Унук вярнуўся з Кітая — Свободные новости Плюс\nУ маленстве мне запомнілася перапіска брата Міхася з кітайскімі аднагодкамі, якая завязалася праз газету «Пионерская правда». У вясковай хаце знайшлі месца не толькі прысланыя паштоўкі, лісты, фотаздымкі, рэпрадукцыі, ліхтарыкі, але і брашуры, кнігі пра Кітай. Пазней у маёй бібліятэцы прыжыліся томікі перакладаў вершаў слынных паэтаў вялікага народа.\nУпэўнены, што сапраўднаму ўзаемаразуменню паміж сучаснай Беларуссю і Кітаем можа добра паспрыяць народная дыпламатыя. Яна — з’ява пастаянная, устойлівая, менш рэагуе на палітычныя выверты і катаклізмы. На жаль, сённяшняя афіцыйная дыпламатыя ў свеце спаўзае да таго, каб глядзець адзін на другога праз проразі прыцэлаў. А звычайныя людзі ваяваць не жадаюць.\nМенавіта такія думкі прыйшлі ў галаву пасля размовы з унукам Францішкам, які вучыць кітайскую мову, скончыў дзевяць класаў і разам з групай гімназістаў у ліпені–жніўні меў магчымасць пабыць у Шанхайскай інтэрнацыянальнай школе ў КНР. Разам з кітайцамі, японцамі, паўднёвакарэйцамі, французамі, іспанцамі, швейцарцамі ён не толькі знаходзіўся ў вялізным мегаполісе, дзе ў межах вучэбнай праграмы слухаў лекцыі, наведаў сям’ю дзяўчынкі-кітаянкі, бацька якой працуе вадзіцелем, а маці — інжынерам, але і праехаў затым шэсць тысяч кіламетраў, пабыў у многіх гарадах, трапіў у Дуньхуан (правінцыя Ганьсу), размешчаны ў аазісе паміж пустынямі Такла-Макан і Гобі. Да гэтага з бацькамі Францішак паспеў пабачыць Польшчу, Чэхію, Венгрыю, Харватыю, Сербію, Чарнагорыю, Славенію, Італію, Аўстрыю, яму было што параўноўваць і асэнсоўваць. Словам, унук з Кітая прывёз безліч назіранняў і ўражанняў. Я слухаў яго і думаў, як пасля падзення савецкай «жалезнай завесы» кардынальна змянілася жыццё. Цяпер вырастаюць новыя людзі, адкрытыя ўсяму свету, і ў іх ліку мой унук…\nЗвечарэла, у акне пакоя на дзявятым паверсе плылі падсвечаныя стомленым сонцам, фантастычна прыгожыя аблокі, а мая рука міжволі пацягнулася да кніжнай паліцы:\nГэта радкі вялікага паэта Кітая Ду Фу (712–770 гг.) у перакладзе А. Гітовіча. На першы погляд, усё проста. Але кітайская паэзія глыбока сімвалічная. Акрамя традыцыйных вобразаў, намёкаў, напамінаў пра пэўныя падзеі, кожны верш мае падтэкст, які не так лёгка выявіць, што надае радкам таямнічасць, загадкавасць. Яны змушаюць чытача да роздуму, утрымліваюць яго ў эмацыйным і разумовым напружанні.\nБывае, што паэзія нечакана спрыяе справам, далёкім ад яе. На досвітку беларускай незалежнасці маё сціплае веданне творчасці кітайскіх паэтаў дапамагло ў продажы партыі «БелАЗаў». Па просьбе тагачаснага ўрада я ўдзельнічаў у сустрэчы з прадстаўнікамі шасці кітайскіх правінцый, якія прыехалі ў Мінск. Гучанне святых для кожнага кітайца імёнаў, роднай паэзіі расчуліла іхнія сэрцы, надало рашучасці рэалізаваць здзелку. Гэта была народная дыпламатыя ў дзеянні…\nНягледзячы на дыктат камуністычнай партыі, на пяцігадовыя планы, рэпрэсіі супраць апазіцыі і кантроль за інтэрнэтам, жыццё ў КНР адрозніваецца ад беларускага. Самае важнае, што ёсць там і чаго няма ў нас, — гэта шырокія магчымасці для кожнага чалавека выяўляць і рэалізоўваць свае здольнасці, быць самастойным.\nУ 1980–1990-х гадах у Кітаі актыўна праводзіліся эканамічныя рэформы, якія суправаджаліся нарастаннем адкрытасці для міжнароднага супрацоўніцтва, забеспячэннем замежнаму капіталу юрыдычных гарантый і значных ільгот. Было створана шмат свабодных эканамічных зон (СЭЗ). Малы і сярэдні бізнес, на якія рабілася стаўка, хутка вывелі адсталы, аграрны Кітай на перадавыя пазіцыі ў прамысловай вытворчасці. Палітыка значнай падтрымкі ініцыятыўных людзей, якую ажыццяўляюць Дзяржаўны фонд развіцця малога і сярэдняга прадпрымальніцтва, Крэдытны гарантыйны фонд, Кітайскі цэнтр каардынацыі і кааперацыі бізнесу і іншыя арганізацыі, дазволіла пазбавіцца дысбалансу паміж аб’ёмамі вытворчасці ў цяжкай і лёгкай прамысловасці. Цяпер 80% новай прадукцыі належыць малому і сярэдняму бізнесу.\nПеравод эканомікі краіны з рэсурсаёмістых вытворчасцяў і прадпрыемстваў на малы і сярэдні бізнес будзе працягвацца. Сёння ў кітайскіх універсітэтах любы студэнт можа бясплатна праслухаць практычны курс пра тое, як пачаць сваю справу. Прадпрымальнікі, калі зарабляюць у месяц не болей 20 000 юаняў, вызваляюцца на 100% ад падаткаў як на дабаўленую вартасць, так і на прыбытак.\nКітай вырабляе практычна ўсе віды тавараў, выйшаў на другое месца пасля ЗША па намінальным унутраным валавым прадукце, на першае — па вытворчасці аўтамабіляў. Каля 80% бюджэтных грошай прыходзяць звонку. Рост эканомікі дазваляе ўкладваць усё болей і болей грошай у адукацыю і сацыяльную сферу. Ну і яшчэ, як кажуць, на закуску: кітайцы старанна вучацца і выйшлі па чытанні кніг у сусветныя лідэры.\nУ Беларусі сітуацыя не такая. Стратэгічны курс развіцця краіны падтрымліваецца толькі на словах, у рэальнасці пануе тактыка боўтання з боку ў бок, непрадуманыя новаўвядзенні. Сапраўдных эфектыўных рэформ у эканоміцы, адукацыі, навуцы і медыцыне няма, ёсць толькі асобныя парасткі мадэрнізацыі і ўкаранення новых тэхналогій.\nЛозунг «За свабоду прадпрымальніцтва!» застаецца актуальным. Толькі з пачатку 2015 года (пасля ўказа № 222) з бізнесу сышло 30 тысяч індывідуальных прадпрымальнікаў, больш дзесяці працэнтаў ад агульнай колькасці.\nЗамест таго каб падтрымаць затурканае прадпрымальніцтва, правіцель нядаўна заявіў: «Бизнес — это тяжелейшая ноша. Там надо шевелиться и знать многое. Нужно обладать не просто соответствующими, а целым комплексом навыков. Особенно в нашем обществе, которое только-только начинает заниматься этим видом деятельности». Цікава, а куды ім выкінута чвэрць стагоддзя цяжкай працы смелых грамадзян?\nТакімі абсурднымі заявамі ён не толькі дэмаралізуе ініцыятыўных людзей, але і прызнае, што па-за бізнесам можна не мець ведаў, умельства і самастойнасці. Задача перад беларусамі ставіцца адна — глядзець у вочы начальнікаў і шчоўкаць абцасамі.\nГалоўны рэдактар радыёстанцыі «Эхо Москвы» А. Венядзіктаў, які пагутарыў з А. Лукашэнкам, канстатаваў: «Людзі, якія цяпер пры ўладзе — гэта людзі з ХХ стагоддзя, яны вырашаюць праблемы ХХІ стагоддзя метадамі ХІХ стагодддзя. Гэта ж добра відаць на Беларусі, дзе я нядаўна быў».\nСумна глядзець на чарговы застой, але надзея мяне не пакідае. Як не можа састарэць сапраўдная паэзія, як не падлягае ўцэнцы шэпт дажджу або спеў салаўя, так і свабода, уменне чалавека самастойна думаць і дзейнічаць застаюцца найвялікшай каштоўнасцю. Гэта галоўнае, што засвоіў мой унук Францішак у час вандроўкі па Кітаі.


Беларускія ўлады ініцыявалі ліквідацыю «Польскай школы» ў Берасьці\n18 сакавік 2021, 15:12\nЗаняткі ў «Польскай школе», ілюстрацыйнае фота.\nПракуратура Берасьця падала пазоў аб ліквідацыі ТАА «Польская школа». Падставай — «грубае парушэньне заканадаўства, якое пацягнула за сабой прычыненьне шкоды дзяржаўным і грамадзкім інтарэсам».\n«Пад выглядам аказаньня інфармацыйных і культурна-адукацыйных паслугаў з удзелам ня менш як 20 непаўналетніх навучэнцаў і маладых берасьцейцаў услаўляліся ваенныя злачынцы, уключна з Рамуальдам Райсам, вядомым пад мянушкай Буры», — гаворыцца ў паведамленьні прэс-служба ведамства.\nПракуратура пачала справу за «гераізацыю ваенных злачынцаў». Раней за гэта выдварылі польскага консула, а ў адказ – беларускага дыплямата\n10 сакавіка за «зьдзяйсьненьне групай асобаў наўмысных дзеяньняў дзеля рэабілітацыі нацызму» пракуратура завяла крымінальную справу паводле ч. 3 арт. 130 КК.\nУ яе межах затрымалі сузаснавальніка «Польскай школы» і дырэктарку Ганну Панішаву, якая тэрмінова вярнулася ў Беларусь пасьля камандзіроўкі ў Польшчу. Яны праходзяць як падазраваныя. Паводле інфармацыі праваабаронцаў, мужчыну адпусьцілі пад падпіску, жанчына застаецца пад вартай.\nКіраўнік польскай амбасады ў Менску пракамэнтаваў скандал пасьля імпрэзы ў Берасьці, які скончыўся высылкай дыпляматаў\n28 лютага ў польскай сацыяльнай школе скаўтаў імя Рамуальда Траўгута прайшла імпрэза з нагоды дня памяці «выклятых жаўнераў». Яе наведаў консул Польшчы ў Берасьці Ежы Цімафеюк.\nЗ гэтай нагоды МЗС Беларусі ўручыла ноту пратэсту часоваму паверанаму ў справах Польшчы Марціну Вайцяхоўскаму. Дыплямату паведамілі, што консул парушыў нормы міжнароднага права і мусіць пакінуць тэрыторыю краіны.\nУ адказ пэрсонай нон грата быў абвешчаны дыплямат з амбасады Беларусі ў Варшаве.\nСьледам на патрабаваньне МЗС Беларусі зьехалі кіраўнік і консул Генэральнага консульства Польшчы ў Горадні. На гэта з польскай сталіцы выслалі яшчэ двух беларускіх консулаў.\nЦяпер сілавікі правяраюць польскія адукацыйныя цэнтры ў Горадні, Баранавічах, Ваўкавыску.\nКіраўніцу «Польскай школы» ў Берасьці пакінулі пад вартай пасьля 72 гадзін затрыманьня


Опубликовано: 09.02.2018 08:02:41\nНародны артыст Беларусі, лаўрэат дзяржаўных прэмій і спецыяльнай прэміі Прэзідэнта «За духоўнае адраджэнне», уладальнік медаля Францыска Скарыны, ордэна Дружбы народаў, прыза «Хрустальная Паўлінка»... Генадзь Гарбук быў даўно і добра вядомы гледачам па дзясятках роляў, сыграных ім на сцэне і на экране.\n...У тэатральны інстытут вясковы хлопец з Глыбачкі, што на Ушаччыне, завадатар мясцовай самадзейнасці паступіў адразу пасля заканчэння школы. Прычым на курс самога Дзмітрыя Аляксеевіча Арлова – выдатнага акцёра тэатра і кіно, народнага артыста БССР, таленавітага, дасведчанага і мудрага педагога, чыю навуку Генадзь Гарбук запомніў на ўсё жыццё. «Дзетачкі, — гаварыў сваім выхаванцам майстар, — чым горшыя будуць умовы, тым больш сабрана і лепш трэба іграць, няхай і два чалавекі ў зале, для іх, як для дзвюх тысяч, іграць павінны».\nЁн так і іграў, выконваючы гэты наказ, кіруючыся ў жыцці і творчасці бiблейскiм запаветам: «Чалавеку ўласціва імкненне да святла, дабра і прыгажосці». І калі было гэта ў ролi прапанаванага сцэнарыя цi п’есы, з задавальненнем браўся за працу, адразу адчуваў матэрыял сваім і рабіў усё магчымае, каб атрымалася лепш. Калі інакш – адмаўляўся. Наогул, лічыў, кiравацца тым жа бiблейскiм прынцыпам варта ў любым мастацтве, бо толькі тады мастацкi твор будзе патрэбны людзям, а не ператворыцца ў бессэнсоўную «развлекаловку».\nПачынаў акцёр у 1958-м у Віцебску, у Коласаўскім тэатры, куды трапіў па размеркаванні. Але родным для яго стаў Нацыянальны акадэмічны драматычны тэатр імя Янкі Купалы. На яго славутыя падмосткі Генадзь Гарбук выходзіў з 1962-га, больш за 55 гадоў. Гэтай сцэне служыў да апошніх сваіх дзён. У бягучым рэпертуары ў яго было каля дзясятка выдатных роляў — Мікіта ў «Вечары» Аляксея Дударава, Пратасавіцкі ў «Пінскай шляхце» Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча, Еўдакім Захаравіч Жыгалаў у «Вяселлі» паводле А. Чэхава, Кучэра ў спектаклі «Не мой» паводле Алеся Адамовіча…\nУ ролі Васіля ДЗЯТЛІКА ў спектаклі «Людзі на балоце» (1960 г.).\nНа купалаўскай сцэне нарадзіліся яго лепшыя работы, тыя, якія асабліва яму ўдаваліся, — вобразы людзей з народа, простых беларусаў.\nГенадзю Міхайлавічу часта задавалі пытанне: як атрымліваецца ў яго так самабытна і натуральна ўвасабляць нацыянальны характар? І ён кожны раз прызнаваўся, што не ведае адказу, маўляў, як такое растлумачыш. А аднаго разу прыгадаў на гэты конт гісторыю яшчэ з часу сваёй вучобы ў тэатральным інстытуце. У пастаноўцы «Дама з камеліямі» студэнт Гарбук іграў галоўнага героя – Армана Дзюваля. Прычым на французскай мове і нават з парыжскім вымаўленнем. За спектакль атрымаў тады пяцёрку з некалькімі плюсамі, але, успамінаючы пазней, казаў: «Калі шчыра, які з мяне мог быць французскі арыстакрат. Кроў жа не памяняеш. Як бы ты нi валодаў мастацтвам пераўвасаблення, ёсць рэчы непераадольныя».\nЗа сваё доўгае тэатральнае жыццё Генадзь Міхайлавіч сыграў шмат роляў, але любімай называў ролю Васіля Дзятліка ў спектаклі «Людзі на балоце» паводле рамана Івана Мележа. Яе ён іграў і ў віцебскім тэатры, і ў аднайменным тэлеспектаклі. За яе ў 1966-м быў адзначаны Дзяржаўнай прэміяй БССР.\nІ на працягу амаль 20 гадоў у вобразе Васіля Дзятліка выходзіў на сцэну Купалаўскага тэатра. А пазней у фільме Віктара Турава «Людзі на балоце» сыграў ролю Чарнушкі — бацькі Ганны, за гэтую працу ў 1984-м стаў лаўрэатам Дзяржпрэміі СССР.\nФільмаграфія Генадзя Гарбука пачынаецца з 1970-га. Здымаўся не толькі на «Беларусьфільме», але і на «Масфільме», «Ленфільме», Свярдлоўскай кінастудыі, пабываў на здымках у Парыжы.\nУсесаюзную вядомасць прынесла акцёру роля Андрэя, старэйшага сына Фядоса Ходаса ў знакамітай народнай камедыі Ігара Дабралюбава «Белыя Росы». А хто не памятае яго глуханямога Лапатуху ў «Чорным замку Альшанскім»! Кажуць, менавіта вочы Гарбука ў гэтай карціне, поўныя непераноснага гора, пакут і болю, уразілі расійскага рэжысёра Тамару Лісіцыян, і яна запрасіла яго здымацца ў той самы Парыж у фільме «Загадкавы спадчыннік» аб рускай эміграцыі разам з Інакенціем Смактуноўскім, Юрыем Саломіным, Леанідам Бранявым.\nЗ Нінай РУСЛАНАВАЙ у фільме «Знак бяды»\nАсобная старонка ў творчай біяграфіі акцёра — вобраз Петрака ў фільме Міхаіла Пташука «Знак бяды» паводле аповесці Васіля Быкава. У 1986-м на міжнародным кінафестывалі ў Югаславіі гэты фільм атрымаў Гран-пры і абышоў амерыканскі баявік «Узвод» з яго «Оскарамі». А Генадзь Гарбук быў названы лепшым выканаўцам мужчынскай ролі.\nУ кіно ён быў запатрабаваны і ў апошнія гады. І з нязменным поспехам іграў на сцэне. Неяк расказваў, што перад тым як узяцца за новую працу, абавязкова нагадваў сабе даўным-даўно самім жа створаны рэцэпт добрай ігры: нічога не ведаю, нічога не ўмею і гатовы з кожнай роляй вучыцца нанова.\nРазвітанне з народным артыстам Беларусі Генадзем Гарбукам пачнецца 9 лютага а 10-й гадзіне на сцэне Купалаўскага тэатра. Пачатак грамадзянскай паніхіды з 12.00.


У Дзень вады эколягі нагадваюць пра лёс Аральскага мора\n22 сакавік 2005, 19:41\nГанна Соусь, Прага Сёньня – Міжнародны дзень вады. Чыстая, прахалодная вада з’яўляецца адной з жыцьцёвых патрэбаў, а таксама шчасьлівым падарункам жыцьця. Аднак ў сувязі з павелічэньнем колькасьці людзей на плянэце і шэрагам экалягічных праблемаў ў сьвеце ўсё больш і больш бракуе вады, асабліва ў такіх засушлівых рэгіёнах, як напрыклад Сярэдняя Азія. На ініцыятыву Арганізацыі аб’яднаных нацый 22 сакавіка ў сьвеце адзначаюць Міжнародны дзень вады.\nКаштоўнасьці вады можна пералічваць вельмі доўга. Ад вады залежыць здароўе людзей і навакольнае асяродзьдзе, біялягічная разнастайнасьць, харчаваньне і эканамічнае разьвіцьцё. Але вада, як і сонечнае сьвятло, гістарычна былі бясплатнымі. А што нічога не каштуе, часта не паважаецца належным чынам.\nМарнаваньне вады прывяло да многіх экалягічных бедзтваў, напрыклад да высыханьня Аральскага мора, якое лічыцца адным з найгоршых прыкладаў узьдзеяньня чалавека на навакольнае асяродзьдзе. У 1960 годзе Аральскае мора было чацьвертым найбуйнейшым возерам у сьвеце. Дзякуючы савецкай сыстэме ірыгацыі на Аму-Дар’і й Сыр-Дар’і быў амаль цалкам спынены прыток вады ў Аральскае мора. На 2005 год Арал высах на 80%, а рэгіён знаходзіцца ў зоне экалягічнага бедзтва.\nГенэральная Асамблея ААН абвясьціла 2005-2015 гады Міжнародным дзесяцігодзьдзем дзеяньняў «Вада дзеля жыцьця». Цягам гэтага пэрыяду міжнародная супольнасьць будзе засяроджваць увагу на водных рэсурсах і чыстай вадзе.\nДэвід Рэдгаўз, прадстаўнік заснаванай ў Лёндане дабрачыннай арганізацыі “Дапамога вадзе”, кажа, што найбольш ад недахопу чыстай вады пакутуюць дзеці.\n(Рэдгаўз: ) “З-за гэтага кожны дзень, і гэта ёсьць замоўчанай катастрофай, кожныя 15 сэкундаў памірае дзіця, 6 тысячаў чалавек штодня, гэта эквівалентна таму, што разьбіваюцца 20 вялізарных самалётаў зь дзецьмі”.\nЯк паведамляе Усясьветная арганізацыя аховы здароўя ў сьвеце 2 мільярдам 600 мільёнам чалавек бракуе нават вады з водаправоду. Яшчэ 1 мільён 100 тысячаў чалавек вымушаныя ўжываць неачышчаную і часта шкодную для здароўя ваду.\nСярод рэгіёнаў, дзе бракуе чыстай вады – Сярэдняя Азія з дзевяцьцю вялікімі рэкамі на пяць краінаў. Іронія лёсу, але тут звычайна недастаткова дажджавой вады. Як тлумачыць Стэфані Бленкэр з Міжнароднага інстытуту вады ў Стакгольме, фактычна ў Сярэдняй Азіі выпадае дастаткова дажджоў, але гэта адбываецца звычайна ў кароткі пэрыяд, і ваду не пасьпяваюць захоўваць. Гэта наступства яшчэ савецкай неэфэктыўнай сыстэмы выкарыстаньня вады. Але пасьля набыцьця незалежнасьці краіны Сярэдняй Азіі зрабілі пэўныя посьпехі ў справе рацыянальнага выкарыстаньня вады.


Як чысціць ракаў - галоўныя правілы\nЛюбы хлапчук, у якога дзяцінства прайшло ў вёсцы на беразе ракі, напэўна ведае, як чысціць ракаў. Жыхары вялікіх гарадоў сутыкаюцца з гэтым дэлікатэсам радзей: на пікніку якім-небудзь ці ў пабе. Але гэты карысны навык напэўна не перашкодзіць нікому.\nТым, каму не даводзілася сутыкацца з працэдурай, яна часам здаецца проста непасільнай. Бо ў кіно мы часта бачым дзіўныя сталовыя прыборы, больш падобныя на прылады катаванняў: абцугі, іголкі, гаплікі. На самай справе яны прызначаны зусім не для ракаў, а для іх суродзічаў, якія маюць вялікія габарыты і нашмат больш трывалы хітынавы покрыва. З дапамогай падобнага інструментара ядуць амараў, лангустаў, крабаў. Але і працэс ачысткі ракаў патрабуе такіх-сякіх ведаў і ўменняў. Справа гэта не такое ўжо складанае, варта толькі раз зразумець прынцып.\nПапярэдні этап: мыйка\nУ ціхім віры водзяцца ... ракі! Ілістае дно, нары, карчакі, зараслі прыбярэжнай расліннасці - гэта іх ўпадабаныя месцы. Ракі адрозніваюцца своеасаблівым спосабам перамяшчэння. У іх некалькі пар канечнасцяў і пакрыты пласцінамі хвост. Таму нядзіўна, што перад тым як чысціць ракаў, іх трэба добра прамыць. Калі ў вас ёсць доступ да праточнай вадзе, вам будзе лягчэй. Спачатку адпраўце ракаў у ванну, заліце іх. Забудзьцеся пра іх на гадзіну. Яны будуць перапаўзаю адна праз адну, стараючыся выбрацца. Падчас гэтай валтузні частка пяску вымые. Ачысціцца падчас гэтых працэдур і кішачнік.\nА вось з панцырамі прыйдзецца павазіцца. Добра, калі ёсць магчымасць задаволіць ракаў душ, паліваючы іх вадой пад вялікім напорам. Калі гэта немагчыма, заліваеце іх вадкасцю ў ёмістасці. Затым размешваў рукамі, зліваеце і зноў заліваеце, пакуль вада не стане празрыстай. Важнае правіла - калі ў час гэтых лазневых працэдур ўсплывуць мёртвыя жывёлы, вылавіць іх і выкіньце. Варыць можна толькі жывых ракаў.\nПотым усё роўна прыйдзецца надаць час кожнаму. Чысціць рака можна з дапамогай звычайнай зубной шчоткі. Прамывайце брушка пад бруёй вады. На прыродзе, дзе няма шланга або крана, працэдура зойме больш часу. Можна выкарыстоўваць ваду з таго ж вадаёма, дзе ракі былі злоўлены.\nКожны паляўнічы на ракаў абавязкова ведае свой спосаб падрыхтоўкі. Хтосьці сцвярджае, што няма нічога лепш падсоленай кіпеню, у які з спецый дадаецца хіба што лаўровы ліст. А камусьці мілей складаныя рэцэпты з багаццем прыправаў і зеляніны. Як толькі ні рыхтуюць гэты рачны дэлікатэс! Запякаюць на грылі, тушаць у піве і малако, вараць у булёне ... Але ўсе эксперты сыходзяцца ў тым, як правільна чысціць ракаў: рукамі і абавязкова пасля падрыхтоўкі, а не ў волкім выглядзе.\nПа вялікім рахунку, няма закона, які б строга рэгламентаваў, як чысціць ракаў. Кожны паступае так, як яму зручна. Таму можна прапанаваць толькі некаторыя рэкамендацыі:\nАдарвіцеся раку хвост. Гэта лёгка зрабіць рукамі. Пацягніце хваставой плаўнік, хітынавы покрыва разваліцца, дазволіўшы вам дабрацца да далікатнага белага мяса. У хвасце яго даволі шмат.\nПеравярніце рака на спінку. Развядзіце ў бакі пласціны головогрудь. Калі разабраць рака акуратна, кішачнік і ўнутраныя органы не пашкодзіць.\nАддзеліце клюшні. Іх можна проста разжоўваць, высмоктваючы сакавітае мяса. Вельмі смачныя і пярэднія канечнасці, з якіх растуць клюшні. Хітын на гэтым месцы не занадта тоўсты. Яго лёгка можна апублікаваць.\nТрохі мяса ёсць у ножках. Шматлікія аддаюць перавагу іх у якасці закускі да піва. Разбіраць хітынавую трубачкі - справа нялёгкая. Таму іх таксама проста разжоўваюць.\nАддзеліце галаву, саскрабці мяса з унутранай паверхні хітынавага покрыва.\nУнутраная паверхня панцыра пакрыта своеасаблівай масай. Яна можа быць белай або жоўтай. Гэта тлушч, карысны і смачны.\nПерад тым як чысціць вараных ракаў, дайце ім хоць бы трохі астыць. Панцыр навобмацак ўжо будзе здавацца цёплым, але брызнувший знутры сок можа моцна абпаліць.\nНекаторыя піўныя рэстараны прапануюць гасцям незвычайнае пачастунак з рачных жывёл, наразаючы іх напалову ўздоўж і Запячыце палоўкі на грылі. У такім разе не стаіць пытанне аб тым, як чысціць рака. Фота дазваляе пераканацца, што іх проста можна ёсць рукамі ці маленькімі сталовымі прыборамі, разбіраючы на кавалкі.\nСервіроўка страў, правілы спажывання\nВараныя ракі не адносяцца да высокай кухні. Гэта ласунак падыходзіць для нязмушанай абстаноўкі ў цесным сямейным ці сяброўскім крузе. Нярэдка яны становяцца галоўнай падзеяй балявання на прыродзе. Усё гэта спрыяе таму, што правілы этыкету, якія тычацца падачы і спажывання ракаў, вельмі дэмакратычныя. Звычайна іх прэзэнтуюць у шырокім страве, а па парцыённых талерках раскладваюць рукамі. Для таго каб пачысціць і з'есці рака, не патрэбныя ніякія сталовыя прыборы. Хіба што ў ўлоў патрапяць некалькі зусім ужо буйных асобнікаў з масіўнымі клюшнямі. Магчыма, для іх адчынення прыйдзецца скарыстацца абцугамі.\nРазам з ракамі нярэдка падаюць нарэзаны лімон. Варта сказаць, што традыцыя сервіроўкі морапрадуктаў, чырвонай рыбы і ракападобных кіслым цытрус мае неадназначную гісторыю. Лепшыя кухары лічаць, што цытрына ці лайм губіць далікатны густ асноўнага прадукта. А патрэбны ён толькі для працірання пальцаў, каб прыбраць спецыфічны пах. Але камусьці даспадобы кіслінкай, якая падкрэслівае выразны густ ракаў. Таму ў кампаніі горы вараных рачных насельнікаў нярэдка можна сустрэць ярка-жоўтыя цытрусавыя кружочкі. Яны спатрэбяцца і тым, хто ведае, як чысціць ракаў, але не любіць, калі імі пахнуць рукі. Добра падыдзе і да спадобы, і па водары, і па колеры свежая зеляніна. Асабліва добры з ракамі кроп.\nКаніна: карысць ці шкода ад яе ўжывання? Правілы падрыхтоўкі і рэцэпты з каніны\nКолькі дзелек у апельсіне? Сакрэтны спосаб падліку\nЯк аскубаць качку? Парады гаспадыням і паляўнічым\nЦі існуе гранат без костачак? высвятляем разам\nМалако казінае: каларыйнасць на 100 грам, карысныя ўласцівасці\nМалако авечае: карысныя ўласцівасці і каларыйнасць. Прадукты з авечага малака\nДзе размяшчаецца ручка КПП і як яна ўзаемазлучаная з скрынкай перадач?\nНалічэнне падатку на маёмасць: праводкі ў бухгалтэрыі\nЯк маляваць кляновы ліст алоўкам? пакрокавая інструкцыя\nБальзамы для вуснаў: водгукі пакупнікоў\nРучнікі да 23 лютага, або Як зрабіць арыгінальны падарунак мужчыну?\nВінтоўкі Другой сусветнай вайны. Стралковая зброя. трохлінейку Мосіна\nНекалькі карысных саветаў, як саліць агуркі\nЗабарона выходных выклікаў: асаблівасці выкарыстання\nАляксей Локцеў - зорка савецкага кінематографа 60-х гадоў\nЭнергазберажэнне - гэта што такое? Асноўныя напрамкі і спосабы энергазберажэння\nІтальянскі аўтамабілебудаўнікі Феручча Ламборгини: біяграфія, дасягненні і цікавыя факты\nЯкім можа быць нацюрморт з кветкамі


ПАРАДЫ ДЛЯ ХРЫСЦІЯНАЎ, ЯК АДКАЗАЦЬ НА РАСЧАРАВАННЕ - ХРЫСЦІЯНСТВА - 2022\nХрысціянскі адказ на расчараванне\nХрысціянскае жыццё часам можа адчуваць сябе як амерыканскія горкі, калі моцная надзея і вера сутыкаюцца з нечаканай рэальнасцю. Калі на нашы малітвы не адказваюць так, як мы хацелі, і нашы мары разбураюцца, расчараванне - гэта натуральны вынік. Джэк Завада вывучае "Рэакцыю хрысціяніна на расчараванне" і прапануе практычныя парады па пераадоленні расчаравання ў станоўчым кірунку, каб перамясціць вас бліжэй да Бога.\nКалі вы хрысціянін, вы добра знаёмыя з расчараваннем. Усе мы, няхай гэта будуць новыя хрысціяне ці вернікі на працягу ўсяго жыцця, змагаюцца з пачуццём расчаравання, калі жыццё ідзе не так. У глыбіні душы мы лічым, што наступнае за Хрыстом павінна даць нам асаблівы імунітэт супраць непрыемнасцей. Мы падобныя да Пятра, які спрабаваў нагадаць Ісусу: "Мы пакінулі ўсё, каб ісці за вамі". (Марка 10:28).\nМагчыма, у нас не засталося ўсяго, але мы зрабілі некалькі балючых ахвяраў. Хіба гэта не разлічвае на нешта? Хіба гэта не павінна даць нам бясплатны пропуск, калі справа даходзіць да расчаравання?\nВы ўжо ведаеце адказ на гэта. Як мы кожны змагаемся з нашымі асабістымі няўдачамі, бязбожныя людзі, здаецца, квітнеюць. Мы здзіўляемся, чаму ў іх усё так добра, а ў нас няма. Мы змагаемся праз страты і расчараванні і цікавімся, што адбываецца.\nЗаданне правільнага пытання\nПасля многіх гадоў балюча і расчаравання я нарэшце зразумеў, што пытанне, якое я павінен задаць Богу, не "Чаму, Госпадзе?" а дакладней: "Што цяпер, Божа?"\nЗадаваць пытанне "Што цяпер, Госпадзе?", А не "Чаму, Божа?", Каб даведацца цяжка. Цяжка задаць правільнае пытанне, калі адчуваеш расчараванне. Цяжка спытаць, калі сэрца разрываецца. Цяжка спытаць: "Што цяпер?", Калі вашы мары былі разбураны.\nАле ваша жыццё пачне мяняцца, калі вы пачнеце пытацца ў Бога: "Што б вы зараз зрабілі, Госпадзе?" Ну, вядома, вы ўсё яшчэ будзеце злы ці засмучаныя расчараваннямі, але вы таксама выявіце, што Бог імкнецца паказаць вам, што ён хоча рабіць вам далей. Мала таго, што ён абсталяваў усё, што трэба для гэтага.\nДзе ўзяць сэрца\nВа ўмовах непрыемнасцей наша прыродная тэндэнцыя не ў тым, каб задаць правільнае пытанне. Наша натуральная тэндэнцыя скардзіцца. На жаль, зварот да іншых людзей рэдка дапамагае вырашыць нашы праблемы. Замест гэтага ён імкнецца адганяць людзей. Ніхто не хоча вешацца вакол чалавека, які мае жалю, песімістычны погляд на жыццё.\nАле мы не можам проста адпусціць яго. Нам трэба выліць сэрца каму-небудзь. Расчараванне занадта цяжкая нагрузка. Калі дазволіць расчараванням назапашвацца, яны прыводзяць да расчаравання. Занадта вялікае расчараванне прыводзіць да адчаю. Бог не хоча гэтага для нас. У сваёй ласцы Бог просіць нас прыняць да яго свае душы.\nКалі іншы хрысціянін кажа вам, што няправільна хапацца за Бога, проста адпраўце гэтага чалавека да псальмаў. Многія з іх, як Псальмы 31, 102 і 109, - гэта паэтычныя аповеды пра балюча і крыўду. Бог слухае. Ён аддасць перавагу, каб мы пусцілі яму сваё сэрца, чым захоўваць горыч унутры. Ён не пакрыўджаны нашым незадавальненнем.\nСкардзіцца на Бога разумна, таму што ён здольны зрабіць што-небудзь з гэтым, у той час як нашы сябры і адносіны могуць не быць. Бог мае ўладу змяніць нас, нашу сітуацыю ці абодва. Ён ведае ўсе факты і ведае будучыню. Ён дакладна ведае, што трэба зрабіць.\nАдказ на "Што зараз?"\nКалі мы выліваем наш боль Богу і знаходзім смеласць спытаць у Яго: "Што ты хочаш, каб я зараз рабіў Госпадзе?" мы можам чакаць адказу. Ён будзе мець зносіны праз іншага чалавека, нашы абставіны, інструкцыі ад яго (вельмі рэдка) альбо праз сваё слова, Біблію.\nБіблія - гэта такі важны даведнік, што мы павінны рэгулярна апускацца ў яго. Яго называюць Жывым Божым словам, таму што ягоныя ісціны пастаянныя, але яны распаўсюджваюцца на зменлівыя сітуацыі. Вы можаце прачытаць адзін і той жа ўрывак у розны час у вашым жыцці і кожны раз атрымліваць іншы адказ - адпаведны адказ. Гэта Бог, які гаворыць праз сваё Слова.\nШукаю адказу Бога на "Што цяпер?" дапамагае нам расці ў веры. Праз досвед мы даведаемся, што Бог заслугоўвае даверу. Ён можа прымаць нашыя расчараванні і працаваць на наша дабро. Калі гэта адбудзецца, мы прыходзім да ашаламляльнай высновы, што ўсемагутны Бог Сусвету на нашым баку.\nНезалежна ад таго, наколькі балючым можа быць ваша расчараванне, Божы адказ на ваша пытанне "Што цяпер, Госпадзе?" заўсёды пачынаецца з гэтай простай каманды: "Павер мне. Павер мне".\nДжэк Завада прымае хрысціянскі вэб-сайт для сінглаў. Ніколі не жанаты, Джэк адчувае, што атрыманыя вамі ўрокі могуць дапамагчы іншым хрысціянскім сінглам асэнсаваць іх жыццё. Яго артыкулы і электронныя кнігі прапануюць вялікую надзею і заахвочванне. Каб звязацца з ім ці атрымаць дадатковую інфармацыю, наведайце бія старонку Джэка.\nРэлігійныя Думкі : Хрысціянскі адказ на расчараванне © 2019. All Rights Reserved.


Беларуска, якая займае 63 месца ў сусветным рэйтынгу, у двух сэтах прайграла 59 ракетцы свету. 09.01.2019, Sputnik Беларусь\nаўстралія, вера лапко, навіны , спорт\n© AFP 2021 / STRБеларуская тэнісістка Вера Лапко\nБеларуска, якая займае 63 месца ў сусветным рэйтынгу, у двух сэтах прайграла 59 ракетцы свету.\n8 студзеня 2019, 12:27\nМІНСК, 9 сту - Sputnik. Беларуская тэнісістка Вера Лапко пакінула турнір у аўстралійскім Хобарце, паведамляе Sputnik.\nУ другім крузе спаборніцтваў прадстаўніца Беларусі сустракалася з украінкай Дайнай Ястрэмскай. Паядынак завяршыўся з лікам 6:1, 6:4 на карысць украінскай спартсменкі.\nЯстрэмская ў чвэрцьфінале пазмагаецца са швейцаркай Беліндай Бенчыч.\nРаней Лапко не змагла прабіцца ў другі круг турніру ў парным разрадзе. У дуэце з новазеландкай Эрын Раутлайф беларуска саступіла Далілі Якуповіч з Славеніі і амерыканцы Сабрыне Сантамарыя.


Апошні прытулак ці шанц на дастойную старасць? — Дятлово. Перамога. Дятловская районная газета\nАпошні прытулак ці шанц на дастойную старасць?\nАддзяленні для пажылых людзей і інвалідаў, дамы і кватэры сумеснага самастойнага пражывання.\nШто гэта: апошні прытулак ці магчымасць пачаць новае жыццё? Па адказы на гэтыя пытанні мы звярнуліся да спецыялістаў і тых, хто ўжо не першы год жыве ў сацыяльнай установе.\n– Чалавек, асабліва ў сталым узросце, не павінен заставацца адзін: толькі знаходжанне сярод людзей і сацыяльныя стасункі падаўжаюць нам жыццё. Для адзінокіх пажылых людзей і тых, хто жыве адзінока, калі ім самім складана спраўляцца з бытавымі клопатамі, ідэальным варыянтам для жыцця можа стаць наша Казлоўшчынскае аддзяленне кругласутачнага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту і інвалідаў.\nВельмі ганаруся калектывам гэтай установы, бо супрацоўніцы клапоцяцца пра насельнікаў, як пра блізкіх людзей. У аддзяленні з дня яго адкрыцця загадчыцай працуе цудоўная жанчына – Валянціна Белая. Дзякуючы чуласці і дабрыні, яна ўмее адшукаць “ключык” да кожнага сэрца. Многім насельнікам аддзялення, якія да паступлення ў нашу ўстанову вялі асацыяльны лад жыцця, Валянціна Вікенцьеўна дапамагла адвучыцца ад шкодных звычак і вярнуцца да здаровых паводзінаў.\nТаму, я ўпэўнена, стацыянарныя ўстановы для пажылых людзей і інвалідаў проста неабходныя. Мяркуйце самі: у аддаленыя маланаселеныя вёскі цяжка знайсці сацыяльнага работніка, нават калі ён ёсць, то прыязджае да чалавека на гадзіну-дзве некалькі разоў на тыдзень. Старым людзям гэтага мала. У аддзяленні карціна супрацьлеглая: яго насельнікі пад пастаянным наглядам калектыву, мы дазваляем ім карыстацца стацыянарным тэлефонам, каб не гублялі стасункаў з былымі суседзямі і сваякамі, пастаянна клапоцімся пра іх здароўе, пры неабходнасці машынай дастаўляем у Дзятлава да дактароў-спецыялістаў. Самым вялікім сярод апошніх нашых дасягненняў лічу тое, што аддзяленне без стратаў перажыло дзве хвалі пандэміі каранавіруснай інфекцыі, цяпер тут завяршаецца вакцынацыя насельнікаў і калектыву. Значыць, будуць зняты многія забароны, павысіцца якасць жыцця падапечных. Застаецца яшчэ раз падкрэсліць, што ў аддзяленні заўсёды ўтульна, цёпла, чыста і з душой. Насельнікі адчуваюць, што іх любяць, паважаюць, аберагаюць.\nВалянціна Белая, загадчыца Казлоўшчынскага аддзялення кругласутачнага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту і інвалідаў:\n– Сёння ў нашай установе жыве 29 насельнікаў, пра якіх клапоцяцца 9 работнікаў. Персанал аддзялення – гэта пяць малодшых медыцынскіх сясцёр, сацыяльны работнік, медсястра, работнік па рамонце і мыцці бялізны, загадчыца. У нас створаны камфортныя ўмовы для жыцця і здароўя. З упэўненасцю магу сказаць, што пажылыя людзі дома наўрад ці маюць столькі ж выгодаў, як тут. Некалькі разоў на дзень медработніца вымярае нашым падапечным артэрыяльны ціск, у меню – свежапрыгатаваныя збалансаваныя стравы, абавязковая агародніна і садавіна, амаль без перапынку працуе пральная машына, каб у насельнікаў заўсёды былі чыстая бялізна і адзенне, у нас цёпла, прыбрана, камфортна, добраўпарадкавана прылеглая тэрыторыя, поабач – лясны масіў.\nЛёс “прыводзіць” у аддзяленне розных людзей. Звычайна пажылыя грамадзяне стараюцца як мага даўжэй заставацца дома, дзе, як у народзе кажуць, “і сцены грэюць”. Калі ж падводзіць здароўе ці нават лад жыцця, мы ўгаворваем іх засяляцца сюды. Пажыўшы ў аддзяленні, чалавек усведамляе, што тут яму лепш, бо акружаны клопатам і ўвагай, дагледжаны, з’явіліся новыя знаёмыя і сябры. Сярод нашых жыхароў не толькі састарэлыя людзі, ёсць і інваліды – адным словам, фізічна аслабленыя грамадзяне. Сярэдні ўзрост насельнікаў – 73 гады, самай старэйшай жыхарцы – 103, самаму малодшаму – 50 гадоў. Сваіх спецыялістаў я вучу адносіцца да падапечных з павагай, дабрынёй, разуменнем іх патрэбаў. Мы павінны памятаць, што ў людзей шаноўнага ўзросту таксама ёсць свае мары і планы на жыццё, няхай не такія значныя, як у маладосці. Напрыклад, 103-гадовая бабуля Юлія Гульнік чакае кожнага прыезду з Расіі ўнука, якога сама выгадавала, некаторыя насельнікі хоць на гадзінку хочуць зазірнуць у сваю хату, хтосьці плануе набыць сабе ў пакой тэлевізар. Мы стараемся, каб гэтыя сціплыя мары збываліся. А яшчэ даём кожнаму падапечнаму шанц на новае, больш якаснае жыццё. Не скажу, што працэс адаптацыі заўсёды праходзіць гладка. Калі чалавек да паступлення ў аддзяленне вёў асацыяльны лад жыцця, злоўжываў спіртнымі напоямі, з ім даводзіцца правесці значную работу, каб адмовіўся ад дрэнных звычак, прывёў сябе ў належны выгляд, навучыўся жыць у калектыве і ацаніў тое, што набыў. Дабівацца станоўчых зменаў у такіх пацыентаў дапамагаюць шчырая зацікаўленасць, павага, дабрыня. Асабліва радуе, калі чалавек пазней кажа нам: “Дзякуй”. Мы забяспечваем насельнікам нашай установы высокую якасць жыцця, адпаведна за кошт добрага догляду павялічваецца іх актыўнае даўгалецце.\nСоф’я Марчук, 87-гадоў:\n– Блізкіх у мяне няма, толькі на Украіне жыве пляменніца. Першы раз я засялілася ў аддзяленне пры яго адкрыцці, але хутка вырашыла вярнуцца дамоў, а на пастаяннае жыхарства трапіла сюды пасля аперацыі 11 гадоў таму. Пра свой выбар не шкадую. Работнікі аддзялення – добрыя і клапатлівыя людзі, ніколі мяне не пакрыўдзілі. Я іх вельмі люблю і стараюся не дастаўляць лішніх праблем, таму засцілаю за сабой ложак, падтрымліваю парадак у пакоі. Радуе, што побач жыве шмат насельнікаў, бо мне падабаецца размаўляць з людзьмі, сябрую і са сваёй суседкай па пакоі Марусяй. З задавальненнем выходжу прагуляцца на вуліцу, пасядзець у альтанцы. На тэрыторыі ў нас прыгожа: растуць кветкі, дэкаратыўныя елачкі, рукой падаць да лесу і паветра свежае. Пакуль не пачалася пандэмія, да нас часта прыходзілі праваслаўны і каталіцкі святары, школьнікі, работнікі бібліятэкі. З гасцямі весялей, таму чакаем, каб хутчэй адступіў вірус.\nМне з дому часта звоніць адзінокая сяброўка, расказвае, як ёй нялёгка жывецца, а мне так і хочацца ёй сказаць: “Не пакутуй, прыязджай сюды, хоць пажывеш яшчэ”.\nМікалай Белы, 73 гады:\n– Родам я з Гярбелевічаў, сваякоў не маю, у аддзяленні знаходжуся 12 гадоў. Я перажыў інсульт, навучыўся хадзіць нанова, але весці хатнюю гаспадарку сам не змог бы. Каб застаўся дома, даўно памёр бы, вядра вады не прынёс бы. У аддзяленні падабаецца: кормяць смачна, пакоі чыстыя і ўтульныя, у суседнім – жыве сябар Алёша з Драбавічаў, з якім мы яшчэ з маладосці былі знаёмыя. Жыццё ў нас цікавае: глядзім па тэлевізары навіны і перадачы, абмяркоўваем, не прапускаем ніводнага хакейнага і футбольнага матча – хварэем за Беларусь. З сябрам нават курыць кінулі, хочацца пажыць даўжэй, бо ўмовы гэта дазваляюць. Вельмі ўдзячны дзяўчатам-работніцам за догляд, за тое, што збераглі нас ад пандэміі, за магчымасць жыць у камфорце, сярод людзей.\nЛюдміла Красоцкая, 57 гадоў:\n– Я інвалід з дзяцінства. У аддзяленне трапіла пяць гадоў таму, калі ў матулі адняліся ногі і яе паклалі ў Новаяльнянскую бальніцу. У хуткім часе мама памерла, а я засталася тут на пастаяннае жыхарства. У аддзяленні падабаецца. З дзяцінства люблю спяваць, таму пачала ўдзельнічаць у мастацкай самадзейнасці. Выступаць сюды прыязджаюць з Дзятлава наведвальнікі “Праменьчыка”. У час такіх сустрэч мы і самі стараемся падрыхтаваць песенныя нумары і вершы. На жаль, з-за каранавірусу госці даўно не наведвалі нашай установы: гэта было строга забаронена. Хочацца, каб хутчэй жыццё ўвайшло ў нармальнае русла.\nЯ адрасую словы падзякі і нізкі паклон работніцам нашага аддзялення, бо толькі дзякуючы іх чулым сэрцам у нас тут такое шчаслівае жыццё.\nУроки безопасности изучайте с детства


Luisa Beccaria - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Luisa Beccaria\nLuisa Beccaria - гэта італьянскі брэнд моднай вопраткі, у мадэлях якім неверагодным чынам спалучаюцца рамантыка і пачуццёвасць, пяшчота і свабода, жаноцкасць і крэатыўнасць. Стыльныя мадэлі ад Луізы Беккариа прыцягваюць сваёй стрыманасцю і элегантнасцю.\nСукенкі Luisa Beccaria\nСтвараючы новыя раскошныя мадэлі жаночай адзення, Луізы Беккариа ў 2013 годзе звярнулася да стылю Галівуду 30-х гадоў. Паліто прамога крою, класічныя або расклёшаныя штаны з завышаным станам, сукенкі з вышыўкай і карункамі - менавіта гэтыя мадэлі ва калекцыях новага летняга сезону.\nУсе сукенкі ў калекцыях якаснага дызайнера маюць міді або максі даўжыню. Луіза ўпрыгожыла іх рознымі карункавымі дэталямі, макрамэ і вытанчанай плиссировка. З аксесуараў былі падабраныя стыльныя паясы з той жа матэрыі, што і сукенка, або больш шырокія, лакаваныя скураныя, c вытанчанымі спражкамі і заклёпваннямі.\nДля дзелавых жанчын у калекцыі прысутнічаюць і касцюмы. Пад пінжак дызайнер падабрала блузы з цёмнай напаўпразрыстай тканіны, і топы з шчыльнага карункі без рукавоў са штангай. А да штанах, якія амаль усе былі распрацаваны з завышанай лініяй стану, Луіза рэкамендуе прыталеныя кофты, выраз якіх закрыта пяшчотным карункамі або сетачкай з вышытым на ёй малюнкам. Акрамя таго, у новых калекцыях прадстаўлены і спадніца-штаны. Яны выкананы з плиссированной тканіны і з паяском-завязкай.\nНепаўторна выглядаюць прыталеныя сукенкі максі даўжыні, з спадніцай, прамой унізе і акуратнай невысокай стойкай. Сукенка зроблена з густой сеткі з кветкавым карункамі.\nУ незалежнасці ад выбраных касцюмаў і сукенак, дзяўчыны мадэлі на майскім паказе мод былі апранутыя ў закрытыя туфлі на платформе і высокай шпільцы.\nМода ад Luisa Beccaria - гэта неперасягнены тандэм італьянскага гарачага характару са строгасцю ліній 30-х гадоў!\nLUISA BECCARIA Full Show Spring Summer 2017 Milan by Fashion Channel Відэа.\nПапярэдні Тэкст Як насіць карункавую вопратку\nНаступная Артыкул Вясельныя туфлі на платформе


03.02.2018 14:38 Спецыяльная адукацыя\nПаспяховасць навучання дзяцей з цяжкімі і множнымі парушэннямі развіцця выяўленчай дзейнасці залежыць ад разнастайнасці метадаў і прыёмаў, якія прымяняюцца на занятках педагогам. Першапачаткова ў такіх дзяцей адсутнічае патрэба ў маляванні. Іх неабходна шмат чаму вучыць: правільна трымаць інструмент (аловак, пэндзаль) у вядучай руцэ, рабіць дакладныя рухі, эмацыянальна ўспрымаць прастору.\nДля навучання выяўленчай дзейнасці дзяцей з цяжкімі і множнымі парушэннямі развіцця прапаную выкарыстоўваць наступныя прыёмы: сумесныя дзеянні дзіцяці і дарослага; дзеянні па перайманні, па прыкладзе; дзеянні з контурнымі выявамі; выкарыстанне прыёмаў накладання і абвядзення шаблонаў, трафарэтаў для стварэння цэласнага вобраза прадмета, які малюецца; папярэдняе разгляданне; паказ па слоўнай інструкцыі педагога малюнкаў, карцінак, суаднясенне прадметаў з выявамі, якія адпавядаюць ім, з наступным іх называннем або паказваннем на іх з дапамогай жэста; назіранні на прагулках за з’явамі прыроды, прадметамі навакольнага свету, жывымі аб’ектамі для наступнага адлюстравання іх у працэсе малявання і г.д.\nМетодыка навучання дзяцей з ЦМПР мастацкім нетрадыцыйным тэхнікам малявання ўключае тры этапы. Мэта першага этапу — развіваць станоўчую эмацыянальную цікавасць да дзейнасці і яе вынікаў. На другім этапе ў працэсе стварэння беспрадметных выяў дзеці ў рамках сумеснай дзейнасці з педагогам вучацца правільна трымаць інструменты, карыстацца матэрыяламі для стварэння вобраза, адпрацоўваюць уменні і навыкі малявання. На трэцім этапе выхаванцы ствараюць работы самастойна.\nНа працягу ўсіх трох этапаў практычнай дзейнасці неабходна імкнуцца схіліць дзяцей адказваць на пытанні (вербальным і невербальным спосабам) пра аб’екты, якія малююцца, вылучаць іх сенсорныя характарыстыкі, расказваць пра аб’екты, якія яны ствараюць. Неабходна ўдзяляць час для аказання дапамогі ў зручнай пасадцы дзяцей для работы, неабавязкова за сталом. Гэта можа быць спецыяльнае крэсла, мяккі модуль, інвалідная каляска, дыван. Стол не заўсёды служыць рабочай паверхняй для дзяцей гэтай катэгорыі. Ліст паперы можа знаходзіцца на падлозе, на мальберце. Дзяцей размяшчаю недалёка адно ад аднаго. Удзел гульнявых персанажаў (зайчык вушасты, лялька, медзведзяня і г.д.) падтрымліваюць цікавасць дзяцей да заняткаў. Акрамя таго, выкарыстоўваю вершы, загадкі, мелодыі прыроды. Найбольш эфектыўнай для работы з дзецьмі з цяжкімі і множнымі парушэннямі развіцця з’яўляецца індывідуальная форма арганізацыі заняткаў. Паступова пераходжу да падгрупавой формы работы.\nУсё, што трэба перадаць у малюнку, павінна быць не толькі правільна ўспрынята і асэнсавана — дзецям неабходна развіваць уменне валодаць рукой, падпарадкоўваць рухі кантролю рукі і вока, правільна карыстацца алоўкам, пэндзлем, фарбамі і г.д. Для гэтага прымяняю спецыяльныя практыкаванні. Напрыклад, прапаную дзіцяці абвесці пальчыкам па контуры кружок, кветку, лісток, дамаляваць узор і г.д. Дзецям вельмі падабаецца маляваць пальчыкам, далонькай, рабром далонькі. Для гэтага выкарыстоўваю пальчыкавы жывапіс.\nВыхаванцы з вялікім жаданнем і цікавасцю робяць віншавальныя паштоўкі для мам, бабуль. Для гэтага выкарыстоўваю тэхніку адбітак з дапамогай тканіны. Палоску тканіны складваем у рулон, не роўна, а са складкамі. Калі тканіна склалася шчыльна — разгладжваем. Верхнюю частку рулона завязваем. На разгладжаную тканіну наносім фарбу, робім адбітак на лісце паперы афарбаваным бокам — і атрымліваецца адбітак ружы для паштоўкі. Каб намаляваць, напрыклад, гронку вінаграду, галінку рабіны, кветкі мімозы, вусеня, прымяняю тэхніку адбітак коркам, накрыўкай. Для гэтай тэхнікі рыхтуюцца коркі, накрыўкі з рознага матэрыялу. Апускаем накрыўку ў фарбу або афарбаваную паралонавую падушачку (або на паверхню накрыўкі пэндзлікам ці паралонам наношу гуаш), а таксама афарбоўваем адваротны бок накрыўкі — контур і адціскаем на лісце паперы. З дапамогай агародніны (бульба, морква, бурак і інш.) робім адбіткі. Агародніну разразаю папалам, выразаю квадрацік, трохвугольнік, ромбік, кружок, кветачку. Дапамагаю дзіцяці апусціць гладкую паверхню агародніны ў фарбу і зрабіць адбітак на лісце паперы. Так мы малюем пацеркі, арнаменты, узоры, мазаікі. Выкарыстоўваю адбіткі ў калектыўных работах для стварэння нацюрморта.\nПрымяняю таксама тэхніку фларатыпія. Для гэтага рыхтую лісты розных раслін, пэндзлі, фарбы, клей, паперу для малявання, вільготныя сурвэткі. Разам з дзіцем наносім фарбу пэндзлем або паралонам на лісткі розных раслін (свежых або сухіх) у залежнасці ад тэмы заняткаў і робім адбітак на лісце паперы. Каб фарба лепш утрымлівалася, не скачвалася і добра адбівалася, у яе дабаўляю клей. Напрыклад, калі тэма заняткаў “Маленькае кацяня”, “Жучок”, вялікія лісткі абразаю нажніцамі і надаю ім неабходную форму. Фларатыпію выкарыстоўваю для малявання пейзажа, складання ўзораў, малявання букетаў, дэкаратыўнага малявання.\nДзецям падабаецца наносіць вялікія плямы фарбай. Каб намаляваць настрой, выкарыстоўваю яркія фарбы, перамешваю іх. Разам з дзіцем плямы наносім на адзін бок сагнутага ліста паперы, а потым складваем ліст папалам і адбіваем на другі бок. Калі фарба высахне, для развіцця ўяўлення разглядаем, што атрымался, пры неабходнасці дамалёўваем вочкі, вусікі на пушыстай мордачцы коціка і іншыя дэталі. Такая тэхніка называецца манатыпія. Каб зрабіць адбітак скамечанай паперай, рыхтуюцца матэрыялы: папера, папера для малявання, паралонавая падушачка з фарбай, вільготныя анучкі. Прымяняючы гэтую тэхніку, выконваем тэматычныя малюнкі. У такой тэхніцы дзеці малююць вожыка, кацяня, аблокі. Дапамагаю дзіцяці скамячыць ліст паперы, потым скамечаную паперу прыціскаем да паралонавай падушачкі з фарбай і робім адбітак. Пры гэтым пастаянна прагаворваю дзеянні і хвалю дзіця.\nЧасам спалучаю тэхнікі. Напрыклад, адбітак з дапамогай валіка з пластылінаграфіяй. Для гэтага спатрэбіцца ліст кардону, складваем яго трубкай. На валік, які атрымаўся, намотваем ніткі рознай фактуры і таўшчыні, афарбоўваем у колеры ў адпаведнасці з тэмай заняткаў. Напрыклад, для тэмы “Матылёк лятае” нітку афарбоўваем зялёнай і сіняй фарбай. Валік прыціскаем да ліста паперы, пракочваем, ствараючы фон, і малюем контур матылька. Дапамагаю дзіцяці раскачаць пластылінавыя палачкі, шарыкі, разам размазваем на гатовым фоне ў пэўным напрамку. Пластылінаграфію выкарыстоўваю для малявання крон дрэў, кветак, лускі рыб. На занятках па тэме “Грыб” малюю контур. Для шапачкі раскачваем шарыкі цёмнага колеру, а для ножкі — са светлага пластыліну і размазваем ад сярэдзіны створанага прадмета.\nДля тэхнікі тычка выкарыстоўваю цвёрды пэндзаль, густую фарбу, паперу для малявання, а таксама спецыяльна вырабленыя пэндзлі са спісаных фламастараў і паралону. З дапамогай гэтай тэхнікі малюем з’явы прыроды, афарбоўваем контур жывёл. Разам з дзіцем бяром пэндзаль, апускаем у фарбу і вертыкальна лісту паперы робім адбіткі. Васковыя крэйды, свечкі, парафін выкарыстоўваю для васковага жывапісу, пры дэкаратыўным маляванні.\nЗаўважаю, што пасля шматразовага паўтарэння тыя простыя малюнкі, за стварэннем якіх дзеці спачатку толькі назіралі, цяпер яны спрабуюць узнаўляць самастойна, няхай і на свой лад. Яны сталі больш уседлівыя, упэўненыя, спрабуюць даводзіць пачатую работу да канца. Работы нашых выхаванцаў неаднаразова ўдзельнічалі ў выставах. Гэта і ёсць вынік і дасягненне ў рабоце з дзецьмі з ЦМПР.\nвыхавальнік дашкольнай адукацыі Жыткавіцкага раённага ЦКРНіР.\nВыяўленчая дзейнасцьдзеціпарушэнне развіцця


У Мінску адкрылася выстава #открытажить: пра жанчын, якія перажылі гвалт у сям'і | euroradio.fm\nГалоўная / У Мінску адкрылася выстава #открытажить: пра жанчын, якія перажылі гвалт у сям'і\n"Мой шлях да гэтага месца — больш за чатыры гады. Гэта быў перыяд, калі кожны новы дзень — боль, я думала: "Божа, яшчэ адзін дзень". Я засынала: "Божа, ячшэ адна ноч". І былі думкі толькі, як гэта ўсё спыніць. Але ў нейкі момант я звярнулася за дапамогай. Я перакрочыла праз свой страх, страх асуджэння, страх, што мяне будуць у нечым абвінавачваць. Я папрасіла: "Дапамажыце". Мне дапамаглі. Мне дапамаглі ўстаць, і не давалі ні разу ўпасці", — гэта словы Вольгі, якая ў свой час прыйшла ў прытулак для жанчын, пацярпелых ад хатняга гвалту. Цяпер яна сама дапамагае жанчынам у крызісных сітуацыях.\n25 лістапада ў Корпусе шматлюдна. Тут адкрылася выстава #открытажить, прымеркаваная да Міжнароднага дня па барацьбе з гвалтам у дачыненні да жанчын. Сярод наведвальнікаў, між іншых — беларускі, якія перажылі гвалт у сям'і і знайшлі сілы звярнуцца па дапамогу і выйсці з адносінаў з агрэсарамі. Многія з іх удзельнічалі ў трох праектах, якія прадстаўлены на выставе.\n"Кожная трэцяя" — праект Аляксандра Васюковіча і Дар'і Царык. Жанчыны паказаныя ў момант, калі толькі звярнуліся ў шэлтар. "Прасіць дапамогі сорамна і страшна. Сіл больш няма".\n"Открыта" — малюнкі пацярпелых ад хатняга гвалту, створаных падчас арт-тэрапіі з мастачкай Нікай Сандрос і фатографам Дзінай Ярмоленка. "Выйсце ёсць".\n"Выжылая" — праект фатографа Дашы Бубен. Даша паказвае жанчын з шэлтара пасля ўзнаўлення, калі яны бяруць кантроль над сваім жыццём.\nЗа апошнія два з паловай гады ў прытулак звярнулася 196 жанчын і дзяцей. 4% жанчын з шэлтара вярнуліся ў ранейшыя гвалтоўныя адносіны, пасля чаго зноў прыйшлі па дапамогу.\nЦяпер у мінскім шэлтары жыве 15 жанчын. Ім аказваецца юрыдычная, псіхалагічная і сацыяльная дапамога.\n"Шэлтар пастаянна "забіты". У нас чарга. Прытулак разлічаны на 30 спальных местаў, — распавядае журналіст і аўтар праекта "Кожная трэцяя" Дар'я Царык. — Пасля кожнай актыўнасці, якая праяўляецца ў нейкай інфарматызацыі, ідзе прыток званкоў. Але колькасць кліентак не змяншаецца. Для нас важна, каб жанчыны, якія перажываюць хатні гвалт, маглі сябе ідэнтыфікаваць пацярпелымі".\nПа статыстыцы, 77% беларусак хоць аднойчы ў жыцці сутыкаліся з гвалтам у сям'і. Выстава мае мэтай прыцягнуць увагу беларусаў да праблемы хатняга гвалту. Яе арганізатары — Фонд ААН у вобласці народанасельніцтва (UNFPA) і грамадскае аб'яднанне "Радзіслава".\nНаведаць выставу можна да 29 лістапада.


10 сьнежань 2004, 11:26\nЗ палітычнага й маральнага пункту гледжаньня кіраўніцтва Беларусі павінна было б прыслухацца да гэтай крытыкі й рэкамэндацыяў, але на справе, паводле праваабаронцаў, сытуацыя ў Беларусі толькі пагаршаецца. У сувязі з гэтым Камісія ААН па правох чалавека прызначыла спэцдакладчыка па правох чалавека ў Беларусі, грамадзяніна Румыніі Адрыяна Севярына.\nБеларусь для яго – знаёмая краіна: раней Адрыян Севярын ачольваў спэцыяльны камітэт Парлямэнцкай Асамблеі АБСЭ па Беларусі й неаднаразова прыяжджаў у Менск. А вось цяпер, калі яго прызначылі спэцдакладчыкам, то ягоны прыезд у Беларусь застаецца пад пытаньнем. У міністэрстве замежных справаў пацьвердзілі, што спадар Севярын зьвяртаўся за візай, але чым вырашылася гэтае пытаньне, прэсавы сакратар МЗС Андрэй Савіных не паведаміў.\nУ менскім прадстаўніцтве ААН патлумачылі, што спэцдакладчык прызначаны пасьля таго, як у красавіку гэтага года Камісія ААН па правох чалавека прыняла чарговую рэзалюцыю пра сытуацыю ў Беларусі. Камісія выказала заклапочанасьць станам выкананьня беларускімі ўладамі міжнародных абавязкаў у сфэры правоў чалавека. Адрыян Севярын павінен дасьледаваць сытуацыю й падрыхтаваць сваю справаздачу для разгляду ў рамках ААН.\nДарадца прадстаўніка ААН у Беларусі Ўладзімер Шчэрбаў патлумачыў: пасьля паведамленьняў у прэсе пра тое, што спадару Севярыну беларускія ўлады адмовілі ва ўезьдзе ў краіну, менскае прадстаўніцтва ААН зьвярнулася ў сакратарыят управы вярхоўнага камісара па правох чалавека ў Жэнэве.\n(Шчэрбаў: ) “Мы дамовіліся, як толькі гэтае пытаньне будзе нейкім чынам вырашанае, альбо пазытыўна, альбо адмоўна, аб магчымасьці спэцыяльнага дакладчыка наведаць Беларусь, яны нам паведамяць. Але ж да гэтага моманту мы ніякай інфармацыі наконт гэтага ня маем, таму, на жаль, ня можам ні пацьвердзіць, ні абвергнуць інфармацыю аб тым, што ён ці наведае, ці ня зможа наведаць Беларусь у сьнежні”.\nПаводле спадара Шчэрбава, даклад павінны быць гатовы ўжо ў студзені, перад пачаткам сэсіі Камісіі ААН па правох чалавека, на якой, нагадаю, зноў будзе разглядацца сытуацыя ў Беларусі. Тое, што спэцдакладчыка ўлады не пускаюць у краіну – такое здараецца, але ў любым выпадку, гэты даклад будзе падрыхтаваны для Камісіі. Старшыня Беларускага Хэльсынскага камітэта Тацьцяна Процька, якая сустракалася са спадаром Севярынам, цьвердзіць, што першы варыянт дакладу, верагодна, ужо зроблены.\n(Процька: ) “На жаль, наш урад ніякіх такіх запрашэньняў не зрабіў, нягледзячы на тое, што Камісія вельмі рэкамэндавала яму гэта зрабіць. Але спэцдакладчык працуе за межамі Беларусі, зьбіраецца інфармацыя пра тое, што адбываецца ў краіне з правамі чалавека, туды выклікаюць людзей, яны там даюць свае сьведчаньні”.\nЯкі ўплыў будзе мець на сытуацыю ў краіне тое, што Камісія ААН занялася правамі чалавека ў Беларусі? Канешне, рэкамэндацыі гэтай Камісіі не абавязковыя для выкананьня ўладамі Беларусі, але, звычайна, краіны, якія хочуць дамагчыся добрага да сябе стаўленьня, да гэтых рэкамэндацыяў прыслухоўваюцца. Пакуль ня бачна, што беларускія ўлады жадаюць тут плённай супрацы.\nЯк адзначаюць праваабаронцы, кіраўніцтва краіны спадзяецца, што ў чарговы раз яму ўсё сыдзе з рук. ААНаўскі мэханізм вельмі бюракратычны і вельмі цяжка запускаецца, але калі ён закруціўся, то яго вельмі цяжка спыніць. Прызначэньне спэцдакладчыка для асобнага разгляду сытуацыі ў краіне – зьява даволі рэдкая. Беларусь у гэтым сэнсе патрапіла ў адзін шэраг з Карэйскай Народна-Дэмакратычнай Рэспублікай, Бурундзі, Суданам, Чадам, Узбэкістанам.\nСтаршыня БХК Тацьцяна Процька заяўляе, што кіраўніцтву краіны павінна быць сорамна, але калі ўрад не задумаецца, ёсьць іншыя аб’яднаньні дзяржаваў, могуць пагоршыцца стасункі з АБСЭ, а дарога ў Эўрапейскі зьвяз стане яшчэ больш доўгай.\nАдзначу, што праваабаронцам у Беларусі складана ажыцьцяўляць сваю дзейнасьць. Улады па надуманых прычынах зачынілі шэраг арганізацыяў, і легальна мае магчымасьць працаваць толькі Беларускі Хэльсынскі камітэт. Я зьвяртаюся да яго старшыні Тацьцяны Процькі: што ж мы маем на сёньняшні дзень, ці паляпшаецца сытуацыя з правамі чалавека ў Беларусі?\n(Процька: ) “Дзе ж яна паляпшаецца? Адбыліся ж выбары й рэфэрэндум – больш паловы людзей краіны не верыць таму, што публічна абвешчана па выніках гэтых выбараў. Няма свабоды слова, свабоды думак. Я ўжо не кажу пра справядлівы суд, пра тое, што так аблыталі дзейнасьць арганізацый грамадзянскай супольнасьці, што тут ужо дыхнуць ніяк нельга. У нас ёсьць зьніклыя палітыкі, і дзяржава нічога не робіць, каб знайсьці гэтых людзей”.\nНагадаю, што сёньня, у Дзень правоў чалавека, а 18-й гадзіне ў Менску на Кастрычніцкай плошчы адбудзецца праваабарончая акцыя – ланцуг неабыякавых людзей. Яе ўдзельнікі нагадаюць пра палітычныя зьнікненьні ў Беларусі, якія да гэтага часу застаюцца нерасьсьледаванымі.


пухавік Columbia - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ пухавік Columbia\nБрэнд вядомы не Columbia аднаму пакаленню пакупнікоў якаснай адзення. Вытворца клапоціцца пра камфорт і знешнім выглядзе як юных, так і дарослых модніц, вырабляць выдатныя адзенне, абутак, аксэсуары.\nГісторыя фірмы Columbia\nГэтая марка была прыдуманая і ўвасоблена ў жыццё амерыканцамі Полам і Мэры Ламфром. Жонкі ў 1938 году купілі капялюшнай кампанію, якую назвалі ў гонар працякала побач ракі - Columbia Hat Company. Але капелюша былі вельмі дрэннай якасці і практычна не прадаваліся. Менавіта тады і было вырашана змяніць кірунак прадукцыі і назва фірмы. За справу ўзяліся дзеці Крысы і Мэры, бізнэс ішоў вельмі цяжка, даводзілася браць крэдыты, ледзь зводзіць канцы з канцамі.\nДзякуючы працавітасці, настойлівасці і веры сямейства Ламфром, у 70-я гады кампанія выпраўляе сваю, здавалася, цалкам безнадзейнае існаванне, а ў васьмідзесятых ужо цвёрда стаіць на нагах.\nСёння Каламбія папулярная ва ўсім свеце - адзенне і абутак гэтай маркі носяць знакамітыя спартсмены і проста стыльныя людзі. А вытворца не стаіць на месцы: ён пастаянна ўдасканальваецца, у тым ліку распрацоўвае новыя тэхналогіі, з апошніх - Omni-Freeze - тэхналогія дазваляе не пацець нават у спякотнае надвор’е, Omni-Heat - тэхналогія, якая не дасць змерзнуць і ў люты мароз, Omni -Wind і Omni-Shade - тэхналогіі, выдатна абараняюць ад ветру і ад ультрафіялету і некаторыя іншыя.\nЖаночыя пухавікі Каламбія - перавагі\nПлюсаў у зімовай адзення дадзенай фірмы вельмі шмат:\n«Разумныя» пухавікі ўмеюць самастойна рэгуляваць тэмпературу, захоўваючы цяпло, калі вы знаходзіцеся без руху і выводзіць яго, калі вы інтэнсіўна рухаецеся. Гэты працэс стаў магчымым пасля распрацоўкі спецыяльнага ўнутранага пакрыцця.\nКурткі і пухавікі выпускаюцца як для паўсядзённай шкарпэткі, так і для заняткаў спортам. Сноубордические, горналыжныя курткі нягледзячы на тое, што тонкія, вельмі цёплыя. Усе швы ў іх не толькі прашытыя, але і проклеены. Курткі маюць трыкатажныя ўстаўкі на каўняры, абшэўках для таго, каб вецер і снег не маглі пракрасціся ўнутр. Такімі ж выдатнымі якасцямі адрозніваюцца і пухавікі. У іх зручна і добра ў любое надвор’е.\nУсе мадэлі вырабляюцца з воданепранікальнай, але дыхае тканіны. Акрамя таго, матэрыял лёгка чысціцца і сціраецца.\nДызайн жаночыя пухавікі Columbia настолькі разнастайны, то вам не складзе працы набыць сабе рэч у залежнасці ад вашых пераваг - у крамах прадстаўлены варыянты з капюшонам, з мехам, элегантныя і прыталеныя і кароткія маладзёжныя.\nЖаночыя зімовыя пухавікі Каламбія\nВерхняя одежда гэтага брэнда добра сядзіць на розных тыпах фігур. Яна зможа падкрэсліць і стройныя і пышныя формы. У асноўным, яе атрымліваюць тыя дзяўчаты, якія вядуць актыўны лад жыцця. Фірма ўлічвае сучасныя тэндэнцыі і стварае як класічныя мадэлі, у якіх вы будзеце выдатна выглядаць незалежна ад капрызаў моды, і незвычайныя пухавікі. Для тых, хто прывык насіць у халодны час года джынсы, штаны, чаравікі фірма прапануе зімовыя пухавікі Columbia ў стылі casual - свабодныя, дапоўненыя кішэнямі, капюшонам. Дзяўчатам, якія не адмаўляюцца ад сукенак і спадніц зімой, падыдуць падоўжаныя мадэлі зімовых пухавікоў Каламбія. Дарэчы, не забывайце, што футравая узлесак актуальная ў гэтым сезоне і не выпусціце магчымасці папесціць сябе гэтым прыгожым і жаноцкі дэкорам.\nСтыльныя пухавікі Каламбія радуюць сваімі кветкамі - белыя, бэжавыя, шэрыя, сінія, ружовыя, зялёныя - колеравая гама вялікая, але вы не сустрэнеце ў ёй гламурнага бляску, раскошных кветак і ўзораў, у асноўным, гэта аднатонныя пухавікі. Модныя пухавікі Каламбія лепш купляць або ў фірменных або ў правераных крамаў, дзе шанцы нарвацца на падробку зведзены да мінімуму.\nПредставляем пуховик Columbia Turbodown®! Відэа.\nПапярэдні Тэкст Майкі з надпісамі для закаханых\nНаступная Артыкул Скураныя курткі - вясна 2015\nЯк пры цяжарнасці пазбавіцца ад пякоткі


Начныя госці | ДЯТЛОВЩИНА\nХалодны вецер не сціхаў ужо другія суткі. З наступленнем ночы ён, здавалася, памацнеў яшчэ больш. Тоненька дзінькала ў акне незакітаваная шыба. "Каб жа хата стаяла ў вёсцы, то, можа, не так дзьмула б з усіх бакоў, а то, вядома, наводшыбе: усім вятрам адкрытая", — падумала Марыя Пракопчык.\nСтарая запаліла святло і паглядзела на ходзікі: без чвэрці дванаццаць, а яна яшчэ і вокам не звяла. Зноў лягла ў пасцель і акунулася ў вір невясёлых старэчых думак: што будзе, як заняможа зусім? Ні дзяцей, нікога на ўсім белым свеце. Мінулай вясной памерла адзіная сястра, а пляменнік за крадзеж у турме сядзіць. На яго дапамогу надзеі ніякай…\nЯна перавярнулася на другі бок, лацвей падклала руку пад галаву і зноў аддалася ўспамінам. "Каб жа не вайна праклятая, то і жыла б, як людзі. Акурат перад гэтай калатнечай замуж выйшла. Добры хлопец быў Антось, працавіты. Можа і дзетак прыжылі б і ўсё было б па-людску. А так без вестак прапаў Антось. І паперу такую атрымала, што без вестак. Нават не ведаю, дзе магіла…"\nРаптам пад акном пачуліся крокі, і вецер данёс нейкую гамонку. Галасы былі мужчынскія. А потым у акно нехта асцярожна пастукаў. "Рабаўнікі прыйшлі, няйначай, — ажно пахаладзела ўсё ў сярэдзіне. — Гэта ж во ў мінулым месяцы ў суседніх Варчанятах ноччу старога забілі і ўсе грошы выграблі…"\nСтук паўтарыўся. Баба Марыя, не памятаючы сябе ад страху, спусціла ногі долу і па халоднай падлозе пратэпала да акна:\n— Хто там? — спытала непаслухмянымі вуснамі.\n— Адчыніце, калі ласка, мы не зробім вам нічога кепскага, — пачуўся за акном прыемны мужчынскі голас. — У бяду трапілі: машына сапсавалася. Ехаць далей нельга, а ехаць трэба.\n— То што я магу зрабіць? — не зразумела Марыя.\nМы загонім машыну на падворак, уключым пераноску і будзем шукаць няспраўнасць. У вас жа ёсць разетка?\n— Ёсць, а як жа, — ужо асмялела Марыя. Яна ўключыла святло і адамкнула хату. Парог нясмела пераступілі два мужчыны. Адзін з іх маўчаў, а другі, малодшы, гаварыў па-руску з невялікім акцэнтам.\nЯна ўключыла пераноску і, прыгнаўшы на падворак машыну, пачалі нешта корпацца ў маторы.\n— Здалёк едзеце? — накінуўшы на плечы ватоўку, выйшла на ганак Марыя.\n— З Германіі мы. У мяне свой бізнес у Беларусі і раненька павінен быць на месцы. А гэта мой кампаньён, — кіўнуў ён на таварыша. — Ні па-руску, ні па-беларуску нічога не разумее.\n— То вы ж, пэўна, і есці хочаце, намерзліся на такім ветры, — паспачувала гаспадыня.\n— Есці не вельмі, а вось ад чаю гарачага не адмовімся, — сказаў малодшы. — Дарэчы, мяне завуць Эрых, а яго Гельмут. А вас як?\n— А мяне баба Марыя.\nПаломка ў машыне, відаць, была нязначная, і пры святле лямпачкі мужчыны хутка з ёй справіліся. Радасныя, сабралі свае інструменты, скруцілі праводку і ад душы падзякавалі бабе Марыі.\n— Ідзіце ж у хату чаю папіце ды перакусіце чаго-небудзь. Я тут на стол сабрала. Чым багатая, як кажуць.\nМужчыны памылі рукі, прыселі да стала, дзе стаялі кубкі з гарачым чаем, было нарэзана сала, магазінны сыр, свежыя памідоры.\n— Ведаеце, баба Марыя, мы ўсю вашу вёску праехалі, у многія хаты прасіліся, але ніхто не адчыніў. Хіба няма ў ёй жыхароў? — прысёрбваючы чай, спытаў Эрых.\n— Чаму, мае ж вы хлопчыкі, ёсць яшчэ ў нас людзі. Праўда, не так шмат, як раней, але вёска поўнасцю не вымерла. Не адчыняюць дзверы вяскоўцы таму, што баяцца. Вельмі ж у нас бандытаў развялося. Рабуюць нямоглых старых нават днём, ужо не кажучы пра ноч. Вымагаюць апошнія грошы, што прыхавалі на пахаванне, а потым забіваюць. Вось і баімся ўсяго на свеце. Родныя хаты сталі страшныя. Во да чаго дажыліся, мае ж вы дзеткі…\n— А вы адна жывяце?\n— Адна. Некалі мой маладзенькі муж пайшоў на вайну ды і загінуў. Без вестак прапаў, напісалі. Адна і звекавала.\nМаладыя людзі падсілкаваліся і ўжо ўсталі з-за стала, як раптам Эрых нібы спатыкнуўся, нібы хто яго ў плечы піхнуў. Ён утаропіўся вачамі ў фотакартачку на сцяне і не мог адарваць погляду.\n— Хто гэта? — спытаў ледзь чутна, але з такім здзіўленнем, нібы ўбачыў здань.\n— Мой муж, што на вайне загінуў, — нічога не разумеючы, патлумачыла баба Марыя.\n— Гэта ж мой родны дзед! У нас ёсць акурат такая фотакартачка…\n— Не можа быць, дзіцятка… — як не сваімі вуснамі вымавіла Марыя. — Ён жа прапаў. І папера была, што прапаў…\n— Выходзіць, не прапаў… Я ведаю, што ён родам з Беларусі. Пасля вайны ажаніўся з маёй бабуляй. У іх нарадзілася адзіная дачка — мая мама…\nМарыя пахіснулася на слабых нагах і, каб Эрых не падтрымаў, не пасадзіў на табурэтку, то, пэўна, упала б. Яна не магла выказаць словамі тых пачуццяў, якія ахінулі яе ў гэтыя хвіліны. Крыўда і боль перапляліся ў тугую вяроўку і моцна сціснулі сэрца. Не прапаў… Не прапаў… А яна столькі слёз выплакала па ім, так шкадавала, што нават на магілку схадзіць не можа, бо не ведае, дзе склаў свае косці. Замуж не пайшла, хоць і можна было. Усё чакала, усё на нешта спадзявалася…\nЭрых набраў з вядра, што вісела на кручку ля дзвярэй, кубак вады і паднёс да Марыіных засмяглых вуснаў, але яна адвяла яго руку:\n— Не паможа, сынок. Душа гарыць… Я ж яго так чакала, так чакала…\nЭрых узяў другую табурэтку і сеў побач з Марыяй. Сваёй маладой загарэлай рукой гладзіў яе спрацаваныя рукі і ўсё паўтараў:\n— Даруйце яму, баба Марыя… Даруйце… Ён памёр гэтым летам. А я вас не пакіну. Буду прыязджаць, бо часта бываю ў Беларусі, буду дапамагаць. Напачатку пакіну вам крыху грошай. Праўда, яны не беларускія — еўра, але ў бліжэйшым горадзе ці самі памяняеце, ці папросіце каго. І вельмі прашу: даруйце. Нізкі паклон за спагаду і дапамогу.\nЁн пацалаваў абедзве Марыіны рукі і ўслед за таварышам выйшаў за парог. Горбачку купюраў, што ляжалі на стале, нават не зачапіла, бо ўсё роўна нічога ў іх не разумела.\nЗаўтра раніцай, як і заўсёды, па раскладзе прыйшла сацыяльны работнік Надзька Вятрыцкая. Перш чым што ўбачыла грошы.\n— Адкуль у цябе столькі еўра, баба? — у Надзькі ажно вочы палезлі на лоб.\nХуценька пералічыла купюры.\n— Тысяча! На халеру табе столькі? Гэта ж больш як тры мільёны! Банк абакрала ці што?\n— Пазычыла, — нечакана сама для сябе зманіла баба Марыя. — Абмяняю ў горадзе на нашы ды паеду ў Мінск на аперацыю. Сама ж ведаеш, што хварэю ўжо не першы год. Ды што там… Раскажу табе праўду…\nАле абмяняць еўра яна не паспела. І на аперацыю паехаць не паспела. Праз два дні бабу Марыю знайшлі мёртвай у сваёй хаце. Як напісалі ў міліцэйскім пратаколе, без прыкмет гвалтоўнай смерці. Проста сэрца не вытрымала такога стрэсу…


У Вялікім тэатры Беларусі прайшоў баль | zviazda.by\nХатняя старонка » Культура » У Вялікім тэатры Беларусі прайшоў баль\nУ Вялікім тэатры Беларусі прайшоў баль\nАдной з асноўных умоў удзелу ў балі з'яўляецца жаданне і ўменне танцаваць. Гэтаму вучаць — пары навічкоў рыхтаваліся, хадзілі на заняткі з артысткай балета Юліяй Дзятко. Гэта ж не жарт, а вялікая адказнасць — умець танцаваць паланез, танец, які больш за два стагоддзі таму панаваў на шляхецкіх балях, што ладзіліся ў палацах для эліты Вялікага Княства Літоўскага. Наша гісторыя. Аказваецца, не такая забытая — усё можна аднавіць.\nЯк і паланез, які адкрываў праграму навагодняга балю ў Вялікім. Мудрагелістая навука, аднак. Павольныя рухі падкрэсліваюць статуснасць, паненка ў доўгай пышнай сукенцы нібыта праплывае перад вачыма.\nА марш? Не для таго, каб маршыраваць, а танцаваць — і вельмі стараліся маладыя кавалеры ў вайсковай форме, якія асвоілі колішнюю этыку вайсковага саслоўя, а яна патрабавала самых розных навыкаў, у тым ліку тых, што былі запатрабаваныя ў свецкім жыцці. Кантрданс, полька, мазурка. Пары маладыя і людзі з жыццёвым вопытам выстройваліся ў шэраг і сведчылі сваім прыкладам: у нашай сучаснай краіне ёсць свая эліта — творчыя, адукаваныя асобы, якім патрэбна выходзіць «у людзі» дзеля зносін, адчування прыгажосці і імкнення да яе. Ёсць эліта бізнесу, якой патрэбны жывыя эмоцыі, і ёсць жаданне раздзяліць іх са сваімі блізкімі ў незвычайным, святочным асяродку ці парадаваць іншых, здзяйсняючы цуды. Ужо не па волі Зеўса, а па волі спонсараў і мецэнатаў, якія ёсць у тэатра.\nТрадыцыйна на Вялікім навагоднім балі называюцца імёны найлепшых артыстаў балета, оперы, хору, аркестра. Галоўны партнёр праекта BSB Ваnk адзначае (і заахвочвае) артыстаў па выніках мінулага года. Заслужаная артыстка Беларусі Ірына Яромкіна прызнаная найлепшай салісткай балета. Барытон Станіслаў Трыфанаў, заслужаны артыст Беларусі, адзначаны за працу ў оперы.\nУ гала-канцэрце «Страсці Алімпа» можна было бачыць вытанчаную Ірыну, якая дапамагала спеваку Ілью Сільчукову прадставіць арыю Рабера з оперы Чайкоўскага «Іаланта». Станіслаў Трыфанаў спяваў дуэт з оперы «Поргі і Бэс» Гершвіна разам з Настассяй Масквіной. Дуэты ствараліся часам літаральна на сцэне: лаўрэаты міжнародных конкурсаў Юрый Гарадзецкі і Марыя Шабуня заспявалі «Тарантэлу» Расіні. Чараўніцтва здарылася дзякуючы амуру: нават творчы алімп падпарадкоўваўся міфічнаму на балі ў Вялікім.\nАмуры падпільноўвалі на кожным кроку і маглі выскачыць са стрэламі з любога кутка. Баль — гэта вір пачуццяў. А як жа без іх на Венскім балі, дзе пануе вальс? Закружыць галаву людзям, каб яны потым закружыліся ў танцы — гэта нескладана. Трэба, каб яны прычакалі поўначы, а там ужо і любімыя мелодыі вальсаў рабілі сваю справу.\nАле ж баль — гэта праца не толькі для ног, але і для інтэлекту. Німфы заваблівалі рознымі забавамі і віктарынамі. Муза Кліа выпрабоўвала на веданне гісторыі, Талія забаўляла, Эўтэрпа і Эрата вабілі творчым духам. Трэба было проста выбраць, у салон да якой з муз асабліва хочацца завітаць. Яны нас не пакінулі — пра гэта нагадвае баль, дзе ўсіх муз можна было ўбачыць. А вось адчуць іх прысутнасць у жыцці дапамагае наша мастацтва штодня.\nБольш фота можна пабачыць тут\nЗагаловак у газеце: А вы якая німфа?..\nАртысты Вялікага тэатра пра выратаваных жывёл і бескарыслівай міласэрнасці


У Польшчы на помніку замазалі імя „Бурага” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Польшчы на помніку замазалі імя „Бурага” (абноўлена)\nНевядомыя нанеслі надпіс „Забойцы” і замалявалі прозвішча Рамуальда Райса „Бурага” на помніку ў гонар „выклятых жаўнераў” у гміне Посвентнэ (Падляшскае ваяводства). Вядзецца следства. Справа датычыць памятнай шыльды, на якой размешчаны надпіс: „У памяць пра жаўнераў 3-й Віленскай брыгады Нацыянальнага вайсковага задзіночання”.\n– Гэта паказвае, што частка польскага грамадства штораз разбудоўвае гэты культ, але частка гэтаму супрацьстаіць. Мы мусім памятаць, што нявінных ахвяраў было поўна не толькі ў беларускіх вёсках, але таксама ў польскіх. Людзі памятаюць, як паводзілі сябе гэтыя жаўнеры. Цяпер могуць казаць, што гэта былі служакі камунізму, але ваявалі яны з палякамі.\n15-га ліпеня ў гміне Посвентнэ быў адкрыты памятны абеліск у памяць пра 4 „выклятых жаўнераў”: Рамуальда Райса „Бурага”, Казіміра Хмелеўскага „Рэкіна”, Уладыслава Лукасюка „Млота” і Люцыяна Мінкевіча. Помнік быў адкрыты пры ўдзеле чыноўнікаў, прадстаўнікоў Інстытута нацыянальнай памяці ды каталіцкага духавенства. Дзеянні Рамуальда Райса „Бурага” прызнаны Інстытутам нацыянальнай памяці злачынствам з прыкметамі генацыду.\nПравядзем рэгістрацыю ўсіх помнікаў на Беласточчыне, пастаўленых у гонар бязвінна загінулых з рук польскага ўзброенага падполля, у тым ліку і пад камандаваннем Рамуальда Райса (псеўданім „Буры”). У планах і кніга ўспамінаў пра пасляваенны перыяд на Беласточчыне – гэта тое, што можам рабіць, каб захаваць памяць пра нашую тут прысутнасць і ўшаноўваць памяць пра тых, хто заплаціў самую высокую цану за сваю беларускасць і праваслаўе, – кажа старшыня Беларускага Гістарычнага Таварыства, прафесар Алег Латышонак.\n– Самае важнае для мяне як беларуса, каб нарэшце ўзніклі помнікі з беларускімі надпісамі. Гэтых людзей мардавалі дакладна за тое, што яны былі беларусамі. Пра гэта сведчаць лістоўкі, якія заставаліся на месцах спаленых вёсак. І таму, думаю, мусяць узнікнуць помнікі на беларускай мове, паколькі мы духовыя нашчадкі тых людзей, якія загінулі як беларусы.\nСябры Беларускага Гістарычнага Таварыства ладзяць падарожжа крывавым шляхам Рамуальда Райса (псеўданім „Буры”), адказнага за смерць звыш 80 мірных жыхароў беларускіх вёсак і пацыфікацыі Вулькі Выганоўскай, Залешан, Шпакоў, Зані і Канцавізны у канцы студзеня – пачатку лютага 1946 году.\nУ 2005 годзе ІПН кваліфікаваў дзеянні адзелу Рамуальда Райса як злачынства з прыкметамі генацыду.


Ілля Петуноў справа ў акулярах, harodniaspring.org\n16 верасня 2020 года пракурор Смаргонскага раёна Андрэй Клышэвіч абвесціў Іллю Петунову папярэджанне за нібыта неналежнае выхаванне свайго непаўнагадовага сына, які быў з ім на «несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве».\nПракурор лічыць, што наведванне несанкцыянаваных масавых мерапрыемстваў як быццам бы ставіць пад пагрозу жыццё дзіцяці, піша harodniaspring.org.\nПа звестках, якія мае пракурор, на такіх мерапрыемствах «брыдкасловяць і агучваюць лозунгі», што ставіць пад пагрозу бяспеку дзіцяці.\nІлля Петуноў абскардзіў папярэджанне ў абласную пракуратуру. Намеснік пракурора вобласці Андрэй Скурат скаргу не задаволіў. Пры гэтым ў адказе ўвогуле не стаў аспрэчваць ці пацвярджаць брыдкаслоўе на масавых мерапрыемствах альбо прыводзіць прыклады шкодных для здароўя дзіцяці лозунгаў. Ілля Петуноў у сваёй скарзе спасылаўся на частку 3 артыкула 67 Кодэкса аб шлюбе і сям'і, у якой прыводзяцца крытэры знаходжання дзіцяці ў сацыяльна небяспечным становішчы (там прыведзеных Клышэвічам крытэраў няма). А намеснік пракурора вобласці ў адказе спаслаўся на ч. 1 гэтага ж артыкула, дзе прыводзяцца агульныя патрабаванні да выхавання.\nТаму Ілля Петуноў звярнуўся ў суд са скаргай на неправамерныя дзеянні пракурора раёна Андрэя Клышэвіча.


Чаму Станіслаў Шушкевіч не захацеў павіншаваць Вячаслава Кебіча? | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nЧаму Станіслаў Шушкевіч не захацеў павіншаваць Вячаслава Кебіча?\nЭкс-старшыня Вярхоўнага Савета Беларусі Станіслаў Шушкевіч распавёў, чаму ён вырашыў не віншаваць з 80-гадовым юбілеем былога прэм’ер-міністра Беларусі Вячаслава Кебіча, з якім разам працаваў у 90-я гады.\nСтаніслаў Шушкевіч: Я пачытаў тое, што Кебіч напісаў у сваёй кнізе, і зразумеў, што я яго віншаваць не хачу. Але пажадаў бы, каб ён усё-такі заставаўся самім сабой. Я некалі захапляўся працавітасцю Вячаслава Кебіча, яго талентам. Але ж хлусіў у сваёй кнізе, не вельмі добра выказваўся пра сваіх паплечнікаў. А сам па сутнасці і не пакаяўся. Адным словам, не той гэта чалавек, каб яго віншаваў.\nРР: Вячаслаў Кебіч назваў Белавежскія пагадненні “пераваротам”, у якім сам не прымаў удзел. Маўляў, адказваў толькі за эканамічныя пагадненні…\nСтаніслаў Шушкевіч: Так, Кебіч забяспечваў прыём гасцей, але, тым не менш, ён быў высокаадукаваным чалавекам і ведаў, што робіцца. Больш за тое – сам вельмі хацеў, каб пад Белавежскім пагадненнем стаяў ягоны подпіс. Нават прасіўся! Хтосьці заняў нейтральную пазіцыю, нехта ішоў на падпісанне сумленна.\nРР: Тым не менш, Вячаслаў Кебіч – гэта таксама частка беларускай гісторыі. Ці не так?\nСтаніслаў Шушкевіч: Зразумела, і Кебіч быў добрым прэм’ерам. Разумны чалавек, разумна паступаў, слухаў дарадчыкаў і навукоўцаў. Не дапускаў, каб чальцы ўрада рабілі глупствы. Як добры кіраўнік рабіў справу, ні на каго асабліва ні крычаў… Быў вельмі моцным дырэктарам завода. Іншая рэч, што меў свае слабасці, якія не далі яму падняцца на самы высокі ўзровень. Таму Кебіч – гэта такая супярэчлівая асоба.


Культура - Аўдыя & Відэа-18\nГурт “NABR”, альбом “Наша аўтаномная баявая ракета”\nA.: Наколькі добрым і шматабяцальным было ўражанне ад уступу першага трэка "Аліса", настолькі моцным аказалася расчараванне з надыходам куплета. І зноў — моцны прыпеў... Дваістае меркаванне. І ўсё ж надзея на лепшае ў наступных кампазіцыях. Але — не, і далей не моцна ўразіла. Мітусліва, “нясмачна”, а яшчэ і наяўнасць у тэкстах непадцэнзурных словаў. Для мяне такое недапушчальна. Можа, для кагосьці гэта цікава і жыццёва, але я не стала б слухаць падобную музыку. Манатонная псіхадэліка, якая асабіста ў мяне пакінула вельмі цяжкі асадак і адчуванне безнадзейнасці. А я хачу атрымліваць ад музыкі задавальненне і жаданне жыць!\nB.: Фразу “Аліса, міелафон у мяне!” з серыяла “Госця з будучыні” ў свой час выдатна абыграла каманда “ТТ-34”. Выйшла гэта ў трэшкоравых гамяльчан, натуральна, драйвова-брутальна. У калектыву “NABR” з Брэста з драйвам у кампазіцыі “Аліса”, якая адкрывае рэлiз, таксама ўсё ў парадку — у меру, столькі, колькі і было неабходна танцавальнаму лірычнаму нумару з рэчытатывам у куплетах. У далейшым структура дарожак застаецца практычна нязменнай: з абавязковым рэчытатыў-куплетам; гукавы напор у нейкіх трэках больш акцэнтаваны, у іншых — менш. Тэксты — пра тое, што напаўняе і перапаўняе жыццё сучаснага чалавека дапенсiйнага ўзросту. З безумоўных плюсаў — адвязныя аранжыроўкі, смачныя, разумныя (як у песні “Саня”, напрыклад). Годны ўвагі альтэрнатыўны рок.\nГурт “2morrow2late”, міні-альбом “Alive”\nА.: Вельмі добрае ўражанне засталося ад праслухоўвання гэтага сінгла. Добры шчыльны саўнд, добра выгучаныя гітары, і чуваць, што музыканты вельмі сыграныя. Усё на годным узроўні, але, калі ўжо зусім прыдзірацца, то я звярнула б увагу на вакальныя партыі і лідар-вакал. Галасавыя пачкі не заўсёды ідэальна “будуюць”, хоць шматгалоссе гучыць цікава, месцамі нагадваючы “Queen”. Менавіта шматгалоссе дадае музычным творам пэўны шарм і вылучае гурт з шэрагу многіх. Меладычная музыка з прыгожай гармоніяй робіць гэты, даволі “цяжкі”, калектыў, прывабным для мяне.\nВ.: Два нумары ад аднаго з самых цікавых англамоўных гуртоў Мiнска. Загалоўны трэк — нібы саўндчэкавая рэч, самаразагрэў перад стадыённым сэтам ансамбля, хард-рокавая, лянівая, але з нацягнутым гумовым жгутом нервам. Другая — “Gravity” — не гэтак адносна меладычная, у адрозненне ад папярэдняй кампазіцыi, менш агрэсіўная, але пад радыёфармат не патрапляе. Каманда з ліку тых, хто рэальна можа разгойдваць тысячную пляцоўку: ёсць рэпертуар, уменне спяваць і граць, харызма. Толькі слухачоў няма ў такой колькасці, тых, хто падабаў бы, як беларусы спяваюць на замежных мовах. І няма прадзюсара з грашыма, гатовага рызыкнуць. А таму — згіне калектыў у клубах у бліжэйшую пяцігодку, як піць даць.\nГурт “Teleport”, альбом “Maukliva”\nA.: Вельмі цікавае, новае для мяне гучанне. Незвычайная падача матэрыялу, беларуская мова (шкада, што не ва ўсіх песнях) — відавочныя плюсы альбома. З задавальненнем занурылася ў музычную атмасферу “Teleport”. Нешта касмічнае прысутнічае ў гэтай музыцы. Вельмі камфортна і лёгка кладзецца на вуха, хай і мае нестандартную форму ды нязвыклае аб’ёмнае гучанне. Адчуваецца зладжанасць каманды, дзе і інструменты, і вакал гучаць гарманічна, хоць, дапускаю, гэта стала магчымым дзякуючы працы прафесійнага гукарэжысёра, які стварыў канчатковы саўнд праекта. Неадназначнае меркаванне пакінула пара трэкаў: “Teleport” і “Svietlavy Hod” — какафонiя. Хоць і такое можа мець месца. Напэўна. Магчыма, яны змаглі б стаць, да прыкладу, трэкамі да некаторых сцэн баевікоў або фантастычных фільмаў. Мабыць, гэтыя кампазіцыі я слухаць не буду, а вось астатнія з задавальненнем вазьму сабе ў плэйліст.\nB.: Што адразу прыцягвае ўвагу ў гэтай англа- і беларускамоўнай рабоце — аб’ёмнае гучанне, якое айчынныя музыканты выкарыстоўваюць вельмі рэдка: быццам песні нізка плывуць у недалёкім небе над зямлёй. Дасягаецца гэты эфект вельмі "празрыстым" інструментарыем, “пастэльнымі” вакаламi і шматгалоссем, марудлівай мелодыкай. Прыгожа! Кранае душу, сэрца, галаву і слых! Здаецца, што вось-вось усё павінна ператварыцца ў нейкі спектакль (да канцэптуальных музычных палотнаў гурт слабасць мае), але чагосьці не стае. Можа, паўзы паміж трэкамі таму віной, і іх варта было б запоўніць кампазіцыямі без слоў? І — у дадатак — абмежавацца толькі адной мовай? Адзначу песню “Bely Sum”, першая частка якой просіцца стаць хітовай, але “спекулянтамі” ад рок-н-ролу музыканты праславіцца не хочуць, а таму ўскладнілі дарожку максімальна гарманічна і ператварылі яе ў шматхвiлiннае музычнае кiно, якое складаецца з некалькіх “серый”.\nГурт “Trubetskoy”, кліп на песню “Завяршаецца гульня”\nА.: Кліп пакінуў дзіўны і даволі непрыемны паслясмак. Ці то ад частай змены малюнкаў, якія чаргуюцца з кадрамі-напамінкамі пра лепшыя часы любімага многімі гурта “Ляпіс Трубяцкі”, ці то ад агульнага настрою песні і прадстаўленага відэашэрагу. Прагледзела работу некалькі разоў, але так і не зразумела, што хацелі сказаць ды паказаць аўтары, а некаторыя кадры выклікалі нават унутраны пратэст і абурэнне. Хоць, можа, гэтага і дамагаліся стваральнікі відэа, каб не пакінуць гледача абыякавым. Здалося, што хлопцы хочуць правесці паралель з творчасцю “Ляпіса Трубяцкога” (кадры ў кліпе, тэкст песні), але асабіста для мяне іх творчасць (гурта “Trubetskoy”) ужо зусім іншага фармату. Чакала большага і ад песні і ад роліка.\nВ.: "Гэтым крэслам майстар Гамбс пачынае новую партыю мэблі”, — напісалі класікі ў рамане “Дванаццаць крэслаў”. А гэтым кліпам гурт “Trubetskoy” развітаўся са сваім мінулым, у якім вялікая частка яго ўдзельнікаў выступала пад назвай “Ляпіс Трубяцкі”. “Наша п’еса — драма, наш фінал — ганьба”, — спявае лідар-вакаліст Павел Булатнікаў. Я не быў бы гэткім катэгарычным, як аўтар гэтай кампазіцыі Аляксандр Ролаў, якi ў сярэдзіне 1990-х граў у тады яшчэ не культавым калектыве. Менавіта Ролаў канстатуе, што “так крыўдна, так недарэчна завяршаецца гульня”. На мой погляд, гледзячы з цяперашняй званіцы, у цэлым гістарыяграфія каманды адносiцца, хутчэй, да жанру “трагікамедыя”, якая скончылася, як мне бачыцца, чакана і заканамерна менавіта так, а не інакш. А наогул, “прывітанні” Сяргею Міхалку рассыпаныя ў тэксце шчодра, як і фрагменты творчай жыццядзейнасці “ляпісаў” у роліку. Сумная песня, настальгічна рванае відэа. “Захапіўся барацьбой і бегам”, — пяе Булатнікаў пра былога сябра. Што ж, чакаем адказу ад Міхалка. За ім не заржавее: батл працягнецца, перакананы.


Душавыя галоўкі, душавыя фільтры, душавы шланг - Xinpaez\nРучной душ з керамічнай мінеральнай ...\nНовая тэхналогія Душавы фільтр з водарам з вітамінам С\nСпецыяліст па скуры і валасах\nOEM PP Баваўняны картрыдж для душавой галоўкі\nПіянер фітнесу душа\nРаскошная матавая чорная аздабленне, падвойныя фільтры на заказ\nXinpaez: Спецыяліст у галіне ачысткі вады з 2010 года Кітай Ён быў заснаваны ў 2010 годзе з статутным капіталам 6 мільёнаў юаняў (юаняў). Пад каштоўным кіраўніцтвам нашага дырэктара WenLian Qiao ', мы дасягнулі велізарных поспехаў у гэтай галіне.\nЭлемент фільтра ачышчальніка вады, усталяваны дома, часта мяняецца. Ці можна яго мыць і працягваць выкарыстоўваць? Гэта нядобра! дзеля бяспекі выкарыстання вады ў цэлым, мы лічым, што многія хатнія гаспадаркі ўсталявалі ачышчальнікі вады. Вада з-пад крана цячэ ...\nЗаменіце ў вашым доме «фільтруючы элемент» ачышчальніка вады. Не забудзьцеся вярнуцца і выпіць «чыстай вады»!\nЦяпер умовы жыцця людзей паляпшаюцца і паляпшаюцца, і яны пачалі павышаць якасць жыцця. Незалежна ад таго, ешце, п'еце ці ўжываеце ў жыцці, вы павінны быць здаровымі, і пры неабходнасці вы будзеце выкарыстоўваць некаторыя машыны, каб дапамагчы ...\nКарысны Ці ачышчальнік вады? Чаму ПП бавоўна ставіцца на першае месца? Xinpaez прывядзе вас да разумення баваўнянага фільтра\nУ большасці бытавых ачышчальнікаў вады фільтруючым элементам першай ступені з'яўляецца баваўняны фільтруючы элемент ПП. Фільтруючы элемент першай ступені не толькі непасрэдна ўплывае на якасць вады, але і ўплывае на наступны трохступеністы альбо чатырохступеністы эфект фільтрацыі і тэрмін службы ...


Лашкар-э-Тойба — Вікіпедыя\n«Лашкар-э-Тойба» (Laskar-e-Toiba (LeT) — «Войска праведнікаў») — салафіцкая, джыхадская групоўка. Паўстала як баявое крыло арганізацыі Марказ Дауат-уль-Іршад" (Markaz ud-Dawa-wal-Irshad — Цэнтр вывучэння рэлігіі і сацыяльнага забеспячэння).\nлідар — Хавіз Мухамед Саід\nРэгіён — Пакістан.\n1 Стварэнне і дзейнасць\n4 Дзейнасць у Джаму і Кашміры\n5 Рэформы арганізацыі\n7 Напад на Мумбаі\n8 Арганізацыя нападу\nСтварэнне і дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]\nБыла заснавана Хавізам Мухамедам Саідам і Зафарам Ікбалам у афганскай правінцыі Кунар. Штаб-кватэра знаходзілася спачатку ў Мурыдцэ пад Лахорам (Пакістан), пасля тэрактаў 9.11 пераехала ў Музафарабад. Пасля таго, як дзейнасць «Марказ» забаранілі, змяніла назву на «Джамаат-ут-Дава», якая таксама прадстаўляла сябе як дабрачынная арганізацыя. Пасля нападаў на Мумбаі ў лістападзе 2008 гады яе дзейнасць таксама была забароненай.\nНекаторыя крыніцы паказваюць на цесную сувязь «Лашкар-э-Тойба» з галоўнай пакістанскай спецслужбай ІСІ (службай міжведамаснай разведкі), якая склалася яшчэ ў 80-я гг, калі ІСІ трэніравала маджахедаў для супраціву прасавецкаму рэжыму ў Афганістане. Лічыцца, што ІСІ выкарыстала тэрарыстычную тактыку ў змаганні з Індыяй.\n«Марказ Дауат-уль-Іршат», на базе якой існавала «Лашкар-э-Тойба», была сфарміравана ў 1989 годзе, пад уплывам Абдулы Азама — настаўніка Бен Ладэна. Сам бен Ладэн быў фінансавым донарам гэтай арганізацыі, і «Марказ» лічыцца пакістанскай версіяй «Аль-Каіды». Па звестках з шматлікіх крыніц, некалькі прыналежных яму будынкаў, размешчаных на тэрыторыі плошчай больш 190 акраў, у тым ліку і мячэць, былі падораныя бен Ладэнам (верагодна, праз пасрэдніка), і «Марказ» прымаў у сябе бен Ладэна ў 1992 г.\nБайцы «Лашкар-э-Тойба» хаваюць свае сапраўдныя імёны, выкарыстаючы кунья (мянушкі). Бен Ладэна яны завуць «Шэйхам Абу Абдула». Байцы «Лашкар-э-Тойба» ніколі не голяцца і не стрыгуць валасы і выкарыстоўваюць рытуальныя забойствы, перарэзваючы горлы ахвярам. Паводле пакістанскай газеты The News, «Лашкар-э-Тойба» мае шэсць ваенных трэніравальных лагераў у Пакістане і Кашміры. Акрамя таго, у арганізацыі ёсць каля 2 200 ячэек.\nПасля тэрактаў 11 верасня «Лашкар-э-Тойба» была прызнаная ЗША тэрарыстычнай арганізацыяй у снежні 2001 г., іх рахункі ў ЗША былі замарожаныя, у тым ліку фонд al-Rashid Trust, які падтрымліваў групоўку. У студзені 2002 г. урад Пакістана забараніў «Лашкар-э-Тойба» і замарозіў яе сродкі ў якасці складовай часткі кампаніі прыгнечання ісламскіх экстрэмісцкіх груповак. Дзейнасць «Лашкар-э-Тойба» таксама забаронена ў Індыі, Вялікабрытаніі, краінах Еўрасаюза, Расіі і Аўстраліі. У 2005 годзе «Лашкар-э-Тойба» і JuD пашырылі свой уплыў у Кашміры пасля разбуральнага землетрасення, калі ўдзельнікі гэтых арганізацый першымі пачалі аказваць дапамогу насельніцтву.\nІдэалогія «Лашкар-э-Тойба» выходзіць за рамкі змагання за аддзяленне ад Індыі Джаму і Кашміра. Адна з праграмных брашур завецца «Чаму мы вядзем джыхад», і ў ёй гаворыцца і аб узнаўленні ісламскага кіравання ў некаторых частках Паўднёвай Азіі, Расіі і нават Кітая. Таксама яны выступаюць за аб'яднанне ўсіх рэгіёнаў, навакольных з Пакістанам, дзе пражываюць мусульмане. Заяўлялі, што будуць дапамагаць «Аль-Каідзе» і талібам супраць Паўночнага Альянсу і ЗША.\nХавіз Мухамед Саід — заснавальнік «Лашкар-э-Тойба», цяпер амір яе палітычнага крыла JuD.\nЗакі-ур-Рэхман Лахві — адзін з заснавальнікаў «Лашкар-э-Тойба». Быў вярхоўным камандуючым аперацыямі арганізацыі ў Кашміры і ўдзельнікам Генеральнай Рады LeT.\nЮсуф Музаміл — лічыцца адным з арганізатараў нападу на Мумбаі.\nЗарар Шах — адзін з асноўных сувязных з пакістанскіх спецслужб ІСІ і кіраўнік па сувязях. Таксама называлі арганізатарам нападаў на Мумбаі. Лічыцца тым чалавекам, які звязваўся па тэлефоне з баявікамі і каардынаваў іх дзеянні. 10 снежня 2008 года арыштаваны ў Пакістане.\nМухамед Ашраф — адказвае за фінансы групоўкі. Быў уключаны ЗША ў спіс фундатараў тэрарызму ў 2008 годзе, але яго прамой сувязі з мумбайскімі тэрактамі не ўсталявана. Па некаторых дадзеных, памёр у 2002 годзе ад хваробы (аднак доказаў не прадстаўлена).\nМахмуд Махамед Ахмед Бахазід — лідар арганізацыі ў Саудаўскай Аравіі і адзін з яе фінансістаў. Прамой сувязі з нападамі на Мумбаі не ўсталявана, але занесены ЗША ў ліст фундатараў тэрарызму.\nДзейнасць у Джаму і Кашміры[правіць | правіць зыходнік]\nПа спосабу дзеяння гэта добра спланаваныя напады на сілы бяспекі і масавыя забойствы мірных жыхароў немусульман. Пасля Каргільскай вайны ў траўні-ліпені 1999 года (памежны ўзброены канфлікт паміж Індыяй і Пакістанам), калі пакістанскім войскам і паўстанцам, уключаючы LeT, прыйшлося адысці за кантрольную лінію, было вырашана ўжываць тактыку суіцыдальных нападаў малых груп федаінаў (па 2-5 чалавекі), якія нападалі бы на індыйскія сілы бяспекі і лагеры. Напрыклад, два федаіна напалі на базу сіл бяспекі ў Срынгары 26 сакавіка 2001 года і расстралялі чатырох індусаў да таго, як іх саміх застрэлілі. Акрамя гэтага, паўcтанцы з LeT нападалі на вёскі індусаў і сікхаў і забівалі жыхароў. Так толькі ў 1999 годзе LeT узяла адказнасць за 35 з 42 суіцыдальных нападаў, гэта прыцягнула да арганізацыі вялікую ўвагу. Арганізацыя нясе адказнасць за рэгулярныя акцыі супраць мірнага насельніцтва, такія як забойства 25 чалавек падчас вяселля ў Додзе (Джаму) у чэрвені 1998 года.\nРэформы арганізацыі[правіць | правіць зыходнік]\nПад ціскам пакістанскіх улад кіраўніцтва «Марказ» пачало рэформу арганізацыі. «Марказ» сцвярджала, што арганізацыя была ператвораная ў два незалежныя крылы. Адно (пад шыльдай партыі «Джамаат-ут-Дава») на чале з Хавізам Мухамедам Саідам займаецца прапаведніцкай дзейнасцю. А таксама кіруе бальніцамі, школамі, аказвае дапамогу насельніцтву пасля землетрасеннеаў. Іншае працягнула супраціўленне ў Кашміры пад кіраўніцтвам кашмірскага настаўніка Маўланы Абдулы Вахіда. Аднак нават пасля забароны ў 2002 годзе, як пісалі пакістанскія СМІ, LeT працягвала атрымліваць падтрымку ад ваенных афіцэраў і супрацоўнікаў ІСІ.\nХавіз Мухамед Саід, прафесар ісламу Тэхналагічнага ўніверсітэта ў Лахоры, стаў амірам партыі «Джамаат-ут-Дава». Пасля нападу на горад Калучак у маі 2002 гады (у індыйскім Кашміры), улады Пакістана арыштавалі яго і пратрымалі ў зняволенні амаль 11 месяцаў. Яшчэ раз яго арыштавалі ў 2006 годзе за падбухторванне да паўстання, неўзабаве вызвалілі па рашэнню Вярхоўнага суда да святога свята Рамадан. «Джамаат-ут-Дава» вяла ў той момант шырокую выдавецкую дзейнасць, друкавала тры часопісы і нават адзін часопіс для дзяцей.\nНаступствы нападу на Мумбаі для групоўкі. У арганізацыі тэрактаў у Мумбаі індыйскія ўлады абвінавацілі LeT, а таксама «Джамаат-ут-Дава», якая была легальным прыкрыццём групоўкі.\n7 снежня 2008 года пакістанскае войска пачало аперацыю супраць іх і накрыла цэнтр «Джамаат-ут-Дава» (ДУД) у Шавай Нулі, у 5 км ад Музаффарабада, сталіцы пакістанскага Кашміра. 20 членаў LeT былі арыштаваныя, у т.л. Закі-ур-Рэхман Лахві (Zaki-ur-Rehman Lakhvi), якога лічаць галоўным арганізатарам нападаў.\nПасля нападаў на Мумбаі ЗША, Савет Бяспекі ААН, а потым і Пакістан прызналі «Джамаат-ут-Дава» тэрарыстычнай арганізацыяй, замарозілі ўсе рахункі, улады Пакістана паабяцалі зачыніць усе іх офісы ў краіне. Тады ж у Лахоры пад хатні арышт на тры месяцы ўзялі заснавальніка «Лашкар-э-Тойба» Хавіза Мухамеда Саіда, які адмаўляў сваю прыналежнасць да тэрактаў, сцвярджаючы, што вядзе толькі прапаведніцкую дзейнасць. Акрамя Муххамеда Саіда, Рада бяспекі ААН прызнала яшчэ траіх лідараў LeT тэрарыстамі: гэта яе аператыўны кіраўнік Закі-ур-Рэхман Лахві (яго арыштавалі), Хаджы Мухаммад Ашраф (Haji Muhammad Ashraf), Махмуд Махаммад Ахмед Бахазік (Mahmoud Mohammad Ahmed Bahaziq). Ім замарозілі банкаўскія актывы, забаранілі выезд за мяжу.\nАдказнасць за тэракты ўзяла на сябе раней невядомая арганізацыя «Дэкан муджахідзін», хоць індыйская паліцыя назвала «Лашкар-э-Тойбу» ў якасці арганізатара адразу ж пасля допыта адзінага захопленага жывым тэрарыста: Аджмаль Касаб сцвярджае, што прайшоў падрыхтоўку ў лагеры LeT у Пакістане. Тым не менш, «Лашкар-э-Тойба» адмаўляе сваё дачыненне да нападу на Мумбаі.\nУ снежні 2000 г. Ашфак Ахмед, тэрарыст-смяротнік з LeT, здзейсніў напад на Чырвоны форт, знак індыйскай незалежнасці ў Дэлі, забіўшы пры гэтым трох чалавек, сярод якіх быў адзін індыйскі ваенны. Пад час нападаў на аэрапорт у Срынагары ў студзені 2001 г. былі забіты пяць індыйцаў; пры нападзе на паліцэйскі ўчастак у гэтым жа горадзе загінула па меншай меры восем паліцыянтаў і яшчэ некалькі было паранена.\nУ красавіку 2001 г. пры нападзе на атрад індыйскіх сіл памежнай бяспекі былі забіты як мінімум чатыры чалавека.\nСа снежня 2001 г. «Лашкар-э-Тойба» арганізавала шматлікія напады як на прадстаўнікоў індыйскіх сіл бяспекі ў Кашміры.\n13 снежня 2001 гады байцы гэтай групоўкі атакавалі індыйскі парламент, што ледзь не справакавала ядзерную вайну паміж Індыяй і Пакістанам.\n14 мая 2002 гады LeT (і арганізацыя, якая служыла яе шыльдай, групоўка аль-Мансура), як відаць, прынялі ўдзел у нападзе ў г. Калучак (індыйскі сектар Кашміра), аб'ектам якога былі як грамадзянскія асобы, так і індыйскія сілы бяспекі. У выніку гэтага нападу загінула больш 30 чалавек, 27 з якіх — грамадзянскія асобы (16 жанчын і дзяцей), паранена 48 чалавек, 35 з якіх былі грамадзянскімі асобамі. Урад Пакістана арыштаваў кіраўніка LeT Хафіза Махаммада Сайда, неўзабаве пасля гэтага нападу і пратрымаў яго ў зняволенні амаль 11 месяцаў.\nНапад на Мумбаі[правіць | правіць зыходнік]\n26 лістапада 2008 гады ўвечар група баевікоў правяла серыю скаардынаваных нападаў на фінансавую сталіцу Індыі Мумбаі. Тэрарысты былі ўзброеныя аўтаматычнай зброяй і гранатамі.\nІндыйскія сілы бяспекі (National Security Guards) распачалі аперацыю па вызваленні заложнікаў «Чорны тарнада», якая працягвалася да 29 лістапада. 195 чалавек загінула, 293 атрымалі раненні.\nУ аперацыі па вызваленню былі задзейнічаны сілы Нацыянальнай гвардыі бяспекі (NSG), некалькі сотняў ваенных спецпназаўцаў і некалькі дзясяткаў спецназаўцаў з падраздзялення марскога спецназа MARCOS.\nАсноўныя напады былі арганізаваны ў паўднёвай частцы горада. Баявікі атакавалі 9 аб'ектаў: чыгуначны вакзал, гатэлі «Тадж Махал Палас», «Аберой Трайдэнт», Кама Шпіталь, Нарыман-хаус (цэнтр хасідаў), Леапольд-кафэ, Метра-сінема, Каледж Св. Хаўера. Выбухі таксама адбыліся ў гарадскім порце, у доках Мазагаон. У прыгарадзе Віль Парле адбыўся выбух у таксі. У будынках баявікі адкрылі стральбу і захапілі заложнікаў. Да 28 лістапада ўсе будынкі, акрамя гатэля «Тадж-Махал», былі вызваленыя паліцыяй і сіламі бяспекі. Гатэль вызвалілі 29 лістапада.\nТэрарысты прыплылі ў Мумбаі з Карачы на катарах. Прычым 26 лістапада, калі два катары з групай гаварыўшых на ўрду мужчын прыплылі на востраў Калаба (Мумбаі), іх заўважылі мясцовыя рыбакі і паведамілі аб гэтым у паліцыю, але там не надалі інфармацыі вялікага значэння.\nЧыгуначны вакзал быў атакаваны дзвюма баявікамі прыкладна ў 21.20 па мясцовым часе, аднаго з якіх — Аджмаля Касаба — потым захапілі жывым. Яны адкрылі агонь з АК-47, у выніку загінулі па меншай меры 10 чалавек. У гатэлі «Тадж-Махал» два тэрарысты спачатку адкрылі стральбу, а потым захапілі заложнікаў, уключаючы турыстаў з заходніх краін. У гатэлі «Аберой-Трайдэнт» у заложніках апынуліся каля 40 чалавек. У «Тадж-Махале» пасля адбылося шэсць выбухаў і адзін у «Аберое», гатэлі загарэліся. (У «Тадж-Махале» у той момант спыніліся члены дэлегацыі Еўрапарламента па міжнародным гандлі).\nУ першы дзень аперацыі загінуў шэф антытэрарыстычнага аддзела паліцыі Хемант Каркарэ, пры штурме лякарні «Кама». Пасля 2-х сутак выбухаў і перастрэлак будынкі былі вызваленыя. Самым апошнім вызвалілі «Тадж-Махал» 29 лістапада. Тэрарысты-ўдзельнікі нападу на Мумбаі\nУ выніку трох дзён баёў 9 тэрарыстаў былі забіты, 1 захоплены жывым. Усе баевікі былі вельмі маладымі. Камера на чыгуначнай станцыі зафіксавала ўсмешлівага юнака азіяцкага выгляду ў футболцы і з аўтаматам. Гэта быў Аджмаль Амір, другі тэрарыст — Ісмаіл Хан. Усім было каля 20 гадоў, былі апрануты ў джынсы і T-шоткі. Пазней паліцыя высветліла іх імёны:\nАджмаль Амір (Ajmal Amir) з Фарыдкота, Абу Ісмаіл Драпака Ісмаіл Хан (Abu Ismail Dera Ismail Khan) з Драпака Ісмаіл Хан, Хавіз Аршад (Hafiz Arshad) і Бабр Імран (Babr Imran) з Мултана, Джайвд (Javed) з Акары, Шааіб (Shoaib) з Наравала, Назін (Nazih) і Наср з Файзалабада, Абдул Рахман (Abdul Rahman) з Арыфваллы, Фахад Улла (Fahad Ullah) з Дыпалпур Талукі.\nДва (Аджмаль Амір і Абу Ісмаіл) атакавалі чыгуначную станцыю, затым завалодалі паліцэйскім аўтамабілем каля Кама-шпіталя, расстраляўшы паліцыянтаў, і захапілі будынак «Метра-сінема», Каледж Св. Хаўера. Чацвёра тэрарыстаў напалі на «Тадж-Махал», 2 на гатэль «Аберой», 2 на «Нарыман-хаус».\nЗахоплены тэрарыст Аджмаль Амір (Mohammad Ajmal Amir Iman). Яго імя таксама мае варыянты: Азам Амір Касаб (Azam Amir Kasav), Аджмаль Амір Камаль (Ajmal Amir Kamal) і інш. На момант тэрактаў яму споўніўся 21 год, родам з Фарыкота, правінцыя Пенджаб, Пакістан. Быў адным з пяці дзяцей у беднай сям'і. Большасць жыхароў вёскі дрэнна адукаваныя і жывуць у галечы. На адным з будынкаў напісана: "Ідзіце на джыхад. «Марказ Дауат-уль-Іршаад» (бацькоўская арганізацыя LeT). Махамед хадзіў у школу да 13 гадоў, потым працаваў разам з братам у Лахоры, затым вярнуўся дадому. Пасля сваркі з бацькам у 2005 годзе з-за таго, што бацька не даў яму новай адзежы, пакінуў хату. Пасля быў замешаны ў рабаванні. У снежні 2007 года ў Равалпіндзі спрабаваў купіць зброю, дзе сустрэў чалавека з «Джамаат-ут-Дава», пасля размовы з якім вырашыў прайсці курс навучання ў LeT, які завяршыўся ў лагеры «Марказ Тойба». Існуюць таксама звесткі, што ён бегла гаварыў па-англійску. Паліцыя Мумбаі таксама заяўляла, што ён гаворыць на хіндзі. Падазраецца, што ён быў адным з 25 мужчын, што прайшлі навучанне марской справе, у лагеры Музаффарабаде ў пакістанскім Кашміры. Па некаторых звестках, Закі-ур-Рэхман Лахві (Zaki-ur-Rehman Lakhvi), адзін з кіраўнікоў LeT, прапаноўваў яго сям'і вялікую суму грошай за ўдзел у тэрактах. Пасля нападаў на Мумбаі сям'я пакінула сваю хату і схавалася ў невядомым кірунку.\nГрупа з 25 чалавек мінула розныя этапы навучання:\nпсіхалагічная падрыхтоўка: на гэтым этапе распавядаецца аб «зверствах» індусаў, аб масавых забойствах мусульман у Джаму і Кашміры, а таксама прыгнятаннях мусульман у іншых рэгіёнах: Палесціна, Чачня.\nДухоўная падрыхтоўка. Уключае цытаванне Карана і лекцыі аб узнагародзе за «джыхад», пад якім разумеецца ў т.л. самаахвяраванне праз самападрыў.\nБазавы курс ваеннай падрыхтоўкі і тэрарыстычных метадаў.\nПрадвінуты курс. Праводзіцца ў лагеры побач з Маншэрай. Уключае валоданне зброяй і выбуховымі рэчывамі. Праводзіўся пад кіраўніцтвам адстаўнікоў з пакістанскага войска, курсы выжывання.\nАпошні. Навучанне ў маленькай групе навыкам марскога спецназа і навігацыі. Яго мінулі баявікі, адабраныя для нападу на Мумбаі. Іх таксама вучылі, як выжыць на моры, на сушы, як кантраляваць смагу і голад.\n10 з гэтых 25 адабралі для місіі ў Мумбаі. Пасля допытаў Касаба паліцыя паведаміла, што баявікоў трэніравалі на працягу года адстаўныя афіцэры пакістанскага войска.\nАджмаля Аміра затрымалі, калі ён спрабаваў уцячы з горада. Ён прызнаўся, што спадарожнікавымі тэлефонамі, аўтаматамі, рэвальверамі, сухой садавінай і картамі мясцовасці іх забяспечыў куратар. Ён таксама прызнаўся, што гэта ён з Ісмаіл Ханам застрэлілі начальніка антытэрарыстычнага падраздзялення. Ён пацвердзіў, што раней спыняўся ў гатэлі «Тадж-Махал» ў нумары 630, дзе схавалі амуніцыю. У іх першапачатковыя планы ўваходзіла захапіць заходніх турыстаў, а мусульман адпусціць. 3 снежня паліцыя абясшкодзіла бомбу на чыгуначнай станцыі, месцазнаходжанне якой паказаў затрыманы баявік. Ён сказаў, што зрабіў усё гэта «дзеля Алаха».\n«Нам сказалі, што наш вялікі брат Індыя так багаты, а мы паміраем ад галечы і голаду. Мой бацька ніколі не мог накарміць нас уволю. Мне было абяцана, калі яны пазнаюць, што я ажыццявіў аперацыю на 150 000 Rs, т.е. каля 4000 дол», — сказаў Касаб паліцыі. Таксама ён прасіў нікому не паведамляць, што ён выжыў, бо асцерагаўся, што людзі з «Лашкар-э-Тойба» заб'юць яго. Тэсты паказалі, што падчас нападу ён знаходзіўся пад моцным уздзеяннем наркотыкаў. Паліцыя высветліла падчас допытаў, што тэрарысты планавалі забіць па меншай меры 5 тысяч чалавек і цалкам разбурыць «Тадж-Махал» як знак Бамбея, а таксама падарваць фондавую біржу.\nАрганізацыя нападу[правіць | правіць зыходнік]\nПа дадзеных, якія патрапілі ў СМІ з мясцовай паліцыі, захоплены баявік Аджмаль Амір прызнаўся, што тэрарысты карысталіся дапамогай жыхароў Мумбаі. Яны выкарысталі тры індыйскія SIM-карты для тэлефонаў. У сувязі з гэтым былі арыштаваныя Таусіф Рэхман і Міхтар Ахмад, два індыйскія жыхары родам з Срынгара (Кашмір). Паліцыя згадвала Фахіма Ансары, аператыўніка з індыйскай LeT, арыштаванага ў лютым 2008 гады, які правёў разведку аб’ектаў для лістападаўскіх нападаў.\nЗробленыя пазней тэсты крыві тэрарыстаў паказалі, што падчас нападаў яны знаходзіліся пад уздзеяннем ЛСД, і какаіну і гэта дазволіла ім заставацца бадзёрымі на працягу 50 гадзін. Таксама на месцы тэрактаў былі знойдзеныя шпрыцы. Акрамя таго, выяўленыя сведчанні ўжывання баявікамі стэроідаў.\nGND: 7858550-8 · LCCN: no2004018708 · SUDOC: 155687174 · VIAF: 136389603 · WorldCat VIAF: 136389603\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Лашкар-э-Тойба&oldid=3793719"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 10:57, 17 лютага 2021.


29 лістапад 2021, 10:35\nМашына беларускіх памежнікаў ля польскай мяжы. Архіўнае фота.\nНа межах Беларусі астаецца напружанасьць, выкліканая тысячамі мігрантаў, якія шукаюць магчымасьцяў трапіць у краіны Эўразьвязу.\nЯк паведаміла польская Памежная варта, за нядзелю, 28 лістапада было 92 спробы нелегальнага перасячэньня мяжы. Гэта істотна меней, чым у папярэднія дні, калі фіксаваліся сотні спробаў. 7 мігрантаў атрымалі пастановы аб неабходнасьці неадкладна пакінуць тэрыторыю краіны.\nАднак дайшло і да намаганьняў прарваць мяжу. Сілавым спосабам трапіць у ЭЗ хацелі 33 чалавекі, аднак мігрантаў не пусьцілі польскія памежнікі. У службе адзначылі, што штурм рыхтавалі беларускія сілавікі.\nМігранцкі крызіс — 2021. Асноўнае\nУ Расеі абвясьцілі ў вышук брата Аляксея Навальнага\nБеларуская чыгунка часткова аднавіла онлайн-куплю квіткоў на цягнікі пасьля ўзлому электроннай сыстэмы\nБеларуская мытня не пусьціла 29 грузавікоў з харчаваньнем з прычыны эмбарга\nЖыхарку Менску будуць прымусова лячыць за дзьве бутэлькі, кінутыя цераз агароджу рэзыдэнцыі Лукашэнкі


Паказаць змены з 26 красавіка 2019 13:31\nМашынабудаванне; 13:11 -1 Чаховіч Уладзіслаў Размовы уклад Перасылае да Машынабудаванне i металаапрацоўка Тэг: Новая перасылка\nН Машынабудаванне; 13:10 +78 Чаховіч Уладзіслаў Размовы уклад Новая старонка: '.#REDIRECT Машынабудаванне i металаапрацоўка'\nMichelin [неправер.]; 11:07 -418 Billinghurst Размовы уклад Адкат версіі 3358564 аўтарства 176.109.235.174 (размова); xwiki spam, non-authoritative Тэг: Адмена\nMichelin [неправер.]; 11:05 +418 176.109.235.174 Размовы Адкат версіі 3358492 аўтарства Billinghurst (размова) Тэг: Адмена\nдр Michelin; 07:57 -418 Billinghurst Размовы уклад Праўкі аўтарства 92.37.153.132 (размова) адкочаныя; вернута апошняя версія аўтарства Vit Koz Тэг: Адкат\nУзята з "https://be.wikipedia.org/wiki/Адмысловае:RecentChangesLinked/Alstom"