Библиотека Новости Разное Юрыдычная кансультацыя. Ці можна прымусіць мужа-фіна вярнуцца ў Беларусь разам з дачкой?\n«Мой муж – фін. На лета ён паехаў з нашай 10-гадовай дачкой адпачыць да сябе на радзіму. Пачалася школа, а яны так і не вярнуліся. Ён кажа, што Паліна прывыкла, збіраецца вучыцца ў Фінляндыі, вяртацца не хоча. Пагаварыць з ёй ён мне не дае. Ці можна прымусіць яго вярнуцца ў Беларусь разам з дачкой? Я ж не пагаджалася на тое, каб яна там засталася жыць».\nНадзея М., Мінск\n– Беларусь з'яўляецца ўдзельнікам Канвенцыі аб грамадзянскіх аспектах міжнароднага выкрадання дзяцей ад 25 кастрычніка 1980 года. Гэты дакумент скіраваны на забеспячэнне неадкладнага вяртання непаўналетняга ў краіну пастаяннага пражывання, калі ён быў вывезены адным з бацькоў у іншаземную дзяржаву з парушэннем правоў апекі або доступу другога з бацькоў, – тлумачыць Марына ЖАНДАРАВА, начальнік аддзела выканання міжнародных дагавораў упраўлення міжнароднага супрацоўніцтва Міністэрства юстыцыі Беларусі. – Той з бацькоў, хто перамяшчае малога за мяжу без згоды другой «паловы», парушае права дзіцяці на стасункі з абодвума бацькамі, якое замацавана ў Канвенцыі аб правах дзяцей. Калі дамовіцца паміж сабой мірна не атрымліваецца, перш за ўсё дзеля інтарэсаў дзіцяці, пачынаюць дзейнічаць механізмы Канвенцыі.\nВы маеце права звярнуцца з заявай аб вяртанні дзіцяці, калі дзяржава, куды перавезлі дзіця, з'яўляецца ўдзельнікам Канвенцыі. (Беларусь далучылася да Канвенцыі аб грамадзянскіх аспектах міжнароднага выкрадання дзяцей у 1997 годзе.)\nФорма заявы аб вяртанні дзіцяці змешчана на сайце Міністэрства юстыцыі («Дзейнасць» – «Міжнароднае супрацоўніцтва» – «Міжнародная прававая дапамога» – «Канвенцыя аб грамадзянскіх аспектах міжнароднага выкрадання дзяцей ад 25 кастрычніка 1980 года»).\nЗаявы і дакументы да яе павінны суправаджацца перакладам на афіцыйную мову дзяржавы, якая запытваецца. Пакет дакументаў трэба накіраваць у Мінюст для наступнай перадачы яго кампетэнтнаму органу іншаземнай дзяржавы, дзе знаходзіцца дзіця, альбо можна самастойна накіраваць іх адразу ў адпаведную ўстанову ў Фінляндыі.\nПапярэджу, што адзін з бацькоў або асоба ці арганізацыя, якія маюць права апекі адносна дзіцяці, могуць звярнуцца з заявай аб вяртанні непаўналетняга пры адначасовым выкананні наступных умоў. Дзіцяці не споўнілася 16 гадоў. Перад вывазам за мяжу яно стала пражывала ў краіне – удзельніцы Канвенцыі і перамешчана ў іншую дзяржаву, якая таксама ўдзельнічае ў Канвенцыі. (Фінляндыя – удзельнік Канвенцыі, як і больш за 100 іншых краін свету.) На момант перамяшчэння правы апекі адносна дзіцяці ажыццяўляліся эфектыўна або маглі б здзяйсняцца, калі б малога не вывезлі.\nПрымаючы рашэнне аб вяртанні, суды ўлічваюць такія моманты, як працягласць і перыядычнасць, умовы і прычыны знаходжання дзіцяці ў дзяржаве і пераезд сям'і ў гэтую краіну. Прымаюцца да ўвагі таксама нацыянальнасць малога, веданне мовы, сямейныя і сацыяльныя сувязі дзіцяці ў дзяржаве.\nЗ дзесяці гадоў, дарэчы, суд ужо можа ўлічваць жаданне самога дзіцяці наконт таго, з кім з бацькоў яно хоча застацца. Разам з іншымі абставінамі меркаванне малога будзе ўлічвацца судом пры вынясенні рашэння.\n«Звязда», 28 лістапада 2019 г.


"Які" працуе лепш за ўсё, каб закрыць патэнцыйных кліентаў? | Martech Zone\nЧацвер, Ліпень 21, 2011 Асяроддзе, Кастрычнік 26, 2011 Douglas Karr\nЯ чытаў на галіновым форуме, дзе наведвальнік спытаў "Які" сродак лепш за ўсё падышоў, каб закрыць патэнцыйны кліент, які закрыўся не адразу. Гэта вельмі своеасаблівае пытанне, улічваючы, што на працы так шмат зменных. Якая галіна? Кошт кантракту? Дэмаграфічная або фірмаграфічная інфармацыя будучай кампаніі? Яны ў той сферы, дзе перспектывы дасведчаныя ў Інтэрнэце? Гэта рэгіянальны бізнес ці нацыянальны бізнес?\nЯк вызначыць аналіз галавы ў галаву паміж асяроддзямі? Рэклама платнага пошуку напісана інакш, чым, напрыклад, загаловак старонкі і метаапісанне. Ці лепш адзін за другі? Вы не будзеце ведаць, пакуль не паспрабуеце кожны з іх падрабязна для кампаніі, якую вы праводзіце. Для гэтага трэба правесці нямала выпрабаванняў.\nАкрамя таго, 1 + 1 часам роўны 3 і больш, калі гаворка ідзе пра асяроддзя. Магчыма, вы хочаце зрабіць рэкламу ў Facebook, якая вядзе да паведамлення ў блогу, што прымушае карыстальнікаў націскаць на заклік да дзеяння і рэгістравацца на электронны ліст. Тады ... вы можаце капнуць 6-месячную кампанію на перспектыву і атрымаць цудоўны водгук праз 3 месяцы. "Які" сродак сапраўды працаваў тут?\nУ спажыўцоў і бізнесу перспектывы таксама розныя намер пры спажыванні кожнага тыпу асяроддзя. Напрыклад, паведамленне ў блогу, знойдзенае ў звычайным пошуку, можа падштурхнуць цікаўнасць патэнцыялу і падштурхнуць яго да падпіскі альбо загрузкі дакумента. Аднак іх мэта не можа быць на самой справе набыць ... проста паглядзець. Вось чаму неабходна перыядычна збіраць іх інфармацыю і ўтрымліваць іх. Гэта таксама выдатная ідэя звязацца з імі праз сацыяльныя сеткі. Калі яны знаходзяцца гатовы купіць ... вы будзеце на ўвазе.\nДля ўсіх нашых кліентаў мы рэалізуем рэалізацыю маркетынгу на розных каналах. Часам мы ствараем дадаткі, якія выклікаюць увагу і аўтарытэт ... іншы раз мы можам нават накіраваць іх на традыцыйныя сродкі масавай інфармацыі, такія як прамая пошта. Мы ўпарта працуем над тым, каб гарантаваць, што мы не раздзіраем бюджэт на адным сродку, і мы імкнемся, каб усе сродкі падтрымлівалі адзін аднаго.\nВаша база перспектыў моцна размеркавана паміж усімі гэтымі сродкамі - мабільнымі, відэа, сацыяльнымі, пошукавымі, традыцыйнымі, геаграфічнымі, электроннымі, блогамі, платнай рэкламай, спонсарствам, прэс-рэлізамі, інфаграфікай і г. д. Замест таго, каб выбіраць адзін за аднаго, пачніце з той, дзе вы мелі нейкі досвед, асвоіце яго, а потым пачніце дадаваць на яго па адным носьбіце.


Святы Віфлеемскі агонь дастаўлены ў Беларусь - 20.12.2019, Sputnik Беларусь\nУ рэспубліку Віфлеемскі агонь прывозяць ужо больш за 20 гадоў - яго беларускім скаўтам на мяжы перадаюць польскія харцэры. 20.12.2019, Sputnik Беларусь\nрэлігія, у беларусі, навіны , рыма-каталіцкі касцёл у беларусі\n© Sputnik / Виктор ТолочкоАгонь штогод прыносіцца з Віфлеема ў Вену\nМІНСК, 20 сне - Sputnik. Каталіцкія скаўты даставілі агонь з Віфлеема ў Гродна, паведамілі ў Гродзенскай дыяцэзіі РКЦ.\nТрадыцыйна агонь прывезлі ў рэспубліку з тэрыторыі Польшчы, у кафедральны касцёл Святога Францішка Ксаверыя ён быў унесены ў пятніцу.\nГродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч адзначыў, што прыбыццё ў рэспубліку Віфлеемскага агню нагадвае вернікам, што ўжо хутка ў краіне будзе адзначацца адзін з галоўных каталіцкіх святаў - Раство Хрыстова.\nЁн таксама падзякаваў скаўтам, якія з агнём адправяцца з Гродна ў іншыя каталіцкія мясціны Беларусі.\nПрыгожую перадкалядную традыцыю распаўсюджваць Віфлеемскі агонь упершыню правялі ў 1986 годзе, каб падтрымаць людзей з інваліднасцю напярэдадні Раства. Яе тут жа падхапілі еўрапейскія скаўты і зрабілі яе штогадовай. З тых часоў напярэдадні каталіцкага Раства аўстрыйскія скаўты бяруць агонь ад негасімай лампады ў базыліцы Нараджэння ў Віфлееме і самалётам дастаўляюць яго ў Аўстрыю. Пасля ўрачыстых набажэнстваў часцінкі святога полымя раз'язджаюцца па еўрапейскіх краінах. У рэспубліку Віфлеемскі агонь прывозяць ужо больш за 20 гадоў - яго беларускім скаўтам на мяжы перадаюць польскія харцэры.


Як жылі, жаніліся, у Амерыку на заробкі ездзілі ды ад вайны ўцякалі: маналог касаўчанкі пра жыццё ў мінулым стагоддзі - Першы Рэгіён\nСр 05 августа, 15:52\nЯк жылі, жаніліся, у Амерыку на заробкі ездзілі ды ад вайны ўцякалі: маналог касаўчанкі пра жыццё ў мінулым стагоддзі\nИстория Алесь Зайка\n12:52 27 апреля 2018 915\nГэты запіс зроблены ў далёкім 1996 годзе. Нарадзілася Марыя Аляксееўна ў вёсцы Заполле Івацэвіцкага раёна, замуж выйшла ў Косава, дажывала век у дачкі ў Ружанах. Не стала яе ў 2005 годзе. Пад час сустрэч ад саёй зямлячкі я запісаў амаль пяцьдзесят народных песень. Мела прыемны голас, светлую галаву, добрую душу. Яе лёс доўга хваляваў мяне, уражваў чалавечай мудрасцю. Марыя Аляксееўна, спраўджваючы вашу волю, пакуль што не называю ваша прозвішча. Але мне вельмі хочацца, каб пра вас ведалі іншыя людзі.\n“Ой, Шурачка, не буду я табе ні спяваць даўнейшых песень, ні ўспамінаць пра даўнейшае, як ні прасі. Памятаеш, як на Сёмуху ты ў мяне быў? І наспявалася я тады, і наўспаміналася ўсяго-усяго. Паехоў ты ўжо надвячорком, а я павячэрала, лягла спаць, а заснуць не магу. Як пачала перабіраць у памяці, як маленькая была, як у дзявоцтва ўбіралася, як жыла пры тату і мамі, пры братах і сёстрах, ажно жаль некі ўзяў.\nЯк гэто хутко мінуласё. А жытка мая ўся перад вачыма стаіць.\nЯ табе не казала: бацько мой старым кавалером ажаніўся. Сям’я бацькава была велькая, але дружная. Самых двое і дзяцей шэсцяро: пяць сыноў і дачка Марылька. Дзеда Якава я кепско помню: маленькая была, як памёр, а бабу Тэклю добра памятаю. Дванаццаць мне было, як памярла, у 1934 годзі. Сівенькая такая,маленькая. Усё брала мяне ў цэркоў у Бялавічы. Ідзем па сцежцы, а жыто вышэй нас, а яна мне ўсё расказвае ці песні пяе. Ад яе я і навучылася.\nА падрасла, то трэба мацяры памагаць, бо я самая старэйшая з дзяцей была. То ўжэ з бабай менш была. Я ў полі, а яна дома, з меншымі дзецьмі. На святы ці нядзелькай хадзілі з ёю па грыбы ды па ягады.”\nПрацавалі на яўрэяў\n“Але забегла я наперад. І бацько мой, Аляксей, тожа быў старэйшы ў сям’і. Расказвоў, зямлі было ў іх мало: чацвяртуха – чатыры дзесяціны зямлі і дзесяціна балота ў Віжджарах. Увабраўся мой бацько ў сілу, і дзед аддаў яго да жыда Боруха ў Косаво, на смольню. Карчаваў пне на выразаных дзялянках, вазіў, калоў, а з гэтых смалістых карчоў рыцыну гналі. А драўляны вугаль вязлі па чыгунцы ў Клайпеду, грузілі на параход і адпраўлялі ў Амерыку. А там ужэ брат Боруха Янкель гэты вугаль прадаваў. Добры з гэтаго мелі барыш. Гэдак мне бацько гаварыў”.\nЯк бацька ў Амерыку на заробкі трапіў\n“І вось аднаго разу прысылая пісьмо Янкель Боруху, брату свайму. Піша ў пісьме, каб ён тут знайшоў якого добраго дужаго хлопца і адправіў да яго ў Амерыку, бо яму трэба добры памочнік. А бацько мой быў рослы, дужы хлопяц. Паклікоў Борух дзеда ды кажа: “Якоў, хай едзя твой Аляксей да нашаго Янкеля ў Амерыку, хай заробіць там добрых грошай – далярамі завуцца. То купіш зямлі сабе, сенакосу, станеш багаты”.\nІ не паахвочвоў дзед, надто шкадаваў старэйшаго сына, але ўпрасіў Борух: “Згаджайся, Якоў, добра яму там будзя”.\nВось так мой бацько ў 1914 годзі трапіў у Амерыку. Як дабіраўся? А так, як вугаль вязлі. Да Клайпеды па чыгунцы ў вагоні, а там тайно бацька на цеплаходзі перавязлі ў Амерыку. Яўрэі. Там яго Янкель сустрэў, прыставіў вартаўніком да складоў з гэтым вугалём, бо кралі много. Дакументоў у бацькі німа: днём нідзе не пакажацца – паліцыі баіцца. Так і жыў: ноч пры складах, а днём там жа , нека хатка ля складоў была, казаў. Не адзін быў, яшчэ чэх з ім там старажыў. Бацько ўспамінаў: “Дахаты хочацца, хочацца, то ўсё песні спявалі. Я – свае, а чэх – свае. Альбо пра родны куток расказвалі. Кожны пра свой. І разумелі адзін аднаго. Перакладчык не трэба быў”. І хацеў бы тато дахаты вярнуцца, ды не было як. У тым жа 1914 годзі вайна пачалася. Вярнуўся мой бацько ажно ў 1921, пасля таго, як Польшча з Расеяй дагавор заключылі, і наша зямля адышла да Польшчы”.\nПершая сусветная вайна і бежанства\n“Сын паехаў да Амерыкі, а ўсе нашыя людзі і дзед мой Якоў з жонкай і дзецьмі восенню 1915 года паехалі ў бежанство (ішла першая сусветная вайна, многія людзі вызджалі ўглыб Расіі, – ПР). Мне пасля баба Тэкля расказвала. Кажа, восень тады была цёплая, сухая. Пахавалі, пазакопвалі якое дабро, нагнулі каблукоў, прывязалі да драбінок, нацягнулі радзюжкамі, паселі, укінулі адзежу ў палукашок, картоплёў трохі, сала, солі, круп, мяшок аўса каню і паехалі. Ехалі, начавалі дзе пры лесі, пры лугу, пры вадзе. Каб можно было есці наварыць ды каня папасвіць.\nМнога такіх, як мы, было адусюль. З-пад Брэсця, Кобрыня. Памятаеш Сідара, то ён жонку сабе з-пад Брэсця ўзяў, ужэ там, у Расеі, зышліся. Ехалі так, канём, аж да Крычава, расказвала баба. Немцы наступаюць, а яны перад імі ехалі. Бо чутно было, як артылерыя страляла. У Крычаві прадаў каня дзед. Прадаў абы прадаць, за бясцэнок. Пасадзілі ў вагоны-цяплушкі, завязлі да Масквы. А ўжэ з Масквы каго куды. Каго ў Варонежскую, каго ў Тамбоўскую, каго ў Саратаўскую. Баба казала, яны ў Самарскую губерню папалі, а суседзі, Стасевыя, – у Тамбоўскай былі.\nЛюдзі, казала, неблагія былі, добра да іх адносіліся, шкадавалі. Багацей жылі: цэлыя амбары пшаніцы мелі. Акуратней жылі, культурней. У нас, кажа, яшчэ курныя хаты ў сяле былі, а там хаты на тры акны ад гуліцы, прасторныя, велькія.\nАле хутко і там стаў голад, як рэвалюцыя пачалася. I там у іх стаў разброд. Сын проці бацька ішоў. Надто ў 1920 годзі голад велькі быў. Неўраджай, і бальшавікі лютавалі, адбіралі апошняе ў людзей”.\nВяртанне на радзіму з бежанства і вяртанне бацькі з Амерыкі\n“А мы ўсё, кажа, рваліся дахаты, а нас, як магнітом, цягнуло дамоў. Далі вагоны, як бы яны гэто ўжэ завербаваліся акопы капаць. Завязлі пад Кіеў, у Святошыно. Неразбярыха кругом. З Святошына прыехалі ў Шапятоўку, а адтуль ужэ ў 1921 годзе дахаты.\nПрыехалі на папялішча, з голымі рукамі, на пачатку лета. Каб хацеў што пасеяць, то не пасеяў бы – позно. Пасадзілі яны пад лапату два кашэ картоплёў. Рэзалі таго картопля, каб ано вочко было. Ды капусту ля аселіцы пасадзілі. Выкапалі зямлянку, пачалі жыць.\nА тут восенню тато ўжэ з Амерыкі прыехоў. Не з пустымі рукамі прыехоў. Зарабіў трохі долароў у таго Янкеля. Зямля тады прадавалася: пазаставаліся некаторыя нашы людзі ў Расеі, альбы грошы. Купілі яны пяць дзесяцін зямлі, чатыры дзесяціны балота, каня, карову. Купілі лесу на хату. Але адразу дзве пачалі ставіць, бо мой бацько, не доўга думаючы, узяў ды ажаніўся з маею мацяраю.\nВянчаліся ў 1922, на Коляды. Мая маці – круглая сірата. Жыла ў цёткі свае, Алены. Ты ж памятаеш яшчэ маю мацяру, Настусю. Жыла з намі да самай смерці ў 1978 годзі. I яны былі ў бежанстве. Ад голаду яшчэ неяк можно выжываць. Старыя людзі, казалі, кару сушылі ды таўклі, а іх сям’ю ціф пакасіў. Памярлі там, у Расіі, і бацько, і маці, і трое старэйшых дзяцей. Не памятаю, здаецца, мама казала, што дзве сястры і хлопяц. Ужэ вялікія, ужэ дзяўчатам замуж можно было ісці. Але не хацелі за чужых, надто дахаты хацелі.\nМаці маладзенькая, усяго 18 гадкоў. Яно, маці казала, каса, дзявочая краса, да пояса была. А яшчэ сірата. Браў, ды пайшла. А майму бацьку якраз трыццаць стукнуло. Але тожа хлопяц ладны быў, свету пабачыў. На Коляды вянчаліся, а восенню таго года і я ўжо нарадзілася. Сваякі маміны далі яе долю зямлі ў пасаг, ні ўсю, а тры дзесяціны. А бацько яшчэ дзве купіў, да балота тры дзесяціны, і яны аддзяліліся ад бацькоў.\nХату паставілі, сталі жыць. Дзеці пайшлі. Нас усіх дзесяцёро было, але чэцвяро малымі паўміралі. Тады надто дзеці малыя ўміралі. Бальніц не было. Застудзіцца дзе трохі – за тры дні згарыць. То адзёр нападзя, то коклюш. Шэсцяро нас выгадавалі. Яшчэ жывая адна мая сястра, на Украіні ажно жыве.\nДобра бацькі жылі. Дружно, у згодзе і ласцы. Шчаслівыя былі.\nЦяжко жылося, але, я табе скажу, некія весялейшыя былі, чым мы навет. I елі не гэдык, як мы, і рабілі цяжэй за нас. А збяруцца нядзеляю, як пачнуць спяваць, аж сэрцо млея. Не, і мы спявалі, маё пакалення, гэто цяпер ужэ, за маёй памяццю, паціхлі, змоўклі. Вечаром летом выдзяш, ано сабакі гаўкаюць ды ў вокнах сінім агнём, як каціныя вочы, целявізары свецяцца. А даўней, каб летом вечаром ціхо было ў сяле? Сказалі б – вымярло. Уся гуліца разлягалася ад спевоў. I тут, і там песня чутна. Во як было”.\nЯк раней замуж ішлі – бацька выбіраў жаніха дачцэ\n“Ой, але загаварылася я. Хачу расказаць, як я замуж пайшла. Мама мая ў 18 гадоў замуж пайшла, а я яе апярэдзіла – у 17. Але не па сваёй волі, па бацькавай. У 1937 годзі ўсю зямлю ў нас палякі парэзалі на хутары. Трэба было многа межавых слупоў, то ў Косаве на бетанярні нейкі палячок пачаў рабіць іх. Вось тато і наняўся да яго. А ў напарнікі да бацька паляк прыставіў маладога хлопца, косаўскага мешчаніна. Але з бедных. Недалёка ад цэрківі жыў. Мой бацько да таго ўпадабаў гэтаго хлопца, палюбіў, як сына. Казаў, такі спрытны, хваткі ў рабоце, ды яшчэ з галавой светлай, кемнай. Я яго бачыла. Часам, калі много заказаў на тыя слупкі, то бацько заставаўся рабіць аж да цямна. То я яму вячэру насіла. Ніц сабе хлопяц. Толькі худаваты, танклявы. Але я мало глядзела на яго, бо ўжэ з вясны кахалася з Паўлам Базылёвым. Дзень ждала, каб хучэй той вечар прышоў, каб яго ўбачыць. I мацяры, шчаслівая, прызналася, што маю хлопца.\nА бацько задумаў за Барыса мяне аддаць (так звалі таго косаўца). I заступалася мама за мяне, і плакала, гаварыла, што ў чужыя людзі, да яшчэ ў мястэчко. Цяжко будзя прывыкаць. Бацько злаваўся. А як маці сказала яму, што хлопяц е ў мяне, Павел Базылёў, То тут бацько ўскіпеў: “То гэто ўжэ сталы хлопяц, работнік, а гэто ж сапляк. Яму ж столькі гадоў, колькі і ёй!”\nНе ведаю, калі паспеў тато з Барысавай мацярай перагаварыць, але на Сёмуху прыехалі мяне сватаць.\nОй, Шурачка, гэто зараз бацькоў не слухаюць, з-за свету вязуць сабе жаніхоў, не ведаючы, якога яны роду і паводу, а даўней адзін аднаго ведалі, калі хочаш, да пятаго калена. Адным словом, засваталі мяне. А маладая была, дурная. Не веру, што засватана, вечаром гукне Павел, і бягу да яго. Сыдземся, схаваемся ад людзей і давай плакаць. I ён, і я. Плачам, як тыя бабры. Бо ведаем, што ніц не пераменім.\nНа Пятра маё вяселле было. Так я стала мяшчанкай. Праўда, я табе не сказала, што ён быў сірата, гадаваўся без бацькі, жыў з мацярай. Маю свякроў (ах, добрая, душэўная была!) звалі Аляксандра. Цёзкі вы з ёю. Царства ёй нябеснае, усіх маіх дзяцей пагадавала. І я яе глядзела, як родную маці”.\nБацька выбраў добрага мужа, а першая любоў загінуў на вайне\n“А бацька Барыса забілі на польска-бальшавіцкай вайне. Палякі яго мабілізавалі. Пад Варшаваю забілі. Ён быў кулямётчыком. Снарад разарваўся блізко, яго асколкамі пасекло. Не пакінула польская ўласць удаву ў бядзе. Добрую пенсію за бацька плацілі. Я ж табе не сказала, што Барыса маці аддала ў гандлёвую школу тут, у Косаве. Ён быў вучоны чалавек. Але добрую работу пры паляках цяжко было знайсці, асабліва беларусу. От, перабіваўся такой-сякой работай, а так жылі на пенсію за бацька.\nМне Барыс прызнаўся, што прыгледзёў мяне, як бацьку есці насіла. Можа, і праўда я ніц сабе была. (Смяецца)\nПажылі мы трохі. Тато мой з Барысом расстараліся цэглы на хату. Залілі фундамент, пачалі класці. А тут увосянь 1939 году Саветы прышлі. Уласць памянялася. Цяжко нам прышлося. Хату ўзяліся будаваць, а пенсію перасталі плаціць.\nДобра, што Барысу работу далі: прызначылі людскую маёмасць апісваць. Як жа? Сацыялізм – гэто учот. То хадзіў пісаў, у каго што е. А былі ў людзей і малатарні, і арфы, і матацыклы, і раварэ. Яго капейка, да бацько мой з братамі маімі памаглі – закончылі будоўлю. Бацько даў карову, двоя парасяток. Каля хаты быў агарод 15 соток. Так і пачалі жыць.\nА тут вайна. Майго Барыса забралі на фронт восенню 1944 года. Ужэ мы мелі двоя дзяцей. Бог мілавоў, прыйшоў з вайны. Паранены, пакалечаны, але прыйшоў. Неблагі быў чалавек. Кепскага слова на мяне не сказаў, і дзяцей шанаваў, вучыў.\nА Паўла, маю першу любоў, забілі на вайне. Ужо ў самым Берліне. Дачулася, то пайшла ў царкву і свечку за ўпакой убіеннаго паставіла, і плакала моцно. А як было пасля, як я жыла, ты ведаеш.\nТы ано, Шурачка, не пішы, хто я. Хай людзі не ведаюць. Бо скажуць: “Во, старая, выхваляецца”.\nБо я тады, на Сёмуху, цэлую ноч не спала. Устала ранянько, вышла: туман плыве над вадою, а ў кустах салаўі спяваюць. Ды да таго харашэ. А я стаю, слухаю. I здаецца, што я маладая, і не верыцца, што жыццё прайшло. Аж слёзы градом пакаціліся. А можа, і напішы пра мяне”.\nЗапісаў Алесь Зайка, краязнавец з вёскі Заполле Івацэвіцкага раёну.\nФота палескай хаты 1930-х гадоў косаўскага міжваеннага фатографа Юзафа Шыманчыка\nВ Ивацевичах будут выбирать мэра: о чём говорил кандидат Дмитриев на пикете12 минут назад\nЖитель Пинска подозревается в серии квартирных краж1 час назад\nПредвыборные хроники: самое важное за 4 августа16 часов назад\nВ Бресте наблюдателя с участка выводил милиционер19 часов назад\nСамолёты сядут на М1 у Ивацевичей и полетят бомбить на полигон “Ружаны”23 часа назад\nПодробности трагедии возле Ляховичей: пьяный водитель ехал на неисправной машине23 часа назад\nТысячи граждан Беларуси не смогут проголосовать вдали от родины. Куда уйдут их голоса?04.08.2020 09:40\nВ Бресте наблюдателя с участка выводил милиционер23 561\n“Каких перемен, если кругом халтура”: житель Бреста возмутился листовками на мусорке22 115\nВ Ивацевичах милиция сняла баннер с Тихановской с частного магазина12 728\nВ Берёзу на митинг приедет Тихановская. Акция будет на день раньше7 147\nТакого митинга в Берёзе не помнят даже старожилы. Фоторепортаж6 828\nТихановская рассказала почему не смогла прибыть на митинг в Березу6 333\nВ Ивацевичском районе ограничат движение по главной автомагистрали5 294\n27 июля 2020 10:58\n40 лет назад остановилось сердце Владимира Высоцкого…\nБоль от невосполнимой утраты пронзила миллионы сердец.


Міжнародны конкурс названы ў гонар хормайстра, лекара і святара ў адной асобе – Наша Слова штодзень\nМіжнародны конкурс названы ў гонар хормайстра, лекара і святара ў адной асобе\n25 мая 2021, 22:46 Культура 5\n14-16 траўня на Беларусі ў дыстанцыйным фармаце праводзіўся I Міжнародны харавы конкурс імя В.У. Роўды, прымеркаваны да 100-годдзя гэтага выбітнага дзеяча беларускага харавога мастацтва. Конкурс накіраваны на папулярызацыю харавога мастацтва і ўдасканаленне выканаўчага майстэрства харавых калектываў з розных краін.\nУдзел у конкурсе стаў магчымасцю выканаць харавое сачыненне беларускага кампазітара, беларускія народныя песні ці творы замежных кампазітараў, атрымаць адзнаку і рэкамендацыю ад журы – вядомых майстроў харавога мастацтва.\nУ лістападзе 2021 года спаўняецца 100 гадоў з дня нараджэння народнага артыста Беларусі, народнага артыста СССР, лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Беларусі Віктара Уладзіміравіча Роўды.\nВіктар Роўда служыў харавой справе і бачыў у гэтым сэнс свайго жыцця. Віктар Уладзіміравіч атрымаў музычную адукацыю ў Літоўскай кансерваторыі, а таксама скончыў духоўную семінарыю і медыцынскі факультэт Віленскага ўніверсітэта па спецыяльнасці “хірург”. Маэстра не аднойчы прызнаваўся, што ён лекар, святар і артыст у адной асобе. Пазней Віктар Роўда скончыў аспірантуру пры Маскоўскай кансерваторыі і вучыўся ў выдатнага харавога дырыжора Аляксандра Васільевіча Свешнікава.\nУсю творчую энергію, веды, вопыт Віктар Уладзіміравіч Роўда накіроўваў на тое, каб хоры сталі высокапрафесійнымі калектывамі, атрымалі папулярнасць у Беларусі і за межамі. Хормайстару былі ўласцівыя ўдумлівае стаўленне да музычных твораў, імкненне да высокай якасці шматгалосся, глыбокая інтэрпрэтацыя музычных твораў. Таксама Віктар Роўда з’яўляўся выдатным інтэрпрэтатарам літургічнай музыкі.\nЗ 1975 года прафесар Роўда быў мастацкім кіраўніком канцэртнага хору Беларускай акадэміі музыкі. За гэты час ім было падрыхтавана больш за 800 хормайстраў. Віктар Роўда шчодра дзяліўся сваімі ведамі з вучнямі. Сёння сотні яго вучняў кіруюць царкоўнымі і прафесійнымі харавымі калектывамі, спяваюць і выкладаюць музыку і спевы дзецям.\nВіктар Уладзіміравіч казаў, што каханне і агонь па сваёй сутнасці сінонімы – так было ў яго жыцці. Ён горача любіў дырыжыраванне, сваю працу, студэнтаў, родную Смаргонь, жонку.\nПрафесар Роўда сустракаўся з Свяцейшым Патрыярхам Алексіем II, з Папам Рымскім Янам Паўлам II, з англійскай каралевай Елізаветай II.\nВіктар Роўда адышоў у вечнасць 18 лістапада 2007 года, маэстра пахаваны на Усходніх могілках у Менску. На яго надмагіллі напісана: “Спявайце Богу майму, спявайце!”\nНа фота аўтара:\nХаравы калектыў “Імправізацыя”, удзельнік I Міжнароднага харавога конкурсу.


Канвертаваць Канадскі даляр (CAD) і Мальдывы Rufiyaa (MVR) : Калькулятар абменнага курсу\nКанадскі даляр (CAD) і Мальдывы Rufiyaa (MVR) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Канадскі даляр і Мальдывы Rufiyaa пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 6 красавік 2020.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Канадскі даляр. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Мальдывы Rufiyaa валюты па змаўчанні. Націсніце на Мальдывы Rufiyaa або Канадскі даляр канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nКанадскі даляр гэта валюта, у Канада (Каліфорнія, CAN-). Мальдывы Rufiyaa гэта валюта, у Мальдывы (М.В., MDV). Сімвал CAD можа быць запісаная Can$. Сімвал MVR можа быць запісаная Rf. Канадскі даляр дзеліцца на 100 cents. Мальдывы Rufiyaa дзеліцца на 100 lari. Абменнага курсу Канадскі даляр Апошняе абнаўленне 5 красавік 2020 ад Міжнародны валютны фонд. Абменнага курсу Мальдывы Rufiyaa Апошняе абнаўленне 6 красавік 2020 ад Yahoo Finance. CAD каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў. MVR каэфіцыент мае 4 ўважаецца лічбаў.


Куўшынаўскі раён — Вікіпедыя\n57°05′48″ пн. ш. 34°24′32″ у. д.HGЯO\n1 874,34 км²\nКуўшынаўскі раён на Вікісховішчы\nКуўшынаўскі раён — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка (раён) і муніцыпальнае утварэнне (муніцыпальны раён) на захадзе цэнтральнай часткі Цвярской вобласці Расіі.\nАдміністрацыйны цэнтр — горад Куўшынава.\nРаён раразмешчаны ў сярэдняй частцы вобласці, к паўночнаму захаду ад Цвяры і мяжуе:\nна поўначы — з Фіраўскім і Вышневалоцкім раёнамі,\nна ўсходзе — з Таржокскім раёнам,\nна поўдні — з Старыцкім раёнам,\nна захадзе — з Селіжараўскім і Асташкаўскім раёнамі.\nПлошча 1874 км².\nАсноўныя рэкі — Асуга, Цна, Поведзь, Негач, Прачыста-Каменка і Вялікая Коша.\nУ 1920 гадах адбылося ўзбуйненне валасцей Новаторжскага павета Цвярской губерні: былі ўтвораны Баркоўская і Тысяцкая (з цэнтрам у пасёлку Куўшынава) воласці. У 1929 быў утвораны Каменскі раён з цэнтрам у пасёлку Куўшынава, які ўваходзіў у Заходнюю, а з 1935 года — у Калінінскую вобласці.\n10 мая 1930 года з Каменскага раёна ў Наваторжскі раён Цвярской акругі Маскоўскай вобласці былі перададзены Таложанскі і Цімафееўскі сельсаветы.\nУ 1963 годзе раён быў далучаны да Таржокскага, а ў 1965 адноўлены пад назвай Куўшынаўскі раён.\nНасяленне[правіць | правіць зыходнік]\nПа дадзеных перапісу 2002 года насяленне склала 17 847 жыхароў. \nЭканоміка раёна па стану на 2008 год у цэлым знаходзіцца ў стагнацыі, хоць асобныя прадпрыемствы на тэрыторыі раёна, у асноўным лесанарыхтоўчага і апрацоўчага профілю, працуюць цалкам паспяхова.\nУ горадзе Куўшынава ёсць краязнаўчы музей.\nНа тэрыторыі раёна, у 28 км ад Куўшынава знаходзіцца гісторыка-прыродны запаведнік Прамухіна, які з'яўляецца радавым маёнткам Бакуніных. Тут нарадзіўся і правёў свае раннія гады вядомы рускі рэвалюцыянер, ідэолаг анархізму Міхаіл Аляксандравіч Бакунін. Пры сярэдняй школе сяла Прамухіна, якая размяшчаецца на тэрыторыі былой сядзібы Бакуніных, у наш час ёсць музей Бакуніных.\nКуніна (Баранава гара) (39 км ад Таржка).\nЦарква ў маёнтку Палтарацкіх, пабудованая па праекту В. П. Стасава (1831 год).\nСтаражытны рэліктавы лес.\n↑ Сайт переписи населения России 2002. Архівавана з першакрыніцы 25 жніўня 2011.\nСайт раённай адміністрацыі\nСайт аб Кувшиновском раёне і горадзе Кувшиново\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Куўшынаўскі_раён&oldid=3092158"\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 22:47, 2 лютага 2018.


Молодечненская газета - Славутасці Міншчыны\nЦэнтральны рэгіён Беларусі надзвычай цікавы для турыстаў. Госці, якія наведваюць Міншчыну, маюць магчымасць пазнаёміцца з гісторыяй, культурай і традыцыямі мясцовых жыхароў. Некаторыя славутасці вобласці вядомыя далёка за межамі рэспублікі. Нагадаем некаторыя з іх.\nНацыянальны гісторыка-культурны музейзапаведнік «Нясвіж»\nНясвіж — старажытны гарадок за сотню кіламетраў ад Мінска. Менавіта тут размешчаны цудоўны палацава-паркавы ансамбль са Спіса сусветнай спадчыны ЮНЕСКА – рэзідэнцыя магутнай дынастыі Радзівілаў, а таксама іншыя ўнікальныя помнікі гісторыі і архітэктуры. Нясвіжскі касцёл Божага Цела – першы ва Усходняй Еўропе храм у стылі барока, дзе знаходзіцца фамільная крыпта Радзівілаў. Нясвіжская ратуша (самая старая з захаваных у Беларусі) пабудавана ў 1596 годзе. А Слуцкая брама – гэта наогул адзіныя захаваныя вароты, што ўваходзілі ў сістэму гарадскіх умацаванняў.\nДзяржаўны мемарыяльны комплекс «Хатынь»\nСімвал трагедыі і неверагоднай мужнасці беларускага народа, памяць пра кожнага трэцяга жыхара краіны, якія загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны… Беларуская вёсачка Хатынь вядомая на ўвесь свет. Тут 22 сакавіка 1943 года пакутніцкую смерць прынялі 149 жыхароў, у тым ліку старыя і 75 дзяцей. У памяць аб трагедыі Хатыні і соцень іншых знішчаных разам з людзьмі вёсак быў заснаваны мемарыял. З моманту адкрыцця ў 1969 годзе тут пабывала больш за 36 мільёнаў чалавек з розных куткоў свету.\nУ 2015 годзе Заслаўю (аднаму з самых старажытных гарадоў Беларусі) споўні-\nлася 1030 гадоў. Музей-запаведнік размешчаны на больш чым сотні гектараў старажытнай часткі горада. На яго тэрыторыі знаходзяцца помнікі гісторыі і архітэктуры – гарадзішча Замэчак (X-XI стст.), курганныя могільнікі X-XI стст., гарадзішча Вал, Спаса-Праабражэнская царква (былы кальвінскі збор), касцёл XVIII стагоддзя і палацава-паркавы ансамбль…\nКомплекс заснаваны ў гонар вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. У ваеннай аперацыі «Баграціён» – адной з найбуйнейшых у гісторыі чалавецтва – прымалі ўдзел чатыры франты пад камандаваннем праслаўленых палкаводцаў Ракасоўскага, Захарава, Чарняхоўскага і Баграмяна, а таксама маракі Дняпроўскай рачной флатыліі, французскія лётчыкі эскадрыллі «Нармандыя» і беларускія партызаны. Агульная вышыня манумента складае 70,6 метра. На вяршыні ўзгорка (35 метраў), які захоўвае зямлю з гарадоў-герояў, знаходзяцца чатыры штыкі-абеліскі, што сімвалізуюць братэрства воінаў, і кальцо Славы, на якім адлюстраваны твары салдат і партызан.\nЦікавы ваенны музей пад адкрытым небам заснаваны ў гістарычных месцах Мінскага ўмацавальнага раёна – часткі знакамітай «Лініі Сталіна», пабудаванай у 1930-я гады ўздоўж граніцы СССР ад Карэліі да Чарнаморскага ўзбярэжжа. На тэрыторыі комплексу, дзе захаваліся сапраўдныя ДОТы, можна ўбачыць усе віды акопаў, траншэй і процітанкавых равоў, стралковыя пазіцыі, бліндажы для байцоў і акопы для гармат. Тут жа сабрана самая вялікая ў Беларусі экспазіцыя ваеннай тэхнікі, авіяцыі і зброя розных гадоў, пачынаючы з часоў Вялікай Айчыннай вайны, унікальная калекцыя бронекаўпакоў.\nПалац у вёсцы Прылукі\nПаводле легенды, палац у Прылуках з’явіўся на месцы праваслаўнага манастыра, які па невядомай прычыне разбурыўся ў 1740 годзе. Уладальнікамі сядзібы былі прадстаўнікі вядомых прозвішчаў: Агінскія, Іваноўскія, Горваты, Вішнявецкія. А ў 1871 годзе маёнтак, які вельмі пацярпеў ад пажару, купіў вядомы граф Эмерык Гутэн-Чапскі – уплывовы міністр пры двары імператара Аляксандра II, заўзяты калекцыянер манет і медалёў, тонкі аматар мастацтва. Пры ім цудоўны неагатычны палац стаў ся-\nдзібай муз для кампазітараў, музыкантаў, мастакоў…\nМузей старажытных народных рамёстваў і тэхналогій «Дудуткі»\nАдзін з самых папулярных этнаграфічных музеяў Беларусі знаходзіцца ў наваколлі вёскі Дудзічы, якой на працягу 130 гадоў валодаў славуты род Ельскіх. У канцы 1990-х на аснове багатай гісторыі тутэйшых мясцін быў створаны ўнікальны комплекс, які расказвае аб жыцці беларускага маёнтка ХIХ стагоддзя. У «Дудутках» адкрыты этнаграфічная галерэя і вялікі рамесны двор, драўляная царква Іаана Прарока, ветраны млын і пякарня, бровар і сыраварня… Тут можна пазнаёміцца з тайнамі старажытных рамёстваў, адчуць хараство народных абрадаў і свят, пакаштаваць сапраўдны свежаспечаны беларускі хлеб…\nОпубликовано в Мінскай вобласці - 80\nДо своего сорокалетия Андрей Карпенко не дожил несколько дней\nСвята «Майстры працы Маладзечанскага краю – Радзіме». Яркія моманты\nМолодечненский район празднует 80-летие\nЗ юбілеем, Маладзечаншчына! Віншаванні землякам\nДругие материалы в этой категории: « Гимн Минской области Гісторыя Міншчыны »


Даследчыкі: Хутка хмарачосы будуць больш за кіламетр у вышыню - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nДаследчыкі: Хутка хмарачосы будуць больш за кіламетр у вышыню\nКалі цяперашняя тэндэнцыя захаваецца, то самы высокі хмарачос узнясецца больш чым на 1600 метраў.\nУ 1985 у гарадах пражывала два мільярды чалавек, цяпер - удвая больш, а да 2050 гэты паказчык дасягне шасці мільярдаў. Каб змясціць столькі жыхароў, гарадам давядзецца адаптавацца. І ёсць толькі два варыянты: расці гарызантальна, захопліваючы ўсё больш тэрыторыі, або вертыкальна, нарошчваючы паверхавасць, як гэта ўжо адбываецца ў мегаполісах у краінах Блізкага Усходу і Паўднёва-Усходняй Азіі, піша hightech.plus.\nСпецыялісты з Калумбійскага ўніверсітэта Джонатан Ауэрбах і Філіс Вань правялі даследаванне гістарычных заканамернасцяў вышыні хмарачосаў і ўжылі атрыманыя звесткі для складання прагнозу на найбліжэйшую будучыню. Згодна з іх вынікам, вышынныя будынкі стануць гуляць усё больш значную ролю ў жыцці гараджан, паведамляе MIT Technology Review.\nМетодыка Ауэрбаха і Вань адносна простая - яны склалі базу звестак хмарачосаў, якія вызначылі як будынкі вышынёй звыш 150 метраў. Усяго ў свеце такіх аказалася 3251, і пабудаваныя яны ў 258 краінах. Затым яны вывучылі гістарычныя заканамернасці ўзвядзення вышынных будынкаў. Высветлілася, што тут прасочваецца на здзіўленне стабільная схема: колькасць хмарачосаў звыш 150 м і 40 паверхаў павышаецца кожны год на 8% з 1950 года.\nНа аснове гэтага яны вывелі вельмі выразны прагноз: калі рост працягнецца ў тым жа тэмпе, да 2050 будзе пабудавана 41 000 хмарачосаў, гэта значыць па 800 на кожны мільярд жыхароў планеты. А ў гарадах - 6800 хмарачосаў на кожны мільярд.\nЁсць заканамернасць і ў вышыні гэтых будынкаў, але яна іншая. У асноўным таму, што звышвысокія будынка пакуль менш эфектыўныя з пункту гледжання інвестараў. Чым вышэйшы хмарачос, тым больш месца трэба адводзіць пад ліфты і іншыя дапаможныя сістэмы ў шкоду жылой плошчы. Тым не менш, прагноз Аурбаха і Вань такі: самы высокі будынак у 2050 годзе будзе мінімум на 50% вышэйшы чым цяперашні рэкардсмен, дубайскага «Бурдж-Халіфа» вышынёй 828 м. А імавернасць таго, што ён перасягне кіламетровы хмарачос «Джыда-Тауэр», які павінны дабудаваць у 2020, складае 77%.\nШанец таго, што самы высокі будынак на планеце ўзнясецца на мілю, або 1600 м, складае 9%.\nАлгарытм, які прадказвае будучы рост гарадоў, распрацавалі гішпанскія ўрбаністы. На іх думку, горад развіваецца гэтак жа, як біялагічная сістэма. У найбліжэйшыя пару гадоў дакладнасць гэтай мадэлі складзе 80%.


Культура - Мульці- і гумар па нотах і без\nКанец 99-га сезона быў адзначаны ў Нацыянальным акадэмічным тэатры імя Янкі Купалы перадпрэм’ерай новага праекта — “Музычныя вечары” (гл. № 31), які павінен стаць рэгулярным і ахапіць розныя сцэнічныя пляцоўкі. Але сам факт захавання ў адным са старэйшых тэатраў краіны свайго жывога аркестра — нагода для больш дэтальнага знаёмства і з гэтай даўняй традыцыяй, і з самім калектывам на чале з вядомым кампазітарам Уладзімірам Кур’янам.\nНаяўнасць аркестра ў драматычным тэатры калісьці была цалкам звыклай з’явай. Больш за тое, у ХІХ стагоддзі музыка да спектакляў часцяком займала ледзь не палову ўсёй працягласці тэатральнай дзеі, уключаючы абавязковую ўверцюру, шматлікія сімфанічныя і харавыя нумары. Уверцюры ж увогуле з часам сталі самастойнымі,\nпаўплываўшы на развіццё іншых сімфанічных жанраў.\nТыя традыцыі захоўваліся і ў савецкія часы: невыпадкова тэатры, клубы, палацы культуры будаваліся з аркестравай ямай, каб было куды “схаваць” музыкантаў. Праца ў драмтэатры была важным этапам фарміравання кампазітарскай індывідуальнасці. Праз гэта прайшлі практычна ўсе вядомыя кампазітары, бо іх яшчэ ў студэнцкія гады запрашалі аформіць той ці іншы спектакль, прыглядаючыся да самастойнасці мыслення. Дый кампазітары мелі не адно грашовую карысць: спазнаўшы тэатр “знутры”, яны больш упэўнена арыентаваліся ў яго законах, набывалі “падкаванасць” у заканамернасцях драматургіі.\nЗ развіццём гуказапісу традыцыя не знікла імгненна, бо менавіта музыканты тых аркестраў запісвалі неабходныя фанаграмы. А вось складаная эканамічная сітуацыя 1990-х вымусіла тэатры адмовіцца ад такой “залішняй”, як тады здавалася, раскошы. Разам з гэтым з тэатраў стала знікаць аўтарская музыка, прызначаная для пэўнага спектакля і, што куды больш важна, для пэўнай рэжысёрскай канцэпцыі. Праўда, пераход да так званай “нарэзкі”, дзе злучаюцца фрагменты раней напісанай музыкі розных стыляў і часоў, не стаў панацэяй. Музыка ў драмспектаклях, будучы паўнавартасным мастацкім складнікам агульнага цэлага, пачала ператварацца ў гэткі зусім не значны фон і нават “фончык”, у лепшым выпадку застаючыся эмацыйнай “падказкай”, ілюстрацыяй, а не важнай часткай агульнай канцэпцыі, як раней.\nТыя працэсы адбіліся і на кампазітарскім працэсе. Маладыя аўтары сёння пераарыентаваліся на кіно, згуртаваўшыся вакол праекта “Сінемаскоп” і ствараючы новую цікавую музыку да старых “нямых” стужак пачатку ХХ стагоддзя. Вось толькі хто навучыць іх стасункам з рэжысёрамі? Бо праз тое супрацоўніцтва нараджаліся папраўдзе арыгінальныя канцэпцыйныя спектаклі — нагадаем “Тутэйшых”, “Ідылію” ў тым жа Купалаўскім тэатры, якія былі адзначаны Дзяржаўнай прэміяй.\nА тым часам, некаторыя тэатры пачалі аднаўляць былыя традыцыі — хаця б часткова. Так, уласныя музыканты з’явіліся ў Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Максіма Горкага, у Магілёўскім драмтэатры. І гэта адразу надало разыначку тамтэйшым пастаноўкам. У Брэсцкім акадэмічным тэатры драмы паўнавартасны сімфанічны аркестр з’явіўся ў 1993-м, калі ў іншых тэатрах, наадварот, музыкантаў скарачалі: сталічная грамадскасць марыла адкрыць у абласным цэнтры філіял опернага тэатра. Як жа трымаліся купалаўцы?\n— Прыйшоўшы ў Купалаўскі тэатр, — распавядае загадчык музычнай часткі, кампазітар Уладзімір Кур’ян, — я атрымаў, можна сказаць, “спадчыну” ад Сяргея Картэса і Уладзіміра Будніка, якія працавалі тут да мяне. А ў той жа “Паўлінцы”, што стала візітоўкай тэатра, яшчэ і спадчыну ад Яўгена Цікоцкага, музыка якога ў гэтым спектаклі часткова захавана. Праўда, ён пісаў партытуру на малы сімфанічны склад — 24 чалавекі, а потым у тэатры засталося ўсяго сямёра музыкантаў. І, памятаю, той жа Буднік у сцэне сялянскай вечарынкі быў вымушаны расцягваць гармонік... імітуючы ігру на ім пад аркестравую фанаграму. Я захаваў зробленыя Цікоцкім фальклорныя апрацоўкі, але зрабіў іх новую аранжыроўку — апрануў тыя мелодыі ў новае адзенне. Да васьмі музыкантаў, прадугледжаных штатным раскладам, дадаў кларнет, трубу і трамбон — гэтую, як гаварыў калісьці Яўген Глебаў, “жывую артылерыю”. Згаданых духавікоў мы запрашаем на асобныя спектаклі. Астатнія музыканты — свае.\n— Як шукаеце патрэбных?\n— Вечная праблема — з кантрабасам. Бо для мяне гэта — сапраўдны падмурак аркестра. Зараз у нас працуе Эрык Арлоў-Шымкус. Неяк убачыў яго на канцэрце ў Верхнім горадзе — і запрасіў. Бо адразу адчуў — гэта наш чалавек, тэатральны. Цудоўны музыкант, ды ў яго шмат уласных праектаў, таму адпрошваецца часта. Але я разумею: творчым людзям трэба ісці насустрач. Аднойчы з ім такая гісторыя здарылася — ну проста сюжэт для камедыі становішчаў! Эрык раптоўна патрапіў у шпіталь, а ў мяне на носе — “Местачковае кабарэ”. Без кантрабаса — ну ніяк. Еду ў бальніцу хуткай дапамогі. І мабільнік, як на зло, забыў. Так бы пазваніў — і ўсё зразумела. А тут давялося звяртацца ў даведку: а ці ёсць у вас Арлоў? Называюць палату, аддзяленне, лячу на патрэбны паверх. Заходжу, часу на сантыменты няма, адразу з парога: “Ёсць тут Арлоў?” З аднаго ложку — голас няўцямны: “Я”. — “Як сябе пачуваеш?” — “Нармальна”. — “Дык паехалі іграць на кантрабасе!” У адказ — цішыня. Я зноў угаворваю: “Паехалі! Без цябе — ніяк”. — “Дык я не ўмею… гэта… на кантрабасе”. Прыўзнімаецца з ложка — лысы, стары. Не Эрык! Я зноў у даведку: аказваецца, у іх двое Арловых, бо прозвішча распаўсюджанае. Нарэшце, знаходжу нашага: “Паехалі!” Дык не, патрабуюць распіску, а хвіліны ж ляцяць! Пятніца, вечар, прафесар не верыць: “Якая праца? На дыскатэку сабраліся, мабыць!” Карацей, прыкатваем літаральна з трэцім званком.\n— І ўсё ж, якія якасці патрэбны музыканту, каб іграць у вас? Адну рысу я ўжо зразумела: мабільнасць.\n— Лепей сказаць — адказнасць. У Леаніда Клуннага маці памерла, заўтра пахаванне, а ён прыйшоў на тыя “Музычныя вечары” ў ліпені, бо іначай на пан-флейце і мандаліне не было б каму іграць — хіба мне самому.\n— Быць мульціінструменталістам — таксама неабходна?\n— Не абавязкова, але пажадана. Той жа Юрый Хілавец прыйшоў да нас з аркестра радыё. У тае часы гэты калектыў пад кіраўніцтвам Барыса Райскага быў эстрадна-сімфанічным: менавіта гэты аркестр запісваў тады большасць эстрадных песень беларускіх кампазітараў. Юрый там іграў і на альце, і на гітары, прычым у розных стылях, дый з “Сябрамі” супрацоўнічаў. Вядома, мой чалавек! Для мяне галоўны крытэрый — умець граць і па нотах, і па слыху, імправізаваць. І пачуццё гумару, канешне. Абавязкова! Я ў маладосці каля тысячы вяселляў адыграў. І гэта было, лічыце, яшчэ адной маёй “школай”. Бо там немагчыма сыграць вывучаны рэпертуар і супакоіцца — абавязкова здарыцца штосьці экстравагантнае. Памятаю, неяк адзін добра падпіты госць запатрабаваў песню “Як чорт з няволі ішоў”. Вы ведаеце такую песню? Вось і я не ведаў. Што рабіць? Узяў пару-тройку акордаў, зацягнуў гэтыя словы напаўспевам — гляджу, падабаецца, цікавасць у вачах прачнулася. Ну я і давай далей “сачыняць”, як той “чорт ішоў”. І так на некалькі куплетаў.\n— Усё правільна: хіба ж вы не народ, каб народныя песні сачыняць?\n— О-о-о, гэта яшчэ як паглядзець. На тыя ж вяселлі музыканты прыходзілі раней за гасцей, іх адразу частавалі. І вось мы ядзім, а тут ужо госці пачалі збірацца. Нам кажуць: “Музыканцікі, устаньце — няхай людзі сядуць”… Я з простай сям’і: бацька быў шафёрам, маці — рознарабочай. У пасляваенны час яны апынуліся ў Мінску, будавалі, між іншым, нашу кансерваторыю, што побач з ГУМам. Я заўсёды гавару: яны яе будавалі, а я ў ёй вучыўся. Маці потым запытвала: “Дык кім ты робіш?” — “Музыкантам, кампазітарам, у аркестры граю”. — “І многа грошай?” — “Ды па-рознаму. Калі з вяселлямі, дык нічога”. А яна: “Хай і так. У музыкі — хлеб невялікі. А ў гулякі — дык ніякі”.\n— Тады давайце закранём Мікалая Пінігіна — цяперашняга мастацкага кіраўніка тэатра. Менавіта з гэтым рэжысёрам, на маю думку, выходзілі вашы лепшыя спектаклі.\n— Яму зараз цяжка — і мне нялёгка. Тэатр у самым шырокім сэнсе — як грамадскі інстытут і мастацкая з’ява — знаходзіцца сёння на ростанях, перажывае перыяд чарговага абнаўлення. Каб кудысьці рушыць, патрабуецца не імітацыя актыўнасці, а глыбокае асэнсаванне напрацаванага. Гэта неабходны працэс! І распачатыя “Музычныя вечары” — таксама яго частка, скіраваная на асэнсаванне таго, што зроблена аркестрам тэатра. Наш знакаміты драматург, кіраўнік Саюза тэатральных дзеячаў Аляксей Дудараў любіць паўтараць перафразіраваны выраз Льва Талстога: “Калі можаш не пісаць — не пішы”. Яшчэ адна мая ўлюбёная прымаўка, якую гаварыла мая маці: “Як казалі мне дзяды і прадзеды, сыночак, не крадзі чужога і не бойся нікога”. Мы з Мікалаем Пінігіным дый усе артысты нашага тэатра, уключаючы музыкантаў, заўжды гэтага трымаліся і трымаемся.\n— Пажадаем вам і вашаму аркестру часцей выходзіць на сцэну — не толькі ў ролі “музыкантаў па сцэнарыі”, але і ў больш сімвалічных абліччах. У вашай акадэмічнай музыцы ўдала распрацоўваецца так званы інструментальны тэатр, калі кантрабас паўстае жанчынай (ідэальная фігура: 90-60-90), арфа — Эсмеральдай, “батарэя ўдарных” — старадаўнім саборам, цымбалы — шахматнай дошкай, валторна — медным тазікам, скрыпічныя смыкі — спартыўнымі рапірамі і гэтак далей. Чаму б не перанесці штосьці з такіх асацыяцый на ўласна тэатральную сцэну? Тым больш, што ў колішняй першай рэдакцыі вашай оперы “Фантазія” паводле Казьмы Пруткова кожнага з салістаў павінен быў суправаджаць пэўны інструментальны тэмбр — і, адпаведна, музыкант з гэтым інструментам. Гэта ж супер-ідэя не толькі для музычнага ці драматычнага спектакля — для тэатра лялек таксама.\n— Трэба падумаць. Разам з рэжысёрам…


Шастаковіч прагучаў у Нарачы - Беларуская Інтэрнэт-Бібліятэка Kamunikat.org\nШастаковіч прагучаў у Нарачы\nАдзін з найбуйнейшых музычных геніяў ХХ стагоддзя Дзмітрый Шастаковіч, вярнуўся ў Беларусь. Менавіта ў нашай краіне, у Шэметаве ў Нарачанскім краі, нарадзіўся прадзед кампазітара, і тут месцілася радавая сядзіба Шастаковічаў.\nУ гонар наватара савецкіх часоў, які ствараў шэдэўры ў найноўшых жанрах, не баючыся магутнае хвалі крытыкі, у Нарачы ў касцёле святога Андрэя адбыўся канцэрт, прысвечаны 111-годдзю кампазітара. Зладзілі канцэрт музыкі, адданыя творчасці Шастаковіча. Распавядае Аркадзій Маладрус, барытон з Беларусі, які апошнія гады жыве ў Францыі:\n«Беларусы, на мой погляд, а я нарадзіўся тут, я ведаю і маіх бацькоў, і ўсіх, хто быў навокал мяне, вельмі сціплыя людзі, магчыма, нават залішне сціплыя. І я думаю, што Шастаковіч, як самы буйны музычны геній ХХ стагоддзя, дасць нам нагоду для гонару: што такія людзі – гэта нашыя людзі».\nДзмітрый Шастаковіч – сын і ўнук выбітных музыкаў, аўтар 15 сімфоніяў, 6 канцэртаў, 3 операў, 3 балетаў, вялікае колькасці твораў камернае музыкі. Ягоны лёс цесна пераплёўся з эпохаю, калі кампазітара ведалі ў свеце і сувора крытыкавалі на радзіме.\nЁн быў сябрам шматлікіх міжнародных музычных арганізацыяў і лігаў, не абыходзіў і палітыкі – некалькі разоў запар быў дэпутатам Вярхоўнага Савету СССР.\nСустрэча ў Нарачы нагадала, што беларусы могуць асабліва ганарыцца славутым кампазітарам, што і было задумай арганізатараў:\n«Я мяркую, – адзначае Аркадзій Маладрус, – што калі кожны будзе нешта рабіць для чагосьці, то ўсё будзе ісці наперад».\nПублікі на канцэрце сабралася шмат, давялося ставіць дадатковыя крэслы.\nПрагучала ідэя, каб стварыць у Шэметаве музей Шастаковіча і нават паставіць яму помнік.\n«Big Mini Festival» у Горадні: шоу, танцы, канцэрты, спектаклі.\nВіцебскі тэатр развітаўся да наступнага сезону прэм’ераю «Дарослыя дзеці».\nБайкеры Гомельшчыны паспаборнічалі… з рыцарамі.


Топ 10 гатэляў 4 і 3 у Чарнагорыі для сямейнага адпачынку Top Hotels. Рэйтынг гатэляў і гасцініц свету TopHotels. 2022\n/ Топ 10 гатэляў 4 і 3 у Чарнагорыі для сямейнага адпачынку Top Hotels. Рэйтынг гатэляў і гасцініц свету TopHotels.\nЛепшыя гатэлі Чарнагорыі для адпачынку з дзецьмі\nДзе ў Чарнагорыі лепш адпачываць з дзецьмі\nЛепшы перыяд для адпачынку ў Чарнагорыі\nАдпачынак з дзецьмі ў Чарнагорыі\nÐ Ð'Ðμ Ð² Ð§ÐμÑ Ð½Ð¾Ð³Ð¾Ñ Ð¸Ð¸ Ð »Ñ Ñ Ñ Ðμ Ð¾Ñ Ð'Ñ Ñ Ð ° Ñ Ñ Ñ Ñ ÐμÐ ± Ñ Ð½ÐºÐ¾Ð¼\nВыберыце дату, нумар, тып харчавання і колькасць начэй\nРассказываем пра адпачынак у Чарнагорыі з дзецьмі ў 2021 годзе: якія курорты і гатэлі выбраць для паездкі, куды схадзіць і што паглядзець з дзіцем. Аналізуем водгукі турыстаў, прыводзім прыклады коштаў на туры ў Чарнагорыю - 2021, даём рэкамендацыі і парады па адпачынку з дзіцем.\nМногія чарнагорскія горада падыходзяць для адпачынку з дзецьмі, але кожны мае свае асаблівасці - дзесьці занадта шумна, дзесьці няма зручнага ўваходу ў моры для малых, дзесьці мала забаў і не развітая інфраструктура.\nЧарнагорыя з'яўляецца прывабным месцам для знаходжання з дзецьмі. На адпачынак прыязджаюць і з груднічка, каб ўдосталь надыхацца марскім паветрам, і з дзіцем старэй, якому карысна пагрэцца пад сонцам і паплюхацца ў марской вадзе. А дзякуючы адсутнасці атрутных істот у Адрыятычным моры купанне на плыткаводдзе будзе карыснае і бяспечнае.\nВажна, што адпачынак з дзецьмі ў Чарнагорыі можна арганізаваць, падлучыўшы цікавыя вандроўкі і прагулкі для знаёмства са славутасцямі. Прырода Чарнагорыі зачароўвае сваёй разнастайнасцю і прыгажосцю. Абавязкова варта пабываць на Скадарскага возеры і марскіх пляжах, пабочных-Которской заліве і каньёне ракі Тара. Таксама для дзіцяці-падлетка цікавым будзе экстрэмальны атракцыён, заняткі рафтынг і віндсерфінгам.\nАдным з важных пераваг выбару Чарнагорыі для адпачынку з дзецьмі з'яўляецца адсутнасць віз і вялікі выбар месцаў для пражывання, сярод якіх ёсць шмат бюджэтных варыяцый.\nКалі казаць пра недахопы Чарнагорыі, як месца для адпачынку з дзецьмі, то варта згадаць вялікую перапоўненасць пляжаў у перыяд разгару сезону, што прыпадае на ліпень і жнівень. Дадзены паказчык ўплывае на якасць і камфорт адпачынку ў цэлым. Таксама на сёння забавак у краіне не наколькі шмат, каб заняць дзіцяці на ўвесь адпачынак, а таму раім прыхапіць з сабой каханую цацку, кніжку ці размалёўкі з алоўкамі, якія разнастаяць вольны час дзіцяці і дапамогуць яго заняць.\nСярод мінусаў Чарнагорыі нельга не згадаць і масавую каханне яе карэнных жыхароў да цыгарэт. Паляць яны вельмі шмат і дзе захочуць, іх не спыняюць нават забароны на курэнне ў месцах агульнага карыстання. Такая рыса можа ствараць нязручнасць для адпачываючых.\nУ цэлым некаторыя недахопы лёгка загладзіць, спасылаючыся на ласкавае стаўленне чарнагорцаў. Мясцовыя жыхары вельмі шчырыя і заўсёды дапамагаюць турыстам. Дзякуючы такому гасціннасці адпачынак становіцца яшчэ больш камфортным.\nДатычна устаноў грамадскага харчавання, якія размясціліся на набярэжнай, то яны разлічаны менавіта на прыезджых і таму кошты на ежу заяўлены высокія, а самі порцыі - значна меншых аб'ёмаў, чым рэстаранныя стравы.\nВарта адзначыць, што чарнагорская кухня выдатна падыходзіць і для дзяцей. Асаблівасцю падрыхтоўкі салат, супаў, мяса, рыбы і гародніны з'яўляецца мінімальнае выкарыстанне тлушчаў і спецый, а таму такія стравы ідэальныя ў дзіцячым харчаванні. Важна згадаць ўпадабаную шматлікім турыстам вуха, для падрыхтоўкі якой выкарыстоўваюць мясцовую рыбу. Яна вельмі падобная на плоў і з'яўляецца адным з самых смачных страў ў многіх рэстаранах.\nАдным з найбольш папулярных кірункаў турызму з'яўляецца адпачынак з дзецьмі ў Чарнагорыі. Велізарная колькасць падарожнікаў не толькі з Еўропы, але і з іншых частак свету прыязджаюць у гэтую краіну нават з маленькімі дзецьмі, бо прыемны клімат і чыстая экалогія робяць знаходжанне на чарнагорскіх курортах і камфортным, але і карысным.\nЛепшым часам для адпачынку з дзецьмі ў Чарнагорыі лічыцца першая палова лета або пачатак восені. З сярэдзіны ліпеня і ў жніўні на курортах краіны назіраецца велізарны наплыў адпачывальнікаў, таму адпачынак з маленькім дзіцем у Чарнагорыі будзе праблемным. Ды і кошты значна ўзрастаюць, што істотна ўплывае на якасць адпачынку. У чэрвені і верасні мора прагрэта да камфортнай тэмпературы, паветра цёплае, на пляжах нешматлюдна, таму і бацькі, і дзеці змогуць ад душы атрымаць асалоду ад усімі любатамі чарнагорскіх курортаў.\nIberostar Bellevue 4 * (Бечичи) - рэкамендавана ранняе браніраванне з-за вялікай папулярнасці отеляMontenegro Star 4 * (Бечичи) Mediteran 4 * (Бечичи) Maestral 4 * (Будва) Apartments Radevic 4 * (Будва) Hotel Aruba 4 * (Будва) Hotel Rivijera 3 * (Петровац) Hotel del Mar 4 * (Петровац) Boutique Hotel Astoria 4 * (Котор) Apartments Le Domaine 4 * (Улцин) Rosic Apartments 3 * (Ціват) Hotel Magnolia 3 * (Ціват )\nПры пошуку тура Ваш запыт сыходзіць наўпрост тураператарам і ў плыні 30 секунд Вы атрымліваеце вынікі пошуку. Цэнавыя прапановы дынамічна змяняюцца, таму Вы маеце магчымасць неадкладна забраніраваць і аплаціць анлайн ўпадабаны варыянт. Выканаць пошук тураў вы можаце абсалютна бясплатна.\nНабываючы туры ў Будве, бацькі могуць не турбавацца: дзіцячы досугна гэтым курорце арганізаваны на самым высокім узроўні. Дыскатэкі для малых, утульныя кафэ з велізарным выбарам прысмакаў, водныя забаўкі - час, праведзены тут, запомніцца дзецям надоўга.\nТакі ж насычаны, але больш спокойныйотдых з дзецьмі ў Чарнагорыі в 2020 прапануюць курорты Чань і Петравец, а таксама курортныя пасёлкі Рафаілавіч і Бечичи. Мора тут ціхае, вялікіх хваль не бывае, таму бяспека малышам на пляжах гарантаваная.\nАдпачынак з дзецьмі на мора будзе камфортным і займальным, калі загадзя вырашыць усе праблемы з яго арганізацыяй. Тым, хто паклапаціўся пра гэта, Чарнагорыя падорыць мора задавальнення.\nÐ Ð °, Ð² Ð§ÐμÑ Ð½Ð¾Ð³Ð¾Ñ Ð¸Ð¸ Ð¿Ñ ÐμÐ¾Ð ± Ð »Ð ° Ð'Ð ° Ñ Ñ Ð ± ÐμÑ Ð¾Ð½Ð½Ñ Ðμ Ð¿ Ð »Ð ° Ñ Ñ Ð¾Ñ Ð¼Ñ Ð¸ ÐºÐ ° Ð¼ÐμÐ½Ð¸Ñ Ñ Ñ Ðμ Ð¿Ð» Ñ Ð¶Ð¸, Ð½Ð¾ Ñ Ð²Ð ° Ñ Ð ° ÐμÑ Ñ Ð ° Ð¼ Ð¸ Ñ Ð¿ÐμÑ Ð¸Ð ° Ð »Ñ Ð½Ð¾ Ð¾Ð ± Ð¾Ñ Ñ Ð'Ð¾Ð²Ð ° Ð½Ð½Ñ Ñ Ð¿ÐμÑ Ñ Ð ° Ð½Ñ Ñ Ð¿Ð¾Ð» Ð¾Ñ.\nÐ§ÐμÑ Ð½Ð¾Ð³Ð¾Ñ Ð¸Ñ Ñ Ð'Ð¸Ð²Ð¸Ñ ÐμÐ »Ñ Ð½Ñ Ð¼ Ð¾Ð ± Ñ Ð ° Ð · Ð¾Ð¼ Ð¿Ð¾Ð'Ñ Ð¾Ð' Ð¸Ñ Ð'Ð »Ñ Ñ Ñ Ð ° Ñ Ñ Ð¸Ñ Ð¸ Ñ Ñ ÐμÐ'Ð½Ð¸Ñ Ñ ÐºÐ¾Ð» Ñ Ð½Ð¸ÐºÐ¾Ð², Ð ° Ñ Ð ° ÐºÐ¶Ðμ Ð'Ð »Ñ Ð³Ñ Ñ Ð'Ð½Ñ Ñ Ð'ÐμÑ ÐμÐ¹.\nÐ¼Ð½Ð¾Ð³Ð¾Ñ Ð¸Ñ Ð »ÐμÐ½Ð½Ñ Ðμ Ð ± Ð ° Ð · Ñ Ð¾Ñ Ð'Ñ Ñ Ð °,\nÐ¾Ð · Ð' Ð¾Ñ Ð¾Ð²Ð¸Ñ ÐμÐ »Ñ Ð½Ñ Ðμ Ñ ÐμÐ½Ñ Ñ Ñ,\nÐ» ÐμÑ Ð½Ð¸Ðμ Ð »Ð ° Ð³ÐμÑ Ñ.\nÐ Ñ Ñ Ð¶Ð½Ñ Ðμ Ñ ÐμÐ¼Ñ Ð¸ Ñ Ð½ÐμÑ ÐºÐ¾Ð »Ñ ÐºÐ¸Ð¼Ð¸ Ð'ÐμÑ Ñ Ð¼Ð¸, Ð ° Ñ Ð ° ÐºÐ¶Ðμ Ð'ÐμÐ'Ñ Ñ ÐºÐ ° Ð¼Ð¸ Ð¸ Ð ± Ð ° Ð ± Ñ Ñ ÐºÐ ° Ð¼Ð¸ â Ð¿Ñ Ð¸Ð²Ñ Ñ Ð½Ð¾Ðμ Ð'Ð » Ñ Ð§ÐμÑ Ð½Ð¾Ð³Ð¾Ñ Ð¸Ð¸ Ð · Ñ ÐμÐ »Ð¸Ñ Ðμ.\nÐ Ñ Ð¸Ñ Ð¸Ð½, Ð¿Ð¾ ÐºÐ¾Ñ Ð¾Ñ Ñ Ð¼ Ð§ÐμÑ Ð½Ð¾Ð³Ð¾Ñ Ð¸Ñ Ð²Ñ Ð ± Ð¸Ñ Ð ° Ñ Ñ Ñ ÐμÐ¼ÐμÐ¹Ð½Ñ Ðμ Ð¿Ñ Ñ ÐμÑ ÐμÑ Ñ Ð²ÐμÐ½Ð½Ð¸ÐºÐ¸, Ð½ÐμÑ ÐºÐ¾Ð »Ñ ÐºÐ¾:\nÐ Ð »Ñ Ñ ÐμÐ¼ÐμÐ¹Ð½Ð¾Ð³Ð¾ Ð¾Ñ Ð'Ñ Ñ Ð ° Ñ Ñ Ð¾Ð¸Ñ Ð²Ñ Ð ± Ñ Ð ° Ñ Ñ Ð½ÐμÐ¼Ð½Ð¾Ð³Ð¾Ð» Ñ Ð 'Ð½Ñ Ð¹ ÐºÑ Ñ Ð¾Ñ Ñ Ñ Ñ Ð ° Ð · Ð²Ð¸Ñ Ð¾Ð¹ Ð¸Ð½Ñ Ñ Ð ° Ñ Ñ Ñ Ñ ÐºÑ Ñ Ñ Ð¾Ð¹. Ð ¢ Ñ ÐμÐ ± Ð¾Ð²Ð ° Ð½Ð¸Ñ, ÐºÐ¾Ñ Ð¾Ñ Ñ Ðμ Ñ Ñ Ð¾Ð¸Ñ Ð¿Ñ ÐμÐ'Ñ Ñ Ð²Ð »Ñ Ñ Ñ Ðº Ð¼ÐμÑ Ñ Ñ Ð¾Ñ Ð'Ñ Ñ Ð °, Ñ Ð ° ÐºÐ¸Ðμ:\nÐ Ð ° Ñ Ñ Ð¼Ð¾Ñ Ñ Ð¸Ð¼ Ñ Ñ Ð¾Ð¹ÐºÑ Ð½Ð ° Ð¸Ð ± Ð¾Ð »ÐμÐμ Ð¿Ð¾Ð¿Ñ Ð» Ñ Ñ Ð½Ñ Ñ Ð¼ÐμÑ Ñ, Ð³Ð'Ðμ Ð¼Ð¾Ð¶Ð½Ð¾ Ð¾Ñ Ð'Ð¾Ñ Ð½Ñ Ñ Ñ Ñ Ð'ÐμÑ Ñ Ð¼Ð¸.\nÐ Ñ Ñ Ñ Ð¾Ð² Ð¡Ð²Ñ Ñ Ð¾Ð³Ð¾ Ð¡Ñ ÐμÑ Ð ° Ð½Ð °. Ð ¢ Ð¸Ñ Ð¸Ð¹ Ñ Ñ Ð ± Ð ° Ñ ÐºÐ¸Ð¹ Ð¿Ð¾Ñ Ñ Ð »Ð¾Ðº Ñ Ð¾ Ð²Ñ ÐμÐ¼ÐμÐ½ÐμÐ¼ Ð¿Ñ ÐμÐ²Ñ Ð ° Ñ Ð¸Ð» Ñ Ñ Ð² Ñ ÐμÑ ÐμÐ½ÐμÐ ± ÐμÐ »Ñ Ð½Ñ Ð¹ Ñ Ñ Ñ Ð¸Ñ Ñ Ð¸Ñ ÐμÑ ÐºÐ¸Ð¹ Ñ ÐμÐ½Ñ Ñ. Ð Ð ° Ð¾Ñ Ñ Ñ Ð¾Ð²Ðμ Ð¾Ñ Ñ Ñ Ñ Ñ Ñ Ð²Ñ ÐμÑ Ñ Ñ ÐμÑ Ð °, Ð ° Ð³Ð¾Ñ Ñ Ð¸Ð½Ð¸Ñ Ð½Ñ Ð¹ ÐºÐ¾Ð¼Ð¿Ð »ÐμÐºÑ Ñ Ñ Ð¸Ð» Ð¸Ð · Ð¾Ð²Ð ° Ð½ Ð¿Ð¾Ð' Ñ Ñ ÐμÐ'Ð½ÐμÐ²ÐμÐºÐ¾Ð²Ñ Ñ Ð ° Ñ Ñ Ð¸Ñ ÐμÐºÑ Ñ Ñ Ñ. Ð'ÐμÑ Ñ Ñ Ð¾Ñ Ð¾Ñ Ð¾ Ñ ÐμÐ ± Ñ Ð¾Ñ Ñ Ñ Ð ° Ñ Ñ Ð³Ð¾Ð'Ð¾Ð²Ð ° Ð »Ñ Ðμ Ð¼Ð ° Ð» Ñ Ñ Ð¸ Ð¸ Ñ Ñ Ð ° Ñ Ñ Ð¸Ðμ Ñ ÐºÐ¾Ð »Ñ Ð½Ð¸ÐºÐ¸, Ð'Ð» Ñ ÐºÐ¾Ñ Ð¾Ñ Ñ Ñ Ð¾Ñ Ð'Ñ Ñ Ð¿Ñ ÐμÐ²Ñ Ð ° Ñ Ð ° ÐμÑ Ñ Ñ Ð² Ð¿Ð¾Ð · Ð½Ð ° Ð²Ð ° Ñ ÐμÐ »Ñ Ð½Ñ Ñ Ñ ÐºÑ ÐºÑ Ñ Ñ Ð¸Ñ. ¥ Ð¾Ñ Ð¾Ñ Ð¸Ð¹ Ð ± Ð¾Ð½Ñ Ñ â Ð¾Ð ± Ñ Ð¸Ñ Ð½Ð ° Ñ Ð¿Ñ Ð¾Ð³Ñ Ð ° Ð¼Ð¼Ð ° Ð¼Ð¾Ñ Ñ ÐºÐ¸Ñ Ñ Ð ° Ð · Ð²Ð »ÐμÑ ÐμÐ½Ð¸Ð¹, Ð² ÐºÐ¾Ñ Ð¾Ñ Ñ Ñ Ð²Ñ Ð¾Ð'Ñ Ñ:\nÑ Ð½Ð¾Ñ ÐºÐ» Ð¸Ð½Ð³,\nÐ'Ð ° Ð¹Ð²Ð¸Ð½Ð³,\nÐ¿Ñ Ð¾Ð³Ñ Ð »ÐºÐ¸ Ð½Ð ° Ñ Ñ Ñ Ð ° Ñ.\nÐ Ð »Ñ Ð¶ â Ñ Ð¾Ð · Ð¾Ð²Ñ Ð¹ Ð³Ð ° Ð» ÐμÑ Ð½Ñ Ð¹, Ð½Ð ° Ð½Ñ Ð¼ Ð¾Ñ Ñ Ñ Ñ Ñ Ñ Ð²Ñ Ñ Ñ Ð¾Ñ Ñ Ñ Ñ Ðμ ÐºÐ ° Ð¼Ð½Ð¸, Ð ° Ñ Ð¿Ñ Ñ Ðº Ðº Ð¼Ð¾Ñ Ñ Ð¿Ð¾Ð »Ð¾Ð³Ð¸Ð¹.\nÐ¡Ñ Ð ° Ñ Ñ Ð¸Ð¼ Ð'ÐμÑ Ñ Ð¼ Ð¿Ð¾Ð½Ñ Ð ° Ð²Ñ Ñ Ñ Ñ Ð ° ÐºÐ²Ð ° Ð¿Ð ° Ñ Ðº, Ð¡ÐºÐ ° Ð'Ð ° Ñ Ñ ÐºÐ¾Ðμ Ð¾Ð · ÐμÑ Ð¾ Ð¸ Ð¿Ð ° Ñ Ðº Ð Ñ Ñ Ð¼Ð¸Ñ Ð¾Ñ. Ð ÐºÐ²Ð ° Ð¿Ð ° Ñ Ðº Ð²ÐºÐ »Ñ Ñ Ð ° ÐμÑ:\nÐ Ð Ñ Ñ Ð¼Ð¸Ñ Ð¾Ñ Ðμ Ð½Ð ° Ñ Ð¾Ð'Ð¸Ñ Ñ Ñ Ñ Ð½Ð¸ÐºÐ ° Ð »Ñ Ð½Ð¾Ðμ Ð§Ñ Ñ Ð½Ð¾Ðμ Ð¾Ð · ÐμÑ Ð¾, Ð ° Ð½Ð ° Ð¡ÐºÐ ° Ð'Ð ° Ñ Ðμ Ð¾Ð ± Ð¸Ñ Ð ° ÐμÑ Ð¾ÐºÐ¾Ð »Ð¾ 250 Ñ Ð ° Ð · Ð½Ð¾Ð²Ð¸Ð'Ð½Ð¾Ñ Ñ ÐμÐ¹ Ð ± Ð¾Ð »Ð¾Ñ Ð½Ñ Ñ Ð¿Ñ Ð¸Ñ.\nЧарнагорыя - гэта сапраўдная скарбніца прыроды узрушаючай прыгажосці і экалагічна чысціні. У мінулым годзе Чарнагорыя стала сапраўдным хітом ў нашых турыстаў. Бязвізавая, недарагая і блізкая - усяго 3 гадзіны 20 хвілін у палёце. Самы папулярны месяц для наведвання Чарнагорыі - жнівень. У гэтым годзе палётная праграма ў краіну пашырылася, дадаліся як чартарныя, так і прамыя рэйсы. Убачыць цудоўныя пляжы Чарнагорыі цяпер яшчэ больш даступнымі.\nСамым папулярным месцам адпачынку ў краіне з'яўляецца Будванская Рыўера. Яна ўключае ў сябе наступныя курорты: Будва, Бечичи, Рафаілавіч, Пржно, Св. Стэфан, Милореч і Петровац. Размясціўшыся бліжэй за ўсіх да аэрапорце Ціват, Будванская Рыўера ідэальная для адпачынку як моладзі, так і сем'яў з дзецьмі. Самы тусовочный і моладзевы курорт - Будва. Тут заўсёды весела і шумна. Самыя спакойныя і ідэальныя для адпачынку з дзецьмі, мабыць, Бечичи і Петровац. Пляжы пераважна пясчаныя, але часам сустракаецца галька.\nБарская Рыўера не менш папулярная і зручна размешчана ў адносінах да аэрапорце горада Ціват. У яе склад уваходзяць горада-курорты Бар, Чань, Сутоморе і Дабра Вада. У адрозненні ад Будванской Рыўеры тут большасць пляжаў галечные.\nГерцегновская Рыўера складаецца з курортаў Герцег-Нові і Иголо. Не вельмі падыходзіць для адпачынку з дзецьмі, так як у большасці сваёй заход у ваду з понтона, а невялікая колькасць наяўных пляжаў галечные.\nБококоторская бухта прадстаўлена курортамі Які, рысу, Пераст, Дабрыня (якое прыемнае назву курорта, пагадзіцеся!) Заход ў моры з понтона і бетонных пліт.\nУльцинская Рыўера гасцінна запрашае на курорты Ульцин і Ада Бояна. Нягледзячы на тое, што ад Ціват яна знаходзіцца далей за ўсіх, у яе ёсць свае перавагі. Цудоўныя доўгія пясчаныя пляжы і блізкасць да Албаніі. Вы можаце не толькі паслабіцца на пляжы, але і адправіцца на экскурсію ў суседнюю Албанію, тым самым разнастаіць свой адпачынак.\nГатэль на першай лініі Будвы, адзіны ў Будве які мае свой пляж, парасоны і лежакі бясплатныя. Гатэль прадастаўляе ўсе тыпы харчавання, нават усімі любімае «усё ўключана». Мае выдатнае месцазнаходжанне - у крокавай даступнасці ад старога горада і крам, рэстаранаў і дыскатэк. Выдатна падыдзе для адпачынку з дзецьмі.\nНовы (ліпень 2015) ўтульны гатэль, з прыемным інтэр'ерам ў светлых танах. Размешчаны на першай лініі ў 150 метрах ад муніцыпальнага галечного пляжу. Харчаванне сняданкі і паўпансіён. У гатэля выдатны СПА. Ідэальны для рамантычнага адпачынку пар без дзяцей.\nГатэль размешчаны на мяжы з Бечичи, адкуль пачынаецца лепшая частка пляжаў Будванской Рыўеры. Гатэль гарадской, але да пляжу з дробнай галькай ўсяго 250 метраў. Сам па сабе гатэль невялікі, усяго 26 нумароў, але ўсе яны ўтульныя ў светлых танах, з добрай мэбляй і з гаўбцамі. Гатэль вельмі рэкамендуецца для бюджэтнага адпачынку маладых пар.\nКалі мы гаворым пра дзіцячы і сямейным адпачынку, вядома, на розум у першую чаргу прыходзіць Турцыя! З яе велізарнымі гатэлямі і магчымасцямі.\nЧарнагорыя - краіна, блізкая расейцам не толькі культурна, але і геаграфічна: прамы пералёт з Масквы займае ўсяго 2,5 гадзіны.\nРэйсы тураператараў на гэтым напрамку ў 2017 годзе стартуюць 30 траўня, палётная праграма будзе ажыццяўляцца двойчы на тыдзень і будзе доўжыцца да 24 кастрычніка. Дарэчы, улічваючы кампактныя памеры самой краіны, трансфер з аэрапорта практычна на любой курорт не зойме шмат часу.\nПлануючы сямейны адпачынак у гэтай гасціннай балканскай краіне, раім звярнуць увагу на пасёлак Бечичи. Месца прывабна, у першую чаргу, сваім пышным двухкіламетровай пляжам з дробнай галькі і пяску.\nУ Бечичи рэкамендуем гатэль Mediteran 4 *, у якім ёсць дзіцячая пляцоўка і анімацыя. У непасрэднай блізкасці ад гатэля размяшчаецца адзіны ў Чарнагорыі аквапарк - выдатная магчымасць заняць дзіцяці, калі отельная інфраструктура яму дадзене.\nЯшчэ адзін выгадны аб'ект - Iberostar Bellevue 4 *. Гатэль размешчаны таксама ў Бечичи, у паўгадзіне хады ад старой Будвы - цэнтра чарнагорскага турызму. Тут ёсць дзіцячы клуб, басейн і пляцоўка.\nАдзначым: пры браніраванні тураў у гэтым гатэлі турысты атрымліваюць цэлы шэраг пераваг, у тым ліку 10% -ную зніжку на пражыванне ва ўсіх нумарах з тыпам харчавання All inclusive і размяшчэнне аднаго дзіцяці (2-14. 9 гадоў ) бясплатна ў нумары з двума дарослымі.


Цветотип «восень» - колеры ў адзенні - Мода 2017 - строгія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс 2017\nстрогія сукенкі - Мода 2017 - Модны Жаночы Часопіс ⇒ Мода 2017 ⇒ Цветотип «восень» - колеры ў адзенні\nКалі вашу знешнасць можна ахарактарызаваць такімі словамі, як натуральнасць, натуральнасць, скура мае цёплы залаціста-жоўты адценне, а валасы цёмныя (каштанавыя, русыя), то, хутчэй за ўсё, вашым цветотипу з’яўляецца «восень». А ці ведаеце вы, якія колеру ў вопратцы больш за іншых падыходзяць цветотипу «восень», робячы вобраз яшчэ ярчэй?\nКалі коратка ахарактарызаваць стыль адзення для восені, то дзяўчатам, ставіцца да гэтага цветотипу, варта аддаваць перавагу квадратным формаў, прамых ліній, цёплым прыглушаным кветкам, грубым фактурных тканін, сярэдняй ступені кантрасту і спалучэнню не больш за два кветак. Этна, сафары і кантры - стылі найлепшым чынам падкрэсліваюць натуральную прыгажосць дзяўчат восеньскага цветотипа. Спалучэнне складаных кветак і формаў, пачуццёвасці і раскошы - такое ўражанне звычайна вырабляе на навакольных дзяўчына-восень.\nЛепшым рашэннем для цветотипа «восень» лічацца насычаныя карычнева-чырвоныя адценні, прыцемненыя цёплыя няяркія тоны. Ідэальна падыходзіць практычна ўся карычневая гама - ад бэжавага з залацістым адлівам да насычанага шакаладнага. У ружовай панэлі ўвага варта надаць ласосевых і каралавага, а ў зялёнай - хакі, фісташкавага і аліўкавым. Калі вы любіце сіні колер, сцеражыцеся таго, хто кліча блакітнага і набліжанага да чорнага сіняга адцення. Лепшае рашэнне - сіні з фіялетавым або калючая адценнем.\nА вось асляпляльна белага і класічнага чорнага колеру ў вопратцы дзяўчатам-уладальніца цветотипа «восень» варта пазбягаць. Гэтыя колеры адцягваюць увагу ад асобы, «обесцвечивая» яго. Затое эксперыменты з дзікімі ўзорамі джунгляў, тыгровае і леапардавым прынтам для дзяўчыны-восені ў большасці выпадкаў аказваюцца паспяховымі.\nНаступная Артыкул кароткія футболкі


Казімер Лышчынскі — Вікіпэдыя\nКазімер Лышчынскі на камэмарацыйнай марцы Беларусі (мастак Н. Рыжы)\nГерб «Корчак зьменены»\n4 сакавіка 1634\nмаёнтак Лышчыцы, Берасьцейскае ваяводзтва\n30 сакавіка 1689 (55 гадоў)\nсудзьдзя, філёзаф, пісьменьнік, вайсковец\nКазі́мер Лышчы́нскі (па-польску: Kazimierz Łyszczyński; 4 сакавіка 1634, маёнтак Лышчыцы, Берасьцейскае ваяводзтва, ВКЛ — 30 сакавіка 1689, Варшава) — філёзаф-матэрыяліст Рэчы Паспалітай, пэдагог і грамадзка-палітычны дзяяч. Аўтар трактату «Аб неіснаваньні Бога» (па-лацінску: «De non existentia Dei»). Быў абвінавачаны ў атэізьме і згодна з прысудам пакараны сьмерцю. Рукапіс трактату быў спалены: на сёньняшні дзень вядома толькі пяць невялікіх фрагмэнтаў, знойдзеных у 1957 годзе.\n3 Працэс па справе Лышчынскага і яго пакараньне\nПаходзіў са старажытнага шляхецкага роду ўласнага гербу (варыянт герба Корчак). Бацька — Геранім Казімер Лышчынскі (1581—1670), маці — Сафія Балынская. Меў трох братоў: Мацея, Пятра і Вінцэнта.\nАдукацыю атрымаў спачатку ў Берасьцейскім езуіцкім калегіюме, пазьней у Кракаўскім унівэрсытэце (паводле некаторых дадзеных у Віленскай езуіцкай акадэміі). У маладосьці прымаў удзел у войнах Рэчы Паспалітай з Расеяй і Швэцыяй.\nУ 1658 годзе ўступіў у ордэн езуітаў у Кракаве, пасьля праходзіў чатырохгадовыя студыі, якія рыхтавалі пэдагогаў. Пасьля году навіцыяту ў езуітаў у Кракаве Лышчынскі быў накіраваны ў Каліш, дзе ў 1660—1661 навучальным годзе студыяваў рыторыку, у 1661—1662 — лёгіку, у 1662—1663 — фізыку, у 1663—1664 — мэтафізыку. Пасьля заканчэньня філязофскіх студыяў у Калішу пачаў студыявааць тэалёгію ў Львове. Настаўнікамі Казімера Лышчынскага былі філёзафы і пісьменьнікі Ян Квяткевіч і Ян Мараўскі.\nУ 1663 годзе заняў пасаду прарэктара Берасьцейскага езуіцкага калегіюма. У першай палове 1666 году перарваў тэалягічныя студыі ў езуітаў, выйшаў з ордэну, ажаніўся і вярнуўся ў радавы маёнтак. З 1682 году займаў пасаду ваяводзкага падсудка ў Берасьці. Неаднаразова абіраўся дэпутатам ад шляхты Берасьцейскага павету на варшаўскі вальны сойм (1669, 1670, 1672, 1674). Адкрыў школу, над уваходам у якую быў надпіс: «Не дасьведчаны ў матэматыцы ды ня ўвойдзе…», што дае некаторыя падставы аднесьці школу да традыцыі плятонаўскай Акадэміі і клясычнай філязофскай адукацыі.\nПакінуўшы ордэн езуітаў, напісаў трактат, які назваў «Аб неіснаваньні Бога». З досыць аб’ёмнага сачыненьня (трактат складаўся з 530 старонак у 15 сшытках) захавалася ўсяго 5 фрагмэнтаў, выяўленых толькі ў 1957 годзе, сэнс якіх зводзіцца да адмаўленьня існаваньня Бога і абвінавачваньня клерыкалаў у «гашэньні сьвятла розуму».\nБог, мяркуючы па трактату, не існуе, зьяўляючыся хімэрай чалавечай сьвядомасьці, якая выкарыстоўваецца царквой і дзяржавай у сваіх мэтах. Біблія напісана людзьмі, якія зь яе дапамогай падтрымліваюць падман:\nФілёзаф-езуіт Ігнат Францішак Запольскі ў лісьце ад 19 лістапада 1698 году так ахарактарызаваў філязофію Лышчынскага:\nВарта заключыць, што гэты атэіст пан Лышчынскі ўсе выводзіў з прыроды. Аснова памылкі гэтага атэіста адмоўная і станоўчая. Адмоўная: ён сьцьвярджаў і даказваў у сваіх пісаньнях, якія я чытаў і па загадзе сьвятлейшага караля Яна III коратка выклаў у Гародні — «няма і ня можа быць ніякага доказу існаваньня Бога», і ён імкнуўся вырашыць пытаньні, якія звычайна ставяцца ўсімі. Станоўчай асновай было тое, што Бог існуе, што зацьвярджаецца і намі; яна ўключае складанасьці (заблытанасьці), зьвязаныя з таямніцай сьв. Тройцы і свабоднымі дзеяньнямі Бога.\nПрацэс па справе Лышчынскага і яго пакараньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nВіленскі біскуп Канстантын Казімер Бжастоўскі (1687—1722) атрымаў ліст ад берасьцейскага павятовага стольніка Яна Бржоскі і падаў запыт пра арышт Лышчынскага да вялікага князя літоўскага Яна Сабескага (1674—1696), які задаволіў той запыт. 31 кастрычніка 1688 году Лышчынскі па даносе свайго суседа Яна Казімера Бржоскі (зь якога Лышчынскі запатрабаваў вяртаньня доўгу ў 100 тыс. талераў) быў абвінавачаны ў атэізме і пасаджаны ў Варшаўскую турму. У яго доме былі знойдзеныя творы, у якіх адмаўлялася існаваньне Бога. Супраць зьняволеньня Лышчынскага выступіў толькі берасьцейскі земскі пісар, які казаў, што прыцягваць да адказу шляхціча, за злачынства, якое не было даказана, супярэчыць праву свабоды. Ён абвінаваціў таксама духавенства ў тым, што яно хоча ўвесьці гішпанскую інквізыцыю.\nПублічныя слуханьні па справе Лышчынскага пачаліся толькі 15 лютага 1689 году. Раней абвінавачаны быў прыцягнуты да духоўнага суду Лівонскім біскупам, быў ім прызнаны вінаватым і адданы дзяржаўнаму суду. У ролі абвінаваўцы выступіў літоўскі інстыгатар Сымон Куровіч. Азнаёміўшыся з абвінавачваньнем, Лышчынскі даў наступны адказ:\nЯ прызнаю моц Бога і шаную веліч яго памазанца намесьніка. <…> Я шукаю прытулку ў трона справядлівасьці, у прастола міласэрнасьці і прашу вашу каралеўская вялікасьць, каб са мною зрабілі ласку абыходзіцца тут не так жорстка, як адбывалася перад духоўным судом; там жа доказы, якія я мог прадстаўляць для абгрунтаваньня і падмацаваньня сваёй веры, не ўзялі пад увагу. Але паколькі я аб такой важным справе не маю магчымасьці шмат казаць, бо мой язык прысыхае да неба, то прашу вашу каралеўскую вялікасьць аказаць мне ласку і дазволіць ўзяць абаронцу.\nАднак яму было адмоўлена ў абаронцы нібыта з той прычыны, што ня знойдзецца такі юрыст, які б захацеў абараняць атэіста. Некалькі пазьней адвакат усё-ткі быў дадзены. Спэцыяльным дэкрэтам караля чарговае слуханьне было прызначана на 25 лютага 1689 году. Абарона будавалася на тым, што Лышчынскі ніколі сам не падзяляў выкладзеных ім ідэй, а толькі прыводзіў чужыя думкі з мэтай паказаць, што доказаў існаваньня Бога, прыведзеных Альстэдам, недастаткова, што яго аргумэнты нікчэмныя і непераканаўчыя. Абарона спадзявалася на тое, што абвінавачаны раней вёў праведны лад жыцьця і выконваў усе хрысьціянскія абрады, акрамя таго, ён раскаяўся ў ерасі і просіць памілаваньня. Абвінавачваньне абвергла тэзы абароны заявіўшы, што Лышчынскі ўсё яшчэ няздольны вярнуцца ва ўлоньне царквы, што ён не ерэтык, а атэіст, сьвядома адкінуў царкву і Бога, і раскаяньне яго ня што іншае, як спроба дамагчыся памілаваньня.\nСлуханьне 26 лютага не дало суду нічога новага. 28 лютага пачалі зьбірацца галасы сьвецкіх сэнатараў і амбасадараў (біскупы прагаласавалі раней). Большасьць вырашыла, што абвінавачаны павінен паплаціцца жыцьцём шляхам спаленьня. 10 сакавіка Лышчынскі ў Фарным касьцёле пакаяўся ў сваіх памылках паўтараючы тэкст пакаяньня за біскупам, аднак паводле Парыжскага штотыднёвіка «Газэтт», тэкст адрачэньня прачытаў за яго нейкі ксёндз.\n28 сакавіка літоўскім гофмаршалам быў апублікаваны прысуд. Лышчынскага належала вывесьці з гораду і спаліць на вогнішчы разам зь яго творамі ў руках. Маёмасьць пакаранага канфіскоўвалася, а дом, у якім ён жыў, павінен быў быць разбураны і месца пакінута пусткай на вечныя часы. Пасьля чытаньня прысуду познанскі і лівонскі біскупы, а таксама сам абвінавачаны зьвярнуліся з просьбай да караля аб замене спаленьня адсячэньнем галавы. Кароль задаволіў просьбу.\nПрысуд быў прыведзены ў выкананьне 30 сакавіка: Лышчынскі сам спаліў свой рукапіс, пасьля чаго яму адсеклі галаву, труп вывезьлі за горад, дзе спалілі, а попел, зьмешчаны ў снарад, стрэлілі ў бок Турэччыны (Тартарыі).\nПостаць Казімера Лышчынскага, суд над ім і яго пакараньне апісваецца ў рамане Тадэвуша Мічынскага «Нетота. Тайная кніга Татр» (па-польску: Nietota. Księga tajemna Tatr) .\n20 красавіка 1989 году ў год 300-годзьдзя пакараньня ў Берасьцейскім раёне Берасьцейскай вобласьці ў вёсцы Малыя Шчытнікі побач з былой уніяцкай царквой быў усталяваны мэмарыяльны камень у памяць аб Лышчынскім. На камені высечаны тэкст эпітафіі Казімір Лышчынскі, напісанай ім самім:\nО, падарожны! Не міні гэтых камянеў. Ты на ІХ не спатыкаешся, калі не спатыкнешся на ісьціне. Усьвядоміш ісьціну ля камянеў: бо Нават тыя людзі, Якія ведаюць, Што гэта праўда, вучаць, Што гэта Мана. Вучэньне мудрацоў — сьвядомы падман.\nПостаць Казімера Лышчынскага зьяўляецца адной з ключавых у некаторых творах беларускага гісторыка і пісьменьніка Ўладзімера Арлова.\n4 сакавіка 2009 году да 375-годзьдзя з дня нараджэньня Казімера Лышчынскага Міністэрства сувязі і інфарматызацыі Рэспублікі Беларусь ўвяло ў паштовае абарачэньне мастацкі канвэрт з арыгінальнай маркай «375 гадоў з дня нараджэньня Казімера Лышчынскага».\n^ Andrzej Nowicki. Kazimierz Łyszczyński (пол.).\n^ Электронная энцыкляпедыя.\n^ Найноўшы філязофскі слоўнік(рас.)\n^ Храналёгия. 4 сакавіка 1634.\n^ а б Гістарычнае і падрабязнае паведамленьне аб заключэньні ў турму Казімера Лышчынскага.\n^ а б Фрагмэнты з трактату Казімера Лышчынскага «Аб неіснаваньні Бога»\n^ Анатоль Мясьнікоў. Лёс і трагедыя Казімера Лышчынскага // Зьвязда : газэта. — 4 сакавіка 1999. — № 30 (23631)]. — С. 8. — ISSN 1990-763x.\n^ Прамова Сымона Куровіча па справе Лышчынскага на варшаўскім сойме 15 лютага 1689.\n^ Анджэй Навіцкі. Пяць паведамленьняў аб Лышчынскім з парыжскай «Газэтт» 1689.\n^ Miciński T. Nietota. Księga tajemna Tatr. — Warszawa: tCHu, 2004. — S. 228. — ISBN 83-901178-1-9.\n^ Беларуская нацыянальная памяць. Пазнаваць родны край\n^ Навіны філатэліі ад 2009/3/2(недаступная спасылка)\nДроздов Л. М., Жуковский Д. А. Казимир Лыщинский: 330 лет загадок. Ridero. 2021. 288 с.\nФрагмэнты трактату «Пра неіснаваньне Бога»\nГістарычнае і падрабязнае паведамленьне пра ўвязьненьне ў турму і сьмерць Казімера Лышчынскага\nСупліка Лышчынскага, пададзеная ягамосьці каралю з турмы у 1688\nАнджэй Навіцкі. Справа Лышчынскага на сойме ў Варшаве па рукапісных матэрыялах пратаколаў ягонага паседжаньня\nАнджэй Навіцкі. Пяць паведамленьняў пра Лышчынскага з парыскай «Газэт» 1689\nЭпітафія Казімеру Лышчынскаму, складзеная ім самім\nКароткая бібліяграфія па К. Лышчынскім\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Казімер_Лышчынскі&oldid=2244310»\nФілёзафы Рэчы Паспалітай\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 12 жніўня 2021 году ў 09:23.


РЭСПУБЛІКА: “Hi-tech на вітрыне не заляжыцца” | Лабараторыя распазнавання і сінтэзу маўлення\nХатняя › СМІ пра нас › РЭСПУБЛІКА: “Hi-tech на вітрыне не заляжыцца”\nПрэм’ер-міністр Міхаіл МЯСНІКОВІЧ і віцэ-прэзідэнт Расійскай акадэміі навук Жарэс АЛФЁРАЎ слухаюць расказ маладога вучонага Юрася ГЕЦЭВІЧА пра распрацоўкі ў галіне сінтэзу беларускага і рускага маўлення\nУчора пачаўся беларускі інавацыйны тыдзень\nПрэм’ер-міністр, які яшчэ нядаўна ўзначальваў Нацыянальную акадэмію навук, добра паінфармаваны аб навінках, якія дэманструюцца ў экспазіцыі, таму знаёмства з выставай дасягненняў айчыннай навукі, якая пачынае Беларускі інавацыйны тыдзень, было, хутчэй, пратакольным.Але яго размовы з вучонымі, якія прадстаўлялі свае распрацоўкі, былі ажыўленымі і зацікаўленымі. Карыстаючыся нагодай, яны дзяліліся сваімі планамі па прасоўванні інавацыйных праектаў, гаварылі пра праблемы і, як водзіцца, прасілі аб садзейнічанні. Зрэшты, у апошнім, здаецца, неабходнасці не было, таму што шматлікія госці ўжо праяўлялі велізарную зацікаўленасць да навінак.\nУ выставе інавацыйных праектаў, разгорнутай у Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі, якая дэманструе каля 800 экспанатаў, прымаюць удзел 116 арганізацый, у тым ліку 28 прыватных.\nСярод распрацовак увагу прыцягваюць навейшыя лекавыя прэпараты, напрыклад, «Нитаргал», якія прызначаны для лячэння сардэчна-сасудзістых захворванняў, прылада аховы ад электрамагнітных выпраменьванняў сотавых тэлефонаў, дзіцячыя прадукты з высокай харчовай і біялагічнай каштоўнасцю. Заўсёды мнагалюдна ля стэндаў з беспілотнымі авіяцыйнымі комплексамі, святлодыёднымі свяцільнямі, каля модульнага многазвеннага аўтацягніка.\nГэтыя экспанаты цікавы ўсім. Але ёсць у экспазіцыі і распрацоўкі, якія, пры ўсёй іх унікальнасці, цікавыя толькі спецыялістам. Напрыклад, беларуская сістэма аўтаматызыванага праектавання адзежы «Автокрой» стала прадметам глыбокай зацікаўленасці швейнікаў, таму што дапамагае “з нічога” атрымоўваць велізарную эканомію. Камунальшчыкі і вытворцы пітной вады звярнулі ўвагу на станцыі ачысткі вады. Тэстамі ДНК-дыягностыкі ў спорце зацікавіліся інвестары адразу некалькіх краін.\nСёння выстава, разлічаная на два дні, закрываецца. Безумоўна, гаварыць пра яе поспехі пакуль рана. Але, судзячы па ўсім, многія навуковыя калектывы, зацікавіўшыя тут патэнцыяльных інвестараў і партнёраў, змогуць развіць поспех і выйсці на рынак з новым таварам.\nСпампаваць (PDF, 349KB)


https://spring96.org/be/news/104851 2021 2021-09-03T13:40:25+0300 2021-09-03T13:40:25+0300 2021-09-03T14:16:10+0300 be https://spring96.org/files/images/sources/krylov_90.jpg Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА» Праваабарончы цэнтр «ВЯСНА»\nУ судзе Ваўкавыскага раёна 2 верасня быў вынесены прысуд па крымінальнай справе па артыкуле за арганізацыю масавых беспарадках (ч. 1 арт. 293 Крымінальнага кодэкса) у адносінах да інжынера Андрэя Крылова. Мужчыну абвінавацілі ў закліку да ўдзелу ў масавых беспарадкаў шляхам размяшчэння паведамлення 15 лістапада ў тэлеграм-чаце «Банда лукі». На судзе Крылоў віну не прызнаў. Суддзя Мікалай Талашка асудзіў Крылова да пяці гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Дзяржабвінавачванне падтрымліваў пракурор Дзмітрый Занімоўскі.\nПаводле версіі абвінавачвання, 15 лістапада 2020 прыкладна ў 10 гадзін 10 хвілін Андрэй Крылоў, "знаходзячыся ў стане алкагольнага ап'янення, у памяшканні дзяржаўнай установы адукацыі "Свіслацкі раённы цэнтр турызму і краязнаўства", і іншых нявызначаных месцах на тэрыторыі горада Свіслач (куды прыехаў у камандзіроўку), выкарыстоўваючы ў якасці сродку для дасягнення злачынных намераў і мэтаў мабільны тэлефон, які яму належыць, і іншыя нявызначаныя праграмы і тэхнічныя сродкі і прылады тэлекамунікацыі з доступам да глабальнай камп'ютарнай сеткі інтэрнэт, дзейнічаючы наўмысна і супрацьпраўна, з'яўляючыся актыўным удзельнікам тэлеграм-чата "Банда лукі" з мэтай узбуджэння сацыяльнай варожасці і варажнечы па прыкмеце іншай сацыяльнай прыналежнасці, дыскрымінацыі ў адносінах да супрацоўнікаў праваахоўных органаў, падрыву даверу і ўзнікненню варожасці да іх, знявагі іх гонару і годнасці, узмацнення нецярпімасці, падбухторваў карыстальнікаў месэнджара тэлеграм да ўдзелу ў масавых беспарадках у нявызначаны час у нявызначаным месцы.\nНа судзе Крылоў заяўляў хадайніцтва аб новай экспертызе. На думку абвінавачанага, у экспертызе, якую праводзіў эксперт з Дзяржаўнага камітэта судовых экспертыз неабгрунтавана і няма пацверджання, што тэкст экстрэмісцкага зместу. Мяркуе, што не былі дадзеныя адказы на пытанні, якія былі пастаўленыя на экспертызу. Таксама Крылоў прасіў выклікаць у суд тэхнічнага спецыяліста. Але суд і гэта адхіліў.\nУ судзе Ваўкавыскага раёна разглядаецца крымінальная справа па артыкуле за ўдзел у масавых беспарадках (ч. 1 арт. 293 Крымінальнага кодэкса) у адносінах да інжынера Андрэя Крылова.\nШто сказаў у апошнім слове Крылоў?\nАндрэй Крылоў выступіў з вялікім апошнім слове, у якім зноў заявіў, што не мае датычнасць да дзеяннях, якія яму ставяцца ў віну:\n"Як можа працаваць непрацуючы тэлеграм? Якім чынам магло быць падлучэнне да глабальнай сеткі інтэрнэт? Гэта трэба нейкім чынам арганізаваць дзве ступені магчымасцяў, як мінімум. Неабходна знайсці для адпраўкі аднаго паведамлення.\nА дзе ж сляды злачынства, дзе інструмент злачынства? Калі ласка, адкрыйце справу, знайдзіце сляды. Усе дакументы ў вас ёсць на стале. Вопытныя спецыялісты ўсё гэта ўжо капалі і шукалі. Але, калі не бачыце, то працягвайце шукаць далей. Якія спецыяльныя тэхнічныя абсталявання ўжываліся? Дзе доказы гэтага? Гэта ўсё пытанні да абвінаваўцы. Дзе дакументальныя пацверджання?\nДзве экспертызы былі. Яны супярэчаць адзін аднаму.\nЯ, Крылоў Андрэй Максімавіч, выключна непітушчы. Я працавіты, мне праца падабаецца і я выключаю п'янку.\nЯ з праваахоўнымі органамі ніякіх напружаных сітуацый не ствараў і не ствараю. Я добраахвотна перадаў тэлефон, як мяне і папрасілі. Ён не з'яўляецца прыладай злачынства...\nЯ з'яўляюся паслухмяным грамадзянінам Рэспублікі Беларусь, падтрымліваю дзейную ўладу. Ніколі не ставіўся апазіцыйна ні да якога-небудзь сацыяльнага руху, масавых мерапрыемстваў не праводзіў.\nЯ выхоўваў сваіх дзяцей у духу патрабаванняў дзеючай улады ў любы перыяд часу. Мае дзеці, калі гуляе гімн, заўсёды стаяць па стойцы смірна і спяваюць яго.\n"Па матывах палітычнай варожасці". У мяне іншыя захапленні і задачы. Праца, сям'я, дзеці, сад і агарод. Прэзідэнт нашай дзяржавы Аляксандр Лукашэнка сказаў усім грамадзянам і ўсяму свету, што ў нас няма затрыманых па палітычных матывах... Навошта такое дадаеце ў маё абвінавачванне?"\nУ выніку суддзя Мікалай Талашка асудзіў Крылова да пяці гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Такое пакаранне патрабаваў пракурор. У разглядзе справы прымалі ўдзел народныя засядацельніцы Вольга Аляшкевіч і Надзея Лойка. Таксама канфіскавалі тэлефон, з якога, паводле абвінавачвання, Крылоў пакінуў каментар.


Паўднёва-ўсходні маяк (востраў Блок) — Вікіпедыя\nПаўднёва-ўсходні маяк (востраў Блок)\nПаўднёва-ўсходні маяк на востраве Блок (англ.: Block Island Southeast Light) — маяк, размешчаны ў паўднёва-ўсходнім куце вострава Блок, штата Род-Айленд. У 1997 годзе ён быў вызначаны як Нацыянальны гістарычны помнік ЗША як адзін з самых выбітных маякоў, пабудаваных у ЗША ў XIX стагоддзі.\nангл.: Southeast Light\nМаяк у маі 2015 года\n41°09′11″ пн. ш. 71°33′07″ з. д.HGЯO\nПаўднёва-ўсходні маяк на Вікісховішчы\n1 Апісанне і гісторыя\nАпісанне і гісторыяПравіць\nКангрэс вылучыў 9 000 даляраў на будаўніцтва маяка ў 1856 годзе, але гэтыя сродкі былі выкарыстаны для будаўніцтва новага Паўночнага маяка на востраве Блок пасля таго, як стары быў знішчаны падчас шторму. Гэты маяк быў канчаткова пабудаваны ў 1874 годзе, а ўпершыню запалены 1 лютага 1875 года.\nГалоўная вежа вышынёй 67 футаў (20 м) з васьміканцовым гранітным падмуркам і цаглянай знешняй часткай, якая падымаецца да чыгуннага парапета і адкрытай галерэі вакол камеры ліхтара. Ён увенчаны шасціграннай меднай пірамідальным дахам з шарыкавым вентылятарам і маланкавы адводам. Арыгінальны дах быў чыгунны, і быў заменены ў 1994 годзе.\nМаяк мае невялікі музей і сувенірную краму ў вежы. Вежа адкрыта ў працягу летняга сезона, прапаноўваючы экскурсіі на вяршыню за плату ў 10$ па стане на верасень 2015 года. Паступлення ад тураў выкарыстоўваюцца для аднаўлення маяка.\nВыгляд з вышыні маяка станцыі берагавой аховы ЗША, 1962\n↑ Daytripper's Guide: Block Island Архівавана 13 кастрычніка 2007 года.; Універсітэт Род-Айленда Sea Grant; retrieved on October 22, 2007\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Паўднёва-ўсходні_маяк_(востраў_Блок)&oldid=3452097"\nАпошнія змены 20 верасня 2019 а 19:50\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 19:50, 20 верасня 2019.


Павел Оболевич. Возвращение забытых имен\nГлавная→Новости→Общество→История→Павел Оболевич. Возвращение забытых имен\n…Жалезны крыж. Нязвыклы – замест суцэльных планак толькі іх абрысы, контуры. Таму ў перакрыжаванні крыжа так шмат паветра. А яшчэ скрозь яго бачна наваколле. Прымацавана таблічка з выявай падаючага крыжа і надпісам, які выдатна захаваўся:\n“Ксёндз Павел Абалевіч, пробашч Астравецкі\n1881- 22 красавіка 1928 года\nБожа, за працу і старанні дай яму вечнае спачыванне.”\nСвятар, які памёр на 47-ым годзе свайго жыцця… Хто ён? Адкуль? Колькі адпрацаваў у нашай парафіі? Вярнуўшыся ў рэдакцыю, паспрабавала пашукаць у інтэрнэце – не знайшла нічога. І, заняўшыся больш злабадзённымі справамі, забылася. Зрэдку, пераглядваючы фатаграфіі, натыкалася на здымак магілы Абалевіча, сама сабе нагадвала: не забыць, пашукаць. І амаль адразу зноў забывала…\nНядаўна працавала над артыкулам аб Астравецкім касцёле Узнясення Святога Крыжа і, разважаючы пра пахаванне ксяндза Пятра Баханоўскага, узгадала магілу іншага святара – Паўла Абалевіча. Амаль па інерцыі “залезла” ў інтэрнэт, зайшла на адзін з польскіх сайтаў, – і заслона над забытым імем колішняга пробашча пачала прыадкрывацца…\nПершая ўзгадка была ад 18 (31) сакавіка 1908 года. Віленская газета “Кур’ер Літоўскі” паведамляла ў рубрыцы “Навіны з правінцыі”:\n“Варняны. Віленскі павет.\nРэпрэсіі ў адносінах да ксяндзоў не спыняюцца. Адных – высылаюць, другіх – адстароньваюць ад працы, трэціх прыцягваюць да адказнасці за падрыхтоўку да Першай споведзі. Падобны факт здарыўся ў Варнянах. Ксёндз Павел Абалевіч, вікарый варнянскі, стараючыся як мага лепш падрыхтаваць дзяцей да Першай споведзі і прыняцця Першай Камуніі, распачаў зімой навуку катэхізіса. А паколькі зімой у касцёле моцна холадна, святар запрасіў дзяцей да сябе на кватэру. З усіх навакольных вёсак дзеці з ахвотай бегалі на заняткі да ксяндза – зімой у іх шмат вольнага часу. Аднак цягнулася гэта нядоўга. Паліцыя звярнула ўвагу, прыбылі следчыя і справа пакрочыла па судовай дарожцы.\nНягледзячы на гэта ксёндз Абалевіч не спыніў распачатай справы, упаўне лагічна разважаючы, што як толькі суд разбярэцца ў тонкасцях справы і высветліць, што ніякіх патаемных зборышчаў тут не было, навуку можна будзе працягваць далей. Тым часам 12 сакавіка бягучага года губернатар прыслаў загад аб тэрміновым закрыцці “патаемнай школкі” пры касцёле Варнянскім. Выканаць загад было не цяжка, паколькі ніякай патаемнасці не было і ў паміне. Але ксёндз Абалевіч быў вымушаны спыніць падрыхтоўку дзяцей да Першай Камуніі.”\nАб тым, як улады абышліся з самім ксяндзом, газета не паведамляе, але, мяркуючы па наступных звестках, яго перавялі ў касцёл Найсвяцейшай Тройцы і Святога Крыжа ў Косава Івацэвіцкага раёна (у той самы касцёл, дарэчы, у якім у 1746 годзе хрысцілі Тадэвуша Касцюшку). Сведчаннем таму цытата з біяграфіі ксяндза Чыжэўскага, напісанай доктарам тэалогіі кс. Шотам:\n“2 чэрвеня 1910 года ксёндз Чыжэўскі быў прызначаны пробашчам парафіі Косув Палескі, у месца, дзе да гэтага часу быў пробашчам ксёндз Павел Абалевіч.” Зазначым сабе: пробашчам, а не вікарыем…\n…А газета “Кур’ер Літоўскі” ў нумары ад 9 чэрвеня 1910 года ўдакладніла, што “…з Косава ксёндз Павел Абалевіч пераведзены з-за непрыемнасцей з адміністрацыйнымі ўладамі вікарыем у Сакулку”. Вікарыем…\nЯкога роду непрыемнасці былі ў ксяндза з уладамі, можна здагадацца, чытаючы біяграфію таго ж кс. Чыжэўскага, пра якога доктар Шот піша, што “…у парафіі кс. Чыжэўскі прабыў нядоўга – неўзабаве з-за таго, што ён адмовіўся вучыць рэлігіі па-руску, ён быў пераведзены на новае месца. Гродзенскі губернатар прылічыў яго да кагорты непакорных і варожа настроеных да царскай улады”. З вялікай доляй верагоднасці можна меркаваць, што аналагічнае абвінавачанне было выстаўлена і супраць Абалевіча.\nУ Сакулцы ксёндз Павел прабыў не больш трох гадоў. Таму што 25 ліпеня 1913 года Віленская дыяцэзыяльная газета “Двухтыднёвік Дыцэзыяльны” паведамляла: “…па загаду Яго Эксцэленцыі ксяндза-Адміністратара ў асабовым складзе дыяцэзіі адбыліся змены: ксёндз Павел Абалевіч пераведзены ў Солы”. А 25 сакавіка (7 красавіка) 1914 года той жа “Двухтыднёвік Дыцэзыяльны” напісаў аб чарговым перамяшчэнні кс. Абалевіча – на гэты раз у невядомыя нам Невадніцы.\n…У 1915 годзе памірае пробашч Астравецкага касцёла Узнясення Святога Крыжа ксёндз Пётр Баханоўскі, і на яго месца ў недабудаваны касцёл прысылаюць змардаванага праследаваннем і бясконцымі пераводамі з адной парафіі ў другую ксяндза Паўла Абалевіча.\n…А ў Еўропе ад выбухаў Першай сусветнай вайны горкім стала паветра. Полымя чужой вайны бушуе і на нашай зямлі – успаміны царскага генерала Свечына аб жорсткіх баях паміж рускімі і немцамі ў Варнянах, Дубніках, Тартаку, Дравяніках, Задворніках… тычацца якраз верасня 1915 года. Ускосна ён распавядае і аб становішчы, у якім апынулася мясцовае насельніцтва.\nЗ успамінаў генерала Свечына: “У самых патаемных месцах лесу пасвілася жывёла. Сяляне ў той паласе (аўтар мае на ўвазе вёскі Астравеччыны) вельмі баяліся, каб адступаючыя не ўгналі з сабой самае галоўнае для селяніна багацце – жывёлу… Сібіракі (Сібірская дывізія расійскай арміі, якая ў гэты час ваявала на нашай тэрыторыі – Г.Ч.) рэквізавалі жывёлу ў насельніцтва бясплатна… У мясцовага насельніцтва нельга было знайсці ні крышталіка солі…”\nГолад. Галеча. Тыф. Пра ўзнясенне вежаў на касцёле, як планавалася раней, не варта было і марыць – закончыць бы падлогу…\n…Па выніках Першай сусветнай вайны заходняя частка Беларусі адыходзіць пад Польшчу, і ганенні на польскіх святароў спыняюцца. Вось толькі страчанае здароўе святару ўжо не вярнуць…\nУ Астраўцы ксёндз Абалевіч служыў да 1928 года. Ад якой хваробы ён памёр, сёння амаль немагчыма даведацца. Але мяркуючы па ўзросце – хутчэй за ўсё ад шырока распаўсюджаных у той час сухотаў. Зрэшты, гэта не так і важна. Куды важней, што сваё жыццё святар Абалевіч прысвяціў змаганню за польскую мову і тоеснасць.\n…А літаральна ў пяцідзесяці кіламетрах ад Астраўца ў гэты ж час узышоў на крыж адданасці народу і роднай мове другі наш святар – Канстанцін Стэповіч. Які хацеў, “…каб Езус наш любімы па-беларуску ўсё ж загаварыў”. І паляванне на яго зладзілі ўжо польскія ўлады…\nДва ксяндзы… Два быўшыя семінарысты Віленскай духоўнай семінарыі, а значыць, хутчэй за ўсё абодва – выхадцы з беларускіх зямель, так бы мовіць, тутэйшыя. А народ і мова ў кожнага з іх – свае…\nЗакончыць гэты артыкул хочацца словамі Дануты Бічэль з яе кнігі “Мост святога Францішка”: “Божа! Калі нельга, каб на нашай зямлі не бушавалі чужыя войны, зрабі так, каб яе сыны змагаліся на адным баку фронта…”


09 лістапад 2016, 20:59\n9 лістапада ў судзе Цэнтральнага раёну Гомеля пачаўся разгляд пазову сябра Абʼяднанай грамадзянскай партыі, былога афіцэра міліцыі Ўладзімера Няпомняшчых да трох амапаўцаў — маёра міліцыі Сяргея Лукʼянцава, прапаршчыкаў Ігара Ючко і Міхаіла Аленічава.\nНяпомняшчых абвінавачвае амапаўцаў у лжэсьведчаньні і патрабуе спагнаць зь іх па адной капейцы. А з упраўленьня ўнутраных спраў Гомельскага аблвыканкаму праз рэгіянальнае казначэйства Міністэрства фінансаў — кампэнсацыю маральнай шкоды ў памеры 9900 рублёў.\n12 верасьня амапаўцы затрымалі Ўладзімера Няпомняшчых на Прывакзальнай плошчы за паўгадзіны да адыходу маршруткі на Менск. Актывіст зьбіраўся паехаць на акцыю пратэсту «Патрабуем сапраўдных выбараў». Уладзімера, як гэта было раней зь іншымі актывістамі, абвінавацілі ў дробным хуліганстве і непадпарадкаваньні. Ён нібыта лаяўся, размахваў рукамі і ўцякаў, а амапаўцы даставілі «хулігана» ў Чыгуначны РАУС, дзе на яго склалі два пратаколы. Суд Чыгуначнага раёну пакараў Уладзімера штрафам у тры базавыя велічыні (63 рублі).\n«Нельга дараваць нахабныя лжэсьведчаньні. Бо заўтра тыя ж амапаўцы зладзяць правакацыі ня толькі актывістам, але й судзьдзям, і пракурорам — і яны таксама сядуць за краты альбо атрымаюць буйныя штрафы. Дойдзе да таго, што і расстрэльваць пачнуць паводле ілжывых абвінавачаньняў, як ужо было ў савецкай гісторыі», — лічыць Уладзімер Няпомняшчых.\nПазоў былога афіцэра міліцыі да амапаўцаў разглядае судзьдзя Марына Дамненка. Яна адхіліла дзясятак хадайніцтваў Няпомняшчых — на прагляд камэры відэаназіраньня з Прывакзальнай плошчы, зь якой бачна, хто і што рабіў на прыпынку грамадзкага транспарту; на выклік у суд кіроўцы апамапаўскай аўтамашыны і праслухоўваньне запісу ў ёй відэарэгістратара; на праверку паказаньняў амапаўцаў на дэтэктары падману за кошт самога пазоўніка; і нават на правядзеньне судова-псыхіятрычнай экспэртызы.\n«Можа, я ненармальны, калі за паўгадзіны да адʼезду ў Менск, стоячы на прыпынку грамадзкага транспарту з важкім заплечнікам, лаяўся, размахваў рукамі», — тлумачыў сутнасьць хадайніцтва Ўладзімер.\nМарына Дамненка адхіліла ўсе заяўленыя Няпомняшчых хадайніцтвы на той падставе, што яны немэтазгодныя, бо штраф за хуліганства не адменены. Пасьля гэтага Ўладзімер выказаў недавер судзьдзі.\nСупрацоўніца абласной міліцыі Валянціна Радзівонава, якая прадстаўляла ведамства, таксама сказала, што Ўладзімеру спачатку трэба абскардзіць штраф, а пасьля ўжо прадʼяўляць прэтэнзіі амапаўцам і ведамству.\nПакуль судзьдзя была ў пакоі для нарадаў, шматлікія прысутныя ў судовай залі, якія прыйшлі падтрымаць Уладзімера, нэгатыўна выказваліся на адрас амапаўцаў.\n«Калі бэнзапіламі рэжуць людзей, амапаўцаў няма. А калі раздаеш газэту „Народная Воля“ або ўлёткі да выбараў, то амапаўцы тут як тут», — заўважыла адна з прысутных.\nАмапаўцы паведамілі ў судзе свае пасады: Лукʼянцаў назваўся камандзірам групы, Ючко і Аленічаў — камандзірамі аддзяленьняў. Прысутныя выказалі падазрэньні, што камандзіры маглі дзейнічаць па замове і змове.\nПрадстаўнік рэгіянальнага казначэйства Міністэрства фінансаў Сяргей Захарчанка, выкліканы ў суд як адзін з суадказчыкаў, хадайнічаў, каб судзьдзя перапрызначыла належнага адказчыка — Галоўнае дзяржаўнае казначэйства. Бо рэгіянальнае ня мае права сплачваць сумы маральнай шкоды заяўнікам паводле пастановаў судоў. Судзьдзя задаволіла гэтае хадайніцтва і перанесла разгляд справы на 2 сьнежня.\nПрадстаўнік Беларускага Хэльсынскага камітэту Віктар Адзіночанка пракамэнтаваў судовы разбор паводле пазову актывіста так:\n«Судзьдзя Дамненка мае пэўную рэпутацыю, бо ўжо шмат спраў разглядала ў дачыненьні да грамадзкіх актывістаў. Яна, канечне, паверыць амапаўцам. Але вельмі добра, што гэты суд распачаўся. Амапаўцы змушаны будуць даваць тлумачэньні. Яны выканаўцы. Сьмеху і жалю варты іх рапарты і абвінавачаньні, што адэкватны чалавек, былы афіцэр міліцыі, а цяпер пэнсіянэр МУС Уладзімер Няпомняшчых, выпраўляючыся ў Менск, стаў на прыпынку гарадзкога транспарту і пачаў лаяцца».\nСам Уладзімер кажа, што ў Беларусі няма незалежных судоў:\n«Тым ня менш усе падобныя факты трэба зафіксаваць дакумэнтальна. І калі наступяць лепшыя часы, можна будзе спытаць ва ўсіх хлусаў за іх дзеяньні. Проста пазбавіць іх саміх ды іхніх начальнікаў, што загадвалі караць нявінных людзей, міліцэйскіх званьняў, пэнсіяў. Няхай атрымліваюць сацыяльную пэнсію, а калі хочуць большага, то няхай зарабляюць у народнай гаспадарцы— і амапаўцы, і судзьдзі, і пракуроры».


Напад на настаўніцу гімназіі: як гэта было | euroradio.fm\nГалоўная / Напад на настаўніцу гімназіі: як гэта было\n07/04/2017 - 06:45\n7 красавіка ў 14.30 у Мінску вынесуць прысуд Данату С., якога вінавацяць у замаху на забойства настаўніцы рускай мовы.\n7 красавіка ў Мінскім гарадскім судзе агучаць прысуд гімназісту Данату С., якога падазраюць у нападзе на настаўніцу рускай мовы і літаратуры.\nТрагедыя ў сталічнай гімназіі №74 адбылася 23 траўня 2016 года. Згодна з афіцыйнай версіяй, падазраваны дзевяцікласнік Данат С. зайшоў у клас каля 8.20 раніцы, закрыў за сабой дзверы і напаў на 57-гадовую настаўніцу рускай мовы і літаратуры, нанёсшы у вобласць жыццёва важных органаў 15 удараў вострым прадметам і два ўдары тупым. Параненая настаўніца пазваніла дачцэ і паведаміла, што на яе напалі. Дачка патэлефанавала дырэктару школы, выклікала хуткую і міліцыю. Жанчына апынулася ў рэанімацыі. Хлопца неўзабаве арыштавалі на ўроку фізкультуры.\nСледства па справе Даната С. цягнулася амаль 9 месяцаў. Пра тое, што прылада злачынства знойдзеная, і што на рэчах школьніка — кроў пацярпелай, Следчы Камітэт аб'явіў літаральна праз месяц пасля здарэння. Хлопец сваёй віны не прызнаў і не ішоў на кантакт са следчымі. Матывам злачынства следчыя назвалі помсту за адзнакі. Суд над 16-гадовым гімназістам (16 гадоў яму споўнілася ў сакавіку) пачаўся 13 лютага ў закрытым рэжыме. За замах на забойства асобы ў сувязі з ажыццяўленнем ёй службовай дзейнасці, учынены з асаблівай жорсткасцю, гімназісту пагражае да 12 гадоў пазбаўлення волі.\nДанат С. і сям'я\nАднакласнікі Даната, іх бацькі, першая настаўніца хлопца а таксама трэнер па джыў-джыцу характарызуюць падазраванага, як спакойнага і ўраўнаважанага чалавека з добрай сям'і. Па іх словах, хлопец уваходзіў у 10-ку лепшых вучняў класа, удзельнічаў у алімпіядах і марыў стаць доктарам, як бацька. Разам з Данатам быў затрыманы яшчэ адзін аднакласнік, але пасля допыту яго адпусцілі. Бацькі хлопца падчас следства не ішлі на кантакт з прэсай, каб не нашкодзіць пацярпелай і сыну. Аднак, наколькі вядома Еўрарадыё, пісалі хадайніцтвы ў сувязі з неадпаведнасцямі ў следстве. Маці цягам дзевяці месяцаў адмаўлялі ў спатканні з сынам. На допытах хлопца прысутнічаў бацька. Данат прайшоў паліграф, які паказаў, што хлопец не хлусіць, калі кажа, што не вінаваты.\nСуседка па парце абвінавачанага Даната пра перапіску з ім і ўрокі рускай мовы\nПаводле аднакласнікаў Даната, настаўніца цудоўна ведала свой прадмет, падавала яго на высокім узроўні, аднак мела няпросты характар. Пытанні адносінаў Валянціны Уладзіміраўны і дзяцей, кажуць бацькі, пастаянна абмяркоўваліся на бацькоўскіх сходах. Падчас следства пацярпелая і яе сям'я катэгарычна адмовіліся ад кантактаў з прэсай. Валянціна Уладзіміраўна пагутарыла толькі з журналістам "Народнай волі", якому распавяла, што "не трымае зла на таго, хто гэта зрабіў". Падчас суда ў размове з журналістамі настаўніца абурылася артыкуламі, якія выходзяць "з падачы бацькоў аднакласнікаў Даната" і сказала, што хоча перадусім справядлівасці. Маўляў, у яе ніхто не прасіў прабачэння. Калі б яна ўбачыла, што чалавек шкадуе аб здзейсненым, то прасіла б для яго найменшага пакарання. Пасля прысуду Валянціна Уладзіміраўна гатовая распавесці журналістам усё, што здарылася 23 траўня. Яна працягвае працаваць у гімназіі. Калегі настаўніцы і дырэктар школы з прэсай не кантактуюць.\nВерсія здарэння аднакласнікаў Даната і іх бацькоў\nУ 8.12 Данат заходзіць у школу (яго прывозіць маці).\n8:15. Размаўляе з настаўніцай французскай мовы, яна пытаецца, чаму ён прыехаў так рана, бо першы ўрок адменены.\n8:24. Настаўніца рускай мовы Валянціна Уладзіміраўна тэлефануе дачцэ і кажа, што на яе здзейснены напад.\n8:51. Прыходзіць у гардэроб і рыхтуецца да ўрока фізкультуры. У гэты час яму тэлефануе бацька і кажа, што Данат здзейсніў напад на настаўніцу. Хлопец перапытвае бацьку, ці правільна ён зразумеў яго.\nПа словах маці Даната (яна дала адзінае інтэрв'ю, якое апублікавалі ў першы дзень суда, пасля чаго ёй давялося падпісаць паперу ад неразгалошанні), прылада злачынства так і не знойдзеная: у двары школы выявілі лязо ад нажа, але без адбіткаў пальцаў падазраванага. Са слоў бацькоў аднакласнікаў, якія валодаюць некаторымі падрабязнасцямі справы, пры першым аглядзе хлопца крыві на яго вопратцы бачна не было. Пры гэтым, калі хлопец з маці зайшлі ў кабінет, дзе было шмат крыві, ім не далі бахіл. Дзеці, якія хадзілі на допыты да следчага, кажуць, што іх словы пра настаўніцу перайначваліся да агульнай фразы "яна была строгай, але справядлівай".


Георгіеўская царква Віцебск\n2008.06 Фота Тарасевіча В.М.\nХрам-помнік, заснаваны ў адзначэнне 50-годдзя Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне. Характэрнай асаблівасцю храмавага комплексу з'яўляецца наяўнасць у ім двух узроўняў. У верхнім размяшчаецца храм Святога вялікапакутніка Георгія, у ніжнім - храм Свяціцеля Мікалая Цудатворца.\nНа вул Чарняхоўскага. Пабудавана ў 1996 г. архітэктарам Ю.Сакалоўскім на аснове будынка былога пажарнага дэпо.\nТвор архітэктуры з рысамі неарускага стылю. У адным будынку сумешчаны 2-прастольны храм і царкоўная адміністрацыя. Двух'ярусная 4-гранная шатровая званіца нетрадыцыйна пастаўлена з правага боку нізкай паўкруглай апсіды. Цэнтральны кубападобны аб'ём завер-шаны чацверыком, які мае 8-гранны светлавы барабан з цыбулепадобным купалам. Плоскасныя фасады расчлянёны маленькімі арачнымі аконнымі праёмамі на 2 паверхі.\nМалітоўная зала ніжняй царквы 2 трайнымі аркатурамі расчлянёга на 3 часткі: трапезная, малітоўная зала, апсіда, вылучаная 2-ярусным іканастасам. Перакрыцце бочкападобнае на металічных бэльках. Асноўны храм размешчаны на 2-м паверсе будынка. У малітоўную залу, перакрытую плоскай столлю, адкрываецца светлавы барабан. Двух'ярусны драўляны іканастас вылучае прамавугольную апсіду.\nА.М. Кулагін "Праваслаўныя храмы Беларусі" (2007)\n210027 г.Віцебск, пр-кт Чарняхоўскага, 28/13\n(0212) 61-58-08, 23-83-49, 22-80-70\nпрыстасаванне будынка пад храм