Кадравае ўмацаванне для адэкватнага рэагавання — Столбцы. Прамень. Новости Столбцов и Столбцовского района\n24.10.2014 22.10.2014 Admin864Комментарии on Кадравае ўмацаванне для адэкватнага рэагавання\nПрамая тэлефонная лінія з начальнікам раённага аддзела ўнутраных спраў Іванам МАМАЙКАМ акрэсліла найбольш злабадзённыя пытанні, якія хвалююць жыхароў раёна.\n– Злачынства, учыненае ў адносінах да маёй знаёмай, застаецца нераскрытым…\n– Мы стараемся адэкватна рэагаваць на аператыўную абстаноўку. Намі раскрыты ўсе цяжкія і асабліва цяжкія злачынствы, аднак у цэлым раскрывальнасць складае прыкладна 60 працэнтаў. На даны момант аддзел крымінальнага вышуку, адзін з асноўных у міліцыі, дадаткова ўмацаваны за кошт іншых падраздзяленняў двума супрацоўнікамі. Калектыў сфарміраваны з вопытных і маладых кадраў. Рашэннем нашага міністэрства для супрацоўнікаў аддзела ўведзена і дадатковая адзінка транспарту, укамплектаваная ўсім неабходным для аператыўнай работы.\n– Бударажаць спайсы, наркотыкі… Дзе гарантыя, што яны не трапяць і да нашых дзяцей-падлеткаў?\n– Праблема, якую вы закранулі, сапраўды існуе. На гэта ўплывае і блізкасць сталіцы, і даступнасць спайсаў праз інтэрнэт… Разам з тым, намі перакрыты два каналы паставак у Стоўбцы такіх цяжкіх наркотыкаў як гераін і амфетамін. У Стоўбцах затрымалі індывідуальнага прадпрымальніка, яму 26 гадоў. Пад выглядам аказання паслуг па рамонце мабільных тэлефонаў ён рэалізоўваў моладзі спайсы. Ён затрыманы з доказамі злачынства. За збыт наркотыкаў яму пагражае да 10 гадоў пазбаўлення волі з канфіскацыяй маёмасці. Для адэкватнага рэагавання на праблему мы ўмацавалі нашу групу па наркакантролі і супрацьдзеянні гандлю людзьмі супрацоўнікам Следчага камітэта, які выказаў жаданне працягнуць службу ў нас.\n– Жыхарка Мінска Р. П. Бурчык, якая мае дачу ў вёсцы Варнавугал, папрасіла разабрацца, хто скінуў смецце на магілу яе сястры (на могілках у вёсцы Ячнае, якія бліжэй да магазіна).\n– Па вашым канкрэтным выпадку разбяромся, правядзём праверку. У цэлым, пытанне падтрымання парадку на сельскіх могілках ускладзена на сельвыканкамы, а ў сувязі з тым, што прынята рашэнне аб перадачы могілак на ўтрыманне аб’яднання камунальных службаў, то неабходна звяртацца ў гэтую арганізацыю.\n– Якая работа вядзецца з раней судзімымі? Яны ж як кралі, так і крадуць, як нідзе не працавалі, так і не працуюць.\n– Рэцыдыўная злачыннасць у нас застаецца высокай. Ёсць у гэтым і наша недапрацоўка. За дзевяць месяцаў з пачатку года намецілася зніжэнне ўдзельнай вагі злачынстваў, учыненых раней судзімымі. За гэты час з месцаў пазбаўлення волі выйшлі 56 чалавек. Усе яны пастаўлены на прафілактычны ўлік. Усяго на ўліку ў крымінальна-выканальніцкай інспекцыі – 563 асобы. Каб папярэдзіць злачынствы і правапарушэнні з іх боку, у верасні на працягу тыдня праведзены спецыяльны комплекс мерапрыемстваў – «Нагляд». Скажу, якія меры прыняты. Васьмі асуджаным да абмежавання волі (без накіравання ў выпраўленчую ўстанову) вынесена спагнанне ў выглядзе вымовы за невыкананне парадку адбывання пакарання, двое паднаглядных прыцягнуты да адміністрацыйнай адказнасці, у адносінах да траіх узбуджаны крымінальныя справы, двое накіраваны ў лячэбна-працоўны прафілакторый, вынесены пяць папярэджанняў. Акрамя таго, двое падуліковых працаўладкаваны. Вельмі складана дапамагаць з працаўладкаваннем тым, хто сам не жадае працаваць. У кастрычніку прайшлі мерапрыемствы з прыцягненнем спецыяльнага падраздзялення АМАП для масіраванай адпрацоўкі раней судзімых, кантролю за месцамі масавага знаходжання грамадзян і знаходжання ў іх асоб, якім абмежавана яно паводле рашэння суда.\n– Чула, што ў нашым раёне не так даўно быў «накрыты» цэлы спіртзавод?\n– Так, у лясным масіве Налібацкага лясніцтва былі заспеты за вырабам самагону двое, – стаўбчанін і жыхар Мінска. У іх канфіскавана тона 936 літраў брагі і 80 літраў самагону. У адносінах да абодвух складзены адміністрацыйныя пратаколы, суд ужо вынес рашэнне аб прысуджэнні штрафу – па 2 250 000 рублёў. Райаддзелам міліцыі было накіравана прадстаўленне ў лясгас, у выніку чаго адзін з леснікоў звольнены з працы, а ляснічаму строга ўказана на недастатковы кантроль за выкананнем падначаленымі сваіх абавязкаў.\nБуйная партыя (больш за адну тону брагі і 12 літраў самагону) канфіскавана і ў горадзе, па адным з завулкаў Прытыцкага, у пенсіянера. Судом ён аштрафаваны на 1 500 000 рублёў, у яго канфіскаваны спіртное і самагонны апарат. Пра ўсе вядомыя вам факты самагонаварэння можна паведаміць па тэлефонах гарачай лініі – 5-32-76, 5-19-15 або 102.\n– Хацеў бы пайсці служыць у міліцыю. Аднак вагаюся – не хочацца прахадзіць усё жыццё ў складзе патруля па горадзе…\n– У нас ёсць магчымасць для службовага росту. Да прыкладу, чатыры супрацоўнікі з ліку сяржанцкага саставу на даны момант маюць вышэйшую профільную адукацыю і прэтэндуюць на вылучэнне на афіцэрскія пасады. Тыя, хто па сваіх маральна-дзелавых якасцях жадае служыць у органах міліцыі, могуць звярнуцца напрамую да начальніка райаддзела міліцыі або да намесніка па ідэалагічнай рабоце і кадравым забеспячэнні (тэл. 5-57-43). Як правіла, перавагу мы аддаем тым, хто адслужыў тэрміновую ваенную службу або мае сярэднюю спецыяльную ці вышэйшую адукацыю, пры тым, што не праходзіў тэрміновую службу ва Узброеных Сілах рэспублікі.


Знойдзеныя на гары Гедыміна ў Вільні парэшткі паўстанцаў перапахаваюць у лістападзе з удзелам беларускай дэлегацыі\n05.08.2019 / 17:55\nЗнойдзеныя ў Вільні, на гары Гедыміна, парэшткі ўдзельнікаў паўстання 1863-1864 гадоў перапахаваюць на віленскіх могілках у лістападзе. На цырымоніі перапахавання чакаюцца прэзідэнт Польшчы, прадстаўнікі Беларусі, Украіны, Латвіі, паведамляе Delfi.\nДакладная дата цырымоніі будзе залежаць ад таго, як будуць ісці справы з абсталяваннем капліцы для пахаванняў на могілках.\nВядома, што запрашэнне прыехаць у Вільню атрымалі прэзідэнт Польшчы Анджэй Дуда, а таксама ўрадавая дэлегацыя Беларусі. Пакуль што не ясна, ці будзе ў яе складзе беларускі прэм'ер Сяргей Румас. Што тычыцца Латвіі і Украіны, яны таксама будуць прадстаўлены, але на больш нізкім узроўні.\nПаўстанцы будуць пахаваны з належнымі ўшанаваннямі. Лічыцца, што гэта будзе дадатковы цэнтр прыцягнення на могілкі і для літоўцаў, і для палякаў, і для беларусаў. Імёны паўстанцаў будуць запісаныя на літоўскай, польскай і беларускай мовах.


Спэцпракурор ЗША выставіў новыя абвінавачаньні супраць лабіста Януковіча\n05 чэрвень 2018, 12:25\nСпэцыяльны пракурор ЗША Робэрт Мюлер, які ўзначальвае расьсьледаваньне меркаванага ўмяшаньня Расеі ў амэрыканскую прэзыдэнцкую кампанію 2016 году, выставіў новыя абвінавачваньні супраць Пола Манафорта — былога кіраўніка выбарчага штабу Дональда Трампа. Паводле Мюлера, Манафорт спрабаваў паўплываць на сьведак у справе.\nМюлер заявіў у звароце ў суд, што Пол Манафорт, вызвалены з-пад варты пад заклад у чаканьні суду, неаднаразова спрабаваў зьвязацца з двума чалавекамі з «Габсбурскай групы» — суполкі палітыкаў, зь якой ён працаваў да 2014 году, калі прасоўваў інтарэсы былога прэзыдэнта Ўкраіны Віктара Януковіча.\nУ заяве суду гаворыцца, што ФБР мае дакумэнты, сьведчаньні і тэлефонныя запісы, якія даводзяць, што Манафорт спрабаваў зьвязацца з патэнцыяльнымі сьведкамі ў лютым, парушыўшы ўмовы свайго вызваленьня пад заклад.\nУ сваім у звароце ў суд акругі Калюмбія Мюлер просіць адклікаць ці перагледзець парадак вызваленьня Манафорта да суду. Манафорт быў зьмешчаны пад хатні арышт пасьля таго, як у кастрычніку яму прад’явілі абвінавачваньні ў адмываньні грошай, а таксама ў банкаўскім і падатковым махлярстве. Ён не прызнаў сябе вінаватым.\nМюлер запатрабаваў ад судзьдзі зьмяніць меру стрыманьня для Манафорта. Суд у справе Манафорта мае адбыцца 17 верасьня ў Вашынгтоне.\nУ сярэдзіне 2016 году Манафорт кароткі час узначальваў выбарчы штаб Дональда Трампа. Аднак ніводнае з вылучаных супраць яго яго абвінавачваньняў не зьвязана зь ягонай дзейнасьцю на гэтай пасадзе. Шэраг абвінавачваньняў тычыцца ягонай працы ад імя колішняга прэзыдэнта Ўкраіны Віктара Януковіча, які быў адхілены ад улады ў выніку вулічных пратэстаў у 2014 годзе і цяпер жыве ў выгнаньні ў Расеі.\nУ абвінаваўчым заключэньні, зробленым на пачатку гэтага году, Мюлер абвінаваціў Манафорта ў таемным лабіяваньні ў Вашынгтоне і Эўропе інтарэсаў «былых высокапастаўленых эўрапейскіх палітыкаў» у 2012 і 2013 гадах ад імя ўраду Януковіча. Былыя палітыкі, якім было выплачана больш за 2 мільёны эўра за працу, не раскрывалі, што ім плацяць за лабіяваньне, як таго патрабуе закон ЗША. «Плян быў у тым, каб былыя палітыкі, неафіцыйна званыя "Габсбурскай групай", з выгляду падавалі свае незалежныя ацэнкі дзеяньняў ураду Ўкраіны, калі на самай справе былі платнымі лабістамі, якія прадстаўлялі інтарэсы Ўкраіны», — гаворыцца ў абвінаваўчым заключэньні.


Юры Бандажэўскі: Біяграфічная даведка\nНАВІНЫГалоўнаеПалітыкаЭканомікаКультураГрамадзтваНовы камандуючы НАТО ў Эўропе паабяцаў стрымліваць Расею і падтрымліваць УкраінуУ Гомелі падтрымалі Статкевіча і Сіўчыка ў пытаньні Беларускага нацыянальнага кангрэсуУ невыкананьні менскіх пагадненьняў вінаватая Расея — Вашчыкоўскі«Ішлі ваяваць за ідэю, а потым расчараваліся. Вось і зьяжджаюць у Беларусь», — лідэр беларускага фонду «Наваросіі»\nчацьвер, 05 траўня 2016, Менск 09:35\nЮры Бандажэўскі нарадзіўся ў 1957 годзе на Гарадзеншчыне. Выпускнік Гарадзенскага дзяржаўнага мэдычнага інстытуту. У 26 гадоў абараніў кандыдацкую дысэртацыю, у 31 — доктарскую, у 33 атрымаў навуковае званьне прафэсара. Навуковая спэцыяльнасьць — паталягічная анатомія і паталягічная фізыялёгія. Навуковыя інтарэсы — радыяцыйная біялёгія і мэдыцына, генэтыка і імуналёгія.\nАд 1990 да 1999 — заснавальнік і першы рэктар Гомельскага дзяржаўнага мэдычнага інстытуту (пазьней унівэрсытэту). Заснаваў катэдру паталёгіі, стварыў пры інстытуце навукова-дасьледчы Цэнтар радыяцыйнай паталёгіі, які займаўся вывучэньнем уплыву радыяцыйнага выпраменьваньня на здароўе людзей.\nЗьяўляецца аўтарам больш як 280 навуковых прац, у тым ліку 17 манаграфіяў, 2 даведнікаў, 7 вынаходніцтваў і патэнтаў.\nАрыштаваны ў ліпені 1999 годзе. У 2001-м ваенная калегія Вярхоўнага суду Рэспублікі Беларусь прызнала Бандажэўскага вінаватым у атрыманьні хабару. Быў асуджаны на 8 гадоў. «Міжнародная амністыя» назвала Бандажэўскага вязьнем сумленьня, лічачы, што яго пасадзілі за крытыку дзеяньняў беларускіх уладаў пасьля катастрофы на ЧАЭС. У тым жа 2001 стаў 25-м чалавекам у сьвеце, які атрымаў Пашпарт свабоды Эўразьвязу з правам жыць на любой тэрыторыі ЭЗ. Ганаровы грамадзянін 17 францускіх гарадоў, у тым ліку Парыжу. Ганаровы доктар Марсэльскага ўнівэрсытэту.\nВызвалены ў 2005. Ад 2006 жыў і працаваў спачатку ў Францыі і Літве, ад 2009 — ва Ўкраіне, дзе арганізаваў і ўзначаліў міжнародны каардынацыйна-аналітычны цэнтар «Экалёгія і здароўе», у склад якога ўваходзяць вядомыя навукоўцы і грамадзкія дзеячы, сябры Эўрапарлямэнту і парлямэнту Ўкраіны. Лідэр міжнароднай арганізацыі дапамогі ліквідатарам аварыі на ЧАЭС і ахвярам ядзернага ўзьдзеяньня.\nНовы камандуючы НАТО ў Эўропе паабяцаў стрымліваць Расею і падтрымліваць Украіну\nУ невыкананьні менскіх пагадненьняў вінаватая Расея — Вашчыкоўскі\nХакеры атрымалі доступ да пароляў карыстальнікаў паштовых службаў, у тым ліку Mail.ru ТОП-ЛІСТ


Наркевіч Стася. Як Васілёк выратаваў каралеўства\nНесцярэнка Юры. Звычайны шоу-бізнес\nГэта першая празаічная кніга пісьменніка і музыканта Юрыя Несцярэнкі, якую склалі апавяданні і навелы, уключае як аўтабіяграфічныя, так і па-мастацку змадэляваныя сюжэты. Практычна ўсе творы закранаюць тэму музыкі — рок, джаз, блюз ды іншыя альтэрнатыўныя жанры.\nНурдквіст Свэн. Вандроўка Пэтсана\nНурдквіст Свэн. Калядная каша\nНурдквіст Свэн. Мітусня ў агародзе\nНурдквіст Свэн. Час пеўня\nУ Пэтсана ў куратніку жывуць дзесяць курэй. Коцік Фіндус часта дражніць ды ганяе іх. Куры – найлепшыя сяброўкі Фіндуса. Ну, вядома, калі не лічыць Пэтсана.\nАле аднойчы Пэтсан прынёс курам пеўня...\nНякляеў Уладзімір. На ўсякім свеце\nПалуян Сяргей. След, вечна жывы\nПасвятоўска Галіна. Ідалапаклонніца\nУрбан Майкл. Беларуская савецкая эліта (1966—1986)


Луцкі гарадскі старшыня Мікалай Раманюк даваў справаздачу перад тэрытарыяльнай абшчынай Луцка\nУ Палацы культуры горада Луцка адбыўся справаздачу гарадскога галовы перад тэрытарыяльнай навалаю аб працы за 2014. Пачынаючы сустрэчу з Лучане, мэр падзякаваў усім за сумесную працу, усіх, хто прыйшоў у залу пачуць справаздачу і задаць свае пытанні, агэта - дэпутаты гарадскога савета, члены выканаўчага камітэта, госці з гарадоў Волноваха Данецкай вобласці і Кузнецовск Ровенскай, кіраўнікі прадпрыемстваў, устаноў, арганізацый, духавенства, прадстаўнікі СМІ, жыхары Луцка. Нагадаў, што справаздача аб рабоце быў апублікаваны ў газеце "Луцкі замак", на афіцыйным сайце гарадскога савета і чуўся ў фае Палацакультуры для азнаямлення. Коратка спыніўся на галоўных сферах жыццядзейнасці горада. Аб выкананні бюджэту, Мікалай Раманюк паведаміў, што ў 2014 годзе ў бюджэт горада паступіла 1 млрд 95 млн грн, выкананне склала 101,1%. Падатак на даходы фізічных асоб фармаваў асноўную частку даходаў агульнага фонду бюджэту горада і склаў 83,7%. Найбольшая ўдзельнаям вага ў агульным аб'ёме расходаў бюджэту склалі выдаткі на функцыянаванне ўстаноў адукацыі, культуры, фізічнай культуры і спорту, аховы здароўя, сацыяльная абарона, сацыяльнае забеспячэнне і да таго падобнае. Таксама, па словах гарадскога галавы, цалкам разлічыліся за энерганосьбіты. Інфармуючы пра эканоміку, развіццё прадпрымальніцтва, гандлю і бытавоеабслугоўвання насельніцтва, мэр акцэнтаваў, што ў 2014 годзе ў параўнанні з папярэднімі гадамі, забяспечвалася станоўчая дынаміка прыросту аб'ёмаў рэалізаванай прамысловай прадукцыі. У 2014 годзе гэты паказчык складаў 3540000000 грн, што на 940 млн грн больш за паказчык 2013 года. Галоўнай складнікам павышэння ўзроўню жыцця жыхароў горада з'яўляецца рост сяродньомисячнои заработнай платы. Яна вышэй, чым у вобласці і складае 2781 грн (у вобласці 2646 грн). Замежныя інвестыцыі па стане на 1 студзеня 2014 г склалі 164 млн дал. ЗША. На жаль, абвастрэнне сітуацыі на ўсходзе ўплыў на экспарт прадукцыі, ён у мінулым годзе складаў 240 млн дал. ЗША. Пра гэта паведамілі ў Луцкам гарадскім савеце\n← Зварот да ўкраінскага народу... Валынь: выратавальнікі... →


Закрыць нельга пакінуць. Гісторыя адной вясковай крамы. — Сенно. Новости Сенно. Голас Сенненшчыны\nСреда, 12 дек., 2012 117 admin\n«Дапамажыце захаваць наш магазін!» — тэлефонны зварот жыхароў вёскі Багданава Нямойтаўскага сельсавета ў рэдакцыю раённай газеты нагадваў, хутчэй, крык адчаю.\nНавіна аб закрыцці таго ці іншага гандлёвага аб’екта на вёсцы на інфармацыйную «бомбу» сёння не цягне. Прывыклі мы да такіх навін. Штогод у раёне рэарганізуюцца, а дакладней зачыняюцца, у так званых неперспектыўных населеных пунктах не толькі магазіны, а і школы, культурныя і медыцынскія ўстановы. Тэндэнцыя сумная, але з практычнага пункту гледжання правільная. Недахоп кадраў, кошт абслугоўвання аб’ектаў — усё гэта вядзе за сабой значныя выдаткі, якія наўрад ці акупяцца.\nБагданава таксама ў ліку неперспектыўных. Насельніцтва вёскі разам з дзецьмі складае крыху больш за 30 чалавек. З усёй інфраструктуры застаўся толькі магазін. Яго райспажыўтаварыства і прапанавала закрыць, а вёску перавесці на абслугоўванне аўталаўкай. Тым больш, што суседзі даўно карыстаюцца паслугамі аўтакрам. Мясцовыя жыхары намер прынялі ў штыкі. Адказам на яго стаў зварот (за 36 подпісамі) у райвыканкам з просьбай разабрацца ў сітуацыі. Было вырашана правесці грамадскае абмеркаванне, на якое багданаўцы запрасілі і карэспандэнта раённай газеты.\nНа сход выпраўляемся разам з начальнікам гандлёвага аддзела райспажыўтаварыства Людмілай Турэйка. «Людзей можна зразумець, — каментуе сітуацыю Людміла Мікалаеўна, — магазін для іх — апошняя апора цывілізацыі, месца, дзе не толькі можна набыць неабходныя тавары, але і сабрацца разам, абмеркаваць навіны. Аднак мы вымушаны прымаць гэтыя меры, у першую чаргу з-за таго, што няма каму працаваць. Напрыклад, сёлета па той жа прычыне быў закрыты неблагі магазін у Вялікім Азярэцку. У Пурплева даводзіцца штодзень прывозіць і адвозіць прадаўца з Сянна. Што казаць, калі ў райцэнтраўскіх магазінах не хапае кадраў!»\nПамаўчаўшы крыху, мая субяседніца дадае: рашэнне аб закрыцці магазіна ў Багданаве ўсё ж паспешнае. І галоўны аргумент, які сведчыць пра гэта, наяўнасць матэрыяльна-адказнай асобы — прадаўца. Па словах Людмілы Турэйка, нараканняў на работу магазіна не паступала, тавараабарот таксама выконваецца. Таму на дадзены момант няма відавочных прычын, каб спыніць дзейнасць кропкі. З такімі добрымі намерамі мы пад’ехалі да магазіна, дзе меўся адбыцца сход.\nГандлёвы аб’ект прыемна ўразіў. Звонку — чыста, акуратна, пад’езды ўпрыгожваюць малыя архітэктурныя формы. Унутры радуе вока навагодняе ўбранне. Ёсць у наяўнасці і адпаведнае гандлёвае абсталяванне. Нядаўна ўсталявалі новы халадзільнік.\nНа сустрэчу з прадстаўніком райспажыўтаварыства сабралася чалавек 20. Большасць — пенсіянеры. Варта дадаць, што частыя пакупнікі ў краме жыхары суседніх Андрэйчыкаў, Чуцек, дзе даўно ўжо ходзіць аўталаўка. Людміла Турэйка супакоіла ўзрушаных людзей: райспажыўтаварыства на закрыцці магазіна ўжо не настойвае. Як, дарэчы, і сельскі Савет, старшыня якога, Анатоль Бараноўскі, таксама прыехаў на сход. Магазін, хутчэй за ўсё, пакінуць.\nАднак праблему, на жаль, нельга аднесці ў пералік вырашаных, хіба толькі адкладзеных. Жыхарка Багданава Ала Васілеўская за прылаўкам сельскай крамы рупіцца 6 гадоў і наступны год стане апошнім на гэтым працоўным месцы. Жанчына збіраецца пераязджаць у Сянно. Вось тады райспажыўтаварыству сапраўды прыйдзецца прымаць канчатковае рашэнне, і наўрад ці яно будзе папулярным у вяскоўцаў.\nШэраг прэтэнзій прад’явілі прысутныя таксама старшыні сельскага Савета. Не задавальняе людзей стан дарогі. Гравійка, якая, дарэчы, знаходзіцца на балансе ДРБУ-146, літаральна ўся ў ямінах розных памераў і глыбіні. Незразумелая сітуацыя з утылізацыяй адходаў. Размешчаны непадалёку ад вёскі палігон для іх складавання закрыты. Замест яго вяскоўцам абяцалі кожную першую і трэцюю суботу месяца збіраць смецце, але справа пакуль засталася толькі на словах. Хаця, на думку старшыні сельвыканкама, гэту работу можа выконваць нямойтаўскі ўчастак ЖКГ.\nАнатоль Бараноўскі са скаргамі згодны часткова. Так, праблемы ёсць, аднак не заўсёды ў кампетэнцыі сельскай улады рашыць іх, як кажуць, па першым патрабаванні. Многае залежыць ад спадарожных службаў: жылкамунгаса, ДРБУ-146. Разам з тым, упэўнены ён, некаторыя праблемы жыхары ў стане вырашыць самастойна, былі б толькі ініцыятыва і добрая воля. Напрыклад, прывесці ў парадак вясковыя могілкі. За многімі пахаваннямі сёння няма каму даглядаць, яны зарастаюць, разбураюцца. Чаму б жыхарам не арганізаваць суботнік? У гэтым старшыня мае рацыю. Чым чакаць з мора надвор’я, абіваючы парогі са скаргамі, лепш прыкласці свае намаганні да вырашэння праблемы.\nP.S. Ехала ў Багданава з упэўненасцю, што магазін закрыюць, і газета тут мала чым паспрыяе вяскоўцам. З такім аргументам як «нерэнтабельна» цяжка паспрачацца. Вярталася ж з дзіўным пачуццём. Быццам, склалася ўсё добра, крама працуе. Але ж навошта тады было падымаць кіпеж, хваляваць людзей — круцілася ў галаве. Магчыма, не спрацаваў «чалавечы фактар». Не прааналізавалі, не падумалі, не дамовіліся, не растлумачылі… Прычына канфліктаў, у тым ліку ў стасунках грамадства-ўлада, найчасцей хаваецца ў гэтых «не». Дастаткова часам выслухаць адзін аднаго, каб не рабіць паспешных высноў.\n← Самогоноварение остаётся острой проблемой для Сенненщины\nГора-маці не далі апошняга шансу →


Строительный блог » Другое » Як пазбавіцца ад якія завіслі плацяжоў\nАндрэй Карпаў, эксперт «УНП» І па сканчэнні без малога васьмі гадоў банкаўскі крызіс 1998 года працягвае дастаўляць непрыемнасці сталічным і падмаскоўным кампаніям. «Па дадзеных падаткавікоў, на нашай кампаніі вісіць запазычанасць каля 4 млн рублёў, аплачаных праз Инкомбанк, на якую налічваюцца пені», — падзялілася з «УНП» сваёй праблемай галоўны бухгалтар адной маскоўскай кампаніі сувязі. Паводле яе слоў, гэтая сітуацыя стварае перашкоды. Напрыклад, для ўдзелу ў розных тэндэрах патрэбна даведка аб адсутнасці даўгоў перад бюджэтам — інспекцыя яе не дае. «Кіраўніцтва прымушае судзіцца. Што рабіць? »- Задае пытанне наш читатель.Обращение ў суд сапраўды адзіны спосаб, які дазваляе вырашыць праблему.\nСправа ў тым, што спісаць якая завісла запазычанасць самастойна падаткавікі на месцах не могуць. Згодна з загадам ФНС Расіі ад 11.10.05 № САЭ-3-24/503 @, для гэтага неабходна рашэнне арбітражнага суда аб прызнанні абавязкі падаткаплацельшчыка па выплаце падатку исполненной.С чым ісці ў судОсновная загвоздка пры судовым рашэнні праблемы заключаецца ў выбары падставы для падачы пазову ў суд. Магчымыя некалькі варыянтаў. «Трэба звярнуцца ў падатковую інспекцыю з пісьмовым запытам аб адлюстраванні ў асабовым рахунку сум завіслі плацяжоў у якасці выплачаных у бюджэт. Атрыманы адмову або бяздзейнасць падаткавікоў абскардзіць у судзе ", — лічыць начальнік юрыдычнага аддзела ТАА« аўдытарскія службы "Стэк" »Наталля Фіш. «Не варта абскардзіць дзеянні падатковага органа па няправільнаму складанні даведку аб стане разлікаў з бюджэтам або заяўляць пазоў аб адлюстраванні ў асабовым рахунку завіслі сум як выплачаных», — дадае яна, так як суды, як правіла, адмаўляюць у задавальненні падобных требований.В сваю чаргу начальнік юрыдычнага аддзела «Horwath МКПЦН» Таццяна Вінакурава раіць звярнуцца ў суд з заявай аб прызнанні незаконнымі дзеянняў падатковага органа па адбіцці на асабовым рахунку ў якасці падатковай запазычанасці сумы, якая не паступіла ў бюджэт па віне банка. той, і іншы шлях магчымы. Але мы б параілі пайсці па першым — адправіць падаткавікам запыт і абскардзіць іх адмова або бяздзейнасць, так як ёсць прэцэдэнт, калі суд задаволіў такі пазоў (гл. пастанову ФАС Маскоўскага акругі ад 12.09.05 па справе № КА-А40/8491-05) . Не спрачайцеся з банкомОпрос наведвальнікаў сайта «УНП» паказаў, што кожны восьмы бухгалтар пры ўзнікненні запазычанасці па падатках, якая ўтварылася па віне банка, не рабіў бы ніякіх дзеянняў.\nЦікава, што амаль чвэрць удзельнікаў апытання паспрабавалі б адсудзіць у банка выплачаную, але не дайшлі да бюджэту суму. Дарэчы, менавіта такі савет са спасылкай на пункт 3 артыкула 859 Грамадзянскага кодэкса даюць падаткавікі пацярпелым падаткаплатнікам. Аднак тым самым падатковая служба спрабуе перакласці на падаткаплацельшчыкаў ўласныя клопаты.\nБо ў выпадку невыканання банкам-банкрутам даручэнні падаткаплацельшчыка на пералiчэнне падатку менавіта падатковаму органу належыць права звярнуцца ў суд з патрабаваннем да банка аб выплаце спісанай з кампаніі, але не якая паступіла ў бюджэт сумы (п. 4 інфармацыйнага ліста ВАС РФ ад 06.08.99 № 43).\n« Прызнанне суммовой розніцы ў якасці даходу\nСкладаем дэкларацыю па падатку на прыбытак »


Як здушыць жаданне лаяцца - Розны 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Розны 2017 ⇒ Як здушыць жаданне лаяцца\nНакшталт усім зразумела, што лаяцца нядобра, што побач жанчыны, маленькія дзеці, а ўсё ж такі працягваюць выказвацца. Часам таму, што проста-проста не могуць пазбавіцца ад гэтай дурной звычкі. Словы быццам самі злётаюць з мовы. Вам прыйдзе на дапамогу класічная руская літаратура. Старайцеся чытаць як мага больш твораў прызнаных майстроў мастацкага слова: Пушкіна, Лермантава, Някрасава, Тургенева, Гогаля, Лескова, Чэхава. Цудоўны вобразная мова, прычым без нецэнзуршчыны, будзе для вас прыкладам. І наўрад ці вам захочацца псаваць уражанне ад прачытанага тэксту, ужываючы мацюкальныя словы.\nЎспомніце мудрую прымаўку: «Прырода нездарма дала чалавеку два вуха і толькі адзін рот". Іншымі словамі, вазьміце за правіла больш слухаць і менш казаць. Бо нецэнзурныя словы часам машынальна злётаюць з вашага мовы менавіта таму, што вы спяшаецеся з рэплікай, нават не абдумаўшы яе. Паспрабуйце гаварыць радзей, павольней, і абавязкова спачатку ў думках «агучвалі» фразу, якую вы збіраецеся вымавіць. Спачатку гэта будзе вельмі нялёгка, але потым вы абвыкнеце. Так, магчыма, гэта выкліча некаторае здзіўленне, здзіўленне сярод людзей, якія ведаюць вас. Ну і што? Ужо лепш праславіцца маўчун, нават «тугадумам», чым нявыхаваны грубіянаў.\nСтарайцеся атрымліваць як мага больш станоўчых эмоцый. Хадзіце ў музеі, карцінныя галерэі, на канцэрты (аддаючы перавагу класічнай або джазавай музыцы). Гэта пойдзе на карысць вашым нервах, і яшчэ адна з прычын жадання лаяцца (стрэсы, напружанне) калі не знікне зусім, то істотна зменшыцца.\nПрыкладзеце намаганні, каб круціцца ў коле людзей, катэгарычна не прызнаюць лаянкі лаянцы (за выключэннем зусім ужо крайніх сітуацый, калі і святой ці ледзь стрымаўся б). Адпаведна, старайцеся не кантактаваць з тымі, якія сапраўды «матам не лаюцца, а на ім размаўляюць». Калі ж гэта немагчыма (напрыклад, разам працуеце), абмяжуйце зносіны з імі самым неабходным мінімумам.\nВыконваючы гэтыя нескладаныя правілы, вы параўнальна хутка зможаце пазбавіцца ад звычкі брыдкасловіць. Самі пераканайцеся, што гэта пойдзе вам толькі на карысць.


Аднаразовая маска, Kn95mask медыцынскага прызначэння, супрацьпыльная маска для асобы - EISEN\nEISEN INDUSTRY LIMITED (KUANGYE DONGGUAN TECHNOLOGY CO., LTD) знаходзіцца ў вёсцы Ляньху ў горадзе Танься горада Дунгуань з зручным транспартам, плошча забудовы складае больш за 5000 квадратных метраў. У цяперашні час механічнае абсталяванне кампаніі ўключае ў сябе: 10 аўтаматычных зборачных ліній, больш за 40 аднаразовых медыцынскіх масак і аўтаматычныя вытворчыя лініі KN95 FFP2, поўную электрычную лабараторыю і стварэнне незалежнай сертыфікаванай безпыльнай майстэрні на 100 000 узроўняў, 10 000 -медыцынская лабараторыя ўзроўню і г. д. Моцныя вытворчыя магутнасці і добра падрыхтаваны персанал.\nВысакаякасная немедыцынская маска для асобы Earloop FFP3 NR\nВысакаякасная немедыцынская маска для асобы FFP2 NR\n5-слойная KN95 / FFP2 немедыцынская маска для асобы\n5-слойная KN95 немедыцынская маска для асобы\n3-слойная ахоўная маска для асобы\n3-слойная аднаразовая медыцынская маска для асобы\nЗвяжыцеся з намі для атрымання дадатковай дапамогі\nБудзьце ўпэўненыя, каб выбраць нас, мы дамо вам ідэальнае рашэнне.\nКампанія прайшла сертыфікацыю сістэмы якасці медыцынскіх вырабаў ISO13485 і GMP і атрымала нацыянальную ліцэнзію на вытворчасць другасных медыцынскіх вырабаў, а яе прадукцыя прайшла сертыфікацыю прафесійных устаноў дома і за мяжой.\n10 аўтаматычных зборачных ліній, больш за 40 аднаразовых медыцынскіх масак і аўтаматычныя вытворчыя лініі KN95, поўная электрычная лабараторыя і стварэнне незалежнай сертыфікаванай цэха без пылу на 100 000 узроўняў, медыцынскай лабараторыі на 10 000 узроўняў і г.д.\nШмат замежных пакупнікоў вельмі задаволены нашай прадукцыяй. Мы ўпарта працуем над тым, каб забяспечыць якасную прадукцыю і паслугі. Мы зробім свой уклад у гэты асаблівы перыяд. Будзьце ўпэўненыя, каб выбраць нас, мы дамо вам ідэальнае рашэнне.\nКолькі можа пратрымацца маска? Ці трэба запасацца маскамі? З-за новай эпідэміі кароннай пнеўманіі маскі носяць амаль паўгода.\n032020 / Ліс\nНовы каранавірус мутаваў у Іспаніі, каб пазбегнуць паўтарэння гісторыі. Вялікабрытанія, Францыя, Італія і Германія зноў адкрылі палітыку блакавання\nНовы каранавірус мутаваў у Іспаніі, каб пазбегнуць паўтарэння гісторыі. Вялікабрытанія, Францыя, Італія і Германія зноў адкрылі палітыку блакавання. Новы каранавірус муціруе ў Іспаніі. У сезон Хэлоўіна, па дадзеных TIMES, Брытанія будзе галасаваць у парламенце на наступным тыдні. З-за ўспышкі эпідэміі ...\nГен Шуан падкрэсліў, што ў барацьбе міжнароднай супольнасці з новым каранавірусам паважайце факты, навуку і іншыя.\nГен Шуан падкрэсліў, што ў барацьбе міжнароднай супольнасці з новым каранавірусам паважайце факты, навуку і іншыя. 20 сакавіка прэс-сакратар міністэрства замежных спраў Гэн Шуан узначаліў чарговую прэс-канферэнцыю. Карэспандэнт спытаў, нядаўна некаторыя заходнія навукоўцы сказалі, што ...


Дзелавое зносіны ўяўляе сабой тып зносін, мэтай якога з'яўляецца ўзаемаабмен інфармацыяй паміж існуючымі або патэнцыяльнымі партнёрамі. Падчас дзелавога зносін вырашаюцца важныя пытанні, ставяцца і дасягаюцца мэты, набываюцца асобасныя і дзелавыя якасці. Каб лепш усё гэта разумець, трэба разабрацца ў тым, якія існуюць віды дзелавога зносін.\nПрамыя і ўскосныя\nУсе віды дзелавога зносін дзеляць на дзве групы: прамыя і ўскосныя. Пад прамым разумеецца зносіны, якое адбываецца непасрэдна паміж партнёрамі, якіх не падзяляюць прасторавыя і часовыя перашкоды. Гэта можа быць дзелавая гутарка, перамовы. Пад ўскосным маецца на ўвазе кантакт, які ажыццяўляецца з дапамогай тэхнічных сродкаў (тэлефона, інтэрнэту). Вопыт паказвае, што, па магчымасці, трэба імкнуцца да прамога зносін, так як яно лічыцца самым выніковым для дасягнення якой-небудзь мэты. Усё ж жывое зносіны, калі суразмоўцы бачаць адзін аднаго, не параўнаецца ні з чым іншым.\nВербальнае і невербальнае\nІснуюць такія віды дзелавога зносін, як вербальнае і невербальнае. Вербальнае – гэта зносіны з дапамогай слоў, невербальнае – гэта зносіны з дапамогай жэстаў, мімікі, поз. Невербальны партрэт чалавека можна складзе па тым, якія паставы ён выбірае для вядзення размовы, як ён глядзіць на свайго субяседніка і з якой інтанацыяй ён прамаўляе тую ці іншую інфармацыю.\nТэхналогія дзелавога зносін можа ажыццяўляцца з дапамогай розных спосабаў і формаў зносін. У залежнасці ад гэтага вылучаюць наступныя віды дзелавога зносін:\nТут маецца на ўвазе такое дзелавое зносіны, калі ўвесь калектыў прадпрыемства або фірмы збіраецца разам для таго, каб абмеркаваць надзённыя праблемы або прыняць агульнае рашэнне.\nГэты выгляд дзелавога зносіны з'яўляецца ў нейкай меры працягам папярэдняга. Гэта тут выпадак ,калі адзін чалавек даносіць якую-небудзь інфармацыю сваім калегам ці іншай групе асоб. Выступоўца павінен выразна разумець тое, аб чым ён кажа, а яго выступленне павінна быць зразумела публіцы.\nГэта такі від дзелавога зносін, пры якім адбываецца абмен інфармацыяй па якой-небудзь, найбольш важнай у дадзены момант тэме. Напрыклад, сюды ставіцца абмеркаваннем супрацоўнікамі прадпрыемства працоўных працэсаў. Падчас дзелавой гутаркі неабавязкова павінна выносіцца рашэнне.\nУ адрозненне ад папярэдняга выгляду зносін, канчатковым вынікам перамоваў з'яўляецца знаходжанне самага правільнага рашэння і яго прыняцце. Дзелавыя перамовы маюць выразную канкрэтную накіраванасць, вынікам якіх можа стаць падпісанне важных кантрактаў і здзелак.\nПадчас дзелавога зносін без спрэчкі абысціся даецца не заўсёды. Часцяком, толькі дзякуючы сутыкнення інтарэсаў і адстойвання ўдзельнікамі сваіх пазіцый атрымоўваецца прыйсці да якога-то рашэнні. Але і часам менавіта спрэчка перашкаджае яго прыняць.\nГэта ускосны спосаб дзелавога зносін, з дапамогай якога інфармацыю перадаецца з дапамогай лісты. Напрыклад, сюды можна аднесці пісьмовыя загады і запыты. Дзелавая перапіска можа ажыццяўляцца і шляхам адпраўлення электронных лістоў, што істотна эканоміць час. Адрозніваюць дзве формы дзелавой перапіскі: дзелавое ліст (адпраўляецца адной арганізацыяй на імя іншага) і прыватнае афіцыйны ліст (адпраўляецца прыватным асобай ад імя арганізацыі іншаму прыватнаму асобе).\nГаворачы аб дзелавым зносінах, варта згадаць і яго асноўныя фазы.\nФазы дзелавога зносін\n· Падрыхтоўка да зносін.\n· Фаза зносін (ўваходжання ў кантакт).\n· Канцэнтрацыя ўвагі (на якой-то праблемы або асаблівасці).\n· Падтрыманне увагі.\n· Аргументацыя і перакананне (на выпадак, калі думкі суразмоўцаў разыходзяцца).\n· Фіксацыя выніку (скончыць размову ў патрэбны момант).\nПрыняцце любога рашэння ў дачыненні да інвестыцый абавязкова спалучана з ацэнкай эфектыўнасці. Гэта зразумела, так як неабходна вызначыць тыя крытэры, якія дазволяць выбраць самыя прыбытковыя праекты. Часцей за ўсё інвестарамі вык...\nСістэмны падыход у менеджменце ўяўляе сабой спосаб мыслення па адносінах да кіравання і арганізацыі. Яго нельга блытаць з наборам розных прынцыпаў дзеяння для кіраўніцкага апарату. Упершыню прымяненне гэтага інструмента кіравання ...\nпрадпрымальніцкая дзейнасць. яе сутнасць і асноўныя функцыі\nПрадпрымальніцкая дзейнасць грамадзяніна – гэта якая ажыццяўляецца на свой страх і рызыка самастойная дзейнасць, мэтай якой з'яўляецца сістэматычнае атрыманне прыбытку за кошт продажу работ, тавараў, паслуг, выкарыстання маё...


Як перастаць прокрастинировать або адкладаць справы на потым? | Мужчынская Берлога\nУсе часам любяць халтурыць і перакладаць справы з аднаго дня на іншы. У выніку, чалавек застаецца з кучай праблем, якія вырашыць максімальна хутка немагчыма. Працэс стабільнага адкладвання спраў на потым называецца прокрастинацией і з ёй абавязкова варта змагацца. Тым, хто пазнаў у гэтых радках сябе, абавязкова варта пазнаць, як перастаць прокрастинировать.\nНа самай справе, падужаць прокрастинацию крыху складана, але пры жаданні, справіцца з гэтай задачай рэальна. Чалавек павінен зразумець, што яго нежаданне нешта рабіць і празмерная лянота - гэта фактары, якія ні да чаго добрага прывесці не могуць. Толькі зразумеўшы гэта, можна смела пачынаць змагацца з самім сабой і выганяць дурную звычку.\nШто такое прокрастинация?\nМногія сутыкаюцца са словам "прокрастинация" ўпершыню і не могуць да канца зразумець, пра што менавіта пойдзе гаворка. Дык вось, калі больш падрабязна ахарактарызаваць такая з'ява, як прокрастинация, то апісаць яго можна наступным чынам:\nгэта працэс рэгулярнага адкладвання спраў на потым;\nдадзенае захворванне характэрна для студэнтаў, школьнікаў і офісных супрацоўнікаў;\nдадзенай хваробай людзі пачалі пакутаваць яшчэ ў 5 стагоддзі да нашай эры.\nЧалавек думае, што ў працэсе прокрастинации ён эканоміць свае сілы і здароўе, а на самай справе ўсё атрымліваецца зусім наадварот. Калі на галаву звальваецца куча спраў у адзін дзень, то пакутуе не толькі фізіялагічны стан, але і псіхічнае.\nКаб справіцца з прокрастинацией, трэба зразумець адкуль менавіта яна бярэцца і якія прычыны яе правакуюць. Дык вось, самымі распаўсюджанымі з'яўляюцца наступныя прычыны прокрастинации:\nчалавеку заўсёды даецца больш часу на выкананне пэўных задач, чым яму патрабуецца на самай справе;\nчалавек шкадуе сябе, думаючы, што ён перетрудится і выдаткуе занадта шмат сіл;\nасобы не падабаецца яе праца, яна робіць усё, прымушаючы сябе, што і правакуе жаданне адкласці справы як мага далей і на даўжэй.\nЧасам, такой праблемай пакутуюць менавіта падлеткі, паколькі ў іх фізіялагічным і псіхічным стане адбываецца маса змяненняў, яны хочуць забыцца пра элементарныя абавязкі і проста нічога не рабіць.\nГэта важна! Трэба прывучаць дзіця да адказнасці і да таго, што трэба выконваць задачы своечасова яшчэ з ранняга дзяцінства, тады ён зможа пазбегнуць такой праблемы, як прокрастинация.\nЧаму з ёй трэба змагацца?\nЗ прокрастинацией абавязкова варта змагацца, бо яе ні для аднаго чалавека, яна не стала лепшым памочнікам. Калі чалавек пастаянна будзе адкладаць свае справы на заўтра ці нават далей, то рана ці позна рызыкуе сутыкнуцца з наступнымі непрыемнымі сітуацыямі:\nшто будуць праблемы дома;\nпаніжэнне на пасадзе ці нават звальненне;\nпоўнае фізічнае знясіленне, калі даводзіцца рабіць усе справы за адзін раз;\nзнясіленне ў псіхалагічным стане;\nнізкія шанцы на тое, што асоба зможа дамагчыся поспеху;\nадсутнасць поспеху ў асабістых адносінах.\nУвогуле, ад прокрастинации можна чакаць толькі шкоды, нічога добрага ў чалавечай ляноты такой ступені няма. Нават калі чалавек будзе спрабаваць рабіць усё ў апошні момант і паспее, потым яго арганізму прыйдзецца не салодка. Акрамя таго, прокрастинировать проста недапушчальна, калі ў чалавека ёсць дзеці, бо іх выхаваннем неабходна займацца кожны дзень, а не раз у тыдзень ці месяц.\nЯк справіцца з прокрастинацией?\nБарацьба з прокрастинацией - гэта досыць працяглы і складаны працэс. Галоўнае, сабрацца з сіламі і нарэшце-то запусціць яго,сабраўшы ўсю волю ў кулак і рэальна прааналізаваўшы сітуацыю. У барацьбе з прокрастинацией, добры вынік дазваляюць атрымаць наступныя метады:\nвызначыцца з заданнямі на дзень і скласці дакладны графік іх выканання;\nвыбраць самае непрыемнае заданне з усіх і пачаць дзень менавіта з яго выканання;\nпахваліць сябе за выкананую працу;\nзрабіць некалькі хвілін перапынку і прымацца за выкананне іншых спраў з спісу;\nзмяніць сваё стаўленне да праблемы, што дапаможа знайсці спосаб яе рашэння значна хутчэй;\nня акцэнтаваная на тым, што пастаўленая задача з'яўляецца занадта складанай і яе нерэальна выканаць;\nня спадзявацца пачаць змяняцца і займацца справамі ўжо з панядзелка, трэба гэта рабіць менавіта ў той момант, калі прыйшла ідэя пачаць барацьбу са шкоднай звычкай;\nу любой справе, галоўнае яго пачаць, а потым праца пойдзе нашмат хутчэй і прасцей;\nкалі нейкае рашэнне прынята, нельга адмяняць яго ці рабіць нейкіх нязначных выключэнняў;\nнавучыцца самастойна сябе матываваць.\nПрокрастинация - гэта не проста адна з дробных, шкодных звычак, а праблематычным сітуацыя велізарных маштабаў.\nСавет! Каб усё-ткі пачаць змагацца са сваёй лянотай і жаданнем адкладаць усё на потым, за прыклад можна ўзяць нейкага паспяховага чалавека. Зразумеўшы, што без працы і складанасцяў нічога не бывае, будзе лягчэй пачаць змагацца са сваёй праблемай.\nАб існаванні такой праблемы, як прокрастинация, многія людзі нават не задумваліся. Але калі на яе не звяртаюць увагу, то гэта не значыць, што яна адсутнічае. Жаданне адкласці нейкія справы ў доўгую скрыню можа паўстаць у кожнага, але ёсць людзі, якія робяць гэта на рэгулярнай аснове. Гэта з'яўляецца праблемай проста каласальных маштабаў, якая патрабуе тэрміновага вырашэння.\nКаб перастаць прокрастинировать, прыйдзецца трохі пазмагацца з самім сабой. Выкарыстоўваючы для дасягнення станоўчага выніку дзейсныя метады, можна кінуць звычку адкладаць справы на потым даволі хутка. Як толькі чалавек пазбавіцца ад такой залежнасці, ён адразу ж пачне жыць па-новаму, стане больш жыццярадасным і паспяховым. Прокрастинация - гэта працэс, які здольны толькі разбураць жыццё і зь ім варта змагацца ў абавязковым парадку. Не трэба думаць, што праблема выпарыцца сама па сабе, бо калі не пачаць з ёй змагацца, то добрага плёну не будзе, можа стаць толькі горш.Не варта адкладаць на заўтрашні дзень нават самыя дробныя справы, бо гэта паступова можа ўвайсці ў звычку, з якой змагацца не так ужо і лёгка.\nЦі можна навучыцца кіраваць сваім часам і як гэта зрабіць? →


Прокат автомобилей в Минске | Курэнне ў аўтамабілях - NO SMOKING\nУмовы арэнды, пракату аўтамабіля - курыць забаронена!\nПракат аўтамабіля без кіроўцы - паслуга, паўсюдна якая карыстаецца стабільным і нязменным поспехам. Існуе мноства разнастайных прычын, па якіх людзі з задавальненнем карыстаюцца гэтай паслугай. Автопрокатные кампаніі ўважліва сочаць за станам сваіх аўтамабіляў. Таму, беручы машыну на пракат, кліент заўсёды можа быць упэўненым, што атрымае тэхнічна спраўны транспартны сродак, у належным стане, чыстае як звонку, так і ўнутры. Падаючы аўтамабіль кліенту, автопрокатная кампанія хоча быць упэўненай, што машына вернецца назад у тым жа стане.\nЯк правіла, у дагавор арэнды ўносяцца пункты пра штрафы, якiя бяруцца за некарэктнае выкарыстанне узятага на пракат аўтамабіля.\nАдзін з гэтых пунктаў тычыцца курэння ў салоне машыны. Такая забарона грунтуецца на важкіх аргументах .\nНі для каго не з'яўляецца сакрэтам, што ўдыханне тытунёвага дыму самым адмоўным чынам адбіваецца на здароўе чалавека. Прычым зусім не абавязкова паліць самому. Дастаткова проста ўдыхаць дым. Вялікая колькасць людзей пакутуе рознымі захворваннямі, і для іх ўдыханне атрутных рэчываў, якія засталіся ў аўтамабілі пасля таго як ім карыстаўся нядобрасумленны кліент, можа скончыцца вельмі жаласна. Гэта можа быць алергічная рэакцыя, праблемы з лёгкімі і сэрцам.\nІ ўжо, вядома ж, разумныя бацькі ніколі не стануць вазіць свайго дзіцяці ў пракуранай машыне .\nТакім чынам, падаючы ў пракат пракураныя аўтамабілі, кампанія рызыкуе пазбавіцца значнай часткі сваіх патэнцыйных кліентаў. Натуральна, любая автопрокатная кампанія імкнуцца пазбегнуць такой сітуацыі.\nАкрамя таго, тытунёвы дым псуе знешні выгляд салона. Абіўка ўбірае гэтак непрыемны пах тытунёвага дыму, робіцца жаўтлявай, губляе знешні і выгляд, і хутчэй зношваецца. А выпадкова ўпала запаленая цыгарэта і зусім можа прапаліць ў абіўцы дзірку.\nДы і наогул, ніякай автопрокатной кампаніі не спадабацца, што ў салоне які належыць ёй дагледжанага, прыгожага, элегантнага аўтамабіля пахне як у таннай забягалаўцы .\nШто лепш: акуляры або кантактныя лінзы?


Вызначэнне і прыклады атрыбутыўна прыметнікаў\nУ ангельскай граматыцы , атрыбутыўна прыметнік з'яўляецца прыметнік , якое звычайна папярэднічае назоўнік яна змяняе без дзеяслова злучнага . Кантраст з прэдыкатыўнага прыметніка .\nАтрыбутыўна прыметнікі з'яўляюцца прамымі мадыфікатарамі ад наміналаў .\nСм прыклады і заўвагі ніжэй. Акрамя таго, гл:\nДаданне прыметнікаў і мадыфікатары да Асноўнага Прапанове Unit\nПрактыкаванне ў вызначэнні прыметнікаў\n«Цішэй-а-на, Не плач\nСпі, маленькі дзіця.\nКалі вы прачынаецеся вы павінны знайсці\nУсё вельмі маленькія коні «.\n(Традыцыйная амерыканская калыханка, магчыма, афра-амерыканскага паходжання)\n«У гэтых пяшчотных раніцах, магазін быў поўны смеху, жарты, хвальба і выхвальства.»\n«У парыве жалю-сімпатыі, прыхільнасці, надзеі, я сказаў , што самая дурная рэч , якую калі - небудзь.»\n«Прыгожая форма лепш , чым прыгожы твар, яна дае больш высокую задавальненне , чым статуі або карціны, гэта лепшае выяўленчаму мастацтва.»\n(Ральф Уолдо Эмерсан, «Паводзіны»)\n«Я ведаю , што ён быў дрэнным чалавекам , які зрабіў заганную, жудасныя рэчы, некаторыя з іх мне, але ў яго была добрая бок таксама. Гэтак жа , як усе мы.»\n«Ён быў цудоўны, заміраць сэрца, занадта yummy- каб быць верыў, сапраўдны лусту, і яна сышла з розуму , каб нават разгледзець цалуючы яго.»\n«Гэта было малапрыемнае справу, змрочныя і непрыемныя вайны, ваявалі ў цемры, тым не сканчаецца кашмар засады і бязлітаснага забойства - вока на воку, твар да твару вайны , дзе вязень быў сумніўны слова «.\nАтрыбутыўна і прэдыкатыўных функцыі\n- «Ёсць два асноўных выгляду прыметнікаў: атрыбутыўна тыя , як правіла , прыходзяць прама перад назоўнікам яны кваліфікавацца, у той час як прэдыкатыўных прыметнікі прыходзяць пасля таго, як быць ці падобныя дзеясловы , такія , як стаць і здаецца , Большасць прыметнікаў могуць служыць альбо мэты: мы можам казаць пра". шчаслівая сям'я »і сказаць" сям'я апынулася шчаслівай. Але некаторыя працы толькі адзін шлях. Возьмем прапанова «Святары падсправаздачныя вышэйстаячым органам. Падсправаздачнае выключна прэдыкатыўных, вы не маглі б ставіцца да «падсправаздачны святару. І вышэй строга атрыбутыўна, вы звычайна не кажаце: "Улада вышэй.\n«Атрыбутыўна прыметнікі часам прытрымлівацца мадэлям французскіх і прыйсці пасля назоўніка, як і калі мы гаворым пра крэдыторскай запазычанасці, што - то важнае, доказ таго , мае значэнне філасофска, страчаны рай, бітва каралеўскага, спадчыннік, сцэнічны злева, з спрадвечных часам, або Miller Lite «.\n- «Ёсць значная колькасць прыметнікаў , якія альбо зусім, ці з пэўным значэннем, абмежаваныя атрыбутыўнай функцыі (напрыклад , просты, былы, асноўны) або выключаны з яго (напрыклад, адзін, спіць, радуючыся" шчаслівы / калі ласка ") «.\n(Rodney Huddleston і Джэфры K Пулум, Кембрыдж Граматыка ангельскай мовы. Cambridge University Press, 2002)\nМайя Анжэлу, я ведаю , чаму Caged Bird Sings. Random House, 1969\nЛеанард Майклс, "Viva La Tropicana." Зборнік апавяданняў. Фарара, Страўс і Жыру, 2007\nНік Santora, Сліп & Fall. State Street, 2007\nДжуліанна Морыс Сустрэча Меган зноў. Сілуэт, 2001.\nДжордж Браўн, Падвойны Дзесяты. Стрэлка, 2012 па\nШто такое злучэнне-складанае прапанову?\nВызначэнне і прыклады Мянушкі\nПравілы гольфа - Правіла 14: Удары мяча\nМарк Твен Катыроўкі Гэта пакіне вас коснаязыка\nХадавыя Рок Альбомы 1990\nПяць вялікіх паўаўтаматычныя вінтоўкі для палявання на аленяў\nБетонныя хаты - Што даследаванне кажа\nПрофіль серыйнага забойцы Velma Мардж Barfield


01 верасень 2005, 06:08\nЗь Лявонам Бартлавым мы дамовіліся сустрэцца ў бары “Сьвітанак” – адным з колішніх месцаў сустрэчы “Песьняроў” залатога ўзору. Зараз гэта досыць шараговая, з налётам “савецкасьці” ўстанова з адпаведнай публікай, але тры дзясяткі гадоў таму сюды было літаральна ня ўбіцца. Пачынаем размову з філязофскага пытаньня: ці можна казаць пра крызыс “Песьняроў” у апошнія гады жыцьця Ўладзімера Мулявіна?\n(Бартлаў: ) “Крызыс жанру” можа напаткаць любога чалавека. Чалавек – гэта істота ўвогуле слабая. Толькі збоку можа здавацца, што нейкая асоба моцная, але насамрэч – не. Калі гаварыць пра крызыс асабіста Ўладзімера Мулявіна, то гэта факт. Але гаварыць пра крызыс жанру “Песьняроў” я б ня стаў. Гэта фэномэн: калі адыходзіць лідэр групы і замест таго, каб каманда спыніла існаваньне, яна дзеліцца, дзеліцца, дзеліцца... Гэта фэномэн таго зараду, энэргіі, таго таленту Мулявіна, які даў такі эмацыйны штуршок, каб дзясяткі “песьняроў”, якія ратацыяй прайшлі праз калектыў, існавалі ў іншых гуртах”.\n(Карэспандэнт: ) “А які сэнс ў існаваньні шматлікіх “Песьняроў”, калі аднадумцы, паводле лёгікі, маглі б аб’яднацца ў адну каманду?”\n(Бартлаў: ) “Сам корань слова “аднадумца” тлумачыць усё. Цяпер сярод гэтых людзей аднадумства няма. Калі Мулявін, як лідэр, мог быць стрыжнем, вакол якога зьбіраліся аднадумцы, дык гэта зразумела. Але як Скаражонак можа быць аднадумцам з Дайнэкам? У іх розная музычная культура. Як Скаражонак можа быць аднадумцам з тым жа самым салістам Пашам Зайцам? Паша па нотах, чыста па-свойму на праграму, на групу вышэй за Скаражонка! Але ў Скаражонка свае амбіцыі. У Скаражонка, калі яго ў свой час запрасіў Мулявін, быў шанец. Але ён, відаць, яго не скарыстаў. А потым пайшла тэхналёгія, якую я не хачу нават абмяркоўваць…”.\n(Карэспандэнт: ) “А што рабіць з аўтарскімі правамі? Практычна ўсе калектывы выконваюць адны і тыя ж песьні…”\n(Бартлаў: ) “Аўтарскія правы – гэта справа тых, хто валодае гэтымі паўнамоцтвамі ці атрымлівае ганарар. Таму гэта ўжо справа Сьвятланы Аляксандраўны Пенкінай, яе сям’і, сваякоў кантраляваць гэтую частку закону. Але калі на пляцоўку выходзяць артысты і сьпяваюць, то гэта ня іхная задача, як артыстаў, апэляваць да лічбаў. Ёсьць цэлыя структуры, якія маюць інфармацыю, хто і дзе сьпявае тую ці іншую песьню. Гэта нюансы”.\n(Карэспандэнт: ) “Можаце ўзгадаць нейкі яскравы эпізод зь “Песьняроў” эпохі Мулявіна?”\n(Бартлаў: ) “Пакуль артысты не прыехалі, мы выстаўлялі сцэну, дэкарацыі. Гукарэжысэр Толя Шчолакаў сядзеў на мікшарах, настройваў кожны мікрафон. Быў, адпаведна, мікрафон Мулявіна, Кашапарава, Барткевіча, Лёні Тышко. Толя з залі крычыць: “Лявон, падыйдзі да мікрафону Кашапарава, “пацыкай”. Я хадзіў-хадзіў, а потым кажу: “На чорта я буду цыкаць? Мікрафон паказвай, выставіш групу адразу”. І сьпяваю а-ля Кашапараў: “Письма, письма лично на почту ношу…”. Ён абалдзеў. Кажа, а цяпер давай Барткевіча. Зноў сьпяваю ягоны голасам. Дайшла чарга да мулявінскага мікрафону: “Давай, Мулі выведзем мікрафон; адразу вазьмі апорныя па гуку”. І я пачынаю: “Ой, каляды, блінцы ладныя, ой, лю-лі, лю-лі, блінцы ладныя…” Гэтак прайшло раз, другі. Да гэтага ўсе ўжо прызвычаіліся. І вось аднойчы “ідзём” па мікрафонах, я зацягваю мулявінскую “А ў полі вярба-а-а, нахілёная-я-я…”. Адчуваю, што мяне па плячы нехта “дык-дык” рукой, але працягваю – “маладзенькая-я-я…” Паварочваюся – стаіць Муля: “Ведаеш, Лявон, двух Мулявіных ужо будзе да х…”, прабачце…”.\nПры канцы гутаркі з мастаком Лявонам Бартлавым запытваю: а ці лічыць ён сам сябе “Песьняром”? Усё ж столькі гадоў у “Песьнярах” – няхай не за сынтэзатарам ці ўдарнымі, але ж з пэндзлем і фарбамі?\n(Бартлаў: ) “Пясьняр” я ці не? Пэўна, я ўсё ж адношуся да гэтай кагорты, як, прыкладам, і Валерый Яшкін, таксама адзін з заснавальнікаў “Песьняроў”. Як Уладзімер Геогіевіч з гэтай нагоды казаў – “песьняром” немагчыма быць проста па прафэсіі, “песьняром” можна быць толькі па спосабу мысьленьня, па ладу жыцьця. Таму, пэўна, усё ж я “пясьняр”. Уладзімер Мулявін жыў, перадусім, духам, а не прафэсыяй. Нядаўна чуў, як нейкі хлопец сьпяваў песьню Мулявіна “Крык птушкі”. Выконваў нармалёва, культурна, бачна, што чалавек пісьменна, па нотах сьпявае. Але ж Мулявін калі “Крык птушкі” сьпяваў, то сьпяваў гэта так, што дрыжыкі йшлі не ад таго, што ён ноту браў, а ён яе так духам афарбоўваў, што гэта быў сапраўды “крык”. Тут адразу напрошваюцца аналёгіі з адчуваньнем Уладзімера Высоцкага, калі ён кожнае слова зараджаў звышэнэргетыкай. Таму, натуральна, усім, хто хоча надалей сьпяваць песьні Ўладзімера Мулявіна, тым больш, ягоныя сольныя рэчы, трэба вельмі і вельмі добра падумаць… Таму я лічу сябе, у прыватнасьці, у межах Беларусі, “песьняром”. “Песьняром”, якіх у Беларусі засталося ня так ужо і шмат – хто ў Расеі, хто ў Штатах, хто ва Ўкраіне…”.\nЦяпер на ролю спадкаемцаў “Песьняроў” прэтэндуюць пяць калектываў: Дзяржаўны ансамбаль “Песьняры” пад кіраўніцтвам Вячаслава Шарапава, які сёлета на адміністратыўнай пасадзе замяніў Валерыя Скаражонка. “Беларускія песьняры” Ўладзіслава Місевіча, гітарыста складу яшчэ 1969 году. Трэці склад сабраў Лявон Барткевіч, гастралюючы пад назвай “Барткевіч і “Песьняры”. Год таму зьвіліся “Песьняры”, складзеныя з музыкаў, якія гралі ў ансамблі ў розныя гады: там нефармальным лідэрам колішні дырэктар мулявінскіх “Песьняроў” Ігар Сьвечкін. Нарэшце, сёлета ў Маскве зарэгістраванае таварыства з абмежаванай адказанасьцю “Песьняры”, дзе са знаёмых твараў – бубнар Аляксандар Дзямешка. Тым часам, паводле заканадаўства, кожны калектыў мусіць быць афіцыйна зарэгістраваны, плаціць падаткі, рабіць аўтарскія адлічэньні і, нарэшце, мець гастрольнае пасьведчаньне. Пакуль гэтыя патрабаваньні выконвае толькі Дзяржаўны ансамбль “Песьняры”. “Беларускія песьняры” і “Песьняры” Дзямешкі зарэгістраваныя ў Маскве.


Тры ўражанні ад «ГромадськогоТВ» | mediakritika.by\n30.01.2014 Точка зрения\nЯ захапляюся "ГромадськимТВ"\nАд самага пачатку Майдану я зачаравана сачыў за камерамі журналістаў, якія сталіся вачыма і вушамі для тысяч і тысяч гледачоў з усяго свету. Вось ідуць два журналісты, адзін здымае, другі звяртаецца да мінакоў: міні-інтэрв'ю - і шлях далей. А вось - адзін журналіст, які і здымае, і размаўляе. Вось - проста карцінка, а вось - журналіст рэфлексуе, ці дадае ўласны камент, ці пераказвае гарачую навіну з іншага боку Майдану, атрыманую па тэлефоне з рэдакцыі.\nГэта сапраўдны лайф. Гэта тое, пра што я марыў. Гэта тое, што і ёсць ўласна Інтэрнэт-тэлевізіяй. Не відэа-ролікі, выстаўленыя ў Сеціва, не трансляцыя класічнага каналу яшчэ і ў Сеціве, увесь той вінегрэт азначэнняў для "інтэрнэт-ТВ". Гэта Сецявізія. І ў рэдакцыі, і на вуліцы ўсё адбываецца жыўцом.\nТут непатрэбная складаная тэхніка: можна падлучыць да Сеціва невялікую паўпрафесійную камерку, ці нават проста скарыстацца планшэтам. Тут не губляецца час на мантаж, і складаныя графічныя эфекты.\nІ самае галоўнае - глядач прысутнічае тут і цяпер на месцы падзеі.\nЯ вельмі хвалююся за "ГромадськеТВ"\nЗа празмерную эмацыйнасць карэспандэнтаў. За тое, што на вачах у гледачоў інтэрв'ю можа перарасці ў спробу журналіста даказаць штосьці запрошанаму ў студыю. Ці нават з'явіцца гнеўная парада гэтаму запрошанаму "вяртаццца да сябе". А яшчэ і "фак" яму ў бок ад вядоўцы эфіру. Ці калі гутарка з прадстаўніком улады перарастае ў допыт, часам ўзаемны. Ці дастача журналістам "цітушкі" на мітынгу рэгіяналаў, які ня хоча адказваць на пытанне, ці адказвае аднаскладна, ці проста ўхіляецца ад тэмы.\nНаконт "дастачы". Я перажываю, калі чую ад журналістаў процьму слэнгу, прычым таго самага разліву, якім між сабою стасуюцца "крэпкія хлопцы ў спартовай форме". Мне няёмка, калі я бачу, што журналіст паралельна пачынае тлумачыць, што ён хацеў сказаць, бачыць, што апанент яго пераігрывае, і ўжо сам шкадуе, што сарваўся.\nЯ разумею "ГромадськеТВ"\nКалісьці я быў у Кіеве на майстар-класе Георгія Гангадзэ - бескампраміснага адважнага ўкраінскага журналіста, якога ўлада забіла, і з чыёй смерці пачаўся крах тагачаснага прэзідэнта Леаніда Кучмы.\nСярод іншага абмяркоўвалі пытанне прафесійнай журналісцкай этыкі. Тое ж самае, якое адзін госць студыі "ГромадськогоТВ" параіў аднаму журналісту вырашыць для сябе: ты - грамадскі актывіст, парпагандыст ці журналіст?\nЯ разумею, як гэта складана быць адасобленым, калі разумееш, што твая радзіма ў небяспецы. Не твая партыя, за якую ты галасаваў, а менавіта краіна.\nНа палову грузін, на палову ўкраінец Георгі Гангадзэ нам распавёў, як падчас вайны ў Абхазіі ў адной руцэ ён трымаў тэлекамеру, а ў другой - аўтамат Калашнікава. Пытанне лёсу радзімы для яго было больш важным. На фронце Георгі быў ваенным карэспандэнтам, лічы - хранікёрам.\nЦі можа ваенны журналіст быць аб'ектыўным, тобок даваць слова абодвум бакам канфлікту? Тэарэтычна можа, калі журналіст з трэцяга боку. Калі ж з супрацьлеглага, то на баку ворага яго заб'юць, ці возмуць у палон.\nЯ разумею, што пакуль ва Ўкраіне не вайна. Але ўкраінскі журналіст памятае, што проста ў тую хвіліну, калі ён гаворыць з прыхільнікам улады, можа адбывацца чарговае забойства, выкраданне, калецтва, і дакладна ведае, што проста цяпер кагосьці катуюць у міліцэйскіх засценках. І ягоны суразмоўца на баку тых, хто робіць злачынства.\nЯ не магу асуджаць ці раіць нешта журналісту ва Ўкраіне.\nАле я магу даць сваю дэфеніцыю.\nМагчыма, з таго боку манітору не TV-журналіст, а TV-блогер. Незаўважна для сябе прадстаўнік новай з'явы - блогерства жывога эфіру.\nВыберите оценкуGive Тры ўражанні ад «ГромадськогоТВ» 1/5Give Тры ўражанні ад «ГромадськогоТВ» 2/5Give Тры ўражанні ад «ГромадськогоТВ» 3/5Give Тры ўражанні ад «ГромадськогоТВ» 4/5Give Тры ўражанні ад «ГромадськогоТВ» 5/5


Amazfit Verge Lite прапануе 20 дні з адной зарадкай + экран AMOLED\nПрайшоў месяц, як я атрымаў смарт-гадзіны Amazfit Verge Lite, гэта больш танная версія мадэлі Verge. Версія Lite была пазбаўлена некаторых функцый, такіх як NFC (які ў Польшчы наогул не працуе), але мае адну надзвычай важную перавагу. Працоўны час з адной зарадкай складае 20 дзён, так кажа вытворца, і на самай справе гэта так на практыцы, Прыйшоў час падзяліцца з вамі плюсы і мінусы, якія я заўважыў падчас штодзённага выкарыстання Amazfit Verge.\nЯ апісаў дызайн гадзінніка і змест упакоўкі ў больш ранні запіс, Гадзіннік быў створаны для фізічна актыўных людзей. Корпус Amazfit Verge Lite быў пакрыты гумовым матэрыялам, таму гадзіннік прызначаны для спартыўнага ўбору, у выпадку разумных выпадковых ён будзе выглядаць дрэнна. Корпус гадзіннікаў мае ступень герметычнасці IP68, што азначае, што вы можаце прыняць душ, пабегчы пад дажджом, але вы не можаце з ім плаваць.\nДысплей і акумулятар\nДзве лепшыя рэчы Amazfit Verge Lite - дысплей і акумулятар. Сэнсарны экран AMOLED з дыяганалі цалёвага экрана 1.3 і дазволам 360 x 360 px мае вельмі добрае якасць адлюстроўваецца змесціва. Няма праблем з чытаннем паведамленняў на сонцы. Корпус выступае над дысплеем, таму няма рызыкі з'явіцца драпін, калі мы паставім гадзіннік з цыферблатам да пісьмовага стала. Я часта выпадкова б'ю гадзіннік з рознымі выступаючымі прадметамі, у гэтым выпадку дысплей, схаваны за выступаючым корпусам, таксама добра абаронены. Apple Watch, які я раней выкарыстаў, мае пашкоджанні корпуса і драпіны на дысплеі.\nГадзіннік мае толькі адну кнопку ў правым верхнім куце, якая дазваляе вярнуцца да галоўнага экрана. Усе функцыі павінны кіравацца націскам. Праграмнае забеспячэнне для гадзін не мае польскай мовы, усё на англійскай мове. Інтэрфейс просты і вельмі празрысты, праз некалькі хвілін не ўзнікае праблем з навігацыяй па меню.\nАкумулятар захоўвае сенсацыйную функцыю, гэта забойства гадзінніка! На маім гадзінніку ёсць апавяшчэнні ад Messenger, SMS і 30, аднахвілінная трэніроўка, і батарэя 300 mAh вытрымлівае дні 20 з адной зарадкай! Калі б я адключыў апавяшчэнні Messenger, вынік быў бы, напэўна, яшчэ лепшым. Поўная зарадка займае 2,5 гадзін праз уключаную док-станцыю.\nЧастата сардэчных скарачэнняў вымяраецца 24 гадзін у дзень\nТрэнінг на больш высокім узроўні для амбіцыйных аматараў\nAmazfit Verge Lite дазваляе запісваць віды фізічных нагрузак 7: бег на свежым паветры, бег на бегавой дарожцы, хада, язда на ровары, веласпорт на стацыянары, трэніроўкі эліптычных кросаў і трэнажорная зала.\nПадчас трэніровак гадзіннік адлюстроўвае ваш тэмп і пульс у рэжыме рэальнага часу. Для мяне тэмп - нязначны параметр, і падчас трэніровак я засяроджваюся на пульсе. Я стараюся бегчы як мага хутчэй, але не пераходзячы зону бяспечнага пульса. Гадзіннік дазваляе ўсталяваць апавяшчэнне, вібраваўшы, калі пульс занадта высокі.\nGPS з GLONASS выдатна працуе. Маршрут вызначаецца з дакладнасцю 2m, як у забудаваных, так і на адкрытых участках. Калі я бегаў на бегавой дарожцы, у рэзюмэ я магу праверыць, калі я быў звонку і калі на ўнутранай трасе. Усе завершаныя трэніроўкі можна прагледзець з узроўню гадзіны. Не трэба цягнуцца да смартфона, каб праверыць, як у нас на папярэднім трэнінгу.\nAmazfit Verge Lite падключаецца да прыкладання Mi Fit, што я лічу вялікім плюсам. На ўзроўні прыкладання вы можаце прагледзець усе трэніроўкі, запісаныя гадзінамі, наш сон і змяніць налады гадзінніка і сам цыферблат. Дадатак Mi Fit мае некалькі розных шчытоў на выбар.\nЗ гадзінніка вы можаце кіраваць музыкай, якую гуляе смартфон у пары з ім. Такім чынам, вы можаце кіраваць як любімымі песнямі з Spotify, так і з Apple Music.\nАднаразовая праблема з працай падчас тэсціравання.\nЯ выкарыстаў смарт-гадзіны Amazfit Verge Lite на працягу месяца, і за гэты час ён затрымаўся адзін раз, і зусім не рэагаваў на дотык. Мне прыйшлося правесці жорсткі скід, працяглым націскам кнопкі. Гадзіннік перазагрузіўся, і тады ўсё было нармальна.\nКалі вы выкарыстоўваеце Amazfit BIP да гэтага часу, які таксама працуе доўгі час з адной зарадкай, і вы хацелі б прыстойнага экрана AMOLED, то Verge Lite для вас. Калі вы выкарыстоўваеце Mi Band 4 або старэйшую версію, і вы хацелі б пайсці на крок далей, Amazfit Verge Lite таксама стане добрым выбарам. На большым экране прагляду лепш прачытаць апавяшчэнні аб паведамленнях SMS або Messenger. Amazfit Verge Lite стане добрым выбарам для ўсіх людзей, якія здольныя прыняць яго строга спартыўны выгляд. Вы пачатковец? Amazfit Verge Lite таксама стане вельмі добрым выбарам з-за кошту і якасці. Колькі На шматлікім любімым сайце палякаў - Aliexpress, Amazfit Verge Lite можна купіць за $ 99,99.\nУ Huami ёсць праблемы ў вытворчасці Amazfit Smartwatch 2\nРаспакоўка Amazfit Verge Lite


У цэнтры Брусэлю пачалася галадоўка беларускіх палітычных уцекачоў\n08 лістапад 2005, 14:21\nАляксей Дзікавіцкі, Варшава Сёньня ў цэнтры Брусэлю пачалася галадоўка беларускіх палітычных уцекачоў, мэта якой дамагчыся вызваленьня палітзьняволеных у Беларусі і высьвятленьня лёсу зьніклых беларускіх палітыкаў.\nТрое беларускіх палітычных уцекачоў, што жывуць у краінах Бенілюксу, разьямясьціліся на брусэльскім пляцы Шумана, дзе знаходзяцца штаб-кватэры вядучых эрапейскіх структураў, сярод якіх – Рада Эўропы і Эўрапейская камісія.\nГаладоўнікі дамагаюцца ад бкларускіх уладаў вызваленьня Міколы Аўтоховіча і ўсіх палітзьняволеных, а ад ўладаў Эўрапейскага Зьвязу неадкладнага стварэньня аўтарытэтнай міжнароднай камісіі, якая б правяла незалежнае сьледзтва ў справе зьніклых беларускіх палітыкаў.\nГаворыць адзін з удзельнікаў галадоўкі – Аляксей.\n(Аляксей: ) “Я бяру ўдзел у галадоўцы - мы хочам каб эўрапейская і міжнародная супольнасьць стварыла камісію ў справе зьніклых, каб зьвярнула на гэта ўвагу”\nГаладоўнікі кажуць, што будуць працягваць галадаць на пляцы Шумана да часу, пакуль ім ня стане дрэнна. У акцыі ў якасьці назіральнікаў бяруць удзел сябры Беларускага Эўрапейскага задзіночаньня. Гаворыць лідэр гэтай арагнізацыі Зьміцер Піменаў.\n(Піменаў: ) “Мы папярэдзілі паліцыю, што на пляцы Шумана будзе адбывацца галадоўка. Калі ніхто нас не адгоніць, дык будзем стаяць і заўтра і пасьлязаўтра”.\nАкцыяй цікавяцца мінакі, а таксама супрацоўнікі эўрапейскіх структураў.\n(Піменаў: ) “Мы стаім насупраць будынку Эўракамісі – ёсьць вялікая зацікаўленасьць з боку мінакоў, якія праходзяць тут. Мы півінны данесьці да жыхароў Эўропы, то мы памятаем, што злачынны беларускі рэжым не шукае забойцаў зьніклых палітыкаў ”\nГаладоўнікі маюць з сабой толькі спальныя мяшкі. Зьміцер Піменаў кажа, што бліжэй да ночы на месцы галадоўкі будзе пастаўлены намёт, альбо нацягнуты поліэтыленавы дах.


Аляксандр Камароўскі | Новы Час\nПераезд пад прымусам\nАляксандр Камароўскі нарадзіўся 29 мая 1942 года на спецпасяленні Чуртан Гаінскага раёна Пермскай вобласці, у вярхоўі ракі Камы. У гэтыя мясціны падчас рэпрэсій пачатку 30-х гадоў мінулага стагоддзя вывезлі сем’і будучых бацькоў Камароўскага. Сям’ю маці, Марыі Аляксандраўны, — з вёскі Забродзенне, што за дзевяць кіламетраў ад Жодзіна. Сям’ю бацькі, Аляксандра Адамавіча, — з хутара Ліпавы Капец Мінскага раёна.\nХаця род Камароўскіх з карэнных беларускіх, але ў яго жылах цячэ і значная частка замежнай крыві. Па лініі маці, у прыватнасці, — французскай. У даўнім 1812 годзе, падчас трагічнай пераправы войскаў Напалеона праз Беразіну, адзін з жаўнераў, без вінтоўкі, стомлены і галодны, забрыў у вёску, дзе жылі продкі Камароўскага, і нейкая з яго прапрабабак вынесла бедалазе вады і ежы. І ўзнікла каханне…\nА па лініі бацькі ёсць і польскія гены. За ўдзел у паўстанні Кастуся Каліноўскага продкаў Аляксандра, звычайных сялян, з заходніх раёнаў перасялілі бліжэй да Мінска. У 1930 годзе іх нашчадкаў «раскулачылі» і дэпартавалі значна далей на поўнач.\nКамендатура НКУС у пасёлку Чуртан праіснавала да 1956 года і запомнілася Камароўскаму вельмі добра. З дачкой яе начальніка ён нават вучыўся ў адным класе. Акрамя беларускай «дыяспары» там жылі яшчэ паволжскія немцы, палякі і ўкраінцы з. А ў 1944 годзе да сасланых дадалі яшчэ і крымскіх татар.\nАдносіны паміж усімі былі надзвычай сяброўскімі. Мабыць, менавіта таму, калі Аляксандру прапанавалі выканаць «інтэрнацыянальны абавязак» у Афганістане, ён успрыняў гэта за вялікі гонар.\nАбавязак без прымусу\nСярэднюю школу Аляксандр Камароўскі скончыў у 1959 годзе і паступіў у Томскае вышэйшае вайсковае артылерыйскае вучылішча. Але гарматы не спадабаліся, вучобу кінуў і вярнуўся ў родную хату. Два гады працаваў памочнікам машыніста паравозу на вузкакалейнай чыгунцы.\nУ 1961 годзе падышлі тэрміны вайсковай службы, і Камароўскі зноў абраў вайсковае вучылішча. Але на гэты раз — Іркуцкае авіяцыйна-тэхнічнае. Чаму ж падаўся не ў лётчыкі, а ў «тэхнары» — выбар амаль бесперспектыўны з пункту погляду кар’еры? Бо Аляксандр ніколі не збіраўся стаць генералам і добра ўсведамляў, што для сына ссыльных у Савецкім Саюзе любая кар’ера была немагчымай.\nПраз тры гады Камароўскі скончыў вучобу і на дзесяць гадоў трапіў на Далёкі Усход. Служыў бартавым тэхнікам на ваенна-транспартных самалётах. Атрымаць вышэйшую адукацыю жадання ніколі не ўзнікала. З той жа прычыны: хутка ўздымацца па службовай лесвіцы яму не дасць КДБ. Нават ад палётаў яго экіпажа ў савецкія гарнізоны, размешчаныя за межамі СССР, Камароўскага нязменна адхілялі, бо ён не меў допуску «формы 2», які давала толькі галоўная спецслужба СССР. На яго месца садзілі каго-небудзь з «правільнай» біяграфіяй.\nАдзіная краіна ў замежжы, дзе яму дазволілі служыць, быў Афганістан.\nСёння погляд на тую вайну пераважна негатыўны. І гэта цалкам абгрунтавана. Аднак у савецкія часы да «інтэрнацыянальнага абавязку» ставіліся інакш. Не аднойчы Аляксандр быў сведкам, калі «за рэчку» ехалі па шчыраму ўласнаму жаданню. І толькі там пачыналі разумець, што рэчаіснасць цалкам не адпавядае клішэ савецкай прапаганды.\nПасля службы на Далёкім Усходзе Камароўскага накіравалі на Украіну. Спачатку ў Крывы Рог (1974) , а ў 1978 годзе — у пасёлак Арцыз, што ў 140 кіламетрах ад Адэсы. Былая Бесарабія. У снежні 1979 года савецкія войскі ўвайшлі ў Афганістан.\nПолк, у якім служыў Камароўскі, на той час начальнікам групы авіяцыйнага абсталявання, у афганскай аперацыі прымаў самы непасрэдны ўдзел. Першы час з ташкенцкага (40 кіламетраў) вайсковага аэрадрому Чынчык.\n2 чэрвеня 1981 года Аляксандр Камароўскі трапіў непасрэдна ў Кабул. І праваяваў цэлых паўтара гады. Нагрузка нечалавечая. Пад’ём а 4–5 раніцы, адбой — а 12 ночы. І так кожны дзень. Да 25 кастрычніка 1982 года.\nПад прымусам сумлення\nЗа Афганістан Аляксандр Камароўскі атрымаў афіцэрскі ордэн «За службу Родине в Вооруженных Силах СССР» трэцяй ступені і шматлікія граматы, у тым ліку і ад старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР. У запас ён зволіўся ў званні маёра. Падпалкоўніка яму далі ўжо тут. Бо тады яшчэ ніхто не ведаў, што Камароўскі лічыць тую вайну несправядлівай і перакананы ў тым, што менавіта яна «разваліла» Савецкі Саюз.\nПа-першае, СССР не вытрымаў эканамічнай напругі. Па-другое, яго доўгі час ігнараваў амаль цэлы свет. Па-трэцяе, за 10 гадоў праз «афган» прайшлі 620 тысяч вайскоўцаў і больш за 300 тысяч «цывільных» спецыялістаў. У суме атрымліваецца каля мільёна чалавек. Многа гэта ці мала? Мабыць, многа, бо, калі яны ўсе вярнуліся назад, гэта значна пахіснула ўстоі савецкай улады. Перш за ўсё таму што гэта былі людзі, якія ўсумніліся ў існуючай уладзе і да таго ж перасталі баяцца.\nДарэчы, усе бунты, якія потым скончыліся «парадам суверэнітэтаў», па вялікаму рахунку, пачыналіся з «афганцаў». Так мяркуе Камароўскі, які вывучаў гэта пытанне спецыяльна.\nЯк вобразна кажа сам Аляксандр, ён не з тых, хто будзе «хадзіць у зялёных армейскіх штанах і здаваць пустыя бутэлькі». Таму ў сярэдзіне 80-х гадоў мінулага стагоддзя актыўна пачаў займацца «афганскім рухам», які ў розныя часы называўся па-рознаму. Сёння — грамадскае аб’яднанне «Грамадскі рух інвалідаў вайны ў Афганістане». Адзін з сегментаў таго, што называецца «трэцім сектарам».\n«Наезды» на Камароўскага пачаліся адразу ж, як толькі сталі вядомымі яго погляды. І гэта абсалютна зразумела, бо заўсёды лічылася, што «афганцы» ледзь не фанатычна падтрымліваць сучасную ўладу, якая быццам бы ў іх успрыманні асацыюецца з той дзяржавай, за якую яны ваявалі. А тут такое разбурэнне міфа!\nПералічваць усе прыклады ціску сэнсу няма, бо іх (у тым ліку і фальшывыя долары на беларуска-польскай мяжы ў верасні 2006 года, аб чым Камароўскі ведаў за два тыдні да самога здарэння) было вельмі шмат. Акцэнтую вашу ўвагу толькі на «справе Аўтуховіча».\nУ мінулым годзе споўнілася 20 гадоў з моманту вываду савецкіх войскаў з Афганістана, і беларуская ўлада вырашыла ўзнагародзіць усіх удзельнікаў той вайны юбілейнымі медалямі. І для яе было цалкам нечаканым, што ў такім «лаяльным» асяроддзі можа ўзнікнуць нейкі пратэст.\nНапрыканцы студзеня 2009 года ў СМІ з’явіўся адкрыты зварот Аляксандра Камароўскага, Мікалая Аўтуховіча і Алега Волчака да прэзідэнта краіны, кіраўніка ўрада і «афганцаў», дзе выказвалася прапанова замацаваць статус удзельнікаў, выдаць усім адпаведныя пасведчанні і ўстанавіць пэўныя льготы, бо ў любой нармальнай краіне свету тых, хто ваяваў, лічаць элітай грамадства. І прагучаў заклік у адваротным выпадку адмовіцца ад узнагарод.\nМожна толькі ўявіць, які пачаўся «шорах». Адпаведная «работа» была праведзена амаль з кожным «афганцам», імгненна вырашаліся пытанні, якія да гэтага часу «буксавалі» гадамі. На многіх прадпрыемствах краіны дадаткам да кожнага медаля быў «бонус» памерам 130–150 тысяч беларускіх рублёў.\nТак што, з аднаго боку, мэта была дасягнутай. «Наверсе» пачалі варушыцца і зрабілі спробы звесці ўсе пратэсты да «кавалка каўбасы». Не атрымалася.\nПад зваротам Камароўскага, Волчака і Аўтуховіча па ўсёй Беларусі падпісалася каля чатырохсот чалавек, а медалі адмовіліся атрымаць больш як дзве тысячы. Калі ўлічыць, што ў Беларусі «афганцаў» толькі 21 тысяча, атрымліваецца даволі значная лічба. Зразумела, падобнае «свята непаслухмянасці» ўлада дараваць не магла. Але Аляксандр Камароўскі з паплечнікамі не здаюцца.


28 травень 2016, 12:54\nПра гэта музыка паведаміў у сваім фэйсбуку.\nРаней Вожык ужо ўдзельнічаў у дабрачынных канцэртах пад Кіевам і ў Чаркаскай вобласьці Ўкраіны. Іх арганізоўвалі грамадзкія арганізацыі «Миротворець» і «Альянс Добрых Справ». Пасьля валянтэры запрасілі выступіць у школе-інтэрнаце, дзе жывуць дзеці з 4-х інтэрнатаў, якія цяпер знаходзяцца пад кантролем ДНР.\n— Я там выступіў і дапамог валянтэрам з конкурсамі, бо сам год працаваў у школе-інтэрнаце ў Сяньне (Віцебская вобласьць — РС), — паведаміў Свабодзе Вожык.\nШкола-інтэрнат у Сьвятагорску створаная на базе санаторна-аздараўляльнага цэнтру. Там жывуць дзеці, якія запатрабавалі вывезьці іх з зоны канфлікту ва ўкраінскія інтэрнаты, а не ў расейскія, як таго хацелі ДНРаўцы. У траўні 2016 году школу-інтэрнат у Сьвятагорску адкрыў прэзыдэнт Украіны Пятро Парашэнка.\n— Генэтычныя браты і сёстры гэтых дзяцей раней скончылі школы і цяпер жывуць ва Ўкраіне, — распавёў музыка.\nВожык кажа, што ўкраінскія дзеці пазытыўна ўспрынялі беларускі рэп:\n— Колькі не выступаў перад дзецьмі ў такіх установах у Польшчы і ва Ўкраіне, заўсёды дужа шмат пазытыву з залі. Дзецям не хапае зносінаў з новымі людзьмі. Я працаваў у школе-інтэрнаце ў Сяньне і ведаю гэтую кухню знутры.


Шукаючы крыніцы надзеі - Taizé\nЗаўтра да нас прыедзе адзін з найбліжэйшых супрацоўнікаў папы Францішка кард. Ларэнца Бальдзісэры (Lorenzo Baldisseri). Ён адказны за працу сіноду біскупаў, што адбываецца ў Рыме. Праз год адбудзецца чарговы сінод, што будзе прысвечаны пытанням моладзі, веры і жыццёваму пакліканню. Каб прыгатавацца да сіноду, для моладзі была падрыхтаваная анкета, і не толькі для католікаў, але ўсіх, хто прагне адказаць на тыя пытанні. Вы можаце знайсці тую анкету на старонцы ў сеціве. Мы будзем разважаць над тым цягам усяго лета. Кардынал будзе цэлебраваць нядзельную Эўхарыстыю.\nАпошняе абнаўленне: 15 ліпеня 2017


НЕЗАЛЕЖНЫЯ НАЗІРАЛЬНІКІ ГОМЕЛЬШЧЫНЫ СКАРДЗЯЦЦА НА ПАРУШЭНЬНІ ПРАВОЎ\nПікантнасьць сытуацыі ў тым, што напачатку паводле заявы больш як паўсотні выбарцаў юрыст Судаленка браў удзел у паседжаньні камісіі. Але неўзабаве намесьнік старшыні камісіі, ён жа намесьнік начальніка арганізацыйна-кадравае ўправы абласнога выканкаму, Аляксандар Усаў згледзеў, што на трох лістах заявы выбаршчыкаў адсутнічае адзіная нумарацыя.\nНа гэтай падставе Леаніда Судаленку і не дапусьцілі на чарговае паседжаньне абласное выбарчае камісіі. І толькі скаргі ў пракуратуру і ЦВК дазволілі спадару Судаленку скарыстаць права ўдзельнічаць у назіраньні ад імя выбарцаў.\nНэгатыўнае стаўленьне да назіральнікаў праявілася ня толькі ў абласным цэнтры. Лоеўская раённая выбарчая камісія аказвала ціск на трох выбарцаў з тым, каб яны адмовіліся ад вылучэньня ў гэту камісію незалежнага назіральніка.\nЦяганіну з акрэдытацыяй зьведалі назіральнікі ад дэмакратычных партыяў у тэрытарыяльных камісіях Буда-Кашалёву, Навабеліцкага раёну Гомелю.\nУ Ельску пад пагрозаю звальненьня з працы вымушаны быў адмовіцца ад функцыяў каардынатара назіральнікаў намесьнік галоўнага лекара Віктар Шынкарчук.\nУ той жа час паводле распараджэньня старшыні абласнога выканкаму Аляксандра Якабсона створана гэтак званая каардынацыйна-кансультацыйная група. Як сказана, для “забесьпячэньня належных умоваў дзейнасьці назіральнікаў”. У склад групы ўвайшлі 20 абласных чыноўнікаў, уключна з начальнікамі управаў міліцыі і КГБ. Аналягічныя групы створаны “вэртыкаллю” ва ўсіх гарадох і раёнах.\nКаардынатар незалежных назіральнікаў са штабу Домаша Ўладзімер Кацора лічыць, што, ствараючы непрадугледжаныя Выбарчым кодэксам гэтак званыя каардынацыйныя групы спрыяньня назіраньню, улады мкнуцца ня столькі дапамагчы, колькі адхіліць незалежных назіральнікаў ад выбарчага працэсу.\nПрацягвае спадар Кацора: "Няма дэмакратычна арыентаваных людзей у камісіях. Вядома, улады хацелі б, каб не было й незалежных назіральнікаў. Гэта сьведчыць, што выбарчы працэс будзе праходзіць за зачыненымі дзьвярыма",— лічыць Уладзімер Кацора.\nПаводле словаў суразмоўцы, цяпер у рэгіёне вядуцца перамовы з паплечнікамі Сяргея Калякіна, Міхала Чыгіра, Паўла Казлоўскага ды іншых прэтэндэнтаў, каб супольна ўзяць пад кантроль дзейнасьць ня толькі тэрытарыяльных, але перш за ўсё ўсіх без выключэньня ўчастковых камісіяў.


Молодечненская газета - Славутыя людзі Міншчыны\nЯнка КУПАЛА (1882-1942 гг.). Класік беларускай літаратуры. Паэт, драматург, публіцыст, перакладчык. Нарадзіўся ў фальварку Вязынка Вілейскага павета (цяпер Маладзечанскі раён).\nПомнікі Купалу ўстаноўлены ў Радашковічах, Мінску, Вязынцы, Ляўках, Араў-Парку ў Нью-Ёрку. У Мінску працуе Дзяржаўны літаратурны музей Янкі Купалы. Створаны мемарыяльныя запаведнікі «Вязынка», «Ляўкі», «Акопы». Яго імя прысвоена Нацыянальнаму акадэмічнаму тэатру ў Мінску, Гродзенскаму дзяржаўнаму ўніверсітэту, шэрагу бібліятэк, школ, вуліц у гарадах і пасёлках Беларусі. У 2012 годзе плошча імя Янкі Купалы з’явілася ў ізраільскім горадзе Ашдодзе, у 2015-м на гэтай плошчы быў устаноўлены памятны знак у гонар паэта.\nЯкуб КОЛАС (1882-1956 гг.). Выдатны літаратар, выступаў таксама ў галіне публіцыстыкі і літаратурнай крытыкі. Нарадзіўся ў вёсцы Акінчыцы на Стаўбцоўшчыне.\nЯго імя нададзена Мінскаму паліграфічнаму камбінату, Інстытуту мовазнаўства НАН Рэспублікі Беларусь, Віцебскаму драматычнаму тэатру, Цэнтральнай навуковай бібліятэцы НАН Рэспублікі Беларусь, іншым бібліятэкам. У гонар Якуба Коласа названыя школы, плошчы, вуліцы гарадоў і вёсак Беларусі. Помнікі паэту ўстаноўлены ў Мінску, у вёсцы Мікалаеўшчына, Навагрудку, іншых населеных пунктах рэспублікі.\nНіл ГІЛЕВІЧ (1931-2016 гг.). Беларускі паэт і грамадскі дзеяч, заслужаны дзеяч навукі БССР, народны паэт Беларусі. Нарадзіўся ў вёсцы Слабада паблізу Лагойска.\nНіл Гілевіч узнагароджаны ордэнамі Кірыла і Мяфодзія I ступені, Дружбы народаў, Працоўнага Чырвонага Сцяга, князя Яраслава Мудрага III ступені, медалём Францыска Скарыны. Ён лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР імя Янкі Купалы, заслужаны дзеяч навукі БССР.\nАлесь АДАМОВІЧ (1927-1994 гг.). Беларускі пісьменнік і грамадскі дзеяч. Нарадзіўся ў вёсцы Канюхі на Капыльшчыне.\nАлесь Адамовіч быў узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны II ступені, Працоўнага Чырвонага Сцяга, «Знак Пашаны» і медалямі. Лаўрэат прэміі Міністэрства абароны СССР і Дзяржаўнай прэміі БССР імя Якуба Коласа.\nВасіль ВІТКА (1911-1996 гг.). Беларускі паэт, перакладчык, крытык, публіцыст, педагог, класік беларускай дзіцячай літаратуры. Нарадзіўся ў вёсцы Еўлічы на Случчыне.\nВітка ўзнагароджаны ордэнамі Кастрычніцкай Рэвалюцыі, двума ордэнамі Працоўнага Чырвонага Сцяга, двума -- «Знак Пашаны» і медалямі. Заслужаны дзеяч культуры Беларускай ССР.\nУладзімір КАВАЛЁНАК (1942 г.н.). Касманаўт, двойчы Герой Савецкага Саюза, ганаровы грамадзянін Мінскай вобласці. Нарадзіўся ў вёсцы Белая Крупскага раёна.\nНаш зямляк узнагароджаны ордэнамі Леніна, «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» III ступені, «За заслугі перад Айчынай», «За ваенныя заслугі», «За службу Радзіме» II ступені, залатым медалём імя Цыялкоўскага, ордэнам «Крыж Грунвальда» I ступені (герой Польшчы), ордэнам Карла Маркса (герой Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі).\nАлег НАВІЦКІ (1971 г.н.). Расійскі касманаўт, камандзір касмічнага карабля «Саюз ТМА-06М», Герой Расіі. Нарадзіўся ў горадзе Чэрвені.\nАлег Навіцкі ўзнагароджаны медалямі Міністэрства абароны Расіі: «За ўдзел у баявых дзеяннях», «За вайсковую доблесць» II ступені, «За адзнаку ў вайсковай службе» I, II і III ступеняў, «За службу ў Ваенна-паветраных сілах»; узнагароджаны гадзіннікам «За асабістую мужнасць»; мае званне «Ветэран баявых дзеянняў».\nМіхаіл ВЫСОЦКІ (1928-2013 гг.). Выдатны вучоны і канструктар, пад кіраўніцтвам якога ствараліся лепшыя аўтамабілі МАЗ, на працягу дзесяцігоддзяў генеральны канструктар па аўтамабільнай тэхніцы Беларусі. Аўтар 134 вынаходстваў і 17 патэнтаў. Герой Беларусі. Нарадзіўся ў вёсцы Семежава Капыльскага раёна.\nМіхаіл Высоцкі ўзнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, ордэнам Леніна, ордэнамі Айчыны ІІ і ІІІ ступеняў. Яму прысуджаны Дзяржаўныя прэміі БССР і СССР, прысвоена ганаровае званне «Заслужаны работнік прамысловасці СССР».\nЛеанард ХОДЗЬКА (1800-1871 гг.). Беларускі і польскі гісторык, публіцыст, выдавец, асабісты сакратар Міхала Клеафаса Агінскага. Нарадзіўся ў вёсцы Аборак на Маладзечаншчыне.\nЛеанард Ходзька -- аўтар паэмы «Залессе», у якой услаўляў прыгажосць наваколля маёнтка аўтара паланэза «Развітанне з Радзімай». Наш зямляк выдаў зборнікі твораў Міцкевіча, Красінскага, мемуары Агінскага, працы па гісторыі, геаграфіі, статыстыцы. Ходзька – аўтар біяграфіі Касцюшкі, «Папулярнай гісторыі Польшчы». Ён сабраў 125 тамоў дакументаў па гісторыі Польшчы, Беларусі і Украіны.\nТамаш ЗАН (1825-1855 гг.). Удзельнік вызваленчага руху, даследчык прыроды, літаратар, музеязнавец, геолаг, даследчык прыродных багаццяў Урала. Адзін са стваральнікаў таварыства філаматаў, сябар Адама Міцкевіча. Нарадзіўся ў вёсцы Мясата ля Маладзечна.\nДругие материалы в этой категории: « Гісторыя Міншчыны Хто жыве на Міншчыне »


UWC Belarus - UWC East Africa\nМошы і Аруша, Tанзанія\nЗ 1 жніўня 2019 года UWC East Africa (UWCEA) афіцыйна з'яўляецца 18-ым каледжам UWC і другім каледжам UWCна афрыканскім кантыненце. UWCEA была створана як Міжнародная Школа Мошы ў 1969. У 1987 годзе быў адчынены другі кампус у Арушы. Абодва кампуса знаходзяцца ў перадгор'ях двух самых вялікіх гор у Афрыцы і служаць найлепшым месцам для развіцця разнастайнай абшчыны.\nПершая школа IBDP ў Афрыцы - каледж UWCEA у 1973 годзе пачаў прапаноўваць Міжнародны дыплом бакалаўра (IBDP), што робіць каледж самай старой установай IBDP у Афрыцы. Гэта таксама спрыяла стварэнню і развіццю праграмы IB Middle Years Programme у 1980-я гады, вучэбнай праграмы, якая грунтуецца на IB праграме.\nOutdoor Pursuits Programme - арганізаваная сумесна ў абедзвюх гарадах, Outdoor Pursuits Programme ацэньваецца ад узроўню 1 да ўзроўню 5 і ўключае ў сябе вельмі складаныя альпінісцкія экспедыцыі на гару Хананг, Меру і Кіліманджара, а таксама іншыя, лягчэйшыя экспедыцыі. Гэтыя паездкі прапаноўваюць практыку студэнтаў у паходах, катанні на горным ровары, кемпінгу, каманднай працы і навыках кіраўніцтва. На кожным узроўні студэнтаў суправаджаюць супрацоўнікі, якія маюць кваліфікацыю Wilderness First Aiders, каб забяспечыць максімальную бяспеку ў кожнай паездцы.\nЛакацыя - кампус UWCEA размешчаны на горным паўночным усходзе Танзаніі, які славіцца сваімі нацыянальнымі паркамі. Студэнты могуць атрымаць асалоду ад прахалодных і зялёных гор, а таксама ўзбярэжжа Індыйскага акіяна ў гістарычным горадзе Пангані ў рэгіёне Танга, дзе школа мае ўласнасць. Дом Кіхары ў Пангані выкарыстоўваецца для навучальных паездак, уключаючы паездкі па геаграфіі для вывучэння берагавой лініі і паездкі для разумення гісторыі людзей і рэгіёна. Дом таксама даступны для навучэнцаў і супрацоўнікаў, якія можна выкарыстоўваць падчас школьных вакацый.\nUWCEA прапануе ўсе тры праграмы IB: : праграма пачатковых класаў (PYP), якая складаецца з ранняга дзяцінства да P6 для студэнтаў ва ўзросце 3-10 гадоў, праграма сярэдніх класаў (MYP), якая складаецца з M1-M5 для студэнтаў ва ўзросце 11-15 гадоў, і IBDP для студэнтаў ва ўзросце 16-20 гадоў. UWCEA таксама прапануе падтрымку студэнтаў з рознымі здольнасцямі да навучання. Настаўнік-спецыяліст канцэнтруецца на развіцці вучняў з асаблівымі адукацыйнымі патрэбамі. Спецыялісты "Англійская мова як дадатковая мова" (EAL) падтрымліваюць студэнтаў як у пачатковай, так і ў сярэдняй школе.\nUWCEA прапануе розныя спартыўныя мерапрыемствы, уключаючы плаванне, баскетбол, нетбол, рэгбі, футбол і лёгкую атлетыку. Студэнцкія каманды спаборнічаюць у розных турнірах у рэгіёне Кіліманджара, як члены Асацыяцыі па лёгкай атлетыцы Паўночнай Танзаніі (NTAA). Школа таксама арганізоўвае і праводзіць штогадовы Sports Weekend, які аб'ядноўвае амаль 1000 студэнтаў з дзясятка школ па ўсёй краіне, каб спаборнічаць у камандных відах спорту.\nСтудэнты PYP удзельнічаюць у клубах, якія звычайна ўключаюць заняткі спортам або паслугі. Усе студэнты ў MYP і DP абавязаны ўдзельнічаць у абслугоўванні і акцыі, альбо самастойна ініцыяваць праект. Праекты "Творчасць, дзейнасць, паслугі" (CAS) вар'іруюцца ад праграм навучання аднагодкаў у грамадстве да праекта па пчалярстве ў Заходнім Кіліманджара.\nГара Кіліманджара часта з'яўляецца фонам шматлікіх спартыўных мерапрыемстваў на абодвух спартыўных пляцоўках UWCEA Moshi. Кампус размясціўся на 40 сотках зямлі і мае сваіх уласных коней. UWCEA Moshi з'яўляецца домам для студэнтаў ва ўзросце ад 7 гадоў і старэй.\nСа жніўня 2019 года Аруша UWCEA вітае студэнтаў IBDP у нядаўна пабудаванай сумеснай навучальнай рэзідэнцыі з двухкіламетровай бегавой дарожкай.\nАбодва UWCEA Мошы і Аруша маюць шырокія тэрыторыі з мясцовымі дрэвамі і кветкамі. У мястэчках жывуць шматлікія дзікія жывёлы, у тым ліку малпы, калобы, вожыкі і розныя птушкі. Абодва кампуса маюць незвычайны від на горы.\nАбітурыентам праграм пачатковых і сярэдніх класаў неабходна звярнуцца ў каледж. Студэнты, якія жадаюць далучыцца да IBDP пры UWCEA, могуць зрабіць гэта праз нацыянальны камітэт UWC альбо Праграму глабальнага адбору UWC. Для атрымання дадатковай інфармацыі наведайце вэб-сайт UWCEA.


Каля Уладыкаў знайшлі кулі паўстання 1863 года. Тут паўстанцы Каліноўскага біліся з расійскімі жаўнерамі – RH.by\nКаля Уладыкаў знайшлі кулі паўстання 1863 года. Тут паўстанцы Каліноўскага біліся з расійскімі жаўнерамі\nПаліна Курловіч. выкладчык кафедры археалогіі і спецыяльных гістарычных дысцыплін, кіраўнік даследаванняў\nЦікавасць да падзей 1863 года ў вёсцы Уладыкі ў нас узнікла ў 2015 годзе, калі мы пачалі праводзіць першыя археалагічныя раскопкі ў Ільі. Тады даведаліся, што пад Уладыкамі 16 (28) мая 1863 года адбылася моцная сутычка паміж атрадам паўстанцаў пад кіраўніцтвам шляхціча Вінцэнта Козела-Паклеўскага і царскімі жаўнерамі.\nАрхеалагічнае вучэнне месцаў баявых дзеянняў – гэта галіна даследаванняў, якая імкліва развіваецца ў сусветнай археалогіі. Адным з напрамкаў такіх даследаванняў з’яўляецца абследаванне тэрыторыі мяркуемага месца бітвы, а таксама размяшчэння абозаў ваюючых бакоў металадэтэктарамі. Галоўнае – дакладна фіксаваць месцазнаходжанне кожнай знаходкі. Даследаванні дапамагаюць лакалізаваць месца бітвы, часта дапаўняюць інфармацыю пісьмовых крыніц, даюць магчымасць зразумець асаблівасці канфлікту. Палявой працы папярэднічае вывучэнне пісьмовых апісанняў бітваў, старых і сучасных карт мясцовасці.\nАрхеолагі працуюцт на меркаваным месцы бою паўстанцаў з царскімі жаўнерамі.\nБітва пад Уладыкамі не з’яўлялася вырашальнай у паўстанні 1863 года ў Беларусі, хоць і была досыць буйная. Яна завяршылася паразай паўстанцаў.\nАбеліск у гонар паўстанцаў паставілі ў Ільі\nМесца масавага пахавання атрада ў часы Расійскай імперыі ніяк не пазначалася. Увага пачалася з часоў Другой Рэчы Паспалітай – заключэння Рыжскага мірнага дагавора. Планавалася ўсталяваць тут абеліск. Але па выніку абеліск усталявалі ў суседняй Ільі, прыкладна ў чатырох кіламетрах на захад. На яго адкрыццё прыязджаў прэзідэнт Польшчы Ігнаці Масціцкі.\nПомнік-капліца ў гонар палеглых паўстанцаў, якая стаяла ў цэнтры Ільі да 1950-х. Фота archives.gov.by.\nАбеліск разбурылі ў савецкі час. Сёння ў памяць пра падзеі паўстання ва Уладыках усталявалі мемарыял, які рэгулярна наведваюць мясцовыя аматары гісторыі. Ёсць на месцы і інфармацыйны стэнд.\nПланавалі зрабіць засаду, але праспалі ранні пад’ём\nВёска Уладыкі размяшчаецца на левым беразе невялікай забалочанай ракі Іліі. Мясцовасць не моцна змянілася з часоў паўстання, нягледзячы на меліярацыю. У 19 стагоддзі гэта тэрыторыя была не толькі забалочаная, але і пакрытая шырокімі лясамі. З поўдня Ілія ўпіралася ў Стайкі-Абадоўскую пушчу (Старынкаўскі лес), якая рассякалася напалову дарогай са Старынак на Стайкі. Прастора вакол вёскі амаль не ўзворваецца. Бліжэй да ракі зямля моцна забалочаная. Гэта дазваляе праводзіць тут даследаванні ў сухую пару альбо ранняй вясной, альбо позняй восенню.\nПершы раз група са студэнтаў і выпускнікоў гістфака БДУ прыязджала сюды летась. Мы агледзелі тэрыторыю на поўдзень, усход і захад ад вёскі, але да самой ракі не дайшлі. Толькі ўпэўніліся, што працы трэба праводзіць на яе беразе, на высокім месцы.\nМенавіта праз Стайкі-Абадоўскую пушчу і праходзіў атрад паўстанцаў, які 12 мая пабываў у Зацем’і – фальварку, дзе цяпер вёска Зацемень. Планавалася, што тут яны адпачнуць і рушаць далей з паўднёвага ўсходу на паўночны захад. Аднак паўстанцаў праследавала ўрадавае войска. Таму яны сталі лагерам каля Мацькаўцаў, дзе планавалі зрабіць засаду на атрад казакоў.\nПа паведамленні ўдзельніка паўстання Кавалеўскага, атрад праспаў ранні пад’ём. І паўстанцам нічога не заставалася, як рухацца на поўдзень да Іліі.\nЧас быў дажджлівы, і рака разлілася, таму атрад пачаў будаваць плыты і перапраўляцца на супрацьлеглы бераг на іх. Мяркуючы па захаваным апісанні, гэта адбывалася на паўночны захад ад вёскі Уладыкі.\nХто здаў паўстанцаў\nПамылкай паўстанцаў была пераправа на вачах у сялян, якія і данеслі расійскаму войску аб іх месцазнаходжанні. Па адных звестках, яны паведамілі ў Ілью, дзе знаходзіўся гарнізон. Па іншых, селянін паказаў жаўнерам брод вышэй па плыні Іліі «ў страшным балоце».\nРасійскія войскі напалі на паўстанцаў з усходу і поўдня. Атрад прыціснулі да ракі. Па звестках пісьмовых крыніц, тут адбыўся маштабны бой. Больш за сто паўстанцаў (з больш чым двухсот) загінула або трапіла ў палон. Сярод расійскіх войскаў таксама былі страты. Рускіх пахавалі на вясковых могілках, а паўстанцаў у брацкай магіле без апазнавальных знакаў. Знайшлі кулі, сякеру, нажы 7 лістапада наша каманда ад раніцы выехала з Мінска, каб абследаваць мяркуемае месца бітвы. У склад экспедыцыі ўваходзілі супрацоўнікі і студэнты гістарычнага факультэта БДУ, а таксама выпускнікі і валанцёры. На месцы да нас таксама далучыліся зацікаўленыя ўдзельнікі з Вілейкі, у тым ліку прадстаўнікі Вілейскага краязнаўчага музея.\nНа месцы адны ўдзельнікі пры дапамозе металадэтэктараў пачалі абследаваць тэрыторыю ў напрамку на паўночны захад, іншыя фіксавалі знаходкі. Кожную рэч запісвалі ў калекцыйны вопіс, ёй надавалі нумар, заводзілі ўліковую картку. Месца знаходкі пазначалася на мясцовасці, а затым замяралася пры дапамозе тахеометра, каб можна было дакладна нанесці ўсе знаходкі на карту.\nПершыя знаходкі адлюстроўвалі звычайнае вясковае жыццё і не мелі дачынення да бітвы. Аднак, калі наша група дайшла да мяркуемага месца пераправы, нам пашанцавала.\nНа невялікай пляцоўцы памерам каля 50 х 50 метраў мы знайшлі кулі, якія выкарыстоўваліся ў 1863 годзе, сякеру, некалькі нажоў і іншых прадметаў. Колькасць знаходак нязначная для такой маштабнай бітвы.\nГэтаму, на нашу думку, можа быць некалькі тлумачэнняў. Паводле першага, ці лакалізацыя месца бітвы, ці яе ход апісаныя ў крыніцах няправільна. Маштабы сутычкі маглі былі быць і адмыслова завышаныя, прычым з абодвух бакоў. А магчыма, мы сваімі даследаваннямі зачапілі толькі маленькую частку месца бітвы, а яе асноўны ход разгортваўся крыху ў іншым месцы. Але высокая трава і кароткі дзень не дазволілі агледзець усе магчымыя варыянты. Спадзяюся, што ў нас атрымаецца вярнуцца ва Уладыкі вясной і знайсці адказы на ўсе пытанні. А пакуль нас чакае кабінетная праца – вывучэнне знаходак і далейшы грунтоўны аналіз пісьмовых крыніц.\nХочацца ад свайго імя падзякаваць усім удзельнікам нашай экспедыцыі за дапамогу ў правядзенні даследаванняў.\nПра бой пад Уладыкамі і Кастуся Каліноўскага мы пісалі раней. Чытайце:\nВада ў рацэ была чырвонай ад крыві. Сёння – гадавіна бою паўстанцаў Каліноўскага пад Уладыкамі\nКнягінін, Уладыкі, Плябань. Дзе ў рэгіёне можна ўшанаваць памяць паўстанцаў Каліноўскага\nПапярэдні артыкулАбласны суд адхіліў апеляцыю Пяскова і Еўсцігнеева\nНаступны артыкул«Стрэлілі ў яго, у грудзіну». Жонка Кудзіна расказала, як сілавікі затрымлівалі адзінаборца ў жніўні


Упарты жаніх — Газета Слонімская\nЕсли поедешь от Декабристов, то лучше сначала по улице Народовольцев, потом...\n21:4920 июля 2019\n«Гроднажылбуд» прапануе мастаўлянам квадратны метр за 1209 рублёў\nНина Кинцак: «У людей в душе нет радости»\nРецепты заготовок от слонимчан\nМіхайлаўна, на маім гарызонце з`явіўся жаніх! — радасна паведаміла паштальёнка Сабіна начальніку пошты.\n— Пасватаўся? Ну нарэшце, бо ў твае трыццаць два даўно пара замуж.\n— Не пасватаўся. Проста ў пустую суседскую хату прыехаў сын гаспадароў Васіль, які служыў у арміі прапаршчыкам і нядаўна звольніўся ў запас. Адзінокі, пяцьдзясят гадоў з гакам.\nТут я ўжо яго акручу, быць не можа! А прыгожы які, каб вы бачылі! Рост пад два метры, чуб кучаравы, твар смуглы. Не дапушчу, каб якой іншай дастаўся.\n— Ну і як ты гэта зробіш?\n— Зраблю! — прамовіла з упэўненасцю.\nВечарам, прыйшоўшы з работы і ўбачыўшы, як Васіль Тышкевіч вытрасае на надворку паласатыя ходнікі, сказала:\n— Ну што ж вы самі займаецеся жаночай работай? Давайце памагу.\n— Я чалавек ваенны і прывык да ўсякай работы. А вы накіроўвайцеся туды, куды задумалі! — у голасе быў жалезабетон.\n— Трасі, каб цябе трасца трэсла! — прабубніла сабе пад нос і пайшла ў агарод палоць моркву. Адным вокам сляпілася на малюсенькія парасткі, а другім сачыла за суседскім дваром.\nВасіль тым часам узяў цэлафанавы пакет і пайшоў у магазін. Яна хуценька кінулася ў хату, памыла рукі, пераапранулася ў чыстае і ледзь не подбегам падалася следам. Пакуль дабегла, сусед ужо купіў што трэба і сыходзіў з ганку.\n— Васіль, пачакайце мяне! Хачу зрабіць такія-сякія пакупкі, а несці будзе цяжка. Мо дапамаглі б?\n— Хутчэй варушыся, то дапамагу, бо па тэлевізары неўзабаве футбол пакажуць.\n— Я зараз! — абрадавалася.\nХоць той солі ды цукру ў Сабіны былі поўныя паліцы ў кладоўцы, але набрала яшчэ.\n— У вас, можа, маленькі тэлевізар, то прыходзьце да мяне, у мяне крысталічны, будзе лепей відаць? — спытала з надзеяй.\n— Убачу і па сваім, не сляпы нябось.\nЗамаўчалі. І так маўчалі да самых двароў. Васіль паставіў пакет з пакупкамі на Сабінін ганак і, не развітаўшыся, пайшоў.\n— Васілька, зайдзіце хоць чаю папіць! — крыкнула наўздагон. — У мяне з мятай, вельмі карысна!\n— Дома пап`ю.\n“Во стальны нейкі! — падумала з горыччу. — Нічым яго не прыманіш”.\nІшоў час, а жаніх ніяк не завабліваўся. Што яна, бедная, не рабіла! І ляску ў плоце сама з сілай адарвала ды папрасіла, каб прыбіў, і дровы секла, лічы, у яго пад вокнамі, хоць тых дроў была цэлая павець.\n— Ну і як вам не сорамна, сусед? Жанчына з сякерай надрываецца, а вы нібыта не бачыце, не спяшаецеся дапамагчы.\n— Усё адно як у мяне і спраў болей няма, толькі на вашым падворку калупацца, — сказаў незадаволена. — Заўтра пасяку, а сёння ёсць чым займацца і без вашых дроў.\n— Ну што, прывабіла жаніха? — спытала аднойчы раніцай Міхайлаўна.\n— Дзе там! Гэта такі бастыён, такая крэпасць, што ніяк не ўзяць. Я да яго і так, і сяк, а ён як скала.\n— І будзе як скала! Ты на сябе ў люстэрка зірні. Стрыжка даўно адрасла, бровы шырокія, як у дзеда Мазая. А сукенка… Што гэта за сукенка на табе?.. На агародным пудзіле ў бабы Мані і то прыгажэйшая. Дам табе заўтра выхадны, едзь у горад. Там у цырульні на вуліцы Паркавай працуе мая малодшая дачка Светка. Яна модніца, і цябе прыгожа падстрыжэ, параіць, як харашэй прыбрацца.\nСабіна вярнулася з горада зусім другім чалавекам. Валасы ўкладзены ў прыгожую прычоску, на твары макіяж, лёгкі летні касцюмчык аблягае талію, басаножкі на абцасах вельмі пасуюць да яго.\n— Ой, ці гэта ты, Сабінка?! Глянь, якая прыгожая дзеўка стала! — здзіўляліся вясковыя бабы, што ішлі ў магазін.\n— Ёй трэба, у яе такі слаўны жаніх за плотам жыве, — пажартаваў дзед Панас. Ён-то пажартаваў, але гэта была чыстая праўда: для Васіля старалася.\nІ ён заўважыў:\n— Няйначай Папялушка ператварылася ў прынцэсу? Але ж яшчэ да поўначы далёка, — мовіў, стоячы на сваім ганку.\n— Бязмен ты! — слёзна сказала Сабіна і захітала прыгожай галавой. — Пры чым тут Папялушка, пры чым тут поўнач?! Я ж для цябе стараюся!\n— Дарэмна. Я жаніцца не збіраюся, мне і аднаму нядрэнна жывецца.\n— Ну і чорт з табой! — злосна бразнула дзвярамі.\nМіхайлаўна проста ахнула, убачыўшы назаўтра сваю падначаленую:\n— Здасца цяпер крэпасць, быць не можа!\n— Дзе там! Бачыў учора, то яшчэ пасмяяўся, Папялушкай абазваў.\n— Нічога, яшчэ не вечар!\nУ канцы жніўня Сабіна ўзяла водпуск, каб выкапаць бульбу ў агародзе. Яна па прывычцы назірала за суседавай сядзібай, але там было ціха.\n— Дзе ж ён дзеўся? — занепакоілася. — Можа, паехаў куды?\nАднойчы пад вечар у яго хату пайшла фельчарка з ФАПа, пажылая і тоўстая Сідараўна. Прабыла там з паўгадзіны, а выйшаўшы, папракнула Сабіну:\n— Калупаешся тут як курыца, а сусед твой хварэе, прастудзіўся вельмі. Яму трэба якога супу зварыць. Нічога другога не з`есць, бо вельмі баліць горла. Памагла б паправіцца.\nУ Сабіны якраз быў суп, зранку варыла. Яна памылася, пераапранулася, пагрэла яго і пайшла да Васіля.\n— Вось ежу прынесла, — мовіла, пераступіўшы парог. Знайшла на паліцы міску, лыжку, наліла з каструлі і панесла да ложка.\n— Дай, можа, пару лыжак з`ем… І куртку падай, ахіну плечы, а то холадна.\nЁн са смакам з`еў суп і, ласкава глянуўшы прыгожымі чорнымі вачамі, прамовіў:\n— Трэба ўзяць цябе ў жонкі, буду як у Бога за пазухай. Згодна?\n— Ага! — усміхнулася шчасліва.\n— Паздаравею, і распішамся.\nСабіна не ішла, а нібы на крылах ляцела на свой надворак: крэпасць здалася!\nТэги:Юргилевич, рассказ, литература, жених, літаратура, аповедзь\nНа смерць рэдактара\nДругое жыццё Антона Равейкі\nНа жыццевых скрыжаваннях: Шнар\nНа жыццёвых скрыжаваннях: Мех бульбы


Будзьма беларусамі! » Беларускі мастак Лёнік Тарасевіч узнагароджаны прэміяй Гедройця\n05.12.2017 | Мастацтва\nБеларускі мастак Лёнік Тарасевіч узнагароджаны прэміяй Гедройця\nЛёнік Тарасевіч на здымку другі злева. Фота: rp.pl\nБеларускі мастак Лёнік Тарасевіч узнагароджаны прэміяй Ежы Гедройця, якая заснаваная варшаўскай газетай “Rzeczpospolita”. Была адзначана яго нястомная праца “на агульнае дабро, за культываванне памяці пра гісторыю Вялікага княства Літоўскага, вялікі ўнёсак у прасоўванне Польшчы ў свеце як дзяржавы многіх народаў, культур і рэлігій”.\nЛёніку Тарасевічу 60 гадоў. Ён жыве на Беласточчыне. Актыўна ўдзельнічае ў жыцці беларусаў Польшчы, адзін з заснавальнікаў фэсту “Басовішча”.\nІншы лаўрэат прэміі Гедройця — гісторык Анджэй Суліма Каміньскі.


Што значыць быць "прарасійскім" у 2020 годзе? | Газэта ARCHE\nУ 1789 годзе ў Варшаву, дзе адбываўся тады Чатырохгадовы сойм, прыйшла інфармацыя, што ва Украіне казакі рыхтуюць бунт, а зброяй іх забяспечвае Кацярына ІІ праз мясцовых праваслаўных святароў. Разбірацца з сітуацыяй накіравалі аднаго з буйнейшых магнатаў Рэчы Паспалітай Станіслава Шчаснага Патоцкага.\nВярнуўшыся з Украіны, Патоцкі пасмяяўся з палахлівых паслоў і запэўніў, што ніякай пагрозы няма і бунт ніхто не збіраецца падымаць. Праз 3 гады Станіслаў Патоцкі стаўся адным з чатырох заснавальнікаў Таргавіцкай канфедэрацыі, якая прывяла на нашыя землі расійскія войскі і спрычынілася да канчатковых падзелаў Рэчы Паспалітай. Ні ўкраінскія, ні беларускія праваслаўныя ніяк на гэтыя падзеі не адрэагавалі і ніякай прыхаванай зброі з-пад лаваў не дасталі.\nВось жа, прарасійскі фактар выплыў зусім не там, дзе яго чакалі. Хаця ўсё было відавочным - Патоцкі і процьма іншых шляхцічаў у той перыяд сядзелі на “заробках” ад расійскага пасла і не хавалі гэтага.\nПытанне “што значыць быць прарасійскім?” над нашымі землямі вісіць ужо некалькі стагоддзяў. Адпачатку яно фармулявалася натуральней: “што значыць быць рускім?”\nНапрыклад, Еўфрасіння Полацкая - руская ці найперш палачанка?\nНаваградак - рускі ці літоўскі горад?\nФранцыск Скарына - рускі, палачанін ці літвін?\nАле дзесьці з XV ст. пытанне рускасці паступова перарастае ў пытанне прамаскоўскасці/ прарускасці і застывае ў развілцы двух значэнняў:\n- быць адданым агульнарускай культурнай традыцыі;\n- разглядаць Маскву (прыход Масквы) у фармаце кар’ернай перспектывы, якія адкрываюцца ў цені Крамля для праваслаўнага чалавека.\nУ кагосьці гэтыя фактары супадалі, так як у Сімяона Полацкага, але ў большасці ўваходзілі ў канфлікт, як, напрыклад, у Канстанціна Астрожскага.\nАднак, відавочна, угляданне на Маскву як на захавальніцу, хай сабе скажонай, але рускай (тутэйшай) традыцыі і як на крыніцу магчымасцяў, існавала ў вялікай часткі ўсходніх беларусаў і ўкраінцаў здаўна. Не ў 2014, 1917 і нават не ў 1654 годзе ўзнікла гэтая звычка, якая амаль заўсёды прыводзіла да страшных вынікаў, але ўсё адно прыцягвала немалыя масы людзей.\nУ Беларусі 1990-ых гадоў на пэўны час склалася сітуацыя, калі ўсе сэнсы прарасійскасці аб’ядналіся ў адзін “прадукт”. У той час быць прарасійскім азначала адначасова хацець максімальнага збліжэння з Масквой, настойваць на татальнай русіфікацыі наваколля, не прымаць усё “нярускае” і шукаць магчымасць збегчы ў белакаменную, дзе спектар кар’ерных перспектыў рэзка вырастаў.\nІ ў гэтай пазіцыі ў 1990-ых было мінімум адхіленняў, бо мяжа паміж прарасійскасцюі і праеўрапейскасцю пралягала па досыць канкрэтных маркерах.\nАле час ідзе, мы жывем зараз у 2020 годзе і раптам выявілася, што абсалютная большасць аналітыкаў і публіцыстаў цяпер выкарыстоўваюць тэрмін “прарасійскі” па звычцы, як у 1990-ых і ніяк не спрабуюць яго пераасэнсаваць. Але ж прайшло ўжо больш за 20 год!\nГэтая неадпаведнасць і нават неадэкватнасць сітуацыі найлепш бачная на прыкладзе новых медыйных персонаў: Віктара Бабарыкі, Валерыя Цапкалы і Сяргея Ціханоўскага.\nАмаль што ў кожным тэксце пра іх прысутнічае ўзгадка, што гэта прарасійскія кандыдаты ці яшчэ пагрозлівей, што гэта кандыдаты “нават больш прарасійскія, чым Лукашэнка”. Прычым, ні адзін аўтар не ўдакладняе, што мае на ўвазе пад словам “прарасійскі”, так нібыта гэта ўсім зразумела.\nАле ж не зразумела! Бо пры мінімальным, павярхоўным аналізе можа выдзеліць тры розныя пазіцыі (становішчы), якія кладуцца ў тэрмін “прарасійскі” і яны абсалютна розныя. Быць “прарасійскім” можа абазначаць:\nбыць прыхільнікам незалежнай Беларусі, але адмаўляць беларускамоўнай культуры ў праве на нейкія дзяржаўныя прэферэнцыі ў змаганні за “жыццёвую прастору”;\nвыступаць за палітычнае аб’яднанне з Расіяй;\nпа розных прычынах “сядзець на кручку” у расійскіх спецслужбаў, буйных дзяржкарпацый ці алігархаў і падпарадкоўвацца іх загадам.\nЗразумела, што гэтыя катэгорыі можна драбіць і камбінаваць. Таксама зразумела, што і зараз у Беларусі існуе пэўная колькасць людзей, якая сумяшчае ў сабе ўсе тры характарыстыкі. Але ж мы маем незалежнасць ужо 30 год. Беларуская палітычная прастора стала моцна стракатай і ўсе гэтыя нюансы набываць важны сэнс.\nКалі Бабарыку ці Цапкалу называюць прарасійскімі фігурамі, часцей за ўсё проста не зразумела, што маецца на ўвазе: што яны прамыя агенты Крамля/ФСБ/ГРУ (гэта дзярж. злачынства)? Што яны па сваіх перакананнях выступаюць за збліжэнне з Расіяй і ў выпадку перамогі пацягнуць Беларусь у абдымкі Масквы? Ці што яны проста мала ўвагі надаюць пытанню беларускай культуры і не будуць аб ёй клапаціцца?\nЗгадзіцеся, вельмі розныя атрымліваюцца інтэрпрэтацыі. Па-сутнасці, таямнічасць і няўлоўнасць “прарасійскасці” новых кандыдатаў грунутуецца якраз на тым, што ніхто не спрабуе даць канкрэтнае абазначэнне гэтаму тэрміну.\nУ час інтэрнэту і вялікіх плыняў інфармацыі можна атрымаць адказ амаль што на любое пытанне, але толькі калі яно дакладна сфармуляванае. Гучныя правалы рэальных агентаў Крамля ў розных краінах апошніх гадоў надзейна пра гэта сведчаць.\nШматлікія праблемы нашых продкаў былі звязаныя з нежаданнем удакладняць значэнне тэрміну “рускі”/“прарасійскі”. Напрыклад, большасць даследчыкаў пагаджаюцца, што адной з важных прычын дэградацыі Рэчы Паспалітай сталася неадэкватная ацэнка рускага фактара ў дзяржаве.\nНе ўдакладняць значэнне тэрміна “прарасійскі” у 2020 годзе - гэта неэтычна. Бо такім чынам чалавек адначасова абвінавачваецца ў тым, што ён дзяржаўны злачынца і ў тым, што ён хоча, каб ягоныя дзеці вучылі ў школе Пушкіна і Тургенева.\nНе ўдакладняць значэнне тэрміна “прарасійскі” у 2020 годзе - гэта небяспечна. Бо не паставіўшы канкрэтных пытанняў, можна не атрымаць вельмі патрэбных для нас у гэтым годзе адказаў.