Як усталяваць на Windows, FSX 8 / 8.1 / 10?\nДля ўстаноўкі FSX (усе версіі) на Windows, 8 / 8.1, выканайце наступныя дзеянні:\n1- Усталяваць FSX нармальна з DVD.\n2- Калі ўстаноўка скончыцца, пстрыкніце правай кнопкай мышы на «fsx.exe» (вы можаце знайсці яго тут: C: \_ Program Files (x86) \_ Microsoft Games \_ Microsoft Flight Simulator X). Тут, выберыце «Сумяшчальнасць» ўкладку і ўсталяваць акно, як паказана ніжэй:\n3- Спампаваць 32 біты версію « UIAutomationCore », Распакаваць файл і ўставіць яго ў асноўную тэчку FSX (у C: \_ Program Files (x86) \_ Microsoft Games \_ Microsoft Flight Simulator X \_). Гэта выправіць праблему нечаканых аварый FSX.\nЦяпер, пасля таго, як гэтыя маленькія крокі, FSX павінен быць стабільным на Windows, 8 / 8.1 і 10


У Польшчы хочуць увесці пакаранне за „прапаганду бандэрызму” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУ Польшчы хочуць увесці пакаранне за „прапаганду бандэрызму”\nЗаконапраект прадугледжвае забарону сімволікі АУН-УПА нароўні з сімволікай камунізму і нацызму.\nПольская сялянская партыя, якая з’яўляецца парламенцкай апазіцыйнай партыяй, выступіла з ініцыятывай увесці пакаранне за прапагандаванне бандэрызму. Такая прапанова знаходзіцца ў праекце закону аб устанаўленні 11 ліпеня Днём памяці аб паляках, ахвярах генацыду з рук украінскіх нацыяналістаў з АУН-УПА.\nПольская сялянская партыя прапануе таксама ўнесці праўкі ў закон аб Інстытуце нацыянальнай памяці, дзе б гаварылася пра пераслед не толькі нацыстаў і камуністаў, адказных за злачынствы, але і ўкраінскіх нацыяналістаў, у якіх на руках кроў людзей. Акрамя таго, праект прадбачыць забарону сімволікі Арганізацыі ўкраінскіх нацыяналістаў і Украінскай паўстанцкай арміі нараўне з сімволікай камунізму і нацызму.\nПакуль невядома, якія парламенцкія партыі, акрамя Польскай сялянскай, падтрымаюць законапраект падчас галасавання й ці ўвогуле ён трапіць на разгляд Сейму.\nНагадаем, падчас вайны ў 1939-1945 гадах украінскія нацыяналісты здзейснілі масавыя забойствы польскага насельніцтва на Валыні й іншых рэгіёнах заходняй Украіны, якія да вайны ўваходзілі ў склад Польшчы. Паводле гісторыкаў, загінула 50-60 тыс. палякаў, хоць некаторыя крыніцы называюць лічбу ў 130-150 тыс. чалавек. У польскае падполле забіла 3-5 тыс. украінцаў.\nІніцыятыву аграрыяў падтрымалі некаторыя польскія ветэранскія арганізацыі.


У Горадні пачалі сачыць за пералётнымі птушкамі\n17 сакавік 2006, 09:48\nРадыё Свабода На гэтым тыдні ў Горадні пачалося назіраньне за пералётнымі птушкамі. Інстытут заалёгіі Акадэміі навук зьвярнуўся празь міністэрства да абласных камітэтаў аховы прыроды і прыродных рэсурсаў, каб яны наладзілі назіраньне за міграцыяй птушак у сувязі з магчымасьцю пашырэньня птушынага грыпу. У Горадні ў назіраньні за пералётнымі птушкамі дапамагаюць сябры грамадзкай арганізацыі “Ахова птушак Бацькаўшчыны”.\nНазіраньне мела пачацца з 1 сакавіка, але зіма зацягнулася, і міграцыя птушак таксама. Месцам назіраньня абраны ачышчальныя сажалкі Месцам назіраньня абраныя ачышчальныя сажалкі прадпрыемства “Азот”, некаторыя зь іх не замярзаюць, і непадалёку Нёман. Назіраць за рухам птушак будуць чатыры чалавекі з “Аховы птушак Бацькаўшчыны”. Гаворыць кіраўнік абласной філіі грамадзкай арганізацыі Дзьмітры Вінчэўскі:\n(Вінчэўскі: ) “У пачатку міграцыі гэта будзе адбывацца праз два – тры дні. Там такая мэтодыка ёсьць: трэба за паўгадзіны да таго, як будзе ўзыходзіць сонца, пачынаць назіраньне і на працягу трох гадзінаў запісваць усе віды і колькасьць птушак, якія ляцяць. А калі пачнецца актыўная міграцыя, тады празь дзень трэба стаяць і назіраць цэлы сьветлавы дзень”.\nДзьмітры Вінчэўскі займаецца птушкамі прафэсійна: закончыў асьпірантуру ў Інстытуце заалёгіі Акадэміі навук, выкладаў у Гарадзенскім унівэрсытэце, піша дысэртацыю.\nЗа апошнія дні былі два выпадкі, якія спачатку выклікалі падазрэньні што да птушынага грыпу. На гарадзенскай птушкафабрыцы загінулі дзевяць тысяч курэй. Праводзіцца сьледзтва. Адна з вэрсіяў такая: здарылася аварыйнае адключэньне электрычнасьці. Калі сьвятло зноў далі, нехта не ўключыў вэнтыляцыі і куры задыхнуліся.\nДругі выпадак такі: супрацоўнікі ратавальнай службы знайшлі ў прыгарадзе хворага лебедзя, даставілі яго на вэтэрынарную станцыю. Там лебедзя ўмярцьвілі, але аналіз на наяўнасьць птушынага грыпу атрымаўся адмоўны. Лебедзь быў папросту паранены.


Хто яны, Сяргей і Маргарыта Канёнкавы? Дэтэктыўная загадка, не разгаданая да канца\n(Працяг. Пачатак у №№ 32 — 34.)\nНьютан і Купрэвіч\nПра што мы яшчэ гутарылі тады, восенню 1969 года? Пра егіпецкія піраміды, пра таямнічыя знакі на іх — якія, паводле Канёнкава, нясуць у сабе інфармацыю пра будучыя катаклізмы чалавецтва; пра астраномію, пра бессмяротнасць душы. Сяргей Цімафеевіч спасылаўся пры гэтым на нейкія старажытныя навуковыя трактаты. Потым папрасіў прыслужніцу прынесці з хатняй бібліятэкі рэдкую кнігу (яго “гонар”), набытую ў маскоўскай кнігарні яшчэ да рэвалюцыі. Мы з Зіменкам беражліва патрымалі ў руках рарытэтнае выданне 1915 года. На жоўтай вокладцы: “Ісаак Ньютан. Заўвагі прарока Данііла і Апакаліпсіс святога Яна”. Сяргей Цімафеевіч пяшчотна пагладзіў пераплёт і сказаў: “Гэтая кніга — праўдзівы помнік чалавечай думкі...”\nЯ слухаў і глядзеў на рукі Канёнкава — доўгія далоні, рухавыя нервовыя пальцы. Яшчэ раз успомніў гэтыя рукі на яго дзіўным мармуровым аўтапартрэце 1954 года, дзе ўвасобіліся чалавечая мудрасць і спакой, велічная прыгажосць і ўнутранае самасцвярджэнне.\nЁн закранаў і нейкія іншыя тэмы, звязаныя са старажытнай метралогіяй, тэалогіяй і астралогіяй. Мала што я з гэтага запомніў — занадта яно складана было для майго тагачаснага разумення. Але нечакана для мяне Канёнкаў у гэтым кантэксце ўспомніў нашага беларускага батаніка, заснавальніка айчынай геранталогіі, акадэміка Васіля Феафілавіча Купрэвіча.\nАказваецца, з выбітным вучоным скульптар асабліва пасябраваў, калі той пасля вайны кіраваў Батанічным інстытутам Акадэміі навук СССР у Ленінградзе — перад тым, як вярнуўся на радзіму і стаў прэзідэнтам Акадэміі навук БССР. Сяргея Цімафеевіча, як я зразумеў, асабліва цікавіла тэорыя Купрэвіча пра механізм старэння арганізма, пра пераадоленне чалавекам смерці; пра тое, як знайсці спосаб “адключыць” старэнне клетак. Канёнкаў вельмі шкадаваў пра тое, што адносна нядаўна, вясной 1969 года, вялікі беларус так нечакана пайшоў з жыцця — усяго толькі ва ўзросце 72 гадоў...\nКонь, які пацвердзіў тэорыю\nСкончыўшы расповед пра Купрэвіча, стомлены Сяргей Цімафеевіч паглядзеў на гадзіннік-зязюлю і незадаволена прабурчаў:\n— Нешта мой рэстаўратар позніцца...\nКалі наступіла паўза, я, асмялеўшы, спытаў у Канёнкава: ці праўда, што акадэмік Паўлаў прыязджаў да яго на сеансы верхам на кані?\nСкульптар хітравата ўсміхнуўся, памаўчаў, быццам успамінаючы нешта, потым пацікавіўся:\n— Адкуль вам пра гэта вядома? Здаецца, я нідзе нікому ніколі...\n— Ды што ты, дзетачка! Колькі разоў ты ўжо распавядаў — і Ігарку Грабару, і Каці Белашовай... Забыўся, ці што? — гэта быў голас Маргарыты Іванаўны, якая нечакана з’явілася аднекуль зверху і далучылася да нашай ужо ладна стомленай тройцы.\nЯ маўчаў. Зіменка таксама. Не мог жа я сказаць маэстра, што па дарозе ў майстэрню мне гэтую амерыканскую быль паспеў распавесці Уладзіслаў Мсціслававіч — намякнуўшы, каб я пры нагодзе сам папрасіў скульптара расказаць яе, так бы мовіць, з першых вуснаў. Ну, вось я і папрасіў...\nА гісторыя была такая. Іван Пятровіч Паўлаў,\nпрыйшоўшы пазіраваць у нью-ёркскую майстэрню Канёнкава, аднойчы выказаў ці то жартам, ці то зусім сур’ёзна такое незадавальненне:\n— Ведаеце, паважаны Сяргей Цімафеевіч, не\nпадабаецца мне ездзіць да вас на аўтамабілі, не люблю я гэтую механічную пачвару. Мне ў Ленінградзе прапаноўвалі аўтамабіль. Я адмовіўся. А тут яго трываю. Вось бы на канягу...\n— Заўтра вы прыедзеце да нас на кані! — тут жа запэўніла вялікага фізіёлага Маргарыта Іванаўна. — Чакайце аб адзінаццатай ля выхаду з гатэля.\n— Цікава, цікава... — засмяяліся мужчыны, паціснулі плячыма і тут жа перайшлі да іншых справаў.\nНа досвітку наступнага дня жонка Канёнкава накіравалася ў Вашынгтон-сквер і дамовілася з вазніцам, які там зазвычай катаў адпачывальнікаў. Угаварыла яго за тры долары пад’ехаць да гатэлю, дзе жыў Паўлаў, і, дачакаўшыся “старога рускага джэнтльмена”, везці яго ў майстэрню на Грынвіл-Вілідж у Ніжнім Манхэтэне.\nАле ў прызначаны час акадэмік да Канёнкава не з’явіўся. Толькі праз дзве гадзіны Паўлаў пагрукаўся ў дзверы майстэрні. Ён быў у лютасці: “Што вы мяне дурыце! Я ў жыцці сваім не спазняўся. Я чакаў вашага каня, а ён так і не з’явіўся! Бясчынства! А зараз я пазіраваць ужо не магу, у мяне ўвесь дзень распланаваны па хвілінах...”\nЗбянтэжаная Маргарыта Іванаўна рынула ў парк даведацца, што ж сталася. Знайшла таго фурмана, схапіла яго за грудкі. Разгублены рамізнік прызнаўся, што ніяк не змог прымусіць каня выехаць за межы парку — усё жыццё ён катаў адпачывальнікаў толькі на гэтай тэрыторыі.\nЯк толькі Паўлаў даведаўся пра гэта, імгненна павесялеў: “Ага! Вось бачыце, мая тэорыя ўмоўных рэфлексаў пацвярджаецца! Шаноўныя сябры, я вам вельмі ўдзячны! Вы не ўяўляеце, якое шчасце вы прынеслі мне сваім конскім эксперыментам! Вось зараз і папазіраваць можна. За справу, дарагі Сяргей Цімафеевіч!”\nА фінал нашай сустрэчы быў такі. Калі мы ўжо збіраліся развітвацца, пазванілі ў дзверы. З’явіўся рэстаўратар і папрасіў прабачэння за спазненне, спаслаўшыся на транспартныя неспадзяванкі. Канёнкаў, насупіўшыся, сказаў яму:\n— Каб не спазняцца, трэба прыходзіць хаця б на дзесяць хвілін раней і чакаць каля дзвярэй. Дарэчы, так заўсёды рабіў Іван Пятровіч Паўлаў. Калі ён прыехаў у Нью-Ёрк на навуковы кангрэс, я папрасіў яго папазіраваць. Дык ён уваходзіў у маю студыі з апошнім ударам свайго брэгета! Хвіліна ў хвіліну. Я спытаў у яго, як гэта яму ўдаецца. Вось ён і растлумачыў мне правіла абсалютнай пунктуальнасці...\nРэстаўратар не вымавіў ні слова, разгублена слухаючы гэты дзіўны маналог. Яму было вельмі няёмка, і ён адчуваў сябе поўным ідыётам. І тады Сяргей Цімафеевіч змякчэў, хітра прыжмурыў адно вока і сказаў:\n— Добра, Вася, вось зараз праводжу гасцей, трохі адпачну, і мы пачнём працаваць. Ідзіце і пераапранайцеся. Маргарытачка, пачастуй Васіля гарбатай...\nМы з Зіменкам выйшлі з майстэрні моўчкі. Кожны думаў, безумоўна, пра ўбачанае ў доме Канёнкавых. І пра пачутае з вуснаў вялікага старца. Мяне ўвесь час бянтэжыла неадчэпная думка: як чалавек такога паважнага, можна сказаць, унікальнага веку так свежа і выразна памятае ўсё, пра што ён нам распавядаў: падзеі, сустрэчы, адрасы, даты, імёны? Але сёння я гэтаму не здзіўляюся: такой самай унікальнай жывой памяццю валодае і мой стары сябра, народны мастак Леанід Дзмітрыевіч Шчамялёў, якому ў лютым наступнага, 2019 года, споўніцца 96! Напэўна, і іх калегі ды амаль равеснікі Тыцыян, Мікеланджэла, Пікаса таксама былі ў гэтых адносінах не лыкам шытыя... Памяталі ўсё да дробязяў і тварылі, можна сказаць, “у розуме і цвярозай памяці” да апошняга ўздыху...\nУ ліпені 1971 года ў Доме творчасці Саюза мастакоў СССР “Сенеж” пад Сонечнагорскам (у 60 кіламетрах ад Масквы) адбылася мая апошняя сустрэча з Канёнкавым. Практычна выпадкова, хаця ў кожнай выпадковасці заўсёды ёсць нейкая містычная заканамернасць, ведаць пра якую нам не дадзена...\nЁн адпачываў там з Маргарытай Іванаўнай і жыў на першым паверсе двухпавярховага дома, у летні час абкружанага хвоямі і ліпамі. Сяргей Цімафеевіч сядзеў у фае ў крэсле-каталцы і слухаў птушыныя пошчакі... Побач Маргарыта Іванаўна і дырэктар дома Самуіл Ліндын.\nПатрапіўшы ў Дом творчасці па справах, я вельмі ўзрадаваўся таму, што тут знаходзіцца Канёнкаў. Але як да яго дабрацца? І нечакана сустрэў мастацтвазнаўцу Аляксандра Каменскага, які некалькі гадоў таму абараніў кандыдацкую дысертацыю па творчасці скульптара, а цяпер рыхтаваў пра яго манаграфію. Ён прыехаў у Дом творчасці, як я зразумеў, акурат у рамках гэтага праекта.\nМы прыйшлі ў той момант, калі яраслаўскі мастак-жывапісец Амір Мазітаў сканчаў вуглём натурны партрэт Сяргея Цімафеевіча. Каля паўгадзіны гутарылі пра ўсялякія дробязі кшталту надвор’я. Дакладней, гаварылі Аляксандр Абрамавіч і Маргарыта Іванаўна. Яны абмяркоўвалі розныя рознасці, у тым ліку і ўчорашні візіт малдаўскага мастака Аляксея Васільева, які папрасіў у скульптара аўтограф прама на рэпрадукцыі яго знакамітага “Аўтапартрэта”. І замест слова “Сенеж”, маэстра памылкова напісаў “Манеж”. Доўга смяяліся...\nЗа ўвесь час Канёнкаў вымавіў слабым голасам толькі некалькі кароткіх блытаных фраз. Выглядаў не вельмі добра, здаваўся вельмі змучаным, сумным, стомленым, паглыбленым у свае патаемныя думкі. Верагодна, стаміўся пасля пазіравання. Як-ніяк, яму ішоў 97 год!\nАднак усё ж не хацелася верыць, што гэтая метамарфоза адбылася так хутка, за нейкія пару гадоў пасля той нашай сустрэчы ў маскоўскай майстэрні. Памятаю, на століку скульптара ляжалі дзве кнігі: “Новае пра Рэпіна” (невыразная шэрая вокладка) і зборнік выбранай паэзіі Сяргея Ясеніна (зялёная вокладка з трыма серабрыстымі бярозавымі лісткамі ў верхнім левым куце).\nСяргей Цімафеевіч маю прысутнасць, можна сказаць, не заўважыў, ды і наўрад ці мяне ўспомніў. Зрэшты, справа зусім не ў гэтым. Мне падалося, што ён наогул нікога не заўважаў, нават свайго біёграфа Каменскага. Праводзячы нас, Маргарыта Іванаўна шапнула мне на вуха:\n— А ведаеце, Барыс Аляксеевіч, тую самую аўтабіяграфічную споведзь мы ўсё ж апублікуем... Спярша ў газеце “Московский художник” (ёсць ужо дамоўленасць), а потым і ў часопісе “Искусство”. Зіменка абяцаў...\n“Вось гэта памяць, —\nпадумаў я. — Памятае нават маё імя!” Але ўголас сказаў нешта накшталт таго, што даўно трэба было гэта зрабіць.\n9 снежня таго ж года Сяргея Цімафеевіча не стала. Пазней мне Каменскі распавёў, што тады ж, у ліпені ці ў пачатку жніўня, Канёнкава памылі ў ваннай, размешчанай у калідорным адсеку Дома творчасці, загарнулі ў прасціну і пакуль неслі ў нумар, яго моцна прадзьмула. Здарылася фатальнае запаленне лёгкіх. Не дажыў тры гады да вызначанай ім самім для сябе 100-гадовай мяжы.\nПэўна, я быў апошнім чалавекам з Беларусі, хто бачыў яго жывым...\nВандроўнік у трох вымярэннях


Медальён (упрыгажэнне) — Вікіпедыя\n(Пасля перасылкі з Медальён)\nУ гэтага паняцця ёсць і іншыя значэнні, гл. Медальён.\nМедальён (фр.: médaillon, італ.: medaglione, павелічальнае ад medaglia — медаль) — упрыгажэнне ў выглядзе круглай ці авальнай плоскай скрыначкі з ланцужком ці на шнурку. Унутры часам змяшчаецца мініяцюрны партрэт ці рэліквія. Носяць медальён, як правіла, на шыі.\nМедальён з выявай Эраса са збораў Луўра\nМедальён з партрэтам\nСвайму паходжанню медальён абавязаны Старажытнаму Рыму, так там звалі круглы дыск, які ўручалі военачальніку падчас трыумфу. Ён быў падобны на вялікую залатую манету, але мацаваўся на ланцужок і быў багата размалёваны.\nМедальёны былі асаблівы папулярнымі ў XVIII і першай палове XIX стагоддзяў. Іх упрыгожвалі мініяцюрамі, каштоўнымі камянямі, гравіраваным малюнкам, сканню, зерню. Медальёны насілі на каляровай і чорнай стужцы, устаўлялі ў бранзалеты.\nМедальён у архітэктуры\nАсабісты знак (смяротны медальён)\nМедальён (упрыгажэнне) (руск.) — артыкул з Вялікай савецкай энцыклапедыі\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Медальён_(упрыгажэнне)&oldid=2832500"\nАпошнія змены 20 верасня 2017 а 21:49


16 люты 2018, 14:45\nПаводле зьвестак Белстату, валавы ўнутраны прадукт Беларусі ў студзені 2018 году вырас на 4,6% у параўнаньні са студзенем мінулага году. Тэмпы росту сьнежань да сьнежня былі значна меншыя: толькі 2,4% (але і гэта было нечакана шмат для ўраду).\nВытворчасьць ВУП значна вырасла (студзень да студзеня) у апрацоўчай прамысловасьці (+13%), гандлі (+7,1%) і будаўніцтве (+6,1%), меней вырасла ў падатках на прадукты (+4,7%), у транспарце (+4,3%) і сельскай гаспадарцы (+2,9%), не зьмянілася ў горназдабыўной прамысловасьці, але ўпала ў энэргазабесьпячэньні (–1,9%) і водазабесьпячэньні (–1,8%).\nПрычын студзеньскага «скачка» Белстат не тлумачыць. Але намесьнік міністра эканомікі Аляксандар Чарвякоў заявіў, што гэта «леташні рост заробкаў паўплываў на спажывецкі попыт», піша БелаПАН.\nДа таго ВУП Беларусі падаў два гады запар: мінус 3,8% за 2015 год, мінус яшчэ 2,5% за 2016-ы.\nЗьмены ў ВУП Беларусі паводле Белстату (студзень да студзеня, люты да лютага і г.д.)\nУ Беларусі апошнім часам таксама назіраецца нізкая інфляцыя — па выніках 2017 году яна была найніжэйшая за ўсю гісторыю сучаснай Беларусі. Прычынамі гэтага могуць быць нізкая інфляцыя ў суседняй Расеі, жорсткая манэтарная палітыка Нацбанку і адсутнасьць інфляцыі попыту на тавары празь нізкія даходы.


Пухавіцкі раён: Басейн для дарослых і дзяцей, фінская саўна і турэцкі хамам | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Рэгіёны » Пухавіцкі раён: Басейн для дарослых і дзяцей, фінская саўна і турэцкі хамам\nШыкоўны падарунак атрымаюць да Дня Незалежнасці Беларусі жыхары Пухавіцкага раёна — за бюджэтныя сродкі тут узведзены шматфункцыянальны спартыўны аб'ект — плавальны басейн. Карэспандэнт «МС» пабывала ў Мар'інай Горцы і азнаёмілася з навабудам.\nПлавальнага басейна ў Пухавіцкім раёне чакалі даўно, як дзеці, так і дарослыя. Сваімі фізкультурна-аздараўленчымі комплексамі абзавяліся амаль усе раёны Міншчыны, акрамя Уздзенскага і Старадарожскага.\nГенеральны план комплексу распрацаваны з ўлікам горадабудаўнічай сітуацыі і прасторавай кампазіцыі, прывязкі да існуючай забудовы, элементаў ландшафту. Размешчаны будынак у цэнтральнай частцы горада на вуліцы Усходняй, і дабірацца сюды будзе зручна ўсім, у тым ліку тым, хто жыве на ўскраінах.\nДадам, што будаўніцтва плавальнага комплексу не пакінула абыякавым ніводнага жыхара райцэнтра, а многія прынялі ўдзел у грамадскім абмеркаванні праекта, выказалі свае прапановы і заўвагі, пабывалі на яго прэзентацыі.\nАтрымаўся комплекс, сапраўды, на зайздрасць: прасторны, светлы, утульны. Яго агульная плошча 4 294,59 квадратнага метра, за змену басейн можа прыняць 111 чалавек.\nНа падыходзе заўважаю, што вакол будынка кіпіць работа, камунальнікі заканчваюць добраўпарадкаванне тэрыторыі. Засталіся апошнія штрыхі. Відаць, што тут давялося шмат папрацаваць: выкласці пліткай, усталяваць прыгожыя лаўкі, разбіць газоны, прадумаць ландшафтны дызайн. Каля будынка ўладкаваныя аўтапаркоўкі, гульнявыя пляцоўкі для дзяцей і месца адпачынку для дарослых.\nУ прасторным фае сустракаемся з дырэктарам Пухавіцкай спецыялізаванай дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы Алімпійскага рэзерву Аленай ЧаРатаевай. Алена Уладзіміраўна пагадзілася правесці для мяне невялікую экскурсію.\n— На другім паверсе размесціцца адміністрацыйны корпус. Прадугледжана таксама некалькі раздзявалак — для хлопчыкаў і дзяўчынак, жанчын і мужчын, для залы барацьбы, трэнажорнай залы, — кажа яна. — Будзе тут і кафэ. Яго аддадзім у арэнду прыватніку на конкурснай аснове.\nАпошнія прыгатаванні да прыёму спартсменаў і наведвальнікаў ідуць і ў плавальнай зоне. Яна раздзеленая на дзве часткі: вялікая чаша з некалькімі дарожкамі для дарослых і аквазона для дзяцей, дзе яны будуць атрымліваць першапачатковыя навыкі плавання. Басейны ўжо напоўнены вадой, правяраецца сістэма фільтрацыі вады, вядзецца яе ачыстка.\n— У дзіцячым басейне мінімальная глыбіня 40, а максімальная 70 сантыметраў, у дарослым — адпаведна — 120 і 180 сантыметраў, — тлумачаць будаўнікі. — Ёсць устаноўка для гідрамасажу і вадаспад, устаноўлена трэнажорнае крэсла для людзей з абмежаванымі магчымасцямі. Прадугледжаны тут фінская саўна і турэцкі хамам, а таксама невялікі басейн з халоднай вадой. Гэта для аматараў акунуцца пасля лазні. Пасля заняткаў спортам усе ахвотныя змогуць расслабіцца ў пакоі для адпачынку.\n— А ў галерэі вывешаны партрэты нашых спартсменаў, якія заваявалі медалі на еўрапейскім і сусветным узроўнях. Школа культывуе пяць відаў спорту: баскетбол, барацьбу вольную жаночую, барацьбу грэка-рымскую, лёгкую атлетыку, футбол. Акрамя таго, плануецца адкрыццё аддзялення па плаванні, — канстатуе Алена Уладзіміраўна. — У 2016 годзе ДЮСШ атэставалася як спецыялізаваная дзіцяча-юнацкая спартыўная школа Алімпійскага рэзерву. Цяпер 22 нашы выхаванцы вучацца ў вучылішчах Алімпійскага рэзерву. За чатыры гады 28 нашых выхаванцаў перайшлі ў вышэйшае звяно падрыхтоўкі.\nНовы комплекс перададзены на баланс упраўлення спорту і турызму Пухавіцкага райвыканкама. Тут будуць займацца не толькі выхаванцы спартыўнай школы, але і іншыя дзеці, якія хочуць навучыцца плаваць, а таксама вучні агульнаадукацыйных школ, дзе ў вучэбнай праграме прадугледжана такая дысцыпліна, як плаванне. Гэтаму, вядома, яны бязмежна рады, паколькі ні ў адной з устаноў адукацыі раёна няма басейна. Цяпер яны атрымалі выдатную магчымасць развіваць свае навыкі пад кіраўніцтвам настаўнікаў па фізічным выхаванні, вопытных інструктараў.\nЦэнтр будзе аказваць насельніцтву платныя паслугі, па папярэдніх падліках кошт адной гадзіны знаходжання будзе на ўзроўні пяці рублёў.\n— Ці задаволены вы плёнам сваёй працы? — пацікавілася ў выканаўцы работ унітарнага прадпрыемства «БУ № 20 ААТ «Мінскпрамбуд» Дзмітрыя Зарыхты.\n— Наша арганізацыя ўзводзіла шмат аб'ектаў у Мінску і Беларусі. Мы заўсёды гарантуем якасць, прытрымліваемся айчынных і замежных стандартаў. Будавалі мы аб'екты і ў Расійскай Федэрацыі. Прэтэнзій ад заказчыкаў не атрымлівавлі. Асабліва прыемна будаваць такія сацыяльныя і спартыўныя аб'екты, як у Мар'інай Горцы. Адчуваем задавальненне, бо яны прыносяць радасць і здароўе людзям, — лічыць Дзмітрый. — Наша арганізацыя ўзвяла гэты будынак крыху больш чым за год пад ключ. Апошні час колькасць будаўнікоў даходзіла да 200, стараліся, каб своечасова ўкласціся ў нарматыўныя тэрміны. Цяпер перадаём памяшканне ўласніку, займаемся пусканаладачнымі работамі, каб увесці комплекс у дзеянне да канца месяца.


Міхаэль Шумахер прыйшоў у прытомнасць пасля шасцігадовай комы | Белорусский Партизан Беларускі Партызан: Спортивные новости\nЦяпер спартовец знаходзіцца ў аддзяленні сардэчна-сасудзістай хірургіі Еўрапейскага шпіталя Жоржа Пампіду ў Парыжы. Туды яго перавезлі 9 верасня з клінікі ў Швейцарыі. Перавозка Шумахера адбывалася ва ўмовах строгай сакрэтнасці.\n"Магу запэўніць вас, што ён у прытомнасці", — падкрэсліў суразмоўца французскай газеты.\nПаведамляецца, што Шумахера плануюць лекаваць з выкарыстаннем ствалавых клетак.\nНагадаем, што напрыканцы снежня 2013 года гоншчык стаў ахвярай няшчаснага выпадку на гарналыжным курорце ў французскіх Альпах. Катаючыся на лыжах, ён атрымаў сур'ёзную чэрапна-мазгавую траўму. Стан спартоўца палепшаў толькі летась.


Другая кроў – Fight club па-беларуску\nБіцца, каб праверыць сябе. Біцца, каб успомніць, што ты мужчына. Біцца дзеля самой бойкі. Кантрыбутар 34mag сустрэўся з беларускімі дзецьмі Тайлера Дэрдэна, каб праліць крыху маладой крыві і пагутарыць па-мужчынску.\n«Сустрэча пройдзе ў нядзелю а 14:00 на станцыі метро “Магілёўская”. Пры сабе мець баксёрскія бінты, капу, ваду, зменнае адзенне і абутак», – чытаю аскетычны спіс спартовага інвентару для бойкі ад Ксандзера, галоўнага арганізатара менскага Fight Сlub.\nБеларускія дзеці Тайлера Дэрдэна і да брутальных паведамленняў выклікалі ў мяне занепакоенасць. На просьбу сустрэцца для інтэрв’ю яны прапанавалі прыйсці проста на месца падзей, а потым дадалі: «Пачатковец павінен прыняць бойку». Я згадзіўся і адразу прыгадаў, што біўся апошні раз гадоў пяць таму, калі не лічыць бойкай уцёкі ад беларускіх амапаўцаў 19 снежня.\n«Яны б’юцца і не адчуваюць, што ў іх нешта зламана або разбіта»\nА 14:00 у нядзелю выходжу на «Магілёўскай». На платформе ўжо стаяць 12 хлопцаў са спартовымі торбамі. На першы погляд яны нагадваюць «невядомых у цывільным», якія працавалі на маўклівых рэвалюцыях улетку. 23-гадовы інжынер з МАЗа Ксандзер выкрывае мой снабізм: «Прыходзіць пераважна моладзь ад 18 да 28 гадоў. Большасць – студэнты і людзі з вышэйшай адукацыяй. Улетку б’юцца 10–20 чалавек, зімой менш. Бывае, зазірае і пралетарыят, але “белых каўнерыкаў” нашмат больш. Дзядзька Вася, які бухае з пятніцы да панядзелка, а ў астатні час працуе на заводзе, прыходзіць рэдка. Напэўна, ён на лавачцы ў двары часцей за нас арганізоўвае байцоўскія клубы».\n«Пачатковец павінен прыняць бойку»\nВыходзім з метро. Мінаем ідылічны восеньскі лес і закінуты завод, дзе хлопцы б’юць адзін аднаму твары зімой, даходзім да футбольнага поля, якое і будзе нашай гладыятарскай арэнай. Пакуль удзельнікі пачынаюць пераапранацца і намотваць бінты на кулакі, цікаўлюся: «А да крыві часцяком даходзіць?». «Вядома», – падбадзёрвае Ксандзер.\nНа маё пытанне пра траўматызм у іх незвычайным гуртку інтэлігентны Ксандзер адказвае ўнікліва: «У хлопца была шчыліна асабовай косткі, у мяне быў пералом нагі, аднойчы камусьці руку зламалі. Большасць сур’ёзных траўмаў у людзей, якія даўно займаюцца адзінаборствамі. Яны б’юцца і не адчуваюць, што ў іх нешта зламана або разбіта. Шмат адрэналіну ў крыві, дый да болю прызвычаіліся. У простых хлопцаў усё абмяжоўваецца пабітым носам або вуснамі, сінякамі. Наогул усё індывідуальна: адзін пяць хвілін махае рукамі і ніводнай драпіны, а другога варта зачапіць – адразу кроў ракой».\n«Правілаў амаль няма, хіба што раяць "не вырываць вочы, не біць у кадык і пах"»\n«Асноўная наша ідэя – забіць страх»\nПад размовы пра нажы і вазелін арганізатары абвяшчаюць правілы і размяркоўваюць тых, хто прыйшоў, па парах. Біцца будзем адзін на адзін, без абмежаванняў па часе, але бойку магчыма перапыніць хоць словам, хоць рухам. Высветліўшы байцоўскі досвед і вагу адзін аднаго, разбіваемся на прыкладна аднолькавыя па моцы двойкі. Правілаў амаль няма, хіба што раяць «не вырываць вочы, не біць у кадык і пах». Становімся пасярод футбольнага поля, а ў цэнтр для прамовы, нібы герой Брэда Піта, выходзіць Ксандзер. Ва ўсім адчуваецца нябачная прысутнасць Паланіка: «пачатковец павінен прыняць бой» і «ваш галоўны вораг – вашыя ўласныя страхі».\nСам Ксандзер кажа, што паглядзеў знакаміты фільм ужо пасля таго, як першы раз пабіўся ў 2008 годзе, калі беларускі файтклаб толькі ствараўся. Дый якіх-небудзь палітычных мэтаў айчынны брат спараджэння Тайлера Дэрдэна не мае. «Мы па-за палітыкай, рэлігіяй, нацыянальнымі канфліктамі. Лічым, што чалавек павінен спачатку змяніць сябе і сваё асяроддзе, а ўжо потым брацца за вялікія справы», – дзеліцца няхітрай жыццёвай мудрасцю Ксандзер.\nУ цэнтр кола выходзяць Ксандзер ды цыбаты пачатковец, і пад хвацкае «давай», «бі збоку» і «трымайся» праліваецца першая кроў з носу неафіта. Хлопцы махаюць рукамі і нагамі, праводзяць захопы і валяюцца ў клубах пылу, і гэта той самы выпадак, калі падзеі, што адбываюцца, не проста нагадваюць вулічную бойку, а гэтай самай бойкай і ёсць. «Хопіць!» – крыкнуў цыбаты хлопец з пабітым носам, і ўсе раптам пачалі пляскаць у далоні. Такі тут кодэкс гонару і такая філасофія: няма ніякіх пераможцаў.\n«У нас тут не як у фільме, – кажа Ксандзер. – Мы самаразбурэнне не лічым мэтай. Асноўная наша ідэя – забіць страх. Чалавек ніколі не біўся, баіцца за ўсё, а ў нас тут ён можа перамагчы свае комплексы. Карацей, ты б’ешся з самім сабой».\nПерамагчы свае страхі і комплексы ў «байцоўскі клуб» прыходзілі і спецназаўцы, і вэдэвэшнікі, і футбольныя фанаты. Тут радыя ўсім, каму давялося нарадзіцца мужчынам і хто мае больш за 18 гадоў. Жаночыя баі ў клубе не праводзіліся, хаця ахвотныя былі. «Дзяўчыны, прафесійныя спартсменкі, тэлефанавалі і прасілі паўдзельнічаць. Мы супраць гэтага. Дзяўчыны – далікатныя і мілыя істоты. Лепш няхай стрып-пластыкай займаюцца. Здольнасць прыгожа распранацца дасць дзяўчыне больш, чым здольнасць біць у горла», – дэманструе патрыярхальны погляд на праблему Ксандзер.\n«Я ўсіх сваіх першых памятаю»\nМая бойка – трэцяя па ліку. Супернік – моцны, жылісты хлопец інтэлігентнага выгляду. Яго ўсе ведаюць, з чаго раблю выснову, што ён тут часты госць. Перад бойкай апанент дае сяброўскую параду: «Ты б размяў косці!». «Я гатовы, не турбуйся», – хлушу я.\nСпачатку мне здавалася, што будзе складана ўдарыць невядомага чалавека, які ніяк мяне не пакрыўдзіў. Але калі праз дзве секунды я злавіў шчакою яго кулак, у галаве гучала ўжо толькі адна думка: «Заб'ю гадзіну!». Далейшыя падзеі прыгадваюцца як шэраг кадраў. Вось мы лупім адзін аднаго рукамі, вось ён трапляе мне ў скронь, а я яму ў вока. Вось адбываецца першае знаёмства маіх вуснаў з яго каленам. Саланаваты, як мае быць, прысмак крыві. Вось, адбіваючыся, я ірву яму майку. Вось мой нос сустракаецца з яго каленам. Яшчэ ўдар. Кроў з носа. Хопіць.\n«Ты б’ешся з самім сабой»\nКроў ідзе з вуснаў і носа. Нягледзячы на гэта, дыхаецца прыемна і ўпэўнена. Эйфарыяй мой стан не назавеш, але адрэналіну дастаткова. Пакуль на арэне высвятляюць адносіны астатнія пары, іншыя ўдзельнікі «файтклабу» размаўляюць пра надвор’е і апошнія навіны. Ксандзер кажа мне пра ролю першага суперніка ў жыцці мужчыны: «Пасля першых баёў адзін на адзін паміж людзьмі ўзнікае сімпатыя, лірычная нотка. Я ўсіх сваіх першых памятаю».\n…Кампаніяй пабітых, але задаволеных хлопцаў праходзім паўз нейкі загон, у якім натоўп бабулек танчыць вальс. У іх свой спосаб атрымаць адрэналін. Мой спарынг-партнёр падбадзёрвае мяне і тлумачыць, чаму ходзіць на «байцоўскі клуб» ужо год: «Чалавек у жыцці імкнецца да спакою, каб канапа і тэлевізар, а клуб дапамагае ўзварухнуцца, зразумець, што ты яшчэ жывы і яшчэ мужчына. Бо што ты можаш ведаць пра сябе, калі ніколі не біўся?»\nТэкст by Клім Халецкі\nФота by Ann Ivanova\nДата арыгінальнай публікацыі – 1 лістапада 2011 года\nЛегендарны менскі парфумер Уладзімір распавядае пра дух культавага рэчавага рынку «Дынама», вольныя 90-я і тое, як правільная парфума змяняе жыццё.


Службовыя аўтамабілі — лепшым!\nУ Кобрыне з удзелам губернатара Брэсцкай вобласці Канстанціна Сумара прайшла пашыраная нарада ўчастковых інспектараў і інспектараў па справах непаўналетніх гарадскіх і раённых аддзелаў унутраных спраў Брэстчыны.\nУдзел у ёй прынялі і прадстаўнікі нашага раёна: кіраўніцтва РАУС і ўчастковыя інспектары міліцыі. Акрамя асноўных пытанняў, а менавіта аб удасканаленні работы ўчастковых інспектараў міліцыі і інспектараў па справах непаўналетніх, а таксама прафілактыцы правапарушэнняў, на пасяджэнні былі падведзены і вынікі работы гарадскіх і раённых аддзелаў унутраных спраў вобласці.\nТак, пасля заканчэння афіцыйнай часткі нарады прадстаўнікі пяці аддзелаў унутраных спраў з рук Канстанціна Сумара атрымалі ключы ад новых службовых аўтамабіляў. Губернатарам была адзначана работа Ленінскага аддзела горада Брэста, Баранавіцкага гарадскога аддзела, а таксама Жабінкаўскага, Ляхавіцкага і Ганцавіцкага райаддзелаў унутраных спраў.\nНовы службовы аўтамабіль “ВАЗ-21114” перададзены старшаму ўчастковаму інспектару Ганцавіцкага РАУС, капітану міліцыі Аляксандру Гардзею. Ён працуе ў міліцыі пяць гадоў. З лістапада 2011 года займае пасаду старшага ўчастковага інспектара. Цяпер Аляксандр займаецца абслугоўваннем Чудзінскага і Дзяніскавіцкага сельсаветаў. І, безумоўна, на новым аўтамабілі працаваць капітану міліцыі будзе зручней.\nНА ЗДЫМКУ: старшы ўчастковы інспектар РАУС Аляксандр Гардзей атрымаў новы службовы аўтамабіль “ВАЗ-21114”.


Павел Церашковіч напісаў кнігу пра глабальныя праблемы | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nУжо падрыхтавана да выхаду новая кніга антраполага Паўла Церашковіча па праблемах глабальнага маштабу. Называецца праца „Глабальныя праблемы чалавецтва: нарысы эканамічнай і сацыяльнай геаграфіі сучаснасці”.\nЯк заўважае ў ёй аўтар, найцяжэйшай праблемай можа стацца праблема сацыяльнай няроўнасці , як перспектыва страты рабочых месцаў, дзе працу чалавека пяройме робат. Такая праграма ў Нямеччыне называецца „Індустрыя 4.0”.\nПра спробы выхаду з гэтай пасткі кажа аўтар кнігі Павел Церашковіч:\n– Не застрахаваны ніхто, а што будзе з людзьмі, пакуль што таксама ніхто не можа адказаць. Ёсць два варыянты, якія прапрацоўваюцца. Першы – гэта шведскі варыянт, там праводзілі эксперымент па скарачэнню працоўнага тыдня. То бок людзі ў шпіталі сталі працаваць на адзін дзень меней. Эфектыўнасць працы і зацікаўленасць павысілася, але высветлілася, што гэта патрабуе такіх выдаткаў, якія пакуль што яшчэ нават Швецыя дазволіць сабе не можа.\nДругі варыянт – гэта даход. Гэта значыць прынцып, згодна з якім, кожны грамадзянін краіны мае права атрымліваць частку нацыянальнага багацця. І не залежна ад таго, працуе ён, ці не. Кажа Павал Церашковіч:\n– Вось зараз такі эксперымент праводзіцца ў Фінляндыі, дзе выбралі каля 2,5 тысяч беспрацоўных. Яны атрымліваюць гарантаваную суму, якой дастаткова для таго, каб выжыць. На працягу некалькіх гадоў будуць сачыць ці спрацуе гэта, ці не спрацуе. Для Беларусі гэта падвойны выклік, бо на Захадзе абмяркоўваюцца варыянты безумоўнага даходу і г. д. А вось што будзе з такімі краінамі, як Беларусь? Усё роўна, дзе будзе ўстаноўлены гэты робат-аўтамат, у Кітаі, Нямеччыне, ці яшчэ дзе-небудзь.\nШто будзе з намі, пакуль ніхто не можа пэўна адказаць. Кніга мае выйсці ў бліжэйшыя дні, як выданне ад Таварыства беларускае школы.


Польскія паліцыянты на мяжы ўжылі супраць беларусаў газ\n03 чэрвень 2015, 11:15\nНа мяжы перад памежным пераходам “Баброўнікі” ў Польшчы\nПаміж польскай паліцыяй і грамадзянамі Беларусі, якія стаялі ў чарзе на ўезд у памежны пераход «Баброўнікі», адбыўся канфлікт, які доўжыўся цягам гадзіны і скончыўся газам і штрафамі.\nПаводле сьведкі, спадарыні Людмілы, якая вярталася зь Беластоку ў Беларусь, польскія службы ў гэты дзень вырашылі зьмяніць парадак руху пры ўезьдзе на мяжу. Раней усе легкавыя аўтамабілі станавілся ў чаргу адзін за адным.\nПобач зь імі асобна стаяла чарга з грузавікоў, і паміж гэтымі чэргамі заўсёды быў праезд. Цяпер палякі вырашылі гэтыя дзьве чэргі паставіць побач, ліквідаваўшы праезд паміж імі. Дзеля гэтага быў усталяваны дарожны знак. Але ўсім кіроўцам гэта было вельмі нязручна, і легкавыя аўтамабілі станавіліся ў чаргу, як рабілі гэта заўсёды.\nСьведка канфлікту спадар Аляксандар распавядае:\n«Паліцыянты пад’ехалі і пачалі ўсім выпісваць штрафы, але людзей гэта абурыла, і яны павыходзілі з аўтамабіляў. У аднае жанчыны, якая была ў першай машыне, запатрабавалі дакумэнты, але яна адмовілася іх даваць. Паліцыянт пачаў яе цягнуць сілай, я трымаў яе за руку, а потым яны пачалі пырскаць з балёнчыкаў газам».\nСьведка спадарыня Людміла расказала Свабодзе:\n«Польскія паліцыянты пачалі крычаць, людзі расхваляваліся, адказвалі ім. Некаторым стала дрэнна, людзі крычалі: „Што вы робіце?“ Многія атрымалі апёкі, спрабавалі дапамагчы адзін аднаму. Пачалася сутычка, на дапамогу польскім паліцыянтам прыехалі памежнікі. Адной нашай жанчыне выпісалі штраф 1100 злотых, а потым усім астатнім пачалі выпісваць штрафы па 100 злотых».\nКвітанцыя за штраф\nПаводле спадарыні Людмілы, канфлікт на мяжы працягваўся каля гадзіны.


14 лістапад 2013, 17:36\nСярод агульных фразаў («добраўпарадкаваньне тэрыторый», «арганізацыя творчых сустрэчаў», «разьмяшчэньне ў тэле- і радыёэфіры тэматычных матэрыялаў») многім чытачам тае пастановы, думаю, запомніліся некалькі канкрэтных праектаў. Гарадзенскі аблвыканкам сумесна з Мінкультуры павінен быў усталяваць у горадзе дзяцінства паэта помнік. Помніка няма і па сёньня. Ставім першы мінус. Літаратурны музэй М. Багдановіча разам з Мінкультуры мусілі адчыніць пасьля шматгадовага рамонту філію музэя – «Беларускую хатку» на Рабкораўскім завулку. Не адчынілі да гэтай пары. Ставім другі мінус. Міністэрства замежных спраў на пару зь Мінкультуры браліся стварыць цэлую Багдановічаву залю ў Ялцінскім гісторыка-краязнаўчым музэі. Не стварылі, нават не спрабавалі. Ставім трэці мінус. Менскі гарвыканкам супольна з Мінкультуры і ТАА «Трайпл» павінны былі аднавіць у Траецкім прадмесьці дом, дзе нарадзіўся М. Багдановіч. Не аднавілі – а гэта быў ці не асноўны пункт дзяржаўнага пляну. Ставім чацьвёрты мінус.\nШто можа атрымацца з чатырох мінусаў? Хіба што краты. Ня думаю, аднак, што гэткая пагрозьлівая геамэтрыя прыйшла ў галаву чыноўнікам, якія ня выканалі ўрадавую пастанову. Усё ж юбілей паэта – не «Барысаўдрэў» які-небудзь, дзе нядаўна грымелі перуны і бліскалі маланкі прэзыдэнцкага гневу. Але чыноўнікі ведаюць – гнеў той непрадказальны. Таму запраектаваны дом Багдановіча сёлета вырашылі ўсё ж зрабіць. У мініятуры. Велічынёй з сабачую будку. У зацішным кутку Траецкага прадмесьця, паміж новазбудаваным шматпавярховікам і вуліцай Багдановіча, акурат насупраць помніка паэту.\nВырашылі і – зрабілі. Прычым, дом Багдановіча стаў толькі адным з элемэнтаў скульптурна-архітэктурнай кампазыцыі, якая ўяўляе з сябе малаўцямнае нагрувашчаньне жалеза і граніту. У зваранай з цэльных мэталёвых плітаў іржавай сьцяне, якая нагадвае турэмную агароджу, прарэзаныя аўтагенам вядомыя словы паэта з «Апокрыфу»: «Я ж кажу вам: добра быць коласам; але шчасьлівы той, каму дадзена быць васільком. Бо нашто каласы, калі няма васількоў?». Невядомы майстар разьбы па жалезе парупіўся і паўтарыў гэтае ж выслоўе па-ангельску, па-расейску, па-ўкраінску і па-польску. Прычым, у польскую вэрсію пракраліся памылкі. Але як іх паправіць? І напісанае пяром ня высечаш тапаром, а тут – аўтагенам па жалезе…\nПад гэтай цытадэльнай сьцяной і прыляпіўся дамок Багдановіча – акурат пад рост ладнаму дварняку. Яго не адразу і згледзіш у падножжы грувасткай канструкцыі, сэнс і сымболіку якой разгадаць у сыстэме эстэтычных каштоўнасьцяў паэта проста немагчыма. Праўда, да вышэйапісанай спаруды вядуць дзьве выштукаваныя з граніту сьцежкі, якія маюць хвалістую форму і мусяць прачытвацца як слуцкія паясы. Але ўзор на іх – яўна з другога арнамэнту. Ды і як на мікашэвіцкім крохкім граніце высекчы тонкія карункі слуцкіх паясоў?\nЯ вырашыў абысьці кампазыцыю з тылу. І тут мяне чакала яшчэ адна неспадзяванка. Аказваецца, помнік мае і прыкладную функцыю – празь яго можна трапіць у падземны гараж! У тыльны бок помніка ўбудаваная вартоўня, сходы ў якой, вымураваныя з таго самага граніту, што і «слуцкія паясы», вядуць у падзямельле. Зразумела, што пры вартоўні і сабачая будка выглядае на месцы. Праз «дом Багдановіча» ў падземны гараж – як вам такое архітэктурнае рашэньне?\nПаколькі ніякага грамадзкага абмеркаваньня праекту не было, то невядомае і імя ягонага аўтара. Ім аказаўся малады скульптар-дызайнэр Максім Пятруль. Ён – ляўрэат дзьвюх прэзыдэнцкіх прэмій, апошнім часам шмат працаваў у Кітаі. У адным зь нядаўніх інтэрвію прызнаўся, што яго на творчасьць натхняюць… геніталіі. Хай сабе. Нядаўна адзін творца за тыя самыя геніталіі прыбіў сябе да бруку на Краснай плошчы. Прыбівайцеся, натхняйцеся, але пры чым тут Максім Багдановіч?!\nНя цешу сябе надзеяй, што пасьля публікацыі гэтага тэксту нехта ў Міністэрстве культуры спахопіцца. Хутчэй за ўсё, помнік у Траецкім неўзабаве адкрыюць – адначасова з уваходам у гараж. Чыноўнікі перарэжуць дзьве чырвоныя стужкі. А калі мерапрыемства закончыцца, вартаўнік-адстаўнік агледзіць даверанае яму дзіўнае збудаваньне, і захочацца яму пры той мэмарыяльнай будцы хіба сабаку навязаць. Удвух усё ж весялей гараж вартаваць.


Канвертаваць Азербайджанскі манат (AZN) і Швейцарскіх франкаў (CHF) : Калькулятар абменнага курсу\nАзербайджанскі манат (AZN) і Швейцарскі франк (CHF) Курс валют пераўтварэнні калькулятар\nГэта Азербайджанскі манат і Швейцарскі франк пераўтваральнік да цяперашняга часу з абменнымі курсамі з 15 чэрвень 2019.\nКалі ласка, увядзіце суму, якую ў полі злева ад Азербайджанскі манат. Выкарыстоўвайце "абмен валют", каб зрабіць Швейцарскі франк валюты па змаўчанні. Націсніце на Швейцарскіх франкаў або Азербайджанскі манат канвертаваць паміж гэтай валютай і ўсімі іншымі валютамі.\nАзербайджанскі манат гэта валюта, у Азербайджан (Арызона, АЗЕ). Швейцарскі франк гэта валюта, у Швейцарыя (CH, CHE), і Ліхтэнштэйн (Л.І., ХЛУСНЯ). Сімвал CHF можа быць запісаная SwF, і SFr. Азербайджанскі манат дзеліцца на 100 gopik. Швейцарскі франк дзеліцца на 100 rappen (centimes). Абменнага курсу Азербайджанскі манат Апошняе абнаўленне 15 чэрвень 2019 ад Yahoo Finance. Абменнага курсу Швейцарскі франк Апошняе абнаўленне 14 чэрвень 2019 ад Міжнародны валютны фонд. AZN каэфіцыент мае 5 ўважаецца лічбаў. CHF каэфіцыент мае 6 ўважаецца лічбаў.


новы трэк - MOSKONEWS.com\nТэг: новы трэк\nад moskonews 30.04.2020 11.05.2020 03314\nад moskonews 28.04.2020 11.05.2020 02370\nАдзін з самых таямнічых музычных выканаўцаў новага шоў-бізнэсу KAEF прадставіў слухачам свой новы сінгл пад назвай «Цёмнае сукенка». Выканаўца, які заўсёды хавае свой твар за ...\nад moskonews 20.04.2020 11.05.2020 03682\nад moskonews 18.04.2020 11.05.2020 04545\nПапулярны выканаўца Ціма Беларускіх выпусціў новы доўгачаканы трэк пад назвай «фотастужку». Свежы трэк «фотастужку» прыйшоўся па душы велізарнай колькасці слухачоў. Усяго за некалькі гадзін трэк ...\nад moskonews 15.04.2020 11.05.2020 02582\nад moskonews 07.04.2020 11.05.2020 03556\nад Наталля Копнина 08.06.2018 01.07.2018 02016\nад Наталля Копнина 10.04.2018 01.07.2018 01126\n"Чалавеку патрэбен чалавек" - назва гаворыць сама за сябе. Ня трэба прыкідвацца, што мы ўсе такія моцныя і ня залежныя. Нават таму, хто акружаны ўвагай і ...\nновы кліпновы трэк\nад Наталля Копнина 27.03.2018 01.07.2018 01383\nAlex Simons - малады галандскі спявак, які стаў ужо папулярным на захадзе ў клубнай індустрыі дзякуючы сваім калабарацыі з моднымі еўрапейскімі ды-джэямі. Alex Simons - спявак ...\nAlex SimonsАлекс Сімансновы трэк\nБязмежны Свет спявачкі Miela\nад Наталля Копнина 03.03.2018 17.03.2018 01329\nДэбютны альбом для любога артыста - гэта сапраўдныя цуд! Менавіта з такім цудам падзялілася Miela са сваімі сябрамі і калегамі на закрытай прэзентацыі альбома «Свет ...\nMielaSweet Music Studioлена ЧуковаМарына Абрамавановы трэк\nад Наталля Копнина 28.02.2018 17.03.2018 01345\nДзяніс Ухов вядомы многім у коле шоу-бізнесу як PR дырэктар і прадзюсар, таму песня стала для многіх вялікім здзіўленнем і зрабіла вялікі рэзананс сярод калегаў. Аўтарам песні ...\nАляксей Стральцоўновы трэк\nад Наталля Копнина 19.01.2018 18.03.2018 01384\nад Наталля Копнина 13.01.2018 01.07.2018 02374\nПесня выйшла пры падтрымцы кампаніі «Гама Мьюзік». У адрозненне ад першых работ музыканта, новая песня атрымалася павольнай і вельмі лірычнай. У сваім Инстаграме музыкант растлумачыў, ...


Будзьма беларусамі! » На згоду каб быў крупнік!\n02.03.2012 | Свой погляд Наша Страва - 2\nНу то як бы мусіў называцца традыцыйны беларускі алкагольны напой з мёду і зёлак, га? Хіба збіцень? Прабачце, але настойваю: “алкагольны збіцень” – гэта тыповы постмадэрнізм. Вынік часткова масавай гістарычнай неадукаванасці, а часткова – жадання вытворцаў знайсці эканамічную нішу пасля забароны “чарніла”. А сапраўдную назву доўга шукаць не трэба: гэта крупнік!\nВельмі даўно, шмат стагоддзяў таму, крупнікам у Рэчы Паспалітай называлі толькі суп (поліўку) з крупаў, найперш з панцаку: посны ці на мясным булёне, часта з морквай і грыбамі, і, як правіла, востры – з перцам. Назва “крупнік” у дачыненні да пэўнага алкагольнага напою замацавалася, здаецца, у XVIII ст. і была спачатку трохі іранічнай: маўляў, што гэта за бабскі ды дзіцячы крупнік такі, не будзе сапраўдны мужчына-сармат такі сёрбаць. Даеш крупнік сапраўдны, “з градусам”! Ну і тэхналогія прыгатавання аддалена нагадвала тую поліўку, дарма што круп у сапраўдным мужчынскім крупніку не было. У параўнанні з мёдам пітным, працэс вытворчасці якога быў досыць доўгім і складаным (ферментацыя + вытрымліванне), зварыць крупнік, маючы ўжо ў спіжарні гарэлку, можна было досыць хутка, а смак быў амаль як у мёду. А мацунак яшчэ большы! (Зрэшты, паспешліва звараны крупнік значна саступае нетаропкаму, але пра гэта пазней).\nТаму крупнік моцна палюбіўся панам шляхце і займеў рэпутацыю напою кампанейскага, таварыскага, якім частавалі пры важных грамадскіх нагодах. Як у крытычны момант ушацкага сейміка ва “Успамінах квестара” Ігнацыя Ходзькі, калі партыі-канкурэнты былі ўжо гатовыя пачаць крывавыя “разборкі”. І як тады ўратавалі сітуацыю?\nІ Матэвушы хутка вывелі з касцёла большую палову грамады.\n– Святыя айцы! – сказаў ваявода. – І я згаджаюся з гэтым праектам і шляхетнага нашага госця, а з ім і ўсё кола шаноўных урадоўцаў шчыра прашу на абед”.\nІ хіба толькі раз залацісты крупнік мірыў варожыя бакі? Не, гэта была доўгая і слаўная традыцыя. Станавы прыстаў Кручкоў, “найяснейшая карона” з “Пінскай шляхты”, дарма што быў карупцыянер і вялікадзяржаўны шавініст, але гэтую традыцыю ведаў выдатна. Прыгадаем класіку яшчэ раз:\nКручкоў (да Пісулькіна, але моцна). Харашо! Для вас это здзелаю, прыму грэх і ответ на себя… Ціхон Пратасавіцкі і Цюхай-Ліпскі! Падыдзіце сюды бліжэй. (Тыя падыходзяць, за ім і Грышка і Марыся). Абніміцеся і пацалуйцеся на згоду, – ну, што ж? (Марыся свайго бацьку, а Грышка свайго патхаюцъ, каторыя потым абнімаюцца і цалуюцца з сабою). Ціхон! На згоду каб быў крупнік.\n(Дунін-Марцінкевіч нават тлумачыць у заўвазе , што “крупнікам завецца пітво, прыгатаванае на агні з гарэлкі і патакі з рознымі прыправамі”).\nНекалі ўменне варыць крупнік належала да падставовых здольнасцяў гаспадыняў шляхецкіх дамоў, адным з паказчыкаў сацыяльнага статусу сям’і. Досыць падрабязнае апісанне крупніка пакінуў вядомы мемуарыст ХІХ ст. Станіслаў Мараўскі. Паводле яго, “у кожнай мясцовасці ледзь знойдзеш па адной такой шляхцянцы, якая б сапраўдным талентам у тым рамястве была вядомая. На крупнік да пані Янавай з’язджаюцца за 10 міль (85 км), штомілю аблізваючыся па пяць разоў”. Былі 2 асноўныя прыёмы вырабу гэтага напою: паленне (фламбіраванне) на ўзор нямецкага пуншу, або проста запарванне ў закрытым гаршчку.\nПаводле першага спосабу ў вялікую місу з абпаленай гліны клалі некалькі шчыпотак цынамону, гваздзікоў, імбіру і “ангельскага зелля” – духмянага перцу. Затым улівалі вядомую толькі гаспадыні колькасць моцнай, пад 60 градусаў, гарэлкі і пэўнага ўнікальнага гатунку мёду. Місу ставілі на стол, вакол яе збіраліся госці, і тады вадкасць падпальвалі галаўнёй з печы. Блакітнае полымя ў місе разагравала сумесь, насычаючы яе экстрактам спецый, і часткова карамелізавала мёд. Духмяны водар разносіўся па пакоі, прыемна казычучы ноздры гасцей, а напой паступова набываў цёмна-бурштынавы колер. Нарэшце ў дакладна разлічаны момант гаспадыня давала каманду – і госці супольным адначасовым выдыхам гасілі полымя ў місе, а шаноўны гаспадар дому разліваў гатовы крупнік па келіхах і шкляніцах. Канечне, шмат алкаголю выгарала ў працэсе прыгатавання, і ўрэшце ад такога марнатраўства адмовіліся. Але якое гэта было відовішча… дый не толькі выгляд – усе 5 пачуццяў былі задзейнічаныя, сапраўднае 5D.\nА вось больш ашчадны з традыцыйных спосабаў прыгатавання крупніку: гарэлку, мёд і спецыі злучалі ў адмысловым гаршчку, які шчыльна закрывалі. Стык паміж гаршчком і вечкам заляплялі разжаваным хлебным мякішам або цестам. Тады гаршчок ставілі ў разагрэтую папярэдне печ, і неўзабаве духмяная вадкасць булькатала пад вечкам. Паз пэўны час гаршчок вымалі пад воплескі вясёлай кампаніі, вечка збівалі, падсохлае цеста кідалі на падлогу. Прытым часам здаралася, што калі вечка адбівала неспрактыкаваная гаспадыня, а нейкі нецярплівы ды нявыхаваны маладзён, дык апякаў ён твар, вучы і вочы гарачай парай ад крупніку… Крупнік меў рэпутацыю больш літоўскага, “крэсовага”, чым уласна польскага, напою, а асабліва славіліся крупнікі з Коўна. У ВКЛ таксама былі папулярнымі фруктовыя крупнікі, у якія дадаваліся малінавы або вішнёвы сокі, журавіны і г. д. Традыцыйна крупнік падавалі гарачым у малых фарфоравых філіжанках, але ў менш фармальных умовах пілі і са шкляніц або нават з драўляных ці цыновых лыжак.\nКанечне, цяпер крупнік – у Польшчы і Літве – вырабляюць прамыслова, без згаданых вышэй вясёлых і крыху таямнічых публічных рытуалаў. Але і прамысловы крупнік патрабуе не абы-якой тэхналагічнай дысцыпліны і натуральных зыходных кампанентаў. Прынамсі, калі не фальсіфікаваць працэс. У збожжавы рэктыфікаваны спірт падвойнай дыстыляцыі дадаецца змякчаная пітная вада, прафільтраваная праз адмысловую 6-ступенную сістэму, і натуральны мёд. Напой вытрымліваюць у дубовых бочках і штодня перамешваюць. Дадаюць, кожныя ў свой час, спецыі. Пасля доўгага вытрымлівання напой яшчэ тройчы фільтруюць, перш чым разліць па бутэльках і пусціць у продаж.\nЧаму такога крупніку, у адрозненне ад Літвы і Польшчы, у Беларусі не робяць? Ужо абмяркоўвалі гэта ў нарысе пра пітны мёд. Бо наша культура абрала сабе іншы modus vivendi: гнеўна абвінавачваць палякаў і літоўцаў у крадзяжы і прысваенні культурных каштоўнасцяў, а паралельна самім заміж аўтэнтычных рэчаў уводзіць у абарот постмадэрнісцкія сімулякры. Бо так этнапсіхалагічна бяспечней.\nДадамо трохі парад ад сучасных міксолагаў, як лепей піць тыя польска-літоўскія крупнікі. Халодны можна піць са скрыльком лімона і парай кавалкаў лёду ў келіху. Гарачы (што больш традыцыйна) – з кавалкам цвёрдага горкага шакаладу і парай кропель сметанковага масла.\nНу і наконт вытрымкі. Адзін польскі блогер прыводзіць некалькі гісторый, калі крупнік куплялі ў краме або варылі дома, пакаштаваўшы – расчароўваліся ў смаку і засоўвалі ў шафу кудысьці падалей, а потым (часам ужо нашчадкі крупнікара) выпадкова знаходзілі гадоў так праз 15. І – смакаваў бы амброзію! Не верыце – можаце праверыць, толькі набярыцеся цярплівасці.\n1 л спірту, 1 кг мёду, 1 л вады. Дадаткі: 1 галінка цынамону, 1 мускатны арэх, 6 гваздзікоў, 2 карані імбіру, 1 галінка ванілі, кавалак апельсінавай скуркі. (Можна таксама ўжываць сушаныя кветкі ружы, руты, ягады ядлоўцу і г.д.).\nДадаткі зварыць з паловай вады (без апельсінавай скуркі, якую ўкінуць за хвіліну да канца варкі) ў высокім рондалі са шчыльным вечкам (найлепей у скараварцы), каля 10 хвілін. Мёд зварыць з рэштай вады і дадаць адвар са спецый. Змяшаць са спіртам, трымаючы далёка ад агню. Далей не варыць, толькі даліць гарачай вады да агульнага аб’ёму 1 л. Пакінуць на некалькі дзён адстаяцца. Чым болей вытрымліваецца крупнік (рэкамендуецца 3-6 месяцаў), тым больш празрыстым і прыемным на смак ён робіцца. Падаваць гарачым або халодным.\n0,5 л спірту, 0,4 л мёду, 0,25 л вады. Дадаткі: 3 г цынамону, 1 мускатны арэх, 12 гваздзікоў, 12 ягад ядлоўцу, 4 г сушаных пялёсткаў шыпшыны.\nУ эмаліраванай пасудзе рашчыніць мёд у цёплай вадзе, дадаць усе спецыі і варыць на малым агні 10 хвілін. Астудзіць і працадзіць праз густое сіта. Змяшаць са спіртам, пераліць у бутэлькі і перанесці ў халоднае памяшканне. Праз 2-3 дні адфільтраваць ад асадку і зноў захоўваць у халодным месцы як мага даўжэй.\n2 л гарэлкі\n1 лыжачка цынамону\nнекалькі лісткоў руты\nТрохі сушаных пялёсткаў шыпшыны\n1 мускатны арэх\nНекалькі ягад ядлоўцу\nМёд, цукар і спецыі заліць 1 шклянкай вады і варыць 10 хвілін. Зняць з агню, даліць гарэлку, прыкрыць і падагрэць (але не кіпяціць). Пакінуць на 8 гадзін у халодным месцы. Працадзіць і разліць па бутэльках. Захоўваць у халодным месцы сама меней 2-3 месяцы.


Купить концевые выключатели\nГалоўная ➠ Навіны ➠ Купить концевые выключатели\nКанцавыя выключальнікі emas\nL52K23HUM112 Тросовый канцавы выключальнік са сталёвым кольцам, Emas\nАдным з самых патрэбных відаў прадуктаў з'яўляюцца канцавыя выключальнікі ад дадзенага брэнда.\nЕсли вас интересуют концевые выключатели, стоит заглянуть на этот сайт emas.su вы найдете концевые выключатели отличного качества и по доступной цене.\nЎяўляюць сабой канцавыя выключальнікі асаблівыя прылады, якія прымяняюцца для звязвання электроцепей, таксама каардынавання рознага напружання. Сфера іх ўкаранення даволі шырокая.\nУ каталогу «Саюз Электра», emas прадстаўлены ў вялікай асартыменце. Каталог налічвае больш за 300 мадэляў, якія адрозніваюцца тэхнічнымі рысамі, габарытамі, коштам. Падбіраць канцавы выключальнік неабходна абавязкова прыдатны, каб ён здолеў кіравацца з якія аказвае на яго нагрузкамі. Шырока ўжываюць канцавыя выключальнікі ў сферы вытворчасці, да прыкладу, у абсталяванні для ўпакоўкі, перавозкі розных матэрыялаў і грузаў, механічных устаноўках, машынах, якія вырабляюць розныя прадукты харчавання. Таксама яны могуць выкарыстоўвацца ў больш складаных і аўтаматычных сістэмах вытворчасці пры вырабе рознай прадукцыі. Іх мэтазгодна выкарыстоўваць на кожнай самаходнай вытворчай паласы.\nВытворца EMAS канцавыя выключальнікі прапануе адны з самых лепшых у свеце. Яны адрозніваюцца трываласцю і бяспекай. Іх можна вельмі хутка і лёгка ўсталяваць. Эксплуатацыя звычайная і не патрабуе якіх-небудзь асаблівых спазнанняў, падрыхтоўкі. Можна наладжваць час спрацоўвання канцавых выключальнікаў. Яно можа быць жвавым, няспешным альбо з адтэрміноўкай, у залежнасці ад тыпу вытворчасці і сістэм, у якіх яны ўжываюцца.\nАдным з самых патрэбных відаў прадуктаў з'яўляюцца канцавыя выключальнікі ад дадзенага брэнда. Ўяўляюць сабой канцавыя выключальнікі асаблівыя прылады, якія прымяняюцца для звязвання электроцепей, таксама каардынавання рознага напружання. Сфера іх ўкаранення даволі шырокая.\nL51K23HUM112 Тросовый канцавы выключальнік ў металічным корпусе вільгацятрывалы EMAS L52K13MUM331 Канцавы выключальнік вільгацятрывалы са сталёвым ролікавым плунжером EMAS\nХаит щитовидной железы что это такое\nУ Паулаускім раёне шукаюць без вестак прапаушага рыбака\nКупить щенка сибирской хаски


Кардынал з народу Ігбо - Хрысціянскі сайт † katolik.life - Гомель, Пінск, Баранавічы...\nБудучы нігерыйскі кардынал Фрэнсіс Арынзэ разам са сваімі супляменнікамі верыў у існаванне шматлікіх добрых і злых багоў. Найбольшую пашану аддаваў найвышэйшаму бажаству Чукву і бажаствам, адказным за урадлівасць зямлі. Культ у ягоным племені ўвасаблялі таксама духі продкаў, сілы прыроды і звяры.\nРазам са сваёй сям'ёй, бацькам Язэпам Арынзэ Нванкву і маці Бернадэт, жыў у маленькай вёсачцы ва ўсходняй Нігерыі. Іх дом уяўляў сабой гліняную хаціну, пакрытую чаротам. Бацькі, як большасць людзей з племя, былі земляробамі.\nПрыкладна такім чынам выглядала жыццё і вера Фрэнсіса Арынзэ (1932 г.н.) да таго моманту, пакуль ён не сустрэў на сваім шляху ірландскіх місіянераў. Тады Фрэнсіс пачаў хадзіць у школу, якую вялі гэтыя самі місіянеры. Ва ўзросце 9 гадоў быў ахрышчаны. Вялікі ўплыў на яго аказаў выключна святы нігерыйскі святар, айцец Капрыян Майкл Івенэ Тансі - святар мясцовай парафіі, у якім Фрэнсіс прыняў хрышчэнне.\n«У першую чаргу ён быў слугой Божым: доўгія гадзіны, якія праводзіў перад Найсвяцейшым Сакрамэнтам, напаўнялі яго сэрца ахвярнай і мужнай любоўю. Тыя, хто яго ведалі, сведчаць аб яго вялікай любові да Бога. Хто б з ім не сутыкаўся, быў уражаны яго прыроднай дабрынёй. Айцец Тансі быў чалавекам, якія належаць да народа, які заўсёды ставіць інтарэсы іншых вышэй за сваіх. Ён валодаў асаблівай адчувальнасцю да пастаральных патрэбаў сем'яў. Ён укладваў вельмі шмат намаганняў у належную падрыхтоўку заручаных да сакрамэнту сужэнства, а ў сваім казанні асаблівым чынам падкрэсліваў значэнне чысціні. Усімі магчымымі спосабамі стараўся абараняць і ўмацоўваць годнасць жанчын. Асаблiвы клопат Фрэнсіс выяўляў ў выхаванні моладзі», - казаў святы Ян Павел II у сваёй гаміліі на беатыфікацыі айца Тансі. Падчас паломніцтва ў Нігерыю ў 1998 годзе Ян Павел II залічыў айца Тансі да ліку бласлаўлёных.\nАйцец Тансі быў святым святаром, а ў прыдачу і нігерыйцам, таму нічога дзіўнага няма ў тым, што ён з'яўляўся ідэальным прыкладам для Фрэнсіса. «Я хачу быць такім як ён», - сказаў аднойчы Фрэнсіс бацькам.\nБацька нарэшце прымірыўся з яго новай верай, але не хацеў, каб яго сын стаў святаром: «Ты не станеш святаром, таму што святар не можа ажаніцца і не можа мець дзяцей, а па-другое - ты павінен будзеш слухаць сваімі вушамі аб усіх жудасных рэчах, якія здзяйсняюць людзі. А гэта не добра». Але ўсе гэтыя размовы былі марныя.\nФрэнсіс стаяў на сваім. Ва ўзросце 13 гадоў ён пайшоў у каталіцкую школу, а затым у духоўную семінарыю. Пасля заканчэння ён адправіўся ў падарожжа з Лагаса ў Рым праз Лондан. У 1958 году прыняў сан святара. Пасля вучобы ў Папскім Урбаніянскім універсітэце ў Рыме, у 1965 годзе, здольны малады чалавек стаў самым маладым (ва ўзросце ўсяго толькі 32 гадоў) біскупам у свеце, а двума гадамі пазней арцыбіскупам сваёй роднай дыяцэзіі - Онічы. На гэтым яго кар'ера не скончылася. У 1985 годзе ён стаў кардыналам. Выконваў шмат розных важных царкоўных функцый, у тым ліку быў старшынёй Папскай Рады па міжрэлігійным дыялогу, а так жа прэфектам Кангрэгацыі набажэнства і дысцыпліны сакрамэнтаў.\nУ канцы 60-х гг. ХХ стагоддзя стаў вядомы як выдатны медыятар, прыхільнік міру ў перыяд грамадзянскай вайны ў Нігерыі, якая паглынула больш за мільён ахвяр. Падчас свайго 20-гадовага служэння ў Нігерыі навярнуў у каталіцкую веру з паганства вельмі шмат нігерыйцаў (лік каталікоў у яго архідыяцэзіі павялічыўся прыблізна ад 20% да 65%). Кардынал Фрэнсіс ведае сем моў. Свабодна валодае ангельскай, італьянскай, французскай, нямецкай і ігбо, разумее іспанскую і лацінскую мовы. Напісаў некалькі кніг, у тым ліку і аўтабіяграфію «God's Invisible Hand». Лічыўся адным з асноўных прэтэндэнтаў на абранне Папам Рымскім.\nLast modified onСубота, 14 Сакавік 2015 10:30\n0 #1 Сергей 2015-07-20 16:06\n"Он обладал особенной чувствительност ью к пасторальным нуждам семей." Пастора́ль (фр. pastorale — пастушеский, сельский) — жанр в литературе, живописи, музыке и в театре, поэтизирующий мирную и простую сельскую жизнь. Нужды семей, очевидно, пастырские, а не пасторальные.


Молодой косец из ПУПКС "Миорский" » Афіцыйны сайт раённай газеты "Міёрскія навіны"\nМалады касец з ВУПКУ "Міёрскі"\nЯшчэ маленькі прынц Экзюперы раіў прачнуцца і адразу прывесці ў парадак сваю планету. Старшыня ВУПКУ "Міёрскі" Васіль Міхалкіў як сапраўдны кароль трымае ў ідэале ўсе падначаленыя вако-ліцы. Па яго ініцыятыве добраўпарадкаваны могілкі, створана дзіцячая пляцоўка з альтанкай, пясочніцай, арэлямі, выкапаны сажалкі, куды запушчана рыба. Добрых спраў на рахунку кіраўніка нямерана. І ўсё гэта ў многім дзякуючы старанным і адказным работнікам. Дзмітрый КАШКУР — адзін з такіх.\nМаладога касца карэспандэнты сустрэлі за працай. Сваім жалезным канём "Штыль" ён за лазовым плотам абкошваў дзіцячую пляцоўку. Чацвёрты год Дзмітрый змагаецца з быльнёгам не толькі ў мясцовых ваколіцах, але і на ўсёй падначаленай тэрыторыі ВУПКУ "Міёрскі". У сферы абслугоўвання мясціны, як жартуюць тутэйшыя, ад "Латвіі да Пераброддзя". У пастаянным парадку могілкі, храмы, панская сядзіба ў Асада-Дзедіна, фермы, склады… Ці пералічыць усё, ды і ці трэба? Дастаткова сказаць, што Дзмітрый з ранку да вечара наводзіць парадак васьмікілаграмовай мотакасой, прымацаванай да плячэй.\n— Напачатку ад цяжару шчаміла ў целе, цяпер нічога, прывык. Па спецыяльнасці я слесар-рамонтнік, гэтым займаўся ў гаспадарцы шэсць гадоў. Але і цяперашняя праца мне даспадобы, — упэўнены мужчына. За дзень ён спраўляе 30-40 сотак.\nКалі вельмі спякотна, косіць на досвітку і адвячоркам. Але ў цэлым носіць на плячах сваю жалезную сяброўку не менш за восем гадзін. Сочыць за ёй, сам рамантуе, правярае камплектацыю, чаргуе леску і нажы ў залежнасці ад тэрыторыі. Шэсць-сем разоў у дзень падкормлівае бензінам, па 700-грамовых порцыях — у цэлым "Штыль" з'ядае пяць літраў.\nУ вольны час касец любіць парыбачыць, цікавіцца электронікай, умее наладзіць камп'ютар ці тэлефон, дапамагае бацькам з гаспадаркай. У Дзмітрыя ёсць свая сям'я, каханая жонка Аліса і першынец — гадавалы Косця. Мужчыну ўсяго 29, разам з тым ён паспеў зарабіць аўтарытэт у калег.\n» В милашовской округе накануне Сошествия Святого Духа\n» О директоре ОАО "Миорский" и его делах


І.Халіп: Ад таго, што судзьдзя не пабачыць Парыж, мой муж на волі не акажацца\n25 травень 2011, 21:56\nЖурналістка Ірына Халіп, жонка палітвязьня, экс-кандыдата на прэзыдэнта Андрэя Саньнікава, якая сама была асуджаная за Плошчу да двух гадоў пазбаўленьня волі з адтэрміноўкай пакараньня на два гады, камэнтуе заяву Лукашэнкі пра магчымасьць вызваленьня палітычных зьняволеных.\nСоўсь: Аляксандар Лукашэнка ня выключыў магчымасьці вызваленьня вязьняў, якія мелі дачыненьне да падзеяў 19 сьнежня.\nСёньня ў Астане ён заявіў: "Завадатараў заклікалі да адказу па законе. Да гэтага часу крычаць: "Палітвязьні! Вызваліце!" Хоць, нібыта, усіх адпусьцілі, акрамя дваіх, якія ў авангардзе ішлі. Вызвалім і тых, мабыць. Няма чаго дзяржаўныя грошы марнаваць у турме, праядаць хлеб". Ірына, якая была ваша першая рэакцыя на гэтую заяву Аляксандра Лукашэнкі?\nХаліп: Увогуле ніякай. Я столькі ўжо чула гэтых заяваў: напрыклад, пра тое, што мы ўсе пад падпіскай пра нявыезд, пра тое, што ён ня можа дачакацца, каб мы ўсе зьехалі адсюль - пасьля таго, як зьехаў Міхалевіч, і шмат чаго яшчэ. Таму я ніяк не рэагую.\nСоўсь: Што да тых "дваіх, якія ў авангардзе ішлі" - праўдападобна, маюцца на ўвазе два экс-кандыдаты на прэзыдэнта Андрэй Саньнікаў, асуджаны на пяць гадоў турмы, і Мікола Статкевіч, які цяпер за кратамі, яму пагражае да 8 гадоў турмы, прысуд будзе вынесены заўтра. Дык вось Мікола Статкевіч у сваім апошнім слове зьвярнуўся да эўрапейскіх дыпляматаў з заклікам: «Ня трэба прапаноўваць рэжыму грошы за нашу свабоду. Калі вы зробіце гэта, у нас будуць новыя закладнікі». Як вы лічыце: цяпер, пасьля заяваў Лукашэнкі пра магчымасьць вызваленьня вязьняў Захад ізноў будзе выкупаць закладнікаў? Ці дадуць за палітвязьняў новыя крэдыты?\nХаліп: Я дапускаю, што Захад успрыме гэтую заяву як нейкі сыгнал і, напэўна, накіруе ў адказ свой сыгнал. Можа, нават нейкі не відавочны, а таемны, штосьці на ўзроўні тэлефонных размоваў ці сустрэч на ўзроўні не Лукашэнкі, а МЗС. Але мне здаецца, што заўтрашні прысуд і будзе вельмі цікавы як дадатковы сыгнал. Калі ён гатовы вызваляць палітвязьняў, дык, напэўна, ён можа гэта зрабіць ужо заўтра. Калі гэтага ня будзе зроблена, дык які сэнс абмяркоўваць заявы чалавека, для якога сказаць што-небудзь - гэта такая ж нармальная зьява, як для астатніх - падумаць, перш чым сказаць?\nСоўсь: Сёньня Сьвятлана Калінкіна ў артыкуле ў «Народнай волі» выказалася наконт таго, што Захад слушна цяпер ня ўводзіць эканамічныя санкцыі, паколькі ў такім выпадку ўлады абвінавацілі б у эканамічных праблемах Захад і апазыцыю, а так людзі зразумеюць, хто насамрэч вінаваты ў цяперашнім крызысе. Ці вы згодныя са Сьвятланай Калінкінай?\nХаліп: Я зь ёй згаджаюся, яна, мне здаецца, усё вельмі разумна і слушна піша. А што да санкцыяў - вядома ж, яны патрэбныя. Проста таму, што гэты сьпіс тых, каму забаронены ўезд у краіны ЭЗ - гэта сьмеху варта, давайце будзем шчырымі. Лукашэнка неўязны, дык ён будзе толькі дзякаваць ЭЗ за тое, што той робіць неўязнымі ў свае краіны яшчэ пару соцень чалавек: "Вось я не магу паехаць, дык і вы ня зможаце!" Хутка ўся краіна ня будзе нікуды езьдзіць. Мне, як чалавеку, прыемна, што судзьдзя Брысіна, якая мяне судзіла, ніколі не пабачыць ні Рыму, ні Парыжу. Але мой муж на волі ад гэтага не акажацца.\nСоўсь: Калі сёньняшнія заявы пра магчымасьць вызваленьня палітвязьняў будуць мець працяг заўтра ў судзе, і, магчыма, пасьля гэтага будзе вызвалены і Андрэй Саньнікаў, каму вы будзеце ўдзячная за гэтае вызваленьне?\nХаліп: Усяму цывілізаванаму сьвету. Я маю на ўвазе і Захад: ЗША, Эўропу, і нават Усход, таму што пасьля прысуду Андрэю Саньнікаву ўпершыню за 20-гадовую гісторыю МЗС Расеі ўсё ж зрабіла нейкую заяву.\nСоўсь: Якая самая апошняя інфармацыя пра Андрэя Саньнікава? Калі вы можаце мець наступнае спатканьне? Ці даходзяць лісты?\nХаліп: Я спадзяюся, што на наступным тыдні ў мяне будзе новае спатканьне. Лісты даходзяць, спатканьня я чакаю, і спадзяюся, што Андрэй хутка выйдзе на свабоду.


Загнаныя ў кут знайшлі выйсьце *** 12 кастрычніка ўвечары беларускія Інтэрнэт-старонкі замільгацелі паведамленьнямі,што дэмакратычныя кандыдаты могуць увадначас адмовіцца ад далейшага ўдзелу ў выбарах.Тлумачылася гэта жорсткімі паводзінамі ўладаў, якія скасоўвалі рэгістрацыю найбольш пэрспэктыўным, найбольш моцным кандыдатам. Лідэры кааліцыі «5+» абвясьцілі пра тэрміновую нараду 13-га з гэтай нагоды й прэсавую канфэрэнцыю пасьля яе.... More »\nВера кардынала *** Кардынал Казімер Сьвёнтак: «Я ахвярую гэткае высокае прызнаньне бабулям маёй краіны, якія змаглі захаваць веру ў гады перасьледу, перадаючы яе сваім унукам і праўнукам, тым самым ня даўшы замерці Касьцёлу». Кардынал Казімер Сьвёнтак, арцыбіскуп Менска-Магілёўскі, атрымаў з рук Папы Рымскага Яна Паўла ІІ прэмію «Fidei testis» («Сьведка веры»), прысуджаную Інстытутам Папы Паўла VI з гораду Брэшыя (Італія). Узнага... More »\nДалучыўся генэрал *** У аўторкавай прэс-канфэрэнцыі ініцыятывы «За справядлівыя выбары» ўзялі ўдзел акадэмік Аляксандар Вайтовіч і былы міністар абароны Аляксандар Чумакоў. Апошні сваю прысутнасьць патлумачыў так: «Для мяне справядлівыя выбары скончыліся 27 верасьня, калі Вярхоўны суд пастанавіў, што 63 подпісы, сабраныя ў маю падтрымку, несапраўдныя. Пасьля рашэньня суду я пагадзіўся распавесьці беларусам пра нябачаныя за ўсё ма... More »\nМарак Карп *** Марак Карп… Помніцца ён на прыступках Менскае Опэры падчас нейкага мітынгу, год 93-і ці 94-ы. Цікава ім, палякам, было зразумець, што насамрэч адбываецца ў гэтай малазразумелай Беларусі. Яны гатовы бясконца распытваць, пісаць нашы палкія прамовы на свае дыктафоны. А ў Марака да таго ж цікавасьць спэцыфічная: ён навуковец, гісторык, і, хаця ў Варшаўскім унівэрсытэце спэцыялізаваўся па сярэднявеччы, сапраўдным ягоным... More »\nПуцін запаволенага дзеяньня *** Расея губляе свой фэдэратыўны характар. У шматнацыянальнай і поліканфэсійнай Расеі гэта фактычна паварот да імпэрскага ладу палітычнага жыцьця.Самай вялікай хлусьнёй Уладзімера Пуціна было цьверджаньне, нібыта яго палітыка прывядзе (ці, як яшчэ некалькі месяцаў таму гаварылася, ужо прывяла) да перамогі над тэрарызмам і міру ў Чачэніі. Пасьля трагедыі ў Бэслане хлусіць больш немагчыма. Апошнія спробы —... More »\nНа якой мове зьвініць званок *** Акцыя «Хочам вучыцца па-беларуску!», зладжаная незарэгістраваным Задзіночаньнем беларускіх студэнтаў на Кастрычніцкай плошчы ў Менску 1 верасьня, суправаджалася затрыманьнямі. Спробы разгарнуць плякаты спыняліся. Адзінае, што можна было зрабіць беспакарана, — сесьці і засьпяваць. Пасьля пары песень удзельнікі рушылі да помніка Купалу. Сярод затрыманых — Лявон Баршчэўскі, Франак Вячорка, Яўген Афна... More »\nЮлімпіяда *** Падзеі апошняга тыдня далі падставу для карэкцыі дзяржаўнага гімну: мы, беларусы, ня мірныя, а хуткія людзі. Тузін мэдалёў, атрыманых беларускімі атлетамі, вярнулі інтарэс беларускага абывацеля да Афінаў. Але дастаткова было аднаго. Мэдаля, які ўзяла Юлія Несьцярэнка ў спрынце. Так выйшла, што прэстыжная катэгорыя спорту, акалічнасьці перамогі і асоба чэмпіёнкі прыйшліся да густу ўсім слаям нацыі. Задаволеныя ўла... More »\nРэфэрэндуму — так! *** Менавіта рэфэрэндум здольны надаць другое дыханьне апазыцыі. Тады яна здолее адысьці ад «лямпачак» да галоўнага палітычнага пытаньня, па якім яе пазыцыя супадае з думкай большасьці беларусаў. А ў выніку гэтага рэфэрэндум можа дапамагчы апазыцыі «выцягнуць» і перадвыбарную кампанію — ператварыць яе ў агульнанацыянальную пад лёзунгам «не трэцяму тэрміну». Зрэшты, акурат таму я моцна сумняваюся, што рэфэрэндум ус... More »\nПрэм’ер росту *** За прэм’ерам Сяргеем Сідорскім эканамічны рост у краіне дасягнуў 10 працэнтаў за год. Сідорскі задаволены сабой, сваёй пасадай і вынікамі працы. Прамысловасьць і сфэра паслуг растуць яшчэ хутчэй, чым ВУП. Даходы людзей перавысілі апошнія савецкія паказчыкі на 30%. Можна доўга спрачацца, чыя ў гэтым заслуга, параўноўваць з посьпехамі Ўкраіны й Польшчы, адсочваць цэны на нафту і каньюнктуру расейскага рынку. Рост усё... More »\nМашэрава супраць Лукашэнкі *** Дэпутатка палаты прадстаўнікоў Натальля Машэрава вырашыла ня браць удзелу ў выбарах 17 кастрычніка. Пра гэта яна заявіла ў інтэрвію радыё «Свабода»: «Вось я прайду і буду зноў там сядзець і ў меншасьці націскаць кнопкі. Справа ня ў тым, што мы там добрыя ці дрэнныя. Трэба прынцыпова мяняць статус парлямэнту, ня проста пашыраць паўнамоцтвы, а канцэптуальна мяняць стаўленьне да заканадаўчай галіны ўлады.... More »


Важна ня толькі тое, што мы ямо, але і тое, калі мы ямо\n01 жнівень 2018, 10:12\nПарушэньне цыркадных рытмаў\nПаводле аўтара газэты The New York Times Анагада О’Конара, апошнія дадзеныя навукі сьведчаць, што хранічнае парушэньне сутачнага рытму, напрыклад, позьнія вячэры, прыводзяць да павелічэньня вагі і мэтабалічных праблем.\nУ выдадзенай нядаўна кнізе «Цыркадны код» яе аўтар, прафэсар Сатчын Панда сьцьвярджае, што людзі моцна паляпшаюць сваё мэтабалічнае здароўе, калі пачынаюць прымаць ежу падчас 8-10-гадзіннага акна ў працягу дня — ад сьняданка раніцай да лёгкай вячэры ў пачатку вечара.\nАле пераважная большасьць людзей прымаюць ежу ў часе пэрыяду, які доўжыцца 15 і болей гадзін, пачынаючы ад кавы раніцай і канчаючы лёгкімі закускамі позна ўвечары. Паводле прафэсара Панды, такая мадэль харчаваньня ўваходзіць у супярэчнасьць з нашымі цыркаднымі рытмамі.\nУнутраны біялягічны гадзіньнік кожнага органа\nНавукоўцы даўно ведаюць пра ўнутраны біялягічны гадзіньнік чалавека. Вядома, што спэцыяльны мазгавы цэнтар, разьмешчаны ў гіпаталамусе, рэгулюе нашы цыклы сну-няспаньня ў адказ на дзённае сьвятло.\nунутраны гадзіньнік мае ня толькі наша цела, але і кожны яго орган\nАле пару дзесяцігодзьдзяў таму высьветлілася, што ўнутраны гадзіньнік мае ня толькі наша цела, але і кожны яго орган, які мае свае ўласныя цыклы актыўнасьці. Атрымліваецца, што ўнутраны гадзіньнік чалавека — гэта сукупнасьць многіх меншых гадзіньнікаў ягоных органаў.\nНапрыклад, на працягу дня падстраўнікавая залоза павялічвае выпрацоўку інсуліну, які кантралюе ўзровень цукру ў крыві, а затым запавольвае яе ў начны час. Кішэчнік мае свой гадзіньнік, які рэгулюе сутачны прыліў і адліў фэрмэнтаў, ўсмоктваньне пажыўных рэчываў і выдаленьне адкідаў. Нават калёніі трыльёнаў бактэрый у кішэчніку падпарадкоўваюцца сутачнаму рытму.\nу кожным органе тысячы генаў ўключаюцца і выключаюцца прыкладна ў адзін і той жа час кожны дзень\nБольш за тое! Гэтыя штодзённыя рытмы настолькі ўкараніліся ў наш арганізм, што яны запраграмаваныя ў ДНК. Дасьледаваньні паказваюць, што ў кожным органе тысячы генаў ўключаюцца і выключаюцца прыкладна ў адзін і той жа час кожны дзень.\nГэтак сталася таму, што за тысячы гадоў эвалюцыі чалавека дзень і ноч нязьменна мянялі адно аднаго. Паводле прафэсара Панды, людзі створаныя для таго, каб мець 24-гадзінны рытм фізіялёгіі і мэтабалізму. Як наш мозг мае патрэбу ў сьне для адпачынку і амаладжэньня, гэтак і кожны орган павінен мець час на аднаўленьне.\nКанфлікт ежы і сну\nВыснова навукоўцаў адназначная — прыём большай часткі ежы у першай палове дня спрыяе здароўю. Раніцай арганізм лепш стравуе ежу, раніцай нават аналізы браць лепш — будуць больш дакладныя вынікі.\nЯк вядома, у цёмную пару сутак мозг выпрацоўвае гармон мэлатанін, які рыхтуе нас да сну. Калі ў гэты час паесьці — атрымаецца канфлікт сыгналаў унутранаму гадзіньніку, бо ежа — гэта справа дзённага часу.\nКаб праілюстраваць гэты канфлікт лекары кажуць, што падчас яго адзін орган нашага арганізму знаходзіцца ў Эўропе, а іншы — у ЗША. У выніку атрымліваецца і той самы эфэкт, што і пры джэтлагу — стомленасьць, парушэньне біярытмаў і нават запавольваньне мысьленчых працэсаў. І, як вынік — павышэньне рызыкі хваробаў.\nЦяпер вядома, што пазьменная праца выклікае атлусьценьне, дыябэт, некаторыя віды раку і сардэчных захворваньняў.\nЯскравыя вынікі экспэрымэнтаў\nУ адным экспэрымэнце дарослыя людзі клаліся спаць пазьней, чым звычайна, і ўставалі таксама пазьней на працягу 10 дзён. У выніку аказалася, што ў іх падняўся ціск і парушыліся ўзроўні інсуліну і цукру ў крыві.\nІншы экспэрымэнт паказаў, што ў прымушаных позна класьціся спаць людзей на працягу ўсяго некалькіх начэй запар хутка павялічылася вага і зьнізілася адчувальнасьць да інсуліну, што звычайна вядзе да дыябэту.\nу прымушаных позна класьціся спаць людзей на працягу ўсяго некалькіх начэй запар хутка павялічылася вага і зьнізілася адчувальнасьць да інсуліну\nУ 2012 годзе прафэсар Панда з калегамі падзялілі генэтычна ідэнтычных мышэй на дзьве групы. Адной давалі тлустую і салодкую ежу круглыя суткі, другой — толькі на працягу 8-гадзіннага дзённага акна. Тыя мышы, што елі круглыя суткі, набралі шмат вагі, у іх атлусьцела печань і зьявіліся мэтабалічныя праблемы. А тыя, што елі толькі падчас 8-гадзіннага акна, засталіся здаровыя, нягледзячы на тое, што мышы ў абедзьвюх групах спажылі аднолькавую колькасьць калёрый.\nНатхнёныя экспэрымэнтам на мышах, дасьледчыкі паставілі падобны экспэрымэнт на людзях. Была ўзятая група мужчын зь перадыябэтным станам. Пяць тыдняў яны прымалі ежу падчас 12-гадзіннага штодзённага акна, а падчас другой фазы — акно было зьменшана да 6 гадзін.\nАказалася, што падчас 6-гадзіннага акна прыёму ежы удзельнікі экспэрымэнту мелі больш нізкі ўзровень інсуліну, адчувалі менш начнога голаду, у іх зьнізіўся ўзровень акісьляльнага стрэсу і быў значна ніжэйшы крывяны ціск. Іх верхні ціск (сысталічны) упаў прыкладна на 11 пунктаў, а ніжні (дыясталічны) зьнізіўся на 10 пунктаў.\nНавукоўцы пасьля прызналіся, што вынікі іх шакіравалі, настолькі яны былі нечаканыя.\nХоць дасьледаваньні паказваюць, што прыём ежы ў першай палове дня зьяўляецца аптымальным для мэтабалічнага здароўя, гэта не азначае, што трэба прапускаць вячэры. Затое ёсьць сэнс зрабіць свае вячэры адносна лёгкімі.\nНавукоўцы ў Ізраілі выявілі падчас аднаго з экспэрымэнтаў, што тоўстыя дарослыя людзі скінулі больш вагі і мелі лепшыя паказьнікі ўзроўню цукру, інсуліну і сардэчна-судзінных фактараў рызыкі тады, калі елі вялікі сьняданак, сьціплы абед і невялікую вячэру.\nТаму лекары спасылаюцца на ангельскую прыказку, якая радзіць есьці сьняданак як кароль, абед як прынц, а вячэру — як жабрак.


Вёска, дзе быў бы шчаслівы турыст 2\n«Я іх тут ахоўваю, шчыра кажучы…»\n— Шэ кулесь-кулесь мны удна старая баба русказувала (вжэ ій тожэ було пуд сто літ), шо на гэтым місці стуяла якаясь каплечка для мулення, і тут було якоесь друге гусударство. Італія, чі шо. – «Літва!», – папраўляе з кухні сын Ганны, але таксама няўпэўненым голасам. – А после вэльмы люды сталі хвурыты на тіф і вмыраты. Ну і рышэлі пуставыты крэжа. Коб люды пырысталі вмыраты», – расказвае Ганна Кузько легенду з’яўлення сярод вёскі першага крыжа. Прычым ставілі ранейшыя абярэгі, па словах бабулі, у спецыяльных умовах – да дванаццаці гадзін ночы трэба было ўправіцца і ў пушчу за дрэвам з’ездзіць, і крыж зрабіць, і абысці з ім тры разы ўсё сяло.\nУ 60—70-х гадах мінулага стагоддзя ў цэнтры Вуглян стаяла з 5 крыжоў. Па традыцыі менавіта тут ставілі труну з нябожчыкам дзеля апошняга развітання. Калі хавалі партыйных, традыцыю, натуральна, ігнаравалі, але ў такіх выпадках многія вяскоўцы ігнаравалі і развітанне. А пасля партыя аб’явіла крыжам апошні бой. Вуглянскія жанчыны даведаліся, што абярэгі збіраюцца спілаваць, і ўсталявалі за імі надзвычайны нагляд. На першы раз дапамагло, і брыгада камсамольцаў з піламі збегла пад націскам уззброеных каменнем жанчын. Другі раз за крыжамі прыйшлі незадоўга да досвітку: «Прыіхалі, як тіхій сон ву всіх був, – зноў з кухні падтрымлівае размову сын Ганны. – А дэ-якеі бабэ на фермы буле. То як вырталіся, дажэ і ны заметілі, што крыжыв ныма».\nНа шчасце для вуглянцаў, «кустумольці», як кажа баба Ганна, проста кінулі драўляныя абярэгі ў балота, адкуль іх жанчыны выцягнулі зноў на божы свет.\nКаб паглядзець на знакамітыя падвойныя дываны, я іду да іншай Ганны – 90-гадовай Ганны Жук. Засцігаю яе каля печы з невялікай прастудай, але пра ткацтва яна распавядае з гатоўнасцю і энтузіязмам, хоць, зразумела, даўно ўжо не «вытыкае».\n- Мынэ з детства тягнуло ду гэтуго. Пэршый раз за станок сыла, як було, можэ, шысть чі сым літ. Маты вэйдэ – я сядаю, бо як ны вмііш, то наблёнтаіш. То часом накрычат, а часом скажут: «Ідэ шэ публёнтай», – смяецца былая ткачыха. Сама Ганна родам з пружанскай Галасяціны, і з падвойным ткацтвам сутыкнулася толькі на Камянеччыне. «А як пубачіш шо такое – то і субі хоцця зрубэты».\nУ адным такім доме жыве да нядаўняга часу гарадскі чалавек Іван Іванюковіч. Ён родам з Вуглян, жыў і працаваў у Берасці, а з выхадам на пенсію перабраўся ў бацькоўскую хату, куды ў агародны сезон да яго далучаецца жонка. «Тут воля, а ў горадзе ходзіш у чатырох сценах, у лядоўню ад няма чаго рабіць увесь час заглядаеш», – са смехам кажа дзядзька Іван.\nУ Вуглянах ён заняўся гаспадаркай. Калі агарод – пераважна жончына парафія, то за курамі даглядае ён. Як чалавек парадку, дзядзька не дазваляе птушкам хадзіць па ўсім двары, таму загарадзіў ім уласны падворак між хлявамі. А зверху нацягнуў сетку, каб курэй не пералічыў шуляк. Я гляджу на сетку і кажу: «Адразу відно, што вы рыбак», на што дзядзька Іван дабрадушна смяецца.\nЗ задавальненнем я заходжу і ў яго хату. Усё проста ззяе чысцінёй і акуратнасцю – як ззяе гумарам і дабрынёй сам гаспадар. З ім вельмі прыемна папіць гарбаты з дамашнім маслам ды паслухаць, як ён яшчэ мадэрнізаваў вясковую фазэнду і хату. Мяне, напрыклад, уразіла простае, але такое практычнае вынаходніцтва, як замена чыгунных кольцаў на пліце стальным накштал камфоркі электрапліты. «Раней паставіш рондаль – і ён увесь у сажы ад агню. А цяпер я стаўлю яго на гэтае кола, і дно застаецца чыстым», – расказвае гаспадар з такім энтузіязмам, што я раблю здымак не толькі для артыкула, але і для мужа – намякнуць, што ў нашу вясковую хату абавязкова трэба ўкараніць вынаходніцтва дзядзькі Івана.\nПасля гарбаты мы зноў выходзім на падворак, праходзім міма пасаджанага Іванам сасновага ляску, правяраем зробленую ім кармушку для птушак і ідзем да ракі, дзе нас чакае ягоны сусед, гаспадар аграсядзібы «Вугляны» Вадзім Пракапчук.\n— Дзядзька Іван – мой вялікі сябар. Мы нават птушак ловім і кальцуем разам.\nЗ Вадзімам Пракапчуком мы стаім непадалёк ад ракі, побач з укапаным знакам, згодна з якім мы знаходзімся на «тэрыторыі, важнай для птушак (ТВП)». Вадзім – актыўны сябра арганізацыі «Ахова птушак Бацькаўшчыны», а таксама каардынатар захавальнікаў ТВП «Рака Лясная». Вось і сваю аграсядзібу ён часта выкарыстоўвае як базу для назірання за птушкамі, іх кальцавання, а таксама месца дзіцячых летнікаў.\n- Некалі мы з калегам рабілі ўлік соваў і спыніліся тут пераначаваць. І вось стаім мы на ганку майго дома, цішыня вакол, толькі совы крычаць і равуць алені. Яны выйшлі з лесу, пачалі біцца, тузацца – лязгат рагоў разносіўся па ўсёй ваколіцы. І вось я думаю, каб быў замежны турыст і каб было магчыма яму паказаць усё багацце, этнаграфічнае і гістарычнае, нашых вёсак, разам з прыродным гэтым кампанентам, думаю, ён быў бы вельмі шчаслівы. Шчаслівы пабываць у такой нечаканай Беларусі, адначасова сучаснай і старадаўняй, – разважае гаспадар аграсядзібы.\nВельмі цікава было прачытаць)))Дзякую.Пішыце яшчэ што такое)))\nтаксама спадабалася) і жывую гаворку цікава пычытаць) а тут: ''і тут було якоесь друге гусударство. Італія, чі шо. – «Літва!», – папраўляе з кухні сын'' пасмяялася)


Беларус Ігар Лукашук змагаецца за мандат сенатара | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБеларус Ігар Лукашук змагаецца за мандат сенатара ад Падляшша ў 61 акрузе, якая ахоплівае Бельскі, Гайнаўскі, Сямятыцкі і Высока Мазавецкі паветы.\nІгар Лукашук з’яўляецца радным падляшскага сейміка і дырэктарам Агульнаадукацыйнага ліцэя з беларускай мовай навучання ў Гайнаўцы, а таксама актыўным грамадскім дзеячам на ніве беларускай культуры на Падляшшы. Балатуецца ад выбарчага камітэта „Грамадзянскай кааліцыі” і заклікае грамадства прыняць актыўны ўдзел у выбарах:\n– У нас тыя ж самыя праблемы штодзённага жыцця і гэтыя ж самыя выклікі, якія ставіць перад намі будучыня. Ёсць людзі, якім іншае веравызнанне ці паходжанне можа перашкаджаць у выбарах, але ж ёсць таксама для якіх мае значэнне толькі чалавек, яго погляды, яго досвед. Людзі павінны зразумець, што калі яны не выберуць, то за іх выберуць іншыя. Свае інтарэсы павінны пільнаваць мы самі. Калі хочам выйграць гэтыя выбары і мець сваіх прадстаўнікоў у парламенце, то трэба ісці на выбары.\nСупернікі Ігара Лукашука ў Сенат па 61 акрузе – Яцэк Багуцкі з выбарчага камітэта „Права і справядлівасць” ды Альдона Скіргела з выбарчага камітэта „Самаабарона”. Выбары ў Сейм і Сенат Польшчы адбудуцца 13-га кастрычніка.\nСевярын Пракопюк: Хочам вярнуць у нашу гісторыю ролю рабочых і…


У бліжэйшыя суткі на большай частцы тэрыторыі — дажджы, месцамі моцныя\n23.06.2010 / 13:39\nТэмпература паветра будзе вагацца днём ад 14°С на захадзе, да 29°С на ўсходзе.\nПаводле прагнозу Рэспубліканскага гідраметэацэнтра, 24 чэрвеня ў Беларусі чакаецца воблачна з праясненнямі. На большай частцы дажджы, месцамі навальніцы, моцныя дажджы. Вецер пераменных напрамкаў 4—9 м/с, парывы да 14 м/с. Тэмпература паветра ноччу плюс 12—19°С, па захадзе Брэсцкай і Гродзенскай абласцей каля 10°С,\nднём ад 14°С на захадзе, да 29°С на ўсходзе.\nУ Мінску 24 чэрвеня воблачна з праясненнямі. Часам дождж, магчыма навальніца. Вецер пераменных напрамкаў 4—9 м/с. Тэмпература паветра ноччу плюс 13—15°С, днём плюс 20—22°С.\nУ наступныя двое сутак, 25 і 26 чэрвеня, сіноптыкі прагназуюць па краіне воблачнае з праясненнямі надвор’е. На большай частцы тэрыторыі чакаюцца кароткачасовыя дажджы, месцамі навальніцы. Вецер пераменных напрамкаў 4—9 м/с, пры навальніцах парывы да 14 м/с. Тэмпература паветра ноччу плюс 12—19°С,\nднём ад 16°С па захадзе, да 30°С па ўсходзе краіны.\nУ Мінску 25 чэрвеня воблачна з праясненнямі. Кароткачасовы дождж, магчыма навальніца. Вецер паўночна‑ўсходні 5—10, пры навальніцы парывы да 14 м/с. Тэмпература паветра ноччу плюс 13—15°С, днём плюс 22—24°С.


Маленькія зоркі гіганцкага слалама | zviazda.by\nХатняя старонка » Грамадства » Маленькія зоркі гіганцкага слалама\nУ мінулую нядзелю ў гарналыжным цэнтры "Сілічы" стартаваў слалам-гігант “SKIBARS ТROPHY 2019” . Чым ён быў адметны? У першую чаргу тым, што стаў знакавым першынством, якое аб’яднала адданых прыхільнікаў горналыжнага спорту з нашай, зусім не горнай краіны. А яшчэ тым, што разам з дарослымі спарсменамі на ім спаборнічалі і дзеці – самыя непасрэдныя ўдзельнікі любых спаборніцтваў: у Сілічы прыехалі выхаванцы дзіцяча-юнацкіх спартыўных школ па зімніх відах спорту з Мінска, Віцебска, Магілёва, Лагойска.\nПершымі стартавалі самыя маленькія лыжнікі. Пад нумарам адзін выступіла пяцігадовая мінчанка Сафія Барадоўская – адна з прызёраў гэтага першынства, а за ёй — самая юная з удзельнікаў – чатырохгадовая Агнія Лысюк з лагойскага клуба, якая паставіла асабісты ўзроставы рэкорд.\nПерапад вышыні паміж стартавай пляцоўкай і фінішам у “Сілічах” складае каля сотні метраў, працягласць трасы – усе трыста пяцьдзясят. Праляцець гэтую дыстанцыю на ўсёй хуткасці, не збіць сцяжкі і не ўпасці, гэта, бадай, пад сілу толькі сапраўдным майстрам! Некаторыя дзяці на сіліцкіх схілах апынуліся ўпершыню, але іх гэта не надта палохала. Што казаць ўжо пра бывалых, авеяных славай ветэранаў гарналыжнага спорту!\n— Дзякуючы сіліцкаму Цэнтру і нашым партнёрам, нам удалося правесці адно з лепшых мерапрыемстваў, — паведаміла арганізатар спартыўнага першынства, кіраўнік клуба“SkiBars” і вядомы трэнер-гарналыжнік Наталля Варфаламеева. — “SKIBARS ТROPHY” паказаў, што ў Беларусі расце смелая генерацыя горналыжнага спорту. Спадзяемся, што чэмпіянат стане традыцыяй.\nТрэнер і інструктар лагойскага дзіцячага клуба "Снаўрайдар" Юлія Сакалоўская назвала гэты чэмпіянат наватарскім, бо ў час яго правядзення дзеці і падлеткі пераймаюць вопыт дарослых лыжнікаў, вучацца на іх прыкладзе, вучацца і ад сваіх аднагодкаў. Пяць маленькіх гарналыжнікаў пад кіраўніцтвам Юліі Сакалоўскай прадстаўлялі свой клуб і паспяхова прайшлі ўсю дыстанцыю, а два пачынаючыя спарстмены занялі прызавыя месцы.\n— Ад поспехаў у дзяцей з'яўляюцца крылы, яны мараць пра новыя спаборніцтвы, з задавальненнем ходзяць на трэніроўкі, — сказала пасля завяршэння чэмпіянату трэнер "Снаўрайдара".\nЗ Магілёва з дзіцяча-юнацкай школы алімпійскага рэзерву № 4 у Сілічы прыехалі ажно трыццаць тры хлопчыкі і дзяўчынкі — удзел у гэтых гульнях для іх быў таксама вельмі важны: слалам правяраў фізічную форму і спартыўныя навыкі навучэнцаў школы. Пра гэта мне расказала трэнер установы Наталля Гулянкова.\nНіводны ўдзельнік дзіцячага першынства не застаўся без падарунка. А сапраўдным прызёрам уручылі яшчэ і медалі. У шасцігадовай мінчанкі Аліны Савянковай гэта была першая ўзнагарода, у яе старэйшай сястры, дзесяцігадовай Аляксандры, — ужо трыццаты медаль (дзяўчаткі на адным фота ў гэтым рэпартажы).\nЯк закрывалі фестываль «Vulica Brasil» на Кастрычніцкай\nГаспадыня птушынай чарады


Свята-Барыса-Глебская Каложская царква - 21 сакавіка\nАпублікавана 21.03.2013 22:03 | Аўтар: священник Георгий | | Праглядаў: 27529\nПасля службы, падмацаваўшыся чаем з сушкамі ды аўсянаю кашаю хуткага прыгатавання, мы з братчыкамі і братчыцамі накіраваліся ў інтэрнат для састарэлых і адзінокіх людзей. Загадзя нарыхтавалі тыя рэчы, якіх прасілі на папярэдняй сустрэчы насельнікі інтэрнату. Пагрузіліся ў машыну і паехалі.\nАйцец Ігар застаўся ў Каложы. Адпяванне. Сустрэча ўдзельнікаў абласнога семінару дырэктараў школ, які праходзіў на базе Першага ліцэю. Інтэрв'ю мясцоваму тэлебачанню для праграмы “Каложская крыніца”. Праца над епархіальнай справаздачай па ўзаемадзеянню з установамі адукацыі. Увесь дзень да вячэрняга набажэнства заняты.\nІнтэрнат уразіў. З прыкладна 70 жыхароў, каля 50 - ляжачыя, якія маюць патрэбу ў пільнай апецы. Большасць адзінокіх. Шмат просьбаў а споведзі і прычасці. Просьбы пра абутак і адзенне, лекі і інш. Будзем працаваць у гэтым кірунку… Патрэбна падумаць над тым, як бы мы маглі эфектыўна арганізаваць нашу работу ў інтэрнаце і дапамогу ягоным жыхарам.\nВярнуўшыся, зайшоў у Каложу. Прыйшла жанчына памаліцца за сваіх родных, ды за тых, хто крыўдзіць. Шкадуе тых людзей, якія выплёскваюць сваю злобу на іншых.\nПотым зайшла дзяўчына. Па ўсім відаць з нейкаю ўнутраннай тугою. Купіла свечку, паставіла, заплакала… Паспрабаваў загаварыць, але відна, што не той цяпер стан у чалавека, каб з кімсці падзяліць свой смутак. Шкада дзяўчыну. Няхай яе суцешыць наш Нябесны Айцец!\nВечар. Прыхаджане збіраюцца на Вялікі Пакаянны Канон Андрэя Крыцкага. Сёння чыталася апошняя яго чацвёртая частка. Чытаў айцец Ігар адзін. Мяне ж запрасілі на бацькоўскі сход у першую, калі не памыляюся, школу. Гэта тая драўляная школа, што на Лермантава, для дзяцей з асаблівасцямі развіцця. Спачатку цікавая гутарка з дырэктарам і выкладчыкамі. Потым выступленне на бацькоўскім сходзе. Гаварыў пра востры дэфіцыт любові ў сем'ях, ад чаго, на мой погляд і ўзнікаюць праблемы ў выхаванні. Здаецца, што людзі пачулі мяне.\nКалі ішоў са школы, нашыя прыхаджане ішлі з царквы. Сустракаліся і развітваліся.


Дзяржсакратар ЗША жорстка раскрытыкаваў Расею і Кітай\nДзяржсакратар ЗША Майк Пампэёў заявіў, што Расея і Кітай з’яўляюцца пагрозай, і заклікаў NATO пасталець і пачаць супрацьстаяць праблемам. Пра гэта паведамляе Бі-Бі-Сі.\nДзяржсакратар выступаў у Берліне за дзень да 30-й гадавіны падзення Берлінскай сцяны. Пампэёў сказаў, што пасля тых падзеяў Захад збіўся са шляху. Ён адзначыў, што ЗША і іх саюзнікі павінны абараняць тое, што было заваявана з такой цяжкасцю ў 1989 годзе, і ўсведамляць, што яны канкуруюць з несвабоднымі краінамі ў пытанні каштоўнасцяў.\n«Мы лічылі, што можам перамясціць нашыя рэсурсы з вайсковых саюзаў, з нашых узброеных сілаў. Мы памыляліся», – сказаў ён.\n«Сёння Расея, якая кіруецца былым працаўніком КГБ, які працаваў у Дрэздэне, урываецца да сваіх суседзяў і знішчае палітычных апанентаў», – дадаў ён.\nРасейскія ўлады, паводле Пампэёў, «выкарыстоўваюць паліцэйскія рэйды і катаванні супраць крымскіх татараў і ўкраінцаў, якія супрацьстаяць расейскай агрэсіі». Расея, адзначыў Пампэёў, таксама «душыць незалежнасць Праваслаўнай царквы ва Украіне», піша golos-ameriki.ru.\nПампэёў таксама раскрытыкаваў рэпрэсіўную палітыку Кітая.\n«У Кітаі Камуністычная партыя стварае новую мадэль аўтарытарызму», – сказаў ён.\nПампэёў абвінаваціў Пекін у задушэнні кітайскага народу, забароне крытыкам рэжыму выязджаць за мяжу і пераследзе сваякоў мусульманаў з Сіньцзяне, якія вырашылі папрасіць прытулку ў замежных дзяржавах.\nТэгі: NATO ЗША ЗША-Расея Кітай Кітай-ЗША Майк Пампэёў НАТА Расея


Ігналю не спалася. Кідаўся з боку на бок, круціўся пад дзіравым кажухом, як непрытомны, і не мог заснуць. Думкі блыталіся ў галаве сярод цішы ночы і, як куслівыя авадні, не давалі чалавеку супакою. Ігналя ляжаў і стараўся прыпамінаць, якую гэта асабіс'тую непрыемнасць ён у мінулы дзень перажыў, якую злыбеду, што вось душыць яго і цяпер, і давай, як па кнізе, чытаць хроніку пройдзенага дня ад самага рання.\nЖонка, хмурая і злосная, круцілася каля прыпечка, хацела зварыць штосьці на снеданне і нічога не зварыла, бо пачалася заўсягдашняя лаянка. Яна яго, Ігналю, прабірала, як заўсёды, за яго абібоцтва і нядбаласць у гаспадарцы. Гэта раз. Потым яна так разгарачылася, ажно засапела, як кавальскія мяхі, пачырванела, вочы наліліся крывёй, і яна, адзічэлая, схваціла вілачнік і кінулася на яго. Ён, нічога не кажучы, выскачыў з хаты, як ашпараны варам. Гэта два. Потым ён швэндаўся па вёсцы, не маючы дзе дзецца. Людзі з яго смяяліся, што ён баіцца жонкі, як агню. Яна яго лупцуе, апрача таго, абманвае яго з Цыпруком, з якім часта валачэцца ў лес. Гэта тры. Ад гэтых кпінак людскіх яму вельмі прыкра рабілася: ён злаваўся на ўвесь свет і на самога сябе, але, сцяўшы зубы, маўчаў і не адгаркваўся на прыкрыя вострыя слоўцы суседзяў. Яму сорамна было за свой чалавечы гонар, за сваю нікчэмнасць і няздатнасць.\n«Чаму я такі? — думаў Ігналя.— Людзі і не больш зямлі за мяне маюць, а лепш жывуць. У іх хаты агледжаны, скаціна ў парадку; ёсць і харчы для сябе, і корму для жывёлы, а ў мяне вецер свішча па ўсіх вуглах. Чаму так?»\nI сорамна яму зрабілася: гэткія рукі, гэткія ногі і такая ж галава ў яго, як ва ўсіх, але ў яго нічога не выходзіць. Яму не шанцуе. I здалося яму, што ўвесь свет емяецца з яго: усё, што ён бачыць вакол сябе: неба, сасонкі на гародзе і закарэлы снег на вуліцы — кпяць з яго, глядзяць на яго тысяччу вачамі, гэткімі кплівымі, як у Цыпрука, які жыве з яго, Ігналевай, жонкай. Кпяць з яго моўчкі, пастаянна кпяць дзень за днём, месяц за месяцам, год за годам. А ён? Ён, як асалавелы, глядзіць на ўвесь свет ад самага маленства. Работа валіцца з рук, і ўсё ў хаце псуецца, марнуецца з таго часу, калі стары бацька памёр. I нібыта нават жаданняў няма ў яго душы да старання. I нібы спрасоння глядзіць ён на цэлы свет, і нават злосць яго не бярэ на Цыпрука за тое, што той жыве з яго, Ігналевай, жонкай.\nІгналя зазлаваўся на самога сябе за тое, што ў яго злосці не было на іншых людзей. Злавацца на самога сябе ён яшчэ час ад часу мог. Сціснуў кулакі, насупіў бровы, зморшчыў лоб у гармонік і марматаў сабе пад нос:\n— Ліха на мяне! Ліха на мяне! Ліха на мяне! Марматанне мацнела з кожным разам. Ён стаў сярод вуліцы. Цела напружылася, ногі цвёрда стаялі, укапаўшыся ў снег, ён іх так моцна выпрастаў, ажно жылы забалелі і дыханне ў грудзях сперлася. Але доўга не мог вытрымаць гэткай натугі: пачаў і целам, і думкамі слабець, як спружына, якая, пасля націску, адпускаецца назад. I марматанне яго з кояснай хвіляй зноў слабела.\n— Ліха на мяне! Ліха на мяне! Ліха на мяне! — шаптаў ён усё цішэй і працяжней, нібы калёсы, якія коцяцца самі пасля вялікага разгону і імпэт іх слабее з кожнай хвіляй.\n— Го-го-го! — пачуў ён рогат вакол сябе.— Глядзіце, добрыя людзі! Ігналя звар'яцеў, дальбог, звар'яцеў!\nТут Ігналя схваціўся як бы ад цяжкага сну, азірнуўся,— ажно вакол яго стаіць грамада людзей. I якія ў іх кплівыя вочы, усмешліва-здаволеныя твары... ажно ў яго грудзях нешта хруснула ад болю; увесь ён пакрыўся потам не то ад крыўды, не то ад сораму — і наўцёкі!\nЁн уцёк ад вясёлай кампаніі, якая нешта шумела, галдзела і смяялася. Не прыслухоўваўся да людской гутаркі: страшна было прыслухоўвацца. Ён уцякаў, як ад пошасці, як ад дзікіх звяроў. Уцякаўшы, не чуў пад сабою ног. Нібы ў паветры насіўся. Ачухаўся толькі ў сваім хляве. Ён стаяў прыпёрты да сцяны і моцна сапеў. I было ў яго душы тады гэткае адчуванне, нібы яго аплюхалі слізкай цеплаватай жыжкай, нібы ён задыхаецца ад гэтай жыжкі: яна папала яму ў рот, у нос, у вушы і абляпіла ўскалмачаныя валасы. Яшчэ цяпер, уночы, успамінаючы аб гэтым у сваёй хаце, яму робіцца моташна і нешта ссе ў грудзях.\nПотым ён троху супакоіўся. Стоячы ў хляве з паўгадзіны, ён пачаў азірацца па баках. Цемнавата было ў хляве. Павуціна плялася ад бэлькі да бэлькі, а праз шчыліны прабіваліся сонечныя праменні, якія залацістымі пасамі прарэзвалі змрок. У загарадцы збоку стаяла рабая худая кароўка. Моўчкі жавала сваю жзачку, стоячы ля пустой загарадкі ў рэдкім гнаі. Час ад часу карова жаласліва мычэла з голаду, адварачвала галаву і пазірала на яго з дакорам. I нібьт слёзы стаялі ў яе рахманых вачах.\nНешта кальнула тады Ігналю ўнутры.\n— Нават і саламяная сечка скончылася...\n3 другога боку ў хлеўчуку стаяла пярэднімі нагамі ніжэй, а заднімі вышэй старая лысая кабыла. Колькі разоў яму жонка гаварыла падраўняць гной у хляве, а ён усё адкладваў. Колькі разоў уночы кабыла закідвалася і чуць не задушвалася, а ён не звяртаў увагі. Кабыла стаяла, апусціўшы галаву, і нібы глядзела ў нейкую глыбокую процьму, куды збіралася скокнуць. Вочы яе былі мутныя. Кабыла думала сваю цёмную, цяжкую думу. Ігналю здавалася, што ў цішы яна зараз загавора да яго аб сваім голадзе. Падышоў да кабылы і пачаў яе гладзіць па сухіх выпуклых рэбрах. Але яна не прыняла яго ласкі, падняла голаў, навастрыла вушы і давай сцёбаць хвастом па баках, як бы адганяючы заядлую муху. Ігналя на яе не зазлаваўся за непрыхілыіасць да яго, толькі яшчэ большы жаль яго агарнуў. Нешта сашчамілася ў грудзях, нешта гарачым комам стала ў горле; ён імпэтна абхваціў голаў кабылы каравымі рукамі і заплакаў. Лягчэй зрабілася; абяцаў кабыле надалей быць добрым гаспадаром, каб ёй, гаротніцы, болей галадаць не як спыніўся Ігналя пры гэтым апошнім успаміне мінулага дня, дык ужо аб нічым іншым думаць не мог. Галодная кабыла і кароўка не выходзілі з галавы.\n— Што яны, бедныя жывёліны, вінаваты ў тым, што я такі нікчэмны чалавек? За што ім галадаць?\nГэта ж не людзі, яны жаліцца і прасіць яды не стануць. Маўчаць і маўчаць, і глядзяць галоднымі, мутнымі вачамі вакол сябе...


Jamestown Foundation: Лукашэнка працягвае «вайну» супраць ЕЗ - Хартыя'97 :: Навіны з Беларусі - Беларускія навіны - Рэспубліка Беларусь - Мінск\nХартыя_ 20 студзеня 2018, Субота, 22:04\nJamestown Foundation: Лукашэнка працягвае «вайну» супраць ЕЗ\nНа беларускім тэлебачанні пачаўся новы этап інфармацыйнай вайны з Захадам.\nЁн звязаны з паказам дакументальнага фільма «Псеўдамадэрн», які выйшаў у снежні мінулага года, піша палітолаг Дэвід Марплз на сайце Jamestown Foundation (пераклад - charter97.org). Прыводзім вытрымкі з артыкула:\nДзяржаўная тэлекампанія абвінаваціла еўрапейцаў у спробе падпарадкаваць Беларусь з дапамогай прыватызацыі прадпрыемстваў і замены рэжыму Лукашэнкі на празаходні ўрад.\nНечаканая атака з боку афіцыйных прапагандыстаў стала самай адкрытай за апошнія 10 гадоў. Перадумовай для яе стаў «Еўрапейскі дыялог па мадэрнізацыі Беларусі», які быў ініцыяваны еўракамісарам па пытаннях пашырэння і палітыкі суседства Штэфанам Фюле ў сакавіку 2012 года. Гэта першы буйны праект ЕЗ, які тычыцца Беларусі, з моманту заснавання «Усходняга партнёрства» амаль чатыры гады таму.\nУ праграме ў адрас Бруселя былі вылучаныя абвінавачванні ў тым, што для рэалізацыі праекта вылучылі 11,9 мільярдаў даляраў у той час, як для развіцця шасці краін «Усходняга партнёрства» знайшлі толькі 798 тысяч. Прапагандысты выкарыстоўвалі дзве стратэгіі для дыскрэдытацыі ініцыятывы: заявы мясцовых і замежных экспертаў і крытыку апазіцыйных палітыкаў. У заключэнне гледачы пачулі захопленыя словы пра стан айчыннай эканомікі.\nУ ліку мясцовых экспертаў, якія прынялі ўдзел у съмках, былі палітолагі Алена Панамарова, Юрый Шаўцоў і Вадзім Гігін. Апошні сцвярджаў, што еўрапейцы спрабуюць «бюракратычнай рэвалюцыяй» разбурыць сістэму знутры з дапамогай «агентаў уплыву».\nСярод замежных экспертаў былі Аляксандр Рар з нямецкага «Савета па міжнародных адносінах», Йохан Галтунг, дырэктар швейцарска-нарвежскага інстытута, і Рычард Фальк, вядомы сваёй падтрымкай руху ХАМАС.\nЯны казалі пра тое, што ў Еўропе існуе «прафесійнае лобі» па дыскрэдытацыі Беларусі, асноўная віна якой заключаецца ў «адмове падпарадкавацца эканамічнай інтэрвенцыі Захаду».\nТаксама ў праграме паказалі актывістаў апазіцыі, якія прысутнічалі на сустрэчах у Бруселі. Аўтары заявілі, што іх здымалі «схаванай камерай». Прадстаўнікі апазіцыі, сярод якіх былі Станіслаў Шушкевіч, Аляксандр Мілінкевіч, Міхаіл Пастухоў, Уладзімір Мацкевіч і іншыя, паказаныя ў якасці дыверсантаў, якія імкнуцца навязаць краіне сваю эканамічную мадэль.\nДэманстрацыя фільма супала з тым, што аналітык Аляксей Мядзведскі апісвае, як спробу чыноўнікаў «зняць адказнасць за дыялог з Захадам у 2008-2010 гадах». На яго думку, каманда на чале з былым міністрам замежных спраў Сяргеем Мартынавым тады не дамаглася прагрэсу і павінна быць заменена. З гэтым аналітык звязвае і вяртанне Віктара Шэймана.\nБыло б спрашчэннем, аднак, рабіць выснову, што афіцыйны Менск проста павярнуўся спіной да Еўропы. Беларускі экспарт у ЕЗ склаў амаль 40 адсоткаў у мінулым годзе. На кампаніі з ЕЗ прыпадае 50 адсоткаў замежных інвестыцый. Еўропа занадта важная для рэжыму. Хутчэй за ўсё, беларускія ўлады спрабуюць заняць больш моцную пазіцыю для палітычнага гандлю.\n17.01 Лукашэнка балюе, як астатнім разам? 165,497\n14.01 Жыццё беларусаў у трох цытатах Лукашэнкі 115,213\n15.01 Во сколько обошелся концерт российских звезд для Лукашенко? 113,546\n18.01 Што хаваюць за парканам менскай «Рублёўкі»? 106,012\n15.01 «Смотрела ночью Лукашенко? Какой-то он нерадостный был» 80,775\n16.01 Ядзвігу Паплаўскую збіў аўтамабіль 77,118\n14.01 Уладальнікаў аўто ўцягнулі ў «МММ» 76,388


Грошы ў балота: Майра Муора праверыла, як Беларусь развівае экапраекты за кошт Еўразвязу\nМайра Муора наведала ўнікальную экасцежку ў Віцебскай вобласці, прыстасаваную для шпацыраў людзей з абмежаванымі магчымасцямі.\nНа ўласныя вочы кіраўніца Прадстаўніцта ЕЗ у Беларусі пабачыла, на што выдаткоўваюцца еўрапейскія грошы ў Беларусі, прайшоўшыся па экалагічнай сцежцы Рэспубліканскага ландшафтнага заказніка «Ельня».\nПаўтаракіламетровая экалагічная сцежка ўяўляе сабой драўляны чатырохслойны насціл з асіны і дубу шырынёй паўтара метра. Ёсць на маршруце і так званыя тэматычныя кропкі з інфармацыйнымі стэндамі. На пачатку маршрута на насыпным пагорку стаіць вежа для назіранняў. З 6-метровай вышыні балота быццам бы на далоні. Канчатковая кропка маршруту – балотныя азёры і невялікая зона для адпачынку. На будаўніцтва спатрэбілася 2 гады і моцныя працоўныя рукі. Тэхніка толькі падвозіла працоўныя матэрыял, клалі насціл уручную.\nКаб пабудаваць экасцежку, спатрэбілася прыкладна 120 тысяч долараў. Грошы выдаткаваў Еўразвяз і праграма развіцця ААН.\nАкрамя гэтага, у межах праекта тэхнічнай дапамогі для развіцця заказніку, «Ельня» атрымаў турыстычны рыштунак, спецтэхніку, абсталяванне ў экалагічны цэнтр, камп’ютары.\nНавошта Нямеччыне і Бельгіі інвеставаць у беларускія балоты\n«Еўразвяз фінансуе беларускія балоты па простай прычыне: кантынентальная Еўропа, напрыклад Германія і Бельгія, свае балоты знішчылі. Засталіся толькі нязначныя месцы верхавых балот. Па верхавых балотах, у тым ліку і на «Ельні», працуюць нямецкія навукоўцы, якія сочаць за яго жыццём. Бо стан нашых балот уплывае і на экасістэму Нямеччыны», – распавядае Belsat.eu дырэктар заказніку «Ельня» Іван Барок.\nПаводле яго словаў, заказнік будзе падаваць заяўку на еўрапейскія гранты, каб атрымаць фінансаванне на дабудову экасцежкі. Дабудова мае зрабіць зручным наведванне «Ельні» для людзей з абмежаванымі магчымасцямі. Дарэчы, ужо цяпер замест прыступкаў на пераходах усталяваныя пандусы, а на першых 150-ці метрах сцежкі зробленыя парэнчы.\n«Наступны крок – просьба ў фінансаванні будавання сцежкі ад аўтамабільнай стаянкі да экалагічнай сцежкі. Агульная даўжыня прыкладна 900 метраў. Тады інвалід-вазочнік зможа самастойна, без перашкодаў, дасягнуць драўлянага насцілу. Да таго ж у планах – зрабіць парэнчы на ўсю даўжыню 1,5-кіламетровай экскурсійнай сцежкі. А тэматычныя кропкі з пашыраным драўляным насцілам стануць тэрыторыяй раз’езду і разваротаў інвалідаў-вазочнікаў», – працягвае Іван Барок.\nКалі планы дырэктара заказніку рэалізуюцца, то «Ельня» стане адзіным экскурсійным маршрутам у Беларусі, які зможа наведаць і чалавек з абмежаванымі магчымасцямі.\nБалоты заказніку «Ельня» называюць «лёгкімі Еўропы, якія паглынаюць вуглякіслы газ і выпрацоўваюць кісларод. Унікальнасць гэтых верхавых балотаў для Беларусі яшчэ і ў расліннасці, якая характэрная для лесатундраў. А тысячы жураўлёў і гусей выкарыстоўваюць балоты заказніку для міграцыйных прыпынкаў падчас восеньскага пералёту.