Правы чалавека у Беларусі -- пад пільнай увагай міжнароднай супольнасьці.\nhttp://spring96.org/be/news/3608 2006 2006-02-16T10:00:00+0200 2006-02-16T10:00:00+0200 1970-01-01T03:00:00+0300 be Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\n16 лютага 2006 года у межах візіту у Осла прадстаўнікоў Праваабарончага Цэнтру "Вясна" адбылася сустрэча з міністрам аказаньня дапамогі разьвіваючымся краінам сп. і амбасадарам ЗША у Нарвегіі. Падчас сустрэчы адбылася зацікаўленая гутарка пра сітуацыю у Беларусі напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў, стан правоў чалавека ў краіне. Была абмеркаваная роля міжнароднай супольнасьці ў ацэнцы працэсаў у Беларусі і магчымасьці падтрымкі дэмакратычных сілаў.\nСтаршыня Праваабарончага цэнтру "Вясна" Алесь Бяляцкі адзначыў важнасьць уплыву міжнароднай супольнасьці у стрымліваньні рэпрэсіуных дзеяньняў беларускіх уладаў. Ён таксама падкрэсьліў, што атрыманьне прэміі свабоды имя Сахарава зьяўляецца высокай узнагародай для усяго праваабарончага руху у Беларусі. Нарвэжскі міністр Эрык Солхейм и амбасадар ЗША у Нарвегіі Бэнсан Уітни выказали разуменьне складанасьці унутранай сітуацыі у Беларусі і запэўнілі у падтрымцы беларускай грамадзянскай супольнасці.\nНа сустрэчы прысутнічали прадстаўнікі Нарвэжскага Хельсінкскага Камітэту, нарвэжскай групы Міжнароднай Амністыі і моладзевага крыла хрысьціянска-дэмакратычнай партыі. Нарвэжскія правабаронцы, добра знаёмыя з сітуацыяй у Беларусі, падкрэсьлілі, што стан з правамі чалавека у Беларусі надзвычай складаны і што з былых савецкіх краінаў яе можна параўнаць толькі з Узбекістанам і Туркменістанам.


LangÉcole - A School of Languages, New Delhi, Індыя\nLangÉcole з'яўляецца вядучым замежнай мовай навучання школы ў Індыі для прафесійнай падрыхтоўкі замежнай мовы.\nТолькі інстытут з карэннымі трэнераў.\nМы рыхтуем студэнтаў партугальскай мовы ў акадэмічным супрацоўніцтве з пасольствам Партугаліі культурнага цэнтра ў нашых цэнтрах у Дэлі, Мумбаі і Бангалоры.\nНаш курс распрацаваны ва ўнікальнай методыкі выкладання з нашымі ўласнымі матэрыяламі і граматык. Усе нашы кнігі, матэрыялы падрыхтаваны з разуменнем бягучых патрэбаў прамысловасці моўнага вопыту.\nУ цяперашні час мы вучым курсы на наступных мовах у многіх вядучых МНК -\nФранцузская Нямецкі Іспанскі партугальская Галандскі Кітайскі Японскі\nЗвяжыцеся з намі для любога з нашых дэталяў курсу @ +91 - 93114 - 88060, +91 - 98204-50093, +91 - 99585-92758\nПартугальская Мова навучання, французскую мову навучання, іспанскую мову Навучанне, галандскі мову Навучанне, Нямецкая мова навучання, кітайскую мову навучання, японскай мовы Навучанне\nКурсы мовы хіндзі\nВа ўніверсітэце Вочна-завочна July 2018 Індыя New Delhi\nФункцыянальныя Курсы мовы хіндзі на занятках LANGÉCOLE праводзяцца ў нашых цэнтрах Бангалор, Дэлі, Хайдарабад і Мумбаі ў выходныя і будныя дні. Усе класы з'яўляюцца дынамічнымі і стымуляваць студэнтаў размаўляць на мове яны вучацца. Усе нашы лекцыі праводзяцца Родная мова ці другі спецыялістаў, якія маюць вопыт за мяжой. [+]\nЧаму вы павінны навучыцца мовы хіндзі?\nБольш за 365 мільёнаў чалавек ва ўсім свеце гавораць на хіндзі.\nХіндзі лічыцца чацвёртым самым распаўсюджаным мовай у свеце, за кітайскім, англійскай і іспанскай мовах. Хіндзі ў асноўным кажуць у Індыі і паўднёвай частцы Непала. За межамі Індыі, па сутнасці, вялікая колькасць індыйскіх дыяспар, якія пражываюць у Маўрыкій, Фіджы, Сурынама, Трынідад і Табага, ЗША, Вялікабрытаніі, Канады, ААЭ, Саудаўскай Аравіі, Аўстраліі і Паўднёвай Афрыцы, Емене, Угандзе, Сінгапуры, Новай Зеландыі і Германіі таксама кажуць у хіндзі. Індыя прыцягвае мноства замежнікаў турыстаў кожны год сваёй багатай культурай і гісторыяй. Падчас падарожжа па Індыі і вывучэння яго культуры, яна з'яўляецца больш значнай, калі вы можаце мець зносіны на хіндзі. Індыя ідзе ўверх як хутка якая расце сусветнай эканомікі. Калі вы маеце справу ў бізнесе, інфармацыйных тэхналогій, навукі, медыцынскіх прэпаратаў, Ёга, Аюрведа або лічбавых сродкаў масавай інфармацыі, Індыя з'яўляецца больш важным прысутнасць ва ўсім свеце, і яны кажуць на хіндзі. Многія карпарацыі імкнуцца пашырыць свае аперацыі і продажу ў рэгіёне Паўднёвай Азіі будзе набіраць людзей, якія знаёмыя з хіндзі і індыйскай культуры, каб прадаваць сваю прадукцыю на хиндиязычного насельніцтва. Індыйская культура пачынае аказваць уплыў на заходнюю культуру. Многія словы хіндзі паступова распаўсюджваецца і на іншыя мовы. У той жа час заходнія галіны адзення і спосабе назапашваюць ўплыў індыйскай культуры і моды. Заходняя кіно і музыкі ўсё часцей пад уплывам індыйскіх традыцый. Індыйскія фільмы ( "Балівуда") з'яўляюцца другім самым пладавітым ў свеце, ззаду Галівуду. Індыйская музыка становіцца ўсё больш уплывовым ў асноўным віхуры музыкі ў Злучаных Штатах. Вы можаце выявіць,... [-]\nПрафесійныя курсы на французскай мове ў LANGÉCOLE. Усе партыі 4-6 гадзін на тыдзень. Заняткі праводзяцца ў нашых цэнтрах Бангалор, Дэлі, Хайдарабад і Мумбаі ў выходныя і будныя дні. Усе класы з'яўляюцца дынамічнымі і стымуляваць студэнтаў размаўляць на мове яны вучацца. Усе нашы лекцыі праводзяцца Родная мова ці другі спецыялістаў, якія маюць вопыт за мяжой. Нашы курсы выкладаюцца ў хутка гусенічнага шляху і з мэтай дасягнення і прайсці сертыфікацыю DELF і DALF. [+]\nЧаму вы павінны навучыцца французскай мове?\nБольш за 200 мільёнаў чалавек ва ўсім свеце гавораць па-французску.\nФранцузская мова з'яўляецца афіцыйным мовай у 29 краінах, большасць з якіх з'яўляюцца членамі Франкафоніі, супольнасці франкамоўных краін. Гаворыцца ў якасці першага мовы ў Францыі, на поўдні Бельгіі, заходняй Швейцарыі, Манака, некаторых частках Канады і Злучаных Штатаў, а таксама рознымі суполкамі ў іншых месцах. Згодна з дэмаграфічнага прагназавання на чале з Université Laval і Réseau Démographie дэ l'Agence Універсітэцкі франкафоніі, усяго франкамоўнымі будзе налічваць каля 500 мільёнаў чалавек ў 2025 годзе і за 650 мільёнаў чалавек да 2050 года. Францыя з'яўляецца адной з вядучых эканомік у Еўропе. Французская мова з'яўляецца другой найбольш шырока даведаліся замежную мову пасля ангельскай, і шостым самым распаўсюджаным мовай у свеце. Здольнасць гаварыць на французскай і англійскай з'яўляецца перавагай на міжнародным рынку працы. Веданне французскай мовы адкрывае дзверы французскіх кампаній у Францыі і іншых франкамоўных частках свету (Канада, Швейцарыя, Бельгія, і на афрыканскім кантыненце). У пятай па велічыні эканомікі і трэцяга рэйтынгу прызначэння ў свеце для замежных інвестыцый, Францыя з'яўляецца адным з ключавых эканамічных партнёраў. Французская мова з'яўляецца міжнародным мовай кулінарыі, моды, тэатра, выяўленчага мастацтва, танца і архітэктуры. Веданне французскай прапануе доступ да вялікіх твораў літаратуры ў арыгінальным французскай мове, а таксама фільмаў і песень. Французская мова з'яўляецца мовай Віктара Гюго, Мальера, Леапольд Sendar Сенгора, Эдыт Піаф, Жан-Поль Сартр, Ален Делон і Зінедзін Зыдан. Францыя з'яўляецца найбуйнейшым у свеце турыстычным напрамкам і прыцягвае каля 80 мільёнаў наведвальнікаў у год. Здольнасць казаць нават крыху па-французску робіць яго нашмат больш прыемным наведаць Парыж... [-]\nПрафесійныя курсы на партугальскім мове ў LANGÉCOLE. Усе партыі 4-6 гадзін на тыдзень. Заняткі праводзяцца ў нашых цэнтрах Бангалор, Дэлі і Мумбаі ў выходныя і будныя дні. Усе класы з'яўляюцца дынамічнымі і стымуляваць студэнтаў размаўляць на мове яны вучацца. Усе нашы лекцыі праводзяцца Родная мова ці другі спецыялістаў, якія маюць вопыт за мяжой. [+]\nПартугальская з'яўляецца шостым мовай свету, у бліжэйшы час 2-га амерыканскага паўшар'я. Партугальская з'яўляецца 2-й самы геаграфічны еўрапейскі мову пасля ангельскай. Усё больш людзей кажуць на партугальскай, чым французскі, нямецкі, італьянскі ці японскі. Бразілія з'яўляецца адной з вядучых эканомік свету і часткі краін БРІКС, і яны кажуць на партугальскай мове. Бразілія займае палову плошчы Паўднёвай Амерыкі; гэта другая індустрыяльная моц амерыканскага кантынента і з'яўляецца восьмы эканомікай свету. Аб'ём двухбаковага гандлю паміж Індыяй і Бразіліяй перасёк ЗША адзнаку ў 10 мільярдаў даляраў у 2012 годзе і яго рост, азначае, што больш лінгвісты будуць неабходныя для бізнесу. Партугалія стала першай еўрапейскай імперыі пасля Рыма. Партугальская мова з'яўляецца афіцыйным мовай некалькіх новых афрыканскіх рэспублік. 1,3 мільёна амерыканцаў з'яўляюцца носьбітамі партугальскай мовы. Партугалія з'яўляецца мова сястра і культуры ў Іспаніі і Францыі. Партугальская лёгка пазнаць для ангельскай мовы і для студэнтаў іспанскага і французскай моў. Атрымаеце лепшыя магчымасці для працаўладкавання - Існуе нарастаючая патрэба португалоязычных экспертаў у Індыі ў розных галінах прамысловасці, такіх як фінансы, рахункі, тэхналогіі, тэхнічнай падтрымкі, IT / ITES, турызму і адукацыі. Прафесійныя курсы на партугальскім мове ў LANGÉCOLE Усе партыі 4-6 гадзін на тыдзень. Заняткі праводзяцца ў нашых цэнтрах Бангалор, Дэлі і Мумбаі ў выходныя і будныя дні. Усе класы з'яўляюцца дынамічнымі і стымуляваць студэнтаў размаўляць на мове яны вучацца. Усе нашы лекцыі праводзяцца Родная мова ці другі спецыялістаў, якія маюць вопыт за мяжой. ... [-]\nLink to and share "LangÉcole - A School of Languages, New Delhi, Індыя"


Названая самая карысныя садавіна і ягады верасня - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 30 лiстапада 2021, aўторак, 14:27\nНазваная самая карысныя садавіна і ягады верасня\nЯны прыносяць каласальную карысць арганізму.\nВераснёўскія рынкі - як вітамінавая кандытарская: прылаўкі ломяцца ад садавіны і ягад, усё прыгожае і смачнае, але, у адрозненне ад прысмакаў з кандытарскіх, яшчэ і карыснае. The Page Style разабралася, якімі вітамінамі і мінераламі багатыя гэтыя плады і якую карысць яны прыносяць арганізму.\nЧым карысны кавун\nКавун змяшчае вітаміны А і С, а таксама вітаміны групы В, магній і калій. Ён адрозніваецца нізкай каларыйнасцю - тут усяго 27 - 30 калорый на 100 грамаў. Гэта значна менш, чым у шматлікай іншай садавіне і ягадах з нізкім утрыманнем цукру. Важна ведаць, што некаторыя пажыўныя рэчывы, якія змяшчаюцца ў кавуне, асабліва карысныя для здароўя сэрца. Акрамя таго, ён спрыяе вызваленню застойнай жоўці і з'яўляецца выдатным мачагонным.\nПарада: каб выбраць саспелы кавун, трэба па ім пастукаць. Калі чуеце звонкі гук, кавун будзе смачным.\nЧым карысная дыня\nСмак і пах пазнейшых палявых дынь больш насычаны, іх нашмат радзей апрацоўваюць нітратамі. Дыня багатая на вітаміны А, В, С, жалезам, каліем, кальцыем, магніем. Таксама ў ёй утрымліваюцца пектыны і каратын. Дыню рэкамендуюць для прафілактыкі сардэчна-сасудзiстых захворванняў. Гэты прадукт выводзіць таксіны, супакойвае нервы, зніжае ўзровень халестэрыну ў крыві і прадухіляе развіццё атэрасклерозу. Народная медыцына рэкамендуе дыню пры знясіленні.\nПарада: дыню выбіраюць па выяўленаму паху. Не варта спалучаць яе з малочнымі прадуктамі і алкаголем.\nЧым карысныя слівы\nУ сліве карысная не толькі мякаць, але і багатая клятчаткай скурка. Слівы ўтрымліваюць вялікую колькасць вітаміну А, С, В, РР, а таксама мікраэлементаў: там і жалеза, і калій, і магній. Гэты прадукт выкарыстоўваюць для прафілактыкі запаленчых працэсаў. Акрамя таго, гэта выдатны жоўцегонны і мачагонны сродак. Плюс слівы абараняюць печань і ўмацоўваюць косці.\nПарада: таксама карысны чарнасліў - у гэтага прадукту высокія антыбактэрыйныя ўласцівасці.\nУ верасні спее самы салодкі вінаград. Яго карысць для арганізма складана пераацаніць - вітамінавы склад вінаграду дазваляе здымаць нервовае напружанне і прыкметна аднаўляе сілы і энэргію. Гэтая ягада багатая на вітаміны А, С, В6, а таксама на мінералы: калій, кальцый, жалеза, фосфар, магній і селен. Вінаград зніжае ўзровень халестэрыну ў крыві, папярэджвае ўтварэнне тромбаў, паляпшае працу сэрца і ўмацоўвае сценкі сасудаў.\nПарада: для прафілактыкі хвароб сэрца самым эфектыўным лічыцца не белы, а чорны вінаград.\nЧым карысны інжыр\nІнжыр - вельмі салодкая садавіна. Ён змяшчае вялікую колькасць мінералаў: жалеза карысна пры анеміі; калій спрыяе правільнай працы сардэчна-сасудзістай і нервовай сістэм. Яшчэ інжыр паніжае ціск, а таксама прадухіляе ўтварэнне тромбаў. Забяспечвае арганізм вітамінамі А і К, каратынам, вітамінамі групы В і аскарбінавай кіслатой. Вялікае ўтрыманне кальцыю дапамагае ўмацаваць апорна-рухальны апарат.\nПарада: калі шукаеце садавіну з вялікім утрыманнем жалеза, то бярыце інжыр. Тут жалеза больш, чым у яблыках.\n28.11 Мігрантаў пачалі рассяляць па дамах і кватэрах «ябацек» 148,904\n28.11 «Лукашэнка выйшаў з кабінета Пуціна ладна пашкуматаны» 130,140\n30.11 Хакеры здабылі цікавую інфармацыю пра Віктара Лукашэнку 121,500\n24.11 «Выканкам у загадным парадку патрабуе ад усіх ехаць валанцёрамі да мігрантаў!» 109,108\n24.11 Плохая новость из Берлина для Лукашенко 98,698\n26.11 Лукашэнка прыехаў у Брузгі, каб натхніць мігрантаў на новы штурм 89,796\n26.11 TVP: Аэрапорт у Менску трашчыць па швах 88,578


ФК Эвертан — Вікіпедыя\nанглійскі футбольны клуб\n«Эвертан» (англ.: Everton Football Club) — англійскі футбольны клуб з горада Ліверпул. Клуб выступае ў англійскай Прэм’ер-лізе. У вышэйшай лізе краіны правёў найбольшую колькасць сезонаў. 9-разовы чэмпіён Англіі. Эвертан гуляе ў вышэйшым дывізіёне з 1954 года і з’яўляецца адным з заснавальнікам Прэм’ер-лігі ў 1992 годзе. Клуб быў створаны ў 1878 годзе, стаўшы членам-заснавальнікам Футбольнай лігі па футболе ў 1888 годзе. Сваёй першай перамоі клуб дасягнуў праз два сезоны. Пасля чатырох чэмпіёнскіх тытулаў і двух перамогаў у розыгрышу Кубка Англіі, «Эвертан» выпрабаваў некаторае зацішша ў гады пасля Другой сусветнай вайны, зведваючы два перыяды адраджэння ў 1960-х гадах, калі клуб дамогся дву перамогаў у чэмпіянаце і адной у кубку. У сярэдзіне 1980-х клуб спадкаў апошні перыяд поспеху, гэта значыць «Эвертан» двойчы перамог у чэмпіянаце, стаў уладальнікам Кубка Англіі і ўладальнікам у 1985 свайго першага кантынентальнага трафея — Кубка ўладальнікаў Кубкаў. Апошнім пераможаным трафеем клуба застаецца перамогу ў Кубку Англіі 1995 года.\nУмяшчальнасць: 40 157\nПрыхільнікаў клуба называюць «эвертаніянамі» (англ.: Evertonians). «Эвертан» мае вялікую колькасць заўзятараў, рэгулярна прыцягваючы на стадыён у сярэднім па 36 тысяч чалавек за гульню, што складае 95% ад агульнай ёмістасці стадыёна. «Эвертан» мае прыкметнае суперніцтва з суседзямі «Ліверпулам», матчы паміж абудзвюма клубамі называюць Мерсісайдскім дэрбі. «Ліверпул» быў сфарміраваны ў 1892 годзе адрынутай групай, якая складалася з экс-прэзідэнта «Эвертана» і некалькіх ігракоў. Канфлікт паміж бакамі прывёў да сыходу «Эвертана» з «Энфілда», цяперашняга стадыёна «Ліверпула», які на той час з’яўляўся хатняй арэнай «Эвертана».\n1.2 Футбольная ліга\n5 Вядомыя ігракі\n«Эвертан» быў заснаваны ў 1878 годзе пры англіканскай царкве Святога Дамінга ў раёне Ліверпула Эвертан. Пачынаючы з 1876 года, прыхаджане царквы летам гулялі ў крыкет, але ў яго было немагчыма гуляць зімой, таму яны звярнулі свой погляд на футбол. Першапачаткова клуб атрымаў назву «Сент-Дамінга» (англ.: St. Domingo’s Football Club), але неўзабаве стаў прыцягваць цікавасць людзей якія жывуць не толькі каля царквы, з-за чаго ў лістападзе 1879 года на сходзе ў гатэлі «Queen’s Head» было прынята рашэнне аб перайменаванні клуба ў «Эвертан».\nСвае першыя матчы «Эвертан» гуляў на полі Стэнлі Парку, але калі колькасць гледачоў, якія хадзілі на матчы клуба, стала імкліва расці, клуб быў вымушаны пераехаць на новы стадыён, і ў 1882 годзе ім стаў «Праеры Роўд». Аднак праз нейкі час уладальнік поля, якому не падабалася, што ў дні матчаў заўзятары занадта шумяць, папрасіў каманду пакінуць яго, і прэзідэнт клуба Джон Хоўлдынг за невялікую суму арандаваў вучастак зямлі на «Энфілд Роўд» у свайго член Джона Орэла. Першы свой матч на «Энфілдзе» клуб правёў 28 верасня 1884 года супраць клуба «Эрлзтаўн» і атрымаў перамогу з лікам 5:0.\n«Эвертан» у 1891 годзе\nУ 1888 годзе «Эвертан» увайшоў у лік заснавальнікаў Футбольнай лігі. Першы сезон склаўся для каманды не вельмі ўдала і «Эвертан» заняў толькі восьмае месца, але ўжо ў наступным годзе «Эвертан» стаў другім, а яшчэ праз год, клуб упершыню ў сваёй гісторыі стаў чэмпіёнам Англіі.\nТым часам, Хоўлдынг, які да таго часу быў ужо ўладальнікам стадыёна, стаў спрабаваць усё больш і больш нажывацца на «Эвертане», падвысіўшы кошт арэнды клубам стадыёна. У выніку аднаго з сходаў футбольнага клуба было вырашана, што Хоўлдынг будзе звольнены, а «Эвертан» пакіне «Энфілд» і перабярэцца на «Гудысан Парк». Хоўлдынг і Орэл жа, застаўшыся са стадыёнам, але бяз клуба, вырашылі стварыць новы клуб — «Ліверпул». Апошні свой матч на «Энфілдзе» «Эвертан» згуляў 18 красавіка 1892 года супраць «Болтана».\nПасля пераезду на «Гудысан Парк» «Эвертану» чатыры разы ўдалося дасягнуць фіналу Кубка Англіі да Першай сусветнай вайны — у 1893, 1897, 1906 і 1907 гадах. Але скарыўся «Эвертану» трафей толькі аднойчы. 21 красавіка 1906 года «Эвертан» здолеў перамагчы «Ньюкасл Юнайтэд» з лікам 1:0. Астатнія тры фіналы былі прайграны «Вулверхэмптану», «Астан Віле» і «Шэфілд Уэнсдэй» адпаведна.\nДругі тытул чэмпіёна краіны «Эвертану» атрымалася перамагчы ў сезоне 1914/15, які стаў апошнім перад Першай сусветнай вайной.\nПершапачаткова «Эвертан» гуляў на полі Стэнлі Парку. Паступова колькасць гледачоў, якія прыходзілі на матчы клуба, расло. Да 1882 года іх лік перавышаў 2 тысяч чалавек, у выніку чаго «Эвертан» пераехаў на «Праеры Роўд», аднак ужо праз год новым стадыёнам клуба стаў «Энфілд». На «Энфілдзе» «Эвертан» гуляў да 1892 года, пакуль прэзідэнт клуба і ўладальнік стадыёна Джон Хоўлдынг ва ўласных інтарэсах не вырашыў павысіць арэндавы кошт поля. Неўзабаве пасля гэтага «Эвертан» пераехаў на новы стадыён «Міер Грын», які потым быў перайменаваны ў «Гудысан Парк». Джон Хоўлдынг жа стаў ініцыятарам узнікнення новага клуба — «Ліверпул».\n«Гудысан Парк» стаў першым стадыёнам у Англіі, прызначаным толькі для футбола. У 1966 годзе стадыён прыняў пяць матчаў чэмпіянату свету. Ні адзін іншы стадыён, за выключэннем «Уэмблі», не прымаў гэтак шмат гульняў чэмпіянату. Умяшчальнасць «Гудысан Парку» складае 40 157 чалавек, а памеры поля — 112×78 метраў.\nЧэмпіён Англіі: 9\n1891, 1915, 1928, 1932, 1939, 1963, 1970, 1985, 1987\nУладальнік Кубка Англіі: 5\nСуперкубак Англіі па футболе: 9\n1928, 1932, 1963, 1970, 1984, 1985, 1986 (разам з «Ліверпулам»), 1987, 1995\nУладальнік Кубка ўладальнікаў Кубкаў: 1\nПершы дывізіён: 1\nМалочны Кубак: 2\nБр Джордан Пікфард 1994\nАб Джонджа Кені 1997\nАб Нейтан Патэрсан 2001\nАб Мейсан Холгейт 1996\nАб Майкл Кін 1993\nПА Алан 1991\nНап Рышарлісан 1997\nПА Фабіян Дэлф 1989\nНап Дамінік Кэлверт-Льюін 1997\nПА Гільфі Сігурдсан 1989\nНап Дэмарай Грэй 1996\nАб Еры Міна 1994\nНап Андрас Таўнсенд 1991\nБр Асмір Бегавіч 1987\nПА Абдулай Дукурэ 1993\nНап Алекс Івобі 1996\nАб Віталь Міколенка 1999\nНап Джэнк Тасун 1991\nПА Андрэ Гоміш 1993\nАб Бен Годфры 1998\nАб Шэймус Коўлман\nНап Энтані Гордан 2001\nПА Том Дэвіс 1998\nПА Доні ван дэ Бек 1997\nБр Эндзі Лонерган 1983\nАб Джарэд Брантуэйт 2002\nНап Саламон Рандон 1989\nНап Анвар Эль-Газі 1995\nПА Дэле Алі 1996\nПа колькасці гульняў за «Эвертан»:\nНевіл Саўтгол — 750 гульняў (1981—1998)\nБраян Лабаўн — 534 гульні (1958—1971)\nДэйв Уотсан — 528 гульняў (1986—2001)\nТэд Сагар — 497 гульняў (1929—1953)\nКевін Рэткліф — 423 гульні (1980—1992)\nПа колькасці забітых мячоў за «Эвертан»:\nДзіксі Дзін — 383 мячы (1925—1937)\nГрэм Шарп — 159 мячоў (1980—1991)\nБоб Лэтчфорд — 138 мячоў (1974—1981)\nАлекс Янг — 125 мячоў (1960—1968)\nДжо Ройл — 119 мячоў (1966—1974)\n↑ "ToffeeWeb — Seasonal Comparisons, 2005–06". Toffeeweb.\n↑ The Everton Story. 1878 - 1930 Архівавана 27 верасня 2007.. Афіцыйны сайт ФК «Эвертан».\n↑ Everton History - Part I. ToffeeWeb.\n↑ History of Goodison Park. ToffeeWeb.\nНа Вікісховішчы ёсць медыяфайлы па тэме ФК Эвертан\nВельмі цікавы і аўтарытэтны сайт\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=ФК_Эвертан&oldid=4069627"\nАпошнія змены 21 лютага 2022 а 23:03\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 23:03, 21 лютага 2022.


Найсьвяцейшая Тройца як ідэал еднасьці\nСёлета Ўкраінская Грэка-Каталіцкая Царква адзначае 20-годдзе выхаду з падпольля і легалізацыі сваіх сруктураў. Першаярарх УГКЦ кардынал Любамір Гузар распавядае пра веру, свабоду і Божы провід у інтэрв’ю журналістам часопісу «Український тиждень» Алене Чэкан і Віктару Яленскіх.\nАд часу, калі УГКЦ перанесла сваю Архібіскупскую катэдру ў Кіеў, з нібыта лакальнай заходнеўкраінскай зьявы яна зноў, праз 400 гадоў, ператварылася ў адну з самых магутных памесных Цэркваў і адначасова сутыкнулася з абвінавачаньнямі з боку іншых хрысьціянскіх канфесіяў у празелітызьме (пераманьваньні вернікаў) на «чужой кананічнай тэрыторыі». Аднак яе першаярарх на працягу апошніх васьмі гадоў Яго Блаславенства Любамір (Гузар) ставіцца да гэтых нападак па-філасофску і больш займаецца агульнымі пытаньнямі веры і праўды.\n– Ваша Блаславенства, цяпер Стары кантынент становіцца ўсё менш хрысьціянскім. Чаму цэрквы ў Кіншасе або ў Багаце перапоўненыя, а ў Парыжы або ў Берліне апусьцелі?\n– Гэта віна Еўропы. Еўропа не захавала, не зразумела ці забыла свой Божы дар. Але ці варта сёньня з Еўропы рабіць цэнтр усяго? Шмат бліскучых цывілізацыяў зьніклі ў глыбінях гісторыі. Еўропа адыгрывае значную ролю ў гісторыі чалавецтва толькі ў апошнія дзьве тысячы гадоў, а гэта зусім няшмат. Яна перажывала станаўленьне, узьлёт, а сёньня на яе, магчыма, насоўваецца заняпад. Зьмярканьне Еўропы, як пісаў Освальд Шпэнглер. Праўда, ён казаў пра гэта яшчэ дзевяноста гадоў таму.\n– Калі кардынал Рацынгер прыняў імя Бенядыкта – не Яна Паўла III і не Яна ХХIV, а Бенядыкта – у гонар сьвятога апекуна Еўропы – ён, мабыць, гэтым падкрэсьліў, што хацеў бы бачыць Еўропу іншаю?\n– Несумненна. Калі ён выступаў перад намі на канклаве, то даў гэта зразумець. Думаю, што ня толькі Папа Бенядыкт XVI хацеў бы бачыць Еўропу цэнтрам нашай цывілізацыі, каб яна адрадзілася і яшчэ адыграла сваю вырашальную ролю ў гісторыі. Гэта ня вузкі еўрапейскі патрыятызм, не – проста Еўропа яшчэ здольная духоўна паслужыць сьвету. Праз Еўропу шмат сьвету было хрысьціянізавана. Праз еўрапейскую філасофію, культуру, навуку шмат людзей на іншых кантынентах атрымалі разьвіцьцё. У Папы ёсьць вялікае жаданьне дапамагчы Еўропе адшукаць і рэалізаваць сваю ўнутраную духоўную сілу. Гэта ня значыць, што Еўропа прызначана навекі існаваць: як зьніклі калісьці вялікія цывілізацыі, так можа зьнікнуць і Еўропа. Мне падаецца, што чым хутчэй яна зрачэцца сваёй хрысьціянскай спадчыны, тым хутчэй гэта можа адбыцца. Але я веру, што Еўропа яшчэ ня вычарпала свае вялікія сілы.\n– Скажыце, калі б Папа зьвярнуўся да Вас: «Ваша Блаславенства, акрэсьліце мне на паперы праблемы, якія Вы лічыце патрэбным разгледзець на III Ватыканскім Саборы»? Што б Вы паставілі на першыя пазіцыі?\n– Спадзяюся, усё ж такі заўтра не атрымаю ліст ад Папы з такой просьбай. Наогул адчуваю, што самай галоўнай тэмай ёсьць адсутнасьць еднасьці паміж людзьмі, асабліва паміж тымі, хто верыць у Ісуса Хрыста. Калі мы няздатныя жыць адзін з адным у міры, дык ці сапраўды мы ёсьць вернікі? Ісус Хрыстос сказаў: «Любіце адзін аднаго і будзьце адно». А мы кажам: «я не буду з табой маліцца, таму што ты мне не падабаешся, ты не такі, як я». Якое ж гэта нашае хрысьціянства? II Ватыканскі Сабор паставіў перад сабой задачу зрушыць гэтую справу з месца. Дзякуем за гэта прарочаму духу Папы Яна XXIII, які адкрыў акно і ўпусьціў сьвежае паветра. Той Сабор шмат цікавага прапанаваў, але мы пакуль яшчэ неспаўна гэта выконваем. Далей, мне здаецца, што вельмі важнаю зьяўляецца справа годнасьці чалавека. Трэцяя тэма: паняцце царквы, паняцце ўзаемадзеяньня царквы і грамадзтва. Бачыце, што сёньня сталася? Некаторыя людзі кажуць: Царква разьдзяляе – прэч Царкву. Ёсьць розныя рэлігіі, значыць, Бог разьдзяляе – прэч Бога. Для іх ёсьць іншы выдатны ідэал – братэрства людзей, гэта значыць глабалізацыя. Адна з важных тэмаў, над якой мы павінны былі б думаць і працаваць, – што значыць Бог у нашым жыцьці і ці магчымы рух чалавецтва бяз Бога?\nПра еднасьць і паразуменьне\n– Такім чынам, з усіх тэмаў першай Вы згадалі адсутнасьць хрысьціянскай еднасьці. І вялікіх прарываў на гэтым шляху ня бачна. У Рыме кажуць, што ісьціна толькі ў нас, і ў Маскве гавораць тое самае. Хрысьціяне нібы апусьцілі рукі, пагадзіліся з тым, што еднасьць недасяжная. Давайце, кажуць яны адзін аднаму, прынамсі ня будзем сварыцца і прымірымся з падзелам...\n– Бракуе веры, бракуе веры. Няма еднасьці, няма парадку, мы баімся верыць, баімся зрабіць той апошні крок і аддаць сябе цалкам Богу. Мы ўвесь час шукаем розныя апраўданьні – як зрабіць, каб не зрабіць апошняга кроку, вырашальнага кроку...\n– Ваша Блаславенства, а ці верыце Вы ў еднасьць прынамсі ўкраінскіх Цэркваў?\n– Яна павінна быць, але ці будзем мы тады, калі гэта адбудзецца?.. Еднасьць – гэта таксама ёсьць дар Божы. Але здаецца мне, што ўсе жадаюць яго прыняць на ўласных умовах. Ніхто ня хоча зьмяняцца, кажуць – няхай увесь сьвет зьменіцца, але не прымушайце зьмяняцца мяне...\n– Вы так ці інакш увесь час вяртаецеся да пытаньня ідэнтычнасьці грэка-каталіцкай Царквы. Што Вы думаеце пра яе місію?\n– Разумею ідэнтычнасьць як тое, да чаго я пакліканы. Гасподзь Бог мяне стварыў і да чагосьці паклікаў, ня выкінуў мяне. Я, зьдзяйсьняючы гэтае Божае пакліканьне, ёсьць сабою, але ў супольнасьці. Гэта робіць мяне мною. Гэтак сама і народы. Гэтак сама і памесныя Цэрквы. Якая тэндэнцыя заўсёды пераважала? Выкарыстоўваць культуру, мову, сваё разуменьне Бога для разьдзяленьня. Але запаведзь Божая быць адно – гэта не капрыз, гэта тое, што ёсьць насамрэч падставовым. Гасподзь дае нам ідэал еднасьці – Найсьвяцейшую Тройцу, адзін Бог у трох Асобах. Так і чалавецтва – яно жыве ў мностве праяваў, але павінна быць адно. А місію нашай Царквы я бачу ў тым, каб паказваць людзям, што так званыя каталіцкі і праваслаўны сьвет могуць быць разам, бо дэ-факта нашая Царква аб’ядноўвае элементы двух вялікіх культур – лацінскай і візантыйскай, дазваляючы кожнай заставацца сабою.\n– У Вашай Царквы ёсьць праблемы з праваслаўнымі. Маскоўскі патрыярхат гадамі кажа пра зьнішчаныя грэка-каталікамі тры праваслаўныя япархіі, пра выкраданьне душ. Чаму б не скарыстацца візітам ва Ўкраіну Патрыярха Кірыла і не абмеркаваць нарэшце ўсе праблемы?\n– Размаўляць заўсёды добра, але калі гэта шчырая размова. Калі шчырасьць ёсьць відавочнаю, а не заменена штучнай дыпламатыяй, то гэта быў бы нармальны працэс. Нават у сям'і калі-нікалі сварацца...\n– Але чаму ж няма такой сустрэчы?\n– Таму што мы кепскія хрысьціяне.\n– Вы хацелі б сустрэцца з патрыярхам Маскоўскім, калі ён прыедзе ва Ўкраіну, каб паразмаўляць з гэтай нагоды?\n– Я хацеў бы быць упэўнены, што такое шчырае жаданьне будзе з абодвух бакоў. Што мы сапраўды хочам гэтага. Безумоўна, патрэбныя пэўныя жэсты ...\n– Вы асабіста хочаце гэтага?\n– Я б ад гэтага не ўцякаў. Толькі ня трэба рабіць перадумоваў. Гэта павінна быць жаданьне абодвух бакоў. Ёсьць такая недарэчная сітуацыя для мяне: чаму былы Патрыярх Маскоўскі не хацеў сустракацца з Папамі (пра цяперашняга ня ведаю)? Ці была б ад гэтага шкода? А памятаеце сустрэчу зьверхнікаў Цэркваў, калі яны сышліся на Сьвятой Зямлі, пацалавалі адзін аднаго і сьвет зьмяніўся? (Гаворка ідзе пра сустрэчу Папы Паўла VI з Усяленскім Патрыярхам Атэнагорам І у 1965 г., калі былі зьнятыя анафемы, якія былі цяжарам над сумленьнем праваслаўных і каталікоў з 1054 г. – «УТ») Вельмі проста. Без страшэнна вялікай дыпламатыі і ўмоваў. Я быў бы вельмі рады сустрэцца з Маскоўскім Патрыярхам, калі б ён гэтага хацеў, або калі б сышліся Патрыярх з Папам бяз сьведкаў у адным пакоі і проста пагаварылі, – ня трэба гэтых фанфараў...\n– Але, падобна на тое, што сустрэчы не плануецца...\n– Я ня супраць сустрэчы. Добра было б, каб тыя людзі, якіх я прадстаўляю, і тыя людзі, якіх прадстаўляе Патрыярх Кірыл, паверылі ў нашу добрую волю, што мы ня робім гэта дзеля нейкай таемнай мэты. Я б нават з радасьцю сустрэўся з Уладыкам Уладзімірам (зьверхнікам Украінскай праваслаўнай Царквы ў еднасьці з Маскоўскім Патрыярхатам – «УТ»). Аднак сапраўднага водгуку з таго боку няма. Быў адзін, але фармальны. Вы памятаеце, калі гаворка ішла пра прыезд Алексія II ва Ўкраіну. Я тады напісаў, што калі ён едзе адведаць сваіх вернікаў, то я з гэтага цешуся, і быў бы вельмі рады, калі б ён наведаў і мяне. Госпадзе, што пачалося! Хто ён такі, гэты Гузар, што ён Патрыярха запрашае? А чаму нельга? Я не лічу сябе якімсьці супермэнам, але... І вось я цяпер ціха сяджу і думаю, што зараз яны абмяркоўваюць, хто, дзе, на якой прыступцы стаяцьме... Думаю, будзе яшчэ больш пафасна, чым за Алексія II. Прастата, непасрэднасьць была б лепш, без усялякіх закулісных прыгатаваньняў і дамоўленасьцяў.\n– Магчыма, гэта адбываецца таму, што праваслаўныя ня хочуць бачыць Патрыяршы Сабор Украінскай Грэка- Каталіцкай Царквы ў Кіеве?..\n– А дзе іхні акт прыватызацыі? Я сабе таксама магу сказаць, што гэта зямля маіх бацькоў. Ці ж я меншы ўкраінец, чым хтосьці? Мы не пераехалі ў Кіеў, мы вярнуліся ў Кіеў. Бачыце, да чаго мы даходзім у XXI стагоддзі. Кажам: «гэта кананічная зямля, гэта праваслаўная зямля, гэта мусульманская зямля»... Чаму ня даць кожнаму месца пад сонцам? Ці ж мы камусьці забараняем быць праваслаўным у Львове?\n– Ваша Блаславенства, цяпер усюды гавораць пра эканамічны крызіс, і ў інтэрв’ю некаторых сьвятароў (і праваслаўных, і грэка- і рыма-каталіцкіх) гучыць зларадзтва – а мы, маўляў, вас папярэджвалі ... Няўжо Царква на самой справе хоча, каб яе верныя хутчэй укленчылі перад Богам, Які карае, чым прагнулі прыйсьці да Бога, Які любіць?\n– Гэта фундаментальнае пытаньне. Спаконвеку былі сьвятары, казаньні якіх – бясконцае дакараньне людзей. Да такога казаньня ня трэба доўга рыхтавацца, заўсёды можна знайсьці тое, за што можна іх палаяць. Гэта лягчэй, чым любіць – любоў патрабуе працы, каб рабіць камусьці канкрэтнае дабро, патрабуецца давер да чалавека. Адным словам, трэба сябе перабароць, перамагчы, каб мець магчымасьць любіць. Сапраўдныя хрысьціяне – ня тыя, якія злараднічаюць, а тыя, якія любяць.\n– Сацыёлагі сьцьвярджаюць, што людзі больш вераць у рай, чым у пекла. Яны схільныя больш верыць у добрыя ўзнагароды, чым у злую адплату. Чаму?\n– Чаму цяжка верыць у пекла? Бо гэта ёсьць вечная кара нам, людзям. Спалучыць любоў, міласэрнасьць Божую з паняцьцем вечнае кары – гэта з таго, што мы бясьсільныя цалкам зразумець. Так, усё залежыць ад Бога, але чалавек таксама адказны. Госпад стварыў нас свабоднымі. Ніхто так не паважае нашай свабоды, як Бог. Але мы ня маем адвагі быць свабоднымі. Таму што быць свабодным – гэта значыць быць адказным. Мы гаворым пра свабоду, цешымся свабодаю, жадаем свабоды, падкрэсьліваем сваё жаданьне свабоды, але на самой справе баімся яе. Мы хочам сябе крыху забясьпечыць: я іду супраць волі Божай, але ж Ён мяне любіць і гэта, так бы мовіць, скрозь пальцы прапусьціць. Гэты самападман і ёсьць страхам перад свабодай.\n– Яшчэ адно неспасьцігальнае, Уладыка. Многія хрысьціяне ня здольныя ўсьвядоміць: няўжо мільярды людзей, якія не зьяўляюцца хрысьціянамі, ня збавяцца? Другі Ватыканскі Сабор ня даў канчатковага адказу на гэтае пытаньне. Ня толькі для звычайных людзей, але і для багасловаў гэтае пытаньне – ці ёсьць ісьціна і збаўленьне па-за межамі хрысьціянства – вельмі цяжкае...\n– Тут мы стаім перад таямніцаю Провіду Божага. І мы не павінны спрабаваць быць Богам. Бог ведае, што робіць. Ён мог бы так зрабіць, каб у нейкі такі цудоўны спосаб у адзін добры дзень уся зямная куля раптам атрымала б сьвятло, і ўсе народы, усе людзі, дзе б яны ні былі, раптам былі б прасьветленыя – Месія зьявіўся. Але Госпад Бог чамусьці гэтага не зрабіў. Ён прыйшоў, зрабіў Сваю місію, Яго ўкрыжавалі на крыжы, і Ён скончыў Сваё жыцьцё словам «зьдзейсьнілася» – гэта значыць Мая місія скончана, Я зрабіў тое, што павінен быў зрабіць. Але Ён пакідае Царкву, зьбірае групу людзей і кажа ім – ідзіце па ўсім сьвеце, распавядайце, што бачылі і чулі. І яны пайшлі – Царква з таго часу і да самага канца сьвету мае гэтае заданьне: ісьці і прапаведаваць. Гасподзь дзейнічае ў такі спосаб, які мы, людзі, не разумеем. Мы пытаемся, чаму ў велізарным Кітаі шмат людзей, якія нават ня чулі слова «Хрыстос». Чаму Госпад Бог дазваляе, каб у Еўропе, дзе хрысьціянства мае такую гісторыю, былі людзі, якія чулі пра Ісуса Хрыста, але не зразумелі, Кім Ён ёсьць. Мы ня ведаем, чаму Госпад Бог гэта дазваляе. І мы задаем сабе пытаньне – няўжо ўсе людзі, да якіх яшчэ не дайшла навука Хрыстова, якія яшчэ не прынялі Хрыста, якія яшчэ не ахрышчаныя, – няўжо яны ўсе аўтаматычна асуджаныя на пагібель, на вечную кару? Але кара за што? Якая іх віна? Ісус Хрыстос сказаў – хто ня ёсьць ахрышчаным, ня можа быць збаўленым. Той, хто спазнаў Хрыста, але не ўспрыняў Яго, той сьвядома адхіліў збаўленьне, але той, хто не спазнаў, той ня мог адкінуць, таму за што ж яго караць? Але толькі Госпад Бог зьяўляецца Ўладаром сьвету і ведае, што і навошта Ён робіць. І Ён нікога без віны не карае. Як Ён гэта робіць, мы ня ведаем. Нашае чалавечае ўяўленьне тут адпачывае. Мы стаім перад вялікаю таямніцаю, якая ёсьць Божаю таямніцаю. Але няма ніякага сумневу, што Госпад Бог хоча, каб усе збавіліся. Кожнага з нас Бог любіць індывідуальна, моцна і асабліва.\nПераклад з украінскай\n"Український тиждень", № 20 (81), 22.05.2009.


02 красавік 2008, 21:48\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае на сайт "Свабоды": "Колькi яшчэ часу такая дзяржава як ЗША будзе слухаць i выконваць патрабаваньнi нелегiтымнай улады Лукашэнкі (я аб патрабаваньнях за апошнi месяц ад беларускага МЗС да амэрыканскай амбасады)?"\nБоўм: "Мы зусім нядаўна атрымалі новыя патрабаваньні [аб скарачэньні колькасьці супрацоўнікаў пасольства ў Менску] і мы натуральна лічым гэтыя патрабаваньні нелегітымнымі і неабгрунтаванымі. Няма падставы для такіх патрабаваньняў зь іх боку. Не такім чынам краіны павінны ўзаемадзейнічаць паміж сабой. Мы абсалютна ня бачым падставаў для такіх патрабаваньняў, але мы іх разглядаем, і гэта ўсё што я пакуль магу сказаць".\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае праз смс-паведамленьне: "Ці магчымы ў гэтай сытуацыі разрыў дыпляматычных адносінаў паміж ЗША і Беларусьсю?"\nБоўм: “Я думаю, гэтае пытаньне трэба задаваць беларускім уладам. Усе гэтыя крокі былі зь іх боку. Яны ўвесь час робяць новыя і новыя патрабаваньні без аніякай прычыны. Таму гэта пытаньне не да нас, але да ўраду Беларусі”.\nКарэспандэнт: “Ці магчыма, што санкцыі супраць "Белнафтахіму" контрапрадуктыўныя і прывядуць толькі да далейшых рэпрэсіяў і ўзмацненьня ўплыву Расеі ў Беларусі?”\nБоўм: "Я думаю, што тая рэакцыя беларускіх уладаў на санкцыі супраць "Белнафтахіму", якую мы назіраем, відавочна паказвае, што гэтыя санкцыі дзейнічаюць. Мы лічым што гэта неадэкватная рэакцыя, але тым ня менш абсалютна ясна, што санкцыі маюць вельмі моцны эфэкт".\nКарэспандэнт: "Але ці ня значыць гэта, што рэпрэсіі супраць удзельнікаў мірнай дэманстрацыі 25 сакавіка і новыя суды над актывістамі апазыцыі гэта нейкім чынам вынік санкцыяў?"\nБоўм: "Ня ведаю. Гэта можа быць паказьнікам адчаю з боку рэжыму. Магчыма, рэжым адчувае, што губляе кантроль, і такім чынам наносіць удар у адказ. Тут вельмі цяжка сказаць, але відавочна ёсьць адчуваньне вялікай разгубленасьці з боку рэжыму".\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае праз смс-паведамленьне: Як далёка пойдзе Амэрыка ў "халоднай вайне" зь Менскам? Няўжо ня бачна, як Расея выкарыстоўвае беларускi рэжым у сваiх мэтах?"\nБоўм: "Мы канцэнтруемся на сытуацыі ў Беларусі, на правах беларускага народу, на тых мэтадах, якімі рэжым Лукашэнкі парушае гэтыя правы. Рэжым утрымлівае палітвязьняў, нягледзячы на абяцаньне ўсіх іх вызваліць, гвалтоўна душыць дэманстрацыі, не дазваляе існаваньня свабодных мэдыяў. Я думаю, варта задаваць пытаньне, што адбываецца ўнутры Беларусі. Гаворка пра Беларусь, а не пра іншыя краіны".\nКарэспандэнт: "А як бы вы пракамэнтавалі меркаваньне, што беларускі рэжым усталяваны і кантралюецца Расеяй?"\nБоўм: "Я не маю магчымасьці камэнтаваць, што робіць ці чаго ня робіць Расея. Натуральна, паміж Беларусьсю і Расеяй складаныя адносіны, вельмі шчыльныя эканамічныя адносіны, часам Расея робіць эканамічны ціск на Беларусь, але зноўку ж, мы канцэнтруемся на беларускім народзе. І, на нашую думку, фармуляваць гэта як пытаньне нейкіх трэціх краінаў, гэта значыць ня ставіць правільнага пытаньня. Мы павінны канцэнтравацца на тым, каб у Беларусь прыйшла дэмакратыя".\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае на сайт Свабоды: "Як ставіцца Дзяржаўны дэпартамэнт ЗША да стратэгічных праблем беларускага народу – зьнішчэньня мовы, культуры, гістарычнай памяці і да пагрозы страты дзяржаўнасьці?”\nБоўм: “Я думаю, што ў пытаньні дзяржаўнасьці мы ясна далі зразумець, што такое пытаньне можа свабодна вырашаць толькі беларускі народ. Але цяпер мы абсалютна ня бачым умоваў, у якіх беларускі народ мог бы прыняць такое рашэньне пра будучыню краіны і ўласную дзяржаўнасьць. Што тычыцца культурных пытаньняў – беларускай тоеснасьці, мовы – яны таксама павінны вырашацца ў кантэксьце дэмакратыі. Але Беларусь – не дэмакратыя, і гэта паказвае тую праблему, што беларускі народ ня мае права голасу наконт лёсу ўласнай краіны. Беларусь – дыктатура, а не дэмакратыя”.\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае на сайт Свабоды: "Якое вашае стаўленьне да сытуацыі, калі Аляксандар Лукашэнка кіруе краінай 14 гадоў?"\nБоўм: "Я ня думаю, што пытаньне ў тым, колькі часу нехта кіруе краінай, калі гэты чалавек дэмакратычна абраны. Дэмакратычныя лідэры часам заставаліся ва ўладзе вельмі доўгі час. Я магу прыгадаць спадарыню Тэтчэр, якую некалькі разоў пераабіралі ў Брытаніі, нашага прэзыдэнта Рузвэльта абіралі чатыры разы. Але гэта былі цалкам дэмакратычныя выбары, калі кандыдаты апазыцыі абсалютна свабодна маглі весьці свае выбарчыя кампаніі і выказваць народу свае меркаваньні.\nУ выпадку з Аляксандрам Лукашэнкам нічога гэтага няма. Гэта фальшывыя выбары, дзе кандыдаты апазыцыі ня маюць магчымасьці правесьці сур'ёзную кампанію, атрымаць доступ да мэдыяў. Як я ўжо сказаў, пытаньне ня ў тым, як доўга нехта пры ўладзе, але якім чынам ён застаецца ва ўладзе. Ёсьць агромністая розьніца паміж тым, калі нехта застаецца ва ўладзе, бо гэта свабодны выбар народу гэтай краіны, і тым, калі гэта проста дыктатар, які карыстаецца ўсімі магчымымі спосабамі, каб застацца ва ўладзе".\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае на сайт Свабоды: "Ці могуць ЗША сапраўды дапамагчы народу, у якога скралі ўладу і які ня можа нармальна разьвівацца? Мне 73 гады, ці пабачу я гэта?"\nБоўм: "Натуральна я спадзяюся, што вы гэта пабачыце. Я думаю, што беларусы гэтага заслугоўваюць. Мы і нашыя эўрапейскія сябры спрабуем падтрымаць тых людзей у Беларусі, якія спрабуюць прынесьці перамены. Вельмі важна, каб у Беларусі была эфэктыўная грамадзянская супольнасьць, свабодныя мэдыі, сапраўдныя апазыцыйныя партыі. Мы спрабуем ціснуць на ўрад Беларусі, каб ён дазволіў асноўныя свабоды, каб не было атмасфэры страху, каб людзей, які ладзяць дэманстрацыі супраць палітыкі ўладаў, не зьбівалі і не затрымлівалі. Гэта робім і мы, і Эўразьвяз, які ясна сказаў пра свае мэты.\nПрэзыдэнт Буш казаў, што Беларусь – гэта дыктатура, і гэта папросту непрымальна у непадзельнай і свабоднай Эўропе. Нашая палітыка скіраваная на дэмакратычныя зьмены, і калі летась прэзыдэнт Буш сустрэўся зь лідэрамі апазыцыйных партыяў і прадстаўнікамі грамадзянскай супольнасьці, гэта ясна паказала пазыцыю нашай краіны і тое, чаго мы хочам дасягнуць у Беларусі".\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае на сайт Свабоды: "Ці маюць ЗША пляны зрынуць Аляксандра Лукашэнку і аддаць яго і ягонае атачэньне пад суд, як гэта было зроблена зь Мілошавічам?"\nБоўм: "Як я ўжо тлумачыў, уся нашая палітыка скіраваная на тое, каб даць уладу народу Беларусі, дапамагчы пабудаваць грамадзянскую супольнасьць, незалежныя мэдыі, каб былі сапраўдныя апазыцыйныя партыі. Мы б хацелі, каб народ Беларусі змог свабодна абраць сабе ўрад. І менавіта ў гэтым кірунку мы працуем".\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае на сайт Свабоды: "Ці згодныя вы зь меркаваньнем, што сучаснае беларускае грамадзтва дэпалітызаванае? Чаму ў Беларусі адсутнічаюць рэальныя палітычныя партыі ці Вы лічыце інакш?"\nБоўм: "Я думаю, што ніякае грамадзтва ў сьвеце нельга назваць дэпалітызаваным. Натуральна, існуюць дыктатуры, і на жаль Беларусь не адзіная краіна, дзе кіраўніцтва спрабуе душыць нармальныя палітычныя праявы. Але народ Беларусі такі ж як і астатнія народы -- калі б ён меў магчымасьць дэмакратыі, я ўпэўнены, што ён вітаў бы дэмакратыю.\nУ Беларусі ёсьць апазыцыйныя партыі, якія вядуць барацьбу, але ўлады робяць усё магчымае, каб здушыць гэтыя партыі, беспадстаўна арыштоўваючы іх лідэраў, не дазваляючы ім арганізоўвацца, ладзіць эфэктыўныя кампаніі, не даючы ім доступу да мэдыяў.\nНа жаль, у народу Беларусі вельмі мала магчымасьцяў пачуць альтэрнатыўныя меркаваньні. Але Беларусь – такое ж грамадзтва, як і іншыя, і калі б была магчымасьць разьвівацца нармальна, я ўпэўнены, што былі б розныя партыі, якія адлюстроўвалі б розныя меркаваньні. Але гэтага не дазваляюць”.\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае на сайт Свабоды: "Цяпер Джордж Буш сустракаецца з прэзыдэнтам Украіны. А якія пэрспэктывы перамоваў паміж лідэрам Вашай краіны і Аляксандрам Лукашэнкам? Бо нават найбольш дэмакратычныя лідэры ЗША ня грэбавалі сесьці за стол перамоваў з Сталіным, генсэкамі КПСС і сумніўна абранымі прэзыдэнтамі. Што ці хто замінае двухбаковай сустрэчы кіраўнікоў нашых дзяржаваў?"\nБоўм: "Які быў бы падмурак для такіх перамоваў? Цяпер нашага амбасадара фактычна вымусілі пакінуць краіну, а гэта найпершы канал камунікацыі. Мы ясна далі зразумець, што беларускі амбасадар можа вярнуцца [ў Вашынгтон] у любы час, і мы чакаем, што наш пасол зможа вярнуцца ў Менск.\nПрэзыдэнт Буш толькі што наведаў Украіну. Украінскі прэзыдэнт Юшчанка і прэм'ер-міністар Цімашэнка прыйшлі да ўлады ў выніку дэмакратычных выбараў. Гэта варта вітаць, і ЗША ў асобе свайго найвышэйшага лідэра, у асобе прэзыдэнта, выказалі асабістую падтрымку. Сытуацыя ў Беларусі відавочна вельмі адрозная, і натуральна, мы ня можам усур'ёз казаць пра сустрэчу на ўзроўні прэзыдэнтаў, калі мы нават ня маем магчымасьці мець там амбасадара".\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае праз смс-паведамленьне: "На вашую думку, цi магчымыя зьмены у Беларусi ў найблiжэйшыя гады?"\nБоўм: "Натуральна. Дыктатуры не існуюць вечна. Як я ўжо казаў, некаторыя з рэчаў, якія робіць прэзыдэнт Лукашэнка, выглядаюць як знак ягонай слабасьці. Мы маем надзею, што сытуацыя ў Беларусі зьменіцца ў пазытыўным кірунку, і ўсе нашыя намаганьні скіраваныя на гэта, гэтаксама як і намаганьні іншых сяброў Беларусі. Ніхто ня хоча, каб захоўвалася цяперашняя сытуацыя".\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае на сайт Свабоды: "Спадар Боўм, ці былі Вы калі-небудзь у Беларусі? Наколькі, на Ваш погляд, у вас добрае ўяўленьне аб тым, што рушыць беларусамі, што важнае для іх, што адрозьнівае іх ад іншых народаў?\nБоўм: "Так, я наведваў Беларусь. Гэта было недзе год таму, я здолеў атрымаць візу. Тады я сустракаўся з прадстаўнікамі грамадзянскай супольнасьці, мэдыяў, зь лідэрамі палітычнай апазыцыі, меў сустрэчу ў Міністэрстве замежных справаў. Я займаюся беларускімі справамі штодня.\nНашая амбасада, прынамсі дагэтуль, вельмі добра дзейнічала – там было шмат людзей, якія выдатна валодалі расейскай мовай, і людзі, якія валодалі беларускай мовай, людзей, якія мелі шмат кантактаў у беларускім грамадзтве. Я думаю, што такая прысутнасьць вельмі дапамагла нам зразумець сытуацыю ў Беларусі. Таму вельмі шкада, што беларускі ўрад працягвае спробы зьменшыць гэтую прысутнасьць. Мець амбасаду вельмі важна, і мець кантакты паміж людзьмі вельмі важна як для амэрыканскага, гэтак і для беларускага народу".\nКарэспандэнт: "Ці ня можа быць такога, што ЗША атрымоўваюць няслушную інфармацыю пра сытуацыю ў Беларусі, як, напрыклад, інфармацыя напярэдадні вайны ў Іраку ад такіх людзей, як Ахмэд Чалябі?"\nБоўм: "Я б не хацеў рабіць параўнаньняў з Іракам, але я толькі што казаў, наколькі важная роля пасольства ў тым, каб мець сапраўднае адчуваньне сытуацыі ў Беларусі. Натуральна, перад вайной з Іракам ЗША ня мелі пасольства ў Багдадзе.\nЯ думаю, што наш узровень кантактаў дазваляе мець даволі добрую інфармацыю. Мы ня проста гаворым з тым ці іншым чалавекам – мы гаворым з шырокім спэктрам людзей і таксама з урадам Беларусі. Таму я лічу, што лініі камунікацыі ў нас даволі добрыя".\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае праз смс-паведамленьне: "Шмат гаворыцца пра ўзмацненьне міжасабовых сувязяў. Што з гэтага дзейнічае?"\nБоўм: "У нас даволі актыўныя праграмы, якія дазваляюць маладым людзям наведаць ЗША, пажыць у амэрыканскіх сем'ях, некаторыя людзі працуюць тут кароткі час. Мы вельмі вітаем культурныя абмены, навуковыя абмены, адукацыйныя абмены і проста кантакты паміж людзьмі. Гэта вельмі важна.\nНа жаль, большасьць інфармацыі пра ЗША маладыя людзі атрымліваюць зь дзяржаўных мэдыяў. І тут я не магу ўжыць іншага слова – афіцыйныя мэдыі папросту хлусяць пра ЗША. Іх інфармацыя вельмі далёкая ад рэчаіснасьці. І калі людзі прыяжджаюць, бачаць, што такое Злучаныя Штаты, маюць магчымасьць кантакту зь людзьмі, яны бачаць, што ЗША ня маюць нічога супольнага з тымі стэрэатыпамі, якія ім падаюць. Мы ўклалі шмат часу, намаганьняў і грошай ў гэтыя праграмы, і мы лічым іх вельмі важнымі".\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае на сайт “Свабоды”: "Прапануем правесьці канфэрэнцыю, каб наладзіць дыялёг паміж апазыцыяй і ўрадам. Ва ўрадзе і ў апазыцыі ёсьць сілы, якія катэгарычна ня хочуць дыялёгу. Але ёсьць разумныя людзі, якія хочуць палепшыць сытуацыю".\nБоўм: "Натуральна, што сама беларуская апазыцыя павінна вырашаць, як дзейнічаць. І па-мойму, у іх думках паўстаюць пытаньні – ці гэта быў бы плённы дыялёг, ці яго будуць успрымаць усур'ёз, ці беларускія ўлады папросту будуць эксплюатаваць гэты дыялёг, ці будзе там нейкі прагрэс? Такое рашэньне – не для людзей звонку, гэтае рашэньне павінны прымаць людзі ў Беларусі. І натуральна гэта ня тое, чым мы самі будзем займацца".\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае на сайт Свабоды: "Ці абмяркоўваецца пытаньне аб дапамозе тэлеканалу "Белсат" з боку ЗША?"\nБоўм: "Мы ўжо даем некаторую дапамогу "Белсату" і мы вядзем перамовы зь іншымі краінамі, пра тое, як можна падтрымаць гэтыя намаганьні – ня толькі “Белсат”, але і Эўрапейскае радыё для Беларусі, незалежныя мэдыі ўнутры Беларусі, інтэрнэт і гэтак далей. Вельмі важна, каб народ Беларусі меў доступ да свабоднай і незалежнай інфармацыі. На жаль, людзям у Беларусі вельмі цяжка атрымаць такі доступ, карыстаючыся толькі мэдыямі ўнутры краіны. Досьвед паказвае, што замежнае вяшчаньне можа быць вельмі важным. “Белсат” пачаў вяшчаць у сьнежні і разьвіваецца як незалежная інфармацыйная крыніца, і мы, натуральна, вітаем гэтае намаганьне".\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае на сайт Свабоды: "Чаму ЗША і Эўразьвяз ігнаруюць экзыльны урад Беларусі – Раду БНР – і вырашаюць беларускія пытаньні ў абыход беларускай дыяспары?"\nБоўм: "У Дзярждэпартамэнце мы, натуральна, рэгулярна кансультуемся зь беларусамі-грамадзянамі ЗША. Мы лічым гэта вельмі важным, праводзім рэгулярныя сустрэчы, і калі адбываецца нешта надзвычайнае, мы, натуральна, зь імі кансультуемся, і робім гэта рэгулярна".\nКарэспандэнт: "Пытаньне, дасланае праз смс-паведамленьне: "Ці варта пашыраць НАТО? Лепш менш, але лепш".\nБоўм: "Пытаньне аб сяброўстве ў НАТО павінны вырашаць самі чальцы НАТО, а таксама краіны, якія хочуць далучыцца. Напрыклад у выпадку з Украінай, якая хоча атрымаць плян дзеяньняў па далучэньні да альянсу, украінскі ўрад вырашыў, што гэта важна і неабходна, а прэзыдэнт Буш падчас учорашняга візыту ў Украіну даў ясна зразумець, што чальцы НАТО павінны гэта падтрымаць. НАТО – арганізацыя калектыўнай бясьпекі, а Ўкраіна – эўрапейская краіна, таму яна павінна мець такую магчымасьць.\nТое ж тычыцца і Грузіі, якая таксама хоча атрымаць плян па далучэньні. Для НАТО няма прычыны штучна спыняцца ў нейкі момант, калі краіна хоча стаць сябрам гэтай арганізацыі калектыўнай бясьпекі, і яе ўрад выказвае зацікаўленасьць. З Украінай і Грузіяй мы цяпер гаворым не пра сяброўства ў НАТО, а толькі пра плян далучэньня. І мы ўпэўненыя, што мы павінныя гэта падтрымаць".\nКарэспандэнт: "Але ці ня лічаць ЗША, што пашырэньне можа напалохаць краіны-суседзі НАТО, у тым ліку Беларусь?"\nБоўм: "Я думаю, што трэція краіны тут не адыгрываюць нейкай ролі. Мы далі ясна зразумець суседнім краінам, асабліва Расеі, што гэта не скіравана супраць іх. Гэта пазытыўнае рашэньне аб бясьпецы з боку гэтых урадаў. Натуральна, гэтыя дзеяньні ніякім чынам не скіраваныя супраць трэціх краінаў. Натуральна, трэція краіны маюць тут свой інтарэс, але яны ня могуць мець права вэта".\nМенск хоча, каб Беларусь пакінула яшчэ 10 дыпляматаў ЗША


Тэлефонны код 05399 / +2125399 (Марока)\nТэлефонны код 05399 / +2125399\nТэлефонны код: 05399 (+2125399)\nГорад або рэгіён: Al Hoceima, Larache, Tangier\nПрыстаўка 05399 з'яўляецца кодам горада БЕРЛIНА. І Al Hoceima, Larache, Tangier знаходзіцца Ў Марока. Калі вы знаходзіцеся за межамі Марока і хочаце патэлефанаваць чалавеку ў Al Hoceima, Larache, Tangier, у дадатак да кода зоны, неабходна ўвесці код краіны для краіны, у якую вы хочаце патэлефанаваць. Код краіны для Марока +212, так што, калі вы знаходзіцеся ў Беларусь і хочаце патэлефанаваць чалавеку ў Al Hoceima, Larache, Tangier, вы павінны дадаць прэфікс да нумара тэлефона гэтага чалавека +2125399.\nУ якасці альтэрнатывы коду +2125399, які вы павінны змясціць перад нумарам тэлефона чалавека ў Al Hoceima, Larache, Tangier, каб патэлефанаваць яму з Беларусь, вы можаце таксама выкарыстоўваць 8102125399.\nАб нас - Палітыка прыватнасці - © 2005-2018 by Thomas Hainke (v181219)


Ганцавіцкі краязнаўча-інфармацыйны партал - Ганцевичи - ГРУЗДАЎСКІ КАСЦЁЛ УЗВЫШЭННЯ СВЯТОГА КРЫЖА\nГРУЗДАЎСКІ КАСЦЁЛ УЗВЫШЭННЯ СВЯТОГА КРЫЖА\nГРУЗДАЎСКІ КАСЦЁЛ УЗВЫШЭННЯ СВЯТОГА КРЫЖА размяшчаецца ў цэнтры вёскі Груздава Пастаўскага раёна Віцебскай вобласці. Учынены ў 2001 г. ў перабудаваным адміністрацыйным будынку другой палавіны 20 ст., узведзеным на месцы папярэдняга касцёла, спаленага ў Вялікую Айчынную вайну.\nПаводле падання папярэдні касцёл быў заснаваны вялікім князем літоўскім Жыгімонтам. На мяжы 19—20 ст. быў пабудаваны драўляны манументальны храм, вядомы па фотаздымку Я.Балзункевіча 1910—14 гг. З'яўляўся творам архітэктуры гістарызму. Быў вырашаны па тыпу трохнефавай двухвежавай базілікі. Сілуэт плоскаснага гарызантальна ашаляванага фасада фарміравалі трохвугольны франтон і бакавыя трох'ярусныя трохгранныя вежы са спічастымі шатрамі.


ЛУПАЛАВА — mgl.by\nГісторыя Лупалаўскага прадмесця непарыўна звязана з гісторыяй горада.\nГэта было найбольш абжытае і люднае месца, здаўна славілася сваімі\nгарбарамі. Нездарма Магілёў з сярэдніх вякоў быў вядомы як цэнтр\nапрацоўкі скур. I назва Лупалава — ад слова \_»лупіць\_» — здымаць скуру з\nжывёлы. Яшчэ у 1594 годзе тут было сваё староства, да 1634 г. створаны\nасобны \_»кгарбарскі\_» цэх, які атрымаў прывілей караля Рэчы Паспалітай\nТут жa на Лупалаве — Маскоўскім прадмесці — знаходзілася буйное прадпрыемства — піваварны завод Яніка-Леккерта.Гісторыя Лупалаўскага прадмесця непарыўна звязана з гісторыяй горада. Гэта было найбольш абжытае і люднае месца, здаўна славілася сваімі гарбарамі. Нездарма Магілёў з сярэдніх вякоў быў вядомы як цэнтр апрацоўкі скур. I назва Лупалава — ад слова \_»лупіць\_» — здымаць скуру з жывёлы. Яшчэ у 1594 годзе тут было сваё староства, да 1634 г. створаны асобны \_»кгарбарскі\_» цэх, які атрымаў прывілей караля Рэчы Паспалітай Уладзіслава VI.\nТут жa на Лупалаве — Маскоўскім прадмесці — знаходзілася буйное прадпрыемства — піваварны завод Яніка-Леккерта.\nУ 1654 годзе горад быў захоплены рускімі войскамі, а ў лютым 1655 года да горада падышлі польскія войскі гетмана Радзівіла. Пакінутае жыхарамі Лупалава было разрабавана і спалена, а яго насельніцтва, разам з гараджанамі і рускімі ратнымі людзьмі, на працягу 12 тыдняў прымала ўдзел у абароне горада.\nУ XVI-XVII стагоддзях Лупалава неаднаразова падвяргалася разбурэнням у час ваенных дзеянняў паміж Маскоўскай дзяржавай і Рэччу Паспалітай. У 1649 годзе на Лупалаве была пабудавана драўляная царква, а ў 1687 годзе — яўрэйская сінагога.\nАсабліва цяжкімі для гараджан і насельніцтва лупалава былі гады Паўночнай вайны (1704-1708). Жыхары павінны былі будаваць масты і пераправы, утрымліваць рускія войскі з военачальнікамі. У час пажару горада 8 верасня 1708 года уцалелі толькі Лупалаўскае і Паднікольскае прадмесці.\nУ 1641-49 гадах праз Лупалава была пракладзена шаша Орша — Доўск, як частка шашы Пецярбург — Кіеў. У 1660 годзе быў здадзены ў эксплуатацыю драўляны мост праз Днепр. У сувязі з гэтым была праведзена рэканструкцыя старой Чарнігаўскай шашы.\nУ дзень царкоўнага свята \_»Троіцы” ад пажару, які быў амаль суткі, і моцнага ветру выгарэла усё Лупалава (1910 г.). А праз тры гады гэтая частка горада апынулася пад вадой — так моцна разліўся Днепр. К канцу XIX — пачатку XX стагоддзяў Лупалава пачало звацца Маскоўскім прадмесцем.


17 ліпень 2006, 13:25\nДачыненьні паміж апазыцыйнымі палітыкамі розных пакаленьняў, з розным досьведам і рознымі поглядамі на стратэгію і тактыку палітычнай дзейнасьці — тэма, якая апошнім часам цікавіць многіх нашых слухачоў. За мінулыя дванаццаць гадоў у беларускай апазыцыі было шмат няўдачаў і паразаў, і вельмі мала перамогаў і посьпехаў. Чаму? Адказваючы на гэтае пытаньне, многія людзі, у тым ліку і самі апазыцыйныя актывісты, глядзяць на сваіх лідэраў. Так робіць і наш слухач Мікалай Даўжэнка з Баранавічаў. У сваім лісьце ён піша:\n“Палітыкам, якія за пятнаццаць гадоў ня здолелі прыйсьці да ўлады, трэба ціха сысьці на пэнсію. Няхай вудзяць рыбу і гадуюць пчолаў, а не займаюць месца, замінаюць маладым і езьдзяць па замежжы, дзе іх ведаюць як аблупленых і даўно ня маюць ніякіх ілюзіяў адносна іхных сапраўдных здольнасьцяў і магчымасьцяў. Тое, што маглі, палітыкі старэйшага пакаленьня ўжо зрабілі на пачатку 1990-х гадоў. Тое, чым яны займаліся пасьля першых прэзыдэнцкіх выбараў, — гэта толькі дэманстрацыя сваёй нямогласьці й бездапаможнасьці. Хто сёньня падтрымлівае Зянона Пазьняка? Якая рэальная грамадзкая сіла стаіць за ім? Дастаткова паназіраць за якой-небудзь акцыяй КХП БНФ, каб зразумець, што гэта за людзі й колькі іх. Дарэчы, і акцыяў гэтых цяпер амаль няма.\nА колькі разоў спрабавалі вылучаць свае кандыдатуры на розных выбарах Шушкевіч, Грыб, Чыгір, Лябедзька, Вячорка ды іншыя! Няўжо яны яшчэ не зразумелі, які іхны сапраўдны рэйтынг? Іхны цягнік дыўно сышоў. Ім трэба зьмірыцца з гэтым і не займаць месца ля чыгуначнай плятформы, якое цяпер належыць маладым. А вы, шаноўныя вэтэраны апазыцыйнага руху, распакоўвайце валізкі ды пішыце мэмуары. Новы цягнік не для вас”.\nВерагодна, для гэтых і падобных папрокаў на адрас старэйшага пакаленьня дэмакратычных палітыкаў ёсьць пэўная прычына. Прынамсі, такія галасы з боку маладзейшых актывістаў дэмакратычных рухаў апошнім часам гучаць даволі часта. Іншая рэч — наколькі справядлівыя катэгарычныя высновы, што робяцца на падставе такіх нараканьняў? Ці не ілюзія — спадзяваньне на тое, што, пазбавіўшыся ад старэйшых палітыкаў, палітыкі маладзейшыя адразу стануць папулярнымі й пасьпяховымі, і пачнуць трыюмфальнае шэсьце ад перамогі да перамогі? Апазыцыйнае поле ў Беларусі не такое перапоўненае і шматлюднае, каб на ім не хапала месца. Тым больш, што многія пералічаныя вамі, спадар Даўжэнка, палітыкі апошнім часам не прэтэндуюць на першыя ролі й не трымаюцца за грамадзкія пасады. Каму з маладых палітыкаў перайшлі дарогу ці не саступілі месца, напрыклад, Міхаіл Чыгір ці Мечыслаў Грыб?\nАўтар наступнага ліста — Барыс Гудзімчык зь Менску. Разам з допісам слухач даслаў фотаздымак, на якім — мноства сьпілаваных дрэваў уздоўж дарогі. У лісьце Барыс Гудзімчык тлумачыць:\n“Вы паглядзіце, што робіць улада ў Карэліцкім раёне: пілуюць здаровыя дрэвы, якія калісьці былі прыгожа, роўненька пасаджаныя. Нішчаць і таполевыя алеі, і кусты, якія растуць уздоўж дарогі. А потым усё гэта карчуюць бульдозэрамі. Вандалізм, зьдзек зь людзей, распуста, п’янства, гвалт, забойствы, падпалы будынкаў — вось што робіцца пры цяперашняй уладзе. Прыяжджае які-небудзь гад, бяз згоды гаспадара пілуе дрэвы, ламае сад, прысады — і хоць бы што: аказваецца, яму гэта дазволена, ён начальнік. Узровень жыцьця на вёсцы вельмі нізкі. Садзяць у турмы, не даюць беларусам жыць. І сьмяротнасьць вельмі высокая”.\nЗмаганьне са старымі таполямі — зьява, уласьцівая ня толькі для Карэліцкага раёну, спадар Гудзімчык. Сьпілоўваюць і выкарчоўваюць іх паўсюль. У тым ліку вельмі шмат у менскіх дварах і парках. Грамадзкасьць часта гэтым абураецца, але ў дарожных і камунальных службаў, якія займаюцца зьнішчэньнем, свае аргумэнты і факты. Таполя — дрэва недаўгавечнае і нетрывалае. Пры моцным ветры ці ўрагане якраз старыя таполі часта становяцца прычынай розных здарэньняў і нават трагедыяў. Асабліва гэта небясьпечна менавіта ля дарогаў.\nІншая рэч, наколькі ўлічваюць дарожнікі й камунальнікі, сьпілоўваючы старыя дрэвы, пажаданьні мясцовых людзей — ці раяцца зь імі, ці тлумачаць, што на месцы сьпілаваных пасадзяць маладыя дрэўцы іншых пародаў. Як паказвае досьвед, найчасьцей — і ня раяцца, і не тлумачаць, а на месцы, дзе расьлі таполі, пакідаюць пасьля сябе ня новыя пасадкі, а — выкарчаваныя пні, буралом і старое гальлё.\nУрывак зь ліста Міхаіла Лысевіча зь Ліды, у якім слухач разважае пра няспраўджаныя мары й спадзяваньні тых беларусаў, якія хацелі бачыць незалежную Беларусь эканамічна моцнай і самастойнай, з адроджанай нацыянальнай мовай і культурай. Спадар Лысевіч піша:\n“Наша палітычнае грамадзкае жыцьцё насамрэч вельмі нецікавае і, па вялікім рахунку, нікуды не скіраванае. Сучасныя беларусы з-за свайго ўнутранага жыцьця ператварыліся ў людзей з адзінай мэтай — пражыць дзень і нешта зарабіць. Мы ня бачым сьвету: проста ня маем на гэта ніякіх эканамічных магчымасьцяў. Мы не імкнемся спазнаць сваю родную Беларусь. Прызнайцеся, калі апошні раз вы бывалі ў Полацку, Міры, Нясьвіжы, Горадні? Колькі разоў наведвалі нашы нацыянальныя музэі? Увогуле, што зрабілі падчас адпачынку для ўласнай душы?\nЭканоміка Беларусі — віртуальная і залежная. Мы, як наркаманы, сядзім на іголцы таннага расейскага газу і нафты. Нічога ня робім, каб пазбавіцца ад ганебнай і згубнай залежнасьці. Працягваем “кляпаць” скапіяваныя (і часьцяком кепска скапіяваныя) з заходніх узораў камбайны, трактары, аўтобусы, а потым шукаем шляхоў, каб іх набыла тая самая Расея. Бо ні Нямеччыне, ні Францыі, ні Галяндыі яны не патрэбныя. І пакуль Расея купляе іх, мы лямантуем па БТ аб беларускім эканамічным цудзе. Які, праўда, да цудоўнага жыцьця беларусаў пакуль не прывёў. Палітычнае жыцьцё ператварылася ў жорсткае супрацьстаяньне. У гэтай віхуры два супрацьлеглыя лягеры заблукалі, заблыталіся ва ўласных памылках і супрацьстаяньнях. Нам прапануюць толькі два шляхі — альбо ў Расею, альбо на Захад. Нам ужо даўно не прапануюць беларускай Беларусі.\nМы варымся ва ўласным соку сваіх памкненьняў і памылак, прапіваем будучыню, духоўна мізарнеем, нацыянальна вар’яцеем і гаворым: “Такі сьвет. Хіба, калі будзе іншы, дык будзе лепш?” Куды ж ты ідзеш, віртуальная Беларусь? І да чаго нарэшце прыйдзеш?”\nПытаньні гэтыя, як вы і сам, спадар Лысевіч, разумееце — рытарычныя. Варыянтаў адказаў на іх можа быць шмат, але ніводзін ня можа прэтэндаваць на дакладнасьць і вычарпальнасьць. Пэсымістычны ўпадніцкі настрой аўтара ліста лёгка можна зразумець і патлумачыць — навакольная рэчаіснасьць многіх схіляе да сумных абагульненьняў і высноваў. Хоць нават сярод гэтых змрочных рэаліяў паўсядзённасьці ёсьць сьветлыя натхнёныя твары нашых сучасьнікаў, якія ня толькі вераць у лепшую будучыню радзімы, але і набліжаюць гэтую будучыню сваімі справамі. Не для ўсіх, спадар Лысевіч, кола інтарэсаў абмяжоўваецца вузкімі спажывецкімі патрэбамі. І гэта пакідае беларусам надзею.\nЛіст з Украіны, ад нашага слухача з Жытоміру Аляксандра Кіба. Свой допіс спадар Кіб, які ніколі ня жыў у Беларусі, напісаў на выдатнай беларускай мове:\n“Паважаны спадар Валянцін. Цудоўную беларускую мову я вучыў на слых, перадусім ад вас, шаноўны спадар Жданко, з вашых дыялёгаў са слухачамі. Вялікі дзякуй за тое, што вы ёсьць, за тытанічныя высілкі “Свабоды” з мэтай абуджэньня нацыі. Праз вас я меў ліставаньне зь некаторымі слухачамі “Свабоды”, допісы якіх ня раз гучалі ў вашай перадачы — напрыклад, Зьмітром Панкаўцом з Барысаўскага раёну, Яўгенам Зінчанкам з Данбасу. Вялікая просьба — дапамагчы зьвязацца са сьвядомым беларусам зь Вялейкі Юр’ем Сокалам, ліст якога прагучаў 26 красавіка і вельмі мяне ўзрушыў сваёй шчырасьцю. Трымайцеся і далей супрацьдыктатурнай выспачкай! Сашко Кіб. Жытомір. Украіна”.\nРазам зь лістом Аляксандар Кіб даслаў розныя мясцовыя публікацыі пра цяперашнія ўкраінскія праблемы, у тым ліку — пра моўную сытуацыю. Пад ціскам прарасейскіх сілаў, якія ў шэрагу усходніх рэгіёнаў надалі расейскай мове статус афіцыйнай, украінцы зноў вымушаныя распачынаць барацьбу за родную мову, супраць спробаў узаконіць дзьвюхмоўе.\n“Што такое ўзаконенае дзьвюхмоўе? — чытаем ва ўлётцы, якія зьявіліся цяпер на жытомірскіх вуліцах. — Гэта — немінучы раскол Украіны і крах незалежнай дзяржавы. Гэта — ператварэньне Ўкраіны ў губэрню Расеі. Гэта — капітуляцыя”.\nМагчыма, для кагосьці гэтыя сьцьвярджэньні пададуцца занадта катэгарычнымі. Але пра рэальныя вынікі так званага “дзьвюхмоўя” ўкраінцы могуць меркаваць якраз на прыкладзе Беларусі. Праз адзінаццаць гадоў пасьля таго, як расейскай мове быў нададзены статус дзяржаўнай нароўні зь беларускай, беларуская мова выціснутая практычна з усіх сфэраў грамадзкага жыцьця. Ніякага рэальнага моўнага раўнапраўя няма. І ня створана ніякіх мэханізмаў супраць дыскрымінацыі й далейшага вынішчэньня роднай для беларусаў мовы.\nШто да вашай прыватнай просьбы, спадар Кіб, то мы яе выканалі — пераадрасавалі дасланы вамі ліст нашаму слухачу Юр’ю Сокалу зь Вялейкі.


Глыбаччане абураюцца дзеяньнямі ЖКГ - Віцебская вясна\n/Глыбаччане абураюцца дзеяньнямі ЖКГ\n«Гэта наагул дурдом. Немагчыма падысьці да гэтага сьметніка, у вакно вызірнуць. Жыць тут немагчыма, дзеці ходзяць», – адзначае мясцовая жыхарка.\nЖыхары кажуць, што да іх звозяць сьмецьце з усяго гораду, а сьмецьцявозы не пасьпяваюць яго вывозіць. Тут жа побач месьцяцца дзіцячы садок і гімназія. Да таго ж сытуацыя мае пагоршыцца: мясцовыя камунальнікі зьбіраюцца перанесьці кантэйнэры са сьмецьцем яшчэ бліжэй да жылога будынку.\n«Пераносяць сьметнікі нашмат бліжэй да дамоў. А гэта ўсё антысанітарыя. Пахі. Летам жа вокны адчыненыя», – скардзіцца яшчэ адзін жыхар Глыбокага.\n«Патрэбны сьметнікі, але, можа, іх у іншае месца перанесьці, паглядзець куды».\nЖыхары дому 129Б на вуліцы Леніна абураюцца – кажуць, што ў ЖКГ зь імі ніхто ня раіўся, а перанесьці пляцоўку для сьмецьця пастанавілі раптоўна і нечакана. Камунальнікі ж адказваюць: іншага месца – папросту няма.\nВось што сказаў «Белсату» ў тэлефоннай размове галоўны інжынэр Глыбоцкай ЖКГ Юры Лінкевіч:\n«Няма іншага месца. Там не да самога дому мы пераносім, а адпаведна з нормамі, усё як мае быць».\nТаксама Юры Лінкевіч кажа, што камунальнікі праводзілі слуханьні, на якія запрашалі мясцовых жыхароў. Інжынэр кажа, што ня чуў, каб у гэтыя кантэйнэры звозілі сьмецьце зь іншых раёнаў. Юры Лінкевіч зьдзіўляецца гэтаму сьцьверджаньню – кажа, кантэйнэры ж ёсьць у кожным раёне.\n«Хто там звозіць з усяго гораду? Ня ведаю, у мяне такой інфармацыі няма. Там сходзяцца дзьве ці тры вуліцы ля кантэйнэрнай пляцоўкі. Дык мы трохі ў бок адносім, каб быў лепшы вонкавы выгляд», – заяўляе Юры Лінкевіч.\nТым часам мясцовыя жыхары сабралі больш за сто подпісаў пад зваротам у ЖКГ і раённую адміністрацыю. Глыбаччане прапаноўваюць перанесьці сьмецьцевую пляцоўку далей, да камбікормавага заводу, але камунальнікі ўжо кажуць, што гэта занадта далёка.\nЯшчэ ў гэтым разьдзеле: « На час жніва ў некалькіх раёнах вобласьці забаронены продаж алькаголю\tДаходы насельніцтва Віцебшчыны падаюць »


«Каталіцкі Веснік» прапануе гульню-самаклейку на Адвэнт для дзяцей | Каталіцкі Веснік\nПрапануем увазе нашых чытачоў дзіцячую гульню-самаклейку на Адвэнт. Яе iдэя ў тым, каб заахвоціць дзяцей да больш руплівага перажывання часу чакання Божага Нараджэння. Гульня выканана, як мазаіка. Дзеткам неабходна запоўніць малюнак, наклейваючы каляровыя элементы на шаблон з контурамі малюнка.\nГульня-пазл на Адвэнт вельмі папулярная ў парафіях падчас раратаў, калі дзеці прыходзяць у касцёл і атрымліваюць ад сясцёр або святара яе элементы. Напрыканцы тыя, каму ўдалося сабраць увесь малюнак гульнi, атрымліваюць падарункі.\nАле адвэнтовую гульню-самаклейку можна выкарыстаць і дома. Напрыклад, бацькі могуць патлумачыць дзецям аб неабходнасці зрабіць нейкі добры ўчынак: атрымаць добрую адзнаку ў школе, памыць посуд, выгуляць сабаку ці памагчы з урокамі браціку або сястрычцы. За кожны добры ўчынак дзіця атрымлівае элемент-самаклейку і запаўняе гульню. Такім чынам, зрабіўшы добрыя ўчынкі напрацягу Адвэнту і сабраўшы ўсе пазлы, дзеці атрымліваюць асалоду ад гульні, разумеюць патрэбу дабра і канешне могуць разлічваць на падарунак ад мамы і таты.\nГульня-самаклейка на Адвэнт памерам А4 распрацавана ў рэдакцыі “Каталіцкага Весніка”. Мастачка – Вольга Будкіна з Глыбокага.\nКаб замовіць гульню-самаклейку можна:\nНапісаць ліст у рэдакцыю па адрасе:\nвул. Савецкая, 1,\n211793 г. Глыбокае,\nПатэлефанаваць па нумары +375 29 736 53 07 (з 9 да 18 гадзін, акрамя нядзелі).\nНапісаць нам на э-мэйл: katalickivesnik@gmail.com. У загалоўку ліста, калі ласка, пазначце тэму «Адвэнтовая гульня».\nСкласці замову праз суполку УКантакце.\nКошт гульнi-пазла 1 руб 20 кап. У камплект гульні ўваходзіць: шаблон з контурамі на цвёрдым картоне і каляровы малюнак-пазл на паперы-самаклейцы.\nГульня-самаклейка высылаецца накладзеным плацяжом. Пакупніку неабходна будзе аплаціць выдаткі па перасылцы. Высылацца будзе не раней за 24 лістапада, але замову (калі гэта наклад для парафіі) пажадана скласці да абеду 18 лістапада.\nРэдакцыя “Каталіцкага Весніка” усім жадае плённага Адвэнту!\nгульня рараты самаклейка\t2020-11-16