Інтэграцыя Беларусі і Расеі як тэатар абсурду – погляд з Масквы; беларуская кампанія “Westrecords” пачынае продаж музычнай прадукцыі ў сеціве ды іншае\nНядаўняя сустрэча Аляксандра Лукашэнкі з расейскім прэзыдэнтам Уладзімерам Пуціным знайшла сваё адлюстраваньне і ў Інтэрнэце. У прыватнасьці, на сайце www.globalrus.ru зьявіўся камэнтар Аляксея Пантыкіна. “Вышэйшы дзяржаўны савет Саюзнай дзяржавы Расеі й Беларусі зноў сабраўся ў Менску”, – піша аўтар, і працягвае: “Ці гэта сабараўся Вышэйшы дзяржсавет Саюзнай дзяржавы Беларусі й Расеі? Ці ўсё-ткі Расеі й Беларусі? Хто яго разьбярэ, як і сам працэс інтэграцыі Беларусі й Расеі. Інтэграцыя гэтая даўно ўжо набыла характар нейкага лябараторнага экспэрымэнту эпохі акадэміка Трафіма Лысенкі...” І далей: “Ультыматум, пастаўлены Пуціным, ня выкананы, аднак гэта ня страшна, і наступстваў ніякіх ня трэба. Ня хочаце – ня трэба, тады й далей займаемся захаваньнем статус-кво. А статус-кво палягае на тым, каб аб’яднаньне адбывалася, як у п’есах Сэмюэля Бэкета: “Дык пойдзем!” – і рэмарка: “Абодва ня рухаюцца”.\nУ нашых аглядах сеціва мы ня часта гаворым пра сайты афіцыйных установаў Беларусі. Між тым, самыя гэтыя ўстановы ўсё часьцей пачынаюць нагадваць пра сваё існаваньне – у тым ліку і з дапамогай Інтэрнэту. На гэтым тыдні ў беларускіх мэдыях зьявілася інфармацыя пра тое, што сёлета 31 студзеня на форуме сайту Міністэрства абароны адбудзецца абмеркаваньне вынікаў восеньскага прызыву 2002 году. У анлайнавай канфэрэнцыі намерваюцца ўзяць удзел начальнік галоўнага арганізацыйна-мабілізацыйнага ўпраўленьня Генэральнага штабу Ўзброеных сілаў генэрал Каўрын ды іншыя службовыя асобы.\nГэтае паведамленьне падштурхнула больш уважліва прыгледзецца да сайту Мінабароны. Ён мае тры моўныя вэрсіі – беларускую, рускую ды ангельскую. На сайце ёсьць гістарычны разьдзел, які пачынаецца згадкай пра сытуацыю ў Расеі ў 1917-м-18-м гадах. (Праўда, менавіта гэты падразьдзел чамусьці не адчыняецца). Ёсьць таксама інфармацыя пра савецкіх вайскаводаў, якія паходзяць зь Беларусі.\nУ разьдзеле “кіруючы склад” можна пазнаёміцца зь біяграфіямі сучасных военачальнікаў – міністра абароны Леаніда Мальцава і ягоных непасрэдных падначаленых. Зьмешчаная тут біяграфія намесьніка міністра абароны Ўладзімера Ўсхопчыка, як і іншых вайскоўцаў, адметная сваёй ляканічнасьцю. Напісана, напрыклад, што ў студзені 1989 году ён быў “прызначаны камандзірам мотастралковай дывізіі Прыбалтыйскай ваеннай акругі”. А з чэрвеня 1991 году “праходзіў службу ў Беларусі”. Аб тым, што адбывалася паміж гэтымі датамі, у прыватнасьці – аб тым, што Ўсхопчык быў ваенным камэндантам Вільні падчас захопу савецкімі войскамі тэлецэнтру і гібелі мірных грамадзянаў, няма ані слова. Як няма й згадкі пра патрабаваньне пракуратуры Літоўскай рэспублікі аб выдачы Ўсхопчыка як удзельніка спробы дзяржаўнага перавароту ў Літве ў студзені 1991-га.\nВялікі разьдзел прысьвечаны складу Ўзброеных сілаў Рэспублікі Беларусь. Ці сьведчыць інтэрнэт-старонка Міністэрства абароны пра нейкія зьмены ў інфармацыйнай палітыцы сілавага ведамства? І наколькі інфармацыя на гэтым сайце цікавая ды карысная для ягоных наведнікаў? Мы папрасілі падзяліцца сваімі меркаваньнемі на гэты конт ваеннага аглядальніка тыднёвіка “Белорусский рынок” Аляксандра Алесіна.\n(Алесін: ) “У прынцыпе, няма сэнсу засакрэчваць інфармацыю, якой неабходна абменьвацца паводле міжнародных пагадненьняў – напрыклад, у рамках абмежаваньня звычайных узбраеньняў. Справаздачы аб гэтым рэгулярна накіроўваюцца ў міжнародныя арганізацыі, якія курыруюць стан узброеных сілаў, у тым ліку ў Беларусі. Па той бок мяжы яны шырока публікуюцца й даступныя дасьледчыкам. А ў нас пэўным часам усё гэта спрабавалі зачыняць. І калі журналіст казаў, што за мяжой гэтыя зьвесткі ўжо апублікаваныя, дык чаму, маўляў, мне робяць заўвагу кампэтэнтыя ворганы, калі іх публікуеш? – сьледаваў неўцямны адказ.\nЗараз, мне здаецца, практыка нашага Міністэрства абароны стала больш цывілізаванай. Раней гэтая інфармацыя была раскіданая па старонках спэцыялізаваных выданьняў. Па-мойму, толькі ў часопісы “Армія” друкаваліся зьвесткі пра службовыя перастаноўкі ў Міністэрстве абароны, публікаваліся біяграфіі службовых асобаў, друкавалася інфармацыя аб прадпрыемствах міністэрства. Цяпер збор гэтай інфармацыі на сайце моцна спрашчае працу журналіста грамадзка-палітычных выданьняў і дазваляе атрымаць той набор ведаў, які неабходны для тых, хто рыхтуе публікацыі ў пэрыядычным друку аб ваеннай дзейнасьці ў Беларусі. Але з гледзішча экспэртаў, якія глыбока распрацоўваюць праблему і спрабуюць рабіць аналітычнае дасьледаваньне – тут інфармацыі, зразумела, недастаткова.\nІ ў прынцыпе, вялікага прагрэсу тут няма. Кожная спроба абагульніць інфармацыю, дапусьцім расейскіх выданьняў, інстытутаў, якія займаюцца Беларусяй з пункту погляду стратэгічных дасьледваньняў, выклікае тут нэрвовую рэакцыю і ў прадпрыемстваў, і ў Міністэрства абароны, і ў адмыслоўцаў спэцсулужбаў, якія працуюць у гэтай тэматыцы. Так што крок наперад ёсьць. Але парадаксальным чынам ёсьць, як бы, нежаданьне, каб інфармацыя, якая друкуецца на Захадзе, ці ў Расеі, публікавалася тут. Гэтая практыка прысутнічае і з боку прэсавай службы Міністэства абароны. Афіцыйныя структуры ад незалежных выданьняў імкнуцца дыстанцыявацца. Яны баяцца – а раптам журналісіт нешта накапае, нешта ня тое ўбачыць, ня так падасьць”.\nНа сайце Міністэрства абароны, у разьдзеле “прадпрыемствы” надрукаваныя зьвесткі пра некалькі так званых нумарных заводаў (практыка хаваць назвы прадпрыемстваў пад нумарамі нарадзілася за савецкім часам). Гэта завод па рамонту радыёэлектроннага ўзбраеньня, 140-ы рамонтны завод, дзе рамантуецца бранятэхніка (абодва прадпрыемствы барысаўскія) і 588-ы авіяцыйны рамонтны завод ў Баранавічах. Інфармацыя пра іх даволі падрабязная ды яшчэ багата ілюстраваная каляровымі фатаздымкамі з узорамі прадукцыі. Аднак чаму менавіта гэтымі заводамі абмежаваны сьпіс ваенных прадпрыемстваў, якіх, трэба думаць, існуе значна болей?\nАляксандар Алесін зьвяртае ўвагу, найперш, на тое, што названыя прадпрыемствы ўжо былі аб’ектам міжнародных інспэкцыяў.\n(Алесін: ) “Яны шырока “засьвечаныя” ў друку, і акрамя таго, яны ўдзельнічаюць ў зьнешнеэканамічнай дзейнасьці. Яны выконваюць рамонт вайсковай тэхнікі ў інтарэсах замежных дзяржаваў, і гэта не заўсёды саюзьнікі Беларусі. Гэта і дзяржавы, якія ўжо ўступілі ў НАТО, ці зьбіраюцца ўступаць.\nУ прынцыпе, тут пануюць меркаваньні нармальнай карысьці. Таму зачыняць інфармацыю аб прадпрыемствах, якія задзейнічаныя ў міжнароднай практыцы, удзельнчіаюць у міжнародным гандлі, гэта не прадуктыўна. І ў той самы час, ёсьць спроба схаваць інфармацыю аб тых прадпрыемствах, якія ёсьць асновай ВПК Беларусі. У свой час, калі дэмакратыя ў нас была больш шырока разьвітая, праграмы практычна ўсіх прадпрыемстваў, якія дзейнічалі ў рамках ВПК, былі ў асноўных рысах апублікаваныя. Але зараз прадпрыемствы, якія займаюцца стварэньнем новых і найноўшых узбраеньняў, стараюцца нідзе не фігураваць, інфармацыя пра іх дазуецца і безь неабходнасьці не тыражуецца.\nПерш за ўсё, яны працуюць на расейскіх спажыўцоў. Тыя, ў сваю чаргу, таксама не камэнтуюць інфармацыю аб сваіх патэнцыйных кліентах. Часткова гэта ваенныя сакрэты, часткова – камэрцыйныя. Зараз ваенная дзейнасьць на рынку – гэта вельмі вялікія грошы. Таму той, хто працуе на гэтым рынку, без патрэбы не афішуе сваю дзейнасьць”.\nАповед пра сайт Міністэрства абароны, меркаванямі пра які падзяліўся журналіст “Белоруского рынка” Аляксандар Алесін, быў бы няпоўным без згадкі пра фотаальбом. Галоўны герой гэтага фотаальбому з каляровымі здымкамі з вучэньняў, як лёгка здагадацца, – галоўнакамандуючы ўзброеных сілаў Беларусі Аляксандар Лукашэнка, якія пазуе перад фотааб’ектывамі ў камуфляжнай форме і зь біноклем у руцэ.\nАляксандру Лукашэнку цалкам прысьвечаны сайт lukashenko.sitecity.ru . Праўда, гэты сайт пабудаваны на матэрыялах іншых інтэрнэт-рэсурсаў – чаго стваральнік і не хавае, зьмясцьціўшы на франтпэйджы сьпіс сайтаў: Гэта www.compromat.ru, www.zubr-belarus.com, а таксама сайты Аб’яднанай грамадзянскай партыі, Хартыі-97, БДГ, www.tut.by ды іншыя. Акрамя шматлікіх фатаздымкаў, налепак, плякатаў і анэкдотаў тут ёсьць і шмат аналітычных публікацыяў у самых розных беларускіх ды некаторых замежных выданьнях.\nДнямі ў беларускім сеціве стартаваў сайт кампаніі WestRecords. Адметнасьць старонкі – прэзэнтацыя навінак беларускае ды іншае музыкі, якая выйшла ў Беларусі пры ўдзеле кампаніі. Сайт складаецца зь міні-сайтаў выканаўцаў, навінаў, дыскаграфіі, водгукаў у прэсе, а таксама песень... Наш менскі карэспандэнт Севярын Квяткоўскі сустрэўся з прадстаўніком аддзелу маркетынгу WestRecords Дзьмітрыем Бескаравайным.\n(Квяткоўскі: ) “Дзьмітры Бескаравайны абвяргае тэзу пра тое, што беларуская музыка ня можа прынесьці заробку:\n(Бескаравайны: ) “Канешне прыносіць. Далёка ня ўсе. Ня надта шмат наагул беларускіх гуртоў, якія выпускаюць запісы. З найбольш папулярных, мабыць, NRM, праект "Tribute Depeche Mode" вельмі добра прадаецца, "Крамбамбуля"...\nЗрэшты, колькасьць якаснай беларускай музычнай прадукцыі па-ціху расьце. На сёньня суадносіны з расейскай прадукцыяй на беларускім рынку прыблізна наступныя:\n(Бескаравайны: ) "Для расейскіх праектаў добры продаж – гэта 10 000 адзінак CD. А для беларускіх гэтая лічба ў дзесяць разоў меншая – каля тысячы".\nШто да сайту WestRecords, галоўная адметнасьць ягонай працы ў інтэрнэт-прэзэнтацыях:\n(Бескаравайны: ) "Інтэрнэт-прэзэнтацыя – гэта могуць быць, апрача тэксту, нейкія фотаздымкі, ці нейкія факты, якіх ніхто ня ведаў, а таксама музыка ў нейкім музычным фармаце. Мы выкарыстоўваем МР3".\nПершым на сайце прэзэнтаваўся новы альбом гурта NRM пад назвай "Дом Культуры".\nАпрача NRM, зь беларускіх гуртоў на сайце пакуль рэпрэзэнтаваныя "NeuroDubel", "Цяні-Талкай" і праект "Крамбамбуля". Пашырэньне кола выканаўцаў залежыць як ад зьяўленьня новых твораў, так і ад жаданьня артыстаў супрацоўнічаць з WestRecords”.


08 сакавік 2016, 16:32\nУдзельнікі акцыі салідарнасьці разгарнулі плякат на плоце расейскай амбасады\nУ Кіеве сотні дэманстрантаў, у тым ліку ўкраінскіх заканадаўцаў, выйшлі на марш, патрабуючы вызваліць у Расеі ўкраінскую лётчыцу Надзею Саўчанку. Каля 500 дэманстрантаў трымалі плякаты са словамі #Free Саўчанка і прайшлі 8 сакавіка ад Міністэрства абароны Ўкраіны да расейскай амбасады, дзе перадалі пэтыцыю на імя прэзыдэнта Расеі Ўладзіміра Пуціна з заклікам вызваліць Саўчанку.\nУ Маскве каля станцыі мэтро «Маякоўская» падчас правядзеньня акцыі ў падтрымку Надзеі Саўчанкі затрыманыя 35 чалавек паведамляе «АУС-Інфа». Па дадзеных партала, людзі былі зьмешчаныя ў тры аўтазакі, якія павезьлі іх у АУС «Цьвярской», «Мяшчанскі» і «Прэсьненскі».\nЖурналіст Анастасія Зотава раней паведаміла ў сваім твітэры, што трыццаць чалавек, большасьць зь якіх — жанчыны, былі затрыманыя пасьля таго, як узяліся за рукі ў падтрымку Надзеі Саўчанкі. Затрыманым, якіх даставілі ў АУС «Цьвярской», ставіцца ў віну непадпарадкаваньне супрацоўнікам паліцыі.\nУ аддзяленьні паліцыі да гэтага часу застаецца актывіст Аляксандар Макараў, затрыманы напярэдадні падчас акцыі ў падтрымку Саўчанкі на Лубянскай плошчы ў Маскве.\nУ Расеі ўкраінскую ваеннаслужачую Надзею Саўчанку абвінавачваюць у датычнасьці да забойства двух супрацоўнікаў расейскага дзяржаўнага тэлеканалу летам 2014 году ў Луганскай вобласьці. Саўчанка абвінавачваньні абвяргае і заяўляе, што на момант іх гібелі была захоплена ў палон сэпаратыстамі, а затым перапраўлена ў Расею.


Калекцыі двух брэстаўчан уключаныя ў рэестр археалагічных артэфактаў | euroradio.fm\nГалоўная / Калекцыі двух брэстаўчан уключаныя ў рэестр археалагічных артэфактаў\nУладальнікі маюць законнае права дарыць, мяняць, прадаваць, экспанаваць у музеях свае зборы.\nЯк вядома, кіраўнік Беларусі ў снежні 2015 года прыняў указ "Аб удасканаленні аховы археалагічных аб'ектаў і археалагічных артэфактаў". Згодна з ім створаны рэестр археалагічных артэфактаў, якія знаходзяцца ў валоданні фізічных і юрыдычных асоб. Два жыхары Брэстчыны пажадалі ўключыць у яго свае прыватныя калекцыі. Адзін з іх мае 130 гістарычных прадметаў, другі — 132. Гэта бронзавыя і срэбраныя фібулы, пярсцёнкі, зашпілкі, бранзалеты, падвескі, а таксама каменныя, жалезныя і бронзавыя наканечнікі для стрэл і дзідаў, розныя віды нажоў ды іншыя археалагічныя артэфакты. Большасць экспанатаў адносяцца да каменнага, бронзавага і жалезнага вякоў. Ёсць таксама рэчы, вырабленыя і ў пазнейшыя перыяды.\nАбласная археалагічная камісія вырашыла, што гэтыя калекцыі маюць гістарычную каштоўнасць.\nПа словах Гарбузава, цяпер спецыялісты могуць звязацца з уласнікамі для вывучэння прадметаў або іх публічнай прэзентацыі, а самі ўладальнікі могуць іх законна дарыць, мяняць, прадаваць, экспанаваць у музеях.\nНа Брэстчыне гэта адзіныя законныя прыватныя калекцыі. Паводле папярэдніх ацэнак, у вобласці пражываюць каля 80 аматараў гістарычных артэфактаў. Іх знаходкі з 1 студзеня сталі нелегальнымі: іх належыць перадаць у дзяржаўную ўласнасць.


Перадрукоўваю мой даўнішні артыкул з “Камсамолкі” — гутарка з прафэсарам Анатолем Грыцкевічам.\nГэта Багушэвіч сказаў, што “Беларусь – там, дзе наша мова жывець”. А згаданую прадмову да “Дудкі беларускай” прынята лічыць першым беларускім эсэем. Такі вось мясцовы Мантэнь.\nУчора з Валошыным і Гурковым адзначылі ДН Валошына і перамогу Віталіка (чытай папярэдні пост). Падтрымалі піўзавод “Аліварыя”, паплясалі на Белай Вежы, цілягентна адпачылі, заначавалі ў мяне… Нараніцу вось зладзілі фотасесію на памяць 😉\nЧэмпіёнам стаў Віталь Гуркоў, мой добры сябар, беларускамоўны цудоўны хлопец. Нядаўна, напрыклад, ён зьмяніў імя ў пашпарце — быў “Віталій”, а стаў “Віталь”.\nнадрукавана ў “Звяздзе” ад 20 сакавіка\nЗагад Міністэрства культуры пра поўную ручную разборку будынка “Мінская спадчына” зразумела вось так\nдакладней, шэсьць літар. стаяў сёньня ў мэтро і глядзеў на сьценку з гэтым надпісам (трымаючы ў галаве навіну пра зацьвержаньне перайменаваньня). і падлічыў, што ўсе літары са слова “ленін” можна выкарыстаць у слове “Незалежнасць” (гл. схеіму ніжэй), дадаўшы шэсьць новых.\nу нядзелю ў Вільні — Дзень памяці Каліноўскага\nРЫГОР БАРАДУЛІН: «ДЗЯКУЙ УСЯВЫШНЯМУ І ЎРАЧАМ, ШТО ЖЫВУ ЗНОЎ»\nаўтар інтэрвію Сяргей Шапран,\nпераклад на расейскую мову надрукаваны ў “Камсамолцы” за 17 сакавіка\nРыгор Барадулін ідзе на папраўку. «Адчуваю сябе лепш, чым было, але горш, чым хацелася б», — афарыстычна адказвае народны паэт на пытанне пра здароўе. Ён ужо ходзіць, адказвае на тэлефонныя званкі і патроху прымае сяброў. Але самае галоўнае — знаходзіцца ў добрым настроі і думае пра тое, што калі выйдзе з бальніцы, зноў возьмецца за пяро, паколькі новыя паэтычныя радкі ўжо круцяцца ў галаве. «Калі троху лепш сябе адчуваю, дык тады ў мяне пачынае нешта пісацца, а калі не магу пісаць, дык раблюся хворы, — гаворыць Барадулін і абяцае: — Вершы, яны будуць, будуць».\nя купляў лятарэю адзін раз у жыцьці — выйграў тры тысячы, узяў на гэты выйгрыш яшчэ адзін білет, нічога ня выйграў і спыніўся. лічу лятарэю лахатронам, і што грошы трэба зарабляць, а не спадзявацца на халяву.\nа сёньня набыў два лятарэйныя білеты “Скарбніца”. не каб выйграць. грошы ад гэтае лятарэі пойдуць на кансэрвацыю Наваградзкага замка. адзін білет каштуе 2500 — а гэта акурат цагліна.\nвядома, ёсьць многа скептычных “але”.\nтак, невядома як і што будуць кансэрваваць-адбудоўваць: ужо маем фактычна страчаныя замкі ў Нясьвіжы і Міры — са шклопакетамі і падчыстую зьнішчанай аўтэнтыкай.\nі ўсё адно, пры ўсіх “але”, я падумаў дзьве рэчы.\nпа-першае, калі замак не пачаць кансэрваваць, ён абрынецца — ужо зьявілася трэшчына. таму не чапаць яго зусім, да лепшага часу, нельга.\nпа-другое, гэта наш замак, а ня іхні. і казаць, што мы ім ня будзем дапамагаць нічога аднаўляць — глупа.\nЯна М. з Гародні і Аляксей Ч. зь Менску\nахвяравалі на ўнікальнае выданьне “Ладзьдзі Роспачы” адпаведна 40 і 30 тысяч тысяч рублёў.\nна цяперашні момант сабрана 3 мільёны 300 тысяч рублёў (+/- у залежнасьці ад курса даляра).\nпраца над выданьнем працягваецца. калі ўсё складзецца спрыяльна, кніга выйдзе цягам месяцу.


Абаянне і адкрытасць Пятра Машэрава. Да 100-годдзя з дня нараджэння — Шумилино. Новости Шумилино и Шумилинского района. Герой працы. Герой труда. Районная газета\n12.02.2018 shumilino367Комментарии on Абаянне і адкрытасць Пятра Машэрава. Да 100-годдзя з дня нараджэння\nП. М. Машэраў (у цэнтры) з першым сакратаром райкама КПБ Н. С. Сянчурай і старшынёй Шумілінскага райвыканкама У. С. Пясоцкім на жытнёвым полі саўгаса «Ульскі».\nСамы вядомы беларускі палітык ХХ стагоддзя да гэтай пары застаецца для беларусаў адным з самых паважаных дзяржаўных дзеячаў. Першага сакратара ЦК у краіне ведалі як цудоўнага настаўніка, дзёрзкага партызана па клічцы Дубняк. А самае галоўнае – як нестандартна думаючага кіраўніка.\nПётр Міронавіч Машэраў нарадзіўся ў простай сялянскай сям’і ў вёсцы Шыркі Сенненскага раёна 13 лютага 1918 года. Да вайны ён паспеў скончыць Віцебскі педінстытут і два гады адпрацаваць настаўнікам матэматыкі і фізікі ў Расонах.\nЗ першых дзён вайны Машэраў у радах дабравольцаў Чырвонай Арміі, баец знішчальнага батальёна. У жніўні 1941 года трапіў у акружэнне і ў палон, але здолеў збегчы: выбраўся з таварнага цягніка праз бакавы люк і саскочыў на хуткасці. У гэтым жа месяцы ён стварыў і ўзначаліў камсамольска-маладзёжнае падполле ў Расонах, пачаў арганізацыю партызанскага руху. Кіруемы ім атрад у жніўні 1942 года здзейсніў буйную аперацыю – падарваў мост цераз раку Дрысу на чыгунцы Віцебск–Рыга. З сакавіка 1943 года – камісар партызанскай брыгады імя К. К. Ракасоўскага. Двойчы паранены. За арганізацыю партызанскага руху, асабістую мужнасць і гераізм у 1944 годзе ўдастоены звання Герой Савецкага Саюза.\nПасля вызвалення Беларусі з ліпеня 1944 года Пётр Машэраў працуе першым сакратаром Маладзечанскага, Мінскага абкамаў ЛКСМБ. З ліпеня 1946 – сакратар, а з кастрычніка 1947 года – першы сакратар ЦК ЛКСМБ. У ліпені 1954 года быў абраны другім сакратаром Брэсцкага абкама Кампартыі БССР. Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР 3-5 і 7-10 скліканняў.\nЗ 1959 года сакратар, з 1962 – другі сакратар, а з сакавіка 1965 года – першы сакратар ЦК КП Беларусі.\nПры Машэраве пасляваенная рэспубліка прыкметна змянілася: актыўна ішла меліярацыя на Палессі, сельскагаспадарчая вытворчасць рабілася больш эфектыўнай, развівалася індустрыялізацыя. Менавіта пры Машэраве БССР стала зборачным цэхам Савецкага Саюза. Да пачатку 1980-х беларуская прамысловая прадукцыя ішла на экспарт у больш чым 100 краін, у тым ліку ў ЗША, Канаду і Германію. У свеце даведаліся і прызналі “БелАЗы”, “МАЗы”, трактары “Беларусь”, халадзільнікі “Мінск”.\nПерыяд яго кіраўніцтва рэспублікай адзначаны эканамічным пад’ёмам. З 1965 па 1980 год у некалькі разоў вырас нацыянальны даход. У гэты перыяд быў пабудаваны шэраг буйных прадпрыемстваў, у тым ліку Гродзенскі хімічны камбінат “Азот”, Наваполацкі хімічны камбінат “Палімір”, Гомельскі хімічны завод, Бярозаўская ГРЭС, у Мінску пачалося будаўніцтва метрапалітэна. З імем Машэрава звязана стварэнне мемарыяльных комплексаў “Брэсцкая крэпасць-герой” і “Хатынь”, адкрыццё Кургана Славы, мемарыяльнага комплексу “Прарыў”. Машэраў падтрымліваў “Песняроў”, пры ім у Мінску былі ўстаноўлены помнікі Янку Купалу і Якубу Коласу. Ён дабіўся, каб сталіцы БССР прысвоілі званне Горада-героя.\nУ 1978 годзе Пятру Міронавічу Машэраву прысвоена званне Героя Сацыялістычнай працы.\nП. М. Машэраў у калгасе імя Суворава Шумілінскага раёна. Верасень 1980 г.\nНа шумілінскай зямлі\nПётр Міронавіч Машэраў не аднойчы наведваў Шумілінскі раён. Ніна Сяргееўна Сянчура, якая ў той час працавала першым сакратаром Шумілінскага райкама партыі, з цеплатой успамінае вялікае абаянне кіраўніка рэспублікі, яго інтэлігентнасць, адкрытасць і прастату ў зносінах, павагу да людзей. Ён мог прыляцець у раён нечакана, расказвае яна, пасадзіць верталёт на ўзмежку поля, тут жа правесці незапланаваную нараду, паабедаць з механізатарамі. Былы фотакор “Герой працы” Віктар Палісадзін успамінаў, як яго запрашалі зрабіць здымкі. Цяпер гэтыя кадры ўжо гісторыя.\nДарэчы, толькі ў рэдакцыйным фотаархіве мы знайшлі здымкі Віктара Палісадзіна, якія сведчаць, што кіраўнік рэспублікі пабываў як мінімум у пяці гаспадарках раёна. Вось мы бачым П. М. Машэрава разам з кіраўніцтвам раёна ў саўгасе “Ульскі”, на вуліцы ліпеньскі пагодлівы дзянёк, аб чым сведчаць налітыя каласы. На здымку з калгаса імя Урыцкага фонам з’яўляецца вясенняе поле, а дэлегацыя апранута ў плашчы і паліто. Пра асеннюю пару сведчаць здымкі з саўгаса “Сіроцінскі”. Апошнія здымкі, на якіх адлюстраваны канец жніва ў калгасах імя Леніна і імя Суворава, датуюцца вераснем 1980 года. А ў кастрычніку яго не стала.\nПётр Машэраў загінуў 4 кастрычніка 1980 года ў аўтамабільнай катастрофе. Гэта была трагедыя для ўсяго беларускага народа, які і сёння захоўвае аб ім светлую памяць.\nФота Віктара ПАЛІСАДЗІНА\n(з фотаархіва рэдакцыі).\nНадрукавана ў №13 ад 13.02.2018 г.


Зварот да дэпутатаў\nЗварот да ўсіх дэпутатаў рэжыму Лукашэнкі\nГрамадзяне дэпутаты ўсіх узроўняў улады Рэспублікі Беларусь!\nПакуль некаторыя палітыкі працягваюць рыхтавацца да саўдзелу ў чарговым злачынстве пад назвай "выбары", я хацеў бы звярнуцца да такой катэгорыі грамадзян, якіх называюць «дэпутатамі».\nГрамадзяне «дэпутаты» ўсіх скліканняў, грамадзяне будучыя «дэпутаты» Рэспублікі Беларусь!\nМой зварот да вас - гэта публічнае і прамое папярэджанне. Я звяртаюся з мізэрнай надзеяй на ваша разуменне, розум і палітычнае нюх. Добра разумею, што людзей, здольных на подзвігі, у Палату Прадстаўнікоў Нацыянальнага Сходу, не прапусцяць. Калі наступіць новы час, а яно абавязкова наступіць, не кажаце, што вас не папярэджвалі.\nЧвэрць стагоддзя вы і вашы папярэднікі, прама і ўскосна, прымалі ўдзел у жыццёва важных пытаннях краіны, ініцыявалі, сцвярджалі і рыхтавалі нарматыўныя дакументы ва ўгоду панавальнаму злачыннаму рэжыму Лукашэнкі А.Р., які за чвэрць стагоддзя давёў краіну да нацыянальнай эканамічнай катастрофы. Сваім маўклівым згодай і ухвалой вы праводзілі ў жыццё палітыку прыніжэньня і генацыду ўласнага народу.\nЧвэрць стагоддзя, атрымаўшы сінэкура ў дэпутацкіх крэслах, вы не неслі абсалютна ніякай адказнасці за прынятыя рашэнні. Чвэрць стагоддзя вы наўпрост садзейнічалі злачыннай дзейнасці рэжымнай улады, імітуючы выкананне сваіх прамых абавязкаў, выкананне жаданняў і волі народа.\nСвет імкліва змяняецца. І ў нашай шматпакутнай краіне неўзабаве адбудуцца лагічныя і непазбежныя перамены. Паколькі ўсё калі-небудзь, ды сканчаецца. Процветая ў сытай ўпэўненасці сённяшняга дня, вы ператварыліся ў абыякавых дачаснікаў, ашчасліўленых прэферэнцыямі і льготамі за лаяльнасць і паслухмянасць. Забыўшыся пры гэтым, што дэпутат - гэта не прызначаны чыноўнік, а прадстаўнік народа і чалавек, у вышэйшай ступені адказны за лёс сваёй краіны.\nА якая рэпутацыя сёння ў вас? Як вы вылучаліся і "абіраліся" ад народа - ведаюць усе ў нашай краіне. Вашы імёны існуюць толькі ў спісах, але не ў памяці людзей, паколькі нічым вы сябе не абазначылі і не праявілі. За 25 гадоў у краіне не прынята ні аднаго нарматыўнага дакумента на карысць народа. Ні аднаго закона ў абарону правоў і свабод грамадзян Беларусі. Ніводнага! І не выпадкова вашы пасяджэння перасталі трансляваць онлайн па тэлебачанні.\nАле ківач хітнуўся! Гнеў народны будзе бязлітасным. Вас усіх ўспомняць пайменна. Ўсіх. Так ужо ўладкаваны свет, і гісторыя краху дыктатур таму пацверджанне. За ўсе знявагі, бяспраўе грамадзян, за вашу інертнасць баязлівая маўчанне прыйдзецца адказваць, і адной люстрацыя тут не абмяжуецца. Наша краіна невялікая, не схаваешся - тут жывуць вашы родныя і блізкія, на якіх падзе пагарду за вас сённяшніх.\nУ вас усіх была магчымасць, змяніць гісторыю нашай краіны, але вы ўсе ёю не скарысталіся, а паслухмяна падыгрывалі злачыннаму рэжыму Лукашэнкі, праядаючы народныя грошы. Я кажу - усе, таму што ніхто, нават нібыта апазіцыйныя дэпутаты Ганна Канапацкая і Алена Анісім, не скарыстаўся сваім правам ініцыяваць імпічмент Лукашэнкі.\nВельмі сумняваюся, што новыя будучыя дэпутаты змогуць абудзіць свае дрымотнае сумленне і як свабодныя прадстаўнікі народа, упаўнаважаныя ажыццяўляць заканадаўчую ўладу, ініцыяваць дзеянне арт. 88 Канстытуцыі РБ аб датэрміновым вызваленні ад пасады Прэзідэнта РБ, у сувязі з учыненнем ім дзяржаўнай здрады і цяжкага злачынства.\nТакая прапанова аб зняцці Прэзідэнта з пасады маглі б унесці дэпутаты і гэтага склікання, да ўжо абвешчанага датэрміновага спынення паўнамоцтваў гэтага Парламента. Маглі б, калі б у нас існаваў народны парламент. Ёсць толькі марыянэткавы парламент Лукашэнка, у які трапляюць толькі тыя людзі, чые прозвішчы яшчэ за год да выбараў былі ўзгодненыя спецслужбамі.\nЯ хачу яшчэ раз нагадаць вам усім аб будучых перспектывах і пераменах. Кім быць у новай краіне - вырашаць вам. Не пагаршаць сваю віну. Ёсць яшчэ шанец адумацца. Азірніцеся вакол. І вы зразумееце, што вас пакуль яшчэ толькі церпяць. Заўтра - з вас будуць дапытваць.


"Наша молодежь — самая лучшая!" »\n» Моладзь / Год моладзі » "Наша молодежь — самая лучшая!"\n29-06-2013, 16:30 [ Моладзь / Год моладзі ] • "Наша молодежь — самая лучшая!" |\nПросмотров: 1935 | Комментарии (0)\nНазва: “Наша моладзь — самая лепшая!”\n30 чэрвеня — Дзень моладзі\nСцвярджае першы сакратар РК ГА "БРСМ" Марына Кашкур, з якой сустрэліся напярэдадні свята моладзі і пагутарылі пра тое, чым вызначаюцца цяперашнія маладыя людзі Міёршчыны, і як імкнецца разнастаіць іх жыццё маладзёжная арганізацыя.\n— Сваю работу праводзім па наступных напрамках, — расказвае маладзёжны лідар раёна,—грамадзянска-патрыятычнае выхаванне, арганізацыя другаснай занятасці, культурная і спартыўная дзейнасць, валанцёрскі рух, работа ў інтэрнэт-прасторы і СМІ. Кожны з іх напоўнены рознымі мерапрыемствамі, многія з якіх сталі традыцыйнымі. Падчас акцыі "Моладзь-ветэранам" дапамагаем з нарыхтоўкай і ўборкай сельгаспрадукцыі ўдзельнікам вайны і працы, састарэлым людзям, інвалідам. Да Дня Канстытуцыі прымеркавана мерапрыемства "Мы — грамадзяне Беларусі", калі ва ўрачыстай абстаноўцы юнакам і дзяўчатам уручаюць пашпарты. Чаргуюцца паміж сабой конкурсы "Школьны марафон" і "Лідар — новае пакаленне" на лепшую школьную пярвічку і яе кіраўніка. Дарэчы, сёлета пярвічка Перабродскай школы заняла трэцяе месца на рэгіянальным этапе конкурсу. Папулярныя турыстычныя злёты, інтэлектуальны конкурс "Брэйн-рынг", у якім актыўны ўдзел прымае і гарадская, і сельская моладзь, раённы конкурс маладых аўтааматараў. Развіваецца валанцёрскі рух "Добрае сэрца" — для выхаванцаў дзісенскага дзіцячага сацыяльнага прытулка збіралі цацкі, канцтавары і іншыя рэчы падчас акцыі "Цуды на Каляды", салодкія падарункі штогод рыхтуем для дзяцей-інвалідаў. Гэты пералік можна весці яшчэ доўга. Ёсць у нас свая група "Вконтакте", дзе абменьваемся думкамі, ідэямі, абмяркоўваем планы.\nЯкімі справамі занятыя цяпер?\n— Ідзе фарміраванне студатрадаў, што будуць працаваць у сельгасарганізацыях раёна. У мінулым годзе дзейнічаў 31 такі атрад, куды ўваходзілі вучні школ. Для моладзі гэта добрая магчымасць зарабіць грошы і атрымаць працоўныя навыкі. Вельмі ўдзячна кіраўнікам гаспадарак раёна. Увогуле трэба сказаць, што з упраўленнямі і аддзеламі райвыканкама, многімі арганізацыямі і прадпрыемствамі склаліся добрыя ўзаемаадносіны. Гэта важна, таму што толькі праз актыўнае супрацоўніцтва мы можам увасобіць у жыццё нашы планы і ідэі.\nЯшчэ зараз праходзіць акцыя па зборы другаснай сыравіны "Чысты горад пачынаецца з цябе", у якой могуць прымаць удзел вучні ўсіх школ. Хацелася б, каб больш актыўна ўдзельнічалі ў праекце "Сто ідэй для Беларусі".\nМоладзь з якіх арганізацый зарэкамендавала сябе адказнай і актыўнай?\n— Лёгка працаваць з пярвічкай лясгаса, яна ў нас адна з самых шматлікіх. Хоць і маленькія па складзе, але актыўна прымаюць удзел у конкурсах і мерапрыемствах пярвічкі вузлоў паштовай і электрасувязі. Яшчэ трэба адзначыць РАНС, ЦРБ, ПМК і хлебазавод. Што да сельгасарганізацый, тут актыўнічаюць ААТ "Чэрасы" і ВУПКУ "Міёрскі".\nКалі намаляваць славесны партрэт нашай моладзі, якім ён атрымаецца?\n— У цяперашняй моладзі шмат магчымасцяў для самарэалізацыі. Кожны займаецца тым, што яму цікава і да чаго ляжыць душа. Маладых людзей часам крытыкуюць за тое, што іх погляды на жыццё не супадаюць з пазіцыяй старэйшых пакаленняў. Аднак, на маю думку, гэта не заўсёды справядліва. Час ідзе, штосьці змяняецца і з'яўляюцца новыя жыццёвыя арыенціры. Нязменнай застаецца толькі ісціна пра тое, што ўсё залежыць ад чалавека. Лічу, што наша моладзь таленавітая і энергічная, трэба толькі ўмець скіраваць яе запал у правільнае рэчышча.\nЯкімі будуць пажаданні да свята?\n— Юнацтва і маладосць — гэта не толькі самы цудоўны перыяд у жыцці кожнага чалавека, але і асаблівы стан душы. Самыя смелыя крокі мы ажыццяўляем у маладосці. Шчыра жадаю нашай моладзі бадзёрасці духу, аптымізму і веры ў сябе! Любіце жыццё, імкніцеся да новых перамог і здзяйсненняў! Са святам, маладыя жыхары Міёршчыны!\nАкция "Сбор вторсырья"\nЗа чистоту городов и деревень


Беларуская паліцыя: рэформа па ўкраінскім прыкладзе?\nРазмова Беларуская паліцыя: рэформа па ўкраінскім прыкладзе?\nПра рэформу беларускай міліцыі гаворыцца шмат, але зменаў мы не заўважаем. А чаму б не пераняць досвед той самай Украіны?\nДаследнік рэформы ўкраінскай паліцыі Віктар Шаленчанка кажа, што там рэформа закранула пакуль што толькі ніз праваахоўных органаў – ДАІ і патрульна-паставую службу. Але затое дастаткова радыкальна – у асноўным туды прыйшлі новыя людзі з самых розных прафесіяў.\nШто праўда, не абышлося без памылак. Пасля трох месяцаў навучання навабранцы дрэнна валодалі юрыдычнай базай, а праз малы досвед кіравання аўтамабілямі за першы год рэформы было разбіта 300 паліцэйскіх машын, пераважна па віне праваахоўнікаў.\nРазам з тым істотна вырас узровень даверу насельніцтва да паліцыі, у тым ліку таму, што тая перастала браць хабар.\nШаленчанка лічыць, што ў акурат прыклад Украіны з павольнай рэформай пасуе Беларусі больш, чымсьці маментальная комплексная рэформа ў Грузіі.\nАле чаму ўкраінцы вераць у рэформу паліцыі, калі вярхоў яна не тычацца да сёння? І як падштурхнуць рэформу праваахоўных органаў у Беларусі, бо пчолы супраць мёду змагацца ж не будуць – то бок, рэфармавацца самі міліцыянты?\nПадрабязней – у «Размове Калінкінай».\nРазмоваСаюз з Расеяй – самагубства?


Беларусь Адама Ахматукаева | Созвучие\nСапраўдным сябрам беларускай літаратуры стаў чачэнскі паэт Адам Ахматукаеў.\nЯк сведчанне на тое – калекцыя беларускіх здымкаў, што адлюстроўваюць сувязь паэта і перакладчыка з Грознага з радзімай Янкі Купалы і Якуба Коласа. Адам Ахматукаеў тройчы быў у Беларусі – у верасні 2016, лютым і верасні 2017 года. Двойчы ўдзельнічаў – у 2016 і 2017 – у круглых сталах беларускіх і замежных пісьменнікаў, якія праходзяць па традыцыі ў пярэдадзень Дня беларускага пісьменства. Летась – у Мінску, у Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі. Сёлета – у Полацку ў дзень адкрыцця Дня беларускага пісьменства, у музеі беларускага кнігадрукавання. А таксама ў сёлетнім лютым Адам Ахматукаеў прыняў удзел у Міжнародным сімпозіуме літаратараў “Пісьменнік і час”, які Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь, Саюз пісьменнікаў Беларусі і Выдавецкі дом “Звязда” правялі ў Нацыянальнай бібліятэцы Беларусі. Заўсёды чачэнскі паэт сур’ёзна рыхтуецца да гэтых форумаў, выступае з грунтоўнымі прамовамі, спрабуе паказаць карціну развіцця беларуска-чачэнскіх літаратурных сувязяў, стараецца не ўпусціць ніводнага вядомага яму факта перакладчыцкіх стасункаў, увогуле літаратурнага пабрацімства.\nЗ міністрам інфармацыі Ліліяй Ананіч\n- Мне імпаніруе руплівасць беларусаў па наладжванню літаратурных, перакладчыцкіх сувязяў, – дзеліцца сваімі ўражаннямі пра Беларусь, пра паездкі ў Мінск, Рагачоў, Полацк Адам Ахматукаеў. – Рады, што пазнаёміўся і сам з такімі пісьменнікамі, як Алена Стэльмах, якая сёння з’яўляецца першым намеснікам старшыні Саюза пісьменнікаў Беларусі, Мікалаем Чаргінцом, старшынёю Саюза пісьменнікаў Беларусі, Аляксеем Чаротам, галоўным рэдактарам часопіса “Нёман”, Юліяй Алейчанка, адказным сакратаром часопіса “Полымя”. З кожным з іх у нас знайшлося пра што пагаварыць. Кожная сустрэча – гэта новыя планы, новыя творчыя праекты. Я шукаю ў сваіх беларускіх сяброў, добрых знаёмых падказкі, парады, што перакладаць, якім прыярытэтам у знаёмстве з нацыянальнай літаратурай краіны Купалы, Коласа, Багдановіча аддаваць перавагу. Вельмі цаню многія і многія парады, на іх арыентуюся.\nНа канцэрце "Жывая класіка"\nУ згаданых круглых сталах, міжнародным сімпозіуме літаратараў (а ён праводзіцца з 2015 года) толькі ў 2016-2017 гг. прынялі ўдзел пісьменнікі Расіі, Кітая, Азербайджана, Казахстана, Малдовы, Таджыкістана, Турцыі, Італіі, Ізраіля, Польшчы, Літвы, Латвіі, Пакістана і іншых краін. Расію прадстаўлялі пісьменнікі Масквы і Санкт-Пецярбурга, Калмыкіі, Дагестана…\nКруглы стол - 2016\n- Мінскія сустрэчы даюць магчымасць пазнаёміцца з літаратарамі іншых краін, – гаворыць Адам Ахматукаеў. – У Мінску я пасябраваў з казахстанскім літаратуразнаўцам Святланай Ананьевай, маскоўскім пісьменнікам галоўным рэдактарам славутай “Роман-газеты” празаікам Юрыем Казловым, малдаўскім публіцыстам, даследчыкам літаратуры Юрыем Івановым. Ведаю, што ў літаратурнай Чачні ўжо і з ім выбудуюцца адносіны. Святлана Ананьева шмат увагі надае вывучэнню сучасных літаратурных працэсаў у свеце. Спадзяюся, што і нам, чачэнцам, дапаможа зірнуць на сябе як быццам з боку, дапаможа прааналізаваць тыя шляхі і дарогі, здзейсненае на іх у апошнія гады і нават дзесяцігоддзі. Для пісьменнікаў, якія стараюцца быць рэалістамі ў ацэнках сваіх творчых памкненняў, важна, каб іх чыталі ў іншых краінах, на іншых мовах… Менавіта гэта нам дапамагаюць рабіць мінскія пісьменніцкія пляцоўкі.\nНа кніжнай выставе\nПадпісанне міжнароднай дамовы\nПолацк - 2017, з калегамі\nПрамы эфір беларускага радыё\nУ Мінску, Полацку Адаму Ахматукаеву былі ўручаны розныя беларускія ўзнагароды – дыпломы і граматы ад Выдавецкага дома “Звязда”, Мінскага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі, медаль “За вялікі ўклад у беларускую літаратуру” Саюза пісьменнікаў Беларусі, Падзяка Міністэрства інфармацыі Рэспублікі Беларусь.\n- Я вельмі ўдзячны, што Беларусь, беларусы мяне заўважаюць. Прыемна было чуць высокія ацэнкі з вуснаў Міністра інфармацыі Рэспублікі Беларусь Ліліі Ананіч, – гаворыць чачэнскі паэт і перакладчык. – І не магу не абяцаць, што ў дадатак да ўжо зробленага па прадстаўленню на чачэнскай мове беларускіх паэтаў буду імкнуцца зрабіць яшчэ вельмі шмат. Я проста абавязаны так сябраваць з Беларуссю, як беларусы прыцягваюць да сябе сяброў. Вось і ў сёлетні верасень прывёз з Мінска процьму кніг, процьму тэкстаў. Дзякуй вам, беларусы!..\nФота ў загалоўку: А.Ахматукаеў i М.Чаргiнец\nПрочитано 560 раз\tПоследнее изменение Суббота, 23 сентября 2017 17:29\nДругие материалы в этой категории: « Азер Гисмет (Азербайджан). Сумасшедшая беременная\tНародам необходимо вернуться к своим традиционным культурным корням »


«Фолк — гэта музыка, да якой трэба дарасці». Інтэрв'ю з Аксанай Вечар да 10-годдзя «Наперад у мінулае»\n«Фолк — гэта музыка, да якой трэба дарасці»\nІнтэрв'ю з Аксанай Вечар\nда 10-годдзя перадачы «Наперад у мінулае»\n7 студзеня 2012 года выйшаў у эфір першы выпуск «Наперад у мінулае». Мяняліся вёскі, выканаўцы, кампазітары, графічнае і музычнае афармленне — але каманда праекта па-ранейшаму даследуе народную спадчыну.\nЯк стваралася культавая праграма і куды яе завядзе будучыня, што ёсць самым каштоўным у беларускай вёсцы і дзеля чаго не шкада прапусціць аўталаўку, распавядае адзін з аўтараў ды вядучая «Наперад у мінулае» — Аксана Вечар.\nАксана і Анатоль Вечары на паганскім капішчы пад Бялынічамі.\n— Прапануем адгарнуць дзесяць гадоў і ўспомніць былое. Як нарадзіўся праект «Наперад у мінулае»?\n— Анатоль Вечар, рэжысёр праграмы, у тыя часы працаваў на дзіцячым «Еўрабачанні», а Юрась Вашчук (Тэа) быў там аранжыроўшчыкам. У рэдактаркі «Еўрабачання» ўзнікла ідэя — рабіць супольныя песні зорак беларускай эстрады і ўдзельнікаў конкурсу. Напрыклад, Аляксандра Саладухі і Юры Дземідовіча, спявачкі Venera і Андрэя Кунца.\nАнатоль паслухаў прапанову, і ў яго нарадзілася свая думка: а што, калі кампіляваць народную і сучасную музыку, рабіць апрацоўкі, і на гэтым будаваць асобную праграму? Запрасілі Юрася Вашчука ў якасці кампазітара і адважыліся.\nУ выніку пілотны выпуск «Наперад у мінулае» выглядаў так: мы выправіліся ў сапраўдную экспедыцыю, як гэта калісь рабіў Мулявін, узялі з сабой Вашчука, музыканта Аляксандра Сухарава, усе пагрузіліся ў аўтобус і паехалі ў вёску Маршалкі на Валожыншчыне. Я была проста рэдактарам, а Юра і вёў перадачу, і пісаў аранжыроўкі, і танцаваў.\nГавару шчыра: калі б на той момант Вашчук сказаў «не», праграмы не здарылася б. Знайсці такога чалавека, які штотыдзень выдаваў бы песню, было немагчыма.\nАляксандр Сухараў – «Мяшчаначка» (в. Маршалкі Валожынскага р-на)\nПершая аранжыроўка народнай песні ў межах «Наперад у мінулае».\n— Чаму вы з Анатолем, на той момант — аўтары перадач пра рок, паглыбіліся ў народную творчасць?\n— Фолк — гэта музыка, да якой трэба дарасці. І мы здолелі. Напрыклад, мае дзеці народнага не слухаюць. Я думаю, можа, калі будуць сядзець на пенсіі, тады зразумеюць [смяецца].\nХаця літаральна на днях здарыўся цікавы выпадак. У холе Белтэлерадыёкампаніі я сустракала Настассю Краўчанка, якая будзе пець у адным з нашых будучых выпускаў. Міліцыянер на ўваходзе яе прапускае і пытаецца: «А вы на якую праграму?» — «У "Наперад у мінулае"!» Тады мужчына бачыць мяне і кажа: «А, "Наперад у мінулае"! Якая добрая перадача, мае дзеці так яе любяць!»\nАксана і Анатоль Вечары ў эфіры музычнай праграмы «Акалада» (1995).\n— Дарэчы пра маладых артыстаў і аранжыроўкі. Як выканаўцы народных песень, што ўдзельнічаюць у праекце, ставяцца да вашых апрацовак?\n— Па-рознаму. Некаторыя не прымаюць. Аднойчы да нас прыязджала бабуля, скардзілася: «Што ж вы так сапсавалі нашу песню?»\nА ўвогуле… Можа, не хочуць крытыкаваць асабіста, але ў цэлым хваляць. Колькі нам расказвалі такіх сітуацый: «Палю грады. Думаю, зараз аўталаўка прыедзе — трэба хлеба купіць. А потым гляджу: якая аўталаўка? Зараз жа "Наперад у мінулае" пачынаецца! І я бягом да тэлевізара».\nЁсць гледачы, ад якіх нам пастаянна прыносяць лісты з просьбамі: «Мне, калі ласка, прышліце песні — такія, такія і такія — ды словы да іх».\nА ў Любанскім раёне нам казалі, што ў іх сталыя людзі глядзяць першую частку праграмы, моладзь жа — другую.\nЗдымкі масленічнага абраду ў мінскім Лошыцкім парку.\n— Ці дапамагаюць сучасныя аранжыроўкі захаваць народную песню? Ці не губляецца яе аўтэнтычнае аблічча?\n— Мы з Анатолем увесь час кажам: для нас галоўнае — запісаць фальклорны матэрыял. А песня ў сучаснай апрацоўцы — гэта ўжо разынка, заманушка. З іншага боку, я ведаю, што вельмі многім сталым людзям аранжыроўкі таксама падабаюцца.\nНапрыклад, Леанід Захлеўны — кампазітар, мастацкі кіраўнік ансамбля «Бяседа» — неяк тэлефануе і кажа: «Аксана, я ж гляджу вашу перадачу. Некаторыя кампазіцыі паслухаю — дык і ў "Бяседу" бяру».\nЦягам 10 гадоў здымачная група «Наперад у мінулае»\nаб'ездзіла 103 раёны і больш за 400 вёсак,\nзапісала 476 песень, крайнюю з якіх —\nу вёсцы Бяларучы Лагойскага раёна,\nпасупрацоўнічала з 359 выканаўцамі і калектывамі.\n(Даныя на 7 студзеня 2022 года.)\n— За час існавання праекта вы наведалі багата мясцін. У якія куткі Беларусі, магчыма, хочацца вярнуцца?\n— Не тое што хочацца — вяртаемся. І не аднойчы. Я ўжо не ведаю, колькі разоў мы бывалі на той жа Любаншчыне. Яшчэ вельмі любім Ельскі раён. Увогуле, Палессе — гэта асаблівы край, бо ў ім тоіцца такі культурны пласт… Узяць хоць бы тамтэйшую мову — «робыла», «ходыла». Слухала б і слухала.\n— Што вам ўдалося зразумець, дзякуючы «Наперад у мінулае»?\n— Наш народ у вёсках неўміручы. Нягледзячы ні на якія вонкавыя абставіны, калі, здавалася б, сядзі сабе ў хаце, гадуй сваю скацінку, людзі спяваюць. І для іх гэта вельмі важна — збірацца, захоўваць традыцыі. Яны яшчэ могуць і ткаць, і вышываць.\nАле самае галоўнае — вяскоўцы вельмі гасцінныя. Куды мы ні прыязджаем, не пакарміць, не напаіць — гэта вельмі кепска. Яшчэ і з сабой даюць! Пасля кожнай вандроўкі ў мяне ў руках пірагі, слоікі з гароднінай, сочывам, грыбамі… Падобнае, мяркую, захавалася толькі ў вёсцы. Нашы мамы і бабулі такія. Я ўжо, напрыклад, іншая.\nНа запісе ў Ельскім раёне.\nУвогуле ж, перад здымкамі я заўжды думаю: «Хутчэй бы выбрацца з горада!» Бо падчас экспедыцый мы кранаем нешта сапраўднае. У вёсцы — людзі жывыя. Яны з табой размаўляюць, усміхаюцца табе, цалуюць у шчокі. У наш час, калі сядзіш у сваіх катухах, нікуды не высунешся, гэта вялікая каштоўнасць.\n— Калі ласка, распавядзіце пра юбілейны выпуск для тых, хто яго яшчэ не бачыў.\n— Мы вырашылі зрабіць, як было ў першай перадачы: паклікалі тагачаснага аранжыроўшчыка і вядучага Юрыя Вашчука ды выканаўцу першай песні Аляксандра Сухарава. Мне здаецца, атрымалася кайфовая кампазіцыя.\nЯшчэ ў юбілейным выпуску будуць успаміны, уражанні, прыгадаем нашы дасягненні за дзесяць гадоў, падумаем, якое месца ў жыцці заняў праект. Гэта будзе такая настальжы. Нешта кшталту: «Эх, былі часы, былі мы маладыя, больш бадзёрыя, апантаныя…»\nЖартую! Імпэт у нас не згубіўся.\nЮрый Вашчук і Аляксандр Сухараў – «На дварэ сняжок, сняжок...»\nПесня з юбілейнага выпуску «Наперад у мінулае»\n— І напрыканцы давайце зірнём у невядомае. Чаго можна чакаць ад праекта ў будучыні?\n— Я ніколі не планую, таму што невядома, як усё развернецца. Але ў нас ляжаць сцэнарыі мюзіклаў на аснове кампазіцый з «Наперад у мінулае». Ёсць столькі прыгожых задумак, мізансцэн, і ва ўсё гэта ўплятаюцца народныя песні! Яны арганічна падтрымліваюць сюжэтную лінію, бо ахопліваюць шмат тэм. Бываюць жа абрадавыя — жніўныя, хрэсьбінныя і іншыя, — а таксама побытавыя песні.\nЯ вельмі спадзяюся, што калі-небудзь мы зможам рэалізаваць гэтую нашу ідэю і з матэрыялу, назапашанага за дзесяць гадоў, стварыць больш буйное палатно.\nТэкст і вёстка\nУласны архіў сям'і Вечароў,\nфонды Беларускага тэлебачання


19 сакавік 2014, 20:48\nПомнік на магіле Максіма Багдановіча ў Ялце\nНя ўсё насельніцтва Крыму аднолькава радуецца новым парадкам, усталяваным Масквой. Значная частка асьцерагаецца этнічных чыстак і вымушанага ад’езду са «спрадвечных расейскіх земляў». Тым часам у Беларусі пашыраецца кампанія за ўратаваньне самага знакамітага беларуса ў Крыме — Максіма Багдановіча, які трапіў пад расейскую акупацыю на старых могілках Ялты: знаўцы лічаць, што надышоў час вярнуць цела клясыка на радзіму.\nШто адбываецца ў Крыме на наступны дзень пасьля рашэньня Крамля ўключыць паўвостраў у склад Расейскай Фэдэрацыі? Праз тэлефон зь Севастопаля, які атрымаў статус «расейскага» асобным пунктам, расказвае бізнэсовец, экс-дэпутат Вярхоўнага Савету, былы палітвязень Уладзімер Кудзінаў. Пасьля выхаду з турмы ён разам зь сям’ёй пераехаў у Крым, дзе і жыве апошнія 10 гадоў. Ці бясьпечна цяпер у галоўным пункце дысьлякацыі расейскіх войскаў?\n«У Севастопалі ня страшна. Увесь гэты час я, жонка, дачка, унукі свабодна перасоўваліся па горадзе. Што навокал? Учора выяжджаў зь Севастопаля ў Еўпаторыю, дык стаіць блёк-пост: на выезьдзе не правяраюць, а на ўезьдзе цывільная асоба з так званай самаабароны просіць адчыніць багажнік, праводзіць агляд. Дакумэнтаў ня просяць — можа, што ў мяне нумары севастопальскія, дык прасьцей. Прынамсі, пакуль не чуваць, каб хто перасьледаваў скептычна настроеных да далучэньня. Натуральна, на мітынгах натоўп, і калі чалавек выйдзе на трыбуну і пачне гаварыць, што ён супраць Расеі, то натоўп некантраляваны, выяўляюцца розныя агрэсіі. Але ў жылых раёнах усё досыць мірна. Людзі ня вераць, што можа адбыцца нешта звышнатуральнае. У Севастопалі пакуль няма масавага скупляньня прадуктаў харчаваньня, хіба што па асобных відах — нібыта муку разабралі ў крамах, але гэта збольшага зьвязана з падвозам харчоў. Самі севастопальцы лічаць, што трэба чакаць падаражэньня прадуктаў на 20–30%, працэс заканамерны».\n«Мэрсэдэс» Кудзінава пакуль на ўкраінскіх нумарах\nКарэспандэнт: «Як лічыце, ці пачнуць расейцы сілай выціскаць украінскіх вайскоўцаў з Крыму?»\n«Цяжка сказаць. Але калі нават сёньня глядзець, то самаабарона распачала штурм штабу Ваенна-марскіх сілаў Украіны. Ну, калі дэ-юрэ гэта тэрыторыя Расейскай Фэдэрацыі, палітыкі мусяць дамовіцца і ўкраінская армія павінна са зброяй у руках адыходзіць на мацерыковую частку краіны. Як яны, палітыкі, дамовяцца, — ня ведаю. Самае галоўнае, каб тых вайскоўцаў, якія тут знаходзяцца (а яны ўжо ў меншасьці, дый узбраеньне ў іх, вядома, нашмат слабейшае, чым у расейцаў), не штурхалі на правакацыі. Да апошняга часу толькі ўчора ў Сымфэропалі быў выпадак правакацыі, забілі прапаршчыка. А так адносна спакойна. Як бы і дагэтуль размаўлялі мовай ультыматумаў, але ніхто ўльтыматумы ў дзеяньне не прыводзіў».\nРэкляма «Русского единства» на білбордзе ў Крыме, 2010 год\nУ іншых месцах паўвострава сытуацыя больш напружаная. Сымфэропальскі журналіст Яўген Пыльчанка лічыць, што цяперашняе зацішша — зьява падманлівая. На яго думку, найперш могуць «выбухнуць» крымскія татары, супраць якіх ужо распачаліся правакацыі і якія, адрозна нават ад этнічных украінцаў, доўга трываць зьдзек ня будуць. Асабліва напружанае становішча ў Белагорскім раёне, дзе днямі пахавалі выкрадзенага і закатаванага маладога чалавека:\n«На самой справе ў Крыме зараз пачынаюцца этнічныя чысткі, я не перабольшваю. Гэта ня тычыцца ўкраінцаў, бо самі па сабе ўкраінцы — народ дастаткова хітры і могуць дастаткова лёгка прыкінуцца расейцамі, гэта расеец ня зможа прыкінуцца ўкраінцам. Таму тая частка ўкраінцаў у Крыме, якая тут даўно жыве, пакуль не агрэсіўная. Уся праблема ў іншым, у татарах. Іх насамрэч шмат. 200 тысяч — гэта вельмі шмат. І вось супраць іх гэтыя так званыя „новыя рускія“, якія проста ў вочы зараз кажуць, што вы, маўляў, народ-здраднік, вы ня маеце права жыць на „расейскай“ ужо зямлі, фактычна рыхтуюць маштабныя чысткі. Таму праблемы будуць якраз з крымскімі татарамі, і, як мне здаецца, найперш, у Сымфэропалі, Бахчысараі. Ужо ідзе да таго, што пачынаюць іх біць, зьдзекавацца. Якраз днямі было пахаваньне чалавека, якога катавалі і забілі. Дзейнічаюць фактычна паводле таго ж сцэнару, як на Майдане. Як усё будзе далей — а татары, па вялікім рахунку, пакуль проста маўчаць — казаць вельмі цяжка».\nТым часам расейская акупацыя вымагае перагляду стаўленьня ня толькі да страчанай украінцамі тэрыторыі, але і да тых, хто знайшоў у гэтай зямлі апошні спачын. Дзеячы культуры Беларусі ўсё больш актыўна абмяркоўваюць магчымасьць перавозу зь Ялты ў Менск цела клясыка айчыннай літаратуры, паэта Максіма Багдановіча. Адзін з прыхільнікаў перазахаваньня — літаратуразнаўца і археограф Язэп Янушкевіч:\n«Максім павінен вярнуцца дадому, гэта бясспрэчна і адназначна. Проста згадайце іншыя вялікія падзеі і вялікіх людзей у падобнай сытуацыі. Ён што, сам там апынуўся? Яму што, міла там сьніць сны пра радзіму? Толькі вяртаць дадому, нічога іншага. Бо ў Крым мы і так не былі вялікія ахвотнікі ехаць, а цяпер — тым болей. Дарэчы, нам трэба будзе, як кажуць, павярнуць сюды ня толькі Максіма Багдановіча, але і Касьцюшку, і Манюшку, і Міцкевіча, і Крашэўскага, і яшчэ дзясяткі выдатных нашых сыноў, якія не па сваёй волі спачылі не ў сваёй роднай зямлі. Таму я абедзьвюма рукамі за гэтую ідэю, якую, па-мойму, дастаткова абгрунтаваў».\nАўтарская эпітафія на помніку на магіле Максіма Багдановіча\nЯк кажуць аналітыкі, на непрыхаваную актывізацыю расейскага фактару ў Крыме ўкраінскім уладам варта было зьвярнуць увагу яшчэ некалькі гадоў таму. У 2010-м, напярэдадні выбараў у мясцовы парлямэнт, уся тэрыторыя паўвострава была завешаная плякатамі новастворанага «Русского единства» пад лёзунгам «Подъем Крыма!» Тады падтрыманаму Крамлём кіраўніку партыі Сяргею Аксёнаву займець канстытуцыйную большасьць у Вярхоўным Савеце не ўдалося. Але пры першай жа зручнай нагодзе былы вайсковец абвясьціў сябе «большасьцю» і фактычна здаў Крым Маскве.


Рэвалюцыя і рэакцыя: успамінаем галоўныя падзеі першай паловы сезону Формулы-1 перад стартам другой - Гоначная псіхапатыя - Блоги - BY.Tribuna.com\nРэвалюцыя і рэакцыя: успамінаем галоўныя падзеі першай паловы сезону Формулы-1 перад стартам другой\nФота: formula1.com і каманд-удзельніц\nПерамены, якія наспелі ў Формуле-1 і якіх мы чакалі ў лепшым выпадку ў наступным годзе, раптоўна пачаліся ў гэтым. Аднак першая палова сезону запомнілася не толькі спробамі Макса Ферстапена і Red Bull пахіснуць лідарства Льюіса Хэмілтана і Mercedes, але і спробамі апошніх захаваць статус-кво.\nДзевяноста дзевяць перамог і сто адзін поўл у 277 Гран Пры. Сем чэмпіёнскіх тытулаў, прычым апошнія чатыры – запар. Нават калі вы прыхільнік гоначнага таленту (гэта без усялякай іроніі) Льюіса Хэмілтана, усё роўна не кажыце мне, што не жадалі, каб хто-небудзь кінуў яму выклік і пачаў спаборнічаць з ім на роўных – усё роўна не паверу. Тое ж самае тычыцца каманды Mercedes, якая ўвогуле дамінавала ў Формуле-1 з 2014 году, калі у чэмпіянаце свету пачалася турба-гібрыдная эра.\nТаму хуткасць, якую на самым старце прадэманстравалі Макс Ферстапен і яго каманда Red Bull, неверагодна натхніў абсалютна ўсіх. Дзякаваць за гэта, канечне, мы мусім найперш кампаніі Honda, для якой гэты сезон у Вялікіх Прызах стане апошнім. Ці самым апошнім, толькі? Японцы ж ужо некалі сыходзілі з Формулы-1. Так ці інакш, гуму яны вырашылі не цягнуць, і зрабілі канкурэнтаздольную сілавую ўстаноўку ўжо да сезону-2021.\nВось і атрымалася, што я меў рацыю, калі ў перадсезонным прэв’ю адзначыў, што хоць цуд у выкананні Red Bull і Хонды хай сабе і не быў чаканым, але і немагчымым не быў таксама. І на першым жа Гран Пры Бахрэйна перамог… Льюіс Хэмілтан! А вы чакалі, што дзейсныя чэмпіёны вось так адразу падымуць лапкі дагары? Не, у Mercedes цвяроза ацанілі сітуацыю і сілы супернікаў, і зрабілі правільныя высновы. Тактычная гульня і пэўная псіхалагічная перавага забяспечылі ім поспехі на старце сезону.\nПлюс на асобных этапах вырашальнымі былі нюансы. У Партугаліі, напрыклад, куды кампанія Pirelli прывезла шыны самага жорсткага кампаўнду, такі выбар канкрэтна ў тых умовах (слізкая траса, моцны вецер), верагодна, забяспечыў перавагу Хэмілтана. Ну і ў тактычныя гульні ў Mercedes гуляцца не развучыліся, таму і ў Парцімане, і потым у Барселоне Фартуна ўсміхалася Трохпрамянёвай Зорцы.\nА вось у Манака сітуацыя была ўжо дыяметральна супрацьлеглай! Спека, самыя мяккія саставы гумы, традыцыйна высокая для балідаў Red Bull прыціскная сіла і талент Макса Ферстапена ужо яму дазволілі раскатаць канкурэнтаў. Ну, і крыху шанцавання. Бо пілот Ferrari Шарль Леклер поўл напярэдадні заваяваў (а ён на вузкіх вулачках Княства мае ледзь не вырашальнае значэнне), але адразу фатальна раскалаціў свой балід, а Хэмілтан…\nА Хэмілтан увогуле свой балід параўноўваў з непаваротлівым аўтобусам, жалячыся на яго некіравальнасць! Высілкі механікаў па выпраўленні налад пасля свабодных заездаў, калі Льюіс пачуў першыя трывожныя званочкі, не толькі не прынеслі патрабаванага эфекту, а толькі пагоршылі становішча, і кваліфікаваўся сяміразовы чэмпіён у Манака акурат сёмым жа.\nУся надзея была на Ботаса, чыя будучыня ў складзе Mercedes ужо тады не выглядала гарантаванай. Пасля зыходу Леклера ён апынуўся на першым шэрагу, аднак яго стартавую атаку Ферстапен, які ў сваю чаргу апынуўся на поўле, адбіў, хутка адарваўся на бяспечную адлегласць, і мог увогуле ехаць на «расслабоне», таму што для Валтары гонка хутка скончылася на піт-стопе, калі механікі не здолелі адкруціць гайку на правым пярэднім коле.\nЧастковую адказнасць за паломку глава каманды Тота Вольф, дарэчы, усклаў пасля на самога фіна. Але не гэта (дакладна, не толькі гэта) зрабіла будучыню Ботаса ў Формуле-1 увогуле туманнай. Быў свежы ў памяці і правальны для яго Гран Пры Эмільі-Раманьі ў Імале.\nТады Валтары сышоў хай сабе і не па сваёй віне, а праз саманадзейнасць галоўнага прэтэндэнта на яго месца, які бліснуў на мінулагоднім Гран Пры Сахіра – пілота Williams Джорджа Расэла. Але хуткасці ў яго тады не было нават на фоне маладога брытанца. Не кажучы ўжо пра іншага падданага брытанскай кароне – свайго напарніка па Мерсэдэсу, які ў той гонцы фінішаваў другім, нягледзячы на візіт у гравій і страту пазіцый (і, зноў жа, дзякуючы удаламу тактычнаму кіраванню на камандным мосціку).\nУжо тады, аднак, стала зразумела і што Хэмілтан і Mercedes у прынцыпе пераможныя. Так, ім удалася контратака на згаданых партугальскім і іспанскім этапах, але ўжо Манака на іх фоне стала ледзь не ганьбай чэмпіёнаў. А наступны Гран Пры Азербайджана прадэманстраваў, што і Льюіс не заўсёды можа спраўляцца з псіхалагічным уціскам.\nУ Баку таксама ўсё вырашылі шыны, але не так, як хацелася б найперш камандзе Red Bull. Пракол задняй правай на балідзе Ферстапена прывёў да сур’ёзнай аварыі і нават да спынення гонкі чырвонымі сцягамі. Пасля якіх усё, што заставалася Хэмілтану – гэта проста акуратна аб’ехаць напарніка Макса Серхіа Перэса, што выглядала не тое што магчымым, а гарантаваным.\nДа фінішу заставалася два кругі, гонка пераўтварылася ў спрынт. А Льюіс перад рэстартам слушна адзначыў, што яны з камандай удзельнічаюць у марафоне. І некалькімі хвілінамі пазней выпадкова сапсаваў баланс тармазоў перад першым паваротам, так і не захапіўшы лідарства і не атрымаўшы важнай перамогі. Затое другую ў сваёй кар’еры адсвяткаваў тады Перэс.\nДалей – болей! На Гран Пры Францыі стала зразумела, што і па тактыцы абыграць Mercedes магчыма. Рызыкоўны другі піт-стоп Ферстапена і яго эфектны абгон Хэмілтана на перадапошнім кругу прынеслі яму перамогу на трасе ў Ле Кастэле, што дазволіла нідэрландцу замацаваць здабытае яшчэ ў Манака лідарства ў чэмпіянаце. А Гран Пры Штырыі і Аўстрыі, на якіх Макс дамінаваў, увогуле прымусілі многіх зморшчыцца. Маўляў, атрымалі хрэн замест рэдзькі – дамінаванне Red Bull і Ферстапена замест дамінавання Mercedes і Хэмілтана.\nПасля гэтага інцыдэнт паміж двума лідарамі чэмпіянату на Гран Пры Вялікабрытаніі выглядаў нервовым зрывам дзейснага чэмпіёна. Але, канечне, не з’яўляўся ім. Магу толькі паўтарыць тое, аб чым напісаў на наступны дзень пасля яго: звычайны гоначны інцыдэнт, якія раней ці пазней здараюцца падчас барацьбы пілотаў, якія ў роўнай ступені прэтэндуюць на чэмпіёнства. І калі б ён не прывёў да такой жорсткай аварыі, у якую патрапіў Ферстапен, не было б чаго і абмяркоўваць.\nАле там ужо пачалася, так бы мовіць, PR-вайна. У Mercedes настойвалі, што Льюіс нічога не парушаў (хоць ён і быў адразу пакараны 10-секундным Stop&Go, які, зрэшты, не перашкодзіў яму перамагчы), у Red Bull патрабавалі дадатковага расследавання і гразіліся прадставіць новыя доказы наўмыснасці дзеянняў Хэмілтана (што выглядала маханнем кулакамі пасля бойкі).\nСкончылася гэта, можна сказаць, баявой нічыёй – FIA адхіліла пратэст Red Bull, а пакаранне Хэмілтана па гарачых слядах пасля інцыдэнту было прызнанае правамоцным. Так што цяпер два прэтэндэнты на тытул меліся высветліць, хто з іх лепшы традыцыйным спосабам – на трасе. Але ў Вугоршчыне Валтары Ботас плюхнуў бензіну ва ўжо патухлае вогнішча.\nНаколькі сумнымі бываюць гонкі на Хунгарорынгу ў сухое надвор’е, настолькі ж непрадказальныя і падзейныя яны пад дажджом. Ці хаця б на мокрай трасе, як было ў гэтым годзе. У адваротным выпадку Ферстапен, хутчэй за ўсё, хутка абагнаў бы Ботаса і спаборнічаў бы за перамогу з Хэмілтанам. А так усе пабачылі меткі страйк у выкананні фіна, ахвярамі якога апроч яго самога сталі пілот McLaren Ланда Норыс і… Ферстапен!\nМаксу ў выніку прыйшлося на пашкоджаным балідзе супрацьстаяць хуткаму Хэмілтану, які стартавых непрыемнасцей пазбег, але потым стаў ахвярай ужо каманднага мосціка Мерсэдэса, і паўторна стартаваў у адзіноце на прамежкавых шынах, тады як усе, хто ў гонцы застаўся, пераабуваліся ў слікі.\nСістэму, аднак, характарызуе не памылка, а рэакцыя на памылку. І Срэбраныя Стрэлы свой пралік хутка выправілі, а астатняе дарабіў Льюіс. Дакладней, амаль дарабіў, даехаўшы толькі да трэцяга месца. Якое, зрэшты, хутка стала другім у выніку дыскваліфікацыі Себасцьяна Фетэля за недахоп паліва для пасляфінішнага аналізу (цяпер ужо канчатковага – пратэст Aston Martin таксама быў адхілены).\nАднак і другога месца Хэмілтана пры дзявятым Ферстапена яму хапіла, каб вярнуць сабе і Мерсэдэсу лідарства перад жнівеньскай паўзай. А заадно атрымаць псіхалагічную перавагу перад супернікамі. Адваротным жа бокам гэтага поспеху стала высокая матывацыя каманды Red Bull. Цяпер у вострыя моманты, якіх, можаце не сумнявацца, мы ў гэтым сезоне пабачым багата, больш жорсткім будзе ўжо Макс.\nЁн ужо не той безразважны юнак, якім быў на пачатку сваёй кар’еры. Наадварот, як гоншчык Ферстапен за апошнія гады значна пасталеў, і напэўна здолее весці барацьбу на мяжы дазволенага, не пераступаючы яе. Так што наступная змена лідараў чэмпіянату можа адбыцца ўжо ў бліжэйшы ўік-энд, тым больш што сама траса Спа-Франкаршам спрыяе агрэсіўнай барацьбе.\nКарацей, з барацьбой за тытул усё зразумела – яна ў самым разгары, і будзе працягвацца, магчыма, да фінальнай гонкі ў Абу-Дабі. А што ж ніжэйшыя эшалоны?\nПра неверагодную перамогу Эстэбана Акона ў Вугоршчыне я не забыўся, канечне. Яна хай сабе і стала магчымай у выніку збегу абставінаў, але не стала ад таго меней яскравай. І пацвердзіла, што адносіны з маладым французам у Alpine падоўжылі слушна. Ды і яго двойчы тытулаваны напарнік Фернанда Алонса пасля пэўнай прабуксоўкі на старце сезону затым пачаў выступаць ужо бадзёра. А яго адчайная абарона ад атак з боку Хэмілтана на тым самым вугорскім Гран Пры ўпрыгожыла ўвесь сезон (і натуральна дапамагла Акону падняцца на вяршыню подыуму.\nХоць, канечне, Alpine па-ранейшаму адносіцца не да другога дывізіёну, а да трэцяга, і змагаецца найперш з AlphaTauri і Aston Martin. Пакуль што па ачковым ліку французскі калектыў перамагае, але моладзь у малодшай камандзе Чырвоных Быкоў дастаткова хуткая, каб здолець падняць яе ў Кубку канструктараў вышэй. У прынцыпе, AlphaTauri пасля Вугоршчыны як раз саступіла Alpine, хоць абодва яе пілоты выступілі нядрэнна – П’ер Гаслі фінішаваў пятым, Юкі Цунода шостым (ужо з улікам дыскваліфікацыі Фетэля).\nТолькі маладому японцу на фоне свайго французскага напарніка, які ў мінулым годзе перамог у Монцы (ізноў дзякуючы калейдаскопу гоначных падзей), не хапае досведу і, як следства, стабільнасці вынікаў. Хаця першыя два ачкі камандзе ў Бахрэйне прынёс менавіта ён. Але пра перспектывы што яго, што Гаслі казаць пакуль што рана, бо і той жа Перэс хай сабе і не бліскае на фоне Макса, але ачкі Рэд Булу прыносіць спраўна, ды і камандным іграком становіцца, калі трэба.\nЗ Aston Martin усё болей ці меней зразумела – ні Лэнсу Стролу па зразумелых прычынах, ні Фетэлю тут нішто не пагражае. Ачкоў паболей і ад таго, і ад таго не перашкодзіла б, натуральна, але ў існых умовах і тое, што ёсць больш ці менш адпавядае чаканням.\nНу а калі б не тая самая дыскваліфікацыя Себасцьена пасля вугорскай гонкі, і ён, і каманда дакладна былі б вышэй у сваіх заліках. Зрэшты, балід як мінімум на асобных этапах дазваляе яму падымацца на подыумы, таму ў другой палове сезону чатырохразовы чэмпіён будзе ў стане паправіць становішча. Строл, не выключана, таксама, але гэта аб’ектыўна меней верагодна.\nХто здзіўляць не перастае, дык гэта Расэл! Столькі праходаў у фінал кваліфікацыі па ходу першай паловы чэмпіянату, столькі разоў Джордж быў блізкі да таго, каб зарабіць першыя ачкі ў складзе Williams, але кожны раз яму не хапала то хуткасці яго баліду, то яго надзейнасці, то і таго, і таго.\nАднак усё ў той жа Вугоршчыне разам з напарнікам Нікаля Лаціфі яны зламалі тэндэнцыю, што ўсіх замучыла, рэзультатыўна фінішаваўшы ў першай дзясятцы. Канадзец пры гэтым скочыў нават вышэй за брытанца – на сёмае месца. Зноў жа дзякуючы няўдачам фаварытаў, але лік заўсёды на табло.\nЛік-та на табло, а вось будучыня… Гаслі пакуль што не дэманструе тых вынікаў, якія дазволілі б казаць пра перспектывы яго пераходу ў каманду памацней. Расэл гэта робіць, але ў Мерсэдэсе быццам бы не так ужо і незадаволеныя Ботасам. Яго, мякка кажучы, памылка на Хунгарарынгу, здавалася б, павінна была паставіць крыж на яго будучыні ў нямецкай камандзе, але там пакуль што адклалі да верасня пытанне аб сваім складзе на наступны год.\nВалтары дастаткова хуткі, каб рэгулярна набіраць ачкі, падмяняць Льюіса на вяршыні подыуму ў выпадку праблем у яго і проста яго прыкрываць, але поўнасцю пазбаўлены чэмпіёнскіх амбіцый. Аб лепшым напарніку Хэмілтан і марыць не можа. І калі верная мая здагадка аб тым, што яго новы – не адна-, як было раней, а двухгадовы – кантракт з Мерсэдэсам прадугледжвае і яго магчымасць уплываць на выбар другога пілота каманды, то плёткі на гэтую тэму могуць працягваць цыркуляваць ледзь не да наступнага году.\nЗ Alfa Romeo зараз зразумела, што нічога з ёй не зразумела. Фрэдэрык Васёр на сто адсоткаў не задаволены ні Антоніа Джавінацы, ні Кімі Райканенам. Першы малады і быццам бы перспектыўны, але адзінае ачко набраў толькі ў Манака. Другі па ачку здабыў у Азербайджане і Вугоршчыне, і зразумела, што практычна ўпёрся ў свой столь, абумоўлены найперш узростам. Таму склад каманды на наступны год невядомы. Як, зрэшты, і будучыня самой каманды.\nСправа ў тым, што на мінулым тыдні стала вядома, што інтарэс да Формулы-1 праяўляе Майкл Андрэці, сын легендарнага Марыа Андрэці, які ўжо мае каманду ў Формуле Е, а таксама ў серыях IndyCar, Indy Lights, IMSA Sports Car Championship і Supercars Championship. Па плётках, ён можа набыць у тым ліку і Alfa Romeo, і такі сцэнарый выглядае верагодным.\nБо наўрад ці новыя ўладальнікі Williams, якія толькі пачалі разбірацца з праблемамі брытанскай каманды (і нават дабіліся пэўнага поспеху), пагодзяцца вось так вось адразу яе камусьці прадаць. Хоць і яна, як кажуць, цікавіць малодшага Андрэці. Як, дарэчы, і Haas.\nВось каму, здаецца, няма чаго губляць! Адмовіўшыся ад паслуг Рамэна Гражана і Кэвіна Магнусэна і аддаўшы перавагу Міку Шумахеру і Мікіце Мазепіну, хуткім і з грашыма (спонсарскімі ў першым выпадку і бацькоўскім у другім), Джын Хаас і Гюнтэр Штайнэр пакуль што не дачакаліся заўважных спартыўных вынікаў. Дык чаму б не прадаць такі прывабны актыў, пакуль на яго ёсць попыт?\nКалі Расэлу і Лаціфі зарабіць ачкі ў Вугоршчыне дапамог цуд, то немаведама што павінна здарыцца, каб у цяперашняй сітуацыі тое ж зрабілі Шумахер з Мазепіным. Пытанне толькі ў тым, ці пагадзіцца з магчымай угодай кіраўніцтва Ferrari. Скудэрыя і ў самой камандзе Haas мае долю, і Мік – выхаванец яе гоначнай акадэміі. Зрэшты, магчымая змена шыльды не будзе азначаць канца супрацоўніцтва паміж камандамі.\nАле гэта ўсё пакуль што не болей чым плёткі. Рэчаіснасць жа такая, што малодшы Шумахер з Мазепіным зараз пазбаўленыя магчымасці скочыць вышэй за галаву. Таму наўрад ці нехта будзе патрабаваць ад іх немагчымага ў другой палове сезону. Але канкрэтна Міку трэба ўсё ж такі неяк дэманстраваць свой патэнцыял, калі ён хоча ў будучыні апынуцца ў Ferrari.\nВось яна з McLaren – гэта і ёсць цяперашні другі эшалон Формулы-1. Формула-1.2, як яго часам называюць. Крызіс мінулага году пераадолены, і ў гэтым італьянская канюшня ўпэўнена б’ецца хаця б за трэці радок у Кубку канструктараў. Абодва пілоты пры гэтым моцна стараюцца, хоць таксама аб’ектыўна абмежаваныя ўзроўнем баліду SF21. Так што магчыма Карлас Сайнс, які, маючы на тры ачкі болей чым у Шарля Леклера (83 супраць 80), апярэджвае таго ў чэмпіянаце на адну пазіцыю, займаючы шостую, час ад часу думае, што ў McLaren было як мінімум не горш.\nЗараз у каманд з Маранэла і Уокінга роўная колькасць балаў у Кубку канструктараў – па 163, і Ferrari наперадзе толькі па дадатковых паказчыках. Але адзін удалы выступ Норыса (а такіх у маладога брытанца ў гэтым годзе шмат) можа вярнуць McLaren на трэцюю пазіцыю. У параўнанні з мінулым годам Ланда моцна прыбавіў, тады як яго новы напарнік Даніэль Рыкарда пакуль што буксуе. Працэс яго адаптацыі ў новай камандзе зацягнуўся, і менавіта гэта абумовіла недабор ачкоў з яго боку.\nБудучыня ж пілотаў McLaren і Ferrari ясная і не мусіць ні ў каго з іх выклікаць занепакоенасці – у камандах імі ў цэлым задаволеныя. І калі самі каманды працягнуць прагрэсіраваць і правільна зарыентуюцца ў новым рэгламенце, які ўступіць у дзеянне ў наступным годзе, то і яны могуць паднесці прыемныя сюрпрызы.\nЛедзь не забыўся пра яшчэ адзін сюрпрыз, але ўжо ад арганізатараў чэмпіянату. Дакладней, пра іх эксперымент з фарматам уік-энду і спрынтэрскай гонкай. Упершыню яго паспрабавалі на Сільверстоўне, але гарачыя падзеі на трасе тады адцягнулі ад яго ўвагу, хоць ён яе безумоўна заслугоўвае. Больш гоначнай актыўнасці – гэта само па сабе добра, тым больш што спрынт тады выйшаў цікавым.\nНаступным этапам, які пройдзе ў такім фармаце, стане Гран Пры Італіі 10-12 верасня. Яму нішто не пагражае, а вось Гран Пры Нідэрландаў у Зандварце, які пройдзе ў першыя восеньскія выхадныя, праз пандэмійныя абмежаванні мог і не адбыцца. Бізнэс-мадэль яго прамоўтэра прадугледжвала аншлаг на трыбунах – усе 105 тысяч месцаў. Кампраміс у выніку знайшлі, абмежаваўшы колькасць заўзятараў на траціну – 70 тысячамі.\nГрошай прамоўтэр, вядома, атрымае меней, але нідэрландскі Гран Пры хоць з другой спробы, але адбудзецца. У адрозненні ад японскага, які следам за аўстралійскім быў адменены праз каронавірус. Затое днямі з’явілася інфармацыя, што Формула-1 у гэтым годзе можа ўпершыню наведаць трасу Ласаіл у Дохе, вядомую аматарам мотагонак па чэмпіянаце MotoGP, які вясной правёў там ажно два этапы (Гран Пры Катара і Дохі). Формульная гонка, калі дамоўленасць аб ёй будзе дасягнутая, пройдзе там у лістападзе.\nНу а пакуль што нас чакае Гран Пры Бельгіі. А мы чакаем яго, балазе, чакаць засталося ўсяго некалькі дзён. Гонкі на Спа-Франкаршам, як я ўжо казаў вышэй, цікавымі былі ўвесь час, а надыходзячая, улічваючы напружаную барацьбу Хэмілтана і Ферстапена, будзе цікавейшай удвая.


«Беларускі звон», штотыднёвая газета, орган «Цэнтральнага саюза культурных і гаспадарчых арганізацый» (Цэнтрасаюза). Выдавалася ў Вільні на беларускай мове з 6 студзеня 1931 да 2 сьнежня 1932. Замяніла газету «Наперад». Рэдактар-выдавец М. Сіняўскі. Агулам выйшла 58 нумароў. Газета пісала мра эканамічны крызіс, крытыкавала рэпрэсіі ў СССР, асуджала фізічны і маральны тэрор супраць дзеячаў навукі, культуры і літаратуры ў БССР. Паведамлял... More »


Пудзіла BIRD System - электронная адпужвання птушак ад Martin Lishman Ltd\nBIRD сістэма Пудзіла транслюе натуральная птушка бедствы званкоў праз тры акустычных каналаў і стварае асяроддзе, якая з'яўляецца варожай да птушак. Сістэма пастаўляецца з папярэдне загружанай з 10 сігналы бедства:\nПеравагі сістэмы Пудзіла BIRD\n10 птушкі шкоднік бедства званкі - плюс вялікая бібліятэка дадатковых выклікаў даступных\nЦалкам IP рэйтынг - можа справіцца з большасцю сельскагаспадарчых умоў\nУбудаваны ў датчык дыстанцыйнага кіравання святла - на досвітку аперацыі прыцемках\nНізкае спажыванне энергіі - некалькі тыдняў выкарыстання батарэі\nНенадакучлівы - вяшчае на натуральных узроўнях гуку для птушак\nПалявыя выпрабаванні ў экстрэмальных умовах\nМарцін Lishman мае шматгадовы вопыт Биоакустический кантролю птушкі шкодніка. Ад аховы рыбных ферм у Нарвегіі выпас балота ў Шатландыі, на палях васількі ў Лінкольншыры, эканамічныя выгады метаду былі зразумелыя шматлікія сотні карыстальнікаў. Найбуйнейшыя атрымальнікі былі ворныя фермераў па ўсёй Вялікабрытаніі - з велізарнай эканоміі ў знішчэнні пасеваў на палях рапсу, пшаніцы і ячменю.\nАпошняя мадэль была пратэставаная ў полі рапсу на працягу зімовага перыяду і вынікі ясна ўбачыць:\nАсноўныя характарыстыкі прылады кіравання\nАдзіночны або множны выбар выкліку, з аўтаматычным прайграваннем ў выпадковым парадку\nВыклікі перадаюцца для выпадковых перыядаў да 90 секунд над мэтавай вобласцю.\nЧастата вяшчання можа быць абраная з нармальных (выпадковым чынам да кожных 45 хвілін), паўторна ўжываць (у выпадковым парадку да кожнага 10 - 30 хвілін) або цяжкага (у выпадковым парадку да кожнага 5 - 15 хвіліны)\nУ ўсіх пералічаных вышэй опцый прайграваць гучнасць прайгравання аўтаматычна рэгулюе выпадковым чынам паміж мінімальным узроўнем і ўсталяванага максімальнага ўзроўню.\nНарэшце, каб забяспечыць дадатковы элемент блытаніны, сістэма транслюе праз кожны дынамік у сваю чаргу.\nСістэма Пудзіла BIRD прызначана для стварэння нязручнай і варожай асяроддзя для птушак. Пачуўшы гук свайго ўласнага віду ў бядотным стварае асацыяцыю небяспекі з зонай вяшчання. Выкарыстанне аўтаматычных функцый выпадковых гуляць, мэтавыя віды не ў стане знайсці магчымы драпежніка і так трымаюцца на ход альтэрнатыўнай «бяспечнай» кармленне.\nСістэма, як вядома, пастаянна змяняюць асяроддзе пражывання відаў шкоднікаў, змена рэгулярныя траекторыі палёту і отводные іх у іншым месцы.\nСістэма Пудзіла бія акустычнага кантролю птушак у сельскай гаспадарцы выкарыстоўваецца ў многіх тыпах сітуацый:\nГалубы ў збожжавых, крыжакветныя і садавіны\nВароны ў збожжавых і на палях для зеляніны\nШпакі ў малочных адзінак і на сілас\nГусі на пашавых землях\nЧайкі ў рыбных гаспадарках, кучаў смецця і прычалы\nВароны і шпакі у фруктовых садках\nЭфектыўнае выкарыстанне Пудзіла BIRD сістэмы\nУсе кантрольныя птушак сітуацыі адрозніваюцца ў многіх адносінах. BIRD сістэма Лярвы можа быць толькі па-сапраўднаму эфектыўнай, як частка запланаванай праграмы барацьбы з птушкамі. Гэта ўключае ў сябе правільны выбар месца ўстаноўкі дынамікаў, выбару і налады аперацыйных функцый і агульнага кіравання гігіены, такіх як выдаленне гнёздаў у будынках і прыдатнай сеткай для прадухілення начоўкі.\nЎстаноўка максімальнай гучнасці\nвіды птушак будуць лічыць, сігнал бедства з'яўляецца ілжывым, калі ён занадта гучным або ненатуральна. Хоць гучнасць прайгравання рэгулюецца ў выпадковым парадку, абярыце максімальны ўзровень, які адпавядае абставінах. Плоская зямля можа спатрэбіцца больш высокае значэнне; ўстаноўка малочнага блока, як правіла, быць на ніжэйшым узроўні.\nВыбар сігналаў бедства\nВыбар некалькіх выклікаў можа быць больш эфектыўным. Напрыклад, калі праблема галубоў у згвалтаванні, абярыце ладдзя, галкі і вароны, а таксама сігнал бедства галубінай, каб гуляць у выпадковым парадку. Усе тры віды крумкач будзе папярэднічаюць малады галубоў, так што гэта дае дадатковае ціск на голубях, каб рухацца. Даданне птушка выкліку ахвяры дадасць дадатковае вымярэнне ў любую сітуацыю кіравання птушкай.\nДзе знайсці прылада для атрымання найлепшых вынікаў\nГэтыя сігналы бедства маюць найбольшы эфект, калі яны, здаецца, ідзе зверху птушак. Калі гучнагаварыцелі размешчаны досыць высока на слупе ці аналагічную структуру, птушкі павінны падымаць з палёў. Калі прылада выкарыстоўваецца ў свіране, каб выдаліць Скворцы, напрыклад, сайт якія выступілі на самым высокім пункце магчыма. Некаторыя эксперыменты могуць быць неабходныя, каб знайсці, як прылада працуе лепш у кожнай сітуацыі - розныя віды рэагуюць з рознай тэрміновасцю.\nЗона пакрыцця дынамікаў Пудзіла BIRD сістэмы залежыць ад такіх фактараў, як ляжаць зямлі, наяўнасць гукапаглынальных канструкцый, такія як дрэва або жывыя загарадзі, звукоотражающие структуры, такія як будынка і сцены, мантажную вышыню і хуткасць ветру. У ходзе выпрабаванняў у адкрытых сельскагаспадарчых землях, быў дасягнуты кантроль над Галубіным радыусам 300m ў дузе 180 °. У спакойны дзень у неглыбокай даліне, гракоў і крумкач да 2 міль падняў і былі парушаныя.\nЎплыў на іншых жывёл, такіх як коні і фазанаў\nПтушка сігналы бедства, якія выпускаюцца толькі вядомы як пагроза таго, што асобных відаў шкоднікаў. Для любога іншага жывёльнага ці людзей у непасрэднай блізкасці, здаецца, натуральны гук птушкі.\nКантроль іншых відаў птушак\n10 званкі птушак даступныя на прыладзе ў любы час. Тым не менш, за невялікую плату, любы выклік можа быць заменены на іншы з шырокай бібліятэкі выклікаў. Шыпун (як мяркуе яго назва) не мае якіх-небудзь адметных выклікаў таму не могуць быць уключаны. Націсніце тут для прагляду бедстве бібліятэкі выклікаў.\nСпампаваць адпужванне птушак ўлёткі\nАдпужвання птушак Дэталі і характарыстыкі


Культура - Загадка бітвы пры Нёмане\nКалісьці амаль праз кожныя 30 - 40 кіламетраў на Беларусі можна было сустрэць замак. Адным з іх быў і Магільнянскі, які мне давялося асабіста наведаць у 1979 годзе разам з вядомым гісторыкам і археолагам Міхасём Ткачовым.\nГэты замак размяшчаўся на правым беразе ракі Нёман, насупраць вёскі Магільнае, і займаў прыродную пясчаную выспу, што і па сёння ўзвышаецца над рэчышчам на колькі метраў.\nЗамак быў заснаваны яшчэ ў першай чвэрці ХV ст. вялікім князем Вітаўтам насупраць пераправы праз Нёман, што вяла да паселішча Магільнае, а далей - па гасцінцу на Капыль і Клецк. Згадваецца гэты замак і ў тэстаменце 1446 г., дзе гаворыцца, што ён належаў князю Андрэю Уладзіміравічу - аднаму з найбуйнейшых праваслаўных магнатаў Вялікага княства Літоўскага, сыну кіеўскага князя Уладзіміра з роду Альгердавічаў. Прадстаўнікі гэтага роду адыгрывалі значную ролю ў палітыцы ВКЛ, падтрымлівалі Праваслаўную Царкву, карысталіся вялікім аўтарытэтам.\nЗамак меў чатырохвугольную ў плане пляцоўку памерам 65х110 метраў, выцягнутую ўздоўж рэчышча Нёмана. З поўдня ён, верагодна, бараніўся бастыёнам, бо менавіта з гэтага боку да пляцоўкі прымыкае паўкруглы выступ, які яшчэ можна прасачыць.\nПаводле пісьмовых крыніц, замак меў уязную браму з пад'ёмным мостам - "узводам" - і не менш як чатыры вуглавыя вежы. А, згодна з паданнем, з усходу да замчышча падыходзіла грэбля, што дае падставы меркаваць пра размяшчэнне тут замкавай брамы.\nПаводле інвентара 1536 года, у Магільнянскім замку мелася розная агнястрэльная зброя: гарматы ("серпантины железные, гаковниц в ложах - четыре, а на киях - пять гаковниц"), порах гарматны ("фаска неполная"), ручнічны ("два фунты") і "салетры пять фунтов". Сярод замкавай амуніцыі згадваюцца баявыя нагалоўі, пласцінчатыя даспехі, 25 кольчатых панцыраў, адзін шчыт ("котрыгал червлёный старый") і 55 яркіх плашчоў - накідак-"барвіц", якія апраналі зверху даспехаў.\nЗамак, відаць, павінен быў кантраляваць брод праз Нёман. І, трэба меркаваць, функцыю гэтую ён выконваў паспяхова. Ускосна пра тое можа сведчыць Магільнянская бітва 1284 года. Яна, паводле беларуска-літоўскіх летапісаў, адбылася каля вёскі Магільнае (у XVI - XVIII стст. - тэрыторыя Навагрудскага павета, цяпер - Уздзенскі раён Мінскай вобласці) на рацэ Нёман. У ёй бралі ўдзел, з аднаго боку, войскі літоўскага князя Рынгольта, з другога - кааліцыя рускіх князёў: Святаслава Кіеўскага, Льва Уладзімірскага і Дзмітрыя Друцкага, якія ў саюзе з татарамі хацелі "знову Литву под ярмо першое <...> привести".\nВойскі Рынгольта знянацку і "з великим окриком" напалі на праціўніка. Бітва доўжылася з ранку да вечара і скончылася на карысць сіл ВКЛ. Праўда, звесткі пра Магільнянскую бітву адносяцца да ліку напаўлегендарных: справа ў тым, што існаванне князёў, якія ўдзельнічалі ў ёй, іншымі крыніцамі не пацвярджаецца.\nАле, прымаючы пад увагу, што ў другой палове ХІІІ ст. татары неаднойчы хадзілі "на Літву" і пры гэтым у падобных рушэннях разам з імі ўдзельнічалі ўладзімірска-валынскія князі, можна дапусціць думку: летапісны расповед абапіраецца на рэальныя падзеі. Праўдападобна выглядае і прывязка бітвы да вёскі Магільна, бо тут Нёман мае плыткае дно, спрыяльнае для пераправы войска. Акрамя таго, паводле археалагічных даных, у ХІІІ стагоддзі тут існавала паселішча. Сведчаннем таму - курганны могільнік гэтага ж часу ў лесе за вёскай Магільна.\nПраз пяцьдзесят пяць гадоў у Інвентары маёнтка Магільна, складзенага 22 лістапада 1592 г., мы знаходзім падрабязнае, на некалькіх старонках, апісанне замка.\nУ гэтым дакуменце згадваецца і "Дварэц". А ў ім - "хата, клеці, сырніца, хлява для быдла рагатага і нерагатага, курнікі, одрына для сена, гумно, обозня, свіран, ток крытый (!)...". Называюцца птушкі: гусі старыя і маладыя, каплуны, куры нямецкія ды індзейскія і, што вельмі цікава, "павы: самец адзін, саміца адна, а маладых самцоў тры".\nАле дзе ж знаходзіўся "Дварэц" магільнянскі? Адказ на гэтае пытанне даюць археалагічныя назіранні. У 1977 г. нашымі даследчыкамі непадалёк ад Магільнянскага замчышча, уверх па Нёмане, на ўскраіне вёскі Замосце, было зафіксавана ўрочышча з назвай "Дварэц". Менавіта тут, яшчэ ў 1951 годзе, археолаг А.Мітрафанаў адзначаў наяўнасць селішча феадальнай пары. Нашымі ж навукоўцамі ўстаноўлена, што селішча гэтае знаходзіцца на паўднёва-заходняй ускраіне вёскі і займае высокі карэнны бераг ракі. А трохі пазней быў прасочаны тут і культурны пласт таўшчынёй 20- 30 см.\nУ Вялікім княстве Літоўскім словам "дварэц" да сярэдзіны XVI ст. называлася ўласная гаспадарка феадала з комплексам жылых і гаспадарчых будынкаў, ворыўнымі землямі ды іншымі ўгоддзямі, галоўным прызначэннем якіх з'яўлялася вытворчасць сельгаспрадукцыі, што ішла на ўтрыманне феадальнай адміністрацыі і задавальненне патрэб уласніка.\nЗгодна з паданнем, пачутым ад жыхара вёскі Замосце Іларыёна Храпоўскага, паміж замкам і гэтым месцам- "Дварцом" - некалі быў падземны ход. Верагоднасць яго існавання даволі высокая, таму што адлегласць паміж замкам і "Дварцом" - невялікая: усяго некалькі соцень метраў.\nІ яшчэ адна цікавая акалічнасць. Непадалёк ад замчышча ёсць урочышча "Дваранін". У ВКЛ гэтым тэрмінам называлі шляхціча, які служыў пры двары вялікага князя. Зрэдку гэтая пасада сустракалася і пры дварах буйных магнатаў. Чалавек такога звання нёс службу як упаўнаважаны для вырашэння пэўных праблем, праводзіў рэвізіі і вырашаў канфлікты ў маёнтках. Цалкам верагодна, што недзе тут знаходзілася сядзіба "магільнянскага двараніна". А падпарадкоўвалася яму, па даручэнні князя, 15 вёсак, у якіх пражывала 10 рамеснікаў розных спецыяльнасцей.\nНа той час Магільна называецца "место". У ім - рынак, вуліцы да Нясвіжа, да Лунна і "вуліца трэцця". У канцы вуліцы Нясвіжскай - карчма. Сярод мясцовага люду згадваюцца шапавалы, ганчары, калёснікі, слесары. На вуліцы Нясвіжскай, відаць, стаяла і царква, бо, паводле дакумента, там жыў святар.\nЯк надалей склаўся лёс Магільнянскага замка? У XVIII ст. ён становіцца ўласнасцю Радзівілаў, моцна церпіць у вайне 1654 - 1667 гг. Згадваецца ён зноў толькі ў ХІХ ст. - у "Сведениях о городищах и курганах Минскай губернии", дзе адзначаецца, што пляцоўка яго разворваецца пад пашу.\nВясной 1975 г. у Беларускі дзяржаўны гістарычны музей паступіла паведамленне, што замчышча пайшло пад нож бульдозера. Культурны пласт помніка быў выкарыстаны пад грэблю да новага моста праз Нёман. Праз колькі часу сюды прыязджае археолаг Георгій Штыхаў. Ён фіксуе ацалелыя рэшткі замчышча і збірае пад'ёмны матэрыял: цэглу і кафлю. Сярод апошняй была і тэракотавая пласціна з выявай чалавека ў рэнесансным строі, якую можна датаваць XVI ст.\nУ 1977, 1979 і ў 1982 гг., пад час асабістага даследавання, было ўстаноўлена: месцамі тут яшчэ захаваўся культурны пласт таўшчынёй 15 - 20 см, шэрага колеру. У гэтым пласце знойдзены рэшткі глінянага посуду, фрагменты гаршковай і каробчатай кафлі, цэгла, жалезныя вырабы (цвікі, колцы на кассё і іншыя), рэшткі пласцінчатай кафлі: тэракотавай і зялёнапаліўнай, дзе ёсць выявы расліннага і геаметрычнага арнаменту.\nНа поўнач ад замчышча, паводле архелагічных даных, размяшчаўся могільнік. У пахаваных былі знойдзены жалезныя нажы з меднымі накладкамі на тронкі, да якіх штыфтамі мацаваліся драўляныя ручкі. Сёння гэтае месца ўжо амаль не прасочваецца. Застаецца толькі шкадаваць, што да гэтага часу тут няма аніякага памятнага знака, які сведчыў бы і пра замак, і пра славутую Магільнянскую бітву 1284 года.\nЛеанід КАЛЯДЗІНСКІ, дацэнт БДПУ, археолаг\nНа здымках: Нёман вясной каля Магільна; рэнесансная тэракотавая кафля XVI ст. з Магільнянскага замка (пад'ёмны матэрыял Г.Штыхава, 1975 г.); план замчышча (паводле даследаванняў аўтара).


Новы набор на курсы польскай мовы\nУ сувязі з вялікай зацікаўленасцю курсамі польскай мовы і з тэхнічнай немагчымасцю павялічыць групу бясплатных курсаў, ідучы насустрач патэнцыйным слухачам, Беларускі Дом пачынае семестр дадатковых – платных – курсаў польскай мовы з выкладчыцай пані Хеленай Смоляк ды запрашае ўсіх ахвотных на заняткі ў Варшаве па адрасе: ul. Wiejska 13, lok.3.\nПаспяховае навучанне на курсах дазволіць Вам здаць дзяржаўныя сэртыфікацыйныя экзамены па польскай мове як замежнай (państwowe egzaminy certyfikatowe z języka polskiego jako obcego).\nМы набіраем дзве групы:\nУзровень А1 (базавы)\nКурсы А1 будуць працягвацца 3 месяцы.\n52 акадэмічныя гадзіны заняткаў.\nГрупы ад 5 да 10 чалавек.\nЗаняткі будуць праходзіць па НЯДЗЕЛЯХ, з 15:00 па 18:00 (2 заняткі па 1.5 гадзіны).\nКошт трохмесячных курсаў складае 490 злотых. Аплата аднаразовая за ўвесь курс.\nНапрыканцы адбудзецца вусны і пісьмовы экзамен, па выніках якога слухачы атрымаюць сэртыфікат аб заканчанні курсу.\nПершы занятак – бясплатны. Навучальная літаратура ўваходзіць у кошт курсу.\nПачатак навучання – 11.02.2018.\nКурсы А2 будуць працягвацца 3 месяцы.\nЗаняткі будуць праходзіць па СУБОТАХ, з 15:00 па 18:00 (2 заняткі па 1.5 гадзіны).\nКошт трохмесячных курсаў складае 490 злотых.\nАплата аднаразовая за ўвесь курс.\nНапрыканцы адбудзецца вусны і пісьмовы іспыт, па выніках якога слухачы атрымаюць сэртыфікат аб заканчэнні курсу.\nПершы занятак – бясплатны.\nНавучальная літаратура ўваходзіць у кошт курсу.\nПачатак навучання – 10.02.2018.\nБудзе цікава, весела і крэатыўна!\nУсе пытанні адносна курсаў дасылайце на пошту Беларускага Дому bd.kursy@gmail.com\nАбавязковы запіс на курсы праз e-mail: bd.kursy@gmail.com\nСустрэча з Алегам Дашкевічам\n29 cтудзеня ў Беларускім Доме, адбудзецца сустрэча з Алегам Дашкевічам, рэжысёрам-дакументалістам, аўтарам цыклу дакументальных міні-фільмаў “Хроніка суднага часу” пра палітычных зняволенных ў Беларусі; блогерам сайта svaboda.org, аўтарам нашумелага відэаблогу “Мовай па печані”.\nУ праграме сустрэчы — дэманстрацыя дакумэнтальнага фільма “Маналогі”, прагляд відэаблогу “Мовай па печані” і абмеркаванне такой сацыяльнай з’явы, як відэаблог.\nНарадзіўся ў Менску. Скончыў Беларускі інстытут фізкультуры і тэлевізійныя курсы “Internews Network”.\nЗаймаецца дакумэнталістыкай з 2000 году.\nСупрацоўнічаў ў часе вытворчасці дакумэнтальных фільмаў і тэлепраграм з тэлеканаламі і вяшчальнымі сеткамі ЗША — Інтэрньюс Нетўорк; Брытаніі — ВВС; Няметчыны — МДР, АРД; Гішпаніі — Chelomulticanal, Польшчы — Belsat, Літвы — 2 нацыянальны канал; Латвіі — Студыя Юрыса Подніекса,\nУ 2010 заснаваў Асацыяцыю “BelFilm”, якая свае асноўныя мэты бачыць у прасоўванні і прапагандзе дакумэнтальнага відэакантэнта ва ўсіх ягоных формах і іпастасях.\nВіктар Сямашка ды Кумпанія ў Беларускім Доме\n24-га студзеня ў Беларускім Доме ў Варшаве выступіць праект “Віктар Сямашка ды Кумпанія”.\nУ праграме – спантанная ды кантраляваная імправізацыя, мэлядэклямацыйныя кампазыцыі. Удзел у імпрэзе прыме віялянчэліста Джон Корнэл (ЗША), вядомы сваім удзелам у Warsaw Improvisers Orchestra дый вакалістка Warsaw Improvisers Orchestra, праекта Cicha woda – Вераніка Лось (Беларусь). Пачатак а 19-00. Уваход за вольныя ахвяраваньні музыкам.\nУ Беларускім Доме ў Варшаве адбылася дабрачынная сустрэча для Магілёўскага дзіцячага хоспіса. Дзіцячы хоспіс з’яўляецца грамадскай арганізацыя і цалкам фінансуецца за кошт дабрачынных ахвяраванняў. Супрацоўнікі хоспісу апекуюцца каля трыццаццю цяжкахворымі дзеткамі ў Магілёве.\nВідэа ролікі, зробленыя на моладзевым абмене Erasmus+\nПрадстаўляем Вашай увазе відэа ролікі, якія зрабілі ўдзельнікі нашага моладзевага абмену ў рамках праэкту Erasmus+ у Беластоку на тэму нацыянальных меншасцяў, дыскрымінацыі і талерантнасці.\n11-18 лістапада 2017 г. адбыўся моладзевы абмен у рамках прэкту Erasmus+, галоўным арганізатарам якога быў Беларускі Дом у Варшаве. Тэмай абмену былі праблемы нацыянальных і рэлігійных меншасцяў, менавіта пагэтаму для месца правядзення быў абраны Беласток – цэнтр шматнацыянальнага польскага ваяводства Падляшша.\nМоладзь з Літвы, Польшчы і Беларусі на працягу тыдня мела вельмі актыўную і разнастайную праграму. Праграма складалася з адукацыйна-інфарматыўных лекцыяў, падчас якіх былі абмеркаваны такія паняцці, як “ксенафобія”, “нацыяналізм”, “расізм”, “шавінізм”, “антысемітызм”, былі разгледжаны стэрэатыпы, адносна нацыянальных меншасцяў і розных народаў, якія склаліся ў нашых грамадствах.\nУ рамах праэкту ўдзельнікі знялі ролікі на тэму дыскрымінацыі нацыянальных меншасцяў.\nСемінар па прыватных фінансах “Шлях да фінансавай незалежнасці”\nЗапрашаем Вас на бясплатны адукацыйны семінар “Кіраванне прыватнымі фінансамі: ваш шлях да фінансавай незалежнасці”.\nПадчас семінара, які ўключае лекцыю і дыскусію, Вы даведаецеся як выпрацаваць эфектыўную стратэгію кіравання ўласнымі фінансамі, як крок па кроку з нуля збудаваць капітал, які забяспечыць вам фінансавую незалежнасць і ўпэўненасць у заўтрашнім дні, даведаецеся аб сучасных інвестыцыйных інструментах і тэндэнцыях на фінансавым рынку.\nВядоўца – Dr. Аляксандр Стэпановіч – заснавальнік і CEO інвестыцыйна-кансалтынгавай кампаніі ў Варшаве, арганізатар “Нацыянальнага бізнес-клуба імя Рамана Скірмунта”.\nПрэзентацыя кнігі Змітра Кустоўскага “Прытулак”\n17 студзеня а 18:00 гадзіне Зміцер Кустоўскі прэзентуе ў Варшаве сваю дэбютную кнігу “Прытулак”\nЗаняткі польскай мовы стартуюць у 2018 годзе\nШаноўныя сябры! Стартаваў новы набор на курс польскай мовы!\nНовы год – ваш шанец вывучыць польскую мову!\nБеларускі Дом пачынае новы навучальны семестр бясплатных курсаў польскай мовы.\nСтаронка 3 з 31«12345...102030...»Апошняя »


Кантакты - ESTAmerica ЗША Эстана E-Filing Падарожжы Паслугі\nГадзіны працы areMonday - пятніца,\n8 раніцы - 7: 30 вечара EST\nЦі магу я падаць заяву на ESTA без доступу да Інтэрнэту?\nESTA ўяўляе сабой інтэрнэт-сістэму, і неабходны доступ у Інтэрнэт. Тым не менш, вандроўцы, які не мае доступу ў Інтэрнэце могуць удзельнічаць трэцюю бок (агент службы, турагент, адносны ці сябар), каб прадставіць іх эст заяву ад іх імя. Незалежна ад той справы, вы ўсё яшчэ юрыдычна адказнай бокам за любыя адказы, прадстаўленых ад вашага імя\nЯкі кошт для прымянення ESTA?\nВырабіць аплату за выкарыстанне нашага агляду і апрацоўкі паслуг $ 89.00 USD. Кошт уключае ў сябе абавязковую плату за дзяржаўную амерыканскую плату апрацоўкі USD $ 4.00 (што паказана ў Законе аб Travel Promotion, 2009), І $ 10.00 USD, калі ваша прыкладанне праходзіць паспяхова і зацверджаны.\nЯкія спосабы аплаты прымаюцца?\nESTA ўяўляе сабой інтэрнэт-сістэму, і неабходны доступ у Інтэрнэт. Такім чынам, усе асноўныя крэдытныя і даўгавыя карты не прымаюцца.\nВы звычайна атрымліваеце ваш санкцыянаваны або няма дазвол ESTA паездкі на працягу некалькіх гадзін. Тым не менш, рэцэнзаванне і апрацоўка заяўкі можа заняць больш часу. У гэтым выпадку, вы можаце чакаць, што вашыя аўтарызацыі падарожжа па электроннай пошце да вас на працягу па меншай меры 72 гадзін.\nНаколькі бяспечная мая крэдытная інфармацыя? Наколькі абаронены мае дадзеныя?\nESTAmerica.org абаронены 4 слаёў выключэння абароны. Наш хостынг, DNS, і CDN ўсё трымаць Бяспечны SSL на кожным узроўні, і ESTAmerica.org абаронены Mcafee. Плацяжы і інфармацыю аб крэдытнай карце мае дадатковую бяспеку на баку апрацоўкі, а таксама.\nМы ў ESTAmerica.org не трымаць ці захоўваць інфармацыю аб крэдытнай карце. Мы ў ESTAmerica.org сапраўды выкарыстоўваем інфармацыю піражкі і коды адсочвання для маркетынгу і палепшыць ваш карыстацкі досвед на сайце.\nДы вы робіце. Вы таксама атрымаеце ваша адабрэнне ці не адабрэнне па электроннай пошце да вас у 72 гадзін.\nЯк тэлефанаваць ESTAmerica.org?\nКалі ласка, дашліце нам ліст з вашымі пытаннямі.\nНаш тэлефонны нумар + 1-307-785-0777\nЭлектронная сістэма аўтарызацыі


Прадаецца помнік рэспубліканскага значэння!\nhttps://spring96.org/be/news/17797 2007 2007-08-10T14:34:50+0300 2007-08-10T14:34:50+0300 1970-01-01T03:00:00+0300 be\nУжо вырашана канчаткова: палацава-паркавы комплекс будзе выстаўлены на аукцыён. Намеснік старшыні райвыканкама Уладзімір Захарчук патлумачыў, што апошнія гады ён знаходзіцца на балансе аддзела культурры і практычна "жывымі" засталіся асобныя фрагменты пабудовы. Адзінае, што захавалася ў сваёй першапачатковай прыгажосці, – шыкоўны парк, які пераходзіць у стары хваёвы лес. Іншымі словамі, створанае калісьці чалавечымі рукамі без нагляду дзічэе. Дык гэта толькі парк, а сам палац – развальваецца на вачах.\nСпадар Захарчук паведаміў, што для рэстаўрацыі комплексу ў Красках раённага бюджэта не хопіць, таму вырашана выставіць яго на продаж, хоць ён і адзіны ў раёне помнік рэспубліканскага значэння. Значыць, трэба шукаць пакупнікоў спадчыны, якой бы каштоўнай для нацыі яна ні была.\nГэта не першы падобны вопыт выйсця са становішча: спачатку давесці да разбурэння, а потым прадаць нейкаму пакупніку. Такі ж сцэнар дубліруюць у Гародні: высяляюць, развальваюць, а потым руйнуюць.\nДарэчы, самі жыхары райцэнтра мяркуюць, што набудуць яго расейцы, якія раптам пабагацелі ад нафтавых крыніц, а ў сваіх беларусаў на гэта няма грошай. Першапачатковы кошт помніка – 450 мільёнаў рублёў.\nПакуль у Ваўкавыску чакаюць канчатковага прысуда Міністэрства культуры, прапрацоўваецца ўся прававая база продажу. Трапіўшы ў прыватныя рукі, палац страціць сваю каштоўнасць як гістарычны помнік, бо гаспадар пачне яго перабудоўваць на свой густ. Ды і патрапіць туды нікому не ўдасца, хоць гэта помнік выключнай каштоўнасці. Ну а мясцовае чыноўніцтва скіне чарговы галаўны боль, які яны самі суняць не могуць.\nГэта палац Х1Х стагоддзя роду Сегеняў – адзін з найлепшых узораў неагатычнага стылю. Найбольш старая яго частка была ўзведзена ў 1839 годзе, а прысядзібны парк захаваў нямала старадаўніх дрэваў на шасьці гектарах. Гэта і воцатнае дрэва, хвоя вэймутава, ламанос, лістоўніцы…\nУ той самы час:\nУ Гародні зруйнаваны правы флігель палаца каралеўскага адміністратара, пабудаванага ў 1770-80 гады – частка былога прадмесця, створанага Антоніем Тызенгаўзам. Зруйнаваны цынічна, нібыта на злосць гарадзенцам, таму што да гэтага ўлады запэўнівалі гісторыкаў, грамадскасць, што разбурэння не будзе. Знішчылі…\n10.08.2007 Тэгі: культура


Былыя кіраўнікі Нацбанка ўзначалілі „БСБ Банк” | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nБылыя кіраўнікі Нацбанка Сяргей Дубкоў і Надзея Ермакова ўвайшлі ў органы кіравання „БСБ Банка”. Інфармацыя пра гэта з’явілася раніцай 4 жніўня на сайце „БСБ Банка”.\n„У адпаведнасці з рашэннем агульнага сходу акцыянераў ЗАТ „БСБ Банк” з 4 жніўня 2017 года Дубкоў Сяргей Вітальевіч прызначаны старшынёй праўлення ЗАТ „БСБ Банк”. Ермакова Надзея Андрэеўна выбраная членам назіральнага савета, старшынёй камітэта па рызыках”, — гаворыцца ў паведамленні банка.\nПрадстаўнікі банкаўскай супольнасці, каментуючы прызначэнне вядомых банкіраў на пасады кіраўнікоў камерцыйнага банка, выказалі меркаванне, што кадравыя рашэнні прынятыя ў сувязі з неабходнасцю забяспечыць стабілізацыю працы крэдытнай установы.\n„Рашэнні аб прызначэнні вядомых банкіраў прынятыя ў мэтах стабілізацыі сітуацыі ў камерцыйным банку. Гэты крок супакоіць кліентаў, персанал, органы рэгулявання. Мяркуючы па ўсім, у камерцыйнага банка пасля гэтага скончыцца неспакойная паласа”, — выказаў думку суразмоўца БелаПАН.\nСяргей Дубкоў да прызначэння кіраўніком камерцыйнага банка з верасня 2015 года займаў пасаду намесніка старшыні праўлення дзяржаўнага „Белінвестбанка”, а да гэтага на працягу 17 гадоў працаваў у Нацбанку, у тым ліку намеснікам старшыні праўлення (у 2010—2015 гадах). Агульны стаж працы ў банкаўскай сферы — больш за 22 гады.\nНадзея Ермакова ў 1996—2011 гадах працавала ў дзяржаўным „Беларусбанку”, займала пасаду намесніка старшыні і старшыні праўлення банка. У 2011-м была прызначаная кіраўніком Нацбанка і ўзначальвала яго да канца 2014 года. З 2015-га была старшынёй назіральнага савета „Банка БелВЭБ”.\nУ чэрвені Нацбанк адклікаў у „БСБ Банка” ліцэнзію на працу з дэпазітамі фізічных асоб. Нацбанк паведаміў, што такое рашэнне прынятае „з улікам выяўленых падчас праверкі банка парушэнняў і недахопаў у яго дзейнасці”, аднак не канкрэтызаваў, з чым яны звязаныя.\nПаводле звестак БелаПАН, месяц таму, падчас сустрэчы з групай эканамістаў, прадстаўнікі Нацбанка растлумачылі, што ў камерцыйнага банка з 2009 года выяўляліся парушэнні Банкаўскага кодэкса. Апошняя праверка зафіксавала парушэнне 109-га артыкула кодэкса (у ім пералічаныя патрабаванні да арганізацыі карпаратыўнага кіравання банкам, унутранага кантролю і кіравання рызыкамі). Акрамя гэтага, у цэнтральнага банка існавалі яшчэ шэраг „структурных пытанняў” да камерцыйнага банка, якім трэба было даць прававую ацэнку.\n„БСБ Банк” па памеры актываў на 1 ліпеня 2017 займаў 17-е месца ў банкаўскай сістэме Беларусі (доля актываў у банкаўскай сістэме — 0,4%). Нарматыўны капітал на гэтую дату склаў 56,6 млн рублёў. Банк працуе на беларускім рынку з 2002 года, з’яўляецца генеральным спонсарам шэрагу буйных спартыўных мерапрыемстваў, у тым ліку этапу Кубка свету па мастацкай гімнастыцы, які пройдзе ў Менску з 4 па 6 жніўня. БелаПАН


ЯК ПАРЛЯМЭНЦКІЯ ВЫБАРЫ Ў ПАРТУГАЛІІ АДАБ'ЮЦЦА НА БЕЛАРУСКАЙ ЗАМЕЖНАЙ ПАЛІТЫЦЫ\nЛетась, калі ў АБСЭ старшынявала Румынія, ейны міністар замежных справаў Мірча Джэана так і не наведаў Беларусь, хаця тут адбываліся прэзыдэнцкія выбары. Ягоны пераемнік на пасадзе дзейнага старшыні АБСЭ — партугальскі міністар Жаймэ Гама — таксама не сьпяшаецца ў Менск, хаця пытаньне наконт кіраўніка групы АБСЭ ў Беларусі застаецца неразьвязаным.\nЯ патэлефанаваў у Лісабон Луішу Кабасу, прадстаўніку дзейнага старшыні АБСЭ ў справах Беларусі, ды спытаўся, ці плянуе шэф партугальскае дыпляматыі наведаць Менск.\n(Кабаса: ) “Не ў блізкай будучыні. Вось што адбылося. Ён меў заплянаваную паездку ў гэты рэгіён — ня толькі ў Беларусь, але таксама ў Расею ды Ўкраіну. Аднак яна была адкладзеная.\nТым часам у нас у Партугаліі ў сакавіку пройдуць парлямэнцкія выбары, таму мы ня ведаем, ці застанецца спадар Гама дзейным старшынём АБСЭ пасьля сакавіка”.\nУ наступную нядзелю, 17 сакавіка, адбудуцца выбары ў Сход Рэспублікі — так называецца аднапалатны парлямэнт Партугаліі.\nАдным з удзельнікаў выбарчае кампаніі ёсьць Жаймэ Гама. Супрацоўнік партугальскага МЗС Луіш Кабаса сказаў пра свайго міністра наступнае:\n(Кабаса: ) "Ён балятуецца ў парлямэнт. Партыя, якая зьбярэ найбольш галасоў, будзе фармаваць новы ўрад. Мы ня ведаем, будзе гэта сацыялістычная партыя, да якой належыць міністар Гама, або апазыцыйная сацыял-дэмакратычная партыя. Такім чынам, можа атрымацца так, што Жаймэ Гама зноў стане міністрам замежных справаў і дзейным старшынём АБСЭ, альбо цяперашні апазыцыянэр будзе прызначаны новым міністрам і новым дзейным старшынём”.\nА італійскі прэм'ер-міністар Сільвіа Бэрлюсконі ў сакавіцкім інтэрвію ўгорскаму тэлебачаньню сказаў, што партыя Жаймэ Гамы можа прайграць выбары. "Натуральна, я рады бачыць, што можна чакаць прасоўваньня правых у некалькіх важных краінах — напрыклад, у Партугаліі, дзе выбары будуць праведзеныя празь некалькі дзён", — зазначыў кіраўнік ураду Італіі.\nЯк кажуць нашыя крыніцы ў Лісабоне, афіцыйны Менск можа быць зацікаўлены ў перамозе цяперашняй партугальскай апазыцыі, бо тады зьменіцца дзейны старшыня АБСЭ й дыялёг зь ім прыйдзецца пачынаць наноў.\nАднак партугальскія дыпляматы мяркуюць, што пазыцыя дзейнага старшыні АБСЭ наўрад ці зьменіцца, нават калі ім стане іншая асоба. Таму афіцыйнаму Менску ня варта разьлічваць на разуменьне ягоных заяваў пра тое, што Кансультацыйна-назіральная група АБСЭ ў Менску зрабілася рупарам і лідэрам беларускае апазыцыі.\nГаворыць Луіш Кабаса:\n(Кабаса: ) “Калі беларускі ўрад лічыць, што гэта так, тады найлепшым выйсьцем было б займець новага кіраўніка групы на месцы як мага хутчэй. Таму што гэты новы кіраўнік зможа абвергнуць гэтыя абвінавачаньні. Калі яны абвінавачваюць групу ў тым, што яна зрабіла тое, зрабіла сёе ды зьяўляецца перашкодай, калі яны кажуць, што амбасадар Вік ачольваў апазыцыю — яны змогуць дасягнуць сваёй мэты толькі тады, калі ў іх будзе прызначаны кіраўнік групы. Таму што тады яны змогуць з кімсьці размаўляць і наўпрост працаваць з кімьсці. А зараз яны нават ня маюць суразмоўцы, каму б яны маглі выказаць сваю заклапочанасьць”.