05 травень 2017, 18:11\nЛепей позна, чым ніколі: у Беларусі зноўку ствараецца жаночая партыя. Калісьці такая партыя нібыта была, але актыўнай абаронай правоў жанчын яна не займалася і сур’ёзных выклікаў гендэрным завядзёнкам не рабіла.\nЦяперашнія партыі час ад часу зьвяртаюцца да так званай жаночай павесткі, але гэта знаходзіцца на пэрыфэрыі іх палітычных інтарэсаў. Больш за тое, пэўныя пытаньні павесткі ставяцца такім чынам, што іх вырашэньне будзе граць супраць інтарэсаў жанчын.\n...дзеля дэмаграфічных інтарэсаў дзяржавы можна пазбавіць жанчын права на аборт, а дзеля эканоміі бюджэту — не прымаць спэцыялізаваны закон аб прадухіленьні хатняга гвалту\nАргумэнт «жанчыны — такія ж грамадзяне, і таму ня варта вылучаць іх у асобную катэгорыю, а трэба сканцэнтравацца на агульнаграмадзянскіх праблемах» таксама працуе не на жаночую карысьць. Ён адмаўляе важнасьць гендэрнай праблематыкі як такой, а «жаночыя» пытаньні прапануе вырашаць з пазыцыі «ўсяго грамадзтва». Як правіла, гэта значыць, што дзеля дэмаграфічных інтарэсаў дзяржавы можна пазбавіць жанчын права на аборт, а дзеля эканоміі бюджэту — не прымаць спэцыялізаваны закон аб прадухіленьні хатняга гвалту.\nТаму жаночая партыя нам патрэбная па наступных прычынах:\n1) Каб сыстэматычна і пасьлядоўна актуалізоўваць жаночую павестку.\nПершае, што мусіць зрабіць жаночая партыя — гэта вывесьці жаночую праблематыку ў Беларусі зь ценю і сыстэматычна працаваць над тым, каб праблемы, зьвязаныя з гендэрнай дыскрымінацыяй, гінэкалягічнай і пэдыятрычнай мэдычнай дапамогай, мацярынствам і хатнім гвалтам былі больш заўважнымі і пазбавіліся пэўнай стыгмы.\nТыповыя жаночыя праблемы сёньня маргіналізуюцца.\nТыповыя жаночыя праблемы сёньня моцна абясцэньваюцца і маргіналізуюцца, і агульнае стаўленьне да іх — як да несапраўдных і надуманых альбо брудных і нявартых публічнага прызнаньня. Такім чынам, трэба працаваць над грамадзкім успрыманьнем гэтай праблематыкі і парушаць табу на яе агучваньне як сапраўды важнай.\n2) Каб паскорыць вырашэньне жаночых праблем.\nТрэба партыя, якая будзе канцэнтравацца ў першую чаргу на становішчы жанчын у беларускім грамадзтве. Каб нейкая праблема вырашылася, хтосьці мусіць сур’ёзна за яе ўзяцца, бо пакуль жаночая павестка знаходзіцца на пэрыфэрыі інтарэсаў палітычных дзяячак і дзеячаў, яна нібыта павісае ў паветры. Усе пра яе ведаюць, але ў сьпісе прыярытэтаў яна займае адну з апошніх пазыцый.\nНам зусім не хочацца чакаць, пакуль мужчыны-палітыкі вырашаць, што яны ўжо разабраліся з «сапраўды важнымі пытаньнямі».\nАле жаночая павестка — гэта не абстрактныя разважаньні, а рэальныя патрэбы грамадзянак гэтай краіны. Жанчыны ўжо паміраюць ад хатняга гвалту і ўжо атрымліваюць псыхалягічныя траўмы ў радзільнях. І нам зусім не хочацца чакаць, пакуль мужчыны-палітыкі вырашаць, што яны ўжо разабраліся з «сапраўды важнымі пытаньнямі» і могуць нарэшце зьвярнуць увагу на нашыя праблемы.\n3) Каб трансфармаваць цяперашняе і распрацаваць дадатковае антыдыскрымінацыйнае заканадаўства.\nАкрамя агульнага прыняцьця жаночай павесткі соцыюмам, важна замацаваць яе на заканадаўчым узроўні. На жаль, сёньняшнія законы і іншыя нарматыўныя акты зьмяшчаюць нямала дыскрымінацыйных пунктаў адносна жанчын, і гэта замінае нам паўнавартасна ўдзельнічаць у жыцьці грамадзтва.\nТрэба цалкам скасаваць сьпіс забароненых для жанчын прафэсій.\nТак, трэба цалкам скасаваць сьпіс забароненых для жанчын прафэсій; зьняць любыя абмежаваньні на атрыманьне адукацыі, калі яны абумоўлены полавай прыналежнасьцю; прыняць закон аб супрацьдзеяньні хатняму гвалту; распрацаваць закон аб супрацьдзеяньні сэксуальным дамаганьням на навучаньні і працы; легалізаваць хатнія роды і рэгуляваць дзейнасьць хатніх акушэрак.\nЯк правіла, дыскрымінацыйныя законы базуюцца на тым, што жанчына ня ў стане самастойна вырашаць, што лепш для яе самой. Але такі падыход недапушчальны і не павінен існаваць у сьвецкай дзяржаве ў дваццаць першым стагодзьдзі.\n4) Каб стварыць эфэктыўныя мэханізмы рэалізацыі гэтых законаў.\nЗаконы павінны не толькі прымацца, але і эфэктыўна працаваць. Сёньня ўжо існуе забарона адмаўляць у прыняцьці на працу па прычынах, не зьвязаных непасрэдна з працоўнай кваліфікацыяй, але арганізацыі працягваюць адмаўляць кандыдаткам з-за полавай прыналежнасьці, узросту, зьнешняга выгляду, сямейнага стану і наяўнасьці ці адсутнасьці дзяцей.\nСупрацоўніцы і супрацоўнікі дзяржаўных органаў, якія будуць на практыцы рэалізоўваць антыдыскрымінацыйнае заканадаўства, павінны валодаць адпаведнымі кампэтэнцыямі. Такім чынам, неабходны плян па павышэньні іх кваліфікацыі, і гэта таксама важны напрамак дзеяньня жаночай партыі.\nАгулам, сэнс жаночай партыі ня ў тым, каб сабраць у адну арганізацыю палітычна актыўных людзей з пэўнымі геніталіямі, а ў тым, каб зьвярнуць увагу і паспрыяць вырашэньню шэрагу вельмі важных праблем.\nНа жаль, у цэлым становішча палітычных партый у Беларусі даволі сумнае, і казаць пра іх рэальную вагу на палітычнай арэне цяжка. Тым ня менш, у краіне ёсьць попыт на жаночую партыю, і знайшліся жанчыны, якія хочуць гэты попыт задаволіць.


Феадалізм (ад англ.: feudum) — эканамічная і грамадская мадэль, пры якой асноўныя сацыяльныя класы людзей — феадалы (землеўладальнікі) і эканамічна залежнае ад іх сялянства; феадалы пры гэтым звязаныя друг з другам спецыфічным тыпам прававых абавязанняў, вядомых як феадальныя ўсходы.\nСлова «феадалізм» выкарыстоўвалася англійскімі юрыстамі XVII ст. як пазначэнне тыпу ўласнасці; як грамадска-палітычны тэрмін яно ўжываецца ў Мантэск'е. Паданне аб феадалізме як аб этапе сацыяльна-эканамічнай гісторыі чалавецтва, адпавядалага ў Еўропе Сярэднявеччу, развіваецца ў французскай гістарыяграфіі пачатку XIX ст., першым чынам у Гізо. У афіцыйным савецкім марксізме феадалізм разглядаўся ў якасці адной з пяці грамадска-гістарычных фармацый, больш высокай у параўнанні з рабаўладаннем. У XX ст. розныя гістарычныя школы высоўвалі розныя канцэпцыі феадалізму; некаторыя наогул не выкарыстоўваліі гэты тэрмін. У сучаснай навуцы часта выкарыстоўваюцца тэрміны традыцыйнае грамадства, аграрнае грамадства. Панавальны тып эканомікі пры феадальным ладзе — натуральная гаспадарка, уклад — традыцыйны.\nПры феадальных адносінах уладальнікі земляў (феадалы) выбудаваныя ў феадальныя ўсходы: ніжэйстаячы (васал) атрымлівае за службу зямельны надзел (феод або ф'еф) і прыгонных у вышэйстаячага (сеньёра). На чале феадальных усходаў стаяў манарх, але яго ўлада звычайна значна саслабленая ў параўнанні з паўнамоцтвамі буйных сеньёраў, якія, у сваю чаргу, не маюць абсалютнай улады над усімі землеўладальнікамі, стаялымі ніжэй іх у феадальных усходах (прынцып «васал майго васала — не мой васал», дзейнічалы ў шматлікіх дзяржавах кантынентальнай Еўропы). Сяляне працуюць на землях, прыналежных феадалам усіх узроўняў, плацячы ім паншчынай або чыншам.\nФеадалізм у заходняй Еўропе, па шэрагу канцэпцый, стаў усталёўвацца яшчэ ў V ст. нашай эры ў позней Рымскай імперыі. Адметнымі рысамі феадалізму ў Заходняй Еўропе былі высокая ступень палітычнай дэцэнтралізацыі, дуалізм свецкай і духоўнай улад, спецыфіка еўрапейскага горада як цэнтра рамяства і гандлю, ранняе развіццё гарызантальных грамадскіх структур, публічнага часнага права. Затым, у сярэднія стагоддзі, ён стаў панаваць у Еўропе аж да буржуазных рэвалюцый. На змену феадальнаму ладу прыйшоў капіталістычны.\nУ антычным міры найболей падобную з феадалізмам сістэму мела Персідская імперыя, у якой цяжкаму вершніку даваўся надзел падобны з феадальным феодам.\nФеадалізм Інфармацыю Аб\nФеадалізм beatiful post thanks!\nФеадалізм Вы праглядаеце суб'ект\nФеадалізм што, Феадалізм хто, Феадалізм апісанне


Эрых фон Фалькенгайн — Вікіпедыя\nЭ́рых фон Фа́лькенгайн (Эрых фон Фалькенхайн, ням.: Erich von Falkenhayn; 11 верасня 1861, замак Бельхаў каля г. Торунь, цяпер Польшча — 8 красавіка 1922, пад Патсдамам) — германскі ваенны і дзяржаўны дзеяч, генерал ад інфантэрыі (1915). Ваенны міністр Прусіі (1913—1914), начальнік генеральнага штаба Германіі (1914—1916) падчас Першай сусветнай вайны.\n27-ы Ваенны міністр Прусіі\n7 чэрвеня 1913 — 21 студзеня 1915\n5-ы Начальнік генеральнага штаба Германіі\n14 верасня 1914 — 19 жніўня 1916\nГельмут фон Мольтке, малодшы\n11 верасня 1861(1861-09-11)\n8 красавіка 1922(1922-04-08) (60 гадоў)\nням.: Erich Georg Anton Sebastian von Falkenhayn\nFedor von Falkenhayn[d]\nFranziska Freiin von Rosenberg[d]\nRoyal Prussian Main Cadet Institute[d]\nПруская ваенная акадэмія[d] (1890)\nпалітык, ваенны, Ваенны саветнік, ваенны, ваенны аташэ\nГенерал пяхоты (1915)\nЭрых фон Фалькенгайн на Вікісховішчы\nВаенную службу распачаў у 1880 годзе. У 1890 годзе скончыў Акадэмію Генеральнага штаба. Некалькі гадоў быў інструктарам кітайскай арміі, а пад час паўстання баксёраў працаваў у нямецкім штабе інтэрвенцкіх сіл. Пасля вяртання дадому служыў у нямецкім Генеральным Штабе. З чэрвеня 1913 года (да студзеня 1915) выконваў функцыі прускага ваеннага міністра.\nНяўдачы нямецкай арміі на пачатку Першай Сусветнай вайны прывялі да таго, што кайзер Вільгельм II прызначыў Фалькенхайна 14 верасня 1914 года шэфам Генеральнага штаба замест Гельмута фон Мольтке малодшага.\nНапачатку Фалькенхайн паспрабаваў адцяць на Заходнім фронце англічан і французаў ад мора. Гэта не атрымалася. Тады ён прыняў стратэгію пераносу актыўных дзеянняў на іншыя франты, галоўным чынам на Усходні, каб змусіць Расію прасіць перамір’я. У 1915 годзе падрыхтаваў пераможныя аперацыі на Усходнім фронце, а таксама захапіў Сербію. Аднак ён меў канфлікт з камандуючым Усходнім фронтам — Гіндэнбургам і Людэндорфам, таму не хацеў кідаць усе сілы на Расію. Не верыў у магчымысць поўнай перамогі над Расійскай Імперыяй і баяўся за аслабленне Заходняга фронту. Чакаючы на палітычны дагавор з Расіяй, вырашыў аслабіць заходніх саюзнікаў: праз атакі падводнымі чоўнамі англійскіх караблёў і «выкрываўленне» французскай арміі (Бітва пад Вердэнам).\nПаражэнне плана пад Вердэнам, наступ Брусілава на ўсходзе і ўваход у вайну Румыніі сталі вынікам адхілення Фалькенхайна ад камандавання 29 жніўня 1916 года. Яго пераемнікамі сталі Гіндэнбург і Людэндорф.\nЯго прызначылі камандуючым 9-й Арміі, якая ваявала супраць Румыніі (верасень 1916 — чэрвень 1917), дзе выдатна праявіў свае якасці. У канцы 1916 года разам з групай генерала А. Макензена нанёс паражэнне румынскай арміі і ўзяў Бухарэст. Вясною 1917 года выехаў у Турцыю. Там камандаваў турэцкай Групай Арміі Палесціна. Атрымашў некалькі балючых паразаў і ў лютым 1918 года быў вызвалены з пасады.\n3 сакавіка 1918 года — камандуючы 10-й арміяй (на Беларусі). На акупіраванай тэрыторыі праводзіў самастойную, незалежную ад Берліна палітыку. Фактычна прызнаў Беларускую Народную Рэспубліку і падтрымаў Раду БНР. 27 сакавіка 1918 года перадаў у кампетэнцыю Рады Беларускай Народнай Рэспублікі ведамствы гандлю, прамысловасці, асветы, сацыяльнага забеспячэння, якія дзейнічалі пад кантролем акупацыйных улад. Разглядаў Раду БНР і Народны Сакратарыят Беларусі як пасрэднікаў паміж германскай адміністрацыяй і беларускім насельніцтвам у пытаннях вырашэння жыццёвых цяжкасцей, выкліканых вайной. Фактычна рыхтаваў гэтыя органы да прыняцця на сябе ўлады ў выпадку станоўчага для Германіі выніку вайны. У лістападзе—снежні 1918 года кіраваў эвакуацыяй германскіх войск з тэрыторыі Беларусі.\nСышоў у адстаўку 5 чэрвеня 1919 года, знаходзіўся ў рэзерве. Выдаў успаміны «Нямецкае камандаванне ў 1914—1916».\n↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Deutsche Biographie — München BSB, Historische Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, 2001.\n↑ А. Лукашзвіч (2003)\nТуронак Ю. Беларусь пад нямецкай акупацыяй: Пер. з пол. Мн., 1993.\nЛукашзвіч А. Фалькенгайн // ЭГБ ў 6 т. Т. 6 Кн. ІІ. Мн., 2003.\nГельмут фон Мольтке, малодшы Начальнік генеральнага штаба Германіі\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Эрых_фон_Фалькенгайн&oldid=4134082"\nАпошнія змены 2 чэрвеня 2022 а 11:36\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 11:36, 2 чэрвеня 2022.


дома → дызайн візітак\nдызайн візітак – кошт і тэрмін: ад 1000 р., ад 1 дня.\nВізітоўкі зараз ёсць у кожнага. Яны не толькі нагадваюць важную інфармацыю: імя, фірму, кантакты. Візітоўка стварае асацыяцыю з чалавекам, які яе пакінуў. Фармуе вобраз аб кампаніі, у якой ён працуе. Візітную картку нездарма называюць асобай фірмы, гэта немалаважны атрыбут ў вобразе дзелавога чалавека. Яна дазваляе стварыць патрэбнае ўражанне і па гэтай прычыне да яе афармлення варта паставіцца з усёй сур'ёзнасцю.\nСярод усёй шматстатнасці, вашы візітоўкі павінны вылучацца, запамінацца, пазнаваць з першага погляду! Таму пісьменнае прафесійнае стварэнне візітовак мае такое немалаважнае значэнне. І рэкламнае агенцтва Інсайт вам у гэтым дапаможа! Мы займаемся распрацоўкай арыгінальных, прыгожых, яркіх візітовак ў Санкт-Пецярбургу, якія адрозніваюць вашу кампанію. Яны стануць яшчэ адным элементам фірменнага стылю, які падкрэслівае статутных фірмы.\nВізітоўкі бываюць персанальныя (візітоўка асобнага чалавека) і дзелавыя (або візітныя карткі) - візітоўкі супрацоўнікаў той ці іншай кампаніі.\nДзелавая візітоўка мае некаторыя асаблівасці. Гэта міні-партфоліо кампаніі. І яна павінна адлюстроўваць філасофію і фірмовы стыль. Менавіта па бізнес-візітоўцы патэнцыйныя кліенты ацэньваюць узровень кампаніі.\nПравілы стварэння бізнес-візітовак\nраспрацоўка дзелавых візітовак прадугледжвае аналіз кампаніі-заказчыка, яе напрамкі, фірмовага стылю;\nвізітоўку непажадана перагружаць, яна павінна быць дакладнай, яснай, інфармацыя лаканічнай, інакш невялікая картка будзе наборам тэксту і графікі, якія не прынясуць карысці свайму ўладальніку;\nусе элементы павінны быць гарманічна падабраныя і спалучацца паміж сабой, у адваротным выпадку будзе ўзнікаць дысананс, і патэнцыйны кліент не зможа знайсці з першых секунд прагляду самую важную інфармацыю, а значыць, мэта макета будзе страчана.\nвізітоўка акрамя элементаў фірменнага стылю, павінна прытрымлівацца філасофіі кампаніі, яе канцэпцыі.\nарыгінальная, незвычайная, крэатыўная візітоўка - прыцягне ўвагу і створыць станоўчы вобраз кампаніі.\nвізітоўка - можа з'яўляцца сімвалам рэспектабельнасці і поспеху. Больш падрабязна пра дарагіх элітных візітоўках чытайцетут.\nСтварэнне якаснай візітнай карткі, распрацоўка яе арыгінальнага стылю і дызайну, з'яўляецца працаёмкім і па-сапраўднаму творчым працэсам. Даручыце гэту працу прафесіяналам, і вы атрымаеце выдатны вынік!\nСпецыялісты нашага агенцтва ўлічаць усе вашы пажаданні і увасобяць у жыццё самыя смелыя і арыгінальныя ідэі.\nАйдентика брэнда | аўдыёабвестку | брэндынг | Дзе зрабіць візітоўкі?


Канвертаваць Freicoins (FRC) і Македоніі дынар (MKD) : Калькулятар абменнага курсу\nFreicoin (FRC) і Македоніі Denar (MKD) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Freicoin і Македоніі Denar пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 21 люты 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Freicoin. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Македоніі Denar валюты па змаўчанні. Націсніце на Македоніі дынар або Freicoins канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nThe Freicoin гэта валюта, у ні ў адной краіне. Македоніі Denar гэта валюта, у Македоніі (Былая югаслаўская Рэспубліка, MK, MKD). Сімвал FRC можа быць запісаная FRC. Сімвал MKD можа быць запісаная MKD. Македоніі Denar дзеліцца на 100 deni. Абменнага курсу the Freicoin Апошняе абнаўленне 4 снежань 2019 ад coinmarketcap.com. Абменнага курсу Македоніі Denar Апошняе абнаўленне 21 люты 2020 ад Yahoo Finance. FRC каэфіцыент мае 12 ўважаецца лічбаў. MKD каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


05 кастрычнік 2021, 11:41\nАкцыя памяці Андрэя Зельцара ў Варшаве\nЗабітага ў перастрэлцы з КДБ менскага праграміста Андрэя Зельцара пахаваюць у сераду, 6 кастрычніка, паведаміў кіраўнік фонду BySol Андрэй Стрыжак. Нейкія іншыя дэталі ў камэнтары Свабодзе ён сказаць ня змог.\nАле гэта Свабодзе пацьвердзіла кампэтэнтная крыніца, паводле яе інфарамцыі, раніцай 6 кастрычніка ў адной з рытуальных заляў Менска адбудзецца разьвітаньне з памерлым.\nПры гэтым ніякіх падрабязнасьцяў хаўтураў пакуль няма.\nЗабітага, як мяркуецца, Зельцарам, супрацоўніка КДБ Дзьмітрыя Федасюка пахавалі 1 кастрычніка на Ўсходніх могілках у Менску.


Колькі каштуе дом: «Google» падаў рэйтынг самых папулярных запытаў\nУ папулярнай культуры некаторыя краіны стэрэатыпна звязаныя з пэўнымі прадуктамі – піва ў Нямеччыне, дываны ў Турцыі, электроніка ў Японіі. Але рэальнасць выглядае па-іншаму, піша «Business Insider», які звярнуў увагу на даследаванне стваральнікаў сэрвісу «Fixr.com».\nДаследнікі высветлілі, кошты якіх тавараў больш за ўсё цікавіць карыстальнікаў «Google» ў розных краінах свету. Для гэтага яны выкарыстоўвалі ў пашукавіку формулу аўтазапаўнення «Колькі каштуе * у [х] краіне».\nВынікі, якія базуюцца на гісторыі, часе і месцы пошуку, былі нанесены на палітычную мапу.\nНекаторыя з вынікаў:\n• У Расеі людзей цікавіць, за колькі можна палятаць на знішчальніку МіГ.\n• У Бразіліі хочуць ведаць, колькі каштуе прастытутка.\n• У Індыі – набыць карову.\n• Беларусаў хвалююць кошты на нерухомасць.\nСамі прадстаўнікі «Fixr.com» адзначаюць, што іхнае даследаванне нельга лічыць навуковым.


Крама - Брус Х. Ліптан, доктар філасофіі\nБрус Х. Ліптан, доктар філасофіі, клетачны біёлаг, з'яўляецца вядучым аўтарытэтам у эпигенетику. Яго наватарскія даследаванні аказалі значны ўплыў на наша разуменне сіла падсвядомасці і навука пра каханне.\nВясна наперадзе ўпаўнаважаная!\nЗніжка 20% фізічны інвентар у гэтым месяцы! Кнігі, аўдыёкнігі, кампакт-дыскі і DVD!\n*прапанова недаступная для струменевых прадуктаў або спампоўкі*\nПрыярытэтная дастаўка часова недаступная для Аўстралія і Новая Зеландыя, з -за перапынкаў у міжнародных паштовых паслугах у гэтыя месцы ў гэты час. Прыносім прабачэнні за нязручнасці. Аўдыёкніжкі Бруса даступныя для загрузкі праз SoundsTrue, больш падрабязную інфармацыю глядзіце на старонках прадукту.\nпрагляд кошыка "La biología de la transformación" дададзены ў вашу кошык.\nCD і аўдыя\nВынікі замовы: Па змаўчанні заказАпошніяпа алфавіцецана\nСпантанная эвалюцыя: Кнігі з аўдыёкнігамі\nСпецыяльная распродаж на абмежаваны час! Набудзьце гэты камплект кампакт -дыскаў Spontaneous Evolution Book + Audio Book і атрымайце зніжку 20%!\nЭпігенетыка і гісторыя экзасом: інфармацыйная магістраль і пераадоленне цела і розуму\nАўтар Брус Ліптан, струменевы\nАўтар Брус Ліптан, іншыя мовы, струменевае\nВерсія для прагляду відэа\nВялікае збліжэнне: новая навука пра Тройцу Цела-Розум-Дух\nЭфект мядовага месяца\nКнігі, Аўтар Бруса Ліптана\nМяккая вокладка альбо Цвёрдая вокладка\nЭфект мядовага месяца (аўдыя)\nАўтар Брус Ліптан, кампакт-дыск і аўдыя\nНескарочанае, 4 кампакт-дыскі (час выканання: 4 гадзіны 9 хвілін)\nСупрацоўнікі Бруса Ліптана і Маргарэт Хортан\nЭфект "Мядовы месяц" у прамым эфіры (DVD)\nАўтар Бруса Ліптана, DVD\nКніга ў мяккай вокладцы\nСпантанная эвалюцыя (аўдыя)\nСкарочана, 5 кампакт-дыскаў (час працы: 5 гадзін 45 хвілін)\nУводзіны ў DVD са спантаннай эвалюцыяй\nМудрасць вашых клетак (аўдыя)\n8 кампакт-дыскаў (час працы: 8 гадзін, 12 хвілін)\nБіялогія веры - арыгінальнае выданне\nКніга ў цвёрдай вокладцы\nБіялогія веры - выданне 10-годдзя\nБіялогія веры (аўдыя, скарочана)\nСкарочаны, 3 кампакт-дыскі (час выканання: 3 гадзіны 21 хвіліна). Расказаў аўтар, Брус Х. Ліптан, доктар філасофіі.\nБіялогія веры (аўдыя, без скарачэння)\nБез скарачэння, 9 кампакт-дыскаў (час выканання: 10 гадзін 24 хвіліны). Апавядае Джэфры Хедквіст.\nБіялогія веры LITE (DVD)\nБудзьце адказныя, як Макс\nКнігі, пражэктары мастакоў\nМара з Максам і Молі\nАтрымайце натхненне ад Макса\nКвантавая блізкасць: эвалюцыя кахання\nМакс і Молі даведаюцца іх манеры\nСёння я ... доктар Патрысія Вінньонес, доктар медыцынскіх навук\nМузыка Бруса Ліптана для зруху ў свядомасці (аўдыя)\nАўтар Бруса Ліптана, выканаўцы кампакт-дыскаў і аўдыё, Spotlight Artists\nСупрацоўніцтва Бруса Ліптана, доктара філасофіі і кампазітара і майстра-габаіста Расэла Вальдэра, у якім удзельнічаюць басіст Тоні Левін і вакаліст Гінгер Шанкар. 1 кампакт-дыск (час выканання: 64 хвіліны, 20 секунд)\nМедытацыя "Эфект мядовага месяца" - з Дэтлевым Тэшам\nCD і аўдыя, пражэктары\n1 кампакт-дыск, 4 трэкі: рэлаксацыя і медытацыя, кожны з музыкай і без яе. Рэлаксацыя і медытацыя разам займаюць каля 30 хвілін.\nТрансляцыйная музыка - надрукаванне крыла\nАўтар: Эміліяна Тосо\nБінауральны 3D-аўдыя (біялагічная наладка 432 Гц)\nСвядомая эвалюцыя: квітненне ў свеце пераменаў: струменевае відэа\nЧас працы: 2 гадзіны 18 хвілін\nНовая біялогія ... Новая медыцына Падзенне і рост віталізму: струменевае відэа\nНовая біялогія ... Новая медыцына Падзенне і ўздым віталізму DVD\nІнтэрнэт-курс Hay House з доктарам навуковых навук Брусам Ліптанам.\nАўтар Бруса Ліптана, курс, трансляцыя\nБіялогія веры: Раскрыць сілу свайго розуму, каб узяць пад кантроль сваё жыццё і сваё здароўе\nДоступ да курсу\nМастацкія паштоўкі мастака First Nations, Бобі Патона\nСпецыяльныя прадметы, мастакі ўвагі\nНабор з 6 - 5 х 7 ″ карт\nDVD пра прыроду, выхаванне і сілу кахання\nКанферэнцыя La Biologia de la Creencia\nАўтар Брус Ліптан, DVD, іншыя мовы\nПершая лацінаамерыканская канферэнцыя DVD: Канферэнцыя па біялогіі веры.\nБіялогія ўспрымання, псіхалогія зменаў DVD\nПрачнуцца ў DVD DVD\nDVD, мастакі пражэктараў\nТваё жыццё, тваё тварэнне\nАўтар Бруса Ліптана, іншыя мовы\n$75.00 / год\n$7.00 / Месяц


ПАКЛАНІЦЕСЯ ДЗЯСНІЦЫ СВЯТОГА СПІРЫДОНА | ДЯТЛОВЩИНА\nПАКЛАНІЦЕСЯ ДЗЯСНІЦЫ СВЯТОГА СПІРЫДОНА\n9 мая ў нашу краіну з Корфу, самага вялікага і самага паўночнага з Іанічных астравоў, што належаць Грэцыі, у Мінскі аэрапорт па благаславенні Мітрапаліта Філарэта, Патрыяршага Экзарха ўсяе Беларусі, будзе дастаўлены сярэбраны каўчэжац з дзясніцай (правай рукой) вялікага святога, свяціцеля Спірыдона Трыміфунцкага.\nПраз некалькі дзён падарожжа па населеных пунктах Беларусі, практычна перад самы адбыццём на сваю гістарычную радзіму, мошчы будуць дастаўлены ў Свята-Успенскі Жыровіцкі манастыр Слонімскага раёна. Адбудзецца гэта 14 мая ў 14 гадзін. Мошчы будуць знаходзіцца ў Жыровіцкім манастыры да 14 гадзін 15 мая.\nСвяты Спірыдон Трыміфунцкі жыў на мяжы 3-4 стагоддзяў і ўвайшоў у гісторыю хрысціянскай царквы (яго памяць аднолькава шануюць як праваслаўныя, так і католікі) як сапраўдны свяціцель веры і вучэння Госпада нашага Ісуса Хрыста. У 325 годзе разам са свяціцелем Мікалаем Мірлікійскім Цудатворцам ён прысутнічаў на першым Усяленскім Саборы, у час якога выклаў ісціну хрысціянскага вучэння.\nВарта адзначыць, што прадстаяцель Трыміфунцкай кафедры валодаў незвычайнай празорлівасцю, здольнасцю вылечваць хваробы, якія лічыліся невылечнымі, выганяць з чалавека бесаў. Па малітвах святога засуха змянялася шчодрым дажджом, а працяглыя нянасці -- ясным і сонечным надвор'ем. А аднойчы пры адсутнасці хору за Боскай Літургіяй яму спяваў анёльскі хор.\nАдметна, што валодаючы высокімі духоўнымі здольнасцямі, святы паказваў прыклад працалюбства. З'яўляючыся епіскапам, свяціцель Спірыдон пасвіў авечак, убіраў хлеб.\nПрадстаяцель Трыміфунцкай кафедры памёр у 378 годзе ва ўзросце 78 гадоў у кафедральным горадзе Трыміфунце. У 1453 годзе яго мошчы былі перанесены на Корфу. Яго дзясніца (правая рука), якую прывязуць у Жыровіцкі манастыр, доўгі час знаходзілася ў Рыме, асобна ад астатняй часткі мошчаў. Толькі ў 1984 годзе ў сярэбраным каўчэжцы святыня была перададзена на востраў, у кафедральны сабор Святога Спірыдона, дзе захоўваецца само цела святога.\nСвяты апякун Корфу адышоў да Госпада больш за паўтары тысячы гадоў таму. Аднак і сёння тэмпература яго цела нязменная -- 36,6 градусаў па Цэльсію, тэмпература жывога чалавека. У свяціцеля растуць валасы і пазногці. Адметна таксама, што раз у паўгода на святым Спірыдоне мяняюць вопратку, а раз у год -- абутак, паколькі папярэдні па невядомай навуцы прычыне зношваецца.\nСярод манахаў Влахернскага манастыра існуе паданне, што калі рака не адкрываецца, значыць святы вандруе па свеце і дапамагае кожнаму, хто мае патрэбу ў яго падтрымцы.\nСвяціцелю Спірыдону Трыміфунцкаму моляцца пры розных фінансавых цяжкасцях, а таксама пры жаданні набыць уласнае жыллё.


12 чэрвень 2015, 19:41\n— Вакол вашага вылучэньня кандыдатам у прэзыдэнты было шмат размоў. Казалі, што ідэя ўдзелу ў выбарах у вас ня выклікала вялікага энтузіязму, а ў выніку вы проста падпарадкаваліся рашэньню партыі. Ці сапраўды можна сказаць, што вы былі вымушаныя пайсьці на выбары?\n— Не, я б не сказаў, што я быў вымушаны пайсьці на гэтыя выбары. Сапраўды, у мяне былі ўнутраныя сумневы, трэба гэта рабіць ці не, бо як за тое, каб удзельнічаць у выбарах, так і за тое, каб ня ўдзельнічаць, існуюць свае аргумэнты. Якія ты зь іх (аргумэнтаў —РС) бярэш, такі вынік і атрымліваеш. Узважыўшы ўсё гэта, было прынята рашэньне. Вядома, тое, што партыйная структура мяне падтрымала і сказала, што трэба ісьці, — гэта стала дадатковым момантам, які дазволіў мне прыняць рашэньне пра ўдзел.\n— Пяць гадоў таму, калі палітычная сытуацыя ў краіне была больш лібэральная, «Справядлівы сьвет» не вылучаў свайго кандыдата ў прэзыдэнты, а вось цяпер вырашыў. Чаму?\n— Задняй датай скажу, што, мабыць, у 2010 годзе мы зрабілі ня вельмі правільна. Сёньняшняе рашэньне для партыі адназначна больш лягічнае. Бо партыя існуе, і галоўная мэта партыі — гэта заваёва даверу насельніцтва, атрыманьне большасьці на выбарах, дзеля таго каб рэалізаваць той сацыяльна-палітычны і эканамічны праект разьвіцьця грамадзтва і дзяржавы, які яна прапаноўвае. Партыя, якая ня ўдзельнічае ў выбарах, — гэта, па вялікім рахунку, нонсэнс, бо мы легальная партыя, а адзіны легальны сродак заваёвы ўлады — гэта выбары.\nІншая справа, што мы цудоўна разумеем, што выбараў у краіне няма. Але тады ўзьнікае пытаньне: і што? Байкот для партыі — гэта практычна сыход з палітычнай арэны, гэта проста выпадзеньне са сьвядомасьці грамадзян таго, што мы наагул існуём, што мы штосьці зь сябе ўяўляем, што нам ёсьць што сказаць людзям і прапанаваць. Таму тое, што тычыцца ўдзелу, для любой палітычнай партыі — гэта лягічны крок.\nПра другі тур выбараў\n— У рэзалюцыі зьезду, на якім адбылося ваша вылучэньне, адзначалася, што партыя возьме ўдзел у выбарах, каб «прасоўваць пазытыўную альтэрнатыву» і «павысіць узровень вядомасьці партыі». Задачы, як відаць, вельмі абмежаваныя. Ці можна гэта лічыць канстатацыяй таго факту, што сёньня галоўная задача апазыцыі — гэта захаваньне сваіх уласных структураў, і гэта ўсё, на што яна здольная?\n— Вы чамусьці выкінулі першы пункт рэзалюцыі, які кажа, што для нас задача — атрыманьне максымальна магчымай колькасьці галасоў грамадзян на гэтых выбарах. Усё ж такі галоўная задача — атрыманьне максымальнай колькасьці галасоў грамадзян. Будуць яны ўлічаныя камісіямі ці не — няважна. Галоўнае, каб мы перамаглі ў галовах. Усё ж такі гэта кажа пра тое, што мы будзем працаваць на перамогу. Другі момант заключаецца ў тым, што каб атрымаць большасьць грамадзян, трэба прад’явіць людзям пераканаўчую альтэрнатыву, што жыць можна інакш, жыць можна лепш. У нас ёсьць такая праграма, якая прадугледжвае новую мадэль сацыяльна-эканамічнага разьвіцьця з канкрэтнымі парамэтрамі на бліжэйшыя пяць гадоў. То бок у нас ёсьць што паказаць, а праз гэта мы спадзяёмся прыцягнуць максымальную колькасьць галасоў.\nАкрамя таго, так, мы — палітычная партыя, і ў палітычнай партыі ёсьць задачы. У нас ёсьць праблемы зь вядомасьцю нашай партыі. На жаль, сёньня мы можам сказаць, што больш за 2/3 насельніцтва наагул ня ведаюць пра тое, што існуе партыя «Справядлівы сьвет». Таму для нас павышэньне ўзроўню вядомасьці, а праз гэта вырашэньне іншай праблемы — павышэньне ўзроўню падтрымкі партыі, таксама вельмі актуальная задача. Выбары, асабліва прэзыдэнцкія, даюць інструмэнты, якіх у нашых умовах у партыяў няма ў міжвыбарны час.\n— А ці разьлічваеце вы на электаральную перамогу? Перамогу не паводле пратаколаў ЦВК, а менавіта паводле рэальных лічбаў.\nСяргей Калякін — патэнцыйны кандыдат на прэзыдэнта. Фрагмэнт першы\n— Нават калі адкінуць нашу практыку правядзеньня выбараў, а браць ідэальную сытуацыю, калі сумленна лічаць галасы, то ў першым туры сытуацыя будзе такая. У першым туры безумоўным фаварытам са значным адрывам ад астатніх будзе Аляксандар Лукашэнка. Але ён ні пры якіх умовах ня можа атрымаць 50% плюс адзін голас, якія патрэбныя, каб ён у першым туры быў выбраны прэзыдэнтам краіны. Паводле самых аптымістычных прагнозаў, ён можа атрымаць 45–47%. Таму ў першым туры будзе такі расклад. Але б калі галасы лічылі, то быў бы другі тур. А вось як бы людзі прагаласавалі ў другім туры... Я мяркую, што ў другім туры Лукашэнка атрымае менш, чым у першым, і таму ёсьць шанец атрымаць электаральную перамогу — ну, калі сумленна падлічыць галасы. Але ў першым туры, я думаю, ня ўдасца атрымаць большасьць у сілу таго, што людзі ня вераць, што можна зьмяніць сытуацыю, яны ведаюць, што выбараў няма. Таму актыўная частка, якая выступае за перамены, проста ня пойдзе на выбары. А вось калі будзе другі тур, яны зразумеюць, што сытуацыя ў краіне зьмянілася, і тады самыя актыўныя прыйдуць. Але для таго, каб сытуацыя зьмянілася, трэба ўдзельнічаць, трэба даваць людзям магчымасьць альтэрнатывы — зьмяніць сытуацыю. Проста фіксаваць, што сёньня вось так і таму нічога ня трэба рабіць — на мой погляд, гэта тупіковы шлях, і ён працуе на тых, хто хацеў бы кансэрваваць сёньняшнюю сытуацыю, а не мяняць яе.\n— Павал Севярынец у інтэрвію Свабодзе заявіў, што «кандыдатаў, якія пойдуць зараз на выбары і будуць зьбіраць подпісы, людзі будуць адкрыта пасылаць, спасылаючыся ці на тое, што выбараў няма, ці на тое, што яны ня хочуць, каб было як ва Ўкраіне». Калі вы сапраўды з гэтым сутыкняцеся, што будзеце рабіць?\nБольш за палову насельніцтва лічыць, што ў нас усё ў парадку з выбарамі — а гэта 3,5 мільёна выбарцаў\n— Я ў пэўнай ступені давяраю таму, што даюць сацыёлягі. Я бачу, што ў людзей ёсьць патрэба ў правядзеньні сур’ёзных рэформаў. Людзі стаміліся ад таго, як яны жывуць, яны хочуць перамен. Таму я вельмі разьлічваю, што людзі, якія хочуць перамен, яны хоць нешта будуць рабіць: умоўна кажучы, жадаючы перамен, ён ня будзе пасылаць тых, хто дае яму магчымасьць гэтай альтэрнатывы, а наадварот, я спадзяюся, што частка гэтых людзей актыўна ўключыцца ў гэты працэс. Павал Севярынец кажа, вядома, пра гэта, але я хацеў у яго спытаць: а як жа яны сабралі 100 тысяч подпісаў у 2010 годзе — няўжо сытуацыя была іншая? Няўжо ўсе пасылалі, а 100 тысяч яны сабралі? Наўрад ці.\nСапраўды, пэўная частка, асабліва палітызаваная частка насельніцтва, цудоўна разумее сёньняшнюю сытуацыю. Але ёсьць і іншая частка грамадзтва. Сёньня, паводле дадзеных сацыёлягаў, больш за палову насельніцтва лічыць, што ў нас усё ў парадку з выбарамі — а гэта 3,5 мільёна выбарцаў. Таму ўжо гэтыя 3,5 мільёна наўрад ці будуць пасылаць, асабліва тыя, хто хоча нешта зьмяніць у гэтай краіне. Ну, сутыкнёмся дык сутыкнёмся. Зразумеем, што грамадзтва ня хоча гэтых перамен, а калі ня хоча, то трэба гэта прызнаць. Калі грамадзтва будзе казаць, што мы хочам пакінуць усё як ёсьць, то вар’яцтва лічыць, што гэта можна зьмяніць. Значыць, грамадзтва не сасьпела, або мы не пераканаўчыя.\nПра крытэры посьпеху\n— Зыходзячы зь якіх крытэраў вы будзеце ацэньваць вынікі свайго ўдзелу ў прэзыдэнцкай кампаніі? На які ўзровень падтрымкі, зафіксаваны незалежнай сацыялёгіяй, вы разьлічваеце?\n— Калі мы будзем браць канкрэтна першы тур, я лічу, што ўзровень падтрымкі ў 14–15% будзе цалкам пераканаўчым, вельмі добрым вынікам.\nДругі крытэр — узровень вядомасьці партыі. Калі ён вырасьце хаця б на 20% — гэта будзе таксама добрае дасягненьне.\nАле самым лепшым дасягненьнем будзе, калі мы разам з большасьцю, якая імкнецца да пераменаў, зможам зьмяніць сытуацыю. Гэта будзе хоць і нечаканы, але вельмі жаданы і неабходны вынік.\n— З крытэрам посьпеху мы вызначыліся. А які вынік кампаніі будзе для вас непрымальны, будзе відавочнай паразай?\nМы будзем прымаць удзел у выбарах, але не ў клаўнадзе\n— Па-першае, трэба адзначыць, што партыя прыняла рашэньне, і я зь ім салідарны, што мы будзем прымаць удзел у выбарах, але не ў клаўнадзе. Мы будзем адсочваць кожны пэрыяд выбарчай кампаніі, пачынаючы ад фармаваньня ініцыятыўнай групы. Калі будзе татальнае запалохваньне людзей, будзе татальны наезд на людзей, то мы, безумоўна, прымем рашэньне пра тое, што мы ня будзем удзельнічаць далей, бо тады гэта ня мае сэнсу. То бок мы пакінулі за сабой права выйсьці з кампаніі ў любы момант, калі мы зразумеем, што выбараў няма, а нас спрабуюць выкарыстаць як падстаўных у гэтай кампаніі, каб легітымізаваць гэты працэс, а праз гэта — уладу. Мы проста выйдзем з кампаніі. Таму ацэнка выбараў будзе праводзіцца намі не ў канцы, а пастаянна.\nШто тычыцца паразы... Ну, калі мы сутыкнёмся з тым, што вы кажаце, што людзі ня хочуць нас слухаць, людзі нас не разумеюць, а наша праграмы не прымаецца людзьмі — гэта будзе сапраўды параза.\nПра Плошчу і зьмену ўлады\n— У адным з сваіх інтэрвію вы сказалі, што ня лічыце, што Плошча — інструмэнт заваяваньня ўлады. Але пры гэтым вы лічыце, што ў краіне няма свабодных і сумленных выбараў. Якім жа чынам у Беларусі можна зьмяніць уладу?\n— Зьмяніць уладу ў Беларусі можна шляхам сумленных і справядлівых выбараў, але дзеля гэтага іх трэба дамагчыся разам зь людзьмі. Сёньня ў Беларусі вырашыць праблему зьмены ўлады праз Плошчу немагчыма. Дарэчы, калі я кажу пра Плошчу, я не кажу, што ня трэба праводзіць мітынгі: калі, умоўна кажучы, кандыдат або кандыдаты ў прэзыдэнты змогуць сабраць мільён чалавек на мітынг у сваю падтрымку (але не для зьмены ўлады, а для таго каб прадэманстраваць, што за намі стаіць мільён чалавек), гэта будзе ўплыў на грамадзкую сьвядомасьць, уплыў на ўладу і ўплыў на сытуацыю. Але спроба бяззбройных людзей сілавым шляхам зьмяніць уладу — гэта правакацыя. Улада мае дастатковы арсэнал сродкаў і сіл для таго, каб разагнаць гэтых людзей. Вось пра што я казаў. І зноў жа, як прадстаўнік легальнага мэханізму я разумею, што іншага легальнага мэханізму зьмены ўлады, акрамя выбараў, не існуе. Іншы шлях — гэта стварэньне «чырвоных брыгадаў», узброеных атрадаў, дывэрсійная дзейнасьць. Але ён мала дзе ў сьвеце прыводзіў да вынікаў і зьвязаны зь вялікімі выдаткамі.\n— Але як дамагчыся свабодных і справядлівых выбараў?\n— А для гэтага трэба далучаць людзей да палітычнай дзейнасьці, тлумачыць людзям, што ёсьць альтэрнатыва. Бо калі мы кажам, што альтэрнатывы няма, ёсьць адзін шлях і нічога зь ім рабіць нельга, тым самым мы дапамагаем умацавацца цяперашняму рэжыму. Калі мы кажам: людзі, усё ў вашых руках і разам з вамі мы зможам зьмяніць сытуацыю, і чым болей такіх людзей, тым бліжэйшая перамога.\n— Добра, такіх людзей будзе больш, яны ўсё зразумеюць, але ЦВК усё роўна абвесьціць перамогу Лукашэнкі...\n— ЦВК не абвяшчае перамогу Лукашэнкі. Перамогу Лукашэнкі абвяшчаюць старшыні ўчастковых выбарчых камісіяў. Наіўна лічыць, што Ярмошына піша іншыя лічбы, чым камісія на месцах. Гэта 70 тысяч нашых грамадзян, нашых выбарцаў. Ад таго, як яны будуць сябе паводзіць, у тым ліку на гэтых выбарах, будуць залежаць вынікі, а не ад таго, як павядзе сабе Ярмошына. Вядома, плюс да гэтага патрэбен грамадзкі кантроль, і калі мы зможам паралельна атрымаць пратаколы выбарчых камісіяў з усіх участкаў, Ярмошына ніяк ня зможа абвясьціць вынікі, якія адрозьніваюцца на 30–40%. Але для гэтага патрэбна, каб вялікая колькасьць людзей уключылася ў выбарчы працэс.\nСяргей Калякін — патэнцыйны кандыдат на прэзыдэнта. Фрагмэнт другі\n— Вы прыхільнік шчыльнага сяброўства з Расеяй, заўсёды гэта кажаце. Але вы звычайна ня кажаце, дзе вы бачыце мяжу гэтага сяброўства. Якія інтэграцыйныя праекты з Расеяй (у палітычнай, эканамічнай ці вайсковай сфэры) вы будзеце лічыць непрымальнымі?\n— Беларусь павінна быць сувэрэннай краінай, якая сама прымае ўсе рашэньні — палітычныя, эканамічныя, сацыяльныя, у тым ліку і інтэграцыйныя. Беларусь павінна самастойна прыняць рашэньне, у тым ліку наконт таго, у якіх межах супрацоўнічаць з Расеяй — не адзін чалавек, а менавіта краіна, дэмакратычна абранае кіраўніцтва. Калі мы застанемся краінай, якая будзе прымаць сувэрэнныя рашэньні — гэта і ёсьць мяжа ўзаемадзеяньня ня толькі з Расеяй, але і зь іншымі краінамі. Калі мы будзем выконваць волю іншай краіны, то няважна, наколькі глыбокія ці неглыбокія ў нас інтэграцыйныя сувязі.\nА калі я кажу, што Расея — найважнейшы наш партнэр, то трэба разумець, што сёньня ў сьвеце для Беларусі няма альтэрнатывы Расеі і ў цэлым Эўразійскаму эканамічнаму саюзу ў сэнсе атрыманьня нашымі людзьмі працы, зарплаты, збыту нашай прадукцыі. Ні ЭЗ, ні ЗША ня могуць замяніць гэтыя рынкі рынкамі сваіх краін. Гэта мы бачым сёньня на прыкладзе Ўкраіны.\n— А на аднаўленьне СССР вы пагодзіцеся?\n— Калі на тое будзе воля краін, якія туды захочуць увайсьці, як, напрыклад, гэта адбываецца ў ЭЗ сёньня, то гэта цалкам магчыма. Але гэта павінна быць добраахвотнае і сувэрэннае рашэньне тых краін, якія захочуць заключыць такі саюз.\n— Ці абавязкова сяброўства з Расеяй азначае сяброўства ў Эўразійскім эканамічным саюзе? Тым больш што пакуль, як кажуць самі ўлады, ніякіх дывідэндаў гэтае сяброўства нам не дае.\n— Любая інтэграцыя павінна зыходзіць з інтарэсаў беларускага народа, беларускай дзяржавы. Калі сёньняшні ўрад кажа, што ЭАЭС нам нічога не дае, то я хачу задаць пытаньне: чаго вы туды пайшлі? Любая інтэграцыя павінна нешта даваць беларускаму народу. Таму або яны дурныя, што яшчэ раз пацьвярджае, што іх трэба гнаць і ставіць іншых, калі яны ідуць на інтэграцыйнае аб’яднаньне, якое нічога не дае і нават шкодзіць, як яны лічаць. Але я ня вельмі з гэтым згодны — ёсьць там нашы жыцьцёвыя інтарэсы. Важна ўмець іх выкарыстоўваць.\nПра расейскія вайсковыя базы\n— Шмат хваляваньняў, асабліва апошнім часам, выклікае існаваньне расейскіх вайсковых базаў у Беларусі. Калі станеце прэзыдэнтам, вы захаваеце сёньняшні ўзровень вайсковага супрацоўніцтва з Расеяй ці будзеце дамагацца, каб Беларусь была цалкам нэўтральнай краінай? Ці будзеце вы выводзіць расейскія вайсковыя базы зь Беларусі?\n— Я ня думаю, што гэта першараднае пытаньне, якое павінна вырашацца ў нашай краіне, і я не лічу, што наяўнасьць або адсутнасьць вайсковых базаў Расейскай Фэдэрацыі на нашай тэрыторыі пагражае нашай нацыянальнай бясьпецы.\nЯ не лічу, што наяўнасьць або адсутнасьць вайсковых базаў Расейскай Фэдэрацыі на нашай тэрыторыі пагражае нашай нацыянальнай бясьпецы\n— Але ў сувязі з украінскім крызісам утварылася вельмі складаная міжнародная сытуацыя. У выпадку, калі, напрыклад, пачнецца вайна паміж Расеяй і НАТО, Беларусь аўтаматычна апынецца пад ударам, бо тут расейскія вайсковыя аб’екты, хоць ніякага ўласнага інтарэсу ў гэтым канфлікце ў Беларусі ня будзе. Ці не атрымліваецца, што пагаджаючыся на вайсковыя базы, вы проста падстаўляеце Беларусь?\n— Не, ня згодны. Калі пачнецца такая вайна, пра якую вы кажаце, яна нас закране наўпрост незалежна ад таго, ёсьць тут базы ці няма. Стаць у сёньняшнім сьвеце Швайцарыяй, калі паўсюль ідзе вайна, а мы ўбаку, немагчыма, бо гэтая вайна вельмі хутка перарасьце ў ядзерную, і тады ўсім будзе абсалютна ўсё роўна, ёсьць тут базы і самалёты ці не.\nПра пагрозы «рускага сьвету»\n— У інтэрвію Эўрарадыё вы казалі, што выключаеце магчымасьць зьяўленьня ўмоўнай «Віцебскай народнай рэспублікі»...\n— Усё ня выключана! Хто мог два гады таму сказаць, што такія адносіны будуць паміж Расеяй і Ўкраінай? Таму магчыма ў сьвеце ўсё — важна гэтага не дапусьціць. Я выступаю за сувэрэнную, суцэльную Беларусь, і ня важна, хто паспрабуе адрэзаць кавалак — палякі ці расейцы. Калі я буду прэзыдэнтам краіны, я зраблю ўсё магчымае для таго, каб гэтага не адбылося. Тут таксама важна мець мэханізм сусьветных гарантыяў для Беларусі — яе незалежнасьці, цэльнасьці і сувэрэнітэту. Гэта вельмі важна, бо, на жаль, мы ня маем і ня можам мець такой вайсковай моцы, каб самастойна вырашыць гэтую праблему.\n— Ці трэба абмяжоўваць вяшчаньне расейскіх тэлеканалаў, праца якіх ператварылася ў прапаганду «рускага сьвету»?\n— Гэта бессэнсоўна пры сёньняшніх інфармацыйных магчымасьцях, гэта нічога не вырашае. Ну вось сёньня Лукашэнка абмяжоўвае распаўсюд незалежных СМІ — гэта ні да чога не вядзе, а нават вядзе да пэўнага павышэньня цікавасьці людзей да гэтых сайтаў. Я не лічу, што ў сёньняшніх умовах гэтая забарона вырашае нейкую праблему.\nПра савецкія рэпрэсіі\n— Вашы камуністычныя погляды вядомыя, і вам, напэўна, часта нагадваюць пра рэпрэсіі савецкіх часоў, некаторыя ў зьвязку з гэтым ставяцца да вас з асьцярожнасьцю. Тэма сапраўды балючая для Беларусі. Калі вы станеце прэзыдэнтам, ці гатовыя вы прынесьці выбачэньні беларусам за камуністычныя рэпрэсіі?\n— Я не зьдзяйсьняў гэтых рэпрэсіяў, мае бацькі не зьдзяйсьнялі гэтых рэпрэсіяў, таму я не зьбіраюся прыносіць нікому ніякіх выбачэньняў. Тым больш што партыя «Справядлівы сьвет» не зьяўляецца КПСС, яна вельмі адрозьніваецца ідэалягічна. Фактычна наша партыя пачала сваю дзейнасьць у 1991 годзе 7 сьнежня. І калі за гэты час мы зьдзейсьнілі нейкія рэпрэсіі, мы гатовыя за гэта выбачыцца. Але выбачацца за ўсё, што адбывалася ў сьвеце — гэта няправільна, гэта нічога не дае. Яшчэ раз кажу: у нас зусім іншыя падыходы. Калі дактрынай КПСС была манаполія на ўладу, якая была закладзена ў Канстытуцыі, то мы лічым, што ўлада можа быць атрымана людзьмі ў выніку плюралістычнай дзейнасьці шматпартыйнай палітычнай сыстэмы. Мы зусім іншая партыя, і калі нас спрабуюць вярнуць у мінулае (а мы партыя будучыні), то гэта проста праца нашых канкурэнтаў або праца непрафэсійных людзей, якія ня ведаюць, што ўяўляе зь сябе наша партыя.


Афiцыйны iнтэрнет-партал Прэзiдэнта Рэспублiкi Беларусь/Узнагароды і прэміі\nГалоўнаяРэспубліка БеларусьДзяржаваУзнагароды і прэміі Узнагароды і прэміі\nДзяржаўныя ўзнагароды і прэміі Рэспублікі БеларусьЗванне "Герой Беларусі"\nДзяржаўныя ўзнагароды і прэміі Рэспублікі БеларусьДзяржаўныя ўзнагароды Дзяржаўныя ўзнагароды Рэспублікі Беларусь - вышэйшая форма заахвочвання грамадзян Рэспублікі Беларусь, замежных грамадзян, асоб без грамадзянства, прызнання іх укладу ў абарону і ўмацаванне дзяржавы і дэмакратычнага грамадства, адзінства народа, прымнажэнне эканамічнага, інтэлектуальнага і духоўнага патэнцыялу краіны, а таксама заслуг у грамадскай, гуманітарнай, дабрачыннай і іншых відах дзейнасці перад дзяржавай і народам. В сістэму дзяржаўных узнагарод Рэспублікі Беларусь уваходзяць: званне "Герой Беларусі";\nмедалі Рэспублікі Беларусь; ганаровыя званні Рэспублікі Беларусь.\nПрысваенне звання "Герой Беларусі", ганаровых званняў Рэспублікі Беларусь, узнагароджанне ордэнамі і медалямі Рэспублікі Беларусь ажыццяўляюцца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. Рашэнні Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь аб узнагароджанні дзяржаўнымі ўзнагародамі Рэспублікі Беларусь афармляюцца ўказамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Дзяржаўныя ўзнагароды Рэспублікі Беларусь уручае Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь або іншыя службовыя асобы па яго даручэнню. Прысваенне звання "Герой Беларусі", ганаровых званняў Рэспублікі Беларусь, узнагароджанне ордэнамі і медалямі Рэспублікі Беларусь праводзіцца ва ўрачыстай абстаноўцы. Дзяржаўная ўзнагарода Рэспублікі Беларусь уручаецца ўзнагароджанаму асабіста. У выпадку прысваення звання "Герой Беларусі", ганаровага звання Рэспублікі Беларусь, узнагароджання ордэнам, медалём Рэспублікі Беларусь адначасова з уручэннем дзяржаўнай узнагароды выдаецца пасведчанне. Асобам, удастоеным ганаровых званняў Рэспублікі Беларусь, уручаецца нагрудны знак. Дзяржаўныя прэміі\nДзяржаўныя прэміі Рэспублікі Беларусь вучоным, спецыялістам і творчым работнікам, якія ўнеслі значны ўклад у развіццё айчыннай навукі, тэхнікі, мастацтва і культуры ўручаюцца Кіраўніком дзяржавы напярэдадні галоўнага свята Беларусі - Дня Рэспублікі. Гэта цырымонія стала традыцыйнай у нашай краіне.\nЯк падкрэсліў беларускі лідар, у нашай краіне ёсць магутны вытворчы і навуковы патэнцыял, які неабходна выкарыстоўваць максімальна эфектыўна. "Таленты – гэта сапраўдны нацыянальны здабытак. Наша краіна не мае багатых энергетычных і іншых прыродных рэсурсаў. Жыццё настойліва вылучае патрабаванні – шукаць і асвойваць новыя прарыўныя напрамкі развіцця, каб паспяхова вырашаць стратэгічную задачу пабудовы моцнай і працвітаючай краіны", - сказаў Прэзідэнт. Падрыхтоўка прапаноў аб прысуджэнні Дзяржаўных прэмій Рэспублікі Беларусь праводзіцца Камітэтам па Дзяржаўных прэміях Рэспублікі Беларусь з наступным унясеннем гэтых прапаноў ва ўстаноўленым парадку на разгляд Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Склад Камітэта фарміруецца з выдатных вучоных, буйных спецыялістаў-практыкаў, майстроў літаратуры, мастацтва, архітэктуры па рэкамендацыях Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, міністэрстваў, іншых рэспубліканскіх органаў дзяржаўнага кіравання, аб’яднанняў, арганізацый, у тым ліку навукова-даследчых устаноў, вышэйшых навучальных устаноў, грамадскіх аб’яднанняў рэспублікі, і зацвярджаецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь тэрмінам на 4 гады.


АД 3 ДА 7 ГАДОЎ ТУРМЫ ЗАПАТРАБАВАЎ ПРАКУРОР ДЛЯ БЫЛЫХ СЬЛЕДЧЫХ\nПаводле назіральнікаў, гэты працэс у Кастрычніцкім судзе Менску шмат у чым беспрэцэдэнтны. На ім судзяць адразу пяцёх сьледчых, якія паводле сьведак зьбівалі падсьледных, адбіралі ў іх кватэры, займаліся незаконнымі валютнымі апэрацыямі ды яшчэ і спрабавалі паквітацца з тымі, хто меў мужнасьць заявіць пра іхныя дзеяньні.\nПракурор Аляксандар Сіняк, распачынаючы сёньня судовыя слуханьні, заявіў, што віна міліцыянтаў была цалкам даказаная. Пракурор папрасіў пакараць былых сьледчых Першамайскага райаддзелу пазбаўленьнем волі ў турмах ўзмоцненага рэжыму на даволі значныя тэрміны. Самы большы тэрмін – 7 гадоў, ён запатрабаваў для былых апэратыўнікаў Сяргея Бурдыкі і Ўладзімера Крамсаева. Апошні, дарэчы, пасьля ўзбуджэньня супраць яго крымінальнай справы з райаддзелу быў пераведзены ў гарадзкую ўправу міліцыі.\n6 гадоў турмы з канфіскацыяй маёмасьці, паводле пракурора, заслугоўвае былы ўчастковы Мікалай Ліпскі, якога абвінавачваюць у гандлі валютай і захоўваньні боепрыпасаў. Для астатніх абвіначаных пракурор прасіў ад 3 да 5 гадоў турмы.\nАляксандар Сіняк казаў пра вялікую сацыяльную небясьпеку таго, што зьбіваньне сьледчымі падсьледных можа стацца нормай, і праводзіў гістарычныя паралелі з рэпрэсіямі савецкага часу. Пракурор спасылаўся на сьведчаньні 10 пацярпелых і іхных сваякоў, якія пацьвердзілі ў судзе, што іх зьбівалі і нават гвалтавалі, каб прымусіць агаварыць сябе. Таксама пракурор спасылаўся на дадзеныя экспэртызаў.\nДругой надзвычайнай рысай працэсу сталі паводзіны абвінавачаных. Яны дагэтуль вядуць сябе вельмі самаўпэўнена, віны не прызнаюць і нават пагражаюць пацярпелым і сьведкам. Дайшло да таго, што пра ціск на сябе публічна заявіла судзьдзя Маргарыта Рыштоўская. Паводле дасьведчаных крыніцаў, на адным зь нядаўніх паседжаньняў яна сказала, што будзе вымушаная скарыстацца 390-ым артыкулам Крымінальнага кодэксу, які прадугледжвае 5-гадовае турэмнае пакараньне за незаконнае ўздзеяньне на судзьдзю.\nПаводле крыніцаў, судовыя слуханьні на гэтым закрытым працэсе працягнуцца яшчэ некалькі дзён, а потым яшчэ прынамсі тыдзень суд будзе рыхтаваць рашэньне. Прагназуюць, што прысуд будзе адрозьнівацца ад прапаноў пракурора, паколькі многія ўплывовыя міліцыянты салідарныя з абвінавачанымі калегамі і аказваюць ім падтрымку.


Улады панічна баяцца народных хваляванняў - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 22 лютага 2019, Пятніца, 14:20\nУлады панічна баяцца народных хваляванняў\nАдна рука баіцца і затрымлівае, а другая працягваецца на Захад, просячы новыя крэдыты.\nАдзін з лідараў Беларускага Нацыянальнага Кангрэсу Мікалай Статкевіч распавёў у каментары Charter97.org пра матывы свайго затрымання 3 ліпеня і вызвалення на наступны дзень.\n- Я б назваў два матывы. Першы - страх перад народам. Улады адчуваюць нянавісць з боку беларусаў і вельмі баяцца народных хваляванняў. Таму нават такія дзеянні, як ўскладанне кветак да помніка савецкім салдатам, жорстка і неадэкватна душацца.\nДругі матыў - слабасць сістэмы, якая існуе ў Беларусі. Яна ў тупіку, яна слабая, яна не ў сілах пракарміць уласны народ. Улада не ў стане сябе ўтрымаць, яна жабруе па ўсім свеце. Расейскіх грошай ім ужо мала. Рэжым вымушаны ісці з працягнутай рукой на Захад. Таму адна рука душыць і хапае, а другая рука працягваецца ў Еўропу з просьбай аб дапамозе. Нешта падобнае атрымалася ў маім выпадку. Перад акцыяй, скарыстаўшыся тым, што ў мяне былі 10 сутак пасля інтэрв'ю «Белсат», якое ўлады расцанілі як заклік да несанкцыянаванага мерапрыемства, мяне саджаюць у турму. 25 сакавіка мяне пасадзілі на 9 гадзін, гэтым разам больш - на дзень. Спачатку мяне афіцыйна апавясцілі, што я павінен адседзець 9,5 дзён, а сёння раніцай апамяталіся і пачалі біць ва ўсе званы.\nЯ адмовіўся ўдзельнічаць у гэтым ганебным спектаклі. Сітуацыя вельмі ганебная, тым больш у краіне, якая страціла столькі сваіх грамадзян у гады Другой сусветнай вайны. Беларусам давялося перажыць жудасныя рэчы. Чалавек, які называе сябе «прэзідэнтам», хваліць Гітлера, а яго прыслужнікі хапаюць людзей за тое, што яны прыносяць кветкі да магіл змагароў з фашызмам. На бульвары Талбухіна пахаваны тысячы чалавек. Гэта і мірныя жыхары, і партызаны, і вайскоўцы. Такія жудасныя лічбы нават не месцяцца ў галаву. Такія жудасныя падзеі мелі месца быць, такія страты. А Лукашэнка хваліць Гітлера, а яго халуі хапаюць людзей. Гэта выклікае ў мяне вялікую злосць. Калі супраць мяне пачынаюць судовы працэс, за тое, што я паклікаў людзей на ўскладанне кветак да помніка. Я нават не дапускаў такой думкі, што гэта можна расцаніць, як правапарушэнне. Я выказаў сваю пазіцыю, сказаў, што я думаю пра так званага «прэзідэнта», пра «суддзю», якi мяне судзіў.\nЯ адмовіўся ўдзельнічаць у гэтым балагане, адвакаты ўгаворвалі застацца. Сказаў, што пакуль я жывы, буду называць рэчы сваімі імёнамі і спакою ім не дам.\nЗатым мяне даставілі ў РУУС. Я быў супраць таго, каб мяне вызвалялі, але рэжым наважыў інакш. Звязваю гэта з тым, што ўлады спрабуюць весці так званы дыялог з Еўропай і не могуць сабе дазволіць палітвязняў. Таму такая блытаніна. Адна рука баіцца і затрымлівае, а другая працягваецца на Захад, просячы новыя крэдыты.\n17.02 Відэафакт: Як гледачы «Поля цудаў» бягуць да барабана па ежу 36,644\n21.02 Пуцін заклікаў Расею рыхтавацца да адключэння ад інтэрнэту 29,526\n20.02 У Лукашэнкі з'явіўся новы гелікаптэр за $12 мільёнаў? 26,268


11--20060410--01 - НАРОДНАЯ ПАРТЫЯ\nНягледзячы на рэпрэсіі, на жорсткую расправу, на антыканстытуцыйны чарговы захоп улады, ёсьць падставы для радасьці і аптымізму. Гэта найперш тое, што ў грамадзтве пачалося абуджэньне і пазбаўленьне ад страху. Мы ўбачылі, што вырасла новае добрае пакаленьне моладзі, якая гатовая змагацца за вольную Беларусь пад сьвятым беларускім Бел-Чырвона-Белым сьцягам. Мы бачылі, што іх падтрымалі бацькі і дзяды.\nМы пераканаліся таксама, што доўга яшчэ нашае грамадзтва будзе ікаць камунізмам, нявольніцтвам і каляніялізмам. Акупацыя і камунізм дарма не мінаюць. Расплочвацца за вынішчэньні, уціск і паніжэньне будуць цэлыя пакаленьні. Але тым больш высакародныя адраджэнскія ідэалы нашага змаганьня.\nВысновы, якія пацьвердзілі сакавіцкія падзеі, нікога ў нас, відаць, не зьдзівілі. Але гаварыць пра іх трэба пастаянна і, галоўнае, даводзіць да сьведамасьці людзей, якія прывыклі кіравацца толькі сваім вопытам, не затрудняючы сябе думаньнем.\nПадзеі выразна паказалі, што прарасейскі рэжым на Беларусі - гэта ёсьць мадыфікацыя звычайнага фашызму, з той асаблівасьцю, што ён ёсьць палітычна прамаскоўскі і антыбеларускі ў нацыянальнай ідэалёгіі.\nСакавік выявіў наглядна, што акрамя Лукашэнкі (які амаль два тыдні адсутнічаў пасьля "выбараў") уладай на Беларусі кіруе і распараджаецца прамаскоўская хунта з цэнтрам у Маскве.\nВыбарчая кампанія выявіла дзеяньне на Беларусі палітычных тэхналёгіяў, распрацаваных у Маскве ў асяроддзі крамлёўска-лубянскай бюракратыі, набліжанай да Пуціна (група Глеба Паўлоўскага). Канцэпцыя стварэньня двух прамаскоўскіх квазіапазыцыйных лідэраў (з вызначэньнем планак актыўнасьці) дакладна супадае з маскоўскімі распрацоўкамі і праводзілася амаль адкрыта з адкрытымі вызначэньнямі і пастаноўкай задачаў. Тут Маскве нельга адмовіць у акупацыйным прафэсіяналізме. Прадбачачы беларускі ўздым, яны заранёў падрыхтавалі падстаўныя фігуры і стараліся пераняць кантроль над працэсамі.\nАле не ўсё ў іх атрымалася і, я мяркую, не атрымаецца. Беларуская сіла будзе ўзрастаць. Небясьпека, аднак, у маскоўскай каардынацыі з Захадам. Нельга забываць ні Ганса Віка, ні супрацоўніцтва Масквы з АБСЭ, калі быў патоплены на Беларусі змагарны ўздым 1996 года і сапсавана, разбэшчана падачкамі цэлае пакаленьне актыўнай моладзі. Цяпер у беларусаў ёсьць магчымасьць падсумаваць горкі вопыт і зрабіць высновы.\nНа мой погляд, Казулін і Мілінкевіч свае задачы ўжо выканалі. Баюся, што Казуліна Масква ўжо кінула як адпрацаваны матэрыял і яго чакае лёс Марыніча ды Чыгіра (а магчыма й Карпенкі). Зь Мілінкевічам яшчэ крыху пагуляюць. Гэта чалавек гумовы і больш прыдатны на ролю.\nШчыра кажучы сумна глядзець на ўсіх гэтых людзей, якія нічаму ня вучацца ў сваіх амбіцыях пагуляць з Расеяй і рабскіх думачках ашукаць Маскву. У выніку арышты, камэры, інфаркты, інсульты, магіла і... ніхто нічога не разумее, бо сьляпым не дадзена. Некалі на Беларусь пагуляць з Расеяй, пасупрацоўнічаць нібыта ў будаўніцтве камунізму вярнулася цэлае пакаленьне рэвалюцыянэраў ад Браніслава Тарашкевіча да Сяргея Бусла. Вядома чым гэта скончылася. І толькі адзінкі, паміраючы ў ГУЛАГу, білі сябе ў лоб: "дурні мы дурні, паверылі Маскве, так нам і трэба". Высноваў з гэтага, як паказвае гісторыя, не зрабіў ніхто. Цяпер настаў час гумовых псэўдаапазыцыянэраў. Але тая ж дарожка.\nІмпэрскую Расею можна перамагчы толькі ў адкрытым баі сіла на сілу. Таму ня толькі Грузія і Балтыя сталі вольнымі, але будзе такой і малая Чачэнія. Аднак ніколі волі ня ймуць халуі, ніколі воля не здабываецца хітрасьцю, прыстасавальніцтвам і выгадай, а толькі адкрытым змаганьнем.\nЦяпер усім фронтаўцам і ўсяму нашаму Вызвольнаму руху трэба зьвярнуць асаблівую ўвагу на распаўсюджваньне нацыянальнай асьветы. Нацыянальна разьвіты сьведамы чалавек сам арыентуецца ў абставінах, яму ня трэба за каждым разам тлумачыць што добра, а што дрэнна. Мы бачым, што палітыка прамаскоўскага рэжыму накіравана на вынішчэньне культуры і самаіснасьці беларускай нацыі. Гэтаму трэба супраціўляцца палітычна асэнсавана сродкамі культуры.\nПуцінская групоўка ў Расеі плянуе затрымаць уладу ў сваіх руках шляхам стварэньня фармальнасьці - іншага суб'екта дзяржаўнага існаваньня. Гэта дало б магчымасьць Пуціну выбірацца далей на прэзыдэнта ўжо новай фармальнасьці. Беларусь выбралі ахвярай гэтай імпэрскай палітыкі. Фармальнасьць заключаецца ў далучэньні Беларусі да Расеі.\nЛубянка, відаць, будзе йсьці напралом. Інакш яны ня ўмеюць. (Мікраінсульт Лукашэнкі хутчэй за ўсё справа іхных рук). Не сумняваюся, што наступаюць трывожныя часы. Але Беларусь зьмяняецца. Ад хуткасьці гэтых пераменаў і ад нашай палітычна-асьветніцкай працы таксама будзе залежыць наша народная будучыня".


ДЮСШ-4: кот Опель і выпускнікi, якія гуляюць у вышэйшай лізе | Рэгіянальная газета\n21.11.2017 12:53 ,AЎТАР(Ы): Наталля ТУР\nУладзімір Макоўскі. Фота Наталлі Тур.\nСёння спартыўная школа жыве, працуе. Трэнеры і кіраўніцтва сцвярджаюць, што ад дзяцей, як і сорак гадоў таму ў школе няма адбою. Між тым, школа гадуе не толькі будучых футбалістаў але і вялікага ката, якога трэнеры школы выратавалі з-пад машыны, за што той і атрымаў мянушку Опель.\nКот Опель - талісман школы\nМы сустрэліся з намесніцай дырэктара па асноўнай дзейнасці Святлана Міндзюкевіч і з трэнерамі ДЮСШ, каб пагутарыць пра футбол, пра тое, чаму ён папулярны сярод дзяўчат і як данесці бацькам думку, што займацца спортам № 1 па-ранейшаму прэстыжна.\nДзявочы футбол – гэта калі крыўды, плач і капрызы\nУладзімір Макоўскі трэніруе дзяўчат 14-16 гадоў. Яны цяпер выступаюць на ліцэнзію ў чэмпіянаце Беларусі.\n– Хаця ў спартыўную школу мы прымаем дзяцей ад шасці гадоў, дзяўчаты прыходзяць як раз у гадоў 12-14. Не сакрэт, што ўслед за хлопчыкамі-аднакласнікамі. Але, бывае, што поспехаў дамагаюцца значна большых, чым іх “кавалеры”.\nТрэнер Уладзімір Макоўскі расказвае, што трэніроўкі дзяўчат амаль нічым не аднозніваюцца ад трэніровак хлопцаў.\n– Практыкаванні такія ж, адзінае, што нагрузка даецца меншая. Але дзяўчаты хлопцам не ўступаюць. Толькі на заўвагі рэагуць па-свойму. Могуць пакрыўдзіцца, расплакацца. Тое ж самае і на гульнях. Але калі спартыўная злосць перамагае, тут ужо не да капрызаў.\nНа сённяшні дзень у ДЮСШ займаюцца 320 дзяцей. Дзяўчынак усяго 30.\n– Таму што дзяўчынак не пускаюць у футбол мамы, – кажа Святлана Міндзюкевіч. – Дзяўчынак жа куды аддаюць? У гімнастыку, танцы. Да таго ж не ўсе мамы гатовыя аддаць сваю дачку ў 14 год вучыцца ў іншы горад. Ды і хлопчыкаў аддаваць не хочуць. Таму і атрымоўваецца, што ў нас дзеці займаюцца пакуль маленькія, потым лепшых мы аддаем у вучылішча, у алімпійскія школы. Некаторыя паступаюць вучыцца і там гуляюць за каманду ўніверсітэта або каледжа.\n– Канешне, каб была ў горадзе вышэйшая ліга, то выхоўвалі б дзяцей адмыслова для свайго горада, – кажа Уладзімір Макоўскі, – а так даводзіцца аддаваць другім.\nУ 2017 годзе 29 выпускнікоў школы прымалі ўдзел у чэмпіянатах Беларусі і нават у чэмпіянаце Швецыі.\nУ Швецыі гуляе Піліп Вайцяховіч. Пяцёра выпускнікоў ДЮСШ сёння знаходзяцца ў нацыянальнай зборнай Беларусі. Гэта Сяргей Лавор, Андрэй Піліпавец, Уладзіслаў Малькевіч, Уладзіслаў Фядотаў і Яўген Гулецкі.\nЁсць маладзечанцы таксама ў складах каманд вышэйшай лігі. Той жа Уладзіслаў Фядотаў гуляе за футбольны клуб “Іслач”, Уладзіслаў Малькевіч гуляе ў ФК “БАТЭ”, у дублюючым складзе каманды “Шахцёр” гуляе Андрэй Піліпавец, у футбольным клубе “Дынама” гуляе Сяргей Карповіч.\nУ хакей гуляюць нашы футбалісты\nТрэнеры ДЮСШ прыгадваюць, што аднойчы трапілі на трэніроўку па хакеі.\n– І бачым – наш жа кліент. Спрытны, тэхнічны. Каб не хакей, дакладна б гуляў у нас. Гэта так, роздум услых, прафесійная сквапнасць да таленавітых дзяцей.\n– Канешне, – працягвае Святлана Міндзюкевіч, – у матэрыяльна-тэхнічным плане ў нас не так усё прыгожа, як у хакеі. Наш боль – гэта стадыён. Мы ўсё чакаем, калі нам пакладуць штучнае пакрыццё. Мы не скардзімся, разумеем, што аддзел спорту не разарвецца на ўсе ДЮСШ, але каб быў такі стадыён, нам бы не даводзілася прасіцца ў спартыўныя залы па школах і прадпрыемствах. Што тут хаваць, форму даўно не абнаўлялі. Але за перамогі ў турнірах даюць мячы, іншыя падарункі юным спартсменам. Так што мы не скардзімся. Таксама ў нашай школы ёсць перавага – заняткі ў ёй бясплатныя.\nКошт заняткаў, кажуць трэнеры, гэта самае папулярнае пытанне ў бацькоў, якія хочуць аддаць сваё дзіця ў спорт.\nРазам з трэнерамі і Святланай Міндзюкевіч мы паспрабавалі скласці памятку для бацькоў, які сумняюцца ў тым, ці варта аддаваць дзяцей у футбол.\nЗаняткі ў ДЮСШ бясплатныя. А форма, якую купляць бацькі за свой кошт, нашмат таннейшая, чым форма для іншых відаў спорта.\nФутбол – гульня камандная, а значыць з ранняга дзяцінства ваша дзіця будзе вучыцца адказваць е толькі за сябе, але і за каманду, знаходзіцца ў калектыве.\nЗаняткі праходзяць на базе школ. Таму можна не траціць час на дарогу, а выбраць месца заняткаў непадалёк ад дому.\nУ 14 гадоў у дзіцяці будзе магчымасць працягнуць вучобу ў школах і вучылішчах спартыўнай накіраванасці.\nЯшчэ адна перавага заняткаў у ДЮСШ, што прыйсці можна ў школу не першага верасня, а цяпер. Дзверы ДЮСШ будучым выбітным футбалістам і футбалісткам заўсёды адкрытыя, але спачатку трэба прайсці медкамісію ды спадабацца Опелю, крэсла якога знаходзіцца побач з крэслам трэнераў.


Вучні Мар’інагорскай гімназіі пазнаёміліся з творамі сучасных беларускіх аўтараў — Пухавiцкiя навiны. Пуховичские новости. Марьина Горка. Новости Марьиной Горки\n24.02.2020 244 Redactor Комментариев нет\nЦі ведаеце вы, хто такі Вася Лянцяйкін з твораў Генадзя Аўласенкі ці сышчыца Паліна Вендрыч — гераіня пісьменніцы Людмілы Рублеўскай? А што наогул з сучаснай беларускай літаратуры вы змаглі б назваць?..\nКалі хто з вучняў і не ведаў пра тое раней, то цяпер зможа сказаць, што ён у тэме. А гэтаму дапамагла першая раённая вучнёўская чытацкая канферэнцыя “Дзверы, замкнёныя на ключы”, што прайшла ў Мар’інагорскай гімназіі.\nУдзельнікі канферэнцыі знаёміліся з творамі сучасных беларускіх аўтараў, якія пішуць і для дзяцей, і для дарослых.\nВучні пятых класаў з Мар’інагорскай гімназіі прадставілі казкі Генадзя Аўласенкі. На этапе падрыхтоўкі школьнікі чыталі тэксты, знаёміліся з біяграфіяй пісьменніка, рыхтавалі пераказы, буктрэйлеры і прэзентацыі сваіх маленькіх даследаванняў. Вучні з Дубраўскай СШ падрыхтавалі выступленне па тэме “Сцежка Карлюкевіча” і прадэманстравалі сцэнку па казках нашага земляка Аляксандра Карлюкевіча.\nСямікласнікі з Рудзенскай сярэдняй школы і Мар’інагорскай гімназіі акунуліся ў свет казак беларускага пісьменніка Сяргея Кавалёва. Перапрацоўваючы рыцарскія раманы, мемуары, п’есы, ён робіць іх прасцей для ўспрымання дзецьмі. Па творах і казках Сяргея Кавалёва ставяць спектаклі ў тэатрах.\nСтаршакласнікі Мар’інагорскай гімназіі расказалі гісторыю ўзнікнення дэтэктыўнага жанру ў беларускай літаратуры. Пачынальнікам беларускага дэтэктыва з’яўляецца вядомы пісьменнік Уладзімір Караткевіч. Яго аповесці “Дзікае паляванне караля Стаха” і “Чорны замак Альшанскі” — цудоўны прыклад дэтэктыўнай літаратуры, у якой ёсць тайна, якая патрабуе разгадкі.\nТаксама вучні гаварылі пра беларускі дэтэктыў 20 стагоддзя, пра сучасных аўтараў гэтага жанру ў Беларусі, у ліку якіх Людміла Рублеўская і Вольга Тарасевіч. Цікавымі былі пераказы апавядання Міраслава Адамчыка “Забойства на каляды” і буктрэйлеры на творы Яўгена Хвалея “Прынцэса Тусоўкі”, Андрэя Федарэнкі “Афганская шкатулка”.\nАрганізатарамі канферэнцыі былі настаўніцы беларускай мовы і літаратуры з Мар’інагорскай гімназіі Валянціна Шалаева, Ірына Рэпенка, Наталля Туміловіч.\nКожны ўдзельнік канферэнцыі атрымаў добры настрой, сертыфікат і маленькі падарунак.\nвучаніца Мар’інагорскай гімназіі.\nЮные спасатели Пуховичского района приняли участие в велопробеге