гэтая сувязь канцэртнай арганізацыі і сімфанічных жанраў адлюстравана нават у назвах некаторых еўрапейскіх аркестраў, якія скарочана называюць філармоніямі.\nУ былым Савецкім Саюзе філармонія стала дзяржаўнай арганізацыяй, якая, асабліва на першых этапах, папулярызавала не толькі і не столькі класіку, колькі савецкае мастацтва, накіраванае на выхаванне “новага чалавека”. Адпаведна з гэтым, у рэспубліканскіх філармоніях ствараліся творчыя калектывы. У 1935 годзе ў Маскве нават з’явілася спецыяльнае распараджэнне, згодна з якім кожная рэспубліканская філармонія павінна была займець у сваім складзе сімфанічны, народны аркестры, харавую капэлу, а таксама джазавы ці духавы аркестр.\nПраўда, пасля вайны джаз быў прызнаны антысавецкім мастацтвам, таму апошні пункт былой пастановы адпаў сам сабой, а вось першыя тры калектывы і дагэтуль складаюць аснову многіх падобных устаноў. Уласна кажучы, філармоніі з самага пачатку былі надзелены прадзюсерскімі функцыямі. Іншая справа, што ў савецкіх рэаліях гэта быў адзіны магчымы прадзюсер. Але з гэтымі абавязкамі ўстанова спраўлялася папраўдзе на ўсе сто. Адметнасць жа нашай філармоніі, да ўсяго, у тым, што за апошнія два дзесяцігоддзі, перажыўшы перабудову, рамонт будынка і многія іншыя нязручнасці, яна не страціла назапашаныя за папярэдні час калектывы.\nА вось на “геаграфію” філармоній у Савецкім Cаюзе ўплывалі не толькі грошы, але і, галоўнае, ідэалогія. Савецкія артысты, амаль пазбаўленыя замежных гастролей, павінны былі як мага больш шырока гастраляваць па ўсёй краіне, тым самым садзейнічаючы папулярызацыі нашых нацыянальных культур. Беларускія калектывы месяцамі калясілі па Сібіры і Далёкім Усходзе, а наша філармонія ледзь не штотыдзень прымала зорак сусветнага маштабу з Масквы і Ленінграда.\nЦяперашнія рэаліі — іншыя. Можна колькі заўгодна скардзіцца, што мы мала бачым на сталічнай філарманічнай сцэне суперзорак (адразу заўважым: за апошні год іх стала нашмат болей, чым, мабыць, ледзь не за ўсё папярэдняе дзесяцігоддзе). Але відавочнай стала тэндэнцыя да вядомых па FM-фармаце 75 працэнтаў беларускага. Гэта ў эфіры тыя працэнты трэба было ўводзіць спецыяльнымі распараджэннямі, — у філармоніі ўсё ўзнікла быццам само сабой, з-за... элементарнага недахопу грошай. Калі сродкаў на запрашэнне гастралёраў не хапала, сцэнічную пляцоўку сталі запаўняць свае ўласныя калектывы, тым больш, што яны таксама страцілі магчымасць падоўгу гастраляваць за межамі рэспублікі.\nГэта прывяло і да зрухаў у саміх калектывах. Бо на адной і той жа пляцоўцы не будзеш круціць па сто разоў запар адную і тую ж праграму. Можа, ранейшая практыка садзейнічала больш дасканалай “шліфоўцы” кожнай асобнай праграмы, затое цяперашняя — вымусіла выканаўцаў быць больш мабільнымі.\nЗноў-такі, не абышлося без мінусаў. Выканаўцы на сцэне былі— свае. А вось музыку яны гралі ды спявалі— пераважна “чужую”. Бо дбалі пра прыбытак ад квіткоў, а шырокая публіка, як вядома, хутчэй “клюе” на раскручаныя назвы.\nТым не менш, сёння сітуацыя змянілася і тут. Толькі за апошні год філарманічныя калектывы выканалі больш за 300 твораў беларускіх кампазітараў. Зразумела, шмат у чым гэтаму паспрыяла падрыхтоўка да 75-годдзя Беларускага саюза кампазітараў, якое адзначалася ў снежні. Але, што вельмі важна, канцэрты пад юбілейным грыфам працягваюць ладзіцца і ў новым годзе! Да таго ж, многія выканаўцы, пакаштаваўшы нацыянальнай класікі, знайшлі ў ёй смак. Літаральна на нашых вачах адраджаюцца былыя традыцыі выканання кожнага прафесійнага буйнога новага твора, пры гэтым з’яўляецца і новае пакаленне музыкантаў, якія ставяць за мэту свядомую папулярызацыю свайго, беларускага. Пры гэтым даволі часта звяртаюцца да твораў 20-гадовай даўніны, выкананню якіх у свой час перашкодзілі вышэйазначаныя фінансавыя праблемы.\nНе засталася філармонія ў баку і ад грамадска-культурнай акцыі “Мы — беларусы!”, разгорнутай Міністэрствам культуры краіны. Філарманічныя калектывы і салісты не толькі ўдзельнічалі ў буйнамаштабных канцэртах гэтай акцыі. Колькасць разнастайных выступленняў, у тым ліку рэгіянальных, што прайшлі пад лозунгам “Мы — беларусы!” і былі арганізаваны Белдзяржфілармоніяй, складае больш як паўсотні. А колькасць зайдзейнічаных у іх артыстаў, у тым ліку самадзейных, — каля пяці тысяч.\nМузыка без межаў і па той бок мяжы\nЗа апошні год філармонія вельмі актывізавала сваю міжнародную дзейнасць. Бачнай часткай гэтага “айсберга” сталі куды больш частыя прыезды да нас замежных зорак. Падкрэслю: менавіта зорак, а не проста замежных артыстаў аматарскай падрыхтоўкі, гатовых выступіць на нашай сцэне.\nЗа мінулы год па лініі філармоніі адбылося больш за 150 такіх “зорна-гастрольных” канцэртаў, у якіх узялі ўдзел прадстаўнікі амаль 20-ці краін. Значна “расквецілася” і афіша “Беларускай музычнай восені”: чаго каштаваў хаця б адзін прыезд таго ж піяніста Дзяніса Мацуева!\nДарэчы, наконт “каштаваў” (у прамым сэнсе гэтага слова): многія зорныя артысты лічаць за гонар выступіць у Беларускай дзяржаўнай філармоніі. І пагаджаюцца пры гэтым на куды меншыя ганарары, чым звычайна. Бо спрацоўвае прэстыж гэтай арганізацыі, памножаны на асабістыя стасункі мастацкага кіраўніка ўстановы Юрыя Гільдзюка і многіх іншых нашых выдатных творцаў.\nАле ж існуе і не заўсёды бачная ў нас частка “айсберга” — паспяховыя выступленні нашых філарманічных калектываў і салістаў за мяжой. Раней такія паездкі ладзіліся, можна сказаць, прыватным чынам. Ці то замежныя імпрэсарыо замаўлялі наш калектыў, ці то нашы выканаўцы самі шукалі магчымасці выступіць за мяжой, нават бралі на час такіх гастролей адпачынак за свой кошт. Зараз пошукам такіх кантактаў актыўна займаецца сама філармонія. І гэта адразу прынесла плён! Бо павялічылася і колькасць выездаў нашых калектываў (у тым ліку буйных, сімфанічных і харавых) за мяжу, і магчымасці для прапаганды ў замежжы менавіта беларускай музыкі, а не толькі той, што была замоўлена імпрэсарыо.\nПа-першае, дзякуючы падтрымцы Міністэрства культуры Беларусі былі заключаны дамовы паміж нашай філармоніяй і філармоніямі суседніх краін— Літвы, Польшчы, Украіны. Такія ж дамовы існуюць і з Санкт-Пецярбургам і, вядома, з Масквой. На іх аснове адбываюцца шматлікія абменныя канцэрты і цэлыя акцыі, што, акрамя ўсяго, працуе на той “дыялог культур”.\nШырокі рэзананс мае і правядзенне Дзён культуры, якія ладзяцца на самым высокім дзяржаўным узроўні. Летась, да прыкладу, беларускія калектывы выязджалі ў Кітай, Егіпет, Сірыю, ПАР, а наша філармонія прымала канцэрты Дзён культуры Арменіі, Таджыкістана. Наладзіла філармонія і плённае супрацоўніцтва з пасольствамі. У прыватнасці, існуюць сумесныя творчыя праекты з Азербайджанам, Германіяй, Ізраілем, Казахстанам, Турцыяй, Францыяй і іншымі краінамі. Не трэба казаць, што падобныя сумесныя праекты прадугледжваюць і тое, што частку расходаў на правядзенне канцэртаў (звычайна гэта тычыцца аплаты праезду і ўтрымання замежных зорак) пасольствы бяруць на сябе.\nВялікую ролю адыгрывае і Савет дырэктараў, у які ўваходзяць прадстаўнікі дзяржаўных канцэртных арганізацый краіны. Узначальвае яго дырэктар Беларускай дзяржаўнай філармоніі Аляксандр Гарбар.\n— Раз на квартал, — расказвае Аляксандр Валянцінавіч, — мы збіраемся, абмяркоўваем праблемы, плануем гастрольныя туры замежных артыстаў па рэспубліцы.\nСапраўды, дзейнасць такога каардынацыйнага савета мае вялікае значэнне. Бо калі запрошаная зорка прыязджае не на адзін канцэрт у Мінску, а на некалькі — яшчэ і ў абласных цэнтрах, дык расходы на такія гастролі значна таннейшыя. Дый зоркі пагаджаюцца хутчэй, бо за адзін іхні прыезд колькасць выступленняў і, адпаведна, ганарараў павялічваецца.\nЖывы механізм ці механічнае жыццё?\nЯк жа ажыццяўляецца механізм фарміравання філарманічнай афішы ў самой рэспубліцы? Як паведамілі нам супрацоўнікі канцэртнага аддзела БДФ, спачатку ўлічваюцца планы буйных філарманічных калектываў — найперш, Дзяржаўнага акадэмічнага сімфанічнага аркестра, рэпетыцыйнай залай якога з’яўляецца сама філарманічная сцэна ў ранішнія часы. Потым у афішу зводзяцца запланаваныя праграмы астатніх калектываў, сетка дзіцячых абанементных канцэртаў, выступленняў стыпендыятаў і лаўрэатаў спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі. Зразумела, пры гэтым улічваюццаі гастрольныя выступленні, і джазавыя вечары, што праходзяць раз на месяц, і, вядома, фестывальныя праграмы, якія, дарэчы, фарміруюцца асобна. А ўжо тыя “вокны”, што засталіся, могуць запаўняцца выступленнямі іншых артыстаў і калектываў, якія самі ці праз сваю навучальную, канцэртную, творчую ўстанову звяртаюцца з прапановай.\nПрава выступлення з сольным канцэртам у двух аддзяленнях атрымліваюць тыя прафесіяналы, што маюць адпаведную тарыфікацыю. Усё часцей філармонія стала прымаць выступленні студэнцкіх калектываў, навучэнцаў профільных школ і гімназій. У такіх выпадках частку білетаў звычайна выкупляюць самі ўстановы ці калектывы і салісты, тым самым дапамагаючы філармоніі ў іх распаўсюджванні. План па запаўняльнасці залы ўстаноўлены ў 75 працэнтаў — гэта надзвычай вялікая лічба. Тым не менш, летась філармонія дала 84 працэнты — гэта сапраўды вельмі вялікае дасягненне. Куды больш публікі стала збірацца на сімфанічныя канцэрты, палепшылася рэклама, з’явіліся банеры ў метро, продаж білетаў праз Інтэрнет. Ды ўсё ж механізм інфармацыйна-рэкламнай дзейнасці яшчэ патрабуе свайго далейшага паляпшэння. “Прадаць” можна абсалютна ўсё, бо ў культуры няма той нішы, якая не знайшла б сваіх “пакупнікоў”.\nБыло б што “прадаваць”! І — у адпаведнай “упакоўцы”. Трэба падзякаваць Міністэрству культуры за мэтанакіраванае выдзяленне сродкаў: цяпер усе філарманічныя калектывы маюць сцэнічныя строі. Былі набыты новыя музычныя інструменты — прытым, што раней яны не закупляліся дзесяцігоддзямі.\nПры такім значным умацаванні матэрыяльнай базы застаецца ў філармоніі яшчэ адна, пакуль няспраўджаная, мара — пра ўласную студыю гуказапісу. Захады для яе стварэння ўжо зроблены. Запісваюцца ледзь не ўсе канцэрты, што праходзяць у філарманічных залах, — каб была магчымасць надалей вярнуцца да тых запісаў, і пасля неабходнай апрацоўкі выдаць на кампакт-дысках. Стварэнне студыі папраўдзе дасць новы штуршок як фінансавай дзейнасці філармоніі, так і творчай, і, зразумела, прадзюсерскай. Бо, паводле сусветнай практыкі, жывыя канцэрты і запісы адпаведных калектываў і салістаў — дзве шчыльна ўзаемазвязаныя часткіагульнага працэсу папулярызацыі музыкі.


У Магілёве на дамах невядомыя малююць нацысцкую свастыку\n22 чэрвень 2017, 10:01\nСвастыка на пад’езьдзе\nУ Магілёве зноў малююць нацысцкую сымболіку. Надпісы застаюцца незафарбаванымі доўгі час. Камунальнікі зьвяртаюць увагу на іх пасьля скаргаў. Звычайныя гараджане імкнуцца такія знакі не заўважаць.\nКаб зафарбавалі свастыку, пісаў у КДБ\nНацысцкая свастыка на працягу тыдня застаецца незафарбаванай на двух пад’ездах дома на Пушкінскім праспэкце Магілёва. Пра яе паведамілі карэспандэнту Свабоды актывісты габрэйскай суполкі, даслаўшы яму фотаздымак.\nЛідэр габрэйскай грамады Аляксей Каплан называе яшчэ некалькі адрасоў, дзе бачылі такую сымболіку. Ім заўважана, што нацысцкія надпісы зьяўляюцца перад Днём гораду і афіцыйным Днём Незалежнасьці. Абедзьве даты зьвязаныя зь перамогамі над нацыстамі ў час Другой усясьветнай вайны.\n«Заўважана гэта мною на працягу двух гадоў, і мне здаецца, што тут ёсьць сувязь. Мне, аднак, цяжка вызначыць хто малюе свастыку і дзеля чаго», — кажа Аляксей.\n«Камунальнікі такія знакі зафарбоўваюць не апэратыўна, — адзначае ён. — Аднойчы мне нават давялося пісаць электронны ліст у КДБ, каб надпісы зафарбавалі. Гаварыў на гэтую тэму і з старшынём гарвыканкаму Ўладзімерам Цумаравым. Пасьля гэтага нацысцкую сымболіку зафарбоўвалі. Прыходзіў мне ліст і з ідэалягічнага аддзелу гарвыканкаму, у якім адзначалася, што работнікам камунальных службаў даручана ўзмацніць кантроль за такімі надпісамі».\n«Свастыка ў жыцьці ўжо нічога ня значыць»\nНа Пушкінскім праспэкце нацысцкія крыжы (пад адным зь іх напісанае імя вядомай гістарычнай асобы 1930-1940 гадоў, па віне якой была разьвязаная вайна) намаляваныя на ўваходных дзьвярах. Не заўважыць надпісы, уваходзячы ў пад’езд, складана. Жыльцы пад’езду ня ўтойвалі, што свастыку бачыць ня першы дзень. На пытаньне, што варта зрабіць, каб надпіс зьнік, суразмоўцы адказвалі:\n«Я ж ня буду браць фарбу і замазваць гэтую свастыку».\nЯшчэ адзін нацысцкі знак на пад’езьдзе\n«Я супраць таго, што намалявалі. Трэба ў міліцыю заявіць. А чаму ніхто не заявіў, ня ведаю. Я дык малюнак толькі сёньня ўбачыла, як у краму выйшла».\n«Гэта падлеткі сваволяць, бо дарослыя на такое ня здольныя. Гэта цяпер так моладзь выхоўваюць. Мы зьбіраліся былі зафарбаваць, але не знайшлі фарбы, каб падыходзіла колеру дзьвярэй».\n«Няхай моладзь сваволіць. Я гэтую свастыку тыдзень бачу, — нечакана заявіў мужчына. — Прыйдзе дворнік і зафарбуе. А тое, што дагэтуль не замазана, дык мяне гэта асабліва не хвалюе».\n«Мы цяпер жывём у такі час, што ўсім абыякава, што намалявана. У кожнага свае інтарэсы, — выказаўся маладзён, які жыве ў доме са свастыкай. — З гэтым ужо час зьмірыцца. Усе гэтыя свастыкі, сэкты нічога ў жыцьці ня значаць. Падыдзіце да таго, хто малюе свастыку, ён выкажа спачуваньні ахвярам Айчыннай вайны, але працягне рысаваць, бо падабаецца яму свастыка альбо група ў сацыяльных сетках са свастыкай. Ён жа не за Гітлера, а надпісы і малюнкі нічога ня значаць».\nЖЭУ пра свастыку: адрэагуем\nСупрацоўніца ЖЭУ паабяцала, што паведаміць пра надпісы свайму начальству, якое, у сваю чаргу, праінфармуе міліцыю.\nУ самім ЖЭУ запэўнілі, што адрэагуюць на паведамленьне пра нацысцкую сымболіку. На працягу гадзіны да пад’ездаў са свастыкай камунальнікі не прыйшлі.\nДом са свастыкай на пад’ездах\nЗацішша з нацысцкімі надпісамі трывала ў Магілёве больш за паўгода. Такія графіці перасталі маляваць пасьля затрыманьня летась прыхільнікаў нацыянал-сацыялізму, якіх асудзілі за апаганьваньне памятнага знаку ахвярам Галакосту. Мясцовая прэса шмат пісала пра расьсьледаваньне справы.


Опубликовано: 22.01.2021 14:11:54\nБеларуская мастачка Наталля Паплаўская адзначыла на днях 90-годдзе. Такі ж юбілей святкаваў бы сёлета і яе муж народны мастак Беларусі Георгій Паплаўскі, але, на жаль, яго не стала ў 2017 годзе. Прыхільнікам майстра застаецца толькі ўспамінаць таленавітага аўтара і натхняцца яго работамі. Пазнаёміцца бліжэй з творчасцю Георгія Георгіевіча і Наталлі Мікалаеўны ў гэтыя дні можна ў Нацыянальнай бібліятэцы. Тут да 22 лютага праходзіць прысвечаная ім кніжна-ілюстрацыйная выстава «Тандэм натхнення».\nЗ творчасцю Георгія і Наталлі Паплаўскіх можна пазнаёміцца ў Нацыянальнай бібліятэцы.\nСвет жывапісца, графіка і ілюстратара Георгія Паплаўскага багаты і разнастайны. Ён пабачыў Кубу, Аўстралію, Мексіку, Сінгапур, Індыю і іншыя краіны, хадзіў матросам у Атлантыку і Карыбскае мора, на рудавозах перасёк Арктыку. І, вядома, усе свае падарожжы адлюстроўваў на паперы і палатне. Але не параўнаюцца гэтыя работы па душэўнасці з тымі, што нараджаліся ў вясковай майстэрні на Браслаўшчыне. Мастак быў цесна звязаны з беларускай зямлёй, яе гісторыяй, культурай, літаратурнымі традыцыямі, народнай творчасцю. У раздзеле экспазіцыі «Тандэм натхнення», прысвечаным Беларусі, можна ўбачыць лірычныя пейзажы роднага краю, партрэты людзей, карціны іх працоўнага жыцця. Асаблівае месца на выставе адведзена кніжным ілюстрацыям Георгія Паплаўскага. Ён афармляў творы Янкі Купалы, Якуба Коласа, Аркадзя Куляшова, Васіля Быкава, Алеся Адамовіча, а таксама школьныя падручнікі — найчасцей сумесна са сваёй жонкай Наталляй Паплаўскай. Наталля Мікалаеўна ў свой час шмат працавала над ілюстраваннем і падручнікаў, і дзіцячай кнігі. Яна афармляла беларускія народныя казкі, казкі народаў СССР, творы Кіплінга, Перо і іншых. Працавала ў тэхніцы акварэлі, літаграфіі, афорта і лінагравюры.\nЯк адзначаюць арганізатары выставы, «Тандэм натхнення» ў немалой меры адлюстроўвае той значны ўклад, які ўнеслі Паплаўскія ў развіццё беларускага выяўленчага мастацтва. Усяго дэманструецца звыш 60 дакументаў, сярод якіх і арыгіналы работ з аўтографамі мастакоў.


Калядна-навагодні “цэнапад” ад спажыўкааперацыі | Дзяннiца\nГлавная Калядна-навагодні “цэнапад” ад спажыўкааперацыі Опубликовано Татьяна Полубятко в 14 Декабрь, 2015 - 16:22\nВерсия для печатиНа прыступках ля магазіна “Марк Фармэль” сустрэла знаёмую маладую жанчыну. У руках яна трымала пакет з пакупкамі. “Абноўкі для дачок, – патлумачыла, заўважыўшы мой позірк. – Я тут заўсёды набываю дзіцячы трыкатаж. Якасць вельмі добрая, рэчы доўга не страчваюць выгляду. А сёння спецыяльна зайшла ў краму, бо зніжкі прывабныя – ажно 20 працэнтаў! Дарэчы, у Доме гандлю таксама людзей процьма”.\nНаша размова адбылася 29 лістапада. У гэты дзень спажыўкааперацыя раёна ў гандлёвых аб’ектах “Марк Фармэль”, Дом гандлю, “Будматэрыялы” і “Дзіцячы свет” ладзіла супер-акцыю: пакупнікам прапаноўвалася 20-працэнтная зніжка з рознічнай цаны тавару. Шчучынцы “падарунак” ацанілі, з задавальненнем набывалі модныя абноўкі, абутак, прадметы бытавой тэхнікі, мэблю і многае іншае.\n– У гэты дзень тавараабарот узрос у паўтара-два разы, – расказвае намеснік дырэктара Шчучынскага філіяла аблспажыўтаварыства Дзмітрый Валер’евіч Вайтовіч. – Дарэчы, такая ж прывабная для нашых пакупнікоў акцыя плануецца на 20 снежня. Запрашаю шчучынцаў на пераднавагодні падарункавы шопінг. Мы ў сваю чаргу пастараемся, каб на прылаўках быў тавар на любы густ і кашалёк. У гэтым нам дапаможа цеснае супрацоўніцтва з айчыннымі вытворцамі, такімі як “Світанак”, “Купалінка”, пастаўшчыкамі “Гродноторгодежда”, “Обувьторг”, “Пинскдрев” і іншымі партнёрамі.\nУ згаданых вышэй магазінах, а таксама ва ўніверсамах “Цэнтральны” і “Родны кут”, краме “Ветэран” з 1 па 20 снежня на ўсе тавары, акрамя акцыйных, алкагольных, тытунёвых, малочных і хлебабулачных вырабаў, прадугледжаны святочныя зніжкі да 5 працэнтаў (у залежнасці ад агульнай сумы пакупкі). Зарыентавацца ў сістэме зніжак і дзеючых цэн дапамогуць прадаўцы. Па словах Дз. В. Вайтовіча, такі ход дае павелічэнне штодзённага тавараабароту прыкладна на 70 мільёнаў рублёў.\nМіж іншым нагода, каб зрабіць удалую пакупку ў фірменнай краме “Марк Фармэль”, ёсць і цяпер: тут да 31 снежня дзейнічае 15-працэнтная зніжка на тэрмабялізну. Сезон халадоў толькі распачаўся, таму зазірнуць у гандлёвую залу і падабраць цікавы фасон будзе не лішнім. У планах кіраўніцтва філіяла – правядзенне сумесна з аддзелам адукацыі, спорту і турызму райвыканкама сацыяльнай акцыі “Дары дабро – стань Дзедам Марозам”. На ёлачцы ў магазіне “Дзіцячы свет” размесцяць малюнкі і вырабы дзетак, выкананыя рукамі дзетак з абмежаванымі магчымасцямі, і тых, што па волі лёсу пазбаўлены бацькоўскага цяпла. Любы пакупнік, які прыйдзе сюды, атрымае магчымасць выступіць у ролі любімага дзятвой персанажа. Для аўтара малюнка, які спадабаўся, прапануецца набыць штосьці ў падарунак. У навагоднім асартыменце прадуктовых крамаў – цукеркі, слодычы, сыркі, ёгурты і іншыя смачныя вырабы ад вядомых “Камунаркі”, “Спартака”, “Савушкіна прадукта” і ншых “брэндавых” прадпрыемстваў. З кожным днём аб’ёмы продажу павялічваюцца, і гандлёвыя кропкі ў жаданні задаволіць патрэбы шчучынцаў уважліва сочаць за напаўненнем вітрын і паліц новай прадукцыяй.\nСапраўды, снежань – самы выгадны для пакупак месяц. Між тым магазіны спажыўкааперацыі Шчучына радуюць нас зніжкамі не толькі напярэдадні святаў. Добрай традыцыяй ужо сталі акцыі выхаднога дня. Прыемны сюрпрыз ад кааператыўнага гандлю чакае пакупнікоў і сярод тыдня. У прыватнасці, сума ў вашым чэку за акцыйныя прадукты зменшыцца на дзесяць працэнтаў, калі набудзеце іх у сераду ў магазіне “Палёт” на вуліцы Астроўскага, у чацвер – ва ўніверсаме “Родны кут” на Зялёнай. У гэтым “ ланцужку” зніжак задзейнічаны таксама іншыя гандлёвыя аб’екты філіяла аблспажыўтаварыства. Інфармацыя – козыр у руках чалавека, які хоча набыць патрэбны тавар і ўмее эканоміць грошы. Таму кіраўніцтва філіяла мае намер і далей паведамляць аб рэкламных акцыях на старонках “Дзянніцы”, падкрэсліў Дз.В. Вайтовіч.


Дырэктар Мінскага філіяла «Белпошты» Жанна Шабека — "Чалавек года Міншчыны" | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Дырэктар Мінскага філіяла «Белпошты» Жанна Шабека — "Чалавек года Міншчыны"\nНа днях у Мінскай вобласці адбылася значная падзея. Старшыня Мінаблвыканкама Анатоль Ісачанка ўручыў пасведчанні «Чалавек года Міншчыны» найлепшым працаўнікам і кіраўнікам прадпрыемстваў і арганізацый цэнтральнага рэгіёна. У ліку ўзнагароджаных і дырэктар Мінскага філіяла Рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства «Белпошта» Жанна Шабека.\nЯк лічыць Жанна Васілеўна, у тым, што яна атрымала гэтае званне, — заслуга ўсяго калектыву. Не толькі апарату ўпраўлення Мінскага філіяла РУП «Белпошта», але і ўсіх рэгіянальных вузлоў і аддзяленняў паштовай сувязі.\n— Толькі дзякуючы сумеснай рабоце ўсяго калектыву мы выконваем пастаўленыя перад намі задачы, дасягаем намечанага, — лічыць Жанна Шабека. — І «Чалавек года Міншчыны» — гэта станоўчая ацэнка органамі ўлады работы ўсяго калектыву.\nМінскі філіял сапраўды стабільна развіваецца ў адной звязцы з РУП «Белпошта», як частка буйнога прадпрыемства паштовай сувязі. З улікам сусветных тэндэнцый значная ўвага аддаецца ў першую чаргу электроннаму гандлю, па ацэнцы экспертаў у найбліжэйшы час чакаецца яго далейшы рост. А паколькі ніхто не прыдумаў, як даставіць па інтэрнэце прадмет, які чалавек хоча купіць, то сегмент работы пошты застаецца вельмі запатрабаваны. Узаемадзеянне з інтэрнэт-магазінамі, стварэнне ўмоў яго кліентам, каб яны змаглі заказаць, аплаціць і своечасова атрымаць пакупку — у гэтым і бачаць сваю найпершую задачу супрацоўнікі «Белпошты». Задаволеныя спажыўцы паслугі, задаволеныя і паштавікі.\nПрацуюць у Мінскім філіяле і над далейшым развіццём электронных паслуг. Гэтае структурнае падраздзяленне з'яўляецца ўдзельнікам пілотнага праекта па аказанні электронных і адміністрацыйных паслуг на базе інфраструктуры РУП «Белпошта». Праект праходзіць у гарадах Барань Віцебскай і Фаніпаль Мінскай абласцей. У ім удзельнічае аддзяленне паштовай сувязі «Фаніпаль-1» Дзяржынскага рэгіянальнага вузла паштовай сувязі.\n— І мы мяркуем, што пасля рэалізацыі праекта пошта стане надзейным пасярэднікам ва ўзаемадзеянні паміж сельскім насельніцтвам і службай «Адно акно» па выкананні адміністрацыйных працэдур, — канстатуе Жанна Васілеўна. — Мы бачым сваю функцыю ў тым, каб вясковы жыхар, і не толькі, змог атрымаць любы дакумент, даведку непасрэдна, не выходзячы з дома. Яму не трэба ехаць у райцэнтр або сельвыканкам, усё неабходнае можна заказаць і атрымаць у паштальёна.\nПаколькі ў Мінскай вобласці сельскага насельніцтва даволі шмат, то не страчвае сваёй значнасці і падпіска. Гэта вельмі важны кірунак работы паштавікоў. Гарадскія жыхары ў асноўным чэрпаюць інфармацыю ў інтэрнэце. А вось у сельскай мясцовасці існуе ўстойлівая традыцыя, калі друкаваную паслугу цэняць больш, чым электронную. І пошта ўсяляк гэтаму садзейнічае, прапагандуе далейшае развіццё друкаванага слова і падтрымлівае насельніцтва ў тым, што друкаванае слова найбольш важкае, больш выверанае і павінна быць заўсёды.\n— Газета «Звязда» на Міншчыне мае самы вялікі тыраж у краіне на працягу шэрагу падпісных перыядаў, — канстатуе Жанна Шабека. — Мы думаем, што гэтую планку не знізім і газета будзе самай чытанай у цэнтральным рэгіёне сярод іншых абласцей. «Звязда» мае перавагу сярод іншых друкаваных выданняў, таму што выходзіць на беларускай мове. Цяпер падпісчыкі сталі праяўляць цікавасць да роднага слова. І мы толькі падтрымліваем гэтае імкненне. Калі чалавек звярнуўся ў аддзяленне сувязі па-беларуску, то яго і абслужаць на роднай мове. І ў гэтым залог таго, што «Звязда» трымае высокую планку.\nЗагаловак у газеце: З улікам сусветных тэндэнцый


27 люты 2016, 13:47\nСтарэйшым тлумачу: Макс Корж малады поп-выканаўца з Лунінца, які «зрабіў сябе сам» у сучаснай Беларусі і стаў імгненна папулярным сярод тых, каму сёньня ад 11 да 25 гадоў. Яго песьня «Жить в кайф» – гімн цэлай генэрацыі ў постсавецкіх краінах.\nМакс Корж – першы беларускі артыст, якога не пусьцілі ва Ўкраіну. У ролі поп-зоркі ён ніколі не выказваўся «на палітычныя тэмы». Тым больш не падтрымліваў «Крымнаш» і «Наваросію». Як і не выступаў за Ўкраіну.\nАфіцыйнага тлумачэньня з украінскага боку пакуль няма, але большасьць камэнтатараў сыходзяцца на тым, што забарона зьвязаная зь леташнім выступам Макса Каржа ў Крыме – на міжнародна прызнанай акупаванай тэрыторыі.\nПаводле ўкраінскага закону, адмова ва ўезьдзе – самы лагодны варыянт. Артыста маглі і аштрафаваць, і нават арыштаваць за адмінстрацыйнае правапарушэньне: незаконнае перасячэньне дзяржаўнай мяжы.\nПасьля наведаньня Крыму Макс Корж ужо выступаў ва Ўкраіне. Чаму не дазволілі ўезд цяпер? Магчыма, прычынай стаўся гармідар у памежнай службе, і цяпер нейкі службовец выправіў памылку.\n«Вельмі шкада, што Макс і каманда сталіся закладнікамі палітыкі», – піша раўналетак Каржа Eugene Karpov.\nГэта тыповы камэнтар на розных рэсурсах. Як і тыповы аргумэнт тых, хто апаніруе: «Закон ёсьць закон».\nNicolai Khalezin: «Калі дасягаеш такога ўзроўню папулярнасьці, абавязаны мець палітычную візію. У цывілізаваных краінах наймаюць палітычных кансультантаў, якія адсочваюць сытуацыю, каб артыст не напароў зь месцам выбару выступу, сказанага ў інтэрвію, выбары партнэраў».\nМне здаецца, што «палітычная візія» – гэта акурат тое, што супярэчыць філязофіі «жыць у кайф». Гэта такі падыход, які дазваляе акупацыю і вайну назваць нэўтральным словам «палітыка».\nАдмыслова цытую безь перакладу камэнт, якія мне падаецца квінтэсэнцыяй тых, што я ўбачыў з боку юных фанатаў новай беларускай поп-зоркі, тут з цытатамі зь песень.\n– Как-то смешалось всё... Политика, “хохлы”, оккупация, Крым, Россия, “москали” ... Посыпались оскорбления... Ребята!!!! Мы же все с Вами хотим “жить в кайф” и “взять один билет” и у каждого из нас “в истерике кружилась мама Валя” и “в радиусе метра воцарился жесточайший хаос, когда всем понятно стало”, что Макс пока не приедет... Не нужно мешать все в кучу, ведь мы все на одной волне! И у каждого сердце замирает и ёкает при ... “Ну, что ты братишка притих?….”\nДругі год ідзе вайна, а тут «неяк зьмяшалася ўсё». Самае важнае – гэта падабенства з стаўленьнем многіх бацькоў гэтых самых «каржанятаў», як клічуць сябе фанаты. Многія старэйшыя ва ўпор ня хочуць бачыць, што адбыліся і разьвіваюцца сур'ёзныя геапалітычныя зьмены.\nЯ разумею людзей, якія хочуць жыць «без палітыкі». І старых, і маладых – гэта напружна. Толькі і далёкая, і блізкая гісторыя ведае столькі прыкладаў «я палітыкай не цікаўлюся», калі людзей забіралі за краты, дэпартавалі і забівалі. Цікавіліся яны, ці не цікавіліся. Бо палітыка – гэта ўдзел у грамадзкім жыцьці, ва ўласным лёсе разам зь лёсам іншых. І калі ня ўдзельнічаеш, рашэньне робіцца за цябе.\nМакс Корж асабіста ў мяне выклікае сымпатыю. Ён сапраўды зрабіў сябе сам, ён адчуў настроі і праблемы сваіх аднагодкаў, ён падарыў ім радасьць. Я ведаю, што насамрэч Макс Корж палітыкай цікавіцца. Ён пачынаў чытаць рэп у лунінецкім гурце – беларускай мовай і на вострыя палітычныя і сацыяльныя тэмы.\nЦяпер ён маўчыць. Відаць, узгадняе пазыцыі з прадусарамі, з партнэрамі па канцэртнай дзейнасьці ва Ўкраіне. Ня ведаю, чаму яго занесла нелегальна ў Крым, бо ёсьць і афіцыйная працэдура перасячэньня лініі разьмежаваньня, хоць і марудная. Можа, даверыўся каму, недазразумеў штосьці ці проста расслабіўся. У кожным выпадку, «палітыка» яго дагнала. Бо інакш не бывае. І трэба прамаўляць сваё слова на тэму «палітыкі». Як і кожнаму з часам.


Зянона Пазьняка зноў абралі лідэрам КХП-БНФ\n28 красавік 2014, 17:27\nЗянон Пазьняк будзе па-ранейшаму ачольваць Кансэрватыўна-хрысьціянскую партыю — БНФ і Беларускі Народны Фронт «Адраджэньне». За яго кандыдатуру прагаласавалі ўдзельнікі дзясятага партыйнага зьезду і дванаццатага форуму «Адраджэньня».\nНамесьнікамі лідэра абралі Юрася Беленькага і Сяргея Папкова. Усе яны былі дэпутатамі Вярхоўнага Савету Беларусі 12 скліканьня. У склад новага сойму ўвайшлі 33 асобы. Рашэньні пра гэта прынятыя 27 красавіка ў Менску.\nНа зьезд сабраліся 124 дэлегаты і шэраг гасьцей з розных рэгіёнаў краіны. Яны выслухалі даклад Зянона Пазьняка «Пройдзены шлях — новая пэрспэктыва», які прачытаў Валеры Буйвал, і павіншавалі воплескамі свайго лідэра з 70-годзьдзем.\nСёньня ў размове са Свабодай Юрась Беленькі назваў зьезд звычайным, рабочым мерапрыемствам. Ён падкрэсьліў, што згодна са статутам партыя мусіць абавязкова зьбірацца на свой галоўны форум адзін раз на два гады.\nНамесьнік Зянона Пазьняка адзначыў такую адметнасьць учорашняга форуму:\n— Было абсалютнае разуменьне дэлегатамі і гасьцямі зьезду той сытуацыі, якая ёсьць сёньня. Яны адзначалі, што тыя ацэнкі, якія рабіў Зянон Пазьняк раней, напрыклад, у артыкуле аб рускім імпэрыялізьме і яго небясьпецы, цалкам пацьверджаныя сёньня. Было заўважана, што практычна ніводная беларуская палітычная структура не зрабіла такіх дакладных ацэнак сытуацыі, прагнозных ацэнак разьвіцьця сытуацыі ў Беларусі і вакол Беларусі.\n— Ці была на зьезьдзе дыскусія пра месца партыі ў грамадзтве, пра яе мэты?\n— Партыя як была, так і застаецца на пазыцыях нацыянальнага адраджэньня, пабудовы моцнай дэмакратычнай Беларусі. То бок нашы базавыя канцэптуальныя прынцыпы ня зьмененыя. Мы на іх як стаялі, так і стаім.\nБольш за тое, цяпер, калі яны пацьверджаныя часам, гэта дадае нам яшчэ больш імпэту. Я размаўляў з маладымі людзьмі, якія былі на зьезьдзе, напрыклад, 1990 году нараджэньня. І было прыемна, што і для іх няма сумневу ў тым, што разьвіцьцё нашай Беларусі палягае ў тым рэчышчы, якое ў свой час вызначыў Беларускі Народны Фронт. Гэта — нацыянальная глеба, адбудова нацыянальнай дзяржавы, дэмакратычнай дзяржавы, разьвіцьцё беларускай мовы і культуры.\n— А якія мэты вы вызначылі для сябе на бліжэйшы час?\n— У бліжэйшыя год-два галоўнае — гэта праца з грамадзтвам. Гэта, як было сказана ў дакладзе Зянона Пазьняка, давядзеньне праўды. І вось што тут важна і пра што казалі выступоўцы. Былі моманты, калі давядзеньне праўды было як бы неспрыяльна для нас. Некаторыя асобы па-за межамі партыі папракалі, што асобныя нашы заявы не зусім электаральна вывераныя. Але ж час пацьвердзіў — калі партыя стаіць на праўдзівых пазыцыях і дае ўсяму праўдзівыя ацэнкі, гэта і ёсьць адзіная нармальная пазыцыя. Бо сіюмінутная каньюнктура пасьля заўжды дае страты.\n— Мабыць, форум ня мог абмінуць падзеі ва Ўкраіне?\n— Так. Калі супраць беларускага насельніцтва выкарыстоўваюцца фактычна мэханізмы інфармацыйнай зброі, калі ідзе інфармацыйная вайна, то вельмі важна (і пра гэта ёсьць у рэзалюцыі) не дапусьціць, каб нашых вайскоўцаў расейскія імпэрцы ўцягнулі ў вайну з Украінай, каб іх прымусілі страляць у брацкі ўкраінскі народ. Некалькі разоў падкрэсьліваліся — мы мусім менавіта сёньня зрабіць усё, каб ніводзін беларускі вайсковец не накіраваў сваю зброю ў бок братоў-украінцаў. На бліжэйшы час — гэта самая галоўная наша задача.\n— У наступным годзе ў Беларусі пройдуць прэзыдэнцкія выбары. Што гаварылі пра гэта?\n— У нас пазыцыя вызначаная. Мы дастаткова даўно разумеем гэтую ўладу. Мы ведаем яе прыроду. Гэта не беларуская дыктатура, як некаторыя думаюць. Гэта прынесеная сюды ўлада з Масквы. І яна мае выключна службовую ролю і толькі выконвае загады Масквы. Таму ўдзельнічаць у псэўдавыбарах няма ніякага сэнсу. Я заўважыў: калі раней пра выбары яшчэ вяліся дыскусіі, то цяпер было поўнае паразуменьне.\n— Ці правільна я разумею, што ваш зьезд прайшоў без удзелу мэдыяў? Чаму так адбылося?\n— Гэта чыста рабочы зьезд. Хачу сказаць, што ў нас была праблема з атрыманьнем памяшканьня. Магло быць так, што і не атрымалася б правесьці зьезд. Сытуацыя была такая, скажам, надзвычайная.


Жонка Андрэя Скурко — пра калядны цуд, які абярнуўся болем: «Нібы мне вярнулі мужа, а потым зноў забралі» - Салiдарнасць\nЖонка Андрэя Скурко — пра калядны цуд, які абярнуўся болем: «Нібы мне вярнулі мужа, а потым зноў забралі»\nПаўліна Скурко ўпершыню за пяць з паловай месяцаў пабачыла мужа.\n— У пятніцу 24-га ў мяне было нешта накшталт каляднага цуду, — напісала Паўліна. — Цуд, які абярнуўся болем, цуд-стрэс, ад якога я ўсё не магу адысці.\nУпершыню за пяць з паловай месяцаў я пабачыла мужа.\nТак усе мы расселіся. Але чакалі яшчэ доўга. Паветра дрыжала. Побач са мной сядзелі мама з дзяўчынкай гадоў пяці.\n— Зараз прыйдзе сюрпрыз. Хтосьці, каго ты вельмі хочаш бачыць, — кажа мама.\nСюрпрызы ніяк не ідуць.\nДзяўчынка пачынае абгаворваць вячэру: «Давай сёння зробім піцу? Але трэба цеста? Зойдзем у магазін?.. Ну дзе ўжо гэты сюрпрыз. А я яго знаю? А я яго люблю, гэты сюрпрыз?..»\nАдчыняюцца дзверы ў канцы калідора, па той бок шкла, і заходзяць хлопцы. Ідзе Андрэй. Такі прыгожы. Чысты твар, ніякіх новых зморшчак і слядоў пакут. Чыстыя валасы, прыгожая прычоска (ім выдаюць машынку і той, хто найлепш умее, стрыжэ сукамернікаў). Адзеты што на працу — чыста, акуратна. Зверху чорная байка з надпісам «Нью роадс» (я яе люблю ад самага пачатку нашых стасункаў), пад ёй шэры гольф, які купіла восенню ў ГУМе.\nМне здалося, Андрэй зараз у ідэальнай вазе: не поўны і не змарнелы. Без магчымасці займацца спортам вельмі сочыць за харчаваннем, не есць макароны, мала есць кашу і іншыя лішнія вугляводы. На абед бярэ суп, а заядае мясам і гароднінай, якія мы перадаём.\nАле замест гэтага мяне з галавой накрывае падзабытае шчасце сямейнай гамонкі. Адчуванне, што прайшло не пяць месяцаў, а пяць дзён. Гаворым пра сям’ю, плёткі, побыт, многа смяёмся, амаль увесь час.\nЯ столькі не ўсміхалася ні разу за ўсе гэтыя месяцы. Кажу гэта Андрэю. Дык чаго ты не смяялася! — сварыцца ён. Без цябе не надта выходзіць.\nРасказваю, як перад выхадам гаварыла з Тамашом, пыталася, што перадаць тату, і хлопчык, задумаўшыся, перадаў, што калі тата прыедзе, мы пойдзем купляць булку з макам. У Андрэя ў вачах слёзы. Пераводжу на вясёлае, смешнае. Абмяркоўваем гаршчок, здароўе, сяброў — усякую звычайную драбязу з кухонных размоў.\n— Тата працуе на сакрэтным аб’екце, мы не можам пайсці за ім.\n— А я хачу! Я сумую па тату! — плача дзяўчынка.\n— Ведаеш, я рашыла, што таксама зраблю сабе вечарам піцу, — кажу ёй. — А ты сама раскачваеш цеста ці мама гэта робіць?\nДзяўчынка ашарашаная, глядзіць на мяне з падазрэннем, тым часам мама яе апранае.\n— Ты з чым любіш піцу? З памідорамі? З сырам? А аліўкі любіш?\n— Не, аліўкі яна не любіць, — смяецца мама.\nІду ў другі канец пазнаёміцца з маці сябра па перапісцы (пачула іх прозвішча, калі правяралі пашпарты). Наш канец калідора аказваецца «палітычны», абмяркоўваем адчуванні і надзеі, наракаем на несправядлівасць. Нарэшце дзверы адчыняюць і выпускаюць нас на паветра.\nАсабліва горка і не хочацца ўспамінаць, як раптоўна выключыўся ў слухаўцы гук. Я ўспамінаю 8 ліпеня, калі яго пасадзілі ў попельна-шэры мікрааўтобус і захлопнулі дзверы. Сёння тое ж брыдкае пачуццё: нібы мне вярнулі мужа, а потым зноў забралі.\nЗлуюся і на сябе. Думаю: трэба было менш гаварыць і больш слухаць. Не паддавацца на ілюзію, што наш час бясконцы. Трэба было гэта сказаць, а тое не не казаць. Меней прызнавацца ў каханні, а больш па сутнасці! Трэба было лавіць кожнае слова. Запісваць! Можа, тады б насыцілася гэтай сустрэчай…\nІ я імгненна цверазею. Так, дружок, давай успомнім, хто тут дарослы.\n— Таты няма, але ён дакладна скора прыедзе. І тады пойдзем з ім разам купляць булку!\n— З маком! — радуецца Тамаш.


Гродненский государственный университет имени Янки Купалы - Гульню-віктарыну «Залацінкі народнай мудрасці» правялі для студэнтаў філалагічнага факультэта супрацоўнікі Навуковай бібліятэкі ГрДУ імя Янкі Купалы\nАпублікавана ў Пятніца, 25 Кастрычнік 2019 11:55\nГульню-віктарыну «Залацінкі народнай мудрасці» правялі для студэнтаў філалагічнага факультэта супрацоўнікі Навуковай бібліятэкі ГрДУ імя Янкі Купалы\nМерапрыемства адбылося 23 кастрычніка і было прысвечана 95-годдзю з дня нараджэння вядомага беларускага мовазнаўца Івана Якаўлевіча Лепешава.\nАдкрыў гульню-віктарыну прафесар кафедры беларускай філалогіі Мікалай Даніловіч і адзначыў, што яго настаўнік – Іван Лепешаў – усё сваё жыццё прысвяціў вывучэнню і папулярызацыі беларускай мовы.\n– Да апошніх дзён жыцця ён вельмі шмат працаваў, і зрабіў такі аб’ём працы, што гэта здавалася непасільным аднаму чалавеку. Чытаў і перачытваў тых пісьменнікаў, каго шанаваў: Быкава, Купалу, Коласа. Яго галоўным дэвізам было – тварыць, тварыць дзеля таго, каб жыла і ўмацоўвалася родная мова, каб зберагчы яе для нашчадкаў.\nГульня-віктарына складалася з некалькіх тураў і была арыентавана на веданне фразеалогіі і парэміялогіі беларускай мовы, на ўстанаўленне адпаведнасцей моўных адзінак у блізкароднасных мовах. Каманды павінны былі выканаць шэраг заданняў, якія ацэньваліся журы: прыдумаць назву і дэвіз, выкарыстоўваючы фразеалагізмы са слоўнікаў Івана Лепешава, растлумачыць значэнне ўстойлівых выразаў, перакласці фразеалагізмы з рускай мовы на беларускую, назваць як мага больш фразеалагізмаў з адным з прапанаваных слоў і іншае. За прызавыя месцы каманды былі ўзнагароджаны дыпломамі і падарункамі.\nПрысутныя таксама актыўна прымалі ўдзел у бліц-апытанні. Кожны з іх атрымаў «Лепешаўскія прысмакі», якія падрыхтавалі супрацоўнікі Навуковай бібліятэкі ГрДУ імя Янкі Купалы, а найбольш актыўныя атрымалі сертыфікаты за ўдзел.\nДырэктар навуковай бібліятэкі Мікалай Грынько ў заключным слове адзначыў, што вельмі сімвалічным з’яўляецца супадзенне дадзенага юбілею з Годам малой Радзімы, бо менавіта праз такія асобы, як Іван Лепешаў, услаўляецца любоў да роднага краю.


Быць здаровым - гэта простая справа, і я хачу падзяліцца тым, што я даведалася. Я нарадзіўся з вельмі рэдкім генетычным станам, які называецца ахондроплазія. Яго яшчэ называюць мышачнай дыстрафіяй Дюшен. Мае лекары ва ўзросце 23 гадоў сказалі мне, што гэты стан ніколі не зменіцца, і маё цела памрэ, калі я буду працаваць далей. У гэты момант я вырашыў кінуць працу, але ў мяне ніколі не было праблем. Я працягваў сваю працу і свае захапленні, але не думаў пра здароўе, думаў толькі пра тое, каб зрабіць вялікую кар'еру.\nЯ вырашыў далучыцца да свету фітнесу і харчавання, і пасля многіх гадоў я адчуваю сябе зусім інакш цяпер, але я ўсё яшчэ адчуваю сябе вельмі здаровым і ў выдатнай форме, і адчуваю сябе значна лепш. Мне давялося рабіць шмат фізічных практыкаванняў, і я таксама прымаю прадукт здароўя, які мне прызначыў лекар. Калі я хаджу ў трэнажорную залу, я стараюся рабіць гэта ў добрай форме, я не раблю ніякіх іншых практыкаванняў, напрыклад, бег, скачкі, скачкі, бег, скачкі, прысяданні, выпады, падцягванні і гэтак далей. Я раблю шмат расцяжэнняў, каб не пашкодзіць сабе падчас трэніроўкі. Маё жыццё не было такім розным, і я нічога не рабіў інакш.\nКалі вы зацікаўлены ў аглядзе мною прадуктаў для пахудання, калі ласка, запоўніце гэтую кароткую фо...\nЯ не лекар, але я ўрач, які працуе са шматлікімі кліентамі, у тым ліку з тымі, хто хоча застацца ма...\nУ мяне шмат кліентаў, якія хочуць убачыць, наколькі прадукты сапраўды дапамагаюць. Я магу даць спіс...\nПрадукцыя даступная для жанчын, мужчын і дзяцей. Гэтая старонка змяшчае шмат прадуктаў. Магчыма, б...\nЯ штодня выкарыстоўваю як бодыбілдынг, так і дадаткі да трэніроўкі на вазе. Я не магу паверыць, кол...\nЯ таксама размясціў спіс прадуктаў, якіх трэба пазбягаць у той жа катэгорыі, што і паразіты, на ста...\nСпадзяюся, што змагу адказаць на ўсе вашы пытанні. Важна прачытаць усе надпісы, каб ведаць, ці сап...\nПрадукты таксама пералічаны са спасылкамі на Amazon. Прадукты з * не рэкамендуюцца. Мне сказалі, шт...\nНекаторыя прадукты сцвярджаюць, што зубы выглядаюць маладзей. Кажуць, у эмалі зуба ёсць "дзіця...\nПрыгожыя зубы лепш за ўсё дасягаць пры дапамозе Denta Seal. Гэта пацвярджаюць шматлікія задаволеныя...\nКожны раз, калі размова ідзе пра нарошчванне цягліц, звычайна чытаецца пра Super 8 - па якой прычын...\nУсё больш і больш людзей кажуць пра лекі і аб іх вопыце поспеху ў выкарыстанні Princess Hair. Зразу...\nІнсайдэрскі савет для нарошчвання цягліц быў прадуктам HGH. Шматлікія станоўчыя водгукі зачараваных...\nМожна было б падумаць, што Intoxic творыць цуды. Ва ўсякім выпадку, гэта здагадка ўзнікае, калі бач...\nНадзейная Erektion, хутчэй за ўсё, з ACE. Гэта таксама пацвярджаюць многія задаволеныя кліенты: пав...\nКалі я пачаў гэты дзённік у 2018 годзе, мая мэта складалася ў тым, каб дапамагчы людзям прымаць лепшыя рашэнні ў галіне аховы здароўя, навучыўшыся рабіць правільны выбар. Я лічу, што правільны выбар не толькі даражэйшы, але і больш складаны. У мяне было захапленне здароўем на працягу ўсяго жыцця, але я вырашыў зрабіць крок назад і атрымаць уласную практыку па большай частцы, каб засяродзіцца на тым, каб стаць лепшым лекарам, якім я магу быць. Я тут, каб дапамагчы вам зрабіць больш здаровы выбар, а гэта азначае, што ведаць, калі быць сумленным да сябе і калі сказаць праўду. Я быў на гэтым шляху самаўдасканалення вельмі доўга, і я з гонарам магу сказаць, што Я дасягнуў канца гэтага падарожжа! У мяне быў шанец папрацаваць з дзіўнымі людзьмі, і я так шмат чаму навучыўся, што ўпэўнены, што магу дапамагчы вам у любой сферы вашага жыцця! Я дапамогу вам узяць пад кантроль сваё здароўе, свае фінансы, свой рацыён харчавання, заняткі спортам. Я хачу стаць вашым надзейным лекарам, каб мы маглі весяліцца разам і максімальна выкарыстоўваць жыццё. Я натуропат, і я зрабіла шмат крокаў у сваім падарожжы і пабывала на многіх уздзеяннях здароўя, якія ў мяне былі б ніколі не забіралі час ісці інакш.


«Трыбунал» ад чачэрскага «Графскага тэатра» — Чечерский вестник\nАдбылося выступленне «Графскага тэатра» на сцэне раённага Дома культуры. Прэм’ера п’есы Андрэя Макаёнка «Трыбунал» у выкананні самадзейных акцёраў нашага горада сабрала амаль поўную залу.\nКошт білета быў сімвалічны, а спектакль атрымаўся цудоўны. Без падробнай ліслівасці хочацца пахваліць артыстаў. За падораныя на працягу гадзіны эмоцыі гледачы апладыравалі стоячы і падносілі кветкі. Сюжэт трагікамедыі просты, дзеянне разварочваецца падчас Вялікай Айчыннай вайны. Галаву сям’і Цярэшку Калабка паліцаі выбіраюць старшынёй вёскі. Родныя асуджаюць здрадніка-бацьку і збіраюцца чыніць над ім трыбунал. Аднак пакуль маці высвятляла, у чым сутнасць ды справа насамрэч, іх сын Валодзька ўзарваў сябе разам з нямецкім камендантам. Аказалася, што Цярэшка выконваў спецыяльны загад і не збіраўся ўступаць у сапраўдную змову з ворагам. Сын жа не дачакаўся высвятлення абставін і зрабіў непапраўную памылку. На гэтым дзеянне застывае, канец п’есы адкрыты, але красамоўны.\nУ рэпертуары клуба па інтарэсах, які дзейнічае ўжо пять гадоў, гэта трэцяя пастаноўка. І дата прэм’еры выбрана не выпадкова – 75-я гадавіна пачатку вайны. Гэта арыгінальны спосаб аддаць даніну памяці ахвярам трагічнага часу. Жыццё ж пад мірным небам дорыць магчымасць быць шчаслівымі і развіваць свае таленты. А талентамі нашы акцёры надзелены спаўна, нездарма гледачы спектакля на імгненне заміралі, у такт сюжэту смяяліся і часам нават хавалі слёзы.\nПредыдущая Золотая медаль за успех\nСледующая В Беларуси будет повышено пособие по безработице отдельным категориям безработных


Червень. Новости Червеня и Червенского района. Районный вестник. Раённы веснiк. Газета города Червеня Новости Червеня | 21-12-2011\nО, гэтыя паказчыкі паваротаў! Колькі разоў яны падманвалі пешаходаў і з’яўляліся прычынай наезду на іх! Прынамсі, я не аднойчы на свае вочы бачыла, як машыны, што праязджалі праз гэтае перакрыжаванне па вуліцы Луначарскага, загадзя паказвалі правы ці левы паварот і… спакойна ехалі прама, не зніжаючы хуткасці! Гэта значыць, што калі б пешаход памкнуўся б пераходзіць дарогу, то атрымаў бы вялікія праблемы… Толькі я, напрыклад, заўсёды чакаю, пакуль машына сапраўды пачне выконваць паварот, а пасля пераходжу…\n… Раніца, якая надышла за 13-ым снежня, была звычайная. Такая ж цёмная, як і папярэдняя. Быў бы снег на зямлі – стварыў бы натуральную падсветку. А так… Раз-пораз прыгадваючы страчаны «зімовы» час, людзі брылі на працу. Прынамсі, пешаходы. Вадзіцелі ехалі. Хтосьці – павольна, а хтосьці – як заўсёды, «стралою». Карацей, усё было звычайным. Апрача, хіба, колькасці машын па вуліцы Луначарскага, якія ішлі на працягу некалькіх хвілін даволі шчыльным патокам. Убачыўшы невялікі прасвет, уважліва пазіраю на машыну, якая першай стаіць перад гэтым перакрыжаваннем, толькі па вуліцы Барыкіна. Ці не паказвае яна правы паварот? Тады давядзецца чакаць яшчэ.\n… Хуценька перайшоўшы перакрыжаванне Барыкіна-Луначарскага, кіруюся на працу. І раптам, зрабіўшы літаральна крокаў дзесяць, чую за спіною пранізлівы віск-крык дзіцяці. Рэзка азіраюся, але напачатку нічога не бачу. Бо на самім перакрыжаванні асвятлення няма, толькі фары машын… Раблю некалькі крокаў назад і заўважаю якоесьці варушэнне на асфальце. З машыны выскоквае вадзіцель, падымае веласіпед… Збіта жанчына з дзіцём?! Першыя словы вадзіцеля: «Я ж не ляцеў!» Ну сапраўды, ён толькі кранаўся з перакрыжавання… І яшчэ штосьці – пра адсутнасць флікераў… А можа – катафотаў ці фары на веласіпедзе. У адказ – роспачны крык жанчыны: «Ды ўсё ў нас ёсць!..»\nДзякуй Богу, хуткасць невялікая, усе жывыя… Толькі ў шоку, вядома. Ну, і якіясьці пашкоджанні пасля падзення на асфальт, відаць… Хто правы, хто вінаваты, высветліць ДАІ. А мне адразу ж падумалася: ізноў гэтае аварыйнае перакрыжаванне!\nПамятаеце, шаноўныя чытачы, колькі дарожна-транспартных здарэнняў тут было раней? Напачатку вінавацілі… бярозу. Маўляў, з-за яе дрэнны агляд. Дрэва спілавалі. Многія ўжо нават забыліся, што яно тут расло. А праблема аварыйнасці – засталася…\nЛітаральна за пару апошніх тыдняў – тры небяспечныя сітуацыі. У адзін з дзён згледжваю, што ля дома, які размешчаны непадалёк, з боку Луначарскага ізноў «склалі» цэлы пралёт плоту, заехаўшы на агарод! У чарговы раз так не пашанцавала яго гаспадарам. А праз пару дзён увечары там жа назірала сітуацыю, якая таксама ледзь не скончылася аварыяй.\n… Пачуўшы рэзкі віск тармазоў і крык дзіцяці, пазіраю ў той бок. Аказваецца, вуліцу Барыкіна перасякае мама з бальшаватым хлопчыкам. Даволі спакойна, не зважаючы, што машына ўжо блізка…. Заўважу: святлафора там няма. Як няма дарожнага знака «Пешаходны пераход» ці «зебры». Словам, здаецца, ніякага прыярытэту ў пешаходаў. І добра, што вадзіцель паспеў прытармазіць. Ды і хуткасць пасля «ляжачага паліцэйскага» была невялікай.\nАле ўразіла мяне не гэта. А тое, што жанчына… вадзіцеля яшчэ і аблаяла. Маўляў, глядзі, куды едзеш… А можа, лепей паглядзець, куды калі і як ісці?!\nЗгадаўшы адсутнасць там абазначанага пешаходнага перахода, не магу не напісаць пра тыя, што ёсць. Толькі карысці ад іх пешаходам мала. Не, што датычыцца «зебраў» па вуліцы Ленінскай насупраць ЗАГСа і фантана, выпрабавана не аднойчы на сабе. Прапускаюць. За рэдкім-рэдкім выключэннем. І не толькі тады, калі мкнешся ісці. А і тады, калі яшчэ нерашуча мнешся на тратуары (беражонага Бог беражэ!), пазіраючы па баках.\nА вось «зебры» на вуліцы Барыкіна насупраць выхаду з двара СШ №2 і крыху далей, на перакрыжаванні Барыкіна і К.Маркса… Усё з дакладнасцю наадварот. За рэдкім-рэдкім выключэннем НЕ прапускаюць, хоць мніся, хоць мкніся! Раніцаю і ўвогуле там небяспечна, бо ліхтар непадалёк ужо то гарыць, то не.\nАле хачу адзначыць, хто заўсёды прапусціць на перакрыжаванні Барыкіна-К.Маркса. Вы не паверыце, шаноўныя чытачы, — вадзіцель вялізнага зялёнага гарадскога аўтобуса! Бачыла гэта не аднойчы. Яму не лянота прытармазіць вялізную машыну…\nДаволі праблемны пешаходны пераход насупраць філіяла «Беларусбанка» па вуліцы Чапаева. Там таксама далёка не кожны цябе прапусціць. Зрэшты, часткова вадзіцеляў можна зразумець. Каб без праблем праехаць перакрыжаванне Чапаева-К.Маркса, ім трэба тармазіць акурат на «зебры». Бо крама «Усё для дома» загароджвае агляд…\nА вось і яшчэ адзін праблемны для пешаходаў участак па вуліцы Чапаева – насупраць міні-рынку і далей, да перакрыжавання з К.Лібкнехта. Калі заканчваюцца тратуары, хоць ты па паветры ляці! Бо калі з двух бакоў стройныя рады машын… Плюс яшчэ рух у два бакі… Ды яшчэ вечар, цемра… Складана, вельмі складана перасячы вуліцу. Мабыць, давядзецца абвешвацца флікерамі, як навагодняя ёлка! Але ці ўратуе гэта, калі трапіцца вадзіцель без правоў, у стане алкагольнага ап’янення альбо проста аматар хуткай язды?.. Таму пешаходам самім трэба быць вельмі і вельмі ўважлівымі…\nГэта ўсяго некалькі праблемных месцаў Чэрвеня. Упэўнена, што ў кожнага чытача на заметцы ёсць і іншыя. І што кожны выпрацаваў для сябе ўласныя прынцыпы. Вось толькі б хацелася, каб і вадзіцелі, і пешаходы не забываліся пра адзін, галоўны: быць узаемна ветлівымі.\nТаксама хочацца, каб усе зацікаўленыя службы сабраліся нарэшце разам і вырашылі, як зрабіць напачатку хаця б перакрыжаванне Барыкіна-Луначарскага менш небяспечным. Дарэчы, многія з чэрвеньцаў, як высветлілася з размовы, нязгодны з тым, што менавіта Луначарскага як дарога з аднабаковым рухам тут – галоўная. Натуральней было б зрабіць больш шырокую Барыкіна. Наўрад ці магчыма абсталяваць гэтае перакрыжаванне святлафорам, бо дорага, відаць… Але ж якіясьці захады зрабіць трэба…\nЯ пацікавілася ў начальніка Чэрвеньскага РЭС Міхаіла Чарнаўца: а чаму нельга павесіць ліхтар на самым бліжэйшым да перакрыжавання слупе, каб яно было добра асветлена? І пачула ў адказ, што калісьці… ліхтар там сапраўды быў. Але паколькі і ў гэтую апору ўразаліся дзесяткі разоў… ён падаў. І добра, калі ў такой сітуацыі ўсё абыходзіцца толькі пашкоджаннем транспартнага сродку, а не траўмамі… Але, як запэўніў Міхаіл Чарнавец, калі Чэрвеньская ЖКГ ліхтар там прымацуе і лямпу набудзе, разам можна паспрабаваць вырашыць праблему…\nКарацей, хочацца пачуць разважанні, канкрэтныя прапановы і ад супрацоўнікаў ДАІ Чэрвеньскага РАУС, і ад вадзіцеляў, і ад пешаходаў. Давайце разам зробім нашы дарогі больш бяспечнымі, шаноўныя…\nА на заканчэнне я пацікавілася ў нашых чытачоў:\n«ХТО ЧАСЦЕЙ ПАРУШАЕ ПРАВІЛЫ ДАРОЖНАГА РУХУ – ВАДЗІЦЕЛІ ЦІ ПЕШАХОДЫ?\nАлена МАТВЕЕВА, пешаход і вадзіцель (стаж – 5 гадоў):\n– На мой погляд, больш за ўсё – пешаходы. Напрыклад, увечары, калі цёмна, яны ідуць па праезнай частцы. І калі едзеш за рулём, вельмі цяжка манеўраваць паміж імі і пры гэтым не выязджаць на сустрэчную паласу. Ды яшчэ ж трэба іх убачыць. А калі няма флікераў?! Пачынаеш сігналіць, дык не ўсе сыходзяць з дарогі… Таму сапраўды ў дарожна-транспартных здарэннях часта вінаватыя пешаходы… Ведаеце, пасля таго, як сама паездзіла за рулём, пабыла ў «скуры» вадзіцеля (смяецца), стараюся хадзіць цяпер толькі па тратуары альбо абочыне. Калі чалавек і кіроўца, і пешаход, то ён здольны ацэньваць сітуацыю з двух бакоў. Што датычыцца найбольш заўважных парушэнняў Правілаў вадзіцелямі… Канешне, гэта незахаванне хуткаснага рэжыму, асабліва ў горадзе. Існуе абмежаванне – 60 км, яшчэ ёсць асобныя знакі – 40, 30, 20 км… Некаторыя вадзіцелі едуць нетаропка, а іншыя так ляцяць! Я заўсёды думаю: «А калі б у гэты час дарогу пераходзіла дзіця?!» На «зебрах» часцей за ўсё прапускаюць, гэта трэба, як кажуць, аддаць належнае. Але, зноў-такі, я па іх цяпер не пераходжу дарогу, задраўшы галаву, а напачатку пагляджу і налева, і направа. Усё ж такі вывучэнне Правілаў дарожнага руху дае свой плён…\n– Думаю, што вадзіцелі. Ім трэба ведаць вельмі шмат правілаў дарожнага руху, звяртаць увагу на ўсе знакі… І не ўсе спраўляюцца. Я вучуся ў трэцім класе СШ №2 г.Чэрвеня. Каля нашай школы ёсць пешаходны пераход. А яшчэ ёсць знак, дзе намаляваны дзеці. Гэта значыць, што вадзіцелі павінны тут ехаць ціха, бо вучні могуць выскачыць на дарогу. А некаторыя ездзяць хутка. Я ведаю, што пераходзіць дарогу трэба па «зебры», калі яна ёсць. Спачатку паглядзець налева, пасля – направа. І рухацца толькі тады, калі блізка няма машын. Я аднойчы бачыў аварыю непадалёк ад нашай школы, калі збілі веласіпедыста… Прыехала «хуткая»… У веласіпеда так кола было пагнута… У мяне тата таксама водзіць машыну. Ён ведае ўсе правілы, усе знакі… Напрыклад, перад тым, як кранацца ўзад, спачатку глядзіць у люстэрка, каб блізка не было якога транспарту… Нас у школе вучаць, што мы павінны быць вельмі ўважлівымі на дарогах, каб нічога не здарылася…\nвадзіцель (стаж – 15 гадоў) і пешаход:\n– Ведаеце, вельмі часта – веласіпедысты. Выдзелім іх у асобную катэгорыю. Пераважная большасць едзе, не гледзячы, праз асноўную дарогу, праз другарадную… Па ходу руху, насупраць руху, ледзь не пасярэдзіне… У цёмны час сутак – без катафотаў, фараў, флікераў… Вадзіцелям аўтамашын дужа складана… А што датычыцца таго, хто больш парушае – вадзіцелі ці пешаходы… Напэўна, усё залежыць ад чалавека. Вось мяне не прапусцілі на перакрыжаванні Барыкіна-Луначарскага… Слізка, да таго ж, было… Вадзіцель другой машыны сказаў, што туды паглядзеў, а туды – не. І крануўся. А тут ужо я была на аўто… Не магу аспрэчваць прынятае калісьці рашэнне, што галоўная дарога на гэтым перакрыжаванні – Луначарскага… Да таго ж, людзі прывыклі, не памяняеш. Таму адзінае выйсце – паставіць тут святлафор…\nвадзіцель (стаж – 29 гадоў) і пешаход:\n– Хачу сказаць са сваёй міліцэйскай практыкі, а таксама як пешаход і вадзіцель. Мабыць, больш пешаходы. Пераходзяць дарогу ў неналежных месцах. У цёмны час сутак не абазначаюць сябе святловяртальнымі элементамі. Многія і часта, як у горадзе, так і ў раёне. Скажу нават больш. У нас адзіны святлафор у цэнтры. І вось калі пастаяць там і паназіраць, убачыш, што і тут ухітраюцца парушаць пешаходы. Часта гэта робяць дарослыя, а ўслед за імі – і дзеці. Памятаю, калі працаваў начальнікам Чэрвеньскага РАУС, неаднаразова рабіў заўвагі. Дзіця быццам бы і спыняецца, а дарослы ідзе на чырвоны сігнал і яго за сабой цягне… Вадзіцелі найчасцей парушаюць хуткасны рэжым, не глядзяць на знакі. Асабліва небяспечна, калі ігнаруюць «Стоп!» альбо «Саступіце дарогу». Вось апошняя аварыя насупраць «Беларусбанка» – таму пацвярджэнне. А па вялікаму рахунку, парушаюць, мабыць, усё ж 50 на 50. Калі я працаваў у міліцыі, часта выязджаў на дарожна-транспартныя здарэнні. Прычына – п’яны за рулём, перавышэнне хуткасці сярод вадзіцеляў, пераход у неналежным месцы, раптоўнае з’яўленне на праезнай частцы, неабазначэнне сябе флікерамі ў цёмны час сутак – сярод пешаходаў…\nХотите узнать больше? 20 ноября Минский областной суд отклонил кассационную жалобу директора Червенского дома-интерната. Владимир Семижон был признан виновным в нарушении 1 402\nХотите узнать больше? 1 декабря на 46 км автодороги М-4 Минск — Могилев вблизи деревни Карпиловка (Червенский район) будет проводиться следственный эксперимент. Как 726


Дзяржаўная ўстанова адукацыі,,Грынкаўскі вучэбна-педагагічны комплекс дзіцячы сад сярэдняя агульнаадукацыйная школа” — не толькі разнастаіць змест урока ці занятка, але і раскрые выхаванцам некаторыя аспекты пэўных прафесій. ,,Арфаграфічная эстафета”, ,,Карэктар”, ,,Вучань-настаўнік”... - Страница 8 из 41\n1054658.zip — 792.4 kb\ndzjarzhanaja-stanova-adukacygrynkask-vuchjebna-pedagagchny-kompleks-dzcjachy-sad-sjarjednj_1054658_1.doc — 1076.5 Kb\nне толькі разнастаіць змест урока ці занятка, але і раскрые выхаванцам некаторыя аспекты пэўных прафесій. ,,Арфаграфічная эстафета”, ,,Карэктар”, ,,Вучань-настаўнік” - адныя з самых ужывальных ролевых гульняў на ўроках і па мовы, і па літаратуры. Аднак спіс ролевых гульняў зусім не павінен абмяжоўвацца пералічанымі, іх від і змест залежыць ад творчасці і жадання самога настаўніка, ад мэт і задач, якія ставяцца да ўрока. Напрыклад, на такім этапе ўрока, як праверка дамашняга задання, эфектыўным і цікавым будзе правядзенне гульняў ,,Гарачае крэсла” і ,,Разумная парачка”, у час якіх вучні самі павінны фармуляваць і задаваць пытанні па пройдзеным матэрыяле сваім аднакласнікам.\nНе менш цікавы і займальны тып дзелавой гульні –\nімітацыйны , ці сцэнарны, калі ўдзельнікі выступаюць у пэўнай ролі паводле загадзя напісанага сцэнара. Тут няма аб’екта і мадэлі кіравання, як у гульні ролевага тыпу. Звычайна вучань выконвае адну ролю. Напрыклад, вядучага на літаратурным вечары, літаратурнага героя, пісьменніка, вучонага, гістарычнага дзеяча і пад. Як паказвае педагагічны вопыт, дзякуючы ўвядзенню нават элементаў імітацыі, урок становіцца запамінальным і незвычайным. У школьнікаў фарміруюцца артыстычныя здольнасці і цікавасць да прадмета, лепш запамінаецца матэрыял. Узоры такіх урокаў : урок-экскурсія, урок-прэс-канферэнцыя, урок-суд, урок-прэм’ера і пад. Настаўнік можа не будаваць цэлы ўрок па дадзенай мадэлі гульні, а выкарыстоўваць толькі яе элементы.\nУ час правядзення займальны\nх гульняў тыпу ,,Што гэта за слова?”, ,,Пазнайце па апісанню”, ,,Хто хучэй?” і пад. развіваецца ўвага вучняў, памяць і ўвогуле цікавасць да вывучаемага матэрыялу. Некаторыя з падобных гульняў пабудаваны на жэстах, міміцы і пластычных рухах школьнікаў (пантамімы), дазваляецца ў асобных выпадках выкарыстанне


Старшыня Савета нацбяспекі Арменіі: Мы б хацелі абмеркаваць набыццё «Паланэзаў»\nПасля таго, як Беларусь прадала Азербайджану свае сістэмы залпавага агню «Паланэз», Арменія заключыла кантракт на пакупку ўзбраення з Расіяй на 100 мільёнаў долараў. Але не выключае магчымасці набыцця і беларускіх «Паланэзаў». Пра гэта заявіў старшыня Савета нацыянальнай бяспекі Арменіі Армэн Грыгаран, піша Еўрарадыё.\n«Пакуль у асноўным планы па ўзбраеннях у нас з Расіяй, але мы можам абмяркоўваць і гэты варыянт. Тут адно: калі мы набываем узбраенне ў іншых краін, то ўзнікаюць некалькі праблемных момантаў. Першы ў тым, што ў нас ваенная інфраструктура звязаная з Расіяй. Другі: калі гэта ўзбраенне потым стаіць у Нагорным Карабаху, то для нашых патрнёраў гэта з’яўляецца праблемай», — кажа Грыгаран.\nПра тое, што Беларусь прадала Азербайджану сістэмы залпавага агню «Паланэз», стала вядома ў чэрвені, калі прэзідэнт Ільхам Аліеў браў удзел у адкрыцці вайсковай часці ракетных войскаў Азербайджана. На фота з мерапрыемства трапілі і беларускія «Паланэзы». У той жа дзень намеснік міністра замежных спраў Арменіі Рубэн Рубінян заявіў: «Шкада, што Беларусь, сяброўская нам краіна, прадае ўзбраенне краіне, якая мае з намі канфлікт».\nПа словах Грыгарана, цяпер і МЗС, і Савет нацбяспекі Арменіі працуюць над тым, каб Беларусь адмовілася ад продажу ўзбраення Азербайджану. Гэтае пытанне, сярод іншага, абмяркоўвалася і на сустрэчы Аляксандра Лукашэнкі з новым лідарам Арменіі Ніколам Пашынянам. Праўда, жаданага для Ерэвана выніку ні гэтая размова двух лідараў, ні намаганні МЗС і СНБ Арменіі не мелі.\n«Я не думаю, што можна адзін раз сустрэцца і вырашыць такую праблему. Мы — і Пашынян, і я — зараз шмат над гэтым працуем. Усе нашыя чыноўнікі са сваімі беларускімі калегамі абмяркоўваюць гэтую сітуацыю. І я думаю, што праз пэўны час мы прыйдзем да таго, што больш такіх продажаў не будзе», — мяркуе Грыгаран.\nНіякіх зменаў ў знешней палітыцы новае кіраўніцтва Арменіі праводзіць не будзе. «Будзем прытрымліваецца таго ж курсу, які праводзіла наша краіна апошнія 24 гады», — заяўляе старшыня Савета нацыянальнай бяспекі Арменіі Армэн Грыгаран.\nТьм не менш выходзіць з АДКБ, сябрамі якога з’яўляюцца і Беларусь, і Арменія, афіцыйны Ерэван не збіраецца, кажа старшыня Савета нацбяспекі. Па яго словах, змены будуць толькі ва ўнутранай палітыцы. Да прыкладу, калі казаць пра палітыку бяспекі, то калі раней кіраўніцтва Арменіі заяўляла, што іх краіна праводзіць абарончую палітыку, то цяпер гэтая абарончая палітыка становіцца актыўнай. Гэта азначае, што зараз у выпадку набліжэння ваеннай пагрозы Арменія будзе прымаць «прэвентыўныя крокі».\nНе перажывайце, армяне, не Беларусь, дык Расея будзе зброю прадаваць азербайджанцам. Каб потым запаліць рэгіён і прыбраць вас абаіх, знясіленых, да рук.\n17.07.2018 / 13:14\nЕщё ПТУР продать обоим сторонам миллионов на 100 баксов в рамках присирения конфликтующих сторон.


Беларусы сталі больш цікавіцца сваёй гісторыяй | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБерасцеец Васіль Бурдзін зрабіў ілюстраваныя турыстычныя карткі-схемы раёнаў Берасцейскай вобласці. На гэтых картках размешчаны выбітныя будынкі, нацыянальныя строі і адметнасці флоры ды фаўны таго ці іншага рэгіёну Берасцейшчыны.\nЗамоўцам выступіла Упраўленне спорту і турызму Берасцейскага аблвыканкаму, якое апошнім часам актыўна пачало рэпрэзентаваць рэгіён як для нацыянальных турыстаў, так і для замежнікаў. Кажа экскурсавод і гід-перакладчык Вольга Малафеечава:\n– Крыху развіваецца нацыянальны турызм. Людзі больш цікавяцца сваёй гісторыяй, сваімі нацыянальнымі героямі і ўжо, напрыклад, такія маршруты як “Шляхам Касцюшкі” ці “Шляхам Міцкевіча” будуць набіраць усё большую папулярнасць. Проста гэтым таксама трэба займацца. Не толькі арыентавацца на замежных турыстаў, але трэба памятаць пра тое, што калі самі беларусы будуць любіць і ганарыца тым, што яны маюць, то яны, канешне ж, будуць з такім жа гонарам распавядаць пра гэта сваім гасцям, якія да іх прыязджаюць.\nНа картках аўтарства Васіля Бурдзіна можна пабачыць сядзібу Нямцэвічаў Берасцейскага раёну, дзе падпісалі перамір’е ў Першай Сусветнай, ці ўсыпальніцу апошняга караля Рэчы Паспалітай – Троіцкі касцёл у Воўчыне Камянецкага раёну, а таксама іншыя цікавосткі. “Берасцейшчына – гэта не толькі крэпасць і Белавежская пушча”, – зазначаюць адмыслоўцы.


14:58 09.07.2018 (абноўлена 14:03 09.07.2018)\nПаводле прагнозаў букмекераў, больш за ўсё шанцаў на перамогу ў мундыялі мае зборная Францыі.\nЧэмпіянат свету па футболе падыходзіць да завяршэння: 10 і 11 ліпеня адбудуцца паўфінальныя матчы, матч за трэцяе месца пройдзе ўжо 14 ліпеня, а фінал — 15 ліпеня. Хто ж стане пераможцам Чэмпіянату свету па футболе 2018? Пра гэта на ўсю моц спрачаюцца заўзятары і спартыўныя каментатары, актыўна стаўкі прымаюць і букмекерскія канторы.\nМенш чым за тыдзень да фінальнага матчу Чэмпіянату свету у букмекераў з'явіўся відавочны фаварыт на першынства.\nТак, на думку букмекерскіх кантор і заўзятараў, перамогу ў Чэмпіянаце свету атрымае зборная Францыі — на яе трыумф стаўкі прымаюць часцей за ўсё. На другім месцы у букмекераў — зборная Англіі.\nА вось зборныя Бельгіі і Харватыі, па дадзеных букмекерскіх кантор, маюць менш шанцаў выйсці ў фінал мундыяля. На трэцяе месца Чэмпіянату свету, хутчэй за ўсё, можа разлічваць бельгійская зборная.\nфаварыт, стаўкі, Чэмпіянат свету па футболе-2018, Расія\n12:52 18.01.2021 (абноўлена 12:34 18.01.2021)\nУ пачатку года беларуска замыкала дзесятку ў рэйтынгу WTA, а пасля перамогі на турніры ў Абу-Дабі паднялася на тры пазіцыі.\nМІНСК, 18 сту – Sputnik. Першая ракетка Беларусі Арына Сабаленка паднялася на 7-е месца ў сусветным тэнісным рэйтынгу, пакуль гэта яе лепшая пазіцыя ў кар'еры.\nБеларуска на мінулым тыдні выйграла турнір у ААЭ, абыграўшы ў фінале расіянку Вераніку Кудэрметаву. Гэта яе трэці кубак запар. У мінулым сезоне Сабаленка перамагла на спаборніцтвах у чэшскай Астраве (дзе ў фінале, дарэчы, сустрэлася з Вікторыяй Азаранка) і аўстрыйскім Лінцы.\nДзякуючы трыумфу ў Абу-Дабі Арына паднялася на тры радкі ў рэйтынгу і цяпер мае ў актыве 4580 ачкоў. У яе бліжэйшай праследавацельніцы - канадкі Б'янкі Андрэеску - 4555 ачкоў.\nЯшчэ адна беларуска Вікторыя Азаранка, як і да гэтага, цяпер займае 13-е месца ў рэйтынгу WTA, маючы 3426 ачкоў. Аляксандра Сасновіч знаходзіцца на 90-й пазіцыі (838 балаў).\nУ топ-3 першага ў 2021 годзе рэйтынгу трапілі аўстралійка Эшлі Барці, румынка Сімона Халеп і японка Наомі Асака.\nУ сусветным рэйтынгу ў мужчын лідзіруе серб Новак Джокавіч, на другой пазіцыі - іспанец Рафаэль Надаль, на трэцяй - аўстрыец Дамінік Цім. Лепшы сярод беларусаў Ягор Герасімаў, ён на 78-м месцы.\nЗараз тэнісісты рыхтуюцца да Australian Open - першаму ў сезоне турніру серыі Вялікага шлема. Ён пройдзе з 8 па 21 лютага ў Мельбурне.\nРаней Вікторыя Азаранка паведаміла, што прапусціць трэніроўкі з-за каронавіруса: у двух чалавек, якія ляцелі з ёй чартарным рэйсам у Мэльбурн, тэст на COVID-19 апынуўся станоўчым. Бліжэйшыя два тыдні беларуска, якая двойчы перамагала ў Адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі (2012, 2013 гады), будзе знаходзіцца на каранціне.\nТры беларускі трапілі ў асноўную сетку Australian Open\nрэйтынг WTA, тэніс, Арына Сабаленка\n09:22 18.01.2021 (абноўлена 17:35 16.01.2021)