КДБ Беларусі выявіла буйную карупцыйную схему\nКДБ Беларусі выявіла буйную карупцыйную схему, у якой замяшана кіраўніцтва Транспартнай інспекцыі і прадстаўнікі айчынных кампаній-перавозчыкаў.\nНа вашых экранах кадры аператыўнага затрымання намначальніка інспекцыі Аляксея Куцаева. Паводле інфармацыі КДБ, яны разам са сваім шэфам Леанідам Лемешавым пры садзейнічанні сваіх супрацоўнікаў паставілі на паток сістэму гандлю дазволамі на праезд цяжкагрузаў па тэрыторыі замежных дзяржаў. Кошт пазапраўнай узнагароды складаў ад 50 да 120 еўра за кожны - у залежнасці ад яго катэгорыі. Карупцыйная схема дзейнічала з 2015 года. Толькі за апошнія некалькі месяцаў зафіксавана 10 фактаў атрымання Куцаевым хабараў ад больш чым 20-ці суб'ектаў гаспадарання. Ён быў затрыманы з доказамі злачынства пры атрыманні чарговай узнагароды ад прадстаўнікоў транспартнай кампаніі праз начальніка Гродзенскага філіяла Грудзінскага.\nДзмітрый Пабяржын, афіцыйны прадстаўнік Камітэта дзяржбяспекі Беларусі:\n"Акрамя таго, выяўлена наладжаная ў Гомельскай вобласці сістэма вымагальніцтва ў замежных вадзіцеляў хабараў "за бесперашкодны праезд". Інспектары атрымлівалі грошы падчас транспартнага кантролю ў раёне н.п. Селішча Добрушскага раёна, пасля чаго па абумоўленай схеме размяркоўвалі іх па ўсёй вертыкалі абласной Інспекцыі - ад рэгіянальных спецыялістаў да начальніка гомельскага філіяла С. Чучвагі".\nПасля акрамя Лемеша і Куцаева былі затрыманы і астатнія ўдзельнікі карупцыйнай схемы, у іх ліку начальнікі гомельскага і гродзенскага філіялаў. Усяго ўзбуджана 10 крымінальных спраў па артыкулах "Атрыманне хабару", "Дача хабару" і "Махлярства" - некаторыя фігуранты заключаныя пад варту следчага ізалятара КДБ. Матэрыялы перададзеныя для далейшага расследавання ў СК Беларусі.\nУ Беларусі правялі ўнікальную аперацыю на сэрцы дзіцяці


01 снежня 2021, 17:53\n1 снежня, Мінск /Кар. БЕЛТА/. Адборачны матч жаночага чэмпіянату свету 2023 года паміж футбалісткамі Чэхіі і Беларусі, які павінен быў адбыцца 30 лістапада, перанесены на чэрвень 2022 года. Аб гэтым паведамілі БЕЛТА ў асацыяцыі "Беларуская федэрацыя футбола".\nПеранос гульні ў чэшскай Опаве футбалістак Чэхіі і Беларусі на чэрвень 2022 года звязаны са станоўчымі вынікамі тэстаў на каранавірус у некалькіх ігракоў беларускай каманды. Рашэнне аб пераносе матчу прынята УЕФА з улікам афіцыйнага звароту футбольнай асацыяцыі Чэхіі і пасля ўзгаднення з АБФФ.\nБеларуская футбольная дэлегацыя на чале са старшынёй АБФФ Уладзімірам Базанавым сёння вяртаецца з Чэхіі ў Мінск. Найбліжэйшы паядынак адборачнага турніру сусветнага першынства жаночая зборная Беларусі правядзе 7 красавіка 2022 года на сваім полі супраць каманды Ісландыі.\nСтановішча каманд у кваліфікацыйнай групе С цяпер такое: Нідэрланды - 11 балаў (5 матчаў), Ісландыя - 9 (4), Чэхія - 5 (4), Беларусь - 4 (3), Кіпр - 1 (6).\nПераможцы дзевяці еўрапейскіх адборачных груп атрымаюць прамы пропуск у фінальную стадыю 9-га жаночага чэмпіянату свету. Каманды, якія фінішуюць другімі, у матчах плэй-оф разыграюць яшчэ дзве пуцёўкі ў Аўстралію і Новую Зеландыю, якія летам 2023 года стануць гаспадарамі планетарнага форуму, дзе ўпершыню прымуць удзел 32 каманды. У фінале ЧС-2019 у Францыі зборная ЗША заваявала сваё чацвёртае золата, абыграўшы нідэрландскіх футбалістак з вынікам 2:0. У гульні за бронзу шведкі з лікам 2:1 перамаглі англічанак.-0-


Catholic.by - Хрысціяне моляцца аб вяртанні выкрадзеных сірыйскіх іерархаў\nХрысціянская супольнасць Алепа па-ранейшаму не мае звестак пра лёс Мітрапалітаў Іаана Ібрагіма і Паўла Язігі, якія былі выкрадзены 22 красавіка. Католікі і праваслаўныя ў Сірыі і ва ўсім свеце моляцца аб хутчэйшым вяртанні іерархаў.\nПа словах грэка-мелькіцкага епіскапа Алепа Жана-Клемана Жанбара, якія прыводзіць руская рэдакцыя Ватыканскага радыё, у гэтыя дні духавенства стараецца падбадзёрыць вернікаў, разгубленых з-за супярэчлівых навінаў.\nПасля закліку папы Францішка шматлікія рэлігійныя дзеячы, у тым ліку мусульманскія, звярталіся з просьбай аб вызваленні двух Мітрапалітаў. Мараніцкі Патрыярх Антыёхіі Бехара Раі падкрэсліў, што «міжнародная супольнасць павінна прыкладаць усе намаганні для іх вызвалення», дадаўшы, што «ў Сірыі здзяйсняюцца злачынствы супраць чалавечнасці».


Ілон Маск хоча электрыфікаваць знішчанае ўраганам Пуэрта-Рыка\nБізнесмен напісаў пра гэта ў сваім «Twitterʼы». Губернатар выспы Рыкардо Расэло напісаў яму ў адказ: «Давайце абмяркуем».\n«Вы хочаце прадэманстраваць свету магчымасці і адаптыўнасць тэхналогіяў «Tesla» – Пуэрта-Рыка можа стаць такім флагманскім праектам», – заявіў губернатар.\n«Спатрэбіцца падтрыманне ўладаў Пуэрта-Рыка», – тлумачыць Ілон Маск.\nУ кампанію «Tesla» уваходзіць прадпрыемства «SolarCity», якое займаецца вытворчасцю сонечных батарэй. Кампанія электрыфікавала ўжо некалькі выспаў. Сонечныя батарэі «SolarCity» могуць назапашваць энергію і быць крыніцаю электрычнасці цягам трох дзён без сонечнага святла.\nНекалькі тыдняў таму ўраган «Марыя» знішчыў сістэму энергазабеспячэння Пуэрта-Рыка. Большасць жыхароў выспы жыве без электрычнасці.\nІлон Маск абагнаў «Роскосмос»\nАкрамя сонечных батарэяў і электракараў Маск рэалізуе транспартны праект «Hyperloop» і суперпаспяховы касмічны праект «SpaceX».\nТэгі: Ілон Маск, Космас, сонечная энергія, электрычнасць


Бураімі, Аман - World Tourism Portal\nДаследуйце Бураймі, Аман\nАфіцыйныя турыстычныя сайты Бураймі\nПаглядзіце відэа пра Бураймі\nДаследуйце горад Бураймі на поўначы Аман і сталіцай правінцыі Аль-Бураймі.\nГорад Аль-Бураймі - аазісны горад на паўночным захадзе Амана, на мяжы з Аб'яднаныя Арабскія Эміраты. Суседні горад на мяжы ААЭ знаходзіцца Аль Айн. Абодва паселішчы ўваходзяць у гістарычны рэгіён Таам альбо Аазіс Аль-Бураймі. На працягу многіх дзесяцігоддзяў існавала адкрытая мяжа паміж Аль-Бураймі, размешчаным у Амане і Аль-Айн. Пачынаючы з верасня 16, гэтая мяжа была перамешчана ў вобласць вакол Хілі, якая знаходзіцца каля кіламетраў 2006 ад традыцыйнай адкрытай мяжы. Традыцыйная мяжа каля горада Эль-Айн зараз зачынена для ўсіх, акрамя тых, хто мае сапраўдныя візы.\nАкрамя таго, што абодва знаходзяцца ў раёне гор Заходняга Хаджара, навакольны ландшафт Аль-Бураймі адрозніваецца ад аль-Айна, які складаецца ў асноўным з шырокіх адкрытых гравійных раўнін і вострых камянёў.\nАль-Бураймі значна меншы за прылеглы горад Аль-Айн і, відавочна, менш заможны. Вуліцы Аль-Бураімі не названыя, і забудова можа быць разгледжана як «паасобная» з вялікімі віламі, якія часта з’яўляюцца ў некалькіх метрах ад дарог, а пешаходныя дарожкі не ідуць далей ад галоўных вуліц.\nУ Аль Бураймі гарачы пустынны клімат.\nАль-Бураймі, як і астатнія Аманы, мае мноства гістарычных гарадоў у розным стане. Самая вялікая мячэць Аль-Бураймі - Вялікая мячэць Султана Кабуса, названая ў гонар султана, Кабус бен Саід аль Саід. У Аль-Бураімі ёсць руіны старажытных костак і гарадзішча.\nЗнаходзячыся ў рэгіёне Заходні Хаджар, вобласці Аль-Бураймі і Аль-Айн, традыцыйна называюць "Тавам', мае гістарычнае і культурнае значэнне. Было паказана, што ён быў заселены яшчэ ў эпоху Хафіт ранняга бронзавага веку, а аазіс у гэтым рэгіёне і Аль-Хаса ў Саудаўскай Аравіі з'яўляюцца найбольш важнымі на Аравійскім паўвостраве.\nАль-Бураймі быў часткай Амана з ранніх гістарычных часоў. Каля зоны 600 CE аманскія плямёны Аман занялі тэрыторыю. Тады горад Аль-Бураймі быў закінуты ў 700.\nШто паглядзець. Лепшыя славутасці ў Бураймі, Аман.\nАль-Кабіл, уваходзіць у склад губернатарыя\nТранспарт у Бураймі і вакол яго ажыццяўляецца на таксі, якія, як і большасць таксі ў Амане, афарбаваны ў аранжавы і белы колеры. Кіроўцы прымаюць аплату ў аманскім рыяле (АБО) і Абяднаны Арабскі Эмірат Дырхам (AED).\nБураімі, як і ўсяму Аману, ёсць мноства гістарычных гарадоў у розным стане. Самая вялікая мячэць у Бураімі - Масджид Султан Кабус. "Камяністая даліна", знойдзеная на ўсход ад мястэчка Бурамі, змяшчае мноства скамянелых рэшткаў дагістарычных марскіх істот.\nДля выезду Бураймі ў ААЭ зараз патрабуецца адказваць на анкету бяспекі і чакаць зацвярджэння / дазволу. Калі вы хочаце даследаваць Бураімі, вы хочаце быць больш уважлівымі, чым звычайна, калі падарожнічаеце.


Bachelor Балгарыя - праграмы МВА Балгарыя Bachelor 2018\nBachelor Балгарыя - праграмы МВА Балгарыя Bachelor\nБакалаўраў ў Балгарыі узнагароджаны пасля завяршэння каля трох гадоў неабходных курсавых да прафесійнай спецыялізацыі. Прафесара прызначаныя для трэнерскага студэнтаў з дапамогай розных формаў навучання, паспяховай на высокі ўзровень ведаў і навыкаў, веданне сваёй мэтавай вобласці. Ступень бакалаўра з акрэдытаваных ВНУ ў Сафіі, Пловдиве і Благоевград будуць прызнаныя ў іншых гарадах па ўсім свеце, як Парыж, Нью-Ёрку ці Рыме. Балгарскія універсітэты добра дасведчаныя аб імкліва глабалізуецца прыродзе нашага свету і заахвочвання студэнтам развіваць высокі ўзровень міжкультурнай дасведчанасці і міжнароднай дыпламатыі.\nБакалаўр студэнтаў у Балгарыі могуць вывучаць шэраг прадметаў, такіх як Інфармацыйныя Бізнес-Сістэмы або Hospitality Management і выбраць годную прафесійную кар'еру ў Балгарыі або ў іншых месцах выкарыстанне ноў-хаў, яны атрымалі ў школе.У кожнай з асноўных абласцей даследаванні, часта існуюць іншыя раёны засяроджвання, што студэнты могуць выбраць для павелічэння іх глыбокія веды ў вызначанай кваліфікацыі.\nКалі вы зацікаўлены ў атрыманні дадатковай інфармацыі аб тым, як можна паступіць у бакалаўрыят ў адной з рэкамендаваных школ у Балгарыі, проста націсніце кнопку ніжэй, каб прачытаць больш. Вы можаце запытаць інфармацыю аб канкрэтнай праграме бакалаўра, каб быць адпраўленыя непасрэдна да Вас ад школы запоўніўшы невялікую вэб-форму.\nУсе (26) Bachelor's Degrees (26)\nБакалаўр ў зялёных энергетыкі\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне October 2018 Балгарыя Pernik\nПраграма бакалаўра ў галіне зялёных энергетыкі з'яўляецца праграмнай інжынерыі з экалагічнай накіраванасці, арыентаваных на рашэнне прыярытэтных абласцей энергетыкі - энергаэфектыўнасці і альтэрнатыўных крыніц энергіі з паніжанымі выкідамі для так званага ўстойлівага развіцця. [+]\nПраграма бакалаўра ў галіне зялёных энергетыкі з'яўляецца інжынірынгавай праграмай з экалагічнай скіраванасцю, арыентаванай на вырашэнні прыярытэтных абласцей энергетыкі - энергаэфектыўнасць і альтэрнатыўныя крыніцы энергіі з паніжанымі выкідамі для так званага ўстойлівага развіцця. Навучанне факусуюць на даследаванні, праектаванні і эксплуатацыі энергаэфектыўных і экалагічна чыстых сістэм і абсталявання.... [-]\nКанкрэтная мэта праграмы заключаецца ў прадастаўленні студэнтаў ведаў, навыкі, звычкі, погляды і каштоўнасці, якія маюць дачыненне да сучасных хутка развіваюцца кампутарных сістэмах і праграмным тэхналогіях. Для забеспячэння большай мабільнасці выпускнікоў бакалаўрыяту, акцэнт робіцца на спалучэнні класічных ведаў і практычных навыкаў. [+]\n1) спецыялізаваных навучальных AIMS\nКанкрэтная мэта праграмы заключаецца ў прадастаўленні студэнтаў ведаў, навыкі, звычкі, погляды і каштоўнасці, якія маюць дачыненне да сучасных хутка развіваюцца кампутарных сістэмах і праграмным тэхналогіях. Для забеспячэння большай мабільнасці выпускнікоў бакалаўрыяту, акцэнт робіцца на спалучэнні класічных ведаў і практычных навыкаў. Такім чынам падрыхтаваныя выпускнікі гатовыя задаволіць шырокія патрэбы практыкаў і будуць больш прыстасаванымі да рынкавых умоў.... [-]\nГрамадзянскае будаўніцтва з'яўляецца адным з самых папулярных і прызнаных спецыяльнасцяў у развітых краінах з рынкавай эканомікай. Яна забяспечвае прафесіяналаў для ўсіх будаўнічых і адміністрацыйных суб'ектаў - праектаванне, будаўніцтва, кансультацыйныя і экспертныя паслугі кансультавання, муніцыпальныя і дзяржаўныя органы. [+]\nГрамадзянскае будаўніцтва з'яўляецца адным з самых папулярных і прызнаных спецыяльнасцяў у развітых краінах з рынкавай эканомікай. Гэта забяспечвае прафесіяналам ўсіх будаўнічых і адміністрацыйных суб'ектаў - праектаванне, будаўніцтва, кансультацыйныя і экспертныя кансультацыйныя, муніцыпальныя і дзяржаўныя органы.\nЁн рыхтуе спецыялістаў на розных узроўнях у рамках інвестыцыйнага працэсу, працуючы ў адпаведнасці з еўрапейскімі экалагічнымі стандартамі ў дынамічнай, глабальнай бізнес-асяроддзі з павышэннем канкурэнтаздольнасці. Гэтая галіна машынабудавання, такім чынам, тычыцца прадастаўлення многіх базавых паслуг, неабходных для развіцця грамадства. Яе паспяховая практыка патрабуе эфектыўнага прымянення матэматыкі, фізікі і эканомікі.... [-]\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне 3 гадоў October 2018 Балгарыя Папярэджваць\nабавязковыя Стажыроўкі [-]\nВа ўніверсітэце Дзённае навучанне 3 - 4 гадоў October 2018 Балгарыя Папярэджваць\nбакалаўр міжнароднага камерцыйнага права\nВа ўніверсітэце або анлайн Дзённае навучанне Вочна-завочна October 2018 Балгарыя Сафія\nБакалаўр праграмы міжнароднага прадпрымальніцкага права з'яўляецца міждысцыплінарнай, з мэтай падрыхтоўкі для падрыхтоўкі фінансавых спецыялістаў з веданнем ў камерцыйным праве. Юрыдычная падрыхтоўка неабходная, каб лепш выконваць абавязкі ў шэрагу пазіцый, асабліва на ўзроўні кіраўніцтва. [+]\nБакалаўр праграмы міжнароднага прадпрымальніцкага права з'яўляецца міждысцыплінарнай, з мэтай падрыхтоўкі для падрыхтоўкі фінансавых спецыялістаў з веданнем ў камерцыйным праве. Юрыдычная падрыхтоўка неабходная, каб лепш выконваць абавязкі ў шэрагу пазіцый, асабліва на ўзроўні кіраўніцтва.\nУ працэсе навучання студэнтаў будуць вывучаць розныя дысцыпліны ў галіне эканомікі - дзяржаўныя фінансы, фінансавы менеджмент і фінансавы кантроль, інвестыцыі, тэорыя страхавання, розныя юрыдычныя дзялення бізнесу, такія як біржавы права, банкаўскае права, падатковае права. карысць на практыцы.... [-]\nбакалаўр бізнес-інфармацыйных сістэм і камунікацый\nБакалаўр інфармацыйных сістэм і камунікацый праграмы Бізнес найлепшае спалучэнне ведаў ад двух найбольш прывабных раёнаў; эканамічныя і ІТ-сектар. Гэта веданне дасць магчымасць студэнтам выдатных прафесіяналаў, якія будуць знаёмыя з рознымі эканамічнымі раёнамі, і хто зможа паспяхова аб'яднацца з добрымі прапановамі для праграмных рашэнняў у гэтай галіне. [+]\nБакалаўр інфармацыйных сістэм і камунікацый праграмы Бізнес найлепшае спалучэнне ведаў ад двух найбольш прывабных раёнаў; эканамічныя і ІТ-сектар. Гэта веданне дасць магчымасць студэнтам выдатных прафесіяналаў, якія будуць знаёмыя з рознымі эканамічнымі раёнамі, і хто зможа паспяхова аб'яднацца з добрымі прапановамі для праграмных рашэнняў у гэтай галіне.\nАсноўнай тэмай гэтай праграмы дасць цвёрдае веданне інфармацыйных сістэм, як частка арганізацыйнага кіравання і эфектыўнага выкарыстання інфармацыйных і камунікацыйных тэхналогій для дасягнення канкурэнтнага перавагі ў бізнэсе. ... [-]\nБакалаўр міжнародных эканамічных адносін\nСпецыяльнасці Міжнародныя эканамічныя адносіны рыхтуе студэнтаў да працы ў дынамічнай і мультыкультурным свеце міжнароднага бізнесу. Веды па гэтай спецыяльнасці дае студэнтам магчымасць самастойна прымаць рашэнні ў рэальных выпадках -Мировых і мець упэўненасць у тым, што яны ў стане пабудаваць паспяховы бізнэс у міжнароднай асяроддзі. [+]\nСпецыяльнасці Міжнародныя эканамічныя адносіны рыхтуе студэнтаў да працы ў дынамічнай і мультыкультурным свеце міжнароднага бізнесу. Веды па гэтай спецыяльнасці дае студэнтам магчымасць самастойна прымаць рашэнні ў рэальных выпадках -Мировых і мець упэўненасць у тым, што яны ў стане пабудаваць паспяховы бізнэс у міжнароднай асяроддзі.\nВыпускнікі гэтай спецыяльнасці:... [-]\nхаласцяк яго аналіз і бізнес-стратэгія\nБакалаўр IT аналізу і бізнес-стратэгіі праграмы з'яўляецца адным з найноўшых у партфелі VUZF. Гэта праграма будучага, калі веданне ІТ-сектар будзе абсалютна неабходна для дасягнення поспеху ў любой прафесіі. Прафесійны поспех падрыхтаваны на аснове навучання па плане сумяшчаючы з такімі дысцыплінамі, як фінансы, кіраванне бізнесам і інфармацыйнымі тэхналогіямі. [+]\nБакалаўр IT аналізу і бізнес-стратэгіі праграмы з'яўляецца адным з найноўшых у партфелі VUZF. Гэта праграма будучага, калі веданне ІТ-сектар будзе абсалютна неабходна для дасягнення поспеху ў любой прафесіі. Прафесійны поспех падрыхтаваны на аснове навучання па плане сумяшчаючы з такімі дысцыплінамі, як фінансы, кіраванне бізнесам і інфармацыйнымі тэхналогіямі.\nНавучанне гэтай праграмы рыхтуе студэнтаў да: Стратэгічнае кіраванне з дапамогай сучасных ІТ-рашэнняў; Ўсемагутнасць ў дынамічным свеце сучаснага бізнэсу; Паспяховыя і надзейныя адносіны з кліентамі; Эфектыўнае кіраванне бізнесам у адпаведнасці з найноўшымі тэорыямі і стандартаў практыкі. Кар'ера Спецыялісты, якія спалучаюць навыкі і кампетэнцыі ў галіне эканомікі і інфармацыйных тэхналогій; Менеджэры каманды ў шырокім дыяпазоне арганізацый - ад банкаў да ІТ-кампаній; IT Resource кансультантаў па кіраванні з ІТ-рашэнняў; Уладальнікі бізнесу. ... [-]\nБакалаўр праграмы маркетынгу навучыць вас быць добрымі маркетынгавымі аналітыкамі. Маркетынгавае даследаванне ўключае ў сябе аналіз рынку, распрацоўку прадукту, спажывецкі попыт, а таксама планаванне і ажыццяўленне шырокага спектру аперацый, уключаючы рэкламу, стымуляванне продажу, размеркаванне, цэнаўтварэнне і маркетынгавыя даследаванні. Павышэнне міжнароднай канкурэнцыі прывяла да вітальнай патрэбы маркетынгу вопыту ва ўсіх сферах дзейнасці, у тым ліку некамерцыйных арганізацый, такія як дабрачынныя і мастацтва. Асноўнымі тэмамі з'яўляюцца даследаванні рынку, распрацоўка прадукту, спажывецкага паводзінаў, маркетынгавай стратэгіі, рэклама, інфармацыйныя сістэмы, бухгалтарскі ўлік і г.д. [+]\nБакалаўр праграмы маркетынгу навучыць вас быць добрымі маркетынгавымі аналітыкамі.\nМаркетынгавае даследаванне ўключае ў сябе аналіз рынку, распрацоўку прадукту, спажывецкі попыт, а таксама планаванне і ажыццяўленне шырокага спектру аперацый, уключаючы рэкламу, стымуляванне продажу, размеркаванне, цэнаўтварэнне і маркетынгавыя даследаванні. Павышэнне міжнароднай канкурэнцыі прывяла да вітальнай патрэбы маркетынгу вопыту ва ўсіх сферах дзейнасці, у тым ліку некамерцыйных арганізацый, такія як дабрачынныя і мастацтва. Асноўнымі тэмамі з'яўляюцца даследаванні рынку, распрацоўка прадукту, спажывецкага паводзінаў, маркетынгавай стратэгіі, рэклама, інфармацыйныя сістэмы, бухгалтарскі ўлік і г.д.... [-]\nLink to and share "Bachelor Балгарыя - праграмы МВА Балгарыя Bachelor 2018"


Розніца паміж версіямі "Размовы:Вялікія князі кіеўскія" — Вікіпедыя\nРозніца паміж версіямі "Размовы:Вялікія князі кіеўскія"\nРазмовы:Вялікія князі кіеўскія (правіць)\nВерсія ад 17:31, 11 жніўня 2010\n709 байтаў дададзена , 10 гадоў таму\nВерсія ад 15:19, 11 жніўня 2010 (правіць)\nВерсія ад 17:31, 11 жніўня 2010 (правіць) (адкат)\nЦікава, чаму, калі Даніла Галіцкі быў в.кн.кіеўскім - то чаму ён спраўляў паход на Кіеў у 1256 годзе? І ўвогуле - скуль звесткі што ён хоць некалі быў в.кн.кіеўскім пасля 1239 г.? І скуль звесткі што ён спыніў дзяржаць Кіеў у 1252 г.? І хто дзяржаў пасля? Нешта не сходзіцца. І таксама - а дзе Аляксандр Неўскі, які ў сваім артыкуле паказаны як в.кн.кіеўскі ад 1249 да 1252 г. (а па 1252 годзе - што ж?). [[Удзельнік:Rasool|Rasool]] 11:18, 11 жніўня 2010 (UTC)\n: Ужо адказаў у [[Размовы:Аляксандр Неўскі]], калі Даніла стаў каралём, Кіеў увайшоў у склад Рускага каралеўства са сталіцаю, верагодна, у Холме. Пасля Данілы Кіеў часова дэ факта, часова дэ юрэ трымамі яго сыны і ўнукі -- рускія каралі. --[[Удзельнік:Maksim L.|Максім Л.]] 12:19, 11 жніўня 2010 (UTC)\n:: ''калі Даніла стаў каралём, Кіеў увайшоў у склад Рускага каралеўства'' Ды няўжо?... А як на гэта паглянуў страшны і грозны Аляксандр Неўскі? Дзе межы "Рускага каралеўства" і дзе сведчанні, што Даніла дзяржаў Кіеў пасля 1252 году, а не кідаўся ў адчайных выпадах падпарадкаваць хаця б Вазвягль і Бакоту, якія ляжалі '''паміж''' ягонымі дзяржавамі і Кіевам? [[Удзельнік:Rasool|Rasool]] 14:31, 11 жніўня 2010 (UTC)\nУзята з "https://be.wikipedia.org/wiki/Адмысловае:MobileDiff/517752"


Вывучаем, даследуем, творым гісторыю разам…\n18 лістапада 2021 года ў ДУА “Дараганаўскі вучэбна-педагагічны комплекс дзіцячы сад – сярэдняя школа” сумесна з аддзелам педагагічных інавацый у анлайн-фармаце адбылася рэспубліканская панарама вопыту педагагічных работнікаў устаноў агульнай сярэдняй адукацыі, якія ўдзельнічаюць у рэалізацыі інавацыйнага праекта «Укараненне этнакультурных тэхналогій для пашырэння і ўзбагачэння адукацыйнага асяроддзя ўстановы адукацыі», па тэме «Вывучаем, даследуем, творым гісторыю разам…».\nУ мерапрыемстве прынялі ўдзел 70 педагагічных работнікаў з 52 устаноў адукацыі рэспублікі.\nАдкрыла работу вебінара Пашковіч Т.Ф., намеснік начальніка цэнтра развіваючых педагагічных тэхналогій дзяржаўнай установы адукацыі “Акадэмія паслядыпломнай адукацыі”, навуковы кансультант праекта. Таццяна Фадзееўна падкрэсліла, што, завяршаючы рэалізацыю інавацыйнага праекта, неабходна памятаць пра працяг пачатай дзейнасці, пра канкрэтныя прадукты інавацыйнай дзейнасці для педагагічнай супольнасці.\nПра адукацыйную прастору школы расказала Пінчук Ж.У., дырэктар ДУА “Дараганаўскі вучэбна-педагагічны комплекс дзіцячы сад – сярэдняя школа”.\nПад час свайго выступлення Станчыц С.В., намеснік дырэктара, акцэнтавала ўвагу на інавацыйнай дзейнасці як рэсурсе развіцця і абнаўленні адукацыйнага працэсу.\nУ сваю чаргу педагогі школы прадэманстравалі ўласны вопыт па рэалізацыі інавацыйнага праекта:\n– Фарміраванне нацыянальнай свядомасці выхаванцаў дзіцячага сада ў ходзе стварэння лэпбука пра культурныя каштоўнасці мінулага і сапраўднага малой радзімы (Падзера Марына Мікалаеўна);\n– Вывучэнне спадчыны роднага краю праз рэалізацыю этнакультурных міні-праектаў на ўроках беларускай літаратуры для развіцця пазнавальнай актыўнасці вучняў (Міранавіч А.У.);\n– Асаблівасці рэалізацыі практык узаемадзеяння ўдзельнікаў інавацыйнага праекта як механізма дасягнення вынікаў этнаадукацыі праз вывучэнне і засваенне школьнікамі традыцыйнай нацыянальнай культуры і ўсведамленне пераемнасці традыцый (Шархун В.А.);\n– Фарміраванне і развіццё даследчых кампетэнцый студэнтаў па прадмеце “Гісторыя Беларусі” і ў пазакласнай дзейнасці за кошт выкарыстання матэрыялаў школьнага музея (Гоцін М.Я.);\n– Рэалізацыя этнакультурнага зместу вучэбных заняткаў праз выкарыстанне інтэрнэт-сэрвісаў для фарміравання метапрадметных кампетэнцый навучэнцаў (Бізунок А.М.);\n– Этнакультурныя квэсты, медыя-падарожжы і віртуальныя туры як інтэрактыўны складнік школьнага музея для развіцця этна-даследчых кампетэнцый навучэнцаў (Аўдзейчык В.І.).\nПадводзячы вынікі панарамы вопыту, удзельнікі выказалі словы падзякі арганізатарам мерапрыемства, адзначылі высокі ўзровень прафесіяналізму педагогаў і пажадалі перспектыў развіцця і невычэрпнай творчасці.\nЛусцянкова Дзіна Уладзіміраўна, метадыст аддзела педагагічных інавацый установы адукацыі “Магілёўскі дзяржаўны абласны інстытут развіцця адукацыі”. Кантактная інформацыя: тэл.: (0222) 40-03-71; email: innov@mogileviro.by.


Марлон Брандо — Вікіпэдыя\nМарлон Брандо ў 1948\n3 красавіка 1924\nАмаха, Нэбраска, ЗША\n1 ліпеня 2004\nМарлон Брандо (па-ангельску: Marlon Brando; 3 красавіка 1924, Амаха, Нэбраска — 1 ліпеня 2004, Лос-Анджэлес) — выбітны амэрыканскі актор тэатра і кіно. Двойчы ляўрэат прэміі «Оскар», на якую намінаваўся ў агульнай складанасьці восем разоў.\nМарлон Брандо нарадзіўся 3 красавіка 1924 года ў горадзе Амаха (ЗША, штат Нэбраска). Вучыўся ў ваеннай акадэміі ў Мінэсоце, а затым у Нью-Ёрку ў тэатральнай клясе Школы сацыяльных дасьледаваньняў і Акторскай студыі.\nПеракананы прыхільнік сыстэмы (мэтаду) Станіслаўскага, Брандо сваімі першымі жа кінапрацамі істотна падняў плянку акторскага майстэрства ў амэрыканскім кінамастацтве і паслужыў эталёнам для такіх актораў наступнага пакаленьня, як Амар Шарыф, Ўорэн Біцьці і Робэрт дэ Ніра. Аднак ён адмовіўся распрацоўваць амплюа бунтара і кожнай новай роляй імкнуўся адкрыць новыя грані свайго таленту.\nМарлон Брандо дэбютаваў на сцэне ў 1944 годзе ў драме «Я памятаю мама». Гэтая роля адразу была заўважаная крытыкамі і актор быў прызнаны шматспадзеўным. Затым была ўдалая роля, але ў няўдалай пастаноўцы. І нарэшце ў 1947 годзе Марлон Брандо атрымаў сусьветнае прызнаньне дзякуючы культавай ролі Стэнлі Кавальскі у п'есе Тэнэсі Ўільямса «Трамвай „Жаданьне“». Фільм «Трамвай „Жаданьне» быў зьняты пазьней, у 1951 годзе.\nЗьняўшыся ўсяго толькі ў пяці фільмах, Брандо стаў да сярэдзіны пяцідзесятых сапраўдным сэкс-сымбалем дзесяцігоддзя. Мільёны маладых людзей ва ўсім сьвеце пераймалі яму, капіявалі яго стыль паводзін. Галоўны герой фільма «Дзікун» у выкананьні Брандо аказаў уплыў на станаўленьне руху байкераў і паслужыў правобразам шматлікіх герояў-бунтароў, гэтак папулярных у эпоху рок-н-рола, у прыватнасьці экранных пэрсанажаў у выкананьні Элвіса Прэслі і Джэймса Дына.\nШасцідзесятыя гады сталі для Брандо (як і для большасьці кіназорак 1950-х) паласой няўдач і расчараваньняў, хоць ён і спрабаваў сябе ў рэжысуры. Новым трыўмфам абгарнулася для яго роля Віта Карлеонэ ў фільме «Хросны айцец» (1972). За яе ён быў узнагароджаны другім «Оскарам», аднак ад атрыманьня ўзнагароды адмовіўся, матываваўшы свой учынак пратэстам супраць палітыкі дыскрымінацыі індзейцаў у амэрыканскім грамадзтве. Сярод іншых буйных посьпехаў Брандо ў гэты пэрыяд — нашумелыя фільмы «Апошняе танга ў Парыжы» (1972), «Апакаліпсыс сёньня» (1979), «Супэрмэн» (1978).\nУ 1980 годзе Брандо абвясьціў аб сваім сыхо


Хатняя старонка > У Санкт-Пецярбургу пачаліся Дні Мінска\nПравядзенне Дзён Мінска за мяжой можна назваць традыцыйным. З 2013 года яны праходзілі ў Маскве, Рызе, Мілане, Санкт-Пецярбургу, Бялградзе і Омску. Геаграфія даволі шырокая. Сталіца Беларусі адкрыта для супрацоўніцтва і актыўна прасоўвае на знешні рынак свае культурныя і эканамічныя інтарэсы.\nШто датычыцца цяперашніх Дзён, то, як паведаміў Уладзімір Навумовіч, старшыня камітэта эканомікі Мінгарвыканкама, сёння прадугледжана сустрэча з губернатарам Санкт-Пецярбурга Георгіем Палтаўчанкам. У ходзе гэтай сустрэчы плануецца падпісаць план мерапрыемстваў — своеасаблівую «дарожную карту» па гандлёва-эканамічным, навукова-тэхнічным і культурным супрацоўніцтве паміж Мінскам і Санкт-Пецярбургам на 2018—2020 гады. Акрамя таго, кіраўнікамі раёнаў Мінска запланаваны сустрэчы з піцерскімі калегамі. Будзе падпісана пагадненне паміж адміністрацыяй Фрунзенскага раёна Мінска і Курортным раёнам Санкт-Пецярбурга.\n12 адкрываецца пройдзе Форум дзелавога супрацоўніцтва, у рамках якога правядуць пленарнае пасяджэнне, дзе будзе прадстаўлены гандлёва-эканамічны і інвестыцыйны патэнцыял Мінска. Тут жа адбудзецца работа секцый «Гасцінныя Санкт-Пецярбург і Мінск» і «Разумныя гарады. Інфраструктура буйных гарадоў». У форуме возьмуць удзел вядучыя прадпрыемствы беларускай сталіцы.\nЗапланаваны паказ калекцыі беларускай моды — вырабаў з лёну, арганізаваны канцэрнам «Беллегпрам». Да 16 верасня будзе адкрыта выстаўка-продаж беларускіх тавараў, узяць удзел у якой рыхтуюцца больш за 40 мінскіх прадпрыемстваў. Не забытыя, безумоўна, культурная і спартыўныя праграмы.\nАдзін з самых значных праектаў у сяброўстве двух гарадоў — узвядзенне квартала Санкт-Пецярбурга ў Мінску. Па словах Юрыя Качарго, першага намесніка старшыні камітэта будаўніцтва і інвестыцый Мінгарвыканкама, цяпер ідзе актыўная падрыхтоўка да ажыццяўлення гэтай задумы. Месца размяшчэння будучага квартала — мяжа вуліц Сямашкі і былой вёскі Пятроўшчына. Пляцоўка для будоўлі ўжо расчышчана за кошт бюджэту Мінска. Тут вырастуць дзевяць жылых дамоў — каля 960 кватэр. Гэта будуць восем рознапавярховых дамоў-ветразяў, сярод якіх узвысіцца аднасекцыйны дом-маяк. Дапоўняць комплекс пешаходная зона з лесвічкамі-пандусамі, дэкаратыўны басейн, невялікія кафэ і крамкі. Усё гэта задумана ў стылі гранітнай набярэжнай Санкт-Пецярбурга.\nТрэба адзначыць, што ў «паўночнай Пальміры» ў рамках узаемаабмену рыхтуецца будаўніцтва аналагічнага квартала Мінска.\nЗагаловак у газеце: Дамы-ветразі і гранітная набярэжная\n http://twitter.com/share?url=http://zviazda.by/be/news/20180911/1536684429-u-sankt-pecyarburgu-pachalisya-dni-minska&text=У Санкт-Пецярбургу пачаліся Дні Мінска\n http://www.facebook.com/sharer.php?u=http://zviazda.by/be/news/20180911/1536684429-u-sankt-pecyarburgu-pachalisya-dni-minska&t=У Санкт-Пецярбургу пачаліся Дні Мінска&src=sp


Роля Віленскага універсітэта у фарміраваньні беларускай нацыянальнай культуры\nСпампаваць 129.25 Kb.\nПамер 129.25 Kb.\nРоля Віленскага універсітэта у фарміраваньні беларускай нацыянальнай культуры.\nВіленскі універсітэт лічыўся адным з лепшых універаў Еўропы. Ён быў заснаваны ў 1579г. езуітамі. Кожную восень сюды з’яжджаліся цікаўная шляхецкая і не толькі шляхецкая моладзь. Працавалі ва універы дасведчаныя, еўрапейскія прафесары.\nВіленскі універсітэт не быў ізаляваным ад жыцці краіны, хутчэй наадварот, ён заўсёды знаходзіўся у самым эпіцэнтры падзей і адыгрываў даволі значную ролю. Асабліва ўзрасло яго значэньне ў пачатку 19 стагоддзя, калі ён стаў вучэбным і адміністрацыйным цэнтрам Віленская навучальнай акругі, якая ахоплівала ўсю Беларусь, Літву і частку Украіны.\nПачатак 19 ст. – вельмі напружаны час, з-за захопа зямель РП трыма манархічнымі рэжымамі: Аўстрыяй, Прусіяй і Расеяй. Па ўсёй тэр. былой РП шырыўся грамадскі рух за яе аднаўленьне. На Беларусі рух быў актыўна падтрыманы мясцовай шляхтай, якая рашуча пратэставала супраць далучэння беларускіх зямель да Р. імперыі. Адным з асяродкаў барацьбы супраць палітыкі царызму якраз і быў Віленскі універсітэт, дзе былі сканцэнтраваны ўсе інтэлектуальныя сілы Беларусі.\nУвосень 1817г. Тамаш Зан з-пад Маладзечна і Адам Міцкевіч з Наваградка (яны ўжо паспрабавалі свае свае моцы на літаратурнай ніве) надумалі заснаваць тайнае студэнцкае таварыства, каб аб’яднаць найбольш блізкіх сяброў па вучобе, зацікаўленых літаратурай, філасофіяй і іншымі навукамі. Мэтай гэтага згуртаваньня была ўзаемадапамога ў паглыбленні адукацыі, у творчым удасканаленні, грамадская праца для дабра зняволенай Радзімы (Айчыны). Свае ўяўленьні пра характар таварыства і прынцыпы яго дзейнасці, сябры выклалі ў статуце таварыства, напісаным трохі ў жартавлівай форме. Фідаць, тут не абышлося без уплыву вядомага віленскага Таварыства шубраўцаў (гулякаў), з якім быў звязаны Тамаш Зан і якія ў сваім сатырычным часопісе “Wiadomosci Brukowe” (“Вулічныя навіны”) смела крытыкавалі адмоўныя бакі жыцця больш за ўсё мясцовай арытакратыі, паноў-прыгоннікаў, высмейвалі шляхецкае невуцтва. Статут новага таварыства юнакі далі прачытаць свайму трохі старэйшаму сябру ўкраінцу Юзафу Яжоўскаму, які дапрацаваў статут, надаў яму больш сур’ёзнасці. Без асаблівага вагання згадзіўся ён і з прапановай узначаліць арганізацыю.\n1 кастрычніка 1817 г. адбылося першае пасяджэнне студэнцкага згуртаваньня. На ім сабралося 6 маладых хлапцоў, якія і ўтварылі Таварыства. Старшынём абралі Юзафа Яжоўскага, намеснікам старшыні і адначасова касірам (кашталянам) – Эразма Палюшынскага, сакратаром – Тамаша Зана. Членамі згуртавання сталі Адам Міцкевіч, Ануфры Петрашкевіч і Бруна Сухецкі. Назвалі студэнты сваю арганізацыю – Таварыства філаматаў (гр. Philomathes – аматары ведаў). Нават назва была невыпадковай. Таварыства такога ж накірунку ўжо існавала ва універсітэце гадоў 10 назад. Актыўны ўдзел у ім прымаў любімы студэнтамі прафесар, гісторык і грамадскі дзеяч Іяхім Лялевель. І называлася яно Навуковае, а потым – Філаматычнае таварыства – па аналогіі з вядомым у гісторыі Філаматычным таварыствам, што дзейнічала ў Францыі напярэдадні і ў час Вялікай французскай рэвалюцыі.\nНа сваім першым пасяджэнні сябры створанай арганізацыі перш за ўсё абмеркавалі пытанне пра Таварыства. Яны пагадзіліся прымаць у арганізацыю толькі надзейных і правераных сяброў па вучобе. Студэнты задумалі таварыства як змацаваную асабістым сяброўствам сям’ю аднадумцаў, якую стваралі, паводле выказваньня Юзафа Яжоўскага, “не на хвілю, не дзеля мімалётнай забавы, а на ўсё жыццё”. Нават у статуце падкрэслівалася, што філаматы, якая б ні напаткала іх пасля доля, куды б яна іх не закінула, застаюцца сябрамі Таварыства назаўсёды, што, як паказала гісторыя, спраўдзілася.\nПры ўступленні ў Таварыства малады чалавек павінен быў адказаць пісьмова на цэлы шэраг пытанняў і падаць падрабязную аўтабіяграфію. Абавязковай пры гэтым была рэкамендацыя аднаго з сябраў згуртавання. Новы удзельнік таварыства даваў клятву, што будзе выконваць усе абавязкі, ускладзеныя на яго статутам. Каб не памыліцца ў падборы новых сяброў філаматы пастанавілі ўвесці пераходную прыступку да ўступлення ў іх сям’ю: навічкі залічваліся на колькі месяцаў у члены-карэспандэнты, якія хоць і мелі права прымаць чынны ўдзел у навуковых пасяджэннях Таварыыства нароўні з усімі філаматамі, але не маглі пакуль што выбірацца на адміністрацыйныя пасады. У выніку такіх умоў Таварыства расло не хутка. Затое збіраліся тут сапраўды неардынарныя маладыя людзі. Адразу ж пасля стварэння былі прыняты Францішак Малеўскі, Зыгмунт Навіцкі і некалькі чалавек ячшэ. У 1818г. у таварыства быў залічаны Ян Чачот. Сярод сябраў Таварыства можна назваць таких вядомых людзей як: Ігнат Дамейка, Ян Сабалеўскі, Міхал Рукевіч. Усе яны да канца сваіх дзён заставаліся сябрамі Таварыства філаматаў, акрамя трох, якія ў 1821 з розных прычынаў былі выключаны з філаматаў – Бруна Сухецкі, Эразм Палюшынскі і Зыгмунт Навіцкі.\nМэты першага статута Таварыства былі пашыраны ў 1818 годзе. Цяпер Таварыства павінна было садзейнічаць “па меры магчымасці ўсеагульнай асвеце”. Праз асвету філаматы намераваліся рыхтаваць грамадства да змагання за вызваленне Бацькаўшчыны ад царскага самаўладства, пра што ў статуце, вядома ж не гаварылася.\nШырокую асвету ў краіне яны, натуральна, пачалі з сябе. Згодна са статутам, “кожны з чынных членаў на працягу чатырох тыдняў мусіў падрыхтаваць адну працу – арыгінальную ці пераклад, вершам ці прозай, сур’ёзную, навуковую уі вясёлую, прызначаную для пагулянак”. Пагулянкам, розным урачыстасцям філаматы надавалі немалое значэнне для ўмацавання Таварыства, для пашырэння сваіх ідэй. Яны наладжвалі за горадам маёўкі, розныя святкаванні. Вельмі шумна адзначалі дні нараджэння. Да гэтых урачыстасцяў рыхтаваліся грунтоўна, складалі цэлыя сцэнарыі, часцей за ўсё вершаваныя. Тут асабліва праяўляў сваё майстэрства Ян Чачот, які часам пісаў такія сцэнарыі на беларускай мове, яны ведьмі прыхільна сустракаліся філаматамі. На вершы ў гэтых сцэнарыях складаў музыку Тамаш Зан. Рытуальнай, напрыклад стала песня на беларускія словы Яна Чачота “Што мы вашэці скажам...”. Спявалі і польскамоўныя песні. Напрыклад: “Хай радасць з вачэй нашых блісне...” Адама Міцкевіча, “Што старыя за вар’яты!” Яна Чачота і іншыя. Адзін раз на тыдзень філаматы збіраліся на так званыя “навуковыя пасяджэнні” дзе чыталі свае навуковыя даледванні, паэтычныя творы. Потым ішлі дыскусіі, спрэчкі, у час якіх кожны мог выказаць сваю думку. Закнчваліся спрэчкі галасаваннем, якім ухвалялі ці адхілялі прачытаную навуковую працу альбо масацкі твор.\nРазмах навуковай і творчай працы філаматаў агромісты, пачынаючы ад паэзіі, класічных старажытных твораў, праз палітычныя даследванні і даследванні рэлігійныя, да матэматыцы і эканоміцы. Таксама абмяркоўваліся многія паэтычныя творы Адама Міцкевіча, Яна Чачота, Тамаша Зана, Ануфрыя Петрашкевіча і іншых паэтаў-філаматаў. Гэта была вельмі карысная справа таму што...\nАб’ём навуковай працы вымагаў адпаведных арганізацыйных формаў. І філаматы знаходзяць гэтыя формы. У 1818 годзе яны падзяляюцца на два аддзелы: аддзел літаратуры і вызваленых навук і аддзел фізікі, матэматыкі і медыцыны. Першы аддзел узначаліў Адам Міцкевіч, другт – Ануфры Петрашкевіч. Кожны аддзел збіраўся на свае “навуковыя пасяджэнні” роўна праз два тыдні і яшчэ адзін раз на месяц – на арганізацыйныя сходы. Праз кожныя два месяцы абодва аддзелы збіраліся на агульнае пасяджэнне. Былі яшчэ “вялікія” пасяджэнні, якія склікаліся адзін раз на год і на якіх выбіралася кіраўніцтва аддзелаў і агульны “ўрад”.\nФіламаты добра разумелі, што каб лічыцца адукаванымі людзьмі, кожны з іх павінен быў ведаць некалькі замежных моваў. Таму ў дадатак да таго, што вывучалася ва універсітэце, яны арганізуюць яшчэ і спецыяльныя курсы для вывучэння англійскай і нямецкай моваў, імкнуцца дасканала імі валодаць. Апрача таго, многія філаматы добра ведалі французскую мову, не кажучы ўжо пра латынь, якую вывучалі ў школе.\nАсаблівае значэнне надавалася вывучэнню роднага краю. Для сістэматычнага і шырокага збору разнастайных звестак пра родны край па ініцыятыве Францішка Малеўскага быў створаны Статыстычны камітэт, у які ўвайшлі некалькі філаматаў. На аснове прапаноў членаў гэтага камітэта яго страшыня Францішак Малеўскі разам з Міхалам Рукевічам склалі спецыяльную інструкцыю для збірання “статыстычных” звестак з тэрыторыі ўсяго былога ВКЛ – называлася яна “Геаграфічнае апісанне, ці Інструкцыя ў збіранні звестак для вывучэння парафіі”(польск. Parafia Parochia – тэрыторыя, якая знаходзіцца пад чыім-небудзь кіраўніцтвам). Яе, як паведамляў потым сенатар Мікалай Навасільцаў вялікаму князю Канстанціну, філамат Ян Чачот і член Таварыства філарэтаў (гр. Philaretos – аматар дабрачыннасці – члены тайнага студэнцкага таварыства Віленскага універсітэта, якое існавала ў 1820-1823гг. і было філіялам таварыства філаматаў) Юндзіл “без оздобления цензуры напечатали секретно в ночное время в виленской базилианской типографии, подкупив там на сей конец наборщиков, поелику префект той типографии без цензур печатать не согласился… Сии таким образом напечатанные инструкции раздавались в 1821 году Чечетом и Малевским всем членам филаретского общества, выезжающих в вакационное время из Вильны”. Згодна з гэтай інструкцыяй, філаматы і філарэты па выездзе ў родныя мясціны павінны былі даць падрабязнае апісанне сваёй парафіі, асвятліўшы такія пытанні: геаграфічнае становішча, велічыня тэрыторыі, рэльеф мясцовасці, дарогі, рэкі, каналы, клімат, саслоўі насельніцтва, нацыянальны склад, веравызнанне, гаспадарка, асвета, звычаі і абрады, на якой мове размаўляюць розныя слаі насельніцтва, якія спраўляюць святы, якія забароны, як апранаюцца, якое ў іх жыллё, грамадскія звычаі, сямейныя ўзаемаадносіны. Нажаль, гэтыя сабраныя зветкі не захаваліся. Пры гэтым філаматы не спыняліся выключна зборы звестак, яны імкнуліся практычна дапамагчы пашырэнню адукацыі народа. Яны нават самі пачыналі ствараць школы, асаблі вызначыўся ў гэтай працы Францішак Малеўскі, які арганізаваў школу для сялян у Шчорсах на Наваградчыне. Маладыя людзі браліся нават за стварэнне падручнікаў для школ, наогул для народнай адукацыі, распачынаюць працу над галіновымі энцыклапедыямі. Яны размяркоўваюць напрамкі паміж сабой. Такім чынам атрымалася 4 накірунка: Энцыклапедыі прыродазнаўчых навук, матэматыцы, правазнаўства, філасофіі. Праўда, такія няпростыя задумы філаматы не паспелі ажыццявіць. Для пашырэння сваіх ідэй філаматы сур’ёзна думаюць пра стварэнне ўласнага перыядычнага выдання, на першым часе штогодніка, дзе яны марылі змяшчаць свае навуковыя працы. Непасрэдна да арганізацыі выдання яны прыступілі ў 1821 годзе. Прыдумалі ўжо назву “Геба”.Але і тут ажыццявіць задуманае не ўдалося. Прызначаныя для “Гебы” творы паэты-філаматы аддалі ў віленскую перыёдыку.\nПаставіўшы перад сабой вялікія задачы асветы народа, яны імкнуцца супрацоўнічаць з іншымі апазіцыйнымі ўладам арганізацыямі. Дзеля гэтага звязваюцца з шубраўцамі, масонамі, з віленскім згуртаваннем польскага Патрыятычнага таварыства, але нікому не дазваляюць умешвацца ў свае справы. Як сведчаць факты, філаматы завязвалі кантакты з дзекабрысцкімі арганізацыяім, вялі перагаворы наконт гэтага з іх прадстаўніком Аляксандрам Бястужавым у час яго прыезду ў Вільню.\nДзеля пашырэння дзейнасці і ідэяў, па ініцыятыве Адама Міцкевіча ў 1819 годзе было створана першае адгалінаванне Таварыства філаматаў – Саюз сябраў, у які за год уступілі 30 студэнтаў В.У. Адам Міцкевіч напісаў для яго статут. Было яшчэ некалькі спробаў заснаваць іншыя прадстаўнічыя арганізацыі. На аснове літ. Гуртка – Навуковае таварыства; Саюз маладых адвакатаў; Саюз айчынных натуралістаў; згуртаванне “масістаў” – працаўнікоў канцылярыі для ўпарадкавання спадчыны Радзівілаў – пад назвай “Рэчпаспалітая”; Саюз літоўскай моладзі. Але моладзь з невялікай ахвотай ішла ў палітыку, не заўсёды імкнулася “сушыць мазгі” рознымі навукамі.\nДзеля таго каб прывабіць моладзь, трэба было знайсьці нешта больш цікавае. Тут праявіў свае арганізатарскія здольнасці і кемлівасць вясёлы і таварыскі Зан. Ён намерыўся арганізаваць згуртаванне, мэтай якога хаця б напачатку было толькі адно маральнае ўдасканаленне, не абцяжаранае навуковымі задачамі. Задуманую арганізацыю Тамаш Зан назваў – Таварыства прамяністых. Сэнс “прамяністасьці” ён растлумачваў так: кожны добразычлівы, высокай маралі чалавек выпраменьвае святло і тым самым дабатворна ўздзейнічае на іншых. Інакш кажучы, гэта было згуртаванне тых, хто імкнецца быць высокамаральнымі, духоўна багатымі людзьмі. Адно з правіл згутавання, напрыклад, даводзіла, што вялікім крокам на шляху да маральнага ўдасканалення маладога чалавека з’яўляецца “прыхільнасьць да айчыннай зямлі”. А наступнае правіла канкрэтызавала гэта: “Прыхільнасьць да айчыннай зямлі ў тым, каб жадаць дабра суайчыннікам кожнага стану і ўсяму народу наогул, захоўваць карысныя звычаі сваіх бацькоў, любіць прыродную мову і вывучаць яе, помніць славу і подзвігі продкаў і ў меру сілы і стану памнажаць іх”. Пасады ў гэтым таварыстве вельмі нагадвалі, па сваіх назвах, пасады, якія існавалі ў ВКЛ, акрамя пасады старшыні, які называўся “архіпрамяністым”, так напрыклад, былі “вялікі маршалк”, “надворныя радцы”, “камергеры”.\nВясёлы і жартаўлівы характар згуртавання спрыяў хуткаму росту. У маёўках і сходах прымала ўдзел каля 150 чалавек. Гэтая колькасьць павялічвалася б, але нават існуючая масавасць напалохала універсітэцкія ўлады. Баючыся трапіць у няміласць да расійскіх улад, рэктар Сымон Малеўскі загадвае распусціць Таварыства.\nФіламаты, падначаліўшыся рэктарскаму загаду, усё ж вырашаюць узнавіць гэтае даволі прадстаўнічае згуртаванне, зрабіўшы яго тайным і памяняўшы назву. Такім чынам адкрытае Таварыства прамяністых пераўтварылася пасля роспуску ў тайнае Таварыства Філарэтаў (прыхільнікаў маральнай чысьціні).Узначаліў жа яго “архіпрамяністы” Тамаш Зан. Таварыства філарэтаў было падзелена на чатыры асноўныя аддзелы, якія адпавядалі факультэтам універсітэта: першы – матэматычна-фізычны, які ў сваю чаргу падзяляўся на тры саюзы – Зялёны, Ружовы, Малінавы, другі – юрыдычны (белы і ліловы саюзы), трэці – літаратурны (блакітны), чацьвёрты – медыцынскі (Сіні). Кожны аддзел і яго саюз выбіралі сваіх кіраўнікоў.\nНайбольшую актыўнасьць праявілі аддзелы юрыдычны, якім кіраваў брат Адама Міцкевіча Аляксандр, і літаратурны на чале з Янам Чачотам.\nТаварыства філаматаў імкнулася арганізоўваць філарэцкія філіі на ўсёй тэрыторыі былога ВКЛ. Атрымалася гэта ў Наваградку, Коўне, Шчучыне, але тут галоўнай цяжкасьцю была канспірацыя. Даволі дзейсны філіал быў адкрыты ў Беластоку і ў Свіслачы.\nТакая актыўная дзейнасьць філаматаў і філарэаў не магла быць не заўважана універсітэцкімі ўладамі. Дачуўся пра яе куратар Віленскай навучальнай акругі князь Адам Чартарыйскі, які настойліва наказваў не дапускаць іх дзейнасьці ва універсітэце. Аднак рэктар Малеўскі не змог ліквідаваць тайныя згуртаванні студэнтаў, сярод якіх быў і яго сын Францішак Малеўскі. Толькі вясной 1822 года, калі ў Вільню меўся прыехаць цар, Прафесар Юзаф Твардоўскі параіў распусціць таварыства. Таварыства было распушчана, архіў – спалены. Але дзякуючы Тамашу Зану, са снежня 1822 года Таварыства працягвала сваю працу.\nНевядома, у якім кірунку пайшла б далей дзейнасць філаматаў і філарэтаў, як бы шырока яна разгарнулася, калі б не тыя чорныя хмары, якія пачалі сцягвацца над іх галовамі, і не той выпадак, што стаў фатальным у гісторыі віленскіх згуртаванняў моладзі.\n3 траўня 1823 года ў гадавіну ліберальнай Канстытуцыі 1791 года вучань пятага класа Віленскай гімназіі Міхаіл Плятэр напісаў крэйдай на дошцы : “Няхай жыве Канстытуцыя 3 мая!”, другі вучань дадаў: “О, які мілы для ўсіх успамін! Але няма каму пра гэта ўспомніць”. Пра гэта было дакладзена вялікаму князю Канстанціну ў Варшаву. І пачалося следства, пад час якога следчыя напалі на след філарэтаў. Быў арэштаваны Ян Янкоўскі. Спалохаўшыся пакарання, ён распавёў пра Таварыства і ўдаў усіх яго членаў. Пачаліся масавыя арышты. Сенатар піша рапарт вялікаму князю Канстанціну: “Из совокупных показаний был составлен список всем Филаретам, у сего под буквою А. прилагаемый и содержащий всего 166 лиц. По сделанным от меня тогда распоряжениям собраны были в Вильну 85 человек, из числа коих каждый содержался в монастырях в особой кельи, под строгим военным караулом, а председатель общества содержится в тюремном замке. Прочие же отысканные под конец настоящего следствия, допрашивались в комиссии без содержания в аресте, с обязанием токмо каждого подпискою, что до решения дела никуда не отлучится из города и о том, о чем будет допрашиватся и что отвечал на вопросы, никому объяснять не будет. Затем местопребывание некоторых членов и по сие время не открыто, мимо старания полиции и бывших с разными властями переписок… По отобрании же вопросов ото всех, имеющихся налицо, членов общества оказалось, что из числа оговорённых действительно принадлежали к обществу 108 человек, предлагалось к принятию, но не поступило в оное или вовсе не принадлежало 27 человек, да не отыскано к следствию 31 человек…” З “именного” спіса апублікаванага ў кнізе Фёдара Вяржбоўскага, відаць, што гэта былі вельмі маладыя людзі, пераважна 17-25 гадоў. І ў асноўным беларуская моладзь. Так, са 135 чалавек, з Беларусі было 113, з Каралеўства Польскага – 6, з Украіны, пераважна з Валыні – 16. Затрыманым спачувала ўся Вільня, якая была ў шоку, калі дачулася пра арышт моладзі. Філаматам Ануфрыем Петрашкевічам, які неукім чынам пазбегнуў арышту, дапамагаў сваім сябрам, арганізаваў збор сродкаў для зняволеных. Дапамога Вільні дазволіла арыштантам падкупіць варту, і яны маглі цяпер хаця б збірацца разам са сваіх адзіночных келляў. Магчымасьць збірацца разам вельмі дапамагла філарэтам апраўдацца на следстве, бо яны загадзя дамаўляліся, што там гаварыць і як сябе паводзіць. Тамаш Зан, якога трымалі асобна, але з якім усёж такі ўдалося наладзіць сувязь, наказаў сябрам ускладаць усю віну за арганізацыю на яго – ён хацеў гэтым выгарадзіць іх альбо хоць бы змякчыць долю сваім сябрам-філаматам. Чакалася, што пад канец 1823 года следчая камісія закончыць сваё разбіральніцтва і маладых людзей выпусцяць з кляштарных муроў, але тут арыштавалі Францішка Малеўскага. Перакананы ў тым, што ўлады выкрылі і Таварыства філарэтаў, і таварыства філаматаў, ён міжволі прагаворваецца на следстве пра існаванне апошняга. Атрымаўшы такія “каштоўныя” звесткі, следчая камісія працягвае справу.\nЗакончылася следства ў красавіку. Знаяволеныя былі выпушчаны на парукі блізкіх і знаёмых. У турме пакінулі толькі трох найбольш “небяспечных злачынцаў”: Тамаша Зана, Яна Чачота, Адама Сузіна, а таксама здрадніка Яна Янкоўскага, якога проста ніхто не захацеў узяць на парукі.\nВядома, што шмат аб чым следства не даведалася, так напрыклад, яно не ведала, што таварыства філаматаў, распушчанае быццам бы вясной 1822года, да сёй пару існавала і дзейнічала, не ўдалося таксама камісіі натрапіць на след філамацкага архіва.\nЗгодна з прысудам, які быў падпісаны царом Аляксандрам І, дзесяць філарэтаў назаўсёды высылаліся з роднай ім “Літвы” ў “аддаленыя губерні” Расеі (Тамаш Зан, Ян Чачот, Адам Міцкевіч, Францішак Малеўскі і інш.). Самае жорсткае пакаранне прысудзілі Тамашу Зану, Яну Чачоту і Адаму Сузіну, якіх выслалі на Урал, дзе яны павінны былі да таго ж адседзець свой тэрмін у крэпасці. 80 філаматаў і філарэтаў былі адпушчаны пад нагляд паліцыі. Не абмінуў суд і выкладчыкаў універсітэта. Ён абавязаў пакінуць універсітэт і Вільню найбольш “неблагонадёжных” прафесараў, якія быццам бы садзейнічалі студэнцкім згуртаванням.\nАсуджаныя на выгнанне філаматы і філарэты яшчэ некалькі месяцаў заставаліся ў Вільні: ім далі магчымасьць як след падрыхтавацца да выезду, развітацца з роднымі і блізкімі, з роднай зямлёй. Гэта тычылася ўсіх за выключэннем Тамаша Зана, Яна Чачота, Адама Сузіна, якіх да апошняга трымалі ў турме.\nВысылаючы філаматаў і філарэтаў з акругі Віленскага універсітэта ў Расію, царскія ўлады хацелі дасягнуць некалькіх мэтаў:\nВядома ж пакаранне маладых людзей за вальнадумства\nзнішчэнне ў самым зародку беларускага нацыянальнага руху як часткі агульнапольскага (агульнарэчпаспалітага) руху\nрабаванне “мазгоў”, інтэлектуальнага патэнцыялу Беларусі.\n“Д’ябальскі план! – зазначыў польскі даследчык Адам Крэхавецкі. – Патушыць святло ў самай лепшай навучальнай установе, вынішчыць у ёй нацыянальны дух, а тых, што былі выхаваны ў гэтым духу і што маглі пашыраць яго далей, вывезці далёка па-за межы краю і прымусіць, каб сваю працу і інтэлектуальныя сілы яны аддалі на карысць іх айчыны – расейскай дзяржавы”.\nПасля разгрому Таварыства філаматаў і філарэтаў, іх удзельнікі ніколі больш не здольныя былі сабрацца разам.\nНа жаль, яны засталіся выключанымі з кантэксту нашай літаратурнай гісторыі. Многія іх творы амаль не вядомыя беларускаму чытачу, не знойдзеш іх ні ў нашых хрэстаматыях, ні ў анталогіях беларускай ліатаратуры. У сваіх выказваннях яны адзначалі самабытнасць беларускай мовы, яе ілагучнасьць, паказвалі, што яна нічым не ўступае любой іншай еўёрапейскай мове, а ў нечым нават і пераўзыходзіць па прыгажосці. Польская даследчыца Зоф’я Кавын-Кужова ў артыкуле “Мова філаматаў і філарэтаў” (“Prace jezykoznawcze” №36, 1963) кажа, што мова іх твораў – гэта рэшіянальная мова “літоўскай шляхты”, той “пераходны дыялект”, які фактычна быў тагачаснай беларускай літаратурнай мовай і які яны хацелі яшчэ болей “збеларусіць”.\n“Філаматы і філарэты” Кастусь Цвірка , “Беларускі кнігазбор”, Мінск 1998г. (стар. 7 - 22)\n“Слоўнік іншамоўных слоў” А.М. Булыка, ІІ том, “Беларуская энцыклапедыя”, Мінск 1999г.\nlibrary -> Аб правядзенні выставы


Маладафронтаўцы плянавалі ўручаць прэміі ляўрэатам 14 лютага ў гатэлі «Crown Plaza». Пасьля таго як гэтая інфармацыя зьявілася на сайтах недзяржаўных выданьняў, адміністрацыя гатэлю адмовіла сябрам «Маладога фронту». Ім патлумачылі, што кіраўніцтва гатэлю загадала здаць залю іншай арганізацыі, якой нельга адмовіць.\nЗьміцер Дашкевіч паведаміў «Свабодзе», што маладафронтаўцы пакуль не забралі грошы, якія яны заплацілі за арэнду залі і, хутчэй за ўсё, будуць зьвяртацца ў суд на дзеяньні адміністрацыі гатэлю.\nЗьміцер Дашкевіч паведаміў, што ўручэньне прэмій адбудзецца ў любым выпадку, калі нават давядзецца рабіць гэта на вуліцы. Маладафронтаўцы не выключаюць, што 14 лютага правядуць традыцыйнае вулічнае шэсьце-віншаваньне.\nУ гатэлі «Crown Plaza» сытуацыю не камэнтуюць.


§ 4 Стылістычныя сродкі фанетыкі\nПрактыкаванне 18. Гульня “Хто лепш”\n* Практыкаванне 20.\n* Практыкаванне 21.\nСярод багатых стылістычных рэсурсаў беларускай мовы ёсць i гукавыя сродкі, найперш інтанацыя i гyкaпіc. Інтанацыя — гэта рытміка-меладычны лад сказа. Без інтанацыі вуснага маўлення не бывае. Так, сказ Сёння мы ідзём у тэатр можна вымавщь з роўнай інтанацыяй паведамлення, можна — з інтанацыяй запытання (пры гэтым павышэнне тону магчыма на кожным з самастойных слоў, што пэўным чынам паўплывае на змест адказу), можна — з інтанацыяй радасці, захаплення. Часам сказы, якія складаюцца з «ветлівых», «прыемных» слоў, могуць суправаджацца насмешлівай інтанацыяй, i тады галоўны сэнс заключаны менавіта ў ёй (паспрабуйце вымавщь такім чынам: Які маладзец! Ну i разумнік! Вось прыгожа!). I наадварот, самыя звычайныя словы, вымаўленыя з патрэбнай інтанацыяй, могуць закрануць душу, акрыліць, усхваляваць.\nІнтанацыя складаецца з наступных элементаў (гукавых сродкаў): 1) мелодыка – павышэнне ці паніжэнне тону голасу; 2) рытм – чаргаванне націскных i ненаціскных складоў, а таксама паўз; 3) тэмп маўлення (хуткі, павольны); 4) інтэнсіўнасць (сіла) гучання; 5) тэмбр (афарбоўка) голасу.\nАсноўны элемент інтанацыі — мелодыка, якая адлюстроўвае pyxi тону маўлення на працягу гучання сказа.\nІстотнай з'яўляецца таксама пастаноўка лагічнага націску, які выдзяляе шляхам узмацнення голасу найбольш важнае па сэнсу слова ў сказе. Лагічны націск можа падаць на любое слова, мяняючы ў сказе сэнсавыя адценні): Васіль паехаў у вёску (а не Змітрок). Васіль паехаў у вёску (а не пайшоў). Васіль паехаў у вёску (а не ў горад).\nІнтанацыя роднай мовы засвойваецца з маленства, i чалавек карыстаецца ёй, нават не ўсведамляючы асаблівасцей яе пабудовы. Аднак пры выкарыстанні аратарскіх форм маўлення (артысту на сцэне, лектару ў аўдыторыі, настаўніку ў класе) неабходна лагічна i эмацыянальна мадэліраваць тэкст, а значыць, асэнсавана карыстацца інтанацыяй.\nВялікія інтанацыйныя магчымасці закладзены ў мастацкiм i публіцыстычным маўленні. Літаратурны тэкст сапраўднага мастака слова вызначаецца бязмежнымі глыбінямі інтанацыйнага афармлення сказаў, часта дапускае неадназначныя інтэрпрэтацыі пры вусным прачытанні. Для публіцыстычных тэкстаў найбольш характэрная інтанацыя закліку, узнёсласці, урачыстасці, якая стварае павышаную эмацыянальна-экспрэсіўную афарбоўку паведамлення. На інтанацыйнай аснове грунтуецца пастаноўка знакаў прыпынку.\nГукапіс – гэта аднатыпныя гукавыя паўторы ў мастацкім маўленні (у першую чаргу ў паэтычным), якія ўзмацняюць яго мілагучнасць i сэнсавую выразнасць. Caмi па сабе гукі значэння не маюць, яны не здольны выразіць нi думак, нi эмоцый, але ў ix тояцца вытокі сэнсу слова. Паўтор аднародных гукаў дапамагае вылучыць пэўныя словы, звярнуць на ix асаблівую ўвагу, лепш успрыняць сэнс верша. Асабліва пашыраны гyкaпic у паэзіі, бо паэтычныя творы разлічаны найперш на вуснае прачытанне i слыхавое ўспрыманне. Падбipaючы словы з аднолькавымі ці падобнымі гукамі, можна перадаць гучанне з'яў прыроды, стварыць музычную танальнасць твораў.\nТак, пры дапамозе шыпячых гукаў можна перадаць шум дажджу, шоргат шын па асфальце або касы па траве, гудзенне жука; пры дапамозе свісцячых iмiтyeццa свіст ветру, птушак; плаўныя санорныя гукі [л], [л'] ствараюць уражанне лёгкасці, бязважкасці, запаволенасці.\nУ залежнасці ад характару гукаў, якія паўтараюцца ў тэксце, адрозніваюць два асноўныя тыпы гукавых паўтораў: алітэрацыя – паўтарэнне аднолькавых або падобных зычных i асанананс – паўтарэнне аднолькавых або падобных галосных. Для спасціжэння мастацкай каштоўнасці твора вельмі важна навучыцца пранікаць у асаблівасці гукапicy, а гэта значыць, чытаць трэба ўдумліва, павольна, каб пачуць поўную сэнсу музыку гукаў.\nАлітэрацыя губных гукаў [б], [п], зацвярдзелага [р]\nУ бубны дахаў\nГрыміць па ім,\nМ. Багдановіч “Завіруха”\nАлітэрацыя на гукі [р], [д], [т]\nДабравольная санітарка –\nАсананс гукаў [а], [э]\n– Я цябе\nЗ тваёй цяцерай\nЗапрашаю на вячэру.\nІ ні сябра,\nАсананс гука [у], алітэрацыя гукаў [б], [г], [р]\nЗабушуе, бухне ў боры\nЗ гулам, грукатам пярун.\nПрактыкаванне 15. (вусна) Прачытайце. Адкажыце, з дапамогай якіх гукаў паэту ўдаецца перадаць посвіст касы.\nЗ горада лекаў ты шмат навязеш,\nСын твой, як бачыш, устане!\nСільнай рукой накіруе лямеш,\nСвісне касой на світанні. (Я.Купала)\n* Спішыце, зрабіце партытуру выразнага чытання.\nПрактыкаванне 16. Прачытайце наступныя радкі. Якія ўражанні яны ў вас выклікалі? Чаму?\nШуміць ізноўку на шашы,\nШуміць, шуміць, шуміць машына.\nНідзе навокал ні душы,\nАдно гамоняць шыны. (Р.Барадулін)\n* Зрабіць транскрыпцыю 4 радкоў (вусна).\nПрактыкаванне 17. З дапамогай якіх гукаў ствараецца алітэрацыя, якія асацыяцыі яна выклікае?\nХвошча, хвошча дождж.\nВоўк схаваўся ў хвошч.\nСам пад хвашчом,\nА хвост пад дажджом. (В.Вітка)\nТачу, тачу, абточваю,\nКанцы з канцамі сточваю.\nКалі што не даточана,\nА можа ператочана, –\nІ не пераплочвайце. (В.Вітка)\nПаспрабуце пры дапамозе інтанацыі надаць фразам Куды едзеш? і Дзе ўзяў? розныя эмацыянальныя адценні (цікаўнасці, пагрозы, дакору, трывогі, здзіўлення, неўразумення, страху, замілавання). Апішыце сітуацыі, у якіх могуць ужывацца розныя тыпы інтанацыйнага афармлення.\nПрактыкаванне 19. (пісьмова) Перакладзіце на беларускую мову. Пракаменціруйце сэнс выказвання.\nЯ сделался настоящим мастером-педагогом только тогда, когда научился говорить «иди сюда» с пятнадцатью – двадцатью оттенками, когда научился давать двадцать нюансов в постановке … голоса. И тогда я не боялся, что кто-то ко мне не подойдёт или не почувствует того, что нужно. А.Макаренко.\n* Практыкаванне 20. Вызначце сэнсава-інтанацыйную ролю асанансу на і, ы ў першай страфе верша Я.Купалы “Дзве сястры”.\nНа тутэйшай зямлі\nДзве сястрыцы жылі,\nЯк забытыя ў лесе каліны.\nНе было для сястрыц, –\nЯны вялі і сохлі націнай.\n* Практыкаванне 21. Падумайце, на чым грунтуецца мастацкая вобразнасць у наступных вершаваных радках.\nАдшліфана ў вяках,\nГучыць то востра,\nІ быццам брытва – асака,\nІ слова мяккае – атава.\n?! Ці пераканаліся вы ў тым, што неабходна чытаць удумліва, павольна, каб пачуць поўную сэнсу музыку гукаў?\nBEL U4EB -> § Нормы беларускага літаратурнага вымаўлення


Літва пратэстуе супраць расійскіх святкаванняў вызвалення Вільні і Коўна Чырвонай арміяй - Беларуская Служба - polskieradio.pl\nЛітва пратэстуе супраць расійскіх святкаванняў вызвалення Вільні і Коўна Чырвонай арміяй\nЛітоўскае МЗС перадало амбасадзе Расіі ў Вільні ноту ў гэтай справе.\nВежа з літоўскім сцягам на Замкавай гары ў Вільні.jackmac34/pixabay.com/CC0\nУ Маскве ў сувязі з 75-годдзем вызвалення расійскіх і ўсходнееўрапейскіх гарадоў з гітлераўскай акупацыі запланаваныя паказы феерверкаў і артылерыйскія сальвы гонару.\nЗ красавіка гэтага году да траўня будучага запланаваныя агулам 17 такіх падзей. У бліжэйшую суботу такія ўрачыстасці запланаваныя з нагоды вызвалення Вільні, а 1 жніўня – Коўна.\nЛітоўскае МЗС востра раскрытыкавала такія захады расіян. У ноце міністэрства напісана, што гэта цынічны крок і правакацыя, асабліва ў абліччы набліжэння гадавіны падпісання Пакта Рыбентроп-Молатаў, які прычыніўся да выбуху Другой сусветнай вайны і акупацыі Літвы – зазначае МЗС.\nВедамства піша, што нягледзячы на тое, што перамога над нацызмам была для Літвы вельмі важная, то завяршэнне вайны не прынесла краіне свабоды. «Распачалася новая акупацыя, якая працягвалася амаль паўстагоддзя», – напісана.\nПадобную заяву ўчора апублікавала эстонскае міністэрства замежных спраў. У МЗС Эстоніі ў гэтай справе быў выкліканы прадстаўнік расейскай амбасады ў Таліне.


Нагадаю, Палата прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу ўжо ўхваліла новы закон "Аб свабодзе сумленьня й рэлігійных арганізацыях". Цяпер ён мусіць быць разгледжаны на сэсіі Савету Рэспублікі, якая пачынаецца 2 кастрычніка. Тым часам, як паведамілі ў прэсавай службе верхняй палаты, сюды паступаюць лісты як у падтрымку, так і супраць прыняцьця гэтага закону.\nСярод іх ліст Льва Панамарова й Глеба Якуніна, кіраўнікоў агульнарасейскага руху "За правы чалавека" й "Камітэту ў абарону свабоды сумленьня". Яны сьцьвярджаюць, што закон "істотна абмяжоўвае свабоду веравызнаньня вернікаў усіх канфэсіяў - адну з асноўных чалавечых свабод, ставіць пад ганебны дзяржаўны кантроль царкоўнае жыцьцё. Шмат якія нормы гэтага законапраекта паўтараюць найгоршыя параграфы таталітарнага заканадаўства".\nНа думку Панамарова й Якуніна, "новы закон пазбаўляе рэлігійныя меншасьці, у тым ліку праваслаўных, якія не належаць да Маскоўскай патрыярхіі, паўнавартаснага царкоўнага жыцьця". Закон фактычна ўводзіць дзяржаўную царкоўную цэнзуру, дае права рэгістрацыйнаму органу без суду прыпыняць на няпэўны тэрмін дзейнасьць рэлігійных арганізацыяў. На думку аўтараў ліста, "суровыя й зьневажальныя для вернікаў абмежаваньні можна лічыць прыкметаю ўстанаўленьня ў Беларусі элемэнтаў тэакратычнай краіны й сыстэмы рэлігійнай і канфэсійнай дыскрымінацыі".\nСваё стаўленьне да закону "Аб свабодзе сумленьня й рэлігійных арганізацыях" выказала рада Беларускага ПЭН-цэнтру. У адмысловай заяве сьцьвярджаецца, што новы закон "ігнаруе гістарычную шматканфэсійнасьць Беларусі й фактычна ўводзіць цэнзуру на выданьне рэлігійнай літаратуры, а таксама дзяржаўны кантроль за распаўсюдам рэлігійнай літаратуры, выдадзенай за мяжою". Рада Беларускага ПЭН-цэнтру заяўляе, што прыняцьце закону "стане часткаю наступу на правы чалавека ў краіне".


Мая любімая казка - Папялушка - 5-ы клас - Школьныя сачыненні\nМая любімая казка - Папялушка\nСачыненне па беларускай мове для 5 класа\nТэма сачынення «Мая любімая казка»\n1. Казкі для мяне\n3. Дзе я першы раз пачула гэту казку\n4. Чаму менавіта Папялушка\nЯ лічу, што казкі для людзей - гэта як спосаб вярнуцца ў дзяцінства і паверыць у цуд. Амаль усе казкі павучальныя, яны вучаць быць добрымі і не здзяйсняць дрэнныя ўчынкі і выпраўляць іх, калі такое здарылася. Яшчэ казкі для мяне - гэта чароўны свет, у які ты можаш трапіць сам, чытаючы кнігу.\nСамая мая любімая казачная гісторыя - гэта аповяд пра Папялушку, простую і добрую дзяўчынку, якая не баялася бруднай працы і дзякуючы сваёй крыжовай феі трапіла на каралеўскі баль і сустрэла там прынца. Сардэчна заўсёды пераможа, трэба толькі ў яго верыць.\nСпачатку я ўбачыла мультфільм пра дзяўчынку, якая жыла з мачахай і двума шкоднымі зводнымі сёстрамі. Яны завальвалі яе працай, казалі гадасці і не пускалі на баль. Але трэба было ісці класціся спаць і я яго не дагледзела. Мая мама ўбачыла, як я знервавалася і сказала, што заўтра пачытае мне казку пра Папялушку. Ноччу я доўга не магла заснуць і ўсё чакала, калі настане раніца, каб пачуць гісторыю пра дзяўчынку, якая стала прынцэсай.\nЯк любая дзяўчынка, я марыла быць прынцэсай. Два гады таму я зусім па іншаму разумела гэтую гісторыю. Цяпер я ведаю, што цудаў не бывае. Цуды робім мы самі. Для таго каб стаць гімнасткай - трэба доўга трэніравацца. Для таго каб стаць навукоўцам - трэба доўга і ўпарта вучыцца. Таму Папялушка для мяне - гэта прыклад працавітасці, дабрыні, шчырасці і спагадлівасці.\nКатегорія: 5-ы клас | Додано: 05.01.2020


22 чэрвеня — Дзень усенароднай памяці ахвяраў Вялікай Айчыннай вайны — Верхнедвинск | Двинская правда | Дзвінская праўда | Районная газета\n22 чэрвеня — Дзень усенароднай памяці ахвяраў Вялікай Айчыннай вайны\n20.06.2014 Дзвiнская праўда389Комментарии on 22 чэрвеня — Дзень усенароднай памяці ахвяраў Вялікай Айчыннай вайны\n«У маёй вёсачкі дзве магілы: над Бярозаўкай і ў Хатыні…».\nУспамін Ядзвігі Міхайлаўны МАКАРАВАЙ, былой жыхаркі спаленай вёскі Ціршава.\nЯ нарадзілася ў 1925 годзе на хутары Пяскі, а ў 1937 годзе нас прымусілі перасяліцца ў вёску Ціршава. Дзяцей у сям’і было чацвёра.\nУ пачатку вайны ў нас фронту і не было: як ішлі немцы, так і пайшлі. Нас, маладых, перад гэтым учатырох адправілі забіраць жывёлу. Дагнаць групы, якія гналі статкі з іншых вёсак, ужо не змаглі. Немцы даганялі, і мы тых кароў кінулі дзесьці на Расоншчыне. Сталі прабірацца дадому. Пад Сар’яй затрымалі вартавыя, сказалі, што па рацэ нашы і немцы стаяць лоб у лоб, таму трэба ісці назад. Ледзь прыйшлі ў Зулава, як пачалася стральба. Мы проста ляглі на зямлю і ляжалі да вечара, пакуль нашы не перасталі страляць, білі адны немцы.\nКалі фронт прайшоў, мы адшукалі сваіх распрэжаных коней і пацягнуліся дадому. Вакол гарэлі вёскі. А ў Ціршаве была ўжо нямецкая ўлада. Пачалі дзяліць калгасную гаспадарку, зямлю, збіраць ураджай. У Расіцы адчыніўся касцёл, у якім дагэтуль і машыны стаялі, і жывёла. Мы хадзілі туды на ўборку да свята Прачыстай. Якраз пасля набажэнства пачуліся з вуліцы страшныя крыкі і стральба. Гэта немцы гналі на смерць мясцовых яўрэяў.\nПраз год пачалі хадзіць партызаны. У Расіцы атабарыліся немцы, была ў іх і свая камендатура. Партызаны яе разграмілі, немцы ўцяклі ў Бігосава. Партызаны пачалі дзейнічаць больш актыўна, хадзілі на чыгунку. У адказ карнікі сталі паліць вёскі.\nУ касцёле ў нядзелю ксёндз казаў, што настаў вельмі неспакойны час. Дома чутныя былі кулямётныя чэргі з боку мяжы. Гэта карнікі адпужвалі партызан для таго, каб прыйсці сюды. Нам было вельмі страшна, ноч не спалі. Хадзілі туды-сюды. Днём пачаў лётаць самалёт. Як толькі самалёт апусціцца — так пачынае вёска гарэць. Загарэліся Бандзелі, Расіца ўжо гарыць, гараць Булы. Наступіла яшчэ адна ноч, неба як быццам гарэла. З’явіліся бежанцы. Наша вёска стаяла яшчэ цэлая — дык яны прыйшлі ў нашы хаты. Распавядалі, што карнікі людзей паляць, забіваюць. Нам стала страшна, вырашылі ўцякаць. Уцячы то ўцяклі, а есці няма чаго.\nУ панядзелак пад вечар вёску сталі акружаць. Сабралася нас шэсць чалавек, запрэглі каня і ад’ехалі ў лес. А куды ісці? Ноч, бура вельмі моцная пачала ўздымацца. Мы спыніліся пад елкай. Стаім, не ведаем, што рабіць. Раніцай пачулася стральба, узляцелі крыкі, лес запоўніўся дымам. Гарэла наша вёска. Да вечара голад пагнаў хлапчукоў у разведку. Яны сказалі, што адзін дом ацалеў. На наступны дзень і таго дома ўжо не стала. Тады і я пайшла ў вёску. Там, дзе стаяў хлеў, сярод попелу і галавешак ляжалі згарэлыя людзі. Я пайшла да свайго дома, але там ужо было папялішча. Мы зноў сышлі ў лес. Былі вельмі моцныя маразы, шмат снегу.\nПрасядзелі мы ў лесе тыдзень. Хадзілі збіраць на вясковай вуліцы рассыпанае зерне. Мы яго жавалі. А потым пайшоў мой брат па бульбу, якую захоўвалі ў ямах. Там яго і забралі паліцаі. Ён раніцай пайшоў, але да вечара яго не дачакаліся. Мы зразумелі, што хутка прыйдуць за намі. Брат жа маленькі, прызнаецца, што не адзін. І хоць ён не прызнаваўся, яму ўсё роўна не паверылі. З елкі мы ўбачылі, што ідуць па нашых слядах. Калі карнікі пачалі даганяць, мы кінуліся ўрассыпную. Аднаго хлопчыка забілі, і мы спыніліся, вырашылі, што ад кулі не ўцячэш. Нас забралі і пагналі ў Латвію.\n…Паганяла мяне жыццё. Мама памерла яшчэ да вайны, тата — у 1952-м. Загінуў і сынок. Дажываю свой век адна на радзіме — у Расіцы. А Ціршава не адрадзілася да жыцця. У маёй вёсачкі дзве магілы: адна — там, над рэчкай Бярозаўкай, а другая — у Хатыні.\nЗапісала А. ЛІЦВІНАВА,\nнастаўніца Сар’янскай СШ.\nВ Верхнедвинске поздравляют ветеранов Великой Отечественной войны


БНК: рэгулярныя пастаўкі нафты праз Адэса-Броды пачнуцца ў 2011 годзе - Telegraf.by\nБНК: рэгулярныя пастаўкі нафты праз Адэса-Броды пачнуцца ў 2011 годзе\n"Беларуская нафтавая кампанія" плануе пачаць рэгулярныя пастаўкі нафты ў Беларусь з выкарыстаннем нафтаправода Адэса-Броды 2011 годзе. Дамовы на прапампоўку вуглевадароднай сыравіны для Беларусі падпісаны з "Укртранснафта" да 2013 года ўключна. "Аб'ёмы будуць узгадняцца дадаткова", - адзначыў прадстаўнік кампаніі.\nУ БНК падкрэслілі, што транспартоўка вуглевадароднай сыравіны па тэрыторыі Украіны ў Беларусь трубаправодным транспартам таннейшая, чым чыгуначным, перадае БелТА.\nУ цэлым кампанія станоўча ацэньвае вынік спробнай прапампоўкі нафты для Беларусі па нафтаправодах Адэса-Броды і «Дружба» на Мазырскі НПЗ, якая прайшла з 20 па 23 лістапада. «Пры прапампоўцы не былі закрануты інтарэсы іншых пастаўшчыкоў і спажыўцоў нафты, якія выкарыстоўваюць для транспартоўкі сыравіны нафтаправод «Дружба», — сказалі ў БНК.\nБНК: свопа не было\nУ кампаніі таксама праінфармавалі, што нафта для выпрабавальнай прапампоўкі была абраная падобная па сваёй якасці з той, якой запоўнены нафтаправод. «Па прапампоўцы іншых гатункаў на дадзены момант вядуцца перамовы», — дадалі ў нафтавай кампаніі.\nАдказны за працу з прэсай супрацоўнік БНК Андрэй Сініца заявіў, што «свопа не было». Гэта значыць БНК купіла ў міжнароднага трэйдара Glencore танкер з расійскай нафтай, загнала яго ў Адэсу і перапампавала 80 тыс. тон расійскай нафты Urals па двух нафтаправодах на Мазырскі НПЗ. «Так», — пацвердзіў прадстаўнік БНК, перадае АФН.\nЯк раней паведамляў Тэлеграф, ў марскім нафтавым тэрмінале «Паўднёвы» 20 лістапада ў аверсным рэжыме пачаўся працэс спробнай прапампоўкі нафты для Беларусі па нафтаправодзе Адэса-Броды. За дзень да гэтага ў аператыўным парадку правялі ўсе неабходныя мытныя працэдуры, у тым ліку незалежную экспертызу (зверку якасці і колькасці дастаўленага на нафтавы тэрмінал грузу) для пачатку запуску 80 тыс. тон нафты.\nНа БТ рассказали, что Лукашенко не предсказывал арест Тихановского\nДочь мэра Нью-Йорка арестовали за участи в протестах\nКитай пригрозил США ответом за вмешательство во внутренние дела по Гонконгу\nКиркоров показал свою коллекцию обуви, и теперь пользователи TikTok хотят стать пылью в его доме


«Некалькі разоў прыляцела па галаве». Як жыхара Краснага затрымалі ў Мінску і асудзілі на 15 сутак – RH.by\n«Некалькі разоў прыляцела па галаве». Як жыхара Краснага затрымалі ў Мінску і асудзілі на 15 сутак\nАляксея Вайцяховіча затрымалі 25 кастрычніка на вуліцы Арлоўскай у Мінску. Расказваем, як Аляксея затрымлівалі і судзілі за 15 хвілін на Акрэсціна.\n«Павалілі на зямлю і збівалі дубінкамі»\nАляксей не адмаўляе, што ўдзельнічаў у пратэснай акцыі 25 кастрычніка ў Мінску. У яго быў бел-чырвона-белы сцяг на плячах. Затрыманне адбылося ў дварах каля вуліцы Арлоўскай.\n— Пабачыў, што пачалі пад’язджаць аўтазакі. Пачалі высаджвацца амапаўцы. Я збочыў у двары, там убачыў аўтазак. Развярнуўся, бачу, што ў мой бок ідуць трое ў джынсах, красоўках, бронекамізэльках, касках і балаклавах.\nГэтыя людзі пабеглі за Аляксеем, дагналі і пачалі збіваць. Сілавікі ніяк не прадставіліся.\n— Яны павалілі мяне на зямлю і збівалі дубінкамі. Некалькі разоў прыляцела па галаве: адным ударам рассекла галаву, другім — выскачыла шышка на ілбе. Я закрываў твар рукамі, таму і па рукам прыляцела, па нагах таксама білі.\nКуртка Аляксея ў крыві — у яго была разбітая галава.\nДрапіны на калені, якія Аляскей атрымаў пры затрыманні, пасля 15 дзён у ізалятары.\nНа рукі Аляксею апранулі сцяжкі. Сілавікі пацягнулі затрыманага ў бус, таму ўжо знаходзіліся людзі. Па словах Аляксея, там ляжалі чацвёра мужчын, яго кінулі на падлогу ў бусік да іх. Кагосьці з затрыманых пазначылі фарбай. Аляксей успамінае, што праз гэта сілавікі сварыліся. Адзін з іх сказаў, чаму ў бусе пачало пахнуць ацэтонам — потым усё ж высветлілі, што гэта была фарба.\nДалей Аляксея размясцілі ў невялічкую камеру ў аўтазаку.\n— Гэтая камера можа на двух чалавек. Нас закінулі туды ўчацвярых. Далей нас прывезлі ў Цэнтральны РАУС.\nМеддапамогу не аказвалі, здымалі на камеру, а потым паказалі па дзяржТБ\nУ Цэнтральным РАУС затрыманых ставілі да сцяны тварам. Аляксей кажа, што ў аддзяленні было шмат збітых людзей.\n— У шмат людзей ішла кроў. Аднаму чалавеку павыбівалі дубінкай пярэднія зубы.\nУ РАУС Аляксею стала блага, ёсць страчваў прытомнасць, але медыцынскай дапамогі не аказалі. Там жа ў яго знялі адбіткі пальцаў і знялі на відэа. Па словах Аляксея, на камеру здымала жанчына без формы, якая не прадставілася. Потым частка гэтага відэа з’явіцца на дзяржаўным тэлебачанні. Аляксей кажа, што дазволу на гэта не даваў.\nЗатым Аляксея адвялі ў кабінет, дзе міліцыянеры апісвалі рэчы, якія былі ў затрыманых. На Вайцяховіча склалі два пратаколы — па 23.34 (удзел у несанкцыянаваным масавым мерапрыемстве) і 23.4 (непадпарадкаванне супрацоўніку) КаАП.\n— Калі ў пратаколе па 23.34 было ўсё правільна, то ў 23.4 былі цікавосткі. У ім напісалі, што мяне затрымліваў адзін міліцыянер, а іх жа было трое. У пратаколе яшчэ была зноска, што імя гэтага міліцыянера змененае для яго бяспекі. То бок, прыдумалі і імя міліцыянера, і яго самога.\nНоччу 26 кастрычніка Аляксея перавезлі ў ЦІП на Акрэсціна. У ізалятары і адбыўся суд праз відэасувязь. Вайцяховіча асудзілі за 15 хвілін на 15 сутак. 27 кастрычніка перавезлі ў ізалятар часовага ўтрымання ў Жодзіне.\nЦяпер Аляксей падаў заяву ў Следчы камітэт па факту збіцця сілавікамі пры затрыманні 25 кастрычніка.\nАляксея Вайцяховіча судзяць па артыкуле 23.34 не ўпершыню. Яшчэ вясной яго асудзілі за сустрэчу з Сяргеем Ціханоўскім, якая адбылася ў красавіку ў Маладзечне. Тады блогер Ціханоўскі рабіў стрым з Брадвея. У мае Аляксей адсядзеў 3,5 дні, яго адпусцілі таму, што ў затрыманага была вялікая тэмпература. 8 жніўня яго затрымалі, калі Аляксей працаваў назіральнікам у Красным, — даседжваць суткі.\nПапярэдні артыкулВыратавальнікі Маладзечна ладзяць акцыю «Не прапальвай сваё жыццё»\nНаступны артыкулУ маладзечанскую міліцыю гараджане прынеслі згубленыя мабільнікі


Культура - Партытура ТЭАРТа\nМінск — не правінцыя\n— “ТЭАРТ” сёлета ладзіцца ўжо ў сёмы раз. Ці можна казаць пра тое, што ў праекта сфармавалася свая аўдыторыя?\n— Яго ўплыў цяжка адлюстраваць у канкрэтных паказчыках, але я веру, што прывезеныя намі спектаклі сталіся для прафесійнай супольнасці важным досведам. І тут я не вылучаю людзей тэатра ў асобную кагорту, бо сёння ўсё узаемазвязана: фатаграфія ўплывае на тэатр, кіно на фатаграфію, тэатр бярэ ад кіно і фатаграфіі… Таму ў тым, што ў апошнія гады ў Мінску ўзрасла колькасць культурных ініцыятыў, напэўна, ёсць заслуга і нашага форума. Убачанае на ім, магчыма, натхніла кагосьці на ўласны праект.\n— А што наконт гледача? Ці адчуваеце вы яго зацікаўленасць?\n— Так. Наш фестываль паказвае, што Мінск — не правінцыя, дзе ў разраджаным асяродку гледачу застаецца толькі сядзець ля тэлевізара. А тут ёсць размаітая культурная прапанова: куды схадзіць, што паглядзець, каб потым абмяняцца з сябрамі ўражаннямі ад убачанага. Таму карыстайцеся гэтым! Акурат уцягнутасць гледача ў культурнае жыццё і вызначае мегаполісы. Наша звышзадача — палепшыць аўру Мінска. Пакуль мы адчуваем толькі пачатак магчымых зменаў, але ёсць прыклады, якія абнадзейваюць: той жа Авіньёнскі фестываль, якому ўжо больш за 70 гадоў і які даўно стаў брэндавым для свайго горада.\n“ТЭАРТ” — гэта не шоу\n— Наколькі цяжка займець у праграме форума пастаноўкі такіх рэжысёраў як Кшыштаф Варлікоўскі, Томас Астэрмайер, Крысціян Люпа, Рамэа Кастэлучы?\n— Рэпутацыю фарміруе досвед, які складаецца з папярэдніх праектаў. Сёння нас ужо ведаюць у міжнародных тэатральных колах. Але пачынаць было сапраўды цяжка. У 2010 годзе перш, чым атрымаць магчымасць ладзіць “ТЭАРТ”, мне прапанавалі стаць дырэктарам фестывалю “Лістапад”. Я ўжо мела досвед правядзення тэатральнага форуму “Панарама”, тыдняў класікі з “Белгазпрамбанкам”, таму пагадзілася. Так усё і закруцілася — новая каманда, новы цэнтр, новая форма дзяржаўна-прыватнага супрацоўніцтва.\nЗараз праграма фестывалю фарміруецца за два гады. І калі мы запрашаем кагосьці, тэатры ужо выказваюць нам удзячнасць. Людзі часам могуць і не ведаць, дзе знаходзіцца Мінск, але імёны, якія вы назвалі, у нашай афішы мяняюць іх стаўленне да невядомай кропкі на карце. Звычайна расклад такіх рэжысёраў распісаны на дзесяцігоддзі, і калі яны едуць сюды, гэта значыць, што тут адбываецца штосьці цікавае.\n— Як складаецца бюджэт? У адным з інтэрв’ю вы сказалі, што 95% — гэта сродкі спонсараў.\n— Так, партнёраў і спонсараў. Звычайна, 65% з тых 95% — удзел “Белгазпрамбанка” і нашага генеральнага партнёра “Газпрам трансгаз Беларусь”. 5 — 10% — дзяржаўная падтрымка Міністэрства культуры. Другі год запар нам таксама ідзе насустрач горад, які дапамагае з рязмяшчэннем рэкламы ў Мінску. Што да астатніх 30% — гэта ўдзел замежных культурных інстытуцый. Самі тэатры могуць узяць на сябе пэўную частку выдаткаў ці звярнуцца да адпаведных арганізацый па дапамогу. Да прыкладу, прыезд расійскіх спектакляў на “ТЭАРТ” часта аплочвае Міністэрства культуры Расійскай Федэрацыі, якое гэтаксама з’яўляецца нашым партнёрам.\n— Ці патрабуюць ад вас спонсары аддачы? Ці гучаць з боку галоўных бізнес-партнёраў пытанні у плане акупляльнасці, заробку?\n— Пакуль падобных патрабаванняў не чулі. Зразумела, што ад продажу білетаў ідуць пэўныя грошы, але гэта не тыя сродкі, на якія можна разлічваць. “ТЭАРТ ” — гэта не шоу, не забаўляльны праект, у яго іншыя мэты і задачы. Гэта не канцэрт Стаса Міхайлава, на які збягуцца ўсе жанчыны Мінска. Мэта нашага форума — садзейнічаць развіццю культурнага ландшафту, самасвядомасці, прафесійнаму сталенню, і я спадзяюся, што бачанне гэтай місіі падзяляецца нашымі партнёрамі.\nПадкрэслю, што рашэнне аб фінансаванні фестывалю прымаецца акцыянерамі “Белгазпрамбанка” і “Газпрам трансгаз Беларусь”, а не адным чалавекам. Але, вядома, без Віктара Бабарыкі, які захапляецца тэатрам і наогул мастацтвам ды падзяляе нашы каштоўнасці, ажыццяўленне многіх праектаў аказалася б пад пытаннем.\nТэхнічныя райдары дасягаюць 20 старонак\n— Калі вярнуцца да фарміравання праграмы і выбару спектакляў, ці існуе пэўная планка, якую вы не можаце узяць? Спектакль, які не можаце запрасіць?\n— Вядома. Першы з фільтраў тут — радыкальнасць. Ёсць спектаклі настолькі жорсткія, што мусіць яшчэ прайсці некалькі дзясяткаў гадоў, пакуль наша тэатральнае асяроддзе здолее іх прыняць. Ды нават я некаторыя з іх не магу глядзець.\nПа-другое, тэхнічны складнік. Ёсць настолькі складаныя тэхнічныя пастаноўкі, што каб іх прывезці, трэба мець бюджэт форумаў у Авіньёне ці Эдэнбургу. Сёння кожны мастак хоча выкарыстоўваць тэхнічныя эфекты, бо прагрэс ёсць прагрэс ва ўсім, у тым ліку, у тэхніцы. Адпаведна, райдары могуць дасягаць 20 старонак — і ты павінен разумець, ці здолееш у выніку адаптаваць рэжысёрскую задуму да нашай сцэны. У Беларусі ж пляцовак з адпаведным святлом і гукам проста няма. У 2013 годзе мы прывозілі пастаноўку “(А)палонія” Кшыштафа Варлікоўскага ў Мінск. Чатыры дні збіралі сцэну ў легкаатлетычным манежы, потым столькі ж яе разбіралі. Калі мы абмежаваны ў чалавечых рэсурсах, калі паралельна трэба рыхтаваць сцэну для выступлення кампаніі Вікторыі Цьеры-Чаплін, унучкі Чапліна, тройчы падумаеш над тым, ці патрэбны падобнага кшталту праект.\n— Які спектакль быў самым дарагім за час правядзення “ТЭАРТу”?\n— З “(А)палоніяй” пакуль ніхто не зраўняўся. Але гэта пастаноўка — адна з мноства неверагодных. Спектаклі ў тым жа Авіньёне ладзяцца ў кар’ерах, пустынных будынках, на востраве… На якасць відовішча і фестывалю працуюць усе, уключна з пажарнымі і паліцыяй. Сучасны тэатр сёння можа захопліваць фартэцыі і вялікія плошчы — і наадварот хавацца ў невялікіх галерэях і музейчыках.\n— Нягледзячы на ўсе цяжкасці, вы сёлета вязеце ў Мінск спектакль “Электратэатра Станіслаўскі”?\n— Аднак тэхнічна больш складаным з’яўляецца “Іванаў” Тэатра нацый. Для яго ўвасаблення неабходна пляцоўка з паўнавартаснай партытурай святла і гуку, пэўнай глыбінёй залы. Харэаграфічная пастаноўка “Фрэска. Карціна на сцяне” Балета Прэльжакаж з Францыі таксама мае шмат тэхнічных патрабаванняў. Здавалася б, харэаграфія, але і яна вырашана ў адпаведным кантэксце. Цэнтр вымушаны везці сёе-тое з Экс-ан-Правансу, бо ў нашай краіне няма патрэбнага светлавога абсталявання. Рэквізіт, транспарт, лагістыка, мытня — абмеркаванне і выкананне ўсіх гэтых пунктаў і этапаў ператвараецца ў складаны працэс.\nШто маем і куды ідзем\n— Правядзенне падобнага вялікага арт-менеджарскага праекту заўжды выяўляе не толькі здольнасці арганізатараў, але таксама перавагі і недахопы нашага асяродку…\n— Асяродак — гэта адлюстраванне многіх рэчаў. І, на мой погляд, адна з найвялікшых праблем — кансалідацыя тэатральнай супольнасці. У пэўны час наш тэатр перажываў перыяд росквіту: у касы стаялі чэргі, людзі абмяркоўвалі новыя пастаноўкі — тады і фарміраваўся глядач, асяродак. Сёння сітуацыя іншая: пасля распаду Савецкага Саюза мы сталі жыць па інерцыі. Пэўны час так існаваць можна, але потым пачынаюцца незваротныя працэсы. Калі канал не чысціць, ён пачынае зарастаць, а потым пераўтвараецца ў непралазную дрыгву, так і мы ўсе больш і больш губляем у прафесіі і кадрах. Многія з’язджаюць, хтосьці ідзе ў дворнікі, і з чым мы ў выніку застаемся?\nКалі ў рэпертуарных тэатрах ідзе пагоня за выкананнем паказчыкаў, тэатр паступова пачынае рушыць за гледачом, і планка якасці непазбежна падае. У выніку сёння “ТЭАРТ” многія калегі ўспрымаюць як канкурэнта. Не магчымасць пашырэння ўласных ўяўленняў пра тэатр, не пляцоўку для дыскусій і прафесійнага росту, а тое, што раздражняе і турбуе. Пра якую кансалідацыю і асяродак можа ісці гаворка?\n— На форуме ўжо які год запар дзейнічае праграма Belarus Open. Ці не з’яўляецца яна прыкладам таго, што ў нашым тэатры ёсць спробы выхаду на глабальны ўзровень?\n— Акурат з яе дапамогай мы і імкнуліся даведацца, што маем і куды ідзем. Дзяржаўныя, недзяржаўныя, рэгіянальныя пляцоўкі — для нас гэта не мела розніцы, цікавіла акурат актуальнасць пастановак. Парадавалі рэжысёры лялечных тэатраў — Ляляўскі, Жугжда, Казакоў. Іх тэатры аказаліся цалкам канкурэнтаздольнымі на сусветным узроўні, і яны вартыя ўсялякай падтрымкі. Што да драматычных, то тут узровень рэжысуры вымагае лепшага. Чаму я кажу пра нагледжанасць, якая дапамагае разумець, што адбываецца ў свеце? Бо, каб дасягнуць новага ўзроўню, неабходны новы лад мыслення — зразумела, разам з належнай працай. А ў нас логіка такая: навошта варушыцца, калі можна і так?\n— Вы плаціце ганарары беларускім удзельнікам?\n— Не. Беларуская праграма — цалкам наша ініцыятыва. Мы арэндуем пляцоўкі для паказу, выкупляем спектаклі па білетнай кніжцы, выконваем тэхнічны райдар, робім пераклад, субтытры. Гэта таксама наш унёсак у прэзентацыю беларускага тэатра на фестывалі. Але, вядома, было б выдатна, калі б знайшоўся спонсар беларускай праграмы.\nПраз стварэнне Belarus Open мы хацелі пазнаёміць замежных экспертаў, рэжысёраў, акцёраў, агентаў з нашай тэатральнай супольнасцю. Стварыць адпаведнае поле для стасункаў і кантактаў падчас фестывалю. І з боку замежных прафесіяналаў мы назіралі такое імкненне.\n— Былі пэўныя вынікі падобных знаёмстваў?\n— Мы хочам, каб гэта адбывалася як мага больш натуральна. Нікога не падштурхоўваем, не катуем. Але я ведаю, што пастаноўка “Фро” Брэсцкага тэатра лялек была сёлета на Платонаўскім фестывалі ў Варонежы. Праект Таццяны Арцімовіч і Антона Сарокіна “Беларусь 4:33. Горад сонца кропка нуль” запрасілі ў Бельгію. Прапанова выступіць з майстар-класам па беларускай драматургіі паступіла да Аляксандра Марчанкі. Яго “Опіум” паклікалі ў Брэст і Гановер. Чым гэта не вынік?


Прадстаўнікі 8 парафій прыехалі на віцебскі конкурс батлейкі | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nПрадстаўнікі 8 парафій прыехалі на віцебскі конкурс батлейкі\nГэты дыяцэзіяльны фестываль-конкурс праходзіць у асаблівым фармаце: міні-спектаклі пра нараджэнне Хрыста граюць жывыя юныя акцёры, а не лялькі, як у скрыні-батлейцы. Імпрэза даўно стала традыцыйнай, але штогод глядзець пастаноўкі ўсё больш цікава , кажа Біскуп Віцебскі Алег Буткевіч:\n– Дзіцячыя калектывы з розных парафій нашай дыяцэзіі збіраюцца, каб, паводле свайго ўяўлення, перадаць вялікую падзею – нараджэнне Езуса. Для кожнага з удзельнікаў гэта асаблівае перажыванне, бо адна справа – прачытаць пра гэта, паглядзець, і зусім іншая – калі сам чалавек удзельнічае ў гэтай падзеі.\nСёлета дзіцячых калектываў прыехала ў Віцебск меней, чым летась: у мінулым студзені было паказана 12 пастановак, а зараз толькі 8. Але яны сталі больш якасныя ў мастацкім плане, лічыць удзельніца журы Крысціна Бондарава:\n– Дзеткі намагаюцца распавесці традыцыйную гісторыю нараджэння Хрыста, але расквечваюць яе рознымі цікавосткамі. Сёння, напрыклад, усіх уразілі раставыя лялькі, якіх паказалі прадстаўнікі віцебскай парафіі касцёла святога Антонія. Якасць пастановак паляпшаецца ў параўнанні з тым, што было некалькі гадоў таму.\nПрызавыя месцы за міні-спектаклі атрымалі парафіі з Браслава, з Віцебску – парафія Святога Антонія і з Наваполацку. Адмысловыя дыпломы былі ўручаны за найлепшыя акцёрскія работы, за найбольш удалыя харэаграфічныя, музычныя і відовішчныя нумары. І абсалютна кожны ўдзельнік атрымаў салодкія падарункі.\n„Палітычная Батлейка” адбылася ў Менску\nКолькасць галасоў: 889


Парады па выбары магутнасці і іншых важных характарыстык - Блог пра інструменты\nУ многіх дамах і кватэрах столі і сцены выраблены з цэглы або бетону. Звычайная бытавая дрыль цэгла і бетон прасвідраваць не можа. Пры з'яўленні такой неабходнасці выкарыстоўваюць іншы інструмент - перфаратар. З яго дапамогай можна зрабіць адтуліну нават у вельмі шчыльным матэрыяле. На сённяшні дзень у асартыменце вытворцаў прадстаўлены велізарны выбар перфаратараў. Каб выбраць прыдатны інструмент, трэба звяртаць увагу на яго магутнасць. Аднак магутнасць перфаратара - гэта далёка не адзіная характарыстыка, якую трэба ўлічваць. Перш за ўсё неабходна разгледзець канструкцыйныя асаблівасці дадзенага інструмента.\nКанструкцыйныя асаблівасці перфаратара\nГалоўныя характарыстыкі любога перфаратара - гэта сіла ўдару і магутнасць. Чым вышэй магутнасць і сіла ўдару, тым большая колькасць задач можна будзе рэалізаваць з дапамогай перфаратара. Аднак важна ведаць і тое, што сіла ўдару далёка не ва ўсіх мадэлях прапарцыйная магутнасці. Гэта звязана перш за ўсё з асаблівасцямі канструкцыі перфаратара.\nПерфаратар можа быць абсталяваны быстрозажимным або звычайным патронам. Найбольш аптымальным, як для выкарыстання дома, так і для прафесійнай эксплуатацыі, з'яўляецца перфаратар з быстрозажимным патронам. Такі элемент канструкцыі дазволіць мяняць буры без асаблівых высілкаў і спецыяльных інструментаў.\nЯшчэ адной важнай для карыстальніка характарыстыкай з'яўляецца вага перфаратара. Па дадзеным паказчыку электраінструменты дзеляць на:\nЛёгкія. Маюць вагу да 4 кілаграмаў. Максімальная магутнасць такіх мадэляў не перавышае 700 Вт.\nСярэднія. Вага прадстаўнікоў дадзенай катэгорыі можа дасягаць 5-8 кг. Магутнасць - ад 700 да 1500 Вт.\nЦяжкія. Перфаратар з гэтай катэгорыі будзе важыць больш за 8 кілаграмаў. Яго магутнасць можа складаць звыш 1500 Вт.\nАпісанне вузлоў перфаратара.\nЛёгкія электраінструменты працуюць з патронамі класа SDS-plus. Такія патроны разлічаны на працу з бурамі дыяметрам не больш за 26 мм. Цяжкія жа мадэлі абсталёўваюцца патронамі SDS-max і дазваляюць без аніякіх праблемаў працаваць з бурамі дыяметрам да 6 см. Сярэднія перфаратары могуць аснашчацца як патронамі SDS-plus, так і вырабамі класа SDS-max.\nНе так даўно на рынку з'явіліся патроны SDS-top. Яны разлічаны на працу з бурамі дыяметрам 16-25 мм. Адмысловага распаўсюджвання падобныя мадэлі пакуль не атрымалі, але можа, вам падыдзе менавіта такі перфоратор.Как і практычна ўсе электраінструменты, перфаратар можа працаваць ад электрасеткі і акумулятара. Акумулятарны перфаратар будзе каштаваць нашмат даражэй «класічнага». Таму трэба падумаць, ці так ужо часта вы будзеце працаваць у тых месцах, куды нельга будзе працягнуць пераноску, і ці ёсць сэнс у пераплаты за непатрэбную функцыю.\nЗвярніце ўвагу і на такі элемент аснашчэння перфаратара, як электронная рэгулёўка хуткасці кручэння. Наяўнасць дадзенай опцыі дазволіць усталяваць найбольш прыдатную частату кручэння свідра з улікам такіх момантаў, як яго памер, бягучая нагрузка на інструмент і г.д. Электроннае рэгуляванне дазваляе выконваць працу ў больш высокай якасці і падоўжыць тэрмін службы перфаратара. У цяперашні час электронная рэгуляванне не з'яўляецца дзівоцтвам. Гэта практычна стандартная функцыя, даступная ў большасці мадэляў.\nЦяжкія перфаратары ў большасці сваёй з'яўляюцца інструментамі, прызначанымі для выкарыстання на прафесійным узроўні. Для выканання работ па хаце будзе дастаткова мадэлі сярэдняга класа.\nВыбар аптымальнай магутнасці перфаратара\nЭлектрычная схема перфаратара.\nПры выбары перфаратара трэба абавязкова ўлічваць такую важную характарыстыку дадзенага інструмента, як магутнасць. На сённяшні дзень вытворцы прапануюць найшырокі выбар электраінструментаў, так што вы без праблем зможаце купіць такі перфаратар, магутнасці якога будзе дастаткова менавіта вам. Якой-небудзь стандартызаванай класіфікацыі інструментаў па магутнасці няма. Класіфікацыя вельмі ўмоўная. У залежнасці ад магутнасці, перфаратары прынята дзяліць на 4 асноўныя групы.\nУ першую групу ўваходзяць інструменты малой магутнасці. Звычайна яна не перавышае 700-800 Вт. Вага такіх інструментаў складае да 3-4 кілаграмаў, а сіла ўдару ў большасці выпадкаў не перавышае 3 Дж. Перфаратар з такімі характарыстыкамі дазволіць рабіць адтуліны дыяметрам не больш за 26 мм.\nДругая група - гэта інструменты з некалькі большай магутнасцю, звычайна до 1000 Вт. Яны маюць ужо больш салідны вага, парадку 5 кілаграмаў, і, вядома ж, сілу ўдару ад 4 да 8 Дж. Пры дапамозе прылады такой магутнасці вы зможаце рабіць адтуліны дыяметрам не больш за 34 мм.\nУ трэцяй групе прадстаўлены сярэднія па магутнасці інструменты, да 1300 Вт. Важаць яны ўжо каля 8 кг, а сіла ўдару такога перфаратара, у залежнасці ад канкрэтнай мадэлі, можа дасягаць 13 Дж. Дазваляюць падрыхтоўваць адтуліны дыяметрам да 45 мм.\nА ў чацвёртую групу ставяцца самыя магутныя перфаратары, больш за 1300 Вт. Важаць у сярэднім больш за 10 кг і маюць сілу ўдару парадку 20 Дж. З дапамогай такога электраінструмента можна зрабіць адтуліны дыяметрам да 60 мм.\nВыбіраючы такі інструмент, як перфаратар, звяртайце ўвагу не толькі на заяўленую магутнасць. Трэба ўлічваць і тое, з якой частатой і ў якіх умовах ён будзе эксплуатавацца. Да прыкладу, калі вам трэба будзе свідраваць адносна невялікія адтуліны, г.зн. дыяметрам парадку 16-20 мм, але іх будзе шмат, то інструмент першай групы вам не падыдзе, хоць яго характарыстыкі і падыходзяць. Такія інструменты разлічаны на нячастае выкарыстанне. Пры падрыхтоўцы вялікай колькасці адтулін яны пераграваюцца. Калі ж перфаратар будзе прымяняцца даволі рэдка, можна абыйсціся маламагутнай мадэллю. Марнаваць сродкі на набыццё перфаратара з больш высокімі характарыстыкамі не мае сэнсу.\nПапулярныя маркі перфаратараў.\nНа падставе дадзенай інфармацыі можна зрабіць такія высновы:\nІнструменты першай групы лепш за ўсё выкарыстоўваць для мантажу розных кабеляў і падрыхтоўкі несквозных адтулін парадку 6-8 мм у дыяметры.\nПерфаратарамі другой групы можна рабіць не толькі канаўкі пад кабелі і несквозные адтуліны, але і наскрозь прасвідроўваюць перагародкі. Дыяметр адтулін абмяжоўваецца 10-12 мм.\nТрэцяя і чацвёртая група - гэта прафесійныя інструменты, пры дапамозе якіх можна прасвідроўваюць капітальныя сцены і перакрыцці.\nВядома ж, магутнасць дадзенага электраінструмента з'яўляецца адным з самых галоўных параметраў, але дасведчаны будаўнік ніколі не будзе выбіраць перфаратар выключна па магутнасці. Ён абавязкова зверне сваю ўвагу і на іншыя характарыстыкі, у прыватнасці на рэжымы працы.\nЯкія рэжымы працы перфаратара бываюць?\nТры рэжыму працы перфаратара.\nЭлектраінструмент можа мець розны функцыянал. У залежнасці ад гэтага, можна падзяліць усе даступныя мадэлі на некалькі тыпаў:\nДа ліку однорежимных прылад ставяцца вузкаспецыялізаваныя прафесійныя інструменты. Канструкцыя падобных мадэляў вельмі простая, аднак выкарыстоўваць іх для хатняга рамонту не атрымаецца, з прычыны абмежаванасці функцыяналу. Дазваляюць выконваць свідраванне з ударам. Тыя мадэлі, якія здольныя працаваць выключна ў рэжыме ўдару, называюць адбойнымі малаткамі.\nБольш знаёмымі звычайным карыстальнікам з'яўляюцца двухрежимные інструменты. Яны могуць працаваць у рэжыме ўдару і свідравання. А трехрежимные перфаратары падтрымліваюць усе згаданыя рэжымы.\nТрэба ведаць, для чаго прызначаны той ці іншы рэжым, і ўлічваць дадзеную інфармацыю пры выбары інструмента. Так, рэжым свідравання прызначаны для працы з драўнінай і металам, свідраванне з ударам дазволіць рабіць адтуліны ў цэгле і бетоне, а ўдарны рэжым можна ўжываць, да прыкладу, для выдалення кафлі і іншых задач. Перш чым купіць якую-небудзь канкрэтную мадэль, абавязкова вывучыце яе функцыянальнасць. Практыка паказвае, што ў хатнім рамонце перыядычна ўзнікае неабходнасць у выкарыстанні кожнага з трох рэжымаў.\nПра што сведчыць сіла ўдару?\nМожна падзяліць усе даступныя мадэлі на некалькі тыпаў: трехрежимные, двухрежимные, однорежимные.\nГэта яшчэ адзін з найважнейшых параметраў такіх інструментаў. Дадзеная характарыстыка адлюстроўвае энергію ўзаемадзеяння агрэгата з апрацоўванай паверхняй. Ад яе наўпрост залежыць хуткасць і эфектыўнасць працы. Як адзначалася, вымяраецца сіла ўдару ў джоўль.\nВажна ўлічваць і сілу ўдару, і магутнасць інструмента, бо гэта дзве ўзаемазвязаныя адзін з адным характарыстыкі. Да прыкладу, невялікі перфаратар магутнасцю 750 Вт і сілай удару парадку 3 Дж наўрад ці зможа зрабіць адтуліну дыяметрам больш за 26 мм. Разам з гэтым, інструмент магутнасцю 1500 Вт і сілай удару каля 20 Дж ўжо можна будзе выкарыстоўваць для стварэння ў бетонных і цагляных паверхнях адтулін дыяметрам парадку 52 мм.\nДля выкарыстання ў хатніх умовах у большасці выпадкаў дастаткова сілы ўдару ў 3-5 Дж.\nЗвяртаць Ці увагу на тып патрона?\nПры дапамозе патрона ажыццяўляецца мацаванне рабочай асадкі да перфаратарам. У якасці рабочых асадак выкарыстоўваюцца зубілы, свердзела, каронкі, буры і г.д. Ад тыпу патрона залежыць тое, наколькі вялікага дыяметра працоўныя прылады можна будзе выкарыстоўваць у камплекце з канкрэтным перфаратарам.\nРаней прыводзілася інфармацыя пра тое, што інструменты часцей за ўсё камплектуюцца патронамі тыпу SDS-plus і SDS-max. Перад купляй нейкай канкрэтнай мадэлі добра падумайце над тым, якія адтуліны вам часцей за ўсё прыйдзецца рабіць. Прафесіяналы рэкамендуюць купляць агрэгаты з патронамі SDS-max, але ўсё вельмі залежыць ад асаблівасцяў канкрэтнага выпадку.\nЧастата удараў і кручэння\nДадзеныя параметры таксама ставяцца да ліку асноўных характарыстык разгляданага электраінструмента, сведчаць пра тое, колькі паступальных і круцільных рухаў здзяйсняе працоўны элемент агрэгата за нейкую адзінку часу.\nНа рынку прадстаўлены мадэлі, хуткасць кручэння якіх вагаецца ў межах ад 230 да 2300 абаротаў у хвіліну. Пры гэтым кампактныя мадэлі для хатняга выкарыстання маюць больш высокую хуткасць кручэння, чым тыя, якія прымяняюцца для выканання прафесійных задач.\nХуткасць удараў таксама вагаецца ў даволі шырокіх межах, у сярэднім ад 2150 да 5800 удараў за хвіліну. Калі інструмент будзе пераважна выкарыстоўвацца для хатняга рамонту, дастаткова набыць агрэгат з частатой удараў каля 4500 уд. / Мін і частатой кручэння на ўзроўні 1000-1500 аб. / Мін. Пры неабходнасці выканання задач на больш сур'ёзным узроўні прыгледзьцеся да прылад з адпаведнымі паказчыкамі.\nВага і розныя дадатковыя характарыстыкі\nПры выбары перфаратара неабходна звяртаць увагу на такі важны момант, як яго вагу. Ад гэтага наўпрост залежыць, наколькі зручна вам будзе працаваць з агрэгатаў і як доўга вы зможаце гэта рабіць без адпачынку.\nУ залежнасці ад тэхнічных характарыстык, перфаратар можа важыць у сярэднім ад 2 да 12 кілаграмаў. Для бытавога выкарыстання лепш за ўсё падыходзіць інструмент вагой у 3-4 кг.\nАкрамя стандартнага функцыяналу, інструмент можа абсталёўвацца дадатковымі опцыямі, якія істотна пашыраюць яго магчымасці і робяць працу з ім больш зручным. Да прыкладу, калі перфаратар будзе абсталяваны рэверсным рэжыме, гэта дазволіць прымяняць яго як шуруповерт. Гэты ж рэжым дазволіць «вызваліць» інструмент, калі яго заклінуе падчас працы.\nФункцыя «мяккі пуск» прадухіляе хаатычныя ваганні інструмента адразу пасля ўключэння. Калі агрэгат будзе мець стопар, вам не прыйдзецца ўвесь час націскаць адпаведную кнопку ў працэсе працы. Больш дарагія інструменты абсталёўваюцца сістэмай падаўлення вібрацыі і шуму, ізаляваным металічным корпусам, двуххуткасным рэдуктарамі і г.д.\nСхема перфаратара з рэверсным рэжыме.\nАкрамя пералічаных вышэй, найбольш часта сустракаюцца наступныя дадатковыя опцыі:\nФункцыя рэгулявання пераключэння хуткасцяў. Дазваляе ўсталёўваць такую хуткасць працы перфаратара, якая лепш за ўсё падыходзіць для выканання канкрэтнай задачы.\nРэверс. З яго дапамогай можна будзе пракруціць крутоўны элемент у зваротным кірунку, што дазволіць без асаблівых складанасцяў выцягнуць свердзел.\nАхоўная муфта. Прадухіляе закліноўванне свідра, дзякуючы чаму забяспечваецца абарона рухавіка і карыстача. У цяперашні час ахоўнымі муфтамі абсталёўваюцца практычна ўсе мадэлі перфаратараў, аднак дадаткова праверыць яе прысутнасць ўсё роўна трэба.\nФункцыя Vario-lock. Дзякуючы дадзенай сістэме карыстальнік зможа змяніць кут працоўнай плоскасці перфаратара, што палегчыць выкананне пэўных задач.\nКожная з пералічаных опцый робіць інструмент больш зручным і функцыянальным, але і, адначасова з гэтым, павялічвае яго кошт, якая для шматлікіх пакупнікоў з'яўляецца вызначальным фактарам. Кошт прылады залежыць ад яго магутнасці і іншых галоўных характарыстык, набору дадатковага функцыяналу, якасці камплектуючых і камплекты пастаўкі.\nДля бытавога выкарыстання купляць вельмі магутны і занадта цяжкі прылада не трэба. З большасцю задач паспяхова спраўляюцца перфаратары сярэдняга класа. Прафесіяналам рэкамендуецца звярнуць увагу на больш прадукцыйныя машыны з дастатковай наборам дадатковых опцый. Будзе вялікім плюсам, калі ў камплекце пастаўкі вытворца прадаставіць набор бураў.\nТакім чынам, можна весці доўгія спрэчкі аб тым, які перфаратар лепш, наколькі магутным ён павінен быць і якія функцыі неабходныя для працы. Важна разумець, што добры перфаратар неабавязкова павінен мець дзясятак дадатковых функцый і каштаваць занадта дорага. Галоўнае, каб ён без нараканняў выконваў тое, што ад яго патрабуецца, і быў лепшым менавіта для вас. Ўдалага выбару!\nСледующаяЯкасная пайка сталі


Уладзімер Каткоўскі — Вікіпэдыя\n19 чэрвеня 1976\n25 траўня 2007 (30 гадоў)\nблогер, грамадзкі дзяяч, вікіпэдыст, спэцыяліст у галіне інфарматыкі і журналіст\nУладзімер Леанідавіч Каткоўскі (19 чэрвеня 1976, Менск — 25 траўня 2007, Прага) — вядомы беларускі карыстальнік і дзяяч інтэрнэту.\n2 Дзейнасьць у інтэрнэце\nНарадзіўся ў Менску, тамсама скончыў школу. У 1993 годзе зьехаў у ЗША па праграме адукацыйнага абмену «Акт у падтрымку свабоды».\nСкончыў Амэрыканскі ўнівэрсытэт у Благоеўградзе (Баўгарыя) па спэцыяльнасьці «інфарматыка». Працаваў кампутаровым спэцыялістам у Будапэшце (Фонд Сораса), пасьля ў Франкфурце-на-Майне. З 2002 году працаваў у беларускай рэдакцыі «Радыё Свабода».\n16 чэрвеня 2006 году разам са сваёй жонкай Ёнадай патрапіў у аўтамабільную катастрофу на вуліцы Прагі. З таго часу знаходзіўся ў глыбокай коме. Памёр 25 траўня 2007, амаль праз год пасьля катастрофы, так і не прыйшоўшы ў прытомнасьць. Пахаваны на могілках «Пятроўшчына» ў Менску.\nДзейнасьць у інтэрнэце[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]\nУладзімер Каткоўскі быў адным з пачынальнікаў беларускамоўнага інтэрнэту і яго актыўным і вядомым дзеячом. У канцы 1990-х разам зь Ёнадай у Баўгарыі стварыў сайт «Літванія, зямля ліцьвінаў». Быў адным зь першых беларускамоўных блогераў у LiveJournal (карыстальнік rydel23), у далейшым таксама стаў адным з найболей папулярных. За свой блог br23.net атрымаў гран-пры 4-га конкурсу беларускіх кантэнт-праектаў, які праводзіўся кампаніяй TUT.BY.\nСтварыў і падтрымліваў сайт Pravapis.org, прысьвечаны беларускай мове, сайт «Мартыралёґ Беларусі», які распавядаў пра беларускія ахвяры сталінскіх рэпрэсіяў. Пераклаў на беларускую мову інтэрфэйс вядомага пашукавіка Google, заснаваў Вікіпэдыю на беларускай мове (Удзельнік:Rydel).\nСтварыў і адміністраваў апошнюю вэрсію сайту беларускай службы «Радыё Свабода».\nУладзімер Каткоўскі заўсёды актыўна змагаўся за распаўсюд беларускай мовы і аб’ектыўнай інфармацыі пра Беларусь у інтэрнэце.\nРазьвітаньне з Уладзем Каткоўскім на Радыё «Свабода»\nНэкралёг на сьмерць Уладзімера Каткоўскага\nСеціўны дзёньнік У. Каткоўскага (анг.)\nrydel23 - Блог у LiveJournal\nСайт «Мартыралёґ Беларусі»\nСайт «Літванія, зямля ліцьвінаў»\nЛ.Каткоўскі: “Калі адстойваць беларускае, то па-беларуску!”\nАтрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Уладзімер_Каткоўскі&oldid=2189724»\nПамерлі 25 траўня\nПамерлі ў 2007 годзе\nПахаваныя ў Менску\nГэтая старонка апошні раз рэдагавалася 24 студзеня 2021 году ў 00:29.


У Мсціславе шукаюць абрынутыя зводы касцёла кармелітаў - Магілёўскі Рэгіён\nГалоўная » У Мсціславе шукаюць абрынутыя зводы касцёла кармелітаў\nУ Мсціславе шукаюць абрынутыя зводы касцёла кармелітаў\nНевялікі раскоп заклалі проста ў цэнтры касцёла. Ідэю прапанаваў знакаміты беларускі рэстаўратар, мсціславец Юры Маліноўскі. Як адзначаюць спецыялісты, пабудаваны ў 1768 годзе мсціслаўскі касцёл кармелітаў у сярэдзіне ХІХ стагоддзя згарэў, і ў полымі абрынуліся зводы храма. Тады ж, у ХІХ стагоддзі яго аднавілі і ў тым ліку аднавілі знакамітыя фрэскі – выяву Трубяцкой разні і штурма горада.\nУ выпадку, калі першапачатковыя зводы не былі выкінутыя з храма, а іх проста засыпалі зямлёй і паклалі зверху нову падлогу – у археолагаў існуе шанец знайсці іх рэшткі. Тады стане магчымым аднаўленне першапачатковых фрэсак, а ў перспектыве рэстаўрацыі храма – і аднаўленне зводаў касцёла ў адпаведнасці з гістарычным выглядам.\nУ любым выпадку раскопкі павінны даць навукоўцам дадатковую інфармацыю па гісторыі касцёла. Кіруе працамі беларускі археолаг, гісторык, доктар навук і старшы навуковы супрацоўнік Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі Андрэй Мяцельскі. Удзел у раскопках бяруць валанцёры з Магілёва.